Jak to jest z tym podwoziem? - Forum lotnictwa\nJak to jest z tym podwoziem?\nWysłany: Wto 20:43, 23 Maj 2006 Temat postu:\nGabec, chyba masz racje Lockheed Constitution to mial. Jakkolwiek jak widac nie bylo to dobrze przyjete przez pilotow: [i]\nSlepowron, samoloty sa robione dla pasazerow a nie pilotow. Krecace kolka zminimalizowalyby nieprzyjemne odczucia podczas przyziemienia. Pilot mialby brzeczek (zdaje sie w Airbusach juz jest) albo jakies swiatelko ze kola dotknely pasa.\nWysłany: Wto 20:49, 23 Maj 2006 Temat postu:\nKrecace kolka zminimalizowalyby nieprzyjemne odczucia podczas przyziemienia. Pilot mialby brzeczek (zdaje sie w Airbusach juz jest) albo jakies swiatelko ze kola dotknely pasa.\nNie slyszalem nigdy ze pasazerowie maja "nieprzyjemne" odczucia bo kola sa gwaltownie rozpedzane.Ja duzo latam i sorry, nic nieprzyjemnego w tym nie widze ani nie czuje.\nDyskusja jest o tyle akademicka ze wlasnie ktos na technicznym forum na airliners.net napisal ze to bujda z tym A380 i jego kolami.\nWysłany: Wto 20:52, 23 Maj 2006 Temat postu:\nskoro juz wiadomo ze kola sie nie kreca, to wrocmy do pytania naszego szanownego "Witka Z".... czy ułożenie podwozia podczas lądowania ma jakies znaczenie i skad sie biora roznice pomiedzy poszczegolnymi samolotami?\nWysłany: Wto 21:05, 23 Maj 2006 Temat postu:\nTak na chłopski rozum, to koła ułożone tyłem w dół czyli tak jak ma np. 747 powinny powodować mniejszy opór niż ułożone przodem w dół (A380). Nie wiem jak to dokładnie wytłumaczyć ale moim zdaniem jeśli pierwsze dotkną koła tylnie to opór będzie jednak mniejszy, bo zaraz za nimi dotkną koła przednie. To jest tak jakby samolot lądował dotykając najpierw przednim podwoziem ( było kiedyś takie zdjęcie An-124 ) no i wiadomo wtedy opór jest spory. Ale w przypadku tylnego podwozia jest chyba podobnie tyle, że na mniejszą skale, ponieważ jak wiadomo wózek jest ruchomy\nAle dlaczego różne samoloty mają różne ułożenie tego już nie wiem\nWysłany: Wto 21:21, 23 Maj 2006 Temat postu:\nTroche zgaduje ale ulozenie podwozia moze byc absolutnie przypadkowe i decydowac o tym moze rozklad wagi na 4-kolowym bogy ktory wisi an glownym strut. Moze byc lekka niesymetrycznosc w rozlozeniu waga ktora spowoduje ze albo przednia albo tylna czesc zdominuja i pociagna w dol. Ta niesymetrycznosc wagi moze byc spowodowana naprzyklad czyms tak prozaicznym jak rozmieszczeniem przewodow hydraulicznych. Wedlug mnie to nie ma absolutnie zadnego znaczenia.\nOstatnio zmieniony przez slepowron dnia Wto 21:22, 23 Maj 2006, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Wto 21:22, 23 Maj 2006 Temat postu:\nJeżeli chodzi o Tu-154 to przypuszczam że ustawienie wózka podwozia jest związane z ze sposobem chowania podwozia do gondol, aby przy chowaniu ustawił sie we właściwej pozycji. To tylko moje przypuszczenie.\nCo do rozkręcania kół przy lądowaniu to w latach 40 Rosjanie podobno próbowali używać turbinek powietrznych.\nWysłany: Wto 21:25, 23 Maj 2006 Temat postu:\nA czy nie jest tak, że koła ułożone tak jak w np. A380 czyli przodem w dół spowodują większy wstrząs podczas lądowania ?\nWysłany: Wto 21:47, 23 Maj 2006 Temat postu:\nPatrząc na pokazane zdjęcia podwozia A380 i Tupolewa zauważam, że kąt ułożenia podwozia do poziomu jest niewielki (w porównaniu do podwozi z wiszącą niż tylną osią). Może to jest tak policzone, że przy wyrównaniu (flare) samolot siada dokładnie na poziomo ułożonym podwoziu?\nMam identyczne przypuszczenia i nie ograniczałbym się tylko do rosyjskich konstrukcji - 747 może mieć inne ułożenie, ale z tej samej przyczyny, sposobu chowania, ułożenia w gondolach itp.\nWysłany: Wto 22:23, 23 Maj 2006 Temat postu:\n1) Wydaje mi się, że kwestia przechylenia podwozia nie jest rzeczą losową i bez znaczenia. W zależności od przechylenia, podowize ma inną powierzchnie "natarcia" co nie jest bez wpływu na sam lot jak i prędkości przy której można wysunąć podwozie.\n2) W brew pozorom (mi tez się wydawało, że jest na odwrót) mniejszy opór wydziela podwozie, które jest pochylone do przodu co starałem się mniej więcej przedstawić na moim rysunku. W przypadku takiego Airbusa 380 jest to dość znaczące - duża masa samolotu = duża predkość samolotu przy lądowaniu. Należy nie zapominać, ze podwozie jest wysuwane już na prostej lub tuż przed, gdy samolot jest już pochylony do tyłu, klapy są wysunięte a samolot ma odpowiednią prędkość.\n3) Kolejny wniosek z moich przemyśleń, to przekazywanie obciązenia samolotu na podwozie. W obu przypadkach jest inne. Gdy podwozie jest ułożone do dołu (jak w B777) obiciązenie przekazywane jest bardziej stopniowo. Wiadomo, ze kółko na dole nie dostaje odrazu bardzo dużego obciązenia, ale podwozie zaczyna przechwytywać obciążenie stopniowo. Zupełnie inaczej jest w przypadku kólek pochylonych do przodu (A380). Zauważcie, że samolot opada tak jak by odrazu na wszystkie koła, praktycznie w jednym momencie. Nie wykluczone, że przy takich gabarytach jak A380 jest konieczne, aby odrazu wykorzystać całą nośność podwozia.\n4) Kwestia tutaj poruszona czyli dopasowanie podwozia do "luków" na pewno też jest jednym z czynników.\nInformuję, iż nie sa to tezy żadnego profesionalisty i mogą być nie prawdziwe. Są to moje swobodne przemyślenia w tej materii.\nDokładnie tak ! Moim zdaniem koła pochylone do tyłu spowodują powolne osiadanie całego podwozia co niesie za sobą łagodniejsze lądowanie. Koła pochylone do przodu spowodują natychmiastowe 'klapnięcie' całego podwozia co zaś przyczyni się do nieco twardszego lądowania. Mam rację ?\nAle mówicie, że ułożenie podwozia może być różne, a ja np. nie widziałem jeszcze B777 z podwoziem przechylonym do przodu, tak samo z B747. Moim zdaniem jest to raczej zamierzony cel konstrukcji.\nWysłany: Wto 22:38, 23 Maj 2006 Temat postu:\nW brew pozorom (mi tez się wydawało, że jest na odwrót) mniejszy opór wydziela podwozie,\nwedlug mnie roznica w oporach nie ma zadnego praktycznego znaczenia w porownaniu do oporow aerodynamicznych reszty calego samolotu.\nułożone do dołu (jak w B777) obiciązenie przekazywane jest bardziej stopniowo. Wiadomo, ze kółko na dole nie dostaje odrazu bardzo dużego obciązenia, ale podwozie zaczyna przechwytywać obciążenie stopniowo\nO ile znam fizyke to nie widze absolutnie zadnego zwiazku miedzy ustawieniem podwozia i "stopniowym" przenoszeniem sily nacisku na kola. Do momentu jak glowny oleo-strut nie zacznie sie uginac nie ma zadnego przenoszenia sil - a ten moment jest taki sam w obu wypadkach. Jak to pierwsze dolne kolko zaczyna dotykac ziemi (w 777) to nic sie nie dzieje poza tym ze samolot jest lzejszy o wage kolka ktore teraz samo sie opiera na ziemi. Sorry, ale twoje rozumowanie zupelnie mnie nie przekonuje jako fizyka z wyksztalcenia.\nWysłany: Wto 22:40, 23 Maj 2006 Temat postu:\nZdun!! Jako neomoderator tego forum pragnę wyrazić wielkie uznanie zarówno dla poważnego przeanalizowania tematu, jak i (przede wszystkim) dla graficznej prezentacji koncepcji. Szacuneczek\nCała teoria wygląda prawdopodobnie. Mam jednak tylko jedną wątpliwość do początkowej fazy wywodu:\nCzy to, że otwarte podwozie daje większy opór to źle czy dobrze w trakcie lądowania\nCo do samego przyziemienia, to rzeczywiście teza, że 380 jako bardzo ciężki musi przyziemić na "cztery łapy" i nie ma co wprowadzać kół po kolei, wydaje się być wiarygodna. Czy jednak A380 ma nacisk na oś większą czy mniejszą niż 747, bo tu głowy bym nie dał.\nPS Widziałem na forum jednego poważnego pilota i miałem nadzieję, że się wypowie, ale... Cóż może to i dorze, nie ma jak odkrywanie prawdy we własnym zakresie\nOstatnio zmieniony przez Witek Z dnia Wto 22:43, 23 Maj 2006, w całości zmieniany 1 raz\nI nie zobaczysz podwozia położonego do przodu w siekierkach Chodziło chyba o to, że w róźnych typach samolotów (np. 767, 757, 777) podwozie jest ułoźone róźnie. A w róźnych modelach jest chyba zawsze tak samo ( np. 767-300, 767-200 ).\nZ tym twardszym lądowaniem pewnie masz rację, chociaż zdecydowana większość obciążenia jest i w tym i w tym podwoziu przekazywana w jednej chwili, gdzie przynajmniej dwa koła dotykają pasa.


Wronki. Pracownik Samsunga zakażony koronawirusem. Fabryka jest dezynfekowana - eSzamotuly.pl\nStrona główna Wiadomości Wronki. Pracownik Samsunga zakażony koronawirusem. Fabryka jest dezynfekowana\nWronki. Pracownik Samsunga zakażony koronawirusem. Fabryka jest dezynfekowana\nU jednego z pracowników fabryki Samsung Electronics Poland Manufacturing we Wronkach potwierdzono zakażenie koronawirusem. Poniżej publikujemy komunikat przesłany przez firmę Samsung.\nW związku z potwierdzeniem zakażenia COVID-19 u jednego z pracowników, Zarząd Spółki Samsung Electronics Poland Manufacturing sp. z o.o. z siedzibą we Wronkach podjął decyzję o wstrzymaniu produkcji lodówek podczas drugiej zmiany w dniu 18 maja 2020 roku oraz obu zmian w dniu 19 maja 2020 roku. W tym czasie w zakładzie odbędzie się dodatkowa dezynfekcja powierzchni produkcyjnej i socjalnej. Zakażony Pracownik czuje się dobrze, przebywa w domu, a jego najbliżsi współpracownicy zostali objęci obowiązkową kwarantanną.\nW obliczu zagrożeń jakie niesie za sobą pandemia Covid19 nie ustajemy wysiłkach i codziennie podejmujemy nowe działania na rzecz zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy dla wszystkich pracowników. Powyższe działania zostały wprowadzone przy akceptacji i w porozumieniu ze działającymi w SEPM Związkami Zawodowymi.\nPoprzedni artykułKoronawirus w Wielkopolsce i powiecie [RELACJA 18.05]\nNastępny artykułSzamotuły. Samorządowcy złożyli kwiaty w 100. rocznicę urodzin Jana Pawła II


