Tygrysy pod Kurskiem – analiza operacyjna – Strona 6\nOperacja „Cytadela” zakończyła się niepowodzeniem. Dla jednostek czołgów ciężkich jej bilans był niejednoznaczny. W lipcu 1943 roku na wszystkich frontach, jak podaje wykaz Heeres-Waffenamt, armia niemiecka utraciła bezpowrotnie 33 Tygrysy, czyli 50% ówczesnego poziomu produkcji. Straty te rozłożyły się następująco:\n502. batalion – 1 czołg;\n503. batalion – 7 czołgów (w tym 5 bezpośrednio w czasie „Cytadeli”);\n504. batalion (niepełny) – 13 czołgów (zniszczone na Sycylii);\n505. batalion – 6 czołgów (w tym 5 bezpośrednio w czasie „Cytadeli”, szósty wóz odesłano do Rzeszy do remontu kapitalnego 20 lipca);\n„Grossdeutschland” – 1 czołg lub 0 czołgów (kwestia ta nie jest jasna z powodu trudnej do zweryfikowania informacji o rzekomym przydziale pod koniec czerwca dodatkowego Tygrysa do 13. kompanii 1. Pułku Pancernego SS, który jakoby 6 lipca został rozebrany na części; w takim przypadku kompania z dywizji grenadierów pancernych Wehrmachtu istotnie nie mogła stracić żadnego czołgu, ale meldunki dekadowe i dane Heeres-Waffenamt wskazują na utratę Tygrysa – trzeba pamiętać, że w tym przypadku termin „straty bezpowrotne” obejmuje też wozy odesłane do Rzeszy na remont kapitalny);\n13. kompania 1. Pułku Pancernego SS – 1 czołg (12 lipca – według niektórych źródeł „Leibstandarte” utraciła dwa Tygrysy, w tym jeden 6 lipca, ale już sam przydział dodatkowego czołgu oraz utrata Panzer VI tego dnia stoi w sprzeczności z raportami II KPanc SS);\n8. kompania 2. Pułku Pancernego SS – 1 czołg (11 lipca);\n9. kompania 3. Pułku Pancernego SS – 3 czołgi (7 lipca i dwa już po „Cytadeli” 31 lipca).\nŁącznie, w czasie własnego natarcia pod Kurskiem, Niemcy stracili bezpowrotnie 16 czołgów Panzer VI, licząc wszystkie 7 maszyn z 503. batalionu, lub 14 Tygrysów, jeśli nie uwzględnić dwóch maszyn z tego batalionu, które utracono tuż po formalnym wygaśnięciu ofensywy, ale w obronie terenu wywalczonego w jej wyniku. Znacznie wyższa była liczba pojazdów obezwładnionych, a najskuteczniejszą bronią wobec nich okazały się miny, które tylko w dniach 5-6 lipca wyeliminowały przejściowo z walki większość niemieckich czołgów ciężkich. Wbrew powojennej radzieckiej propagandzie, największa jednostkowa „masakra” Tygrysów miała jednak miejsce w lipcu 1943 roku nie pod Kurskiem, a na Sycylii, gdzie w ciągu zaledwie kilku dni rozbito 2. kompanię 504. batalionu. Pod Kurskiem nie rozbito żadnej kompanii Tygrysów, choć poniosły one znaczne straty, same jednak zadając wielokrotnie wyższe swym przeciwnikom. Szacuje się, że ogień prowadzony przez Panzer VI obezwładnił między 5 a 20 lipca 1943 roku ok. 500 radzieckich pojazdów pancernych, w większości doprowadzając do ich zniszczenia. Czołgi te wykazały swą wysoką skuteczność również później, w sierpniu 1943 roku, w toku walk obronnych pod Orłem i Charkowem, ale to zagadnienie wykracza poza ramy niniejszego artykułu.\nW bitwie pod Kurskiem oddziały wyposażone w Panzer VI zostały użyte zarówno do bezpośredniego wsparcia piechoty, jak również jako czołgi wsparcia dla batalionów pancernych wyposażonych w lżejsze i gorzej uzbrojone wozy. W pierwszej fazie natarcia, w czasie przełamywania polowych umocnień radzieckich, Tygrysy przydzielono wraz z działami szturmowymi na pierwszą linię, gdzie prowadziły ogień do wykrytych stanowisk dział przeciwpancernych, schronów i innych pozycji umocnionych oraz okopanych czołgów. Ich główną zaletą w takiej sytuacji był solidny pancerz, co w połączeniu z przewagą zasięgu skutecznego ognia, czyniło Panzer VI bardzo groźną bronią. Własne akcje ofensywne narzucały jednak działanie na terenie dotychczas zajętym przez przeciwnika. Zła współpraca z piechotą i saperami prowadziła czasem do osamotnienia nacierających czołgów, które wysuwały się nadmiernie przed własne linie, narażając się na pułapki przeciwpancerne oraz wchodząc na nierozpoznane lub źle oznakowane pola minowe. W ten właśnie sposób już w ciągu pierwszych 48 godzin natarcia wyeliminowano z walki większość Tygrysów 13. kompanii z „Grossdeutschland” czy 2. kompanii 503. batalionu czołgów ciężkich. Służba w czołgach ciężkich była trudna i wymagająca. Oddziały rzucane jako pierwsze do przełamywania wrogich pozycji ponosiły spore straty, zwłaszcza w kadrze dowódczej. Dowódcy czołgów, prowadząc obserwację przy otwartych włazach, narażali się na ostrzał lub ranienie odłamkami. Nic więc dziwnego, że w toku opisywanych zmagań tak wielu dowódców kompanii i plutonów Tygrysów zostało rannych lub zginęło. W walce z piechotą i umocnieniami radzieckimi załogi Panzer VI spisywały się dobrze, ale możliwości Tygrysów było można najlepiej wykorzystać w walce z bronią pancerną. Tam, gdzie na szpicy natarcia znajdowały się plutony Tygrysów, kontratakujące pułki i brygady pancerne Armii Czerwonej ponosiły od razu bardzo wysokie straty. Uwidoczniło się to pod Kurskiem w szeregu starć pancernych, szczególnie zaś w czasie chaotycznych kontrataków wojsk Frontu Woroneskiego na II KPanc SS w dniach 7-12 lipca oraz pod Butyrkami 6 lipca. Potężna siła ognia i dobra ochrona pancerna zostały jednakże okupione w Panzer VI ograniczoną mobilnością, co również było widoczne w czasie walk. Czołgi ciężkie nie zawsze mogły towarzyszyć lżejszym wozom, ponieważ albo brakowało dla nich odpowiednich przepraw przez rowy przeciwpancerne oraz rzeki (mimo teoretycznej możliwości pokonywania przeszkód wodnych w bród lub pod wodą), albo zapadały się w podmokłym gruncie.\nOgromnym problemem w czasie bitwy była bieżąca dostępność czołgów, często wahająca się na poziomie zaledwie 20-30% potencjału wyjściowego (wartości te były bardzo zmienne). Było to spowodowane wspominanym już parokrotnie wykorzystywaniem Tygrysów jako czołgów wsparcia piechoty. Wozy te dobrze przysłużyły się w dniach 5-6 lipca, gdy w pasach swego działania współuczestniczyły w przełamaniu pierwszego lub obu pasów głównej linii obronnej wojsk radzieckich. Ceną za ten sukces było jednak uszkodzenie większości z nich na minach lub w wyniku ognia nieprzyjaciela. Kilkanaście czołgów wyszło z linii również z powodu awarii, głównie układu napędu lub przeniesienia napędu. Usprawnienie większości maszyn zajmowało 48-72 godzin, ale pod Kurskiem były to godziny decydujące. Za jedną linią obronną znajdowała się bowiem kolejna i tam, gdzie Tygrysów brakowało, jej przełamanie stawało się sporym wyzwaniem. Warto zwrócić uwagę, że przykładowo w pasie 9. Armii udało się przełamać jedynie pierwszą pozycję obronną za cenę obezwładnienia większości własnych Tygrysów z 505. batalionu i gen. Lamelsenowi wyraźnie brakowało odwodów, gdy jego wojska podeszły pod drugą linię. Wszystkie ciężkie wozy wsparcia i przełamania zostały bowiem zużyte we wstępnej fazie boju, a czołgi średnie z wprowadzanych teraz do walki pułków pancernych nie miały równej im przebojowości. Tygrysów zabrakło też pod Prochorowką 12 lipca, gdyż większość z Panzer VI 13. kompanii 1. Pułku Pancernego SS była jeszcze naprawiana po wcześniejszych walkach i do boju można było rzucić zaledwie kilka Panzer VI. Mimo to nawet pojedyncze Tygrysy wykazały wówczas swe wysokie walory w zwalczaniu czołgów nieprzyjaciela.\nPod względem operacyjnym wykorzystanie jednostek czołgów ciężkich pod Kurskiem zostało zaplanowane źle. Wozy te wystąpiły w znacznym rozproszeniu taktycznym, a wyznaczone im obszary działań także zostały wielokrotnie źle dobrane. Na 9 kompanii Tygrysów w dniu 5 lipca 1943 roku aż 7 walczyło samodzielnie. Teoretycznie istniała możliwość koordynowania przez dowództwo danego korpusu działań wszystkich czołgów ciężkich (takie dowództwo posiadał II KPanc SS), jednak korzystano z tego bardzo rzadko. W III KPanc 503. batalion czołgów ciężkich rozdzielono na samodzielne kompanie, próbując połączyć go w jedno silniejsze zgrupowanie dopiero 11 lipca. Uznano więc zapewne Tygrysy za broń cenną taktycznie, ale bez znaczenia operacyjnego (trudno się temu zresztą dziwić, skoro mowa o jednostce wielkości batalionu, ale, z drugiej strony, sztab III KPanc najwyraźniej nie wyznaczył punktu ciężkości w pasie swego natarcia, a to już jest zarzutem). Podobnie postępowano w II KPanc SS, gdzie z kompanii czołgów ciężkich nie stworzono jednego zgrupowania przełamującego, oddając je plutonami pod rozkazy dowódców poszczególnych batalionów grenadierów pancernych. Dużym więc wysiłkiem okazywała się potem koncentracja pojedynczej nawet kompanii. Większą rozwagą wykazało się dowództwo XXXXVII KPanc (specjalna 21. Brygada Pancerna), ale już nie 9. Armii, gdzie łącznie trzy bataliony ciężkich wozów (505. plus 653. i 654. z Ferdynandami) również rozdzielono na osobne grupy taktyczne. W efekcie wszędzie Niemcom brakowało odwodowych jednostek czołgów ciężkich, które mogliby rzucić w wyłom, jakiego dokonały formacje pierwszego rzutu. Ewidentnie zlekceważono tu siłę oporu oraz wielkość wojsk przeciwnika, a atakującym oddziałom wyznaczono zbyt ambitne cele. Tygrysy rozdzielono wręcz celowo, chcąc zapewnić ich wsparcie na jak najszerszym obszarze natarcia (5 lipca wspierały natarcie łącznie 8 różnych dywizji). Przyniosło to skutki odwrotne od zamierzonych, zwłaszcza w III KPanc, gdzie dużą siłę 503. batalionu zmarnowano, nie tylko rozpraszając czołgi ciężkie, ale jeszcze wytracając je wkrótce na polach minowych. W XXXXVII KPanc dobre efekty przyniosła współpraca czołgów, dział samobieżnych i piechoty 6. DP w dniu 5 lipca, ale dowództwo korpusu nie miało już dalszych oddziałów czołgów ciężkich do swej dyspozycji. W tej sytuacji zarzut postawić można OKH, które, mimo przygotowywania własnej wielkiej ofensywy, skierowało odbudowany do pełnych stanów batalion czołgów ciężkich (502.) nie do 9. Armii, lecz do Grupy Armii „Północ”, gdzie przecież nie planowano żadnych wystąpień zaczepnych. To również przykład rozproszenia wysiłku.\nPodsumowując, czołgi Panzer VI Tiger wykazały się w czasie operacji „Cytadela” wysokimi walorami bojowymi. Na pierwszym miejscu wskazać należy ich siłę ognia, co w połączeniu z dobrze wyszkolonymi załogami przyniosło imponujące efekty w zwalczaniu wrogich wozów pancernych. Tygrysy nie były jednak niezniszczalne. Większość z nich radziecka obrona obezwładniła w czasie pierwszych 48 godzin walk, choć wyłącznie okresowo. Miało to ostatecznie duże znaczenie, gdyż liczba dostępnych Panzer VI spadła dramatycznie, jakkolwiek w kolejnych dniach znów wzrosła. Nigdzie jednak Niemcy nie zdołali zebrać w jednym miejscu więcej niż 30 Tygrysów, przez co czołgi te nie miały wpływu na przebieg walk w szerokim wymiarze taktycznym czy operacyjnym. Było ich zbyt mało. Braki nie wynikały jednak wyłącznie z niskiej dostępności takich maszyn, ale również z powodu błędów taktycznych i operacyjnych niemieckiego dowództwa. Czołgi ciężkie Tygrys walczyły pod Kurskiem w znacznym rozproszeniu, przez co ich walory nie zostały do końca właściwie wykorzystane.


