Cień - Ashton Irwin fan fiction: stycznia 2015\nJeśli szczęśliwe zakończenia kiedykolwiek znalazłyby swoje istnienie, korzystałabym właśnie z przepięknej pogody opanowującej Sydney, spędzając czas ze swoim ukochanym księciem.\nAle moje życie to niestety nie bajka, a szczęśliwe zakończenia nie istnieją, nie tutaj.\nMinął tydzień. Pełne siedem dni, odkąd dowiedziałam się, że Ashton żyje. Co robiłam w tym czasie? Jak toczyły się moje losy? Oto odpowiedź. Moje życie lub ja zatrzymaliśmy się, pogrążając w ciszy, która zastąpiła rozmowy oraz czynności życiowe. Milczenie stało się moją nową przyjaciółką, która nie chciała mnie opuścić nawet na krok. Powinnam być szczęśliwa, że posiadam tak lojalnych przyjaciół czy może nie?\nSiedziałam na podłodze, każdego dnia w tym samym miejscu. Uznałam to za rytuał. Gdyby nie fakt, że jakoś udało mi się stawać na nogi, aby znaleźć w prawie pustej lodówce cokolwiek do jedzenia, pewnie już leżałabym na ziemi martwa.\nNa mojej skórze po trzech dniach przestały pojawiać się dreszcze z powodu zimnej terakoty. Mój organizm przyzwyczaił się do temperatury panującej w mieszkaniu. Nie przeszkadzał mi smród zmieszany z unoszącym się w domu powietrzem. Nie obchodziło mnie, skąd dochodził. Jakbym nie miała lepszych zmartwień; niestety miałam.\nPrzeziębiłam się, jeżeli chodzi o minusy całej tej mojej terapii szokowej, czy jak w ogóle mogłam nazwać siedzenie w jednym miejscu i wgapianie się w ścianę naprzeciwko. Ślęczałam na dnie, próbując odnaleźć siebie, a także powody, dla których powinnam wyjść z tego bagna. Wyobrażałam sobie, jak stoję na Time Square w Nowym Jorku. Ktoś biegnie do autobusu, ktoś pędzi do pracy, a ktoś inny po prostu przechodzi nie zwracając na mnie uwagi. Ludzie mnie mijają, skupiając się na sobie, bo u nich czas biegnie, natomiast mój zegarek w pewnym momencie zatrzymał się, jakby jego bateria wysiadła. A więc stałam, a oni szli zachowując się, jakbym była niewidzialna.\nKalendarz wskazywał środę, chociaż był czwartek kolejnego tygodnia. Właśnie w czwartek coś się zmieniło. Wstałam, a potem zebrałam resztki jedzenia z podłogi. Przeszłam chwiejnym krokiem do kuchni, odnalazłam śmietnik, gdzie zostawiłam jedzenie. Zaczęłam sprzątać. Sama do końca nie wiedziałam dlaczego to robię, ale potrzebowałam zmiany. Świat nadal był mi obojętny, wciąż milczałam i nie chciałam nikogo widzieć. Telefony urywały się. Znajomi z pracy, ciotka, Cassie, nieznane numery, a także zastrzeżone, których było najwięcej. Zgadywałam, że Ashton szukał kontaktu. W desperacji ukrył swój numer licząc, że tym razem odbiorę i zgodzę się na rozmowę.\nNie odpowiedziałam na żadną wiadomość. Zgrywałam osobę niedostępną; taką, która nie istnieje. Nikt mnie nie widział, a jedynie o mnie słyszał. Zabawne, jak szybko zmieniłam się z osoby rzeczywistej na fikcyjną w teorii.\nPrzez kilka dni zastanawiałam się, czego wszyscy ode mnie oczekują? Nie potrafiłam przyjąć Ashtona z otwartymi ramionami. To tak, jakby wbił mi nóż w plecy mówiąc „przepraszam, nie chciałem”, a ja odpowiedziałabym wtedy „nie szkodzi, nic się nie stało” albo jakbym dała mu drugą kulę do postrzelenia mnie, ponieważ za pierwszym razem chybił. Widząc jak umiera, przez moją głowę przeplatała się masa myśli. Byłam zagubiona, zrozpaczona i martwa psychicznie. Próbowałam się odbudować, odnaleźć, a gdy rozpoczęłam wspinaczkę on wrócił i zepchnął mnie ponownie na dno.\nA ja nie umiałam się odbić, bo nie dane mi było uciec. Zamknięto mnie w tym świecie, niczym w pokoju bez drzwi czy okien. Wspomnienia mnie atakowały, Ashton wydzwaniał wraz z przyjaciółmi, a temat nie cichł.\nAle taki właśnie był Ashton. Pojawiał się, po czym znikał zostawiając tylko wydarzenia tkwiące w pamięci. Nieprzewidywalny, niemądry, pochopny i cwany. Nie pasował do mnie, a ja nie pasowałam do niego. Dlatego nasze drogi nie splotą się w żadnym wypadku.\nCzasami pocieszałam się myśląc o całym swoim życiu, jak o śnie z którego nie potrafiłam się wybudzić. To niosło ze sobą ulgę – krótką, ale potrzebną. Brakowało mi sił, aby w duchu krzyczeć; wydzierać się mając nadzieję, że usłyszy mnie świat.\nAż pewnego dnia przestałam szukać rozwiązań. Usiadłam na kanapie, podkuliłam nogi, a głowę oparłam na kolanach. Spoglądałam w ekran wyłączonego telewizora. Zaczęłam nucić. Wydałam z siebie na nowo dźwięki, które spowiły w pewnym stopniu otaczający mnie mrok. Nuciłam kołysankę. Piękną, spokojną, przynoszącą uśmiech na ustach. Tą samą, którą śpiewała mi mama, kiedy miewałam koszmary lub nie mogłam spać. Postanowiłam wrócić do tych wspomnień, bo one dodawały mi sił. Pomimo braku matki obok siebie, czułam jej bliskość i to, jak na mnie patrzy. Dzięki niej nie upadałam, chociaż ochota na poddanie się przychodziła często.\nZnajdowałam się w potrzasku. Potrzebowałam siły – czegoś, co odbiłoby mnie od dna. Musiałam wziąć się za siebie, zanim byłoby za późno. Na tej półkuli wciąż istnieli ludzie, którym na mnie zależało. Ciotka na pewno nie chciałaby widzieć mnie w takim stanie, a ja nie zamierzałam umierać na jej oczach, ani duchowo, ani cieleśnie.\nDzwonek do drzwi rozbrzmiał w mieszkaniu. Opierając dłonie na blacie kuchennym przy którym siedziałam, wstałam, a później skierowałam się powoli do przedpokoju. Uchyliłam drzwi, ale widząc rękę pokrytą tatuażami natychmiast popchnęłam je do przodu, aby znowu się zamknęły. Nie miałam szans z Ashtonem, który zdeterminowany odepchnął kawał drewna i wparował do pomieszczenia, jakby do swojego własnego lokum ogłaszając, że musimy porozmawiać. Prychnęłam, przytrzymując drzwi. Wskazałam palcem na wyjście, dając mu do zrozumienia, że nie jestem w nastroju, aby dyskutować z nim na jakikolwiek temat. Ale on jak zwykle był nieugięty. Chwytając mnie za łokieć, przeciągnął mnie przez korytarz do salonu. Nie siliłam się na protest doskonale wiedząc, że na nic to się nie zda. Usiadłam więc na kanapie, czując niejaką ulgę, kiedy uścisk jego dłoni rozluźnił się.\n- Nie odzywałaś się przez siedem dni, nie zjawiałaś się w pracy, Caitlin, zwariowałaś?! - wydarł się, stojąc nade mną.\nRozsiadłam się na kanapie, spoglądając na blondyna spode łba.\n- Szczerze mówiąc, chyba tak i chętnie skorzystam z leczenia - odparowałam - Skoro już dostałeś swoją odpowiedź, wynocha - warknęłam.\n- Posłuchaj mnie – poprosił błagalnym głosem. Podszedł do mnie i już siadał, ale wstałam i odsunęłam się.\n- Nie, to ty mnie posłuchaj Ashton - powiedziałam oschle - Masz dwie minuty, żeby zejść mi z oczu albo dzwonię na policję i opowiem im o twoich najściach, zarówno dzisiejszym jak i pozostałych.\n- Myślisz, że wcześniej cię nachodziłem? – spytał unosząc brwi.\n- A kto inny? Nie ma świąt, żeby Mikołaj to robił – ironizowałam.\n- Widzieliśmy się tylko raz, po imprezie w barze - oznajmił.\n- A więc po to wróciłeś, żeby sprawdzić kto zajmuje twoje miejsce i robi sobie ze mnie żarty? – zaśmiałam się, patrząc na niego z politowaniem.\n- Caitlin, nie żartowałem sobie z ciebie!\n- Mam dość twojego widoku, wyjdź.\n- Hej! – zawołał – Nie rozumiesz, że się martwię? To, że nie widzisz mojego przerażenia i zdenerwowania wcale nie oznacza, że go nie ma!\nPokręciłam głową, rezygnując z dalszej konwersacji. Machnęłam ręką, a potem skręciłam w stronę kuchni w celu zrobienia herbaty i odnalezienia tabletek uspokajających, gdyż czułam jak w moim ciele zaczyna robić się gorąco.\n- Wysłuchaj tego, co mam ci do powiedzenia! - krzyknął - Musisz być taką cholerną ignorantką?!\n- Co takiego?! - pisnęłam oburzona.\nOdwróciłam się na pięcie, piorunując Irwina wzrokiem. To niewiarygodne, że nachodził mnie, niszcząc moje zdrowie, a dodatkowo mnie krytykował. Sam sprawił, że nie chcę na niego patrzeć.\n- Zrobiłem to dla ciebie! – krzyknął, powstrzymując mnie przed monologiem – Chciałem, żebyś była bezpieczna niezależnie, jaką niosło to za sobą cenę. Fakt, nie wybrałem najlepszego pomysłu, ale mam wielu wrogów, którzy chcieliby skrzywdzić bliskie mi osoby – odparł – Każdy myśli, że nie żyję więc mój temat cichnie.\nAshton westchnął po skończonej przemowie, przyglądając się mi oraz mojej reakcji. Wyczekiwał odpowiedzi, ale odebrało mi mowę. Patrzył na mnie ze smutkiem, a to nie pozwalało mi na racjonalne myślenie. Znowu mieszał w mojej głowie. Nie byłam pewna, czy kłamie. Nie potrafiłam go rozgryźć, wyczytać z jego twarzy odpowiedzi. Grał albo był szczery. Ale ja mogłam tylko polemizować i strzelać tak, jak w totolotku. Ta liczba lub tamta, wygrana lub przegrana, szczęście lub cierpienie.\n- Jesteś nienormalny – wypuściłam ze swoich ust słowa wraz z powietrzem.\n- Nie – odpowiedział pewnie – Może trochę… ale po prostu bałem się, że cię stracę… - wymamrotał, nie spuszczając ze mnie wzroku.\nBałem się, że cię stracę.. Bałem się, że cię stracę… Bałem się…\nZacisnęłam usta, tłumiąc w sobie krzyk. Pieprzony manipulant. Jedyne co miał w zanadrzu, to zabawa moimi uczuciami. Dobierał odpowiednie słowa, które powodowały, że moje serce miękło. Powtarzał, że zależy mu na mnie, przynoszę mu szczęście i dobro, jestem jego cholernym aniołem stróżem. Wchłaniałam każdą obietnicę i komplement, jak ta idiotka. I nawet tym razem, gdy tak bardzo mnie zranił, moje serce po jego wyznaniu zabiło szybciej, bo chciało uwierzyć.\nPodeszłam do blondyna. Dzieliło nas kilka centymetrów. Powstrzymywałam pragnienie złożenia pocałunku na jego ustach. Walczyłam z bólem, a także ze wschodzącym szczęściem z powodu jego obecności. Chciałam dotknąć jego skóry, spleść nasze dłonie i uśmiechnąć się na jego widok. Patrząc w jego oczy widziałam nas. Całujących się na masce Mustanga; śpiących w paskudnym motelu po pościgu. Ale wtedy zobaczyłam również drugie zwierciadło. Moment, w którym Ashton nakrył mnie w pokoju rodziców; grożenie Danowi bronią; postrzelenie George’a.\nPrzybliżyłam swoją twarz wciąż obserwując chłopaka. Był gotów wziąć mnie w swoje ramiona. Jego ręce drżały. Klatka piersiowa unosiła się i opadała. Pragnął mnie tak samo, jak ja jego. Błysk w oku, który widziałam ostatni raz pół roku temu znowu się ujawnił. Oboje byliśmy na głodzie. On stał się moim narkotykiem, a ja jego. Ale nasze potrzeby znacznie się różniły.\nStanęłam na palcach. Zbliżyłam swoje usta do ucha Ashtona, przełykając nerwowo ślinę. Do moich oczu napływały łzy. Już miałam to powiedzieć. Wyznać, że tęskniłam; że życie bez niego nie miało sensu; że umierałam w środku. Ale nie potrafiłam. Już nie widziałam ratunku. Dla niego, dla mnie, dla nas.\n- Straciłeś – szepnęłam wyraźnie, zamykając oczy.\nKolejne słowo, które uderzyło w Ashtona. Patrzyłam jak wyraz twarzy chłopaka gwałtownie ulega zmianie. Zacisnął usta, zaczerwienił się i zamilkł. Nie takiej odpowiedzi spodziewał się po tak słabej i małej osóbce za jaką mnie uważał. Zapewne nie sądził, że uda mi się sprzeciwić jego urokowi.\nNie głowiłam się nad tym, co mógł czuć. Być może posmutniał lub ogarnęła go złość. A może nie przejął się moją odpowiedzią? Chociaż nawet sobie zadałam cios. Wymierzyłam nam obojgu policzek. Przekreśliłam nasze szanse. Aczkolwiek postąpiłam słusznie. Po raz kolejny dałabym się omotać, a finał byłby taki sam. Komplet dobrych słów, pewien czas wspólnych przeżyć, a później rozłąka. I tak w kółko.\nNagle duża dłoń zacisnęła się na moim nadgarstku. Ashton zatrzymał mnie i obrócił twarzą do siebie. Powaga na jego twarzy i skupienie w jego oczach przerażało mnie od stóp do głów. Wszystkie jego mięśnie były spięte. Wypuszczał nerwowo powietrze, próbując się uspokoić. Dał mi do zrozumienia, że wkurzyłam go i to bardzo. Niespodziewanie kąciki jego ust drgnęły, unosząc się. Na twarzy wciąż widniał grymas, ale teraz przypominał lekko rozbawionego. Wrócił do formy, zaczął zachowywać się jak typowy Ashton. Właśnie dlatego miałam ochotę dać mu najzwyczajniej w pysk, co nie stanowiło nowości. Na każdym naszym spotkaniu moja dłoń zaciskała się w gotowości do uderzenia.\n- Powtórz to – powiedział opanowanym tonem – Ale patrząc mi prosto w oczy – dodał – Powiedz, że nic do mnie nie czułaś, nie czujesz i nigdy nie będziesz czuć, a odejdę. Powiedz mi, że nic nas nie łączyło i nie łączy. Każ mi spierdalać, a wtedy sobie pójdę. – oznajmił swoje warunki.\nGra słów. Ulubiona rozrywka Irwina. Uwielbiał się droczyć, otrzymywać to, co chciał. Nie odchodził bez niczego. Zagotowało się w moim ciele. Na końcu języka miałam już te wszystkie obelgi, kazania i prośby o odejście, ale zdecydowałam się powstrzymać na krótką chwilę, bo zapragnęłam czegoś więcej niż jego samego odejścia.\nZgodziłam się wziąć udział w zabawie, ale na moich zasadach.