Zarządzanie energią w przedsiębiorstwie (19322)\nDo 2020 r. kraje UE muszą zmniejszyć zużycie energii o 20 proc. Jednym z kluczowych działań jest zwiększenie efektywności energetycznej w dużych przedsiębiorstwach.\nW ciągu najbliższego roku firma VELUX spodziewa się obniżenia kosztów związanych ze zużyciem energii o 5–10 proc. W kolejnych latach szacowane oszczędności to kolejne 10 procent.\nSkuteczności zastosowania systemu dowiódł także pilotażowy program przeprowadzony w niemieckich fabrykach grupy Velux w latach 2013–2014.\n– Ograniczenie czasu pracy maszyn w trybie gotowości, eliminacja wycieków sprężonego powietrza i zastąpienie wózków widłowych z silnikami diesla wózkami napędzanymi energią elektryczną pozwoliło na roczne oszczędności w wysokości blisko 200 000 euro i 700 ton CO2 w okresie próbnym – mówi Jerzy Pęczak.\nDyrektor fabryki w Gnieźnie wyjaśnia, że wdrożenie systemu zarządzania energią to proces długotrwały, który powinien zostać rozłożony na kilka lat. W przypadku grupy Velux działania w zakresie poprawy efektywności energetycznej były podejmowane już przy okazji wprowadzania na rynek okien nowej generacji w 2013 roku, kluczowa była również wymiana parku maszynowego. Dwa lata wcześniej firma zdecydowała się na instalację w gnieźnieńskiej fabryce okien kotła na biomasę.\n– Od 2011 roku działa w naszym zakładzie kocioł na biomasę, którą w naszym przypadku stanowią wióry – odpad produkcyjny. Do tej pory ciepło wytworzone przez kocioł używaliśmy do suszenia drewna i ogrzewania hal. Obecnie planujemy zmodernizować instalacje grzewczą, aby wykorzystać tę energię w procesach technologicznych lakierni – wyjaśnia.\nDziałania firmy na rzecz ograniczenia zużycia energii wynikają także z wymogów unijnego prawa. Do 2020 roku kraje członkowskie muszą poprawić swoją efektywność energetyczną o 20 procent.\n– Dyrektywa unijna w sprawie efektywności energetycznej zawiera konkretne wymogi związane z przeprowadzeniem audytu energetycznego w dużych przedsiębiorstwach. Uprawniony audytor co cztery lata powinien przeprowadzić w przedsiębiorstwie audyt energetyczny. Alternatywą jest posiadanie odpowiedniego systemu zarządzania energią zgodnego z ISO 50001 – informuje Pęczak.\nInwestycje w polskich zakładach grupy Velux dotyczące poprawy efektywności energetycznej stanowią część globalnej strategii spółki (ogłoszonej w 2009 roku), której podstawą jest społeczna odpowiedzialność biznesu. Jej celem jest obniżenie do 2020 roku emisji CO2 o 50 proc. w stosunku do 2007 roku. Dotychczas emisję udało się ograniczyć o prawie 30 procent.\n– Nasze wyniki wyprzedzają unijne cele w tym zakresie o około dziewięć lat. Emisję ograniczono na przykład dzięki zainstalowaniu kotłów na biopaliwa zamiast tych na ropę czy gaz. Kolejnym krokiem do osiągnięcia celów w zakresie emisji CO2 było właśnie wdrożenie systemu zarządzania energią zgodnego z normą ISO 50001 – podsumowuje.\nPrzeciętna polska firma przepłaca za prąd co najmniej 10-15%\nPolscy mali i średni przedsiębiorcy marnują prąd przez nieodpowiednie oświetlenie, ogrzewanie i zbędną pracę maszyn. Tym samym zwiększają swoje koszty średnio o 10-15%. Inwestycje służące obniżeniu zużycia energii zwracają się nawet wcześniej niż po półtora roku.


Góra Ostry dyżur laryngologiczny dzisiaj 24h Całodobowe pogotowie laryngologiczne otwarte od czerwca 2022  ul. Elbląska w Górze na NFZ.\nPolecany ostry dyżur laryngologiczny w maju 2022  ul. Adama Asnyka w Górze.\n30 polecanych laryngologów w Górze\nGóra Całodobowe pogotowie laryngologiczne w Górze Nowy całodobowy gabinet otolaryngologiczny zaprasza\nBezpieczna opieka zdrowotna bez kolejek  ul. Afrodyty Góra\nOstatni zarejestrowany pacjent: Wieslawa guzy szyi i głowy Piekary Śląskie\nGóra Całodobowe pogotowie laryngologiczne Znajdź lekarza i umów wizytę Całodobowe Laryngolodzy w Górze.\n☀ Umów wizytę u laryngologa w Górze 21 wolnych terminów w maju 2022\n☀ Sprawdź opinie pacjentów, adresy i bezpłatnie umów się na wizytę Zapraszamy od czerwca 2022 nowootwarty gabinet otolaryngologiczny ul. Obrońców Wybrzeża w Górze.\n☀ Jeśli potrzebujesz pomocy laryngologa w Górze zapraszamy do skorzystania z ostrego dyżuru laryngologicznego. Całodobowa pomoc ul. Akacjowa Góra\n24 najlepszych laryngologów w Górze diagnostyka i leczenie ostrego i przewlekłego zapalenie ucha zewnętrznego i środkowego, zaburzenia słuchu, zespoła bólowego i zawrotowów głowy, zaburzenia smaku i węchu, ostre i przewlekłe zapalenie zatok.\nGóra  ul. Bursztynowa 14b\nIda Wieliczka migdałki\nMatylda Legnica ból gardła\nBarbara Siedlce badanie nosa\nKlara Sandomierz chrapanie i bezdech\nJustyna Ropczyce zaburzenia połykania\nBrygida Mielec ból gardła\n👉 Wybraliśmy dla Ciebie 21 polecanych laryngologów w Górze Wone terminy od 4 czerwca do 22 czerwca 2022\nGóra Operacja przegrody nosowej, diagnostyką i leczeniem chorób ucha, nosa, gardła i krtani w Górze.\nZapraszamy  ul. 3 Maja w Górze gdzie przyjmują lekarze specjaliści, z wieloletnim doświadczeniem pracy w zawodzie. Diagnostyka i leczeniem chorób ucha, nosa, gardła i krtani.\nSzukasz najlepszego dla siebie laryngologa w Górze. Zarezerwuj wizytę u laryngologa na NFZ lub prywatnie. Wolne terminy w maju 2022 roku\nOstre i przewlekłe zapalenie ucha zewnętrznego i środkowego, zaburzenia słuchu, zespoły bólowe i zawrotowe głowy, zaburzenia smaku i węchu, ostre i przewlekłe zapalenie zatok. Zapraszamy do nowo otwartego gabinetu laryngologicznego od czerwca 2022  ul. Jabłkowa w Górze\nPoradnia 24h ostry dyżur laryngologiczny dzisiajiczna zaprasza w maju 2022 Góra wolne terminy na NFZ i prywatnie.\n24h pogotowie laryngologiczne w Górze Jesteśmy otwarci na Państwa potrzeby, w dobie koronawirusa. Nasz laryngolog przyjmuje stacjonarnie w godzinach 8:00-15:00 oraz przez poradę telefoniczną 16:00-19:00. Laryngolog skutecznie określi stan Pacjenta telefonicznie i w razie konieczności umówi na wizytę stacjonarną.\nDobry laryngolog  ul. I Armii Wojska Polskiego Góra. Sprawdzone opinie Wolne terminy w maju 2022 Całodobowe pogotowie laryngologiczne.\nGóra całodobowe pogotowie laryngologiczne Laryngolog to specjalista medycyny zajmujący się leczeniem przede wszystkim chorób nosa, uszu, gardła, a także krtani. Kompetencje laryngologa są szerokie, zajmuje się diagnozowaniem, jak również leczeniem chorób ucha, dróg oddechowych, narządów zmysłu (oprócz wzroku), przeprowadza zabiegi chirurgiczne. Między innymi w zakresie leczenia tj. gruczołów ślinowych, zatok przynosowych, ucha, migdałków, języka, krtani. Specjalizuje się on także w chirurgii rekonstrukcyjnej szczękowej oraz wykonywaniu zabiegów endoskopowych przełyku i dolnych dróg oddechowych.\n58 polecanych laryngologów w Górze.\nGóra ul. Uczniowska Nagła utrata słuchu lub węchu? Nie zwlekaj, zadzwoń i umów się na wizytę. Bez kolejki, bez czekania na termin. Nasi specjaliści są dla ciebie 7 dni w tygodniu, od 8-00-19.00. Diagnozujemy przypadki różnego stopnia ciężkości. Mamy nowocześnie wyposażone gabinety i wieloletnie doświadczenie lekarzy, by zadbać o ciebie na wysokim poziomie. Profesjonaliści z dużym doświadczeniem.\n<Góra Opieka laryngologa. Bez kolejek, sprawna i szybka obsługa. Oferujemy pomoc medyczną, jak w nagłych wypadkach, tak i opiekę stałą. Gabinet jest wyposażony w najnowocześniejszy sprzęt i kompetentną kadrę. Jesteśmy czynni 7 dni w tygodniu , rejestracja telefoniczna i on-line 24 godziny na dobę. Przeczytaj opinie, sprawdź gdzie przyjmuje i umów się na wizytę w wolnym terminie. ul. Narcyzowa w Górze\nJuż 63 osób w maju 2022 skorzystało z pomocy laryngologa w Górze za pomocą naszej strony internetowej.\nOtylia : 👍 👍 wszystkim Państwu polecam ten serwis internetowy 2022 roku szybko umówiłam wizytę u laryngologa dla mojego dziecka. Polecam  ul. Pucka w Górze.\nPatrycja : 👍 👍 👍. Korzystałem usług tego serwisu w maju 2022 Gorąco polecam, Miałam krwawienie z nosa bez wyraźnej przyczyny i za niecałe 3 minuty znalazłam wolny termin i umówiłam sie na wizytę do laryngologa w Górze.\nDajemy mozliwość sortowania i przegładania wolnych terminów. 21 sprawdzonych laryngologów w Górze. Dzięki nam 45 osób w maju 2022 umówiło wizytę u laryngologa w Górze.\nGdzie w Górze całodobowo wyleczę przewlekły katar, bóle gardła i oddychanie przez usta?\nZapraszamy  ul. Miętowa w Górze Wybitny lekarz laryngolog przyjmuję pacjentów codziennie w godzinach 8:00-17:00. Zapewniamy profesjonalną obsługę, naszą stronę internetową znajdziecie pod adresem mogą Państwo zobaczyć tam nasze usługi lub zadzwonić pod nr telefonu\nGdzie w Górze całodobowo udać się z krwawieniem z nosa i zaburzeniami węchu i smaku?\nZapraszamy  ul. Celna w Górze całodobowe pogotowie laryngologiczne Laryngolog specjalizuje się w chorobach gardła, nosa, krtani, uszu zajmuje się narządami szyi oraz głowy. Laryngologia to szeroki dział z zakresu medycyny, zajmuje się diagnostyką, a także leczeniem oraz profilaktyką z obrębu górnych dróg oddechowych , jak również problemów dotyczących narządu zmysłu tj. smak, węch. Specjaliści z dziedziny laryngologii najczęściej bywają kojarzeni z chorobami gardła i uszu. Pamiętajmy jednak pamiętać, iż zakres kompetencji tych lekarzy jest zdecydowani szerszy.\nGdzie w Górze całodobowo przy takich dolegliwościach jak przewlekły katar i częsty ból gardła mogę zgłosić się?\nZapraszamy Góra ul. Adama Asnyka całodobowe pogotowie laryngologiczne Laryngolog to specjalista medycyny zajmujący się leczeniem przede wszystkim chorób nosa, uszu, gardła, a także krtani. Kompetencje laryngologa są szerokie, zajmuje się diagnozowaniem, jak również leczeniem chorób ucha, dróg oddechowych, narządów zmysłu (oprócz wzroku), przeprowadza zabiegi chirurgiczne. Między innymi w zakresie leczenia tj. gruczołów ślinowych, zatok przynosowych, ucha, migdałków, języka, krtani. Specjalizuje się on także w chirurgii rekonstrukcyjnej szczękowej oraz wykonywaniu zabiegów endoskopowych przełyku i dolnych dróg oddechowych.\nGdzie w Górze zgłosić się z krwawieniem z nosa i zaburzeniami węchu i smaku?\nGóra  ul. Gajowa całodobowe pogotowie laryngologiczne Jesteśmy otwarci na Państwa potrzeby, w dobie koronawirusa. Nasz laryngolog przyjmuje stacjonarnie w godzinach 8:00-15:00 oraz przez poradę telefoniczną 16:00-19:00. Laryngolog skutecznie określi stan Pacjenta telefonicznie i w razie konieczności umówi na wizytę stacjonarną.\nGdzie w Górze zgłosić się z bólem uszu i nieprzyjemnymi szumami czy uczuciem zatkania skutkującyme niedosłuch?\nGdzie w Górze udać się z zawrotami i nawracającymu bólami głowy, często odczuwam bóle uszu i nieprzyjemne szumy czy uczucie zatkania skutkujące niedosłuchem? Zapraszamy  ul. Hutnicza w Górze\nCałodobowe pogotowie laryngologiczne Góra Badania przez laryngologa skupiają się na leczeniu narządów głowy i szyi. Szczegółowo dotyczą badań: uszu, gardła, krtani, nosa, zatok czy ślinianek. Laryngolog jest odpowiedzialny za zabiegi wycinania migdałów u dorosłych i dzieci. Lekarzem tej specjalizacji możemy nazwać osobę posiadającą niezbędne kwalifikację i wiedzę. Skarżysko Kamienna\nGdzie w Górze znajdę placówki, w których w ramach opieki zapewnianej przez Narodowy Fundusz Zdrowia przyjmuje otolaryngolog?\nGóra  ul. Perkuna Całodobowy gabinet laryngologiczny. Przypadki ciężkie i lekkie. Pomoc natychmiastowo. Nagłe przypadki, jak i opieka długoterminowa. Jesteśmy dla was również w weekendy i święta. Tylko wysokokwalifikowani specjaliści. Najnowszy sprzęt diagnostyczny. Profesjonaliści z dużym doświadczeniem. całodobowe pogotowie laryngologiczne w Górze\nGdzie w Górze udać się z krwawieniem z nosa i zaburzeniami węchu i smaku?\nGóra  ul. Jabłkowa całodobowe pogotowie laryngologiczne Laryngolog w naszej przychodni przyjmuje w środy oraz piątki w godzinach 10:00-18:00. Lekarz przyjmuje pacjentów i pomaga dobrać najlepsze rozwiązanie dla chorego. Zapisy do naszej przychodni znajdują się na stronie lub pod nr telefonu. Zapraszamy! Bochum\nGdzie w Górze udać się z zawrotami i nawracającymu bólami głowy, często odczuwam bóle uszu i nieprzyjemne szumy czy uczucie zatkania skutkujące niedosłuchem?\nGóra  ul. G�ra całodobowe pogotowie laryngologiczne Nagła utrata słuchu lub węchu? Nie zwlekaj, zadzwoń i umów się na wizytę. Bez kolejki, bez czekania na termin. Nasi specjaliści są dla ciebie 7 dni w tygodniu, od 8-00-19.00. Diagnozujemy przypadki różnego stopnia ciężkości. Mamy nowocześnie wyposażone gabinety i wieloletnie doświadczenie lekarzy, by zadbać o ciebie na wysokim poziomie. Profesjonaliści z dużym doświadczeniem. Wołomin\nGóra całodobowe pogotowie laryngologiczne Nagła utrata słuchu lub węchu? Nie zwlekaj, zadzwoń i umów się na wizytę. Bez kolejki, bez czekania na termin. Nasi specjaliści są dla ciebie 7 dni w tygodniu, od 8-00-19.00. Diagnozujemy przypadki różnego stopnia ciężkości. Mamy nowocześnie wyposażone gabinety i wieloletnie doświadczenie lekarzy, by zadbać o ciebie na wysokim poziomie. Profesjonaliści z dużym doświadczeniem.\nGdzie w Górze przy takich dolegliwościach jak przewlekły katar i częsty ból gardła mogę zgłosić się? Zapraszamy Góra ul. Rybaków\nGóra całodobowe pogotowie laryngologiczne Opieka laryngologa. Bez kolejek, sprawna i szybka obsługa. Oferujemy pomoc medyczną, jak w nagłych wypadkach, tak i opiekę stałą. Gabinet jest wyposażony w najnowocześniejszy sprzęt i kompetentną kadrę. Jesteśmy czynni 7 dni w tygodniu , rejestracja telefoniczna i on-line 24 godziny na dobę. Jelenia Góra\nGdzie w Górze zajdę dobrego laryngologa dzieciecego ?\nGóra  ul. Paprykowa Opieka laryngologa. Bez kolejek, sprawna i szybka obsługa. Oferujemy pomoc medyczną, jak w nagłych wypadkach, tak i opiekę stałą. Gabinet jest wyposażony w najnowocześniejszy sprzęt i kompetentną kadrę. Jesteśmy czynni 7 dni w tygodniu , rejestracja telefoniczna i on-line 24 godziny na dobę. całodobowe pogotowie laryngologiczne w Górze Kościan\nGdzie w Górzea wyleczę chorobę górnych dróg oddechowych?\nGóra  ul. Adama Asnyka Całodobowy gabinet laryngologiczny. Przypadki ciężkie i lekkie. Pomoc natychmiastowo. Nagłe przypadki, jak i opieka długoterminowa. Jesteśmy dla was również w weekendy i święta. Tylko wysokokwalifikowani specjaliści. Najnowszy sprzęt diagnostyczny. Profesjonaliści z dużym doświadczeniem. całodobowe pogotowie laryngologiczne w Górze\nGdzie w Górze wyleczę wystąpienie dziwnej wydzieliny z nosa bądź uszu?\nSpecjalista laryngolog. Rejestracja on-line i przez telefon od 8.00-20.00. Dokładna diagnostyka na najnowocześniejszym sprzęcie. Sala chirurgiczna dla skomplikowanych przypadków . Również udzielamy porady telefoniczne w wypadkach lekkich nie wymagających wizyty. Najnowszy sprzęt diagnostyczny. Profesjonaliści z dużym doświadczeniem. Profesjonaliści z dużym doświadczeniem. całodobowe pogotowie laryngologiczne w Górze ul. Polska\nCałodobowe pogotowie laryngologiczne  ul. Albańska w Górze Badania przez laryngologa skupiają się na leczeniu narządów głowy i szyi. Szczegółowo dotyczą badań: uszu, gardła, krtani, nosa, zatok czy ślinianek. Laryngolog jest odpowiedzialny za zabiegi wycinania migdałów u dorosłych i dzieci. Lekarzem tej specjalizacji możemy nazwać osobę posiadającą niezbędne kwalifikację i wiedzę. Milicz , Góra ul. Brzoskwiniowa , Pszczyna .\nGdzie w Górze jest placówka w której przyjmuje laryngolog na NFZ?\n ul. Jabłkowa w Górze ostry dyżur laryngologiczny Całodobowy gabinet laryngologiczny. Przypadki ciężkie i lekkie. Pomoc natychmiastowo. Nagłe przypadki, jak i opieka długoterminowa. Jesteśmy dla was również w weekendy i święta. Tylko wysokokwalifikowani specjaliści. Najnowszy sprzęt diagnostyczny. Profesjonaliści z dużym doświadczeniem.\n ul. Afrodyty w Górze ostry dyżur laryngologiczny Klinika zaprasza Państwa na konsultacje. Laryngolog pomoże, każdej osobie oraz doradzi w trudnych przypadkach. Jesteśmy otwarci pon-pt w godzinach 7:00-17:00. Zapraszamy do kontaktu pod nr telefonu . Inowrocław\nWarto zaznaczyć, że działania laryngologa to nie leczenie farmakologiczne. Również wykonuje leczenia chirurgiczne gruczołów ślinowych, zatok przynosowych, zajmuje się chirurgią szczęki, czy rekonstrukcjami narządów. Laryngolog wykonuje także, endoskopię przełyku, dolnych dróg oddechowych. Góra ostry dyżur laryngologiczny Chełmno\n☀ Góra ostry dyżur laryngologiczny dzisiaj bez skierowania w maju 2022. 30 wolnych terminów. Umów wizytę już dziś!\nWarszawa Mokotów WW Praga Południe Warszawa Ursynów Góra Targówek Całodobowy dentysta


