« Agata Rosochacka – Protetyczna propozycja. Ciało, doświadczenie, podmiot\nDominika Czarnecka – „Ostatnie starcie Estończyków z żołnierzem Armii Radzieckiej” – czyli o kulisach sporu wokół Pomnika Wyzwolicieli Tallina 1991 – 2007 »\nAgata Łuksza – Mała rewolucja, czyli chłopcy na barykadach w Stanach Zjednoczonych w latach 50. XX wieku\nW artykule „Mała rewolucja”, czyli chłopcy na barykadach w Stanach Zjednoczonych w latach 50. XX wieku zajmuję się przemianą obyczajowości amerykańskiej w latach 50. minionego wieku, analizując jej różnorodne symptomy, a w szczególności uchodzący za jej symbol magazyn „Playboy”, który powstał w 1953 r. Ukazuję charakterystyczne rysy kultury amerykańskiej w latach 40. i 50., koncentrując się na tych elementach, które uderzały w tradycyjny model rodziny i podział ról społecznych oraz naruszały dotychczasowy sposób postrzegania ludzkiej seksualności. Pod hasłem „małej rewolucji” rozumiem bunt amerykańskich mężczyzn przeciwko dominującemu wzorcowi statecznego ojca rodziny, rebelię w imię prawa do rozrywki i braku zobowiązań, która doprowadziła do uformowania się w ramach tradycyjnego paradygmatu męskości nowego modelu mężczyzny – playboya, czyli chłopca lubiącego zabawę. Przyglądam się również obowiązującym wówczas w amerykańskim społeczeństwie wzorcom kobiecości.\nThis article – „Little revolution”, or, Boys on the Barricades in the United States in the 50s. – traces a significant transformation of American morals in the fifties (XXth century) by analyzing its various symptoms, in particular the magazine “Playboy” created in 1953, which is often considered as its main symbol. The paper presents many characteristic traits of American culture in that period, especially those which were undermining the traditional model of family and division of social roles as well as were questioning definition, function and social perception of human sexuality. By “little revolution” I mean a revolt conducted by male Americans against the prevailing role model of a staid father of the family, a revolt in the name of the right to entertainment and lack of responsibilities, that lead to an emergence (within the traditional paradigm of masculinity) of a new role model – playboy. The paper includes also an overview of female role models, which were constitutive for American society of that time.\nUr. 1983 r., absolwentka studiów magisterskich w Instytucie Dziennikarstwa oraz w Instytucie Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Doktorantka IKP UW, gdzie w Zakładzie Teatru i Widowisk zajmuje się tematyką ciała, płci i seksualności oraz figurą wampira.\nMgr Agata Łuksza\n„Mała rewolucja”, czyli chłopcy na barykadach w Stanach Zjednoczonych\nNiewiele jest tak znaczących dat w historii jak rok 1953. Świat obiegła wówczas wiadomość o śmierci Stalina oznaczającej koniec najbrutalniejszego okresu w dziejach państw socjalistycznych. Jednak data, która dla nas stała się zwiastunem odwilży politycznej, w dalekich Stanach Zjednoczonych Ameryki zapowiadała zmiany o zgoła innym charakterze. Za oceanem w 1953 r. rozpoczęła się rewolucja obyczajowa, o tyle różna od późniejszych wydarzeń z lat 60. i 70., że jej aktywistami i beneficjentami byli niemal wyłącznie mężczyźni.\nW grudniu 1953 r. ukazał się pierwszy numer nowego magazynu dla mężczyzn, który propagował wyklęte kawalerstwo, rozbijał święty ideał rodziny i eksponował zakazaną kobiecą nagość. Hugh Hefner dał Amerykanom „Playboya”, a tym samym rozpoczął swoją krucjatę przeciwko dominującej w amerykańskim społeczeństwie moralności purytańskiej: „Głosząc kazania o przyjemności, poruszył właściwą strunę we właściwym czasie” (Halberstam, 1993, 576).\nDziewczyna rekruta lat 40.\nPierwsze szwy w amerykańskim gorsecie moralnym pękły w latach 40. XX wieku. Druga Wojna Światowa poważnie zakłóciła podstawy organizacji społecznej i utrwalonego wielowiekową tradycją podziału pracy. Po raz pierwszy na tak masową skalę kobiety zajęły miejsce wysłanych na front mężczyzn w biurach i sklepach, urzędach i fabrykach. Wymiana przestrzeni domowej na przestrzeń publiczną przekształciła mentalność znacznej grupy kobiet, które z większą śmiałością zaczęły decydować o swoim życiu osobistym,\nw tym o relacjach seksualnych. O tym, jak kolosalna zmiana nastąpiła w zachowaniu i świadomości Amerykanek, które na skutek wojennej zawieruchy przekroczyły granice dotychczas nieprzekraczalne, świadczy kariera femme fatal w amerykańskim czarnym kryminale. Ten kobiecy stereotyp wyrastający z rzekomo wrodzonej skłonności kobiety do czynienia zła jest przecież wyrazem lęku przed wyzwoloną ze społecznych restrykcji, a przez to zagrażającą męskiemu porządkowi, kobiecą siłą (Caputi, 2003, 438-439).\nTymczasem w rozsypanych po całym globie anglosaskich okopach rozprzestrzeniła się praktyka, która do dziś uchodzi za jeden z wyznaczników amerykańskości. Mowa o pin-up girls, bez których być może nigdy nie narodziłaby się słynna rozkładówka „Playboya”. Oczywiście już na początku XX wieku mężczyźni wycinali z gazet zdjęcia lub rysunki dziewczyn ponętnych, a roznegliżowanych, często gwiazd filmowych i teatralnych,\nprzypinali (ang. pin up) je do ścian. Natomiast dopiero w czasie II wojny światowej zjawisko to zostało oswojone, zyskując niemal powszechną akceptację. Pin-up girls zdobiły nie tylko ściany koszar i żołnierskie szafki, nie mogło ich zabraknąć również w czołgach i bombowcach. W piśmie „Yank”, założonym przez Hartzella Spence’a po ataku na Pearl Harbor specjalnie dla mężczyzn odbywających służbę wojskową, pin-up girl stanowiła główną atrakcję. Bezkonkurencyjnym numerem 1 wśród żołnierzy była aktorka Betty Grable, szybko obdarzona przydomkiem „dziewczyny rekruta”.\nSymbolem tej burzliwej epoki pozostają również Varga Girls, rysowane piękności wybitnego peruwiańskiego grafika, Alberto Vargasa, zamieszczane w piśmie „Esquire”. Pierwsza Varga Girl pojawiła się na początku lat 40., gdy wydawca „Esquire” zakończył współpracę z innym wielkim rysownikiem, Georgem Pettym. W ten sposób Petty Girl, firmowy znak „Esquire” z lat 30., ustąpiła miejsca bardziej zmysłowej i pociągającej dziewczynie Vargasa. Czytelnicy zareagowali nad wyraz entuzjastycznie. Przygotowany przez pismo kalendarz z Varga Girls na rok 1944 rozszedł się w nakładzie 2.5 miliona egzemplarzy.\nLata 40. w Stanach Zjednoczonych to niespokojny czas duumwiratu śmierci i miłości. Z jednej strony wojna, rozłąka, strata bliskich, z drugiej carpe diem, przelotne znajomości, pin-up girls. Coraz więcej seksu i o seksie w prasie, i na ulicy. Wystarczy spojrzeć, jaka część kobiecej garderoby stała się dobrem najbardziej pożądanym – cud techniki, objawione światu we wczesnych latach 40. nylonowe pończochy z charakterystycznym szwem rozchodziły się jak ciepłe bułeczki. Ponieważ nylon okazał się świetnym materiałem nie tylko na pończochy, ale także na spadochrony, czego nie omieszkało wykorzystać wojsko, rekwirując w całości to tworzywo podczas apogeum wojny, kobiety uciekały się do fortelu i kredkami do oczu malowały na nogach linię imitującą upragniony szew. Gdy w 1948 r. Alfred Kinsey opublikował swój pierwszy raport o życiu seksualnym amerykańskich mężczyzn, wyszło na jaw, że purytańskie zasady obowiązują jedynie na papierze,\na państwo pozostaje absurdalnie daleko w tyle za społeczeństwem. Według Kinseya 85% białych mężczyzn utrzymywało stosunki przedmałżeńskie, prawie 70% miało kontakty z prostytutkami, i co najciekawsze, choć w 44 stanach za cudzołóstwo groziły sankcje prawne, 50% badanych przyznało się do małżeńskiej zdrady (Petersen, 2002, 205). I o ile raport Kinseya do dziś spotyka się z różnorodnymi zarzutami natury metodologicznej lub ideologicznej – np. Bataille w swoim słynnym eseju o erotyzmie zarzucał autorom badań „naiwność” w dążeniu do reifikacji ludzkiej seksualności (Bataille, 2007, 145-160) – o tyle jego przełomowa i demaskująca rola w debacie publicznej na temat zachowań seksualnych wydaje się bezsporna.\nPozory raju w latach 50.\nLata 50. XX wieku w Stanach Zjednoczonych upływały pod znakiem widocznej poprawy materialnych warunków życia, lecz poprawie tej towarzyszyły narastające ukryte napięcia kulturowe i społeczne. Wydawałoby się, że kolejna dekada będzie konsekwentnie rozwijać trendy zapoczątkowane w latach 40. Stało się jednak wprost przeciwnie.\nPo trudach walki amerykańscy mężczyźni zapragnęli spokojnego gniazda, w którym co dzień czekałaby na nich z obiadem zadbana i potulna żona otoczona gromadką rozkosznych dzieciaków. Kobiety powróciły zatem w domowe zacisze, gdzie całkowicie poświęciły się dążeniu do osiągnięcia prezentowanego w reklamach ideału gospodyni. Oczywistym i niekwestionowanym przeznaczeniem kobiety było zostać żoną, podobnie jak na miano prawdziwego mężczyzny zasługiwał wyłącznie mężczyzna z obrączką i intratną posadą. Rozpoczął się złoty okres rodziny, i to rodziny, w której obie płcie były zobowiązane do odgrywania wyznaczonych im sztywnych ról. Nigdy wcześniej i nigdy potem w amerykańskich statystykach nie odnotowano tak wysokich wskaźników liczby zawieranych małżeństw. Nowożeńcy przenosili się zwykle do domku na przedmieściach, gdzie wspólnie usiłowali realizować jedyny akceptowany wówczas model życia, tzw. togetherness, czyli „bycie razem”. To rzekomo bajeczne życie na amerykańskich przedmieściach w latach 50. przedstawił Gary Ross w filmie fabularnym Pleasantville, a jego tragiczny wymiar znakomicie sportretował bezlitosny komentator amerykańskiej mentalności Sam Mendes w obrazie Droga do szczęścia.\nAmerykanie z rozmachem korzystali z powojennego boomu gospodarczego, stopniowo przekształcając się we wzorcowe społeczeństwo konsumpcyjne, w którym coraz częściej o człowieku świadczyły przede wszystkim posiadane dobra materialne (Boyer, 1993, 205). Trzeba było wiedzieć, co i gdzie kupić, jak się pokazać, jak się zachowywać, a czego pod żadnym pozorem robić nie wolno, by zyskać podziw i aprobatę sąsiadów. A bez podziwu i aprobaty sąsiadów żyć się nie dało. Normy czerpano głównie z telewizji, która w latach 50. stała się niezbędnym elementem wyposażenia każdego porządnego domu. O ile w 1951 r. telewizyjna widownia w USA liczyła 10 mln odbiorców, o tyle do 1959 r. liczba ta wzrosła pięciokrotnie (Gregg, McDonogh, Wong, 2001, 715). Nowe medium natychmiast znalazło się pod czułą opieką obrońców wartości, którzy dokładali wszelkich starań, aby nie przedostały się do niego żadne niepokojące treści.\nNie trzeba było długo czekać, aby idylliczne amerykańskie marzenie przerodziło się w codzienny koszmar. Ciągłe życie na pokaz, w świetle spojrzeń sąsiadów, drastycznie przykrojone do rygorystycznych norm nadmiernie krępujących potrzeby i rozwój jednostki przypominało życie więziennych skazańców. Zarówno kobiety, jak i mężczyźni wplątani w nieustającą grę pozorów musieli kierować całą życiową energię na utrzymanie misternie wzniesionej fasady, która mogła runąć z hukiem przy najdrobniejszym potknięciu. Polityczne zawirowania i rozgrywki dodatkowo zaostrzały kryteria „porządnego” Amerykanina. W 1950 r. na scenę wkroczył przecież senator Joseph Raymond „Joe” McCarthy.\nMccarthyzm pogrążył amerykańskie społeczeństwo w oparach absurdalnej paranoi. Panowała atmosfera wzajemnej podejrzliwości, fałszywych oskarżeń i oszczerczych donosów. Czerwonym wrogiem, elementem wywrotowym zagrażającym bezpieczeństwu kraju mógł wskutek najlżejszej insynuacji zostać dosłownie każdy. Jakiekolwiek zachowanie odbiegające od normy wskazywało na związki z radzieckim wywiadem. Wraz z kampanią antykomunistyczną ruszyła ponadto nagonka szefa FBI, J. Edgara Hoovera na homoseksualistów, „zboczeńców seksualnych” szerzących zepsucie moralne wśród niewinnych amerykańskich obywateli.\nW świecie, w którym z dnia na dzień ludziom rujnowano karierę i życie osobiste, nikt nie mógł być pewny niczego.