\n- Jeżeli odpowiesz na moje pytanie.\nAshton wyprostował się, posyłając mi uśmiech. Wydawało mu się, że spytam o jego uczucia, tęsknotę lub o to, gdzie był. Obrałam inną taktykę.\n- Czy gdybym była bezpieczna, a to, co dzieje się teraz nie miałoby miejsca, wróciłbyś? – wyrzuciłam z siebie pytanie, które miało rozwiać moje wszelkie wątpliwości.\nAshton puścił moją rękę, po czym odsunął się. Spuścił wzrok. Podrapał się po karku, ale to nie pomogło mu w znalezieniu odpowiedzi lub wyjaśnienia, które popchnęłoby mnie ku wybaczeniu. Teraz to on znalazł się w potrzasku, z którego nie umiał się wydostać, bo zastawiłam na niego zbyt dobrą pułapkę.\n- Cait.. – wyszeptał.\n- Idź do diabła – zaakcentowałam każdy wyraz, patrząc mu w oczy, o co wcześniej prosił.\nCzułam jak do moich oczu napływają słone łzy. Przestałam słyszeć jego błagania czy też prośby o wysłuchanie. Usłyszałam wystarczająco, aby stwierdzić, że Ashton Cień Irwin dbał tylko o siebie i własne potrzeby.\nKoniec naszej rozmowy uświetnił dzwonek mojego telefonu. Przetarłam oczy rękawem bluzy, aby kłębiące się w oczach łzy nie popłynęły po moich policzkach. Wskazałam palcem na drzwi, aby Ashton sam odnalazł drogę do wyjścia. W tym samym czasie odebrałam telefon.\n- Nie powinnaś być martwa? – usłyszałam głos, którego z całego serca nienawidziłam.\nWysunęłam dłoń, kładąc ją na klatce piersiowej Ashtona. Zatrzymałam go przed opuszczeniem mojego mieszkania. Blondyn spojrzał na mnie pytająco, ale ja zajęłam się rozmową.\n- Ty powinieneś być za kratkami, ale jak widać, nie zawsze dostajemy to, czego chcemy – warknęłam siląc się na sarkazm i uśmiechając się, mimo że prześladowca nie mógł tego zobaczyć.\n- Uważaj, Caitlin… Każde złe słowo ma swoją cenę – pogroził.\n- Czego ode mnie chcesz?! – wydarłam się.\n- Przesyłam ci jedynie pozdrowienia, od Cassidy, słoneczko.\nJęknęłam cicho. Moje oczy stały się szersze. Zamknęłam usta dłonią, którą wcześniej zablokowałam Ashtonowi przejście. Zrobiło mi się słabo.\n- Co z nią zrobiłeś, gdzie ona jest? – dopytywałam wpadając w histerię.\nAshton pomachał przed moimi oczami, aby zwrócić na siebie uwagę. Wysunął płaską dłoń, po czym uderzał w nią palcami dając mi tym sygnał, żebym włączyła opcję głośnomówiącą. Od razu zmieniłam ustawienia telefonu, żeby dać chłopakowi możliwość słuchania.\n- Jeszcze nic – burknął – Ale wiesz jak to jest, czas leci, a gdy znajdę pomysł…\n- Dlaczego to robisz.. – załkałam – Kim jesteś…\n- Cofnij się w przeszłość, a na pewno znajdziesz odpowiedź na swoje pytania – odezwał się po kilku sekundach, mówiąc ozięble, a po chwili dźwięk zakończonego połączenia przerwał ciszę, która opanowała pokój, gdy razem z Ashtonem zamilkliśmy analizując wypowiedź tajemniczego prześladowcy.\n- On ma Cassie… - drżącym głosem poinformowałam Irwina o wiadomości, którą przekazał mi wcześniej nieznajomy – Ma moją Cassie…\nAshton dotknął dłonią mojego barku, po czym popchnął mnie ku sobie. Wpadłam w jego ramiona gwałtownie, automatycznie obejmując jego ciało. Oparł swój podbródek na mojej głowie tuż po tym, jak złożył krótki pocałunek na moim czole. Pierwszy raz od dłuższego czasu poczułam się dobrze, bezpiecznie.\n- Znajdę ją – mruknął – Znajdę Cassie.\n- Zrób to – wycedziłam – I znajdź jego – popatrzyłam w piwne oczy Ashtona – Zanim policja znajdzie ciebie.\nBo szukali go przy pomocy listu gończego, w całym Sydney.\nA więc pierwsza sprawa.\nZGŁOSIŁAM CIENIA DO KONKURSU NA BLOG ROKU 2014!! Wow, to dla mnie już sukces, że w ogóle śmiałam to zrobić. Zobaczymy co z tego wyniknie.\nParę słów dotyczących konkursu.\nKiedy klikniecie na obrazek przeniesie on Was na stronę poświęconą Cieniowi. Konkurs składa się z 3 etapów. Pierwszy to zgłaszanie blogów i weryfikacja zgłoszenia, co już przeszłam, drugi to część Wasza czyli głosowanie.\nGłosowanie niestety sms'owe, dlatego na wstępie mówię: DO NICZEGO NIE ZMUSZAM. Wysyłacie SMS-y, jeżeli chcecie i uważacie, że blog na to zasłużył. To Wasza dobra wola, za co oczywiście podziękuję, odwdzięczę się spoilerami, częstszym dodawaniem rozdziałów, czymkolwiek, jak tylko będę mogła i potrafiła. (nie przekupuję, to tylko będzie podzięka, relax) Ten etap zacznie się w lutym, a kiedy się zacznie podam Wam treść oraz numer na który można wysyłać głosy. Reasumując: Jeżeli chcecie, aby Cień został blogiem roku lub uważacie, że zasłużył na ten tytuł - Bardzo proszę o głosy.\nPotem jest trzeci etap, czyli ustawianie blogów w 'ranking blogów z największą ilością głosów internautów' oraz ocena Jury. Tak jak widzicie, głosy się liczą bo dodają punktów, jeśli u jury wypadnie się słabo. 23 lutego wyniki.\nTo tyle odnośnie konkursu.\nOd razu dziękuję za wszelką pomoc, wsparcie i starania!\nDruga sprawa, to taka której właściwie chyba nie mam... >.<\nI miłego jutra!\nLuke szykował się do odjazdu. Wsiadł do auta, zamykając drzwi. Odpalił samochód, a następnie otworzył okna. Założył okulary przeciwsłoneczne, w których zazwyczaj jeździł. Nie wiem, o co dokładnie chodziło - czy próbował poddać się najnowszym trendom, czy może starał się wykreować na czarny charakter. Zapalił jednego papierosa, czekając tylko na moje pozwolenie dotyczące wyjazdu.\nPodszedłem do drzwi od strony kierowcy. Hemmings brał właśnie kolejnego bucha.\n- Gotowy? - zapytałem, a chłopak skinął - Dzisiaj masz dodatkową robotę.\n- Co? - odparł zdziwiony - Chcesz to zrobić dzisiaj?\n- Tak - potwierdziłem - To idealna okazja - mruknąłem.\nUderzyłem płaską dłonią o drzwi auta, dając Luke'owi znak gotowości. Blondyn włączył muzykę w radiu. Wrzucił bieg wsteczny, a później wyjechał z garażu. Wykonałem ten sam ruch, kiedy wraz z Michaelem zajęliśmy miejsca w drugim samochodzie.\nWiedziałem, że to będzie jedna z trudniejszym akcji w całym moim życiu.\nDojechaliśmy na miejsce w przeciągu godziny. Zacząłem wypakowywać sprzęt podczas gdy Michael ruszył na planowane "zwiady" w celu zorientowania się, ilu Logan wziął ze sobą ludzi. Być może udałoby nam się uratować przyjaciół bez zbędnych ofiar, chociaż bardzo chciałem tego dnia kogoś sprzątnąć. Musiałem się jednak powstrzymać, dla Caitlin.\n- Wiesz, nie wydaje mi się, że to jest dobry pomysł - podszedł do mnie Luke wyraźnie zdenerwowany.\n- Luke - wypowiedzenie jego imienia tak poważnym tonem wywołało silniejsze zabicie serca nawet u mnie - To nie jest dobry pomysł - stwierdziłem - Ale jest jedynym sposobem, aby Caitlin została bezpieczna - wyjaśniłem, zabierając kamizelkę z bagażnika - Ona chce normalnego życia - mruknąłem - Poznając mnie, skreśliła taką możliwość.\n- I dlatego dasz się zabić Loganowi?\n- Teoretycznie, ponieważ w praktyce mój drogi przyjacielu wygląda to inaczej - pomachałem blondynowi przed nosem kamizelką kuloodporną - Słuchaj, twoim zadaniem jest tylko zabranie mnie z domniemanego miejsca postrzału. Resztą sam się zajmę.\nHemmings spuścił głowę, wzdychając ciężko. Oparł się o auto, chowając dłonie w kieszeniach spodni. Nadal nie wyglądał na przekonanego do tej akcji. Wiedziałem, że czuje się z tym źle, bo tylko on został wtajemniczony. Domyślałem się, że skrywanie przed chłopakami tak wielkiego sekretu przynosi mu ból, zwłaszcza jeśli chodzi o Caluma. Nie mogłem jednak powiedzieć im wszystkim. Michael powstrzymywałby mnie, a Calum urządziłby scenę. Na Luke'u mogłem polegać, bo w porównaniu do reszty przyjaciół, on nie sprzeciwiał mi się w żadnym wypadku.\n- Lucas - szepnąłem - To się nie skończy, jeżeli Cień nie zniknie na zawsze. Chcę się go pozbyć, bo mam dość nienawidzenia siebie. Mam dość tego, że non stop krzywdzę ludzi. Zabrałem Caitlin to, co najbardziej kochała. Wolność. A teraz chcę jej ją zwrócić, rozumiesz?\n- A ona chce ciebie, czemu nie rozważysz jej opinii?\n- Bo nie mogę jej oddać siebie w całości i to jest główny problem. Ona jest dla mnie za dobra, jest moją siłą, ale też słabością. Jeżeli zostanę, będzie celem każdego mojego wroga. - wyjaśniałem, licząc na to, że Luke mnie zrozumie.\n- Dokąd więc zamierzasz się udać? - spytał.\n- Odwiedzę matkę - odparłem pewnie - Udowodnię jej, że przez ten cały czas myliła się co do swojego syna.\n- A co z nami? Wrócisz?\n- Poświęciliście się dla mnie - szepnąłem - Teraz pragnę się odwdzięczyć. Chcę, żebyście żyli. Policja nic na was nie ma poza pierdołami, których i tak nie udowodni. Będąc ze mną, skazujecie się na problemy.\n- Lubiłem te problemy, wiesz.. zawsze jakieś zajęcie...\n- Wiem, młody - poklepałem go po ramieniu - Ale tak będzie lepiej.\n- Jak bardzo gejowsko to nie zabrzmi, już za tobą tęsknię, stary - oznajmił Hemmings, wywołując uśmiech na mojej twarzy. Roześmialiśmy się głośno. Objąłem mojego przyjaciela, ściskając go po raz ostatni. Ciężko wyrazić w słowach, co wtedy czułem. Cierpiałem. Towarzyszył mi żal i smutek, bo zdałem sobie sprawę, że wydaję na siebie dożywotni wyrok. Już nie porozmawiam z nim, ani Calumem, Michaelem czy Caitlin, która zawładnęła w jakiś sposób moim sercem. Sprawiła, że odnalazłem w sobie nadzieję. Pomyślałem, że mogę być dobry, jeśli tylko tego chcę. Wpadłem na pomysł, który muszę jedynie zrealizować, a później wszyscy będą szczęśliwi. Może nie na początku, ale czas leczy rany. Będę ich odwiedzał, ale nie będą mieli pojęcia, że to robię. Będę opiekował się każdym z nich. Będę sprawdzał, czy są bezpieczni, czy niczego im nie potrzeba. Będę tuż obok, ale żadne z nich nie będzie miało o tym pojęcia.\nBo tak po prostu będzie lepiej.\n- Kretyni, mamy robotę, a wy cieszycie się z własnej głupoty tak głośno, że słyszeli was zapewne po drugiej stronie - zganił nas Clifford, pojawiając się znienacka.\n- Ilu? - zapytałem.\n- Około pięciu - odpowiedział, biorąc do ręki broń.\n- Amator - prychnął Hemmings.\n- Typowy Fletcher - wzruszyłem ramionami, podając kamizelkę blondynowi - Idziesz pierwszy, jak załatwisz dwóch, daję ci stówkę.\nLuke zasalutował, a po chwili zniknął w gąszczu drzew.\n- Gdzie twoja kamizelka? - spytał Michael, unosząc brew.\n- Dzisiaj nie oberwę - skłamałem, ale zabrzmiałem tak pewnie, że Michael nie mógł wątpić w moje słowa. A jednak to zrobił.\n- A co z bezpieczeństwem? Nie wiesz, co może się wydarzyć... - Clifford snuł refleksje i wywodził się w nieodpowiednim momencie.\n- Wiem - ukróciłem jego przemowę - Ktoś dziś zginie - oznajmiłem - Ale tą osobą nie będzie nikt z naszej czwórki, ani Caitlin.\nObserwowałem całe show Logana zza krzaków. Mój wzrok zatrzymał się na Caitlin, w którą została wycelowana broń. Patrzyła prosto na pistolet z pogardą, ale wiedziałem, że właśnie teraz modli się o przeżycie. Widząc tą scenę, moje serce mało nie wyskoczyło z piersi. Gdyby Fletcher strzelił, gdyby trafił, ja... ja nie przeżyłbym tego, nie mógłbym. Musiałem go powstrzymać; zakończyć tą mękę. Chciałem, żeby zgnił w więzieniu, do którego zamierzałem go wysłać.\nMichael był w pobliżu. Komunikowaliśmy się za pomocą telefonu, ponieważ przez drzewa i ciemność nie mogliśmy dostrzec naszych twarzy czy znaków. Clifford czekał na mój głos, aż zdecyduję się wyjść i przejść do realizacji planu, o którym nie miał pojęcia. W ostatnim momencie wycofałem się, aby nikt nie był w stanie mnie zobaczyć. Założyłem kamizelkę pod koszulkę, po czym okryłem się grubą bluzą. Wróciłem na swoje miejsce dosłownie na kilka sekund, bo kiedy zauważyłem, że Logana palec zbliża się do spustu, nie wytrzymałem i wybiegłem z lasu, a tuż za mną pojawił się Hemmings.\n- Nawet się nie waż bydlaku - warknąłem ostro.\nMichael szybko podszedł do Caluma, ratując go od upadku. Patrząc na niego, poczułem złość. Z trudem opanowałem swoje emocje. Mój przyjaciel ledwo utrzymywał się przy życiu przez tego gnoja. Chciałem dać mu nauczkę. Chciałem pokazać, że ze mną się nie zaczyna, ale musiałem trzymać się swojego planu.\n- Policja już tu jest - oświadczyłem - Co teraz zamierzasz gnoju? - uniosłem brew, pytając, chociaż znałem odpowiedź.\nLuke zajął się Calumem, a Michael odsunął w tył Caitlin. Zaciskałem swoje dłonie w pięści, a później rozluźniałem się, odgrywając rolę we własnym przedstawieniu. Kontrolowałem kątem oka sytuację, by zapewnić reszcie bezpieczeństwo. Zmuszałem się do zewnętrznego spokoju, podczas gdy wewnątrz wrzałem. Dochodziliśmy powoli do puenty. Czekałem na ruch Logana, który przewidziałem, a przynajmniej miałem nadzieję, że właśnie do takiego się posunie. Potrzebowałem go tylko sprowokować. Jego uśmiech dawał mi satysfakcję, bo oznaczał, że doprowadzam go do szału i przestaje myśleć logicznie. Próbuje coś wymyślić, ale dekoncentruję go. Jeszcze chwila.. jeszcze chwileczka...