tu-czytam: lutego 2015\nAnna, bohaterka tomu „Będzie dobrze, kotku” odnosi dużo większy sukces niż będzie się wydawać czytelniczkom. Kobieta uwikłana w toksyczny związek po raz kolejny musi się zmierzyć z niespodziankami, jakie niesie życie. Niestety, gwałtowny i zaborczy charakter Patryka potrafi zepsuć każdą dobrą wiadomość (a w złych nie przynosi wsparcia). Wioletta Sawicka wraca do niepopularnego tematu, który nakreśliła w tomie „Wyjdziesz za mnie, kotku?” być może po to, żeby zaproponować szereg odpowiedzi na trudne pytania. W dalszym ciągu nie chce nazywać prawdy po imieniu: tortury psychiczne, jakie wobec żony i dorastającej córki stosuje Patryk, określane są jako „zazdrość” (a w takiej wersji także łatwiejsze do społecznego zaakceptowania). Sawicka daje za to swojej bohaterce siłę i pewność siebie – niezbędne, żeby wytrzymać bezustanną presję i próby całkowitego zdominowania przez męża. Wiele odbiorczyń może nawet nie zdawać sobie sprawy z rozmiarów dramatu – tymczasem „Będzie dobrze, kotku” zmierza już w stronę powieści psychologicznej.\nZ pozoru wszystko wydaje się logiczne, chociaż w dobie związków partnerskich mocno staroświeckie. Anna wyszła za Patryka, stała się przyjaciółką dla jego siedemnastoletniej córki i urodziła mu syna. Ma wpasować się w tradycyjny model żony: posłusznej i cierpliwej kury domowej, która z ochotą porzuca własne zawodowe ambicje na rzecz wspierania małżonka w robieniu kariery. Patryk takiego zachowania oczekuje i próbuje je egzekwować różnymi sposobami – od przymilnych pochwał przez podstępy po dzikie awantury i obrażone pozy. Tymczasem wychowywanie dziecka nie jest dla Anny kresem życiowych marzeń. Zwłaszcza że otrzymuje ona właśnie bardzo kuszącą propozycję pracy. Przy scenach, jakie z tego powodu urządza Patryk, jego wybuchy zazdrości o zwykłe koleżeńskie gesty są niczym. Cały tom „Będzie dobrze, kotku” składa się z szeregu coraz poważniejszych katastrof.\nO sens tego związku pytać można było już przy pierwszym tomie. Teraz wydarzenia destrukcyjne następują właściwie lawinowo. Wioletta Sawicka częściej jednak opuszcza Annę i Patryka. Rejestruje też, jakie kłopoty mają przyjaciele Anny, nakreśla rodzinny sekret, który nie pozostanie bez wpływu na poczucie bezpieczeństwa bohaterki i daje szansę na szczęście skrzywdzonej Majce, córce Patryka (która również musi walczyć z zaborczością i bezsensownymi zakazami ojca). Trudnych tematów będzie tu zatem więcej – Sawicka stara się siłę bohaterki pokazać dzięki jej postawie wobec licznych nieszczęść. Wszystko wypada w fabule dość życiowo: nawet ekstremalne reakcje tłumaczą się nadwątloną – w różnych okolicznościach – psychiką. W związku z ogromem złych doświadczeń, autorka nie szlifuje już języka postaci: wszyscy posługują się elegancką i niemal podręcznikową polszczyzną. Pasuje to do argumentów używanych w dyskusji: nawet pod wpływem silnych emocji bohaterowie są w stanie nazywać własne uczucia.\n„Będzie dobrze, kotku” to alternatywa wobec ckliwych i optymistycznych czytadeł. Tu najlepsze rozwiązanie będzie wiązać się z najtrudniejszą decyzją, a bohaterka cenę szczęścia pozna w dalekiej od idylli rzeczywistości. Wioletta Sawicka sięga po postać domowego tyrana nie w celu edukowania czytelniczek, a dla stworzenia oryginalnej fabuły i wskazania niejednowymiarowych portretów psychologicznych. Do swojej powieści wplata też element sprawdzający się w obyczajówkach „rodowych” – komplikacje w wyborach dokonywanych przez poprzednie pokolenie. To zachęta dla lubiących zagadki z przeszłości, a i sposób na zapewnienie dreszczyku emocji. Wioletta Sawicka pokazuje tym razem, jak łatwo wyrządza się krzywdę najbliższym. Ta powieść porusza ważne tematy, chociaż autorka mogłaby mocniej akcentować zło wyrządzane przez bezpodstawną zazdrość i zaborcze zapędy Patryka. „Będzie dobrze, kotku” to książka, która stanowi jednocześnie przestrogę i przepis na antyzwiązek.\nWydawnictwo Prószyński i S-ka ogłasza konkurs związany z książką "Będzie dobrze, kotku". Szczegóły pod linkiem: konkurs "Będzie dobrze, kotku"\nTobi to ten bohater, który musi szybko dorosnąć – i to pozbawiony wsparcia rodziny i przyjaciół, jedynie ze wspomnieniem ukochanej (która na razie ma status przyjaciółki, za to wiernej i oddanej). Tobi ma półtora milimetra wzrostu i dopiero wkracza w wiek nastoletni – a już musi wykazać się nie lada męstwem i sprytem, żeby poradzić sobie z wrogami. Światem Tobiego jest drzewo. To drzewo daje wszystkim życie i schronienie. Nie wiadomo, czy istnieje jakakolwiek cywilizacja poza drzewem. Tobi doskonale zna tajemnice drzewa, bruzdy w korze i wszelkie owady przystosowane, by służyły jemu podobnym. Inaczej nie dałoby się przetrwać. Ojciec Tobiego to wybitny uczony, który poznał największy sekret drzewa i nie zamierza go nikomu zdradzić – żeby nie doprowadzić do zniszczenia świata, jedynego, jaki zna. Za to spotyka go surowa kara: musi przenieść się na najniższe gałęzie. To społeczna degradacja, wygnanie, a i początek prawdziwych problemów.\nOdbiorcy poznają Tobiego, gdy ten, niemal u kresu sił, ukrywa się przed ścigającymi go prześladowcami. Powoli zanurzają się w trudną i burzliwą historię tego bohatera i poznają mikrokosmos jego bliskich. Tobi właściwie nie ma już szans na przeżycie. Siły odzyskuje stopniowo, w czasie przeznaczonym na retrospekcje. Teraz wyjaśni się wiele – łącznie z zasadami egzystencji na drzewie – a sam Tobi przekona się, na kogo może liczyć w najtrudniejszych chwilach. Nawet ta skazana na samotność postać zyska sprzymierzeńców – wystarczającym okrucieństwem jest już przymusowa rozłąka z rodzicami i ciągła tułaczka – a także, w dalszej perspektywie, zagrożenie najbliższych.\n„Tobi” to historia przygodowa w dawnym awanturniczym stylu. Tu okrucieństwo i przemoc są prawdziwe, wrogowie nie cofną się przed niczym, posunęliby się nawet – na szczęście tylko w planach – do najbardziej wymyślnych tortur. Bohater nie ma możliwości na żaden parasol ochronny, musi radzić sobie z ciągłymi wyzwaniami i przeciwnościami losu. Powinien, jeśli chce przeżyć, wykształcić w sobie odwagę i siłę, zdolność logicznego myślenia i wolę życia. Przetrwanie będzie zależało od wielu czynników, ale to nie wytrzymałość na ból, a pomysłowość najbardziej powinien pielęgnować w sobie Tobi. Musi myśleć – bo tego akurat nie potrafią jego zaślepieni wściekłością przeciwnicy. „Tobi” to walka między prymitywną siłą, prawem pięści i gniewem a mądrością i filozoficznym pogodzeniem się z naturą. Rodzice Tobiego chcą chronić swój świat, drzewo – występują z pozycji wrażliwych inteligentów o niskiej sile przebicia. Autorytet zyskują ci, którym zależy na doraźnych korzyściach – i którzy nie potrafią myśleć perspektywicznie. Na konflikcie siły i rozumu opiera się tu fabuła.\nJest „Tobi” powieścią napisaną z rozmachem. W narracji daje się odkryć wiele metaforycznych i niewymuszonych spostrzeżeń odnoszących się do rzeczywistości odbiorców, zresztą całe drzewo do złudzenia przypomina Ziemię – podobnie jak ograniczone horyzonty jego mieszkańców dają się przełożyć na niewiedzę lub bezmyślność ludzi. Poza tym drugim dnem, które każe „Tobiego” traktować jako coś więcej niż prosta przygodówka, ważna jest literackość tomu. Timothée de Fombelle proponuje młodym czytelnikom prawdziwą podróż do innego świata. Dopracowuje tę wyprawę w każdym szczególe, imponuje zwłaszcza opisywaniem realiów drzewa. „Tobi” to okazja do spotkania literackiego – książka nastawiona nie tylko na akcję, ale i na sposób prezentowania rozbudowanej historii. W sam raz dla tych, którzy lubią fantastyczne przygody w malarskim kształcie, powolne rozsmakowywanie się w nowych krainach i wielopłaszczyznowe możliwości odczytywania opowieści. „Tobi” zawiera prawdy o dojrzewaniu bohatera – ale w równie ciekawy sposób przedstawia też jego rzeczywistość.\nW tej powieści odwieczne uczuciowe schematy zderzają się z rzekomą postępowością i otwarciem. „Lekcje francuskiego” to jednocześnie lekcje międzykulturowych oraz damskich intryg. Szczerość nie jest tu zjawiskiem częstym ani pożądanym, liczy się za to zachowywanie pozorów. Kate jest Amerykanką o francuskich korzeniach. Pod koniec lat 80. XX wieku trafia jej się okazja wyjazdu do Paryża. Ma zostać asystentką Lydii, oryginalnej artystki. Lydia rzekomo oczekuje kogoś, kto zająłby się jej interesami i umiał odpowiednio ocenić jej prace, a nawet służyć inspiracją. Kate, która zajmuje się także rysowaniem, wydaje się idealną kandydatką na to stanowisko. Mieszkając z rodziną Lydii, przekonuje się, że należy do niższej warstwy społeczeństwa. Wkracza w obcy sobie świat fałszu, obłudy i udawania szczęścia.\nKate szybko przekonuje się, że jej zadania mają niewiele wspólnego z początkową umową. Zajmuje się bardzo przyziemnymi sprawami, zamienia się prawie w pokojówkę, choć równocześnie wymaga się od niej uczestniczenia w życiu kulturalnym domu. Przez salon Lydii przewijają się wielcy pisarze – od bohemy nie da się uciec. Kate ma też wgląd w to, co dzieje się w sercach domowników. Wie o wiarołomnych mężach, oszukiwanych żonach i perfidnych kochankach. W tę grę sama zresztą wpasowuje się bardzo szybko – wpada w oko (z wzajemnością) chłopakowi córki chlebodawców. Od niego dowiaduje się, że może bez wyrzutów sumienia zaangażować się w obiecujący związek. Tyle że po powrocie do paryskiego domu ma pocieszać porzuconą dziewczynę.\nHilary Reyl w „Lekcjach francuskiego” skupia się przede wszystkim na obnażaniu sztuczności i kreśleniu skomplikowanych (chociaż banalnych) relacji między domownikami. Książka jest gęsta od oficjalnych dyskusji, bo na prawdomówność niewielu może sobie pozwolić. Kate wydaje się jedyną naiwną – czyli niepotrzebnie pełną ufności – wszyscy inni zdają sobie sprawę z ograniczeń, jakie przynosi konwencja. Autorka do tego stopnia zajmuje się relacjami, że w zasadzie odsuwa na dalszy plan fabułę. „Lekcja francuskiego”, mimo że obszerne i starannie dopracowane pod względem narracyjnym, nie mają wciągającej akcji – trudno za taką uznać salonowe intrygi i kłamstwa, które wcale nie muszą wychodzić na jaw. Reyl posługuje się bardzo krótkimi rozdziałami – w rozmowach dochodzi do oczekiwanej puenty i natychmiast przenosi akcję w inny kąt. Nie wprowadza to jednak ani chaosu, ani wrażenia pośpiechu – ta autorka lubi delektować się atmosferą Paryża, a już uczuciowe niesnaski stają się jej żywiołem.\nPlusem jest w tej książce wysmakowana narracja. Hilary Reyl z powodzeniem próbuje nadać międzyludzkim konfliktom i krzywdom elegancką oprawę. W „Lekcjach francuskiego” posługuje się zatem starannym językiem, pasującym do fasady wyższych sfer. Nie ma tu raczej snobizmu, jest za to uduchowiona humanistyka, w ramach której dobrze sprawdzają się i natchnione dyskusje o sztuce, i teatrzyki odgrywane na co dzień przed innymi. „Lekcje francuskiego” są również zderzeniem oczekiwań z rzeczywistością. Autorka stroni od idealizowania uczuć, wszystko staje się u niej kwestią chłodnych kalkulacji i umów lub założeń. Kate, wrzucona w niegościnne – choć kiedyś wymarzone – środowisko, musi poradzić sobie z kolejnymi wyzwaniami i nie zapominać o własnych potrzebach. W tej powieści sercowe rozterki okazują się powodem do prowadzenia towarzyskiej gry – pomagają też odejść od romansowych fabuł i schematów. Reyl zapewnia czytelniczkom historię mocno osadzoną w słowach: w wygłaszanych przez bohaterów nieprawdach.