KIA EV6 - elektryzujące wejście - ELLE MAN\nKIA w ELLE Man\nKIA EV6 - jaka jest?\nKIA EV6 otwiera nowy rozdział w historii marki, ponieważ to pierwszy model, który jest zbudowany na zupełnie nowej platformie E-GMP. To właśnie ta platforma będzie wykorzystywana w kolejnych modelach elektrycznych tego koreańskiego producenta.\nOgromny rozstaw osi (2900 mm) sprawia, że w EV6 jest bardzo dużo miejsca. Niezwykle wygodne i lekkie fotele zostały pokryte tkaniną, która powstała z recyklingu tworzyw sztucznych. I tutaj ciekawostka. Przednie fotele zostały wyposażone w funkcje „Lounge”, która pozwala na rozłożenie siedzenia do całkowicie leżącej pozycji. Oczekiwanie na naładowanie auta, nigdy wcześniej nie było tak komfortowe.\nKIA EV6 to popis możliwości technologicznych. Mnóstwo systemów , które znajdziemy na pokładzie działają wyśmienicie i w każdych warunkach zadbają o nasze bezpieczeństwo oraz komfort. Bardzo ciekawym rozwiązaniem jest autonomiczna zmiana pasa ruchu. Wystarczy, że włączymy kierunkowskaz, a resztę KIA wykona bez naszego udziału. Na autostradach jest to bardzo wygodna funkcja.\nEV6 posiada również funkcję „Vehicle to Load” - V2L, czyli możliwość skorzystania z energii zgromadzonej w akumulatorze do zasilania urządzeń zewnętrznych. Funkcja V2L może dostarczyć do 3,6 kW mocy, co wystarcza do jednoczesnego zasilenia kuchenki na biwaku, elektrycznego roweru czy ekspresu do kawy. W razie potrzeby, z akumulatora EV6 można również naładować inny samochód elektryczny.\nKIA EV6 - jak jeździ?\nNa przestrzeni 3 dni, mogłem bardzo dobrze poznać właściwości jezdne EV6. Do wyboru mamy 3 tryby jazdy: „Normal”, „ECO” i „Sport”. Na autostradzie w normalnym trybie jest bardzo wygodnie i cicho. Podobnie jest w mieście. Wiedeńskie nierówności nie zrobiły na tym aucie żadnego wrażenia.\nNajbardziej jednak spodobało mi się na górskich przełęczach. To właśnie wtedy KIA pokazuje swoje drugie oblicze, którego się nie spodziewałem. Po przełączeniu na tryb „Sport” zawieszenie się utwardza, a pedał gazu reaguje jeszcze szybciej. EV6 świetnie pokonuje zakręty, dzięki bardzo precyzyjnemu układowi kierowniczemu.\nInżynierowie świetnie się spisali. Stworzyli samochód, który na co dzień jest bardzo wygodny, ale równie dobrze poradzi sobie na krętych i szybkich drogach. Zamienia się wtedy w sportowy samochód, którym spokojnie możemy przewieźć kilku znajomych.\nSystem rekuperacji jest fantastyczny. Dzięki funkcji „I-pedal” nie musimy używać hamulca, ponieważ auto samo wyhamuje i dodatkowo odzyska masę energii. Byłem bardzo zaskoczony, jak dobrze działa ten system i muszę powiedzieć, że zostałem jego wielkim fanem. Oczywiście łopatkami możemy zmieniać moc rekuperacji, ale uwierzcie mi, przez większość czasu będziecie mieli włączoną funkcję „I-pedal”.\nKIA EV6 - design\nKIA EV6 wygląda bardzo futurystycznie. Na rynku nie ma ani jednego auta, które wyglądałoby chociaż trochę podobnie do EV6. Ostre linie i opływowy kształt dodają charakteru. Przechodnie aż odwracali głowy, aby jak najdłużej popatrzeć na piękną EV6.\nW środku jest równie ekscytująco. Minimalistyczny kształt deski rozdzielczej jeszcze bardziej podkręca wrażenie jazdy futurystycznym autem. Fizyczne przyciski znajdziemy dopiero po uruchomieniu auta, których i tak jest mało. Większość funkcji obsłużymy za pomocą wielkiego, dotykowego ekranu.\nSystem multimedialny działa bardzo dobrze. Interfejs jest nowoczesny i przejrzysty i bez żadnych problemów znajdziemy wszystkie ustawienia. Warto zwrócić wagę na wyświetlacz przezierny HUD, który nie tylko wyświetla najpotrzebniejsze informacje, ale korzysta z technologii rozszerzonej rzeczywistości. Podróżowanie umilała nam muzyka, która rozbrzmiewała z 14-głośników firmy MERIDIAN.\nNa pokładzie mamy też do dyspozycji system Apple CarPlay i Android auto. Podłączenie telefonu trwa dosłownie kilka sekund.\nKierownica w kształcie wolantu jest bardzo ciekawa. Trzeba się do niej przyzwyczaić, ale po jakimś czasie poczujemy, że leży w dłoniach niemal idealnie. Bardzo mi się spodobał pomysł z umieszczeniem guzika do zmiany trybów jazdy właśnie na kierownicy. Takie rozwiązanie nie odciąga uwagi kierowcy od drogi, więc jest to praktyczne i bezpieczne.\nKIA EV6 - zasięg\nChyba najważniejsza kwestia w autach elektrycznych. Producenci prześcigają się w danych o zasięgach swoich samochodów. W tym aspekcie KIA wypada też niesamowicie. Producent deklaruje około 500 kilometrów i w rzeczywistości tyle przejedziemy. Jest to naprawdę niesamowity wynik. Wychodzi na to, że EV6 możemy wybrać się nawet w dalszą podróż bez paniki o kończący się zasięg.\nŁadowanie to też pestka. Podczas korzystania z ładowarek o mocy 150 kWh, samochód naładował się w 18 minut. Imponujący wynik. Z taką infrastrukturą, elektryki faktycznie mają sens.\nKIA EV6 - najtańsze 500+ koni na rynku!\nKIA EV6 dostępna jest w kilku wersjach elektrycznego napędu, z których najbardziej spektakularny, występujący w wersji EV6 GT wyposażony jest w dwa silniki generujące łącznie moc 585 KM. Auto jest w stanie osiągnąć pierwsze 100 km/h w 3,5 sekundy i rozpędzić się do 260 km/h! Akumulatory o pojemności 77,4 kWh pozwalają na przejechanie dystansu 400 km. Ta wersja może spokojnie konkurować z najszybszymi elektrykami na rynku. Jednocześnie jest to najtańsze 585 koni aktualnie dostępne, bo już za 281 900 złotych. Cena wydaje się być promocyjna i na pewno przyciągnie wielu klientów.\nDalej mamy już słabsze wersje silnikowe. Za podstawową wersję z silnikiem o mocy 229 koni i bogatym wyposażeniem zapłacimy 179 900 złotych. Ceny są bardzo atrakcyjne, a dodatkowo jest mnóstwo dostępnych samochodów od ręki, ponieważ koreański producent nie doświadcza problemów produkcyjnych. Na ten moment jest to jedyny producent, który nie ma opóźnień w dostawach aut do swoich klientów.\nEwidentnie widać, że KIA jest na fali wznoszącej, a model EV6 jest tylko tego potwierdzeniem. Podróżowanie nią przez 3 dni po europejskich drogach to była czysta przyjemność. Miałem okazje poznać ten samochód w każdym calu i śmiało mogę powiedzieć, że jest to bardzo dobre auto. Innowacyjność w połączeniu z praktycznością i sportowym sznytem, wyszła projektantom tej marki wyśmienicie. KIA EV6 to będzie na pewno sprzedażowy hit.\nLiczą się design i osiągi. Rozmawiamy z Piotrem Jędrachem, General Managerem Bentley & Lamborghini w Polsce [WYWIAD] Poprzedni artykuł\nPorsche Panamera GTS Sport Turismo – samochód praktycznie idealny [MOTO PIĄTEK] Następny artykuł


2019-09-28T19:59:23+02:00 eOstroleka.pl https://www.eostroleka.pl//luba/main/images/logo.jpg eOstroleka.pl https://www.eostroleka.pl//luba/main/images/logo.jpg\nOstrołęka, 28 września 2019, 19:59\nPiknik „Serdeczne Mazowsze” był doskonałą okazją do poznania naszego regionu dzięki ciekawym konkursom, quizom oraz atrakcjom. Mieszkańcy Ostrołęki udowodnili, że wiedzę o Mazowszu mają w przysłowiowym „małym palcu”. Zagadki dotyczące zabytków, ciekawostek czy historii regionu rozwiązywano błyskawicznie. Odpowiedzi na pytania udzielali najmłodsi i nieco starsi uczestnicy pikniku.\nW strefie aktywności najwięcej frajdy – zwłaszcza dzieciom – sprawiły olbrzymie gry plenerowe takie jak bierki czy jenga, wielkie bańki mydlane, gra planszowa, kółko i krzyżyk itp. Do wspólnej zabawy zachęcał m.in. Mariusz Popielarz – dyrektor ostrołęckiej delegatury Urzędu Marszałkowskiego Województwa Mazowieckiego. Byly też dyrektorzy placówek podległych marszałkowi z Ostrołęki i regionu.\nDzisiejszy piknik w Ostrołęce zamknął cykl wydarzeń „Serdeczne Mazowsze”. Było ich już łącznie pięć. Podobne pikniki odbyły się też w Siedlcach, Radomiu, Płocku i Ciechanowie.\nWięcej o: Ostrołęka, Serdeczne Mazowsze, piknik\n~Expert, 20:30 28-09-2019, 71%\nZostał tylko popiół od kaszany\n~Gość, 10:44 29-09-2019, 23%\n~Gość, 22:52 28-09-2019, 85%\nKampania nie za swoje, a za nasze...\n~Gość, 10:43 29-09-2019, 10%\n~xxx, 22:57 28-09-2019, 79%\nHehe ciekawe - tylko nikt o tym nic nie wiedział...\n~Gość, 10:44 29-09-2019, 20%\n@~xxx Kto chciał to wiedział.\n~Gość, 18:22 29-09-2019, 0%\nA co z poważnymi problemami Polaków ? Dyskryminacja, odrzucenie. Co to za kraj w którym facet z facetem nie może za rękę po mieście paradować !\n~Zenek, 20:25 29-09-2019, 100%\nI lepiej niech nie paraduje\n~Gość, 20:46 29-09-2019, 0%\nA właśnie, że mają prawo paradować ! I dziękuje, że mogłem uczestniczyć ! Tylko Mariusz może o nas zawalczyć !\n~Barbara, 21:51 29-09-2019, 0%\nSądząc po zdjęciach i opiniach uczestników, zabawa dla dzieciaków była wspaniała. Cieszę się, że już nie ma zakazu pogodnych imprez w tym miejscu - obok mauzoleum. To dobry kierunek, mnie martyrologii, więcej radości i nadziei, czyli myślenia o przyszłości. Pozdrawiam.\n~Gość, 22:35 29-09-2019, 100%\n@~Barbara I tak do następnej wojny. Pokój nie jest dany raz na zawsze.\n~Mieszkaniec, 00:05 30-09-2019, 100%\nDlaczego z wyprzedzeniem nie ma informacji o organizacji imprez w Ostrołęce. Urzędnicy robią pikniki dla siebie i swoich rodzin. Żenujące i słabe.


Domy Suchoczasy – Domy na sprzedaż, do wynajęcia, do kupienia Suchoczasy\nczwartek, 24 stycznia 2019 12:33\nDomy Suchoczasy – Oferty sprzedaży i najmu domów\n- 2 13 594 m²\nNa sprzedaż niewielki dom w miejscowości Suchoczasy. Dom o powierzchni ok.80m2 składa się z weradny, dwóch pokoi, kuchni oraz pomieszczenia...\nDom z loggią Suchoczasy\nOferujemy na sprzedaż nieruchomość gruntową zabudowaną położoną we wsi Suchoczasy powiat zduńskowolski. Budynek z lat 80-tych wybudowany...\n- 3 1 650 m²\nDo sprzedaży budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej ok. 60 m2, usytuowany w miejscowości Suchoczasy gmina Zduńska Wola. Nieruchomość ta daje...\nWitam, poszukuję domu w miejscowości Suchoczasy. Proszę o kontakt.