\n- Nie rozumiem, co cię tak bawi Fletcher? Fakt, że za moment będziesz błagał o litość, czy może to, że skończysz w pudle - Michael nieświadomie odwalał za mnie robotę.\nI wtedy Logan spełnił moją cichą prośbę. Zagrał tak, jak sobie życzyłem. I nawet się nie domyślił.\n- Chętnie ci powiem, Clifford - zwrócił się do ciemnowłosego, którego kolorowe pasemka zanikły z powodu braku większego światła. Wyszczerzył się. - Zamierzałem zabić dziś kochaniutką Caitlin - mówił, udając zastanowienie - Ale nastąpiła zmiana planów.\n- O czym ty mówisz do cholery, pajacu? - wtrącił Calum, krztusząc się.\n- Mówię o kimś, kto jest ważniejszy niż jakaś mała, wkurzająca suka - warknął - Nawet nie wiesz, jak cieszę się, że wpadłeś Ashton - rzucił zmieniając swój cel, a moja gra aktorska osiągnęła wyższy poziom.\nPierwszy strzał był dość silny i szokujący. Kula popchnęła mnie do tyłu. Następna tylko o jeden, ale przez nią nie potrafiłem złapać oddechu. Trzecia przeleciała tuż obok, zupełnie tak jak czwarta. A piąta sprawiła, że znów się cofnąłem, po czym upadłem na kolana. Nie rozglądałem się, bo nikt, kto zostałby postrzelony nie obracałby się na wszystkie strony, patrząc czy jego znajomym nic nie jest. Zakrztusiłem się dwa razy, bo rzeczywiście zaparło mi dech w piersiach, a nawet zakręciło mi się w głowie. Słyszałem strzały, więcej niż pięć. Na pewno Calum otworzył ogień lub zrobił to Michael. Ja padłem na ziemię całym ciałem. Kiedy wystrzały ucichły, syknąłem delikatnie.\nCaitlin krzyczała. Wołała moje imię z desperacją w głosie. Chciała znaleźć się blisko mnie, ale Luke ewidentnie tego zakazał. Zostawił Caluma i podbiegł do mnie, osłaniając ciałem okolice mojej klatki piersiowej tak, aby nikt z daleka nie zobaczył braku krwi. Odwróciłem głowę, przymykając oczy. Z niewiadomej mi przyczyny odpływałem. Może kula przebiła się przez kamizelkę i naprawdę umierałem? Widziałem jak Caitlin próbuje wyrwać się z objęć Michaela i przybiec do mnie, ale on jej nie pozwolił. Słuchał poleceń Luke'a, który poniekąd znał się na pierwszej pomocy. Hemmings był na dziesięciu kursach, gdy zdawał prawo jazdy. Ostatecznie egzamin z wynikiem pozytywnym otrzymał dopiero za dwudziestym razem. Zawsze przekraczał prędkość i wykonywał manewry po swojemu, niezgodnie z bezpieczeństwem ruchu.\n- Caitlin.. - szepnąłem, a ona otwarła szeroko oczy wpatrując się we mnie i słuchając mojego głosu. Jej wargi drżały.\n- Nie rób mi tego, proszę.. - odpowiedziała szlochając.\n- Chcia.. Chcia... - dukałem - Chciałem cię chronić, będąc twoim cieniem... - wymamrotałem - Przepraszam...\nZamknąłem oczy, a ostatnią rzeczą, jaką usłyszałem był jej krzyk, rozrywający moje serce na miliony kawałków.\nOtworzyłem gwałtownie powieki, biorąc do ust za dużą ilość powietrza. Pozycję leżącą natychmiastowo zmieniłem na siedzącą. Złapałem się za szyję, po czym dłońmi oklepywałem swoją klatkę piersiową. Nie czułem bólu, nie widziałem zadrapań. Rozejrzałem się po miejscu, w którym się znalazłem. Las, wciąż byłem w lesie.\n- No w końcu, do jasnej cholery! - wydarł się Hemmings - Myślałem, że przekręciłeś się na drugi świat!\nOddychałem szybko, przypominając sobie ostatnie zdarzenie.\n- Szczerze? Też tak na początku myślałem - popatrzyłem na niego ze strachem w oczach - Pociski są małe, ale dają niezłego kopa - skwitowałem - Nawet przy posiadaniu kamizelki. Co z nimi? - zapytałem, wstając z bagażnika, w którym położył mnie Luke.\n- Zapewne są w Hurstville. Michael jest załamany, Calum milczy, Caitlin płacze. Zadzwoniłem do niego i powiedziałem, że nie żyjesz. Udałem wariata, nagadałem mu, że nie wiem co mam robić i idę się powiesić. Mam cię pochować lub spalić. Co wybierasz? - dopytywał blondyn.\n- Spal, nie będą mnie pożerać robaki - zdecydowałem - Dziękuję, Luke.\nPrzyjaciel rzucił w moim kierunku kluczyki.\n- Mam nadzieję, że będziesz szczęśliwy - mruknął - Bo ja chyba nigdy nie pozbędę się wyrzutów sumienia.\n- Po prostu o tym zapomnij. Pomyśl, że naprawdę zginąłem.\n- Pewnie, to o wiele lepszy pomysł - ironizował.\nPrychnąłem, kręcąc głową.\n- Żegnaj, Luke.\n- Żegnaj, Ashton.\nSiedziałem na łóżku, w sypialni, trzymając w dłoni koszulkę, którą kiedyś Caitlin zostawiła w tym mieszkaniu. Od dłuższego czasu noszę ją przy sobie, bo przypomina mi o pierwszej nocy, którą tu spędziła; o naszych kłótniach; o zwykłych rozmowach; o niej. Ściskałem w dłoni materiał, mając nadzieję, że ukoi on mój ból, który sam zadałem - sobie, oraz wszystkim wokół. Splotłem dłonie, wciąż trzymając cienką bluzkę. Oparłem łokcie o kolana, a czoło o pięść, spuszczając głowę. Boże, dlaczego wszystko tak się skomplikowało? Nie tego chciałem. Marzyłem, aby dać przyjaciołom wolność, a Caitlin normalne życie. Czemu więc wróciliśmy do punktu, z którego nie dawno wychodziliśmy?\n- Dość często cię z nią widzę - moją ciszę zakłócił głos Luke'a - Jaki jest tego powód?\n- Przypomina mi o czymś... - burknąłem, spoglądając na ubranie.\n- O tym, jak bardzo spieprzyłem swoje i wasze życie - powiedziałem, zerkając na blondyna.\nLuke przekroczył próg pokoju, a następnie usiadł obok mnie. Pochylił się, również opierając łokcie na swoich kolanach, dzięki czemu wysokością był na równi ze mną. Nie patrzył z góry, czy z dołu. Spoglądał prosto w moje oczy, w dodatku z politowaniem, bo nie mógł zaprzeczyć.\n- Pamiętasz, kiedy mówiłeś mi, że wiesz czego Caitlin chce? - zapytał, a ja przytaknąłem - Podczas twojego pogrzebu mi również powiedziała, czego chce.\n- Normalnego życia - odparłem.\n- Nie pomyliłeś się, tego właśnie chciała - przyznał mi rację - Ale pomyliłeś się w czymś innym.\n- Co? - spojrzałem na niego pytająco - W czym?\n- Źle sprecyzowałeś jej życzenie - powiedział - Bo jej normalnym życiem byłeś ty, Ashton.\nZamilkłem. Oszołomiony gapiłem się na Luke'a w milczeniu dobre pięć minut.\n- Ona mi nie wybaczy, Luke - westchnąłem.\n- Nie wybaczy, jeżeli sobie odpuścisz - stwierdził - Jeśli faktycznie jej normalnością byłeś ty, to jesteś ją nadal i wiem, że tak jest, bo w ciągu pół roku nie umiała o tobie zapomnieć. Nie byłeś dla niej tylko wariatem wydzwaniającym z groźbami, a później porywaczem. Byłeś kimś więcej, jesteś i zawsze będziesz.\nHemmings poklepał mnie po ramieniu, uśmiechając się szeroko.\n- Odzyskaj swoją Julię, Romeo - zawołał - Powinna skorzystać z twojego rumaka.\n- A ty powinieneś skorzystać z wizyty u lekarza - zaśmiałem się, podając kumplowi rękę.\n- Dobrze, że jesteś, Irwin - stwierdził Luke, uśmiechając się.\nNaszą rozmowę przerwał jednak dialog między Calumem, a Michaelem.\n- Gdzie ty idziesz? - pytał Clifford.\n- Nie zamierzam brać udziału w tej farsie - syknął Calum, zarzucając na siebie kurtkę.\nRazem z Lukiem wstaliśmy z miejsca i wyszliśmy z pokoju. Stałem na drugim końcu korytarza patrząc, jak ciemnowłosy szykuje się do opuszczenia domu.\n- Cal... - zacząłem.\n- Nie nazywaj mnie tak, Irwin - fuknął, posyłając mi piorunujące spojrzenie - Tylko przyjaciele mają do tego prawo.\n- Wiem, że jesteś wkurzony.\n- Wkurzony? - zapytał od razu dając odpowiedź - Nie.\n- Hood, słuchaj, nie miałem innego wyjścia - tłumaczyłem, ale tylko rozzłościłem tym Caluma. W przeciągu kilku sekund jego pięści znajdowały się na mojej koszulce. Przyparł mnie do ściany i mierząc wzrokiem, mówił:\n- Kto cały czas powtarzał, że zawsze jest kilka wyjść z sytuacji?! - pytał - Kto cały czas twierdził, że jesteśmy przyjaciółmi?! - wydarł się - Ashton Cień Irwin, podły kłamca!\n- Chciałem dać wam wolność od tego chaosu związanego z Cieniem! - odkrzyknąłem, odpychając go na szafę. - Chciałem dać wam trochę życia. Normalnego życia.\n- Poświęciłem dla ciebie rodzinę, przeklęty kretynie! - wrzasnął Calum, unosząc palec wskazujący - Wybrałem ciebie, a w zamian co dostałem? Setki kłamstw - wyrzucał z siebie żal.\nCalum przeczesał dłońmi swoje włosy i odwrócił się, idąc powoli w stronę drzwi.\n- Sam dokonałeś wyboru - burknąłem, ale po chwili pożałowałem swoich słów. Dopiero po uderzeniu Caluma zrozumiałem, jak wielki ból musiały mu sprawić moje słowa. Ciemnowłosy odwrócił się na pięcie, a potem wymierzył cios pięścią prosto w moją twarz, trafiając między środek policzka a oko. Jęknąłem, czując pieczenie na skórze, ale zasłużyłem. Słowa, które zostały przeze mnie wypowiedziane, nigdy nie powinny paść z moich ust.\nPopatrzyłem na Caluma. Całe jego ciało drżało. Z zaciśniętą szczęką oraz ciężkim oddechem patrzył na mnie z nienawiścią. Doskonale wiedziałem, jak źle się teraz czuł, jak go skrzywdziłem.\n- Przepraszam, Calum... - szepnąłem.\n- Wiesz dlaczego Caitlin przyznała mi rację? - spytał, a ja nie odzywając się, czekałem na odpowiedź - Bo powiedziałem jej, że nigdy ci na niej nie zależało - wyznał, a moje oczy stały się szersze - Tak jak na nas - dokończył - Właśnie to udowodniłeś.\nHood skierował do wyjścia, tym razem zdecydowanym krokiem. Luke próbował go powstrzymać, ale Calum był nieugięty. Wyrwał się z uścisku swojego najlepszego przyjaciela, wyładowując swoją złość dodatkowo na nim.\n- Wafluj mu dalej, Hemmings - poradził - Do tej pory szło ci świetnie, może znalazłeś wymarzony zawód.\nPóźniej usłyszeliśmy trzask drzwi, które mało nie wyleciały z zawiasów. Zatrzęsły się pod wpływem uderzenia, a klamka, która wyglądała na dobrze przymocowaną, opadła, znajdując swoje miejsce na chłodnej podłodze. Zapadła cisza. Każdy z nas słyszał tylko zmieszane głośne oddechy. Oparłem się o ścianę. Przełknąłem nerwowo ślinę, spoglądając na podłogę.\n- Jest po prostu zły, przejdzie mu - bronił go Luke, jednak jego szept zupełnie mnie nie przekonywał.\n- Przestań - wtrącił Michael, a później zwrócił się do mnie - Wiesz, że musisz wiele naprawić, Ash.\n- Wierz mi - odparłem - Calum dał mi to wyraźnie do zrozumienia.\nDzisiaj zmieniłam zdanie i ten rozdział, który miał być 21-ym, zrobiłam 20tym. Sorrki za zamieszanie.\nA więc.. informacja dla Wattpadowiczów.\nZOSTAŁAM OFICJALNIE AMBASADORKĄ WATTPADA! Od teraz możecie zwracać się do mnie z problemami, a ja będę próbowała je rozwiązać. Jeśli macie także pytania - piszcie do mnie na portalu! Jestem dostępna dla Was 24/h! Mam nadzieję, że sprawdzę się w nowej roli. :)\nDziękuję Wam za pół miliona wyświetleń Cienia na Wattpad i 200k Pułapki!! Mam nadzieję, że kiedyś Cień dobije do miliona, to byłby ogromny sukces. No cóż.. pozostaje mi być dobrej myśli. :)\nDział II - Krok w przód\nOtworzyłam oczy. Nie mogę powiedzieć, że wyspałam się, bo tak nie było. Mimo miękkiego i wygodnego łóżka nadal męczył mnie ten sam koszmar. Zastanawiałam się, czy kiedykolwiek to wspomnienie odejdzie, albo przynajmniej da mi spać spokojnie. W innym razie już nigdy nie obudzę się wypoczęta, co wiąże się z wieloma konsekwencjami, chociażby w pracy.\nBiałe ściany z plakatami różnych zespołów. Oczywiście, znałam ten pokój. Od razu przeniosłam się do pozycji siedzącej, aż zakręciło mi się w głowie. Za gwałtownie uniosłam górną część swojego ciała, ale byłam zaskoczona, że nie śpię w moim mieszkaniu, w moim łóżku.. Przysunęłam swoje ciało do oparcia łóżka, na moment zamykając oczy. Wzięłam głęboki wdech. Uniosłam powieki ponownie, aby obejrzeć pomieszczenie, które prawie w ogóle nie uległo zmianie od mojej ostatniej wizyty. Okien wciąż nie przysłaniały firanki, ani zasłony; w kącie znajdowała się tylko jedna lampka; a wyposażeniem nadal była perkusja oraz półka zapełniona płytami.\nStare mieszkanie Ashtona.\nByłam prawie pewna, że chłopcy sprzedali je, aby wyzbyć się wspomnień związanych ze swoim przyjacielem, a jednak nie zrobili tego. Nic nie zmienili, to miejsce wyglądało na nietknięte. Mogłam dotknąć starej szafy i znaleźć na niej zapewne kurz. To budziło przerażenie, ale z drugiej strony mieszkanie miało swoje plusy. Dojazd był świetny, może dlatego postanowili zostawić apartament. Będąc w mieście spędzali czas tutaj. Tak mi się wydawało.\nPrzypomniałam sobie ostatnią noc. Mnóstwo płomieni, ostre dźwięki, ciepło i osoba, która wyciągnęła mnie z domu. Twarz, jego twarz. To jego twarz widziałam. Miałam wrażenie, że wyprowadza mnie z płonącej willi. Wyglądał inaczej, ale jednocześnie był taki sam. Czy to sen? Zadawałam sobie jedno i to samo pytanie siedząc na łóżku. Bałam się, że gdy z niego wyjdę i przejdę przez korytarz prosto do salonu, stanie się coś, czego nigdy bym nie chciała. Ale musiałam wstać, aby przekonać się, czy tylko przesadzam, czy może mam stu procentową rację, która mnie zabije wewnętrznie.