hospiCare - aplikacja, która pomoże rodzicom ciężko chorych dzieci - Sukces Pisany Szminką\nhospiCare – aplikacja, która pomoże rodzicom ciężko chorych dzieci\nOpieka nad ciężko chorym dzieckiem trwa całą dobę. Jak ją ułatwić – opowiada Eliza Kugler, twórczyni hospiCare.\nPielęgnacja, organizacja leków, pampersów, opatrunków, zajęcia z logopedą i pedagogiem – opieka nad chorym dzieckiem to ciągła walka o zdrowie, ale i walka rodzica z ogromnym zmęczeniem i stresem. Zazwyczaj małym pacjentem opiekuje się kilka lub kilkanaście osób na raz. Co zrobić, by zawsze miały najświeższe informacje o stanie zdrowia dziecka i mogły odpowiednio szybko zareagować, gdy coś się dzieje? Eliza Kugler, mama Alicji, dziewczynki, która od siedmiu lat pozostaje pod opieką Pomorskiego Hospicjum dla Dzieci, stworzyła specjalną aplikację mobilną. hospiCare ma ułatwić zbieranie ważnych informacji i usprawnić komunikację między rodzicami i opiekunami a lekarzami i pielęgniarkami. Dagny Kurdwanowskiej opowiada o tym, jak wygląda codzienność mamy dziecka hospicyjnego, dlaczego tak ważne jest, by dziecko mogło być w domu i w jaki sposób hospiCare pomoże w opiece oraz sprawi, że rodzice będą czuli się bezpieczniej.\nJak wygląda Pani dzień i opieka nad córką?\nAlicja od 2009 roku jest pod opieką domowego hospicjum – Pomorskiego Hospicjum dla Dzieci. Od 3 miesięcy jest odżywiana pozajelitowo w warunkach domowych. Codziennie rano kilka godzin zajmuje nam pielęgnacja cewnika Broviaka wszczepionego bardzo blisko serduszka Ali. Do tego dochodzi pielęgnacja gastrostomii i całego ciałka gdyż Ala jest leżąca i nie rusza się samodzielnie. Przed południem odwiedza nas pielęgniarka lub lekarz opiekujący się na stałe Alą, w razie potrzeby po południu lekarz lub pielęgniarka dyżurująca z naszego hospicjum. Cała opieka i rehabilitacja odbywa się w domu, więc mamy jeszcze domowe zajęcia z pedagogiem, logopedą oraz rehabilitantami. W tzw. „międzyczasie” pracuję, prowadzę własną działalność gdyż mama chorego dziecka nie jest w stanie pracować na etacie. Do pracy dochodzi organizacja leków, pampersów, opatrunków, żywienia pozajelitowego i dojelitowego i codzienne porządki by dom utrzymać w jak najbardziej sterylnych warunkach. Nie ma chwili wytchnienia. Noce też nie należą do tych gdy człowiek kładzie się wieczorem i wstaje rano. W nocy kilkakrotnie wstaję by pomóc Ali jeśli się źle czuje, bądź by wyłączyć alarm w pompie żywieniowej, a to tylko kilka przykładów.\nWbrew powszechnym przekonaniom dzieci hospicyjne nie leżą w hospicjum. To zdarza się raczej rzadko. Większość jest w domu, a rodzice korzystają z opieki hospicjum domowego. Na czym ta opieka polega?\nTak, to prawda. I całe szczęście, że my rodzice nieuleczalnie i ciężko chorych dzieci mamy taką możliwość, by otrzymać opiekę domowego hospicjum dla dzieci. Chore maluchy spędzają czas z rodziną w warunkach domowych, wśród swoich zabawek, swoich zapachów, czy ze swoim ukochanym zwierzakiem. Dodatkowo nie wyobrażam sobie osobiście „mieszkania” w szpitalu. Ostatnio spędziłyśmy ponad 100 dni na oddziałach szpitalnych i to nie jest życie. Mi również bardzo ciężko byłoby „oddać” Alę do hospicjum stacjonarnego. Jestem więc wdzięczna za to, że mamy dostęp do profesjonalnej opieki medycznej 24/7 którą dostarcza nam hospicjum domowe.\nLekarz i pielęgniarka są dla nas 24 h na dobę. W każdej chwili mogę zadzwonić i poprosić o radę, pomoc bądź przyjazd do domu. Jak wspomniałam rehabilitanci również opiekują się naszymi dziećmi w domu. To bardzo ważne, by chore dzieci miały komfort. Bo tu chodzi przede wszystkim o jakość życia małych pacjentów. To jest najważniejsze.\nA co się dzieje w sytuacjach nagłych? Lekarz i pielęgniarka zawsze są pod telefonem?\nZawsze. To jest najbardziej wartościowa rzecz. Mam poczucie bezpieczeństwa. Wiem, że nie muszę męczyć Ali, zabierając Ją z domu i wyczekiwać godzinami na Izbach Przyjęć by uzyskać pomoc medyczną. Cały zespół medyczny hospicjum domowego jest dla nas dostępny przez całą dobę. I przyjeżdża do nas. Do domu. Możliwie jak najszybciej, gdy coś się wydarza.\nW jaki sposób ma pomóc w tej opiece hospiCare?\nZazwyczaj małym pacjentem opiekuje się kilka lub kilkanaście osób na raz. Są to również opiekunowie, którzy zostają z dzieckiem gdy mama lub tata muszą wyjść z domu. Wyjść po zakupy, do apteki, do pracy bądź po prostu do fryzjera. Aplikacja mobilna hospiCare ma za zadanie ułatwienie komunikacji między zespołem medycznym czyli lekarzami, pielęgniarkami, rehabilitantami, psychologiem, a rodzicami i opiekunami dziecka. Najważniejsza funkcja aplikacji to fakt, że informacja o stanie dziecka dociera w tym samym momencie do wszystkich z opiekunów. To bardzo usprawni naszą komunikację. Również oszczędzi czas i pieniądze naszych hospicyjnych zespołów medycznych.\nJakie dane będzie zbierała aplikacja?\nAplikacja nie służy zbieraniu danych. To przede wszystkim narzędzie usprawniające komunikację.\nBędą tu najważniejsze informacje o aktualnym stanie zdrowia dziecka, ostatnie wyniki badań czy zmiany w leczeniu ważne do zastosowania od zaraz. Częste zmiany w leczeniu czy pielęgnacji chorego będą w jednym miejscu.\nW jaki sposób lekarz i pielęgniarki będą otrzymywali dane?\nJest to aplikacja mobilna. Komunikator. Będą otrzymywali informacje w postaci notki, zawiadomienia, fotografii, aktualnego wyniku badań. Również będą mogli taką notką zostawić czyli wysłać do rodziców i opiekunów.\nCo w sytuacji nagłej, kiedy lekarz nie będzie mógł przyjechać, bo będzie zbyt daleko lub u innego pacjenta? Czy wówczas alarm zostanie przekazany do innego lekarza lub do szpitala?\nPo godzinach pracy w hospicjum domowym zostaje lekarz i pielęgniarka dyżurujący. Mamy z nimi stały kontakt telefoniczny i sms’owy. Aplikacja ułatwi ten kontakt, skróci go, zredukuje koszty np. niepotrzebnej wizyty. Często wykonujemy dziennie wspólnie z zespołem medycznym dziesiątki telefonów. Lekarz otrzymujący zawiadomienie będzie mógł natychmiast zareagować, zobaczyć w aplikacji co wydarzyło się przez ostanie 48h i nawet gdy będzie 100 km od domu dziecka będzie miał dostęp do informacji o małym pacjencie albo udzieli porady co mamy zrobić do czasu jego przyjazdu albo zaleci inne rozwiązanie, np. wyjazd do szpitala. Alarm w aplikacji jest bardziej funkcją dla rodziców i opiekunów. Często w sytuacjach, gdy nerwy biorą górę, trudnością okazuje się wybór numeru lekarza bądź nawet odnalezienie numeru w książce telefonicznej. Może trudno to sobie wyobrazić, ale w emocjach tak to wygląda. Jeden prosty przycisk ułatwia sprawę.\nKto będzie mógł skorzystać z aplikacji?\nOsoby, które otrzymają dostęp do aplikacji. Rodzice czy opiekunowie prawni dziecka, zespół medyczny hospicjum, rehabilitanci oraz administrator.\nNa jakim etapie jest wdrożenie aplikacji?\nJeśli uda nam się otrzymać wsparcie finansowe, o które walczymy mamy nadzieję w połowie roku uruchomić aplikację i rozpocząć testy. Naszym marzeniem jest udostępnić aplikację wszystkim hospicjom domowym dla dzieci w Polsce za darmo. By ułatwić pracę i nasze życie, i tak wystarczająco stresujące.\nŻycie rodzica chorego dziecka to ciągły stres. Dzięki z hospiCare odetchniecie trochę?\nNa pewno. Każde narzędzie i pomoc dla rodzin, gdzie chorują dzieciaki jest bezcenne. Praca zespołów medycznych dzieci hospicyjnych to również stres i odpowiedzialność. Każde ułatwienie, każde usprawnienie, każde wsparcie jest niewiarygodnie potrzebne. By nam i naszym ukochanym lekarzom i pielęgniarkom było po prostu łatwiej. A my, rodzice – wychodząc z domu z poczuciem kontroli nad tym co się dzieje – poczujemy się po prostu bardziej bezpieczni i spokojni.\nWięcej o projekcie hospiCare na stronie: www.hospicare.pl