\nEtykiety: Albatros, Hilary Reyl, powieści obyczajowe, recenzja\nKlasyczny w satyrze chwyt zamiany ról zaowocował oryginalną książką, która najmłodszych rozbawi, a dorosłym – służącym pomocą w lekturze – przyniesie miłe wytchnienie. „Dzieci to koszmarne zwierzątka domowe” to książka-dowcip, śmieszna historyjka oparta na absurdalnym pomyśle. Lusia jest małym niedźwiedziem, a czas spędza na ćwiczeniu baletowych piruetów. Kiedy znajduje w lesie małego chłopczyka, zakochuje się w nim i zabiera do domu. Prosi mamę, by mogła go zatrzymać – ale mama twierdzi, że „dzieci to koszmarne zwierzątka domowe”. Wkrótce sama Lusia będzie mogła się o tym przekonać – mimo całego zachwytu nad Piskaczem.\nMłoda niedźwiedzica zachowuje się tu tak samo, jak każdy maluch, który marzy o własnym zwierzątku. Boryka się z identycznymi argumentami rodziców – sytuacja jest więc małym odbiorcom doskonale znana, chociaż przefiltrowana przez bajkowość. Komizm zapewnia odwrócenie schematu: tu dziecko ma się stać wymarzonym domowym zwierzątkiem – i jak zwierzątko jest traktowane. Przede wszystkim posługuje się niezrozumiałym dla bohaterów językiem – wydaje z siebie tylko piski. Poza tym bez przerwy broi, niszczy meble, bałagani, a co najgorsze – nie potrafi się nauczyć korzystania z kuwety. Lusia powoli przekonuje się, że dzieci to koszmarne zwierzątka domowe – nie nadają się na ulubionych pupili.\nUprzedmiotowione (czy też raczej uzwierzęcone) dziecko staje się obiektem kpin autora. Zresztą żarty dosięgają też drugiej strony – maluchów, które bardzo chcą mieć własne zwierzątka. Peter Brown wskazuje na niemożność porozumienia, a i na niezgodność intencji. Dla Lusi Piskacz jest niemal jak zabawka, nieco kłopotliwa, ale pozbawiona własnych uczuć. Być może ta prosta historyjka sprawi, że dzieci zastanowią się nad odczuciami zwierząt i powściągną nieco swoje „opiekuńcze” zapędy, zapewniając pupilom trochę spokoju. Wprawdzie Piskacz nie ma w tej książce prawa głosu (do odbiorców docierają tylko jego piski), ale analiza jego rysunkowych min nie pozostawi wątpliwości co do intencji i przemyśleń. Mimika to jedyny sygnał, jaki Brown przekazuje odbiorcom w kwestii doznań i niedźwiedziej przytulanki.\nZresztą tomik jest książeczką obrazkową. Peter Brown wybiera system komiksowych dialogów (oraz sprowadzonych do minimum opisów) – tyle że każdy kadr rozciąga na pełną stronę. Tworzy nieskomplikowane rysunki: Lusia zbudowana została prostymi kreskami, tłą pozbawione są detali, które odciągałyby uwagę dzieci od tego, co najważniejsze. Każda ilustracja stanowi potwierdzenie lub uzupełnienie jednej informacji podanej w tekście. Peter Brown sięga między innymi po wyliczenia sprawdzające się w humorystycznych opowieściach: rysunkami uzupełnia proponowane treści i pokazuje komiczny potencjał drzemiący w niecodziennym temacie. Udowadnia, że nawet przy ograniczeniu warstwy słownej można bez wątpliwości zaprezentować emocje postaci – i budzić śmiech, bo to w końcu jeden z ważniejszych aspektów tomiku.\nNiezbyt urodziwy chłopczyk ukazywany jako „najpiękniejsze zwierzątko” to pomysł, który uruchomi wyobraźnię dzieci, ale też nauczy je empatii. Nie ulega wątpliwości, że publikacja „Dzieci to koszmarne zwierzątka domowe” jest dowcipem – ale dowcipem, który momentami daje do myślenia. Najmłodszym spodoba się relacja między bohaterami – tak samo jak kreacja Lusi. Oryginalne podejście do tematu wzbudza ciekawość, a rezygnacja z antropocentryzmu staje się cenną lekcją dla odbiorców. Peter Brown umiejętnie wykorzystał nietypowy pomysł. Publikacja sama w sobie stanowi świetną rozrywkę – mimo że lektura nie zabierze zbyt dużo czasu. Dla najmłodszych i dla ich rodziców będzie to zetknięcie z innym spojrzeniem na świat.\nCzary w życiu\nTo magiczne kotki i pieski zawojowały wyobraźnię dzieci. Jeden schemat, wykorzystywany w całych seriach minipowieści, z jednej strony dorosłych odrzuca jako męcząco powtarzalny, a z drugie – zapewnia najmłodszym rozrywkę. Odnosi się do znanego wszystkim marzenia o posiadaniu własnego zwierzęcia. W dodatku to zwierzę, jeśli przypadkiem ma jeszcze magiczne właściwości, staje się prostym remedium na rozmaite problemy. Płomyk jest kotkiem, który w różnych wersjach „kolorystycznych” szuka przyjaciela i schronienia wśród dzieci. Wydaje się małym i bezbronnym rozczulającym stworzeniem – ale to zaczarowany biały lew. Jeszcze nie może walczyć o władzę w swojej ojczyźnie. Na razie musi uciekać przed groźnym i niebezpiecznym wujem. Na szczęście trafia do życzliwej dziewczynki, która zajmie się nim bardzo troskliwie.\nMadzia, bohaterka „Niezwykłego przyjaciela” ma nogę w gipsie. Nie dość więc, że omijają ją wakacyjne rozrywki, to jeszcze bohaterka nie może bronić się przed innymi. Nie brakuje takich, którzy z chęcią zrobiliby jej krzywdę dla samej przyjemności dręczenia młodszych i słabszych. Kiedy na drodze Madzi pojawia się Płomyk, kilkulatka może poczuć się bezpiecznie. Kotek od początku zdradza swoje magiczne umiejętności. Potrafi między innymi stać się niewidzialny, wie też, jak uleczyć rany magią. Pomoże szybko posprzątać pokój i zatrzeć ślady różnych konfliktów. Wie, co zrobić, żeby inni nie odkryli jego tajemnicy – a robi to nie tylko, żeby nie sprawiać kłopotów Madzi. Pamięta o tym, że jest ścigany przez wrogów.\nW „Niezwykłym przyjacielu” pojawia się też Hela, właścicielka pięknego szczeniaka, Burzy. Chociaż Płomyk i Burza nie przypadają sobie do gustu, muszą razem działać. Zwłaszcza że oba zwierzaki pochodzą z magicznej krainy. Osiągają trudną sztukę porozumienia dla wspólnego dobra. Tymczasem Madzi bardzo zależy na przyjaźni z Helą. Jej nie musi tłumaczyć, jak zachowują się magiczne zwierzęta. Tu znajdzie zrozumienie, a i wspólny sekret nie pozostanie bez znaczenia dla znajomości.\n„Magiczny kotek. Niezwykły przyjaciel” to minipowieść błyskawiczna. Akcja dzieje się tu w kreskówkowym tempie, bohaterka nie ma czasu na dylematy związane z obecnością magicznego pupila – nie może też silnie przeżywać nieuchronnego rozstania. To magia katalizuje opowieść: problemy, które normalnie zostałyby z postaciami na dłużej, tu znikają od razu po interwencji Płomyka. Dzieci nie mają nawet czasu na to, by przejąć się sytuacją – wszystko zostanie w mig naprawione lub ukryte, a dorośli o niczym się nie dowiedzą. Taki zabieg pozwala bohaterkom przeżywać przygodę za przygodą bez poważnych psychologicznych konsekwencji. Ma to i swój mankament: z tak przygotowanej historyjki dzieci nie nauczą się samodzielnego rozwiązywania problemów. Przecież w prawdziwym świecie żaden magiczny zwierzak nie upora się z prześladowcami, a pokój sam się nie posprząta. Wydaje się, że Sue Bentley chce po prostu zabawić najmłodszych odbiorców, zapewnić im miłą rozrywkę bez lęków. To ciekawość będzie przekonywać maluchy do lektury, może nawet samodzielnej – w tym akurat pomoże bardzo duży druk. Historii z tego typu fabułą jest już na rynku wiele – Bentley wcale nie zamierza wyróżniać się oryginalnością czy podejściem do tematu. Ale zapewnia dzieciom porcję niezwykłych marzeń – łączy prawdziwą tęsknotę za domowym zwierzęciem z kreskówkową, nieprawdopodobną za to bardzo modną historią. „Niezwykły przyjaciel” nie jest lekturą ambitną czy wymagającą – to minipowieść w rytmie pop, podporządkowana oczekiwaniom odbiorców i trendom w literaturze czwartej. Magiczny kotek to jeden z wielu podobnych bohaterów – a i tak kilkulatki zaintryguje.\nTintin to postać, która wprowadza młodych odbiorców w świat kryminału – bezpiecznie, bo pod osłoną dziecięcego komiksu. W tomiku „Krab o złotych szczypcach” bardzo utalentowany detektyw wpada na trop afery narkotykowej. Puszki po krabach służą do przemytu na wielką skalę. Wprawdzie istnieje dwóch śledczych, Tajniak i Jawniak, którzy z zapałem zabierają się do pracy, ale… nie grzeszą oni specjalnie bystrością i popełniają liczne zabawne błędy. Znacznie mądrzejszy od nich jest Miluś, wierny piesek Tintina. Bohater rusza tropem przestępców. Nie prowadzi śledztwa wyłącznie metodą dedukcji – bierze się do działania. A to oznacza, że bez przerwy narażać się będzie na niebezpieczeństwa i wpadać w tarapaty. Wrogowie znajdują się na każdym kroku.\n„Krab o złotych szczypcach” to tomik klasyczny i przesycony przygodami. Zaczyna się od detalu: puszki, która staje się katalizatorem i symbolem akcji. W odpowiednim momencie Hergé wprowadza informatorów, którzy pokierują Tintinem. A gdy już dzielny bohater wkroczy na statek, przeniesie się niemal do innej rzeczywistości. Teraz ekstremalne sytuacje będą mu się przydarzać z zadziwiającą częstotliwością. Tintin przeżyje między innymi więzienie na statku, ucieczkę w szalupie po wzbudzonym morzu, lot hydroplanem czy podróż przez pustynię – a wszystko w towarzystwie marynarza-alkoholika, człowieka nieprzewidywalnego (i przez nieobliczalność również zabawnego). Nie zabraknie tu kłótni, pościgów, międzykulturowych nieporozumień i prawdziwej rywalizacji. Tak, że proces rozwiązywania zagadki to tylko jeden, niekoniecznie najważniejszy, element kryminalnego komiksu. Wyolbrzymienia i kontrasty przypominają o bajkowości fabuły – podobnie jak mówiący pies bohatera. Tintin z reguły jest poważny (chociaż jego wygląd nie kojarzy się z tropieniem przestępców, raczej z dziecinnością – ze względu na niemowlęco gładką twarz i blond loczek), tak też traktuje swoją pracę. Nie może przecież cieszyć się z awanturniczych historii, bo straciłby na wiarygodności w oczach dzieci.\nBohaterowie z przygód Tintina są bardzo charakterystyczni i określani dzięki wyrazistym cechom charakteru. Hergé nie próbuje przerażać, tu nawet bandyci wyglądają raczej swojsko – mimo „dorosłego” tematu w fabule. Postacie mają dopracowane na rysunkach sylwetki i twarze – odbywa się to najczęściej kosztem tła. Tintin przemierza różne kraje i różne scenerie, ale Hergé najczęściej koncentruje się na dwóch aspektach pracy: tekście w dymku (obszerne są zwłaszcza w niezbędnych w wyjaśnieniu tajemnicy kadrach) i na ruchu bohatera. Tło zostaje często sprowadzone do koloru lub desenia, w pobliżu Tintina nie ma nic, co odwracałoby uwagę od istoty opowieści.\n„Krab o złotych szczypcach” jest próbą pokazania najmłodszym potencjału gatunku i eksperymentowaniem z granicami kryminału w komiksie. Ta historia liczy sobie już kilkadziesiąt lat, jest więc również w dzisiejszym odbiorze szansą na obserwowanie zmian w historyjkach obrazkowych. Tintin jest bohaterem dla dzieci – dorosłych przypuszczalnie zmęczyłaby jego poprawność, schematyczność i przewidywalność sukcesów. Dzieci otrzymują natomiast cały szereg odważnych przygód w niezwykłych miejscach – temat sam w sobie jest ciekawy i wyzwalający adrenalinę. Tintin jako pierwszy przewodnik po sprawach kryminalnych dzisiaj wydaje się dosyć naiwny – a przecież to bohater, któremu można też pozazdrościć przeżyć.\nEtykiety: Egmont, Hergé, komiks, recenzja\nJoanna Tołłoczko: Quilling. Cuda z papieru. Daj się wkręcić!\nŚwiat z pasków\nNie dziwi podtytuł publikacji „Quilling. Cuda z papieru” – nie tylko jako nawiązanie do innego poradnika tego wydawnictwa, ale też jako wyjątkowo trafne określenie na ozdoby przygotowywane przez Joannę Tołłoczko. Autorka pokazuje bowiem odbiorcom, jak w prosty sposób przygotować z wąskich pasków papieru wymyślne dekoracje. A ponieważ quilling zdaje się dopiero wstępować na blogi handmade’owe, krótki kurs przyda się wszystkim ozdabiającym i upiększającym otoczenie.