\nSzłam przez korytarz, chwiejąc się. Nie czułam się dobrze, wręcz przeciwnie – fatalnie. Słyszałam szumy i piski, nie dające mi spokoju, chociaż panowała błoga cisza. W normalnym stanie, mogłabym usłyszeć delikatne szmery, które wywoływałam swoim powolnym chodem. Przez chwilę myślałam, że nikogo nie ma w domu. Ale czemu ktokolwiek miałby go opuścić po tym, co się wydarzyło? Michael nie zostawiłby mnie samej.\nWeszłam do salonu. Mój wzrok odnalazł siedzącego na kanapie Luke’a. Złożył dłonie, trzymając je przed twarzą. Zdawało mi się, że czekał na moje wejście zniecierpliwiony lub zmartwiony, bo gdy ujrzał mnie w progu, zatrzymał powietrze w swoich płucach, patrząc na mnie przepraszająco. Po prawej stronie stał Michael. Opierał swoje dłonie na oparciu krzesła, tępo gapiąc się w podłogę. Nie wyglądał na zadowolonego, wręcz przeciwnie. Powiedziałabym, że był zły, naprawdę zły. Zmarszczył brwi i ciężko przełykał ślinę. Calum zajął miejsce na fotelu. Oparł nogę o kant stolika, w dłoni obracał telefon. Przygryzał wargę, wzbraniając się przed zabraniem głosu. Widziałam, że chciał się odezwać, bo skupienie na jego twarzy mówiło, że ma dobrą przemowę, ale w ostateczności milczał. Dostrzegłam żyły na jego rękach, pulsujące dziwnie szybko. Stałam tam oglądając ich zachowanie, a po moim ciele błądził strach, gdyż głęboko w duszy coś podpowiadało mi, że to zwykła cisza, przed burzą.\nMój wzrok powędrował w stronę okien, kiedy zauważyłam czwartą osobę w salonie. Tą, której za wszelką cenę nie chciałam zobaczyć. Czarna skórzana kurtka okrywała jego szerokie ramiona. Kilka kosmyków włosów wystawało spod granatowej bandany, którą miał zawiązaną na głowie. Ku mojemu zdziwieniu, między palcami nie spostrzegłam papierosa firmy Marlboro. Dzięki temu łudziłam się, iż popadam w obłęd, śnię na jawie czy cokolwiek. Na jego dłoni widziałam czarne rysunki. Wczoraj także je dostrzegłam, ale w innym miejscu. Mogłam wmawiać sobie, że to nie ten sam człowiek, który uratował mnie przed śmiercią, ale oszukiwałabym samą siebie.\nMoje serce biło pięć razy szybciej niż zazwyczaj. Powtarzałam w głowie, że zwariowałam, mam przywidzenia. Za każdym razem jednak drugi głos wtrącał się, twierdząc, że wszystko, co właśnie moje oczy widzą, a uszy słyszą jest prawdziwe.Tłumiłam w sobie cały strach. Łzy podchodziły do moich oczu, ale nie pozwalałam im płynąć. Oparłam się o ścianę, wiedząc, że gdy się odwróci, zemdleję znowu, jeżeli nie będę się niczego trzymać. Mój świat legł w gruzach, kiedy blondyn stanął przede mną twarzą w twarz. Tak nagle, w ciągu sekundy, a nawet mniej niż sekundy.Moja szczęka zaczęła drżeć, a ja nie potrafiłam tego powstrzymać. Nie mogłam oderwać od niego wzroku.\nTe same rysy twarzy, to przerażające do szpiku kości spojrzenie, znajoma mi budowa ciała, koszulka Nirvany, którą zawsze uważał za swą ulubioną. Tylko liczne tatuaże sięgające aż do szyi oraz trochę ciemniejszy kolor włosów sprawiały, że wyglądał inaczej. Ale to był on.\nCzułam jak upadam. Nie fizycznie, ale psychicznie.\nAshton Irwin – człowiek, którego przez sześć miesięcy opłakiwałam nad grobem, popadając w depresje ze względu na brak wyzbycia poczucia winy – stał właśnie teraz przede mną, cały i zdrowy; z krwi i kości.\nMusiałam mieć omamy. To śmieszne, do czego może doprowadzić tęsknota. Moja wyobraźnia posuwała się za daleko. Oszalałam. Powinnam była iść do psychiatry. Ja przecież widzę zmarłych do cholery. Bo Ashton był martwy, prawda? A może to miał być słaby żart chłopców? Podstawili jakiegoś blondyna, przypominającego Irwin’a. Uznałabym, że jest on identyczny. Tak, wręcz wyborny dowcip. Doprowadzanie mnie do rozdwojenia jaźni musi być naprawdę ekscytujące, a w dodatku komiczne. Zgaduję, że pomysł należał do miłującego mnie Caluma.\nZaśmiałam się. Złapałam dłońmi swoją głowę, kręcąc nią z rozbawieniem.\n- Michael.. – mruknęłam bezradnie, a chłopak spojrzał na mnie, marszcząc brwi – Zadzwoń po pogotowie, proszę.\n- C.. co..? – wyjąkał Luke.\n- Widzę duchy – wyznałam drżącym głosem, przerażając tym samym siebie.\nByłam szalona, naprawdę – szalona. Kto o zdrowych zmysłach widzi zmarłą osobę? NIKT. A ja patrzyłam na Ashtona, który właśnie leżał w grobie, bo tak mi przecież powiedziano. Pytałam resztę – mówili mi, że jego ciało jest pod ziemią, po prostu nie pochowali go na cmentarzu do którego miała dostęp policja. Zapewniali mnie. Żaden z nich nie miał powodu, aby mnie okłamać. Nie widziałam ciała, ale ufałam im wszystkim. Pozostało więc tylko jedno – nadmiar problemów sprawił, że doznałam zaburzeń psychicznych. Nie znałam innego wyjaśnienia na całe to zjawisko.\nAshton, a raczej jego duch. Zjawa, czy jak inaczej mogę nazwać tą istotę… zrobił kilka kroków w przód, zmniejszając tym samym dzielący nas dystans. Jego ręka uniosła się, a następnie otarła o moje ramię. Zacisnął dłoń na mojej skórze pełnej dreszczy. Pisnęłam, kiedy odczułam dotyk, który pół roku temu stanowił błogość.\n- Czy zareagowałabyś na dotyk ducha? – zapytał nieśmiało – Duchy nie mają zdolności dotyku.. one nawet nie istnieją – po raz drugi jęknęłam, słysząc jego zachrypiały głos. Zakryłam dłonią usta, a następnie odsunęłam się od chłopaka. Spojrzałam prosto w jego oczy nie dowierzając. Moją duszę pokryła ciemność. To tak, jakby ktoś pogasił światła, zostawiając mnie w wielkim pokoju bez drzwi czy okien samą – zagubioną. Moje serce stało się czarne, zatrute. Tą trucizną były kłamstwa, zdrady, żal, rozczarowanie i smutek. Zmarnowałam sześć miesięcy, siedząc dniami i nocami niczym idiotka. Obarczałam się winą, wierząc, że kilka metrów pod ziemią leży martwy Ashton Irwin. Sześć pieprzonych miesięcy żyłam aspołecznie, izolując się od ludzi, bojąc się rozmowy i unikając jej. Później próbowałam się zaklimatyzować na nowo, wejść ponownie między ludzi. Przez cały ten czas oszukiwano mnie, a ja niczego nie podejrzewałam.\n- Nie zrobiłeś tego… - przeczyłam dowodom, mydląc sobie oczy. Czasami prawda jest na tyle bolesna i okrutna, że człowiek nie może jej znieść, więc po prostu wierzy w to, co dla niego brzmi korzystniej oraz jest łatwiejsze do akceptacji. Upozorowanie śmierci Ashton’a okazywało się o wiele trudniejszym faktem do przyjęcia niż jego śmierć. - To niemożliwe - roześmiałam się histerycznie - Ty nie żyjesz...\n- Przepraszam – szepnął, a jego dłoń sunęła po moim ramieniu – Ja musiałem to…\nPołożyłam dłonie na uszach i pokręciłam głową. Nie chciałam tego słuchać. Miałam dość słów wylatujących z ust jego, jego przyjaciół, każdego, kto non stop wyrzucał z siebie kłamstwa.\n- Miałeś rację, Calum - odwróciłam się w stronę bruneta, który spuścił swój wzrok - Miałeś rację...\nOdwołałam się do słów, które padły z jego ust kilka tygodni temu. Jemu nigdy na tobie nie zależało, Caitlin.\nTo znowu miało miejsce. Po raz kolejny Ashton zakpił ze mnie, poniżył i sprawił, że poczułam się jak nic nie warte gówno. Otwierałam usta, żeby cokolwiek odpowiedzieć, wrzasnąć, zaszlochać czy wyrzucić z siebie cały ból i gniew, ale po chwili rezygnowałam, bo to nie miało znaczenia.\nRobiłam to sześć miesięcy. Dopadło mnie zmęczenie. Nie miałam nic do powiedzenia. Żadne z moich wyznań nie dotarłoby do takiego człowieka, jakim był Ashton. Mogłabym mówić mu, jak bardzo umierałam z tęsknoty, jak skrzywdził mnie teraz, ile czasu wychodziłam przez niego na wariatkę, za którą uważa mnie już całe Sydney. On i tak nie poświęciłby minuty, aby zastanowić się nad moimi słowami.\nSpuściłam wzrok. Prychnęłam.\nMogłam się tego spodziewać. Mogłam przewidzieć, że to była kolejna sztuczka Ashton’a. Jego przyjaciele widząc postrzały nie przejęli się tym za specjalnie, kiedy ja stawałam się wrakiem emocjonalnym. Byłam tak głupia, tak zaślepiona. Nigdy sobie tego nie wybaczę.\nZabrałam z kanapy obok torebkę, a później ominęłam Ashtona, kierując się do drzwi. Powstrzymywałam swój szloch do ostatniej chwili. Każdy z obecnych w mieszkaniu śledził moje poczynania. Zawiesiłam dłoń na klamce i już miałam ciągnąć ją w dół, gdy nagle powstrzymałam się, aby wypowiedzieć ostatnie zdanie do osoby, która zniszczyła mnie w całości.\n- Ashton – zawołałam, a blondyn spojrzał na mnie spode łba. Nie zrobił na mnie wrażenia ból, jaki zobaczyłam w jego oczach. Był tak samo sztuczny, jak jego przeprosiny. – Dziękuję ci, za wyciągnięcie mnie z pożaru – wysiliłam się na uśmiech, bo o wiele łatwiej było mi się uśmiechnąć niż tłumaczyć mu, jak bardzo rozczarowana jestem – Ale nie musiałeś – mówiłam protekcjonalnym tonem, dochodząc do puenty mojej wypowiedzi – Wolałabym tam spłonąć niż widzieć cię teraz żywego, po tym wszystkim, co przeszłam – skończyłam.\nZniknęłam za drzwiami, zostawiając każdego domownika w szoku i zabierającej siłę ciszy. Nie sądzę, że któryś z nich spodziewał się, że taka wypowiedź może paść z moich ust, chociażby na głos. Przepełniała mnie gorycz zmieszana z rozpaczą. Racja, nigdy nikomu nie wyznałam czegoś tak okrutnego, bo zdawałam sobie sprawę z wielkości słów, które wypłynęły z moich ust. Ale czy ja powinnam w ogóle o to dbać? To jedno zdanie było NICZYM w porównaniu do przedstawienia, które zaaranżował Ashton.\nWybiegłam z budynku, chcąc jak najszybciej znaleźć się w zupełnie innym, najlepiej nieznanym mi miejscu, gdzie nie byłoby możliwości na wspomnienia. Pragnęłam wymazać z pamięci widok ulic prowadzących do tego feralnego mieszkania. Chciałam ujrzeć ciemność – zamknąć i zatopić się w niej, nie wracać do świata rzeczywistego, który jedynie wyrządza mi krzywdę.\nZnalazłam się na kompletnie nieznajomej ulicy. Nareszcie, coś nowego. Szłam wylewając swój żal wraz z falą łez. Oparta o mur robiłam coraz rzadziej kroki. Traciłam grunt pod nogami. Słabłam, aż w końcu dosięgnęłam dna. Nie mogłam ruszyć się z miejsca. Osunęłam się na ziemię, pogrążając w boleści.\n- Dlaczego? – pytałam na głos. Głośny szloch wydobył się z mojego małego ciała.\nDuża bańka wewnątrz której mieściła się masa negatywnych uczuć nareszcie pękła. Eksplodowała, wybuchła, czy jakkolwiek można to nazwać. Ryczałam bijąc się w pięść. Trzymałam się nadziei, która mówiła, że ból w końcu odejdzie, ale on wcale nie chciał mnie zostawić. Towarzyszył mi cały czas, spychając mnie na dno.\nO niczym nie marzyłam z całych moich sił, jak o wiadomości, iż Ashton żyje. Kolejny obraz uśmiechu blondyna, który wpadłby do mojego umysłu, był mi potrzebny tak, jak powietrze.Jednak upozorowanie własnej śmierci było czymś, co ciężko przechodziło przez moje myśli. Nie umiałam tego znieść. Czegoś tak strasznego nie mogłam puścić miedzy uszami. Gdyby stracił tymczasowo pamięć, a potem wrócił do mnie, nie potrafiłabym opisać targającego mną szczęścia. Ale on zniknął dla swoich pobudek, żeby bawić się i czerpać satysfakcję z mojej porażki.\nW ciągu kilku sekund, przez jedną wieść oraz jego ujawnienie staliśmy się obcymi ludźmi. Dotarło do mnie, że nigdy nie znałam Ashtona Cienia Irwina. Byłam po prostu zaślepiona tymi wszystkimi bajkami, które wpajał do mojej głowy. Mając tak dobre, a zarazem kruche serce ślepo mu ufałam i wierzyłam.\n"Jesteś inna... Możesz mi wierzyć lub nie, ale cię chronię... Proszę, wybacz mi... Pozwól mi siebie chronić, daj mi jeszcze jedną szansę... Dobrze wiesz, że potrzebujesz mnie tak, jak ja potrzebuję ciebie... Przepraszam, Caitlin... Tak bardzo mi przykro... Nie okłamię cię nigdy więcej... Tak bardzo cię potrzebuję..."\nTrzymałam się swojej głowy, chcąc wyrzucić z głowy te cholerne słowa.\n- Dosyć, dosyć.. nie mogę już.. - powtarzałam sycząc przez zęby.\nStraciłam mojego Ashtona. Straciłam osobę, którą sobie tylko nakreśliłam w głowie, bo tak naprawdę ona nigdy nie istniała. Nie było żadnego chłopaka, którego serce zatruł były przyjaciel przez kłamstwa. Nie było człowieka, którego próbowałam uratować, albo naprawić. Istniał Ashton 'Cień' Irwin - morderca, oszust i łajdak. Żaden inny.\nUniosłam wzrok. Zaczerwienione i spuchnięte oczy oglądały idącą naprzeciwko parę. Uśmiechali się – szczerze, trzymali za ręce. Cieszyli się swoim życiem. Czemu ja nie mogłam zaznać szczęścia? Potykałam się na prostej drodze. Plany, które kiedyś stanowiły priorytet odeszły w niepamięć. Zbłądziłam ze ścieżki, która została do mnie przypisana. Poniosłam porażkę. Ja byłam porażką.\nWestchnęłam głęboko, przymkniętymi oczami spoglądając w przestrzeń. Mimo całej nienawiści, jaką teraz żywiłam do Ashtona, nie potrafiłam zapomnieć lustrującego mnie z intensywnością wzroku. Patrzył na mnie swymi pięknymi oczami, w których niegdyś umiałam się zatopić i zapomnieć o świecie. Jego pocałunki przynosiły mi ukojenie; sprawiały, że przenosiłam się do innego wymiaru. Ciężko jest zapomnieć o kimś, kto dał nam wiele do zapamiętania. Zwłaszcza wtedy, kiedy wszystko wydawało się idealne.