Dostrzec potencjał w zmianie - Life in Łódzkie\nautor: wydawca\t 17 marca 2022 0\t218odsłony\nInspirują do tego, by na problemy w biznesie spojrzeć w nieco inny sposób. Rozmawiamy z JUSTYNĄ MARUT i WITKIEM BURACZYŃSKIM z firmy Map Team.\nWitku, gościłeś już na łamach naszego dwumiesięcznika, jako Business Architect. Dzisiaj pojawiasz się z Justyną, co to za zmiana?\nPodobno jest tak, że jak chce się zajść gdzieś szybko, to idzie się samemu, jak daleko to koniecznie trzeba iść z kimś. I właściwie zrozumiałem to w 2020 roku, kiedy doszedłem do ściany, bo już nie za bardzo wiedziałem, w którym kierunku się rozwijać. Czegoś brakowało mi do poukładania pełnej oferty. No i przyszło zlecenie, w którym poczułem, że sam nie dam rady – bo poza czystą analityką, konieczna była praca ze zmianą w organizacji – zbudowanie nowej struktury, opracowanie nowych procedur, wprowadzenie wskaźników, opracowanie narzędzi do wyceny – i potrzeba było kogoś, kto ma talent w obszarach związanych z budowaniem zaufania i komunikowania zmiany ludziom. Z Justyną znaliśmy się wcześniej prywatnie, podziwiałem jej umiejętności w obszarach zawodowych. Od słowa do słowa no i złożyliśmy wspólną ofertę. I tak zaczęła się przygoda.\nKojarzony jesteś z różnymi hasłami: modele biznesowe, strategie biznesowe. Jak określiłbyś siebie?\nWitek: Faktycznie wytworzyłem w ostatnich latach dużą chmurę słów. Myślę, że chciałbym być kojarzony z człowiekiem, który pomaga ludziom w podejmowaniu trafnych decyzji i jest skuteczny w tym, co doradza i wykorzystuje narzędzia, które wymieniłeś i o wiele więcej. Po prostu inspiruję, by spojrzeć na problemy w biznesie w nieco inny sposób. Ba, pomagam nazwać problem. Dla mnie bezpiecznym jest świat liczb, jestem fanem ekonomii behawioralnej, analizy procesowej, symulacji, delektuje się obserwacją nieracjonalności decyzyjności ludzkiej. Nieracjonalność ludzkich decyzji powoduje, że można szukać schematów zachowań w liczbach, trochę się w nim zamknąłem, przyznaję. Teraz dzięki Justynie, na wiele spraw spoglądam z nowej perspektywy.\nJustyna: Witek jest naprawdę dobry w inspirowaniu. Ma ogromne pokłady cierpliwości i ciekawości. Wzajemnie się inspirujemy w rozwoju, poszukiwaniu tego co nie oczywiste, z korzyścią dla naszych klientów.\nJustyno przez lata pracowałaś z trudną młodzieżą, byłaś też opiekunką w schronisku dla zwierząt, pracowałaś jako behawiorystka. Czy te doświadczenia przydają Ci się w pracy z przedsiębiorcami?\nJustyna: Trudno odpowiedzieć mi na to pytanie, ale myślę, że w jakiś sposób na pewno tak. Moja dotychczasowa kariera zawsze na jakimś podświadomym poziomie związana była z pomaganiem. Pomagałam opiekunom zwierząt zrozumieć przyczyny zachowań pupili, i jak ci opiekunowie wpływają na zwierzęta. Z opiekunami w ośrodkach z dziećmi starałam się budować jakieś bezpieczne granice funkcjonowania w mikrospołecznościach. Jeżeli przyjmiemy, że szefowie firm to tacy opiekunowie, a mikrospołeczności to firmy, to jestem przekonana, że całe moje doświadczenie jest przydatne w tym, co robimy teraz z Witkiem.\nWitek: Dodam coś od siebie. Justyna ma niezwykły dar, dosłownie w mikrosekundzie potrafi odkryć podłoże pewnych zachowań u ludzi. Potrafi też zadawać bardzo dobre pytania. Ja zafiksowany w swoim świecie, w którym to liczby, odgrywają najważniejszą rolę, nie zwracam uwagi tak detalicznie, na to co Justyna. Ale na tym przecież polega praca w duecie, żebyśmy mogli uzupełniać swoje kompetencje. Justyna dzięki swojemu doświadczeniu i naturalnemu talentowi wie, jak pracować z ludźmi, by osiągnąć namacalne efekty. W jednym z ośrodków wpadła na pomysł tzw. kontraktowania się z podopiecznymi, chodziło o określenie pewnych reguł i ich przestrzeganie.\nJustyna: Kontrakty z moimi dzieciakami mobilizowały też mnie do realizowania tego, do czego się zobowiązałam. Pracując z dziećmi, zrozumiałam, że nie ma rzeczy niemożliwych, niektóre wymagają po prostu więcej czasu i zaangażowania. Dzieci są różne, ale mechanizmy podobne. Przekładając to na firmy i przedsiębiorców, to właśnie kwintesencja konsekwencji i zdolności osiągania wyznaczonych celów.\nOdnoszę wrażenie, że mówimy o takich bardzo pierwotnych zachowaniach, których się uczymy już jako dzieci. Czy to znaczy, że dostrzegacie w przedsiębiorcach takie większe dzieci, które gdzieś się w tym pędzie pogubiły?\nJustyna: Myślę, że dzieci mają swoje doświadczenia adekwatne do swojego wieku, dorośli również. Na każdym etapie są równie ważne. Pamiętajmy, że w firmach nie tylko są przedsiębiorcy (właściciele firm czy prezesi). Zespoły zarządzane przez tych przedsiębiorców to też społeczności, w których codziennie wchodzimy w różne role, które wykształciły się przez całe ich życie, a okres dojrzewania ma istotny wpływ na to jak dzisiaj się zachowujemy, jak radzimy sobie w sytuacjach stresowych, jak reagujemy na sukcesy, jak wpływamy na otoczenie.\nWitek: My pracujemy jednak z osobami dorosłymi, które w mojej ocenie potrzebują kogoś, kto z zewnątrz popatrzy na to, co robią. Przedsiębiorcy zostali zmuszeni do tego, żeby stłamsić to swoje wewnętrzne dziecko, które de facto poprzez swoją ciekawość, doprowadziło ich do miejsca, w którym się znajdują. Poprzez rolę, w którą weszli, wyłączyli to swoje wewnętrzne dziecko, by dostosować się do otoczenia, które na siłę próbuje być dorosłe. I faktycznie w naszej pracy staramy się wspierać to ich wewnętrzne dziecko.\nDzisiaj coraz częściej mówi się o tym, jak ważne są kompetencje miękkie. Czy przedsiębiorcy z którymi pracujecie dobrze sobie z nimi radzą, czy obszar ten wymaga zdecydowanej poprawy?\nJustyna: Kompetencje miękkie są coraz ważniejsze w dzisiejszym świecie, postawiłabym je absolutnie na równi z twardymi. I przedsiębiorcy są już tego świadomi. Zdają sobie sprawę, że wiedza na temat zachowań ludzkich jest niezwykle istotna. Tyle w teorii, w praktyce bywa to bardzo różnie. Cześć przedsiębiorców po wstępnej euforii, kiedy dostrzega, że najpierw trzeba trochę popracować na sobą, a dopiero potem z zespołem, wycofuje się. Wielu uważa, że to zbyt długi proces. Brak cierpliwości jest główną przeszkodą w budowaniu świadomości, jak ważne jest korzystanie z kompetencji miękkich do budowania przewagi firmy na rynku.\nWitek: Dla niektórych kompetencje miękkie to taki twór z pogranicza magii. Ja w tym magii nie dostrzegam, wystarczą zwykle chęci. Weźmy choćby taką empatię, można się jej nauczyć, przynajmniej zrozumieć część mechanizmów wpływających na relacje międzyludzkie. Pamiętajmy też, że dla każdego to słowo może też mieć inne znaczenie. Naszym zadaniem jako doradców jest pomoc w jej zdefiniowaniu na potrzeby danej firmy, tak by każdy rozumiał, je w ten sam sposób. Podobnie jest z zaangażowaniem, kolejną miękką kompetencją, która jest wszędzie pożądaną, ale jak się zadaje pytanie „to kiedy poznasz, że człowiek jest zaangażowany” odpowiedzi są co najmniej zaskakujące, np. to taka osoba co zostaje ciągle po godzinach. W mojej ocenie to zupełnie nie o to chodzi. W obszarach kompetencji miękkich potrzeby będą bardzo różne, więc najpierw trzeba je zdefiniować, by potem wiedzieć o jakim zaangażowaniu na poziomie danej firmy, przedsiębiorstwa mówimy.\nNa którym etapie budowania biznesu Wasza wiedza i doświadczenia mogą przynieść najlepsze efekty?\nWitek: Jeżeli patrzymy na krzywą rozwoju firmy, to najlepszy jest moment początkowy przy wchodzeniu na rynek i pierwszy etap nasycenia, stagnacji. W momencie, gdy firma już jest po stagnacji, przeżyła najlepsze chwile, zaczyna być trudno, a wyniki zaczynają spadać, wówczas niecierpliwość bierze górę i efekty naszej pracy zwyczajnie są mniej dostrzegalne. Klienci nie wierzą, że można uprościć poziom skomplikowania, który widzą. Nie wprowadzają wskaźników, bo boją się, że coś może być powtarzalne. Często właśnie przez to mają problem z wyceną usług czy produktów. Uważam, że w 99 procent firm, w których byliśmy cena danego produktu, czy usługi może być zdecydowanie wyższa, co przełożyłoby się na ich sytuację finansową i rozwojową.\nJustyna: No, ale firma to ludzie. Wiadomo, że wszystko zależy od człowieka i gotowości na zmiany. Jeżeli przyjmiemy, że rozwój człowieka to rozwój firmy i odwrotnie, to znaczy, że na każdym etapie można znaleźć rozwiązania. I na każdym etapie dostarczamy jakiejś wartości. Ostatecznie to zamawiający definiuje potrzebę, my wiemy jak ją dostarczyć.\nWspółpracowałeś z mikro, małymi, średnimi i naprawdę dużymi przedsiębiorcami i firmami. Prowadzisz statystyki własnych działań? Ile firm skorzystało z Twoich usług?\nWitek: Oczywiście, że prowadzę statystyki, liczby to moje życie. Myślę, że pomogłem ponad dwustu firmom na różnych etapach rozwoju. A na swojej biznesowej drodze spotkałem już ponad dziesięć tysięcy osób. Na pewno część z nich zainspirowałem do działania, część do zmian. To dzięki temu doświadczeniu wreszcie poskładaliśmy to w naszą metodę 5-5-5.\nTwoje działania w ostatnim czasie ewoluowały, powiedz, na czym polega ta zmiana? Czym jest metoda 5-5-5?\nWitek: Dwa lata temu postanowiliśmy z Justyną połączyć siły. Ja zacząłem wychodzić ze swojej strefy komfortu, czyli liczb i zacząłem otwierać swoją skorupę, wchodzić w świat emocji, w rozumienie, że to człowiek kształtuje firmę, że można ludzi inspirować, by wprowadzali zmiany. Wówczas w jednym z realizowanych projektów pojawiła się opcja zbudowania struktury organizacyjnej w firmie. Ja wiedziałem, jak się buduje schemat, Justyna potrafi rozmawiać z ludźmi, więc ruszyliśmy do działania razem. I tak doszliśmy do metody, którą nazwaliśmy 5-5-5. Przez pierwsze pięć dni przyglądamy się strukturze stanowisk w firmie, analizujemy, obserwujemy, rozmawiamy. Kolejne pięć dni konfrontujemy liczby z wywiadami przeprowadzanymi przez Justynę, ewentualnie jeśli są potrzebne, prowadzimy dodatkowe obserwacje. Ostatnie pięć dni to wybranie jednego narzędzia, czy maksymalnie dwóch i próba wprowadzenia ich w życie z zespołem. Myślę, że wielu ludzi zapomina, iż w usłudze doradczej chodzi o obserwację, wnioskowanie i dawanie rekomendacji. Czyli podsumujmy – pięć dni obserwacja,\nkolejne pięć to wnioskowanie i pięć dni pilotażu rekomendacji.\nJustyna: Ja wyspecjalizowałam się w pierwszych pięciu dniach – prowadzę obserwacje na stanowiskach pracy i próbuje dostrzec, gdzie potencjalnie są zgrzyty. Lubię ten moment, kiedy spotykamy się z Witkiem i ja opowiadam o swoich odkryciach a on o swoich. Fascynujące jest to, jak w niezależny sposób potrafimy zobaczyć to samo. Potem ja przekładam to na matrycę kompetencji lub opracowanie zakresu obowiązków w ramach pilotażu. Miło jest zobaczyć, jak ludziom wiele rzeczy się prostuje dzięki temu, że my z Witkiem trochę się „skonfrontowaliśmy”.\nJak świadczone przez Was usługi mają się do zmieniającego się świata, do cyfryzacji, automatyzacji?\nWitek: Myślę, że w tym zakresie nieco wyprzedzamy nasze czasy, tym zresztą właśnie powinny charakteryzować się firmy doradcze. Jednym z obszarów naszego zainteresowania jest metawersum, tokenizacje, optymalizacje procesów w oparciu o blockchain. To, że dzisiaj firmy nie są jeszcze na to gotowe, nie znaczy, że to się nie stanie. My eksplorujemy te tematy, żeby móc doradzić jak najlepiej.\nJustyna: Potrzebą każdego człowieka jest rozwój, potrzebujemy wyzwań. To, co przyniosła nam czwarta rewolucja przemysłowa, jest tylko kolejnym etapem,\nmocno opartym o technologie. Nasz mózg nie ewoluuje tak szybko. Myślę, że wiele pracy przed nami w tym obszarze jak nadążyć za zmieniającymi się trendami. I w tym upatruję szansy.\nJakie widzicie szanse i zagrożenia na tak dynamicznie zmieniającym się rynku?\nWitek: Nie widzę żadnych zagrożeń, widzę tylko szanse. Nowe narzędzia w postaci blockchain czy metawersum pozwolą na to, że będziemy mogli optymalizować działania w firmie, fizycznie do niej nie wchodząc.\nJustyna: Już dzisiaj możemy korzystać z narzędzi pozwalających na zaawansowaną analizę czynności na stanowiskach pracy, w której my jako konsultanci możemy zaoszczędzić czas i szybciej wnioskować. Ja jestem dynamiczną osobą, lubię te zmiany, więc dobrze się w tym czuję\nDrogie są Wasze usługi?\nWitek: Nie chcę tego rozważać na poziomie drogie i tanie. Zachęcam, żeby spojrzeć na to w kategorii inwestycji. Tani na pewno nie jesteśmy, wynika to z nabytych doświadczeń i tego, że opracowana metodyka pracy daje realne efekty. Problem polega na tym, że trudno docenić pracę doradczą. Próbujemy przeliczać to na dni, ale myślę, że to zły wskaźnik. Ostatecznie płaci się nam za to, co dostrzeżemy, wywnioskujemy i zarekomendujemy. Wiem, że gdy wejdziemy do firmy, znajdziemy zależności i dostarczymy wartości, których ludzie nie potrafią dostrzec prowadząc swój biznes od wielu lat. A to przekłada się na zyski, czasem nawet 3-7 krotne wyższe niż zainwestowane w naszą usługę pieniądze.\nMap Team Sp. z o.o.\nJak poukładać BIZNES OD NOWA\n#Map Team #Witek Buraczyński\nPoprzedni artykuł Zajrzyj do świata Antoine’a Cierplikowskiego\nNastępny artykuł Bukiety online czemu nie!