Stacey Halls, Czarownica ze wzgórza — przeczytaj pełną wersję online w LitRes, strona 4\nAlice w zamyśleniu patrzyła na rozpieszczonego potwora leżącego na tureckim dywanie. Jęzor, radośnie wywalony z pyska, miał rozmiary łososia.\n– Ależ odmieniło mu się życie – odezwała się. – Słyszałam o szczuciu niedźwiedzi, ale nigdy tego nie widziałam.\n– To obrzydliwe. Są w Londynie ludzie spragnieni krwi; może dlatego że nie polują.\nPrzez chwilę siedziałyśmy w ciszy, milszej niż poprzednio; w końcu Alice kiwnęła głową w stronę listu, który trzymałam w rękach.\n– Co w nim napisano?\n– Że następnym razem, jak będę rodzić, umrę. – Po raz pierwszy powiedziałam to głośno i poczułam, jak poluzowuje się coś, co ściskało mi gardło. – Jak widzisz, będę potrzebowała cudu. Pan Bóg pobłogosławił mnie w wielu sprawach. Nie jestem pewna, czy macierzyństwo jest jedną z nich, ale dziś modliłam się o znachorkę – i oto się zjawiłaś. Tak bardzo chcę dać mężowi syna – tęskni za tym.\n– Jestem żoną i mam nadzieję zostać matką. Nie chcę, by był wdowcem.\nPróbowałam przełknąć kluchę w gardle. Alice otwarcie traktowała mnie z okropną litością i przez chwilę zastanawiałam się, jak to możliwe: ona, biedna i niezamężna, pracująca w gospodzie i przy porodach, kobieta, która nawet nie ma konia. Być może piękny dom, przystojny mąż i kosztowne stroje nic dla niej nie znaczyły, może też zdołała zauważyć, że nie na wiele się przydają i mnie, choć mogłam sobie kupić wszystko, co chciałam, prócz tego jednego, czego pragnęłam najbardziej: by nie zawieść jako żona Richarda i odwdzięczyć mu się za to, co zrobił dla mnie; za przyszłość, której mi oszczędził. Dla niego chciałam wypełnić dom lepkimi rączkami i brudnymi kolanami. Dopóki nie mieliśmy dzieci, nie byliśmy rodziną; mieliśmy rezydencję, ale nie mieliśmy domu. Lepiej już byłoby doczekać końca życia w zamknięciu w Barton, budząc się i zasypiając z obliczem niezadowolonej matki przed oczami. Wiedziałam, gdzie byłabym, gdyby nie Richard.\nPatrzyła na mnie zaniepokojona. Ogień trzaskał i strzelał; nóż wciąż sterczał z sera jak sztylet wbity rzutem w drzewo.\nPochyliłam się, po raz pierwszy byłam natrętna. Desperacja nie opuszczała mnie od chwili, kiedy spotkałam Alice; narastała od miesięcy i teraz wybuchła.\n– Proszę – zaczęłam. – Powiedz, że mi pomożesz. – Uświadomiłam sobie, że zaciskam ręce na poręczach fotela. – Jesteś mi potrzebna, żeby uratować mnie i jeszcze drugie życie. Pomóż mi przeżyć, Alice. Pomóż mi zostać matką. I mieć dziecko.\nPatrzyła na mnie dziwnie, mierzyła wzrokiem, niepewna zapłaty. Kiedy wreszcie kiwnęła głową, poczułam się, jakby mnie wzięła za rękę.\n1 fawn – jelonek; płowy; brake – zarośla, przyp. tłum.\nTej nocy, którą spędziłam samotnie w łóżku, wrócił koszmar. Las był czarny i zimny, pod stopami przy każdym kroku chrzęściły suche liście, stałam więc bez ruchu w ciemności, w której nie widziałam nawet własnej ręki podniesionej na wysokość oczu. Serce mi waliło, z całej siły wytężałam słuch. I wtedy podeszły dziki, szurały i chrząkały; dyszały łapczywie, czułam ich dziwny, gorący oddech. Zamknęłam oczy, żeby lepiej słyszeć i wtedy coś otarło mi się o spódnicę. Wszystko znieruchomiało. Spłynęła mi po twarzy kropelka potu i w tym momencie się zaczęło. Hałas, jaki czyniły potwory, był straszny – piskliwe, podniecone wrzaski i szczeknięcia. Rzuciłam się biegiem, na oślep, z wyciągniętymi przed siebie rękami; krzyczałam. Pędziły tuż za mną; słyszałam ich warczenie i zgrzytanie, czułam kły przeszywające jak sztylety z kości. Potknęłam się i runęłam na ziemię. Jęczałam, osłaniałam głowę rękami, ale znalazły mnie, otoczyły padłą ofiarę. Były głodne, zamierzały wbić we mnie zęby i rozszarpać. Rozdarł mnie przeszywający ból, podciągnęłam kolana zaplątane w spódnicę i krzyknęłam.\nLeżałam we własnej sypialni, w jasnym świetle dnia i spływałam potem. Serce waliło mi jak dzwon, twarz miałam mokrą od łez, ale ogarnęła mnie ulga, kiedy uświadomiłam sobie, że nie ma dzików i że nie jestem w lesie. Oddychałam spokojniej, czułam tępy ból w nadgarstku. Szmatki, które Alice kazała mi mocno zawinąć, poluzowały się i ciągnęły za mną w pościeli. Ziewnęłam, zamrugałam w słońcu, przeciągnęłam się i odwróciłam.\nObok łóżka, wpatrzona we mnie jak jastrząb, siedziała moja matka.\nOdczekała, aż usiadłam. Nie patrzyłam na nią, ale wiedziałam, że jej usta zacisną się w wąską linię na widok moich rozczochranych czarnych włosów i cery szarej jak popiół w kominku. Mary Barton nie pochwalała choroby, słabości ani żadnego rodzaju niepowodzeń; właściwie uznawała je za coś obraźliwego. Zanim któraś z nas się odezwała, usłyszałam w korytarzu kroki Richarda i brzęk pasa z monetami.\n– Popatrz, kto przyjechał – oznajmił, wchodząc do pokoju i kładąc dłoń na sztywnym ramieniu matki.\nJej czarne oczy napotkały mój wzrok. Głowę miała odkrytą, kołnierz, idealnie nakrochmalony, rozkładał się wokół szyi szerokim wachlarzem. Białe dłonie złożyła swobodnie na podołku. Wyglądała na opanowaną. Wciąż miała na sobie okrycie, jakby przed chwilą zsiadła z konia albo właśnie miała zamiar wyjechać. Zawsze była wrażliwa na chłód, dlatego po naszym ślubie wyprowadziła się z Barton. Narzekała, że dom jest za duży i za radą Richarda zamieszkała w skromniejszej siedzibie, dalej na północ.\nSzkoda, że nie jeszcze dalej.\n– Witaj, matko – powiedziałam.\n– Nie zjadłaś śniadania.\nOblizałam zęby. Oddech miałam obrzydliwy.\n– Każę przynieść coś do jedzenia. – Richard wyszedł i zamknął za sobą drzwi.\nOdrzuciłam grubą kapę, wyskoczyłam z łóżka i poszłam po pasek płótna, żeby wyczyścić zęby. Obserwowała mnie bez przerwy.\n– Ten pokój to chlew. Twoje służące powinny być staranniejsze – co właściwie mają do roboty? – Zignorowałam jej słowa, ale ciągnęła dalej. – Ubierzesz się dzisiaj?\nNad kominkiem, po obu stronach herbu Shuttleworthów, stały na warcie dwie gipsowe postacie o połowę mniejsze ode mnie: Rozwaga i Sprawiedliwość. Czasem wyobrażałam sobie, że to moje przyjaciółki. Matka, wyprostowana, usadowiona przed kominkiem, dokładnie w środku między nimi dwiema, wyglądała jak ich trzecia siostra, Maruda.\n– Co cię tak bawi, Fleetwood? Jesteś panią tego domu – ubierz się natychmiast.\nPuk zaskomlił pod drzwiami. Wpuściłam go; podszedł niespiesznie do matki, obwąchał jej spódnicę i oddalił się.\n– Nie rozumiem, dlaczego trzymasz to zwierzę w domu. Psy są do polowania i do stróżowania, nie po to, żeby je traktować jak dzieci. Co masz na ręce?\nŚciągnęłam pasek i obwiązałam go mocniej.\n– Spadłam wczoraj z konia. To tylko skręcenie.\n– Fleetwood – ściszyła głos i obejrzała się, sprawdzając, czy drzwi są zamknięte. Doszedł mnie mdlący zapach pomady, którą smarowała sobie nadgarstki. – Richard powiedział mi, że znów jesteś przy nadziei. Straciłaś, jeśli się nie mylę, trójkę dzieci, nim przyszły na świat.\n– Powiem jaśniej. Trzykrotnie nie udało ci się donosić dziecka. Czy naprawdę uważasz, że powinnaś spadać z konia? Jesteś nieostrożna. Masz akuszerkę?\n– Skąd ją wzięłaś?\n– Stąd. Z Colne.\n– Czy nie mogłabyś postąpić mądrzej i wziąć kobietę polecaną przez znajomych? Czy ty albo Richard rozmawialiście z Jane Towneley? Albo z Margaret Starkie?\nPatrzyłam na gipsowe oblicze Roztropności. Jej stoickie spojrzenie unikało mojego wzroku. Ja, żona, pani jednego z najwspanialszych majątków w promieniu wielu mil, stałam w koszuli nocnej przed karcącą mnie matką. Czy to Richard ją zaprosił? Wie przecież, jak jej nienawidzę. Zacisnęłam pięści raz, drugi i trzeci.\n– Kogo zatrudnię, to moja decyzja, mamo.\nOstatnie słowo wygłosiłam słodkim tonem. Po twarzy matki, tak opanowanej, przebiegł prawie niewidoczny skurcz wściekłości.\n– Omówię to z Richardem – powiedziała. – Tymczasem chcę, żebyś obiecała mi, że zrobisz wszystko, co można, by dać temu dziecku życie. Nie jestem przekonana, że tak się w tej chwili dzieje. Konieczny jest odpoczynek i… zajęcia domowe. Może weź do ręki instrument, zamiast ganiać po okolicy jak laufer. Masz dobrego męża i jeśli zaczniesz zachowywać się jak żona i matka, dostaniesz dar od Boga. Nie po to połączyłam nasze rodziny, byś bawiła się w księżniczkę na wieży. A teraz oczekuję, że zjesz ze mną obiad. Proszę, żebyś się ubrała i zeszła do mnie na dół.\nSłyszałam, jak schodzi po schodach i modliłam się, żeby jej własny portret spadł z haka i zgniótł ją na płask.\nRichard napełnił kieliszek czerwonym winem i przed moim nosem podał go matce. Było ciemne jak rubin – jak to coś o zdumiewająco pięknej, bogatej barwie, co trzykrotnie wypłynęło ze mnie i przesiąkło przez pościel i materac, który trzeba było spalić w ognisku.\nChciałam uciec od ciężkiego zapachu i podniosłam wzrok na sufit. Tynki w jadalni ozdobiono mnóstwem kiści winogronowych o pędach pnących się ku narożnikom i splatających się jak dłonie kochanków.\n– Nie chcesz wina, Fleetwood?\nRichard napełnił drugi kieliszek dla swego przyjaciela Thomasa Listera, który był przejazdem w drodze do Yorkshire. Siedzieliśmy wokół pełgającego ognia; duchota działała na mnie usypiająco. Nie na tyle jednak, by nie zauważyć, jak pożądliwe spojrzenie Thomasa pada na pierścienie na palcach Richarda, który podawał mu kielich. Jego własna, naga dłoń sprężyła się na ten widok; napotkał jednak moje spojrzenie i natychmiast odwrócił wzrok.\nWiekiem Thomas był gdzieś między Richardem i mną, a zamożnością – między przeciętnym ziemianinem i nami. Co do pierwszej sprawy, przyznałby rację; co do drugiej – nigdy. Mieli z Richardem parę rzeczy wspólnych: ożenili się w tym samym roku, obaj stracili ojców i odziedziczyli wielkie posiadłości, mając na utrzymaniu matki i siostry. Cztery lata temu pan Lister senior zachorował na ślubie syna; zasłabł podczas uroczystości i kilka dni później zmarł. Matka Tomasza nigdy tak naprawdę z tego się nie podniosła i od tamtej pory nie opuszczała domu.\nUważałam Thomasa Listera za człowieka osobliwego i dość interesującego – niezbyt łatwo nawiązywał rozmowę; wolał raczej trzymać się z boku. Miał duże, lekko wytrzeszczone oczy, był niski i szczupły jak kobieta. Zdaniem Richarda dzięki temu doskonale jeździł konno; trzymał się w siodle prosto jak strzała.\nMoja matka nie umiała swobodnie obcować z młodymi ludźmi; sprawiała, że czuli się przy niej jak małe dzieci. Thomas, zapytany o matkę, wyjąkał uprzejmą odpowiedź. Uratowało go wejście praktykanta Edmunda, z wiadomością, że przyszła kobieta z jednego z gospodarstw i opowiada o psie, który zabił owcę. W tamtych czasach trzymaliśmy na polach setki owiec; ziemia była zbyt mokra, by wykorzystać ją w jakikolwiek inny sposób.\nNastąpiła chwila ciszy. Richard odstawił kieliszek.\n– Czyj to pies?\nEdmund potrząsnął głową. – Tego ona nie wie, panie. Widziała, jak biegał i straszył stado. Prosi, żeby pan szybko przyszedł.\nRichard wybiegł. Ludzie zawsze pukali do naszych drzwi i opowiadali różne rzeczy. Richard był szlachetny; dawał im ziarno, kiedy zbiory się nie udawały, drewno na remont domów. W Padiham żyło dwieście rodzin i niemal tyleż problemów trafiło na nasz próg od czasu, gdy tu zamieszkaliśmy.\n– Cóż pana wiedzie do Yorkshire? – spytała moja matka.\nPostanowiła być wzorową gospodynią, czerpiąc przyjemność z pokazania mi, że ja taką nie jestem.\n– Jadę na rozprawę, na wielkopostne posiedzenie wyjazdowe sądu.\n– Na rozprawę?\nKłody drewna w kominku trzaskały w płomieniach. Zastanawiałam się, jak długo Richarda nie będzie; zapadał zmierzch i niedługo za oknami zrobi się ciemno.\nThomas poprawił się na krześle.\n– Sprawa o morderstwo – powiedział cicho. – Oskarżoną jest kobieta, nazywa się Jennet Preston.\nWyprostowałam się odrobinę.\n– Zna ją pan? – spytałam.\n– Bardzo dobrze, niestety. – Lekko drgnął mu policzek. – Wiele lat u nas pracowała, a od śmierci ojca już nas nie opuściła. Okazywaliśmy jej dobroć i przychylność, ale to niewdzięcznica, wciąż chce więcej.\n– Kogo zamordowała?\nObie siedziałyśmy przez chwilę zaszokowane. Thomas ponuro patrzył w ogień.\n– Będzie pan przekonywał o jej niewinności?\nPopatrzył na mnie surowo. – Niewinności? O winie. Zamordowała syna innej służącej – dziecko, które nie miało jeszcze roku – brutalnie i bezlitośnie.\nW mgnieniu oka ogarnął mnie natłok wspomnień: małe, zimne ciałko, dwie linie powiek, które nigdy się nie otworzą. Zamknęłam oczy i odegnałam widziadła.\n– Dlaczego miałaby to zrobić? – spytałam.\n– Bo jest zazdrosna – odparł krótko. – Nie udało jej się uwieść Edwarda, zabrała więc to, co dla niego i jego żony było najcenniejsze. To czarownica.\nMatka nachyliła się. – Jeszcze jedna? – Thomas był zmieszany. – Nie słyszał pan o nowym gościu w Read Hall?\n– A skąd ty wiesz o gościu w Read Hall? – spytałam.\nLekceważąco wzruszyła ramieniem. – Richard mi mówił.\nPowiedziała to w sposób jednoznacznie sugerujący, że Richard powiadamia swoją teściową o wszystkim. Ale ona potrafiła wyciągać od ludzi różne rzeczy, wykorzystać chwilę wahania albo rzucony od niechcenia komentarz i obrabiać go jak pies kość. Richard nie roznosiłby spraw swojego przyjaciela po całym hrabstwie; musiała to usłyszeć wcześniej od kogoś innego i z pewnością wypytywała go, dlaczego jest zajęty i zdenerwowany.\n– Kto jest w Read Hall? – spytał Thomas, patrząc to na matkę, to na mnie.\nOpowiedziała mu więc o Rogerze, który był bliskim znajomym Thomasa, i o handlarzu Johnie Law, i o czarownicy Alizon Device. Słuchał z wielkim zainteresowaniem.\nJej wersja zawierała mniej faktów, a więcej spekulacji niż opowieść Rogera. Nie raczyłam jej poprawiać, co dało mi mnóstwo satysfakcji, i aby ukryć triumfującą minę, z uwagą przyglądałam się fryzowi wieńczącemu ściany jadalni. W środku pokoju oko przyciągały syreny, delfiny, gryfy i wszelkiego rodzaju pół-ludzie i pół-zwierzęta, jakbyśmy byli na jakimś wielkim, mitycznym dworze. Kiedy przyjechałam do Gawthorpe, w całym domu fryz spodobał mi się najbardziej ze wszystkiego. Chodziłam w kółko, oglądałam starannie każdą figurę, nadawałam im imiona i dorabiałam krótkie historyjki. Oto dwie siostry, sieroty; były morskimi księżniczkami i rządziły morzem; tam armia lwów z tarczami gotowymi do walki. Patrzyłam, jak ciemnieją i nabierają tajemniczości w miarę zapadania nocy, a tymczasem matka z Thomasem Listerem paplali jak przekupki. Zamykały mi się oczy, czułam suchość w ustach, bolały mnie plecy. Richarda wciąż ani śladu, a ja będę musiała tu siedzieć, dopóki nie wróci.\nWtedy mnie olśniło: dopóki matka tu pozostanie, Richard będzie spał ze mną, by nie prowokować pytań, jako że jej świdrującym oczom nic ujść nie mogło. W żaden sposób nie dała po sobie znać, że zauważyła rozkładane łóżko, choć być może Richard zamknął drzwi do gotowalni.\nSzarpnęłam wałki we włosach; ciekawa byłam, ile jeszcze czasu minie, nim będę mogła je wyjąć\n– Dziewczyna jest w domu Rogera Nowella – mówiła moja matka z błyskiem w oku. – Trzyma ją tam, żeby nie mogła nikomu zrobić krzywdy.\n– I przyznała się?\n– I Roger uważa, że są jeszcze inne?\nKiwnęła głową. – W tej samej rodzinie.\n– O nieba, matko! Pomyślałby ktoś, że szłaś u boku Johna Law, kiedy spadła na niego klątwa – powiedziałam.\nThomas siedział zamyślony, przyciskał kielich do piersi.\n– Obejrzysz nasze syreny? – spytałam. – Przyjrzyj im się dokładnie. Są naprawdę niezwykłe; zaprojektowali je dwaj bracia, którzy zrobili wszystkie stiuki w Gawthorpe.\nWstał posłusznie, podszedł do nich, a ja odwróciłam się do matki i szepnęłam: – W tym domu nie gadamy o sprawach Rogera Nowella jak wiejskie baby. To nasz przyjaciel. Teraz Thomas wszystko, co od ciebie usłyszał, zawiezie do Yorkshire, znacznie dalej niż trzeba.\nZrobiła kwaśną minę. – Ja tylko informuję twojego sąsiada, co dzieje się pod jego nosem. Wszyscy zresztą szybko się dowiedzą, że w tych stronach są czarownice. I powinni. Czyż nie mówi się, że tutejsze kobiety są szalone?\n– Nie wiem, co się mówi i nic mnie to nie obchodzi. I nie jestem pewna, czy szalona oznacza to samo, co zła.\n– Bardzo zręczna robota – skomentował uprzejmie Thomas za naszymi plecami. – Niesłychanie misterna. Wręcz fantastyczna. – Wydawał się poruszony i nie wracał do stołu. – Ruszę dalej, nim się zrobi ciemno. Mogę przed wyjazdem do Yorkshire zajrzeć do Read Hall.\n– To pięć mil w inną stronę – powiedziałam.\nSięgnął po pelerynę.\n– Ukłony dla Richarda.\nWyszedł żwawo; słychać było w korytarzu jego kroki. Na chwilę zapadła cisza, po czym i ja przeprosiłam, i wytłumaczyłam się, że powinnam pójść spać.\nW moim pokoju zapalono świece. Stanęłam przed lustrem, żeby wyjąć z uczesania wałki. Włosy miałam cienkie i słabe, wypadały pasmami, gdy je szczotkowałam. Podeszłam do okna, by zaciągnąć zasłony i w szybie zobaczyłam, że w drzwiach zjawił się Richard.\n– Będziesz tu dziś spał? – spytałam.\nOdwróciłam się i serce stanęło mi w piersi.\nRęce miał purpurowe, aż po łokcie, kaftan cały we krwi. Umazany był krwią na twarzy.\n– Kazałem przynieść wody. – Wycierał dłonie, ale krew zdążyła zaschnąć. Skóra wokół paznokci już zbrązowiała. – Okropność. Gdybym sam tego psa nie widział, pomyślałbym, że to robota wilka.\nPodeszłam do łóżka, usiadłam i zdjęłam papucie.\n– Niemożliwe. Tu od stu lat nie ma wilków.\nMyślałam o tym, że nasze ciała znów tej nocy będą blisko siebie, że poczuję obok jego ciepło. Może będę mogła przesunąć, tak jak kiedyś, palcem wzdłuż jego kręgosłupa. Może odwróci się i dotknie ustami moich warg, może znów poczuję w sobie jego twardość. Nawet gdybyśmy mieli już nigdy nie spać w jednym łóżku, nigdy nie zapomnę miękkiej, ciepłej skóry pod koniuszkami palców. A potem przypomniałam sobie sekretny list i wizja się rozpłynęła.\n– Zabił owcę? – spytałam, odwracając się, by Richard mógł rozsznurować mi gorset.\n– Nie. Musiałem ją dobić.\n– A pies? Jak wyglądał?\n– Brązowy kundel. Uciekł, nie zdążyłem go złapać. Popytam, dowiem się, do kogo należy.\n– Najęłam dziewczynę, która mnie uratowała, jako akuszerkę.\n– Tak? Jak się nazywa? Jest akuszerką?\n– Alice. Bardzo doświadczona. – Nie patrzyłam mu w oczy. – Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko temu. Pożyczyłam jej konia ze stajni, na czas, kiedy będzie się mną zajmować.\n– Nie żadnego z moich?\n– Nie, siwą kobyłę roboczą. Już jest dość stara. Richardzie … przełknęłam ślinę. – Zostaniesz tu od dzisiaj?\n– Wiele małżeństw sypia w oddzielnych pokojach, nie ma w tym nic nadzwyczajnego – odparł, ale grzecznie.\n– A powinno być.\n– Nonsens. Poza tym nosisz już dziecko. Nie moglibyśmy robić drugiego.\nNie słyszałam go, bo podciągnęłam koszulę nad głowę. Wzdłuż uda sączyła mi się cieniutka nitka czerwieni. Zatrzymałam ją palcem. Panika opadła mnie jak ciężka burzowa chmura. Zamknęłam oczy i zaczęłam się modlić.\nObudziłam się. Leżałam sztywna jak kłoda obok cicho pochrapującego Richarda. Wreszcie wstałam i poszłam do oświetlonej promieniami księżyca galerii. W domu panowała cisza; wypolerowane deski podłogi, błyszczące jak śnieg, trzeszczały pod moimi stopami, kiedy krążyłam w kółko, tam i z powrotem. Wróciłam do łóżka przed świtem. Wiele razy patrzyłam na zaschniętą strużkę czerwieni wnikającą w skórę na dowód tego, co się wydarzyło, czy też raczej zaczynało się dziać i ustało. Przykryłam to szybko nocną koszulą i Richard niczego nie zauważył, zajęty zmywaniem owczej krwi. Czułam ją z drugiego końca pokoju, żołądek skręcał mi się z obrzydzenia i strachu, jak gdyby sam zapach krwi mógł uruchomić ją we mnie.\nAlice poprosiła mnie o kilka dni na zebranie ziół, które miały mnie wzmocnić. Wydawało mi się to wiecznością i rano, kiedy wszyscy jedli śniadanie, wyszłam z Pukiem, żeby sobie pobiegał. Nie mogłam jeść, brzuch miałam znów jak worek węgorzy, ale tym razem doszedł niepokój. Wyszliśmy z domu, skręciliśmy w prawo i idąc skrajem trawnika, wzdłuż rzeki, minęliśmy wielką stodołę i budynki gospodarcze. W psiarniach psy szczekały nieprzytomnie, bo zwęszyły Puka, który kompletnie je ignorując, obwąchiwał narożniki i mury. Czasami zastanawiałam się, czy wie, że jest psem i czy pamięta cokolwiek sprzed dnia, kiedy go uratowałam. Miałam nadzieję, że nie.\n– Witaj, pani – mówili parobkowie i praktykanci obładowani narzędziami, linami i przedmiotami, o których przeznaczeniu nie miałam pojęcia.\n– Witajcie – odpowiadałam i szłam dalej.\nDom i wszystkie zabudowania rychło przesłoniła zieleń drzew. Szumiały wokół, gdy szłam wąską drogą prowadzącą z Gawthorpe i obserwowałam Puka, który węszył i śmigał z nosem przy ziemi.\nJakieś ćwierć mili od domu zobaczyłam dwóch zbliżających się jeźdźców. Weszłam między drzewa, przystanęłam. W większej postaci rozpoznałam Rogera. Kiedy się zbliżyli, powiedział coś krótko do towarzyszącej mu osoby – kobiety w zwykłej wełnianej sukni. Wzrok miałam słaby, ale wiedziałam, że nie jest to jego żona Katarzyna. Zeskoczył z konia i podszedł do mnie, trzymając w ręce wodze. Spostrzegłam, że konie są ze sobą związane. Białe, chude ręce kobiety spięte były kajdankami przyczepionymi do wodzy. Więźniarka. Roger, sędzia pokoju, często przewoził przestępców i czasem eskortował ich do więzienia w Lancaster. Odrobinę za długo wpatrywałam się w jej skrępowane nadgarstki i kiedy spojrzałam na mądrą twarz młodej kobiety o ciemnych oczach i wąskich wargach, popatrzyła na mnie z dumą pomieszaną z wrogością.\n– Cieszę się, że w taki piękny dzień wybrałaś się na spacer. Jesteś wyraźnie ożywiona – powiedział Roger.\n– Jedziesz do nas? – spytałam, podając mu rękę do ucałowania.\n– To szczególne odwiedziny – właściwie raczej zaproszenie dla Richarda. Jest w domu?\n– Ma czas rano?\n– Za godzinę wyjeżdża do Manchesteru – skłamałam. Jeśli mam tu coś do powiedzenia, to Richard nie będzie wyjeżdżał z Rogerem i zostawiał mnie z matką. – Szykują mu rzeczy. Wszystko w porządku?\nPonownie kiwnął głową. Jak na obyczaje Rogera, dziwne było to, że nie przedstawił mi swojej towarzyszki.\n– Szkoda. Jadę do Ashlar House.\n– Do Jamesa Walmsleya?\n– Tak. Pomyślałem, że może Richard zechce się wybrać ze mną – muszę przeprowadzić dwa przesłuchania i chętnie bym przyjął jego pomoc. – Nachylił się bliżej. – Mąż twój kiedyś daleko zajdzie. Zapamiętaj moje słowa; jak dojdzie mojego wieku, będzie wysoko w rządzie, a ja zamierzam mu na tej drodze pomóc. Ma już na wstępie przewagę z racji urodzenia, której ja nie miałem, bo jego stryj był osobą dobrze znaną na dworze. W jakimś momencie przedstawię go królowi i chciałbym, żeby miał udział w tym, co się dzieje w Pendle. Może mu to wyjść na dobre w oczach Korony. Mam zaufanie do jego zdania, podobnie jak pan Walmsley, ale będziemy musieli sobie dziś radzić bez niego.\nOdwrócił się i spojrzał na swoją towarzyszkę, której milcząca obecność cokolwiek działała na nerwy.\n– Słyszałem, że najęłaś akuszerkę – powiedział niespodziewanie.\nZamrugałam ze zdziwienia. – Tak – odparłam, zastanawiając się, skąd o tym wie. Z Richardem nie widzieli się od polowania.\nRozpromienił się. – Wspaniale. Nim rok się skończy, Gawthorpe będzie miało dziedzica. To ta sama kobieta, co ostatnio? Z Wigam?\nTrudno mi było się skupić, zwłaszcza wobec wrogości bijącej od kobiety za jego plecami.\n– Nie. To tutejsza.\n– Jennifer Barley? Była przy Katarzynie.\n– Nie. To dziewczyna z Colne. Ma na imię Alice.\nI wtedy stało się coś dziwnego. Na dźwięk imienia Alice towarzyszka Rogera szarpnęła się w siodle, aż wystraszyła konia. Spojrzałam na nią, ale szybko odwróciłam wzrok, bo zobaczyłam, że nie spuszcza oczu z mojej twarzy, jakby wyczytywała z niej coś fascynującego.\n– Trzeba będzie wymyślić prezent na połóg – mówił. Prowadził rozmowę, jakby jego jeńca w ogóle tu nie było. Minę miał zadowoloną. – Co można kupić kobiecie, która ma wszystko?\n– Kim jest pana towarzyszka? Nie przedstawi mnie pan?\n– To jest Alizon Device.\nPoczułam chłód na twarzy, za to serce zabiło mi szybciej. A więc Roger obwozi po Pendle czarownicę i przywiózł ją do Gawthorpe. Coś w dumnym spojrzeniu Alizon mówiło mi, że o tym wie i wzbudziło we mnie iskierkę sympatii.\n– Niech pani nie zwiedzie suknia – to Katarzyny. Alizon jest u mnie od kilku dni. Jedziemy do Ashlar House spotkać się z jej krewnymi – mówił pogodnym tonem, wracając do swych spraw służbowych.\nDziewczyna milczała, ale mieniła się ze złości. Zapadła cisza, tylko gawron odezwał się spomiędzy drzew i powiew wiatru poruszył las.\n– Proszę pozdrowić Richarda. Czy w przyszły piątek przyjedziesz na obiad do Read? Katherine nie może się doczekać spotkania z tobą.\n– Będzie to dla mnie zaszczyt.\nDygnęłam i pozwoliłam sobie jeszcze raz zerknąć na Alizon, wciąż nieruchomą jak posąg, ze wzrokiem utkwionym gdzieś przed sobą. Roger uchylił kapelusza i dosiadł konia. Patrzyłam jak odjeżdżają, widziałam upierścienioną dłoń Rogera uniesioną w geście pożegnania. Zawołałam Puka i zawróciłam w stronę domu.\nBył ostatni dzień Wielkiego Postu, a że moja matka nie lubiła ryb, o czym kucharka zawsze pamiętała, usiedliśmy do obfitego obiadu złożonego z zapiekanki serowej z ziemniakami, owoców, chleba i piwa. Skubałam trochę okruchów, ale byłam tak odzwyczajona od jedzenia, że właściwie już nie czułam głodu.\nMoja matka nie akceptowała nikogo z naszych służących poza kucharką. Uważała, że są gburowaci i niewdzięczni, i że jest tylko kwestią czasu, kiedy zaczną znikać srebra i jedwabie. Czasem zastanawiałam się, czy dom, w którym mieszkam, należy do mnie, czy do niej. Najwyraźniej tęskno jej było do czasów, gdy rządziła w Barton, gdzie w porównaniu z jej obecnym skromnym dworem służby było mrowie. Kiedy odwiedzała nas po naszym ślubie, nazywaliśmy ją z Richardem Gloriana, pani na włościach; usiłowała kierować nami, jakbyśmy oboje byli jej dziećmi. Do tamtej pory nie miałam nikogo, z kim mogłabym żartować. Zapychaliśmy usta jedzeniem, kiedy wygłaszała rzeczy w rodzaju: „Naprawdę, Richardzie, nigdy nie widziałam mężczyzny, który by nosił tyle biżuterii” albo: „Powinieneś umieścić swój herb na karafkach do wina. To jest teraz modne, robi się tak nawet w Yorkshire”.\nTamtego popołudnia postanowiła skrytykować płyty nad kominkiem.\n– Richardzie, widzę, że wciąż jeszcze nie kazałeś wypisać imienia mojej córki – oznajmiła, mając na myśli pięć kwadratowych płyt z litego drewna z wyrytymi na nich imionami różnych członków rodziny Shuttleworthów.\nInicjały Richarda pojawiły się na czwartej z płyt jeszcze przed naszym ślubem. Zamierzał polecić stolarzowi, by umieścił obok moje, ale nie miał czasu, więc R i S unosiły się samotnie w oczekiwaniu na towarzystwo. Przygnębiające było to, że matka z uporem do tego wracała, jakby drewniana płyta była jedynym dowodem mojego istnienia, a nie zwykłą ozdobą.\n– Nie ma takiego pośpiechu, mamo – powiedziałam.\n– Czy cztery lata to za mało?\n– Dopiszę to do mojej pęczniejącej listy – Richard nie tracił pogody ducha.\nUstalono, że matka wyjedzie następnego dnia, w niedzielę wielkanocną, i wszyscy razem pojechaliśmy do kościoła. Może tak mi się wydawało, ale przez noc jakbym utyła w talii. W czasie nabożeństwa siedziałam, wpatrując się w swe ręce równo złożone na podołku i zastanawiałam się, gdzie teraz jest i co porabia Alice Gray. Wszyscy ludzie z miasteczka przyglądali mi się odrobinę dłużej niż zwykle; wiedziałam, że wyglądam źle. Celowo ubierałam się na czarno – kolory tylko podkreślały szarość twarzy, posępnej jak gradowa chmura. Obecność matki, która przybrała obojętną minę, ale wiedziałam, że w środku mruczy jak kot, dodatkowo przyciągnęła nieco spojrzeń.\nKiedy mówił wikariusz, wodziłam wzrokiem po kapeluszach i czepkach, szukając złotych pukli, ale bez rezultatu. Napotkałam spojrzenie młodej kobiety siedzącej kilka ławek dalej, po drugiej stronie, ubranej w ładną ciepłą pelerynę, pod którą rysował się mocno zaokrąglony brzuch. Patrzyła na mnie śmiało i przyjacielsko, tak jak wiejskie kobiety patrzą na siebie nawzajem, jakby chciała powiedzieć: jesteśmy takie same. Nie, nie byłyśmy takie same, więc odwróciłam wzrok.\nDłonie miałam lodowate, usiadłam na nich, aż zdrętwiały. Tego ranka znów powróciły mdłości, przykre i uporczywe. Colne leżało kilka mil dalej i miało własną parafię, nie było więc szans, by Alice pojawiła się u Świętego Leonarda. Pracowała jednak w gospodzie „Pod Ręką i Czółenkiem”, niespełna milę stąd; czy ośmielę się okazać niecierpliwość i ją tam odwiedzić? Zapraszałam ją na Wielki Piątek, ale powiedziała, że nie może i że przyjedzie po Wielkiejnocy.\nZauważyłam aptekarza otoczonego rodziną, siedział kilka ławek od nas, z twarzą jak zwykle łagodną, zwróconą ku ambonie jak kwiat ku słońcu. Czy Alice sama wyhoduje zioła, czy kupi je od niego? A jeśli od niego, to czy zachowa dyskrecję?\nWysoki, czysty głos wikariusza Johna Baxtera niósł się pod sklepieniem kościoła i płoszył mroki ze wszystkich zakamarków.\n– „Na widok Jezusa Herod bardzo się ucieszył” – mówił. – „Od dawna bowiem chciał Go ujrzeć, ponieważ słyszał o Nim i spodziewał się, że zobaczy jakiś znak zdziałany przez Niego”.\nObok wikariusza leżała na ambonie nowa Biblia Króla Jakuba, którą kupiliśmy mu w Londynie. Pierwszy raz byłam wtedy u drukarza, w wysokim budynku w mieście, dla mnie wąskim jak szafa. Na zewnątrz, na ulicach, dzieci nosiły na głowach kosze z bochnami chleba, jakbyśmy się znaleźli w Galilei. W środku, w drukarni, był zupełnie inny świat, po części naukowy, wypełniony papierami i inkaustem, po części przypominający izbę tortur z wielkimi, skrzypiącymi, drewnianymi machinami.\n– „Arcykapłani zaś i uczeni w Piśmie stali i gwałtownie Go oskarżali. Wówczas wzgardził Nim Herod wraz ze swoją strażą; na pośmiewisko kazał ubrać Go w lśniący płaszcz i odesłał do Piłata”.\nNowa Biblia została wydrukowana rok wcześniej; kupiliśmy trzy egzemplarze: jeden do domu, jeden do kościoła i jeden dla matki Richarda. Wszystkie były piękne, ze złoconymi brzegami, papier miały cieniutki jak płatki kwiatu.