\nAle to już przeszłość, która nigdy nie stanie się teraźniejszością, ani przyszłością.\nWstałam. Niepewnie trzymałam się na nogach, ale musiałam iść. Ostatnią rzeczą, jakiej teraz potrzebowałam to Ashton czy ktokolwiek inny próbujący mnie odnaleźć i zaprowadzić do domu. Chciałam samotności, bo tylko w niej jeszcze zdołałam się odnaleźć.\nKrzątałam się po ulicach, idąc przed siebie. Zerkałam w ziemię, co by nie upaść znów, przy okazji zadręczając się wspomnieniami.\nUczucia nas niszczą, Caitlin. Uczucia nas niszczą, uczucia nas niszczą, uczucia nas niszczą...\nNie sądziłam, że po tym czego doznałam dzisiaj, jeszcze przyznam Ashtonowi rację. Ale tak, uczucia nas niszczą. Myliłam się, mówiąc, że wcale tak nie jest. Gdyby nie one, nie byłabym wrakiem człowieka. Nie włóczyłabym się ulicami, które widziałam pierwszy raz na oczy. Ból nie zapukałby do drzwi mojego serca, aby przeszyć je na wskroś. Gdybym nie czuła, wszystko byłoby w porządku. A tymczasem stara rana stała się na nowo świeżą i nic, ani nikt nie mógł tego zmienić.\nWyglądałam , jakbym śniła – lunatykowała. Kraczący za moimi plecami kruk nie zdołał mnie wystraszyć. Uznałam wiatr za swego przyjaciela. Pchał mnie do przodu, w nieznane, a ja nie sprzeciwiałam się temu. Zahipnotyzowana, zamknięta w swojej pamięci podróżowałam donikąd. A "donikąd" było bardzo atrakcyjną i interesującą ofertą. Jak przez mgłę słyszałam tupot obcasów mijających mnie kobiet. Nieznajome twarze przebiegały przed moimi oczami, zamazane, niewyraźne. Głosy ludzi były dziwne, zmutowane, zupełnie nie przypominające człowieczych. Bełkot, seplenienie, nic zrozumiałego, na co mogłabym zwrócić swoją uwagę. Słyszałam jedynie w mojej głowie słowa, o których wcześniej zapomniałam i wyrzuciłam ze swojego umysłu uznając je za głupią pyskówkę. Nie pomyślałabym, że kiedyś do nich wrócę. Tego dnia zrozumiałam, jak ważną były wskazówką, której nie odczytałam poprawnie.\nJesteś tak bardzo naiwna, że nawet pozwalasz sobie myśleć, iż Ashtonowi na tobie zależało. Oświecę cię, nie zależało. Byłaś tylko przypadkową osobą, Caitlin. Na jego miejscu dałbym się nawet zabić, aby uwolnić się od ciebie, bo śmierć jest chyba na to jedynym sposobem.\nSłowa Caluma nabrały znaczenia. Próbował mnie ostrzec, przetłumaczyć do rozumu. Byłam ślepa i naiwna, tak, jak powiedział Hood. Nie przeczyłam, bo wiedziałam, że tym razem to nie miało sensu.\nNiesamowite, jak jedna osoba może sprawić, że w ciągu malutkiej chwili stajesz się kruchym człowiekiem. Zawsze odnosiłam wrażenie, że należę do twardych osób, które ciężko złamać, bo przeżyłam śmierć obojga rodziców i nadal chodziłam po tym pełnym okrucieństwa świecie unosząc kąciki ust. Myliłam się. Ja również odgrywałam rolę. W rzeczywistości łatwo było mnie złamać. O wiele łatwiej niż kawałek drewnianej listwy. Ashton wraz ze swoimi przyjaciółmi to udowodnili. I może powinnam być za to wdzięczna... ale w niektórych sytuacjach ludzie potrzebują się oszukiwać. Ja potrzebowałam wierzyć w swoją niezależność, żeby przetrwać.\nZ koszmaru myśli obudził mnie głośny dźwięk klaksonu, a następnie pisk opon. Podniosłam wzrok, odwracając swoją głowę. Czarne BMW zatrzymało się kilka centymetrów przede mną. Popatrzyłam na maskę samochodu, która wyglądała na nową. W pewnym sensie żałowałam, że nie przeleciałam przez nią, tracąc przytomność, a przy okazji odchodząc z tego przeklętego świata. Tak byłoby po prostu lepiej, dla mnie, dla wszystkich.\nDrzwi samochodu otworzyły się. Zaciągnęłam nosem, spoglądając nieśmiało na kierowcę. Wysoki mężczyzna patrzył na mnie z przerażeniem. Miał mieszane uczucia. Nie wiedział, czy powinien na mnie nawrzeszczeć czy przeprosić. Ułatwiłam mu zadanie i najzwyczajniej zeszłam z drogi.\nPrzez pięć godzin włóczyłam się po Sydney, szukając swojego miejsca ze świadomością, że tutaj go nie znajdę, bo już próbowałam.\nSad, ale.. jestem w #TeamCaitlin nie wiem jak Wy. Niezależnie od pobudek, jakimi Ashton się kierował - skrzywdził ją.\nA więc......... WYGRALIŚMYYY KONKURS NA BLOGA ROKU! WIĘC CIEŃ BLOGIEM ROKU 2014 !!! :) Jestem mega wdzięczna za wszystkie głowy, bo pokazaliście jaką mamy siłę. POZAMIATALIŚCIE KOCHANI! Nie wyobrażacie sobie mojego szczęścia. :) I love you to the moon!\nCo do sprawy związanej z Wattpadem... jestem zmuszona jeszcze milczeć... :// poczekacie jeszcze trochę? Już niedługo, obiecuję!\nTrzymajcie się! Doooo... za tydzień! ;) xx


Komputer w Firmie :: Nokia N97 - komputer w formie telefonu\nStrona główna / Praca zdalna / Nokia N97 - komputer w formie telefonu\nśroda 17 czerwiec 2009\t| Cezary Tchorek-Helm\nTrend jest kontynuowany przez wszystkich producentów - bardziej liczą się Internet, możliwość dostępu do konta email oraz serwisów społecznościowych niż faktyczna transmisja głosu. Zwyczajna rozmowa przez telefon powoli odchodzi w przeszłość. Potwierdza to Nokia swoim N97.\nTagi: nokia, technologia mobilna, telefon, łączność,\nTrend ten potwierdzają liczby: wg badania Strategy Analytics (MyMetrix ComScore 2008 Canalys) dotyczącego użytkowania poczty mobilnej okazało się, że ponad 78% internautów chciałoby mieć stały dostęp do swojej poczty email.\nSzybkość i wygoda komunikacji, stały dostęp do poczty email, skuteczna nawigacja oraz pewność posiadania najbardziej aktualnych informacji i oprogramowania - to cechy, których najbardziej poszukujemy w zaawansowanych urządzeniach mobilnych.\nNokia N97 to już komputer\nWychodząc naprzeciw tym oczekiwaniom, Nokia stworzyła komputer mobilny Nokia N97, łączący najlepsze cechy urządzeń multimedialnych z serii N - osobistą, mobilną komunikację, rozrywkę i Internet oraz zalety komputerów osobistych - wydajność, duży wyświetlacz oraz otwartość na aplikacje innych producentów. Dzięki wykorzystaniu wieloletniego doświadczenia w zapewnianiu klientom rozwiązań dokładnie dopasowanych do ich potrzeb powstał doskonały komputer mobilny w harmonijny sposób wykorzystujący synergię najlepszych cech urządzeń multimedialnych serii N.\nNokia N97 to unikalne połączenie ekranu dotykowego i pełnej klawiatury QWERTY, zapewniające maksymalny komfort i efektywność komunikacji. Ekran dotykowy umożliwia szybki wybór kontaktów, ulubionych portali społecznościowych czy kalendarza, może być obsługiwany zarówno palcem, jak i rysikiem, w zależności od preferencji użytkownika. Klawiatura QWERTY zapewnia wygodę w pisaniu wiadomości, aktualizowaniu planu dnia czy dyskutowaniu ze znajomymi online.\nIlość generowanych dokumentów, maili, prezentacji, etc. rośnie wraz z intensywnością naszej pracy i wzrostem jej efektywności. Tak jak zmienia się nasze życie tak zmienia się również kultura i specyfika środowiska, w którym pracujemy. Znaczenie stałego kontaktu pomiędzy poszczególnymi członkami grupy zawodowej czy przyjaciół jest absolutnie priorytetowe. Stale rosnąca ilość przesyłanych codziennie wiadomości e-mail czy sms pokazuje, że żyjemy w świecie napędzanym przez komunikację elektroniczną. Dlatego też tak ważny jest w pełni mobilny, nieograniczony dostęp do poczty e-mail.\nEmail by Nokia N97\nEkran główny o przekątnej 3,5 cala, umożliwiający osobistą konfigurację Internetu i dostęp do poczty e-mail za pośrednictwem widgetu\nPełna klawiatura QWERTY zapewniająca kontakt ze znajomymi online oraz szybkie i wygodne tworzenie i przeglądanie treści internetowych\nPrawdziwa wolność dostępu do skrzynki pocztowej niezależnie od miejsca, w którym się znajdujemy\nMożliwość pracy i kontaktu z przyjaciółmi zawsze i wszędzie, bez potrzeby korzystania z laptopa\nNiepowtarzalna okazja do zmiany stylu pracy i życia - wolność decydowania o tym gdzie jesteśmy jest uzależniona już tylko od naszych samodzielnych decyzji\nPrzełomowe rozwiązania modelu Nokia N97 stwarzają zupełnie nowe możliwości - codziennie przemierzamy dziesiątki kilometrów pozostając w ciągłym ruchu - nawigacja w urządzeniu Nokia N97 wyposażonym w Nokia Maps, funkcja A-GPS i wbudowany kompas pomagają w mobilności.\nDzięki aktualnym, intuicyjnym i dokładnym mapom zawsze trafisz do interesującego miejsca, nawet w zupełnie nowym, nie znanym otoczeniu\nDotykowy ekran umożliwia dostęp do Nokia Maps i nawigacji za pomocą jednego dotknięcia ikony Mapy na ekranie głównym\nWbudowany kompas pozycjonuje mapę zawsze według stron świata\nBezpłatna nawigacja piesza i samochodowa dostępna przez pierwsze 3 miesiące użytkowania\nTysiące multimedialnych przewodników, takich jak Lonely Planet czy Michelin dostępne na Nokia N97 oraz charakterystyczna dla produktów Nokia intuicyjność obsługi sprawią, że bez trudu odnajdziemy cel do którego podążamy w codziennym, pełnym biegu życiu\nNokia N97 oferuje innowacyjną funkcję automatycznej aktualizacji, która zapewnia najnowsze oprogramowanie i pozwala na efektywne wykorzystanie możliwości urządzenia.\nTylko jedno kliknięcie na komunikat Aktualizacja oprogramowania, umożliwia odebranie nowych aplikacji\nAktualizacje są dostarczane przez sieć komórkową, co eliminuje konieczność użycia do tego celu kabli i komputera oraz zapewnia większą wydajność i komfort pracy.\nserwer, msp, cisco, lenovo, router, gps, marketing, wirus, tablet, praca, łączność, asus, apple, monitor, drukarka, samsung, raport, dell, hosting, gsm, microsoft, www, domena, firma, laptop, e-commerce, badanie, telefon, intel, bezpieczeństwo, cloud computing, internet, telekomunikacja, hp, ibm, huawei, technologia mobilna, nokia, panasonic, smartfon, procesor, notebook, test, praca mobilna, oprogramowanie, acer, chmura, android, nawigacja, cyberprzestępczość,


K2TECH Kamera kompaktowa wandaloodporna K2-DW1218WDR - sklep cena\nKod produktu: K2-DW1218WDR\nModel K2-DW1218WDR to zaawansowana kamerka kopułkowa przeznaczona do monitoringu ciągłego. Charakteryzuje się bardzo wysoką czułością i bardzo wysoką rozdzielczością 560 TVL. Kamerę wyposażono również w funkcje takie jak: funkcja stabilizacji obrazu DIS, cyfrowe podniesienie czułości, zewnętrzną regulację zoom i ostrości, WDR. W modelu zainstalowano mechaniczny filtr IR oraz obiektyw AutoIris 2.8-12 mm IR. Ponadto kamera zabudowana jest hermetycznej, wandaloodpornej obudowie, z 3 osiową regulacją kierunku obserwacji.\nCzułość 0,01 Lux /do 0,00004 Lux (Przy włączonym SensUp)\nFunkcja Sens-Up TAK x256\nFunkcja stabilizacji obrazu DIS TAK\nFiltr IR mechaniczny (TDN)\nObiektyw AutoIris 2,8-12 mm IR\nChip DSP trzeciej generacji\nRegulacja zoom i ostrości zewnętrzna\nDoświetlenie IR 42 diody\nObudowa hermetyczna (IP65)\nMenu Wbudowane menu OSD\nRegulacja kierunku obserwacji 3 osiowa


Adwokat-grojec.pl kancelaria - Katalog stron internetowych - Top-strony.com.pl\nStrona główna » Firma » Prawo » Adwokat-grojec.pl kancelaria\nTytuł: Adwokat-grojec.pl kancelaria\nData dodania: 27.11.2017, godz.: 08:06\nAkt.: 27.11.2017, godz.: 08:06\nJeżeli szukasz sprawdzonej i w pełni profesjonalnej kancelarii adwokackiej to firma Daniela Dudka z Grójca będzie tu właściwym wyborem. Oferujemy usługi w obszarze prawa rodzinnego, spadkowego, cywilnego, karnego, prawa pracy i wielu innych. Mamy już grono zaufanych klientów, którzy chętnie do nas powracają. Tym co nas odróżnia jest pełen profesjonalizm oraz indywidualne podejście do każdego klienta. Nasze usługi świadczymy zarówno firmom jak i klientom indywidualnym. Staramy się znaleźć rozwiązanie każdego, także najbardziej złożonego problemu prawnego. Serdecznie zapraszamy do dogłębnego zaznajomienia się z naszą ofertą i do współpracy.\nPosiadająca swoją siedzibę w Grójcu Kancelaria Adwokacka Daniela Dudka oferuje fachową pomoc w wielu dyscyplinach prawa poczynając od prawa rodzinnego i spadkowego, a na prawie cywilnym i karnym kończąc. Swoje usługi adresujemy zarówno do klientów indywidualnych jak i do różnego rodzaju firm oraz przedsiębiorstw. Do każdej sprawy podchodzimy indywidualnie z należytą uważnością oraz profesjonalizmem. Jesteśmy do Państwa dyspozycji oraz z przyjemnością odpowiemy na wszelkie pytania czy też objaśnimy co potrzeba. Serdecznie zapraszamy do odwiedzenia naszej strony internetowej i do kontaktu., Kancelaria Adwokacka Daniela Dudka z Grójca to firma świadcząca usługi prawnicze z przeróżnych gałęzi prawa.\nkancelaria adwokacka grójec, prawo administracyjne grójec, prawo karne grójec, prawo rodzinne grójec, windykacja należności grójec, prawo spadkowe grójec\nZareklamuj stronę adwokat-grojec.pl:\nRadcy-lodz.pl kancelarie radcó\nPomoc prawną z wielu dziedzin prawa oferują Kancelarie Prawne „B & J”, które znaj ...