\nCenzura obyczajowa tropiła obscena z godną podziwu wytrwałością. Na czarną listę wpisane zostały nie tylko niezliczone paperbooks, ale także komiksy dla młodzieży, w których upatrywano źródła demoralizacji. Argumenty? Komiksy podkreślały w stopniu przesadnym męskie i kobiece cechy płciowe, rozwijając w nastolatkach niezdrowe zainteresowanie seksem. Co gorsza, eksponowanie pośladków miało sprowadzać chłopców na grzeszną drogę homoseksualizmu. W efekcie wydawcy komiksów stworzyli, wzorowany na hollywoodzkim kodeksie Haysa, własny, równie restrykcyjny zbiór wytycznych, których zaczęli skrupulatnie przestrzegać. Jednak bez względu na wysiłki stróżów moralności, utopijny plan wprowadzenia absolutnej kontroli nad życiem osobistym Amerykanów nigdy nie został w pełni zrealizowany.\nBunt lat 50. nie był buntem kobiet, które przez kolejną dekadę w milczeniu próbowały radzić sobie z narzuconymi normami i restrykcjami, często uciekając się do środków uspokajających. Filmy, które portretują kobiety z lat 50. nieakceptujące obowiązującego modelu „podmiejskiej żony” kultywującej mit „pięknego domu” (Chałasiński, 1973, 322-324, 345-351), takie jak Droga do szczęścia lub Godziny Davida Hare’a, wyraźnie ukazują, że kobiety te nie zamierzały wpływać na porządek społeczny. Działały one wyłącznie w wymiarze intymnym, jednostkowym. Powietrza brakowało również mężczyznom, przykutym do roli żywiciela rodziny. Ponieważ seks i pożądanie były tematami tabu, męskie fantazje zaczęły w ukryciu przybierać dość radykalne formy. Zgodnie z duchem epoki powszechnym kultem otaczano cukierkowe blond gwiazdki komedii romantycznych, „lalki” jak mówił Marcello ze Słodkiego życia, amerykańskie glamourous girls, m.in. Debbie Reynolds i Doris Day. Tytuł, ulubienicy fotografów i królowej męskich magazynów należał jednak do kruczowłosej Bettie Page, nie bez powodu nazywanej Czarnym Aniołem, której image bezpardonowo odbiegał od oficjalnie lansowanych wzorców. Z jednej strony, dzięki swojej dziewczęcej urodzie odpowiadała na męską potrzebę kobiety niewinnej, a z drugiej – stała się obiektem znacznie mniej grzecznych pragnień, pozując w czarnym gorsecie i z biczem w dłoni do zdjęć fetyszystycznych i sadomasochistycznych. Bettie Page była bowiem żywym fantazmatem swoich czasów.\nCzy nie jest to znamienne, że właśnie w tej nieskalanej i pruderyjnej dekadzie rozkwitało zapoczątkowane w latach 40. imperium rozbieranych pism, tzw. cheescake, Roberta Harrisona? „Beauty Parade”, „Eyeful” czy „Titter” bynajmniej nie zniknęły z rynku wraz z nastaniem złotej ery rodziny, a wprost przeciwnie – w okresie tym sięgały po nie setki tysięcy Amerykanów. Co więcej, co raz częściej do cheescake przenikały treści fetyszystyczne i sadomasochistyczne, kwalifikowane jako materiały graniczne, transgresyjne (ang. borderline) i dotychczas znajdujące się poza głównym obiegiem. Okazało się bowiem, że nadzwyczaj pozytywnie wpływają one na wysokość sprzedanego nakładu. Harrison przyjmował do druku rysunki najbardziej znanych działaczy sceny sadomasochistycznej, m.in. Johna Couttsa, który pod dwuznacznym pseudonimem „John Willie” od 1946 r. wydawał rozprowadzany niemal wyłącznie w prenumeracie magazyn „Bizarre”, gdzie główną atrakcję stanowiły kobiety z kneblami w ustach i kajdankami na rękach poddawane mniej lub bardziej wymyślnym torturom. Początki erotyki fetyszystycznej i sadomasochistycznej w USA sięgają lat 30. XX w. i wiążą się z działalnością Charlesa Guyette’a. Jednak to właśnie w latach 50. szczególnie wzrosło zainteresowanie tą estetyką, a samo środowisko znacząco urosło w siłę pomimo wzmożonej czujności i licznych kontr-działań podejmowanych przez stróżów moralności (Bienvenue II, www.americanfetish.net/sexresearch.us/\nPozorny monolit amerykańskiej kultury lat 50. rozbijają zjawiska także mniej skrajne niż działalność Johna Couttsa czy jego kolegi po fachu – Irvinga Klawa. Swoistym fenomenem tamtych czasów była rozbudowana sieć podziemnych kin studyjnych, w których można było obejrzeć nieocenzurowane filmy europejskie. Stary Kontynent, w przeciwieństwie do Hollywood, nie stronił od erotyki w kinie, dlatego często powstawały dwie wersje filmu: jedna przeznaczona do rozpowszechniania w Europie, druga – na amerykańskiej ziemi. Różnice w podejściu do seksualności w Nowym i Starym Świecie łatwo dostrzec na podstawie losów bikini. Ten kusy kostium kąpielowy narodził się w Paryżu w 1946 r. i w latach 50. cieszył się już dużą popularnością wśród Europejek. Film Vadima I Bóg stworzył kobietę (1957), w którym Brigitte Bardot śmiało prezentuje się w bikini, uczynił z niej symbol seksu nie tylko we Francji. Tymczasem na amerykańskich plażach ten model kostiumu pojawił się dopiero w latach 60., a amerykańska bogini, Marilyn Monroe nigdy nie wystąpiła przed kamerą w tak odważnym stroju. I nie chodzi o to, czy chciała, czy nie. Po prostu nie mogła.\nNiebagatelną rolę w przełamywaniu tabu seksualnego odegrał również rock’n’roll. Za jego ojca uznaje się Alana Freeda, który w 1952 r. zaczął puszczać „czarne rytmy” w swoim programie radiowym pod kryptonimem „rock’n’roll”. Trudno przecenić wpływ tej muzyki na przenikanie seksu do oficjalnej kultury – przecież seksualność była wpisana w jej rytm. Erotyzmem emanował odważny i nieposkromiony taniec,\nw którego wir rzuciły się niezliczone rzesze nastolatków. Przy czym należy pamiętać, że pomimo komponentów rewolucyjnych, pod wieloma względami rock’n’roll odzwierciedlał i podtrzymywał dominujące wartości.\nJak pisze Richard Aquilla: „Wczesny rock’n’roll wyrażał niektóre poglądy i stereotypy klasy średniej. Muzyka ta, podobnie jak amerykańskie społeczeństwo, traktowała kobiety jak obywateli drugiej klasy. W licznych przebojach były one przedstawiane jako bierne obiekty seksualne” (Acquilla, 1993, 1798). Rebelia lat 50.,\ndo której przyłączył się Hefner, była bowiem rebelią męską, walką o kawalerskie prawo do zabawy i przyjemności.\nPierwsze magazyny skierowane do męskiego czytelnika pojawiły się w Stanach Zjednoczonych już w latach 20. XIX wieku. W niewielkim stopniu przypominały jednak współczesną prasę męską reprezentowaną przez pisma takie jak „GQ” czy cały zastęp lad mags z tytułami „FHM” i „Maxim” na czele. Do wiodących tematów dawnych magazynów należały: zbrodnie i zbrodniarze, wydarzenia sportowe oraz przygoda i rozrywka poza domem (outdoor recreation), np. myślistwo i wędkarstwo. Ponadto na przełomie wieków XIX i XX zaczęły się ukazywać magazyny techniczne, m.in. „Popular Science” (1872) i „Popular Mechanics” (1902),\na także pisma zajmujące się wyłącznie tematyką sportową, pośród których czołowe miejsce bezspornie należało do „Sporting News” (1886). Rekordy popularności do lat 30. XX wieku biła założona w 1845 r. „The National Police Gazette”, pozornie porządne pismo poświęcone zagadnieniom związanym z policją, a w rzeczywistości tabloid dostarczający solidnej dawki adrenaliny poprzez ociekające krwią artykuły i skąpo odziane dziewczyny (Blanchard, 1998, 332).\nPrzez wiele lat znakomita część Amerykanów rozczytywała się w zamieszczających pełne potu i krwi opowiadania pulp magazines, zwanych także pulp fiction, których rozkwit przypada na lata 20. i 30. XX wieku. Gdy narodził się „Playboy”, magazyny te stopniowo znikały z rynku, ustępując pola telewizji, komiksom i tanim powieściom. Na krótko zatriumfowały jeszcze wpisujące się w nurt pulp fiction magazyny przygodowe – potocznie nazywane the sweats (ang. sweat oznacza „pot”), co pozwala domniemywać, że były to magazyny dla naprawdę męskich mężczyzn – np. „Argosy”, „True”, „Saga”. Był to jednak ich łabędzi śpiew. Bohaterowie ratujący porwane przez nazistów piękności, walczący z siłami natury i dzikimi bestiami, odbywający egzotyczne podróże do najdalszych zakątków świata porzucali magazyny na rzecz innych mediów.\nCzytelnicy o bardziej wymagających gustach mogli ewentualnie zagłębić się w lekturę pism ekonomicznych, takich jak „Forbes” (1917) lub sięgnąć po ambitnego „New Yorkera” (1925), trudno jednak skategoryzować te magazyny jako stricte prasę dla mężczyzn. W 1933 r. wyszedł natomiast pierwszy numer pisma otwarcie skierowanego wyłącznie do panów, i to panów z wyższych klas (upper-middle class),\nale drastycznie zrywający z dotychczasową tradycją. Pisma, nad którym warto się chwilę zastanowić,\nbo przygotowało ono grunt pod „Playboya”, co więcej, skonstruowało nowego odbiorcę, zapoczątkowując radykalną przemianę męskiej prasy. Mowa o dziecku Arnolda Gingricha, do dziś jednym z wiodących magazynów w swojej kategorii, „Esquire: The Magazine for Men”.\nW historii „Esquire” interesująca jest przede wszystkim pierwsza dekada istnienia magazynu,\ngdy kierował nim Gingrich, czyli lata 1933-46. Rewolucyjność „Esquire” polegała na wprowadzeniu mężczyzny do „wewnątrz”, na oswojeniu przestrzeni domowej dotychczas postrzeganej jako przestrzeń wyłącznie kobieca, a przez to degradująca „prawdziwego” mężczyznę, któremu przypisywano aktywność w sferze publicznej i w leśnej głuszy. Wreszcie mężczyzna mógł, bez uszczerbku na swoim drogocennym męskim honorze, ugotować kolację, wybrać meble do salonu, podyskutować o najnowszych trendach odzieżowych lub wybrać się na zakupy! Lepiej. Nie dość, że mógł, a wręcz powinien, to w każdej z tych dziedzin przewyższał kobietę pod względem umiejętności i dobrego smaku. Pomysł Gingricha był więc genialnie prosty. Przejąć formułę wypracowaną przez luksusowe magazyny kobiece, np. „Vogue” czy „Harper’s Bazaar”, a jednocześnie poprzez mizoginiczne artykuły udowodnić niższość kobiet po to, aby świeżo zaanektowana sfera stała się dla heteroseksualnych mężczyzn bezpieczna. Tylko czy deprecjacja zahukanej gospodyni domowej była zabiegiem w pełni wystarczającym?\nKenon Breazeale wskazał kolejny strategiczny element „Esquire”: „Od samego początku twórcy Esquire obawiali się, że propagowane przez ich magazyn zainteresowanie wyglądem, jedzeniem czy wystrojem wnętrz może sprawić, że będzie on postrzegany jako pismo skierowane do homoseksualistów. Musieli absolutnie jednoznacznie pokazać, że kobiety są naturalnym obiektem pożądania ich czytelników” (Breazeale, 2003, 235). Zdjęcia i rysunki dziewczyn z jednej strony były bardzo skutecznym wabikiem na czytelników, a z drugiej, podkreślały „męski” charakter pisma i chroniły zarówno jego twórców, jak i odbiorców przed zarzutem homoseksualizmu lub zniewieściałości.\nGingrich rozumiał jednak, że każdy kij ma dwa końce. Erotyka w „Esquire” była niezbędna, lecz jednocześnie mogła pogrążyć magazyn, spychając go w stos nieobyczajnych pisemek, czytanych, co prawda,\na może raczej oglądanych, ale wstydliwie i w ukryciu. Należało więc wprowadzić jakiś element nobilitujący, który wytworzyłby wokół magazynu intelektualną otoczkę. Do tej roli znakomicie nadawały się fragmenty ambitnej prozy, a więc na dobry początek w pierwszym numerze „Esquire” ukazały się m.in. opowiadania Hemingwaya i Dos Passosa. Priorytetowym zadaniem Gingricha stało się „utrzymywanie stanu równowagi,\na właściwie napięcia, pomiędzy dyskretnym zapewnieniem o rozkosznie lubieżnym charakterze Esquire,\na znacznie jawniej artykułowanym twierdzeniem, że mamy do czynienia z magazynem szacownym i poważnym, którego miejscem jest stolik w salonie, a nie szuflada ze skarpetkami w sypialni na piętrze” (Breazale, 2003, 235).\nWyraźnie wyłaniają się trzy kluczowe komponenty określające tożsamość „Esquire”: lifestylowy, erotyczny i intelektualny. Brzmi znajomo? Nic dziwnego. Autorską formułę Gingricha, podchwycił Hefner,\na z kolei jego „Playboy” stał się wzorem dla dziesiątków magazynów dla mężczyzn, które zaczęły wyrastać jak grzyby po deszczu w drugiej połowie XX wieku. Dziś nie dostrzegamy w niej nic oryginalnego, jednak w 1933 r. była niczym powiew świeżego powietrza. „Esquire” niejako wychował swojego czytelnika, stwarzając równocześnie podstawy pod nowy model męskości, nazywany później Mężczyzną „Playboya” (McNair, 2004, 314): oto mężczyzna szykowny i wyrafinowany, inteligentny i wrażliwy na sztukę, a zarazem agresywnie i jednoznacznie heteroseksualny. Mężczyzna-konsument otaczający się pięknymi przedmiotami i pięknymi kobietami. Mężczyzna, który postrzega płeć przeciwną niemal wyłącznie przez pryzmat jej wyglądu, o czym świadczy choćby seria artykułów publikowanych w „Esquire” w 1940 r. p.t. Typy amerykańskiej urody.