Puszczykowo: Strażnicy miejscy znęcali się nad dzikiem? [DRASTYCZNE ZDJĘCIA] | Głos Wielkopolski\nPuszczykowo: Strażnicy miejscy znęcali się nad dzikiem? [DRASTYCZNE ZDJĘCIA]\nBłażej Dąbkowski 01.10.2018\nW czwartek w Puszczykowie zastrzelono dzika. Archiwum prywatne\nW czwartek przed południem na ul. Gołębiej w Puszczykowie zauważono dzika, który wyszedł z pobliskiego lasu.\nPoinformowano o tym straż miejską, jej funkcjonariusze chcieli uniemożliwić zwierzęciu ucieczkę. Finał interwencji zbulwersował jednak część mieszkańców, twierdzą oni, że doszło do znęcania się na dzikiem. Sprawą zainteresowała się także organizacja pozarządowa zajmujące się ochroną praw zwierząt.\n- Wobec relacji świadków, którzy podali okoliczności zachowania się wobec zwierzęcia strażników miejskich, a następnie osoby, która dzika zastrzeliła Fundacja Mondo Cane złoży zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa - informuje Mateusz Łątkowski, "adwokat zwierząt".\nCo wydarzyło się w czwartek przy ul. Gołębiej? - Przyszła do mnie znajoma, która poinformowała, że strażnicy miejscy samochodem blokują dzika. Wyszedłem na ulicę i zobaczyłem, że auto próbuje dociskać zwierzę do płotu - opowiada pan Szymon, świadek zdarzenia i mieszkaniec Puszczykowa. - Zapytałem się czemu ma służyć takie zachowanie, ale od strażników usłyszałem skandaliczne słowa. "Będzie schabowy na kolację" - mówili i telefonem komórkowym wykonywali zdjęcia oraz kręcili film. Śmiali się z tej sytuacji - dodaje.\nKiedy pan Szymon dopytywał o zwierzę, dzik uwolnił się zaczął iść w jego kierunku. - Sąsiad zaproponował, żebyśmy wpuścili go na nasze działki, by spokojnie mógł przeczekać interwencję straży. W tym czasie podjechał kolejny samochód, z którego wyskoczył mężczyzna z bronią. Znów dociskano zwierzę do płotu - relacjonuje.\nSsak kolejny raz się uwolnił i spokojnie podążał w kierunku lasu. - W momencie, gdy mijał samochód mężczyzna wezwany przez straż miejską wskoczył ponownie do auta i wyskoczył z inną bronią podbiegając do zwierzęcia i strzelając do niego z bliskiej odległości - kontynuuje świadek zdarzenia.\nSkontaktowaliśmy się w tej sprawie z komendantem straży miejskiej w Puszczykowie Dariuszem Borowskim, ale ten stwierdził, że nie ma nic do powiedzenia i odesłał nas do komunikatu zamieszczonego na stronie urzędu miejskiego.\n"Na miejsce pierwsi przyjechali strażnicy miejscy, którzy starali się zablokować i przytrzymać zwierzę, które stwarzało realne zagrożenie dla ludzi. Zgłoszenie zostało przesłane do firmy, z którą Miasto ma podpisaną umowę na odstrzał redukcyjny dzików w celu zapewnienia bezpieczeństwa mieszkańców miasta. Przedstawiciel firmy, posiadający odpowiednie uprawnienia, stwierdził, że jedyną możliwą interwencją w zastanej sytuacji jest dokonanie odstrzału" - czytamy w komunikacie.\nUrzędnicy tłumaczą, że miasto realizuje odstrzał redukcyjny na podstawie decyzji wydanej przez starostwo poznańskie.\n"Wyłapywanie i przesiedlenie dzika obecnie nie jest możliwe ze względu na zarządzenie wojewody wielkopolskiego, które zabrania wykonywania tego typu czynności ze względu na występowanie choroby ASV (afrykański pomór świń)" - informuje magistrat.\nJak tłumaczy burmistrz Puszczykowa Andrzej Balcerek tuż po zdarzeniu poprosił straż miejską oraz firmę zajmującą się odławianiem i odstrzałem zwierząt o wyjaśnienia. – Otrzymałem nagranie oraz notatki służbowe. Na filmie widać, że strażnicy jedynie próbowali zwierzęciu zajechać drogę, by ono nie uciekło. W mojej ocenie służby zachowały się profesjonalnie. Dodatkowo pracownika firmy, która zajmuje się odstrzałem jeden z mieszkańców próbował zaatakować – mówi burmistrz.\nObecnie policja w Puszczykowie prowadzi jedno postępowanie związane z czwartkowym zdarzeniem, lecz nie dotyczy ono znęcania się nad dzikiem. – Mężczyzna, który strzelił do zwierzęcia złożył doniesienie dotyczące naruszenia nietykalności cielesnej – informuje Marta Mróz, rzecznik poznańskiej policji.\nZOBACZ: "Strach dzieci wypuścić na podwórko". Na gdańskim osiedlu zamieszkała wataha dzików\nKasia 13.10.2018 20:27:46\nCzemu ma służyć ten artykuł skoro z tymi degeneratami ze straży miejskiej i tak nikt nic nie zrobi. Oni sa gorsi niz te dzikie zwierzęta\nExpert 11.10.2018 22:20:06\nPuszczykowo to nie jest naturalne środowisko dla TAKIEJ straży miejskiej. Czas kończyć kadencję panowie.\nPrzyjezdny 11.10.2018 22:01:00\nStraż Miejska ostatecznie polegnie. Tylko ciagły wstyd przynoszą. Burmistrz za wypowiedź do TV strzelił sobie przedwyborczo w kolano.\nDlaczego Burmistrz boi się komendanta SM?\nViking 06.10.2018 09:39:06\nStraznikow miejskich i tego lesnika zapraszam na bezplatne badania psychiatryczne. Dzik w tym wypadku nie stanowil bezposredniego zagrozenia, skoro chcial sie wycofac do lasu. Przygniatanie samochodem, moglo jeszcze bardziej wywolac furie u zwierzecia. Gdzie podziala sie etyka lowiecka ???!!! Dawniej mysliwi z dziada pradziada reprezentowali kulture i etyke lowiecka, dzisiaj byle cham z kasa, udaje mysliwego. Zastanawiam sie komu wydaje sie pozwolenie na bron ???!!! Dlatego jestem bezwglednym przeciwnikiem powszechnego dostepu do bronii w Polsce, to tak jakby dac przedszkolakom do zabawy Kalasznikowa\nIdjoci 05.10.2018 17:48:49\nKtórzy to debile wieśniacy pierdolneci im by się przydało wypierdolić\nOnyks 05.10.2018 13:48:42\nDzik nie był z tego co widać agresywny. Koleś, który strzelał zrobił to bo chciał.\nJa rozumiem, że czasem trzeba...... ale nie w tym przypadku. Niewyżytych strzelców\nzapraszam na wyprawy wojenne. Tam cele odpowiadają ogniem ale okazji do strzelania dużo. Ponieważ takich osobników nie bardzo widzę również w Wojsku Polskim więc polecam im jakieś grupy najemnicze. Tam mogliby się wykazać.\nrafał 05.10.2018 09:07:37\nTotalne bydło. Biedny dzik\nwoj 05.10.2018 08:21:47\n"Łagodny dzik", kolejnego łagodnego dzika weź do domu. "My jesteśmy na ich terytorium"??? Co za brednie. Raczej gdy budowano tam te domy, tego dzika nie bylo na świecie, chyba, że ma testament po prapradzikach i wypis z ksiegi wieczystej. Skoro rodzice woza dzieci, to chodniki i przejscia dla pieszych mozna przerobic na szersze drogi, a co z tymi co nie dowoza? Trudno, urodza sobie nowe???\nwoj 05.10.2018 08:11:32\nCiekawe jaki byłby artykuł gdyby dzik z jakiegoś powodu zaatakował dziecko. To by bylo dopiero drastyczne, dziecko poniewierane przez dzika, bezwladnie turlajace sie pod nim po ulicy. Głupi ludzie tam mieszkajacy sami sa temu winni. Smieca gdzie popadnie, a dzik szuka pożywienia. Nastepnym razem wezcie go sobie do ogrodu. Nie będzie drastycznych zdjęć\nJul 04.10.2018 20:27:13\nIdiota na idiocie. Jestem przeciwnikiem sadystów męczących zwierzęta, na równi z imbecylami piszącymi "uwaga, drastyczne zdjęcia". Czyli schabiki w sklepach są zrywane z drzew? Dzik odstrzelony, bez znęcania, sprawie, od razu umarł. Puknijcie się ludzie w głowę.\nMarian 04.10.2018 15:32:59\nNo proszę, jak zabijesz dzikie zwierzę toś zwyrodnialec i sadysta. A jak kobieta wyskrobie z siebie żywego człowieka to jest wyzwolona i nowoczesna. Oto nasza cywilizacja.\nAdam 03.10.2018 14:53:29\nTak no w takim razie trzeba wystrzelać całą populację łagodnych dzików żeby było bezpiecznie. To my jesteśmy w ich środowisku. Zresztą całe zajście miało miejsce w otulinie Wielkopolskiego Parku Narodowego.\nZresztą brednie, dzieci są wożone przez rodziców.\nA Strażników powinni ukarać co najmniej pokaźną grzywną.\nMaria 03.10.2018 11:50:35\nTo co zrobili Strażacy to horror i sadyzm w najgorszym wydaniu. Ich uśmiech po akcji świadczy o znieczulicy i zwyrodnieniu. Mam nagrane zdjęcie jak się cieszą z dokonanej zbrodni.\nrenee 03.10.2018 02:18:51\nZnak czasów - bydlak, który się znęca nad zwierzakiem będzie skarżył, że naruszono jego nietykalność ...Szkoda, że nie autem :angry:\nrenee 03.10.2018 02:18:03


Zbigniewa Religi refleksje o życiu i śmierci ... [Archiwum] - Klub Senior Cafe\nKlub Senior Cafe > Rodzina, bliscy > Miłość, przyjaźń, związki, samotność > Zbigniewa Religi refleksje o życiu i śmierci ...\nView Full Version : Zbigniewa Religi refleksje o życiu i śmierci ...\ni samotności, o byciu tolerancyjnym ateistą ... powiedział tak , "Ja po prostu nie lubię być z ludźmi; nie chodzę na bankiety, nienawidzę rozmów o niczym. Większość tych ludzi po prostu strasznie mnie nudzi. Rzadko spotykam takich, z którymi łączy mnie dobry kontakt psychiczny. Ja wolę być sam. Rozmawiać ze sobą albo z żoną. ".\nNie uważam i nie odczuwam, że samotność z wyboru lub życiowej sytuacji musi być czymś uciążliwym.\nJeżeli tylko mamy swój świat wewnętrzny otwarty na być i ograniczymy mieć do zwyczajnego tyle aby spokojnie żyć.\nMoże po przeczytaniu wypowiedzi Profesora zechcecie napisać swoje przemyślenie, dzisiaj jest taki dzień lirycznej pamięci ...\nMiałam przyjemność kiedyś poznać prof.Z. Religę i z tego co pamietam, a napewno dobrze pamiętam to bardzo lubił towarzystwo, ale ludzie sie zmieniają więc może z wiekiem i On sie zmienił.\nWizytówka jaką sam sobie wystawiłeś, a wypowiedzi profesora R. to w moim odczuciu całkowite skrajności!\nNie neguję żadnej z wypowiedzi ale ... takie zestawienie nie pasuje mi.\nTo nie wizytówka, to po prostu refleksja - a możesz wykazać te skrajności ...\nW 2006 roku pożegnalam bardzo mi bliskie trzy osoby. Dziś byłam na ich grobach, spotkałam na cmentarzu kilku znajomych. Ktoś mówił - pani teraz taka samotna... Byłam samotna dopóki nie nauczyłam się żyć w pojedynkę.\nPolubiłam swoją samotność, a nawet odczuwam ją jako pogłębienie swojej wolności. Nic z nikim nie uzgadniam, sama decyduję o wielu sprawach. Spotykam się z ludźmi, ale z zadowoleniem wracam do swojego domu. Wolę pomilczeć, lub poczytać niż wdawać się w puste, do niczego nie prowadzące rozmowy.\nPewnie, że są sytuacje, w ktorych we dwoje byłoby łatwiej, ale mam wrażenie, że osiąga się taki stan ducha, kiedy życie wydaje się uporządkowane, bilans mimo wszystko dodatni, a odejście naturalne. Rozumiem doskonale profesora Religę i podzielam zdanie januszwm.\nJanino, zgadzam się z Tobą w 100%.\nChoć nie jestem samotna, mam męża i wokół mnie są moi bliscy, to ja też lubię być sama.\nNie przepadam i nigdy nie przepadałam za dużymi przyjęciami. Raczej małe , kameralne spotkanie.\nGdybym miała do wyboru udział w dużej imprezie lub wycieczke do lasu,to z pewnością wybrałabym to drugie.\nKocham cisze, spokój, las i długie spacery we dwoje...\nCieszę się Jadziu, że mnie rozumiesz.:D :D\nObawiałam się, że moja wypowiedź może być odczytana jako przejaw zarozumialstwa, bo klasyfikuję rozmowy na puste i interesujące. Czy uznam rozmowę za próżną i nudną - zależy od stanu mojego umysłu.:rolleyes: Dlatego lubię to forum, bo tu mam duży wybór tematów i rozmówców, tu są bardzo ciepli i empatyczni ludzie, a tych, którzy tacy nie są można omijać, szczególnie gdy się nie posiada temperamentu wojownika.\nA do lasu mam daleko, ale dopiero las daje mi poczucie wolności i jedności z naturą, jak profesorowi Relidze wędkowanie.\nMoże to nieprawdopodobne, ale i z tą Twoją wypowiedzią\nCieszę się, że na tym forum jest więcej osób myślących i czujących podobnie jak ja :D\nJak to jest z tą samotnością? Chyba tak: ja jej nie szukałam, to ona mnie znalazła. Ja ją tylko oswoiłam, chociaż się jej bałam, bo jestem stadne zwierzę.\nPod warunkiem, że można z niej się czasem wychylić i że jest do kogo się wychylić :D\nSamotność daje mi luksus wyboru.\nJadziu i Janinko, zgadzam się z każdym, słowem napisanym przez Was obie. Kocham święty spokój, zgiełk i gwar mnie męczy, lubię chodzić własnymi ścieżkami. Po pracy przejść spacerem Stare Miasto, nigdy pod rząd tą samą drogą, spokojnie poczytać, pogdać z mężem, albo nie gadać gdy każde z nas jest zajęte swoim hobby. Tak mogę żyć do ostatnie mojego dnia:).\nTo, że lubię być sama wcala nie oznacza, że stronię od ludzi.\nJestem zwierzęciem stadnym i lubię otaczać się ludżmi. Lecz nie robię tego na siłe.\nNawet będąc w tłumie lubię iść swoją ścieżką, nie ulegam nastrojowi ogółu. Lubię się izolować.