Juliusz Mieroszewski - wybitny wizjoner polityczny - Historia - polskieradio24.pl\nJuliusz Mieroszewski - wybitny wizjoner polityczny\nOstatnia aktualizacja: 21.06.2021 05:40\n45 lat temu zmarł w Londynie wybitny dziennikarz i wizjoner polityczny Juliusz Mieroszewski. W swoim powojennym życiu dał się poznać jako jeden z najważniejszych korespondentów i współpracowników paryskiej "Kultury".\nJuliusz Mieroszewski, przy aparacie radiowym, 1938Foto: NAC\nAnalizując polską sytuację geopolityczną Juliusz Mieroszewski prowidził ożywioną korespondencję, ponad trzy tysiące listów, z Jerzym Giedroyciem, wydawcą i założycielem Instytutu Literackiego. Razem doszli do wniosku, że fundamentem polskiej niepodległości i bezpieczeństwa w obliczu hegemonii ZSRR jest wolność i zgoda z krajami 'ULB" - Ukraina, Litwa, Białoruś. Jak bardzo trafne były to wizje świadczą obecne wydarzenia historyczne, ponad pół wieku po ich eksplikacji.\nUrodził się w początkach lutego 1906 roku w Krakowie. Jego biografię, szczególnie lat młodzieńczych, ciekawie przedstawia paryska "Kultura": "Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Ojciec był lekarzem, matka z Dunikowskich była córką Marii z Zielińskich i Stanisława Dunikowskiego z Witowic. Po jej śmierci J. Mieroszewski mieszkał z ojcem i bratem Sobiesławem w Limanowej, gdzie spędził dzieciństwo i młodość".\nNauka najpierw w Gimnazjum Jezuitów, później w Gimnazjum Klasycznym, przygotowały go do wytężonej pracy intelektualnej... dowodem na to może być okres studiów, a dokładniej usilne poszukiwania dziedziny, która mogłaby go zadowolić zarówno pod względem wiedzy jak i wyzwań naukowych.\nCiekawie przedstawia się ta swoista ścieżka poszukiwań: "Po maturze, we wrześniu 1924 r., wstąpił na Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie studiował przez rok, po czym przeniósł się na wydział prawa, którego również nie ukończył. W latach 1926-1931 studiował ekonomię w Wyższej Szkole Handlowej w Krakowie". (z biogramu paryskiej "Kultury")\nPo studiach najpierw pracował w banku, jednak pociągała go praca publicysty, dziennikarza, który ma wizje i potrafi je przekazać czytelnikom. Na przełomie 1935 i 1936 roku podjął się współpracy z "Ilustrowanym Kurierze Codziennym", gdzie zajmował się problematyką niemiecką w dziale międzynarodowym. Ten kierunek był niejako naturalny dla Mieroszewskiego... także dzięki niemieckiej guwernantce Eugenii Wolf, która w umyśle młodego chłopaka potrafiła wykształcić zrozumienie dla niemieckiej kultury i historii.\nWojna zastała go w Krakowie, jednak z uwagi na stan zdrowia, bez mobilizacji. Po napaści ZSRR 17 września, wraz z żoną i córką ewakuują się do Bukaresztu (Rumunia), gdzie podejmuje pracę w Ataszacie Wojskowym przy Ambasadzie RP. Później trafia "na Bliski Wschód, przez Stambuł i Cypr. Został powołany do wojska i w Hajfie 18 kwietnia wstąpił do Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich". Rok 1942 okazał się być bardzo ważny dla jego przyszłej kariery - to właśnie wtedy rozpoczęła się jego znajomość z Jerzym Giedroyciem.\nPo wojnie podjął decyzję o pozostaniu na emigracji w Wielkiej Brytanii, gdzie pracował jako publicysta "Wiadomości", a od 1950 roku zajął się redakcją "Kroniki angielskiej" w paryskiej "Kulturze", pisząc pod pseudonimem "Londyńczyk". Jego wkład w treści tego emigracyjnego pisma były nieocenione. Sam Jerzy Giedroyc powtarzał wielokrotnie, że "Kultura jako pismo polityczne w dużej mierze istniało dzięki niemu". Jak mało kto potrafił ogarnąć istotę polityki międzynarodowej widząc niejako "proroczo" przyszłe mechanizmy i wydarzenia. Jego analiza, wielokrotnie dyskutowana stała się wg Giedroycia podstawą niezwykle wysokiej jakości politycznej pisma. W pożegnaniu pisał o Mieroszewskim:\n"Oryginalne były zresztą nie tylko jego poglądy, ale również sposób wysławiania ich, który bardzo wysoko cenię: zwięzłość i oszczędność w formułowaniu myśli, bez tych wszystkich ozdóbek, które są tak charakterystyczne dla pisarstwa Polaków – i nie tylko. To bardzo rzadka cecha. Za najważniejszy składnik jego dorobku uważam ideę ULB. Inne rzeczy, które pisał, miały za przedmiot zmieniającą się scenę polityczną i ulegały często dezaktualizacji. Ale ta idea jest czymś trwałym. Jestem przekonany, że choćby jako jej twórca Mieroszewski zajmie ważne miejsce w historii polskiej myśli politycznej po drugiej wojnie światowej".\nWspomniana idea "ULB" zakładała pojednanie z krajami "buforowymi" oddzielającymi Polskę od ZSRR. Były nimi Ukraina, Litwa i Białoruś. Widział konieczność pogodzenia się ze zmianami geograficznymi i utratą Wilna i Lwowa. Dla uwolnienia się od destrukcyjnego i niebezpiecznego wpływu komunistycznej Rosji niezbędne były dwa elementy. Pierwszym z nich była demokratyzacja ZSRR, co miało okazać się rozsadnikiem wielonarodowego kraju, a terenom graniczącym z Polską umożliwić odzyskanie własnej, niezależnej państwowości. Drugim elementem było wspomaganie tych krajów w powrocie do rodziny państwa zachodniej demokracji i rola jaką Polska, jako lider, miała w tym dziele odegrać. Jak możemy stwierdzić, poddając analizie ostatnie 30 lat historii naszej części Europy, idee te wyprzedziły obecne wydarzenia i okazały się niezwykle trafne.\nDla Mieroszewskiego podstawowym polem działania była inteligentna publicystyka, wynikająca z trafnej analizy, także tej filozoficznej, nie tylko politycznej, prawnej czy geograficznej. Jak mało kto potrafił dostrzegać sieć powiązań ekonomicznych i politycznych, geograficznych i kulturowych. Najistotniejszym jednak elementem jego analizy okazało się „słowo“... to, o którym pisał w "Kulturze" w 1968 roku: "Polscy politycy nie doceniają słowa jako instrumentu oddziaływania politycznego. Domorośli „realiści” pouczają nas ustawicznie, że w polityce liczą się tylko fakty. Zapominają natomiast, że w polityce początkiem z którego kiełkuje i wyrasta fakt, jest zawsze słowo".\nPortal 'Dzieje.pl" zauważa fakt upamiętnienia w 2016 roku tego wspaniałego publicysty: "W 40. rocznicę śmierci i 110. rocznicę urodzin publicysty, wieloletniego współpracownika i współtwórcy linii politycznej paryskiej "Kultury" Juliusza Mieroszewskiego odsłonięto w Krakowie upamiętniającą go tablicę. Zawisła ona na elewacji kamienicy przy ul. Krupniczej 11".\nZobacz więcej na temat: emigracja Paryż Jerzy Giedroyc polityka komunizm ZSRR zimna wojna\nZbigniew Brzeziński - Polak w Białym Domu\nOstatnia aktualizacja: 26.05.2021 05:50\n– Należał do elity najważniejszych osób decydujących o amerykańskiej polityce zagranicznej. Jego rola jest niezaprzeczalna – mówił o nim w 2017 roku Marek Wałkuski, korespondent Polskiego Radia w Waszyngtonie.\nZbigniew Brzeziński jako doradca prezydenta Stanów Zjednoczonych do spraw bezpieczeństwa, 1977 rokFoto: Wikimedia Commons/domena publiczna\nZbigniew Brzeziński zmarł 26 maja 2017 roku. Był profesorem politologii, który w latach 1977–1981 obejmował stanowisko szef Rady Bezpieczeństwa Narodowego w administracji prezydenta Stanów Zjednoczonych Jimmy'ego Cartera. Odegrał istotną rolę w demontażu i upadku komunizmu w Europie oraz w powstrzymaniu sowieckiej interwencji w Polsce w okresie tzw. karnawału "Solidarności".\nBył synem dyplomaty, Tadeusza Brzezińskiego. Jego ojciec podczas służby jako konsul w Lipsku w latach 1931-1935 pomagał Żydom prześladowanym przez nazistowski reżim.\nWiększą część dzieciństwa spędził w krajach, w których jego ojciec pełnił służbę dyplomatyczną W 1938 roku wraz z ojcem, który został konsulem w Montrealu, opuścił Polskę. Z powodu wybuchu II wojny światowej i zainstalowaniu w kraju komunistycznego reżimu, już nigdy nie powrócili na stałe do ojczyzny.\nW 1950 roku ukończył studia na Uniwersytecie McGilla w Montrealu, a trzy lata później obronił doktorat na Harvardzie. Jego praca dyplomowa dotyczyła roli czystki w totalitarnym państwie.\nZostał wykładowcą politologii na Harvardzie, specjalizującym się w krajach bloku wschodniego. W 1958 roku dostał obywatelstwo Stanów Zjednoczonych, a wkrótce objął posadę profesorską na Columbia University w Nowym Jorku.\nZaczął także angażować się w działalność polityczną w Partii Demokratycznej i stał się członkiem zespołów doradczych do spraw polityki zagranicznej dwóch prezydentów Stanów Zjednoczonych - Johna F. Kennedy’ego oraz Lyndona Johnsona. Jednocześnie był zwolennikiem twardego kursu wobec Związku Radzieckiego i krytykował ugodowe skrzydło demokratów.\n– Brzezińskiemu zawdzięczamy zmianę polityki do Związku Radzieckiego i całego bloku wschodniego. Już w okresie prezydentury Kenendy’ego starał się zwrócić uwagę administracji amerykańskiej na nieco inne spojrzenie. Brzeziński nie uwzględniał bloku wschodniego za monolit i uważał, że ruchy narodowe mogą stanowić dla Stanów Zjednoczonych wygodny instrument do rozsadzania jego jedności – mówił amerykanista, dr Marcin Fatalski w audycji Dariusza Rosiaka z cyklu "Raport o stanie świata".\n13:39 2017_05_27 PR3_Raport_o_stanie_świata Brzeziński.mp3 – Należał do elity najważniejszych osób decydujących o amerykańskiej polityce zagranicznej – o Zbigniewie Brzezińskim w audycji Dariusza Rosiaka z cyku "Raport o stanie świata" rozmawiali politolodzy: dr Agnieszka Bryc i dr Marcin Fatalski oraz Marek Wałkuski, korespondent Polskiego Radia w Waszyngtonie. (PR, 27.05.2017)\nJak dodawał: – Daleko mu było do idei szukania trwałego konsensusu ze Związkiem Radzieckim. Dla niego zawsze celem było rozmontowanie tego imperium.\nW 1973 roku znalazł się w gronie założycieli tzw. Komisji Trójstronnej, która zrzeszała grupę 325 osób z Ameryki Północnej, Europy i Japonii, zainteresowanych zacieśnianiem współpracy pomiędzy państwami z tych obszarów.\nNajwiększe znaczenie miał głos Zbigniewa Brzezińskiego na przełomie lat 70. i 80., kiedy został doradcą do spraw bezpieczeństwa prezydenta Jimmy'ego Cartera, urzędującego w latach 1977-1981. Odegrał kluczową rolę w ówczesnej polityce zagranicznej Stanów Zjednoczonych.\nWziął udział w negocjacjach traktatu SALT II, który zakładał ograniczenie broni balistycznej Stanów Zjednoczonych i Związku Radzieckiego. Był jednocześnie zwolennikiem twardego kursu wobec ZSRR, szczególnie w sprawach respektowania praw obywatelskich. Uważał, że podniesienie problemu łamania praw człowieka w krajach bloku wschodniego doprowadzi do rozbudzenia oporu społeczeństw niewolonych przez komunizm.\n– Ustrój sowiecki w swojej zasadzie jest oparty na przemocy Rosjan nad olbrzymią częścią ludności Związku Sowieckiego, która nie jest narodowości rosyjskiej. W tym kontekście demokratyzacja Związku Sowieckiego właściwie stałaby się upadkiem tego ustroju –komentował w 1988 roku w rozmowie z Krzysztofem Kłopotkowskim na antenie Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa. – Moim zdaniem w zasadzie mamy do czynienia z pierwszą, ale bardzo ważną fazą stopniowego, historycznego rozkładu, który zmierza do upadku systemu.\n23:51 Komentarz do sytuacji w Afganistanie.mp3 Rozmowa Krzysztofa Kłopotowskiego ze Zbigniewem Brzezińskim na temat problemów Związku Radzieckiego i Polonii amerykańskiej w audycji z cyklu "Fakty, wydarzenia, opinie". (RWE, 31.1988)\nBył zwolennikiem zdecydowanego reagowania na imperialistyczną politykę Związku Radzieckiego. To Zbigniew Brzeziński po radzieckiej interwencji w Afganistanie odpowiadał za wyposażenie afgańskich partyzantów – mudżahedinów w nowoczesną amerykańską broń.\nPolityka nie tylko antysowiecka\nBrzeziński był także członkiem amerykańskiej delegacji, która doprowadziła do unormowania stosunków dyplomatycznych Stanów Zjednoczonych z Chińską Republiką Ludową.\nWe wrześniu 1978 roku wziął udział w rozmowach pokojowych pomiędzy Izraelem a Egiptem, przeprowadzonych w prezydenckim ośrodku wypoczynkowym w Camp David. 17 września 1978 roku zostało zawarte porozumienie, za które premier Izraela Menachem Begin i prezydent Egiptu Anwar Saddat zostali odznaczeni Pokojową Nagrodą Nobla.\n– Brzeziński był szalenie konstruktywny w rozmowach ze stroną arabską i izraelską. Miał dużą umiejętność rozmowy z oboma stronami i potrafił przełamywać opory – powiedziała w 2017 dr Agnieszka Bryc w audycji z cyklu "Raport o stanie świata".\nPremier Izraela Menachem Begin gra w szachy ze Zbigniewem Brzezińskim w trakcie negocjacji w Camp David, 12 września 1978. Wikimedia Common/dp\nNie wszystkie pomysły Brzezińskiego kończyły się sukcesem. Forsowana przez niego akcja odbicia zakładników w amerykańskiej ambasadzie w Iranie skończyła się spektakularną klęską, która położyła się cieniem na porażce Jimmy'ego Cartera w następnych wyborach prezydenckich.\nOstatnim sukcesem Zbigniewa Brzezińskiego było przekonanie prezydenta Cartera w grudniu 1980 roku do wystosowania ostrzeżenia o wyciągnięciu konsekwencji wobec Związku Sowieckiego w przypadku interwencji w Polsce.\nEkspert do spraw międzynarodowych\nPo zakończeniu pracy w administracji prezydenckiej wciąż udzielał się w debacie publicznej, już w roli eksperta. Zbigniew Brzeziński pomimo tego, że związał swoje życie ze Stanami Zjednoczonymi, starał się utrzymywać stały kontakt z Polską i lobbować na jej rzecz na arenie międzynarodowej. Przyjaźnił się z Jerzym Giedroyciem oraz polską emigracją i przez kilkadziesiąt lat publikował teksty w wydawanej w Paryżu "Kulturze". Często występował na antenie Radia Wolna Europa.\n01:01 Oświadczenie Brzezińskiego po wprowadzeniu stanu wojennego.mp3 – Zwracam się do moich sióstr i braci w Polsce z uczuciem głębokiego podziwu dla waszej odwagi i determinacji – mówił Zbigniew Brzeziński po wprowadzeniu stanu wojennego. (RWE, 25.12.1981)\n– Zwracam się do moich sióstr i braci w Polsce z uczuciem głębokiego podziwu dla waszej odwagi i determinacji. Stawiacie czoła brutalnemu uściskowi, a wasz wierny opór wypływa z głęboko zakorzenionych w historii Polski tradycji patriotyzmu i odwagi – mówił w grudniu 1981 roku na antenie Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa. – Wszyscy, którym sprawa wolności leży na sercu wiedzą, że wasza sprawa służy waszej i naszej wolności i uczynią co leży w ludzkiej mocy, aby to, co dzieje się w Polsce dotarło do powszechnej wiadomości, nie zostało zapomniane i przyczyniło się do osiągnięcia waszych uzasadnionych celów.\nZbigniew Brzeziński po upadku komunizmu aktywnie wspierał przyłączenie Polski do NATO, co ostatecznie udało się w 1997 roku. Do końca życia pozostawał aktywny w życiu publicznym jako komentator i uczestnik polityki. Zmarł 26 maja 2017 roku.\n– Zbigniew Brzeziński należał do elity najważniejszych osób decydujących o amerykańskiej polityce zagranicznej. Jego rola jest niezaprzeczalna – mówił Marek Wałkuski, korespondent Polskiego Radia w Waszyngtonie, w audycji Polskiego Radia z 2017 roku.\nZobacz więcej na temat: HISTORIA Zbigniew Brzeziński Jimmy Carter USA ZSRR zimna wojna\nOstatnia aktualizacja: 14.09.2021 05:40\n- Każde pismo tego typu jest pismem danego redaktora. Pismo to jest człowiek – podkreślał w jednym z radiowych wywiadów Jerzy Giedroyc. W 21. rocznicę śmierci legendarnego wydawcy i publicysty przypominamy nagrania opowiadające o jego życiu, a przede wszystkim: o jego wyjątkowym dziele.\nJerzy Giedroyc w siedzibie Instytutu Literackiego. Maisons-Laffitte pod Paryżem, lata 90.Foto: Wojtek Laski / East News\n26:36 Kultura to ja "«Kultura» to ja". Jerzy Giedroyc opowiada o pracy w dwudziestoleciu międzywojennym i swoich powojennych losach. (RWE, 1993)\n18:33 Krzysztof Pomian opowiada o Jerzyn Giedroyciu. Data nagrania 1995. Krzysztof Pomian: Jerzy Giedroyc był zawsze Redaktorem i nie ma dla niego lepszego określenia (PR, 1995)\nOd 1947 roku w podparyskim Maisons-Laffitte kilkuosobowa grupa Polaków redagowała miesięcznik "Kultura", jedno z najważniejszych polskich pism. W ramach założonego rok wcześniej Instytutu Literackiego wydawano również serię "Biblioteka Kultury", która miała się okazać jedną z najbardziej wartościowych kolekcji w dziejach kultury polskiej po II wojnie światowej.\nZ Instytutem Literackim i z "Kulturą" współpracowali m.in. tacy twórcy, jak Czesław Miłosz, Witold Gombrowicz, Gustaw Herling-Grudziński, Jerzy Stempowski, Andrzej Bobkowski, Konstanty Jeleński.\nTu znajdowali inspirację, pomoc, czasami jedyną możliwość publikowania swoich utworów.