Hotel Restauracja Luxor - Zobacz temat - Forum kulinarne - GdzieZjesc.info\nHotel Restauracja Luxor\nWysłany: Czw Gru 20, 2012 9:35 am Temat postu: Hotel Restauracja Luxor\nSerdecznie zapraszamy Państwa do restauracji Hotelu Luxor, która jest nowym miejscem na mapie Lublina.Jej niepowtarzalność tworzą eleganckie elementy, oryginalnie połączone z nowoczesnym wystrojem. W stylowym i ciepłym wnętrzu restauracji serwujemy dania zarówno kuchni polskiej.\nWysłany: Czw Gru 20, 2012 9:35 am Temat postu: Przerwa na reklamę\nWysłany: Sro Cze 12, 2013 10:30 pm Temat postu: Wspaniała kuchnia!\nZaczynam od podziękowań dla szefa kuchni za idealną podpowiedź przy wyborze dań, halibut podany z podwędzanym purre ziemniaczano-selerowym był wspaniały , dobrze dobrane wino, a deser - sorebet ogórkowy poprostu magiczny ! Wnętrze nowoczesne,z piękną porcelaną oraz szkłem do wina, przyjemne i z bardzo serdeczną obsługą , zwłaszcza Pani Brunetka - specjalistka od herbat smakowych ...dlatego POLECAM !POLECAM! , wspaniałe miejsce na wyjazd z ważnym partnerem biznesowym ( jak było w moim przypadku) ,na rodzinny obiad lub większą imprezę ( bo ponoć nie ma problemu z organizacją sporych imprez rodzinnych i firmowych). Bardzo ciekawy adres w okolicy Lublina, dla naprawdę wymagających kulinarnie gości. Smacznego życzę !\nWysłany: Czw Sie 01, 2013 7:36 am Temat postu: Kaczka w Luxorze\nbyłam w tej restauracji wczoraj. Ich kaczka na kapuście z sosem wiśniowym i podwędzanym puree ziemniaczanym po prostu rewelacja. Nigdy wcześniej nie jadłam takiej kaczki. Wprost rozpływała się w ustach. A ten sos... Nie przepadam za połączeniami mięsa z owocami, ale to jest po prostu genialne. Restauracja w hotelu Luxor - polecam!\nWysłany: Pon Lis 04, 2013 8:59 am Temat postu: Restauracja w hotelu Luxor\nSzef kuchni zasługuje na medal, dania są wspaniałe, pyszne i aromatyczne. Do tego miejsce urokliwe. Polecam smakoszom, którzy cenią nie tylko smak jedzenia, ale tez jego wygląd na talerzu\nWysłany: Czw Lis 07, 2013 2:52 pm Temat postu:\na mi podoba sie to, że na stronie restauracji można obejrzec menu i przyjść "przygotowanym" zamiast siedziec w restauracji i się poł godziny zastanawiać\nPotrawy wspaniałe aromatyczne onom nom!\nWysłany: Czw Lis 19, 2015 2:28 pm Temat postu: Pozytywne zaskoczenie\nBardzo dobre jedzenie w rozsądnej cenie. Polecam stek na kamieniu - mistrzostwo Przytulny wystrój i bardzo dobra obsługa. Byłem na już kiedyś w Luxorze ale widać dużo zmian w wystroju, oczywiście na lepsze.


Francuskie nadzieje na Mistrzostwa Świata\nAnais Chevalier Celia Aymonier Francja\nAutor: Magdalena Kowalczyk| Data dodania: 7 .02 .2017 godz. 12:52\nWszyscy kibice biathlonu przyzwyczaili się do regularnych zwycięstw Martina Fourcade’a. Do niedawna kroku dotrzymywała mu koleżanka z reprezentacji Marie Dorin Habert. W tym sezonie okazało się, że ma ona sporą konkurencję w osobie nie tylko Anais Bescond, ale i młodszych zawodniczek – Justine Braisaz, Anais Chevalier czy Celii Aymonier.\nŻeńska sztafeta Francji trzykrotnie w tym sezonie stała na drugim stopniu podium zawodów Pucharu Świata, trzykrotnie też przegrywając pierwsze miejsce z Niemkami. Regularność ta sprawie jednak, że dobry wynik na Mistrzostwach Świata w Hochfilzen wydaje się być pewny. Być może, udział w tym będą miały Chevalier i Aymonier, dla których obecny sezon już zaliczyć można do najbardziej udanych w karierze.\nJak opowiedziała Anais Chevalier w rozmowie dla IBU TV, biathlon nie był pierwszą dyscypliną, jaką trenowała.\n- Sporty zimowe zawsze były obecne w moim życiu, wiele czasu spędzałam w górach. Uprawiałam narciarstwo alpejskie, a kiedy miałam 12 lat w szkole odkryłam narciarstwo biegowe. Spróbowałam biathlonu mając dopiero jakieś 14 lat – powiedziała Chevalier.\nCelia Aymonier do sezonu 2014/215 była biegaczką narciarską, reprezentowała nawet Francję na Igrzyskach w Soczi. Narty w jej rodzinie obecne są od kilku pokoleń.\n- Dorastałam w pobliżu trasy do narciarstwa biegowego. Mój dziadek jeździł na nartach, mój tata był biathlonistą. Kontynuowałam więc tradycje rodzinne. Miałam pewne doświadczenie w biathlonie, ale potem skupiłam się na narciarstwie biegowym, bo dobrze czułam się w stylu klasycznym. Potem uznałam, że potrzebuję nowych wyzwań – powiedziała Aymonier.\nAnais Chevalier zaczęła starty w Pucharze Świata w sezonie 2013/2014 z tytułem mistrzyni Europy juniorów na koncie. Szybko też uzyskała kwalifikację olimpijską do Soczi, gdzie jednak nie wypadła dobrze. Jak sama stwierdziła, nie była przygotowana na ten start, a Francja miała bardzo silną drużynę - startowały wówczas jeszcze Sophie Boilley i Marie Laure Brunet.\n- Kwalifikacja do reprezentacji olimpijskiej była dla mnie wielką niespodzianką, ale i wielką szansą. Na kolejnych igrzyskach wykorzystam tamte doświadczenia – stwierdziła Chevalier.\nPo Igrzyskach Chevalier zbyt szybko zaczęła ciężkie treningi i nabawiła się kontuzji pleców. Sezon poolimpijski upłynął jej głównie na startach w Pucharze IBU – starty w Pucharze Świata nie przynosiły dobrych wyników. W kolejnym sezonie najlepsze wyniki osiągała w sztafecie – w tym srebro Mistrzostw Świata w Oslo.\nAymonier starty biathlonowe rozpoczęła od zdobycia trzeciego miejsca Pucharu IBU w Idre w 2015 r. W obecnym sezonie w dużej mierze przyczyniła się do medalowych pozycji sztafety francuskiej w Pokljuce i Ruhpolding. Na uwagę zasługuje szczególnie jej postawa w tej drugiej miejscowości, gdzie startowała na ostatniej zmianie. Strzelała wówczas bezbłędnie i bez kompleksów rywalizowała na trasie z bardziej doświadczonymi zawodniczkami, jak Marte Olsbu czy Laura Dahlmeier.\n- Rozmawiałam z koleżankami z drużyny, czy zgadzają się, żeby mnie wstawić na ostatnią zmianę. Wszyscy stwierdzili, że wierzą we mnie. Myślałam, ok, mogę to zrobić. Pobiegłam bardzo dobrze. Walka o podium sprawiła mi wiele przyjemności – opowiedziała Aymonier.\nCo ciekawe, Celia jest prawdopodobnie jedyną na świecie biathlonistką, która nie używa rękawiczek. Jak stwierdziła, jej tata nigdy ich nie używał i uznała, że sama też będzie tak robić, zapewniła przy tym, że nie marzną jej ręce.\nSport bywa nieprzewidywalny, trudno jednak oczekiwać od Aymonier medali w Hochfilzen w konkurencjach indywidualnych. Z pewnością jednak wniesie swój wkład w dobry wynik sztafety. Co innego w przypadku Chevalier, która wielokrotnie już w tym sezonie udowodniła, że jest mocną kandydatką do miejsc na podium. Czy uda jej się do zrobić po raz kolejny? Przekonamy się już niedługo.


Jacek Krawczyk: polski finał Bocuse D’Or 2019 to będzie kulinarne wydarzenie roku - Smazymy\nStrona główna > Jacek Krawczyk: polski finał Bocuse D’Or 2019 to będzie kulinarne wydarzenie roku\nZ prezesem zarządu Bocuse D’Or Poland rozmawiamy o wyzwaniach, jakie stoją przed kucharzami, trudach organizacji i znaczeniu konkursu dla polskiej gastronomii.\nNa czym polega wielkość Bocuse D’Or? To jeden z najtrudniejszych konkursów kulinarnych na świecie – dlaczego?\nTen fantastyczny konkurs kulinarny został stworzony 32 lata temu przez Paula Bocuse’a i do dziś edukuje, umożliwia spełnianie marzeń i stawianie kolejnych kroków zawodowych ambitnych szefów kuchni. Bocuse d’Or to najbardziej prestiżowy, indywidualny konkurs kulinarny na świecie. Biorą w nich udział kucharze, którzy w swoich krajach wyróżniają się najwyższymi kwalifikacjami i umiejętnościami. Konkurs pozwala zmierzyć się z najlepszymi, najpierw na scenie europejskiej, a potem światowej. W grę wchodzą więc najwyższe umiejętności, wiedza, kompetencje, przygotowanie fizyczne. Do tego dochodzi publiczność, kilkanaście tysięcy ludzi na trybunach, setki tysięcy w internecie, media, które z kamerami zaglądają do garnków – to wymaga ogromnej odporności psychicznej. Każdy sukces w tym konkursie daje szefowi kuchni wielki prestiż i uznanie całego kulinarnego i gastronomicznego świata, a także możliwość obcowania z czołówką najbardziej znaczących nazwisk kulinarnych naszego globu. Wielka kariera staje przed kucharzami otworem.\nOrganizacja wydarzenia takiej rangi musi być nie lada wyzwaniem. Czy z biegiem czasu jest to łatwiejsze? Czym różnią się poszczególne edycje?\nTej rangi wydarzenie to ogromne wyzwanie nie tylko dla szefów kuchni, lecz także dla nas, organizatorów. My cały czas uczymy się tego konkursu i dowiadujemy nowych rzeczy. Nikt nam nie przekazał żadnego know how, wszystkiego trzeba było nauczyć się samodzielnie, podróżując po Europie i obserwując najlepszych. Dużo wsparcia dostarczyli nam Francuzi, ale bez wielkiej determinacji nic by się nie udało. Dwa razy byliśmy na selekcji we Francji, w tym roku odwiedziliśmy mistrzów świata, czyli Duńczyków, oraz gospodarzy przyszłorocznej europejskiej selekcji w Tallinie, rok temu udało się zobaczyć przebieg konkursu w Szwajcarii, obserwowaliśmy także moment, gdy Adam Chrząstowski, head chef Bocuse d’Or Poland Academy, zasiadał w jury selekcji węgierskiej. Wielkim wydarzeniem była dla nas obecność w Lyonie, gdzie odbywa się wielki finał. Przez 5 dni w strefie Bocuse d’Or promowaliśmy nasz kraj, polskie produkty i polską kuchnię. Pouczającym doświadczeniem był udział naszego reprezentanta Dawida Szkudlarka i całej polskiej drużyny w finale europejskim. To wszystko buduje naszą pozycję na kontynencie i na świecie. Organizacja krajowej selekcji jest tylko pierwszym krokiem w realizacji celu, kolejnym jest udział w finale europejskim, przy czym należy pamiętać, że nie jest to oczywiste – kandydują 24 kraje, a miejsc jest tylko 20, za organizację krajowych eliminacji można dostać dodatkowe punkty.\nNa Bocuse d’Or trzeba mieć pomysł długofalowy i konsekwentnie go realizować. Nie da się nic osiągnąć, myśląc jedynie o krajowej selekcji i wierząc, że reszta sama przyjdzie. Ja nie bawię się w półśrodki, wszystko robię z zaangażowaniem na 120 proc. lub nie robię wcale. Do tego jestem uparty, nie chcę czekać 10 lat na Polaka w finale w Lyonie, chcę walczyć tu i teraz. Ważne, żeby myśleć globalnie, a nie lokalnie, działać drużynowo. My się nie poddajemy, tylko konsekwentnie budujemy markę tego konkursu w Polsce, czego już widać efekty. Szefowie kuchni i organizacje skupiające kucharzy sami zgłaszają się do nas, aby wesprzeć i pomóc przy organizacji konkursu. Coraz więcej osób w branży widzi w Bocuse d’Or okno do wielkiej kariery w gastronomii, jasne staje się także to, że marka może przyciągnąć inne projekty, które szerzej pokażą nasze kulinarne dobra narodowe.\nJak będzie wyglądał polski finał?\nProjekt Bocuse d’Or to projekt dwuletni. Już 21 listopada odbędzie się polski finał, a ja już myślę o Tallinie i Lyonie, bo za każdym razem zakładam, że polski szef kuchni szturmem zdobędzie bilet do rodzinnego miasta Paula Bocuse’a na światowy finał. W Polsce w tym czasie zdążą odbyć się kolejne edycje konkursów krajowych, więc cały czas będziemy w gotowości. Proszę zauważyć, że cały czas mówię „my”, bo ze mną pracuje sztab ludzi, którzy są odpowiedzialni za poszczególne etapy organizacji. Jedna osoba nie mogłaby tego konkursu zorganizować, to za duże przedsięwzięcie i za mały margines błędu. Nasz mocny team od roku przygotowuje się do edycji 2019. Najbliższy finał może być kulinarnym wydarzeniem roku, bo udało nam się ściągnąć nie tylko śmietankę naszych szefów kuchni do jury, lecz także wielkie osobowości kulinarne z zagranicy – Emmanuel Renaut – nr. 7 wg 100 Best Chefs in the World, trzy gwiazdki Michelin, zwycięzca regionu Gaul & Millau France, MOF czyli największe odznaczenie szefa kuchni we Francji. Philippe Mille, który również posiada odznaczenie MOF we Francji i dwie gwiazdki Michelin, srebro w finale Bocuse d’Or. Przyleci także Philip Tessier, prezydent Bocuse d’Or Winners, srebrny medalista Bocuse d’Or w 2015 roku, a w 2017 doprowadził Team USA do złotego medalu. Zaszczyci nas również Francis Cardenau, szef Bocuse d’Or Denmark, który stworzył w tym kraju potęgę odnoszącą wielkie sukcesy. Polskę w jury będzie reprezentował m.in. Adam Chrząstowski jako przewodniczący, Kurt Scheller jako honorowy przewodniczący, Robert Sowa, który był jurorem w finale 1995 Bocuse d’Or w Lyonie, Marcin Filipkiewicz, Tomasz Purol i wielu innych autorytetów kulinarnych. Bardzo dużo miejsca poświęcamy edukacji i promocji wydarzenia oraz Bocuse d’Or Poland Academy, w tym roku prowadzimy też wielką kampanię w prasie branżowej, social mediach i w telewizji. Na finał w Krakowie swój przyjazd zapowiedziały czołowe stacje telewizyjne w naszym kraju, więc mogę wszystkich zapewnić że emocji nie zabraknie.\nJakie wyzwania stoją przed uczestnikami w tym roku i kto staje do walki?\nW tym roku jury będzie wyjątkowo surowe w ocenach potraw pod kątem technicznym. W krakowskim finale zawodnicy muszą zmierzyć się z pstrągiem ojcowskim, królikiem, grochem, ślimakiem oraz warzywami. Na spotkaniach organizacyjnych widzimy ich determinację, ciekawość wyrażoną w dziesiątkach pytań, chcą wiedzieć czy mogą używać poszczególnych produktów lub sprzętów. Widać jak na dłoni, że każdemu z nich bardzo zależy na bilecie do Tallina. Odrobili lekcje i postawią wszystko na jedną kartę, kartę zwycięstwa. Jestem przekonany, że 21 listopada w Krakowie odbędzie się prawdziwe starcie kulinarnych gigantów, na czele z Ernestem Jagodzińskim, Łukaszem Budzikiem, Mateuszem Suligą, Kubą Kasprzakiem, Krzysztofem Nawrockim i Michałem Stężalskim. Będzie się działo, bo 5 godzin i 35 minut samego gotowania plus czas na serwis daje publiczności ponad siedem godzin kulinarnego show, którego nie można przegapić.\nJakie znaczenie dla polskiej gastronomii ma konkurs kulinarny Bocuse D’Or?\nOgromne, bo daje nam możliwość pokazania, jak wielkie mamy umiejętności i potencjał jako kraj. Niestety, ale Polska ciągle musi udowadniać światu, że ma szefów kuchni z odpowiednimi kwalifikacjami, którzy mogą mierzyć się z najlepszymi i że w naszym kraju są świetne restauracje, w których pracują wielkie kulinarne talenty. Niewiele im brakuje do ich kolegów zza granicy. Start w europejskiej selekcji i w finale w Lyonie daje możliwość promocji naszego kraju, zachęca do przyjazdu i zwiedzania. W ten sposób rośnie w siłę turystyka kulinarna, możemy się pochwalić dobrem narodowym, jakim jest polska kuchnia i nasze produkty – chleb, owoce, warzywa, podroby i inne wyroby, których nigdzie indziej na świecie nie ma. To nakręca biznes w całym kraju. Promujemy polskie restauracje, które zaczynają pojawiać się w różnych przewodnikach. Z konkursu można bardzo wiele wycisnąć, na całym świecie to rządy i samorządy inwestują w Bocuse d’Or, bo wiedzą, że ta marka jest magnesem dla biznesu, trampoliną dla rozwoju turystyki oraz promocji na świecie. Bocuse d’Or, proszę mi uwierzyć, otwiera wiele drzwi na świecie, trzeba tylko wiedzieć, jak z tego korzystać. My już to sprawdziliśmy, stale nawiązujemy nowe kontakty, czego efektem jest wizyta czołowych szefów kuchni z zagranicy podczas krakowskiego finału. Kulinarny świat stoi przed nami otworem.\nBocuse D’Or Burgerownie fastfood Hotele Jacek Krawczyk konkurs Minibary