STRONA GŁÓWNA, strona 6 - Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji Ostrów Mazowiecka\nSzkolne Rozgrywki Sportowe - koszykówka dziewcząt\nW ramach Szkolnych Rozgrywek Sportowych, 8 grudnia w hali MOSiR przy ul Trębickiego rozegrano turniej koszykówki dziewcząt - roczniki 2003-2005.\nWIĘCEJ... na temat: Szkolne Rozgrywki Sportowe - koszykówka dziewcząt\nGrand Prix w tenisie stołowym – drugi turniej\nW niedziele 9 grudnia w hali MOSiR przy ul. Warchalskiego 3 amatorzy tenisa stołowego rozegrali drugi turniej w ramach tegorocznego Grand Prix. Udział wzięło 21 zawodników, którzy rywalizowali systemem do dwóch porażek. Ponownie najlepszy okazał się Jacek...\nWIĘCEJ... na temat: Grand Prix w tenisie stołowym – drugi turniej\nFundusz Natalii Partyki w partnerstwie z siecią sklepów Biedronka uruchomił IV edycję programu stypendialnego dla młodych zdolnych sportowców borykających się z trudnościami w rozwoju kariery...\nWIĘCEJ... na temat: Stypendia sportowe Funduszu Natalii Partyki –wystarowała IV edycja\n9 grudnia zapraszamy na II turniej GRAND PRIX w tenisie stołowym amatorów\n9 grudnia w hali MOSiR Przy ul.Warchalskiego 3, odbędzie się II turniej III GRAND PRIX W tenisie stołowym amatorów. Zapraszamy wszystkich chętnych do udziału w zawodach.\nWIĘCEJ... na temat: 9 grudnia zapraszamy na II turniej GRAND PRIX w tenisie stołowym amatorów\n2 grudnia rozegraliśmy przedostatnią tegoroczną kolejkę Bank Spółdzielczy Ligi Siatkarzy Amatorów. Zmian gwałtownych w tabeli nie zanotowaliśmy. Część pierwsza - Mission Impossible - QFLE - DT WĄSEWO. Pierwszy mecz i największe emocje całego dnia....\nWIĘCEJ... na temat: Po tzw. skojarzeniach, czyli 5. kolejka siatkarzy\nALPN HALA 2019 - zgłoszenia\nWszystkich zainteresowanych wzięciem udziału w rozgrywkach Amatorskiej Ligii Piłki Nożnej HALA 2019, zapraszamy na spotkanie organizacyjne, które odbędzie się w MOSiR przy ul. H. Trębickiego 5 grudnia br. Zbiórka w holu głównym przy szatni o godz. 15.30.\nWIĘCEJ... na temat: ALPN HALA 2019 - zgłoszenia\nGRAND PRIX w tenisie stołowym - pierwszy turniej\n24 listopada w hali MOSiR przy ul. Warchalskiego odbył się pierwszy turniej III cyklu GRAND PRIX Ostrowi Mazowieckiej w tenisie stołowym amatorów 2018/2019\nWIĘCEJ... na temat: GRAND PRIX w tenisie stołowym - pierwszy turniej\n4. kolejka siatkarzy amatorów\nW niedzielę rozegrano pięć meczów ligi siatkówki amatorów. Wszystkie zakończyły się wynikami dwusetowymi. Po dwa mecze rozegrały ekipy DT Wąsewo oraz Broku, który dopiero teraz debiutował w rozgrywkach tego sezonu, ze względu na planowane pauzy oraz spotkania...\tWIĘCEJ... na temat: 4. kolejka siatkarzy amatorów\nZapraszamy na II Ogólnopolskie Konfrontacje Taneczne PASJA TAŃCA\nW dniach 1-2 grudnia 2018 w hali MOSiR przy ul. Trębickiego, odbędą się II Ogólnopolskie Konfrontacje Taneczne PASJA TAŃCA.\nW festiwalu biorą udział zespoły taneczne działające przy placówkach kulturalnych i oświatowych oraz prywatne szkoły tańca.\nOrganizatorami konfrontacji są: Miasto Ostrów Mazowiecka, Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w Ostrowi Mazowieckiej i Stowarzyszenie Rozwoju Poprzez Taniec PROGRES\nWIĘCEJ... na temat: Zapraszamy na II Ogólnopolskie Konfrontacje Taneczne PASJA TAŃCA\nZAPRASZAMY NA GRAND PRIX W TENISIE STOŁOWYM AMATORÓW\nZapraszamy do udziału w cyklu GRAND PRIX w tenisie stołowym amatorów 2018/2019\nWIĘCEJ... na temat: ZAPRASZAMY NA GRAND PRIX W TENISIE STOŁOWYM AMATORÓW