\nJoanna Tołłoczko zaczyna od absolutnych podstaw: przedstawia warsztat pracy i niezbędne narzędzia. Następnie przechodzi do krótkiego przeglądu podstawowych kształtów i form tak, by uniknąć potem powtarzania spraw elementarnych. Pierwsze kroki w quillingu stawia się z nią bardzo łatwo. Tołłoczko prowadzi przez kolejne wzory, stopniowo i nieznacznie zwiększając poziom trudności. Doskonale wie, że kto złapie bakcyla quillingu, z czasem sam zacznie szukać nowych wskazówek i kolejnych wyzwań. Na początku jednak skupia sie na tworzeniu papierowych kwiatów i całych kompozycji bukietowych. Te wprawki przydadzą się później w wielu wariantach: jako ozdoby kartek z życzeniami, części składowe papierowej biżuterii, ozdoby lub lalki na ołówki, płatki śniegu, gwiazdki, wianki czy „mobile” – trójwymiarowe maskotki do zawieszenia na przykład nad dziecięcym łóżeczkiem. Możliwości zdają się nie mieć końca, a autorka proponuje oryginalne i godne podziwu prace. Dzięki twórczym inspiracjom dużo łatwiej zabrać się do działania, zwłaszcza gdy ma się przed oczami kolejne cuda z papieru. Joanna Tołłoczko pokazuje też, jak wykorzystywać różne rodzaje papieru – od karbowanej bibuły po tekturę falistą. Odbiorcy potrzebować będą tylko trochę cierpliwości, żeby osiągnąć perfekcję w wytwarzaniu podobnych ozdób. Nawet wyobraźnia nie jest tak do końca wymagana, skoro autorka podsuwa gotowe projekty i szablony. Kreatywność przyjdzie z czasem i na pewno nie zniechęci początkujących: tu łatwo nabrać wprawy.\nQuilling przyda się przede wszystkim zakochanym w stylu handmade. Służy nie tylko do dekorowania domu (ramki na zdjęcia, świąteczne ozdoby, dziecinne pokoje), ale i do upiększania opakowań prezentów. Stąd tak wiele projektów kartek okolicznościowych czy propozycji urozmaicania standardowych upominków własnoręcznie przygotowanymi detalami. Autorka swoje instrukcje wprowadza zawsze w kilku precyzyjnych punktach. Może sobie pozwolić na tekstową zwięzłość, bo i tak najważniejsze wyjaśnienia przejmuje warstwa graficzna. Nieprzypadkowo Piotr Syndoman, autor zdjęć, został tym razem umieszczony na okładce jako współautor tomu. „Quilling” jest nie tylko poradnikiem, ale też piękną albumową publikacją. Starannie dobrane i bajecznie kolorowe elementy zachęcają do wypróbowania podpowiedzi, a rezultaty, czyli gotowe prace, wprost olśniewają. To najlepsza reklama tej techniki pracy z papierem. Syndoman stawia na fotografie artystyczne – o praktycznym wydźwięku. Chce, żeby odbiorczynie nie tylko podziwiały papierowe kwiaty, ale też by same wzięły się do tworzenia. „Quilling” to propozycja nie tylko dla dorosłych – każdy, kto ma artystyczne zacięcie, może przymierzyć się do zamieszczonych tu wskazówek i znaleźć relaksujący sposób na spędzanie wolnego czasu. „Quilling. Cuda z papieru” to jeden z tych poradników, które są równocześnie reklamą mało znanej techniki. Ta publikacja, kierowana do zainteresowanych oryginalnym sposobem zdobienia, prowadzi czytelniczki przez nowe możliwości, jakie daje rękodzieło. Zapewne każda z odbiorczyń wypracuje sobie szybko własny styl i każda znajdzie najlepsze dla siebie wersje zastosowania papierowych ozdób – „Quilling” daje do tego dobre podstawy.\nEtykiety: Buchmann, Joanna Tołłoczko, poradnik, recenzja\n„Dlaczego podskakuję” to książka ważna w szczególności dla tych czytelników, którzy chcieliby zrozumieć autyzm i poznać odpowiedzi na szereg pytań z tą chorobą – i odczuciami chorych – związanych. Jest to publikacja cenna między innymi dlatego, że wyjaśnień udziela dotknięty autyzmem pisarz. Naoki Higashida miał trzynaście lat, kiedy postanowił zmierzyć się z istotnym nie tylko dla siebie tematem i podzielić się własnymi przemyśleniami z rodzicami chorych dzieci. Do tej pory publikacje traktujące o autyzmie – co celnie wskazuje David Mitchell we wstępie – pisane były z perspektywy ludzi dorosłych, którzy już uporali się z najważniejszymi problemami i nauczyli się żyć z chorobą. Higashida przez cały czas szuka swojej drogi, nie może jeszcze udzielać ostatecznych i prostych wyjaśnień. Czasem potrzebuje kilku podejść do jednego zagadnienia, żeby lepiej uchwycić jego istotę – ale nie poddaje się i z uporem stara się zrozumieć własne ograniczenia. Istotą „Dlaczego podskakuję” jest wskazanie przyczyn „inności” w zachowaniu dzieci dotkniętych autyzmem. Naoki Higashida sięga po obrazowe porównania, ale kiedy czuje, że nie uda mu się sprecyzować sedna problemu, odwołuje się do osobistych doświadczeń i przemyśleń. Co pewien czas przytacza też drobne wymyślane przez siebie historyjki, żeby w baśniowo-metaforycznym klimacie zyskać szansę na zrozumienie.\n„Dlaczego podskakuję” to książka spisana w nietypowy sposób, ale nie technika pracy będzie się tu liczyć dla zwykłych odbiorców (chociaż osobom dotkniętym autyzmem może wskazać możliwość komunikowania się ze światem i funkcjonować jako narzędzie terapii). Autor wybiera tu wygodny system pytań i odpowiedzi, stara się rozwiewać wątpliwości i tłumaczyć niezrozumiałe zachowania osób z autyzmem – a jest tym bardziej wiarygodny, że doświadcza tego, o czym pisze – i potrafi analizować własne stany emocjonalne. Uwagę skupia przede wszystkim na wszelkiego rodzaju nawykach i natręctwach, które uznawane są przez otoczenie za dziwne lub nienaturalne. Komentuje napady płaczu, paniki lub wesołości, nakreśla działanie bodźców zmysłowych. Rozwiewa mylne przekonania na temat autystycznych dzieci – nie usprawiedliwia części zachowań, ale apeluje o zrozumienie. Podkreśla, że nie zawsze chory panuje nad swoimi reakcjami i pisze o tym, w jakie przygnębienie wprawić go może ciągłe upominanie. Rozdarcie między wiedzą o tym, jak powinno się postąpić, a tym, co podsuwa mózg, skutkuje często smutkiem. Higashida chce przybliżyć odbiorcom własne problemy w obrazowy sposób. Mówi, kiedy określony nawyk udało się zwalczyć przez regularne ćwiczenia – i kiedy taki wysiłek skazany jest z góry na niepowodzenie. Nie odbiera nadziei, bo w końcu każdy przypadek tej choroby wygląda inaczej.\nSystem pytań i odpowiedzi nadaje tej książce dynamiki. Rozdziały są krótkie i oparte bardziej na intuicji oraz samopoznaniu niż na opiniach lekarzy czy terapeutów. Higashida jest pogodzony ze swoją rzeczywistością, bo to jedyna „normalność”, jaką zna. Nie zawsze udaje mu się znaleźć trafne i przekonujące wyjaśnienie dla problemów nurtujących zdrowych ludzi – ale żadnego z pytań nie pozostawia bez osobistego i głębokiego komentarza. Imponuje samopoznaniem i umiejętnością szukania punktów wspólnych dla siebie i zwyczajnego otoczenia. „Dlaczego podskakuję” to tom, który mógł powstać na pograniczu chorobowych autobiografii i poradników – stanowi jednak nie świadectwo pokonywania własnych ograniczeń, a próbę walki o zrozumienie i wyrozumiałość. Higashida prowadzi wywody w sposób dojrzały i przemyślany, a do tego – prostoduszny. Jego książka przyda się nie tylko w oswajaniu autyzmu.\nEtykiety: autobiografia, Naoki Higashida, recenzja, W.A.B.\nMamy już wyniki konkursów "ciotkowych". Razem z Wydawnictwem Muza SA wybraliśmy najpiękniejsze i najciekawsze prace (sama bym nie wymyśliła lepszych zwierzątek i map dla mojej ciotki! Mało: sama ciotka by takich nie wymyśliła!)\nA oto lista dzieci, do których wędrują "Ciotki":\nŁukaszek i Kasia\nNadzieja i Łucja\nMelania i Malwina\n11 lutego 2015 odbyła się premiera mojej książki - zbioru humorystycznych opowiadań - A MOJA CIOTKA. Tomik jest dostępny w wydawnictwie MUZA SA\nAutor: Izabela Mikrut o 10:45 Brak komentarzy:\nMegan McDonald: Hania Humorek i Smrodek. Poszukiwacze skarbów\nMłodszy brat Hani Humorek, Smrodek, też ma prawo do zabawy i przeżywania ciekawych przygód. Zwykle stanowi tło dla Hani i jej szkolnych kolegów, ale w podserii Hania Humorek i Smrodek wybija się na pierwszy plan, ku uciesze odbiorców, którzy najpierw polubią tę postać za imię, a w dalszej kolejności – za uczestnictwo w pomysłowych wydarzeniach. „Poszukiwacze skarbów” to dwunasty zeszyt z kolekcji. Megan McDonald sięga tu po wątek, który dzieci pasjonował od zawsze i należy właściwie do kanonu literatury czwartej, nawet jeśli dzisiaj przyćmiewany jest przez historyjki edukacyjne i ugrzeczniane. Temat pirackich skarbów to w końcu piękna pożywka dla wyobraźni, baśniowe spełnienie marzeń połączone z awanturniczą przygodą. Hania i Smrodek nie muszą uciekać w świat bajki. Mają to szczęście, że swoją przygodę mogą przeżyć naprawdę. Oni nie dostrzegają komercjalizacji świata i sztuczności tego, co wymyślili dla nich dorośli. Będą za to miło spędzać czas na beztroskiej zabawie. Zabawie w poszukiwanie skarbów – co dla odbiorców będzie mieć spore znaczenie.\nHania Humorek i Smrodek płyną z rodzicami promem na wyspę. Wraz z nimi zresztą płyną i inni uczestnicy gry. Na wyspie wszystkich wita „prawdziwy” pirat, który przedstawia maluchom zasady zabawy. Dzieci muszą wykazać się pomysłowością, spostrzegawczością i inteligencją. Rozszyfrowują kolejne wskazówki i przemierzają wyspę – to gra terenowa, a nie jej komputerowa (czy nawet książkowa) namiastka. Tu trzeba działać i nie dać się wyprzedzić innym. Hania i Smrodek uczą się również pracy zespołowej – w pojedynkę nie udałoby się im rozwiązać trudnych zagadek. To rodzeństwo, które z reguły było przedstawiane w opozycji do siebie, teraz zachowuje się zupełnie inaczej – budująco również dla odbiorców. Mało tego – Megan McDonald sugeruje, jak można podzielić się ekscytującą nagrodą. U jej kilkuletnich bohaterów taka postawa nie dziwi.\nDorośli zobaczyliby w tej mikropowieści komercję i próbę wyciągania pieniędzy od rodziców, kolejny park atrakcji nastawiony na zyski. Dzieci widzą szansę na spełnienie najdziwniejszych marzeń – dla nich pirat na wyspie jest jak najbardziej prawdziwy, podobnie jak sam skarb do zdobycia. Odpowiednio przygotowana gra sama w sobie jest nagrodą i sympatyczną niespodzianką – maluchy nie dostrzegą nawet pracy, którą muszą włożyć w rozwiązanie zagadki – a tym bardziej umiejętności, jakie w ten sposób nabywają.\nMegan McDonald opisuje wydarzenia z perspektywy Hani i Smrodka. Będzie tu więc dużo emocji, a tekst zachęci odbiorców do aktywnego uczestnictwa w przygodzie: w końcu trzeba sięgnąć po alfabet Morse’a lub odgadnąć, jakie treści kryją wierszowane zagadki, żeby przejąć część uczuć bohaterów. Tym samym autorka zaprasza dzieci do wspólnej zabawy, tym ciekawszej – że możliwej do zrealizowania. Odbiorcy, śledząc przygody Hani i Smrodka, nie tylko otrzymają porcję rozrywki, ale przejmą też przynajmniej część pozytywnych – szlachetnych – lekturowych postaw. W „Poszukiwaczach skarbu” przygoda ma też wartość edukacyjną, ale zgrabnie ukrytą w ciekawej fabule. Najmłodsi, którzy lubią Hanię i Smrodka, będą usatysfakcjonowani taką lekturą. W niewielkiej objętościowo i ładnie ilustrowanej historyjce skrywa się istota współpracy i wzajemnego porozumienia. Dzieci intensywnie odbierają niespodzianki przygotowane na wyspie piratów – to uciecha porównywalna z pierwszą wizytą w wesołym miasteczku – w tomiku zyskuje jeszcze ładną fabularną oprawę i przekonujący kształt. Hania i Smrodek tym razem jednoczą siły, żeby dowiedzieć się, jak smakuje wygrana. „Poszukiwacze skarbu” to tomik, który rozbudzi wyobraźnię małych odbiorców.