sob., 10/02/2018 - 12:46\nNa ulicy Opolskiej znaleziono kolejnego zabłąkanego psa. Jeśli nikt się nie zgłosi po niego zostanie on odwieziony do schroniska w Poznaniu. Jeśli ktoś rozpoznaje czworonoga to prosimy o kontakt z firmą Kom-Lub telefon 61 813 05 51.\nZ Lubonia (niezweryfikowany), sob., 10/02/2018 - 13:22 - (xx.254.xx.118)\nCo jest z tymi pieskami? Kolejne zgloszenie w ciagu kilku dni? A co z czipami, jest ten obowiazek czy nie ma?\nCzip , jeśli nie jest\nautor bezimienny (niezweryfikowany), sob., 10/02/2018 - 20:55 - (xx.146.xx.64)\nCzip , jeśli nie jest zarejestrowany w ogólnopolskiej bazie, nic nie daje. A w Luboniu psy giną na potęgę i czasem nawet nikt ich nie odbiera tylko jadą biedaki na Bukowska... świństwo!! Jak można tak traktować członka rodziny...


Zimowy chleb z bakaliami - przepis - stokrotka390 - wielkiezarcie.com\nJesteś tutaj: Strona główna / Przepisy / Zimowy chleb z bakaliami\nNa ciasto drozdzowe:\n175 ml. mleka\n5 dag brazowego cukru\n1 lyzeczka mielonego anyzu\n40 dag maki (pol na pol z pelnoziarnista)\npo 10 dag: suszonych jablek pokrojonych w kostke, calych orzechow laskowych, polowek orzechow wloskich i zurawiny\nSezonowy chlebek zimowy z duza iloscia bakalii i witamin doskonale smakuje z maslem lub konfitura i kawusia. Przepis ten wydrukowalam kiedys ze strony dr. Oetker, z moimi malymi zmianami i uproszczeniami.\nBakalie zalac rumem i wymieszac, odstawic do naciagniecia.\nPrzygotowujemy ciasto drozdzowe. Mleko podgrzac z cukrem, dodac maslo, wymieszac, dalej dodac drozdze, sol, cynymon, anyz, jajko i mieszac, na koncu wsypac make i wyrobic na gladkie ciasto, mozna robotem. Przykryc miske scierka i pozostwic do wyrosniecia.\nJak ciasto podwoi swoja objetosc to 1/4 jego czesci wyjac na posypana maka stolnice i rozwalkowac na prostokat dlugosci blaszki, w ktorej bedziemy piekli chleb. Do pozostalego ciasta dodac bakalie i dobrze wymieszac, nastepnie uformowac z niego walek i przeniec na rozwalkowane ciasto. Ciasto z bakaliami zawijamy w ciasto rozwalkowane i przenosimy do wysmarowanej blaszki. Pozostawiamy do wyrosniecia (ja wstawiam do piekarnika i wlaczam swiatlo). Nastepnie nozem robimy rowek wzdluz ciasta i pieczemy 40 minut w temperaturze 175°C (podaje orientacyjnie, mozna sprawdzic patyczkiem, czy juz dobre).\nPo upieczeniu i wystudzeniu mozna posypac cukrem pudrem ( w orginalnym przepisie bylo jeszcze posmarowac rozpuszczonym malem i posypac pudrem). Chleb z dnia na dzien jest coraz smaczniejszy i mozna go przechowywac do 3 tygodni, nadaje sie rowniez do zamrozenia.\nAutor: stokrotka390 2014-11-22\nCiasta Ciasta drożdżowe Ciasta korzenne Pieczywo Chleby\nbakalie chleb orzechy suszone jablka żurawina więcej tagów\nBułka drożdżowa Agusia2\nChleb wyrabiany na stolnicy janeczka669


breloki reklamowe : Blog\nZawieszki są olśniewającą formą biżuterii pokazującą, że nie musi być ona zawsze oficjalna oraz sztywna. Zawieszki pokazują że każdym materiałem można się bawić i nawet do biżuterii wolno podejść z atrakcyjnym pomysłem, a także dystansem. Czym tak naprawdę są zawieszki? Otóż są to niewielkich formatów figurki, zaopatrzone w zapinki, którymi możemy je przypinać gdzie wyłącznie będziemy mogły. Niemniej jednak na ogół zawieszki do kluczy przypina się do bransoletki. Jubilerzy oferują właściwe zawieszki od korporacji typu breloki do kluczy jednakże prawda jest taka że każda bransoletka będzie korzystna dla takich zawieszek pod warunkiem, że jej ogniwa będą na tyle ogromne aby można było przypiąć do nich zapinkę. Zawieszki są wykonane z srebra i złota, oczywiści zawieszki złote są o wiele droższe od zawieszek srebrnych, których cena jest naprawdę racjonalna. To naturalnie dzięki temu srebrne breloki akrylowe są propozycją na każdą kieszeń jako podarunek dla rzeczywiście szerokiego wachlarza kobiet. Różnorodne wzory owych figurek pozwalają na w rzeczy samej szeroki wybór oraz z pewnością każdy odnajdzie tu coś dla siebie.


SCAI Polska: ICT Solutions & Business Development\nICT SOLUTIONS :\n.. TO MEET THE CHALLENGES OF THE DIGITAL INNOVATION ..\nBRANŻA KOLEJOWA :\n.. WIELOLETNIE DOŚWIATCZENIE W BRANŻY KOLEJOWEJ ..\nSCAI POLSKA: O NAS\nSCAI Polska powstała w 2008 roku, aby wspierać włoskie firmy na jednym z najbardziej dynamicznych rynków na scenie europejskiej w ostatnich latach.\nW pierwszych latach działalności skupiliśmy się głównie na branży kolejowej, z biegiem czasu zaczeliśmy świadczyć usługi dla firm związanych z infrastrukturą, mobilnością i wspierać firmy z branży usług ICT.\nOferujemy firmom z każdego sektoru, usługi dla biznesu i aplikacje Gruppo SCAI w Polsce, wraz z usługą integracji systemów informatycznych.\nDziałamy w Polsce, wspierając firmy w procesie innowacji technologicznych poprzez oferowanie najlepszych rozwiązań ICT i wspierając je na rynku polskim, posiadając przy tym silne doświadczenie w w branży kolejowej i nietylko.\nTwój biznes w sercu Europy! SCAI Polska działa w Polsce zgodnie z etyką i profesjonalizmem. W kierunku nowej ery: innowacja cyfrowa i transformacja biznesu. Jesteśmy punktem odniesienia dla tych, którzy chcą inwestować w Polsce.\nNaszą grupą docelową są firmy zainteresowane rozwiązaniami ICT i integracją systemów informatycznych w Polsce, włoskie i europejskie firmy chcące rozwijać biznes na rynku polskim, w tym z branży kolejowej.\nSCAI Polska oferuje:\nInnowacje wsparcie dla biznesu w Polsce, dzięki technologii i rozwiązaniom ICT opracowanym przez Gruppo SCAI.\nRozwój firm włoskich i europejskich w Polsce za pomocą oferty usług wsparcia biznesu: wsparcie handlowe, administarcyjne, doradztwo, usługi prawnicze, poszukiwanie partnerów, przetargi i fundusze europejskie.\nWsparcie dla firm z branży kolejowej, dzięki współpracy z głównymi podmiotami na rynku polskim: wysoce wykwalifikowany zespół doradztwa, wysokie kompetencje znajomości rynku kolejowego, udział w międzynarodowych targach kolejowych.\nRewolucja cyfrowa jest coraz bardziej istotna dla firm, ponieważ wykracza naprzeciw wyzwaniom rynku innowacyjnego i transformacji biznesowej. Szybkość odpowiedzi dzięki najlepszym rozwiązaniom ICT i posiadanie wiarygodnych partnerów.\nPolska od dawna jest jednym z najważniejszych ośrodków inwestycji w Europie i stanowi doskonałą okazję dla włoskich firm, które chcą rozwijać właśnie tu swój biznes. Za granicą bardzo ważny jest wiarygodny partner.\nSCAI Polska na przestrzeni lat działalności rozwinęła współpracę z instytucjami z sektora transportu i największymi producentami taboru kolejowego w Polsce, co daje możliwość współpracy z nimi włoskim partnerom.\nNasza oferta dotyczy innowacyjnego wsparcia firmom w Polsce. W zależności od celów i potrzeb, SCAI Polska oferuje podmiotom ze wszystkich sektorów, najlepsze rozwiązania ICT i technologie potrzebne do transformacji biznesu. Aplikacje i mobilne Apps są tworzone dzięki doświadczeniu technologicznemu Gruppo SCAI.\nREALGIMM to modułowa platforma oprogramowania do zarządzania nieruchomościami, poprawiająca efektywność procesu.\nNe.Mo., Network Monitoring Tool, pozwala na monitorowanie sieci IP spółek, network i kontrolowanie usług web zapobiegając błędom i przestojom.\nPlan&Share jest aplikacją do zarządzania procesami biznesowymi, która umożliwia operacyjne zarządzanie działaniami i udostępnia dane i informacje.\nApp&GoIn to mobilna aplikacja wielopaltforma, która spełnia wymagania zarządzania interwencjami w sposób mobliny przy wykorzystaniu full paperless na tablecie lub smartphonie.\nWelcome to wieloplatformowa aplikacja mobilna, która pozwala na kontrolowanie odwiedzających eventy lub gości firm zarządzając procesami biznesowymi za pomocą tabletu lub smartfona.\nSCAI Polska świadczy usługi, które spełniają wymagania firm we wszystkich branżach, przy elastycznej, szczupłej i dynamicznej strukturze poprzez proste i skuteczne osiągnięcie trzech celów:\nUmożliwienie Klientowi wdrożenie najlepszych rozwiązań ICT, oferując integrację z systemami firmy w Polsce.\nWspieranie rozwóju biznesu firm w Polsce.\nWspieranie relacji i biznesu w branży kolejowej, w tym z jej gównymi graczami poprzez porozumienia handlowe.\nInnowacja cyfrowa i zaufany partner odgrywają coraz większą rolę. SCAI Polska w oferuje najlepsze rozwiązania i z zakresu usług ICT i wsparcie integracji systemów spółki.\nSCAI Polska oferuje włoskim przedsiębiorcom usługi: handlowe, prawne, techniczne, administracyjne, które przełamują bariery językowe i biznesowe: tłumaczenia pisemne i ustne, badania rynku i poszukiwanie partnerów, wsparcie przy przetargach i pomoc w otwieraniu nowych przedsiębiorstw.\nBranża kolejowa ma strategiczne znaczenie i dlatego zostały tu ulokowane ważne inwestycje w celu dostosowania infrastruktury do procesu technologicznego. Pomagamy firmom rozwijać ich biznes wśród czołowych podmiotów na rynku.\nSCAI Polska uczestniczy w ważnych projektach europejskich i pomaga włoskim przedsiębiorstwom rozwijać działalność w Polsce. Wśród projektów, która zakończyły się sukcesem jest wdrożenie systemu informacji publicznej pasażreskiej na Dworcu Centralnym w Warszawie i udział w europejskim projekcie dotyczącym poprawy wydajności i jakości procesu rozwoju produktu (PDP).\nSCAI Polska z Almavivą, PKP Informatyką i KZŁ Bydgoszcz, uczestniczyła w realizacji Systemu Informacji Publicznej Pasażerskiej na Dworcu Centralnym w Warszawie.\nPDP NETWORK PROJECT\nSCAI Polska jest partnerem międzynarodowego projektu iProd, platforma oprogramowania procesu rozwoju produktu (PDP).\nDematerializacja, e-administracja, sieci, bezpieczeństwo cybernetyczne, bankowość\nCyber Security Workshop w Krajowej Izbie Gospodarczej\nZarządzanie dokumentami, dokumenty elektroniczne, dematerializacja\nSCAI Polska uczestniczyła w targach Kolejowych TRAKO w Gdańsku\nSCAI Polska z Almavivą, PKP Informatyką i KZŁ Bydgoszcz, uczestniczyła w realizacji Systemu Dynamicznej Informacji Pasażerskiej na Dworcu Centralnym w Warszawie, wygrywając zamówienie publiczne ogłoszone przez PKP PLK (Polskie Koleje Państwowe) o wartości około dwóch milionów euro.\nNowy system był realizowany razem z modernizajcą dworca z okazji Mistrzostw Europy w piłce nożnej 2012.\niProd, PDP Netword Project\nSCAI Polska jest partnerem międzynarodowego Projektu iProd, czyli platformy oprogramowania procesu rozwoju produktu (PDP).\nRealizacja projektu o wartości około 5 mln €, trwała 36 miesięcy przy współpracy znaczących firm włoskich i międzynarodowych.\nFramework oparty na logiczne technologii mapowania domeny pozwala na pełną współpracę z PDM, PLM, ERP i innymi urządzeniami przedsiębiorstwa.