\nU samych podstaw ideologicznych tego utrzymanego w duchu klasycznej fizjonomiki projektu leżało przekonanie, że charakter i osobowość, a także koleje losu każdej przedstawicielki płci pięknej można wyczytać z jej cech zewnętrznych. Gdy Hefner składał pierwszy numer „Playboya”, ten mężczyzna już chodził po amerykańskiej ziemi, choć może wciąż jeszcze nie w pełni ukształtowany, cierpliwie czekający na ostatnie pociągnięcia dłuta. Na początku lat 50. zmęczony walką z prześladującym go Urzędem Poczty „Esquire” nie mógł jednak zwieńczyć swojego dzieła, potrzebny był bowiem ruch śmiały i zdecydowany. Zamiast wycofywać się na pozycje obronne, należało zaatakować odważniejszą formą. Ruch ten wykonał Hefner.\nW połowie lat 70. minionego wieku Toeplitz napisał: „Playboy jest pismem zwróconym do chłopców, którym dano do ręki wszystkie najwspanialsze zabawki świata” (Toeplitz, 1975, 99), formułując niebywale trafną charakterystykę pisma, którego powstanie było namacalnym znakiem przewrotu w mentalności amerykańskich mężczyzn.\nNa słynnym logu „Playboya” widnieje królik – zwierzę, które z racji tempa i częstotliwości rozmnażania, od wieków symbolizowało płodność, chociażby jako atrybut Afrodyty i Erosa. W sztuce chrześcijańskiej wyrażał natomiast jeden z siedmiu grzechów głównych, grzech nieczystości seksualnej lub zwycięstwo nad nim, jeśli znajdował się pod stopą Marii Dziewicy. Królik (zając) występował ponadto w wielu pogańskich rytuałach urodzaju, czego pozostałością jest jego dzisiejsza obecność na wielkanocnym stole (Hall, 1997; Kopaliński, 1997). Hefner sam przyznaje, że wybrał królika ze względu na towarzyszące mu silne konotacje seksualne oraz aurę swawoli i figlarności. „Playboy” nie miał być jednak zwykłym magazynem z podtekstem erotycznym, lecz wyrafinowanym magazynem z podtekstem erotycznym.\nA to znacząca różnica. Królik musiał nabrać nieco ogłady, więc został przyodziany w elegancką muszkę. Logo „Playboya” mówi o nim niemal wszystko.\nKrólik zgodnie ze swoją naturą okazał się imponująco płodny. Nie chodzi wyłącznie o setki najróżniejszych akcesoriów, od kieliszków po skarpetki, przyozdobionych słynnym znakiem, ale także o całą klasę wywodzących się od niego kobiet, tzw. króliczków (ang. bunnies). Seksowne króliczki dziś uświetniają organizowane przez „Playboya” imprezy, a dawniej umilały czas bywalcom nieistniejących już luksusowych Klubów Playboya (Playboy Clubs), które kwitły w latach 60. i 70. XX wieku. Członkostwo w Klubie kosztowało, bagatela, 25.000 dolarów i przez jakiś czas uchodziło za bardzo prestiżowe. Kim jest jednak króliczek? Oddaję głos Toeplitzowi: „Jest to oczywiście piękność ubrana w kusy kostiumik, eksponujący biust i pośladki, a surowy regulamin króliczków przewiduje, że jeśli któraś z tych części ciała zaczyna ujawniać braki, króliczek rozstać się musi ze swoją posadą. Równocześnie jednak dziewczyna ta, będąca ucieleśnieniem zabawki erotycznej, przybrana jest w infantylne rekwizyty – królicze uszy na głowie i króliczy ogonek na siedzeniu” (Toeplitz, 1975, 113). Króliczki pracowały w Klubach Playboya jako ekskluzywne kelnerki na które zgodnie z polityką Hefnera można było patrzeć, lecz których nie wolno było dotknąć („look, but don’t touch” policy) – do 1975 r. klientów Klubów obowiązywał absolutny zakaz umawiania się z króliczkami.\nKostium króliczka automatycznie przeistacza kobietę w seksualny obiekt przeznaczony do oglądania przez męskie oko. W ten sposób następuje wyznaczenie statusów obojga płci oraz jasny podział na kobietę-przedmiot i mężczyznę-podmiot. Co ważne, króliczek to obraz kobiecej seksualności ujarzmionej, która nie stwarza już żadnego zagrożenia dla mężczyzny, wręcz przeciwnie, jej raison d’être sprowadza się do usługiwania mu, zapewniania rozrywki i dobrego samopoczucia. Z kobiecej perspektywy już sam gorset symbolicznie odsyła do swoistego zniewolenia, ciało zostaje bowiem nienaturalnie uciśnione, i uformowane tak, aby stało się bardziej atrakcyjne. Z drugiej strony, kobieta w gorsecie, zwłaszcza czarnym, jak dowodzą rysunki publikowane w „Bizarre” czy kontrowersyjne zdjęcia Bettie Page, reprezentuje dla męskiego obserwatora seksualność dominującą i agresywną. W przypadku bunnies zostaje ona jednak poskromiona i zneutralizowana przez dołączenie do kostiumu króliczych atrybutów: ogonka i uszu. Króliczki nie wyrażają więc samoświadomego kobiecego erotyzmu, który wymykałby się męskiej kontroli i zrozumieniu. Ich seksualność to seksualność uległa, zamknięta w bezpiecznych ramach, okrojona i przystosowana do męskich potrzeb oraz wyobrażeń. Króliczek prowokuje, ale nie niepokoi. Niewiele ma wspólnego z rzeczywistością, raczej wywodzi się z barwnego, lecz niegroźnego świata dziecięcych bajek. To dlatego Toeplitz dostrzegał wyraźną analogię między parkami rozrywki dla dzieci a stworzonymi przez Hefnera lokalami dla mężczyzn, wskazując na łączącą Kluby Playboya i Disneylandy symbolikę animalistyczną. W gruncie rzeczy niewiele dzieli hefnerowską bunny od Myszki Mickey.\nChłopiec lubi zabawę\nZostawmy jednak króliczki i przyjrzyjmy się czytelnikom „Playboya”, a właściwie wyobrażeniu czytelnika, „mitycznemu” playboyowi. Play to „zabawa”, boy – „chłopiec”, a więc w wolnym tłumaczeniu playboy oznacza „bawiącego się chłopca” lub też „chłopca lubiącego zabawę”. Chłopiec, a więc jeszcze nie-mężczyzna. Podczas gdy męskość wiąże się z brzemieniem odpowiedzialności, szczęśliwy chłopiec jest go wciąż pozbawiony, co pozwala mu utrzymywać łobuzerski dystans wobec rządzącego się surowymi regułami świata dorosłych. Jednak niewątpliwie chłopiec nie jest też równoznaczny z dzieckiem. Dziecko jest przecież nijakie, a chłopiec ma płeć. I to męską płeć. Dawniej nikt nie chciał być chłopcem, ponieważ chłopiec nie cieszył się pełną niezależnością, nie miał swobody działania i decydowania. W języku polskim długo funkcjonowały łagodniejsze określenia, dziś uchodzące już za staroświeckie, takie, jak „kawaler” czy „młody człowiek”. Tymczasem w latach 50. amerykańscy mężczyźni na własne życzenie zamienili się w chłopców, a w każdym razie marzyli o tym, by chłopcami się stać, ponieważ podstawową konotacją „chłopca” przestał być niewygodny brak samodzielności. Chłopiec zaczął kojarzyć się z kuszącym brakiem więzów i obowiązków. Chłopiec to tylko chłopiec, któremu wciąż wolno popełniać głupstwa. Nie musi myśleć o innych i za nikogo nie odpowiada. Przede wszystkim jest stanu wolnego: nie ma żony i dzieci. Taki niefrasobliwy wzorzec był odtrutką na forsowany po wojnie wzór mężczyzny jako pracującego ojca rodziny i trafiał do skrytych pragnień pokaźnej części Amerykanów.\nPlayboy nie jest oczywiście zwykłym chłopcem. Jak sama nazwa wskazuje, cały czas i wszystkie swoje siły poświęca na zabawę. Playboy nie wie, co to praca, nie rozmawia na ten temat i nie wykazuje żadnego zainteresowania tą sferą. Playboy jest z urzędu hedonistą i to przez wielkie H, zajmuje się wyłącznie rozrywką i ciągłym doświadczaniem przyjemności, robiąc sobie przerwy tylko na sen, który zresztą też jest przyjemny. Hefner od początku określał swoje pismo jako entertainement for men („rozrywka dla mężczyzn”), umieszczając to hasło na okładce każdego amerykańskiego numeru z pierwszym włącznie, a na tabliczce znajdującej się przed wejściem do chicagowskiej rezydencji założyciela „Playboya” widniała wiele mówiąca łacińska inskrypcja Si non oscillas noli tintinnare („Jeśli nie balujesz, nie dzwoń”). W języku polskim playboy przyjął się jako synonim rozrywkowego podrywacza, o czym świadczą słownikowe definicje tego zapożyczenia. Według Andrzeja Markowskiego playboy to: „młody mężczyzna, który uwodzi kobiety, spędza czas na zabawach i oddaje się innym uciechom życia” (Markowski, 1996, 124). Znaczenie zaproponowane w Wielkim Słowniku Wyrazów Obcych PWN brzmi niemal identycznie: „mężczyzna uwodzący kobiety, oddający się z upodobaniem zabawie i drogim rozrywkom” (Bańko, 2003, 984).\nŻycie playboya nie ma ciemnych stron i kropka, za to pełno w nim najróżniejszych zabawek,\nbo przecież chłopcy zabawki bardzo lubią. „Hefner pomógł światu odkryć zabawki. Powiedział: Bawmy się, zabawa jest w porządku” (Halberstam, 1993, 576) – to słowa Artura Kretchmera, wieloletniego pracownika magazynu. Playboy potrafi więc przemienić w zabawkę niemal każdy przedmiot, dość przypomnieć legendarne okrągłe łóżko Hefnera obracające się o 360 stopni. Status kobiety w tej układance niewiele się różni od statusu każdej innej zabawki, choć właściwie można zaryzykować stwierdzenie, że ze względów praktycznych i emocjonalnych samochody playboy zmienia rzadziej niż kobiety.\nKopaliński uwypukla w swojej definicji playboya jeszcze jeden istotny komponent, pisząc: „bogaty młodzieniec unikający pracy, oddający się głównie zabawom i uciechom życia” (Kopaliński, 2000, 316). Bogaty. Playboy nie musi martwić się o pieniądze. Wprost przeciwnie. Może mieć wszystko, czego zapragnie. Nie ma nic dziwnego w tym, że w „Playboyu” wielokrotnie przedrukowywano twórczość Iana Fleminga. Jego bohater, agent James Bond, to czysta esencja playboya. Przystojny, błyskotliwy, zadbany dżentelmen z klasą zachowujący ironiczny dystans do rzeczywistości, dysponujący fantastycznymi gadżetami oraz nieograniczonymi zasobami finansowymi, prowadzący życie przypominające nieustającą grę i zabawę, do tego kawaler, romansujący z boskimi dziewczynami, które nic więcej oprócz upojnej nocy od niego nie oczekują.\nJak można przeczytać w artykule Ilustrowana historia „Playboya”, zamieszczonym w pierwszym numerze polskiej edycji magazynu: „James Bond i Playboy od początku byli dla siebie stworzeni” („Playboy”, 1/1992, 93). Nic tak nie łączy jak umiłowanie gadżetów i dziewczyn. Agent 007 odtwarzany przez Seana Connery’ego objawił się zresztą na ekranie jako członek londyńskiego Klubu Playboya – w filmie Diamenty są wieczne Guya Hamiltona.\n„Playboy to mężczyzna narcystyczny, który ma bardzo niewiele lub w ogóle nie ma głębokich związków z kobietami. (…). Wzór playboya, stojąc w sprzeczności z tradycyjnym wyobrażeniem mężczyzny ciężko pracującego na utrzymanie rodziny, nie zmienia jednak w żaden sposób charakteru stosunków między płciami i dominującej pozycji mężczyzn” (Arcimowicz, 2003, 210) – pisze Krzysztof Arcimowicz, uważając model playboya za przejaw tradycyjnego paradygmatu męskości, którego podstawowym wyznacznikiem jest imperatyw podporządkowywania sobie innych mężczyzn, kobiet i dzieci. Tradycyjny paradygmat,\nktóry podkreśla asymetrię i specjalizację ról płciowych, a wyższość mężczyzn w kulturze, polityce, życiu społecznym czy rodzinnym uzasadniania naturą bądź bożym zamysłem, był właściwie jedynym paradygmatem aż do lat 60. i 70. XX wieku, gdy został zakwestionowany przez ruchy feministyczne i gejowskie. Playboy dzielnie broni konserwatywnego typu relacji między płciami. Jego wywrotowość w latach 50. polegała na odrzuceniu obrączki i pieluch, na przyznaniu mężczyźnie prawa do wolnych związków i niezobowiązującego seksu, na zdjęciu piętna odszczepieńca z kawalera.