Pakiet Cortana Intelligence | Microsoft Azure\nPrzekształcanie danych w inteligentne działanie\nZbieranie nieograniczonych danych i zarządzanie nimi\nRozbudowywanie aplikacji dzięki możliwości predykcyjnego i poznawczego wglądu w dane\nOperacjonalizacja potoku wydobywania danych na potrzeby uczenia iteracyjnego\nRozpoczynanie tworzenia rozwiązania przy użyciu szablonów\nSzablony kompleksowych, branżowych rozwiązań umożliwiają szybkie tworzenie własnych rozwiązań.\nPrzewidywanie zapotrzebowania i optymalizacja ceny\nTworzenie aplikacji inteligentnych\nOsadzanie analizy predykcyjnej w aplikacjach za pomocą poznawczych interfejsów API.\nImplementuj aparat rekomendacji w aplikacji\nAnalizuj opinie i wyodrębniaj kluczowe wyrażenia dzięki funkcji analizy tekstu\nRozszerzaj możliwości aplikacji o funkcję wykrywania twarzy\nUsługi pakietu Cortana Intelligence\nOrganizowanie przenoszenia danych na w pełni zarządzanej, kompleksowej platformie. Użyj usługi Azure Data Factory do kompilowania potoków oraz zbierania danych z usług stosowanych do prostszych analiz i ich organizowania. Ponadto możesz użyć usługi Azure Data Catalog do efektywnego zarządzania źródłami danych oraz usługi Azure Event Hubs do dostarczania obszaru przejściowego na potrzeby przychodzących danych przetwarzania strumieniowego.\nMagazyny danych big data\nPrzechowuj dane strukturalne i zarządzaj nimi przy użyciu usługi Azure SQL Data Warehouse elastycznie skalowanej za pomocą architektury MPP (Massively Parallel Processing). Wdrażaj repozytorium w hiperskali bez ograniczeń rozmiarów plików w przypadku danych niestrukturalnych przy użyciu usługi Azure Data Lake Store.\nUczenie maszynowe i analiza\nProjektuj i publikuj modele predykcyjne dzięki usłudze Azure Machine Learning, analizuj dane w środowiskach Storm i Spark dla usługi Hadoop przy użyciu usługi Azure HDInsight, integruj kod z języków R lub Python, a także analizuj potrzebne dane dowolnego rodzaju i rozmiaru dzięki usługom Azure Data Lake Analytics i Azure Stream Analytics. Ponadto możesz również skorzystać z usługi Microsoft Power BI i tworzyć zaawansowane wizualizacje, które ożywią Twoje dane.\nEksploruj Usługi poznawcze i dowiedz się, w jaki sposób uwzględnić naturalne i dopasowane do kontekstu interakcje w swojej aplikacji. Integruj modele i usługi analityczne przy użyciu Cortany, swojej osobistej asystentki cyfrowej, aby umożliwić użytkownikom korzystanie z aplikacji za pośrednictwem mowy oraz otrzymywanie proaktywnych powiadomień. Korzystając ze struktury robotów, utwórz i połącz inteligentne roboty, które w naturalny sposób wchodzą w interakcje z użytkownikami niezależnie od miejsca — od wiadomości SMS po program Skype i usługę Office 365.\nZobacz, jak klienci korzystają z pakietu Cortana Intelligence\nZapoznaj się z dokumentacją dotyczącą pakietu Cortana Intelligence\nZapoznaj się z informacjami na temat procesu Cortana Intelligence\nUdostępniaj i odnajduj rozwiązania w galerii Cortana Intelligence\nPrzeczytaj opis przypadku użycia dotyczącego spersonalizowanych rekomendacji produktu\nPrzeczytaj opis przypadku użycia dotyczącego profilowania klientów\nDowiedz się więcej na temat uczenia maszynowego i analizy opartej na chmurze\nNawiąż połączenie z partnerem, który pomoże Ci dostosować pakiet Cortana Intelligence do Twoich potrzeb\nChcesz zostać partnerem Cortana Intelligence?\nWarsztaty dotyczące pakietu Cortana Intelligence\nPodstawy wydobywania danych i uczenia maszynowego (kurs edX)