Rybak: „Namawiam Was do walki z systemem”07:11\nRybak: „Namawiam Was do walki z systemem”\nOpublikowane 25 sierpnia 2015\nPiotr Rybak zachęca Polaków do walki z systemem\n„Siedemnaście lat byłem na przymusowej emigracji za chlebem. Myślałem, że wrócę do wolnej, wspaniałej ojczyzny, a okazało się, że znów muszę o nią walczyć. (…) Nie możemy sobie jednak na to pozwolić, by ciągle trwać, by być parobkami we własnej ojczyźnie. (…) Polskę trzeba postawić na nogi, bo dziś stoi na głowie” – mówił Piotr Rybak na wiecu politycznym Stonogi – Polskiej Partii.\nTags:Ojczyzna, patriotyzm, Piotr Rybak, walka, wybory


Energia słoneczna - porównaj wady i zalety- Zielony Wybór |\nZalety i wady energii słonecznej - dowiedz się więcej\nPrzed podjęciem decyzji o instalacji paneli fotowoltaicznych czy słonecznych często zastanawiamy się jakie są zalety a jakie wady danego przedsięwzięcia. W naszym artykule znajdą Państwo odpowiedź na te pytania.\nW nowoczesnym budownictwie coraz popularniejsze staje się wykorzystanie naturalnych źródeł energii w celu zapewnienia ogrzewania i prądu. Mimo, że dla wielu osób wady i zalety energii słonecznej są oczywiste, czasem nasze widza jest jedynie powierzchowna. Dobrze jest zagłębić się w tę tematykę, aby dokładnie zrozumieć plusy i minusy instalacji czerpiących energię ze słońca.\nWielu przeciwników inwestycji w naturalne źródła energii za argument przeciwko podaje wysokie ceny instalacji i montażu. W obecnych czasach jest to jednak błędne przekonanie. W latach 70' panele kosztowały 10000% dzisiejszej ceny. Piętnaście lat temu panele były dwa razy droższe. Można się zatem pokusić o stwierdzenie, że obecne ceny są do zaakceptowania. Nawet jeżeli początkowe koszty mogą wydawać się wysokie, to z biegiem lat taka inwestycja się zwraca. Badania przeprowadzone w Stanach wskazują, iż w ciągu 20 lat możliwe są oszczędności w wysokości od 20 000 do 60 000 USD (w zależności od stanu).\nCoraz popularniejszą formą korzystania z energii słonecznej jest leasing takich paneli. Dzięki takiemu rozwiązaniu możliwe są oszczędności już od pierwszego dnia. Leasing umożliwia obniżenie rachunków za ocieplanie czy prąd bez ponoszenia wysokiej opłaty początkowej (w porównaniu do zakupu całego zestawu montażowego). Na pewno jest to ciekawe rozwiązanie dla sceptyków rozwiązań wykorzystujących naturalne źródła energii ze względu na cenę.\nW wielu miejscach na świecie dotkliwie odczuwane są skutki zmiany klimatu i stopniowego braku dostępu do pitnej wody. Wydawać się może, że problem ten nas nie dotyczy, jednak susze występują także w np. w Stanach Zjednoczonych.\nPraca elektrowni gazowych, węglowych czy atomowych związana jest z bardzo wysokim zużyciem wody. Korzystając z instalacji do pozyskiwania energii słonecznej, nie zużywamy dużych ilości wody.\nEnergia słoneczna zapewnia wysoki poziom bezpieczeństwa energetycznego ponieważ dostęp źródła energii jest nieograniczony. Ponadto, jako konsument, jesteśmy niezależni od dostawców energii. Dzięki zielonej energii unikamy takich zagrożeń jak możliwy wzrost kosztów czy usterki ogrniczające dostawę elektryczności.\nPozytywny wpływ na nasze środowisko\nNie należy zapominać, że korzystając z odnawialnych źródeł energii, chronimy nasz klimat. Rosnąca popularność jej zastosowań w domach mieszkalnych daje nadzieję na poprawę naszego naturalnego otoczenia. Energia słoneczna jest jedną z bardzo przyjazna dla środowiska, obok energii wiatrowej, a jej masowe użytkowanie nie spowoduje wzrostu średniej temperatury.\nEnergia słoneczna zapewnia wysoki poziom bezpieczeństwa energetycznego, ponieważ dostęp źródła energii jest nieograniczony. Ponadto, jako konsument, jesteśmy niezależni od dostawców energii. Dzięki zielonej energii unikamy takich zagrożeń jak możliwy wzrost kosztów czy usterki ograniczające dostawę elektryczności.\nZabezpieczenie w godzinach szczytu\nZapotrzebowanie na elektryczność w ciągu doby jest zmienne. Najwięcej prądu potrzebujemy w godzinach porannych czy po południu i wieczorem. Zależne jest to od naszego dziennego rytmu życia. Koszt elektryczności różni się zatem w zależności od zapotrzebowania. Poziom dostaw natomiast musi zawsze pozostać stały, inaczej dochodziłoby do przeciążeń sieci. Czerpiąc prąd od dostawcy, często nie zdajemy sobie sprawy, że elektrownie, które uruchamiają wiele źródeł w godzinach najwyższego zapotrzebowania, narzucają wtedy wyższe ceny dostawy. Wzmożone zapotrzebowanie na prąd zbiega się w czasie kiedy słońce może dostarczyć nam najwięcej energii. Jeżeli weźmiemy za przykład użytkowanie klimatyzacji, zauważamy, że korzystając z prądu wytworzonego z paneli PV, możliwe jest pokrycie zapotrzebowania na prąd w ciągu nasłonecznionego i gorącego dnia.\nWady korzystania z rozwiązań opierających się na energii słonecznej\nWielu przeciwników korzystania ze słonecznych instalacji energetycznych posługuje się argumentem "przecież słońce nie świeci cały czas". Przypominamy jednak, że panele są w stanie wytworzyć energię nawet w przypadku częściowego zachmurzenia nieba. Tak jak już wcześniej wspominaliśmy, zdarzają się także przerwy w dostawach energii od naszych dostawców, nie ma takiego źródła energii, które byłoby w pełni dostępne.\nArgumentem przeciwko jest także sam proces tworzenia paneli z toksycznych pierwiastków chemicznych. Produkcja paneli w jakimś stopniu zanieczyszcza środowisko, jednak porównując szkodliwość tego procesu do ilości zanieczyszczeń wytwarzanych w elektrowniach węglowych, nie mamy wątpliwośi, że korzystanie z odnawialnych źródeł energii (także energii wiatrowej i wodnej) ogranicza niekorzystny wpływ na środowisko.