\nJestem ostrożna w doborze przyjaciół (przychodzi to z wiekiem , przynajmniej u mnie tak jest ).\nNie szukam towarzystwa na siłe i stronie od ludzi którzy według mnie nie są szczerzy, którzy , jak to się mówi...lubią lać wodę.\nProfesor Religa słynął w swoim środowisku z uwielbiania wesolego trybu życia, lubił mocniejsze trunki, do czego publicznie się przyznawał, no i związane z tym towarzystwo, ale to była młodość i dobrze, że tak ją przeżył, dzisiaj jest schorowanym człowiekiem, więc nic dziwnego że szuka óóukojenia w obcowaniu z przyrodą, moim zdzniem w pewnym wieku, czlowiek potrzebuje wyciszenia i poznania swojej duszy, Jeżeli potrafi pokochać siebie, wsłuchać sie w mowę swego wnętrza, potrafi dostrzec piękno każdego dnia, niezależnie od aury za oknem, obserwować przyrodę i odgrodzić się od zła i problemów tego świata, na które i tak nie mamy wpływu, to nikt nie czuje się samotny, bycie bez towarzystwa nie oznacza samotnosci, Ja bardzo lubie być sama ze sobą lub pogadac z kwiatkiem w doniczce, czy na rabatce,\nProf.Religa zawsze był samotnikiem.Także w piciu wódki.Powtarzał niejednokrotnie ,że najbardziej lubi towarzystwo swojego psa,bo ten nie strzępi mu jęzora nad uszami.\nMożna zrozumieć ,nie powiem.\nAle ja ,jakbym zaczęła gadać do kwiatka,to rodzina wezwałaby pogotowie.\nJestem samotnikiem, zasze byłam co nie znaczy że nie lubię ludzi. Znajomych w świecie realnym wybieram sobie bardzo ostrożnie :D i nie zdarzyło mi się wybrać niewłaściwie. :D Unikam ludzi małego formatu, szkoda mi na nich czasu. Jednego nie potrafię :D nie potrafię żyć bez zwierzaków, mam tak przez całe swoje życie. Rozumiem doskoale prof. Religę i podobnie jak on żyję normalnie ze swoją chorobą, staram się nie marnotrawić czasu jaki mi pozostał na rzeczy mało istotne.\nBasiu, ja też mam słabość do zwierząt.\nI ja mam, a szczególnie do kotów, one to wiedzę, więc stadnie przybywają w porach karmienia, coraz ich więcej, a jakie niektóre brzydkie, takie brzydkie, że aż piękne.\nLudzie, w sytuacji wyroku, jaki na nich ciąży, zachowują się różnie.\nJedni chcą rozmawiać o swojej chorobie, co pozwala im się oswoić z świadomością zbliżającego się końca, inni uciekają od ludzi, a jeszcze inni są rozgoryczeni i tę gorycz wolą przeżywać w samotności.\nTaką gorycz w pewnych sformułowaniach odebrałam w wypowiedzi prof. Religi. Pod pozornym spokojem kryje się niepokój i żal, ale przecież lekarz do tego się głośno nie przyzna, zwłaszcza teraz i to przed dziennikarzem.\nTak to odebrałam, ktoś inny może inaczej.\ntaka choroba nie jest komfortową sytuacją wiem coś na ten temat bo sama choruję, masz rację różnie ludzie zachowują się w takiej "podbramkowej sytuacji". Najgorszym wyjściem jest zamkniecie się w sobie i czekanie na nieuchronny koniec, w onkologii nie ma niczego pewnego na 100% /tak mi powiedział mój lekarz/ wszyscy chorzy siedzą na bombie zegarowej i to nie jest miłe.\nOd tego jest podobno "wywiadowcze" dziennikarstwo, żeby ciekawskiemu czytelnikowi dostarczyć żeru. Tu na pierwszy plan wysunęła się nachalność dziennikarza.\nZniesmaczył mnie ten wywiad.\nNie chciałam tego napisać wcześniej, ale teraz muszę: niektóre pytania są brutalne, dla mnie nietaktowne, ale z drugiej strony... gdyby profesor nie chciał mówić, nie mówiłby, nie zgodził się na tę rozmowę.\nAlu, piszesz, że to żer dla ciekawskich czytelników. Nie traktuję tego w ten sposób.\nCoraz więcej ludzi umiera na różne nowotwory, a często najbliższe otoczenie zupełnie nie wie, jak ma się zachować wobec osób dotkniętych taką chorobą. Nikt tego nas nie uczy, podobnie jak nikt nas nie uczy, jak zachować się w ostatnich chwilach życia chorego, jak pomóc mu przejść na tamtą stronę.\nWiem, co piszę, wiem, jak ludzie omijają dom dotknięty nieszczęściem, jak bardzo są bezradni albo po prostu się boją.\nTen wywiad, choć dla mnie brutalny w swoich niektórych pytaniach, potraktowałam też jak kolejną lekcję, mimo że pobrałam już w swoim życiu kilka.\nPolu, masz rację. Wydaje się, że profesor R. udzielił wywiadu na zasadzie "nie chcę, ale muszę". Coś tam musiał mieć na względzie...\nDruga sprawa - nikt nas nie uczył, jak rozmawiać, jak pomóc, jak w ogóle zachować się w obliczu takiej choroby. I dlatego taka wdzięczna jestem Ewie-Ewicie za jej posty w czasie choroby.\nJestem przekonana, że wątkiem Klub Raczków powinni zainteresować się specjaliści. Powinien zostać szerzej wykorzystany.\nmnie osobiście to śmieszyło ale straciłam większość "serdecznych znajomych" kiedy dowiedzieli się o mojej chorobie :D bali się, że ich zarażę czy co? Osobiście uważam, że o chorobie powinno sie rozmawiać szczerze. Dziennikarze faktycznie subtelnością nie grzeszyli ale profesor jako osoba publiczna zdążył się do chyba do tego przyzwyczaić.\nJa odebrałam ten wywiad, jako szukanie dziennikarskiej sensacji. Dziennikarki być może chciały sprowokować Religę do bardziej osobistych wynurzeń człowieka skazanego na śmierć. Może zostały "natchnione" ostatnim wykładem chorego na raka trzustki Randy'ego Pausch'a, który okazał się nie lada sensacją. Nie udało im się, bo profesor potraktował chorobę i śmierć, jak rzecz naturalną. Czy tak myślał naprawdę, to pozostanie Jego tajemnicą.\nBasiu, masz rację. Choroba nowotworowa to nadal jeszcze temat tabu. Można stracić znajomych, przyjaciół, krewnych... Jedni się boją, jak zarazy, inni nie potrafią się zachować. A jedni i drudzy widzą osobę chorą już po "tamtej stronie". Dobrze, że osoby "publiczne" zaczęły ten schemat trochę przełamywac.\nChoroba nowotworowa to nadal jeszcze temat tabu. Można stracić znajomych, przyjaciół, krewnych... Jedni się boją, jak zarazy, inni nie potrafią się zachować. A jedni i drudzy widzą osobę chorą już po "tamtej stronie". Dobrze, że osoby "publiczne" zaczęły ten schemat trochę przełamywac.\nZastanawiam się ile czasu to przełamywanie potrwa. W czasie choroby na raka traci się przyjaciół, znajomych. Doświadczyłem tego gdy chorowała małżonka.\nto nie byli przyjaciele, też tego doświadczyłam kiedy chorował mój mąż i dlatego nie poczułam się zawiedziona kiedy "niby przyjaciele" odsunęli się ode mnie.\nma słabości. :D :D Dodam jeszcze więcej chociaż wiem, że na moją głowę posypią się gromy. Wolę zwierzęta od wielu ludzi, tak mam przez całe życie. Moja Mama twierdzila, że zostanę starą panną. :D :D\nGdy mnie dopadły nieszczęścia to też część osób się odsunęła. Potem jeden ze znajomych ( mocno utytułowany, bardzo inteligentny ) wyjaśniał mi sam, że nie wiedział jak się zachować, że bał się rozmów ze mną, bo miał pewność, że sytuacja go przerasta. Ja wierzę, że to jest istotny powód osłabienia kontaktów w trudnych życiowych sytuacjach, bo w młodości też nie umiałam rozmawiać z chorymi i nieszczęśliwymi ludźmi i też starałam się ich unikać.\nma słabości. :D :D Dodam jeszcze więcej chociaż wiem, że na moją głowę posypią się gromy. Wolę zwierzęta od wielu ludzi, tak mam przez całe życie. Moja Mama twierdzila, że zostanę starą panną.\nBasiu dokładnie mam to samo. Gdy z wyjazdów dzwoniłam do domu, to musiałam się bardzo pilnować, aby w pierwszych słowach zapytać jak się czuje mąż, a dopiero potem o psa. Na ogół mi się przestawiała kolejność.:D\nCholera, nie wiem, czy myśmy się tak tu dobrały ?\nCo za wzajemne zrozumienie na tym wątku!\nswój do swego zawsze drogę znajdzie. :DJeżeli chodzi o inne tematy możemy mieć odmienne zdanie ale to nie powód żebyśmy miały się wzajemnie zwalczać :D szanuję ludzi i nie drażni mnie wcale jeżeli mają inne spojrzenie na świat.\nJa też i nie zwalczam, chociaż czasem coś napiszę jak mnie złość chwyci, a potem nawet żałuję:)\nWiecie co, ja kiedyś słyszałam , że po stosunku człowieka do zwierząt można rozpoznać jaki to człowiek.\nMoże troche to zagmatwałam ale myślę, że wiecie o co chodzi.\nu każdego klawisz może stracic cierpliwość :) i coś napisze w złości :) ale generalnie nie zwalczamy się i o to chodzi.\nJadziu a ja słyszałam, że człowiek, który nie lubi zwierząt, nie lubi ludzi.\nChyba w tym jest jakaś prawda z moich obserwacji.\nmoim zdaniem tak właśnie jest i przyznam Wam się do jeszcze jednej rzeczy :D unikam ludzi, którzy mają wrogi stosunek do zwierzaków. :D\nDodam jeszcze więcej chociaż wiem, że na moją głowę posypią się gromy. Wolę zwierzęta od wielu ludzi, tak mam przez całe życie.\nZ mojej strony gromów nie będzie. Też tak czasami mam :D\nTo jest bardzo trudna sprawa sprzeciwiać się hasłom, czy idei głoszonej przez kogoś, i równocześnie zachować uprzejmy i stoicki spokój.\nto jest badzo trudne dla mniej zdolnych od nas :D :D dla nas to jest jak przysłowiowy pryszcz. :D :D\nNo tez tak mam-unikam ludzi nie lubiących zwierząt, tak to prawda,że człowieka poznaje sie po stosunku do zwierząt.W hierarhii waznosci zwierzaki moje domowe stoją w pierwszej kolejnosci, reszta domu dalej ( no może i wstyd, ale tak jest)reszta da sobie radę, zwierzę jest skazane na mnie.Pani w mięsnym wie, ze najpierw coś dla piesków, a potem pasztetowa podwędzana dla męża- nigdy odwrotnie..Sa typy co tak mają..i nie jest to szczególnie mile widziane przez "normalnych"a ja mam to gdzies -przepraszam.\nJak kotu z pyska spadnie polędwica wołowa to my może zjemy.\nMalwinko, wśród nas znajdziesz zrozumienie, bo my mamy podobnie.\nOperowana z powodu raka byłam w czwartek rano, nie myślałam o sobie tylko o swoich pieskach co robią czy bardzo tęsknią. Okazało się, że one chociaż zostały w domu z moją drugą połówką jabłka nic nie jadły tylko leżały przy drzwiach czekając na mój powrót. Kiedy w sobotę rano wróciłam do domu moje futrzaki po serdecznym powitaniu poszły nadrabiać "zaległości żywieniowe". :D\nPoznałam kiedyś takiego zakapiora bieszczadzkiego o ksywie Majster Bieda, ktory ze wszystkich ludzi najbardziej kochał swojego psa. Pokazałam jego nagrobek w wątku podkarpackim.\nMój kot jest sam przez większą część dnia, nie je, nie pije, nie sika, wracamy do domu kot nadrabia wszystko, trzy razy sika, wszystko zjada, łasi się, pełnia szczęścia. Mam wrażenie, że jak jest sam to hibernuje.\nBasiu, Maju , wszyscy co mają zwierzęta znają ich przywiązanie do ludzi.\nJa z racji tego, że mieszkam w swoim domu zawsze miałam psa na podwórku. Od dziewięciu lat mamy Yorka " Sonie "i oczywiste było ,że musi być w domu.\nDawniej nawet nie myślałam, że pies to takie mądre zwierze.\nSonia leży w pokoju córki na kanapie , a my obie tzn. ja i córka rozmawiamy w kuchni. W pewnym momencie coś powiedziałam na temat mojego psa wymieniając jej imie. Wcale jej nie wołałam, tylko normalnie rozmawiałyśmy.\nNawet nie zauważyłam jak moja Soniusia przybiegła do kuchni i oparła swój łepek o moje kolana i pieknie patrzyła mi prosto w oczy.\nPowiedzcie sami, czy ludzie potrafią tak pięknie patrzeć sobie w oczy kiedy o czymś rozmawiają. Nie...\nChyba, że są to zakochani.\nAle to już inna bajka...;)\nI tak poważny temat o sprawach ostatecznych i problemach z tym związanych zszedł na psy i koty.\nCzyżby to kolejny dowód na ucieczkę przed tym, co nieuchronne i każdego z nas czeka prędzej czy później?\n...dlatego taka wdzięczna jestem Ewie-Ewicie za jej posty w czasie choroby.\nPodczas czytania wywiadu z prof. R. myślałam też o Ewicie i paru jeszcze innych osobach.\nSuma tych przypadków daje jakieś pojęcie o problemie...\nto nie jest dowód na ucieczkę przed tym co nieuchronne, po prostu chorując na raka nie można się nieustająco dosmucać. Trzeba brać z życia to co nas cieszy bo to co nieuchronne i tak nas dopadnie, dosmucaniem sobie nie pomożemy a z pewnością możemy zaszkodzić.