Piorun, który uderza\nolsztyn.gosc.pl → Piorun, który uderza\n– Kiedy nie ma Jezusa, kiedy nie jesteśmy w stanie łaski uświęcającej, w sposób naturalny otwieramy się na dostęp szatana. Kiedy Jezus jest, życie staje się bezpieczniejsze – mówi ks. Tomasz Pocałujko\tKrzysztof Kozłowski /GN\nO morzu łez wylewanych w kościołach, spotkaniu z Jezusem i świadectwach sąsiadów z ks. Tomaszem Pocałujko, który prowadzi wraz z grupą rekolekcje ewangelizacyjne, rozmawia Krzysztof Kozłowski.\nKrzysztof Kozłowski: Minął rok od rozpoczęcia rekolekcji ewangelizacyjnych w parafiach naszej archidiecezji. I co, dzieją się cuda?\nKs. Tomasz Pocałujko: Największe cuda nie są spektakularne. Bo nie widać ich wprost. One dokonują się wewnątrz ludzkich serc. Kiedy rozpoczynaliśmy od rekolekcji w Gietrzwałdzie, nie byliśmy w stanie przewidzieć, co one mogą przynieść. Mieliśmy założenia, przemyślany i omodlony program, ale co będzie się dziać, nie wiedzieliśmy. Nie wiedzieliśmy, jak ludzie będą reagować, bo to nie są rekolekcje statyczne, że wychodzi ksiądz, staje za amboną i mówi. Podczas tych rekolekcji są takie momenty, które wymagają aktywności, wyjścia z ławek, podejścia do Jezusa Chrystusa ukrytego w Najświętszym Sakramencie. Pewne rzeczy były do przewidzenia, inne nie.\nCo Księdza najbardziej zaskoczyło, co było nieprzewidywalne?\n– Nie do przewidzenia były reakcje ludzi, choćby wiele łez, które towarzyszą licznym momentom tych rekolekcji, kiedy dotykamy trudnych i bolesnych spraw, żeby podprowadzić człowieka niosącego swój krzyż do spotkania z Jezusem. Okazało się, że kiedy dotykamy modlitwą i słowem, pojawia się ich bardzo wiele. Obecnie prowadzę po raz siódmy te rekolekcje. Nie było takich, podczas których nie byłoby łez. To mnie zupełnie zaskoczyło. Zaskoczyły mnie wyznania ludzi po rekolekcjach, ich świadectwa.\nTo potwierdza Księdza słowa, że cuda dokonują się wewnątrz serc.\n– Wystarczy je tylko w sobie dostrzec. Zadziwiająca jest czasem dojrzałość owych odkryć. Ludzie dokopują się do schowanych w swej głębi trudnych spraw, zranień. Po rekolekcjach są w stanie oddać to Jezusowi, co uświadamia, że każdy człowiek ze swoją historią może do Niego przyjść i oddać Mu życie. Osobiście. Może po raz pierwszy świadomie. Bo przecież ci ludzie są na niedzielnych Mszach św., są w kościele. Ale w te dni spotkania z Bogiem stają się bliższe, intymniejsze. Jednak o najpiękniejszych rzeczach nie mogę mówić, bo dokonały się w konfesjonale.\nCzy ogrom łez nie jest obrazem współczesnego człowieka, który chce sprostać wizji fizycznego piękna? A przed Chrystusem jest się przecież nagim. Świadomość prawdy musi boleć.\n– Rzeczywiście, przez to, że nie czujemy się do końca zaakceptowani i kochani, pojawiają się lęk i chęć ukrycia się pod pozorem. Jeśli ukażę prawdę o sobie, co było w moim życiu, to może zostanę definitywnie odrzucony. Nie będę atrakcyjny dla ludzi. Pojawiają się maski. A przecież każdy z nas doświadczył zranienia, odrzucenia, bolesnych konsekwencji popełnionych grzechów. Często wypieramy te uczucia, oddalamy od siebie, jakby skrywamy przed samym sobą. A tak naprawdę to jest w nas. Stąd biorą się depresje, brak zaufania, brak wiary w samego siebie. W to, że Bóg mnie kocha, że mam wartość. I nagle, w świetle słowa Bożego, dostrzegamy to.\nW świadectwach mówionych przez świeckich widzimy siebie niczym w lustrze. Podam przykład: podczas rekolekcji wychodzi pani, która nawróciła się i odnalazła w Kościele. Mówi, że popełniła grzech aborcji, że wiele wycierpiała, że to ją niszczyło, ale spotkała Jezusa, który jej wybaczył. Ona potrafi wyjść i powiedzieć przed Kościołem, że się nie wstydzi, bo Bóg ją kocha i jej wybaczył, a to wybaczenie jest większe niż popełniony przez nią grzech. Jestem pewien, że jeśli w kościele jest kobieta, która swój grzech aborcji schowała głęboko i nie chce się do tego przyznać, to świadectwo to jest dla niej niczym piorun, który uderza. A to jest tylko jeden z przykładów. Jest ich więcej. Ludzie z takimi historiami mogą przyjść do Jezusa, złożyć Mu siebie i rozpocząć życie na nowo.\nRekolekcje ewangelizacyjne trwają. Ale z frekwencją bywa różnie. Dlaczego warto przyjść?\n– Jeśli chodziłeś wyłącznie na tradycyjne rekolekcje, np. adwentowe, to zaświadczam, że takich rekolekcji jak te ewangelizacyjne jeszcze nie przeżyłeś. Dlaczego? Bo są głoszone również przez ludzi świeckich. Bo możesz spotkać sąsiadkę Marysię, twojego sąsiada Józka, może się okazać, że twoja koleżanka z pracy wyjdzie i usłyszysz świadectwo jej życia. Bo doświadczenie wiary i spotkania z Bogiem nie jest domeną księży, gdyż każdy niesie w sobie jakieś doświadczenie, które jest bliższe twojemu życiu, jakby wręcz podobne. Bo rekolekcje są dynamiczne, nie siedzimy cały czas w ławkach. Nie chcę zdradzać wszystkich tajemnic. Powinieneś po prostu na te rekolekcje przyjść. Jezus czeka. Właśnie na ciebie.\nProgram rekolekcji ewangelizacyjnych na stronie: ewangelizacja.archwarmia.pl


Klub Kaligraficzny Littera w Konstancinie - Piaseczno news'y\nInformacje18 lutego 2019, 17:30, Redakcja\nKlub Kaligraficzny Littera w Konstancinie\n18 lutego 2019 roku o godz. 18.30 Klub Kaligraficzny Littera zaprasza na zajęcia dla dorosłych. Copperplate, antykwa, italik, stalówka, trzcinka. Te i inne tajniki starannego i ozdobnego pisania można poznać na bezpłatnych zajęciach nowego Klubu Kaligraficznego „Littera”, który w ramach budżetu obywatelskiego powstał w Konstancińskim Domu Kultury. Zajęcia dla dorosłych będą odbywały się w każdy poniedziałek w filii KDK przy ul. Sobieskiego 6. Zapisy oraz więcej informacji: 22 754 47 23 (KDK) lub u prowadzącego Danuta Kaluga tel. 508 914 406, mail: danakal@poczta.onet.pl. Serdecznie zapraszamy.\nTematy:Konstancin-Jeziornaimprezy i wydarzeniaZespół Szkół nr 3 w Konstancinie-JeziornieKlub Kaligraficzny LitteraLittera\nInformacje19 lutego 2019, 19:00, Redakcja\nKoncert Marka Majewskiego z zespołem - Wtorek z satyrą w Piasecznie\n19 lutego 2019 roku o godz. 20.00 zapraszamy na Wtorek z satyrą, podczas którego odbędzie się koncert Marka Majewskiego z zespołem, który będzie promował płytę "Lepiej". Miejsce: Dom Kultury w Piasecznie, ul. Kościuszki 49. Bilety w cenie 20 zł. Kup bilet\nMarek Majewski - autor, kompozytor, poeta, satyryk i felietonista, współautor politycznych szopek noworocznych, reżyser. Jest scenarzystą i reżyserem licznych programów estradowych, telewizyjnych i radiowych, m.in. własnego programu telewizyjnego „Kabaretowa Lista Przebojów”. Współtwórca noworocznych „Szopek Politycznych”.\nTematy:imprezy i wydarzeniaPiasecznoDom Kultury w PiasecznieWtorek z satyrąKoncert Marka Majewskiego