Nowe wcielenie Frania\nPierwszymi po długiej, długiej przerwie kotami w naszym domu były Franio i Kubuś. I choć Franio przybył jako wypieszczony i wychuchany tłuściutki kociaczek, a Kubuś był sierotą z działek, bez jednego oczka i z pokracznie przekrzywionym łebkiem - to właśnie Kubuś rej wodził we wszelkich zabawach i ogrywał Frania, jak chciał. Bo też ciepła klucha i fajtłapa była z Frania niemożebna. No i miał niezwykle długi proces decyzyjny, co zresztą zostało mu do dzisiaj. Nim Franek przemyślał i podjął decyzję, którą łapką piłeczkę capnąć, już Kubuś z siedem razy cały pokój z piłeczką obleciał. Nim się zastanowił, czy najpierw popróbować suchej karmy, czy może lepiej „mokrego”, już Kubuś obydwie miseczki opędzlował. Kociaki rosły, rządziły w domu i w ogrodzie – Kubuś śmigał po płotach i drzewach, a Franio a to źle wycelował i zamiast gałęzi się ucapić, na kocią mordę na trawnik spadał, a to na schodach się potknął i w końcu uznał, że raczej kotem od rozmyślania i wylegiwania się będzie. I właśnie wygrzewającego się leniwie w ogrodzie na słonku, najczęściej Frania spotkać można było. Do czasu Wrony.\nWrona koty z ogrodu przepędziła. Z tym, że Kubuś i Zimka (bo w międzyczasie doszedł i Zimka) dość prędko do ogrodu powróciły, a Franek został ogrodowym wygnańcem i dnie całe leżał pod płotem na ulicy jako futrzany wyrzut sumienia. Długo trwało nim się go do powrotu w domowe pielesze namówić udało, a i tak do michy przychodził tylko, najadał się i pod ścianami znowu na ulice wymykał. A jak już trochę pewności siebie w domu nabrał, pojawił się Karolek. No, to już Franek tak się przejął, że na dobrowolną zsyłkę uliczną znów się udał, a ja tak jego losem się przejęłam, że nawet za Arłukowicza od wykluczonych robić zaczęłam. I trwał tak Franek na wygnaniu całe lato, Karolkowi jak mógł, z drogi schodził i progu domu nie ważył się przestąpić. Już się martwiłam, co będzie, gdy chłody nadejdą i jesienią domek na werandzie mu wymościłam. I stało się tak wtedy, że mąż mój razu pewnego powiedział do niego nie Franiu, tylko Kocie. Przyszedł do niego Franio bardzo zadowolony na takie zawołanie i od tej pory mąż mój per Kocie zaczął do niego się zwracać. Nie wiem, czy to nazwanie go Kotem, czy pierwsze przymrozki spowodowały, że Franio olał mój werandowy domek i z emigracji do domu powrócił. Zaanektował biurko, zajmowane dotąd przez Karolka, ale dalej wiódł żywot cichy i nie zadawał się z nikim, pogrążony w swym lekkim autyzmie.\nAż któregoś razu naprawił mój mąż stary fotel, który był w piwnicy, wywaliliśmy obskurne krzesło, które stało przy biurku i postawiliśmy fotel w jego miejsce. Franio natychmiast zwinął się na nim w kłębuszek. Obicie fotela jest ciemne, w pokoju też ciemnawo, Franek bury – nic więc dziwnego, że mąż mój na fotelu go przysiadł. Ledwo Franio z życiem uszedł, a my na fotelu zaczęliśmy ostrożnie, zaledwie półgębkiem siadać. No, jak się tylko półgębkiem siadać ośmielają, to fotel mój! - wykombinował sobie Franio i królem na tronie się poczuł!\nZaczął od tego, że Karolka, śpiącego błogo i beztrosko na biurku, w ryżą pupę uchlał tak, że Karolek zawrzasnął i z biurka spadł. Potem zawziął się na Pana Czesia. Chodził nabuzowany po domu całym, we wszystkich kątach Czesiulka szukał, a gdy go dorwał, prał tak długo, aż się sponiewierany nieszczęśnik spod łap wyrwał i pod kredens wcisnął. I nie miał prawa się ruszyć, pod kredensem miał siedzieć i już.\nTeraz nową rozrywkę sobie wymyślił, pod schodami przed domem się zaczaja i każdego kota, który do domu wejść usiłuje, całą drogę leje aż kłaki fruwają! To samo przy wyjściu z domu – stoi przy drzwiach i jak tylko jakiego kota zobaczy, syczy i prycha groźnie, aż się wszyscy ze strachu pod ścianami przemykają. No potwór! Istny maczo. I jak to maczo – nie dość, że twardziel i zabijaka, to jeszcze namiętny cholernie. Ledwo do komputera usiądę, już Franek napuszony ogon nad grzbiet zawija, na biurko wskakuje, po klawiaturze dziarsko w tę i nazad maszeruje i ozór do kolan wywala. I żebym nie wiem jak się odsuwała, wyginała i Franka od siebie odpychała, zawsze mnie w końcu tym zaślinionym, trochę śmierdzącym jęzorem po gębie przejedzie. I żeby to raz tylko...\nA mruczy przy tym jak traktor zdezelowany i rozgląda się bacznie dookoła, czy Pana Czesia albo kogo innego do pobicia gdzie na horyzoncie nie ma.\nTaka to przemiana dupowatego Frania w Kota nastąpiła i takie jest jego nowe wcielenie. Co to dalej będzie? - myśleć strach!\nJak biedny Franek dom utracił i go odzyskać próbował, można przeczytać tu:\na tu o jego werandowym domku:\nJest taka ogólnopolska akcja zachęcająca do przygarniania bezdomnych zwierząt, głównie psów i kotów, ale nie tylko. Akcja ma nazwę Nie kupuj! Przygarnij! I swoją stronę PSYgarnij.pl: https://www.facebook.com/psygarnij\nNa tej stronie można znaleźć bezdomne zwierzęta z całej Polski no i zdarza się, że upatrzy sobie ktoś w Rzeszowie pieska lub kotka w Gdańsku. I już by wybranek mógł nowy dom mieć, gdyby nie ta odległość wielka. Jak mi o tym Dorolka opowiedziała, wydziwiać zaczęłam okropnie po co bym miała zwierzaka bezdomnego gdzieś daleko szukać, skoro w Szczecinie biedaków czekających na dom zatrzęsienie. Ale zaraz się dziwić przestałam, kiedy mi Dorola uprzytomniła, że przecież nasz Karolek aż z Łodzi do nas przyjechał, przywieziony przez pana ochotnika z tej właśnie akcji.\nI bardzo mi się spodobało, że kiedy Dorolka z Tatinkiem na jakiś koncert do Poznania samochodem się wybierali, to przy okazji dwa szczeniaczki z tak zwanych tymczasów w Szczecinie do czekających na nie domów w Poznaniu powieźli. Ja tych piesków nie widziałam wcale, bo zabierali je w umówionym miejscu gdzieś po drodze. Tylko im Dorola zdjęcia zrobiła.\nWcale ta akcja kłopotliwa nie była, a zadowolenie wszystkim wielkie przyniosła – i tym tymczasom, i tym czekającym w Poznaniu na pieski, i Dorolce z Tatinkiem, no i największe samym pieskom, a właściwie suczkom, bo to były dziewczynki.\nJak tak dobrze poszło, to kiedy Antek z dwiema koleżankami w gości do Warszawy się wybierał, znów się Dorolka zapytała, czy w Warszawie kto na jakiego zwierzaczka nie czeka. I owszem, czekali. Na trzy kotki. Antek ucieszył się przeokropnie, bo kotki miały być przywiezione do nas w pierwszy dzień Świąt i przenocować w pokoju Antka, by na drugi dzień, skoro świt wyruszyć w dalszą drogę. Pociągiem. Podróż zapowiadała się ciekawie – po całe to towarzystwo przyjechał tata jednej z tych dziewczynek. Z suczką śliczną rasy husky. Tata, dwie dziewczyny, jeden chłopak, suczka husky i trzy kotki – doborowa kompania! Zapowiadało się nieźle.\nNo i we wtorek, pod wieczór, zadzwonił dzwonek do drzwi i zjawiła się dziewczyna z kotenerkiem, a w nim trzy kociaki – utytłane i śmierdzące przepotwornie, bo prosto z jakiegoś kurnika zabrane, gdzie w kaczym łajnie się taplały. Wzięli je Dorola z Tatinkiem prosto do łazienki , gdzie odbyła się prawdziwa masakra piłą teksańską : jedno jednego kociaka w wannie pod prysznicem prało, a drugie do kabiny prysznicowej go wrzucało, żeby nie uciekł albo się z pozostałymi nie pomieszał. I tak trzy razy. Mnie zawołali, jak już wszystkie były poprane i Dorolka suszyła je suszarką do włosów. Weszłam do pokoju i zamurowało mnie. Zobaczyłam trzy malutkie kloniki Pana Czesia. Czarne, jak on i upiorne, jak on.\nTroiły się w oczach, były wszędzie jednocześnie, właziły w każdą dziurę i biegały we wszystkich kierunkach. Dostały michę, namlaskały się niczym małe świniaki i na chwilę przysiadły odsapnąć. Na bardzo krótką chwilę. Potem znów ruszyły do boju.\nWczesnym rankiem Tatinek odwiózł Antka z kotami na dworzec. Chwilę grozy przeżyła na tym dworcu Dorolka, gdy tuż przed odjazdem zajrzała na pożegnanie do kotenerka i dostrzegła tylko dwa kotki. Na szczęście po chwili z kąta wygrzebał się i trzeci.\nA kiedy Antek zadzwonił wieczorem, że podróż była dobra i że koty zabrane, odetchnęliśmy z ulgą, bo koszmarna wizja Antka wracającego do\ndomu z pełnym kotenerkiem, gdzieś tam, na dnie świadomości, wszystkich nas gnębiła.\nNapisałam to wszystko, by zaapelować: gdy się kto w podróż wybiera, niech się dowiaduje, czy sieroty jakiejś nie trzeba właśnie tam, gdzie jedzie dostarczyć. To nie jest wielka fatyga i naprawdę niewielkim kosztem można zostać dawcą wielkiego szczęścia.\nPierwszy przestępstwa dopuścił się Zima. Wystawiłam na chwilę przed smażeniem filety rybie na werandę. Nie, nie byłam lekkomyślna i dobrze półmisek z rybą w torbę foliową schowałam i na supeł mocny zawiązałam. No i w okno werandowe co i rusz zerkałam. Zerkałam, zerkałam i nic się nie działo, a jak raz tylko chwilę dłuższą nie zerknęłam, to zaraz Zima półtora fileta zeżarł. Rzuciłam się na werandę rybę ratować, Zima dał drapaka do ogrodu i nawet zdjęcia nie zdążyłam zrobić, a to co poniżej, to Zima, który na miejsce przestępstwa powrócił w naiwnej nadziei, że półmisek z rybą dalej na stole czeka.\nDrugie przestępstwo popełniła Maszka. No, raczej przestępstewko – wlazła na stół i placek z kapustą i grzybami dookoła poobgryzała. Ale delikatnie tak, że tylko po rozsypanych na stole okruszkach szkodę dało się poznać. Toteż Maszeńka przekonana była, że nikt się na jej przewinie nie pozna i zasnęła beztrosko w fotelu, niewinna niczym aniołek.\nDo najcięższego przestępstwa sposobił się Pan Czesio. Podczas gdy wszystkich absorbowały ostatnie przygotowania do wigilijnej kolacji, Czesiulek, bardzo przejęty, usiłował splądrować paczki z prezentami. Łaził w tę i z powrotem pod choinką, każdy pakunek obwąchiwał bardzo starannie, przy niektórych przystawał na dłużej, łeb do toreb próbował wsunąć albo łapką kolorowe kokardki rozsupłać. I nie wiadomo, czy by nam Pan Czesio wszystkich prezentów nie podgrandził, gdyby nie to, że z przygotowaniem kolacji uporała się Dorolka w samą porę, by zdążyć go na usiłowaniu popełnienia przestępstwa przydybać i w porę przegonić.\nZa to kiedyśmy już siedzieli mile najedzeni i każdy swoje prezenty podziwiał, a na podłodze walały się porozrzucane papiery, koty ruszyły do boju! Po kolei nurkowały pod wielką papierową płachtę, zdjętą ze specjalnej tarczy do strzelania z łuku, którą dostał Antek. A kiedy któryś siedział pod płachtą, pozostałe polowały na niego zawzięcie, aż delikwent wyskakiwał i sam zaczynał polować na następnego, który pod papier wsmyrgnął.\nTak nam kończyła się Wigilia. Gapiliśmy się na brykające koty, cieszyliśmy się prezentami, pogadywaliśmy sobie o tym i owym, a na podłodze pochrapywały leciutko Szopek i Wrona.\nA co z Franiem? Z Franiem to porobiło się tak, że będzie o tym napisane oddzielnie.\nmoim Czytelnikom – spokojnych, radosnych i szczęśliwych Świąt\nChoinkę i bombki wymyśliła, wykonała i podarowała Abigail z blogu\nDorola upiekła pierniczki.\nNarzekałam na mroźną i śnieżną zimę? Durna byłam. Teraz dopiero jest na co narzekać. Chlapa, błoto, breja. Szaro, buro, ponuro. Na ulicy w rozległych kałużach taplają się resztki niestopionego śniegu. Że to śnieg, domyślam się tylko, bo do śniegu wcale niepodobne, raczej do niewyżętych szmat do podłogi. Szczęście, że chociaż w ogrodzie śnieg podmokłą ziemię trochę okrywa i psy tylko mokrymi łapami podłogę brudzą, ale błota z ogrodu dużo nie noszą.\nO spacerach – zapomnij! Szopek to by na swych bylełapkach w ogóle przez ulice nie przebrnął, a i Wronie miło by nie było łapy w tej rozbełtanej mazi moczyć. No to nudzą się psy przeokropnie. Szopek od czasu do czasu kota jakiegoś od stóp do głów umyje, ale ileż można myć koty? Wrona co i raz któregoś kota nosem pyrgnie, ale ileż można koty pyrgać? To same próbują się pobawić – przypadnie Wrona łapami do podłogi, zakręci się Szopek wokół niej w kółeczko, warczeć zaczną i sapać – to zaraz ja albo mój mąż srogo krzyknie, żeby spokój był, bo straszny raban robią.\nTo jak dzisiaj w mieście byłam, kupiłam im na pociechę nowego robala. Już w tramwaju wątpliwości mnie opadły, co na to koty powiedzą, bo ten robal to koteczek śliczny. Jak żywy.\nZanim Wronie kotka dałam, pokazałam go Franiowi, który w przedpokoju pod zegarem akurat siedział. No jak, Franiu, można psom na pożarcie tego kotka dać? - spytałam. Obwąchał go skrupulatnie po czym ramionami wzruszył i odwrócił głowę. Przecież to robal, a nie żaden kotek powiedział.\nWrona jak zwykle od razu wiedziała, ze nowego robala przyniosłam i czekała, co Franio zdecyduje. Złapała kotka w locie, pomachała nim przed nosem Szopkowi, pochwaliła się memu mężowi, ale za dużej werwy do zabawy to nie miała. Kilka razy zaledwie potrząsaniem silnym kręgosłup kotkowi przetrąciła i raz Szopkowi go porwać pozwoliła, żeby zaraz móc mu go odebrać. Potem poznosiła wszystkie robale do przedpokoju, postała nad nimi, ziewnęła z nudów i sobie poszła.\nPomyślałam, że coś jej ten nowy robal do gustu nie przypadł. Ale chyba jednak go polubiła.\nImiona zwierzaków - 2.\nPierwszej Dady nie pamiętam. Za jej czasu byłam jeszcze niemowlakiem i znam ją tylko z opowiadań, bo nawet zdjęcie się żadne nie zachowało. Wiem, że była czarna, malutka – taki ni to jamniczek, ni to pekińczyk. O jej nadzwyczajnej mądrości krążyły w rodzinie liczne opowieści, z których najbardziej mi się podoba, jak to moja mama przygotowała na brydżowe spotkanie wielki półmich maciupkich kanapeczek przepięknie ozdobionych cieniutkimi plasterkami pomidorków, ogóreczków i rzodkiewek, obsypanych zieleniną – no, cud, miód! Postawiła moja mama półmich na stole,wszyscy och i ach z zachwytu zawołali i dopiero gdy na półmisku prawie pusto już było, ktoś z gości spytał, czemu choć plasterka kiełbaski gospodyni pożałowała. Tak sprytnie Dada całą wędlinę z kanapek wyżarła, ani odrobinę misternej dekoracji nie burząc!\nDrugą Dadę, foksterierkę, dostałam na ukończenie szkoły podstawowej. Oficjalnie dostała na imię Saba, ale moi rodzice wciąż się mylili i wołali Dada i tak zostało. Miałam ją od malutkiego szczeniaczka i z zapałem sprawdzałam na niej wszystkie metody wychowawcze wyczytane w książce Lubomira Smyczyńskiego: Psy, rasy i wychowanie. Metody okazały się świetne, bo Dada wyrosła na niesłychanie mądrą i dobrze ułożoną suczkę. Towarzyszyła mi przez cały ogólniak, a kiedy wyjechałam na studia, po jakimś miesiącu dostałam z domu wiadomość, że Dada wpadła pod samochód...\nKiedy niespodziewanie kupiliśmy rudą terierkę irlandzką, zapowiedziałam wszystkim: niech nikt dla niej imienia nie szuka. Na pamiątkę dawnej mojej Dady i ona Dada nazywać się będzie. Wpisane w rodowód pompatyczne imię Dixie O'Neell pozostało w papierach, a Dada Dadą, a częściej nawet Dadunią była. Przez 12 lat swego żywota dorobiła się jeszcze przezwanka Krowulec oraz Kaczy Łeb.\nZimo, sobie idź!\nZima złapała, trzyma i puścić nie chce! Wczoraj nie dość, że mróz był całkiem spory i nieprzyjemny wiatr zawiewał, to jeszcze leciała z nieba jakaś ohydna biała bździągwa, aż pomyślałam sobie – a co to, czy ja matkę, ojca zabiłam? - i twardo Wronie powiedziałam, że żadnego spaceru nie będzie. Nie była zachwycona, ale później, gdy na fotelu stanęła i nos do świeżo umytego okna przytknąwszy na dwór patrzyła, sama też do spacerowania ochotę straciła. Za to dziś od samego rana z niemym pytaniem w oczach za mną chodziła i na drzwi co i rusz znacząco zerkała. Nie było o wiele lepiej, ale chociaż z nieba nic nie leciało, więc po obiedzie ubrałam się i poszłyśmy. Nasza uliczka jest wąska, nie ma chodników i brnie się przez rozjeżdżony samochodami śnieg. Już zanim doszłyśmy do jej końca byłam umordowana, bo ślisko jak diabli, ledwo, ledwo równowagę się udawało utrzymać, a jeszcze Wronka pod nogami mi się kręciła i ciągnęła, jak wściekła, tak jej się na ten spacer śpieszyło. Zamierzałam iść do parku, ale gdy na główną pogodnianą ulicę Mickiewicza wyszłyśmy i Wrona na posolonym chodniku stanęła, zaraz kuleć zaczęła na wszystkie cztery łapy i błagalnie na mnie patrzeć, czy bym jej na rączki nie wzięła. No to o parku nie mogło być mowy i skręciłyśmy w kierunku działek.\nDziałki calutkie równo po brzegi płotów zasypane, tylko na drodze od jednej do drugiej bramy wydeptana w śniegu wąziutka ścieżynka. Lazłam tą ścieżynką powolutku i ostrożnie, a w Wronę jakby diabeł wstąpił. Wpadała w zasypane boczne alejki, zanurzona w śniegu po uszy pędziła przed siebie po to, żeby z następnej alejki niespodziewanie wypaść i z całym impetem na plecy mi skoczyć. Za skarby żadne jej opanować nie mogłam, wszystkie moje prośby i groźby kpiącym spojrzeniem zbywała, a im bardziej od durnych suk ją wyzywałam, tym bardziej czarna morda jej się śmiała. Z tego wszystkiego dwa razy test na osteoporozę zaliczyłam. Jeden dość delikatny, bo płotu zdążyłam się chwycić i łagodnie w śnieg się osunęłam, ale drugim razem tak w glebę walnęłam, że aż coś jęknęło – sama nie wiem, gleba, czy ja i tylko nogi ze śniegu w górę mi sterczały. Rzuciła się Wrona ratować mnie i pomagać i jakoś się wygramoliłam. Zła, jak chrzan, warknęłam tylko Wracamy! - i szybko na ile kopny śnieg pozwalał, ruszyłam do bramy. To jedynie, że nawet najdrobniejsza kosteczka mi nie chrupnęła i najwidoczniej osteoporozy na stare lata nie mam, przy jakim takim humorze mnie trzymało. Chyba się wreszcie Wrona domyśliła, że coś jest nie teges, bo spotulniała, łeb spuściła i spokojnie już przy nodze mi szła. Jakoś się do bramy dowlokłyśmy, jeszcze tylko na Mickiewicza musiałam jej co parę kroków posolone łapy czyścić, potem przebrnęłyśmy przez naszą ulicę i wreszcie zgrzana i złachana znalazłam się w domu.\nNie, nie, nie! Nie lubię zimy, nie lubię, nie!!!\nUsłyszałam rano z telewizora, że z całego kraju najbardziej zasypany jest Szczecin. Wyjrzałam za okno i rzeczywiście, ogród cały grubo śniegiem przykryty. Wyjrzałam od ulicy – po wczorajszym odśnieżaniu ani śladu. Placyk cały biały. No to pomyślałam, że wypadałoby mój zwierzyniec w zimowej scenerii obfotografować. Zwołałam towarzystwo i mówię: Szykować się, będzie sesja!\nŁatwo powiedzieć, trudniej wykonać. Psy owszem, z entuzjazmem do drzwi werandowych się rzuciły, ale z kotami było różnie. Zima wcale się na zbiórkę nie stawił i za nic znaleźć go nie mogłam. Franio odmówił współpracy. Na próżno go wabiłam i mamiłam, aż powiedziałam mu w końcu: Trudno, Franiu, musisz poświęcić się dla sztuki! - i w śnieg głęboki go rymsnęłam. Spojrzał na mnie tak, że do tej pory mi głupio, z zaspy w górę wystrzelił i oddalił się z godnością. Za to Karolek z Panem Czesiem bez ceregieli do ogrodu pobiegli i ucieszyłam się, że dwa psy i dwa koty w śniegu to już do zimowego fotografowania całkiem sporo. Ale Wrona w śniegu takiego amoku dostała (mawia się u nas w domu: doznała pierdolca), że jak tylko koty zobaczyła, z końca ogrodu rzuciła się na nie w szalonym pędzie. Takiej pędzącej torpedy żaden koci system nerwowy nie wytrzyma i Karol z Panem Czesiem mało łap w śniegu nie pogubili, tak szybko z ogrodu zwiewali. Nic innego mi nie zostało, jak latać z aparatem między ogrodem z psami, a placykiem z kotami. I nawet mi się Zimę na placyku dopaść udało.\nZ niekłamaną satysfakcją zwracam uwagę Szanownej Publiczności, że w całym tym, dość długim tekście ani razu nie użyłam zwrotu biały puch.