\nZabawa w drogę\nOto publikacja, która przede wszystkim małych chłopców zajmie na dłużej. „Otto jeździ tam i z powrotem” definiowany jest przez wydawnictwo Wilga jako „czytanka odwracanka”. Tekst zmusza małych odbiorców do kręcenia kartonową książką na różne strony – a ci, którzy jeszcze nie potrafią czytać, też będą podążać za bohaterem – w przeciwnym razie nie obejrzą dokładnie rysunku, bo część jego elementów umieszczona została do góry nogami lub skosem. Trzeba się więc trochę wysilić i pobawić tomikiem, żeby odkryć tajemnice Toma Schampa. „Otto jeździ tam i z powrotem” to szansa na przemierzanie ruchliwych ulic miasta i dokładne przyglądanie się kolejnym pojazdom (w tym – bardzo nietypowym, złożonym choćby z listu czy żółwia na kółkach). Im więcej niezwykłości, tym lepiej dla maluchów - bo w końcu kto chciałby oglądać coś do znudzenia przewidywalnego i monotonnego? Tymczasem Otto jest skazany na obserwowanie ulicy: jechał z tatą do domu, ale utknął w korku. Dla dziecka to męczarnia, więc bohater umila sobie czas. Podziwia nietypowych pasażerów w nietypowych pojazdach, może też zauważyć niezwykłości na samej drodze. Czasami ulicą przejedzie wynajęta do przeprowadzki ciężarówka, innym razem mija się stację paliw. Policja łapie piratów drogowych. Do tego dochodzą jeszcze tiry, taksówki, ronda i… roboty drogowe. Nic dziwnego, że Otto się nie nudzi.\nDzieci będą bez przerwy kręcić książeczką, co zachęci je może nawet do samodzielnej zabawy – sztywne kartonowe kartki (o zaokrąglonych rogach) sprawiają, że tomik nadawać się będzie między innymi na czas podróży – i nie zniszczy się tak łatwo przy oglądaniu. Pozwoli też ćwiczyć sprawność manualną maluchów. Kolejne obrazki sprawiają wrażenie dość chaotycznych. Tekst został tu zredukowany do minimum i nie zawiera tego, co najważniejsze – nie zdradza rysunkowych niespodzianek, których w tomiku niemało. Kiedy jednak dzieci poruszać się będą wzdłuż linii słów, z pewnością nie stracą z oczu najważniejszych obrazkowych żartów. Stopniowo też nauczą się ogarniać chaos ilustracyjny i skupiać uwagę na tym, co aktualnie je interesuje. Taki rytm lektury pomaga też w rozwijaniu nieszablonowego kreatywnego myślenia.\nTa książka-zabawka trafia w zainteresowania małych chłopców, ale jest też miejscami hołdem dla absurdu. Schamp będzie rozśmieszać najmłodszych wizją autobusu pełnego ryb czy samochodami w miejsce butów. Przygotowuje mnóstwo tego typu niespodzianek dla małych odkrywców. Tu nigdy nie wiadomo, kiedy i w jakim punkcie książki skończy się „lektura” – i co danym razem odkryje w niej kilkulatek. Otto nie przeżywa tu żadnych wielkich przygód (jeśli nie liczyć samego ekscytującego faktu jazdy samochodem z tatą), a tomik nie ma fabuły w klasycznym sensie. A jednak dostarczy dzieciom bez wątpienia rozrywki. Różne mogą być sposoby pracy z tą książką – można zostawić z nią dziecko lub poprosić, żeby relacjonowało zaobserwowane zjawiska (co wyćwiczy umiejętność opowiadania i spostrzegawczość). Można bawić się w zgadywanki lub wspólnie szukać dróg dla bohatera. Sam pomysł na obrazkowe zagęszczenie treści nie jest niczym nowym, ale urozmaicenie w postaci odwracanego druku to już dodatkowa wartość i wyróżnik publikacji. Z Ottonem czas spędza się bardzo przyjemnie – zwłaszcza że strona graficzna prawie wymusza na odbiorcach zaangażowanie w nieistniejącą tekstowo opowieść. Otto, mimo oszczędności słów, wydaje się inspirującym bohaterem dla ciekawych świata kilkulatków.\nUWAGA - przedłużenie terminu konkursów z książką A MOJA CIOTKA: na prace Waszych dzieci czekamy do 15 lutego\nkonkurs pierwszy: na stworzenie mapy podróży MOJEJ CIOTKI\nkonkurs drugi: na przedstawienie ulubionego zwierzątka MOJEJ CIOTKI\nW wydawnictwie MUZA SA 11 lutego 2015 premiera mojej książki - zbioru humorystycznych opowiadań - A MOJA CIOTKA:\nRené Goscinny, Albert Uderzo: Przygody Asteriksa. Osiedle bogów\nRzymianie dostarczają Asteriksowi i Obeliksowi tak potrzebnej rozrywki. Nie mogą dopuścić do siebie choćby cienia myśli o porażce – a kiedy nie pomagają starcia zbrojne, próbują podstępów. Tym ciekawiej dla poczciwych Galów. W puszczy pełnej smakowitych dzików ma teraz powstać osiedle bogów. Tak Juliusz Cezar zamierza zmusić Galów do przyjęcia cywilizacji. Stary las zastąpi park naturalny, a ludziom zapewni się dobrobyt i szczęście, o jakim nawet nie śnili. „Osiedle bogów” to siedemnasty album ponadczasowego cyklu Goscinnego i Uderzo – rozrywka także dla dorosłych. To znakomicie narysowany komiks z wielopłaszczyznowym humorem i wyrazistymi bohaterami – oraz z refrenem, który czytelnicy (a nawet odbiorcy produkcji filmowych i kreskówek) znają na pamięć. Walka na sztuczki i pomysły obfituje w szereg niespodzianek, a autorom udało się w tomiku zawrzeć między innymi… satyrę na dwudziestowieczny konsumpcjonizm. Wiele odniesień z rzeczywistości Galów pasować będzie do dzisiejszych standardów. I w udanym połączeniu bajkowych sylwetek i motywów z czystą kpiną z aktualiów kryje się jedno ze źródeł sukcesu komiksu. „Osiedle bogów” to lektura o najwyższej jakości.\nMnóstwo tu drobnych smaczków w narracji, w portretach bohaterów – i w samych dialogach. Dla dzieci przeznaczony jest humor sytuacyjny, dla dorosłych – kolejne piętra zabaw słownych. Komizm pojawia się również dyskretnie na kolejnych rysunkach – odkrywanie dowcipów Uderzo to prawdziwa przyjemność. Nie wszystkie dają się wychwycić w pierwszej lekturze, tym większa będzie rozrywka. „Osiedle bogów” przedstawia cywilizacyjne zagrożenia starożytności z przymrużeniem oka. Tu dowcip wiąże się też z umiejętnością przenoszenia wątków między różnymi czasami. Ale Goscinny nie zamierza tworzyć satyry agitacyjnej: bawi się skojarzeniami, wyzwala absurd i sięga po czysty komizm, tak bardzo uwielbiany przez odbiorców. To dzięki rezygnacji z realnej agresji Asteriks staje się synonimem śmiechu.\nTo, co dzieje się w wiosce Galów, w obozie Rzymian czy w kręgu niewolników ma jasno określony cel – służy rozrywce. Goscinny i Uderzo poszukują wiąż nowych tematów na zobrazowanie jednego konfliktu i jednego zestawu charakterów. Dzięki powtarzalności w wizerunkach (oraz w ogólnych założeniach funkcjonowania Rzymian i Galów) mogą skoncentrować się na ciągłym zaskakiwaniu odbiorców. Ta tendencja nie słabnie z czasem: tu niemożliwe byłoby wskazanie pomysłów gorszych czy nietrafionych – takie po prostu nie istnieją, co „Osiedle bogów” potwierdza. Chociaż historia wydaje się krótka (48 stron), nie pozostawia niedosytu. Taka objętość pozwala w pełni i bez dłużyzn zaprezentować historię Asteriksa i Obeliksa. A wydarzy się tu sporo.\nAmatorów komiksów zachwycą oczywiście niezwykle precyzyjne i bardzo bogate w detale kadry. Tu każdy, nawet najmniej ważny obrazek został starannie dopracowany. Doskonale widać nie tylko emocje postaci (zamieniające bohaterów w ich własne karykatury), ale i konstrukcję świata wymyślonego przez autorów: realizm miesza się z urokliwą bajkowością – to cieszy, bo poza radością z odkrywania ilustracyjnych zabaw ma się też przyjemność z oglądania książki.\nPrzeciwnicy komiksów wobec tej publikacji byliby bezradni. „Osiedlu bogów” nie można nic zarzucić, to wyjątkowa rozrywka dla całych rodzin. Asteriksa nikomu przedstawiać nie trzeba, więc cała seria powinna się cieszyć ogromnym uznaniem czytelników – w pełni zasłużenie. Te historie się nie starzeją, a za sprawą obfitości żartów – również i nie nudzą. Różnym (wiekowo) grupom odbiorców ujawniają różne pokłady sensów i intertekstualiów. Komiksy z tego cyklu to nie prosta kioskowa rozrywka dla najmłodszych, a klasyka, do której chce się wracać. Nie wierzę, że ktoś jeszcze nie słyszał o Asteriksie – ale gdyby jednak, czasu spędzonego nad „Osiedlem bogów” nie pożałuje.\nEtykiety: Albert Uderzo, Egmont, komiks, recenzja, René Goscinny\nAgata Kołakowska zwraca uwagę na psychologiczne konstrukcje postaci. W „Zacisznym Zakątku” to właśnie motywacje poszczególnych bohaterów stają się ważniejsze od fabuły. Autorka rzuca też wyzwanie – nie pierwszy zresztą raz – optymistycznym i cukierkowym obyczajówkom. U niej tylko tytuł jest sielski, reszta to antyutopia. Równolegle w kilku sąsiadujących ze sobą domach na maleńkim ekskluzywnym osiedlu rozgrywają się wielkie małżeńskie dramaty. Kołakowska zmusza do życiowych konfrontacji kilka par i w zasadzie nie wychodzi poza obręb osiedla – przytulnego i spokojnego z nazwy.\nJedna z bohaterek straciła pracę i nie może znaleźć nowej, a frustrację pogłębia jeszcze zaciągnięty na kupno domu kredyt. Druga jest uosobieniem perfekcjonizmu – nie dopuszcza do siebie i do swoich bliskich nawet cienia słabości. Trzecia nie radzi sobie z życiem, a czwarta cierpi z powodu seksualnej oziębłości męża. Wśród mężczyzn wyróżnia się postaci zaciekłego krytyka literackiego – tu Agata Kołakowska wprowadza dość oczywisty i nawet schematyczny portret o znamionach satyry. Odpowiednio naszkicowani bohaterowie stają wobec coraz trudniejszych wyzwań – zwykłe problemy pęcznieją i prowadzą do całego szeregu katastrof, z którymi ciężko będzie się uporać bez profesjonalnego wsparcia. Kołakowska nie bawi się w subtelności – prowokuje sytuacje ekstremalne i sprawdza, jak poradzą sobie z nimi sąsiedzi. Przy okazji weryfikuje pogląd na przyjaźnie i szczęście. Próbuje też dawkować tajemnice – jeden z domów w Zacisznym Zakątku skrywa mroczny sekret, na horyzoncie pojawia się też terminarz z pesymistycznymi notatkami. Nie wszystkim nieszczęściom da się zapobiec, ale może ważna jest sama chęć działania? Mimo minorowych tonów w fabule, Agata Kołakowska nie przygnębia – angażuje za to w życiowe komplikacje postaci. Nie szuka baśniowych rozwiązań, stawia za to na prawdopodobieństwo (lub, przynajmniej, na konsekwencję w charakterologicznych wizerunkach).\nGłębokie rozumienie dla postaci objawia się w fabule. Jeśli chodzi o partię narracyjną, Kołakowska poświęca jej mniej energii. Nie sili się na przekonujące opisy, a w dialogach bywa nienaturalna: zależy jej na przepływie informacji, nie na budowaniu językowego obrazu postaci. Wszyscy (łącznie z narratorem) posługują się językiem literackim łamanym przez potoczny. To w lekturze nie razi, bo Kołakowska dąży do kreślenia problemów, a nie do prawdziwości bohaterów. W „Zacisznym Zakątku” styl ma być przezroczysty, żeby nie odwracać uwagi od tego, co dla autorki istotne i warte podkreślenia. Dynamiki nadają fabule przejścia narracyjne od domu do domu – cały tom złożony jest z takich migawek.\nJest „Zaciszny Zakątek” odwróceniem modnych konwencji w literaturze kobiecej. Kołakowskiej nie kuszą wygodne tematy i proste relacje między bohaterami. Rezygnuje też z otoczki ochronnej: tu nieszczęścia mogą pojawić się w każdej chwili zamiast pozostać za powieściową rzeczywistością. Ta autorka wprost uwielbia testować wytrzymałość swoich postaci. Zmusza do konfrontacji, a odbiorczynie – do zastanowienia się nad skomplikowaną codziennością. Przy tym wszystkim zachowuje rytm obyczajówkowego czytadła, lekkiego i przyjemnego w zwyczajnej lekturze. Kołakowska wybiera silne doświadczenia, a do tego zawsze stara się dobrze poznać (i, co ważniejsze, zrozumieć) swoich bohaterów. Pozwala im popełniać błędy, ale przygląda się z życzliwością, mimo zachowanego do końca dystansu. „Zaciszny Zakątek” nie jest idylliczną gloryfikacją zwolnienia tempa życia – to zestaw dzisiejszych, ale też uniwersalnych zmartwień i problemów. Agata Kołakowska unika mówienia oczywistości i tworzenia scenariuszowych kolein, dostarcza za to czytelniczkom silnych przeżyć dzięki nastawieniu na interpersonalne kontakty.