Broń palna i koncentracja przestępczości w USA (2) – HOPLOFOBIA\nPo zsumowaniu wyników okazało się, że ok. 6 proc. rezydentów okupujących rewiry Bowdoin-Geneva oraz Upham’s Corner odniosło łącznie 85 proc. urazów z broni palnej (również tych skutkujących śmiercią) zgłoszonych policji w obu dzielnicach w roku 2008. Dalsze 15 proc. to były przypadki przemocy domowej i dwie zabłąkane kule. Ale to jeszcze nic.\nPrzez nieomal trzydzieści lat (od stycznia 1980 do grudnia 2008) na 3.5 proc. miejskich ulic, alejek, zaułków i skrzyżowań w Bostonie odnotowano 75 proc. wszystkich strzelanin. Ujmując to, co przed momentem napisałem, z innej perspektywy – blisko 90 proc. bostońskich ulic nie doświadczyło w analizowanym okresie, czyli na przestrzeni 29 lat, ani jednej strzelaniny, w której ktokolwiek zostałby ranny, zabity czy choćby draśnięty rykoszetem . Pracą badawczą kierował Anthony Braga, kryminolog z Uniwersytetu Północno-Wschodniego:\nLektura obowiązkowa: Geo-Demographics of Gunshot Wound Injuries in Miami-Dade County, 2002-2012 (link), czyli w skrócie demograficzno-przestrzenna koncentracja ran postrzałowych na obszarze florydzkiego hrabstwa Miami-Dade. Ofiary (4547) zidentyfikowano na podstawie rejestrów szpitalnych. Do znakomitej większości poszkodowanych osób udało się przypisać indywidualny adres zamieszkania i miejsce zdarzenia (tj. ulicę, z której odebrano zgłoszenie). Niestety, zabrakło statystyk dot. sprawców. Wnioski z artykułu można spokojnie rozciągnąć na całą Amerykę:\nśrednio rocznie w okresie 2002-2012 zaledwie 54 białych mieszkańców hrabstwa odniosło obrażenia postrzałowe w wyniku bandyckiego ataku;\nczłonkowie grupy prewencyjnej Miami-Dade Crime Stoppers zrealizowali nawet dokument o murzyńskiej pladze morderstw na południu Florydy:\nBędę walił w ten bęben do oporu – kryminologiczne badania mikroskalowe oferują unikalny wgląd w rasową dystrybucję przemocy z udziałem broni palnej w USA. Odsłanianie specyfiki tego zjawiska pozwala zrozumieć, czemu powszechność prywatnego oręża w rękach ludności cywilnej nie powinna być traktowana jako zmienna tłumacząca amerykańską przestępczość.\n[In this analysis, almost 89% of Boston street segments and intersections never experienced a single ABDW-firearm incident between 1980 and 2008. Some 6% of street segments and intersections experienced a single ABDW-firearm incident during this same time period. Boston gun violence trends were largely generated by repeated incidents at less than 5% of its street segments and intersection; the gun violence epidemic and sudden downturn was almost completely driven by trends at about 3% of the city’s micro places that exhibited volatile concentrations of serious gun violence over time.] (str. 16-17)\n2 komentarze na temat “Broń palna i koncentracja przestępczości w USA (2)”\nJarek 06/01/2017 o 13:50\nKolarz77 28/03/2017 o 10:09


• 645 237 wniosków do ZUS\n• 283 380 wniosków do KRUS\n• 2 046 wniosków do ZER MSWiA\n• 315 wniosków do WBE\n• 105 wniosków do BESW\n- Świadczenie uzupełniające dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji jest adresowane do osób, które ukończyły 18 lat, mieszkają na terytorium Polski i są niezdolne do samodzielnej egzystencji. Prawo do świadczenia 500 plus dla niesamodzielnych zależy również od łącznej wysokości przysługujących świadczeń pieniężnych finansowanych ze środków publicznych. Od 1 marca 2021 r. jest to kwota brutto nie wyższa niż 1772,08 zł. Zmiana progu dochodowego nie oznacza, że osoby pobierające świadczenie muszą na nowo złożyć wniosek. Wniosek należy złożyć jeśli upłynął okres, na który została orzeczona niezdolność do samodzielnej egzystencji lub jeśli nowy próg dochodowy obecnie pozwala na uzyskanie świadczenia. – informuje Katarzyna Krupicka, rzecznik regionalny ZUS województwa podlaskiego.\nPrzy badaniu wysokości świadczeń decydujących o przyznaniu i kwocie świadczenia uzupełniającego nie są wliczane dodatki i świadczenia wypłacane na podstawie przepisów szczególnych, a więc np. dodatek i zasiłek pielęgnacyjny, dodatek dla sieroty zupełnej, dodatek kombatancki czy też ryczałt energetyczny. Nie są wliczane także świadczenia o charakterze jednorazowym, np. zasiłki socjalne lub zasiłek pogrzebowy. Do dochodu nie uwzględnia się również renty rodzinnej przyznanej po zmarłym rodzicu osobom, które stały się całkowicie niezdolne do pracy przed ukończeniem 16 roku życia lub w czasie nauki w szkole przed ukończeniem 25 roku życia.\n- Należy pamiętać jednak o tym, że nie zawsze świadczenie uzupełniające będzie przysługiwało w wysokości 500 zł. Świadczenie w pełnej kwocie, czyli 500 zł będzie wypłacane tylko wtedy, gdy suma świadczeń ze środków publicznych nie przekroczy 1272,08 zł brutto. Przy wypłacie świadczenia obowiązuje zasada złotówka za złotówkę. Wysokość świadczenia stanowi różnicę między kwotą ustalonego progu dochodowego 1772,08 zł brutto a łączną kwotą przysługujących świadczeń finansowanych ze środków publicznych, przy czym świadczenie uzupełniające nie może być wyższe niż 500 zł. – wyjaśnia rzeczniczka. Zgodnie z tą zasadą jeżeli suma obecnie pobieranych świadczeń wynosi np. 1300 zł, to świadczenie uzupełniające jest przyznawane w kwocie 472,08 zł. Świadczenie może być przyznane nawet w kwocie kilku złotych, jeżeli dana osoba osiąga dochód bliski 1772,08 zł brutto. Jest to dodatek dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji, czyli takich, które potrzebują pomocy innych osób przy podstawowych czynnościach życiowych takich jak przygotowywanie sobie posiłków, jak mycie się itd.\nAby otrzymać świadczenie uzupełniające, należy przede wszystkim złożyć wniosek – formularz ESUN. Może to zrobić sam zainteresowany lub jego przedstawiciel ustawowy, pełnomocnik bądź opiekun faktyczny. Do wniosku należy dołączyć orzeczenie o niezdolności do samodzielnej egzystencji, chyba że jest ono w posiadaniu ZUS. Osoby, które nie ubiegały się takie orzeczenie albo upłynął okres, na który zostało ono wydane, do wniosku powinny dołączyć zaświadczenie o stanie zdrowia wydane przez lekarza, pod którego opieką się znajdują (druk OL- 9) oraz – jeśli posiadają – dokumentację medyczną i inne zaświadczenia, które mają znaczenie przy orzekaniu o niezdolności do samodzielnej egzystencji (np. karta leczenia szpitalnego, historia choroby, dokumentacja rehabilitacji leczniczej, zawodowej, orzeczenie o niepełnosprawności). Formularz wniosku i druk zaświadczenia o stanie zdrowia można pobrać ze strony internetowej Zakładu albo w placówkach ZUS. Lekarz orzecznik na podstawie złożonej dokumentacji medycznej i zaświadczenia o stanie zdrowia oceni czy jest potrzeba wzywania na badanie. Może wydać orzeczenie bez konieczności przeprowadzania badania bezpośredniego, gdy dokumentacja dołączona do wniosku jest wystarczająca.\n- Jeśli mamy trudności w pozyskaniu od lekarzy zaświadczenia o stanie zdrowia, ZUS przyjmie wniosek bez tego dokumentu. Poprosimy wówczas osobę składającą wniosek o wypełnienie dodatkowego formularza OL-9A – jest to informacji o miejscach leczenia. Na podstawie dołączonych wskazówek, ZUS we własnym zakresie pozyska dokumentację medyczną niezbędną do wydania orzeczenia – tłumaczy rzeczniczka.


Wraz z całym Kościołem w Polsce radujemy się wyniesieniem do chwały ołtarzy dwóch kolejnych Polek: Małgorzaty Łucji Szewczyk – założycielki Sióstr Serafitek oraz Zofii Czeskiej, założycielki Sióstr Prezentek. Przez ich wstawiennictwo polecamy Bogu sprawę wychowania młodego pokolenia oraz troskę o ubogich.\nW minioną środę Jezus Miłosierny zaprosił do domu Ojca swego wiernego sługę – ks. kard. Stanisława Nagy’ego SCJ, który wiele razy pełnił pasterską posługę także w naszym Sanktuarium. Uroczystości pogrzebowe odbędą się w Sanktuarium bł. Jana Pawła II w poniedziałek o godz. 1700 oraz we wtorek o godz.1100. Prosząc dla Niego o wieczną radość, dziękujmy Miłosiernemu Bogu za jego świadectwo żywej wiary oraz umiłowania naszej Ojczyzny.\nWe wtorek (11.VI.) wspomnienie św. Barnaby, apostoła.\nW środę (12.VI.) wspomnienie bł. Juliana Nowowiejskiego, biskupa, ks. Piotra Dańkowskiego oraz Towarzyszy, męczenników II wojny światowej.\nW czwartek (13.VI.) wspomnienie św. Antoniego z Padwy. Msza święta w intencji wszystkich próśb oraz podziękowań do Miłosierdzia Bożego przez wstawiennictwo św. Siostry Faustyny w kaplicy klasztornej o godz. 1700.\nW piątek (14.VI.) wspomnienie bł. Michała Kozala, bpa i męczennika. Msza święta dla chorych transmitowana z kaplicy klasztornej przez TV Krakówo godz. 17. Z racji drugiego piątku miesiąca Msza święta dla rodziców „dzieci utraconych” – w Bazylice o godz. 1800. Po Mszy św. nabożeństwo i spotkanie w kaplicy Matki Bożej Bolesnej. Więcej szczegółów na internetowej stronie naszego Sanktuarium w zakładce „Dzieci utracone”.\nW sobotę (15.VI.) wspomnienie bł. Jolanty, zakonnicy. Z racji trzeciej soboty miesiąca pamiętajmy o sprawach misji. Od godz. 2100 rozpocznie się w Bazylice całonocne czuwanie z Ojcem Pio. Szczegółowe informacje w Internecie, na plakatach oraz w Punkcie Informacyjnym.\nW niedzielę (16.VI.) przybędzie do naszego Sanktuarium Pielgrzymka Profesorów i Studentów KUL-u. Mszy świętej o godz. 1520 będzie przewodniczył Rektor Uniwersytetu – Ks. Prof. Antoni Dębiński.\nZachęcamy do odwiedzenia kaplicy klasztornej, w której znajduje się łaskami słynący obraz Jezusa Miłosiernego oraz grób św. Faustyny. Warto zobaczyć również w dolnej części Bazyliki nowe kaplice: św. Siostry Faustyny, MB Siedmiobolesnej, Świętokrzyską, Communio Sanctorum oraz św. Andrzeja Apostoła, a także ciekawe wystawy. Jest także dostępna przy Bazylice wieża widokowa. Niech przykład naszych nowych błogosławionych będzie dla nas umocnieniem na drodze żywej i dojrzałej wiary.