\nZ Maisons-Laffitte, z tej ''nieoficjalnej ambasady niepodległościowej" (określenie Marii Danilewicz-Zielińskiej), szedł w świat przekaz o wolnej polskiej myśli. Wreszcie: to z tego miejsca wysyłano za żelazną kurtynę idee, które miały w dużej mierze przyczynić się do obalenia komunizmu.\nWszystko to byłoby niemożliwe bez Jerzego Giedroycia.\nJerzy Giedroyc urodził się 27 lipca 1906 roku w Mińsku. Studiował prawo i historię na Uniwersytecie Warszawskim. Był redaktorem dwutygodnika "Bunt Młodych", przekształconego w tygodnik "Polityka".\nMarek Żebrowski w swojej książce "Jerzy Giedroyć. Życie przed Kulturą" (wersja nazwiska użyta w tytule książki nawiązuje do lat sprzed wyjazdu Giedroyca do Francji) próbuje przedstawić pierwszą, mniej znaną, część biografii wielkiego redaktora.\nZ książki dowiadujemy się m.in., że legendarny publicysta jako dziecko wędrował z Moskwy do Mińska w trakcie szalejącej rewolucji. Palił nałogowo jako jedenastolatek. Nie kochał szkoły, ale uwielbiał pikniki z kolegami i koleżankami. Ożenił się z piękną femme fatale.\nMamy tu również wojenne doświadczenia przyszłego redaktora, barwny obraz jego pracy w ambasadzie polskiej w Bukareszcie i opis drogi, jaką przebył z armią gen. Andersa.\n26:50 Marek Żebrowski w rozmowie z Joanną Szwedowską o książce Jerzy Giedroyc – życie przed Kulturą.mp3 Marek Żebrowski o książce "Jerzy Giedroyc – życie przed Kulturą" (PR, 2012)\n02:53 giedroyc_odc.1.mp3 "Jerzy Giedroyć. Życie przed Kulturą". Czyta Andrzej Ferenc (PR, 2012)\n"Kultura" była jego dziełem\nW czerwcu 1947 r. ukazał się w Rzymie pierwszy zeszyt "Kultury". Jak wspominał Jerzy Giedroyc, pismo było produktem ubocznym - najważniejszym zamierzeniem redaktora miało być wydawanie książek. Pomyślany jako stricte literacki kwartalnik stał się tymczasem najważniejszym periodykiem polskiej emigracji.\n- Giedroyc bardzo słusznie zapowiedział, że po jego śmierci "Kultura" przestanie wychodzić - podkreślał Gustaw Herling-Grudziński. - Zostanie archiwum, biblioteka, ale nie "Kultura", bo ona jest absolutnie Jego dziełem.\n02:19 Historia założenia Instytutu Literackiego RFI mówi Giedroyc Jerzy Giedroyc opowiada o początkach Instytutu Literackiego (RWE)\n09:11 Herling-Grudziński i Kultura. Korespondencja Andrzeja Mietkowskiego z Paryża.mp3 Herling-Grudziński i "Kultura" (RWE)\nOstatnie lato w Maisons - Laffitte\nW sierpniu 2000 roku Hanna Maria Giza odwiedziła w podparyskim Maisons–Laffitte Jerzego Giedroycia. Podczas wielogodzinnych rozmów redaktor opowiadał o swojej młodości, działalności publicystycznej w dwudziestoleciu międzywojennym, czasach wojny i redagowaniu "Kultury". Mówił też, co u niego bardzo rzadkie, o sprawach osobistych.\nPowstał niecodzienny zapis życia człowieka, który był świadkiem wszystkich najważniejszych wydarzeń XX wieku. Zapis tym cenniejszy, że kilka tygodni później, 14 września, Jerzy Giedroyc zmarł. Skończyła się pewna epoka.\n26:15 Ostatnie lato w Maisons - Laffitte. Część 1 Ostatnie lato w Maisons - Laffitte. Część 1. rozmowy z Jerzym Giedroyciem (PR, 2000)\n26:54 Ostatnie lato w Maisons - Laffitte. Część 2 Ostatnie lato w Maisons - Laffitte. Część 2. rozmowy z Jerzym Giedroyciem (PR, 2000)\nZobacz więcej na temat: Jerzy Giedroyc HISTORIA\nJerzy Pomianowski urodził się sto lat temu. Był pisarzem, eseistą i tłumaczem literatury. Blisko współpracował z Jerzym Giedroyciem, który namówił go do przetłumaczenia "Archipelagu GUŁag" Aleksandra Sołżenicyna. Całą złożoność postaci Pomianowskiego znakomicie oddają słowa pisarki Sylwii Frołow.\nOstatnia aktualizacja: 11.02.2021 05:40\n11 lutego 1946 roku powołano do życia Instytut Literacki w Rzymie. Jego kierownikiem został Jerzy Giedroyc. Tak rozpoczęła się historia najważniejszego w 2. poł. XX. w. polskiego ośrodka politycznego na uchodźstwie, a przede wszystkim: znakomitego wydawnictwa.\nW siedzibie Instytutu Literackiego w Maisons Laffitte, 20011 r. Na zdj. m.in. karykatury Jerzego Giedroycia i Witolda GombrowiczaFoto: Forum\n58:50 Dwójka Opowieści po zmroku 14.09.2015.mp3 Archiwalne radiowe wywiady z Jerzym Giedroyciem (PR)\n637 numerów miesięcznika "Kultura". 511 tomów Biblioteki "Kultury" (do 2000 roku), w tym 132 numery "Zeszytów Historycznych". 165 metrów bieżących papierów archiwalnych.\nW tych imponujących zbiorach znaleźć można najważniejsze dla XX-wiecznej polskiej literatury nazwiska, arcydzieła literackie i z dziedziny myśli politycznej. To jedyna w swoim rodzaju biblioteka.\n"Wpływać na kraj i na emigrację"\n- Mówiąc o początkach Instytutu Literackiego, należy sobie uprzytomnić, jaka była sytuacja tuż po wojnie w Rzymie - wspominał Gustaw Herling-Grudziński, który należał do "członków komitetu organizacyjnego" Instytutu. - Według generała Andersa było prawdopodobne, że dojdzie do konfliktu zbrojnego między wojennymi zwycięzcami. Tymczasem powstanie Instytutu było oparte na przekonaniu, że ta hipoteza jest błędna i trzeba się przygotować do długiej emigracji - tłumaczył pisarz.\n- Sytuacja wyglądała dla mnie jasna: sprawa jest przegrana i teraz kwestią zasadniczą jest utrzymanie kontaktu z krajem, wpływanie na sytuację w kraju, no i oddziaływanie na emigrację - mówił Jerzy Giedroyc, streszczając jednocześnie program działalności Instytutu.\nProf. Rafał Habielski: Giedroyc był człowiekiem o nieposkromionej wyobraźni\nBenzyna w klasztorze\nDzięki staraniom Jerzego Giedroycia i poparciu m.in. dowództwa Drugiego Korpusu 11 lutego 1946 roku ogłoszono powstanie Instytutu Literackiego, zarejestrowanego pod nazwą Casa Editrice "Lettere". Wśród najbliższych współpracowników Giedroycia byli Gustaw Herling-Grudziński oraz ściągnięci z północnych Włoch Zofia i Zygmunt Hertzowie.\n- Udało nam się uzyskać pożyczkę z funduszu społecznego z wojska na zakup drukarki. Byliśmy optymistami, że potrafimy tę drukarnię prowadzić - wspominał rzymskie początki Jerzy Giedroyc. Jak dodał, czasami zdobywanie środków materialnych bywało dość zabawne.\nJednym ze sposób na "dorobienie" było na przykład sprzedawanie, otrzymanej z wojska dzięki Hertzowi, benzyny. Paliwo, towar wówczas bezcenny, magazynowano w jednym z klasztorów położonego na rzymskich przedmieściach.\nNa początku był Mickiewicz\nInstytut zaczął od realizacji zamówień wojskowych: pamiątkowe albumy, słowniki polsko-angielskie i angielsko-polskie. Jednocześnie ruszyło publikowanie tego, do czego Instytut został powołany.\n- Zaczęliśmy od wydania "Ksiąg narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego" Mickiewicza z bardzo zasadniczym wstępem Grudzińskiego - opowiadał Jerzy Giedroyc. - Były też "Prometeusze" Stanisława Szpotańskiego. Uważaliśmy tę książkę za bardzo ważną, bo pokazywała całą nędzę, rozbicie polskiej emigracji po powstaniu listopadowym, a jednocześnie jej nieugiętość. To było ostrzeżenie i zachęta do oporu - tłumaczył Giedroyc wybór tego "programowego" dla Instytutu tytułu.\nW latach 1946-1947, nim Instytut przeniósł się do Francji, wydano w sumie 26 książek. Wśród nich były również takie arcydzieła, jak "Dziennik podróży do Austrii i Niemiec" Jerzego Stempowskiego oraz - z drugiej strony - wznowienia dzieł Sienkiewicza, Reymonta czy Kadena-Bandrowskiego.\n"Kultura" paryska powstaje w Rzymie\nPierwszy numer legendarnego pisma Jerzego Giedroycia wydawanego w ramach działalności Instytutu Literackiego ukazał się w czerwcu 1947 roku w Rzymie (jeszcze jako kwartalnik). Jak wspominał Giedroyc, pismo było na początku "produktem ubocznym" - najważniejszym zamierzeniem redaktora miało być wydawanie książek. Pomyślany jako stricte literacki kwartalnik, ów "produkt uboczny", stał się tymczasem najważniejszym periodykiem polskiej emigracji.\n- On starał się uczynić z tego pisma coś w rodzaju instrumentu politycznego, przy pomocy którego mógłby oddziaływać na emigrację, bo na początku "Kultura" ukazuje się przede wszystkim w przestrzeni emigracyjnej - oceniał po latach prof. Rafał Habielski. - Ale po pewnym czasie, kiedy wyrobił sobie kontakty, a sytuacja polityczna w Polsce się zmieniła, zaczyna docierać do kraju, niosąc za sobą cały szereg różnego rodzaju konceptów, które z dzisiejszej perspektywy uznajemy za ważne i nieprzemijające.\nZ ziemi włoskiej do Francji\nW październiku 1947 roku Giedroyc przeniósł wydawnictwo do Maisons-Laffitte pod Paryżem. - Z Włoch wyjechaliśmy przede wszystkim dlatego, że w tym okresie były prowincją, bardzo z boku, a mnie zależało od początku na utrzymaniu możliwe bliskiego kontaktu z krajem. Francja była idealnym punktem - tłumaczył redaktor.\n- W małej miejscowości pod Paryżem udało się Giedroyciowi stworzyć ośrodek, który bezwzględnie był najważniejszym ośrodkiem politycznym na uchodźstwie. Uważał, że najlepszym orężem w walce z komunizmem i w walce o odzyskanie niepodległości jest słowo. Dlatego też założył miesięcznik "Kultura", który ukazywał się miesiąc w miesiąc przez ponad 50 lat - mówił Wojciech Sikora, wieloletni współpracownik redaktora.\nOd czasu francuskich przenosiń rozwijała się coraz bardziej działalność wydawnicza Instytutu Literackiego. Od 1953 roku zaczęły się ukazywać książki w serii Biblioteki "Kultury". Pierwszym tytułem cyklu był tom Witolda Gombrowicza "Trans-Atlantyk. Ślub". W tym samym roku Instytut Literacki wydał m.in. "Zniewolony umysł" Czesława Miłosza i "1984" George'a Orwella. Od 1962 roku zaczęły wychodzić "Zeszyty Historyczne" poświęcone najnowszej historii Polski, Europy Środkowej i Wschodniej.\n165 metrów papierów. Archiwum paryskiej "Kultury"\n19 lipca 2011 roku w Maisons-Laffitte odbyła się uroczystość odsłonięcia tablicy pamiątkowej z okazji wpisania Archiwum Instytutu Literackiego na listę programu "Pamięć Świata" UNESCO.\nJak mówiła wówczas Irina Bokova, dyrektor generalna UNESCO, w tych archiwach spotykają się Albert Camus, Andre Malraux, Josif Brodski, Czesław Miłosz, Aleksander Sołżenicyn, Witold Gombrowicz, Andriej Sacharow, Borys Pasternak. I wielu, wielu innych.\nŹródła: Jerzy Giedroyc, "Autobiografia na cztery ręce", Warszawa 1994; Andrzej Stanisław Kowalczyk, Giedroyc i "Kultura", Wrocław 1999.\nZobacz więcej na temat: Jerzy Giedroyc Paryska "Kultura" Instytut Literacki literatura literatura emigracyjna po 1939\nOstatnia aktualizacja: 11.05.2021 14:05\nWojciech Karpiński, XXX lecie "Zeszytów Literackich", Warszawa 18.12.2012 Foto: Forum/Jacek LagowskiFoto: Foto: Forum/Jacek Lagowski\n"Strażniczka paryskiej »Kultury«". Portret Zofii Hertz\nOstatnia aktualizacja: 20.06.2021 05:40\n- Poświęciliśmy "Kulturze" nasze życie, bo własnego nie mieliśmy zbyt dużo - mówiła Zofia Hertz w ostatnim wywiadzie dla Polskiego Radia. 20 czerwca mija 18 lat od śmierci tej współzałożycielki Instytutu Literackiego, najbliższej współpracowniczki Jerzego Giedroycia.\nZofia Hertz, 2001 r.Foto: PAP/Andrzej Rybczyński\n26:42 Dwójk HErtz.mp3 Z Zofią Hertz rozmawia Anna Lisiecka. O współpracowniczce Jerzego Giedroycia mówią Czesław Miłosz, Elżbieta Sawicka i Jerzy Kisielewski (PR)\nBez jej zaangażowania i tytanicznej pracy u boku Jerzego Giedroycia nie było "Kultury" takiej, jaką dzisiaj znamy. Nim jednak rozpoczął się, tuż po wojnie, jej najważniejszy etap życia, było niełatwe dzieciństwo i pewien wyjątkowy - jak na ówczesną Polskę - sukces zawodowy.\n"Nie miałam prawdziwego dzieciństwa"\n- Odważyłam się ją kiedyś zapytać o najwcześniejsze lata. Siedziałyśmy w ogrodzie zimowym w Maisons-Laffitte. Zofia Hertz popatrzyła gdzieś przed siebie i zaczęła opowiadać - wspominała w jednym z radiowych nagrań Elżbieta Sawicka. - A była to opowieść o dziecku, które nie miało dzieciństwa. Ta wówczas 90-letnia kobieta mówiła z żalem, że nigdy nie widziała swoich rodziców razem.\nRodzice - Ludwik Neuding i Helena z domu Nisenson - rozstali się, gdy Zofia miała cztery lata. Została z matką, której nie wiodło się najlepiej: ciężko pracowała jako urzędniczka, a najbliższa rodzina miała jej za złe nieudane, jak się okazało, małżeństwo.\nGdy matka Zofii umarła kilka lat później, ojciec nie wziął córki do siebie do Piotrkowa. Dwunastoletnia przyjechała do Łodzi, pomieszkiwała u kolejnych krewnych, potem na stancjach. - Wspominała dramatyczną wyprawę do ojca, on wtedy miał już drugą żonę. Do Zosi się nie przyznawał, udawał jej wujka - opowiadała Elżbieta Sawicka.\nW pewnym momencie Zofia zdała sobie sprawę, że jest za wszystko odpowiedzialna. Zrozumiała, że może liczyć tylko na samą siebie.\n"Kandydatka na notariusza"\nPo pierwszym roku studiów prawniczych Zofia rozpoczęła pracę w kancelarii notarialnej Apolinarego Karnawalskiego w Łodzi. W ciągu czterech lat nabrała takiej biegłości, że rejent był pewny, że jego uczennica da sobie radę na egzaminie notarialnym.\nWówczas w Polsce kobiety nie ubiegały się jeszcze o stanowisko notariusza.\nPierwsze zgłoszenie Zofii do egzaminu nie zostało zaakceptowane (prawdopodobnie dlatego, że była kobietą). Za drugim razem, dzięki znajomościom, udało się. W maju 1933 roku przystąpiła do egzaminu notarialnego, zdała go doskonale, a po tym, jak Karnawalski poszedł na urlop, zastąpiła go w kancelarii.\n57:33 Dwojka Strefa literatury 17 czerwiec 2018 20_00_12.mp3 O Zofii Hertz mówią Jarosław Abramow, Krystyna Kisielewska-Sławińska (bywalcy Instytutu Literackiego w Maisons-Laffitte), Jacek Krawczyk (wieloletni pracownik Instytutu Literackiego, redaktor kwartalnika "Zeszyty Historyczne"), Joanna Podolska (dyrektor Centrum Dialogu im. Marka Edelmana w Łodzi), Anna Olszewska (kuzynka Zygmunta Hertza). Audycja A\nZaczęło się od pustynnego namiotu\nNa początku 1939 roku Zofia poślubiła Zygmunta Hertza, rok później zostali aresztowani we Lwowie i deportowani w głąb ZSRR. Po czternastu trudnych miesiącach (pracowali przy wyrębie lasu) wstąpili - na mocy układu Sikorski-Majski - do Armii Polskiej i wraz z nią przedostali się na Bliski Wschód.\nW marcu 1943 roku na irackiej pustyni Zofia Hertz poznała Jerzego Giedroycia. - Jej 60 lat z paryską "Kulturą" było kontynuacją cudownego zbiegu okoliczności, kiedy Jerzy Giedroyc, Józef Czapski i ona spotkali się w jednym namiocie na pustyni w Iraku - opowiadała w Polskim Radiu Anna Olszewska, kuzynka Zygmunta Hertza. Należy dodać, że gdy Zofia Hertz poznała Giedrycia, pracowała już wówczas w 2 Korpusie z Józefem Czapskim.\nGdy w lutym 1946 roku ogłoszono powstanie Instytutu Literackiego, Zofia znalazła się wśród najbliższych współpracowników Giedroycia. - Zygmunt miał dylematy, ale Zofia powiedziała, że do Polski nie wraca - wspominała Anna Olszewska.\n- Mój mąż poświęcił dla mnie swoje życie i karierę. A ja nie wyobrażałam sobie w ogóle, jak to się wszystko ułoży. Ale trzeba było coś robić. Byliśmy rzuceni za burtę, do kraju nie mogliśmy wrócić - mówiła Zofia Hertz w jednym z radiowych wywiadów.\nStała się, jak to określano, strażniczką i westalką "Kultury". - Giedroyc nadawał kierunek i właściwe był dyktatorem w swoim małym państwie, ale bez Zosi Hertz nie mógłby tego robić. Była jego najwierniejszym żołnierzem - opowiadał po latach Czesław Miłosz.\nTrzymała w garści wszystkie sprawy gospodarcze i finansowe, prowadziła księgowość, zajmowała się korektą. - Była rzeczywiście panią tego domu. A tego, którego nie lubiła, nie miał szans przebywać w "Kulturze" - podkreślał Jarosław Abramow.\nKrystyna Kisielewska-Sławińska, również należąca do bywalców Instytutu Literackiego w Maisons-Laffitte, wspominała, jak to kiedyś siedzibę "Kultury" odwiedził Zbigniew Herbert. - Było trochę wina, w pewnym momencie Zbyszek zaczął prowokować Zofię. Ona to przyjęła bardzo serio, wywiązała się ostra wymiana zdań. Po powrocie Zbyszek zadzwonił, zaczął przepraszać, ale po tym zajściu miał już utrudnione wejścia do "Kultury"…\nOstatnie lato w Maisons-Laffitte. Rozmowy z Jerzym Giedroyciem\n- To było nasze życie, pracowaliśmy okrągłe lata, bez wakacji. Mało jest ludzi, którzy chcieliby w ten sposób postępować - opowiadała w jednym z ostatnich wywiadów Zofia Hertz. - Poświęciliśmy "Kulturze" nasze życie, bo własnego nie mieliśmy zbyt dużo.\nZofia Hertz zmarła 20 czerwca 2003 roku.\nWe wspomnieniach o niej przebija się jeden charakterystyczny rys. Jej wiara w to, że pomimo trudności i przeciwieństw jest w stanie osiągnąć, co zamierzała. - Ona wierzyła w trwałość idei, w trwałość pomysłu - mówił Jarosław Abramow. - I bez przerwy przekraczała samą siebie: czy to w kancelarii notarialnej, czy to w dalekiej Rosji, na pustyni w Iraku, w Rzymie czy w Paryżu.\nZobacz więcej na temat: Jerzy Giedroyc Zofia Hertz Paryska "Kultura" Francja II wojna światowa