Światła do jazdy dziennej. Co mówią przepisy? | Brak hamulców\nŚwiatła do jazdy dziennej. Co mówią przepisy?\nKuba 29 listopada 2015 3 grudnia 2018 15\nNowe samochody coraz częściej są wyposażone w światła do jazdy dziennej (DRL). Przepisy o ruchu drogowym dopuszczają możliwość używania świateł DRL zamiast świateł mijania w pewnych warunkach. Jest to szczególnie przydatne użytkownikom świateł ksenonowych, które szybko się zużywają i tracą swoje właściwości a ich naprawy są bardzo drogie. Nawet kiedy nasze auto wyposażone jest w czujnik zmierzchu i ma funkcję AUTO, która przełącza światła mijania na DRL i z powrotem w zależności od warunków oświetleniowych to nie zwalnia nas to od myślenia i podejmowania właściwych decyzji. Warto sprawdzić czy nasze auto oferuje regulacje czułości trybu AUTO. Prawie zawsze warto przestawić na największą czułość, najwcześniejsze włączenie!\nProblem w tym, że włączenie świateł dziennych nie uruchamia świateł pozycyjnych, ani przednich i co najważniejsze tylnych!!! Aby zapewnić właściwą widoczność naszego pojazdu innym uczestnikom ruchu należy mieć włączone światła pozycyjne! Szczególnie dotyczy to warunków ograniczonej przejrzystości powietrza.\nBardzo często można spotkać kierowców, którzy w gęstej mgle, deszczu a nawet w nocy jadą na światłach dziennych a tylne światła pozycyjne pozostają wyłączone! Jest to niedopuszczalne i wyjątkowo niebezpieczne. Nie róbmy tak. Bądźmy świadomi jak działa oświetlenie w naszym samochodzie i jakie spełnia funkcje.\nMiało być dobrze a wyszło jak zwykle….\nKażdy kierowca ma obowiązek korzystać z oświetlenia zewnętrznego swojego samochodu zgodnie z przepisami. Wielu kierowców tak czyni. Inni są zupełnie nieświadomi problematyki. Jednak nawet na tych obeznanych z zasadami czyhają pułapki.. prawne.\nPrzez pewien czas można było spotkać auta, szczególnie wyższych klas, w których można było zdecydować czy światła dzienne uruchamiają się razem z oświetleniem pozycyjnym(pozycyjne przednie i tylne, oświetlenie obrysowe i oświetlenie tablicy rejestracyjnej). Po 31 grudnia 2009 roku takie rozwiązanie jest zakazane! Nie trudno o wniosek, że ciągłe zmiany w przepisach mogą sprowadzić na manowce nawet najbardziej przezornych!\nKiedy możemy używać świateł do jazdy dziennej?\nPrawo o ruchu drogowym (PORD) mówi wyraźnie, że świateł dziennych można używać zamiast obowiązkowych świateł mijania w warunkach normalnej przejrzystości powietrza, od świtu do zmierzchu. Problem w tym, że w ciągu dnia szczególnie w okresie jesienno-zimowym rzadko ten warunek jest spełniony.\nKiedy więc nie wolno nam włączyć DRLi nawet w dzień?\ndeszcz, śnieg itp. (nawet niewielki)\nmgła (nawet niewielka)\nduże zachmurzenie, szarówka, zacieniony las\nWystępowanie opadu atmosferycznego lub innych niesprzyjających warunków należy traktować jako warunek wystarczający do zrezygnowania z użycia świateł dziennych, ponieważ niezależnie od powodów wystąpienia niedostatecznej widoczności, należy zachować ostrożność gwarantującą bezpieczeństwo w ruchu drogowym.\nŚwiatła DRL nie oświetlają drogi a co więcej mogą oślepiać!\nZadaniem świateł dziennych jest zapewnienie widoczności naszego pojazdu innym uczestnikom ruchu. Nie spełniają one funkcji oświetlania drogi przed pojazdem! Dlatego w warunkach ograniczonej widoczności i ograniczonego natężenia światła słonecznego na przykład gdy droga prowadzi przez gęsty las należy bezwzględnie korzystać ze świateł mijania, które mają za zadanie oświetlać drogę przed pojazdem.\nDrugim niezwykle ważnym aspektem używania DRLi jest fakt, że świecą w sposób rozproszony, podobnie jak światła drogowe(długie). Powoduje to, że używane przy słabym oświetleniu mogą razić innych uczestników ruchu ściągając niebezpieczeństwo!\nNależy też pamiętać, że ustawa mówi „może używać” świateł DRL, a więc na barkach kierowcy spoczywa odpowiedzialność za dobranie używanych świateł do warunków na drodze.\nPosted inBezpieczeństwo na drodze Przepisy o ruchu drogowym\nTagged DRLLEDświatła do jazdy dziennejświatła dzienne\n15 thoughts on “Światła do jazdy dziennej. Co mówią przepisy?”\n14 grudnia 2015 at 12:27\nStwierdzam że to rozwiązanie jest nie dla wszystkich. Nieraz spotkałem auto z włączonymi dziennymi z przodu podczas szarówki a z tyłu wyłączone, ja rozumiem że to ładnie wygląda ale używajmy tego z głową.\n29 listopada 2017 at 14:28\nKtoś bardzo skomplikowal tak prostą sprawę jak światła dzienne w samochodzie. Po pierwsze gdy świeci słońce są one w ogóle niepotrzebne a nawet szkodliwe, po drugie jeśli już ktoś twierdzi że chodzi o to aby pojazd był widoczny to absolutnie w raz z przednimi światłami muszą być włączone światła tylne!\n21 marca 2016 at 12:16\nUżywanie wszystkiego w samochodach powinno być z głową.. Wbrew pozorom potrafi to sprawić ogromna zagrożenie na drodze. Nie spotkałem się jeszcze z takim, ale życie jest pełne niespodzianek..\n6 kwietnia 2016 at 10:22\nNo właśnie oświetlenie w samochodzie potrafi być ogromnie niebezpieczne. Ważne, żeby dbać o dobrą intensywność oświetlenia i wyregulować je\n26 maja 2016 at 01:13\nRegulamin nr 48 Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (rev. 12), który jest uznawany również przez Polskę, określający homologację świateł dziennych, zezwala na włączanie się (minimum) tylnych świateł pozycyjnych razem ze światłami do jazdy w dzień!\n27 maja 2016 at 11:36\nDziękuję za tą informację. Pytanie dlaczego więc producenci aut nie robią tak żeby światła dzienne włączały się razem z pozycyjnymi tylnymi?\n13 kwietnia 2017 at 21:46\nBo nie muszą, jasno jest napisane, że mogą czyli że jest to dopuszczone a nie nakazane!\n13 kwietnia 2017 at 21:49\noj pomyłka, nawet nie mogą!\n13 kwietnia 2017 at 21:50\na jeszcze inaczej, w UE mogą a w PL nie…\nSkąd w internecie błąd że tylne nie mogą?!\nW rozporządzeniu jest wyraźnie napisane że nie muszą włączać się tylne. Nie jest to zakazane. Tymczasem wszyscy powielają błąd chyba z Wikipedii że nie wolno.\nPodsumowając: światła dzienne mogą być z przodu a także mogą być z tylu.\nCo ciekawe nie wiadomo kto daje samochodom homologacje w Polsce ale przepisy zmuszają do wyłączenia dziennyc świateł przy włączonych światłach mijania ale nowe samochody nie zawsze to robią. Ktoś chyba brał w łapę\n7 stycznia 2018 at 15:00\nJadąc nowym autem wyposażonym fabrycznie w automatyczne światła do jazdy dziennej w dzień pochmurny o przejrzystości powietrza dającą widoczności daleko powyżej 100 m zostałem zatrzymany przez drogówkę na terenie miasta Bielska -Białej o godz 11,20 spisany i pouczony że muszę obowiązkowo używać świateł mijania nawet w dzień . Nigdzie nie mogę znaleść przepisów regulujących ten przepis w jasny i czytelny sposób określający w metrach widoczność nakazującą używanie świateł mijania zamiast do jazdy dziennej .\nProszę o info w tej sprawie …\nKluczem jest tutaj zapis w ustawie „normalnej przejrzystości powietrza”. Więc jeżeli występuje chociaż niewielkie zamglenie(widoczność 100-200-300m to nie jest dużo). Jeżeli pada deszcz, śnieg lub jest silne zachmurzenie i szarówka to wystarczające przesłanki, by zrezygnować ze świateł dziennych DRL na rzecz świateł mijania. Co masz na myśli automatyczne? Masz ustawione w pozycji 0 czy AUTO? Masz czujnik deszczu i zmierzchowy?\n20 czerwca 2018 at 11:01\nZgadzam się z materiałem świetna robota!\n18 marca 2020 at 14:35\nNajwiększym problemem są światła dzienne które zostały zakupione i dołożone na własną rękę. Ich jakość pozostawia wiele do życzenia, a emitowane światło jest fatalne. Gdy dołączymy do tego nieroztropność kierowcy, który zapomni w gorszych warunkach przełączyć na światła mijania to nieszczęście gotowe.\nZakątek Piękna Małgorzata Kamyk MotoStarter - rozruszniki i alternatory\nWięcej w Bezpieczeństwo na drodze, Przepisy o ruchu drogowym\nParkingi i place, czyli powierzchnie wspólne\nTym razem chciałbym poruszyć temat niezwykle ciekawy, bo dotyczący praktycznie nas wszystkich. Niezależnie od tego czy jesteśmy pieszymi czy kierującymi....


TRZY LODOWISKA, MNÓSTWO FRAJDY! OSIR\nTRZY LODOWISKA, MNÓSTWO FRAJDY!\nNo i mamy komplet! Ośrodek Sportu i Rekreacji w Olsztynie informuje, że w czwartek 5 grudnia oddaliśmy do Państwa dyspozycji trzecie miejskie lodowisko – przepięknie położony obiekt w kompleksie Centrum Rekreacyjno-Sportowym Ukiel.\nRozpoczęcie sezonu łyżwiarskiego to u nas moment, na który czeka mnóstwo amatorów tego zimowego sportu, o czym najlepiej świadczą liczby – w poprzednim sezonie 2018/2019 ze wszystkich lodowisk miejskich skorzystało ponad 50 tys. użytkowników. Wielu z nich ma dryg i smykałkę do piruetów i przekładanek, część stawiała pierwsze kroki na lodzie – wszystkich łączyła pasja do sportu i chęć aktywności na świeżym powietrzu. I uśmiechy na twarzach!\nDlatego znów oferujemy Wam radość – 28 listopada uruchomiliśmy lodowisko przy Hali Widowiskowo-Sportowej Urania, od 4 grudnia funkcjonuje obiekt przy ul. Jeziołowicza, a 5 grudnia otworzyliśmy lodowisko w pięknym kompleksie Centrum Rekreacyjno-Sportowego Ukiel!\nPamiętajcie, że to sport dla każdego – początkujący mogą u nas wypożyczyć łyżwy i sprzęt pomocniczy, tzw. pingwinki czy pandy. Życzymy wielkiej frajdy i udanej zabawy!\nCennik: 10 zł (bilet normalny) i 7 zł (ulgowy); wypożyczenie łyżew: 10 zł i 7 zł.\nKarnet na 10 wejść: 90 zł (normalny) i 60 zł (ulgowy).\nCennik: 10 zł (bilet normalny) i 7 zł (ulgowy); wypożyczenie łyżew: 7 zł i 5 zł.\nCennik: 10 zł (bilet normalny) i 7 zł (bilet ulgowy)\nKarnet na 10 wejść: 90 zł (normalny) i 60 zł (ulgowy)


Antyfluorowa krucjata może sięgnąć Pucharu Świata | biegowki24.pl\nAntyfluorowa krucjata może sięgnąć Pucharu Świata\nNorweski wax truck.\nVegard Ulvang, szef komisji biegów narciarskich w FIS postuluje wprowadzenie zakazu stosowania smarów fluorowych także w zawodach najwyższej rangi.\nNiewykluczone, że antyfluorowa krucjata sięgnie dalej, bo Vegard Ulvang, który jest szefem komisji biegów narciarskich w międzynarodowej federacji chciałby, by dyscyplina kojarzyła się ze zdrowiem i naturą. A tego ze stosowaniem fluoru pogodzić się nie da. Badania dowiodły, że pierwiastek, będący składnikiem proszków, parafin, gripów i klistrów, ma negatywny wpływ na środowisko, a także zdrowie zwierząt i ludzi.\nUlvang jest za całkowitym zakazem stosowanie tego typu specyfików w zawodach Pucharu Świata. Dlatego chce, by opracowana została metoda testowania tego, co de facto znajduje się na ślizgach nart. W zawodach juniorskich w Norwegii na wybrane losowo narty przyklejana ma być taśma, która następnie będzie badana w niemieckim laboratorium. Wiąże się to z kosztami, ale z drugiej strony – rezygnacja ze smarów fluorowych to potężna oszczędność w kosztach serwisu.\n-Żeby wprowadzić zakaz, musimy mieć skuteczny mechanizm kontroli. Inaczej zakaz nie będzie miał sensu – nie ma wątpliwości Vegard Ulvang, który przypomina, że dyrektywa unijna, która wejdzie w życie w 2020 r., zakaże stosowania fluoru w określonym zakresie. Czas pokaże, czy branża producentów smarów (jednym z największych, o ile nie największym, jest norweski Swix) i nart znajdzie „zdrowe” substytuty fluoru.\nTags: smary smary fluorowe Swix Vegard Ulvang\n← Norwegowie zakazali smarów fluorowych w zawodach juniorów\nW Izerach góra z górą się zeszły →


Jednostka Dowodzenia Ratunkowa Scania - TEAMA - Zabawka - Sklep AleMaluch.pl\nTEAMA JEDNOSTKA DOWODZENIA RATUNKOWA SCANIA to pojazd wykonany z wysokiej jakości tworzywa sztucznego i metalu. Model pojazdu wykonany jest w skali 1:48, na licencji Scania. Realistyczny wygląd i wysoka jakość wykonania sprawią wiele radości kolekcjonerom i miłośnikom motoryzacji. Zabawka zapakowana w estetyczne opakowanie typu „window-box”. Zalecany wiek dziecka 3+.


Kupuj taniej u polskich projektantów\nHome » Świat mody » Kupuj taniej u polskich projektantów\n2 września 2014 Beata Mironow 0 Świat mody,\nPolscy projektanci przygotowali dla wszystkich pasjonatów mody niemałą niespodziankę. Wyprzedaże końcówek kolekcji pod nazwą ,,Shop Local Sale’’ odbędą się 7 września w CH Blue City. Specjalnie na tę okazję przewidziano rabaty i mnóstwo cenowych okazji.\nInicjatywa, stworzona przez młodych ludzi uwielbiających modę, to przede wszystkim możliwość obejrzenia i kupna rzeczy, dostępnych na co dzień jedynie w Internecie. W projekcie wezmą udział różnorodne marki, których cechą wspólną innowacyjność, twórczość, a przede wszystkim chęć bezpośredniego kontaktu z klientem. W wydarzeniu weźmie udział 50 projektantów, którzy będą prezentować końcówki kolekcji lub przygotowane specjalnie na tą edycję produkty, które będą w niższych cenach. Przedsięwzięcie ma na celu promować lokalnych twórców i firmy oraz udowodnić, że nie nadwyrężając portfela można łączyć modę autorską z propozycjami\nSHOP LOCAL! SALE\nKiedy: 7 września godz. 10:00-20:00\nGdzie: C.H. Blue City, Aleje Jerozolimskie 179 Warszawa\n569 More posts in Świat mody category\nStreetwear – czego już nie nosimy?\nJak głosi klasyk - moda przemija, styl pozostaje. Dzisiaj coś o modzie. Albo raczej anty-modzie?...