Recenzja #137: Niech otoczą was gwiazdy. | Kulturalna szafa\nRecenzja #137: Niech otoczą was gwiazdy.\n26 czerwca 2016 26 czerwca 2016 ~ Kulturalna szafa\nOtwieracie oczy, jednak krajobraz się nie zmienia. Wciąż widzicie ciemność, tylko tym razem pokrytą milionem błyszczących i migających punktów. Nie wiecie co się dzieje, jednak jesteście przez ten widok onieśmieleni i przyciągani. Nie możecie wyrwać się spod jego czaru. Bo to co widzicie może sugerować tylko jedno: Trafiliście do kosmosu.\nLéonor wchodzi na pokład statku kosmicznego. Doskonale pamięta moment, w którym zobaczyła ogłoszenie o naborze do programu „Genesis”, pierwszego reality show w kosmosie. Sześć dziewczyn i sześciu chłopaków wybranych w ogólnoświatowym castingu ma założyć pierwszą ludzką kolonię na Marsie. Będą poznawać się podczas sześciominutowych randek, by zdecydować, z kim założą rodzinę, gdy dotrą do celu. Léonor uważa, że to jej jedyna szansa nie tylko na zdobycie sławy, ale i na lepsze życie. Przez całe dzieciństwo przechodziła od jednej rodziny zastępczej do drugiej. Nie ma nic do stracenia i zamierza rozegrać tę grę po swojemu. /lubimyczytac.pl\nSpodziewałam się czegoś naprawdę słabego. No bo sam pomysł, by wysłać nastolatków na Marsa, by tam się osiedlić i założyć rodziny, a w trakcie podróży wybrać sobie swojego towarzysza życia, wydaje się absurdalny i nierealny. O dziwo, wyszedł naprawdę dobrze. Więcej niż dobrze – wyszedł genialnie. Jestem pod wrażeniem z jaką precyzją autor przedstawił wydarzenia rozgrywane w powieści. Potrafił połączyć realisty show dla młodzieży z dopracowaną i oryginalną fabułą. A jeśli myślicie, że głównym wątkiem tej historii jest romans (tak jak ja myślałam) to jesteście w błędzie, bo tak naprawdę miłość jest tylko małym i drugoplanowym aspektem tej opowieści. Wszystko głównie skupia się na wydarzeniach, które mają lub miały miejsce na Ziemi, co podkręca wartkość akcji i napięcie obecne w książce, jednak oczywiście w tyle nie zostaje wątek reality show pomiędzy gwiazdami. Same randki podobały mi się główne ze względu na bardzo dobrze dopracowane osobowości bohaterów, a nie z powodu ewentualnej ekscytującej miłości. Jednak co dziwne, wpadłam w to wszechobecne w powieści podekscytowanie i czekałam na kolejne spotkania moich dwóch wybranków…\nJeśli zaś chodzi o postacie, to muszę pochwalić autora za świetną konstrukcję damskiej głównej bohaterki, która przez pierwszoosobową narrację opisywała akcje rozgrywającą się w galaktyce. Nie jest to zwykła i płytka heroina, która wyrusza by przeżyć swoje wielkie love story z księciem na białym koniu, tylko pewna siebie i zbuntowana dziewczyna, nie bojąca się przeciwstawić i pokazać światu co o nim myśli. Urzekła mnie też jej artystyczna dusza, która w połączeniu z silną walkirią, była dla mnie wielką inspiracją. Nie codziennie spotyka się tak dobrze skonstruowaną bohaterkę. Pozostali uczestnicy wyprawy byli jej równi pod względem konstrukcji – każdy z nich miał swój unikatowy, niepowtarzalny charakter, który jeszcze bardziej przyciągał do historii. Nie mogę nie wspomnieć o postaciach, które podbiły moje serce czyli Kelly, Mozarcie i Markusie, bez których ta powieść na pewno nie byłaby tak barwna i przyciągająca.\nAutor popisał się umiejętnością pisania ze strony dziewczyny, co dla mnie było miłym zaskoczeniem. Jednak sam jego styl jest przykuwający uwagę i wciągający w historię. Dzięki przejrzystym i autentycznym dialogom możemy wpaść jeszcze głębiej w otchłań galaktyki a opisy dają nam barwne zorientowanie w sytuacji i krajobrazie, świetna uczta wyobraźni dla młodych czytelników.\nByć może ta powieść spodobała mi się tak bardzo, bo spodziewałam się czegoś zupełnie innego, jednak jest to naprawdę dobra powieść sci-fi, która przemawia do czytelniczej wyobraźni nie tylko piękną scenografią ale też niespotykanymi bohaterami. Każdy w tej historii znajdzie coś dla siebie, bo nie ważne czy szukacie pięknej historii miłosnej czy zaskakującej kosmicznej przygody, w Fobosie znajdziecie obie te rzeczy. Zamknijcie oczy i zatraćcie się w nowej formie międzygalaktycznej przygody.\n< Poprzedni POCZUJ LATO BOOK TAG\nNastępny > Na Pilocie #6: Apokalipsa to jest ale fabularna\n12 uwag do wpisu “Recenzja #137: Niech otoczą was gwiazdy.”\n26 czerwca 2016 o 15:09\nKurde, teraz to ja nie wiem czy zacząć czytać Fobosa czy Niebezpieczne Kłamstwa… Wpadłam jak śliwka w kompot. Ciekawi mnie to jak autor opisał to całe reality-show! Jak tylko przeczytam to wrócę tu i zostawię, jakiś konkretniejszy komentarz. 🙂\nNo to czekam z niecierpliwością ❤\n26 czerwca 2016 o 15:44\nkolejna pozytywna recenzja tej książki, i znowu nie mój typ, nie mój gatunek, a coś mnie jednak do tej powieści ciągnie, może to ta skomplikowana fabuła, albo mnogość bohaterów, albo to jak książka rozbudza wyobraźnie czytelnika. Mniejsza o to, książkę dawno już zapisałam do przeczytania. Pozostaje mi tylko w końcu ją kupić 🙂\n26 czerwca 2016 o 19:14\nKup kup! I przeczytaj jak najszybciej, bo chętnie zajrzę do Twojej recenzji, szczególnie jeśli to nie Twój gatunek, bo może być ciekawie 😀\n26 czerwca 2016 o 16:16\nNa książkę od pewnego czasu poluję, bo wydaje mi się doprawdy świetną pozycją 🙂 Mam nadzieję, że spodoba mi się i będę zadowolona z jej zakupu. Póki co, z przeczytanych przeze mnie recenzji, jestem nią ogromnie kuszona.\nHaha sięgaj po nią bo jestem ciekawa czy też wpadniesz w ten świat tak bardzo jak ja 😀\nKurcze, nie zamówiłam jej w końcu (wygrała Alicja w Krainie Zombie XD) ale przeczytam jak dorwę w bibliotece, po cały czas robisz mi na nią ochotę, a ja cały czas nie jestem przekonana. Chociaż czuję, że się nie zawiodę i muszę się tylko przełamać 😛\nAha Alicja w Krainie Zombie cudowna ❤ W sumie nie dziwię się wyboru, więc wybaczam :3 Haha\nSzczerze powiedziawszy patrząc po okładkę raczej bym się jej bliżej nie przyjrzała a tu takie zaskoczenie 🙂 Muszę się nią zainteresować 🙂\n27 czerwca 2016 o 23:41\nA zapraszam do zapoznania się, jest młodzieżowa, ale jednak ma coś w sobie, więc jestem ciekawa co o niej powiesz 😀\n28 czerwca 2016 o 12:51\nPo raz kolejny zbiegamy się z czytaną książką. Ostatnio było „Niezrównani” Alyson Noel a teraz „Fobos”. Tym razem mamy jednak podobne zdanie 😀


Polędwiczki z indyka duszone w cydrze z porami i grzybami cydreo.pl - Portal cydrowy| cydr, cider, cydr jabłkowy, saider, strongbow\nPolędwiczki z indyka duszone w cydrze z porami i grzybami\n600 g polędwiczek z indyka\n330 ml wytrawnego cydru np. Circus Cider Strongman, Chyliczki Stary Sad, Tradycyjny z Trzebnicy\n500 g pieczarek (podgrzybki - w sezonie)\n1. Rozgrzewamy dużą patelnię, dodajemy masło i smażymy oczyszczony, pokrojony w plasterki por.\n2. Doprawiamy indyka solą, pieprzem i tymiankiem i smażymy w rondlu.\n3. Przekładamy pora do miski i smażymy pokorojone w cząstki grzyby.\n4. Do rondla z indykiem przekładamy pora i grzyby, zalewamy cydrem oraz bulionem i zagotowujemy.\n5. Lekko studzimy i dodajemy śmietanę.\n6. Podajemy dekorując listkami świeżej natki.


Forum oprogramowania sklepów internetowych - Paypal : Integracje i Dodatki do sklepu KQS\nprzez medievalcraft » 2020 wrz 15, Wt 22:25\nNagle przestała działać płatność paypal, tj po dokonaniu wyboru płatności klient jest przekierowany na stronę paypala, ale pojawia się tam komunikat, że coś poszło nie tak. Dzieje się tak niezależnie od tego jakiego konta paypal użyję w panelu administracyjnym. Byłabym bardzo wdzięczna za wszelaką podpowiedź co mam zrobić aby ta płatność zaczęła ponownie działać.\nDołączył(a): 2011 lis 30, Śr 00:03\nprzez sucro » 2020 paź 06, Wt 15:26\nNajlepiej jest wykonać aktualizację sklepu do najnowszej wersji (obecnie 5.5.). Jeśli aktualizacja była już robiona i po niej się tak dzieje, to najlepiej jest ponownie pobrać pliku aktualizacyjne i wykonać ponownie aktualizację.


Hyland Software przy wsparciu PAIH otworzy w Polsce centrum B+R\nAmerykański dostawca platformy wymiany treści, Hyland Software, otworzy w Katowicach centrum B+R, gdzie zatrudni blisko 80 wysokiej klasy specjalistów IT. Wsparcie w zrealizowaniu inwestycji zapewniła spółce Polska Agencja Inwestycji i Handlu (PAIH).\nHyland Software jest uznawana za jednego z innowatorów i liderów w swojej dziedzinie. W kilkunastu lokalizacjach na całym świecie (m.in. w Londynie, Sao Paulo i Tokio) zatrudnia ponad 3,5 tys. pracowników. W Polsce amerykańska firma planuje utworzyć centrum badawczo-rozwojowe, gdzie blisko 80-osobowy zespół inżynierów będzie rozwijać nowe produkty i usługi na potrzeby całej grupy. Katowickie centrum Hyland ma ruszyć jeszcze w drugim kwartale tego roku.\n- Zespół naszego nowego centrum badawczo-rozwojowego w Katowicach odegra kluczową rolę w rozwoju platformy content servisowej, która pomaga tysiącom organizacji na całym świecie doskonalić swoje procesy. Doceniamy niesamowity potencjał wysokiej klasy specjalistów IT w Polsce i cieszymy się, że możemy wzmocnić obecność Hyland w Europie\nBill Priemer, Prezes Zarządu Hyland\nOd 2016 roku PAIH wsparła ponad 70 projektów inwestycyjnych ze Stanów Zjednoczonych. Jedna na 4 amerykańskich inwestycji z portfela PAIH dotyczyła działalności związanej z procesami IT lub badawczo-rozwojowymi. Z Hyland PAIH współpracowała od lipca 2019 r. Eksperci Agencji doradzali inwestorowi w znalezieniu jak najlepszej lokalizacji.\nPolski sektor IT to marka sama w sobie, a inwestycje takie jak centrum B+R Hyland Software dowodzą ogromnego zaufania globalnych graczy do umiejętności naszych specjalistów. Tym bardziej, że w walce o ten właśnie projekt polscy inżynierowie wygrali z regionalną konkurencją. Jesteśmy dumni, że Polska Agencja Inwestycji i Handlu może wspierać tak wysoko zaawansowane technologicznie i wartościowe dla polskiej gospodarki inwestycje.\nGrażyna Ciurzyńska, p.o. Prezes Polskiej Agencji Inwestycji i Handlu.\n- To bardzo dobra wiadomość, że firma Hyland Software zdecydowała się ulokować swoje centrum R&D w Katowicach. Wybór ten potwierdza naszą silną pozycję w sektorze nowoczesnych usług biznesowych w skali kraju. Dla miasta to również szereg korzyści, nowe, atrakcyjne miejsca pracy, rozwój rynku nieruchomości, przyciąganie młodych ludzi, którzy mogą się zdecydować na zamieszkanie w miejscu pracy i wreszcie wzmocnienie marki Katowic na rynku nowych technologii. Życzę firmie wielu sukcesów w nadchodzących miesiącach.\nMamy kolejny, ważny i innowacyjny projekt w Katowicach. W niespełna dwa lata powstanie nowoczesne centrum badawczo-rozwojowe w dziedzinie IT. To kolejne potwierdzenie atrakcyjności inwestycyjnej KSSE i dostępu do doskonałych kadr dla nowoczesnych rozwiązań w regionie.\ndr Janusz Michałek, prezes Katowickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej SA.\nEpidemia COVID-19 w Europie i na świecie zmusiła PAIH do wprowadzenia zmian w tym jak obsługuje inwestorów. Agencja przeniosła wszystkie spotkania na platformy wideo-konferencji. Organizuje swego rodzaju wirtualne wizyty lokalizacyjne, aranżując spotkania z władzami na szczeblu lokalnym i centralnym, gestorami mediów czy dostawcami usług dla potencjalnych inwestorów.\nPAIH wsparła Hyland Software w ulokowaniu centrum B+R w Polsce.docx\ndocx | 17,2 KB