\nWitajcie! jestem "nowa" i podzielam Wasze poglądy.Jak nie ma o czym pogadać to napewno lepiej poczytać.A jak się czyta to koniecznie trzeba mieć na kolanach kota.MRUCZĄCEGO !!!!!!!I ja tak mam i to sa moje najmilsze chwile w ciągu dnia POzdrawiam wszystkich serdecznie Doda\nPolu, cóż więcej możemy powiedzieć na bardzo poważny temat dotyczący naszej śmierci. Profesor Religa podał swój sposób na oswojenie własnej śmierci, każdy z nas ma najprawdopodobniej przemyślane swoje zakończenie życia. Tylko terminu nie znamy, koniec jest wiadomy. Każdy we własnym sumieniu rozlicza się z życiem, robi bilans powodzeń i niepowodzeń, myśli o najblizszych, którzy zostaną. Ja myślę często o zabezpieczeniu przed bólem, marzę sobie jaki rodzaj śmierci najbardziej by mi się podobał. Wydaje mi się jednak, że dyskusja na ten temat nie ma najmniejszego sensu. Możemy jedynie dyskutować czy model moralny profesora podoba nam się czy nie, ale co obchodzi profesora nasze stanowisko w jego sprawie. W obliczu nieuchronnej śmierci, każdy z nas pozostanie zupełnie sam bez względu na miłość i opiekę najbliższych, bo ten ostatni krok wykonamy samotnie, nikt nam nie będzie towarzyszył. Do tego kroku należy się przygotować, aby zrobić go z godnością i tyle.\nPolu, a czy Ty uważasz, że jak zbliża się starość i człowiek podupada na zdrowiu to jedyne o czym należy mówić, myśleć to nasza choroba ?\nTo własnie w takich sytuacjach potrzebna jest nam jakaś odskocznia by nie zwariować. A czy znasz coś wspanialszego niż taki mały , tulący się do ciebie zwierzaczek. Obojętnie, kot czy pies.\nW takich chwilach zapominasz o tym co boli .\nA w chorobie chyba właśnie o to zapomnienie chodzi.\nWiem coś o tym bo mam chorego w domu.\nOn właśnie poprzez kontakt ze swoim pupilem zapomina o chorobie.\nDaj Boże oby nie okazała się tą najgorszą . Właśnie czekamy na wyniki.\nA co byś powiedziała na 10 mruczących kotów ?:D To ja tak mam.\nLilu - to musisz być szczęśliwa :)\nja chciałabym mieć choć jednego kota - a mam psa ;)\nKwiatki, mają żywą energię i lubią jak się do nich mówi, wtedy rosną pięknie, a jeżeli mam rozmawiać z osobą, która mi nie odpowiada pod żadnym względem, a szuka okazji, żeby sobie pogadać, to wolę byc sama, chociaż z natury jestem towarzyska, i znajomych mam dużo,\nCoś w tym jest.Ponoć dobrze rosną .Ja nie umiem rozmawiać z kwiatami i dlatego z każdego ,najpiękniejszego ,zrobię rachitycznego badyla.\nZa to z każdej kociej i psiej biedy ,stworzę lśniącego futrzaka.:D\nLargetto -psów mam 5 sztuk.\nJadziu, nie przejmuj się . Moja mama całe życie rozmawia z kwiatkami i rosną jej piękniej niż w naszej łódzkiej palmiarni :D\nCoś, czego słowami nie opiszę jest w poezji o Nim śpiewanej przez Wolną Grupę Bukowina - szczególnie ostanie wiersze\nNasz wielorasowiec piesek Bobik odszedł wiele lat temu - a jednak pamiętamy. To był mądry zadziorny kundelek.\nBobik był w naszej rodzinie więc i pamiętamy o nim z sentymentem.\nkiedy w czerwcu 2004 r. dowiedzialam się o swojej chorobie po operacji i badaniach zażądałam od lekarza prawdy. Dowiedziałam się, że mam 50% szans na przeżycie 5 lat i że w onkologii nie ma nic pewnego, można rokować wspaniale i odejść w ciągu kilku dni albo nie mieć szans i żyć długie lata. Moje 5 lat minie w czerwcu 2009 r. i mam w nosie rozmyślanie o nieuchronnym końcu, cieszę się życiem staram się czerpać z niego pełnymi garściami co się da :D bo na to mam wpływ. Bywają momenty kiedy nie mam siły przejechać szczotką po włosach ale to mija i dalej idę do przodu. :DGdybym zaczęła rozmyślać o 7 miesiącach życia jakie mi zostaly to bym zeszła przed tym terminem, nie mam zamiaru nigdzie odchodzić a dzięki swoim pieskom czy mi się podoba czy nie muszę spacerować i bardzo dobrze.\nBasiu, nie myśl, że to 5 czy 50 lat mija od wykrycia choroby, medycyna nie odkryła wszystkiego, jest tyle niewyjaśnionych rzeczy na tym swiecie, wiem co znaczą te choroby, patrzylam na rozwój, pokonywanie,i niestety klęskę osób najblizszych, wierzę, jednak w przeznaczenie, i moc podświadomości, nie wolno myślec o chorobie, bo mózg zareaguje wysyłką złej energii. Moja wnuczka, chorowala na raka węzłów chlonnych, miala 4 stopień zaawansowania, i niewiele szans na przeżycie, 9 letnie, pelne zycia dziecko stało sie kościotrupem w przeciągu 3 miesiecy, i co... siła życia, chemia wyniszczajaca młody organizm, została połączona z bioenergoterapią , do której lekarze, chociaż nie wszyscy na oddziale onkologii dziecięcej są przekonani, ppodeszli w sposób zrozumiały i na oczach , których dziecko odzyskiwało siły,, dzisiaj ma 13 lat i jest w pelni zdrowa, pelna życia, chociaż psychicznie dojrzała, Jak ma slabszy dzień korzysta z bioterapeuty, wiele jest zjawisk niewyjaśnionych, ale prawdziwych, bądż zawsze optymistką Basiu.\npo zmasowanym "ataku" na Polę za to, co napisała.\nTo własnie w takich sytuacjach potrzebna jest nam jakaś odskocznia by nie zwariować. .\nOtóż nigdzie nie napisałam, że tak uważam, a problem widzę nie w tym, czy chorzy mają mówić czy nie o swojej chorobie, ale w tym, jak zdrowi powinni traktować chorego.\nSprawa jest złożona i im więcej wiemy na ten temat, tym lepiej, dla chorego.\nPies czy kot nie poda szklanki wody, nie przyklei plastra przeciwbólowego, nie zmieni pampersów, nie nakarmi i nie przytuli Cię w chwili przejścia na tamtą stronę. O to mi chodziło i o to jeszcze, że nie zawsze się wie, jak rozmawiać i czy rozmawiać, czy raczej taktownie milczeć.\nJeśli osoba jest bliska, to na ogół czuje się sercem, ale czasem strach tłumi uczucia i jest na tyle silny, że powoduje ucieczkę przed kontaktem z chorym. Tych ucieczek od chorych z wyrokiem jest całkiem sporo (opinia nie moja, a lekarzy, personelu opieki paliatywnej, hospicjów) i tu widzę problem.\nDo klubu miłośników psów, kotów i jeszcze innych zwierzaczków słów kilka na zakończenie:\nNiech się nikomu nie wydaje, że Pola nie lubi zwierząt, przeciwnie, bardzo lubi i sympatia bywa odwzajemniana, skoro lgną do niej z taką samą ufnością jak małe, duże i te całkiem duże dzieci, ale zawsze człowiek był, jest i będzie u mnie na pierwszym miejscu.\nA o kotkach i pieskach mogłabym pisać w nieskończoność - swego czasu sporo tego było w moim domu - jednak nie w tym wątku, a w tym wątku nie będę już więcej nikogo dręczyć swoimi wątpliwościami i rozważaniami.\nPozdrawiam miłośników ludzi i zwierząt:)\nNasze wypowiedzi i odpowiedź Poli najlepiej świadczy jak łatwo o nieporozumienie w dialogu pisanym, a nie w rozmowie na żywo. Pola założyła, że tematem będzie nas zyjących stosunek do ciężko chorego, umierającego człowieka, a jest to fundamantalne zagadnienie. Od naszego stosunku zależy łatwość przejścia na drugą stronę bliskiej nam osoby. Ja potraktowałam temat wątku dosłownie czyli Zbigniew Religa jego stosunek do życia i śmierci i w odniesieniu mój stosunek do mojego zycia i śmierci. Proszę cię Polu nie rezygnuj, to nieporozumienie, uważam, że powinniśmy podyskutować o tym jak najlepiej opiekować się chorym, co mu mówić, a przede wszystkim jak się zachowywać w ekstremalnej dla wszystkich sytuacji. Wybacz Polu, że cię nie zrozumiałam, myślę, że inni tez chętnie wymienią poglądy na szerszy temat jakim jest umieranie w naszej obecności.\nnie ma ataku bo być nie może. :D Maja ma rację w dyskusjach wirtualnych bardzo łatwo o nieporozumienie, również myślalam że Tobie chodzi o dyskusję na temat podejścia prof. Religi do jego choroby.\nNo i Pola zabrała zabawki i........uciekła z piaskownicy .:mad:\nPolu, zarówno Ty, jak i ja czy Maja lub Basia mamy prawo mieć swoje zdanie na każdy temat.\nTo, że nasze zdania są inne, tylko wzbogaca naszą dyskusje.\nWłaśnie z takiej dyskusji możemy się dowiedzieć więcej i nauczyć czegoś nowego.\nPrawdziwa i mądra dyskusja nie polega na wzajemnym przytakiwaniu. Polega na kulturalnej wymianie własnych opini na dany temat.\nA więc, dyskutujmy dalej !!!!:)\n[QUOTE=januszwm]i samotności, o byciu tolerancyjnym ateistą ... powiedział tak , "Ja po prostu nie lubię być z ludźmi; nie chodzę na bankiety, nienawidzę rozmów o niczym. Większość tych ludzi po prostu strasznie mnie nudzi. Rzadko spotykam takich, z którymi łączy mnie dobry kontakt psychiczny. Ja wolę być sam. Rozmawiać ze sobą albo z żoną. ".\nPopieram refleksje prof. Religi w całej rozciągłości.\nProszę cię Polu nie rezygnuj, to nieporozumienie, uważam, że powinniśmy podyskutować o tym jak najlepiej opiekować się chorym, co mu mówić, a przede wszystkim jak się zachowywać w ekstremalnej dla wszystkich sytuacji. Wybacz Polu, że cię nie zrozumiałam, myślę, że inni tez chętnie wymienią poglądy na szerszy temat jakim jest umieranie w naszej obecności.\nNie wypowiadalam sie w tej dyskusji ale podziele sie z Wami moim doswiadczeniem jako swiadka smierci drogiej mi osoby. Nie wazne detale kim byla ta osoba. Mody 35-letni mezczyzna, ojciec rodziny, pelen sily zapadl w nieuleczalna chorobe. Wiedzial, ze jego dni sa policzone. Nie bylo dla niego ratunku. Moge Wam powiedziec, ze sie potwornie bal umierac, martwil sie o zone, dzieci, robil analize swego zycia: bledow, dobrych uczynkow. Resztkami sil, ktore mu zostaly zapisywal drobnymi literkami kartki, ktore zdecydowal zostawic zonie. Rodzaj spowiedzi. Moge Was zapewnic, ze jest to bardzo ciezkie przezycie dla osob towarzyszacyh, ktore wiedza, ze ich obowiazkiem jest zrobic wszystko co mozliwe, poruszyc niebo i ziemie aby chory umieral w godnosci, nie cierpial i najwazniejsze aby sie nie bal. Czlowiek boi sie umierac w samotnosci, czuje sie lepiej jak ktos trzyma go w ramionach, gladzi jego reke. Nie chce abysmy mowili o jego chorobie, on sam wie co go czeka, ale oczekuje pomocy w przygotowaniu go do tej dlugiej i niewiadomej drogi.\nDlaczego to napisalam. Poprostu dlatego, ze jezeli macie mozliwosc pomoc umierajacej osobie pokonac strach i odejsc w pokoju - nie wachajcie sie, badzcie z nia do konca.\nTo tylko chce powiedziec.\nTak Marbelko, ale nikt nikogo do tego nie przygotowuje a to wielki błąd-uważam ,że małe , calkiem małe dzieci powinny wiedziec , że człowiek rodzi sie , żyje i umiera i co sie z tym wiaże ,ale w naszej kulturze to temat tabu.Dopiero jak przychodzi wymuszona przez życie sytuacja uczymy sie "na gorąco" odchodzic z najbliższymi, czasem oni nas tego uczą...Ci, którym bliscy umierali na rękach, albo w ramionach wiedzą o czym mowię....\nMaju, czasem nadmiar słów, a czasem ich niedobór bywa źródłem nieporozumień. Naprawdę nie mam powodu, aby się na kogokolwiek obrażać, bo i za co?\nNic bardziej błędnego, Pola nie należy ani do obrażalskich, ani do tchórzliwych, po prostu nie ma tyle czasu, aby przesiadywać dłużej w piaskownicy;)\nPonadto doszła do wniosku, że może poruszony problem tylko ją dręczy i dlatego nie zamierzała dalej ciągnąć tego tematu, taka taktowna jest:) To zaduszkowa atmosfera i wczorajszy film poświęcony prof. Tischnerowi tak ją nastroił.\nno właśnie, wiedzą, ale nie są pewni, czy to, co robili, było wystarczające? Czy pomogło?\nA teraz znowu zmykam... cóż na to poradzę, że mój dom jak Okęcie?\nPolu w takich chwilach robi sie wszystko co w mocy i nie trzeba zastanawiać sie mało? dużo?wystarczająco?Ta dobra energia zostaje w odchodzacym i krzywdy mu nie robi tylko pomaga, bardzo pomaga..nie trzeba sie zastanawiać nad dobrem..ono działa...\nAtak ? Na ''moją ''Polę ?\nNie wiem o co chodzi i nie mam czasu czytać .Ale niech Was ręka boska broni.:D !!! I wszyscy święci -też !:D\nPola jest wspólna :D nie bądź pazerna. Nie było żadnego ataku i nie będzie.\nMalwino piszesz małe całkiem małe jak mam to rozumieć? Małe to kilkumiesięczne?. Kto to ma robić i czemu w zasadzie bez faktów dokonanych ma to robić i straszyć dzieci życiem dorosłych. Ja naprawdę nie widzę takiej potrzeby, choć okoliczności życiowe zmuszały mnie do mówieniu małym dzieciom o tym czym jest śmierć i czym jest choroba. I naprawdę bez powodu nie mówiłbym o tym.\nDzecko nie rozumie śmierci.Masz rację,Tadziu.\nMój pięcioletni synek ,gdy chodził na grób babci,dopytywał się ciagle ,kiedy babcia wyjdzie z tego grobu.Dzieci nie rozumieją spraw ostatecznych.\nps.jak to Pola jest wspólna ? Moja ona ci jest !!:D\nMożna oczywiście powiedzieć, że jest na chmurce i patrzy na nas z góry. Tak przynajmniej powiedzieliśmy wnuczce młodszej gdy zmarł jej chomik i pradziadkowie od strony jej ojca (jakiś kontakt jest utrzymywany z dziadkami bo z ojcem żadnego). Ale jak to jest ułożone w maleńkiej główce nie mam pojęcia, choć jestem z nią na co dzień. Starsza wnuczka której ojciec zginął tragicznie jakoś szybciej pojęła gdy bywała na grobie ojca.