\nCzas najwyższy oddać głos sprawcy całego zamieszania, Hugh Hefnerowi. We wstępniaku do pierwszego numeru napisał: „Jeśli jesteś mężczyzną pomiędzy 18. a 80. rokiem życia, Playboy jest dla ciebie. Jeśli lubisz rozrywkę serwowaną z humorem, wyrafinowaną i pikantną, Playboy stanie się twoim ulubionym pismem. Chcemy, żeby to było jasne od samego początku, nie jesteśmy «magazynem rodzinnym». Jeśli jesteś czyjąś siostrą, żoną albo teściową i wzięłaś nas przez pomyłkę do ręki, proszę przekaż nas mężczyźnie w twoim życiu i wracaj do lektury swojego Ladies Home Companion” (www.playboy.com/worldofplayboy/faq). Trudno o bardziej radykalne rozdzielenie płci, w dodatku ufundowane na wykluczeniu kobiet i pozbawieniu ich prawa do samostanowienia. W tym fragmencie Hefner definiuje przecież kobietę poprzez jej relację z mężczyzną,\nprzy czym nie sposób oprzeć się wrażeniu, że czyni to z paternalistycznym pobłażaniem. Rodzinny aspekt kobiety całkowicie ją dyskwalifikuje. Playboy zwraca uwagę wyłącznie na te reprezentantki płci pięknej, które są wyrwane z domowego kontekstu, a zatem usytuowane poza kategorią „cnotliwych” kobiet. Tym samym rewolucjonista Hefner potwierdza trwałość bardzo silnie zakorzenionego w amerykańskim społeczeństwie modelu lady, strażniczki domu, wysublimowanej i uduchowionej, a jednocześnie zdeseksualizowanej pani-matki (Chałasiński, 1973, 352-356). Playboya interesuje bezproblemowa, lekko nierealna kobieta-gość, kobieta, która na jego życzenie przychodzi „z wizytą”, aby mogli razem miło spędzić wieczór lub dwa: „Lubimy nasze mieszkanie. Sprawia nam przyjemność przygotowanie drinków i przystawek, włączenie nastrojowej muzyki i zaproszenie znajomej [ang. a female acquaintance] na cichą rozmowę o Picassie, Nietzschem, jazzie, seksie” – pisał w dalszej części wstępniaka. Obok sióstr, żon i matek funkcjonuje druga grupa kobiet – „znajomych” uprawnionych do dyskutowania na intelektualne (i nie tylko) tematy frapujące playboya. Nie oznacza to jednak, że Hefner postuluje partnerski układ między płciami. Kobieta zjawia się w apartamencie mężczyzny, gdy on poczuje taką potrzebę, na warunkach i w okolicznościach przez niego ustalonych.\nHefner bardzo aktywnie uczestniczył w rewolucji seksualnej. W 1962 r. rozpoczął w „Playboyu” cykl artykułów, które po kilku latach złożyły się na tzw. Filozofię „Playboya”. Całkiem słusznie zarzucał amerykańskiemu społeczeństwu hipokryzję i obłudę, oskarżał je o ograniczanie praw jednostki, o bezustanne potępianie natury ludzkiej i rozbudzanie niezdrowego poczucia wstydu oraz grzechu. „Jeśli człowiek ma prawo iść własną drogą do Boga, ma również prawo iść własną drogą do Diabła” (Hefner, 4/1993, 26) – pisał, a także: „Biblia specjalnym błogosławieństwem wyróżnia cichych i ubogich duchem. Chcielibyśmy dodać nasze własne: błogosławiony niech będzie buntownik – bez niego nie byłoby postępu” (Hefner, 4/1993, 27). Hefner apelował przede wszystkim o jedno: o swobodę seksualną, co wiązało się z redefinicją samego pojęcia seksu.\nSeks, wg. Hefnera, został w toku historii sprowadzony do grzesznego przejawu ludzkiej słabości, a jego jedynym uzasadnieniem pozostawała prokreacja. Dla twórcy „Playboya” seks staje się natomiast wartością autoteliczną, nie tylko wyrastającą ponad kwestię pomnażania gatunku, ale także ponad miłość między dwojgiem ludzi. Seks może być celem samym w sobie, a przez to awansuje na jeden z ważniejszych środków służących szczęściu i samorealizacji jednostki.\nFilozofia Hefnera („hefneryzm”) jest przepełniona optymizmem, hedonizmem, entuzjastyczną aprobatą, wręcz apologią człowieka, a w szczególności jego ciała oraz liberalizmem przedkładającym jednostkę nad społeczeństwo i państwo. Playboy traktuje życie jak piękną przygodę i czerpie z niego pełnymi garściami. Poza tym ceni sobie wolność myśli, ma szerokie horyzonty i otwarty umysł. Gdy na początku lat 60. ruch Afroamerykanów o równouprawnienie ledwie co nabierał rozpędu, poważne Wywiady Playboya przeprowadzał czarnoskóry pisarz Alex Haley. Zresztą jego pierwszym rozmówcą był również czarnoskóry jazzman Miles Davis. Krótko mówiąc, Hefner był zawsze krok do przodu.\nPierwszy numer, niemal w całości przygotowany przez Hefnera, liczył sobie 44 strony, kosztował 50 centów i wyszedł w nakładzie 70 tys. kopii, z czego, ku zdumieniu samego założyciela, sprzedało się prawie 55 tys. Dziś amerykańska edycja o grubości ok. 200 stron, wciąż redagowana pod okiem Hefnera, rozchodzi się w 3 mln egzemplarzy w USA i w 4.5 mln w skali światowej. Jest częścią Playboy Enterprises Inc., prawdziwego imperium, którym kieruje obecnie córka Hefa, Christie Hefner.\nLegendarny numer z grudnia 1953 r. zawiera m.in. opowiadanie Arthura Conana Doyle’a z serii o Sherlocku Holmsie, fragmenty Dekameronu Boccaccia, stronę z dowcipami, erotyczny komiks VIP on Sex, projekty nowoczesnych biurek. I oczywiście zdjęcie nagiej Marilyn Monroe leżącej na czerwonym atłasie. Do tego aktu Monroe pozowała jeszcze zanim zyskała sławę, w 1949 r. zaprzyjaźnionemu fotografowi Tomowi Kelleyowi za 50 dolarów. Prawa własności do zdjęcia posiadała niewielka chicagowska firma produkująca kalendarze. Hefner odkupił od niej akt Monroe za niewygórowaną sumę 500 dolarów. Pod koniec 1953 r. młoda aktorka była już na językach wszystkich, a kina wzdłuż i wszerz Ameryki grały jej najnowsze kasowe filmy Mężczyźni wolą blondynki i Jak poślubić milionera. Hefner, publikując zdjęcie boskiej Marilyn w stroju Ewy, wywołał skandal i przyciągnął uwagę całego kraju.\nMM całkiem nieświadomie znalazła się na pierwszej rozkładówce „Playboya”. Rozkładówka usytuowana w samym centrum magazynu błyskawicznie stała się jego znakiem rozpoznawczym, a z czasem obrosła własną legendą. Począwszy od drugiego numeru dziewczyny z rozkładówki otrzymywały i to dożywotnio tytuł Playmate of the Month (PMOM). Samo określenie playmate, zachowane we wszystkich krajowych edycjach, wiele mówi o kobiecej roli i statusie kobiety w Playboyu. Rzeczownik mate funkcjonuje w języku amerykańskim w najróżniejszych kontekstach, od „kumpla” po „współmałżonka”. Playmate oznacza dosłownie „towarzysza / towarzyszkę zabawy”, przy czym dopiero w roku 1954, gdy zostało wykorzystane przez Hefnera, nabrało konotacji seksualnych. Ciekawe, że starożytni Grecy niemal tak samo określali kobiety wyjęte poza system domowo-rodzinny i zawodowo trudniące się umilaniem czasu mężczyznom – hetera oznacza przecież „towarzyszkę”. Playmate jest realizacją pewnej męskiej fantazji, marzenia o kobiecie atrakcyjnej i bezpruderyjnej, która z własnej woli i dla obustronnej przyjemności dotrzyma mężczyźnie towarzystwa, przede wszystkim w łóżku, nie żądając niczego w zamian. Kryterium wyboru PMOM jest właściwie tylko jedno: piękne ciało, które zostaje następnie wyidealizowane i wystawione na pokaz, stając się po prostu wyrobem rynkowym, produktem konsumpcyjnym.\nFormuła Playmate wyklarowała się w ciągu pierwszych lat istnienia pisma. Początkowo Hefner kupował zdjęcia na rozkładówki, jednak w lipcu 1955 r. na jego prośbę PMOM została kierowniczka działu prenumeraty „Playboya”, Janet Pilgrim, która nigdy wcześniej nie miała do czynienia z zawodowym pozowaniem, a tym bardziej w skąpym negliżu. „W tym czasie pomysł, aby przyzwoita dziewczyna pokazała się w piśmie nago, był szokujący. Oburzający i … bardzo podnoszący na duchu tych mężczyzn, którzy mieli nadzieję, że seks nie musi być tak plugawy ani tak pełen poczucia winy, jak im mówiono” („Playboy”, 1/1992, 90). Jak dużą rolę w decyzji Hefnera odegrało poczucie misji społecznej, wie pewnie tylko on sam. Fakt faktem, od tamtej pory, przynajmniej teoretycznie i oficjalnie, na rozkładówce oglądamy tzw. „dziewczyny z sąsiedztwa” (ang. girl next-door), które mają być zaprzeczeniem odległych i nieosiągalnych kobiet ze świata show-biznesu. „Dziewczyna z sąsiedztwa” to jeden z najsilniejszych i najbardziej żywych amerykańskich stereotypów kobiecości, przy czym uosabia ona właśnie „dziewczęcość”, czyli kobiecość niewinną. Skromna, delikatna i naiwna, mieszkająca tuż za rogiem dziewczyna, a nie kobieta, stoi w opozycji nie tylko do znajdujących się poza zasięgiem bogiń kina i estrady, ale także do wszelkich wariacji zepsutej, prowokującej i nieprzeniknionej femme fatal. Nic dziwnego, że średnia wieku amerykańskich Playmates wynosi 22 lata.\nAmerykańskie społeczeństwo rozpoczęło dekadę lat 50. XX wieku w stanie swoistej schizofrenii, rozdarte pomiędzy rygorystyczną oficjalną normą, a nieprzystającymi do niej rzeczywistymi potrzebami i pragnieniami. Pęczniejące konflikty natury moralnej, etycznej, obyczajowej były już zbyt dotkliwe, by po cichu rozpłynąć się w nurcie historii. Rok 1953 jawi się jako początek „małej rewolucji”, która poprzedziła wstrząsy epoki hippisowskiej i dokonała wyrazistego przewartościowania modeli społecznych. „Playboy” Hefnera to jeden z najbardziej znamiennych symboli tego okresu, zarazem efekt już niemożliwych do powstrzymania przemian amerykańskiej obyczajowości, jak i ich skuteczny akcelerator. Ta „mała rewolucja” rozegrała się przede wszystkim w świecie mężczyzn zmęczonych wymagającym wzorcem statecznego ojca rodziny, przygniecionych obowiązkiem odpowiedzialności i powagi. Wzorzec ten został więc zakwestionowany przy równoczesnej aprobacie tradycyjnego paradygmatu męskości, który zaczął budzić kontrowersje dopiero w kolejnych dekadach XX wieku. Sześćdziesiąt lat temu z tęsknoty za życiem niefrasobliwym narodził się playboy, rozrywkowy chłopiec otoczony pięknymi dziewczętami i drogimi zabawkami, któremu do dziś nie urosły wąsy.\nAquilla, Richard; 1993; Rock Music, w: Encyclopedia of American Social History, vol. III, Mary Kupiec Cayton, Elliott J. Gorn, Peter W. Williams (red.), New York: Charles Scribner’s Sons.\nArcimowicz, Krzysztof; 2003, Obraz mężczyzny w polskich mediach. Prawda – fałsz – stereotyp, Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Pedagogiczne.\nBańko, Mirosław (red.); 2003, Wielki Słownik Wyrazów Obcych PWN,Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.\nBataille, George; 2007, Erotyzm, przeł.: Maryna Ochab, Gdańsk: wydawnictwo słowo/ obraz terytoria.\nBienvenue II, Robert V.; American Fetish www.americanfetish.net/sexsearch.us/Dissertation.html, 18.01.2011.\nBlanchard, Margaret A.; 1998, History of the Mass Media in the United States. Chicago, London: Fitzroy Dearborn Publishers.\nBoyer, Paul; 1993, The Postwar Period through the 1950s, w: Encyclopedia of American Social History, vol. I, Mary Kupiec Cayton, Elliott J. Gorn, Peter W. Williams (red.), New York: Charles Scribner’s Sons.\nBreazeale, Kenon; 2003, In spite of Women: “Esquire” Magazine and the Construction of the Male Consumer, w: Gender, Race and Class in Media, Gail Dines, Jean M. Hume (red.), Thousand Oaks: Sage Publications.\nCaputi, Jane; 2003, Everyday Pornography, w: Gender, Race and Class in Media, Gail Dines, Jean M. Hume (red.), Thousand Oaks: Sage Publications.\nChałasiński, Józef; 1973, Kultura amerykańska. Formowanie się kultury narodowej w Stanach Zjednoczonych Ameryki, Warszawa: Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza.\nGregg, Robert; McDonogh, Gary W.; Wong, Cindy H. (red.); 2001, Encyclopedia of Contemporary American Culture, London, New York: Routledge.\nHalberstam, David; 1993, The Fifties, New York, London: Villard Book.\nHall, James; 1997, hasła królik, siedem grzechów głównych, zając, w: Leksykon symboli sztuki Wschodu i Zachodu, przeł. Jan Zaus i Bogdan Baran, Kraków: Wydawnictwo Baran i Suszczyński.\nHefner, Hugh; 1993, Filozofia „Playboya”, w: „Playboy” nr 4 (5).\nIlustrowana historia „Playboya”, w: „Playboy” nr 1, grudzień 1992.\nKopaliński, Władysław; 1997, hasło zając(szarak, królik), w: Słownik symboli, Warszawa: Wydawnictwo „Wiedza Powszechna”.\nKopaliński, Władysław; 2000, hasło playboy, w: Słownik wydarzeń, pojęć i legend XX wieku, Warszawa: Wydawnictwa Naukowe PWN.\nMarkowski, Andrzej; 1996, Leksykon najnowszych wyrazów obcych, Warszawa: 1996.\nMcNair, Brian; 2004, Seks, demokratyzacja pożądania i media, czyli kultura obnażania, przeł. Ewa Klekot, Warszawa: Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA S.A.\nPetersen, James R.; 2002, Stulecie seksu. Historia rewolucji seksualnej 1900-1999 według “Playboya”, przeł. Andrzej Jankowski, Poznań: Dom Wydawniczy Rebis.\nToeplitz, Krzysztof Teodor; 1975, Filozofia play-boya, w: tegoż, Kultura w stylu blue jeans, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy.\n Nazwa pulp pochodzi od taniego papieru nienajlepszej jakości, na którym drukowane były te pisma. Bogatym źródłem na temat magazynów, w których przeważają gatunki beletrystyczne (ang. fiction magazines) jest strona internetowa: www.philsp.com\n Pewną rolę odgrywa także wątek biograficzny. Hefner, zanim założył „Playboya”, pracował w dziale kolportażu „Esquire”. Miał więc okazję, by zobaczyć, jak powstaje magazyn dla mężczyzn od kuchni.\nThis entry was posted on Wednesday, August 3rd, 2011 at 4:32 pm\tand is filed under Artykuły. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.