Kampanie Adwords Witkowo\nKampanie PPC – Google AdWords Witkowo – doskonały sposób na wypromowanie swojego biznesu w sieci!\nZaufaj ekspertom w dziedzinie PPC i zyskaj liczne grono nowych klientów, nie tylko w Witkowie\nPrzekonaj się co da Ci Kampania PPC – Google AdWords Witkowo\nJako nasz klient otrzymasz dostęp do Panelu Klienta online, z którego możesz zarządzać całym swoim kontem. Ze tego panelu masz dostęp do wszystkich płatności oraz aktywnych usług (pozycjonowanie, PPC i inne). Dodatkowo poprzez Panel Klienta będziesz w stanie skontaktować się z nami w jakiejkolwiek sprawie. Jeżeli masz jakiś problem związany z zakupioną usługą, wystarczy, że założysz odpowiedni Ticket, a dedykowany specjalista skontaktuje się z Tobą kiedy tylko będzie to możliwe.\nCO, JAK, GDZIE? Oferujemy prowadzenie kampanii Google AdWords przy użyciu wszystkich dostępnych mediów. Twoje reklamy pojawią się w wynikach wyszukiwania w przeglądarkach internetowych, ale również na urządzeniach mobilnych (telefony, tablety), orach filmach na YouTube. Możemy oczywiście promować Cię tylko na jednym konkretnym kanale, najlepszym dla Twojego biznesu.\nKAMPANIE GOOGLE ADWORDS BEZ ZOBOWIĄZAŃ! Usługa zarządzania Twoją kampanią Google AdWords to jednorazowa opłata i jedna faktura. Szczegółowe informacje o płatnościach znajdziesz w naszym cenniku. Nie ma tu żadnych ukrytych cen, a umowa o świadczenie usług nie zawiera zobowiązań czasowych. Wypróbuj dzisiaj i zobacz, jak łatwo i szybko kampanie PPC mogą promować i wypromują Twój biznes!\nWIĘCEJ KORZYŚCI! Kampania PPC ma wiele zalet, które pozwolą Ci zyskać dużo więcej! Twoje reklamy będą dostępne w wyszukiwarcie już pierwszego dnia trwania kampanii, a zapłacisz jedynie za kliknięcia w Twoją reklamę, a nie za jej wyświetlenia. Pozwoli to na rzetelne kontrolowanie płatności. Ten rodzaj reklamy pozwala ci precyzyjnie dotrzeć do potencjalnego użytkwniak z różnych grup docelowych, umieszczając reklamy na różnych rynkach: w poszczególnych krajach, miastach (nie tylko w Twoim mieście!).\nOSZCZĘDZAJ PIENIĄDZE W PAKIECIE PPC + SEO! Pomimo tego, że Kampania PPC jest bardzo efektywna, to z całą pewnością nie jest jedynym narzędziem, którego będziesz potrzebować. Połącz swoją kampanię Google AdWords z kampanią SEO i ciesz się wysoką pozycją w wyszukiwarkach! Takie połącznie da Ci jeszcze nowych klientów. Zobacz nasze pakiety promocyjne, które dostarczą Ci wszystko czego potrzebujesz, aby uzyskać maksymalne zyski z Twojej obecności w sieci.\nPozycjonowanie stron w Witkowo


budżet unijny - Wiadomosci.gazeta.pl\nGrupa Wyszehradzka krytykuje budżet unijny. Morawiecki już wie, skąd wziąć więcej pieniędzy\nWyszehradzkiej wzięli w nim udział przedstawiciele 13 innych krajów Europy Środkowej i Południowej oraz unijny komisarz do spraw budżetu, Guenther Oettinger. Wiele wskazuje na to, że przyszły budżet unijny będzie dużo mniej korzystny dla Polski niż obecny. Projekt Komisji Europejskiej przedstawiony w ubiegłym\nNegocjacje, które rozpoczęły się po południu, są wyjątkowo trudne i burzliwe. Stanowiska poszczególnych państw są bowiem całkowicie rozbieżne. Część krajów chce wprowadzić cięcia budżetowe w związku z brexitem i brakiem brytyjskiej składki do wspólnej kasy. Inne, w tym Polska, opowiadają się za\nPrezydent Duda przebywa z dwudniową wizytą na Litwie. W czasie wspólnej konferencji prasowej z litewskim prezydentem Gitanasem Nausedą Andrzej Duda odniósł się do budżetu unijnego i powiązania go z kwestią praworządności. Nie mogą zostać wprowadzone żadne elementy, które mają charakter\nna to, aby sankcjonować działania pozaprawne - powiedziała. Odniosła się także do wypowiedzi Borysa Budki, który podkreślił, że ma nadzieję, że słowa o wecie budżetu unijnego "to jest tylko taki straszak". - Jeśli Borys Budka odnosi się do racji stanu, to ja tylko odpowiem w taki sposób: takie komentarze obywateli\nmiędzynarodowych. Najwięcej kontrowersji wśród użytkowników Twittera wzbudziła grafika, na której wśród sukcesów rządu wymienia się wynegocjowanie budżetu Unii Europejskiej. "Wynegocjowaliśmy największy w historii budżet unijny dla Polski - ponad 750 mld zł z WRF (Wieloletnich Ram Finansowych) i Europejskiego\nZmiany dałyby instytucjom europejskim możliwość wstrzymania wypłat pieniędzy unijnych, bądź blokowania całych programów, jeśli Komisja Europejska uzna, że w danym państwie jest łamane prawo. Zwolennicy zmian przekonują, że potrzebne są nowe narzędzia w walce o przestrzeganie zasad demokracji. Według\nGrzegorz Schetyna przypomniał, że w najbliższych miesiącach będą trwały prace nad budżetem, którego propozycję poznaliśmy w połowie ubiegłego roku. - W tej propozycji, która jest już na stole, wiemy, że jest 25 miliardów mniej - podkreślił w czasie przedwyborczej konwencji w Opolu. Komisja\nPodstawą negocjacji jest projekt planu budżetowego (?wieloletnich ram finansowych?), który Komisja Europejska przyjęła w maju 2018 r. Przewiduje unijny budżet na poziomie około 1,11 proc. DNB (dochodu narodowego brutto w UE) i obejmuje cięcia funduszy z polityki spójności dla Polski o 23 proc.,\nMinisterstwa nie zdążą z drogami na Euro\nWedług "Rzeczpospolitej" ten rok teoretycznie jest pierwszym, w którym możemy zacząć wydawać pieniądze z UE przewidziane na lata 2007 - 2013. Jednak Polska wciąż uzgadnia z Brukselą sposób wydania przyznanych nam ok. 67 mld euro. W optymistycznym scenariuszu negocjacje zakończą się jesienią. Do tego\nWiceminister finansów Elżbieta Suchocka - Roguska powiedziała dziennikowi, że w marcu zaproponowano Ministerstwu Transportu wsytawienie promesy wypłaty pieniężnej. Od tamtej pory Ministerstwo Finansów nie dostało jednak żadnych dokumentów od resortu transportu. Minister transportu Jerzy Polaczek


nietypowe pytanie, nietypowy problem. | Forum BabyBoom\nStarter tematu JustYs21\nMam ( tak mi sie wydaje )nietypowe pytanie.\nOtóż od 2,5 lat biore tabletki, microgynon 21. Bardzo chciałabym zajść w ciąże. Dzisiaj powinna być 12 tabletka z opakowania, nie wzięłam jej przed sexem i nie zamierzam brać,może powinnam po zakończeniu tabletek juz nie brać a nie tak w połowie. Zastanawiam się czy jest możlwie żeby po odstawieniu teraz starania sie przed kilka dni o dziecko mi sie udało.\nMoje pytanie więc brzmi czy istnieje taka możliwość.\nMój partner nie wie że je odstawiłam, chciałabym, żeby to było zaskoczenie dla niego.\nWkońcu tabletek skuteczność słabnie z czasem ich odstawienia, więc może uda mi sie zajść.\nPo pierwsze wiadomo ze po odstawieniu anty twoja gospodarka hormonalna itp jest rozstrojona - mowi sie ze po przerwaniu strasznie latwo zajsc w ciaze....\nale ja bym sie zastanowila nad innym bardzo waznym faktem - a mianowicie o tym ze powinnas poinformowac ukochanego o odstawieniu tabletek , a nie zmuszac go do naglego przymusu bycia tata....\na moze on nie jest gotowy??\nnie obchodzi cie to ze moze on nie chce jeszcze dziecka - powinniscie o tym powaznie porozmawiac....\nprzedyskutowac to! pojsc na pewne kompromisy\nide o wszystko ze ty tez nie chcialabys byc stawian przed faktem dokonanym !!\nOn powinien zrobić dziecko innej - pewnie też byś się fajnie zaskoczyła.\nMiałam uzyskać odpowiedź na jedno pytanie, a nie na temat mojego faceta, dla jasności on chce mieć dziecko, rozmawialiśmy o tym wiele razy i jesteśmy oboje gotowi.\nChodzi o to, że on sie boji ze jeżeli bedzie miał sie postarac, to zacznie sie stresować i nic nam nei wyjdzie z tego. Zestresowany facet nie jest w stanie dojść do końca.więc on wie, że wkońcu zaczniemy sie starać, ale nie chce wiedzieć ze akurat np. dzisiaj, żeby nie stresował sie.\nReasumując- czyli istnieje możliwość, że mogę zajść skoro przestaje brać pigułke? ;p\nNajlepiej odstaw i wybierz się do lekarza on ci wytłumaczy kiedy najlepiej zajść po odstawieniu tabletek.Mój mi mówił żebym odczekała ze trzy miesiące.\nA jak się całkiem zestresuje całą sytuacją, to może z tego zaskoczenia cię zostawi z brzuchem. Ale będziesz miała zaskoczenie - albo ustalacie razem, że się zabezpieczacie, albo ustalacie razem, że liczycie na szczęśliwy traf. Faceci często mówią kobietom to, co one chcą usłyszeć - lepiej żebyś się negatywnie nie zaskoczyła, co do podejścia twojego partnera do sprawy;-).\nJeśli chodzi o tabletki, to w zależności od ich składu albo hamują owulację i musisz odczekać jakiś czas, albo tylko zagęszczają śluz i powodują niedorozwój endometrium i istnieje pewne prawdopodobieństwo, że mogło dojść do owulacji i jeśli wstrzeliłaś się w czas to mogłaś zajść w ciążę, ale przez niedorozwój endometrium są nikłe szanse na utrzymanie takiej ciąży.\nWiesz- zawsze jest jakaś szansa na ciążę. Przecież są przypadki zajście w ciążę w czasie stosowania tabletek.\nTylko tak się zastanawiam nad jednym- skoro już chcesz oszukiwać faceta to czemu od środka cyklu? Przecież po odstawieniu tabletek zaraz pojawi się @ więc chyba facet domyśli się,że coś nie tak? Oczywiście jeśli nie uda ci się zajść w ciążę. A myślę,że raczej się nie uda.\nSkąd wiesz,że tak go będzie stresowało robienie bobasa,że nie dojdzie? Próbowaliście ? Nie jestem przekonana czy facet jest na to gotowy, skoro musisz go okłamywać,żeby doszedł. Paranoja jakaś.\nZawsze lekarze mówią żeby po odstawieniu tabletek poczekac kilka miesięcy a nie tak od razu . Organizm musi dojść do siebie .\nDwa sądze jak inne dziewczyny że powinnas to z nim przedyskutować a nie tak liczyc na " wpadkę "\nej, ale jak bedziesz sie usilnie starac to nie zajdziesz....\npowiedz mu, ale powiedz ze odstawiasz nie po to by odrazu zajsc w ciaze teraz i juz, ale po to by moc kiedys tam zajsc w ta ciaze.... nie stresuj siebie i jego, bo w momencie w ktorym bedziesz podczas seksu myslala "musze zajsc, musze" nie bedziesz miala zadnej przyjemnosci z tego....\na jak wiadomo, orgazm pozwala na szybsze przedostanie sie plemnikow do jajeczka... pamietaj, ze seks ma byc przyjemnoscia a nie przymusem dla ktorejs ze stron!!!\nTrzeba by rowniez wspomniec ze po tabletkach antykoncepcyjnych mozna zajsc w ciaze blizniacza (nawet i wiecej) nalezy odczekac okolo 6 mies po to by dziecko bylo napewno zdrowe:-)\nA z reszta wypowiedzi to zgadzam sie jak wszystkie kolezanki wyzej wypisane.