Komputer o mocy nowych konsol - Komtek24\n» Komputer o mocy nowych konsol\nWydajny zestaw komputerowy zbliżony mocą do konsol nowej generacji!\n7 lat temu pokazano światu konsole Xbox One i PlayStation 4. Pomimo tego, że “postarzały” się one dużo lepiej niż poprzednie generacje ich czas już przemija i pozostało tylko parę miesięcy do pokazania konsol Xbox Series X i PlayStation 5. Wiele osób zachwyca się ich specyfikacją, ale każdy kto ma pojęcie o komputerach zdaję sobie sprawę, że te konsole to nic więcej niż komputery stacjonarne ze specjalnym systemem operacyjnym. Pojawia się pytanie - czy można już zbudować komputer o porównywalnej specyfikacji co konsole następnej generacji? Odpowiedź to oczywiście, ale zacznijmy od spojrzenia na specyfikację:\nAMD Zen, 3,5GHz\nAMD Zen, 3,8GHz\n10 TFLOPS ze wsparciem RT\n12 TFLOPS ze wsparciem RT\nOd razu można dojść do wniosku, że zbudowanie komputera o podobnej specyfikacji wcale nie jest trudne i można to zrobić na bardzo popularnych częściach komputerowych.\nProcesory w najnowszych konsolach są oparte o architekturę Zen i nie wydaję mi się, że istnieje lepszy odpowiednik procesorów z tych konsol niż oferujący 8 rdzeni i 16 wątków Ryzen 7 2700, którego taktowanie maksymalne osiągające nawet 4,1GHz jest dużo wyższe niż w przypadku obu konsol.\nTutaj problematyczne są nie tylko fakty, że karty graficzne muszą mieć “czystą” wydajność na poziomie około 12TFLOPS, ale również muszą wspierać szereg technologii - RayTracing, 8K, 120FPS, pamięć GDDR6 i inne. Na szczęście karta graficzna która pozwala nam na to wszystko jest Nvidia GeForce RTX2070 8GB. Jej potężna wydajność, wysoka ilość pamięci GDDR6, a także specjalne jednostki RT pozwalają na zagranie we wszystkie najnowsze i przyszłe gry w najwyższych detalach!\n16GB pamięci to wartość idealna dla każdego zastosowania związanego z grami i dokładnie taką ilość wykorzystują najnowsze konsole. Dlatego też najlepiej wybrać właśnie taką ilość pamięci gdy będziemy dobierać komputerowego odpowiednika współczesnych konsol.\nObie konsole zostały wyposażone w dyski SSD i nie ma co się dziwić - jest to praktycznie mus we współczesnych komputerach. Najnowsze konsole zostały wyposażone w dyski SSD o pojemności 1TB i dokładnie tak jak w przypadku pamięci jest to praktycznie idealna ilość i we właśnie taki dysk powinniśmy się zaopatrzyć kupując komputer na lata.\nObudowa, Zasilacz i płyta główna\nOczywiście komputer bez tych podzespołów to tylko garstka części, które nic nie zrobią, dlatego należałoby wybrać coś, co oferuje wysoki współczynnik jakości do ceny i fajnie byłoby mieć podświetlenie RGB. Idealnym rozwiązaniem w takim przypadku będą części SilentiumPC Signum SG1V EVO TG ARGB, Vero L3 700W, a także Gigabyte B450 Gaming X.\nOstateczna cena komputera który jest odpowiednikiem konsol przyszłej generacji wyniesie około 4999 zł. Porównując do wyższych cen gier konsolowych, a także bez przymusu płacenia abonamentu wszystko wychodzi nas taniej, a dostajemy dużo bardziej uniwersalną jednostkę niż zwykła maszynka do gier.\nInteresuje Cię gotowy zestaw komputerowy o takiej wydajności? Sprawdź komputer o mocy playstation 5 i nowego xbox!


Wymiana termopast i termopadów iMac - Serwis APPLE Warszawa\nWymiana termopast i termopadów iMacDamian_copy2019-09-23T10:45:51+00:00\nWYMIANA TERMOPAST I TERMOPADÓW W iMac’ach\nWymieniamy materiały termoprzewodzące w iMac. Mamy świadomość jak ważne jest, by moduł chłodzenia miał jak najlepsze wsparcie, dlatego posiadamy różne rodzaje past. Po konsultacji z klientem, stosujemy zawsze tą najbardziej adekwatną do przeznaczenia komputera. Nasi serwisanci mają doświadczenie w nakładaniu materiałów termoprzewodzących i wiedzą, która technika aplikacji będzie optymalna dla danego podzespołu.\nWymieniamy i uzupełniamy materiały termoprzewodzące w iMac’ach.\nŚwiadome połączenie składników w celu uzyskania substancji, która obniżałaby temperaturę wewnątrz urządzenia, zaowocowało kilkoma wariantami preparatów. Do najpopularniejszych należą pasty i taśmy, ale można spotkać się także ze sprejem czy podkładką. Każdy z tych produktów znajduje swoje zastosowanie w zależności od umiejscowienia oraz wymagań danego sprzętu. Oprócz rodzaju, olbrzymie znaczenie mają surowce wykorzystywane przy produkcji. I tak obecność srebra czy miedzi znacznie poprawi przewodnictwo materiału, ale nie zbliży się już do właściwości oferujących przez diament.\nBraki taśm i ubytki past przyczyniają się do szybszego nagrzewania się komputera. Ten mankament kompensowany jest przez wentylację – wiatraki włączają się wcześniej, pracują dłużej i intensywniej. Taki stan rzeczy nie wróży nic dobrego; usterka układu chłodzenia to najniższy wymiar kary za zaniedbanie urządzenia. Gorzej, jeśli wskutek takiej eksploatacji ucierpi procesor czy karta graficzna. Wówczas pozostaje pluć sobie w brodę i wyciągnąć z tego lekcję na przyszłość.\nW IVITER Apple, oprócz samej wymiany materiałów termoprzewodzących, oferujemy kompleksową konserwację iMac’a. Darmowa i niezobowiązująca diagnostyka wykaże, które miejsca wymagają interwencji, a nasi eksperci zaproponują odpowiednie zabiegi. Posiadamy zaplecze bogate w komponenty i substancje wszelkiej maści, które z powodzeniem usprawniają pracę komputera i których to nie żałujemy podczas aplikowania na podzespoły!\nPrzebieg procesu wymiany.\nInternet obfity jest w instrukcje samodzielnej aplikacji materiałów termoprzewodzących, jednak przestrzegamy przed wykonywaniem tego zabiegu na własną rękę. Proces wymiany musi zostać wykonany z precyzją popartą wiedzą i doświadczeniem – czyli dokładnie tak, jak to robią nasi serwisanci!\nNaniesienie past zaczyna się od demontażu komponentów. Następnie lokalizowane są powierzchnie z ubytkami materiału. Potem pozostaje przykleić termopad lub zaaplikować termopastę.\nJak dużo jej położyć, w jakim dokładnie miejscu, jak rodzaj wybrać – są to istotne pytania, które naszym serwisantom nie spędzają snu z powiek. Oni to wiedzą, a że takie zabiegi to ich rutyna, na pewno nie dojdzie tu do żadnych niepowodzeń.\nOczywiście niektóre decyzje zostają podjęte po konsultacji z klientem. Rynek oferuje różne typy past i taśmy, które różnią się jakością i ceną. Ma to swój wpływ na finalny koszt usługi.\nPasty, taśmy, pady.\nTudzież podkładki, a nawet spreje. Wszystkie wymienione produkty to pokrewne materiały (albo ich synonimy), których zadaniem jest poprawa jakości wentylacji. Ich wspólną cechą jest wysokie przewodnictwo cieplne. I choć różni się ono w zależności od bazy składników zastosowanych przy produkcji, zawsze wpływa wspomagająco na proces chłodzenia.\nInna forma o tej samej treści.\nJedyny ich sensowny podział, to zastosowanie. Dostępność miejsca oraz rodzaj i kształt powierzchni określają, który z materiałów sprawdzi się lepiej. Jako że w dalszej części tekstu rozróżnienie ich na taśmy czy pasty nie będzie miało większego znaczenia, pojęcia te będą stosowane zamiennie.\nZużycie się materiału.\nPrzejawem braku pasty lub niedostatecznej jej ilości jest szybsze i mocniejsze nagrzewanie się podzespołów. Ten mankament nieuchronnie prowadzi do usterki lub nawet usterek – problemy będą się pogłębiać i urastać na wzór kuli śnieżnej. Czujniki będą sygnalizować wysoką temperaturę i wówczas układ chłodzenia będzie dawał z siebie wszystko. A to niechybnie prowadzi do uszkodzenia modułu wentylacji, o którym szerzej pisaliśmy tutaj.\nRynek oferuje szereg past, które różnią się pod pewnymi względami. Na co powinniśmy zwrócić uwagę przy wyborze produktu? Oto zagadnienia, które powinny wpłynąć na nasz wybór:\n1. Typ. Ich parametry różnią się w zależności od bazy składników z jakich zostały stworzone. Sylikonowa, ceramiczna, z dodatkiem cząstek metali lub diamentowa – na którąś z nich będziemy musieli się zdecydować, a która to będzie, to już nasza decyzja. Ten podpunkt zasługuje na obszerniejsze rozwinięcie, które możemy znaleźć w następnym akapicie.\n2. Gęstość. W Specyfikacji podawana jest w gramach na centymetr sześcienny (g/cm3). Im gęstsza jest pasta, tym trudniej się ją aplikuje. Ma to jednak przełożenie na skuteczność w przewodzeniu ciepła – jest ono większe niż w przypadku produktów o rzadszej konsystencji. Ważne pod tym względem jest jednak poprawne i umiejętne rozprowadzenie preparatu – źle nałożony, mimo teoretycznie lepszej skuteczności, przyniesie więcej szkód niż pożytku.\n3. Współczynnik przewodnictwa cieplnego. Ten parametr powinien nas interesować najbardziej i jest on niejako wypadkową pozostałych. Nazywany też przewodnością termiczną, jest odzwierciedleniem zdolności substancji do przenoszenia wysokich temperatur. Im wyższe przewodnictwo, tym lepiej dla naszych podzespołów.\n4. Przeznaczenie. Po pierwsze są pasty dedykowane dla konkretnych komponentów takich jak procesor czy karta graficzna. Zostały one stworzone właśnie pod kątem tych elementów i to przy nich osiągają pełnię swoich możliwości. Po drugie zaś musimy sprecyzować nasze wymagania. Każdy oczekuje wysokiej skuteczności, ale będzie ona inna w przypadku komputera programisty, a inna kiedy urządzenie służy nam jedynie do wprowadzania danych w exelu. Ta sama pasta da różne efekty w przytoczonych przypadkach i tu warto zasięgnąć rady naszych ekspertów, którzy są dobrze zorientowani w temacie chłodzenia.\n5. Przedział temperatur w których można stosować pastę. Im szerszy zakres, tym wyższa jakość produktu.\n6. Sposób aplikacji. Uzależniony on jest od rodzaju opakowania w jakim znajduje się substancja. Najłatwiej rozprowadza się te przypominające strzykawkę. Innymi wariantami są pasty w tubie lub aerozol (preparat w formie sprayu).\n7. Pojemność produktu. Choć nie świadczy ona w żaden sposób o jakości preparatu, może być różna mimo podobnych opakowań. Nie dajmy zatem się nabrać na sprytne maskowanie różnic w pojemności przez producentów i sięgajmy po te bardziej opłacalne produkty, jeśli skład i cena są zbliżone.\n8. Testy, opinie. Dobry research pozwoli wyrobić sobie pogląd na temat danej marki i jakości produktów przez nią oferowanych. Ponadto będziemy lepiej zorientowani, która substancja będzie adekwatna do naszych zapotrzebowań.\nRodzaje past ze względu na bazę składników.\nWzmianka o typach past nie może przejść bez rozwinięcia. Materiały, które zostały użyte do stworzenia preparatu, są kluczowe dla jego wydajności. I tak pod tym kątem rozróżniamy pasty na:\n1. Sylikonowe – są rozwiązaniem budżetowym. Nie imponują parametrami. Na ich korzyść przemawia cena, jednak jest to złudna zaleta – charakterystyczne dla tych past jest szybkie zużywanie się. Zapłacimy jednorazowo mniej, to prawda, jednak w dłużej perspektywie koszty będą podobne jak przy stosowaniu preparatu lepszej jakości.\n2. Ceramiczne – tu możemy spotkać się z wariantami bez dodatku lub z dodatkiem cząstek metali. I to będzie robiło znaczącą różnicę. Te z drobinkami srebra czy miedzi będą wydajniejsze, co zresztą potwierdzi specyfikacja. Na tle poprzednika, pasta ceramiczna cechują się dłuższą żywotnością przy nieco wyższej, ale wciąż przystępnej cenie.\n3. Z dodatkiem cząstek metali – obecność srebra lub miedzi w preparacie wyraźnie podkręca parametr przewodnictwa cieplnego. Jest to wyższa półka preparatów o zastosowaniu chłodzącym. Wysoka jakość pociąga za sobą cenę, jednak perspektywa intensywniej i długotrwałej pracy komputera powinna skłonić nas do rozważenia tego rodzaju preparatu.\n4. Diamentowe – najdroższe rozwiązanie, ale i zdecydowanie najskuteczniejsze. Skalę przewagi oddaje przewodnictwo cieplne diamentu, które jest ponad dwa razy wyższe od przewodnictwa srebra czy miedzi. Te pasty dedykowane są komputerom game’ingowym i innym pracujących na podobnie wysokich obrotach.\nMy sugerujemy, klient decyduje.\nOptymalnym wyborem wydaje się produkt będący kompromisem ceny i jakości. Ważne, by była to świadoma decyzja nie podjęta pod wpływem reklamy, ceny czy promocji. Preparat powinien być w stanie skutecznie spełniać swoje zadanie i zapobiegać przegrzewaniu się komputera. Jeśli wciąż mamy wątpliwości i wahamy się między jednym, a drugim wariantem, nasi serwisanci służą radą. Uwzględniwszy przeznaczenie urządzenia, pomogą oni dokonać właściwego wyboru. Zapraszamy już dziś na darmową diagnostykę, która wykaże ewentualne miejsca z niedoborem lub brakiem pasty!