jaja - Okiem Rolnika\nSzwajcarskie przedsiębiorstwo Migros, będące największym detalistą w tym kraju, zajmujące się międy innymi produkcją artykułów spożywczych, wprowadziło właśnie do sprzedaży tzw. roślnne jaja. To zapewne coś co może zainteresować tych, którzu szukają odpowiedników produktów pochodzących od zwierząt.\nUpada produkcja jaj konsumpcyjnych na Ukrainie. Konieczny import z Białorusi\nUkraina, do niedawna uznawana za potentata w produkcji i eksporcie jaj konsumpcyjnych, właśnie po raz pierwszy zaimportowała jaja z Białorusi. Kryzys branży drobiarskiej u naszego wschodniego sąsiada spowodowany coraz niższą opłacalnością produkcji doprowadza do zamknięcia kolejnych zakładów.\nDziś Światowy Dzień Jaja – świętuj korzyści płynące z jaj\n8 października przypada Światowy Dzień Jaja. Dziś miłośnicy tego produktu na całym świecie będą świętować moc jaja i wszystkie jego wartości odżywcze i środowiskowe. A my przypominamy – jedzenia jajek nie należy się obawiać, wręcz przeciwnie: nie ma drugiego takiego pokarmu, który z punktu widzenia potrzeb naszego organizmu byłby tak bliski ideału.\nCoraz wyższe ceny jaj na Ukrainie\nSpadek produkcji jaj na Ukrainie powoduje wzrosty ich cen. Według prognoz ukraińskich analityków trend wzrostowy ma się utrzymać do wiosny 2022 roku, chyba że na rynku nastąpią poważne zmiany.\nUkraina dominuje w dostawach jaj do UE\nUkraina zdecydowanie dominuje w sprzedaży na rynki krajów UE mając 40 proc. udział w pokryciu unijnego zapotrzebowania na jaja i przetwory importowane z państw trzecich.\nRoślinne jaja hitem w Korei Południowej\nAmerykańska firma Eat Just produkująca roślinne zamienniki tradycyjnych jaj konsumpcyjnych sprzedawane pod marką JUST EGG podbija kolejne azjatyckie kraje. Aktualnie kalifornijski startup skoncentrował się na rynku Korei Południowej.\nUtrzymuje się wysoki popyt na unijne jaja w państwach azjatyckich\nW pierwszych czterech miesiącach 2021 roku utrzymywał się trend wzrostowy w wysyłkach jaj i przetworów z Unii Europejskiej na rynki państw trzecich. W tym okresie wartość eksportu jaj i przetworów z UE wzrosła o 22,5%.\nSpadła produkcja jaj konsumpcyjnych na Ukrainie\nProdukcja jaj konsumpcyjnych na Ukrainie w pierwszym półroczu 2021 roku zmniejszyła się o 13,6 proc. i wyniosła 7,4 mld sztuk w porównaniu do analizowanego okresu roku 2020. Największy spadek nastąpił w chowie przemysłowym.\nKoniec chowu klatkowego wcale nie jest przesądzony!\nDeklaracja złożona przez Komisję Europejską jest tylko wyrazem woli politycznej i nie należy oczekiwać, że obietnice w niej zawarte zostaną spełnione – tak Krajowa Izba Producentów Drobiu i Pasz komentuje reakcję unijnych urzędników na inicjatywę obywatelską „End the Cage Age”, w której sugerują oni możliwość wprowadzenia w państwach Wspólnoty zakazu klatkowego chowu zwierząt.\nRośnie popyt wśród odbiorców pozaeuropejskich na jaja i przetwory jajeczne z Europy, w tym z Polski – wynika z analiz Krajowej Izby Producentów Drobiu i Pasz. Najwięcej europejskich jaj trafia na rynek Japonii, Izraela, Singapuru oraz Korei Południowej.\nGru 06 2021 Redakcja - Prawo i Finanse\nPZŁ: niemal 10 000 dzików odst…\nGru 05 2021 Redakcja - Prawo i Finanse\nCiężarówka wbiła się w tył prz…\nGru 04 2021 Redakcja - Prawo i Finanse


Nobel dla Olgi Tokarczuk. Maciej Stuhr do Piotra Glińskiego, który nie zna jej twórczości: " Niech Pan nie czyta. Za późno!" - Pudelek\nNobel dla Olgi Tokarczuk. Maciej Stuhr do Piotra Glińskiego, który nie zna jej twórczości: " Niech Pan nie czyta. Za późno!"\nAktor odpowiedział na słowa ministra kultury, który przyznał, że nie doczytał do końca żadnej książki autorstwa Tokarczuk.\nNobel dla Olgi Tokarczuk to fantastyczna wiadomość dla wszystkich Polaków, bowiem od 1996 roku i wyróżnienia dla Wisławy Szymborskiej żaden rodak nie dostał tej nagrody.\nOkazuje się, że to, co jest dumą dla Polaków, niekoniecznie jest znane ministrowi kultury. Piotr Gliński w wywiadzie dla TVN zdradził, że "nie dokończył" żadnej książki Tokarczuk. Maciej Stuhr postanowił odpowiedzieć na tę deklarację za pośrednictwem Facebooka:\n_Panie Ministrze Kultury Gliński! Niech Pan nie czyta, szkoda czasu! Za późno!_\nMyślicie, że mimo to Gliński nadrobi zaległości?\nZobacz też: Literacka Nagroda Nobla 2019. Olga Tokarczuk dołączyła do zacnego grona polskich laureatów\nLudzie czytajcie! Nie tylko Tokarczuk. Czytajcie w ogóle, żebyśmy byli mądrzejsi!\nNie mozna nikogo zmuszac do czytania bo akurat autor otrzymal nobla!!! Niedorzeczne! ilu z panstwa przeczytalo od deski do deski 'Chlopow'??niech pierwszy rzuci kamien\nA Schetyna czy Neumann mają przeczytane książki Tokarczukowej...? Pewnie nie p. Macieju Stuhrze(nie wiem czy da się tak odmienić) ale tam gdzie da się przywalić, to Pan przywalić. Myślę że prof. Gliński niejedną rzecz, o której Pan nie ma zielonego pojęcia przeczytał... nie ładnie i nie grzecznie to wypadło\nTaaa.. Bo on przeczytał!?\nA co to obowiazek czytac cos czego sie nie lubi.Wielka sprawa . Dla mnie w dzisiejszy ch czasach ten nobel o niczym nie swiadczy. Juz lepiej by te kase na biedne dzieci oddali.\nA ja chłonę tylko to co ten Gliński objawi urbi et orbi\nnieśmiało proponuję czytać wyłącznie to co ten Gliński objawia ludowi pracującemu miast i wsi.\nDom bez książki to jak plaża bez słońca. Tak mi mówiły nauczycielki w szkole podstawowej. Czytam z radością , z rozmysłem , z chęci poznawczych, najchętniej w czasie podróży. Cudownie szybko mija wówczas czas. Byłam na czytaniu twórczości Olgi Tokarczuk w bibliotece, a czytała wspaniała aktorka Kasia Figura. To było niezwykłe doznanie .Osobliwy tekst p.Olgi płynął z ust p.Kasi. Gratulacje !!!! A minister kultury niech się wstydzi :((\nTej aktorzyna za kogo ty się uważasz co Glinskiemu nie dorastasz do pięt i nie tylko jemu przestań się wymadrzac więcej pokory prosty człowieczku\njaki ten facet jest beznadziejny;... niedaleko pada jabłko od jabłoni\nOj panie Stuhr przesadza pan.\nSztur swoim pluciem robi antyreklamę. Już wiem że tych książek nie warto czytać\nTo chore że jak jej nie znasz toś nikt. Czy każdy musi ją czytać? Ja wolę Kinga i Mastertona. Szkoda że dostała Nobla i politycznie związała się z wiadomo kim. Czy ktoś za pisem nie może jej czytać\nMaciek Stuhr aktor przecietny czlowiek inteligenty i wszystko w temacie. Jedzie na sławie swego bardziej utalentowanego ojca, jak jeden tak drugi zakochani w komunie i pózniejszych czasach kiedy wszystko załatwiało si,e po znajomości na Nazwisko. Tragegia. To twój Gudu ha ha Pudelku prawda, stale to gości u ciebie i te mądrości czesto to dajesz ha ha, Taki sam jestes, i tyle w temecie.\nZróbcie Szturowi test z twórczości Tokarczuk - zobaczymy czy zaliczy choć 1/4 punktów hahahahahahahahah. Lepiej zapytajcie go co wogóle przeczytał w minionym roku - poza scenariuszami swoich filmów. Typowy yntelygent lansujący się na swoją wyższość. Znam z życie takich fejkowych typów, co lubią się przylansować na sztukę i literaturę, a tak naprawdę są totalnymi laikami.\nLepiej klaskać u Rubika niż głosować na PiS\nP.Macku jest p.coraz brzydszy przez ten jad ,ktory toczy wnetrze a wylazi na twarzyczce ,kazdy czyta co chce i co mu odpowiada chyba,ze chodzi do szkolki i ma zadana lekturę PANIE Madralo\nGorzej, że komitet noblowski nie przeczytal, bo nie ma tłumaczenia :)))))