Usuwanie przebarwień - BWiZ - twój Blog Ciekawostkowy - Tematy i Artykuły\nDo usuwania przebarwień używa się różnych środków, które są mniej lub bardziej skuteczne. Do wyboru mamy wiele metod, dlatego warto jedną z nich wybrać?\nJakie są te najlepsze metody?\nBardzo popularna jest metoda usuwania przebarwień laserem, ale również mamy do wyboru peeling, mikrodermabrazje czy krioterapie. Wybór konkretnej metody zależy jest od stopnia, w jakim znajdują się nasze przebarwienia. Mogą to być piegi, może to być melasma czy przebarwienia pozapalne. Mogą pojawiać się na czole, brodzie, nosie i w wielu innych miejscach. Dobranie metody, która działa w danym przypadku jest bardzo ważne i trzeba udać się do kogoś, kto się na tym bardzo dobrze zna. Wtedy będą z tego same pozytywne efekty.


Lockdown w Niemczech przedłużony. Ucierpią także polskie firmy | Zarządzanie | pulshr.pl\nNiemcy są naszym silnym partnerem gospodarczym, od lat pielęgnowaliśmy dobre relacje gospodarcze w takich branżach jak przemysł, transport, handel czy turystyka. Widzimy, że wszystkie te sektory bardzo tracą - tak decyzję o przedłużeniu lockdownu w Niemczech komentuje Hanna Mojsiuk, prezes Północnej Izby Gospodarczej w Szczecinie. Jednocześnie przyznaje, że mając na uwadze sytuację epidemiczną można się było spodziewać takiej decyzji.\n•7 sty 2021 9:19\nArgumenty rządu niemieckiego należy przyjąć ze zrozumieniem, bo sytuacja jest poważna - mówi Tarczyński. (Fot. Pixabay)\nNiemcy przedłużają lockdown do 31 stycznia i wprowadzają kolejne restrykcje.\nDla Pomorza Zachodniego i całej polskiej gospodarki to bardzo zła wiadomość, zwiastuje, że spodziewane szybkie pożegnanie się z pandemią COVID-19 nie jest możliwe.\nNiemiecki minister zdrowia Jens Spahn ocenił w minioną środę, że śmiertelność z powodu COVID-19 jest wysoka. - Nie wyobrażam sobie, jak w tej sytuacji mielibyśmy wrócić do trybu sprzed blokady - powiedział.\nPoza przedłużeniem lockdownu, Niemcy zaostrzają też obowiązujące restrykcje. Dotąd spotykać się mogli członkowie jednego gospodarstwa domowego z członkami jednego innego gospodarstwa domowego, maksymalnie pięć osób. Teraz będzie to jedno gospodarstwo domowe plus jedna osoba.\n– Argumenty rządu niemieckiego należy przyjąć ze zrozumieniem, bo sytuacja jest poważna. W tym momencie wszyscy zadają sobie pytanie czy miesiąc luty będzie czasem, kiedy gospodarka niemiecka wróci do normy? Przedsiębiorcy zdają się tracić cierpliwość i mam wrażenie, że nie wynika to z braku pomocy ze strony Rządu, a po prostu pewnej apatii i chęci powrotu do normalności – mówi Jarosław Tarczyński, wiceprezes Północnej Izby Gospodarczej.\n– Wiadomość o dalszym lockdownie w Niemczech nie jest zaskoczeniem, jeżeli spojrzymy na dobowe rekordy zakażeń oraz ogromne liczby zgonów. Dla Pomorza Zachodniego to jest zła wiadomość. Niemcy są naszym silnym partnerem gospodarczym, od lat pielęgnowaliśmy dobre relacje gospodarcze w takich branżach jak przemysł, transport, handel czy turystyka. Widzimy, że wszystkie te sektory bardzo tracą. Często odbieramy sygnały od firm transportowych, że znacząco zmieniła się np. ilość kursów pomiędzy Szczecinem, a Berlinem. Zachodniopomorski pas nadmorski bardzo cierpi z powodu braku turystów z Niemiec, byli oni bardzo obecni w naszych hotelach jesienią i zimą – mówi Hanna Mojsiuk, prezes Północnej Izby Gospodarczej w Szczecinie.\nJak dodaje, pozytywną informacją jest fakt rozpoczęcia masowych szczepień. Szybkość tego procesu będzie determinowała zarówno stabilizację nastroju społecznego jak i odmrażanie gospodarki i odporność przedsiębiorców na negatywne skutki przedłużającego się lockdownu.\nLockdown w całej Europie\nEksperci PIG wskazują, że informacja o przedłużeniu niemieckiego lockdownu do końca miesiąca już na początku roku jest zwiastunem, że w Europie nie należy spodziewać się odmrożenia restrykcji, wręcz przeciwnie.\n– Pragmatyzm nakazuje spodziewać się, że skoro jedna z najbardziej rozpędzonych maszyn gospodarczych świata, czyli Niemcy, będą wstrzymywać się na kolejne miesiące to podobnie może być z innymi krajami, także Polską. Spodziewam się, że restrykcje w naszym kraju zostaną przedłużone na kolejne tygodnie, a to fatalna wiadomość dla przedsiębiorców, którzy dotkliwie odczuwają każdy kolejny tydzień lockdownu. Ważne jest, by szybko uruchomione zostały środki pomocowe dla przedsiębiorców z Polski. W tym przypadku na pewno możemy brać przykład z Niemiec – mówi Filip Kiżuk, doradca gospodarczy z Centrum Kiżuk & Michalska.\nW tym tygodniu dowiedzieliśmy się także o kolejnych obostrzeniach w Wielkiej Brytanii. Brytyjski premier Boris Johnson ogłosił w poniedziałek (4 stycznia) wieczorem natychmiastowe wprowadzenie ogólnokrajowego lockdownu. Przywrócony zostaje zakaz wychodzenia z domów z wyjątkiem kilku wyszczególnionych przypadków. W odróżnieniu od drugiego lockdownu w listopadzie, od wtorku zamknięte będą także szkoły.\nLockdown trwa właściwie w całej Europie.\nDo artykułu: Lockdown w Niemczech przedłużony. Ucierpią także polskie firmy