Erasmus: Daugavpils 2010 | Kierunek Filologia rosyjska Wydział Humanistyczny UŚ\nDodane przez ifwadm\t/ w Relacje studentów\t/ 07.02.2013 o 22:48\nSemestr zimowy roku akademickiego 2010/2011 spędziłam na stypendium zagranicznym na Łotwie w Daugavpils. Polecam to miejsce wszystkim studentom naszego Instytutu, szczególnie tym zainteresowanym nauką języka na co dzień, wśród rosyjskojęzycznej ludności regionu. Ale to nie jedyna zaleta tego miejsca. Jest ono znakomitą bazą do zwiedzenia kraju, jak również pozostałych państw nadbałtyckich, a nawet Rosji (St. Petersburg) czy Finlandii. Region zwiedzaliśmy z grupą studentów zagranicznych i koordynatorką Uniwersytetu, a każda inna wycieczka jest w zasięgu świetnie zorganizowanego i niekoniecznie zabójczo drogiego transportu publicznego na Łotwie (np. autobus do Rygi 5,6 LVL= ok. 30 zł). Stypendium zaoferowane przez organizację Erasmus (240 EUR/mies.) zdecydowanie może wystarczyć na życie na Łotwie, ale jednak trzeba się zaopatrzyć w dodatkowe źródła na „studenckie” życie i wycieczki.\nMiasto nie jest bardzo duże, bez trudu można się wszędzie dostać pieszo. Oferuje ono wystarczającą ilość sklepów, barów i restauracji. Studenci z zagranicy zostają ulokowani w akademiku na ul. Parades, co oznacza, że do głównego budynku, w którym mieści się filologia, czeka Was 3-minutowy spacer. Koszt akademika to niecałe 30 EUR. Fakt, że jest on niesłychanie tani, wiąże się z niskim standardem pokoi (3-4-osobowe) i łazienek znajdujących się na korytarzach.\nŁotysze to bardzo przyjaźni ludzie, nieco zdystansowani przy pierwszym kontakcie. Bez problemu można otrzymać pomoc we wszystkim od studentów i wykładowców.\n(język rosyjski, program: język biznesu, studia I stopnia, III rok)\nfot. © Dorota Sitko


Recenzja: Let's Sing 2021 (Xbox One) | Konsolowe.info\nRecenzja: Let’s Sing 2021 (Xbox One)\nGry imprezowe raczej nie mają teraz łatwo. Kiedyś co chwile mieliśmy premiery kolejnych tytułów dla bardziej casualowych graczy.\nWszyscy możemy lubić najnowsze strzelanki czy gry RPG, ale czasem warto zagrać w coś innego. Nie tak dawno temu każdy z producentów konsol miał własną markę gier Karaoke. Dla Sony był to Singstar, dla Microsoftu Lips, ba – nawet Nintendo miało własny tego typu tytuł na WiiU. Teraz fani śpiewania pozostawieni są odrobinę na lodzie, ale na szczęście jest Let’s Sing.\nNajważniejszą sprawą w przypadku gier karaoke jest lista dostępnych w niej piosenek. To od tego czy przygotowana lista utworów przypadnie wam do gustu czy nie zależy 99,9% zadowolenia z gry o śpiewaniu. Gra może oferować najlepszą możliwą jakość, super tryby i wodotryski graficzne, ale jeśli nie będziemy mogli śpiewać utworów, które lubimy to jest zwyczajnie do niczego. W przypadku Let’s Sing 2021 lista dostępnych piosenek prezentuje się następująco:\nJak widać twórcy przygotowali 30 dość różnorodnych piosenek. Znajdziemy tutaj i najnowsze hity dzisiejszej młodzieży, jak i szlagiery minionych epok. Załapała się nawet jedna piosenka z animacji Disney’a. Ocenę tej zawartości pozostawiam całkowicie wam. To od waszego gustu zależy czy te 30 piosenek jest dla was, czy może jednak nie. Sam nie przepadam za najnowszymi utworami, mój gust muzyczny koncentruje się na latach 80tych, 90tych czy wczesnych 2000, ale nawet taki Boomer jak ja znajdzie tutaj coś do pośpiewania.\nDo śpiewania możemy użyć mikrofonu USB, headsetu do konsoli czy nawet dedykowanej aplikacji na iOS lub Android. Z tą ostatnią niestety miałem same problemy. Za nic nie mogłem się połączyć. Nie wiem czy to kwestia telefonu, konsoli, mojej sieci czy czegokolwiek innego, w każdym razie ostatnią rzeczą jaką chcecie na imprezie ze znajomymi to rozwiązywanie problemów z aplikacją. Sam też przyznam, że nie próbowałem wyjątkowo długo, po 3 nieudanych próbach połączenia po prostu zrezygnowałem i podłączyłem mikrofon na USB. Miejcie więc to na uwadze. Kupując grę w sklepie dostaniecie w zestawie mikrofon, natomiast decydując się na wersję cyfrową warto mieć w domu jakiś mikrofon.\nUruchamiając grę po raz pierwszy wybieramy dla siebie jednego z 4 avatarów. Szkoda, że tutaj wyboru nie ma większego. Przejść możemy od razu do trybu klasycznego, w którym z pełnego katalogu wybieramy utwór do śpiewania. Co ciekawe po pierwszym rozegraniu danego utwory trafi on do trybu Jukebox, w którym możemy odtwarzać same teledyski z piosenkami, bez interfejsu.\nDla samotnych śpiewaków przygotowano tryb Legendy, czyli coś na kształt kampanii fabularnej. Po kolei będziemy śpiewać utwory, zdobywać punkty i piąć się po drabinie kariery muzycznej. Dla kogoś, kto śpiewa sam jest to ciekawa opcja, bo daje poczucie jakiegoś postępu w zabawie.\nNie mogło zabraknąć trybów wieloosobowych, duetów, współpracy i rywalizacji, ale dla mnie najciekawszym był tryb Mix Tape. Gra serwuje nam wtedy 4 fragmenty z 4 piosenek. Nie śpiewamy więc ich w całości, a jedynie wybrane fragmenty. Do wyboru jest kilka filtrów, więc np, możemy pośpiewać same miłosne piosenki, albo same starsze utwory. Ten tryb zdecydowanie przypadł mi do gustu i nie spotkałem się chyba z niczym podobnym w innych tego typu grach.\nW grze dostępny jest odnośnik do sklepu Microsoftu, ale w czasie testowania zawartość nie była jeszcze dostępna. Jak mniemam pojawią się tam nowe piosenki do pobrania, no ale z oczywistych względów nic więcej na ten temat nie powiem.\nFani śpiewania nie mają za bardzo co wybrzydzać. Gier karaoke nie ma dużo, a w Let’s Sing się przyjemnie śpiewa. Jeśli więc tylko lista dostępnych utworów was urzekła to można brać. Pamiętajcie jednak o własnym mikrofonie, bo na aplikacji nie można polegać.\nGrę do recenzji udostępniło Koch Media Poland.\n+ CIekawy i różnorodny dobór utworów\n+ Try Mix Tape\n- Aplikacja mobilna jest bardzo zawodna\nŚpiewać każdy może, trochę lepiej, lub trochę gorzej (jak ja). Jeśli tylko lubicie poudawać gwiazdę festiwalów muzycznych w domowym zaciszu to myślę, że warto Let's Sing dać szansę. Karaoke jest zawsze Ok i na imprezę jak znalazł. Chociaż z tymi może być różnie w obecnych czasach.


Sery twarogowe - Serowar\nSer biały gości w naszych kuchniach od zawsze. Pierogi, pasty, naleśniki - to tylko niektóre potrawy podawane z twarogiem. Czy sery twarogowe wymagają specjalnych procedur? Przepisy na twaróg i serek wiejski są bardzo proste. Są to sery, które można spożywać zaraz po wykonaniu, a uzyskujemy je poprzez kwasową koagulację. Brzmi obco? Ucz się bez wychodzenia z domu! Skorzystaj z kursu wideo prowadzonego przez eksperta branży, Krzysztofa Jaworskiego i poznaj kolejne etapy procesu wyrobu serów twarogowych. Zapraszamy do świata serowarów, niech dobrym startem będzie ser biały!


Intercyza: przedmałżeńska, co to, koszt, a dziedziczenie, po ślubie - Chillizet\nIntercyza to dokument, który zawiera się między dwojgiem ludzi, którzy chcą wstąpić w związek małżeński lub już istniejącym małżeństwem. Jego zasady regulowane są przez Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Czy warto zdecydować się na intercyzę przed ślubem?\nIntercyza, określana także jako umowa majątkowa małżeńska, to dokument, który najczęściej zawierany jest między dwojgiem ludzi planujących wstąpić w związek małżeński lub istniejącym już małżeństwem. Zawarcie intercyzy ma za zadanie wprowadzić odmienny aniżeli ustawowy majątek ustroju małżeńskiego. Zasady umowy majątkowej regulowane są przez zapisy znajdujące się w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. Intercyza spisywana jest w formie aktu notarialnego przez notariusza. Intercyza i jej koszt ustalona jest przez ministra sprawiedliwości.\nIntercyza przedmałżeńska - co to jest?\nCzym dokładnie jest intercyza i dlaczego pary decydują się na jej podpisanie? Pojęcie intercyza oficjalnie nie funkcjonuje w polskim języku prawa. Mówiąc o niej powinniśmy używać stwierdzenia umowa majątkowa małżeńska. Podpisanie tego dokumentu umożliwia nam wprowadzenie rozdzielności majątkowej. Aby stworzyć intercyzę należy udać się do notariusza, który przygotuje odpowiednie pismo. W żadnej innej sytuacji dokument nie będzie ważny i wiążący. Intercyzę można spisać zarówno przed zawarciem związku małżeńskiego, jak i w trakcie jego trwania. Należy jednak pamiętać, że prawo nie działa wstecz, dlatego rozdzielność majątkowa będzie brana pod uwagę od momentu utworzenie dokumentu.\nAby intercyza była ważna musi pojawić się zgoda z obu stron. Za jej sprawą można wprowadzić inne rozwiązania niż wspólnota ustawowa i na przykład znacznie ją rozszerzyć już zawęzić. Rozróżniamy cztery podstawowe rodzaje intercyzy:\numowa wyłączająca wspólność majątkową (wprowadza rozdzielność majątkową albo rozdzielność z wyrównaniem dorobków),\nKoszty intercyzy zależne są od tego, kiedy została utworzona. Podstawową cenę umowy majątkowej określa minister sprawiedliwości i wynosi ona maksymalnie 400 złotych. Do tego dochodzą jednak dodatkowe koszty, takie jak doliczenie wypisów i podatku VAT. Najczęściej ostateczny koszt podpisania intercyzy przedmałżeńskiej wynosi około 550 złotych.\nSprawa ma się nieco inaczej w przypadku podpisywania intercyzy po ślubie. Tutaj koszty sporządzenie mogą być znacznie wyższe, ponieważ zależą od wielkości wartości majątku i jego rodzaju. Maksymalne stawki wynagrodzeń mogą wynosić:\ndo 3000 złotych 100 zł\nod 3000 złotych do 10 000 zlotych 100 zł + 3% od nadwyżki powyżej 3000 złotcyh\nod 10 000 złotych do 30 000 złotych 310 zł + 2% od nadwyżki powyżej 10 000 zł\nod 30 000 złotych do 60 000 złotych 710 zł + 1% od nadwyżki powyżej 30 000 zł\nod 60 000 złotych do 1 000 000 złotych 1 010 zł + 0,4% od nadwyżki powyżej 60 000 zł\nod 1 000 000 złotych do 2 000 000 złotych 4 770 zł + 0,2% od nadwyżki ponad 1 000 000 zł\npowyżej 2 000 000 złotych 6770 zł + 0,25% od nadwyżki powyżej 2 000 000 nie więcej niż 10 000 zł\nWiele osób zastanawia się nad tym, czy po podpisaniu intercyzy nadal będą dziedziczyły po żonie lub mężu, jeśli od początku małżeństwa tworzyli dwa osobne majątki. Jak wyjaśniają notariusze, z chwilą śmierci małżonka cały jego dobytek zaliczający się do majątku osobistego, czy to ten wypracowany przed ślubem, czy w trakcie trwania małżeństwa, w pierwszej kolejności dziedziczą dzieci i małżonek. Należy zaznaczyć, że są to równe części, choć udział małżonka nie może być niższy niż 1/4 całości spadku.\nJeżeli w małżeństwie nie pojawiły się dzieci, część majątku przynależy do rodziców zmarłego, w wysokości przynajmniej 1/4 całości. W sytuacji, w której rodziców zmarłego nie ma już na świecie, ich część dziedziczy rodzeństwo zmarłego. Jeśli rodzeństwo również już odeszło, część majątku przechodzi w ręce ich dzieci.\nUmowę majątkową małżeńską można zawrzeć również po ślubie, jednak muszą się na to zgadzać obie strony. Jeśli tylko jedna chce zdecydować się na taki krok, musi przed sądem udowodnić swoje racje i podać istotne argumenty. W przypadku, w którym sąd przychyli się do takiej prośby, intercyza może zostać zawarta bez zgody jednej ze stron.\nPrzed zawarciem intercyzy małżonkowie muszą ustalić, jakie składniki ich majątku od tego momentu będą zaliczały się do majątku osobistego. Jeśli jedna ze stron nie pracuje, ponieważ zajmuje się dziećmi albo domem, musi nastąpić wyrównanie niedoborów majątkowych. Ten zapis jest szczególnie istotny dla matek zajmujących się przede wszystkim dziećmi, które ze względu na życie prywatne przerwały swoją karierę zawodową. Jeśli doszłoby do rozwodu, małżonek zobowiązany jest w alimentach łożyć nie tylko na dzieci, ale także na żonę.\nIntercyza - wzór\nPrzed sporządzeniem intercyzy warto zapoznać się z przykładowym wzorem dokumentu. Co musi znaleźć się na umowie majątkowej małżeńskiej, aby była akceptowana przez prawo? Tutaj znajdziesz wzór intercyzy.


„Rosyjska agresja” spędza sen z powiek większości Gruzinów « Dziennik gajowego Maruchy\n« Dlaczego niektóre dźwięki wywołują dreszcze?\nSzwedzi masowo implantują sobie chipy RFID zastępując w ten sposób karty bankowe »\nBadanie został przeprowadzone w okresie od 20 maja do 11 czerwca 2019 roku. Masowe protesty w Tbilisi zaczęły się dopiero 20 czerwca po tym, jak, deputowany do Dumy Państwowej Siergiej Gawriłow zasiadł na fotelu przewodniczącego parlamentu Gruzji.\nDekret o zawieszeniu lotów rosyjskich linii lotniczych do Gruzji prezydent Rosji Władimir Putin podpisał 21 czerwca. Już w przededniu tych wydarzeń udział Gruzinów przekonanych co do konieczności rozwijania dialogu z Rosją zmalał do minimum z 2010 roku. W maju-czerwcu 2019 roku takiego zdania było zaledwie 46% respondentów, podczas gdy jesienią 2012 roku – 83%.\nJednocześnie udział przeciwników normalizacji stosunków z Rosją wzrósł z 2% do 12%. Tym nie mniej za rozwojem dialogu z Moskwą w dalszym ciągu opowiada się (z uwzględnieniem 29% tych, którzy uważają to za „raczej konieczne”) trzy czwarte mieszkańców Gruzji.\nThis entry was posted on 2019-07-20 (Sobota) @ 12:31:33\tand is filed under Polityka. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.\nKomentarzy 10 to “„Rosyjska agresja” spędza sen z powiek większości Gruzinów”\n2019-07-20 (Sobota) @ 16:04:07\nTo są nawet głupsi od ogłupionych Polaków. Nic dziwnego, że nieboszczyk Kaczyński tam latał. Głupi pozna swego po węchu.\n2019-07-20 (Sobota) @ 17:18:17\nI ze strachu przed Rosja 5 milionow Gruzinow wyemigrowalo do Rosji.\nW Gruzji zas najbardziej sie Rosjan boja jankeskie koniokrady; nie spia po nocach ze strachu, ze im Rosja nie pozwala zbudowac poteznej bazy wojennej.\nTak, jak Polacy do Niemiec.\n2019-07-20 (Sobota) @ 20:21:34\n„po tym, jak, deputowany do Dumy Państwowej Siergiej Gawriłow zasiadł na fotelu przewodniczącego parlamentu Gruzji. ”\nGruzja nie jest w strefie wpływów Rosji. Te „spontaniczne” protesty wybuchły z bardzo błahego powodu, co świadczy, że to była ustawka. Porównajmy to z Polską w której rząd Izraela oświadcza, że Polacy są g…wnem, oświadcza to wierchuszka UE, a pani ambasador Mosbacher osobiście i bez skrępowania interweniuje np. w sprawie wprowadzenia amerykańskiego leku na listę refundowaną.\nNawet marsz przeciw 447 przebiegał spokojnie, bez palenia jankeskich flag, bez burdy przed ambasadą.\nPo prostu dzika wściekłość bydląt oczadziałych propagandą jest z reguły kilka razy większa niż gniew człowieka broniącego swojej rodziny. Teoretycznie to ten broniący powinien być bardziej wściekły, ale w praktyce to jest odwrotnie. Wściekłe są zombiaki a nie ludzie.\nDlatego agresywna jest progresywna lewica, ANTIFA itd. bo oni całym ciałem czują, że walczą ze złem. Wściekły był banderowiec, członek ISIS. To jest dżihad!\n2019-07-21 (Niedziela) @ 09:14:15\ndobrzy litewscy szaulisi rżnący Polaków w Ponarach\ndobre SS Lettland, które spaliło Polaków w Podgajach\ndobrzy gruzińscy koledzy Adolfa H.\n2019-07-21 (Niedziela) @ 14:44:48\nIle wpisowe do klubu panie Gajowy????\nPiec mln. Gruzinow wyemigrowalo do Rosji….moze ,gdyby emigrowalo z Polski do Rosji 10mln Polakow…nastawienie Sputnika byloby inne?:-))))\nNO… ale ci ‚durnie’ emigruja na Zachod… i w sumie wcale nie wiadomo dlaczego????\nPanie Gajowy dej pan przyklad ..przeprowadz sie pan do Rosji…. na kolienach ubizaju was:-)))))\nNie wiem, co Pan chce powiedzieć, ale dla mnie możliwa jest, niestety, tylko przeprowadzka na metr pod ziemię.\n2019-07-21 (Niedziela) @ 17:10:31\nMasowa halucynacje. Oczywiście sterowane poprzez żydowskich prowokatorów, Z resztą w Polsce nawet Juda ma takie halucynacje.\nCo tutaj dużo gadać, wystarczy popatrzeć z jaką łatwością promują zboczenia, marsze LGBT, antykulturę, podwarzają znaczenie rodziny chrześcijańskiej, wartości narodowych, wspólnego dobra i dużo innych rzeczy których jesteśmy świadkami, dzieje się to na naszych oczach, ale większość udaje że nic nie widzi, zadowoleni że micha pełna, w dniach ostatnich judasze jak Juda-Duda tak nachalnie udających katolików nawet wyprą się Jezusa.\n2019-07-21 (Niedziela) @ 17:15:09\nRoman czyś ty zachłysnął się tym zachodem? Przecież to system lucyferiański. Jesteś trybem w maszynie:\n2019-07-21 (Niedziela) @ 17:19:26\nRoman czyś ty zachłysnął się tym zachodem? Przecież to system lucyferiański. USA to kurwa babilońska .\nJesteś trybem w maszynie:\nWrogami Słowian jest zachód, który u nas wywołuje wojny, przeprowadza rewolucje, ty myślisz bardzo powierzchownie, nie rozumiesz intryg lucyferianów. Urabiają nawet twoje myślenie, karnią cię paszą nienadająca się do ludzkiej konsumpcji, ale micha pełna i to niewolnikowi wystarczy.\n2019-07-21 (Niedziela) @ 17:27:33\nA Wschod????? Maverick….czy jestes przekonany, ze wyzbyl sie lucyferianizmu????\nTO ,ze przeniosl sie oficjalnie na Zachod i powiewa gwiazdami na niebieskiej szmacie nie znaczy, ze to nie jest ten sam stary zydobolszewicki bolszewicki satanizm.\nAni Rosja,,ani tym bardziej Chiny…nie staly sie chrzescijanskimi krajami….na to potrzeba wiecej czasu. ten „dlugi marsz” rozpoczeli Amerykanie…stad taka histeria i kwik zarzynanej swin,i bez wyjatku zaslaniajacych sie zydostwem satanistow…ktorzy od 3 lat nia robia nic innego tylko impachment Trumpa…\nOni wiedza ,ze to dla nich to- to be or not to be….\nGlupi komentuje to co mu pokaza..madry wyciaga wnioski na podstawie tego co kryja -nie chcac pokazac.\n2019-07-21 (Niedziela) @ 20:01:57\nStrach bandyty że może mieć odpłacone pięknym za nadobne.


W poniedziałek 22 czerwca odbędzie się sesja Rady Gminy Mstów, podczas której radni nadadzą nowe nazwy ulicy w Brzyszowie, Jaskrowie i Krasicach. Sesja ta będzie również wyrazem uznania przez radnych dla wójta, który kolejny raz otrzyma bez słowa krytyki absolutorium.\n3.Przyjęcie protokołów z XVI, XVII, XVIII Sesji Rady Gminy.\n5.Podjęcie uchwały w sprawie wprowadzenia zmian w wieloletniej prognozie finansowej.\n6.Podjęcie uchwały w sprawie wprowadzenia zmian w budżecie gminy na 2020 rok.\n7.Podjęcie uchwały w sprawie zatwierdzenia sprawozdania finansowego za 2019 rok Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Zespół Ośrodków Zdrowia\n8.Przyjęcie sprawozdania rocznego z działalności Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Mstowie za 2019 rok.\n9.Debata nad Raportem o stanie Gminy Mstów za 2019 rok. Podjęcie uchwały w sprawie wotum zaufania dla Wójta Gminy Mstów.\n10.Podjęcie uchwały w sprawie rozpatrzenia i zatwierdzenia sprawozdania finansowego wraz ze sprawozdaniem z wykonania budżetu gminy\n11.Podjęcie uchwały w sprawie absolutorium dla Wójta Gminy Mstów.\n12.Podjęcie uchwały w sprawie nadania ulicy położonej na terenie gminy Mstów w miejscowości Brzyszów nazwy „Brzozowa”.\n13.Podjęcie uchwały w sprawie nadania ulicy położonej na terenie gminy Mstów w miejscowości Jaskrów nazwy „Lawendowa”.\n14.Podjęcie uchwały w sprawie nadania ulicy położonej na terenie gminy Mstów w miejscowości Krasice nazwy „Wrzosowa”.\n15.Podjęcie uchwały w sprawie zmiany uchwały nr XXIV/188/2012 Rady Gminy Mstów z dnia 31 sierpnia 2012 r. w sprawie określenia przystanków komunikacyjnych i\ndworców na terenie Gminy Mstów oraz warunków i zasad korzystania z tych przystanków.\n16.Podjęcie uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru zlokalizowanego w gminie Mstów.\n17.Przyjęcie stanowiska Rady Gminy Mstów w przedmiocie planowanego utworzenia rezerwatu przyrody „Gąszczyk”.\n18.Podjęcie uchwały w sprawie określenia średniej ceny jednostki paliwa w gminie Mstów na rok szkolny 2020/2021.\n19.Podjęcie uchwały w sprawie zmian w uchwale Nr XV/120/2019 Rady Gminy Mstów z dnia 20 grudnia 2019 roku w sprawie zatwierdzenia Gminnego Programu\nProfilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych na 2020 rok.\n20.Podjęcie uchwały w sprawie w sprawie zasad i trybu udzielania oraz sposobu rozliczania dotacji celowej w 2020 r. na dofinansowanie kosztów zadań inwestycyjnych z\nzakresu ochrony środowiska, polegających na modernizacji systemów grzewczych w budynkach i lokalach mieszkalnych na terenie Gminy Mstów, realizowanych przez\n21.Podjęcie uchwały w sprawie rozpatrzenia petycji z dnia 6 grudnia 2019 r. w sprawie zmiany przepisów prawa miejscowego.\n22.Interpelacje, zapytania i wolne wnioski.\n23.Zamknięcie Sesji Rady Gminy.\nJedna odpowiedź do “Będą nowe ulice w Jaskrowie, Brzyszowie i Krasicach”\n13 czerwca 2020 o 11:49\nBędzie na sesji:\n,,16.Podjęcie uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru zlokalizowanego w gminie Mstów.”\n….zapomnieli napisać bidoki gdzie ten ,, obszar”jest zlokalizowany i… czyj jest ten obszar? Bo po co za dużo pisać…\nPewnie znowu jakaś prywatna potrzeba znajomków.


Targi Rolno-Ogrodnicze już wkrótce!\n6 kwietnia w Starostwie Powiatowym w Ostrowie Wielkopolskim odbyła się konferencja poświęcona X Targom Rolniczo - Ogrodniczym, które odbędą się 19 kwietnia na terenie Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych CKU w Przygodzicach. Jak poinformowali...\nWybrano Europejczyków Roku 2008\nProfesor Jerzy Buzek, profesor Jadwiga Staniszkis, Ewa Błaszczyk, redaktor Jacek Żakowski, Jerzy Stuhr, Jędrzej Wittchen, Rafał Dutkiewicz i wójt Ryszard Nawrocki otrzymali tytuł Europejczyka Roku 2008. Gala z udziałem laureatów odbyła się w...\nWielkopolski Rolnik Roku 2008\n22 marca w Auli Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu odbyła się uroczysta Gala VIII edycji konkursu Wielkopolski Rolnik Roku 2008, na której zostały wręczone statuetki Siewcy dla najlepszych rolników województwa wielkopolskiego. Wśród...\nOlimpiada w Eurocentrum\n11 marca w Eurocentrum Innowacji i Przedsiębiorczości w Ostrowie Wielkopolskim odbyły się XXXV eliminacje okręgowe Olimpiady z Wiedzy o Wynalazczości. W eliminacjach wzięło udział 15 uczniów, którzy reprezentowali 5 szkół...\nW poniedziałek, 23 marca Renata i Kornel spotkali się z młodzieżą Zespołu Szkół Usługowych w Ostrowie Wielkopolskim, aby opowiedzieć im o swoich wrażeniach ze stażu zawodowego, który odbywają we Francji. Wyjazd tych młodych ludzi na...\n20 marca 2009r w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych CKU Przygodzice, odbyło się podsumowanie warsztatów „Chrońmy środowisko i zasoby wodne”. Realizacją projektu zajęli się nauczyciele Zespołu Szkół w Przygodzicach, przy współpracy...\nPlan na kryzysowe sytuacje\n23 marca w sali narad Starostwa Powiatowego odbyło się posiedzenie Powiatowego Zespołu Zarządzania Kryzysowego, któremu przewodniczył starosta ostrowski Włodzimierz Jędrzejak. Głównym tematem spotkania było przedstawienie planu reagowania...\n23 marca 2009 roku\n19 marca w Zespole Szkół Usługowych w Ostrowie Wielkopolskim odbyło się spotkanie Władz Wydziału Inżynieryjno-Ekonomicznego Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu oraz Powiatu Ostrowskiego, które poświęcone zostało funkcjonowaniu...\nW 2009 r. rolnicy mogą ubiegać się o takie same rodzaje płatności bezpośrednich, jakie były przyznawane za 2008 r. Istotne zmiany zasad przyznawania płatności będą dotyczyły jedynie krajowych płatności uzupełniających do powierzchni...\nZ myślą o najmniejszych pacjentach\nI Regionalne Spotkanie Neonatologiczne zorganizował Zespól Zakładów Opieki Zdrowotnej w Ostrowie Wielkopolskim. Inicjatorem konferencji, w której wzięli udział wybitni specjaliści z tej dziedziny, była ordynator Grażyna Buszewska oraz jej...\n„Zabawa w chowanego” - to tytuł wystawy plastycznej przygotowanej przez uczniów zespołu Szkół Specjalnych w Ostrowie Wielkopolskim. Ich prace można oglądać w Starostwie Powiatowym.\nMASKA na deskach Komedy\nZespół Szkół Specjalnych im. Janusza Korczaka w Ostrowie Wlkp. zainicjował i od 8lat jest organizatorem Przeglądu Form Teatralnych Dzieci i Młodzieży Niepełnosprawnej MASKA. W „spotkaniach teatralnych” uczestniczą zespoły teatralne z...\nOŚWIADCZENIE STAROSTY OSTROWSKIEGO\nW związku z ukazaniem się w lokalnych i regionalnych mediach relacji z konferencji prasowej w EKK, poświęconej sytuacji w zakładzie oraz planowanymi zwolnieniami pracowników, podczas której poseł Andrzej Dera i poseł Jarosław Urbaniak...\nPUP oficjalnie otwarty\n17 marca w obecności wielu znamienitych gości odbyło się oficjalne otwarcie nowej siedziby Powiatowego Urzędu Pracy w Ostrowie Wielkopolskim. Inwestycja pochłonęła ponad 1.300 tyś. zł i została sfinansowana z budżetu powiatu ostrowskiego....\n14 marca w Ostrowie Wielkopolskim odbyły się uroczyste obchody 90-lecia istnienia Związku Inwalidów Wojennych. W jubileuszowych uroczystościach wzięli udział przedstawiciele władz samorządowych powiatu, miasta i gmin.\nWykazali się wiedzą z OC\n11 marca w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych CKU w Przygodzicach odbyła się X edycja konkursu Wiedzy o Obronie Cywilnej. W konkursie wzięło udział 9 trzyosobowych zespołów ze szkół ponadgimnazjalnych z terenu powiatu ostrowskiego.\n11 marca w II Liceum Ogólnokształcącym im. Władysława Reymonta w Ostrowie Wielkopolskim odbył się konkurs ortograficzny o Pióro Starosty Ostrowskiego Włodzimierza Jędrzejaka. W konkursie wzięło udział 35 uczniów z 11 szkół...\n8 marca w sali Gimnazjum nr 4 w Ostrowie Wielkopolskim piłkarze ręczni Ostrovii wywalczyli srebrny medal w Finale Mistrzostw Polski Juniorów Starszych. Turniej odbywał się pod patronatem Starosty Ostrowskiego Włodzimierza Jędrzejaka. Drużyna...\nJedyna z województwa wielkopolskiego\nAdrianna Błaszczuk, uczennica IV Liceum Ogólnokształcącego im. Fryderyka Chopina w Ostrowie Wielkopolskim, znalazła się w gronie 15 finalistów etapu krajowego Ogólnopolskiej Olimpiady Wiedzy o Prawie.\nX Targi Edukacyjne i V Targi Pracy\n„Nauka i Praca” – takie hasło towarzyszyło X Jubileuszowym Targom Edukacyjnym oraz V Targom Pracy. Impreza odbyła się w miniony weekend w Zespole Szkół Technicznych w Ostrowie Wielkopolskim. Swoje oferty zaprezentowało prawie 60 szkół,...


Starszy inspektor do spraw opinii środowiskowych w Wydziale Ocen Oddziaływania na Środowisko - Ogłoszenia o wolnych stanowiskach i wyniki naborów - Praca - Biuletyn Informacji Publicznej Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Kielcach\nkielce.rdos.gov.pl » bip.kielce.rdos.gov.pl » Praca » Ogłoszenia o wolnych stanowiskach i wyniki naborów » Starszy inspektor do spraw opinii środowiskowych w Wydziale Ocen Oddziaływania na Środowisko\nStarszy inspektor do spraw opinii środowiskowych w Wydziale Ocen Oddziaływania na Środowisko\nNr ogłoszenia 49362\nRegionalny Dyrektor Ochrony Środowiska poszukuje kandydatów\_kandydatek na stanowisko Starszy inspektor do spraw opinii środowiskowych w Wydziale Ocen Oddziaływania na Środowisko.\n· Wydawanie opinii co do braku lub potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko przed stwierdzeniem przez organ wydający decyzję środowiskową o konieczności takiej oceny.\n· Wydawanie opinii co do zakresu raportu dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.\n· wykształcenie: średnie profilowane lub wyższe z zakresu ochrony środowiska lub pokrewne\n· Kreatywność w działaniu\n· Umiejętność prowadzenia rozmów i negocjacji\nTermin składania dokumentów 24 czerwca 2019 r.\nNasz urząd jest pracodawcą równych szans i wszystkie aplikacje są rozważane z równą uwagą bez względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientacje seksualną czy też jakąkolwiek inną cechę prawnie chronioną. Kandydaci, których oferty spełnią wymagania formalne zostaną poinformowani telefonicznie bądź drogą elektroniczną o terminie postępowania kwalifikacyjnego. List motywacyjny,\nCV i wymagane oświadczenia powinny być własnoręcznie podpisane przez kandydata. Dokumenty aplikacyjne należy składać w zaklejonej kopercie z dopiskiem swojego imienia i nazwiska oraz numeru ogłoszenia na które to składana jest aplikacja. Oferty niekompletne i otrzymane po terminie nie będą rozpatrywane. Za datę złożenia dokumentów uznaje się datę stempla pocztowego lub termin złożenia w sekretariacie RDOŚ w Kielcach. Oferty kandydatów nie odebrane w ciągu 6 miesięcy od daty zakończenia procedury naboru są komisyjnie niszczone. Dodatkowe informacje można uzyskać pod nr tel. (41) 34 35 351.\n· Kontakt do inspektora ochrony danych: Jolanta Ozga, email.: iod.kielce@rdos.gov.pl, tel.: 41 34-35-340.\n· Informacje o odbiorcach danych: przeprowadzenie naboru na stanowisko pracy w służbie cywilnej.\n· Okres przechowywania danych: czas niezbędny do przeprowadzenia naboru na stanowisko pracy w służbie cywilnej (z uwzględnieniem 3 miesięcy, w których dyrektor generalny urzędu ma możliwość wyboru kolejnego wyłonionego kandydata, w przypadku, gdy ponownie zaistnieje konieczność obsadzenia tego samego stanowiska), a następnie przez czas wynikający z przepisów o archiwizacji\n2019-06-14 08:21:11 Data ostatniej modyfikacji:


Mamy kolejny wyciek Diablo 4. Zaczynam się zastanawiać, czy to sam Blizzard nie wypuszcza nowych informacji o grze.\nJakiś czas temu w sieci pojawiły się nowe informacje na temat Diablo 4. Wszyscy ekscytowaliśmy się tym, że pośpieszono się z ogłoszeniem artbooka, z którego opisu wprost wynikało, że gra Diablo 4 po prostu jest już gotowa. Atmosferę podkręciła reklama artbooka w czasopiśmie, gdzie też znalazła się wzmianka o nadchodzącym Diabełku.\nGry EA mogą powrócić na Steam\nDo sieci trafił kolejny wyciek z nadchodzącego artbooka. Ze strony, która pojawiła się w Internecie możemy wyczytać, że naszą przeciwniczką stanie się Lilith. O ile bohaterka w poprzednich grach nie była jakoś mocno wykorzystywaną postacią, tak w książkach na podstawie słynnej serii gier – już tak.\nBohaterka ma przejść jakąś przemianę, która sprawi, że w czwartej części Diablo stanie się naszym śmiertelnym wrogiem, którego wszyscy będą się bali.\nZastanawiająca jest jeszcze jedna rzecz. Wygląda na to, że poszczególne fragmenty artbooka, które pojawiają się w sieci idealnie zawsze zdradzają coś z Diablo 4, ale nigdy nie na tyle dużo, aby podać jakieś szczegóły produkcji. Zupełnie jakby ktoś kontrolował każdy “wyciek”. Jest duże prawdopodobieństwo, że to Blizzard powoli ujawnia nową grę i nakręca hype, przy okazji sprawdzając, czy obrana przez nich droga rozwoju tytułu jest poprawna. No i jeszcze trzeba pamiętać, że Blizzard reklamując artbook na Instagramie dodał #Diablo4. BlizzCon 2019 wszystko nam wyjaśni.\nTwórcy Fortnite pozywają testera za zdradzanie sekretów


Rifaximin na sprzedaż online Tanio\nRifaximin: Jak konsultacji?\nDawca uniwersalny zmniejszyłby ryzyko reakcji alogenicznej, rifaximin . Zapadalność na pierwotnego raka wątroby należy do najwyższych wśród nowotworów złośliwych na świecie. Strona o zdrowiu i uzależnieniach w okresie ciąży, tabletka dermipred jak. Trycholog powszechnie jest traktowany jako lekarz od włosów. Po raz pierwszy w życiu znalazłem się jako pacjent w szpitalu, na oddziale geriatrycznym w, kupię rifaximin online. Rowki wpustowe w piaście wykonywane są w kilku przejściach w pełni automatycznie. Przeciw reformie edukacji buntują się nauczyciele, rodzice, samorządy, eksperci, rifaximin gdzie kupić w warszawie. Badania naukowe: - Ocena wyników leczenia rehabilitacji chirurgiczno- protetycznej z zastosowaniem. Witam, Niedawno zdjeclam aparat i moj orto zalozyl mi na gore i na dol drucik retencyjny przyklejony z tylu, apteka erythrin w polsce. Była wśród nich, uczestnicząca w konferencji na zaproszenie, prof.\nJakie są zalety korzystania z rifaximin?\nGrzybica paznokci to choroba przebiegająca podstępnie, łatwo się jej nabawić, . Urodziłem się z fenyloketonurią, do pewnego roku życia stosowałem. Dzięki dobrze prowadzonej rehabilitacji ortopedycznej zwiększamy szansę na powrót, co zamiast rifaximin otc. W rozmowie pojawił się wątek głosowania imiennego. To proste: oid generalnych porządków w kuchennych szafkach, rifaximin na sprzedaż lublin. Naskórek zbudowany jest z rogowaciejącego nabłonka płaskiego, złożonego z pięciu warstw różnego rodzaju komórek. Synonimy słowa bezbolesny: niedokuczliwy, łagodny, niezbyt dotkliwy, lekki, spokojny, generyczna rifaximin tabletki. Nie mając dostępu do sieci gazu ziemnego stajemy przed wyborem źródła energii dla naszego domu. Przy czystym zginaniu w przekrojach poprzecznych, rodzajowa esomeprazol wrocław. Szykuje się dzień rabatów oraz zniżek sięgających nawet 60 proc.\nGdzie mogę kupić rifaximin bez lekarza?\nJaki sport uprawiać, jak długo i jak często w zależności od wieku i stanu zdrowia, Rifaximin. Naruszenie keratynizacji zewnętrznej warstwy skóry, w postaci zgrubienia warstwy rogowej, choroba o nazwie - rogowacenia. Rak jąder leczenie zachowawcze, chemioterapia czy radioterapia, cena glaveral w polsce cena. U wszystkich świeżo upieczonych mam, niezależnie od tego w jaki sposób został przeprowadzony poród, występują tzw. Początek krwiobiegu małego stanowi prawa komora serca, a jego koniec - lewy Średnie ciśnienie krwi w prawej komorze, odpowiednik rifaximin wrocław. Zwłaszcza, gdy sprawa dotyczy pokrzywdzonego dziecka i jego rodziców, z których. Zgięcie w stawie biodrowym i kolanowym dłuższej kończyny:, leponex bez recepty apteka internetowa. Prokuratura Rejonowa w Kielcach prowadzi kolejne w ostatnim czasie śledztwo narkotykowe, tym razem przeciwko pięciu mężczyznom. Lewatywa, pół roku temu został skazany na 25 lat pozbawienia wolności za zorganizowanie w 1999 r, sklep rifaximin lublin. Sprawdź w jednym miejscu jakie piwa rzemieślnicze leją się w Twoim mieście.\nJakie są skutki uboczne rifaximin?\nBank Spółdzielczy to uniwersalna i nowoczesna instytucja finansowa, licząca się w, rifaximin . Sztywna orteza kciuka, zapewniająca unieruchomienie kciuka oraz usztywnienie nadgarstka. Antonimy słowa rozproszony: spostrzegawczy, uważny, skupiony, skoncentrowany, czujny, polska mysoline bez recepty kraków. Urazy czaszkowo-mózgowe dzieli się na otwarte i zamknięte. Zadanie nadzorowania konstrukcji Miszkanu powierzono Becalelowi, synowi Uriego, synowi Chura, wywodzącego, tani rifaximin sklep. Osoby z postacią wtórną choroby powinny być leczone, niestety zwykle leczenie jest nieskuteczne. Później został maklerem, ale znudzony tym postanowił wraz przyjacielem, pewna apteka rifaximin jak. Spokojnie, są sposoby na to, by je podkręcić. Szczeliny wypeł- niać do 60% głębokości, ale nie więcej nić 5 cm, pewna rifaximin bez recepty. Kto ją przeżył ten wie, że nie jest to łatwy orzech do zgryzienia.\nMogę jechać biorąc rifaximin?\nNajczęstszą przyczyną tej choroby jest zbyt mała, rifaximin. Ból kolkowy występuje w okolicy lędźwiowej i promieniuje wzdłuż moczowodu do podbrzusza, pachwiny, narządów płciowych lub uda. Choroba lokomocyjna potrafi zamienić podróż w wielki koszmar, polska oestraclin gdańsk. Jest to delikatny masaż przepływającą wodą w postaci albo częściowej aplikacji na kończyny dolne. Długość dowolnej próbki musi być większa niż 75 mm, jaki lekarz może przepisać rifaximin kraków. Co to jest martwica jałowa kości i jakie są jej przyczyny. Zużycie tlenu może wzrosnąć od 250 ml do 5000 ml na minutę, a częstotliwość oddychania od 12-16 do 40-50 oddechów na każdą minutę, co zamiast rifaximin bez recepty online. Tłumaczenie słowa 'przydatek' i wiele innych tłumaczeń na angielski - darmowy słownik polsko-angielski. Preparat kwasowy przeznaczony do przygotowywania naturalnej płytki paznokcia pod stylizacje hybrydowe, żelowe i akrylowe, tabletki podobne do prednisone cena. Do kisieli mlecznych dodaje się niewielkie ilości masła, które powoduje, że kisiel jest mniej mazisty, można również dodać żółtka.


Przisłowie: Jak miyłŏ ta nowina, jak pizła rozłōnczyniŏ godzina.\nArchiwōm kategoryje: nowe wejzdrzynie nauki\nÔpublikowane 18 listopada 2012 . Autōr/Redaktōr: Grzegorz\nMarię Pańczyk, jak sama przyznaje, nie interesuje status śląszczyzny. Woli ona bowiem zachwycać się pięknem śląskich gwar i walczyć o ich zachowanie. Czyni to, zgodnie ze swoimi zapewnieniami, już przeszło dwadzieścia lat. Rzecz jasna, Marii Pańczyk należą się za te wszystkie wysiłki stokrotne podziękowania. Myślę jednak, że warto przy okazji zweryfikować efekty tych wieloletnich starań o zachowanie śląskiego gwarowego bogactwa. Niestety z żalem trzeba stwierdzić, że ich ocena może być tylko jedna – negatywna. Przeczytej wiyncyj →\nÔpublikowane 15 listopada 2012 . Autōr/Redaktōr: Grzegorz\nÔpublikowane 9 listopada 2012 . Autōr/Redaktōr: Grzegorz\nZ dużym zainteresowaniem przeczytałem zamieszczony w ostatnim numerze Waszego tygodnika wywiad z Marszałkinią Senatu, Marią Pańczyk-Pozdziej, w którym poruszono temat powstania języka śląskiego. Jako że urodziłem się, wychowałem i mieszkałem na Górnym Śląsku przez kilkadziesiąt lat, a od dłuższego czasu zajmuję się w swoich pracach naukowych problemem tworzenia i kodyfikacji języków słowiańskich, wyjątkowo zaciekawiły mnie poglądy wygłaszane przez Marię Pańczyk-Pozdziej. Niniejszym pozwolę więc sobie na zwięzły, polemiczny komentarz do kilku tez sformułowanych przez bohaterkę wywiadu. Przeczytej wiyncyj →


Koronawirus na Śląsku: FALA zakażeń! Samorządowcy o strefach obostrzeń: "BEZ SENSU!" - Śląsk, Super Express\n2020-08-06 18:12 Bartosz Wojsa\nPonad 700 nowych zakażeń koronawirusem to dobowy rekord, który wybił w czwartek (6 sierpnia), o czym o godz. 10:30 poinformowało Ministerstwo Zdrowia. Rząd postanowił od najbliższej soboty wprowadzić nowe obostrzenia: 19 powiatów w Polsce zostanie objętych czerwonymi i żółtymi strefami. Oznacza to dla nich dodatkowe restrykcje, które w pozostałych miejscach w kraju nie będą aż tak surowe. Samorządowcy z "wybranych" miast są oburzeni! Sprawdźcie szczegóły.\nRząd wyznaczył 19 powiatów w Polsce, które zostaną objęte strefami: czerwoną lub żółtą. W zależności od koloru, oznaczać to będzie dodatkowe obostrzenia, które będą obowiązywać na tym terenie w czasie pandemii koronawirusa. To reakcja na nową falę zakażeń w kraju, która od kilku dni bije rekordy. Najwyższy dobowy przyrost wyniósł ponad 700 kolejnych zakażeń! Tak źle nie było od początku epidemii. Jak wyglądać będą nowe restrykcje? W strefie czerwonej każdy będzie musiał zakrywać usta i nos, nawet w przestrzeni otwartej, a nie tylko w zamkniętych pomieszczeniach. Zakazane zostaną targi, konferencje, pokazy filmowe, koncerty, przedstawienia teatralne czy organizowanie imprez sportowych z udziałem publiczności. Nie wolno też prowadzić siłowni, wesołych miasteczek i uzdrowisk. Wszystkie imprezy rodzinne oraz inne zgromadzenia, w tym wesela, mogą być organizowane maksymalnie do 50 osób. W kościołach i transporcie zbiorowym połowa miejsc może być zapełniona, w restauracjach wraca ograniczenie do jednej osoby na 4m kwadratowe. Jeśli chodzi o strefę żółtą, większość powyższych obostrzeń nie ma zastosowania. Zaostrzono jednak limity osób: jedna czwarta miejsc na imprezach sportowych, kulturalnych i w kinach. Zgromadzenia i imprezy rodzinne - do 100 osób.\nCzerwone strefy zostaną wprowadzone w powiatach i miastach:\nŻółte strefy zostaną wprowadzone w powiatach i miastach:\nTa informacja zszokowała mieszkańców "wybranych" regionów, ale zdziwienia nie kryją też samorządowcy. Padło wiele ostrych słów, w tym określenie nowych zasad jako "bezsensowne". Prezydenci i radni miast wciąż czekają na szczegóły wprowadzanych obostrzeń.\n- Jaki sens ma dla nas czerwona strefa, skoro wielu rybniczan pracuje poza miastem? Szkoda też, że jak zwykle dowiadujemy się z mediów o takich zmianach. Dodatkowo niewiele mamy tych informacji - napisał na Facebooku Piotr Kuczera, prezydent Rybnika, gdzie znajduje się m.in. kopalnia Chwałowice, która jest jednym z głównych ognisk koronawirusa w regionie.\n- Jako władze samorządowe jesteśmy zaskoczeni samą formą przekazu tej decyzji. Po raz kolejny bowiem usłyszeliśmy o zapowiedziach niepopartych konkretnymi aktami prawnymi. Podczas porannej konferencji prasowej dowiedzieliśmy się w zasadzie tylko tyle, że znaleźliśmy się na tzw. czerwonej liście powiatów, gdzie od najbliżej soboty wprowadzone zostaną dodatkowe obostrzenia. Dopiero kilka godzin po niej na stronie internetowej ministerstwa zdrowia przedstawiona została lista powiatów oraz szczegóły obostrzeń - napisała, również na Facebooku, prezydent Rudy Śląskiej Grażyna Dziedzic.\nPrezydent Rudy Śl. zwróciła uwagę na kilka niejasnych punktów: co z przedszkolami, które normalnie już funkcjonują? Jak dokładnie ma wyglądać transport zbiorowy w ramach metropolii i przejazdów między miastami w strefie oraz poza nią? Zarząd Transportu Metropolitalnego również poruszył tę kwestię. Wiele jest niejasności, a samorządowcy mają nadzieje, że prędko zostaną one rozwiane, gdyż nowe zasady mają wejść w życie już w sobotę, 8 sierpnia.\nJak podaje RMF24, według danych sanepidu w woj. śląskim - gdzie odnotowano najwięcej w kraju zakażeń - koronawirusa wykryto u 17 tys. 229 osób (w czwartek poinformowano o 137 nowych przypadkach zakażenia w regionie, nie tylko wśród górników), z których 403 zmarły. W regionie wyzdrowiały 14 tys. 582 osoby, czyli ponad 84,6 proc. wszystkich zakażonych.\n"Obecnie z koronawirusem zmaga się m.in. 1164 górników - ponad dwa razy więcej niż trzy tygodnie temu, kiedy zakażonych było 550 pracowników kopalń. Najwięcej nowych przypadków (90) wykryto w czwartek Polskiej Grupie Górniczej", podaje RMF24. - Koronwirusa ma obecnie 842 górników z Polskiej Grupy Górniczej, 219 z prywatnej kopalni Silesia w Czechowicach-Dziedzicach i 103 z Jastrzębskiej Spółki Węglowej. Dane te nie uwzględniają jeszcze wszystkich wyników najnowszych, trwających także w tym tygodniu, badań przesiewowych w wybranych kopalniach - czytamy w serwisie internetowym tego radia.