Yaroslav Shemet: dyrygenta uczy orkiestra [ZOBACZ WIDEO] - Dwójka - polskieradio.pl\nBartosz Michałowski: nie stosuję pracy wysiłkowej ze śpiewakami\nOstatnia aktualizacja: 19.12.2021 12:56\n- Wyznaję zasadę, że aby chór brzmiał jednolicie i pięknie nie wolno głosów w żaden sposób zniekształcać, nie wolno śpiewaka wprowadzać w tory pracy nienaturalnej dla niego. Ewentualnie można wskazywać mu jakieś elementy, które należałoby poprawić - mówił w Dwójce Bartosz Michałowski, dyrygent i dyrektor artystyczny Chóru Filharmonii Narodowej.\nBartosz MichalowskiFoto: Ksenia Shaushyshvili\n59'21 Spotkanie z Bartoszem Michałowskim, dyrygentem, chórmistrzem i pedagogiem, dyrektorem artystycznym Chóru Filharmonii Narodowej (Cafe Muza/Dwójka)\nBartosz Michałowski, zanim trafił na wydział dyrygentury chóralnej Akademii Muzycznej w Poznaniu, myślał o studiowaniu socjologii.\nJest wychowankiem prof. Stefana Stuligrosza.\nZ jego inicjatywy założony został Poznański Chór Kameralny, wcześniej związany był m.in. z Chórem Filharmonii Poznańskiej.\nFunkcję tę Bartosz Michałowski pełni od 2017 roku. W czasie swojej dotychczasowej pracy z Chórem Filharmonii Narodowej poprowadził w siedzibie Filharmonii i poza nią m.in.: Pieśni kurpiowskie Szymanowskiego, Msze Kodálya i Greczaninowa, Małą mszę uroczystą Rossiniego, Mszę Koronacyjną Mozarta. Jako dyrektor chóru w październiku 2017 przygotował zespół do światowego prawykonania opery sakralnej Mojżesz Antona Rubinsteina (dyr. Michaił Jurowski), a w lutym 2018 chór pod jego batutą wziął udział w projekcie PWM "100 na 100 – Muzyczne dekady wolności", nagrywając Stabat Mater Romana Padlewskiego.\nBartosz Michałowski brał również udział w przygotowaniach kilkunastu koncertów wokalno-instrumentalnych Chóru i Orkiestry Filharmonii Narodowej, współpracując ze znakomitymi dyrygentami: Tonem Koopmanem, Christophem Königem, Matthew Hallsem, Jackiem Kaspszykiem i in. oraz z Krzysztofem Pendereckim przy wykonaniu jego Polskiego Requiem.\nChóru Filharmonii Narodowej kolęduje\nKalendarz koncertów Chóru Filharmonii Narodowej wypełnia się bardzo szczelnie zwłaszcza teraz, w okresie przedświątecznym. - Potwierdzam, grudzień to dla nas bardzo intensywny miesiąc. Zaraz po tej rozmowie będę przygotowywał się do kolejnego koncertu kolędowego, który odbędzie się już w najbliższy wtorek. Dość powiedzieć, że właśnie odpoczywam po dwóch wieczorach bachowskich - powiedział gość Cafe "Muzy".\nBartosz Michałowski to niedoszły socjolog, którego prof. Stefan Stuligrosz namówił na studia chórmistrzowskie w poznańskiej Akademii Muzycznej, a potem namaścił na swojego asystenta w Poznańskich Słowikach. Do 2005 roku był także dyrygentem Chóru Filharmonii Poznańskiej, a do dziś szefuje założonemu przez siebie Poznańskiemu Chórowi Kameralnemu.\nJest również wykładowcą Uniwersytetu Muzycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie.\n59:21 2021_12_19 10_00_19_PR2_Cafe_muza.mp3 Spotkanie z Bartoszem Michałowskim, dyrygentem, chórmistrzem i pedagogiem, dyrektorem artystycznym Chóru Filharmonii Narodowej (Cafe Muza/Dwójka)\nBartosz Michałowski - laureat wielu nagród\nJest zapraszany do współpracy przez organizatorów renomowanych festiwali, takich jak Schleswig-Holstein Musik Festival, Wielkanocny Festiwal Ludwiga van Beethovena, Międzynarodowy Festiwal Muzyki Sakralnej Gaude Mater, Międzynarodowy Festiwal im. Grzegorza Gerwazego Gorczyckiego, Transatlantyk Festival, Nostalgia Festival, Festiwal Muzyki Współczesnej im. Wojciecha Kilara, Festiwal Muzyki Współczesnej Poznańska Wiosna Muzyczna, Festiwal Muzyki Oratoryjnej Musica Sacromontana, Dolnośląski Festiwal Muzyczny czy Mikołowskie Dni Muzyki.\nBartosz Michałowski przygotował i zaprezentował dotychczas kilkaset utworów a cappella wszystkich epok, regularnie podejmuje też współpracę z renomowanymi instytucjami i orkiestrami przy wykonaniach dzieł wokalno-instrumentalnych. Ma w dorobku liczne prawykonania, wziął udział w nagraniu ponad 20 płyt.\nDwójkowy gość jest również laureatem nagrody L'Orphée d'Or 2015 przyznanej przez Académie du Disque Lyrique w Paryżu, nominacji do Fryderyka 2015 za dwupłytowy album z muzyką Pasquale Anfossiego, zdobywcą Złotej Płyty, a także zwycięzcą IX Ogólnopolskiego Konkursu Dyrygentów Chóralnych, w którym przyznano mu również nagrodę specjalną za świadomość pracy nad emisją głosu w zespole chóralnym.\n[korzystano ze źródła: www.filharmonia.pl]\nGość: Bartosz Michałowski (dyrygent, chórmistrz, pedagog)\nZobacz więcej na temat: filharmonia narodowa dyrygent chór muzyka klasyczna Róża Światczyńska Dwójka MUZYKA


Motyw: Panna młoda :: Wolne Lektury\nMotyw: Panna młoda\nPanna młoda X\nzatrzyma się prawdopodobnie w połowie schodów, dzięki czemu Pan Młody, zachowując w tej powrotnej...\nzatrzyma się prawdopodobnie w połowie schodów, dzięki czemu Pan Młody, zachowując w tej powrotnej drodze z kuchennych rejonów skromny, choć nie nadmierny dystans, znajdzie się w stosunku do Panny Młodej o dwa, lub trzy stopnie niżej, zatem w sytuacji, w której ona, już ku niemu całą swoją pięknością zwrócona, spokojna, prawie anielska, choć i cokolwiek wyniosła — w oczywisty sposób będzie nad nim górować, kto wie, czy tak całkiem nieświadomie stwarzając sytuację często w ostatnich czasach eksponowaną w zachodnich filmach, cóż bowiem prostszego, a zarazem i wizualnie przekonywającego nad wykorzystanie konstrukcji schodów dla wywyższenia elementu kobiecego kosztem upokorzenia męskiego?, więc powie:\n— Byłeś niebywale zgrabny i oszałamiająco dowcipny.\nA on z pewnością jak najbardziej świadomy wszystkich rozlicznych kombinacji wynikających na schodach:\n— A ty piękna i czarująco inteligentna. Jak zawsze.\n— Jeżeli myślisz, że mało wybrednymi złośliwostkami uda ci się zepsuć mi ten wieczór, to muszę cię zapewnić, że jesteś w błędzie.\n— Ale chyba nie popełnię błędu, jeżeli powiem, że czujesz się szczęśliwa?\n— Raczej popełnisz.\n— Niemożliwe, Moniko, nie czujesz się szczęśliwa? Dzisiaj?\n— Ach tak? To by oznaczało, że nasze intymne doznania nieco się rozmijają.\n— Ja osobiście czuję się szczęśliwy, ale bynajmniej nieusatysfakcjonowany.\n— Szczęśliwy z powodu?\n— Że jesteś moją żoną, kochanie.\n— A nieusatysfakcjonowany?\n— Przyczyna ta sama.\nI chociaż Monika sama ten dialog sprowokuje, chyba w tym momencie, jakkolwiek konstrukcyjną specyfikę schodów będzie mogła zaliczyć na swoją korzyść, zbraknie jej riposty dość zgrabnej i dowcipnej, lecz że to będzie moment, to nie ulega wątpliwości, moment nie dłuższy od oddechu, wie bowiem, a raczej intuicyjnie posiada rozeznanie, że skoro się zabrnie w sytuację sztuczną, a też i niebezpiecznie podszytą ryzykownymi podtekstami, należy szybko taktykę zmienić i sztuczności przeciwstawić atakującą naturalność. Tak zatem, zarówno swoją sylwetkę (ekspozycja schodów okaże się w tym wypadku raczej utrudniona), jak i brzmienie głosu nasilając pożywną szczerością powie:\n— Konrad, możesz mi szczerze odpowiedzieć na jedno pytanie, ale naprawdę szczerze i uczciwie?\nPan Młody oczywiście wyrazi pełną w tym względzie gotowość, choć nie jest wykluczone, że z wielu racji wygodniej mu to będzie uczynić w konwencji dotychczasowej:\n— Szczerze na pewno, ale uczciwie? To konieczne?\nJednak Monika mężnie sprosta ciemnym wirom, jakie nią niewątpliwie szarpną, uciszy owe dumne żywioły, domagając się pod nieobecność morderczego sztyletu co najmniej spoliczkowania wybrańca, i powie:\n— Dlaczego ty się właściwie ze mną ożeniłeś?\nI oto zgodnie z intuicyjnym rozpoznaniem Moniki naturalność rzeczywiście zatriumfuje nad sztucznością, lojalna pryncypialność pokona pozę, lecz również na moment nie dłuższy od oddechu, a w najgorszym dla Konrada rozstrzygnięciu — z dołączeniem wydechu. Pan Młody, jakkolwiek czujnością jak rycerską zbroją osłoniony, albo współcześniej: jak bokser na ringu czujnie wewnętrznie skupiony wobec poczynań przeciwnika, tego ciosu nie przewidzi, o ścierwo! — pomyśli niechybnie i chociaż ani drgnie, ani blaskiem swych ciemnych i wilgotnych oczu nie umknie na stronę, przecież w koniuszkach uszu poczuje wzbierające ciepło, o ścierwo! — chyba jeszcze raz pomyśli i aby zyskać na czasie, spyta:\n— Mam powiedzieć szczerze i uczciwie?\n— Tak — na to ona i tylko tyle, bowiem w sekundzie ciszy, jaka po tym stwierdzeniu zapadnie, zrezygnuje z dodania: żądam tego.\nZatem Panu Młodemu chyba tylko naturalność pozostanie i rzeknie:\nI na miłość boską, ktoś się w tym momencie powinien pojawić na tych nieszczęsnych schodach, kładąc kres żenująco bezwstydnemu dialogowi nowożeńców\nSzła panna młoda między dwiema druhnami. Wszystkie trzy miały suknie z najprzedniejszej białopłowej „pawłoki” (która...\nSzła panna młoda między dwiema druhnami. Wszystkie trzy miały suknie z najprzedniejszej białopłowej „pawłoki” (która, jak wiadomo, była uprzywilejowaną tkanką szat koronacyjnych), a na sukniach płaszcze okrągłe, purpurowe, z gronostajowymi wyłogami u przodu, z bogatą klamrą u spięcia. I, o dziwo! Płaszcze te w górze nie wywijały się żadnym kołnierzem, ale były wszyte w obramowanie złote i wycięte kołem tak szerokim, że nie tylko szyja, ale i skrawek popiersia wykwitały z nich bez osłony.\nWłosy też wolne od pęt codziennych, jakby drugi płaszcz rozpuszczono, wiły się po ramionach i spływały po barkach.\nNa włosach każda z nich miała koronę złotą, cudnie wyrobioną w różne liściowe przezrocza i strzeliste pąki.\nOblubienica za to miała piękność po trosze cygańską, tę piękność chmurną i namiętną, co to...\nOblubienica za to miała piękność po trosze cygańską, tę piękność chmurną i namiętną, co to i odpycha, i przyciąga. Pod strzechą włosów, czarnych aż do granatowego połysku, pod brwiami jakby węglem nakreślonymi tkwiły oczy szeroko rozwarte, zwykle nieme i tylko jakby zadziwione; ale przy każdym wzruszeniu krzyżowały się w nich błyskawice. Lica śniade rzadko kwitły rumieńcem; tylko wieczna czerwoność ust nieco grubych odkrawała się od nich jaskrawo, jakby rozcięty granat.\nA ta burzliwość wejrzenia, ta ciemność włosa i cery odbijały dzisiaj tym silniej, że według obyczaju polskiego panna młoda od stóp do głów była w bieli.\nSuknię miała ze srebrnej lamy przepinaną mnóstwem pontałów, czyli węzłów perłowych; u szyi kołnierz z mięsistych weneckich koronek i takież velum aż do ziemi; na welonie kręcił się złoty łubek opleciony w mirt i rozmaryn.\nNiebiesko ubrany pazik Elżbiety postawił przed swoją panią półmisek, jedwabną zasłoną przykryty. Pod zasłoną leżał...\nNiebiesko ubrany pazik Elżbiety postawił przed swoją panią półmisek, jedwabną zasłoną przykryty. Pod zasłoną leżał foremnie urobiony czepiec mężatki, pomalowany w różnokolorowe arabeski z zapiekanej piany z białek, haftowany migdałami i rodzynkami, wysadzany kółkami z żółtej marchwi.\n— Spróbuj, czy ci w nim będzie nadobnie — rzekł małżonek.\n— Za mały, ale spróbuję.\nPodniosła czepiec, aż tu z głośnym trzepotaniem skrzydeł zerwał się z misy biały gołąbek i wyfrunął przez otwarte okno wprost na dach kościoła Panny Marii.\nGłośnym śmiechem przyjęto nowy ten pomysł pasztetnika, a książę Bogusław rzekł:\n— Już tobie, moja córuchno, zakazane pustoty. Gołąbek cię odleciał, a czepiec pozostał.\n— Nie liczcie zbytnio, panie ojcze, na moją stateczność, bo byście doznali zawodu. — To mówiąc dobyła z głębi czepca malutkiego wróbelka. — Ot, jeszcze coś niecoś zostało…\nCzemu smutkiem i grozą zarazem owiana\nprzygodna rzeczywistość bez wianka i wiana\nnadchodzi, nic nie...\nnadchodzi, nic nie wnosząc w pragnące objęcia?\nPrzeszłość pełna przypadków jest nie do pojęcia,\nprzyszłość w dymnej osłonie jest nie do przejrzenia…\nNa co komu wysiłek naszego tworzenia,\njeśli nic nie nastąpi?\nZuzanna Ginczanka, Przebudzenie\n— Leć naprzód do panny młodej i każ sobie dać czerwonego jedwabiu.\nKogucik leci do panny...\nKogucik leci do panny młodej:\n— Panno młoda, masz mi dać czerwonego jedwabiu; czerwony jedwab oddam studni, studnia ma mi dać wody, a wodę chcę zanieść kurce, która leży w orzechowym lesie i dusi się, bo połknęła za duży orzech, który jej utkwił w gardle.\nPanna młoda na to:\n— Leć do wierzby, wykręć z pręta fujarkę i przynieś mi ją.\nLeci kogucik do wierzby, wykręca fujarkę z wici i niesie ją pannie młodej; za to panna młoda dała mu czerwonego jedwabiu, jedwab odniósł do studni, a studnia dała mu wody.\nZ gości obcych w dzień ślubu cale niewiele przyjechało. Kobiety ani jednej… tak to silną...\nZ gości obcych w dzień ślubu cale niewiele przyjechało. Kobiety ani jednej… tak to silną i wszechwładną była jeszcze natenczas opinia publiczna! Z mężczyzn zaś tylko kilku starych pana Wita przyjaciół, Gintowt, Jur z Borowiczek i kilku młodzieży, których przyjaźń jam sobie przez czas mego pobytu na Litwie pozyskać umiał.\nTak więc o samym południu, podczas gdy koło ubogiej cerkiewki w dziadkowej wiosce sercem przywiązany do swoich panów lud wiejski oczekiwał na ciekawe dlań widowisko, drużki, którymi nikt inny być nie mógł, tylko jedenastoletnia córeczka Jadwisi i panna służebna Zosi, ubierały pannę młodą do ślubu. Zosia, niebożątko, płakała przy tym akcie rzewnymi łzami i miała wiele do płaczu powodów. Pomijam to, że w tym momencie żegnała się z całym wiekiem dziecinnym, przeżytym w niezwichnionym szczęściu u kolan kochającej ją niegdyś matki; że się żegnała z swoimi wszystkimi snami i marzeniami o tęczach i kwiatkach, z domem rodzinnym, z rodziną i owym najukochańszym dziadkiem, którego kochała tak, jak bluszcz wiotki kocha starą zamkową ruinę, przy której wzrósł, rozzielenił się, rozkwitł i giętkimi ją objąwszy ramionami, rad by już umrzeć tak przy niej i grób swój znaleźć u stóp jej… ale to była boleść wielka i wielkich łez godna, że jej wraz z tamtymi stratami przyszło tracić miłość ukochanej swej matki, która od dni kilku już ani słowa do niej nie rzekła, która słowa błogosławieństwa powiedziała tak zimno i obojętnie, że aż dreszcz nas przeszedł od stóp do głowy; która na koniec w sam dzień ślubu dostała spazmów tak uporczywych, że nawet do kościoła z nami pójść nie mogła.\nKomnata pełna osób — bal — muzyka — świece — kwiaty. — Panna Młoda walcuje i po kilku okręgach staje...\nKomnata pełna osób — bal — muzyka — świece — kwiaty. — Panna Młoda walcuje i po kilku okręgach staje, przypadkiem napotyka męża w tłumie i głowę, opiera na jego ramieniu.\nJakżeś mi piękna w osłabieniu swoim — w nieładzie kwiaty i perły na włosach twoich — płoniesz ze wstydu i znużenia — o, wiecznie, wiecznie będziesz pieśnią moją. —\nBędę wierną żoną tobie, jako matka mówiła, jako serce mówi. — Ale tyle ludzi jest tutaj — tak gorąco i huczno. —\nIdź z raz jeszcze w taniec, a ja tu stać będę i patrzeć na cię, jakem nieraz w myśli patrzał na sunących aniołów. —\nPójdę, jeśli chcesz, ale już sił prawie nie mam. —\nProszę cię, moje kochanie. —\nTaniec i muzyka.\nOkoło dziewczyny, jak zwykle, zasępionej i smutnej, kręciły się druhny wesołe i przybrana macierz stara...\nOkoło dziewczyny, jak zwykle, zasępionej i smutnej, kręciły się druhny wesołe i przybrana macierz stara. Strojną była Mila na ten dzień ostatni w najcieńsze płótno, w najpiękniejsze pierścienie i kolce, które od ojca miała; dziewicze kosy pozaplatane starannie raz ostatni ją zdobiły.\nWyróżniliśmy postać panny młodej jako symbolizującą pewien punkt zwrotny w życiu kobiety — moment przejścia od młodości do dorosłości i wstąpienia w rolę żony, gospodyni, a także, zgodnie z oczekiwaniami społecznymi, również matki. Z momentem tym związanych jest wiele zwyczajów i obrzędów (przedślubnych, ślubnych i weselnych). Nieuchronnie też wejście w nową rolę musi pobudzać kobietę do ważnych refleksji związanych ze zmianą statusu, przemyśleń na temat własnej kondycji (oddaje się np. Jagna w Chłopach Reymonta).