Miejsce to stanowi jeden z największych rezerwatów przyrodniczych na całej Jurze. Jest to jednocześnie największy ze znajdujących się tam kompleksów leśnych. Ponadto, występuje tam najgęstsze nagromadzenie jaskiń wraz z jednym z najrozleglejszych jurajskich systemów jaskiniowych. Zapraszam do Rezerwatu Sokole Góry!\nRezerwat Sokole Góry położony jest kilka kilometrów na południe od Olsztyna koło Częstochowy. Został on ustanowiony w 1953 roku, jednak zainteresowanie ze strony wszelakich badaczy przyrodniczych teren ten zyskał już na początku XIX wieku. Pierwsze plany utworzenia tam rezerwatu powstały pod koniec dwudziestolecia międzywojennego. Zgodnie z nimi miejsce to miało nosić nazwę "Kniei Olsztyńskiej". Nikomu nie trzeba raczej przypominać dlaczego nie zostały one jednak wówczas zrealizowane. Podczas niemieckiej inwazji zapoczątkowanej we wrześniu 1939 roku tereny te pełniły zasadniczo odmienną rolę niż tylko funkcję ostoi przyrody. Niejednokrotnie stanowiły one bowiem schronienie dla partyzantów walczących o przywrócenie wolności naszego kraju. Po zakończeniu działań wojennych powrócono do prac nad utworzeniem tam rezerwatu i po ośmiu latach osiągnięto ten cel.\nW rezerwacie tym chronione są liczne gatunki roślin i zwierząt, wśród których znajdą się też relikty z epoki lodowcowej. Górne partie wzniesień porośnięte są buczyną karpacką, czyli zespołem leśnym, który ostał się obecnie jedynie w trudno dostępnych miejscach. Niegdyś ten rodzaj lasu zajmował niemal całe piętro regla dolnego w Karpatach. Obecnie prawie nic z niego nie zostało, gdyż w większości został wycięty w wyniku działalności człowieka. Buczyna karpacka w Sokolich Górach występuje z domieszką jodły, grabu, dębu i lipy. Spotkać tu również można stu pięćdziesięcioletnie modrzewie. Z drobniejszych roślin objętych ochroną wymienić można m.in. różne gatunki storczyków. Występuje tu również święty krzew pradawnych pogan - kłokoczka południowa. Jego stanowiska są tutaj najbardziej na północ wysuniętymi w całej Europie. Nasiona tego krzewu zamknięte są w charakterystycznych torebkach i grzechoczą na wietrze, przez co prastare ludy wykorzystywały je w różnych rytuałach, najczęściej pogrzebowych. Ze zwierząt występują tu m.in. kuny leśne, wiewiórki, dziki, lisy, sarny, osiem gatunków nietoperzy, dzięcioły, makolągwy, myszołowy, jastrzębie, rzadkie lelki kozodoje, padalce, gniewosze plamiste i chrząszcze będące reliktami epoki lodowcowej, które upodobały sobie jedną z tutejszych jaskiń. Sądząc po nazwie tego miejsca można wnioskować, że niegdyś miały tu również swoje gniazda sokoły. Do niedawna występowały także puchacze, od czego nazwę wzięła jedna z tutejszych gór.\nTeren rezerwatu obejmuje dziewięć z dziesięciu wzniesień noszących nazwę Sokolich Gór i rozciąga się na terenie 216 hektarów. Poniżej widok na Sokole Góry ze znajdującego się nieopodal wzgórza Biakło.\nSokole Góry wznoszą się około sto metrów ponad otaczający je teren osiągając wysokość maksymalnie 400 m n.p.m. Pomimo niepozornych rozmiarów wzniesienia te niejednokrotnie potrafią zaskoczyć stromiznami i urwistymi przepaściami.\nSą to wzgórza wapienne charakteryzujące się dużą ilością zjawisk krasowych. Znajdziemy tam liczne jaskinie, ostańce skalne, leje i studnie krasowe.\nWędrówkę przez rezerwat najlepiej rozpocząć z darmowego parkingu położonego nieopodal w lesie, przy głównej drodze. Po około 500 m leśnej drogi dociera się z niego do rozgałęzienia szlaków: żółtego, czarnego i zielonego. Na poniższej mapce niebieskim kolorem oznaczyłem prowizorycznie dojście z parkingu do szlaków. W artykule tym przedstawiam jedynie fragment rezerwatu widoczny na owej mapce. Zainteresowanych schematem szlaków całego rezerwatu odsyłam tutaj.\nPo dotarciu do rozwidlenia szlaków kieruję się najpierw szlakiem czarnym i zielonym na wschód w kierunku Góry Pustelnica.\nIdąc ścieżką widzę po prawej stronie grzebień ostańców skalnych sterczących na grzbiecie wzgórza.\nPo chwili rozpoczynam krótkie podejście w kierunku grzbietu.\nZ daleka, nieco z boku zauważam płotek w formie koła. Początkowo myślałem, że ogrodzono nim jakiś pomnik przyrody jednak szybko stwierdziłem, że nie rośnie tam żadne drzewo na tyle stare, aby wymagało ogrodzenia. Tym bardziej zainteresowany ruszyłem w kierunku ogrodzenia.\nWyobraźcie sobie moje zdumienie, kiedy okazało się, że płotek ogradza jeden z wylotów jaskini. Gdyby nie ów płotek niejedna osoba mogłaby po prostu do niej wpaść i już nigdy się z niej nie wydostać. Jak się później okazało, w najbliższej okolicy jest jeszcze wiele takich ogrodzonych miejsc, w których otwory jaskiniowe prowadzą pionowo w dół. Ich eksplorowanie jest zabronione bez uprzedniego uzyskania zgody od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach. Ponadto należy być doświadczonym speleologiem wyposażonym w specjalistyczny sprzęt, gdyż obecne tu systemy jaskiń są trudne i dość skomplikowane.\nUdaję się więc dalej w kierunku skał na grzbiecie wzniesienia.\nPo chwili dostrzegam otwór w skale przypominający dziuplę.\nNie mogąc się oprzeć pokusie podchodzę bliżej i zaglądam do środka.\nWewnątrz nie ma dużo miejsca jednak dorosła osoba bez problemu mogłaby spędzić tu wygodnie noc.\nW głębi znajduje się wąski korytarz.\nWątpię aby ktokolwiek był jednak w stanie się nim przecisnąć w głąb.\nWidok z "dziupli" na zewnątrz.\nTuż obok odnajduję wejście do jednej z największych jaskiń ja Jurze - Jaskini Olsztyńskiej.\nObecnie najpiękniejszą jaskinią w Polsce jest Jaskinia Raj w Górach Świętokszyskich. Niegdyś jednak, to Jaskinia Olsztyńska była podobno najpiękniejszą z polskich jaskiń. Niestety pod koniec XIX wieku zaczęto wydobywać tu kalcyt będący budulcem nacieków skalnych. Tym sposobem przemysł hutnictwa szkła, w którym kalcyt był wykorzystywany, przyczynił się do zupełnego zniszczenia szaty naciekowej tej jaskini.\nOtwór wejściowy również został sztucznie poszerzony przez szpatowców, czyli osoby trudniące się wydobyciem kalcytu. Do dzisiaj można zauważyć w nim ślady po odwiertach i ładunkach wybuchowych.\nPomimo zaniku szaty naciekowej nadal warto odwiedzić to miejsce. Jaskinia ma układ poziomy i jest łatwa do zwiedzania.\nPo wejściu do Jaskini Olsztyńskiej orientuję się, że zostawiłem w samochodzie latarkę. Nie chcę jednak zrezygnować z wejścia w głąb.\nPostanawiam więc zaryzykować i oświetlać sobie drogę lampą błyskową aparatu fotograficznego.\nCo dwa-trzy kroki naciskam spust migawki i na ułamek sekundy ciemności rozświetla błysk, który musi wystarczyć mi do orientacji w otoczeniu.\nUdaje mi się w ten sposób przejść około 40 metrów w zupełnych ciemnościach rozświetlanych jedynie na moment lampą błyskową, po czym docieram do dość obszernej sali. Tutaj zaczyna mi nieco pracować wyobraźnia i zastanawiam się, co bym zrobił gdyby w tym momencie rozładował mi się akumulator w aparacie? Na szczęście do tego nie doszło a poza tym zawsze mam przy sobie zapasową baterię. Tak czy inaczej, drobny dreszczyk emocji towarzyszył tej chwili.\nZastanawiam się również, co bym zrobił gdybym nagle w błysku flesza dostrzegł jakąś postać lub duże zwierzę? To jednak również nie miało miejsca i po chwili spokojnie zawróciłem w stronę wyjścia.\nOkolice otworu wejściowego prezentują mi się w wielobarwnych kolorach skał.\nCo ciekawe, Jaskinia Olsztyńska połączona jest wąskimi korytarzami z okoliczną Jaskinią Wszystkich Świętych i obie tworzą wspólnie system o łącznej długości korytarzy 249 metrów, co sprawia, że są one jednym z najdłuższych systemów jaskiniowych na Jurze.\nPo wyjściu na zewnątrz udaję się jeszcze w górę zbocza, gdzie odnajduję kolejny otwór wejściowy do systemu Jaskini Olsztyńskiej.\nJest to wejście do tzw. Schroniska Wschodniego.\nWnętrze jest dość obszerne.\nPodłoże groty opada w dół. Strop również jest mocno skośny. Tylko w kilku miejscach można się tu wyprostować.\nPrzy wejściu widać ślady po rozpalonym przez kogoś ognisku.\nPo wyjściu ze Schroniska Wschodniego udaję się na sam grzbiet wzgórza.\nTutaj odnajduję sporej wielkości kolebę skalną, w której również można byłoby spędzić noc.\nSchodzę tą samą drogą i postanawiam obejść jeszcze grzędę skalną grzbietu Pustelnicy.\nMyślałem, że to już wszystkie z otworów prowadzących w głąb ziemi jednak ponownie odnajduję kolejne wejście.\nWnętrze tej groty ma dość bogatą lecz również uszkodzoną szatę skalną.\nBędąc w środku słyszałem popiskiwanie nietoperzy, które skryte były gdzieś w zakamarkach skalnych.\nGrota ta jest jeszcze większa niż Schronisko Wschodnie. Nie ma też tak stromego podłoża i jest znacznie wyższa.\nDroga na zewnątrz.\nPo wyjściu próbuję przejść na drugą stronę grzbietu.\nPo drodze mijam wiele malowniczych skał.\nPrzeciskając się między skałami natrafiam na ostaniec z dość malowniczą bramą skalną.\nPo drugiej stronie grzbietu zauważam ponownie płotek.\nTym razem wiem już czego mogę spodziewać się wewnątrz - jest tam wejście do Jaskini Koralowej. W głębi widocznego na zdjęciu otworu znajduje się głęboka na 9 metrów pionowa studnia będąca jedynym wejściem do tej jaskini. Jak wszystkie ogrodzone tutaj jaskinie, ta również dostępna jest jedynie dla doświadczonych i odpowiednio wyposażonych speleologów, którzy zgłoszą chęć eksploracji Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Katowicach. Przejście przez płotek przez osobę niedoświadczoną może zakończyć się tragicznie.\nPrzez chwilę przechadzam się jeszcze wśród skał na szczycie wzniesienia, po czym tą samą drogą, którą tu trafiłem wracam do wspomnianego na początku rozwidlenia szlaków. Tym razem wchodzę na szlak żółty, kierując się na południe w stronę Sokolej Góry. Po chwili marszu docieram do jednej z najładniejszych odosobnionych skał, jakie tam widziałem - do Skały Pielgrzym.\nWiększość skał w rezerwacie stanowi skupiska skalne, podczas gdy Pielgrzym samotnie i majestatycznie góruje ponad otaczającym go terenem. Nie sposób nie zwrócić na niego uwagi tym bardziej, że położony jest on tuż obok żółtego szlaku.\nNieco za Pielgrzymem jedna ze ścieżek odbija w bok wiodąc na szczyt Sokolej Góry. Widać go pomiędzy drzewami.\nPod szczytem natrafiam na kolejny ogrodzony teren.\nWewnątrz znajduje się wejście do Jaskini pod Sokolą Górą (zwanej też Pochyłą lub Zimną). Jest to jedna z niewielu jaskiń na Jurze, w której panują warunki zbliżone do warunków panujących w jaskiniach arktycznych. Utrzymuje się tu stała roczna temperatura +3*C, czyli o około 5* mniej niż w innych okolicznych jaskiniach. Unikalna termika tej jaskini sprawiła, że upodobały ją sobie dwa gatunki chrząszczy (Catopos tristis infernus i Choleva lederiana gracilenta), które żyją tu od czasu ostatniego zlodowacenia. Jaskinię tę upodobali sobie również polscy partyzanci, którzy chronili się przed Niemcami w jednym z jej korytarzy (obecnie zawalonym). Przypominam, że podobnie jak w poprzednich przypadkach, wejście do tej jaskini także jest zabronione bez zgody Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach. Jest też niebezpieczne, gdyż wiedzie do niej wyjątkowo pochyła i śliska ścieżka.\nNieco wyżej znajduje się jeszcze jeden ogrodzony otwór wejściowy. Prowadzi on do najgłębszej jaskini na Jurze - do Jaskini Studnisko. Jej deniwelacja wynosi 74 metry a długość 285 metrów.\nNa nieuważne osoby czyha tu niebezpieczeństwo wpadnięcia w pionową, głęboką na ponad 30 metrów studnię skalną. Miejsce to przyczyniło się już do czyjejś śmierci o czym świadczyć mogą pozostawione przy otworze znicze (jeden z nich widać po uważnym przyjrzeniu się powyższemu zdjęciu).\nNiedaleko powyższego otworu jaskiniowego zauważam nietoperza, który śpi sobie w najlepsze na skale. Najprawdopodobniej jest to nocek orzęsiony. Zdziwiłem się, bo myślałem, że nietoperze zawsze zwisają podczas snu a ten przyjął pozycję niemal poziomą na lekko skośnym kawałku skały. Nie budząc go ze snu udaję się w dalszą drogę.\nPrzechodzę przez kolejną bramę skalną.\nNastępnie udaję się na szczyt Sokolej Góry, będącej stromym masywem skalnym wypiętrzonym powyżej grzbietu.\nStojąc na szczycie można jeszcze mocniej doświadczyć wybitności szczytowej skały.\nZe szczytu Sokolej Góry roztacza się dobry widok na całą okolicę.\nW widocznym krajobrazie zdecydowanie dominuje Góra Biakło i znajdujące się za nią ruiny Zamku Olsztyn.\nPo zejściu ze szczytu obchodzę jeszcze znajdującą się na nim grzędę skalną.\nSkały są tu naprawdę masywne.\nNiektóre z nich mają ciekawe kształty.\nNieopodal znajduje się miejsce zwane Amfiteatrem, zapewne przez półkolisty układ skał.\nTu również znajduje się płytka grota skalna.\nMiejsca tego typu (tzw. schroniska) nie są zasiedlane przez zwierzęta ze względu na duże wahania temperatur.\nZ tych samych względów stanowią jednak dobre i bezpieczne schronienie dla człowieka, któremu przy dobrym ubiorze wahania temperatur nie przeszkadzają. Jednocześnie nie ma też niebezpieczeństwa, że znienacka pojawi się w nich zwierz, który okresowo upatrywałby je sobie za legowisko.\nCzymś naprawdę wyjątkowym jest znajdujący się tutaj komin krasowy zwany Studnią w Amfiteatrze. Miejsce to powstało kilkadziesiąt milionów lat temu w wyniku pionowego przepływu wód pomiędzy dwoma poziomami jaskini. Górny poziom tej pradawnej jaskini już obecnie nie istnieje, gdyż znajduje się tam szczyt góry. Po dolnym poziomie również nic nie zostało. Ostał się tylko komin krasowy.\nPo zejściu z Sokolej Góry ponownie mijam Pielgrzyma, po czym udaję się już do samochodu.\nTakiego nagromadzenia jaskiń na tak małym obszarze nie znajdziecie nigdzie indziej na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej. Łącznie znajduje się tu około pięćdziesięciu zjawisk krasowych tego typu. Jeśli ktoś lubi takie atrakcje, zdecydowanie powinien wybrać się w te rejony. Pamiętać jednak należy, że wchodzenie do wielu z nich jest niebezpieczne i możliwe dopiero po uzyskaniu odpowiedniej zgody Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach. Poza jaskiniami Rezerwat Sokole Góry ma jednak do zaoferowania znacznie więcej. Są to zarówno piękne widoki, urocze ścieżki, dzika przyroda jak i rozległe, dorodne lasy.\nAlex 10 kwietnia 2017 19:11\nZdjęcie ze zniczem, to jest właśnie Studnisko, 3 lata temu zginęła tam jedna 13 latka ( została przygniecione przez obryw)\nPermanent Travel 10 kwietnia 2017 23:44\nDziękuję za info! Co tak młoda osoba robiła w tym miejscu?!\nPermanent Travel 19 kwietnia 2017 05:56\nTrafiłem na artykuł nt. tego wypadku. To jednak była 16 letnia dziewczyna. Bardzo przykre zdarzenie. [*]\nBonar 8 maja 2017 15:05\nPrzejrzałem całą serię Twoich materiałów o Jurze z okolic Częstochowy i choć znam te okolice całkiem dobrze to dowiedziałem się o kilku ciekawych miejscach, świetna robota!\nPermanent Travel 8 maja 2017 20:19\nDziękuję! Zaglądnij od czasu do czasu, może Cię jeszcze czymś zaskoczę ;) Pozdrawiam!