Pierwsze szczegóły o Wonder Woman 2 i plotki o kontynuacji Legionu samobójców - Gameplay - 6 czerwca 2017\nSukces kinowej wersji Wonder Woman spowodował, że mocno podupadłe DC Extended Universe na powrót stało się gorącym tematem. W efekcie na łamy zachodnich serwisów powróciła kwestia kontynuacji Legionu samobójców (ang. Suicide Squad), a Patty Jenkins – reżyserka Wonder Woman – kuje żelazo póki gorące, ujawniając pierwsze szczegóły o kolejnych przygodach superbohaterki granej przez Gal Gadot.\nTemat Legionu samobójców 2 został poruszony przy okazji wywiadu, jakiego na łamach The Hollywood Reporter udzielił Joel Kinnaman. Aktor, wcielający się w Ricka Flaga, został zapytany o status filmu. W odpowiedzi oznajmił, że prace nad scenariuszem trwają (zajmuje się nim Adam Cozad, mający na koncie Tarzan: Legendę), a zdjęcia do filmu powinny ruszyć w 2018 roku. Kinnaman, który wystąpi w dwójce, nie wykluczył również powrotu Davida Ayera na stanowisko reżysera, choć ostatnie doniesienia wskazywały, że woli on poświęcić się pracy nad Gotham City Sirens – spin-offem Legionu samobójców, skupiającym się na losach antybohaterek DC z Harley Quinn, Kobietą Kot i Trującym Bluszczem na czele. W kontekście jego następcy rozpatrywany był m.in. Mel Gibson.\nZ kolei Patty Jenkins ogłosiła w serwisie EW.com, że stworzenie Wonder Woman 2 to dla niej cel numer 1. Jednocześnie reżyserka ujawniła, że akcja kontynuacji rozegra się na terenie Stanów Zjednoczonych, ale już w rozmowie z redakcją Uproxx nie chciała zdradzić, czy historia zostanie umieszczona w podobnym przedziale czasowym, co podbijająca kina jedynka. W Internecie nietrudno natrafić na plotki wskazujące na współczesność, a także na lata 30. XX wieku. Co do tych ostatnich pozytywnie nastawiona jest sama Jenkins, wedle której można z tym okresem zrobić coś naprawdę interesującego. Póki co jednak powinniśmy cieszyć się pierwszą częścią, która zaliczyła świetny weekend otwarcia, zarabiając na całym świecie niemal 230 mln dolarów.\n6 czerwca 2017 - 14:10\nfilmygameplay newsWonder WomanDCEU / DC Extended UniverseSuicide Squad 2


Bez cenzury - Telemagazyn.pl\nBez cenzury w telewizji\nCzwartek 27.07.2017 00:00\nNiedziela 02.07.2017 13:00\nNiedziela 07.05.2017 20:00\nJednoogodzinny program specjalny poświęcony Britney Jean Spears - jednej z najlepiej sprzedających się gwiazd popu wszech czasów.\nCleo NAGO w klipie "EVA" bez cenzury! Zobacz making of teledysku! [WIDEO]\n"Pitbull. Niebezpieczne kobiety". Zobacz elektryzujący zwiastun bez cenzury! [WIDEO +18]


To są Bieszczady chłopaki. Miłego wieczoru. - Relacja z Bieszczad cz.2 | STAR WORMS\nTo są Bieszczady chłopaki. Miłego wieczoru. - Relacja z Bieszczad cz.2\nDawidek zaprasza na drugą część relacji z połoniny Wetlinskiej\nByliśmy w Wetlinie. Tak na oko z 15 domów tu stało. W rzeczywistości było ich więcej bo domki były rozsiane dość daleko od siebie. Mało tego, wiocha choć maleńka i na pierwszy rzut oka zapyziała to ciągnęła się wzdłuż asfaltu z dobre dwa kilosy.\nDopadł nas zmierzch i okolica wyglądała raczej kiepsko. Dolina, w której zatrzymał się czas. Nie pozostało nam nic innego jak szukać tutaj noclegu. Na nasze szczęście wisiało tu i ówdzie sporo tabliczek reklamujących tanie noclegi. Chodziliśmy tak więc od drzwi do drzwi, ślizgając się po lodzie. Okazało się, że na skraju drogi jest sobie taki mały, zapuszczony, rozpadający się sklepik.\nA w środku światełko się tli i słychać donośne pokrzykiwania jakby to jakaś średniowieczna tawerna była. Wchodzimy. GORZELNIA. W gęstych oparach siarki i etanolu siedzą sobie chłopaki. Tutejsze, swojskie chłopaki. Pełen folkor uderza nasze nozdrza i oczyska. Chłopaki same niemal brodacze w gumiakach i ciepłych burach, z wypiekami na twarzach (czerwone moczymordy przyp.red.) siedzą nad szachami i móżdżą. Wszędzie wokół walą się butelki a i za ladą stoi dość potężny arsenał alkoholi. Oprócz tego sklep nie był już tak dobrze wyposażony, prowiantu tyle co kot napłakał. Chłopaki w ogóle nie zwracają na nas uwagi - dziwne bo na takim zadupiu pojawienie się kogoś obcego to jak ujrzenie murzyna w slipach na antarktydzie. Zbyt zaaferowani byli grą. Kupujemy, wychodzimy. Przy wyjściu siedzi jakiś ich kumpel najwidoczniej, no kwiat lotosu to to nie był co prawda ale pozycja w jakiej spał ten koleś wzbudziłaby grozę i respekt u największych senpejów.\n"sklep otwarty do 22 codziennie" FEST. To tam non stop taka libacja się odbywa. Albo po prostu turniej szachowy grają.\nGosia w górach to jak na łyżwach\nPo jakimś czasie znajdujemy nocleg. "Tylko, że jest taki problem bo spłuczki nie działają... I trzeba wodę do miski napuszczać żeby spuścić" Ee tam no dobrze, przymkniemy oko na taką niedogodność. Wbijamy. Nazywało się to Schronisko PTTK. My ochrzciliśmy tą budę mianem schronu. I tylko dziwne że zbudowali schron na powierzchni, no chociaż kogobytamobchodziła taka rudera. Oto nasz pierwszy bieszczadzki nocleg: Długi ciemny i wąski korytarz, smętnie tli się światło żarówki, wszystkie pokoje puste prócz naszego. Cisza jak makiem zasiał. Ściany obudowane były płytami pilśniowymi co sprawiało wrażenie jakiejś drewutni, kanciapy na graty czy po prostu schronu. ZIMNO JAK STO DIABŁÓW. Jeden plus taki że nie wieje. Komfort porównywalny z tym jakbyśmy spali na dworzu i przykryli się eternitem. Z pryszniców nie leci ciepła woda. Kobieta mówi "leci, leeeeci. Tylko trzeba długo spuszczać bo kotłownia daleko, ja to zawsze odkręcam i przytrzymuje trzonkiem od mopa. Tak z pół godzinki trzeba. Ale to zróbcie tak że jedna osoba trzyma a druga się myje" Dziewczyny zaryzykowały. I chyba w kocach się myły bo taki tam był lód. Ale co się dziwić skoro w łazience była dziura w ścianie wielkości okna przykryta jakąś płytą. Nie dość tego po schronisku kręcił się jakiś "Kacper" Kto to był? Nie wiemy. Słyszeliśmy tylko jakieś szuranie i rozmowy. A Melchior i bulbazaur też byli? I jakiś facio się tam kręcił. Czy tak wygląda nasz smutny koniec, czy w tej umieralni zamrożą nas na śmierć?\nNie no ludzie z counter-strike sie\ntak łatwo nie poddają\nWtedy przypomnieliśmy sobie o ostatniej desce ratunku w tej zapadłej dziurze z płyt pilśniowych. Sklep z chłopakami! To idziemy po wino!\nSzachowy pojedynek trwał w najlepsze. Wtargnęliśmy nieco jak intruzi, tym razem nas zauważyli bo przerwaliśmy im zażartą dysputę nad kielichem i gońcem.\n- No k***a chłopaki kupujeta czy nie??? - słyszymy (i czujemy) za plecami, ale sklepowy staje za nami murem (wszak to jego interes) - Waldek daj panom kupić i wracamy do gry.\nAż nam się zrobiło wstyd że tak z buciorami im w prywatę wchodzimy. No ale! Że byliśmy po wino to chłopaki zrozumieli potrzebę i doradzili ekspertyzą: "Panowie jak pierwszy raz w bieszzzczadach jessteście to mussicie kuu uulawego misia spróbować" Sklepowy wyciąga spod lady okurzoną butelkę, rocznik 2013, taka siara z tego zionęła że nawet przez butelkę dało nam po oczach.\n- Wiesz czczemu kulawy?? A to policz łapyy.\nNo faktycznie, na etykiecie był trzyłapowy miś. BIERZEMY! I ulatniamy się powoli.\nWtem odezwał się ten, który przyglądał się całej sytuacji nieco z boku. Wyciszony. Jak wódz. Winotuu. Jak głos z otchłani, pobrzemiwające echo i trzecie oko w jednym. Brodacz z winiaczem w łapie, z czachą owiniętą w bandanę jak taki rumcajs, na zgrzewce siedzący. SZERYF. Mieląc papierocha w gębie, z taką chrypą i luzem jak to na dzikim zachodzie mają kowboje przemawia:\nTO SĄ BIESZCZADY CHŁOPAKI. MIŁEGO WIECZORU.\nKurde poczułem jakby mnie sieknął piorun. To było jakieś proroctwo, święte słowa objawienie w monopolowym. Z mych barków spadł cały ciężar świata a czas zakręcił koło - to są bieszczady. No kuuuuuuuuuuurde. Cała istota tego gdzie jesteśmy w tym jednym krótkim zdaniu, w tym jednym odniechcenia geście, w tej sytuacji.\nDo schronu szliśmy jak na skrzydłach niosąc w łapach Kulawego misia - 80% siarki, 14%spirytusu i reszta diabełwieczego. A ten koleś co przy drzwiach spał w pozycji feng szui, nawet nie drgnął. Posąg bieszczadzki.\nDziewczyny wyglądały na bardzo uradowane widząc nasze zakupy. Gosia stwierdziła nawet iż zna smak tego wina siarczanego. Myśleliśmy, że może na chemii zawiesin Gosia bada tam podobne związki chemiczne ale nie - tak to po prostu wysmakowała wariatka jedna. Teraz sytuacja taka, sam nie wiem czy lepsza czy nie ale tak menelsko to jeszcze nie było nigdy:\nLeżymy w spleśniałej ruderze posklejanej z płyt, jest tak zimno że przez nieszczelne okno zawiewa ciepłe powietrze, dziewczyny poubierane chyba we wszystko co mają włącznie z kurtkami czapami i szalami siedzą w pierzynach. Wszyscy pociągami winiacza legendę, kultowy trunek który niejednego tutaj sprowadził na manowce, a innych wprowadzał do niebios bram. ZAKAZANY OWOC kulawy miś.\nZrobiło się nam minimalnie cieplej więc usypiamy i tylko Zidek chrapie jak stary niedźwiedź.\nRano jesteśmy jak szkielety. Skostniali z grobowców powstali. Pakujemy manatki, z niedowierzaniem spoglądamy na siebie, to naokoło siebie bo nie wierzymy że tutaj się znaleźliśmy. Na dworzu wieją wiatry od rusków, plepa jak smok i wszędzie lód. I chociaż pogoda za oknem nie zachęcała do wyjścia to my nie ociągaliśmy się zbytnio. Najlepiej spalilibyśmy za sobą mosty, może w ten sposób uratowalibyśmy kilka istnień które trafią pod ten przytułek. Schron w którym uratował nas Kulawy miś i menelskie pierzyny.\nw górę tyłki!\nOd początku wyjazdu było pod górkę ale teraz w końcu rzeczywiście pod górkę szliśmy. Na dodatek z nielekkimi plecakami. Toteż szliśmy dość długo. Krajobraz również nieco ciężki, przygnębiający i surowy. Bo lód, błoto, szare miraże i hulający między drzewami wiatr. Dzisiejszy plan to Połonina Wetlińska - jedno z bardziej urokliwych miejsc w tym pasmie górskim. Początek naszej wędrówki to mozolne podchodzenie i ślizganie się w błocie. No i... ściąganie ciuchów bo pomimo, że wyglądało to na apokalipsę to temperatura była wysoka, a my ubraliśmy się jak na biegun północny. Szliśmy tak pod górę, powoli przez buczynowy las. Z gałęzi opadała na nas kapiąca krystaliczna woda i odgłosy tego kapania niosły się po całym lesie. Wreszcie po dość długim czasie i częstych przerwach pit stopach opuszczamy las. Za tą leśną ścianą natychmiastowo zrywa się wiatr i smaga nas po twarzach, wożąc nas razem z tobołami na prawo i lewo. Musimy podejść jeszcze kawałeczek na niewielkie wzniesienie i... jesteśmy! Stąd mamy widok na całą zaspaną i spokojną okolicę, jesteśmy na połoninie wetlińskiej!\nMilczące góry wznoszą się z każdej strony, trwa uroczysta cisza, ostre drzewa wystają prosto ze zboczy jak włócznie. No dobra, niech będzie, my tą ciszę przerywamy bo w końcu mamy wielką radochę z tego że tu jesteśmy! Po takiej tułaczce busami i takimi tam wreszcie znaleźliśmy się tutaj i jest to moment zwycięstwa!\nNasza wędrówka nie jest usłana różami. Śnieg jest twardy, a wyziębione deszczem i wiatrem kamienie są całe oblodzone. Do tego wiatr jak smok. Ale pomimo, że było ciężko, pomimo że nie były to góry opatulone śniegiem, a wręcz aura była brzydka to wszystko to miało w sobie swój surowy, złowieszczy i naturalnie dziki klimat. To było to :) Zresztą nie ma się co rozpisywać, chyba lepiej wrzucić tu fotki.\nTutaj to sobie dzielnie kroczymy\nZmierzch. Dobrze że bez wampirów\nNie wiem czemu na zdjęciu to tak żółto wyszło.\nW realu był to czerwony blask szkarłatnego oka (to tak poetycko)\nTutaj to tak trochę puchato jakby\nTego dnia zrobiliśmy 14km. Z plecakami. To dużo, a nawet bardzo dużo. SW4Gosia zaliczyła chyba z 500 upadków, już potem nie liczyliśmy. Zdobyliśmy w tym czasie górę Smerek oraz przeszliśmy calutką połoninę Wetlińską. Całkiem nieźle jak na pierwszy dzień, oj nawet może trochę za ostro było bo końcówka była już dość męcząca. Ale nawet wtedy trudy wędrówki wynagrodził nam krwawy zachód słońca, który spłynął czerwienią na otaczające nas lodowe, czarne wzgórza. To był kolejny uroczysty moment i dobrze było tam być.\nNagrodą za całodzienną, wyczerpującą wędrówką miał być ONIEBOLEPSZY nocleg niż dnia poprzedniego. O zmierzchu trafiliśmy do jedynego budynku położonego tutaj tak wysoko, ahhhh i jego nazwa brzmiała tak potulnie/przytulnie - Chatka Puchatka. Ale ciężko powiedzieć żeby w tym schronisku było miodzio, no ale to w kolejnej części.\nAutor: Szo Gun o 01:21\nJak kilka lat temu byliśmy zimą w chatce Puchatka to w środku było -3. Śnieg zawiewał do środka a każdy oddech powodował parowanie okularów. Jeżeli nic się tam nie zmieniło to mieliście .... ciekawy nocleg! Już nie mogę doczekać się kolejnej części relacji;)\nBumelant 14 stycznia 2014 18:51\nOryginalna (ta książkowa) chatka Puchatka, czyli dom Kłapuchego, była zwykłym szałasem z patyków, a więc w bieszczadzkiej Chatce musiały panować przeciągi i mróz. Naturalnie o tyle, o ile schronisko miało w zamierzeniu nawiązywać do klimatów chatki oryginalnej...


Te miejskie buty najpierw pokochała młodzież, dziś nosi je każdy. U nas wybrane modele kupisz w dużo niższej cenie!\nvans (fot. @vansgirls)\nMiejskie, lekkie, wygodne - te buty to idealna opcja zarówno dla fanek miejskiego stylu, jak i zabieganych mam. Poniżej znajdziesz modele, w których zadasz szyku wiosną i latem. Wiele z nich kupisz teraz na wyprzedaży.\nVans Slip-On to połączenie klasyki, funkcjonalności i nowoczesnego charakteru: wkładane (bez sznurowadeł) płócienne tenisówki pokochały fanki miejskiego stylu, ale nie tylko. Miękka poduszka gwarantuje komfort w każdej sytuacji, a "gofrowe" podeszwy dają przyczepność i stabilność. Ten rodzaj butów bije rekordy popularności wśród młodzieży, choć tak naprawdę sięgają po nie wszyscy. Buty Vans, oprócz tego, że są modne, słyną też z wygody. Tenisówki amerykańskiej marki podkreślą codzienne stylizacje - świetnie sprawdzają się też w sportowych zestawach. Poniżej znajdziesz kilkanaście par, które będą jak znalazł na najbliższe miesiące.\nVans slip-on damskie\nVans slip-on fot. @vansgirls/eobuwie\nTrampki Vans kupisz również na Avanti24.pl Zobacz propozycje w super cenie!\nSportowe buty to absolutny must have w kobiecej szafie. Sprawdzają się do każdej stylizacji, także eleganckiej, są wygodne i włożysz je na wiele okazji. Vans to marka dobrze znana wielbicielom streetwearu oraz fanom graffiti i jazdy na deskorolce. Buty z "gofrową" podeszwą sławę zawdzięczają głównie młodym dorosłym, choć obecnie sięga po nie wszystkie pokoleni. Vans slip-on są gwarancją wygody w każdej sytuacji. Te wsuwane tenisówki świetnie prezentują się z sukienką, jeansami i spódnicą - możesz je nosić w dowolnym zestawieniu, bo masz pewność, że zawsze spełnią swoją rolę i po prostu ładnie wyglądają. Powyżej nasze propozycje - kolorowe modele, które sprawdzą się wiosną i latem.\nVans wyprzedaż fot. @vansgirls/eobuwie\nSneakersy Vans: szeroka oferta butów amerykańskiej marki do zobaczenia jest również tutaj\nW ofercie Vans znajdziesz też klasyczne sneakersy sznurowane, które podobnie jak modele Nike, Adidas czy Puma cieszą się dużym zainteresowaniem. Wybrałyśmy aż sześć par w niższej cenie - wyprzedaż Vans to świetna okazja na zakup nowej pary fajnych trampek. Wśród propozycji nie brakuje najmodniejszych kolorów sezonu, ponadczasowych wzorów (kwiaty, krata) a także klasycznego, czarno-białego modelu z linii "Oldschool". Sprawdź je wszystkie i wybierz najlepszy dla siebie!\nVans slip-on oraz inne modele z wyprzedaży znajdziesz poniżej.\nWyprzedaż Vans to szansa na zakup nowych butów w dużo niższej cenie. Tutaj znajdziesz hity cenowe\nVans slip on: wygoda i ponadczasowy charakter. Mamy modele z wyprzedaży!


O "autystycznym" ojcu - Maria Jędral\nO „autystycznym” ojcu\nKiedy u naszego dziecka zaczynają się trudności, coś nas zaczyna niepokoić, cała uwaga nas, kobiet, kieruje się na dziecko. Wpadamy w wir poszukiwań, diagnozowania, spędzamy godziny przyklejone do monitora komputera, wertując strony internetowe, niczym myśliwy polujący na wielką zdobycz. Kiedy już odejdziemy od komputera, rozpoczynamy terapię jedną, drugą, trzecią… W międzyczasie usiłujemy ogarnąć dom, aż w końcu padamy na nos ze zmęczenia, zapominając o bożym świecie.\nJeśli nasz partner jest asertywny, przypomni nam o sobie i upomni się o czas dla siebie. Częstokroć jednak, równie zagubiony w sytuacji jak my, wycofuje się i nagle zdajemy sobie sprawę, że o nim zapomniałyśmy. Smutne. Zapominamy o nim, zapominamy o sobie. Gdzieś rozmywa się nasza relacja i stopniowo ojciec zostaje sprowadzony do marginalnej roli.Bynajmniej nie jest moim celem opowiadać się po którejkolwiek ze stron, bo przecież to nie konflikt zbrojny tylko rodzina. Każdy element tej układanki jest tak samo ważny, bo bez niego układanka nie stworzy całości. Zarazem pragnę poruszyć parę spraw, o których gdzieś na co dzień wszyscy zapominamy.Mam to szczęście pracować w wieloma ojcami i obserwować wszelkie możliwe charakterystyki: ojciec tzw. korporacyjny, który wychodzi do pracy, zarabia dobre pieniądze, natomiast nie angażuje się w pracę dzieckiem, pozostawiając to wszystko na barkach matki, która pracuje zawodowo lub zostaje w domu, by ogarniać wszystko na miejscu, kiedy on spokojnie pracuje. Inny ojciec to taki, który ma bardzo ruchome godziny pracy, dużo wolnego czasu i angażuje się w terapię z dzieckiem często bardziej od matki. Jeszcze inny dużo pracuje a po pracy większość czasu spędza z dzieckiem, żeby odciążyć choć na chwilę matkę. Jest też inny typ ojca który w żaden sposób nie angażuje się szczególnie w życie rodziny.To, jak podzielimy się obowiązkami zależy od naszej umowy. Często „z automatu” wchodzimy w tzw. tradycyjny podział obowiązków, tzn. on pracuje na zewnątrz, ona pracuje w domu, choć nie zawsze. Nie ma znaczenia, jaki model wybierzesz. Liczy się tylko, żeby to dobrze dla was pracowało. Osobiście nie lubię dyskusji na temat tego, co kto powinien robić, bo uważam, że to bardzo indywidualna sprawa każdej rodziny i to ona musi znaleźć złoty środek dla siebie, o ile takowy istnieje.Być może często, jako matka dziecka z autyzmem, miałaś żal do swojego partnera, że nie wie na ten temat tyle, co ty, nie interesuje się tematem, nie jest zaangażowany. Często same to pogłębiamy, przestając mówić mu o tym, co robimy. Pamiętaj, że on się boi tak samo, jak ty a może jeszcze bardziej. Boi się , bo nie rozumie, ale zagłębić się w to boi się jeszcze bardziej, bo czasem lepiej nie wiedzieć. Przypomina mi się historia, kiedy jedna z mam na informację, że na pierwszą wizytę rodzice muszą przyjechać razem, powiedziała „Ale mąż nie chce słyszeć o autyzmie. Dla niego słowo autyzm nie istnieje”. Jakoś go jednak przyciągnęła i do końca życia będę pamiętać moment, kiedy po pierwszej rozmowie ten tata ze łzami w oczach wyznał „Teraz ja już rozumiem. Będę pracował z synem”.\nWszyscy obawiamy się tego, czego nie znamy, właśnie dlatego że nie znamy. Kiedy zaczynamy poznawać, okazuje się, że nie trzeba się bać i można zacząć działać. Dlatego edukuj swojego „chłopa”, nie spychaj na bok. Jeśli macie się bać, bójcie się razem. Będzie Wam raźniej.Mężczyzna się nie domyśla. Jeśli jeszcze tego nie odkryłaś, najwyższa pora. Jeśli chcesz, żeby coś zrobił z dzieckiem, najczęściej musisz mu o tym wprost powiedzieć. Najlepiej powiedz dokładnie, o co chodzi, daj wytyczne. Pamiętaj jednocześnie, by zrobić to nie z pozycji wszechwiedzącej matki-supermenki, ale równego partnera. Prawdopodobieństwo, że spełni Twoją prośbę, jest większe.Zgódź się na to, by Twój partner miał z dzieckiem swój rytuał. Jeśli będzie to tylko wspólne wyjście na spacer, też dobrze. Ciesz się chociaż tą krótką chwilę, kiedy możesz na moment odetchnąć. Osobiście uwielbiam patrzeć na mężczyzn – dużego i małego – idących ramię w ramię. Nawet nie muszą rozmawiać. Widać tę specyficzną męską więź, jakże różną od naszej, matczynej.Pamiętaj, że oboje jesteście tak samo zmęczeni. Ty masz stresy i pracę w domu i przy dziecku a on tam, gdziekolwiek pracuje. Kiedy on wraca z pracy, Ty oczekujesz i trudno Ci się dziwić, że on natychmiast przejmie pałeczkę. Czekałaś cały dzień, żeby na chwilę Cię zwolnił. Daj mu jeszcze moment, żeby odnalazł się w domowej rzeczywistości, nakarm (zaznaczam, że piszę to jako ja, znajdująca przyjemność w karmieniu swojego mężczyzny, co nie oznacza, ze uważam, że wszystkie mamy tak robić) a potem niech przejmie twoje obowiązki, byś Ty mogła zająć się innymi. Pamiętaj, że on wbrew pozorom ma trudniej. My, kobiety, możemy sobie popłakać, czasem nawet poużalać się (jak ktoś lubi), pogadać z koleżanką. On zgodnie z oczekiwaniami społecznymi musi być „twardy”. Często więc, żeby przetrwać w tej trudnej rzeczywistości, jaką jest autyzm, przybiera maskę niezaangażowanego, bo nie widzi innej drogi.Zaplanuj chwilę dla niego, kiedy jesteś naprawdę obecna i całą uwagę możesz poświęcić Wam obojgu. To nie musi być nie wiadomo jak długo, ważne by było regularnie. Wspólne chwile, choćby przy herbacie, bardzo łączą. Jak mu dasz trochę siebie, on chętniej będzie realizował Twoje prośby, bo będzie miał poczucie, że to Wasze wspólne przedsięwzięcie.Rodzina to stado. Sfora. Wszyscy są ważni, wszyscy mają do odegrania swoją rolę.\nMężczyzna, ojciec, to zupełnie inna energia. Yang. Ogień. Tylko on jest w stanie zapewnić dziecku pewne doświadczenia, bo my, choćbyśmy nie wiem jak się starały, mężczyzną się nie staniemy. Zróbmy więc Tacie trochę miejsca.\nPrevPoprzedni artykułKary czy konsekwencje?\nNastępny artykułStrach przed wyzwaniem – podjąć czy zrezygnować?Następny