Jaskółki – warsztaty psychologiczne i kulinarne – Stowarzyszenie Hospicjum św. Kamila\nannako opublikował dnia 9 września 2021\nHomeAktualnościJaskółki – warsztaty psychologiczne i kulinarne\nŚroda, 8 września, była wyjątkowa, ponieważ po jedenastu długich miesiącach ponownie spotkaliśmy się w naszej prawdziwej jaskółkowej sali. Na początku jak zwykle odbyła się rundka, podczas której każdy powiedział, jak mija mu początek roku szkolnego oraz jak spędził wakacje, przywitaliśmy także nowe młodzieżowe wolontariuszki. Ile nowych twarzy! Bardzo się cieszymy i witamy Was w naszych jaskółkowych progach! Następnie, podczas zajęć z panią Agatą żegnaliśmy lato, wspominając to, co sprawiło nam przyjemność podczas wakacji, a także wymienialiśmy się planami na to, jak przywitamy nadchodzącą jesień. Nie było to takie proste zadanie i musieliśmy się chwilę zastanowić, by przypomnieć sobie ulubione sytuacje i aktywności. Nie zabrakło oczywiście zabaw w niebieskiej sali, na które zawsze mamy ochotę, a szczególnie po tak długiej nieobecności. Później przyszedł czas na posiłek, czyli zdrowe hamburgery! Najlepsze, bo pełne kolorowych warzyw i skomponowane przez nas samych (oczywiście z pomocą wolontariuszek). Po krótkiej zabawie przyszedł czas na podsumowanie spotkania i iskierkę przyjaźni. I choć trochę smutno pożegnać wakacje, to wiemy, że koniec jednocześnie oznacza, że zaczyna się coś nowego i ekscytującego! Do zobaczenia za tydzień!\nSpotkanie podopiecznych świetlicy „Jaskółka” zostało zorganizowane dzięki wsparciu Urzędu Miasta w Gorzowie.\nPoprzedniZ okazji Światowego Dnia Fizjoterapii…


Pasowanie na czytelnika biblioteki szkolnej – Zespół Szkół i Placówek Oświatowych w Bolewicach\nOpublikowane przez Beata Abramowska w dniu 19 listopada 2021 19 listopada 2021\nWe wtorek 9 listopada 2021 roku w bibliotece szkolnej Zespołu Szkół i Placówek Oświatowych w Bolewicach odbyła się uroczystość pasowania na czytelnika uczniów klas pierwszych. Głównym celem uroczystości było zachęcenie najmłodszych uczniów do korzystania z biblioteki szkolnej, wypożyczania książek oraz nieustannego rozwijania umiejętności czytania. Dzieci zapoznały się z regulaminem obowiązującym w bibliotece, dowiedziały się jak należy dbać o książki i jak z nich korzystać. Odgadywały także bajkowe zagadki, które sprawdziły ich znajomość bohaterów baśni i bajek. Po takim wprowadzeniu wszyscy uczniowie złożyli uroczyste przyrzeczenie, że zawsze będą czytać i szanować książki, a pani bibliotekarka Aleksandra Kaczmarek pasowała każdego z uczniów na czytelnika. Na zakończenie uroczystości dzieci otrzymały pamiątkowe dyplomy, zakładki oraz książki „Pierwsze abecadło” od Instytutu Książki w ramach kampanii „Mała książka – wielki człowiek” . Nowi czytelnicy opuścili bibliotekę pełni wrażeń, obiecując, że będą ją często odwiedzać.


Jak dokonywać potrąceń z wynagrodzenia pracownika - TEMAT DNIA - Infor.pl\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > TEMAT DNIA > Jak dokonywać potrąceń z wynagrodzenia pracownika\nDokonując potrąceń z wynagrodzenia pracownika, pracodawcy mają często kłopoty z ustaleniem tzw. kwoty wolnej. Kodeks pracy nie rozstrzyga bowiem, jak postąpić w nietypowych sytuacjach. W jaki sposób prawidłowo dokonywać potrąceń?\nKodeks pracy formułuje dwie zasady dotyczące ustalania kwoty wolnej od potrąceń. Po pierwsze, stanowi, że obliczenia kwoty wolnej dokonuje się po uprzednim odliczeniu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych i składek na ubezpieczenia społeczne. Po drugie, określa, że w przypadku zatrudnienia pracownika w niepełnym wymiarze czasu pracy kwota ta ulega proporcjonalnemu zmniejszeniu. Powyższe regulacje są bardzo ogólne, nic dziwnego więc, że ich stosowanie w praktyce może sprawiać kłopoty.\nPrzepisy kodeksu pracy dotyczące dokonywania potrąceń, a tym samym ustalania kwoty od nich wolnej, pochodzą z okresu, kiedy to składka zdrowotna odliczana z podatku i pobierana z wynagrodzenia określona była w jednej wysokości - 7,75 proc. Natomiast sposób ustalania kwoty wynagrodzenia netto od tamtego czasu się zmienił (zróżnicowanie składki zdrowotnej na odliczaną od podatku i pobieraną z wynagrodzenia), budząc wiele wątpliwości w kwestii liczenia kwoty wolnej.\nOstatecznie wątpliwości te zostały rozwiązane przez departament prawa pracy MPiPS. 19 października 2007 r. wyjaśnił, że obowiązkowe odliczenia, o których mowa w art. 87 k.p., obejmują nie tylko składkę na ubezpieczenie społeczne i zaliczkę na podatek dochodowy, ale także składkę na ubezpieczenie zdrowotne. Składka na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 1,25 proc. podstawy wymiaru jest bezpośrednio finansowana przez pracownika i zmniejsza kwotę należnego wynagrodzenia. A zatem ustalając kwotę wolną od potrąceń, należy odliczyć składki na ubezpieczenia społeczne finansowane przez pracownika, zaliczkę na podatek oraz składkę na ubezpieczenie zdrowotne.\nRóżne kwoty wolne dla pracowników\nKwota wolna od potrąceń przy tym samym typie potrąceń może przyjmować różne wartości dla różnych pracowników. Jej wysokość zależy bowiem m.in. od kwoty zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, która również może przyjmować różne wartości. Dla przykładu: inna kwota wolna obowiązuje pracownika, u którego licząc podatek stosuje się zwykłe koszty uzyskania przychodu, a inna dotyczy pracownika dojeżdżającego do pracy, u którego uwzględnia się koszty podwyższone. Podobnie inna jest kwota wolna dla emeryta zatrudnionego na umowę o pracę, u którego przy liczeniu podatku nie stosuje się kwoty zmniejszającej podatek, a inna dla pracownika niemającego żadnych opodatkowanych dochodów z innych źródeł, u którego taką kwotę można zastosować. Zależność sposobu ustalania zaliczki podatkowej na kwotę wolną od potrąceń ilustruje tabela.\nZawsze proporcjonalnie do wymiaru zatrudnienia\nW przypadku zatrudnienia pracownika w niepełnym wymiarze czasu pracy kwoty wolne od potrąceń ulegają proporcjonalnemu zmniejszeniu. Stanowi o tym art. 871 par. 2 k.p. W piśmie z 11 czerwca 2008 r. (GPP-416-4560-327 /08/PE) główny inspektor pracy wyjaśnił, jak stosować ten przepis w praktyce. Według niego przewidziany w art. 91 par. 2 k.p. zakaz swobodnego dysponowania przez pracownika częścią wynagrodzenia za pracę, dla pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy odnosi się do kwoty proporcjonalnej do wymiaru jego zatrudnienia.\nOznacza to, że licząc kwotę wolną dla pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu należy w pierwszej kolejności ustalić wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę stosownie do wymiaru czasu pracy pracownika. Dla celów ustalenia kwoty wolnej od potrąceń od tak uzyskanego wynagrodzenia minimalnego trzeba odliczyć obciążenia składkowo-podatkowe, a otrzymany wynik pomnożyć przez odpowiednią do rodzaju potrącenia stawkę procentową.\nNieprzepracowanie miesiąca nie ma znaczenia\nW przepisach kodeksowych brak jest też regulacji na temat, jak liczyć kwotę wolną, gdy pracownik świadczył pracę tylko przez część miesiąca. Dopiero 3 lipca 2008 r. Departament Prawny Głównego Inspektoratu Pracy poinformował (pismo nr GPP-306-4560-457/08/PE), że jedyną przesłanką dopuszczającą pomniejszenie kwot wolnych od potrąceń jest wymiar czasu pracy określony w treści umowy o pracę, w którym zatrudniony jest pracownik. Tym samym w ocenie Departamentu brak jest podstaw do pomniejszenia w sytuacji, gdy pracownik zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy otrzymuje wynagrodzenie tylko za część miesiąca (np. z powodu urlopu bezpłatnego, niezdolności do pracy z powodu choroby).\nTak więc proporcjonalne zmniejszanie kwot wolnych jest możliwe tylko w przypadku zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy (art. 871 par. 2 k.p.). Brak jest natomiast podstaw prawnych do zmniejszania kwoty wolnej od potrąceń proporcjonalnie do przepracowanej części miesiąca (np. w związku z urlopem bezpłatnym, wychowawczym).


Locus Nihil - Page 8\nTemat: Re: Locus Nihil [odnośnik] 05.01.21 0:16\nKorzystanie z czarnej magii, szczególnie wtedy, gdy miało się o niej nikłe pojęcie, było dla Zachary'ego czymś, na co porwał się po raz kolejny i, tym razem, nie odbiło się sukcesem. Niesprawna ręka, osłabienie oraz postępujące zmęczenie dawały się uzdrowicielowi we znaki zbyt mocno, zbyt szybko, jak jął uważać w otoczeniu Locus Nihil, aby być w stanie dokonać w tak odległej mu dziedzinie cudu. Mimo to, przytykając własną różdżkę do ołtarza, tkwiło w nim poczucie spełnienia obowiązku, wsparcia pozostałych najlepiej, jak potrafił, nawet jeśli finalnie zawodził.\nArtefakt odbierał mu siły. Czuł to. Każda sekunda poświęcona na utworzenie i przelanie plugawej magii w kamień odbijała się czkawką. Tętno przyspieszyło – serce lada moment miało wyrwać się z jego piersi i tak już wymęczone wcześniejszymi doznaniami. Pot spływał po skroniach, znaczył policzki i kapał na kamienie wraz z każdym kolejnym, łapczywym oddechem Shafiqa. Choć zamknął oczy, z trudem zajmując pozycję pomiędzy innymi, blask zdobytych odłamków wdzierał się przez cienką warstwę powiek. Usilnie zaciskanie ich było zbędne; i tak nie był w stanie powstrzymać przejmującego uczucia, które ogarniało go coraz mocniej, nie pozwalając zachować spokoju, wywołując uporczywe zagryzanie dolnej wargi mocno i boleśnie, jakby ranienie samego siebie miało w jakikolwiek sposób pomóc w spełnieniu polecenia Czarnego Pana.\nWciąż klęcząc, słuchał słów odbijających się echem nie tylko w komnacie, lecz przede wszystkim w jego głowie. Nie poruszył się ani przez moment, nie drgnął, gdy padła formuła najokrutniejszej i najdotkliwszej z klątw. Nie podniósł wzroku przerażony nie tylko karą, która spotkała nieszczęśnika, ale również własnym brakiem wyczucia czy jakiegokolwiek poruszenia. Był świadkiem śmierci sojusznika z rąk samego Lorda Voldemorta; kogoś, kto miał w dłuższej perspektywie wspólnie z nimi siadać przy stole, kto miał zasłużyć się i wzmocnić Rycerzy jako całość. Żałował straty, uświadomił to sobie, bezbrzeżnie przywołując ze wspomnień tych pacjentów, którym nie potrafił pomóc – boleśnie doznając wtedy klęski we własnej wiedzy i umiejętnościach. Na swój sposób każdy taki zgon przeżywał, poświęcał więcej czasu na naukę, która finalnie spotykała się z barierą niezdolną w jego opinii do przełamania konwencjonalnymi metodami. Te musiały jednak wystarczyć, by był w stanie przywrócić utracone siły pozostałym. Pomóc im, zwłaszcza tym najbardziej poszkodowanym.\nZ przyklęknięcia podniósł się powoli, z trudem powstrzymując grymas dostrzegany wcześniej jedynie w oczach najstarszych ludzi doświadczonych wiekiem oraz starczymi dolegliwościami. Lata nauki obfitowały w wiedzę, z czym mógł się spotkać, lecz konsekwentnie wypierał tę myśl z własnej głowy, tłumacząc objawy czasem spędzonym w podziemiach oraz długotrwałą ekspozycją na czarną magię. Cały ten czas milczał, powoli spoglądał na każdego z żywych, we własnej świadomości upewniając się, że byli w komplecie. Jednocześnie podjął wstępną analizę stanu Rycerzy oraz Śmierciożerców, oceniając, ustalając priorytety w planie działań, aby udzielenie pomocy było jak najbardziej efektywne. Z potoku myśli wyrwało go jego własne imię z ust Ramseya. Powoli zwrócił się ku niemu, przez moment ważąc odpowiedź, którą zamierzał udzielić.\n— Tak. — Potwierdził, obracając powoli różdżkę w palcach, tym razem za cel obierając jeden z wolnych świstoklików. — W szpitalu mam wszystko, czego potrzebuję. — Przytaknął, w zasadzie do samego siebie, zmierzając do pucharu pozostawionego przez Czarnego Pana. Wystarczyło go dotknąć, by ponownie znaleźć się na bezpiecznej powierzchni. Nie zrobił tego od razu. Wiedział, że inni potrzebowali pomocy i to na nich zamierzał zaczekać, gotów im jej udzielić w szpitalnych murach własnego oddziału. Noc jeszcze się nie skończyła.\nz/t z kolejnym świstoklikiem, jeśli ktoś chce się zabrać (sic!) to zapraszam\nTemat: Re: Locus Nihil [odnośnik] 28.01.21 22:47\nRobił co mógł - jak wszyscy pozostali z resztą, wkładając całą swoją siłę i magię w to, by ożywić ołtarz tak, jak im przykazano. Nie pytał, protestował. Nietrudno było jednak dostrzec, że ich wysiłki są zbyt słabe. Nie był pewny czym było to spowodowane. Czy zwyczajnie brakło im sił, bo umęczone przez niebezpieczną podróż ciała i umysły nie potrafiły z siebie wykrzesać dość mocy? Czy może wśród nich znajdowali się tacy, którzy nie starali się wystarczająco? Kątem oka dostrzegł, że istotnie, nie każda z różdżek została uniesiona - co tylko napełniło złością, jednakże jego rozdrażnienie było niczym w porównaniu do tego, co musiał odczuwać Czarny Pan.