Powrót do pracy z urlopu wychowawczego a zasiłek opiekuńczy – ZNTklapy.com.pl\nPowrót do pracy z urlopu wychowawczego a zasiłek opiekuńczy\nJak to jest z zasiłkiem opiekuńczym po urlopie wychowawczym? Aby dokładnie zobrazować sytuację, najlepiej odnieść się do konkretnego przykładu. Załóżmy, że dana pracownica do maja 2013 roku była na urlopie macierzyńskim, a przez kolejne trzy miesiące korzystała z urlopu wychowawczego. Do pracy wróciła w sierpniu tego samego roku. Oprócz wynagrodzenia przysługują jej także premie oraz nagroda roczna. Środki te należy uwzględnić w podstawie wymiaru zasiłków po uzupełnieniu. Pytanie, jakie się rodzi w obecnej sytuacji, brzmi: czy pracownica obliczając zasiłek opiekuńczy, do którego prawo powstało w kwietniu bieżącego roku, powinna przyjąć proporcjonalną część kwot, które były wypłacane w ramach premii i nagrody rocznej?\nNależy zatem podkreślić, że do podstawy wymiaru zasiłku opiekuńczego, konieczne jest przyjęcie 1/12 części premii wypłaconych za cztery kwartały, które poprzedzały miesiąc, w którym to nastąpiła niezdolność do pracy. Ponadto konieczne jest także przyjęcie 1/12 części nagrody za rok, który poprzedza miesiąc powstania wspomnianej niezdolności. Z reguły przyjmuje się, że podstawę wymiaru zasiłku opiekuńczego stanowi przeciętne wynagrodzenie za miesiąc, które było wypłacone pracownikowi za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym nastąpiła niezdolność do pracy.\nTrzeba przy tym pamiętać o tym, aby ze wspomnianego okresu wyłączyć wynagrodzenie za miesiące, w których to dany pracownik przepracował mniej niż połowę obowiązującego go czasu pracy – musi to być jednak usprawiedliwione. Konieczne jest także uzupełnienie wymagrodzenia za miesiące, w których to przepracowana została przynajmniej połowa czasu pracy obowiązującego danego pracownika.\nW przytoczonym na samym początku przykładzie należy przyjąć wynagrodzenie za okres od kwietnia 2013 roku do marca roku następnego. Konieczne jest wyłączenie miesięcy od kwietnia do sierpnia 2013 roku, w których to pracownica przepracowała mniej niż połowę czasu pracy, którą ją obowiązywał. Do przeciętnego wynagrodzenia należy jeszcze dodać premie za II, III i IV kwartał 2013 roku oraz za I kwartał roku następnego. Konieczne jest także doliczenie nagrody za 2013 rok, w proporcji 1/12 części kwot uzupełnionych.\nKategorie:\tKadry i płace\t/ Bez odpowiedzi / przez admin Grudzień 16, 2014\nUrlop wypoczynkowy i związany z nim ekwiwalent pieniężny\nPracownik ma prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, zarówno zaległy, jak i bieżący w momencie rozwiązania...\nKadry i płace\tCzytaj Więcej\nNieprawidłowo wykorzystane zwolnienie lekarskie\nOsoba ubezpieczona podejmuje leczenie, jeżeli z uwagi na stan zdrowia nie może wykonywać swojej pracy. Zazwyczaj wiąże się to z...\nPracownik zatrudniony w dwóch firmach – jakie prawo do wynagrodzenia chorobowego?\nWeźmy pod lupę konkretny przykład: dany pracownik jest jednocześnie zatrudniony u innego pracodawcy na 1/3 etatu. Wraz z końcem marca...\nJak się oblicza podstawę wymiaru wynagrodzenia chorobowego w przypadku zmiany wymiaru czasu pracy?\nAby możliwie najdokładniej wyjaśnić takie obliczanie, najlepiej odnieść się do konkretnego przykładu. Załóżmy więc, że dany...\nW ramach ubezpieczeń społecznych wyróżnia się tak zwane ubezpieczenie z tytułu wypadków przy pracy i związanych z tym chorób...\nGdzie wynajmować meble na eventy – loungetime.pl\n3 powody, by kupić aluminiowy grzejnik?\nSportowa fizjoterapia dla biegaczy\nDlaczego warto kupić grzejnik łazienkowy w sklepie Iterma.pl?\nJak dbać o włosy, regularnie chodząc na basen?


Google przestanie tworzyć narzędzia AI do wydobywania ropy i gazu – Portal energetyki obywatelskiej\nGoogle zgodził się zaprzestać tworzenia sztucznej inteligencji i algorytmów uczenia maszynowego do wydobywania ropy i gazu. Ten ruch nastąpił wkrótce po tym, jak Greenpeace wezwał kilka firm technologicznych do pomocy dużym firmom naftowym w znalezieniu, wydobyciu, rafinacji i dystrybucji paliw kopalnych.\nGreenpeace opublikował w tym tygodniu „Olej w chmurze: w jaki sposób firmy technologiczne pomagają dużemu zyskowi ropy z destrukcji klimatu”. Raport analizuje, w jaki sposób Amazon, Microsoft i Google współpracują z głównymi koncernami naftowymi, w tym Shell, BP, Chevron i ExxonMobil, w celu wykorzystania technologii sztucznej inteligencji do odblokowywania złóż ropy i gazu na całym świecie.\n„Wydaje się, że wszystkie trzy firmy technologiczne zdają sobie sprawę z rozbieżności między deklarowanymi celami klimatycznymi a wpływem klimatu na świat rzeczywisty, pomagając sektorowi paliw kopalnych w zwiększeniu produktywności i wydajności” – czytamy w raporcie.\nW zeszłym roku Google Cloud otrzymał około 65 milionów dolarów od firm naftowych i gazowych, co stanowi mniej niż 1% całkowitych przychodów, powiedział rzecznik Google w CNBC.\nWe wtorek Google wydało oświadczenie do publikacji Medium OneZero: „Nie będziemy… tworzyć niestandardowych algorytmów AI / ML w celu ułatwienia wydobycia surowców w przemyśle naftowym i gazowym”. Jak wyjaśniła Rachel Sandler w Forbes, zmiana dotyczy technologii, która może przewidzieć, gdzie firmy prawdopodobnie znajdą ropę naftową.\nElizabeth Jardim, starszy działacz korporacyjny w Greenpeace USA, pochwalił tę decyzję. „Chociaż Google nadal ma starsze umowy z firmami naftowymi i gazowymi, które mamy nadzieję, że zostaną rozwiązane, z zadowoleniem przyjmujemy decyzję Google, aby nie tworzyć już niestandardowych rozwiązań dla wydobycia ropy i gazu na wcześniejszych etapach” – powiedziała CNBC. „Mamy nadzieję, że Microsoft i Amazon szybko wypełnią zobowiązania dotyczące zakończenia współpracy AI z firmami naftowymi i gazowymi, ponieważ umowy te są sprzeczne z wyznaczonymi celami klimatycznymi i przyspieszają kryzys klimatyczny”.\nSandler powiedział, że Amazon odpowiedział na raport Greenpeace, kierując reporterów na ich stronę internetową. „Będziemy nadal świadczyć usługi w chmurze firmom z branży energetycznej, aby ich starsze firmy były mniej energochłonne i pomagały im w przyspieszeniu rozwoju firm zajmujących się energią odnawialną”, mówi strona internetowa firmy. „Wspieramy programy zrównoważonego rozwoju dla naszej własnej firmy i współpracujemy z partnerami w celu zmniejszenia ich zapotrzebowania na źródła węgla.”\nMicrosoft opublikował oświadczenie na swoim blogu. „Rzeczywistość jest taka, że światowa energia pochodzi obecnie z paliw kopalnych, a wraz z poprawą standardów życia na całym świecie świat będzie wymagał jeszcze więcej energii”, powiedziała firma. „To sprawia, że realizacja przyszłości bezemisyjnej jest jedną z najbardziej złożonych zmian w historii ludzkości.” Gigant technologiczny podkreślił również, że plan ma stać się ujemny pod względem emisji dwutlenku węgla .\n„Zachęca nas rosnąca liczba zobowiązań sektora energetycznego do przejścia na czystszą energię i obniżenie emisji dwutlenku węgla, ale nie mogą tego zrobić sami”, podsumowała firma.\nPowołując się na dane z firmy HG Insights, CNBC poinformował, że w tym roku sektor naftowy i gazowy wyda 1,3 miliarda dolarów na przetwarzanie w chmurze.\nInwestorzy wywierają zwiększoną presję na duże korporacje naftowe i gazowe, aby zająć się zmianami klimatu, prowadząc do pozornie sprzecznych strategii. W ubiegłym roku zarząd BP zgodził się pokazać, w jaki sposób ich strategia jest zgodna z porozumieniem paryskim. Zainwestowali także 100 milionów USD w projekty redukcji emisji dwutlenku węgla z działalności wydobywczej ropy i gazu ziemnego. Tymczasem ExxonMobil i Chevron inwestują w masowe projekty energii odnawialnej, aby zasilić swoje pola naftowe.\nTagi: ekologia, Europa, google, greenpeace, paliwa kopalne, światowa energia, sztuczna inteligencja, zmiana klimatyczna