Wina niewinnych Niemców - Publicystyka - rp.pl\nAktualizacja: 18.03.2009, 11:41\nWina niewinnych Niemców\nNie tylko w Niemczech, ale także w Polsce o wysiedlonych Niemcach mówi się coraz częściej, że są „niewinnymi ofiarami” II wojny. A skoro tak, to jakiekolwiek rozważania o ich winie są nie na miejscu – pisze filozof\nNiemiecki historyk profesor Arnulf Baring w wywiadzie poświęconym budowie centrum upamiętniającego powojenne wysiedlenia zapytany: „Dlaczego Niemcy potrzebują tego rodzaju muzeum?”, odpowiedział: „A dlaczego potrzebny jest Polakom pomnik Powstania Warszawskiego?” („Rzeczpospolita”, 2 marca 2009 r.). Poniżej dalsza część artykułu\nNa pierwszy rzut oka to zaskakująca odpowiedź. Baring, będąc historykiem, zapewne dobrze orientuje się w faktach dotyczących II wojny światowej. Pomimo to nie potrafi dostrzec zasadniczej różnicy między powstaniem warszawskim a wysiedleniami, które po wojnie spotkały Niemców. Sugeruje, że i w jednym, i w drugim wypadku mamy do czynienia z cierpieniem i męstwem, które zasługują na upamiętnienie. Wypowiedź Baringa jest znamienna. Świetnie ilustruje to, z czego chyba wszyscy, no może poza rządem premiera Tuska, zdają sobie sprawę. Polska, angażując ogromne siły, wygrała zupełnie nieistotną personalną potyczkę dotyczącą Eriki Steinbach i przegrywa z kretesem batalię o historyczną pamięć. Niemcy zaczęli postrzegać II wojnę światową przez pryzmat swoich bohaterów i swoich ofiar. Stawiają im pomniki, fundują muzea, kręcą filmy. Problem winy zostaje wyparty. Jego miejsce zajmuje problem cierpienia.\n[srodtytul]Zasłużone nieszczęścia[/srodtytul] Latem 1945 r. na ulicach niemieckich miast pojawiły się plakaty ze zdjęciami z obozu koncentracyjnego w Belsen i z napisem „To wasza wina!”. Przypisywały one narodowi niemieckiemu odpowiedzialność za zbrodnie popełnione przez nazistów. Czy słusznie? Na to pytanie próbował odpowiedzieć wybitny niemiecki filozof Karl Jaspers w głośnym eseju „Problem winy”. [wyimek]Polska powinna podjąć merytoryczną dyskusję nad problemem wysiedlonych i w jej ramach wyraźnie argumentować za Karlem Jaspersem, że ci ludzie zasłużyli na swój los [/wyimek] Jaspers wyróżnia cztery pojęcia winy: kryminalną, polityczną, moralną i metafizyczną. O pierwszej z nich mówimy wtedy, gdy ktoś złamał obowiązujące prawo. Wina polityczna wiąże się z tym, że każdy obywatel jest współodpowiedzialny za działania władz swego państwa. Wina moralna to pochodna naruszenia norm etycznych. Wina metafizyczna bierze się z odpowiedzialności za zło, które spotyka innych, zwłaszcza gdy dzieje się ono w naszej obecności lub z naszą wiedzą. Jaspers dochodzi do wniosku, że choć niewielu Niemców brało bezpośrednio udział w zbrodniach wojennych, cały naród ponosi za nie odpowiedzialność. Oskarżenie: „To wasza wina!” dotyczy więc każdego obywatela faszystowskich Niemiec, choć w różnym sensie tego słowa. Ci, którzy dopuścili się zbrodni, oraz ich mocodawcy ponoszą winę kryminalną. Na społeczeństwu, które tolerowało władzę Hitlera, spoczywa wina polityczna. Udzielanie reżimowi jakiejkolwiek formy poparcia pociąga za sobą winę moralną, a bezczynność w obliczu faszystowskich zbrodni skutkuje winą metafizyczną. Z faktu, że wina za II wojnę światową spoczywa nie na garstce nazistów, tylko na całym niemieckim społeczeństwie, płyną określone konsekwencje. Szczególnie istotne są skutki winy politycznej, czyli tolerowania przez Niemców działań Hitlera, które doprowadziły do wojny. Jaspers tak o tym pisze: „Jeśli wina polityczna powstała w związku ze zdarzeniami, które ostateczne rozstrzygnięcie znalazły w wojnie, wówczas konsekwencją dla pokonanych może być zniszczenie, deportacja, zagłada”. Konkluzją wywodu jest stwierdzenie, że Niemcy ponoszą odpowiedzialność za wszystkie nieszczęścia, które ich spotkały w wyniku II wojny światowej. [srodtytul]Pomnik czy ostrzeżenie[/srodtytul] Wiceprzewodniczący Związku Wypędzonych Christian Knauer trafnie zauważył, że „Historia ma wiele płaszczyzn i można ją przedstawić w różny sposób” („Rz”, 5 marca 2009 r.). W przypadku „Widocznego znaku” problem nie polega na tym, że Niemcy chcą zająć się powojennymi wysiedleniami swojej ludności z terenów Trzeciej Rzeczy, które weszły w skład Polski czy Czechosłowacji. Istotne jest to, w jaki sposób te wydarzenia zostaną przedstawione. Zależnie do tego, czy fundacja Ucieczka, Wypędzenie, Pojednanie położy nacisk na psychologiczny, czy aksjologiczny wymiar wysiedleń, otrzymamy odmienne historyczne narracje. W przypadku perspektywy psychologicznej uwaga zostaje skupiona na osobistych dramatach Niemców. Ludzie ci niewątpliwie cierpieli. Co więcej, nawiązując do porównania profesora Baringa, można przyznać, że ich cierpienia prawdopodobnie były większe niż cierpienia walczących w powstaniu warszawskim Polaków. I jedni, i drudzy ponieśli klęskę, z tym że Polacy walczyli w słusznej sprawie, a Niemcy nie. Polakom po militarnej porażce pozostało poczucie moralnego zwycięstwa, Niemcom nie zostało nic. Druga perspektywa to perspektywa aksjologiczna. Tutaj w historii wysiedleń nacisk zostaje położony nie na bolesnych skutkach tych zdarzeń, tylko na ich przyczynach. Na plan pierwszy wysuwają się rozważania o winie. Jeżeli opowiadając historię powojennych wysiedleń, położy się nacisk na psychologiczną kategorię cierpienia, jeśli uwaga zostanie skupiona na skutkach, a nie przyczynach, to „Widoczny znak” stanie się rodzajem pomnika upamiętniającego martyrologię narodu niemieckiego. Niewykluczone, że pojawi się pokusa, by umieścić go w sąsiedztwie pomnika Holokaustu w Berlinie. I w jednym, i w drugim przypadku chodzi przecież o złożenie hołdu cierpiącym narodom. W przypadku przyjęcia perspektywy aksjologicznej centrum nie będzie traktowane jako pomnik, ale ostrzeżenie. Nie stawia się pomników osobom, które cierpiały z własnej winy. Warto zachować o nich pamięć, jeśli będzie ona przestrogą dla przyszłych pokoleń. Byłoby to miejsce skłaniające do zadumy nad winą narodu niemieckiego. Za tym, że Niemcy – realizując „Widoczny znak” – przyjmą perspektywę psychologiczną, przemawiają dwa argumenty. Po pierwsze, jest ona bardziej nośna. Dużo większe zainteresowanie wzbudzają historie opowiadające w przejmujący sposób o cierpieniach jednostek niż subtelne pojęciowo rozważania o winie. Łatwiej grać na emocjach, niż skłaniać do namysłu. Po drugie, nie tylko w Niemczech, ale również w Polsce o przymusowo wysiedlonych Niemcach mówi się coraz częściej, że są „niewinnymi ofiarami” II wojny światowej. A skoro tak, to jakiekolwiek rozważania o ich winie są nie na miejscu. [srodtytul]Przypominać Jaspersa[/srodtytul] Z polskiego punktu widzenia taka perspektywa jest nie do przyjęcia. Czy możemy wpłynąć na jej zmianę? Warto przynajmniej spróbować. Polska zamiast angażować się w irracjonalne kłótnie o charakterze personalnym, powinna przyjąć zaproszenie Związku Wypędzonych do udziału w projekcie „Widocznego znaku”. Oczywiście nie po to, by do tego projektu dołożyć historie swoich wypędzonych, tylko by przypominać Niemcom Jaspersa, który mówił: „Nie może być żadnej wątpliwości, że my, Niemcy, ponosimy jakąś winę”. Powinniśmy podjąć merytoryczną dyskusję nad problemem niemieckich wysiedlonych i w jej ramach wyraźnie argumentować za autorem „Problemu winy”, że ci ludzie zasłużyli na swój los. Cierpieli, ale było to cierpienie zawinione. Jako zbiorowość tolerowali reżim Hitlera, który doprowadziły do wybuchu wojny. Jako jednostki udzielali różnych form poparcia rządom nazistów i bezczynnie przyglądali się ich zbrodniom. Mówienie w tym kontekście o niewinnych ofiarach to fałszujący historię sentymentalizm. Warto przy tym podkreślać, że nie jest to jedynie punkt widzenia „przewrażliwionych Polaków”, ale również stanowisko jednego z najwybitniejszych niemieckich myślicieli. Nie wiem, czy Polacy, podejmując dyskusję ze Związkiem Wypędzonych, będą w stanie wpłynąć na kształt „Widocznego znaku”. Jeżeli uda się skłonić Niemców do uwzględnienia w tym projekcie problemu winy, odniesiemy sukces. Jeżeli natomiast strona niemiecka będzie wbrew naszym racjom uparcie dążyć do upamiętnienia „niewinnych ofiar” wypędzeń, zawsze możemy wycofać się z omawianego projektu, argumentując, że liczyliśmy na rzetelną historyczną i aksjologiczną analizę problemu, natomiast Niemcy upierają się przy uproszczonej, wyrwanej z szerszego kontekstu narracji. Tak czy owak lepiej zamienić kłótnię o charakterze personalnym na merytoryczną dyskusję. [srodtytul]Własna polityka historyczna [/srodtytul] Problem „Widocznego znaku” sam w sobie nie byłby może tak istotny, gdyby nie to, że jest elementem bardziej złożonych procesów. Ważniejsze od tego, czy w Berlinie powstanie omawiane centrum i od tego, kto zasiądzie w jego władzach, są zmiany zachodzące w niemieckiej świadomości. Władze niemieckie zaczęły prowadzić przemyślaną politykę historyczną. Dyskusje o problemie niemieckiej winy zostają zastępowane dyskusjami o cierpieniu. A co w tym czasie obserwujemy w Polsce? Polityka historyczna rządu ogranicza się do histerycznych ataków na Erikę Steinbach. Ministerstwo Edukacji Narodowej planuje drastycznie ograniczyć lekcje historii. Środowisko związane z „Gazetą Wyborczą” od wielu lat stara się przedstawić Polskę jako siedlisko antysemityzmu. Te działania też układają się w pewien wyraźny trend: chodzi w nich o demontaż świadomości historycznej Polaków. Jeżeli obserwowane obecnie w Polsce i Niemczech tendencje nie ulegną zmianie, to za jakiś czas obudzimy się w Europie, w której polskie i niemieckie dzieci, z tych samych europejskich podręczników poznają następującą historie II wojny światowej: W okresie międzywojennym Europa była podzielona na państwa narodowe. W niektórych z nich, miedzy innymi Niemczech, Związku Radzieckimi i Polsce do władzy doszły autorytarne reżimy. Przeciwników politycznych zwalczano, zamykając ich w obozach, a społeczeństwo poddano nacjonalistycznej indoktrynacji. W pewnym momencie przywódcy tych reżimów wplątali swoje niewinne narody w okropną wojnę, przy czym trudno jednoznacznie określić, po czyjej stronie leżała wina. W czasie wojny miały miejsce różne straszne rzeczy, ale dwa zjawiska warte są szczególnej uwagi. Bliżej nieokreśleni naziści przy biernej akceptacji społeczeństwa polskiego i współudziale polskich nacjonalistów z Armii Krajowej masowo mordowali Żydów. Miliony niewinnych Niemców zostały przez Polaków wygnane ze swoich ziem ojczystych. Jeżeli nie chcemy, by nasze dzieci poznały taki obraz II wojny światowej, powinniśmy jak najszybciej zbudować swoją własną politykę historyczną. Zacznijmy od stosunków z Niemcami, w których niekończący się spór o Erikę Steinbach zastąpmy poważną, merytoryczną dyskusją o naszej wspólnej przeszłości. Zrezygnujmy z forsowanej przez MEN reformy nauczania historii. Zbudujmy Muzeum Historii Polski i Muzeum II Wojny Światowej, które w atrakcyjny sposób przedstawią naszą wizję przeszłości. Wreszcie, z dużym dystansem traktujmy wszelkie podejmowane w Unii Europejskiej próby napisania wspólnej europejskiej historii, gdyż nasz wpływ na tego typu projekty będzie ograniczony. [i]Autor jest doktorem filozofii, adiunktem w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego [/i]


Motele Kraków Pychowice - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nMotele Kraków Pychowice\nznaleziono 7 ofert noclegowychofert (0 w dzielnicy Pychowice oraz 7 w okolicy)\nMapa Kraków, Kraków Pychowice mapa\nKraków, ul. Floriana Straszewskiego 25\n87 miejsc noclegowychmiejsc, 12 pokoi\nKraków, ul. Dunajewskiego 5\nWitamy na stronie agroturystyki Mączne Skały. Znajdujemy się w miejscowości Biały Kościół przy trasie krajowej 94 Kraków- Olkusz. Nasz dom usytuowany jest w otulinie Ojcowskiego Parku Narodowego. Do Państwa dyspozycji oddajemy pokoje z widokiem na…\nMotele w Krakowie Pychowice, województwo małopolskie, powiat Kraków\nMotele w miejscowości Kraków, w dzielnicy Pychowice. Porównaj możliwość zakwaterowania w Krakowie w zależności od standardu oraz ceny. Kraków, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w Krakowie:\nhotele Kraków Pychowice\napartamenty Kraków Pychowice\nSPA Kraków Pychowice\nośrodki wypoczynkowe Kraków Pychowice\nmieszkania do wynajęcia Kraków Pychowice\npensjonaty Kraków Pychowice\nkwatery prywatne Kraków Pychowice\nhostele Kraków Pychowice\nagroturystyka Kraków Pychowice\nschroniska Kraków Pychowice\nmotele Kraków Bodzów\nmotele Kraków Cegielniana\nmotele Kraków Zwierzyniec\nmotele Kraków Cichy Kącik\nmotele Kraków Nowa Wieś\nmotele Kraków Wola Duchacka\nmotele Kraków Zbydniówki\nmotele Kraków Płaszów\nmotele Kraków Wiśniowa\nmotele Kraków Ugorek\nmotele Kraków Witkowice\nmotele Kraków ul. Gontyna\nmotele Kraków ul. Jaxy Gryfity\nmotele Kraków ul. Biała Droga\nmotele Kraków ul. Jana Bułhaka\nmotele Kraków ul. Daniela Chodowieckiego\nmotele Kraków ul. Witolda Budryka\nmotele Kraków ul. Artystów\nmotele Kraków ul. Bocheńska\nmotele Kraków Zakrzówek\nmotele Kraków Salwator\nmotele Kraków Półwsie Zwierzynieckie\nmotele Kraków Łagiewniki\nmotele Kraków Kazimierz\nmotele Kraków Stara Krowodrza\nmotele Kraków Ulica\nmotele Kraków Dąbie\nmotele Kraków Wieczysta\nmotele Kraków Prądnik Czerwony\nmotele Kraków Golikówka\nmotele Kraków ul. Władysława Anczyca\nmotele Kraków ul. Czechosłowacka\nmotele Kraków ul. Dojazdowa\nmotele Kraków ul. Filarecka\nmotele Kraków ul. Felicjanek\nmotele Kraków ul. Celna\nmotele Kraków ul. Czysta\nmotele Kraków Kliny\nmotele Kraków Ludwinów\nmotele Kraków Dębniki\nmotele Kraków Czarna Wieś\nmotele Kraków Śródmieście\nmotele Kraków Łobzów\nmotele Kraków Pod Dworem\nmotele Kraków Bronowice Małe\nmotele Kraków Olsza\nmotele Kraków Rakowice\nmotele Kraków Górka Narodowa\nmotele Kraków Bieżanów\nmotele Kraków ul. Dębnicka\nmotele Kraków ul. Dworska\nmotele Kraków bulw. Bulwar Rodła\nmotele Kraków bulw. Bulwar Wołyński\nmotele Kraków ul. Bożego Miłosierdzia\nmotele Kraków pl. Bernardyński\nmotele Kraków ul. Bożego Ciała\nNadmorskie Domki, woj. zachodniopomorskie, pow. sławieński, Darłowo


Dermatolog i ortopeda » Blog Archive » Bezglos histeryczny\nBezgłos histeryczny (aphonia hysterica). W celu stwierdzenia tła histerycznego w badanym przypadku bezgłosu musimy się przekonać czy istnieją inne objawy histerii i przede wszystkim charakterystyczne dla histerii zaburzenia czuciowe. Porażenia histeryczne charakteryzują się tym, że pomimo bezgłosu, czynności reflektoryczne, jak krzyk, śmiech i kaszel przebiegają zupełnie normalnie. Najczęściej ulegają porażeniu mięśnie wewnętrzne (mm. interni). Podczas wydawania głosu szpara głosowa nie zamyka się i tworzy owalną szczelinę. Jeżeli występuje porażenie mięśnia międzynalewkowego (m. interarytaenoideus), wówczas podczas wydawania głosu powstaje w tylnej części głośni szczelina w kształcie trójkąta (głos fistułowy). Porażenie mięśni pierścieniowo-nalewkowych bocznych (mm. cricoarytaenoidei lat. ) uniemożliwia zamknięcie szpary głosowej w czasie wydawania głosu. [patrz też: okulista poznań, wędzidełko podjęzykowe, ortopeda warszawa ]\nTags: fungicydy, wędzidełko podjęzykowe, okulista poznań\nNo Responses to “Bezglos histeryczny”\n[..] Oznaczono ponizsze tresci z artykulu oryginalnego: lekarz do domu[...]\n[..] Odniesienie w tekscie do chirurgia[...]\nJanuary 21st, 2019 at 3:21 pm\n[..] Cytowany fragment: ortodonta Bytom[...]\nJanuary 23rd, 2019 at 12:28 pm\nPowiązane tematy z artykułem: fungicydy wędzidełko podjęzykowe okulista poznań\nWyniki były podobne, gdy ekspozycję oszacowano przy założeniu bardziej rozproszonego lub mniej rozproszonego wcześniejszego rozkładu glukozy i hemoglobiny A1c (tabela S8 w dodatku uzupełniającym). Wyniki były podobne, gdy uwzględniliśmy różnice między poziomem glukozy na czczo i przypadkowym poziomem glukozy (Tabela S9 w Dodatku uzupełniającym). Dyskusja W tym prospektywnym, opartym na społeczności badaniu kohortowym stwierdziliśmy, że […]\nCieszę się, że te połączone systemy informacyjne zmniejszają częstotliwość występowania tego rodzaju błędów. Ale szersze implikacje są podkreślane przez doświadczenie mojego pacjenta. W naszym społeczeństwie przewodowym dezinformacja rozprzestrzenia się szybko i szeroko i zbyt często nie ma procesu korygowania rzadkich, ale nieuniknionych błędów. Tejal Gandhi, prezes National Patient Safety Foundation, skomentował: Ta historia pokazuje, jak […]


Oświadczenie osób ewidencjonujących na kasie | Dla samorządu\nZgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów w sprawie kas rejestrujących, które weszło w życie 1 maja 2019 r., podatnik:\nktóry prowadzi ewidencję sprzedaży za pomocą kasy rejestrującej\nma obowiązek poinformować każdą osobę, której powierzył prowadzenie ewidencji na kasie rejestrującej, o zasadach ewidencji i wystawianiu paragonu fiskalnego oraz skutkach ich nieprzestrzegania.\nOsoba, której powierzono prowadzenie ewidencji, jest zobligowana do złożenia stosownego oświadczenia:\ndo 31 maja 2019 r. – w przypadku, gdy powierzono prowadzenie jej ewidencji przed 1 maja 2019 r.,\nprzed rozpoczęciem ewidencji na kasie rejestrującej – w przypadku, gdy powierzono prowadzenie jej ewidencji po 30 kwietnia 2019 r.\nOświadczenie jest sporządzane w dwóch egzemplarzach – jedno dla osoby obsługującej kasę, a drugie dla podatnika, który powinien przechowywać je w dokumentacji księgowej.\nWzór informacji oraz oświadczenia znajduje się w załączniku nr 1 rozporządzenia, które jest dostępne tutaj (str. 20).\nTagi: Aktualności podatkowekasa fiskalnakasa rejestrującaoświadczenierozporządzenie


27 stycznia 2013 | CHIP\nArchiwa dzienne:27 stycznia 2013\nPremiera najnowszej edycji Office'a już 29 stycznia. Gruntownie odświeżony pakiet biurowy Microsoftu od tego dnia pojawi się na półkach sklepowych, również w Polsce.\nLenovo „otwarty na współpracę z RIM”\nCeny akcji RIM-u poszybowały w górę po tym, jak dyrektor generalny firmy dał do zrozumienia, że rozważa sprzedaż działu sprzętowego i licencjonowanie systemu operacyjnego BlackBerry innym firmom. Wygląda na to, że ktoś jest zainteresowany.\nAaron Swartz, współtwórca RSS i współwłaściciel reddita, wplątany w aferę kryminalną, popełnił samobójstwo. Hakerzy znani jako Anonimowi uważają, że to wina "władzy". W odwecie zdemolowali witryny politechniki MIT i US Sentencing Commision.\nMieszane uczucia na temat filmu jOBS\nFilm jOBS w końcu został zaprezentowany szerszej publiczności podczas festiwalu filmowego Sundance. Recenzje są... zróżnicowane.


Szef MSZ we wtorek w Nowym Jorku będzie przewodniczyć briefingowi RB ONZ ws. prawa humanitarnego - Polsat News\nSzef MSZ we wtorek w Nowym Jorku będzie przewodniczyć briefingowi RB ONZ ws. prawa humanitarnego\n12.08.2019, 17:16 Świat\nLibia: trzech pracowników ONZ zginęło w wybuchu samochodu pułapki. "Pozostaniemy u boku Libijczyków"\nW związku z miesięcznym przewodnictwem Polski w RB ONZ szef MSZ 2 sierpnia wziął udział w Nowym Jorku w debacie na temat dzieci w konfliktach zbrojnych.\nPrawo humanitarne priorytetem polskiego członkostwa w Radzie Bezpieczeństwa ONZ\n- We wtorek 13 sierpnia minister Czaputowicz złoży wizytę w Nowym Jorku, gdzie będzie przewodniczyć briefingowi Rady Bezpieczeństwa ONZ, który będzie dotyczyć międzynarodowego prawa humanitarnego. Jest to wydarzenie, które odbędzie się w ramach przypadającego miesięcznego przewodnictwa Polski w RB ONZ - powiedziała Suwara.\n- Celem briefingu będzie analiza wyzwań, które dotyczą i wpływają na przestrzeganie i rozwój międzynarodowego prawa humanitarnego, które należy do priorytetów polskiego członkostwa w RB ONZ w latach 2018-2019 - dodała.\nSpotkanie z szefem niemieckiego MSZ\nNOWY JORKONZPRAWO HUMANITARNEŚWIAT


Jakie są rodzaje samochodów dostawczych?\nKategorii samochodów jest naprawdę wiele. Jedną z nich są samochody dostawcze Kraków, które wykorzystywane są obecnie powszechnie. Większość dealerów samochodowych oferuje swoim klientom samochody dostawcze Kraków różnego rodzaju. Jakie auta dostawcze są dziś dostępne?\nCzym charakteryzują się samochody dostawcze Kraków typu furgon?\nSamochody dostawcze Kraków typu furgon to jedne z najpopularniejszych aut dostawczych. To właśnie takie samochody wykorzystują firmy kurierskie zajmujące się rozwożeniem paczek. Do cech charakterystycznych takich pojazdów zalicza się:\nodchylane drzwi tylne;\nprzesuwające się drzwi boczne.\nSamochody te świetnie sprawdzają się w przypadku wspomnianych firm kurierskich, ale można je wykorzystywać także do przewożenia mebli czy innych towarów. Firmy zajmujące się zaopatrzeniem sklepów również sięgają po furgony.\nJakie jest zastosowanie samochodów dostawczych typu kontener?\nSamochody dostawcze typu kontener to pojazdy wykorzystywane przede wszystkim w transporcie towarów spożywczych. Przewozi się w nich również artykuły zimne, które wymagają odpowiedniego przechowywania. Ich cechą charakterystyczną, która mocno odróżnia je od opisanych wcześniej furgonów jest przede wszystkim obecność windy. Znajduje się ona w tylnej części auta. Dzięki windzie zarówno załadunek, jak i wyładunek towarów jest zdecydowanie prostszy.\nCzy dostępne są samochody dostawcze Kraków z plandeką?\nNa rynku samochodów dostawczych znajdują się również te z plandekami. Jest to płachta specjalnego materiału, który znajduje się na konstrukcji auta. Często wykorzystuje się je w przypadku kontenerów. Obecność plandeki sprawia, że bez trudu i naprawdę szybko można otwierać strefę pakową pojazdu. Docenią to wszyscy ci, którzy zajmują się transportem ładunków charakteryzujących się nietypowymi kształtami czy wymiarami.\nCzym są samochody dostawcze typu naczepa?\nSzczególnym rodzajem samochodów dostawczych są pojazdy typu naczepa. To nic innego, jak popularne TIR-y, które są stałym obrazkiem na polskich drogach. O ile kierowcy chcący prowadzić furgon czy kontener nie muszą posiadać żadnych dodatkowych uprawnień, o tyle już prowadzenie TIR-a wiąże się z koniecznością zdobycia odrębnego prawa jazdy. Takie samochody dostawcze wykorzystywane są w przypadku transportu dużych towarów bądź naprawdę dużych ilości. Duże sieciowe sklepy spożywcze bazują często właśnie na naczepach. To pojazdy, które pozwalają w jednym czasie przewieźć naprawdę dużo towaru.\nAuta dostawcze pełnią dzisiaj ogromną rolę. Można przypuszczać, że gdyby nie one, to transport różnego rodzaju towarów wyglądałby zupełnie inaczej i byłby znacznie utrudniony. Szeroki wybór samochodów dostawczych sprawia, że każdy bez trudu znajdzie auto idealnie wpisujące się w indywidualne potrzeby. Warto przy tym pamiętać, aby samochód dostawczy kupować od sprawdzonego dealera. To gwarancja zakupu auta, które nie rozczaruje.\nPożycz od córki skakankę, czyli fitness w domu