\nJa też zaliczam się do osób samotnych co nie znaczy do odludków. Bardzo lubię kontakty z ludźmi przyjaznymi, pogodnymi i bez wydumanych problemów. Jestem samotna ale nie sama. Mam syna, wnuki ale mieszkam sama i jest mi nawet bardzo dobrze. Kocham swoje mieszkanko i jak mi jest źle to idę do osób przyjaznych i nie zawistnych. Trochę humoru, wesołości i pogodnych tematów i już jest mi lepiej. Kocham ludzi i pieski. Jak mi smutno to włączam swój komputer i już jest pełna chata.Mam znajomych przeważnie młodzi ludzie, pracowałam przed emeryturą w Domu Maklerskim z młodymi ludźmi i świetnie się z nimi dogadywałam. Do tej pory mam z niektórymi kontakty. W środku czuję się młodo i uważam że tak trzeba trzymać. Nie robić z siebie "kokoty" ale tak naturalnie bez przymusu.\nTadeusz- my "starzy" nie byliśmy uczeni rozmawiania o smierci, więc i my nie potrafimy z naszymi dziecmi tez rozmawiac o śmierci i większosć uwaza ,że to niepotrzebne, a ja uważam,że tzreba..pewnie,że rózne wzorce panują w różnych domach(stopień zażenowania, wstydu niewiedzy itd)ale jesli dziecko pyta skąd sie biora dzieci- będziesz dziś opowiadał o kapustce, bocianku?, bo ja nie.Powiem o milości rodziców , o przytulaniu o dotyku, troskliwości, o nasionkach.Wszystko zalezy , w jakim wieku dziecko pyta...3latek nie będzie drążył a my nie musimy wychodzić przed szereg z informacjami..ale 5 latek już może drążyć i musi dostac więcej informacji o powstawaniu zycia.Kazdy etap zycia dziecka ma swoją zachłanność i pojemność na wiedzę.Tak samo jest z informacjami o życiu i jego końcu, dzioecko łatwiej oswaja sie z tym co juz wie- tylko trzeba to umiec zrobić...ale czasem najpierw powalczyc z samym sobą....\nPo raz pierwszy byłam przy śmierci ukochanego wujka kiedy miałam 7 lat, brat mojej Matki a mój chrzestny ojciec /44-letni/ miał kłopoty z sercem i musiał iść do szpitala. Odwiedziliśmy go w niedzielę 17 grudnia i mój wujek niespodziewanie umarł w czasie naszej wizyty. Było to dla mnie potworne przeżycie, po raz drugi miałam wtedy 10 lat bylam świadkiem śmierci mojego dziadka. Dziadek chorował na astmę /mial 73 lata/ poczuł się źle więc babcia wezwała karetkę i dziadek zostal odwieziony do szpitala. W szpitalu dostal leki, poczuł się o wiele lepiej odwiedziłyśmy go z babcią w niedzielę 25 sierpnia i dziadek niespodziewanie po naszym przyj ściu umarl. Umierał przytomnie pamiętam, że pocałowal moją babcię w rękę i skonał, było to dla mnie straszne. Po raz trzeci byłam przy smierci swojej babci /miała 64 lata/ cierpiała na nadciśnienie, miała wylew i lekarze twierdzili, że jak babcia przeżyje miesiąc po wylewie to będzie żyła. Babcię dopadł wylew 14 listopada, była sparaliżowana, nie mowiła, 13 grudnia babci nagle ustąpił paraliż odzyskała mowę, przywitała nas siedząc w łóżku. Rozmawiałyśmy dużo, babcia byla bardzo wesoła i często powtarzała ''żeby tylko minąl ten 14 grudzień''. Nastepnęgo dnia 14 grudnia babcia rano powiedziala do swojej sąsiadki z sali, że powinny natychmiast wyjść ze szpitala na własne żądanie bo jeżeli tego nie zrobią wieczorem obie znajdą się w kostnicy. Kiedy prosto ze szkoły pojechalam do babci /miałam wtedy 14 lat/ babcia zaczęła umierać /jej towarzyszka z sali już nie żyła/, umierała przytomnie prosiła żeby ją przykryć bo jest bardzo zimno, mówiła że nic nie widzi, prosiła żeby ją trzymac za rękę. Uczestniczenie przy śmierci moich bliskich wtedy kiedy byłam dzieckiem spowodowalo u mnie paniczny strach przed nieboszczykami, bałam się zostawać sama w domu nie mogłam zasnąć przy zgaszonym świetle. Jako osoba dorosła byłam przy śmierci swoich bliskich i też później potwornie się bałam, ten poworny strach przeszedł mi 14 lat temu po śmierci mojego brata.\nMalwino, moge Cie zapewnic, ze dzieci potrafia zrozumiec smierc, nawet duzo lepiej niz nam sie wydaje. Nigdy nie zapomne tego co powiedzial moj maly 3 letni synek kiedy umieral jego ojciec. To ten maly brzdac, maly, dzielny chlopiec pocieszal swoja matke, mowiac : "mamciu, nie placz, tatko bedzie sie bal". Razem ze swoim bratem zaciskali usteczka, tarli oczki aby nie pokazac ojcu, ze cierpia. Nikt ich nie przygotowal, bo nie bylo na to czasu - poprostu rozumieli. Moze byli za bardzo wyrosnieci jak na swoj wiek?\nUwazam, ze dzieci w pewnych sytuacjach zyciowych nalezy traktowac jak partnerow, one tylko na to czekaja.\nTak Marabello, masz rację. Dzieci są często silniejsze od nas.\ntak traktowac jak partnerów - oczywiście, ale dla mnie oznacza to przede wszystkim rozmawiać.Marbello przeciez wszystko zalezy od tego jak chowamy nasze dzieci , w jakiej atmosferze, jakie dajemy im przykłady, czego od nich oczekujemy i kazda z nas będzie miała inne zdanie na kazdy temat.Ja w przeciwieństwie do Basi nie zetknełam sie tak blisko ze śmiercią w dzieciństwie, natomiast ogromnie się bałąm umarłych.Zetknęłam sie brutalnie pierwszy raz ze śmiercią w wieku ok 35 lat, kiedy to z powodu idiotycznego(ale niewazne)musiałam dzwigać swoją ciocię z lodówki do trumny z pomoca pana z kostnicy- do dziś czuję ten lód na pzregubach rąk.Ale był to przełom, przestałam sie bać, obca babinka umierała na moich rękach w zimie pzred kościołem po mszy, kolezanka z pracy na balu w tańcu w mojej obecności a potem bliscy na moich rękach.Jestem świeżo własnie po takich"ostatecznych "rozmowach z moją wnusią 5letnią, bo zmarł w rodzinie prapradziadek, którego widziała, znała.Bardzo nam sie ciekawie i ciepło rozmawia...bez drążenia, ale z odpowiadaniem na pytania..\nMalwino odniosłem się do Twojej wypowiedzi\nale nikt nikogo do tego nie przygotowuje a to wielki błąd-uważam ,że małe , calkiem małe dzieci powinny wiedziec , że człowiek rodzi sie , żyje i umiera i co sie z tym wiaże ,ale w naszej kulturze to temat tabu.\nGdy dziecko zapyta lub odejdzie ktoś bliski to się zgadzam, czego zresztą dałem przykłady, nie poruszałem moich osobistych przeżyć. Z Twojej wypowiedzi ja zrozumiałem że mamy sami uczyć dzieci o chorobie i śmierci.\nTadziu ,nie uczyc jak pani w szkole o chorobie i śmierci tylko zaznajamiać z problematyką życia i śmierci,chorób, "złego dotyku"i całym tym "bagażem cięzkich tematów", ale towarzyszącym nam przez całe życie.I uważam tez ,że to powinno sie robić od najmłodszych lat-w róznej formie, bajki, opowiadania, odpowidania na "trudne"pytania, ale nie izolowania od tematu...\n[...] nikt nikogo do tego nie przygotowuje a to wielki błąd-uważam ,że małe , calkiem małe dzieci powinny wiedziec , że człowiek rodzi sie , żyje i umiera i co sie z tym wiaże ,ale w naszej kulturze to temat tabu.\nTak, to prawda. Temat tabu w kulturze chrześcijańskiej. Piekło, którym nas straszono, stoi przed oczami... i jak się nie bać? :mad: Śmierć ukryta za parawanem szpitalnym, odarta z godności, wstydliwa, odczłowieczona...\nBuddyzm z tym sobie poradził. Sprawdźcie sami - "Buddyjska księga śmierci", "Tybetańska księga życia i umierania". Czytałam wypowiedzi prof. Religi i przez moment pomyślałam, że właśnie ON rozumie filozofię buddyzmu, że zaakceptował istnienie śmierci, również własnej... umie o tym mówić bez fałszu i z szacunkiem...\nZgadzam się w pełni z Malwiną i jakkolwiek to zabrzmi - śmierć trzeba oswajać, tak uważam.\nMoja Mama oswajała mnie z tym problemem, od czasu, kiedy umierała pierwsza z babć, a nie chodziłam wtedy jeszcze do szkoły.\nPamiętam, jak córki babci i moja Mama brały kolejno urlopy, aby czuwać przy chorej (była w domu, nie w szpitalu). Czy dzisiaj jest to możliwe? Chyba już nie, przynajmniej nie zawsze.\nDawniej na ogół najbiżsi odchodzili w domu, w obecności rodziny, dzisiaj bywa inaczej i myślę, że te inne warunki, praca zawodowa, a także warunki lokalowe wpłynęły w znacznym stopniu na zmianę naszego stosunku do śmierci, z którą jednak nie mamy kiedy i jak się oswoić.\nWyraziłas Polu to co myslę i czuję..\n"dostępność" śmierci w serwisach informacyjnych, grach, filmach TV jest wystarczająco znieczulająca i to właśnie dzieci.\nTemat tabu w kulturze chrześcijańskiej.\nZ wypowiedzi Zbigniewa Religi wynika jego ateizm i zupełna niewiara w jakiekokwiek życie po życiu.\nDlatego nie traktuje swojej ewentualnej śmierci jako tabu.\nW telewizji?? jest mnóstwo pzremocy, agresji, śmierci w wyniku tej agresji, brak szacunku dla człowieka , zwłok, rytuału umierania-nijak to sie ma do łagodnego oswajania ze zjawiskiem zwanym śmiercią.Tymbardziej trzeba oswajać widząc brutalizm wokół.Nie mozna dac dziecviom myślec ,że to co na filmie to normalka, bo to nienormalka...a i znieczulać ich nie trzeba, trzeba przywracać śmierci normalność i szacunek, własnie dlatego, że w telewizji tyle "znieczulenia"\n"trzeba przywracać śmierci normalność i szacunek, własnie dlatego, że w telewizji tyle "znieczulenia"."\nJak dobrze Malwino, że tak jasno to wyraziłaś.Myślę, że rozmawianie o śmierci z młodymi, nie jest tematem tabu, tylko jakoś tego tematu się unika.\nMoi rodzice kilka lat temu umierali w swoim domu w naszej obecności, wspierani modlitwą i spokojem. Jestem szczęśliwa, że to im zapewniliśmy.\nRano przeczytałem tekst zatytułowany "Dlaczego nie można wyobrazić sobie śmierci" Jarosława Grzędowicza (w internecie nie znalazłem linku) o badaniach psychologicznych na temat istnienia świadomości po śmierci...\nDoświadczenia odbywane były w grupach ludzi wierzących i ateistów. Ekesperyment wykonano również z udziałem dzieci w wieku 3 do 12 lat.\nWnioski zasadnicze jakie z tych badań w swoim omówieniu streszcza J.Grzędowicz;\n- od wczesnego dzieciństwa posiadamy zdolność do rozpoznawania śmierci oraz przekonanie o psychicznej egzystencji osób z którymi jesteśmy wewnętrznie związani,\n- przekonanie o posiadaniu przez każdego człowieka duszy nieśmiertelnej to intuicja z którą przychodzimy na świat.\nPS. wydaje się normalnym zwyczajem rozmawianie w rodzinie o odchodzeniu ostatecznym najbliższych.\nNa wszelki wypadek przekazałam swojemu dorosłemu synowi gdzie chcę być pochowana /mamy kilka grobów rodzinnych/ nie chciał mnie słuchać, był wściekły że plotę głupstwa. :confused: Zatkał sobie uszy.\nBasiu, kilka lat temu mój sąsiad podczas jakiejś zakrapianej uroczystości żartował sobie, że jak umrze to mają go skremować.\nPech chciał , że za dwa dni ten sąsiad zmarł. Urwał sie skrzep i zgon nastąpił nagle.\nŻona i córka kazały go skremować.\nJego żona powiedziała, że nigdy by tak nie postąpiła gdyby on tego sobie nie życzył.\nJedno mnie tylko zastanawiało, czy gdyby nie był wypity, jego życzenie byłoby takie samo .\nJadziu, faktycznie mógł się facet zagalopować przy wydawaniu dyspozycji.\nWidocznie los tak chciał i pewnie nie ważne jest to , że powiedział swoje życzenie w stanie nietrzeżwym. Po prostu miał większą śmiałość.\nBasiu bo dzieci nie chcą słuchać o o naszym odejściu. Przypominam sobie podobne dialogi z rodzicami, chociaż mama po śmierci taty przygotowała sobie miejsce dla siebie. Zresztą ja postąpiłem podobnie i mam miejsce obok żony.\nTakie żachnięcie się dziecka to naturalny odruch.\nPewnie jest w tym zwyczajna obawa przed samodzielnością - dopóki rodzice żyją to zawsze czujemy, że na wszelki wypadek mamy wsparcie.\nTa mądrość jest przepięknie ujęta w balladzie Okudżawy - nie ma jak u Mamy.\nPrzypominam sobie podobne dialogi z rodzicami, chociaż mama po śmierci taty przygotowała sobie miejsce dla siebie. Zresztą ja postąpiłem podobnie i mam miejsce obok żony.\nPodobnie, bardzo podobnie przygotowywała nas do swojej śmierci moja Mama.\nBo młodzi,ale Ci starsi młodzi nie chća rozmawiac o sprawach ostatecznych- moje dzieci dorosłe tez " oj mamo pzrestań..",ale to wynika myslę z tego że my dojrzali kiedys nie rozmawialiśmy z nimi o śmierci tak zwyczajnie, bo kiedys to juz wogóle nie na miejscu było- ja tez tego nie robiłam bo po prostu sama tego temnatu sie bałam,Ale dziś juz tego błedu bym nie popełniła, mam okazję "naprawić" w bajkowych rozmowach z wnusią ...\nJanuszwm- ta intuicja z którą przychodzimy na świat bardzo mi odpowiada......\nNutado- ja tez jestem szczęśliwa, że dane mi było moim rodzicom ten czas zapewnić i własnie tak a nie inaczej.