Mnajdra - Prehistoryczne Obserwacje Astronomiczne\nMnajdra – prehistoryczne obserwacje astronomiczne\nMegalityczne świątynie Mnajdry\nMnajdra położona jest na zboczu wzgórza, w naturalnym zagłębieniu, prawie na samym brzegu wyspy, idealnie wtapiając się w otoczenie. Same widoki są tutaj po prostu zachwycające, spokojne i niemal sielankowe. Tym bardziej pozwalają odetchnąć od zgiełku i zanurzyć się w przeszłości tego kawałka świata i naszej cywilizacji.\nMegalityczne świątynie Mnajdry składają się z trzech oddzielnych budowli ze wspólnym wybrukowanym podwórzem. Znaleziska dookoła świątyń wskazują na to, że zabudowania na tym terenie mogły być oryginalnie znacznie rozleglejsze niż to, co zachowało się do naszych czasów. Mimo, że Południowa Świątynia powstała w fazie Ġgantija (3600-3000 p.n.e.), znalezione zostały tutaj również naczynia ceramiczne z wcześniejszych epok, Żebbuġ i Mġarr.\nPrehistoryczne obserwacje astronomiczne\nInna znaleziska ze świątyń Mnajdry wskazują na to, że tak jak w Ħaġar Qim ludzie, którzy je zbudowali posiadali sporą wiedzę jak i zainteresowanie astronomią. Wydaje się, że Południowa Świątynia została zbudowana, aby wyznaczać wschód słońca w czasie równonocy jak i przesileń. W czasie równonocy wiosennej i jesiennej promienie słońca przechodzą dokładnie przez środek wejścia do świątyni. O wschodzie słońca w pierwszy dzień zimy (przesilenie zimowe) promienie słońca oświetlają krawędź dużej dekorowanej płyty, po prawej stronie wejścia do wewnętrznej apsydy. Natomiast w pierwszy dzień lata (przesilenie letnie) o wschodzie słońca, oświetlona jest symetryczna płyta po lewej stronie wejścia do tej samej apsydy. Nie do końca jednak wiadomo jak została zaplanowana budowa tak masywnej świątyni, aby uwzględnić wszystkie te kalkulacje.\nPodobnie jak w Hagar Qim, spacerując po terenie wykopalisk zaczynamy podziwiać umiejętności ludzi, którzy je wznieśli. Świątynie, mimo, że są jedynie cieniem ich dawnej świetności, trwając na swoim miejscu przez tysiąclecia z dumą potwierdzają zaradność i umiejętności prehistorycznego społeczeństwa.\nFotografie z Mnajdry\nWejście do Południowej Świątyni\nWidok od wejścia do Świątyni Południowej\nWnętrze Południowej Świątyni\nDekorowane płyty po obu stronach wejścia do wewnętrznej apsydy\nPodwyższenie przed Centralną Świątynią\nWejście do Centralnej Świątyni\nRyt przedstawiający fasadę megalitycznej świątyni w Centralnej Świątyni Mnajdry\nWspólny dziedziniec i widok na morze\nStanowisko archeologiczne Mnajdry i wysepka Filfla po lewej\nEpoka kamieniamegalityczne świątyniePrehistoriaruinyStarożytnośćUNESCOwykopaliska\n⟵Ħaġar Qim – megalityczne świątynie z 4. tysiąclecia p.n.e.\nPustynia Wadi Rum – czerwone wydmy i ciekawe formy skalne⟶\nOne thought on “Mnajdra – prehistoryczne obserwacje astronomiczne”\n3 września 2019 o 8 h 45 min\nMiejsca na fotografiach Wybierz kategorię Afryka Maroko Azja Chiny Jordania Europa Czechy Francja Grecja Malta Polska Węgry Włochy\nBelváros – najstarsza dzielnica dawnego Pesztu\nBudapeszt po drugiej stronie Dunaju – zamek w dawnej Budzie\n7 nowych cudów świata barokowy Beduini bizantyjski Bliski Wschód Budapeszt celtycki droga Epoka kamienia gotycki góry kanał kawalerowie maltańscy klify Kreta magnacki Małopolska minojski most Mury obronne Nabatejczycy pałac Petra Piastowie plaża port Prowansja renesansowy Republika Wenecka ruiny Rzymianie rzymskie łaźnie Starożytność starówka szlak handlowy teatr Turcy osmańscy UNESCO Veneto Wenecja wykopaliska wąwóz zamek zatoka średniowieczny


Tybetańczycy już w Polsce - NYATRI :: Pomoc dzieciom Tybetu i Himalajów\nStypendyści w Polsce.pdf\nW piątek 27 stycznia 2006 dwójka tak długo oczekiwanych Tybetańskich wychowanków Bon Children’s Home wylądowała na warszawskim lotnisku. Byli zmęczeni po długiej podróży i kilkugodzinnym przesłuchaniu, ale uśmiechnięci i szczęśliwi. Przyjechali do Polski na stypendium, którego fundatorem jest Liceum Ogólnokształcące na Raszyńskiej, realizując tym samym program Fundacji NYATRI „Stypendia Edukacyjne”.\nNa lotnisku witali nich przedstawiciele Fundacji oraz ich przyszli opiekunowie – Państwo Poznańscy, którzy zdecydowani się przyjąć stypendystów na okres trwania Programu International Baccalaureate. Nie obyło się oczywiście bez problemów, prawie trzy godziny trwało wyjaśnianie oficerom straży granicznej, że dwójka młodych Tybetańczyków naprawdę przyjechała żeby się uczyć, a Liceum na Raszyńskiej zupełnie bezinteresownie ufundowało im stypendia. Radość była tym większa, kiedy po kilku godzinach stresu w końcu pojawili się.\n21 letnia Wangmo i 24 letni Phunstok od poniedziałku rozpoczęli już swoje pierwsze kroki w szkole, na razie wydają się być bardzo zadowoleni, w swojej klasie zostali przez uczniów przywitani gorącymi oklaskami. Jak mówią, wszyscy są bardzo przyjacielscy i bardzo starają się, żebyśmy w szkole czuli się jak najlepiej. Przed nimi bowiem ciężki semestr, w trakcie którego Wangmo i Phunstok będą intensywnie uczyć się języka angielskiego i polskiego. Program na najbliższe miesiące zakłada również wyrównywanie różnic w systemach edukacji przede wszystkim z dziedziny przedmiotów ścisłych i przyrodniczych. Od przyszłego roku wraz z pozostałymi dziećmi rozpoczną zajęcia w klasach IB przygotowujące ich do matury międzynarodowej.\nPrzyjazdem wychowanków z Bon Children’s Home bardzo przejęci są również ich opiekunowie, Ewa i Mirosław Poznańscy, którzy już od roku przygotowywali się na ich przyjazd. Wielu dziennikarzy pytało małżeństwo, co skłoniło ich do podjęcia decyzji o przyjęciu do siebie stypendystów?. Obydwoje odpowiadali jednak bez zastanowienia, że chcieli pomóc, ich córka jest w tej samej szkole, mają dom pod Warszawą i zawsze marzyli o dużej rodzinie.


Bazar Hostel - cennik\n01.04 – 31.10 z wyłączeniem okresów świątecznych\nPokój 8 osobowy 550,00 zł\n01.11 - 31.03 z wyłączeniem okresów świątecznych\nPokój 8 osobowy 500,00 zł\nPodana cena za pokój za 1 dobę. Cena brutto. Śniadanie płatne dodatkowo 15 zł/os.\nZastrzegamy prawo do zmiany cen.\nRecepcja hostelu czynna jest całą dobę.\nDoba hostelowa rozpoczyna się o godzinie 14:00, a kończy o godzinie 10:00. Możliwe jest wcześniejsze zakwaterowanie po uprzednim skontaktowaniu się z recepcją.\nKwaterowanie Gości odbywa się w godzinach 14.00-22.00. Późniejsze zakwaterowanie jest możliwe po uprzednim powiadomieniu o tym fakcie pracownika recepcji hostelu.\nŚniadania serwowane są w godzinach: 7.00-10.00\nHostel objęty jest monitoringiem i znajduje się pod całodobową ochroną.\nW chwili przyjazdu Goście zobowiązani są do okazania recepcjoniście ważnego dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz uiszczenia opłaty za nocleg. Goście nie posiadający ważnego dokumentu nie zostaną przyjęci.\nOpłata za pobyt pobierana jest za całość rezerwacji od Gościa w dniu przyjazdu do hostelu. Cena zawiera wszystkie podatki. Hostel zastrzega sobie prawo zmian cen na czas wydarzeń kulturalnych i sportowych w Krakowie.\nHostel może odmówić przyjęcia Gościa, który podczas poprzedniego pobytu rażąco naruszył Regulamin albo też w inny sposób zakłócił funkcjonowanie hostelu. Hostel zastrzega sobie prawo do odmowy przyjęcia Gościa, który jest pod wpływem alkoholu lub innych środków psychoaktywnych.\nHostel zastrzega sobie prawo do wezwania odpowiednich służb prewencyjnych w sytuacjach szczególnych, takich jak: agresja uczestników grupy w stosunku do recepcjonistów lub innych Gości, zażywanie środków psychoaktywnych, zakłócanie ciszy nocnej, wyrzucanie śmieci lub innych rzeczy przez okna na ulice lub otoczenie hostelu.\nKażda osoba zakłócająca spokój lub bezpieczeństwo, zostanie niezwłocznie wyproszona z hostelu bez możliwości zwrotu pobranej opłaty za pobyt.\nPrzed opuszczeniem hostelu, Goście proszeni są o pozostawienie kluczy w recepcji.\nNa terenie hostelu obowiązuje całkowity zakaz przebywania osób niezameldowanych. Goście osób zameldowanych mogą przebywać na terenie hostelu wyłącznie za wiedzą i zgodą pracownika recepcji, nie dłużej jednak niż do godziny 22.00.\nAkceptujemy pobyt zwierząt w hostelu za dodatkową opłatą, ale jedynie za wcześniejszą zgodą recepcji.\nW przypadku uszkodzenia wyposażenia hostelu, koszty naprawy sprzętu ponoszą odpowiedzialni za zniszczenia Goście.\nRzeczy pozostawione przez Gości hostel przechowuje przez okres 20 dni, po upływie którego zostaną one przekazane do Biura Rzeczy Znalezionych lub zutylizowane. Artykuły spożywcze przez okres 24 godzin, a następnie zutylizowane.\nObiekt jest objęty całkowitym zakazem palenia. Palenie w budynku jest surowo zabronione. Kara za niezastosowanie się do tego zakazu wynosi 300 zł.\nHostel nie ponosi odpowiedzialności za rzeczy osobiste pozostawione w pokojach, części wspólnej oraz przechowalni bagażu. Hostel nie ponosi także odpowiedzialności za pojazdy zaparkowane na parkingu Hostelu.\nHostel nie zwraca wpłaconych zadatków.


Wpisy 09 2019 w zagadnieniu Kawowe - http://kawowe.pen.walbrzych.pl/\nWpisy 09 2019 w zagadnieniu Kawowe\nZestawienie poradników Rejestr poradników Wykaz opracowań\nnaprawa ekspresów ciśnieniowych wrocław Bez względu na to z jakiegoTak jak każde urządzenie elektroniczne także i ekspres do kawy może się zepsuć. Czasem takie usterki wynikają z naszej winy (wszelkie uszkodzenia mechaniczne spowodowane chociażby nieuwagą) pomocne wskazówki\nserwis ekspresów ciśnieniowych Niestety jak to często w życiuWielu z nas nie wyobraża sobie rozpoczęcia udanego dnia bez porannej kawy. Dla dużej ilości osób taki poranek to wręcz rytuał od którego nie wyobrażają sobie żadnego odstępstwa. Jak powszechnie wi pełen poradnik\nnajlepsza włoska kawa ziarnista Warto jednak sprowadzać kawę najwyższej jakościKawa to jeden z najpopularniejszych napojów. Główną jej zaletą są właściwości pobudzające i polepszające koncentrację. Kawę można serwować pod wieloma róż dowiedz się więcej tutaj\nserwis ekspresów ciśnieniowych Jednym ze sposobów na chwilę oddechuJednym ze sposobów na chwilę oddechu w trakcie dnia pracy jest wyjście na kawę. Ekspresy do kawy są bardzo popularnymi urządzeniami w nowoczesnych biurowcach. Nie ma w tym nic dziwnego. Szyb dodatkowe info\nDodane: 04:43 17. 09. 2019\n8 Pomysłów Aby naprawić ekspres do kawySzukamy najlepszej kawy do espressoTylko u Nas jak serwisować ekspresy do kawy w 7 dni!Chciałeś kiedyś Parzyć Wyśmienitą Kawę ale nie wiesz jak sie za to zabrać?8 Pomysłów Aby naprawić ekspres do kawyNowe dane jak serwisować ekspresy do kawyPILNE! Zobacz TYLKO Jeśli Chcesz naprawić ekspres do kawy7 Największych Błędów Na Drodze Aby Zaparzyć Włoską Kawę, Które Szybko Zniszczą Twój Plan.Rodzaje kawJak zrobić lepszą kawę?Dobra kawa zaczyna się od ziarnaBez ekspresu ani ruszProfesjonalny ekspres do kawy?Szukam sposóbów jak serwisować ekspres do kawyKto Jeszcze Chce naprawić ekspres do kawy?Czy Rozpoznajesz Te 9 Czynników, Które Nie Pozwolą Ci Kupić Dobrą Kawę?Teraz I Ty Też Możesz Zaparzyć Włoską Kawę Nawet Jeśli Nie Masz O Tym Zielonego PojęciaSerwis ekspresów do kawySerwis ekspresów ciśnieniowych do kawyAwarie ekspresów - jak naprawić?Oto 8 Powodów Dla Których Powinieneś Pomyśleć O Tym Jak Zaparzyć Włoską KawęSzukamy najlepszej kawy do espressoCzy można wybrać ekspres do kawy w swoim mieszkaniu?Dystrybutor kawy2020 jest dobry aby kupic włoską kawęParzenie dobrej kawyDobra kawa w praktyceNie Musisz Być Ekspertem Aby zaparzyć włoską kawę. Wystarczy, że Zastosujesz Te 7 Zasad.Kawowe ekspresy. Kilka ciekawych faktów odnośnie serwisuNa pewno nie wiesz jak naprawić ekspres do kawy. Wystarczy, że przeczytasz ten wpis


Wernisaż Wystawy "Artyści z Krakowa. Generacja 1970–1979" - 19 Października 2017 18:00 - Wydarzenia i Imprezy » e-turysta.pl\nWernisaż wystawy "Artyści z Krakowa. Generacja 1970–1979" - 19 października 2017 18:00\nNa wystawie prezentowane są w większości: malarstwo, obiekty oraz instalacje. Pojawiają się również komiksy, fotografie, a także performance.\nkiedy? 19 października 2017 od 18:00\nW serii prezentacji zatytułowanych "Artyści z Krakowa" organizatorzy odnoszą się do legendy miasta. Legendy, która opowiada o artystycznych wątkach w historii genius loci. Już od połowy dziewiętnastego wieku historie te kreują wybitne osobistości i niezwykłe postaci. Kraków to miasto, które zasłynęło z inicjowania sztuki. To tu pojawiła się pierwsza akademia sztuk pięknych, w 1818 roku, pierwsze narodowe muzeum w 1879 roku oraz pierwszy w Polsce instytut zajmujący się historią sztuki, w 1882 roku.\nKraków zawsze kojarzony był z kulturą i wiadomo, że do dnia dzisiejszego jest to najistotniejszy przemysł tego miasta. "Artyści z Krakowa. Generacja 1970–1979" to druga już wystawa z biennalowej serii, podczas której ukazane są najistotniejsze tendencje sztuki współczesnej dominujące w Krakowie. Jedna z pierwszych odsłon wystawy obejmowała artystów urodzonych w okresie 1980-1990. Twórcy prezentowani podczas wystawy są absolwentami ASP na przełomie dwudziestego i dwudziestego pierwszego wieku. Większość z nich funkcjonuje w międzynarodowych kręgach kulturowych. Spora grupa reprezentuje środowisko akademickie uczelni artystycznych.\nDobór prac prezentowanych podczas wystawy nie jest oczywiście przypadkowy, ale również nie stosowano tu żadnego szczególnego klucza w doborze. Na wystawie prezentowane są w większości: malarstwo, obiekty oraz instalacje. Pojawiają się również komiksy, fotografie, a także performance.\nW pracach skupionych wokół wystawy dostrzec można liczne inspiracje. Szczególnie widoczne są wpływy filmu, sztuk wizualnych, literatury, a także kwestie polityczno-społeczne. Szczególnie krytyczny pogląd na otaczającą rzeczywistość prezentują artystki. W zamian proponują wizję lepszego świata oraz pomoc w rozpoznawaniu i definiowaniu problemów nurtujących społeczeństwo. Na wystawie pojawiają się prace o charakterze outsiderskim i kontemplacyjnym, które pomagają przenosić ludzkie emocje i stany wewnętrzne w strefę zarezerwowaną dla natury lub abstrakcji.\nTuż obok przestrzeni kolekcji zarezerwowano strefę dla aneksu Artystów z Krakowa. Są to prace ośmiu artystów: Karoliny Kowalskiej, Rafała Bujnowskiego, Pawła Książka, Małgorzata Markiewicz, Marcina Maciejowskiego, Bartka Materki, Wilhelma Sasnala oraz Joanny Pawlik. Prace wymienionych twórców znajdują się na stałe w zbiorach Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK. W większości są to poprzednie realizacje, które ukazują szersze spectrum działalności artystycznej wymienionych postaci.\nWystawie towarzyszy polsko-angielska publikacja. Wydanie tej pozycji zaplanowano na koniec bieżącego roku. W albumie, obok kuratorskiego tekstu zamieszczony zostanie wywiad z profesorem Leszkiem Misiakiem, a także esej autorstwa Agaty Pyzik. Druga część albumu zawiera fragmenty poświęcone poszczególnym artystom. Tu oprócz biogramów pojawią się zdjęcia dokumentujące pracownię artystów, a także reprodukcje prac, które prezentowane są podczas wystawy. Ciekawym pomysłem okazała się płyta, która dołączona została do albumu. Na płycie zapisano wywiady z artystami, którzy dzielą się informacjami oraz przemyśleniami na temat inspiracji oraz osobistych fascynacji.\nSerdecznie zapraszamy! Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK przy ulicy Lipowej 4 w Krakowie. Wernisaż wystawy "Artyści z Krakowa. Generacja 1970–1979" odbędzie się 19 października o godzinie 18:00.\nWernisaż wystawy "Karol Marks vs Moby Dick. Analiza formy i rozbiórka idei"


Tha'am, San Vito lo Capo - recenzje restauracji - Tripadvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Tha'am\nNr 75 wśród 139 Restauracje w lokalizacji San Vito lo Capo\n$$ - $$$, Włoska, Marokańska, Owoce morza\nVia Duca Degli Abruzzi 32, 91010, San Vito lo Capo, Sycylia, Włochy\n3,5 850 recenzji\nNr 67 wśród 110 Włoska w lokalizacji San Vito lo Capo\nNr 67 wśród 121 Restauracje w lokalizacji San Vito lo Capo\nWłoska, Marokańska, Owoce morza, Śródziemnomorska, Środkowowschodnia, Tunezyjska, Sycylijska, Południowowłoska\nVia Duca Degli Abruzzi 32, 91010, San Vito lo Capo, Sycylia Włochy\nSformato di melanzane con ricotta e mentuccia\nMoja dziewczyna i ja przybyliśmy około 21.00 i mieliśmy nieprzyjemne powitanie, jakkolwiek postanowiliśmy nie robić tego ciężko i spróbować. Zamówiliśmy 2 świeże herbaty miętowe i podano nam herbatę Assam z liśćmi mięty i nasionami w środku (obrzydliwe). Kiedy usiedliśmy na stole i zamówiliśmy, oboje byliśmy...zszokowani pojawiającymi się naczyniami. Antipasti to absolutny koszmar, falafele były raczej gorzkie od zbyt dużej pietruszki, sałatka była absolutnym szokiem, ponieważ był to wybór wczorajszej kapusty, pomidorów z zeszłego tygodnia i zeszłorocznej sałaty i zakończyliśmy z chęcią kebaba z kurczaka nie był bliski kebabowi, jaki kiedykolwiek mieliśmy w życiu! Rachunek wyniósł 71, w tym butelkę wina, która wynosiła 16. Absolutnie rozczarowany miejscem i właścicielamiWięcej\nByło zalecane to miejsce przez lokalny. Mieliśmy 7-daniowe menu degustacyjne. Bez smaku, jedna zajęta kelnerka = brak służby. Jeden posiłek (ryba) był tak ciężki, że nie mogliśmy go wyciąć. Wszystkie posiłki z makaronem. 120 euro / 2 osoby z winem\nNIE JEDZIE TUTAJ, CHYBA ŻE CHCESZ RYZYKO E. coli!\nMoje ja i partner zarówno zamówiłem kurczaka na szaszłyki z homous. Kurczak był w najlepszym razie przeciętny. Kiedy doszedłem do ostatnich 2 kawałków kurczaka na szaszłykach, było oczywiste, że oba kawałki były surowe w środku. Moja partnerka w połowie posiłku zdecydowała, że już nie będzie...jadła, bo jej apetyt zniknął! Poprosiłem o rachunek i starszy dżentelmen w końcu pojawił się z nim. Nie przeprosił, więc powiedziałem, że uważasz, że jest to do przyjęcia, odpowiedział, że wziąłem kurczaka (jednego z nich) z rachunku, co więcej chcesz ode mnie? Odpowiedziałem, że tak naprawdę nie chcę zatruć się pokarmem lub najgorszego! To była rozmowa po włosku, gdy mówię płynnie. Bardzo nieuprzejme, bardzo drogie jedzenie i wino, bardzo gorszej jakości. Gdyby pozwolił mi osiągnąć zero w tej recenzji, zrobiłbym to.Więcej\nPułapka turystyczna - żadne smaczne jedzenie\nMiły personel i dobra obsługa. Jedzenie samo w sobie nie miało smaków ani smaku. Zamówiłem kebab z jagnięciną i hummusem, było suche i nie miałem smaku ani smaków. Osoby, którym towarzyszył obiad, zamówiły rybę i kebab z kurczaka, który był suchy i bez smaku. Porcje...były niewielkie w porównaniu do ceny. Nie polecałbym nikomu przyjeżdżającego tutaj i spróbowania kuchni arabskiej, ze względu na bez smaku jedzenie i suche mięso.Więcej\nPolecono nam zjeść tutaj przez Hotel, który wziął kick-back z restauracji. Pracuję w branży restauracyjnej, więc wiem, jak działają. Kelnerka dała nam chleb i wodę bez pytania (dlatego otwarcie rachunku dla nas). Kiedy przybyło nasze zamówienie, wszystko było niejadalne. Mięso było najsłabszym kawałków (kurczak i...jagnięcina), były niedogotowane i kuskus smakował tak, jakby był odgrzewany od wcześniej w ciągu dnia. W przypadku pięciu dań głównych i dwóch bardzo przeciętnych kieliszków białego wina naliczyliśmy WYSOKIE 110 EUR. Tego właśnie spodziewalibyśmy się zapłacić w dużym mieście w znakomitej restauracji, a nie w jakimś małym miejscu na wakacje. Poskarżyliśmy się, że nikt z nas nie skończył jedzenia, ponieważ było to niejadalne, a nie zawstydzające, że odmówili przyjęcia czegoś z rachunku. Ci ludzie to szarlatani, a nie restauratorzy. Jest to jedna z najgorszych restauracji, w jakich kiedykolwiek byliśmy i ludzie powinni wiedzieć NIE jeść tutaj. Jakość ludzi jest słaba, jedzenie jeszcze gorsze, a ceny idiotyczne. Dla kraju o tak wspaniałej kulturze jedzenia ta restauracja powinna zostać zamknięta.Więcej\nWspaniałe jedzenie i super przyjazny personel. Zmiana tempa makaron, jak i już. Pyszny kebab jagnięcy, kuskus był piękny, tak jak kiełbasa z góry Harissa można mieć sos.\nJest to najlepsze jedzenie jakie kiedykolwiek miałem w moim życiu. Nie musisz już szukać najlepszych restauracji rybnej w San Vito. Ci faceci są niesamowici z tunezyjska dania. Nie mogę nie podkreślić jak dobre są. Po prostu wybitny\nz krewetkami z Corrado Ricci dla mnie i potem tradycyjny kuskus z jagnięciną na danie dla mojej żony. Bardzo mili kelnerzy i doskonała obsługa. Nie można prosić o więcej.\nDobra obsługa i najlepsze jedzenie\nUważam, że ten restauracji w pobliżu centralnej ulicy jeden z może wieczorem. Mają bardzo dobrą obsługę i dobre jedzenie dla wszystkich participiants. Smaczne owoce morza, ryby, makarony i nwszystkie wprowadzone inne. Bardzo polecam.\nJedzenie było OK, ale obsługa była bardzo słaba. Wybór napojów i win był bardzo ograniczony. Jeśli mają lepsze usługi i miał więcej pracowników może warto odwiedzić\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Tha'am.


W przypadku grzejników łazienkowych lepiej dysponować jej zapasem, niż mieć jej zbyt mało; niedogrzany salon kąpielowy nie ma wiele wspólnego z luksusem. Jeśli jednak wnętrze wyposażone jest w podłogową instalację wodną lub maty grzewcze, możemy do obliczeń podchodzić mniej rygorystycznie. Zadaniem grzejnika nie jest wówczas samodzielne ogrzanie pomieszczenia, za to świetnie sprawdzi się w roli uzupełniającej, np. przy dosuszaniu wilgotnych ręczników.\nTam, gdzie nie ma podłogówki, musimy dobierając moc grzejników wziąć pod uwagę klika czynników: sposób docieplenia domu, liczbę i szczelność okien, a także usytuowanie pomieszczenia w budynku. W łazience z dwiema ścianami szczytowymi, zlokalizowanej od północy, będziemy potrzebować urządzeń o większym potencjale grzewczym.\nWybór sposobu zasilania grzejnika powinien zależeć od jego planowanej funkcji. Te wodne są efektywne i tańsze w eksploatacji, ale przestają się przydawać gdy wiosną rezygnujemy z ogrzewania domu, dlatego najlepiej zdadzą egzamin jako dodatkowe źródła ciepła. Modele zasilane prądem zapewniają nam niezależność, a dzięki niższej bezwładności łatwiej z ich pomocą zapanować nad łazienkową temperaturą, są jednak znacznie mniej ekonomiczne, bo bardziej energochłonne.


Krzysztof Ignaczak: Czwórka do brydża\nŁączy Nas Pasja > Igła z Pasją > Krzysztof Ignaczak: Czwórka do…\nMuszę pospieszyć się z moimi wypocinami i analizami, bo jeśli chodzi o skład biało-czerwonych trener Ferdinando de Giorgi już poczynił pierwsze kroki. Pojawiła się bowiem lista 62 graczy z bardzo szerokiej kadry na sezon 2017, w której zmieszczono każdego, kogo chyba trener pamiętał z meczów rozgrywanych przeciwko jego ZAKSIE. Oczywiście, poważnie mówiąc wiemy, że powstała\nMuszę pospieszyć się z moimi wypocinami i analizami, bo jeśli chodzi o skład biało-czerwonych trener Ferdinando de Giorgi już poczynił pierwsze kroki. Pojawiła się bowiem lista 62 graczy z bardzo szerokiej kadry na sezon 2017, w której zmieszczono każdego, kogo chyba trener pamiętał z meczów rozgrywanych przeciwko jego ZAKSIE. Oczywiście, poważnie mówiąc wiemy, że powstała ona na potrzeby zgłaszania wniosków do ministerstwa, nikt nie powoła takiego pospolitego ruszenia… Nam za to ta lista pomogła, jeśli chodzi o reprezentacyjne rozegranie. Pozwoliła wytypować czwórkę do brydża.\nMówię o czwórce, choć na liście znalazło się więcej nazwisk rozgrywaczy. Ale na wiele z nich patrzę raczej jako na ludzi mogących pomóc bliżej kolejnych igrzysk, niż w obecnym sezonie. Tak mi się wydaje, że nasz selekcjoner będzie wybierał z czterech najbardziej doświadczonych, czyli Grzegorza Łomacza, Fabiana Drzyzgi, Łukasza Żygadło i Pawła Woickiego. I z tego grona trzeba będzie postawić na dwójkę.\nCzy będzie to sprawdzona para Łomacz-Drzyzga? Nie wiem, bo choćby patrząc na ZAKSĘ, trener De Giorgi wyraźnie pokazuje, że wcale nie musi mieć wysokiego rozgrywającego, a co za tym idzie rosną szanse Pawła Woickiego. Szykuje się zatem niezła rywalizacja.\nNa pewno z tego grona najbardziej doświadczony jest Łukasz, choć i wszyscy pozostali mają za sobą przygodę z reprezentacją. „Ziomek” jest także najstarszy i być może jego kandydatura jest trochę mniej mocna, jeśli trener zaczyna już budowę ekipy na kolejne igrzyska. Bo nie wiem, czy Łukasz będzie w stanie dotrwać w zdrowiu do Tokio w 2020 roku? Z pewnością to jest kłopot dla selekcjonera, widać jednak także, że dla nas bardzo ważne będą najbliższe mistrzostwa Europy, które rozgrywane będą w Polsce, więc może Łukasz będzie „projektem” na ten sezon?\nZ drugiej jednak strony, biorąc pod uwagę sposób prowadzenia się Łukasza, to w jego przypadku można powiedzieć, że jest jak wino. Nie znam drugiego tak dbającego o siebie, sportowo prowadzącego się gracza, więc może nie ma sensu zaglądać mu w metrykę?


Stosowanie izolatorów ciepła w zimne zimy jest niezbędną koniecznością. Wybór materiału termoizolacyjnego zależy od wielu ważnych czynników. Oceniając każdy z nich, możesz wybrać odpowiedni materiał po przystępnej cenie. Jednym z najczęściej używanych izolatorów ciepła jest wełna mineralna i ecowool. Zrozumienie, który z nich jest bardziej celowy, nie jest łatwym zadaniem, ponieważ każde z nich ma swoje zalety.\nEcowool to materiał termoizolacyjny przyjazny dla środowiska . Nie zawiera szkodliwych i toksycznych substancji. Wykonywany jest na bazie naturalnych surowców (włókien drzewnych i minerałów). Jest używany dość często.\nZwiększona przewodność cieplna podczas pracy.\nPotrzeba dodatkowego wyposażenia podczas instalacji.\nMożliwość odkształcenia skurczowego.\nWełna mineralna jest izolacją z włókien nieorganicznych . Klasa wełny mineralnej obejmuje: wełnę szklaną, wełnę żużlową, wełnę bazaltową (kamienną). Wszystkie te gatunki mają podobny skład, ale różnią się różną długością i grubością włókna, a także innymi parametrami.\nRozważmy rodzaje wełny mineralnej :\nWełna szklana jest jednym z najczęstszych i najtańszych materiałów, ponieważ wytwarzana jest na bazie szkła z recyklingu (łamanie szkła), piasku, wapienia, sody, dolomitu.\nIzolacja konstrukcji poziomych (podłogi, strychy, podłogi).\nPodobnie jak materiał walcowany na dachach spadzistych.\nDo uszczelniania szczelin.\nDo pracy na zewnątrz w postaci mat.\nNie zaleca się stosowania w obszarach mieszkalnych z powodu zawartości formaldehydu.\nBrak pleśni i gnicie.\nKonieczność stosowania podczas instalowania środków ochrony osobistej (pasma szklane mogą poważnie uszkodzić skórę i dostać się do dróg oddechowych, powodować podrażnienie i obrzęk).\nWymóg niezawodnej izolacji wełny szklanej (aby uniknąć dostania się do pomieszczenia szklanych pasm).\nNiestabilność skierowana na słońce.\nZawartość szkodliwych substancji.\nWełna żużlowa jest izolatorem cieplnym wykonanym na bazie żużla wielkopiecowego, który jest produktem odpadów przemysłu metalurgicznego. Jego użycie staje się rzadkie, ponieważ ma wiele fatalnych wad.\nJednak dobre właściwości techniczne i cena budżetu pozwalają na stosowanie go do izolacji innych niż mieszkalne. Nie zaleca się stosowania w pomieszczeniach o wysokiej wilgotności (wanny, sauny). Nie nadaje się do fasad budynków.\nDługa żywotność w optymalnych warunkach.\nOdporność na tworzenie grzybów.\nNiestabilność różnic temperatur.\nNiska odporność na wibracje.\nObecność szkodliwych substancji.\nWełna bazaltowa (kamienna)\nWełna bazaltowa (kamienna) - materiał oparty na produkcji włókien bazaltowych . Nie ma wad związanych z wełną szklaną i wełną żużlową. Według twardości dzieli się na:\nKoszt jest wyższy niż w przypadku podobnych materiałów.\nCo łączy ecowool z wełną mineralną?\nOba materiały są na swój sposób dobre. Niektóre cechy nie określają dużej różnicy między nimi. Na przykład pod względem przewodności cieplnej są bardzo blisko . Dlatego obie są dobrą izolacją. Za ich pomocą można osiągnąć wysoki poziom izolacji termicznej, co w tym przypadku jest głównym celem. Ale nie zapominaj, że wełna mineralna ma bezpośrednią zależność od przewodności cieplnej w absorpcji wody. Ten aspekt omówiono poniżej.\nPrzewodność cieplna charakteryzuje się współczynnikiem przewodności cieplnej . Im niższa przewodność cieplna, tym lepiej.\nIstnieje również bezpośrednie połączenie z gęstością i grubością izolacji, dlatego konieczne jest dokonanie wyboru z uwzględnieniem tych cech. Przewodność cieplna może się różnić w zależności od gęstości.\nTabela przewodności cieplnej materiału\nMateriał Przewodność cieplna materiałów, W / m * С Gęstość, kg /\nWełna szklana 0, 038-0, 046 11-200\nWełna bazaltowa 0, 039 30-35\nPorównanie grzejników na charakterystykę techniczną i właściwości. Różnice między nimi\nTa właściwość ma ogromne znaczenie, określając skuteczność izolacji podczas silnych podmuchów wiatru. Im niższa ta wartość, tym lepsze ciepło przechowywane w pomieszczeniu. Dla ecowoolu liczba ta wynosi 75 × m3 / m × s × Pa, dla wełny mineralnej - 120 × m3 / m × s × Pa .\nWełna mineralna należy do grupy łatwopalnych NG, to znaczy materiał nie zapala się (niepalny). Ecowool należy do grupy palności G2, jest umiarkowanie łatwopalny. Dlatego nie zaleca się używania go w pobliżu źródła ognia, ponieważ materiał zaczyna się świecić. Dodatkowa ochrona jest wymagana dla ecowoolu wykonanego z płyt azbestowo-cementowych lub mat z włókien bazaltowych, które są dość ognioodporne.\nOba materiały mają tendencję do absorbowania wilgoci. Ale ma bardzo różny wpływ na ich właściwości, a także na przydatność. W przypadku wełny mineralnej zestaw 1% wilgoci prowadzi do zwiększenia przewodności cieplnej o 8%, co czyni materiał niezdatnym do użytku. Gdy wilgoć jest wchłaniana, właściwości izolacyjne ecowoolu są nieznacznie zmniejszone, ale gdy osiągnie się 20% wilgoci, zaczynają zachodzić procesy tworzenia się pleśni.\nW tym sensie ecowool ma wielką zaletę, ponieważ jest materiałem całkowicie przyjaznym dla środowiska, w przeciwieństwie do wełny mineralnej.\nW przypadku wełny mineralnej charakteryzuje się tworzeniem pustych przestrzeni między pustkami. W przypadku ecowoolu istnieje ryzyko odkształcenia skurczowego na pionowych powierzchniach konstrukcji, ale tylko w przypadku użycia ecowoolu o niskiej gęstości (65 kg / m3).\nEcowool jest trwalszy o żywotności od 65 do 100 lat . Minvat ma gorszą trwałość, jego średni okres użytkowania wynosi 50 lat .\nPodczas instalacji wełny mineralnej wymagany jest sprzęt ochrony osobistej. Również trudno jest zainstalować instalację w konstrukcji złożonych kształtów. Przy użyciu ecowoolu powierzchnia aplikacji nie ma znaczenia, ale do prawidłowej instalacji wymagane są wysoko wykwalifikowani specjaliści, obecność dodatkowego specjalnego sprzętu.\nWełna mineralna jest skuteczna w użyciu:\nDo izolacji termicznej dachów spadzistych i płaskich lub jako górna lub dolna warstwa izolacji termicznej tortu dachowego.\nDo izolacji zewnętrznej z tynkiem.\nDo izolacji przemysłowych rur wodociągowych, rurociągów, sieci grzewczych, różnych urządzeń i zbiorników.\nJako materiał termoizolacyjny w płytach warstwowych i trójwarstwowych konstrukcjach żelbetowych.\nEcowool jest stosowany nawet w najbardziej niedostępnych miejscach i nadaje się do każdego rodzaju konstrukcji i pomieszczeń, a mianowicie:\nŚciany i ścianki działowe.\nPodłogi i podłogi.\nPo szczegółowym rozważeniu zalet i różnic tych izolatorów ciepła, ich głównych cech technicznych, można dokonać wyboru na korzyść najbardziej odpowiedniego na etapie projektowania. Rozważając jednocześnie możliwości operacyjne, przystępność cenową materiałów itp.


„Conga” Glorii Estefan powraca w nowej wersji Leslie Grace i Meek Milla! - Wybieram Kulturę\n„Conga” Glorii Estefan powraca w nowej wersji Leslie Grace i Meek Milla!\nMeek Mill and Leslie Grace remake “Conga” on its 30th anniversary.\nPosłuchaj legendarnego kawałka w odświeżonej wersji!Aktorka i piosenkarka Lesie Grace, raper Meek Mill i producent Boi-1da stworzyli nową, nowoczesną, ale równie przebojową aranżację klasycznego hitu Glorii Estefan „Conga”! Leslie wniosła do kawałka nową, młodą energię, Bo1-da złożył hołd oryginalnej kompozycji, podbijając i odświeżając jej groove, a Meek dorzucił od siebie własną płomienną zwrotkę w swoim własnym stylu.\nDo utworu powstał również teledysk, który został nakręcony wraz z marką Bacardi. W listopadzie firma Bacardi zachęcała fanów do stworzenia tańca w kampanii, która nazywała się „Conga feat. You”. Najlepsze z podesłanych video zostały zmontowane z choreografią artystów. Do udziału w klipie zostali także zaproszeni: modelka z okładki magazynu Sports Illustrated – Jasmine Sanders, uliczny tancerz, który zdobył viralową popularność – Lil Buck, piosenkarka i tancerka Alesha Dixon oraz Emilio Estefan – artysta, który stoi za oryginalnem utworem „Conga”.\nUrodzona na Bronksie dominikańska piosenkarką i aktorka Leslie Grace przez ostatnią dekadę zyskała spory rozgłos w muzyce latynoskiej. Posiadając ogromny talent i niezaprzeczalną charyzmę, artystka wypuściła liczne platynowe single między innymi „Díganle” z Becky G i „Duro y Suave” z Norielem. Leslie ma na ten moment 1,5 miliarda odtworzeń utworów i 872 miliony wyświetleń w platformie YouTube. Została doceniona jako wyróżniająca się artystka i otrzymała nominację do latynoskiej nagrody Grammy, jak również 3 nominacje do Billboard Latin Music Awards. Piosenkarka zagrała również w filmie „The Heights” rolę Niny Rosario.\nGloria EstefanLeslie GraceMike Millnowy singielSony Music Poland\nRat City prezentują nowy singiel z Dagny!


Pasterze robotów – sztuczna inteligencja i RPA na rynku pracy. Inteligentne Technologie i Człowiek #10 [WIDEO] - TuŁódź.pl\nOpublikowano: sob, 12 paź 2019 16:58 2019-10-12T16:58:00.000Z\nWiadomości Łódź Eksperci związani z problematyką sztucznej inteligencji i RPA (tzw. zrobotyzowanej automatyzacji procesów) szacują, że około 40% obecnych miejsc pracy może już wkrótce zostać zastąpionych przez inteligentne roboty. Światowe raporty podają przy tym, że dotyczy to także procesów biurowych. Jednocześnie jednak wiele wskazuje, że cyfrowe technologie będą równolegle prowadziły do powstania nowych profesji i nowych miejsc pracy.\npasterze robotówdigital teammates


Galeria Książki | Portafortunas\nPorwana pieśniarka (Danielle L. Jensen)\nFantasy / 18 lutego 2016\nWedług wierzeń trolle to brzydkie, wręcz odrażające istoty, które nie grzeszą intelektem i lubią siać zamęt. Te wywodzące się z mitologii nordyckiej stwory zamieszkiwały przeważnie lasy i ciemne jaskinie. Wprawdzie nieco przypominały człowieka, jednak trudno je z nim pomylić ze względu na odpychający i nieprzyjemny wygląd. Trolle uwielbiają wszystko, co się świeci – złoto, srebro, piękne klejnoty. I oczywiście, niczym smoki, pilnowanie zgromadzonych skarbów jest dla nich jednym z ulubionych zajęć. Ze względu na swój wygląd i upodobania, jak choćby zamiłowanie do wykradania dzieci z kołysek czy ludzkiego mięsa, troldy bardzo często pojawiają się na kartach powieści. Ich wizerunki wykorzystali chociażby: J.R.R. Tolkien, Brandon Mull, J.K. Rowling czy Guillermo del Toro. Rzadko kiedy autorzy czynią z trolli głównych bohaterów swoich utworów. Danielle L. Jensen poszła o krok dalej i postanowiła połączyć znany z mitologii obraz tych istot z tym bardziej ludzkim. Co z tego wyszło? Życie Cécile ma się niebawem zmienić – dziewczyna wyjedzie ze swojego miasteczka, by podbijać salony cudownym głosem. Matka bohaterki pragnie, by jej latorośl stała się tak sławną pieśniarką jak ona. Niestety dzień przed planowanym wyjazdem Cécile zostaje porwana przez swojego znajomego – Luca. Chłopak obiecał ją, oczywiście za sporą ilość złota, uwięzionym pod Samotną Górą…\nMagnus Chase i bogowie Asgardu. Miecz Lata (Rick Riordan)\nPowieść młodzieżowa / 10 lutego 2016\nRick Riordan to niewątpliwie jeden z najbardziej poczytnych współczesnych pisarzy literatury młodzieżowej. Jego cykl o przygodach Percy’ego Jacksona zdobył już miano światowego bestsellera, czytelnicy z różnych kontynentów z zachwytem śledzą kolejne przygody tego bohatera. Rick Riordan uwielbia wplatać do swoich powieści elementy różnych mitologii. Wspomniana seria o podróżach i nastoletniego Percy’ego jest mocno połączona z mitologią grecką, inny utwór autora, „Kroniki rodu Kane”, to z kolei wariacja na temat egipskich wierzeń. Pisarzowi nie pozostało więc nic innego, jak sięgnąć w końcu po nordyckie podania. Najnowsza książka Riordana, „Magnus Chase i bogowie Asgardu”, opiera się właśnie na tej mitologii. I tak, miłośnicy serii o synu Posejdona otrzymają kolejny utwór, który stanie się ich literackim uzależnieniem. Magnus Chase nie ma lekko – od dwóch lat jest bezdomny, poszukują go różnego rodzaju instytucje zajmujące się sierotami oraz policja. Jakby tego było mało, spora grupka osób podejrzewa chłopaka o związek ze śmiercią jego rodzicielki – Natalie. Oczywiście bohater nie miał z tym nic wspólnego; to niebezpieczne wilki uśmierciły jego mamę. Tylko który dorosły uwierzyłby w taką historię. Wilki? W centrum Bostonu? Chyba ktoś tu się naoglądał za dużo horrorów. A jednak, Natalie została zabita przez krwiożercze bestie – chroniła przed nimi syna. Magnus czuje…\nSyn (Lois Lowry)\nScience-fiction / 16 stycznia 2016\nUczucia, to jak postrzegamy innych ludzi czy otaczający świat albo reagujemy na pewne zdarzenia, tworzą i kształtują nasz charakter. Czym bylibyśmy, gdyby naszych wyborów i osądów nie definiowały emocje? Pustymi, posłusznymi wydmuszkami, które niczym roboty na ślepo wykonują powierzone im zadania? A może w ogóle by nas nie było? Co oznacza odebranie człowiekowi uczuć? To właśnie sferze emocji najwięcej miejsca poświęciła w swojej serii Lois Lowry. Pokazała społeczeństwo, które nie zna słowa „uczuciowość”. W „Dawcy” autorka zabiera czytelnika do krainy, gdzie mieszkańcy przestrzegają zasad i przyjętych norm, nie wykraczają poza swoje kompetencje oraz powinności, zażywają pigułkę tłumiącą ich emocje. W najnowszej książce z cyklu – „Synu” – jeszcze raz powracamy do tego wypranego z uczuć środowiska. Po co? Czwarty tom „Dawcy” to swego rodzaju spoiwo łączące trzy wcześniejsze historie. Czytelnik znowu odwiedza znany z pierwszej części świata – miejsce, gdzie rutyna i porządek stanowią główne wyznaczniki ludzkiego bytu, gdzie nie istnieją kolory, a prawdziwe uczucia są tłumione przez specjalne pigułki. Odbiorca poznaje czternastoletnią Klarę – dziewczynkę, która została wybrana na naczynie; służy społeczeństwu jako rodzicielka, zapewniając produkty dla nowych komórek rodzinnych. Podczas porodu dochodzi do komplikacji, przez co Klara traci certyfikat rodzenia i otrzymuje inne zadanie. Władze odsyłają protagonistkę do…