Wyprosili ze sklepu i ze szkoły matki z wózkami. Kobiety słyszą, że cierpią na „pieluszkowe zapalenie mózgu” - WP Kobieta\ndyskryminacjadzieckokobieta z wózkiemzakaz wchodzenia z wózkami\nWyprosili ze sklepu i ze szkoły matki z wózkami. Kobiety słyszą, że cierpią na „pieluszkowe zapalenie mózgu”\nMatki w Polsce spotykają się z dyskryminacją każdego dnia. Gdy pojawią się w przestrzeni publicznej z wózkami, często słyszą, że cierpią na „pieluszkowe zapalenie mózgu”. Są wypraszane ze sklepów czy środków komunikacji miejskiej. „Matka powinna siedzieć w domu z dzieckiem, a nie chodzić po sklepach” - to slogan, który nie jest im obcy.\nAnna często odbiera ze szkoły podstawowej swojego syna. Nie ma niani, więc zawsze towarzyszy jej dwumiesięczna córka. „Wjechałam jak zwykle z wózkiem pod klasę. Wszyscy rodzice, dziadkowie i opiekunowie czekali na dzieci. Nagle z pomieszczenia gospodarczego wyszła woźna, która zaczęła krzyczeć, że co ja sobie wyobrażam z tym wózkiem, że później trzeba przez takie matki sprzątać” - tak Anna opisała to zdarzenia na forum Kafeteria.pl.\nInna matka wybrała się do hipermarketu z półroczną córeczką, ale nie były to udane zakupy. „Wypatrzyłam spodnie i chciałam je przymierzyć. Pani, która pilnuje przymierzalni, zakomunikowała, że nie wpuści mnie z wózkiem do przymierzalni, że mam go zostawić, a dziecko wziąć na ręce. Powiedziałam jej, żeby sama wzięła dziecko na ręce i spróbowała założyć spodnie, a ja chętnie popatrzę, czy jej się uda to zrobić. Wtedy babsko powiedziało mi, żebym posadziła półroczne dziecko na ławeczce! Wysłała mnie do działu obsługi klienta. Tam poskarżyłam się, że czuję się dyskryminowana jako matka, że nie mogę kupić sobie nic do ubrania tylko dlatego, że mam dziecko w wózku. Poradzono mi napisać skargę na sklep, co na pewno uczynię” - opisuje zdarzenie.\nWiele kobiet jest oburzonych takimi zakazami. „Ciekawa jestem, jaki jest pomysł na wchodzenie na przykład do banku czy sklepu z dzieckiem bez wózka. Jak mamy cokolwiek załatwić, mając ręce zajęte dzieckiem?! A wózek rozumiem, że zostawiam na ulicy i liczę na to, że nikt nie ukradnie?” - zastanawia się jedna z użytkowniczek forum Kafeteria.pl.\nNiedawno młoda matka z córką w wózku została wyproszona z jednego z warszawskich sklepów. - Usłyszałam, że z wózkami wchodzić nie wolno i że zamiast na zakupy, powinnam pójść z dzieckiem na spacer do parku. Byłam w szoku. Popłakałam się, ale później, gdy się uspokoiłam, wróciłam do sklepu, by wytłumaczyć, że to zachowanie jest bezprawne - mówi Katarzyna Bogatko w rozmowie z WP.PL.\nWtedy zaczęło się piekło. - Otoczyły mnie klientki sklepu. Zostałam zwyzywana od wyrodnej matki i słoika, bo „warszawianka tak się nie zachowuje” - opowiada Katarzyna Bogatko.\nBogatko jest prawniczką i członkinią zarządu Polskiego Towarzystwa Prawa Antydyskryminacyjnego. Postanowiła, że nie odpuści. Wysłała do sklepu pismo-skargę do wiadomości Rzecznika Praw Obywatelskich. RPO zawiadomił komendanta policji na Woli i skierowano wniosek o ukaranie właściciela sklepu. Nakazano mu zapłacenie grzywny w wysokości 20 zł.\n- Dwa tygodnie po tym incydencie poszłam do tego sklepu. Na drzwiach pojawiła się tabliczka informująca o zakazie wchodzenia z wózkami - mówi kobieta.\nChociaż przepisy czy ustawy nie regulują nigdzie, że kobiety z wózkami nie mogą wchodzić do jakichś miejsc, wiele sklepów czy firm wiesza na drzwiach tabliczki z takimi zakazami.\n„Mnie też wkurzają takie święte krowy, które wszędzie z tymi spycharkami się ładują! To jest dopiero masakra”, „Wydaje im się, że należy im się cały świat, bo urodziły dziecko” - to tylko niektóre komentarze pod adresem matek.\n- Każdy ma prawo, by uczestniczyć w życiu społecznym. U podstaw tych zakazów leżą stereotypy, że kobieta powinna siedzieć w domu - uważa Katarzyna Bogatko. Kobieta doświadczyła hejtu, gdy opisała ten incydent w sieci. Pisano m.in., że cierpi na „pieluszkowe zapalenie mózgu”. - Wiele osób ma przekonanie, że kobiety z wózkami są roszczeniowe - przyznaje Katarzyna Bogatko.\nGigantyczna pierś w środku miasta. Akcja #FreeToFeed


Pogromcy duchów w Resident Evil 2 Remake. Świetny mod wprowadza postacie z Ghosbusters - PPE.pl\nStrona głównaAktualnościPogromcy duchów w Resident Evil 2 Remake. Świetny mod wprowadza postacie z Ghosbusters\nFani nie przestają zadziwiać w kontekście modów do Resident Evil 2 Remake. Tym razem jeden z miłośników marki stworzył modele postaci, przedstawiające Billa Murraya i Harolda Ramisa w roli "Pogromców duchów" z 1984 roku.\nEgon Spengler oraz Peter Venkman zastępują po zainstalowaniu moda wybrane kostiumy Leona (Peter zastępuje kostium "Sheriff" a Egon model "Noir"). Fan, który stworzył rzeczony mod zapowiedział, że nie zamierza go dalej rozwijać o kolejnych bohaterów z Ghostbusters. Wszystko w związku z nadciągającą premierą remake'a Resident Evil 3. Fan chciałby się skupić już na tworzeniu modów do kolejnej przygody oferowanej przez Capcom.\nPoniżej możecie zobaczyć obu bohaterów z "Pogromców duchów" w akcji. Mod można pobrać za darmo z tego miejsca.\nWarto połączyć tę przeróbkę z wcześniejszymi modami związanymi z Ghostbusters - chodzi np. o Marshmallow Mana i Slimera. W szczególności polecam sprawdzić mod wprowadzający bohaterów z Wiedźmina 3.


Żółte, fioletowe i czerwone akwarelowe kwiaty - Plakat - Decor Mint\nŻółte, fioletowe i czerwone akwarelowe k...\nŻółte, fioletowe i czerwone akwarelowe kwiaty\nLubisz sztukę i malarstwo? Chcesz ozdabiać swoje ściany obrazami i replikami największych dział sztuki? Obserwuj naszą kolekcję plakatów ze sztuką. Zebraliśmy w niej i stale aktualizujemy najbardziej popularne motywy z dziedziny sztuki. Będziesz pod wrażeniem jak bardzo plakat Żółte, fioletowe i czerwone akwarelowe kwiaty, może dodać uroku Twojemu wnętrzu.\nOferowane przez nas plakaty ze sztuką, drukujemy w wersji premium na sztywnym papierze. Nasza technologia wydruku pozwala na osiągniecie wysokiej jakości barw i przejść tonalnych. Przez co plakat Żółte, fioletowe i czerwone akwarelowe kwiaty będzie wyglądał na ścianie zjawiskowo.\nPlakat ze sztuką to świetna opcja na wprowadzenie klasycznego klimatu do każdego wnętrza. Plakat Żółte, fioletowe i czerwone akwarelowe kwiaty będzie działał na podświadomość domowników dodany . Plakat Żółte, fioletowe i czerwone akwarelowe kwiaty uzupełni styl Twojego mieszkania. W naszej kolekcji plakatów ze sztuką znajdziesz jeszcze wiele więcej innych, najbardziej znanych i artystycznych dzieł malarskich.\nJeśli Sztuka jest Twoją pasją, obserwujesz najnowsze trendy pojawiające się w niej, ale też klasyczne akcenty, na pewno spodoba Ci się nasza kolekcja plakatów poświęcona motywom z nią związanym. PlakatŻółte, fioletowe i czerwone akwarelowe kwiaty zaskoczy cię dobrze dobranymi kolorami oraz jakością wykonania. A to tylko część jego zalet...\nPlakat Żółte, fioletowe i czerwone akwarelowe kwiaty drukowany jest w technologii przyjaznej środowisku. Plakat Żółte, fioletowe i czerwone akwarelowe kwiaty to dekoracja wyróżniająca się wyjątkową trwałością, odpornością na wilgoć i różnego rodzaju uszkodzenia. Dodatkowo jest łatwy do czyszczenia.\nJeśli marzy Ci się ponadczasowy motyw inspirowany tematyką sztuki i jej technikami – jak – na plakacie w Twoim salonie, mamy dla Ciebie coś wyjątkowego. W tej roli doskonale sprawdzi się plakat Żółte, fioletowe i czerwone akwarelowe kwiaty. Ozdobi on różnie wykończone wnętrza. Szczególnie dobrze się zaprezentuje tam, gdzie króluje styl . Sprawdzi się niemalże w każdym wnętrzu, szczególnie nada się jako dekoracja . W naszej kolekcji plakatów ze wzorami, których bazą jest Sztuka, znajdziesz jeszcze wiele innych, wzorów, idealnych np. .\nPlakat, którego głównym tematem jest Sztuka to dekoracja, która sprawdzi się w wielu wnętrzach. Motyw jest na tyle uniwersalny, że plakat Żółte, fioletowe i czerwone akwarelowe kwiaty z powodzeniem można wykorzystać w niemal każdym pomieszczeniu. Salon z taką dekoracją ścienną? Czemu nie! Zwłaszcza, że plakat można fajnie zaaranżować. Stać się może dekoracją, która gra pierwsze skrzypce we wnętrzu. Warto wtedy wybrać większy format. Bądź też może stać się częścią większej kompozycji. Plakat Żółte, fioletowe i czerwone akwarelowe kwiaty drukowany jest na papierze o matowym wykończeniu. Dzięki temu dekoracja prezentuje się bardzo estetycznie. Nie widać na nim np. odcisków palców, błysku przy różnych kącie padania światła. Do dekoracji dołączona jest zawieszka pomocna przy montażu produktu na ścianie. Do wyboru jest kilka formatów, mniejsze rozmiary z powodzeniem można zamontować na taśmie lub haczyku wielokrotnego użytku, które nie wymagają użycia wiertarki.\nOpinie klientów o: Żółte, fioletowe i czerwone akwarelowe kwiaty


na razie wszystko prawie OK - RODZICE.PL\n2 listopada 2006 at 06:16 #82622\nwe wtorek byłam u lekarza na USG. Dziecko jest żywe, rusza się, serduszko bije, machało rączkami i nóżkami. Widziałam mały kręgosłupik. Ogólnie jest OK, ma 56 mm i rosnie. Co może niepokoić na razie wg lekarza to kosmówka, która nie rozwija sie tak jak powinna w łożysko, bo zakrywa ujście szyjki macicy. Ale lekarz nie kazał się na razie tym martwić, bo to 13 tydzień i do 30 tygodnia może się jeszcze wszystko unormować. Takie przypadki jak mój zdarzają się i tylko 2 – 3 przypadki na 200 ciąż kończą sie tym, że kosmówka wykształca sie w łożysko przodujące, ale to też raczej nie grozi żadną tragedią tylko w ostatnich miesiącach trzeba się bardzo oszczędzać a czasem nawet leżeć w szpitalu. Nawet jeżeli tak miałoby być to poleżę byle było wszystko OK. Mamy jednak nadzieję, że łożysko się ułoży prawidłowo. To tyle na razie. Za 2 tygodnie idę na badanie i wtedy chyba wezmę zwolnienie, bo już teraz mi zalecał, ale ja muszę coś jeszcze wypchnąć z pracy i dopiero pójdę bez oglądania się na wszystko.\nTymczasem pozdrawiam, przesyłam fluidki ##################################################\n2 listopada 2006 at 07:26 #1175327\nRe: na razie wszystko prawie OK\nOptra!!!! Wspaniałe wiadomości, oby tak dalej – a ja myślę o Tobie i życzę cudnych doznań w czasie ciąży i czekam na pierwszą rwlację z kopniaków maluszka\n2 listopada 2006 at 09:11 #1175328\nu mnie tez od 12 tygodnia mowiono o lozysku przodujacym. na wszelki wypadek oszczedzaj sie juz teraz – nie podejmuj wysilku i jak najwiecej lez. masz racje, ze tylko w rzadkich przypadkach lozysko przodujace moze zle sie skonczyc, jednak przez cala ciaze stanowi zagrozenie, bo grozi krwotokiem, zwlaszcza lozysko przodujace centralnie. ja z tego powodu lezalam plackiem 10 tygodni w szpitalu. lezalam od 19tc, dopiero w 30 tygodniu zaczelo sie troche podnosic i bylo przodujace brzeznie, a do 36tc podnioslo sie na tyle, ze pozwolono mi normalnie funkcjonowac i pojawila sie szansa na porod naturalny (bo oczywiscie gdyby zostalo przodujace, to nie ma o tym mowy), choc ostroznie i pod okiem lekarza prowadzacego.\nfakt, ze najczesciej nisko schodzace lozysko odsuwa sie w miare jak macica rosnie, wiec oczywiscie nie denerwuj sie, bo jak widzisz mozna donosic ciaze z lozyskiem przodujacym (i kupa innych zagrozen), ale nie bagatelizuj, gdy lekarz kaze lezec.\njeszcze takie rady od poloznych itd: nie badaj sama szyjki (w ogole lepiej jak najrzadziej miec usg dopochwowe lub badanie szyjki), nie kucaj, nie naprezaj sie, nie podnos ciezkich rzeczy, oczywiscie maz odpada;)\npisze to tylko dlatego, ze lepiej dmuchac na zimne.\ntrzymaj sie i spokojnej ciazy:)\n2 listopada 2006 at 15:35 #1175329\nTrzymam kciuki za spokojną ciążę :o) Słuchaj rad dobrych cioć na forum ;o) nie zamartwiaj się na zapas najważniejsze że dzidziuś rośnie i dobrze się rozwija.\n2 listopada 2006 at 16:36 #1175330\nWspaniałe wieści :))) A z tym łożyskiem to słuchaj Natusi- mądrze prawi niewiasta :)))\n2 listopada 2006 at 18:11 #1175331\nano Natusia wie kobita z autopsji, słuchaj zaleceń a będzie dobrze\nRodzice » Tematy » PRZYSZLI RODZICE » Leczenie niepłodności » na razie wszystko prawie OK\nkolki w 5 miesiącu\njak się budzą wasze dzieci\nJak liczy sie miesiace ciazy?\nwaga dzieci kwietniowych- plizzz o odzew\nWymiary garażu WADER\nCzuję żę nic z tego…\n…cztery zabki na raz ;-(


Elegancki zestaw dla mężczyzn (Countryman Set) Thank You Farmer | Cera \_ Trądzikowa Cera \_ Mieszana Cera \_ Sucha Cera \_ Tłusta Cera \_ Wrażliwa Cera \_ Dojrzała Cera \_ Naczynkowa / z przebarwieniami Pielęgnacja \_ Toniki Pielęgnacja \_ Emulsje Marki \_ Thank You Farmer Krok pielęgnacji \_ Tonizowanie Krok pielęgnacji \_ Serum / ampułka sale2 Problem \_ Trądzik Problem \_ Nadmiar sebum Problem \_ Rozszerzone pory Problem \_ Szara cera Problem \_ Zmarszczki Problem \_ Utrata jędrności Problem \_ Zaskórniki Sale\nWyjątkowy zestaw dla mężczyzn: wzmacniający i odżywiający skórę tonik i emulsja do twarzy. Regulują wydzielanie sebum i mają działanie przeciwzmarszczkowe. Głównymi składnikami są: hiszpańskie czerwone wino, migdały, owoce jujuba i pestki moreli. Data ważności: 2020/04/26\nPo umyciu twarzy, nałóż odpowiednią ilość toniku na wacik kosmetyczny i delikatnie oczyść twarz. Po zastosowaniu toniku, nałóż odpowienią ilość emulsji na dłoń i rozprowadź na twarzy.\nWitaminy i hiszpańskie wino zawarte w toniku i emulsji rozświetlają i ożywiają cerę, owoce jujuba redukują nadmierne wydzielanie sebum, a ekstrakt z pestek moreli zapewnia głębokie nawilżenie.\nMUST HAVE każdego mężczyzny! Zestaw głęboko nawilżający i odżywiający pozbawioną życia i zmęczoną skórę, o dodatkowym przeciwzmarszczkowym działaniu. Zarówno tonik i emulsja są bardzo wydajne i wystarczą na długo. Mają bardzo delikatny, przyjemny zapach i nadają się do skóry wrażliwej. Można stosować po goleniu. Nie ściągają skóry - pozostawiają ją wyjątkowo gładką i przyjemną w dotyku.


Niemowlę - niemowlę rozwój, niemowlak, karmienie piersią\nStrona główna / Niemowlę\nNiemowlę to dziecko do ukończenia pierwszego roku życia.\nTo czas dynamicznych zmian, kiedy maluszek z niewiele umiejącego noworodka zmienia się w sprawnie poruszającego się niemowlaka. Jak przebiega rozwój niemowlaka? Na co zwrócić uwagę, jak wspomagać rozwój maluszka? Przeczytasz na stronie. W pierwszym roku życia dziecka szczególnie może Cię interesować: karmienie piersią oraz przewodnik po karmieniu butelką. Niesiemy również pomoc m.in. przy kolce u niemowlaka i katarze – jak sobie radzić, gdy pojawia się płacz i ból?\nTruskawki są smaczne i do ich jedzenia nie trzeba chyba nikogo przekonywać. Okazuje się jednak, że wiele osób nie ma świadomości, jak doskonałe truskawki mają właściwości. Niepozorne czerwone owoce mogą mocno korzystnie wpłynąć na nasze zdrowie i zdrowie naszych dzieci, …\nUrlop ojcowski przyznawany jest na gruncie prawa pracy (artykuł 1823). Nie jest to urlop okolicznościowy. Tata dziecka może skorzystać zarówno z urlopu okolicznościowego, jak i ojcowskiego. To dwa odmienne urlopy. Komu przysługuje urlop ojcowski? Urlop ojcowski przysługuje tylko tatusiom narodzonego …\nBezdechy u noworodków to wyjątkowo niepokojące objawy, które wzbudzają strach u młodych rodziców. Chociaż kilkunastosekundowe epizody zatrzymania przepływu powietrza przez drogi oddechowe nie powinny stanowić powodu do zmartwień to już dłuższe przerwy w oddychaniu mogą poważnie zagrażać życiu maluszka. Czym …\nW trakcie ciąży przysadka mózgowa produkuje hormon zwany prolaktyną. Jest on odpowiedzialny za wzrost piersi, a także za uaktywnienie się procesu wytwarzania mleka. Ciekawostką jest, że wzrost prolaktyny jest związany ze stymulacją brodawek sutkowych podczas karmienia piersią. Chociażby z tego …\nRola snu w rozwoju dziecka jest nie do przecenienia. Długi i zdrowy nocny wypoczynek to jeden z warunków prawidłowego rozwoju. Należy przy tym pamiętać, że zapotrzebowanie na sen jest osobowo zmienne i maleje z wiekiem dziecka. Jakie mogą być konsekwencje …\nNieprawidłowa integracja sensoryczna (SI) u dziecka bywa jedną z najczęstszych przyczyn różnych dysfunkcji i zaburzeń rozwojowych. Nie należy jej lekceważyć ponieważ zazwyczaj mocno utrudnia normalne funkcjonowanie, a w późniejszym życiu dziecka miewa poważne konsekwencje. Co zatem powinno zaniepokoić rodzica i …\nW okresie niemowlęcym wyjątkowo intensywnie rozwijają się zdolności poznawcze i wrażliwość na zewnętrzne bodźce. Odpowiedni dobór zabawek może zatem pomóc maluchowi wykształcić niektóre umiejętności lub udoskonalić te nowo nabyte. Niemowlęta w wieku około 3-6 miesięcy są już w stanie chwycić …\nFasola jest doskonałym źródłem białka, żelaza, a także witamin z grupy B. Jest niezastąpiona z uwagi na wysoką zawartość wapnia. Tymczasem wielu rodziców boi się wprowadzania jej do diety dziecka z uwagi na ewentualny ból brzucha i wzdęcia. Czy rzeczywiście …\nSen niemowlęcia to bardzo indywidualna sprawa. Noworodek może się budzić i zasypiać nawet do kilkunastu razy w ciągu zaledwie godziny. Na początku jest to całkowicie normalne. Z czasem nauczy się spać dłużej i głębiej. Młodzi rodzice bardzo często mają wiele …\nNiektórzy przed ważnym wydarzeniem w życiu małego dziecka i jego rodziny – mają dylemat. I zastanawiają się – kto trzyma dziecko do chrztu? Czy jest to gdzieś ustalone? Czy ma to w gruncie rzeczy jakieś głębsze znaczenie? Chrzest święty – …\nNauka pełzania nie jest łatwa, a to kluczowa umiejętność do tego, aby w pełni rozwinęły się ważne struktury w mózgu. Pełzanie, które decyduje o prawidłowym rozwoju neurologicznym powinno być odpowiednio płynne oraz dynamiczne. W zależności od wagi dziecka, czasu spędzanego …\nWedług prawa (ustawa o opiece zdrowotnej dzieci i młodzieży), rodzice mają prawo do wykonywania badań profilaktycznych. Jedną z form takich badań jest bilans dziecka. Lekarz na prośbę rodzica ma obowiązek wykonać takie badanie. Jest ono bezpłatne. Pytanie tylko – czy …\nPieluszkowe zapalenie skóry, czyli PZS to jedna z najczęściej występujących dolegliwości u niemowląt i mniejszych dzieci. Schorzenie objawia się bolesnymi odparzeniami, które pojawiają się w miejscu bezpośredniej styczności pieluszki ze skórą malucha. Tego typu podrażnienia zazwyczaj są skutkiem nieodpowiedniej pielęgnacji, …\nPrzez laty wybór był jeden i oczywisty – stanowiły go pieluszki tetrowe. Obecnie z uwagi na wiele innych opcji można decydować się na nowe produkty, na przykład pieluszki muślinowe. Czym różnią się od klasycznej tetry? I dlaczego pieluszki z muślinu …


Śmieciuszek życiowy, czyli co u Bazyla piszczy.: "Pary" John Updike\nI znów nasz maciupki klubik zmierzył się z wielką literaturą. I znów był jednomyślny w ocenie, choć dość dalekiej od zachwytów. Zatem kolejna książka za nami, a darcia kłaków, przekrzykiwania się w zapale i odmienności poglądów jak na lekarstwo. Nie znaczy to jednak, że tylko smętnie kiwaliśmy głowami, potakując sobie wzajemnie. Co to, to nie. Każdy dorzucił swoje pięć groszy i w ten sposób mieliśmy DKK-owskie spojrzenie na "Pary" Johna Updike'a, bo to one były tematem spotkania.\n"Pary", to wydany pod koniec lat sześćdziesiątych, cholernie naturalistyczny i wręcz do przesady szczegółowy obraz życia na amerykańskim przedmieściu za prezydentury JFK. Seksualna rewolucja, zachwyt ogólnodostępną antykoncepcją i bezceremonialna kontestacja norm życia rodzinnego, i społecznego owocują, pod pisarskim mikroskopem autora, szeregiem zachowań tytułowych par, które czytelnik może sobie obejrzeć niejako od kuchni. W momencie wydania książki niewątpliwie wywoływały one rumieńce zawstydzenia na twarzach czytelników, a po prawie pół wieku, no cóż, też mogą. Zależy to oczywiście od czytelnika. Na przykład nasza paczka była raczej zniesmaczona niż zawstydzona wybrykami znajomych z Tarbox. Seks oralny, seks z ciężarną? Internet nie takie zna praktyki. Dopuszczamy wszakże możliwość, że ktoś Internetu nie ma, a sugestywne opisy harców, będą dla tego kogoś odkryciem.\nJednak to nie charakterystyka różnych łóżkowych kombinacji była dla nas podczas lektury problemem. Był nim raczej fakt niekompatybilności naszych problemów z problemami znudzonych dostatnim życiem mieszkańców Tarbox. Naruszanie ogólnie przyjętych norm, walka z obyczajem i religią, lęk przed starością i śmiercią, a wszystko to prowadzące do samounicestwienia. Stanowczo nie dla nas. Odnieśliśmy wręcz wrażenie, że nasi (moi i Żony) amerykańscy rówieśnicy z lat 60-tych, mają problemy które my utożsamiamy z wiekiem późniejszym. Po prostu, z pewnym zaskoczeniem, odkryliśmy po pewnym czasie, że mowa o trzydziestolatkach, a nie, jak myśleliśmy, ludziach o dwadzieścia wiosen starszych. Przeszkadzała nam także zbytnia szczegółowość obserwacji, która sprawiła, że "Pary" są ponad sześciuset stronicową kobyłą. Wszyscy w pewnym momencie wzdychaliśmy za końcem tej książki. Nie pomagały również w lekturze koszmarki językowe wynikłe z niestarannej korekty. Przykładów można by podać sporo, oto dwa z nich: "Pamiętaj, żeby należy je gotować w folii." i "Nigdy nie przywiązywali zbytniej wiele wagi do pieniędzy."\nPodsumowując. Ciekawa dla dociekliwego badacza małomiasteczkowego życia w Stanach, a dla naszej trójki zwykłych czytelników zbyt rozwlekła, tematycznie dość odległa, ale niewątpliwie pozostawiająca w zadziwieniu, jak to ludzie lubią sobie komplikować, wydawałoby się, szczęśliwe życie.\nJolanta 24 marca 2010 18:16\nKiedyś czytałam książki Updike'a z serii o Króliku (Uciekaj, Króliku, Przypomnij się, Króliku, Jesteś bogaty, Króliku, Królik odpoczywa). Bardzo mi się podobały. "Par" nie znam, niestety. Ale jestem zaskoczona, że książka Was nie porwała, tak jak się można było spodziewać po Updike'u.\nakemi 25 marca 2010 09:36\nJakiś czas temu bohatersko wzięłam się do czytania tej książczyny i tak mnie znudziła po kilkunastu już kartkach, że poczytałam sobie to za porażkę. Niestety.\nAnhelli 25 marca 2010 10:43\nMoże to kwestia dekady, w której wszystko musi eksplodować przed oczami widza i czytelnika feerią barw, grozy lub erotyzmu, a może po prostu każdy temat utrafia w jeden jedyny, odpowiedni dla siebie czas i później, jego język, staje się już nie zrozumiały dla współczesnych. Jakby nie było, zawsze znajdzie się ktoś kto skrytykuje i ktoś kto się zachwyci. Ja osobiście jeszcze nie czytałam, ale jako że lubię coś innego niż to, co serwują nam obecnie księgarnie, z pewnością do tej książeczki zajrzę.\nmagenta 25 marca 2010 11:22\nKorekta nowatorska, każdy sam sobie wybiera, co mu pasuje :D\nCzytałam Króliki, ale jakoś nie jestem wielką fanką Updike'a, chyba mnie męczy jego styl po prostu. Nigdy nie zdołałam się zainteresować życiem jego postaci.\nTylko ciut późniejszy Vonnegut też w końcu pisał "powieści obyczajowe", a jego czytam z zapałem.\nBazyl 25 marca 2010 14:58\nJolanta "Pary" to mój pierwszy Updike, więc żeby odpowiedzieć czemu nie porwała, potrzeba większej próbki. W biblio ciśnie mi się w ręce "Terrorysta", więc jak już się wciśnie, zobaczymy. W tę czy we w tę?\nakemi Bo, dość moim zdaniem nieszczęśliwie, zaczął Updike od strumienia świadomości, który wypłynął z głowy jednego z bohaterów i o mały włos i mnie by od "Par" odrzucił na milę, bo nie lubię.\nAnhelli Ależ erotyzmu to w "Parach" skolko ugodno. Posunął się nawet autor do zasugerowania stosunków homoseksualnych i kazirodczych marzeń, więc jest dość ostro, choć jeśli przeczytać to -> http://tinyurl.com/yducr35, to dla współczesnego czytelnika może rzeczywiście mało. Ja też nie łykam książek z pierwszej dziesiątki bestsellerów, ale "Pary" i problemy w nich poruszone zaczęły mnie w pewnym momencie nudzić. I tego się będę trzymał :)\nmagenta Prawda? Znaczy z tym Vonnegutem :)\nAnhelli 25 marca 2010 19:26\nMasz rację, co będę sobie brudzić myśli taką prozą. Zmieniam zdanie.\nmagenta 25 marca 2010 21:12\nCo prawda? że czytałam? czy że lubię? Lubię a przeczytałam prawie wszystkie jego powieści (nie czytam już, bo nie czytuję po raz drugi tego, co znam, skoro jest tyle tego, czego nie znam). Może po prostu lubię jego gawędziarstwo? a może poczucie humoru czasem wisielcze.\nBazyl 26 marca 2010 10:08\nAnhelli No i odwiodłem od lektury. Teraz dylemat, dobrze to, czy źle?\nmagenta Napisałaś: "Tylko ciut późniejszy Vonnegut też w końcu pisał "powieści obyczajowe", a jego czytam z zapałem.", a ja do tego dodałem: "Prawda?", bo też Juniora lubię czytać :)\nMiss Jacobs 2 kwietnia 2010 11:23\nMuszę przyznać, że wyczekiwałam tej recenzji na Twoim blogu. Niestety z żalem muszę przyznać, że spodziewałam się zupełnie czegoś innego. Teraz podobnie jak Anhelli nie będę "brudzić myśli taką prozą".\nSzkoda, ale w końcu jest całe mnóstwo innych lektur wartych przeczytania.\nBazyl 2 kwietnia 2010 11:30\nMiss Jacobs Ale ja chciałem usłyszeć zdanie innych na jej temat, a Wy mi tu takie fanaberie... :)\nAnonimowy 20 kwietnia 2010 14:04\n"Pary" omawialiśmy na zpotkaniu DKK w listopadzie 2009. Przytoczę to, co napisałam na naszej stronie. Było nas chyba 8 osób i okazało się, że jestem jedyną osobą, której powieść się nie tylko podobała, lecz podobała się bardzo.\nKsiążka w Stanach Zjednoczonych ukazała się w 1968 roku, a więc w momencie dla społeczeństwa\namerykańskiego i europejskiego bardzo ważnym: ruchy studenckie przeciwko wojnie w Wietnamie,\nruch hippisowski, ruch feministyczny, walka o wyzwolenie czarnej ludności, zamach na Roberta Kennedy'ego. Na tle tych ważkich wydarzeń ruchów kontestatorskich toczą się losy kilku par w niewielkim fikcyjnym miasteczku Tarbox. Państwo Smithowie, Hanemowie, Withmanowie nudę małomiasteczkową zabijają przyjęciami, romansami i również półjawną wymianą żon.\nJest to Ameryka czasów prosperity klasy średniej, w której niepracujące żony prześcigają się w urządzaniu mieszkań i organizacją przyjęć, Ameryka religijna, a jednocześnie zafascynowana psychoanalizą i Freudem, życiem seksualnym swoim i sąsiadów.\nUpdike z iście naturalistycznym zacięciem oddaje wszelkie erotyczne doznania, które dla mnie, osoby już wiekowej okazały się o dziwo “sympatyczne” ,a to z powodu swobody i naturalności opisu, jak wiatr owiewający ciało.\nOwe odwołanie do mitycznego wiatru pojawia się w powieści kilkakrotnie. Mnie, jak zwykle u Updika urzekł język literacki, niejednokrotnie poetycki, oraz sposób narracji, dzięki której autor Par zyskał miano\n“kronikarza amerykańskich przedmieść”. John Updike stworzył naturalistyczną powieść na miarę Marcela Prousta i szkoda, że ukazała się ona w Polsce po tak wielu latach już po śmierci autora.\nBazyl 20 kwietnia 2010 21:36\nAnonimowy Ja Updike'a bynajmniej nie skreślam, po prostu "Pary" nie trafiły w me gusta. A za sympatyczne uważam staroświeckie opisy baraszkowania w "Dekameronie", Updike wydał mi się jednak zbyt dosadny.\nDla mnie Updike jest wielkim pisarzem. Uwielbim jak pisze o ważnych sprawach bez zbytniej egzaltacji. Pary też uwielbiam, może dlatego, że czytałam je na plaży?\nczytanki.anki 26 kwietnia 2012 15:16\nMasz rację, szczegółów od groma jest w tej powieści. Czytałam ją długo, bo w oryginale, ale z TAKIM autorem mogę się pomęczyć.;) Mimo wszystko lubię taką gęstą prozę. Poza tym - samo życie.\nDopiero teraz zwróciłam uwagę na to, kiedy książka powstałą. Tym bardziej wielkie brawa dla autora, wg mnie nic a nic się nie zestarzała.


Klasyczne spodnie dżinsowe z 5 kieszeniami 330403 w Tchibo\nZapinane na zamek błyskawiczny oraz lekkie efekty pogniecenia i sprania z przodu i z tyłu\nLekkie efekty pogniecenia i sprania z przodu i z tyłu nadają dżinsom niezwykły wygląd. Spodnie z 5 kieszeniami wykonano z wytrzymałego denimu, posiadają prosty krój i normalną wysokość stanu. Te odporne na deformacje dżinsy doskonale leżą i zapewniają wysoki komfort noszenia. Zapinane na zamek błyskawiczny.\nKolor:SzaryMateriał:98% bawełna (z uprawy ekologicznej), 2% elastan (LYCRA®)Wymiary:Długość nogawek od wewnętrznej strony nóg ok. 85 cm\nDenim Denim to niezwykle wytrzymała tkanina bawełniana, która służyła jako odzież ochronna podczas pracy już za czasów gorączki złota. Obecnie ubrania z tkaniny denim są ponadczasowo klasyczne – znajdują wszechstronne zastosowanie i można z nich tworzyć różnorodne kombinacje. Dżinsowe spodnie należy prać oddzielnie i na lewą stronę, aby długo móc cieszyć się tym wysokiej jakości produktem.\nWskazówki:Prać w proszku do prania tkanin kolorowychPrać na lewej stronie i z podobnymi koloramiMoże zafarbować inne, jaśniejsze materiały oraz meble


Dziewczyna do zjedzenia: Bezglutenowe naleśniki ze słodkim nadzieniem z kaszy jaglanej i obłędnym sosem borówkowym\nBezglutenowe naleśniki ze słodkim nadzieniem z kaszy jaglanej i obłędnym sosem borówkowym\nOd jakiegoś czasu wypróbowuję dietę gluten free. I przyznam szczerze...tak da się żyć! Co prawda jest sporo produktów, których nie wolno spożywać, ale jest też wiele dobrodziejstw, które ta dieta dopuszcza. Poza tym obecnie na rynku można znaleźć wiele bezglutenowych rozmaitości. :)\nStosując tę dietę trzeba być jednak bardzo ostrożnym i uważnie czytać wszystkie etykiety. Gluten może czaić się w najmniej spodziewanych miejscach!\nPomimo wszystko spójrzmy na tę sprawę pozytywnie - ta dieta nie może być taka zła, skoro udało mi się stworzyć tak niesamowicie pyszne naleśniki!\n- usmażone naleśniki, wykonane na mące bezglutenowej (bezglutenowa mączna mieszanka to była pierwsza rzecz jaką kupiłam, gdy postanowiłam przejść na tę dietę)\n- ugotowana kasza jaglana\n- śmietana \_ jogurt \_ serek homogenizowany\n- mix suszonych owoców (u mnie rodzynki, żurawina, skórka pomarańczowa, jakieś jagódki)\n- pasta\_ aromat waniliowy (tylko dlatego, że jestem uzależniona od wanilii i mogłabym dodawać ją do prawie wszystkiego)\n- opcjonalnie: wiórki kokosowe, aromat rumowy\n- odrobina wody i cukru (ja akurat miałam pod ręką brązowy)\nKaszę wymieszać z jagodami i odrobiną śmietany\_ serka. Ewentualnie dodać inne dodatki. Jako że lubię różnorodność podzieliłam kaszę ka dwie części i do jednej oprócz suszonych owoców dodałam wiórki i aromat rumowy a do drugiej pastę waniliową. Farsz nałożyć na naleśniki i zawijać je w rulony\_ składać w trójkąty, po czym podsmażyć.\nW międzyczasie borówki wrzucić do garnuszka, podlać odrobiną wody, i podgrzewać aż popękają i puszczą sok - można im trochę pomóc rozgniatając widelcem. Dodać cukier i wymieszać. Naleśniki polewać kwaśną śmietaną oraz gotowym sosem borówkowym.\nFarsz- może nie wygląda nazbyt apetycznie, ale jest naprawdę dobry!\nTu, na życzenie, naleśniki przystrojone surowymi borówkami i domowym dżemem śliwkowym\nAutor: Nikira o 19:14\nEtykiety: bakalie, bez glutenu, borówki, kasza jaglana, naleśniki, owoce, śniadanie


Za ok 3 tygodnie rozpocznie się sprzedaż iPhone 11 - Portal telekomunikacyjny Telix.pl\nJesteś tutaj:Strona główna-5G, Apple, Bez kategorii, Gadżety, Inne, Inne, Internet, iPhone, LTE, Newsy, Operatorzy, Oprogramowanie, Pozostałe, Raporty i prezentacje, Rozrywka, Rynek, Sprzęt, Sprzęt sieciowy, Taryfy, Telefony, Top30, Top7-Za ok 3 tygodnie rozpocznie się sprzedaż iPhone 11\nJesienna prezentacja Apple odbędzie się 10 września i zaprezentowane zostaną na niej trzy nowe smartfony: iPhone 11, 11 Pro i 11 Pro Max. Przedsprzedaż nowych smartfonów rozpocznie się już 13 września, a sprzedaż – 20 września.\nNowe iPhone 11, 11 Pro i 11 Pro Max staną się bezpośrednią kontynuacją ubiegłorocznych modeli iPhone XR, XS i XS Max. Apple zdecydował się zmienić schemat nazewnictwa modeli i sprawić, że podstawowa wersja będzie najtańsza.\nW droższych wersjach smartfonów Apple – 11 Pro i 11 Pro Max – pojawi się trzecia kamera szerokokątna. W iPhone 11 będzie zwykły moduł i obiektów tele, podobnie jak w zeszłorocznych modelach. Apple zapowiada, że nowy iPhone zaoferuje nowy poziom fotografii mobilnej.\nW nowych smartfonach światło dzienne ujrzy nowy procesor Apple A13, pojawi się też funkcja Face ID z dużym kątem widzenia i być może nowy (w iPhone) typ złącza, czyli USB Type-C.\nOprócz smartfonów na prezentacji pokazany zostanie nowy MacBook Pro 16. Laptop ma mieć nową klawiaturę i mniejsze ramki wokół wyświetlacza a jego rozmiar będzie podobny do 15-calowej wersji.


Równo sto lat temu w szpitalu polowym na lwowskiej politechnice zmarł Antoś Petrykiewicz, ranny w walkach z Ukraińcami na Górze Straceńców. Miał niespełna 14 lat i był jednym z tzw. Orląt Lwowskich, młodych ochotników, którzy dołączyli do polskich oddziałów. Sama wojna trwała do maja 1919 roku i zakończyła się zwycięstwem Polski.\n„W walce był nieustępliwy” – wspominał gen. Roman Abraham, który jeszcze jako młody porucznik dowodził oddziałem szturmującym lwowską Górę Straceńców. W tę opinię wprost trudno uwierzyć, kiedy spogląda się na fotografię chłopca. Drobniutki, o dużych czarnych oczach i smutnej twarzy. A jednak Antoś Petrykiewicz stał się symbolem desperackich walk o Lwów, które wybuchły w listopadzie 1918 roku i w dużej mierze zdecydowały o przynależności tego miasta do Polski.\nLwów, miasto polskie\n– W początkach XX wieku połowę mieszkańców Lwowa stanowili Polacy. Ukraińców było jedynie 20 procent. Sympatie blisko trzydziestoprocentowej społeczności żydowskiej rozkładały się różnie. Sporej części bliżej było do Ukraińców – wyjaśnia prof. Paweł Klimecki, historyk z Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika w Toruniu. – Generalnie jednak miasto miało zdecydowanie polską tożsamość. I chyba żaden z naszych działaczy niepodległościowych nie wyobrażał sobie, by nie weszło ono w skład Rzeczypospolitej, która miała się za chwilę odrodzić – dodaje. Tymczasem pod koniec I wojny światowej sytuacja we wschodniej Galicji gmatwała się coraz bardziej.\n9 lutego 1918 roku przedstawiciele Austro-Węgier i Niemiec podpisali z Ukraińską Republiką Ludową traktat brzeski. Obiecali przekazać jej Galicję Wschodnią ze Lwowem oraz Przemyślem, a nawet część Podlasia i Ziemię Chełmską. Liczyli, że Ukraina w zamian wspomoże materialnie ich wojska. Do cesji ostatecznie nigdy nie doszło, ale decyzja wywołała ogromne poruszenie wśród Polaków. W nocy z 15 na 16 lutego część podlegającego Państwom Centralnym Polskiego Korpusu Posiłkowego pod wodzą płk. Józefa Hallera zdecydowała się na dezercję i pod Rarańczą przeszła na rosyjską stronę frontu. Austriacy i Niemcy zaczęli traktować wszystkich bez wyjątku Polaków jako potencjalnych wichrzycieli. Pozostali żołnierze korpusu zostali internowani, albo wysłani na front włoski. W okolice Lwowa za to trafiły oddziały zdominowane przez Ukraińców. I to właśnie one miały odegrać kluczową rolę w wydarzeniach z listopada 1918 roku.\nTymczasem 7 października Rada Regencyjna proklamowała niepodległość Polski. W odpowiedzi Rada Lwowa, w której większość stanowili Polacy ogłosiła, że zarówno samo miasto, jak i cała Galicja Wschodnia wejdzie w skład Rzeczypospolitej. Ukraińcy, którzy widzieli we Lwowie stolicę swojego przyszłego państwa postanowili działać.\nAntek na Górze Straceńców\n1 listopada 1918 roku Ukraińcy wywodzący się z austriackich oddziałów zajęli kluczowe instytucje i strategiczne punkty miasta. Podporządkowali się oni Ukraińskiej Radzie Ludowej, a wkrótce, po połączeniu z Legionem Strzelców Siczowych, utworzyli regularną Armię Halicką. W odpowiedzi Polacy ze Lwowa powołali Naczelną Komendę Wojska Polskiego. Kierujący nią kpt. Czesław Mączyński wezwał lwowian do tworzenia oddziałów zbrojnych. A te zaczęły mnożyć się spontanicznie wraz z wybuchem walk. Znacząca część ochotników rekrutowała się spośród młodzieży. Spośród 6022 Polaków, którzy wzięli udział w walkach o Lwów, 1421 nie ukończyło 18 roku życia. Najmłodszy żołnierz miał dziewięć lat. Byli nazywani Orlętami Lwowskimi. Dorośli w dużej mierze byli jeszcze w zaborczych armiach, niewoli, część z nich też początkowo nie bardzo wierzyła w sens walki. – Sceptycy zakładali, że występowanie przeciwko Ukraińcom jest bezcelowe, bo koniec końców miasto i tak przypadnie Polsce – zaznacza prof. Klimecki.\nJednym z młodych ochotników był Antoni Petrykiewicz, 14-letni uczeń II klasy gimnazjum. Do walki poszedł z ojcem, właścicielem niewielkiego majątku i wójtem dzielnicy Zniesienie, stryjem oraz bratem. Pod komendą wspomnianego już por. Abrahama wziął udział w walkach o Górę Straceńców – wzniesienie w północno-zachodniej części miasta, gdzie przez wieki wykonywane były egzekucje na skazańcach. Tam 23 grudnia dosięgła go ukraińska kula. Chłopak przez kilkanaście dni walczył o życie w szpitalu na lwowskiej Politechnice. Zmarł 16 stycznia 1919 roku (według członków Krakowskiej Drużyny Orląt im. A. Petrykiewicza, Antoś zmarł 14 stycznia, a 16 odbył się jego pogrzeb). Wkrótce został najmłodszym kawalerem Orderu Virtuti Militari. Szybko też przeszedł do legendy.\nChłopcy z podwórek\nTymczasem w ogniu zmagań Lwów został podzielony mniej więcej na pół. – Po stronie polskiej pozostawał dworzec kolejowy oraz lotnisko, co znacząco utrudniało Ukraińcom ściągnięcie do miasta posiłków – podkreśla prof. Klimecki. Zacięte walki przeplatane były okresami zawieszenia broni i pertraktacji. – Zachowały się relacje, z których wynika, że w takich chwilach młodzi chłopcy walczący po obydwu stronach często spotykali się wówczas, by porozmawiać czy wypalić papierosa. Potem wracali na swoje pozycje – zaznacza historyk. 20 listopada do Lwowa dotarły wysłane na odsiecz miastu oddziały polskiej Armii Wschód pod wodzą ppłk. Michała Karaszewicza-Tokarzewskiego. Wkrótce przypuściły one atak na nieprzyjaciela. W nocy z 21 na 22 marca Ukraińcy wycofali się poza miasto.\nDlaczego Polacy zwyciężyli? Według prof. Klimeckiego dobrze tłumaczy to opinia jednego z ukraińskich uczestników walk. Niestety, nie jest on znany z nazwiska, bo podpisał się jedynie inicjałami. – Zauważa on, że po jednej stronie stanęli żołnierze: mało mobilni i nie przyzwyczajeni do walki w mieście. Po drugiej młodzi ludzie: ruchliwi, odważni, wychowani na romantycznej literaturze – przytacza historyk – Polacy wygrali, bo byli bardziej zdeterminowani i lepiej znali teren, na którym przyszło im walczyć – dodaje. Podobnie ujął to w jednej ze swoich książek ukraiński pisarz Jurij Andruchowycz: „W ulicznych walkach 1918 roku we Lwowie Polacy wygrali z Ukraińcami przede wszystkim dlatego, że to było ich miasto – i to nie w jakimś abstrakcyjno-historycznym wymiarze, ale właśnie wymiarze konkretnym, osobistym. To były ich bramy, podwórza, zaułki, to oni znali je na pamięć, choćby dlatego, że właśnie tam umawiali się na randki ze swoimi pannami”.\nWalka bez nienawiści\nAle walki w Galicji wcale się na tym nie zakończyły. – Lwów stał się miastem oblężonym. Z terenami Rzeczypospolitej łączyła go jedynie linia kolejowa prowadząca do Przemyśla – wyjaśnia prof. Klimecki. Ukraińcy kilkakrotnie przypuszczali szturmy, które omal nie zakończyły się powodzeniem. Ostatecznie miasto udało się uwolnić z żelaznego uścisku dopiero w marcu 1919 roku. Sama wojna zakończyła się w maju po tym, jak na teren Galicji Wschodniej wkroczyła przerzucona z Francji Armia Hallera. Proklamowana 13 listopada 1918 roku Zachodnioukraińska Republika Ludowa przestała istnieć. Piłsudski wyhamował jednak ofensywę. Nie chciał rozbijania drugiego z ukraińskich państw – Ukraińskiej Republiki Ludowej pod rządami Symona Petlury, bo widział w niej sojusznika przeciwko komunistycznej Rosji.\n– Wojnę z Ukraińcami o Lwów, a potem wschodnią Galicję według mnie traktować należy jako zmagania dwóch patriotyzmów. Była to jeszcze batalia w starym stylu, bez bestialstw, które charakteryzowały ukraińskie rzezie na Wołyniu – przekonuje prof. Klimecki. – Swego rodzaju symbolem może być tutaj gen. Mychajło Omelianowicz-Pawlenko. Dowodził on Ukraińską Armią Halicką, stał na czele oddziałów oblegających Lwów. Ale już w 1920 ze swoimi ludźmi walczył po stronie polskiej. Bronił tego samego Lwowa i Galicji Wschodniej przed bolszewicką nawałą – kończy historyk.


Poznać nazwisko Aarts to dowiedzieć się więcej o ludziach, którzy według wszelkiego prawdopodobieństwa mają wspólne pochodzenie i przodków. To jest powód, dla którego nazwisko Aarts jest często bardziej obfite w niektórych krajach świata niż w innych. Na tej stronie można dowiedzieć się, w których krajach na świecie jest najwięcej osób o nazwisku Aarts.\nNazwisko Aarts na świecie\nGlobalizacja jest zjawiskiem, które spowodowało, że nazwiska rozprzestrzeniły się daleko od kraju, z którego pochodzą, tak więc możemy znaleźć azjatyckie nazwiska w Europie lub amerykańskie w Oceanii. Podobnie dzieje się w przypadku Aarts, które, jak widać, jest nazwiskiem dumnie reprezentowanym niemal na całym świecie. Podobnie, są kraje, w których liczba osób o nazwisku Aarts jest z pewnością wyższa niż w pozostałych krajach.\nMapa nazwiska Aarts\nMożliwość sprawdzenia na mapie świata, w których krajach jest najwięcej Aarts na świecie jest bardzo pomocna. Umieszczając się na mapie świata nad konkretnym krajem, jesteśmy w stanie zobaczyć dokładną liczbę osób noszących nazwisko Aarts, dzięki czemu możemy uzyskać dokładne informacje o wszystkich Aarts, które można obecnie znaleźć w tym kraju. Wszystko to pomaga nam zrozumieć nie tylko skąd pochodzi nazwisko Aarts, ale także jak ludzie, których pochodzenie jest częścią rodziny o nazwisku Aarts, przemieszczali się i zmieniali miejsce pobytu. Podobnie możemy zobaczyć, w jakich krajach się zakorzeniły i rozwinęły, dlatego jeśli Aarts jest naszym nazwiskiem, atrakcyjnie jest wiedzieć, do jakich innych części świata możliwe jest, że nasz przodek kiedyś wyemigrował.\nKraje z większą liczbą Aarts na świecie\nStany Zjednoczone (209)\nNowa Zelandia (88)\nJeśli przyjrzysz się uważnie, na tej stronie prezentujemy wszystko, co jest ważne dla Ciebie, aby mieć rzeczywiste informacje o tym, które kraje mają największą liczbę Aarts na całym świecie. Można je również zobaczyć w bardzo graficzny sposób na naszej mapie, na której kraje o największej liczbie osób noszących nazwisko Aarts są namalowane w mocniejszym odcieniu. W ten sposób, i za pomocą prostego spojrzenia, można łatwo zlokalizować kraje, w których Aarts jest najczęstszym nazwiskiem, i w których krajach Aarts jest nietypowym lub nieistniejącym nazwiskiem.