\nW naszej rozmowie napisano, że śmierć to temat tabu w kulturze chrześcijańskiej.\nRaczej jest przeciwnie - ten temat istnieje więcej niż życie doczesne.\nZ dzieciństwa jeszcze pamiętam jak Babcia kończyła swoje modlitwy wieczorne słowami - noc spokojną i śmierć szczęśliwą niech nam da Pan.\nNie tak dawno, bo podczas Mszy świętej transmitowanej przez radiową Jedynkę, wysłuchałam pięknej homilii z okazji dnia Wszystkich Swiętych. Ksiądz mówił o tym, że życie jest darem, ale większym darem jest...śmierć. Dlaczego? Bo otwiera nowe życie, to wieczne. Byłam zdumiona, nigdy nie myślałam w ten sposób,że śmierć może być darem!Homilia wzbudziła we mnie nową świadomość, nowe zrozumienie... po odejściu z tego świata drogich mej pamięci serca Rodziców, Przyjaciół i krewnych, bardziej jestem świadoma tej rzeczy ostatecznej, jaką jest śmierć. Zżyłam się z myślą o niej, najważniejsza jest dla mnie terażniejszość- dobrodziejstwo chwili, korzystanie z każdego dnia.\nKtoś powiedział,że to najpiękniejsza chwila w życiu, że niebezpieczniej jest narodzić się, niż umrzeć.\nI jeszcze na koniec, taka sentencja, którą szybko zapisałam po usłyszeniu,żeby nie zapomnieć: - " Jeśli umrzesz zanim umrzesz, to nie umrzesz, kiedy umrzesz". Ależ to filozoficzne i bez wątpienia prawdziwe. Tylko kto to potrafi?:)\nTak to piekne- nie zatracić sie w życiu, to i śmierć nie będzie smiercią.... a wiec sumienie?ładne\nJak można o śmierci rzeczowo rozmawiać z osobą , która mimo sześć-dziesiątki na karku nie akceptuje określenia senior, seniorka, stary człowiek. Z takim podstarzałym podlotkiem nie da się rozmawiać rzeczowo, trzeba grać i udawać, że skoro mama się nie starzeje, to gdzie jej tam do śmierci..., nie, w ogóle nie ma o czym mówić.\nNajpierw nękałam moje córki informacją, że jestem już stara, mimo, ze prowadzę aktywny tryb życia. Zakodowały, i to tak, że wnuczek pyta się mnie teraz z troską: babciu, czy to prawda, że jesteś dzisiaj starsza niż wczoraj?? -Tak, Bartusiu, jestem.:D Jest sprawą naturalną, że starzy ludzie umierają, więc i rozmowa o śmierci jest jak najbardziej na miejscu i nie budzi już zażenowania.\nPrzyznaję się, to ja napisałam. Co gorsze, nie zmieniłam zdania. Cytujesz prośbę/modlitwę o śmierć szczęśliwą... a co to znaczy? Proszę, zechciej wyjaśnić... kultura chrześcijańska zajmuje się "czasem po śmierci" (sąd, niebo, piekło, czyściec)... o procesie umierania nic nie mówi i nie uczy umierania. Kiedyś zapalano gromnicę, otwierano drzwi i okna (żeby dusza mogła odlecieć), odmawiano "Anioł Pański"; teraz te zwyczaje poszły w zapomnienie... został szpitalny parawan, strach i samotność...\n"Teraz, gdy rozpoczyna się dla mnie bardo umierania,\nPorzucę lgnięcie, tęsknotę i przywiązanie,\nWejdę bez rozproszenia w czystą świadomość nauk\nI wyrzucę świadomość w przestrzeń nie zrodzonej Rigpy;\nOpuszczę to ciało złożone z mięsa i krwi,\nWiedząc, że jest ono przemijającą iluzją."\nFragment "Tybetańskiej księgi umarłych". W "Księdze" opisany jest cały cały proces umierania, sposób zachowania się przy umierającym a także pomoc jakiej można udzielić osobie odchodzącej... Jest również wyjaśniona istota praktyki Phoła, którą mogą stosować wszyscy, chrześcijanie też...\nPowyższe wersy Padmasambhawy proszę potraktować jako informację - nie nawracanie na inną religię...\nPrzyznaję się, to ja napisałam. Co gorsze, nie zmieniłam zdania. Cytujesz prośbę/modlitwę o śmierć szczęśliwą... a co to znaczy? ...\nWłaśnie tak jak napisałaś - po prostu jedną z modlitw.\nW Europie istnieją hospicja - także chrześcijańskie.\nHospicja, w Polsce jeszcze nieliczne, gdzie wolontariusze pomagają w opiece domowej, spełniają misję - każdy człowiek ma prawo do godnej śmierci, w otoczeniu najbliższych, w atmosferze miłości, prawdy, wolny od upokarzających cierpień fizycznych.\nHospicja są wspaniałym miejscem dobroci i miłosierdzia dla umierających, ale ja nie o hospicjach chciałam pisać, Chciałbym podyskutować o umieraniu w domu, we własnym domu. Uważam, że umierającego należy zabrać ze szpitala czy hospocjum do domu, żeby umierał w swoim łóżku wśród rodziny. Powinno się promować takie postępowanie bliskich. Nie mówię oczywiście o osobach samotnych, które nie mają rodziny i własnego domu. Często właśnie strach przed śmiercią powoduje że rodzina oddaje chorego do szpitala czy hospicjum. Mógłby jeszcze być w domu, ale stanowi nie tyle balast fizyczny ile psychiczny. Oczekiwanie na śmierć razem z nim przerasta mozliwości duchowe bliskich. Jak im pomóc, żeby potrafili przejść ten najtrudniejszy w życiu czas wspólnie i bez strachu?\nTym bardziej,że opieka hospicyjna może być także w domu.\nTym bardziej należy się starać aby chory był w domu. Wyobraźmy sobie jego paniczny strach przed oddaniem w obce jednak miejsce. Pomyślmy również o naszym strachu przed tym, że nie zdążymy na czas, że przyjedziemy do szpitala czy hospicjum za późno, do końca życia będziemy to sobie wyrzucać, nie zdążyłam do matki, ojca, umierali beze mnie.\nBa.Mój Ojciec umarł w swoim domu..\nJa też bym chciała.Aby moje koty siedziały przy mnie i odganiały strach przed Nieznanym.Tak jak towarzyszyły każdemu odchodzącemu psu ,czy któremuś ze współbraci.\nTak Maju to bardzo wazne co piszesz-mysmy odliczali oddechy do ostatniego trzymajmac ojca za rękę-on był ja gdyby już poza, ale cienką nitką życia jeszcze z nami... i przez tę niteczkę jestem pewna przekazywalismy mu naszą miłosć do ostatniego tchnienia i zarazem spokój...\nA jak pomóc ,zeby sie nie bac umierania, śmierci...trzeba chciec o tym duzo wiedziec jak sie wie, to człowiek się mniej boi(będę wracać z uporem maniaka do wczesnej edukacji dzieci- oswajania ze śmiercią jako procesem naturalnym)\nMalwinko mój ojciec tez umarł we własnym łóżku, a ja do końca trzymałam go za rękę chociaż był nieprzytomny, ale wydawało mi się, że jest mu łatwiej.\nRozważamy o samotności, o poszanowaniu śmierci, o tym jak ją godnie przyjąć jako coś nieuchronnego.\nDla mnie ta informacja jest ... w tej chwili nie znajduję odpowiedniego wyrażenia (niesmak to jeszcze nie tak) - sami przeczytajcie.\nCzy ten pierwszy akapit nie jest ostrzeżeniem przed obecnymi reformatorami życia społecznego.\nBezdomni i samotni podopieczni domów pomocy społecznej są w szoku. Po śmierci ich zwłoki samorządy będą mogły przekazać akademiom medycznym, nawet jeśli za życia nie wyrażą na to zgody. Jeszcze w tym roku minister zdrowia Ewa Kopacz podpisze rozporządzenie w tej sprawie. Dzięki niemu rektorzy uczelni będą mogli skutecznie żądać od starostów dostarczenia zwłok, by prowadzić badania i zajęcia z anatomii dla studentów.\nTo jest tak przerażające, że trudno komentować, stosując czarny humor powinnismy się cieszyć, że ludzie samotni nie będą przekazywani przez samorządy żywcem.\nNowi, libertyńscy właściciele Polski robią z nią co chcą, nie zważając na wolę narodu. Jak długo można tolerować rządy ekipy antypolskiej, antynarodowej, antyludzkiej? Przecież wszystkie posunięcia tego rządu świadczą o jego niebywałej, wprost bezprzykładnej arogancji !!!\nMimo ogólnie znanych nienajlepszych doświadczeń z polską transformacją/prywatyzacją, uważam że jednak konkretna własność jest czymś naturalnym i pożądanym.\nAle jednak w opiece zdrowtnej - nie w wydaniu polskich liberałów. Jednak coraz bardziej uzasadniony jest apel profesora Zbigniewa Religi o zastopowanie "reformy" Ewy Kopacz\nJa nie wyczuwam bluesa, co jest przerażającego w tym, że studenci będą lepiej wyszkoleni? Myślę tak - jeżeli człowiek jest na garnuszku społeczeństwa, bezdomny i bezrodzinny i to tak nikt za trumną nie idzie oprócz urzędników . Nie sądzę, żeby zwłoki bezdomnych zwożono do AM z całej Polski, bo ich aż tyle nie potrzeba. Nie sądzę też, by to czyniono bez zgody bezdomnego, bo to byłoby naruszeniem prawa do godnego umierania. Teraz, gdy chory umrze, a wcześniej nie wyrazi zgody, aby jego dokumentację choroby udostępnić rodzinie, to nikt oprócz lekarza nawet w papiery nie może popatrzeć, a cóż dopiero do wnętrza ciała!\nJa nie wyczuwam bluesa, co jest przerażającego w tym, że studenci będą lepiej wyszkoleni? Owszem, zgoda - pod warunkiem wcześniejszego wyrażenia takiej woli.\nNie sądzę też, by to czyniono bez zgody bezdomnego, bo to byłoby naruszeniem prawa do godnego umierania. !Właśnie to prawo narusza rozporządzenie minister Ewy Kopacz "Po śmierci ich zwłoki samorządy będą mogły przekazać akademiom medycznym, nawet jeśli za życia nie wyrażą na to zgody."\nOwszem, zgoda - pod warunkiem wcześniejszego wyrażenia takiej woli.\nWłaśnie to prawo narusza rozporządzenie minister Ewy Kopacz "Po śmierci ich zwłoki samorządy będą mogły przekazać akademiom medycznym, nawet jeśli za życia nie wyrażą na to zgody."\nJanusz idę o zakład, mogę postawić wcale nie wirtualny dobry koniak w ilości nie mniejszej niż 0,75 l jeżeli to przejdzie. :D Czuję w tej informacji, a dokładnie w cytowanym przez Ciebie zdaniu lekką fantazję dziennikarki.\nNie wierzę, że będzie takie rozporządzenie, że administracyjnie... ale czytałam artykuł na ten temat i apel, aby swoje ciało zapisać "w spadku" akademii medycznej.\nChcemy mieć dobrych lekarzy, a jak i na kim mają się uczyć?\nŻycie karmi się śmiercią.\nJakkolwiek to zabrzmi, jest prawdą.\nStudentom medycyny brakuje zwłok do nauki, ale sposób rozwiązania problemu jest taki nachalnie komercyjny "realizacja zapotrzebowania" - brak szacunku dla zmarłego człowieka pewnie nie umocni morale przyszłych lekarki/lekarza.\nZbyt wiele nazwisk przytaczanych jest w artykule aby to mógł być "fakt prasowy":\nBrak możliwości sprzeciwu, w przypadku wykorzystania całego ciała to zamach na godność człowieka, ocierająca się wręcz o profanację zwłok - alarmuje dr Piotr Kładoczny, karnista z Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka.\nJan Bondar, rzecznik Głównego Inspektoratu Sanitarnego, mówi, że podczas prac nad rozporządzeniem pojawił się pomysł, by wpisać tam możliwość odmowy osoby samotnej lub bezdomnej. - Uznano jednak, że zmiany wymagałaby cała ustawa o cmentarzach i chowaniu zmarłych, więc zaniechano tego pomysłu\nPrzemysław Solarski, salezjanin, próbuje zrozumieć obie strony. - Ludzkim zwłokom należy się szacunek i nie można ich traktować jak przedmiot, zawłaszczać bez jej zgody - mówi salezjanin. - Należy uwrażliwić ludzi na potrzebę oddawania zwłok dla celów naukowych. Według Kościoła, taki bezinteresowny i dobrowolny dar z siebie jest aktem miłości wobec człowieka.\nJanusz idę o zakład, mogę postawić wcale nie wirtualny dobry koniak w ilości nie mniejszej niż 0,75\nJakby tu napisać - do tematu rozporządzenia jakoś mi nie pasuje zakładanie się.\nAle tak w ogóle to koniak można skosztować i z innej okazji, jak temat ruszy i rozkwitnie - :),\nna zlocie kulturoznawców.\nNa www.dziennik.pl z 10-11.XI.2008 zamieszczono polemikę Zbigniewa Religi z Ewą Kopacz o reformie służby zdrowia.\nReliga: szlag mnie trafia, jak tylko pomyślę o reformie Ewy Kopacz\nKopacz: jeśli posłuchamy Religi, będziemy tylko marnować pieniądze.\nMoje zdanie – jednak bardziej przkonuje mnie Religa.\nNo to będziesz więcej płacił (podwyżka składki), a figę z tego będziesz miał, tzn. nic się nie zmieni, niestety.\nROZMOWA ZE ZBIGNIEWEM RELIGĄ.\n- Całe moje życie to była nadzieja. Bez niej nie można żyć. I dlatego wszystkim tym, którzy zmagają się z tym draństwem, chcę życzyć takiej siły woli, jak moja - mówi w rozmowie z "Faktami" TVN Zbigniew Religa. Draństwem nazywa raka płuc, z którym walczy od dawna. Dziś prezydent odznaczył profesora Orderem Orła Białego.\nŻyczę Profesorowi wygranej z chorobą.\nTo w pełni zasłużone odznaczenie.\nDeterminacja Pana Profesora godna uznania.\nTylko czy nadzieja wsparta silną wolą to wszystko ?\nTeż słuchałam jak podsumowywał swoje życie, stwierdzając, że jest już na tym etapie, głos mu się łamał....ale podziwiam go za odwage i determinację w walce z tą chorobą...\nPozwolę sobie go porównać w determinacji z chorobą do naszej Ewity. Odznaczenie jak najbardziej zasłużone za przeszczepy serc i wyszkolenie świetnych kardiochirurgów.\nProfesor jest wybitnym kardiochirurgiem, ocalił setki ludzkich istnień, diagnozował, operował, przeszczepiał. Wspaniały lekarz, cieszę się że został uhonorowany najwyższym polskim odznaczeniem.\nCo do choroby to myślę, że każdy z nas podjąłby walkę to jest walka o życie i każde żywe stworzenie, człowiek też, z pełną determinacją walczy. Poddanie oznacza śmierć.\nw tej chorobie tak jest, poddasz się i nie ma oczym mówić. Odznaczenie Profesora jak najbardziej zasłużone, uratował życie wielu osobom i sława nie przewrócila Mu w głowie. W przypadku Profesora dramatem jest fakt, że jako lekarz wie doskonale co jest jeszcze przed nim. Człowiek przez przeogromne "C".\nSłuchając rozmowy z profesorem Religą byłam pod wrażeniem.Tak wielki człowiek jak profesor nie wstydził sie łez.\nMam nadzieje że wygra tą walke.\nOdznaczenie jakie otrzymał jest w pełni zasłużone.\nNo, nie wiem, czy wygra- pamietacie , jak zaraz po operacji przestraszyl pacjentow, mowiac , ze chemia i radioterapia sa bez znaczenia w leczeniu npl.Jest dla mnie wyjatkową osoba- twórcą kardiochirurgii w Polsce,i żal ,ze tak pózno podjął te walkę. WIELKI CZLOWIEK\nja wystąpienie Profesora odebrałam jako pożegnanie, ponieważ w onkologii nie ma niczego pewnego /słowa mojego onkologa, guru w instytucie Onkologii w W-wie/ trzymam kciuki żeby Profesorowi udało się wygrać z tą potworną chorobą. Często operacje, chemia i naświetlania dokładają dodatkowych cierpień choremu, który i tak nie miał szans na wygraniez choroba. Na szczęście są też przypadki kiedy takie leczenie powoduje powrót chorego do normalnego wieloletniego życia.\nJasne , ze nie ma nic pewnego, ale mam pewna grupe kolezanek po tzw czerwonej chemii naswietlaniach, jedna z nich z najbardziej złosliwą postacią raka jest w jakims specjalnym programie- ktore zyja, maja sie bardzo dobrze- oprocz tej jednej, bo stale chodzi na kroplowki.Pewno, że zycie nabrało innych barw- ja musze sie przyznac,ze tez zmieniłam sie po doswiadczeniach czerwcowo- lipcowych.Juz nic nie jest takie jak przed operacja- jest inne-może nawet pelniejsze w sensie emocji- nabrałam dystansu do pewnych spraw( pewno, ze nie wszystkich), mam zdecydowanie cieplejszy stosunek do ludzi, znacznie wieksza tolerancje dla ich słabostek, i bardzo, bardzo ciagnie mnie do ludzi- co tez czynie...Pa, ide piec pierniki- tak wczesnie, ale mam dwie wnuczki, angielski jednej z nich w dniu dzisiejszym,obiad, corke pare godzin przed operacja , i musze sie usmiechac, aby dzieciaczki nie były przestraszone.HA-c"est la vie-SAMO.\nBył wybitnym polskim kardiochirurgiem.\nW 1986 r. przeprowadził pierwszą w Polsce udaną transplantację serca.\nW ostatnich latach był posłem klubu PiS i jednym z najbardziej znanych krajowych polityków, był ministrem zdrowia.\nProfesor chorował na raka płuc.\nodszedł WIELKI CZŁOWIEK. Niech spoczywa w spokoju.\n...no wlasnie ! Z tego tez powodu, weszlam na ten watek, przeczytalam go , od "deski do deski".Jestem pod ogromnym wrazeniem, tego co przeczytalam. Nigdy nie bylam obecna przy niczyjej smierci, w mojej rodzinie umiera sie, niestety...w szpitalu! Prawie nic nie wiem na ten temat, smierc traktuje jako sacrum, ale zanim nastapi, jest czlowiek, tu i teraz i choc kazdy to "ostateczne: przechodzi samotnie , chyba warto jest umiec pomoc...? Tzn bylam obecna gdy umieraly moje zwierzeta, ale o tym innym razem. Nigdy nie wiedzialam jak sie zachowac, na wiesc o chorobie terminalnej, nie odsuwalam sie o nie.....ale tez nie wcinalam ...bylam obecna "po cichu" tzn na wyciagniecie reki, ale zawsze brakowalo mi slow, choc w innych sytuacjach zyciowych nie mam problemow z werbalizacja...i pomyslec..profesor zainicjowal ten watek...i tu tez go zegnamy...\nNa śmierć nie można sie przygotować, bo zawsze jest za wcześnie, a na Twoją szczególnie profesorze mój druhu.\nCytat, to tylko fragment wywiadu który zamieścił periodyk Służba Zdrowia nr 18-21 (3819-3822) - 9 marca 2009.\nJan Osiecki przygotowuje książkę o Profesorze.\nGdy zanika świadomość, a więc gdy przestaje funkcjonować mózg.\nMogę umrzeć w każdej chwili i nie stanowi to dla mnie żadnego problemu.\nNie ma mnie w tej chwili na moich ukochanych wyspach Zielonego Przylądka, bo rozmawiamy tu, w Warszawie.\nNie ma mnie też nad Bugiem.\nI gdybym umarł, po prostu nie byłoby mnie tutaj, w tym miejscu. Poza tym - nic nie zmieniłoby się na świecie.\n...takie odchodzenie w niebyt...ciekawe czy wierzacym jest latwiej, trudniej czy po prostu inaczej?\n..ale przeciez sa kultury w ktorych w obliczu zblizajacej sie smierci, zaczyna sie caly rytual przygotowawczy...zatem czlowiek czuje ze jego kres nadchodzi...za wczesnie? Dla niektorych jest to wrecz pragnieniem, ale to juz ma zwiazek z innym tematem - eutanazja.\nniewielu takich, niewielu ...\nDopiero czwarty pacjent prof. Religi wyszedł z kliniki na własnych nogach.\nWiele lat później w książce pt. "Dobry lekarz", wyznał, że nigdy nie operował 13 w piątek, a jak drogę przebiegał mu czarny kot, odczuwał strach.\nMiewał też złe przeczucia i patrząc pacjentowi w oczy, potrafił powiedzieć, że go nie zoperuje. - Wiedziałem wtedy, że ten człowiek umrze - twierdził.W Dzienniku Łódzkim 10./03/2009 jest kolejne wspomnienie pożegnanie Profesora "Zbigniewa Religi nikt nie był w stanie powstrzymać". http://polskatimes.pl/92546,zbigniewa-religi-nikt-nie-byl-w-stanie-powstrzymac,id,t.html\nON patrzył - słońce przywracał tylu innym ludziom odwracając od nich wzrok śmierci.\nŚmierci spojrzał w oczy mówiąc; „Po prostu zdaję sobie sprawę z tego, że nie ma ludzi nieśmiertelnych. Wszyscy bez wyjątku muszą kiedyś umrzeć.”\nOd dzisiaj patrzy w słońce.\nNigdy nie operował 13 w piątek,.... a pogrzeb miał 13, w piątek o 13, dziwne\nwczoraj w radiu usłyszałam coś co bardzo mi się spodobało...\nwypowiedź ,w której prof. Zbigniew Religa dziekował za dar jaki otrzymał, a był to jego zawód, zawód w którym znalazł spełnienie swojego bycia tutaj. dostał dar i potrafił go spozytkować dla dobra ludzi i to było piękne. wielki czlowiek.\nRecz: Śladami profesora RELIGI.\nJan Długi z Recza dbał o znanego kardiochirurga, gdy ten przyjeżdżał na te tereny wypoczywać. Profesor Zbigniew Religa odwdzięczył się panu Janowi jak prawdziwy lekarz – podarował mu 13 lat życia.\nW 1996 roku jako konserwator opiekowałem się sprzętem w ośrodku w Jaworzu – wspomina pan Jan. – Mieszkańcy pobliskich pegeerów nagabywali mnie często o wypożyczenie wioseł czy łódki. Pewnego razu podszedł do mnie gość w gumiakach, drelichu i berecie z antenką. Oczywiście z prośbą o pożyczenie łódki. „To sprzęt zarezerwowany dla profesora. Na pewno nie dla ciebie” – odpowiedziałem. „To właśnie ja jestem profesorem” – usłyszałem od uśmiechniętego Zbigniewa Religi.\nSłynny chirurg wcale się nie obraził. Obaj wędkarze szybko znaleźli wspólny język. Kiedy profesor zapytał kurtuazyjnie pana Jana o zdrowie, ten nie ukrywał poważnych problemów z sercem. Dopiero co powrócił załamany z wojskowego szpitala w Warszawie. Odmówiono mu zabiegu wstawienia bypasów. Z powodu tętniaków pozawałowych. Według prognoz lekarzy miał przed sobą trzy miesiące życia. Jego problem zainteresował kolegę od wędek.\n- Przerwał wędkowanie na środku jeziora, kiedy stanąłem nad brzegiem ze szpitalnymi wynikami – wspomina pan Jan. „Panie Długi – ja tu nic nie widzę”, stwierdził kardiochirurg. Następnie na karcie badań odręcznie nagryzmolił adres swojej kliniki i zaprosił mnie do Zabrza.\n- Włosy mi stanęły dęba – opowiada reczanin, kiedy bez ogródek przedstawił mi trzy wyjścia. Albo umrę za dwa i pół miesiąca, albo umrę na stole operacyjnym, a jak się uda to będę długo żył. To trzecie rozwiązanie najlepiej mi wyszło. Dzięki temu człowiekowi przeżyłem już trzynaście lat. Ratunkiem dla mnie jest jeszcze przeszczep serca. Może pojadę do lekarzy w Aninie – planuje 62- latek.\n- To był prawdziwy wędkarz - dodaje Jan Długi. - Taaakie ryby wypuszczał z powrotem do wody - pokazuje szeroko rozstawiając ręce. A fajki kurzył jak smok. Odpalał Carmena od Carmena. Kiedyś poprosiłem go o papierosa. Odmówił. Odpowiedział, że już mi zaszkodził bo w ogóle pomyślałem o paleniu.\nMarek Huet - "Magazyn Głosu Szczecińskiego".\nA za sprawą Jacka Bławuta, debiutującego jako reżyser w kinie fabularnym, wytrawnego operatora, a przede wszystkim wybitnego dokumentalisty, kolejne nestorki i nestorzy sceny i ekranu dostali, być może ostatnią, szansę wspaniałego comebacku.\nmyślę, ze to moze byc piękny film w odbiorze...no cóż nie ma to jak śmierć społeczna jakby to nazwać...\nPasje "trzymają "przy życiu, pozwalają czuć sie potrzebnym, wyzwalają hormony szczęścia,a w otoczeniu akceptację...a baaardzo starzy ludzie, którzy kiedyś byli "na świeczniku'tak jak aktorzy, nagle odcięci od sceny, oklasków, codziennego rytmu próba-garderoba-scena-aplauz zastygają w nicnierobieniu i beznadzieji....\nwspomnienie Żony Profesora;\nFakt: Gabinet profesora wygląda tak, jakby przed chwilą stąd wyszedł. Drzwi otwarte, wszędzie leżą dokumenty, teczki. Zaczęła Pani porządkować rzeczy męża?\nAnna Religa: Dopiero teraz się za to zabrałam. Na stołach leżą też albumy ze zdjęciami. Niektóre już przejrzałam i powyrzucałam z nich część zdjęć. To były fotografie z oficjalnych spotkań, dla mnie bez wartości.\nNie szkoda ich wyrzucać?\nWażne też jest dla mnie, że wiele osób go wspomina. Ile razy jestem na Powązkach, zawsze są świeże kwiaty, dopiero co zapalone znicze.\nCzęsto pani odwiedza profesora na cmentarzu?\nWłaściwie co tydzień u niego jestem. Ale czasami nawet częściej. Zależy, ile mam pracy.\nPraca pomaga zapomnieć?\nNa pewno tak. Człowiek powinien pracować niezależnie od sytuacji, czy stracił kogoś bliskiego, czy nie. Ja będę pracować dopóki starczy mi sił. Ale zapomnieć się nie da. Teraz, gdy oglądam zdjęcia z naszych wspólnych podróży, z wakacji, przypominam sobie te sytuacje i miejsca, w których byliśmy razem z mężem. Bo my w ogóle dużo wyjeżdżaliśmy. Mąż więcej ze względu na pracę. Ale ostatnie lata jeździliśmy już razem.\nA teraz? Często jeździ pani sama na działkę nad Bug?\nZimą wcale, za niskie temperatury. Teraz to nawet boję się, bo Bug ma wysoki poziom wody. Ale dzwoniłam już do sąsiadów, upewniłam się, że wszystko jest w porządku. Pewnie w marcu się wybiorę, jak trochę tu porządków zrobię.\nWięc działka, którą tak kochał pan profesor, zostaje w rodzinie?\nTak, oczywiście. Chciałabym, żeby była dla wnuka. Już padła taka propozycja, ale nie wiem jeszcze jak zdecyduje.\nA ciągnie go w stronę medycyny, i po ojcu, i dziadku?\nRozważa pójście na medycynę. Ale jeszcze ma trzy lata na decyzję, bo dopiero jest w pierwszej klasie liceum. Myślę, że opowie się w ostatniej chwili.\nDziadek pewnie by mu pomógł podjąć decyzję. Pani też się zdarza w myślach odwoływać do profesora?\nJeżeli przez kilkadziesiąt lat większość spraw uzgadnia się razem, to w człowieku zostaje taki nawyk, że musi z kimś sprawę omówić. I to przyzwyczajenie nie mija tak od razu. Jeśli są bardzo silne związki emocjonalne między ludźmi, to taka chęć, konieczność rozmowy zostaje. I to na długo.\nA telefon profesora? Pani wciąż ma go przy sobie.\nCzasem ktoś na ten numer zadzwoni. Ale ja nigdy go nie odbieram. Wyczekuję tylko do ostatniego sygnału. I jeżeli ktoś zostawia wiadomość, to ją odsłuchuję. Najczęściej chodzi o kontakt ze mną. Ale ja mam swoją komórkę, przez telefon męża nie rozmawiam z nikim.\nPrzywykła pani do samotności? Do tego, że jest wdową?\nWiem, że go ze mną nie ma. Ale drzwi do jego pokoju zawsze są otwarte. Każdy człowiek, jak kogoś bliskiego traci, to i tak zachowuje go w pamięci. To zostaje już na zawsze, na pewno na bardzo długo. W tej kwestii nie różnię się od nikogo.\nCzas płynie teraz wolniej?\nChyba szybciej. Nie bardzo sobie zdawałam sprawę z tego, że już minął rok. W styczniu jeszcze był w Sejmie. A to już jest marzec, tyle że następnego roku.\n[rozmawiali: Magda Kazikiewicz, Jarosław Sulikowski]\nminął rok i nikt nie wspomina Profesora.


Weronika: O dobrego męża – Nowenna pompejańska\nWeronika: O dobrego męża\nChciałam się z Wami podzielić moim świadectwem!\nOkoło rok temu odmówiłam Nowennę Pompejańską w intencji „O dobrego męża”.\nOd niedawna w moim życiu pojawił się mężczyzna jakiego sobie wymarzyłam. Wiem, że jest mi dany od Maryi. Pokochał mnie z moimi wadami i chorobą. Nie sądziłam, że kiedyś to się wydarzy. Ale tak, mam wspaniałego chłopaka. Jest on przede wszystkim mocno wierzący na czym mi najbardziej zależało. Nie jest jeszcze moim mężem, ale wszystko jest na dobrej drodze, w rękach Maryi!\nOdmawiajcie Nowennę Pompejańską, bo warto! Cuda nie dzieją się od razu, czasami warto czekać 🙂\nKategorie Świadectwa o nowennie pompejańskiejTagi chłopak, miłość, związek Zobacz wpisy\nMarzena: Niezwykła moc modlitwy\nAsia: Chwała Panu za Jego Miłosierdzie\nJa NP w intencji dobrego męża modliłam się dwa razy, trzy lata i rok temu. Niestety nic w tej kwestii się nie zmienia. A kolejne rozczarowania nie dodają optymizmu.\nGdybyś miał wiarę, to nie miałbyś depresji… Nasza religia jest religią optymistów, religią nadziei, a to przeczy przeciez depresji.. I wiem co piszę :-).\nTak piszac sprawiasz przykrosc chorujacym na depresje , Ty myślisz ze ludzie sobie wymyslaja te chorobe , jesli kiedys jej zaznasz to zrozumiesz ale tego Ci nie zycze , i nie oceniaj\nZaznałam niestety, wiec wiem co piszę. Ja nie tweirdzę, ze ludzie ją sobie wymyślają. To jest po prostu słaba wiara. Depresji nie łapie się od zimnego powietrza. Depresję łapie się wtedy jak coś nie idzie, jak był jakiś zawód. A kiedy człowiek się załamuje? Gdy brakuje mu nadziei.. wiary, ze z tej beznadziejnej sytuacji nie ma juz wyjscia. A Bóg przecież mówi, ze On jest w stanie wyprowadzić ze wszystkiego. Co więcej, moze nie wiesz jakim echem odbiła się ksiązka pani Pwlikowskiej o depresji… Ja jej nie czytałam, ale ona miedzy innymi mówi, ze mozna sobie ztym poradzić bez leków,… Czytaj więcej »\nDepresja może mieć mnóstwo przyczyn od niedoboru serotoniny (zaburzenia biochemiczne) do miliona innych. Mówienie, że osoba w depresji ma słabą wiarę obraża i krzywdzi. Depresja nie zależy od wiary! Ona może mieć masę przyczyn, które z wiarą nie maja nic wspólnego. Przerażają mnie porady Pani Pawlikowskiej, która doradza nawet osobom chorym na nowotwory złośliwe. Ta Pani nie jest psychologiem, psychiatrą czy psychoterapeutą i nie ma kwalifikacji do udzielania porad dotyczących depresji. Owszem, może podzielić się swoim doświadczeniem, ale odradzanie ludziom farmakoterapii, która może ocalić im zdrowie a nawet życie dla mnie jest nieodpowiedzialnością.\nOj z całym szacunkiem nie wiesz\nJa ci powiem coś o depresji. Właśnie przez takie sarkazmy ludzie, którzy nie rozumieją też mogą popadać depresję. I to już nie jest kwestia czy to czarny humor, czy charakter, każdy ma inny charakter.Co do słabej wiary, no to człowiek oczywiście popada depresje ,że Pan Bóg nie wysłuchuje, ale jest tyle innych łask, które Pan Bóg, a my się męczymy tą jedną łaską. Może zle napisałem ,czasem muszę zamilknąć i przydałaby mi sie pokora, bo lepiej czasem nic nie pisać i wtedy… Ja np mam depresję z tarczy i przytarczycy i to powracającą ciągle. Czasem coś palnę głupiego i napiszę… Czytaj więcej »\nJustyno,ale Pan Bóg ma dla Ciebie inny plan. Rozumiem, ze jestes rozczarowana, ale też musisz zobaczyć jakie masz wymagania wobec męża.Moze pora abyś zrezygnowała ze swoich wymagać ? Może pora abys pełni zaufała,bo trochę masz zachowanie desperackie, a pomodlę to jak za czarodziejską różczkę to tak nie działa…. :). Ja mam np lat 27 ,mnie nikt nie pokocha ze względu na moją wadę genetyczną choć jestem osobą pełnosprawną,ale boje się,gdy dziewczyna się dowie ,ze mam jakies choroby np wadę genetyczną, która może powodwać ,że przekażę dziecku chorobę- ogólnie mogę wszystko robić i nie widać po moim wyglądzie, ale jak się… Czytaj więcej »\nJa odmówiłam w ciągu ostatnich dwóch lat trzy nowenny o dobrego męża, modliłam się do Świętego Józefa, pisałam listy i jak na razie bez poprawy w tej kwestii.\nObecna NP modle się w tej samej intencji. Nie oczekuje ze ma się stać cud właśnie teraz kiedy się modle na nowennie tylko ze stanie sie to w czasie właściwym. Wierzę że Pani Niebieska mi pomoże 🙂\nŻyjcie w czystości na wzór Świętej Rodziny…\nMam prawie 35 lat i nieważne małżeństwo za sobą. Modliłam się o spotkanie właściwej osoby. Nic się nie zmieniło. Teraz już mi się nie chce. Przestałam czuć potrzebę posiadania rodziny. Muszę sobie znaleźć jakieś porzyteczne zajęcie by mieć czym wypełnić życie. Pozytywne jest to, że już nawet nie czuję smutku z powodu tego, że jestem sama. Przyzwyczaiłam się i czuje spokój. Szkoda tylko, że moje powołanie do bycia żoną i matką się zmarnowało.\nAniu, nie mów, że się zmarnowało….. jesteś jeszcze młodą kobietą i wiele dobrego wydarzy się jeszcze w Twoim życiu! Swoim pesymistycznym nastawieniem podcinasz sobie skrzydła, i to niepotrzebnie !!!\ndziękuję za ciepłe słowa 🙂 skrzydła to mi już chyba odpadły :/\nJest jeszcze troche przed Toba. Glowa do gory:) wiele jest matek ktore rodza dzieci majac 38 lat na przyklad:) poczekaj i zaufaj Najswietszej Panience. Niedlugo powinno ukazac sie moje swiadectwo. Matka nie pozwoli zebysmy sie czuli smutni tu na ziemi.\nAniu Załóż konto na portalu randkowym tam może czeka na ciebie kandydat\nMoze czeka, moze nie czeka. Ania pewnie już tam jest od 10 lat….\nportale odkryłam dawno temu i nic. już nie mam motywacji, żeby tam zaglądać. problemem jest to, że tak zdecydowana większość mężczyzn, także praktykujących, tak naprawdę nie chce żyć w zgodzie z wiarą. prawdopodobnie gdybym miała bardziej liberalne poglądy nie byłabym sama. teraz nie skupiam się już na znalezieniu kogoś. myślę raczej o tym co zrobić dobrego. może zajmę się wolontariatem. czekam na jakieś natchnienie z góry, a tu nic. chyba nie pozostaje mi nic innego niż cierpliwość.\nWitam miłość chyba nie wybiera miejsca ani czasu ile ma się lat, przychodzi w odpowiednim momencie, a przede wszystkim w tedy kiedy jej się najmniej spodziewamy znam osobę która mając 45lat poznała swojego męża są szczęśliwym małżeństwem. Ja w tym roku będę miała 35 lat i też jestem sama, samotność na pewno doskwiera każdemu ale w tej samotności można zrozumieć również samego siebie swoje potrzeby. Żyjcie życiem, módlcie się i róbcie różne rzeczy które Was otworzą przed światem, a odpowiedni mężczyzna w odpowiednim czasie zapuka do waszego serca. Na wszystko przychodzi odpowiedni czas i miejsce.\nSwiete pocieszenie. 45lat jak poznała. załózmy ze rok się znali. To wzięli slub w wieku 46, dzieci też jeszcze zdążyli mieć? Może tak, moze nie… Zalezy od przypadku… U niektórych już w tym wieku jest po tzw ptakach :-).\nMożna też adoptować.\nNiektórzy jednak chcieliby mieć swoje. Można też zyć bez slubu i nie czekać tyle lat.\nnieznajoma – grzeszysz w ten sposób jeśli żyjesz na kocią łapę bez ślubu, wtedy nie zapraszasz Pana Boga do wspólnego życia…\nTak Piotruś – żyję bez ślubu. I tak Piotruś, można to nazwać zyciem na kocią łapę. Bo jest to jedynie bujanie się… Z pracą, nauką, innymi ludzmi i swoją samotnością…. Dla twojej informacji Piotrusiu- jestem panną modlącą się ok 11 lat o męża i rodzinę. A ten wpis powyzej to był sarkazm.Sprawdz w encyklopedii sobie co ten termin oznacza, przeczytaj ze zrozumieniem i nie oceniaj tak pochopnie :-). Bo kiedyś jak panienkom tutaj zalącym się i nawet piszącym świadectwa, za wymodliły chłopa i już z nim sobie mieszkają pisałam co robią, i ze schizofrenia moralna, to wieszały mnie za to… Czytaj więcej »\nAleż wiem co to jest sarkazm, przyjmuje to co napisałaś i mogę zamilknąć, ale pamiętaj pewne sprawy są ważne i inne mniej ważne, np to co tutaj komentujemy i oceniamy w internecie, bo moja interpretacje też wzięłaś na poważnie 🙂\nAdopcja jest możliwa jeżeli nie skończyło się 40 lat oraz małżeństwo trwa nim.3lata\nAsia82 – nawróć się i nie gadaj głupot 🙂\nPrecz stąd szatanie\nNieprawda, masz słabą wiarę ,jeśli tak myślisz. Pan Bóg robi cuda różne :). Poczytaj sobie, ja mam kuzynkę,która jest w ciąży,a ma lat 40 :).\nAkurat tutaj wiek w sumie nie ma znaczenia ,tylko rodzice będą starzy i tyle…\nPan Bóg wie co jest dla nas najlepsze czasami jest inaczej niż pragniemy Matenka napewno widzi nasze smutki nasze pragnienia prosi Pana ale on wie najlepiej czego nas nauczyc co dla nas zrobic wiec nie martwcie sie ze czasami nie jest tak jak chcemy i nie zalmy sie bo mozliwe ze Matence sprawiamy przykrosc na zasadzie ty mi tego nie dalas to ja przestaje sie modlic czy watpic oni wszystko widza i nas kochaja najmocniej jak tylko sie da czasami jak jest inaczej niz chcemy to powiedzmy sobie w duchu niech sie dzieje Twoja Wola Panie pamietajcie ze Matenka Jezus… Czytaj więcej »\nDobrze napisane. Modle się o dobrego męża o coś co jest moim największym marzeniem. Patrzę na kolegów koleżanki mężatki i sobie myślę doceniajcie swoje małżeństwa bo inni tak na to czekają marzą…:) Daj Boże. ..:)\nTak se myślę że człowiek był młodszy a się wyłączył trochę z otoczenia zamiast za kobietami patrzeć a teraz to już słabo z poznawaniem bo każdy w swoją stronę i nawet nie ma na przysłowiowego browara z kim wyjść\nDziewczyny co robicie oprócz modlitwy by zwrócić na siebie uwagę?\nA wy co robicie? Czy wszystko my mamy robic? Jak wy się staracie o kobiety? Głupie pytanie. Wyzej przeciez już napisales….\nZastanawiam się czy warto po tych świadectwach o opuszczeniu o zdradach nalogach zranieniach to ta samotność wcale taka straszna\nModliłam się w tej samej intencji 2 razy nowenna pompejańska. Nie zostałam wysłuchana. Widocznie jestem za brzydka, za głupia i w ogóle się nie nadaje do małżeństwa. Teraz już w nic nie wierzę…\nPrzerwa Tetmajer taki wiersz polełnił „Ja nie wierzę w nic „\nOh,a teraz z kolei podchodzisz do tego,że Pan Bóg za Ciebie załatwi chłopaka i przyjedzie na białym koniu ? Dziewczyno ,ja wiem ,że często tak kobiety sie modlą i prosze o męża,ale bez wiary ,ze sam przyjdzie i zapuka do drzwi. Wychodz do ludzi, a może kogoś spotkasz na drodze. W Komunizmie jakoś potrafili ludzie się spotykać bez internetu ,a teraz ? Robicie problem :D. Nawet nie byłem w komunizmie, ale nawet faceci potrafili wyjść z inicjatywą… Nie pisz, że jesteś brzydka, akurat u kobiety wystarczy coś zmienić w urodzie i już czymś wyróżniasz, może spójrz na swój charakter ?… Czytaj więcej »\nUroda przyciąga ale charakter powoduje że chcemy razem być\nWygląd kwestia przyzwyczajenia i z czasem traci na znaczeniu jak to mówią zawsze można zgasić światło\nDzięki chłopaki ale ja i tak już nie mam nadziei…


Rozpoznanie choroby otrzymamy w formie cyfrowej :: MedExpress.pl\nPaweł Grzybowski 2017-10-16 10:20\nProjekt rozporządzenia stanowi realizację upoważnienia ustawowego zawartego w art. 13a ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia, zgodnie z którym minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje elektronicznej dokumentacji medycznej.\nW rozporządzeniu wymienia się trzy rodzaje elektronicznej dokumentacji medycznej:\n- informację o rozpoznaniu choroby, problemu zdrowotnego lub urazu, wynikach przeprowadzonych badań, przyczynie odmowy przyjęcia do szpitala, udzielonych świadczeniach zdrowotnych oraz ewentualnych zaleceniach - w przypadku odmowy przyjęcia pacjenta do szpitala,\n- informację dla lekarza kierującego świadczeniobiorcę,\n- kartę informacyjną z leczenia szpitalnego.\nObecnie zatem katalog elektronicznej dokumentacji medycznej zostanie zamknięty przez wskazanie konkretnych rodzajów dokumentów, które podlegać będą obowiązkowi ich wytworzenia w postaci elektronicznej oraz opatrzenia kwalifikowanym podpisem elektronicznym lub podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, zgodnie z definicją EDM, określoną w ustawie o systemie informacji w ochronie zdrowia.\nW przyszłości katalog ten – stosownie do stopnia przygotowania usługodawców oraz Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia – będzie sukcesywnie rozbudowywany, aż do momentu uzyskania pełnej informatyzacji usługodawców działających w systemie informacji.\nTagi: Ministerstwo Zdrowia, dokumentacja elektroniczna