\nOłtarz jednak ożył - czy też magia, którą przelali okazała się wystarczająca, czy może zadziałał jakiś inny czynnik o którym nie wiedzieli... nie był pewny i nie chciał w tym momencie tego roztrząsać. Najważniejsze, że cały ten koszmar miał się w tym momencie skończyć... a przynajmniej taką żywił nadzieję.\nBłysk morderczego zaklęcia wziął go z zaskoczenia. Przez krótką chwilę spoglądał na ciało Theo, które upadło z głuchym odgłosem na zimną, kamienną posadzkę. Zmarszczył brwi. Nie mógł się powstrzymać przed tym, że w jego umyśle pojawiła się drobna iskierka niezadowolenia. Nie znał Wilkesa zbyt dobrze, niemniej podczas ich podróży przez mroczne korytarze i labirynty, Theodore okazał się bardziej niż przydatny. Bystry, posłuszny, rezolutny. A jednak w ostatniej chwili postanowił odmówić wykonania rozkazu i za to spotkała go kara. Burke nie mógł powstrzymać się przed rzuceniem krótkiego spojrzenia na Goyle'a. Właściwie, nawet mu współczuł. Zdążył polubić Wilkesa, poza tym, gdyby nie on, wyjście z pułapek celtyckiego pseudo-boga mogło okazać się niemożliwe.\nGdy Czarny Pan zniknął, atmosfera wyraźnie się rozluźniła. Jego obecność była bardziej przytłaczająca nawet niż śmierć. Przykro było patrzeć na dwa (trzy?) ciała spoczywające na posadzce. Ta misja rzeczywiście okazała się być wyjątkowo trudną. Myśleli, że przygotowali się do niej należycie. Nie mogli się bardziej pomylić.\nObserwując jak rycerze powoli znikają, łapiąc za świstokliki, nie mógł odnieść wrażenia, że wyglądają zdecydowanie mniej jak dumna organizacja, walcząca o sprawiedliwość dla czarodziejów czystej krwi - a bardziej jak banda patałachów, jak psy z podkulonymi ogonami. To miejsce było złe. Odczekał więc tylko tyle, ile musiał - by upewnić się, że wszyscy byli w stanie złapać się świstoklika. Dopiero wtedy pociągnął Edgara za sobą, stając tuż przy boku Shafiq'a. - Wynośmy się stąd. - mruknął, unikając wzroku towarzyszy. Ta wycieczka niestety na długo wyryje się im wszystkim w pamięci.\nzt z Edgarem\nTemat: Re: Locus Nihil [odnośnik] 28.01.21 23:44\nRzeczywiście, Hella zlekceważyła artefakt. Chciała dać z siebie tylko część mocy, przekonana, ze tyle wystarczy. Nie celowała w setkę, opierała się na mocy innych i zignorowała fakt, że część z nich poległa w boju. Egoizm był jej kolegą, który namawiał ją do ograniczania się z wysiłkiem, a dzisiejszego dnia szczególnie dobrą perswazją się cechował. Podstępny był to kumpel i dobrze o tym wiedziała, a mimo to wciąż szła z nim pod rękę, prowadzona jego wybiórczym spojrzeniem. A zatem Hella i jej dobry kolega czekali na jakiś cud.\nTen faktycznie nadszedł, choć jak się z czasem okazało, to nie był koniec - kamieniom będą potrzebne dodatkowe pokłady mocy, ktoś znów tu będzie musiał przyjść. Nie była pewna, czy chce być w tej roli, dość wrażeń już nabyła w tych zdradliwych podziemiach Banku.\nPrzysłuchiwała się słowom Pana, a gdy jednego z nich tak po prostu, jednym skinieniem i jedną inkantacją, uśmiercił, z niedowierzaniem zamarła w bezruchu. Był bezwzględny, przeszył ją dreszcz, a potem zapulsowało w niej coś w rodzaju szczęścia. Bo dobrze było być sojusznikiem tak potężnego czarodzieja. Od teraz zwracała uwagę na jego każdy kolejny gest i każde wypowiadane słowo. Przelękła się, zdała sobie sprawę z tego, że była ranna, choć miała przy sobie eliksiry i mogła więcej od siebie dać. A więc zawiodła.\nGdy odszedł, przez pewien czas stała jeszcze w bezruchu. Przyglądała się emanującemu z artefaktu światłu, rejestrowała jak po kolei pozostali znikają za pomocą pozostawionych pucharów, a kiedy zauważyła, ze ostała się ich już tylko garstka, momentalnie podbiegła do jednego z nich - Zacharego i stojącego przed nim przedmiotu.\n- Zabiorę się z Tobą - odparła i trochę żałowała, że się odezwała, bo suchość w gardle była nieznośna. Odczuwała też coraz bardziej zmęczenie, a głowa ciążyła od mnogości myśli, wrażeń i przede wszystkim słów Lorda, które gdzieś tam się odbijały echem pod jej czaszką. Pragnęła odpoczynku i kilku dni spokoju, choć wątpiła w to, że pozwoli sobie na taką błogą sielankę. Hella nie lubi pozostawać bez odpowiedzi, bez wiedzy o tym, co się dalej wydarzy lub dzieje się już teraz. I pewnie będzie szukać odpowiedzi i kontaktować się z niektórymi z nich. Tymczasem wyczekiwała powrotu w bezpieczne miejsce na powierzchni.\nz/t z Zacharym


Zaproszenie na cykl wykładów „Bądź świadomy swoich praw” - dla zainteresowanych rodziców\npiątek, 15 marca 2019 19:18\tAdministrator\nFundacja Spe Salvi zaprasza wszystkich zainteresowanych mieszkańców na cykl bezpłatnych wykładów pod hasłem „Bądź świadomy swoich praw”.\nNajbliższy wykład odbędzie się w *środę 20 marca* *o godz. 17.00* w Centrum Aktywności Społecznej przy *ul. Św. Rocha 3* w Białymstoku.\nTemat: *Prawo rodzinne i opiekuńcze*\nPodczas wykładu zostaną omówione zagadnienia takie jak: _rozwód, władza rodzicielska, kontakty rodziców z dziećmi, podział majątku.\nW trakcie wykładu będzie też okazja do dyskusji i zadawania pytań.\n/Terminy i tematy//kolejnych wykładów:/\n27 marca, godz. 17.00, Odszkodowania i zadośćuczynienia\n3 kwietnia, godz. 17.00, Egzekucja komornicza, upadłość konsumencka\n10 kwietnia, godz. 17.00, Prawa konsumenta, umowy zawierane poza lokalem przedsiębiorcy.\n/Miejsce/: Centrum Aktywności Społecznej przy ul. Św. Rocha 3 w Białymstoku.\ne-mail: spesalvi2016@gmail.com <mailto:spesalvi2016@gmail.com>\nProjekt finansowany przez Miasto Białystok.\n//Zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej./\nOdsłon : 2690138


opublikowano: 2009-07-16 09:05:08\n- To idealne urządzenie dla osób, które szukają szybkich efektów w poprawie wyglądu ciała – mówi Agnieszka Sulińska, właścicielka Studia Zdrowia i Urody Sunpower 5 przy ul. Brackiej 49. - To urządzenie wyszczupla i redukcje cellulit.\n30 minut ćwiczeń na platformie pod okiem osobistej trenerki daje efekt jak 4 godziny ćwiczeń na stepie.\n- Zastosowano tutaj opatentowaną technologię PowerSlim – wyjaśnia właścicielka. - Teraz siłę oddziaływania podczerwieni i jonizacji można wykorzystać przy ćwiczeniach fitness.\nZjonizowane powietrze usuwa zmęczenie, poprawia koncentrację, zwiększa sprawność układu oddechowego i doskonale wpływa na skórę. Podczerwień przyjemnie rozgrzewa ciało, przyspiesza procesy metaboliczne i zwiększa efekt wyszczuplenia oraz likwidacji cellulitu.\n- By spotęgować efekt, na wybrane partie ciała nakładamy maskę ujędrniającą, wyszczuplającą i likwidującą cellulit – mówi Sulińska.\n20 minut na platformie wibrującej PowerSlim kosztuje 40 zł.\nPowakacyjne dopieszczanie ciała\nKomentarze do artykułu: Cellulit skutecznie wytrząśnięty\nkomentarz dodano: 2009-07-19 15:57:37\nciekawe czy to działa hmm...\nkomentarz dodano: 2009-07-16 10:07:54\nktoś już na tym był ??


Firanki gotowe z taśmą marszczącą | Ecodomo.pl\nGotowa firana z wszytą taśmą marszczącą. Najprostsze i jednocześnie jedno z najwygodniejszych rozwiązań dostępnych na rynku w zakresie dekoracji okien. Łatwo się takie firanki pierze, łatwo zakłada a dzięki setkom dostępnych wzorów, można wykorzystać je w każdym pomieszczeniu o dopasować do każdego wnętrza. Firanki gotowe z taśmą marszczącą to jedne z najlepiej sprzedających się firan na rynku. Dlaczego są aż tak popularne ?\nPrzede wszystkim dlatego, że są łatwe w użyciu. Wystarczy zacisnąć sznureczki, założyć poszczególne plisy i nie trzeba już robić żadnych zakładek na karniszu. Dodatkowo, taka firanka, niezależnie od tego jak często jest zaciągana nie trafi formy i kształtu. Jej pranie również jest banalnie proste – wystarczy rozciągnąć zakładki, wyprać, wyprasować i zacisnąć z powrotem (choć są osoby, które do prania nie zdejmują marszczenia). Firanki gotowe z wszystka taśmą to nieznacznie większy koszt niż firany metrażowe a jednocześnie mniej wysoki niż dedykowane aranżacje – to zaś powoduje, że są chętnie kupowane.\nGotowe firany z taśmą marszczącą – na 1,5, 2, 3 – co to oznacza ?\nKupując gotową firankę z wszytą taśmą, trzeba zwrócić uwagę na to, z jaką taśmą mamy do czynienia. I nie chodzi tu jedynie o kwestie tego, jakiego rodzaju będzie to marszczenie – plisa, kontrafałda, przemienny splot (co wpływa na walory estetyczne) ale również w jakich proporcjach taśma a marszczyć firankę. Na rynku dostępne są taśmy uniwersalne, bardzo często wszywane w gotowe firany. Pozwalają one na osiągnięcie dowolnej szerokości firanki w zależności od stopnia jej zmarszczenia. Jeśli potrzebujemy szerszej firany, marszczymy gotową firankę 1:1,5. Jeśli węższej, możemy bardziej zaciągnąć sznureczki i ścieśnić marszczenie. W teorii takie rozwiązanie jest dobre, ale w praktyce niesie ze sobą delikatne ryzyko. Trzeba marszczyć firankę bardzo dokładnie i pieczołowicie, by całość była równa i ładnie wyglądała. Niekiedy. Nie da się też osiągnąć aż tak dobrego efektu jak przy zakupie dedykowanej taśmy o określonym poziomie marszczenia.\nFiranki gotowe z taśmą bywają zatem oznaczane proporcją bądź cyframi. Mówi się, że są marszczone na dwa bądź na trzy. Oznacza to szerokość marszczenia taśmy oraz szerokość firanki po jej ułożeniu. Kupując firanki gotowe z marszczeniem na trzy, trzeba kupić trzykrotność szerokości karnisza.\nFiranki gotowe oraz na metry do pokoju i salonu, ekskluzywne nowoczesne i tanie firanki do salonu - gotowe do powieszenia i metrażowe w sklepie internetowym https://firaneo.net/firany-do-salonu


5 najlepszych hoteli z apartamentami w Orange - Tripadvisor\n7 z 22 obiektów jest dostępnych w Orange\nNr 1 pod względem stosunku ceny do jakości wśród 7 Hotele z apartamentami w Orange\nNr 2 pod względem stosunku ceny do jakości wśród 7 Hotele z apartamentami w Orange\nNr 3 pod względem stosunku ceny do jakości wśród 7 Hotele z apartamentami w Orange\nNr 4 pod względem stosunku ceny do jakości wśród 7 Hotele z apartamentami w Orange\nNr 5 pod względem stosunku ceny do jakości wśród 7 Hotele z apartamentami w Orange\nNr 6 pod względem stosunku ceny do jakości wśród 7 Hotele z apartamentami w Orange\nNr 7 pod względem stosunku ceny do jakości wśród 7 Hotele z apartamentami w Orange\nJakie są najlepsze hotele z apartamentami w pobliżu lokalizacji Irvine Regional Park?\nPopularne hotele z apartamentami w pobliżu lokalizacji Irvine Regional Park to:\nAyres Hotel Orange - Ocena podróżnych: 4.5/5\nALO Hotel - Ocena podróżnych: 4.5/5\nDoubletree by Hilton Anaheim - Orange County - Ocena podróżnych: 4.0/5\nCzy są hotele z apartamentami w lokalizacji Orange, które posiadają basen?\nPopularne hotele z apartamentami w lokalizacji Orange, które oferują basen, to:\nKtóre hotele z apartamentami są w pobliżu lotniska John Wayne Airport?\nTe hotele z apartamentami znajdują się blisko lotniska John Wayne Airport:\nJakie są najlepsze hotele z apartamentami w lokalizacji Orange?\nNajlepsze hotele z apartamentami w lokalizacji Orange to:\nKtóre hotele z apartamentami w lokalizacji Orange posiadają siłownię?\nDostęp do siłowni oferują gościom następujące hotele z apartamentami w lokalizacji Orange:\nKtóre hotele z apartamentami w lokalizacji Orange są odpowiednie dla rodzin?\nRodziny, które odwiedziły lokalizację Orange, polecają następujące hotele z apartamentami:\nCzy są hotele z apartamentami w lokalizacji Orange, które oferują bezpłatne śniadanie?\nBezpłatne śniadanie oferują gościom następujące hotele z apartamentami w lokalizacji Orange:\nBest Western Plus Meridian Inn & Suites, Anaheim-Orange - Ocena podróżnych: 4.0/5\nKtóre hotele z apartamentami w lokalizacji Orange oferują bezpłatny parking?\nTe hotele z apartamentami w lokalizacji Orange oferują bezpłatny parking:\nHoward Johnson Hotel & Suites by Wyndham Orange - Ocena podróżnych: 3.0/5\nJakie są popularne trzygwiazdkowe hotele z apartamentami w lokalizacji Orange?\nKtóre hotele z apartamentami w lokalizacji Orange oferują pokoje dla osób z ograniczeniami ruchowymi?\nPokoje dla osób z ograniczeniami ruchowymi oferują następujące hotele z apartamentami w lokalizacji Orange:\nKtóre hotele z apartamentami w lokalizacji Orange wyposażone są w klimatyzację?\nOto popularne hotele z apartamentami w lokalizacji Orange, które wyposażone są w klimatyzację: