Justyna Głowacka, 2012-05-14\nPraca z dzieckiem głęboko upośledzonym- zestaw zabaw i ćwiczeń dotyczącej orientacji przestrzennej\nPraca z dzieckiem głęboko upośledzonym -\nzestaw zabaw i ćwiczeń dotyczących orientacji przestrzennej\nU dzieci z głębokim upośledzeniem umysłowym rozpoznawanie części własnego ciała należy traktować jako fundamenta którym można zbudować inne umiejętności. Ważnym elementem jest wypracowanie poczucia własnego” ja” , dzieci te potrzebują pomocy w nauczeniu schematów czynności i wyćwiczenia ich krok po kroku aby stały się one nawykami. Dlatego też bardzo ważnym elementem w poznawaniu własnego ciała ważne jest zaangażowanie wszystkich doznań które związane są z orientacją w przestrzeni dziecka.\nWażnym elementem w tej terapii jest pobudzanie przede wszystkim układu nerwowego poprzez kształtowanie poprzez ruch i wrażenia dotykowe.\nPoprzez wrażenia dotykowe dziecko poznaje otaczający go świat jak i nabywa świadomości własnego ciała.\nW wyrabianiu orientacji przestrzennej u dziecka głęboko upośledzonego należy wykorzystywać jak najwięcej sfer do rozwoju tej aktywności. Ważnym elementem jest tutaj muzykoterapia która to pozwala na wykształcenie poczucia rytmu, poruszania się w przestrzeni, wykonywania różnych ruchów. Innymi takimi sferami jest aktywizacja wrażliwości dotykowej poprzez którą dziecko poznaje możliwości własnego ciała jak i aktywizowanie i usprawnienie funkcji motorycznych. Ważne jest również wielozmysłowe pobudzenie postrzegania świata które to jest nieodzowne w pracy z dzieckiem nad rozwijaniem umiejętności kształcenia orientacji w schemacie własnego ciała. W dążeniu do wykształcenia świadomości własnego ciała i doskonaleniu orientacji przestrzennej będziemy wykorzystywać różne elementy z różnych sfer życia.\n- aktywizowanie i usprawnianie funkcji percepcyjno motorycznych\n- poznawanie wielozmysłowe\n-poznawanie możliwości ciała\n- rozwijanie świadomości ciała\n- doskonalenie wrażliwości dotykowej\nZestaw zabaw i ćwiczeń dotyczących różnych sfer:\nĆwiczenia i zabawy rozwijające świadomość\n- głaskanie poprzez dotyk dziecko poznaje własne ciało\n- masowanie do masowania można zastosować rożne zabawki do masażu np. piłka\n- wskazywanie części ciała poprzez wskazywanie dziecko poznaje miejsce\ngdzie znajduje się jego buzia czy ręka\n- oglądanie własnego wizerunku w lustrze jest to bardzo ważny elementy w ćwiczeniach ponieważ dziecko poznaje swój wizerunek\n- pokazywanie części ciała dziecko z pomocą pokazuje część ciała np. nogę\n- poruszanie wskazaną częścią ciała jest ważnym elementem w kształtowaniu świadomości ciała ponieważ dziecko poprzez poruszanie nabywa świadomości własnego ciała\n- poznawanie części ciała np. poznawanie rak poprzez wyczuwanie dłoni , palców\nPoznanie różnych doznań dotykowych\n- zabawy paluszkowe np. „idzie rak”\n- chodzenie po różnych powierzchniach może temu posłużyć mata dźwiękowa o różnej strukturze powierzchniowej\n- dotykanie różnych struktur powierzchniowych\n- zabawy z wodą – ciepła, zimna, chlapanie wodą ,wrzucanie różnych przedmiotów do wody i obserwowanie co się z nim dzieje, wyławianie z wody zanurzonych przedmiotów\n-Zabawy z piaskiem przesypywanie oraz wsypywanie do foremek jak i również dolewanie wody i lepienie\nZabawy z kamieniami układanie kamieni jak i polewanie ich wodą i posypywanie piaskiem\n- gniecenie mas przekształcalnych takich jak masa sola, ciasto lina\n- odczuwanie struktur powierzchniowych ręka jak i chodzeniem gołą stopą po różnych powierzchniach\n- ćwiczenia z przedmiotem np. Stan za stołem, stań obok stołu , rzuć piłką we wskazanym kierunku\n- ćwiczenia łączące ruchy dziecka z obrazem wzrokowym: chodzenie po wyznaczonej trasie , chodzenie z omijaniem przeszkód, zabawy konstrukcyjne\n-rozumienie i wykonywanie krótkich poleceń typu wstań , chodź , idź , stań prze mną , obróć się\nKoncentracja uwagi i wyobraźnia przestrzenna\n- zabawy konstrukcyjne :układanie obręczy na stojaku, układnie przestrzenne klocków konstrukcyjnych\n- układanie w przestrzeni: składnie torów kolejowych, składanie ulicy\n- składanie elementów ; układanie kilku puzzli\nPoznawanie własnego ciała i jego możliwości ruchowych\n- kształtowanie swobodnego poruszania się w przestrzeni umiejętność omijania przeszkód bez bezpośredniego stykania się z przedmiotem\n- kształcenie poprawnego siedzenia poprzez stymulację pleców: masaż\n- chodzenie na czworakach i poznawanie możliwości ruchowych i poruszania się\n- praca dłoni poprzez odpowiednie ułożenie i chwytanie przedmiotów\nNawiązywanie kontaktu i współpracy z drugą osobą\n- naśladownictwo czyli powtarzanie poprzez naśladowanie poprzez wskazywanie części ciała , posługiwanie się różnymi przedmiotami, naśladowanie czynności samoobsługowych, naśladowanie podczas zabawy\n- współdziałanie z drugą osoba poprzez prowadzenie , kołysanie, przytulanie poklepywanie itp.\n-komunikacja werbalna poprzez połączenie słowa z pokazywaniem danej części ciała\n- komunikacja nie werbalna poprzez gesty , mimikę twarzy , dotyk symbole i znaki umowne\nOpracowała mgr Justyna Głowacka\nZgłoś błąd Wyświetleń: 6417


Rok temu rozpoczęły się w Polsce szczepienia. Ile zgłoszono niepożądanych odczynów? | Kraków w Pigułce\nRok temu rozpoczęły się w Polsce szczepienia. Ile zgłoszono niepożądanych odczynów?\nOpublikowano najnowsze dane dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych po przyjęciu preparatów przeciwko wirusowi SARS-CoV-2. Do tej pory zgłoszno około 16,6 tysięcy, jednak w większości były łagodne.\n27 grudnia 2020 roku pierwsze osoby otrzymały możliwość zaszczepienia się przeciwko koronawirusowi. Od tego czasu podano łącznie już 46 157 174 dawek preparatu od koncernów Pfizer, Moderna, Johnson&Johnson oraz AstraZeneca. A ile osób skarżyło się na dolegliwości po otrzymaniu szczepionki?\nWłaśnie dokładne dane przekazano na rządowych stronach. Wynika z nich, że do tej pory zgłoszono 16 677 niepożądanych odczynów poszczepiennych. Co istotne jednak, w większości były one łagodne. Dotyczyły między innymi zaczerwienienia i bólu w miejscu ukłucia, bólów głowy, gorączki czy zawrotów głowy.\nW pełni zaszczepionych, czyli takich którzy dostali dwie dawki preparatów od firm Pfizer/BioNTech, Moderna i AstraZeneca lub jednodawkową szczepionkę Johnson & Johnson, jest na dzień dzisiejszy 20 922 571 osób. Dawkę przypominającą podano natomiast już 6 089 485 razy.


Marcin Najman przekazał kurtkę Krzysztofowi Stanowskiemu\nMarcin Najman podczas częstochowskiego finału przekazał swoją niebieską kurtkę Krzysztofowi Stanowskiemu. Właściciel “Weszło” i współzałożyciel “Kanału Sportowego” odebrał wylicytowany przedmiot.\nW ciągu ostatniego roku zawodnik MMA oraz popularny dziennikarz nie szczędzili sobie wzajemnych przytyków. Jednym z najgłośniejszych był niedoszły pojedynek, do którego miało rzekomo dojść na obiektach Rakowa Częstochowa. Wówczas Marcin Najman zjawił się pod budynkiem klubu, natomiast Krzysztof Stanowski przyznał, że propozycja była tylko żartem. Nagrania z udziałem zawodnika pod budynkiem Rakowa od tamtej pory krążą w sieci i doczekały się wielu przeróbek.\nKurtka trafiła na licytację WOŚP\nMarcin Najman postanowił wykorzystać rozgłos wokół tej akcji i postanowił wystawić niebieską kurtkę, która również stała się obiektem memów, na aukcję WOŚP. Licytację wygrał Krzysztof Stanowski, który przy pomocy internautów zebrał 20 tysięcy złotych.\nW niedzielę 31 stycznia dziennikarz już pojawił się w Częstochowie, gdzie odebrał wygraną kurtkę. Obaj panowie nie szczędzili sobie przytyków na scenie, aczkolwiek jednogłośnie przyznali, że w tej sytuacji najważniejszy jest gest.


Elbląg jest kobietą Wniosek o skwer Praw Kobiet złożony do\n„Elbląg jest kobietą”. Wniosek o skwer Praw Kobiet złożony do ratusza\nDziś (5 lipca) w Urzędzie Miejskim został złożony wniosek o utworzenie skweru Praw Kobiet. Miejsce o takiej nazwie miałoby powstać u zbiegu ulic 12 lutego i Nowowiejskiej.\nPod wnioskiem o nadanie nazwy musi znaleźć się 5 podpisów, pomysłodawcy akcji zebrali ich 100. Przypomnijmy, że inicjatywa została zapowiedziana 27 czerwca, wtedy zbiórkę pod wnioskiem rozpoczęli eurodeputowany Robert Biedroń (Wiosna) i posłanka Monika Falej (Lewica). Przy okazji złożenia skierowanego do przewodniczącego Rady Miejskiej wniosku odbyła się konferencja prasowa.\nMonika Falej przypomniała dzisiaj, że na 452 ulice w mieście swoje nazwy od kobiet bierze zaledwie 10.\n- I to nie takich, które zasłużyły się dla Elbląga, tylko nazwiska kobiece znane ogólnopolsko – podkreślała Monika Falej. - Zależy nam na tym, żeby przywracać pamięć o elblążankach, ponieważ to również one budowały Elbląg, działały tutaj i działają – zaznaczyła. - Elbląg jest kobietą – stwierdziła obrazowo.\n- Chcemy przywracać herstorię Elbląga – mówiła Monika Falej (herstoria – neologizm nawiązujący do słowa "historia" i wykorzystujący angielskie słowo "her" - "jej"). - To pierwszy etap do tego, by mówić o elblążankach, żeby dzieci i młodzież widziały, że również takie osoby w Elblągu są – mówiła parlamentarzystka. Podkreśliła, że istotna jest działalność edukacyjna w tym względzie, a skwer miałby być jedynie pierwszym etapem dla dalszej działalności na tym polu. Zaznaczyła, że w Elblągu brakuje miejsc upamiętniających kobiety, np. uczestniczki zrywów niepodległościowych.\n- Chcemy to zrobić ponad podziałami – mówiła posłanka Falej. - Historia jest dla wszystkich, herstoria również.\n- Od 2006 r. jako elbląskie kobiety wychodzimy na czarne protesty, bierzemy udział w różnych ogólnopolskich strajkach – podkreśliła Izabela Daciuk, zaangażowana w zbieranie podpisów pod wnioskiem. Przypomniała też o uczestnictwie elblążan w październikowych protestach. - Inne miasta nadają (takie nazwy – red.), stwierdziłyśmy, że też powinnyśmy taki skwer mieć – mówiła o inicjatywie.\nPosłanka Falej wyraziła nadzieję, że wniosek zostanie rozpatrzony pozytywnie.\n- Liczymy na to, że nie będzie zawirowań, podtekstów, tylko zobaczenie kobiet, które tworzyły Elbląg i symboliczne docenienie ich w ten sposób – mówiła. Dodała, że w trakcie zbierania podpisów pod wnioskiem nie szukano poparcia polityków, radnych etc., podpisy zbierano na ulicach miasta.\n- Rozglądaliśmy się na ulicach, wniosek podpisali, to jest dla mnie ważne, mężczyźni i kobiety – mówiła parlamentarzystka. - Jak tylko słyszeli, jaka to inicjatywa, bardzo chętnie podpisywali – stwierdziła.\nSkąd taki pomysł na lokalizację skweru?\n- Szukaliśmy miejsca, które nie jest w żaden sposób nazwane – podkreśliła Monika Falej. - To oczywiście propozycja, radni i radne też mają swój głos i teraz im oddajemy pałeczkę. Składamy wniosek, chciałybyśmy, żeby to zostało zastrzeżone. Wybór oczywiście należy do radnych, ale zapoczątkowujemy pewną rzecz i myślę, że to dobry początek, by przywracać pamięć elblążanek.\nCo dalej? Monika Falej zaprasza wszystkich, którzy znają historie związane z elblążankami, do współpracy.\n- Chciałabym wydobyć z niepamięci nazwiska kobiet, które przysłużyły się rozbudowie Elbląga – mówiła. Jednym z pomysłów jest zrobienie zakładek do książek z notkami biograficznymi i udostępnianie m. in. w bibliotekach i szkołach.\nPosłanka jeszcze raz podkreśliła rolę inicjatyw związanych z edukacją. - Nie chodzi o stawianie kolejnych pomników, tylko pokazywanie, że za tymi pomnikami stoją również kobiety, nie są to tylko żołnierze, ale również żołnierki, czy osoby, które walczyły w Solidarności, czy te, które teraz budują Elbląg – zaznaczyła. Dodała, że takie zwracanie uwagi na rolę kobiet mogłoby w przyszłości zaważyć na nazewnictwie nowych ulic.\nWeź ty gonado jedź na wczasy\nTak trzymać drogie panie! A źle komentują Ci, co w domu boja się cokolwiek słowem podważyć, nie liczą się wcale, tu za to bohaterowie.\nWłaśnie ona jawnie szykanuje mężczyzn by zbić na głupocie kapitał polityczny - mam nadzieje ze prokurator postawił jej już zarzuty.\nStrajk kobiet. Tych samotnych.\nGłównie tych krytykuje chodzących po mieszkaniu w kalesonach i rozciągniętych gaciach do tego z piwem w ręku.\nWstydzę się za was - Elblążanka\na co to za sugestia ze elblag jest kobieta? a moze elblag identyfikuje sie jako cis-gis-fis-pis-trans-helikopter ?\nChodzą na czarne marsze, marsze popierające Mordowanie dzieci, co z tego ze chorych, tez człowiek i tez chce żyć! Beznadziejne baby, was matki urodziły a wy co jak już jakich problem to lepiej go zlikwidować ? Beznadziejne, TCHÓRZE i EGOISTKI !!\n@Dede - Feminizm kończy się gdy trzeba wnieść pralkę na trzecie piętro.\nFalej w Olsztynie jest wyśmiewana to u nas próbuje zbić polityczny kapitał a przy okazji te lochy obok niej\nŻądamy przywrócenia tablicy z napisem "Apolityczny róg 2 maja "\na pisiory atakują. .. ..


Utrudnienia na Hempla i Kołłątaja: Jeden pas jezdni zamknięty - Dziennik Wschodni\nUtrudnienia na Hempla i Kołłątaja: Jeden pas jezdni zamknięty\nOd poniedziałku lepiej omijać ulice Hempla i Kołłątaja. Z powodu remontu Centrum Kultury jeden pas jezdni jest zamknięty i obowiązuje ruch jednokierunkowy.\nPrace, przez które jest zamknięty jeden pas jezdni, którym możemy wyjechać z centrum, zaczęto w poniedziałek. Z tego powodu autobusy zatrzymujące się w tej okolicy będą jeździły innymi trasami.\nLinia 39 w stronę osiedla LSM przy skrzyżowaniu z ulicą 3 Maja skręci w Krakowskie Przedmieście i ulicą Kapucyńską wróci z powrotem na Narutowicza. Autobus jadąc w kierunku ul. Turystycznej nie zmieni trasy.\nPojazd linii 52 w ten sam sposób dojedzie do Placu Wolności. Objazdy zapowiedziano do odwołania.


Soundbar z Dolby Atmos i DTS:X Denon Home Sound Bar 550 nowość\nSoundbar z Dolby Atmos i DTS:X w ramach systemu Denon Home – Denon Home Sound Bar 550\n14/01/2021, 10:00 · Paweł Okopień · @paweloko · 0\nW 2020 roku system multiroom audio od Denona, znany pod nazwą HEOS, doczekał się olbrzymiej aktualizacji. Pojawiły się nowe głośniki Denon Home 150, 250 i 350. Teraz do rodziny tych głośników dołącza Soundbar – Denon Home Soundbar 550 – dobrze wyceniony, minimalistyczny głośnik z Dolby Atmos.\nDenon Home Sound Bar 550 zapowiada się naprawdę nieźle zwłaszcza, dla posiadaczy ekosystemu Denon Home (HEOS). Nowy soundbar jest kompaktowy, a jednak oferuje wsparcie dla dźwięku DTS:X i Dolby Atmos. Producent zapowiada, że rzeczywiście mamy usłyszeć dźwięk 3D. Mam nadzieje, że będziemy go na łamach iMagazine wkrótce testować i uda się potwierdzić te zapowiedzi, gdyż brzmi to obiecująco.\nOczywiście dla pełni efektów Denon rekomenduje użycie dwóch głośników z serii Denon Home jako tyłów oraz subwoofera DSW-1H. Wtedy możemy mówić o kompletnych doświadczeniach rodem z systemów kina domowego.\nDenon Home Sound Bar 5550 wspiera aplikację HEOS, będzie też obsługiwał Alexę. Na pokładzie nie zabrakło AirPlay 2 i Bluetooth. Wśród ciekawych rozwiązań jest integracja z systemami inteligentnego domu jak Control4 czy Crestron (niestety bez szerszej współpracy z HomeKit).\nDenon Home Sound Bar 550 w sprzedaży będzie dostępny od lutego. Cena w Europie została ustalona na poziomie 649 euro. To nieco więcej niż wiele typowych soundbarów z Dolby Atmos, ale też znacząco mniej względem Sonos Arc.\n#Denon #Dolby Atmos #soundbar\nDenon Home – nowy system multiroom oparty o technologię Heos już wkrótce Nowe amplitunery Denon z Dolby Atmos, AirPlay oraz Amazon Alexa Denon DHT-S716H soundbar, który nabiera rumieńców w towarzystwie Denon Home 250 – na ten głośnik Wi-Fi czekałem! TCL wprowadza na rynek nowy wysokiej jakości 3.1-kanałowy soundbar Dolby Atmos Sonos Arc – soundbar z Dolby Atmos na miarę ekosystemu Sonos


Rondo dla rowerzystów, choć nie dla kierowców | I bike Kraków\nMuszę przyznać, że nieco się już zgubiłem w zamiarach reorganizacji ruchu wokół Plant. Niewątpliwie jedną z ciekawszych propozycji reorganizacyjnych jest minirondo pod Dworcem Głównym. Ciekawą o tyle, że wszystkie trzy typy pojazdów – tramwaje, rowerzyści i samochody – mają się poruszać po tej samej przestrzeni, jednak reguły poruszania się mają mieć zupełnie różne. Jak ma to wygądać w praktyce?\nTramwaje miałyby się poruszać tak jak dotychczas.\nRowerzyści mieliby się poruszać po rondzie.\nKierowcy samochodów mają natomiast otrzymać nakaz skrętu w prawo. Prawoskręt ma być jednocześnie wymuszony geometrią ronda.\nNie wiem, ile z tych pierwotnych propozycji inżynierów z PK pozostaje aktualnych. Nie da się jednak zaprzeczyć, że zaprojektowanie takiego skrzyżowania to dla każdego inżyniera koszmar, zwłaszcza że w ciągu Plant zaproponowano budowę dwukierunkowej drogi rowerowej. A polskie przepisy inaczej traktują tramwaj i autobus zjeżdżające z ronda.\nDzisiejsze wideo pokazuje świetny przykład holenderskiego „da się”. Chociaż oczywiście to rozwiązanie nie nadaje się do skopiowania w Krakowie, to pokazuje ile można osiągnąć dzięki odrobinie dobrej woli i popartej doświadczeniem pomysłowości.\nbezpieczeństwoHolandiainfrastruktura rowerowaorganizacja ruchuprojektowanierondorowerświatvideo\nz dwukierunkowej drogi rowerowej wokol Plant juz zrezygnowano, wiec pewnie i rondo nie powstanie. a ta konstrukcja z video jest swietna. pewnie sie holenderskim inzynierom nudzi, skoro takie szykany dla kierowcow wymyslaja. Ciekawe co na to klasyk od „nie ma na to zgody. nie moze byc tak, zeby wszedzie na rowerze sie dalo dojechac”?\nŻadne to wielkie wymyślanie (na filmie). W Holandii tak wygląda każde rondo – wokół ronda dla aut jest rondo dla rowerów. Ważny fakt – samochody zjeżdżając z ronda ustępują rowerom, tak jest zawsze. Na filmie widać trójkąty namalowane na jezdni. Bardzo często na drodze nie ma żadnych znaków tylko malowanka. W Polsce wyznaczanie pierwszeństwa oznakowaniem poziomym jest nielegalne, „nie da sie inaczej bo się panie ludzie pozabijajom”.\nPoza tym rondo na filmie jest „niedokończone” (zapewne z powodu braku miejsca), bo zwykle auto po skręcie może się „schować”, tj. miejsce zatrzymania odsunięte jest od ronda, i ustawia się prostopadle do drogi rowerowej, dzięki czemu ma lepszą widoczność i nie blokuje jadących po rondzie.\n” W Polsce wyznaczanie pierwszeństwa oznakowaniem poziomym jest nielegalne”\nPrzynajmniej od 2002 r.\nPar. 2 ust. 6 rozporządzenia o znakach i sygnałach drogowych: „Znaki poziome odzwierciedlające znaki pionowe ostrzegawcze lub zakazu stanowią powtórzenie zastosowanych znaków pionowych”.\nW praktyce znaki poziome nie są u nas stosowane jako samodzielne oznakowanie, może za wyjątkiem linii dzielących pasy ruchu.\nswietnym rozwiazaniem jest to, ze rondo jest tylko dla rowerzystow, samochody moga jechac jedynie na wprost lub w prawo, a do tego musza esowac, czyli geometria drogi wymusza mniejsze predkosci. to jest to, co nazwalem swietnym rozwiazaniem. gdyby to mialo byc pelne rondo dla wszystkich, to juz lepsze by bylo, bez tej wydzielojnej drogi rowerowej, przynajmniej w Polsce, tak jak na Mazowieckiej w Krakowie.\nNie będzie dwukierunkowej ddr? W takim razie jaka jest najnowsza koncepcja?\nWłaśnie. Co w takim razie?\njednokierunkowy pas rowerowy – kontrapas. w przeciwnym kierunku rowerzysta bedzie sie poruszal w ruchu ogolnym razem z innymi pojazdami. nie bedzie problemow na skrzyzowaniach.\nco prawda Marcin Hyla ma zdaje sie jeszcze lepszy pomysl na ring, ale trzeba by go zrobic za jednym zamachem na calosci 1. obwodnicy. na fragmentach by to nie zagralo, bo nie daloby sie bezpiecznie podlaczyc tych kontrapasow na skrzyzowaniach.\nmarcin ha proponowal by kontrapas zostal ulokowany tuz przy jezdni ruchu ogolnego, czyli patrzac od Plant – tory, kontrapas, jezdnia, chodnik.\na bedzie jak na rysunkach z tego audytu\nA jakiej szerokości ta jezdnia dla ruchu ogólnego? I czy torowisko będzie oddzielone separatorem od jezdni?\nszerokosc jezdni jest na projekcie, chyab 3 m, bedzie tez roznica wysokosci pomiedzy torowiskiem a jezdnia ok. 7 cm. kontrapas ma byc w poziomie torowiska, a skrzyzowania maja byc wyniesione.\nTrochę słabo. Mało miejsca na wyprzedzanie rowerzystów, więc napięcia murowane. To już lepiej byłoby dla bezpieczeństwa zawęzić tę jezdnię ile tylko się da (2,75, 2,5m?).\nA ja mam pytanie o terminy. Bo wydawało mi się, że prace mają ruszyć w tym roku?\nDlaczego nie projektuje się lokalizacji przystanków, przy przebudowie I obwodnicy, za skrzyżowaniami? Szczególnie jest to ważne przy teatrze Bagatela, gdzie obecnie za „peron przystankowy” robi ulica Szewska, a po podjechaniu tramwaju można obserwować wyścigi na właściwy przystanek.\nna pierwszych kuluarowych rozmowach o zmianach na 1. obwodnicy, padlo cos o przesunieciu przystanku Wawel z Gertrudy na Stradomska. pod Bagatela jakos sobie tego nie wyobrazam. tak naprawde niewiele by sie dla pasazerow zmienilo, nadal trzeba by bylo biegac miedzy przystankami, chcac sie przesiasc, tyle tylko, ze bylyby w innym miejscu.\nmoim zdaniem lokowanie przystankow za skrzyzowaniami, jesli sie w ogole sprawdza, to tylko na duzych skrzyzowaniach z sygnalizacja swietlna. ale szczerze w to watpie. kilka razy przeklinalem to rozwiazanie na rondzie grzegorzeckim.\nAkurat pod Bagatelą to by się sprawdziło bardzo dobrze. Załóżmy, że chcę jechać z Bagateli na Bronowice, gdzie czekać na przystanku? Będę czekał na 8, a tu mi podjedzie 4 albo 24, nic tylko się denerwować. To samo w stronę dworca, czekam na 20, a tu mi ucieka np 4. Dobry inżynier rozwiąże każdy problem, więc nie sądze że nie dałoby się przenieś pod Bagatelą tych przystanków.\nCo do Wawelu to lokalizacja przystanku nie ma większego znaczenia bo nie krzyżują tam się linie tramwajowe. Jedyną korzyścią byłoby to że droga rowerowa nie przechodziłaby przez przystanek\nwez prosze pod uwage jeszcze autobusy, ktore tamtedy jezdza i beda jezdzic nawet po przebudowie. teraz mozna sie przesiasc z np. 124 (kierunek cracovia) na 14 (kierunek Bronowice) bez przechodzenia na inny przystanek, inny peron przystankowy.\nCodziennie jeżdżę komunikacją miejską, nie mam niestety bezpośredniej linii na trasie po której jeżdżę i muszę się przesiadać. Mogę powiedzieć z własnego doświadczenia, że dużo wygodniejsze jest jak z jednego peronu odjeżdżają wszystkie tramwaje/autobusy w jednym kierunku. Z linii 124 na 14 można przesiąść się przy Basztowej bez przechodzenia na inny przystanek, jednak przy Bagateli jest więcej linii i oczekiwanie na tramwaj byłoby krótsze – tylko tu trzeba mieć szczęście i ustawić się na odpowiedni przystanek…\n@Marek. nie napisalem tego, zeby udowodnic, iz nie masz racji, bo Twoje argumenty zaczely mnie przekonywac, ze jednak ja masz. sugeruje, bys napisal pismo, maila, zatelefonowal do zikit i przedstawil swoja propozycje. remont jeszcze nie ruszyl. byc moze jest jeszcze czas na poprawki.\nNo akurat bagatela jest przykładem gdzie instynkt stadny powinien szybko podpowiedzieć ci że na tramwaj czeka się na wylocie Szewskiej. Wszyscy tak robią i zawsze zdążą.\nAkurat o tym pisałem wcześniej, ale czy to jest rozwiązanie na miarę XXI wieku?\nTylko że sam przystanek już na karmelickiej nie rozwiązuje wszystkich kierunków.\nmaiłbyś 3 przystanki i różne tramwaje stające na różnych przystankach jedna przed drugie za skrzyżowaniem.\nTrochę by był bajzel. Przesiadający się tez mieli by problem.\nA problem stania i czekania skąd pierwszy przyjedzie tramwaj powinny załatwić tablice świetlne podające czas dojazdu na przystanek.\nChyba prostsze niż dodawanie kolejnego przystanku.\nWłaśnie o to chodzi, żeby wszystkie były za, a nie część za a część przed


Czy warto uczyć dziecko angielskiego od najmłodszych lat? | eDzieciakowo.pl\nNauka Autor: Maria\nNauka angielskiego od najmłodszych lat nie jest wcale trudną czynnością, jeśli będzie ona oparta również na zabawie. Już od przedszkola dzieci uczą się podstawowych anglojęzycznych słówek, aby łatwiej później mogły przyswoić dany język obcy. Czy warto zatem postawić na naukę angielskiego?\nPrzyswajanie nowego języka\nNauka angielskiego dla naszego dziecka może być to niekiedy dosyć trudne wyzwanie w szczególności, jeśli nasza pociecha ma dopiero kilka lat. Niekiedy w przedszkolu już dziecko ma pierwszą styczność z angielskim. Są to najczęściej najprostsze słówka, zdania, zwroty lub liczebniki. Jest to z pewnością nauka nie tylko języka, ale przełamywanie bariery językowej. Wówczas wprowadza się naukę poprzez zabawę i proste piosenki. Dziecko oswaja się nie tylko z polskim, ale również z innym językiem obcym. Zdecydowanie większy materiał zaczyna się przerabiać w szkole. Oczywiście z każdym rokiem tematy stają się coraz trudniejsze, aby etapowo oswajać się z daną wiedzą. Wówczas dziecko poznaje nowe informacje oraz zagadnienia, które pozwolą mu dalej się rozwijać. Ważne jest, aby zapewnić kontakt z angielskim już od najmłodszych lat. Z pewnością łatwiej będzie wyglądała nauka trudniejszych tematów. Nie bez powodu już w przedszkolu odbywają się zajęcia z języka angielskiego.\nSystematyczność w kolejnych latach\nSystematyczność to z pewnością zaleta, która prowadzi do zamierzonych efektów. Jest bardzo ważna w nauce języków obcych. Dlatego, pomimo uczenia się angielskiego przez naszą pociechę w szkole, warto również postawić na naukę poza nią, np. poprzez różne kursy w szkole językowej. Wówczas dziecko spędzi swój wolny czas w przyjemny sposób połączony z nauką. Obecnie wiele rodziców decyduje się na takie kursy, ponieważ wiedzą, że obcowanie z angielskim od najmłodszych lat może przynieść korzyści. Ponadto to także ciekawa forma spędzania wolnego czasu w szczególności, jeśli wybierzemy dla dziecka zajęcia w grupie, gdzie dodatkowo będzie mieć kontakt z rówieśnikami. Zajęcia prowadzi lektor za pomocą materiałów multimedialnych oraz poprzez zabawę i gry. Szkoła angielskiego dla dzieci to odpowiedni wybór, jeśli zależy nam, aby pociecha mogła swobodnie posługiwać się w prawidłowy sposób tym językiem obcym.


Łóżko BABY DREAMS kotek dla dzieci | Sklep internetowy Mirat.eu\nPojedyncze łóżko BABY DREAMS na zanóżu i zagłowiu posiada kolorową nalepkę z motywem terenowego samochodu. Boki łóżeczka są kolorowe, a ich barwę można wybrać spośród 9 dostępnych wariantów. Kolor łóżka można wybrać razem z dzieckiem, by sprawić mu radość we wzięciu udziału w zakupie łóżka przeznaczonego specjalnie dla niego. Te dziecięce łóżko w zestawie posiada stelaż o elastycznych listwach oraz ruchomą barierkę o długości 100 cm. Łóżko z barierką perfekcyjnie sprawdzi się w przypadku najmłodszych dzieci, ponieważ uchroni je przed wypadnięciem z łóżka w trakcie snu. Dodatkowo barierka jest zdejmowana i bez problemu można ją każdego dnia ściągać i ponownie zakładać. Do łóżka dla dzieci można dokupić dwudzielną szufladę posiadającą gumowe kółka ułatwiające wyciąganie jej z pod łóżka. Łóżko z szufladą umożliwi przechowywanie pościeli, a także innych rzeczy dziecka. Prezentowane łóżko sprzedawane jest bez materaca, ale stanowi on element za dodatkową opłatą. Do wyboru są 4 różne materace, z których każdy z nich zapewni dziecku komfortowy sen. Decydując się na zakup łóżka z materacem, masz pewność, że jest on idealnie dostosowany do danego łóżka.


Strona główna ⇒ erratum\nNadzieja moja jest - Onet.pl Blog\ni 107 komentarzy.\nJest tu przede wszystkim warsztat debiutujących twórców, którzy opowiedzieli tę historię w niezwykle dojrzały, mądry sposób, zdobywając zresztą nagrodę na zeszłorocznym festiwalu w Sundance.\nAki Kaurismäki: Człowiek z Hawru (Le Havre) [Zobacz trailer]\nPochwała skromności, uczciwości, empatii i poczciwości – wartości, o których współczesny zdaje się coraz bardziej zapominać. Aki Kaurismäki stworzył fajową opowieść, który zdecydowanie wygrywa w rywalizacji o najsympatyczniejszy i najbardziej budujący film roku.\nMarek Lechki: Erratum [Zobacz trailer]\nWczesny Thomas McCarthy w wersji rodzimej: przypadkowy powrót w rodzinne strony jako synonim życiowego resetu, który tak potrzebny był bohaterowi, by odzyskać równowagę i wewnętrzny spokój. Dodatkowo nostalgiczne spojrzenie na prowincjonalną rzeczywistość, która jest bohaterem tej historii sama w sobie. Polskie Sundance jak się patrzy – w końcu!\nJulia Leigh: Sleeping Beauty [Zobacz trailer]\nIntrygująca bohaterka, która szuka odskoczni dla banału codzienności w seksualnych, przypadkowych przygodach do czasu, aż.\nZainspirowany głośnymi wydarzeniami we Włodowie thriller o zbrodni, która wstrząsnęła polskimi mediami i wymiarem sprawiedliwości. W niewielkiej mazurskiej miejscowości dochodzi do krwawego morderstwa, którego sprawcą może być niemal każdy z okolicznych mieszkańców. Okazuje się, że ofiara - 60-letni recydywista - od lat okrutnie znęcała się nad sąsiadami. Rozpoczyna się śledztwo, w którym na jaw wychodzą skrzętnie ukrywane tajemnice miejscowych.\nOd "Lokomotywy" takie rzeczy popełniał :)\nPowinno być: miłość.\nI tu się z poetą zgadzam, absolutnie!\nTagi: julian tuwim erratum erotyk\nqwadrat 2010-03-24 09:51:41\nJa dziś chyba umrę... Nie ma takiej rzeczy, która by mnie nie doprowadzała do szału. Mam gdzieś dobre maniery i zasady. Najchętniej wyszłabym z siebie i stanęła obok.\nAuta źle poładowane. Terminy dziś rozgoniły się jak szalone. Tęsknota za przytulaniem mnie zżera:) Słońce flirtuje ze mną i skutecznie odciąga uwagę od pracy. Ciągnie mnie i ciągnie ta wiosna... Czekam z utęsknieniem na pierwszy od dawna wolny weekend i znając moje.


rawdę bardzo proste. Wystarczy dowiedzieć się tego, czym jest fotowoltaika. Daje ona ogromne możliwości, jeśli chodzi o pozyskiwanie zielonej energii. Solary pozwalają na pobieranie promieniowania słonecznego i przekształcenie go\nGłowimy się nad tym, jak płacić mniejsze rachunki za prąd, a odpowiedź jest bardzo prosta i na wyciągnięcie ręki mamy gotowe już rozwiązanie. Jest to naprawdę bardzo proste. Wystarczy dowiedzieć się tego, czym jest fotowoltaika. Daje ona ogromne możliwości, jeśli chodzi o pozyskiwanie zielonej energii. Solary pozwalają na pobieranie promieniowania słonecznego i przekształcenie go na energię elektryczną. Chodzi tuta\nStatystyczne badania w farmaceutyceUraz ortopedyczny - jak wybrać lekarza?Krótko o dentystach i ich gabinetachKrótko na temat fotowoltaicznych instalacjiNaprawa PC'tówTaksówka na tle dużych miastOgólny tekst o prawieSzkolenia BHPOgólnie o księgowościNowe metody w 2020 jak lepiej uczyć bhpImplanty zębowe GliwiceO kontrolowaniu światła we wnętrzuCzego jeszcze nie wiesz o klimatyzacjiMvmt plWykonać instalacje chłodnicze dobrze?Dzisiaj o DJ'ach, muzyce i sprzęcie grającymO urządzaniu ogrodów w różnych stylachUWAGA! Nie Kupuj Nic Aby zobaczyć taniec w Krakowie Zanim Nie Przeczytasz Tego!Sposób na rozwój firmy - marketing internetowyJak długo musisz kupić fotowoltaikę?Niepubliczne kliniki i zakłady opiekiPlumber - when you need some help with pipesRóżne potrzeby na artykuły papiernicze różnych firmJak pozycjonować? O pozycjonowaniu GliwiceSzybki temat: geodezja i geodeciUczyć bhp? Dokładnie!Badanie opinii klientów- call centerO stomatologiiAbout a common problem - with pipesŻycie codzienne i kwestie techniczne


Artykuł: Jak Hubert Wołąkiewicz Lechię na Lecha zamienił\nTygodnik lechia.gda.pl nr 250 (1/2011)\nPIŁKARZA KUPIĘ/SPRZEDAM, CZYLI...\nNie, nie. Tak o Hubercie Wołąkiewiczu nie powiedział się ani prezes Lechii Maciej Turnowiecki, ani właściciel spółki Andrzej Kuchar. To również nie są słowa trenera biało-zielonych Tomasza Kafarskiego. Powyższy cytat to fragment wywiadu, który Przegląd Sportowy przeprowadził z Andrzejem Kadzińskim, prezesem Lecha Poznań. A niewybredna opinia dotyczy transferu Sławomira Peszki, który przeszedł do FC Köln.\nCo zatem powyższe słowa mają wspólnego z Hubertem Wołąkiewiczem, zawodnikiem gdańskiej Lechii? Z pozoru niewiele, ale uważny kibic w mig odczyta ukrytą analogię. Bo czyż Wołąkiewicz nie był zawodnikiem, który decydował o obliczu drużyny z Gdańska na boisku? Czy nie deklarował przywiązania do biało-zielonych barw i szacunku wobec sympatyków Lechii? Czyż nie podkreślał, że to właśnie z klubem z ulicy Traugutta wiąże swoją piłkarską przyszłość ? Czy nie przekonywał, że chce zostać nad morzem, mimo iż inne kluby oferują znacznie lepsze warunki zatrudnienia (tzn. wyższy kontrakt)? Na wszystkie te pytania można odpowiedzieć twierdząco. Sęk w tym, że wszystkie te zapewnienia o przywiązaniu do barw i gry dla kibiców, a nie pieniędzy na niewiele się zdały. Już 3 stycznia, godziny po otwarciu okienka transferowego, dotychczasowy pupil kibiców Lechii złożył podpis pod kontraktem, na którym widniało logo… Lecha Poznań. Tego samego Lecha, z tym samym prezesem, który co prawda brzydzi się zachowaniem „zdrajcy – Peszki”, nie widzi jednak niczego złego w zatrudnieniu piłkarza, który w identyczny sposób zachował się wobec Lechii. Kalemu ukraść krowę – źle, Kali sam ukraść krowę – dobrze.\nOczywiście, nikt nie broni Wołąkiewiczowi zmienić pracodawcy. Bo tak naprawdę nikt z kibiców nie oczekuje już po piłkarzu niemal dozgonnej wierności barwom klubowym. Przykłady Zdzisława Puszkarza czy Andrzeja Głowni – od początku do końca zawodniczej kariery przywdziewających biało-zielony trykot – to już zmierzchła, niestety, historia. Dziś zawodowy piłkarz gra w Gdańsku, za pół roku w Poznaniu, a za dwa lata w Krakowie, Warszawie czy Kielcach. I nikogo to nie dziwi. Gra się tam, gdzie po prostu zarobi się więcej. Ta prosta zależność rządzi dzisiejszym futbolem nie tylko w Polsce. Co bardziej ambitni przebąkują coś o chęci rozwoju, sprawdzenia się w konfrontacji z zagranicznymi przeciwnikami lub przebicia się do narodowej kadry. Znakomita większość zaś kieruje się wyłącznie względami ekonomicznymi. A jak „nie ma sianka, to nie ma granka”.\n„Sianka” zabrakło też i w Gdańsku na spełnienie finansowych oczekiwań Huberta Wołąkiewicza. Negocjacje przypominały brazylijską telenowelę. Jeśli wierzyć działaczom klubowym, obrońcy Lechii proponowano różne warianty kontraktu, na które sam zawodnik przystawał, po czym zmieniał zdanie i zwiększał swoje żądania. Gdy rozmowy miały wreszcie przynieść zadowalający obie strony kompromis, na przeszkodzie stanęła kwota prowizji dla menadżera piłkarza Przemysława Erdmana. Ostatecznie do porozumienia nie doszło. Sam zawodnik twierdzi, że bardzo zależało mu na grze w Gdańsku, jednak władze Lechii nie okazały się dostatecznie zdeterminowane, by Wołąkiewicza na Traugutta zatrzymać. Jak było faktycznie? Tego z pewnością się nie dowiemy, a prawda jak zwykle leży po środku. Efekt finalny jest znany – Wołąkiewicz od lipca 2011 jest zawodnikiem poznańskiego Lecha.\nStało się, jak się stało. Ceniony przez gdańskich kibiców zawodnik opuszcza Lechię i trzeba się z tym faktem pogodzić. Nie sposób jednak przejść do porządku dziennego nad stylem, w jakim młody środkowy obrońca pożegnał się z biało-zielonymi. Wielu kibiców ma żal do Huberta za grymasy w negocjowaniu nowego kontraktu z Lechią, które tak naprawdę były jedynie „zasłoną dymną” i grą na wytargowanie jak najlepszych warunków w Lechu. Jak do rzeczywistości mają się zapewnienia o przywiązaniu do Lechii i wierności jej barwom? Dziś wyglądają one jak słowa rzucone na wiatr, puste deklaracje mające na celu zyskanie sobie przychylności i sympatii kibiców.\nJak potoczą się piłkarskie losy Wołąkiewicza? Nie wiadomo. Być może wypłynie w Poznaniu na szerokie wody, pokaże się w europejskich pucharach i na stałe wskoczy do składu reprezentacji. A może powtórzy się casus Łukasza Trałki, który odchodząc z Lechii miał przed sobą podobne perspektywy, a dziś popadł w przeciętność. Na razie Hubert wciąż jest piłkarzem Lechii i ma wizję gry w trzecioligowych rezerwach.\nCo by się nie stało, Wołąkiewicz zostawia po sobie w Gdańsku spaloną ziemię. Już zdążył do niego przylgnąć mało imponujący przydomek „Pinokio” – kłamczuszek pazerny na pieniądze. Przychodził do Lechii jako zawodnik odtrącony przez Lecha. Lechia dała mu szansę gry, doskonalenia swoich umiejętności . Zaskarbił sobie publiczność swoim charakterem, nieustępliwością. Był nawet kapitanem drużyny, nieraz odbierał owację na stojąco. Teraz na Traugutta mogą go spotkać gwizdy i wyzwiska. Bo na reputację pracuje się latami, ale zniszczyć można ją w jednej chwili.\nwołąkiewicz = jude zobaczymy czy wygryzie czarnego manka albo bosego wydaje mnie sie ze czeka w lech...\nkontakt | 1.189


od czasu do czasu: Ze wspomnień babci: Dom rodzinny. Miejsce: Szarbsko. Czas: dwudziestolecie międzywojenne.\nZe wspomnień babci: Dom rodzinny. Miejsce: Szarbsko. Czas: dwudziestolecie międzywojenne.\nNotka opublikowana w "salonie24", 16 grudnia 2008 roku.\nW tym roku odeszła moja babcia. Miała niezrównany talent gawędziarski i świetną pamięć. Potrafiła godzinami opowiadać. Starałem się to wykorzystać, aby jak najwięcej dowiedzieć się o przeszłości - faktach, zwyczajach, zdarzeniach. Po naszych rozmowach pozostało kilka godzin nagrań. Pisząc poniższą notkę starałem się wygładzać stylistykę rozmowy, tylko po to, aby dopasować jej formę do ram tekstu pisanego. Aby jednak wprowadzić czytelnika w czas i miejsce, wstęp zaczerpnę z książki brata babci.\n„Powiat konecki z powiatem piotrkowskim miał wspólną granicę, którą stanowiła Pilica. Na wschodnim brzegu usadowiła się nad strumyczkiem, zwanym Strugą, moja wieś rodzinna, Szarbsko. Tuż na skraju lasu, na piaszczystych gruntach, niewiele więcej niż 200 metrów od brzegu Pilicy, znajdowały się pierwsze domostwa wsi. Na obu jej stronach nad strumykiem stały dwa młyny. Od zachodniej strony osady, najbliżej rzeki, widać było ładny murowany szlachecki dworek. Układ wsi, jej położenie i otaczająca przyroda podnosiły urok tego nadpilickiego zakątka. Kto tu znalazł się pierwszy raz, orzekał: jest biednie, ale ładnie.\nByło tu biednie, to prawda; ziemie słabe i o wiele ich za mało, aby zaspokoić minimalne potrzeby wielu rodzin. Na ponad czterdzieści gospodarstw nie było więcej niż dziesięć, które miały osiemnaście i więcej mórg gruntu, pozostałe to sześcio- i dwunastomorgowe. Dziś trudno zrozumieć, jak kobieta pracująca w gospodarstwie i w tak ciężkich warunkach mogła podołać wychowaniu sześciorga, a często więcej dzieci. Ja urodziłem się w 1909 roku jako pierwsze dziecko w rodzinie. Moi rodzice mieli sześć mórg gruntu i ośmioro dzieci.\nJuż w końcu dziewiętnastego wieku przeludnienie wsi było mocno odczuwane. Carskie władze pod naciskiem obdzieliły dodatkowo chłopów ziemią. To wpłynęło na ożywienie wsi, a także miasta, w którym rozwijał się handel, rzemiosło. Najbliższe w okolicy miasto gubernialne – Piotrków – potrzebowało rąk do pracy. W mojej wsi, mając możność zmniejszenia ilości gąb do jedzenia, oddawano młodych chłopców do miasta na praktykę w rzemiośle. Szczególnie dużo tych młodych ludzi poszło do zawodu szewskiego. Było też w okolicy kilku nauczycieli i księży pochodzenia chłopskiego, którzy zdobyli wówczas wykształcenie. Kobiety prawie nie brały udziału w migracji.\nW rodzinie mojego ojca było również za dużo ludzi w stosunku do posiadanej ziemi. W krótkim też czasie czterech braci ojca poszło wraz z innymi szukać chleba w Piotrkowie.[...]”\nStefan Krupa (1909-1983) „A jednak tak było”, Wydawnictwo Literackie, Kraków, 1981.\n„Nasz dom był duży i bardzo stary. Wchodziło się do przestronnej sieni, ale nie na wylot domu. Po prawej stronie było pomieszczenie na spożywcze rzeczy. Na wprost był komin. W sieni była też półka na buty. Dom składał się z dwóch mieszkań. Z lewej strony wchodziło się do dużej chałupy. Tak się dawniej mówiło: mała chałupa i duża chałupa. Obie miały komorę. Mała chałupa i sień miały podłogę na glinie.\nW dużym mieszkaniu okna wychodziły na wschód i na południe. Chałupę dużą bieliło się dwa razy do roku wapnem lasowanym. W promieniu 9 kilometrów w kierunku na Sulejów były wapienniki. Przed bieleniem wszystkie sprzęty domowe wynosiło się z domu pod dyktando mamy. Również wszystkie sienniki były wymieniane.\nW dużej chałupie nie było szaf, za dużo miejsca zajmowałyby. Więc komora biegła wzdłuż, przez całą długość mieszkania. Były tam powbijane haki i wieszaki drewniane. Jedna strona była męska, druga damska.\nZaraz za wejściem do dużego mieszkania, po prawej stronie stał piec – kuchnia do gotowania. Nie była to kuchnia zamykana, miała popielnik, jak kominek. Nad kuchnią (płytą) było wejście do pieca chlebowego. Piec chlebowy był bardzo duży. Mama piekła w nim 6 bochenków 3-4 kilowego chleba. Piec ten kończył się w komorze. Był tam pod sufitem wywietrznik z siatką drucianą. Jak trzeba było, to się ją wysuwało. Na piecu leżał worek grzybów i to wszystko, co mogłoby zapleśnieć. Koło kuchni stał piec z kamienia ciosanego. Cały czas był gorący. Gdy się gotowało jedzenie, płomień przechodził przez ten piec i dopiero z tego pieca było wejście do komina. Naokoło pieca była jeszcze ławka, aby można było usiąść i plecy sobie grzać. Mniejsze dzieci lubiły na tej ławie spać. Był też mały stół do jedzenia. A dalej stały trzy łóżka. Obok stała też duża ława, codziennie służąca do maglowania bielizny, kładło tam się poduszki, pościel. Drugi stół to był stół-ołtarzyk. Ładnym obrusem był nakryty, stała na nim figurka krzyża, ładna, drewniana, stolarz znajomy go wykonał. Obok stały obrazki Matki Boskiej. Na tym krzyżu zawsze różaniec mamy wisiał, koło niego leżała książeczka do nabożeństwa. Rodzice umieli czytać. Ojciec i mama uczyli się czytać po rusku w szkole, a po polsku, dla bardziej pojętnych chłopskich dzieci, dziedzic sam zorganizował naukę.\nZa wejściem do dużej chałupy, z lewej strony stała szafa na talerze, zamykana bez prześwitu u dołu. Tam chleb się tylko kładło (te sześć bochenków). Szafa była dwuczęściowa. Wyżej kładło się talerze, była tam też skrzynka, gdzie leżały żeleźnioki (garnki, miseczki).\nOd północy leżało małe mieszkanie, w którym okna wychodziły na zachód i na północ. Mała chałupka miała komorę spożywczą. Fasola, kasza, mąka. Stały też w niej łóżka, gdyż w dużym mieszkaniu wszyscy byśmy się nie pomieścili. W małej chałupie na łóżkach nie było sienników, bo mama mówiła, że przez sienniki wieje z boku. Łóżka wykładało się słomą, bardzo grubo. Derki, nakrycia, wszystko było własnej roboty.\nJadło się na miseczkach. W domu były dzieci, więc nie nadążyłoby się kupować talerzy. Każdy miał swoją miseczkę. Na zupę oraz na drugie danie. Pamiętam, że jak byłam mała, to jeździł szmaciarz i sprzedawał opoczyńskie talerze. Łatwo się tłukły, nie nadążano ich kupować. A miseczki były w środku wylewane białą polewą, ładne. Jadło się zwykle siedząc na taborecikach, stołeczkach przy niedużym stole. Gdy zjeżdżała się liczna rodzina z miasta, mama nakrywała dużą ławę i stawiała donicę, w której podawała najczęściej pierogi, do pierogów był kapuśniak z grzybami albo krupnik.”\nZe wspomnień Wandy Paczkowskiej z Krupów (1920-2008), nagranych 5.03.2007 roku.\nAnonimowy 25 listopada 2010 11:52\nSzanowny Panie, pracuję w Bibliotece Pedagogicznej w Piotrkowie przy gromadzeniu i i opracowaniu regionaliów. Wśród setek poszukiwanych przeze mnie publikacji jest również książka Stefana Krupy, o której Pan wspomina. Zwracam się z pytaniem, czy byłby Pan w stanie pomóc mi zdobyć tę książkę dla naszej biblioteki; jeżeli to możliwe - bezpłatnie. Mój mail: sylwiamad@poczta.onet.pl. Pozdrawiam - Sylwia Madalińska\nAnonimowy 14 sierpnia 2011 18:37\nmój ojciec jest z tej wsi'''''\nAnonimowy 26 października 2011 04:36\nSpedzilam wiele lat w Szarbsku.Bylo tam cudownie,wspaniali ludzie.Dom mojej babci rowniez byl nad struga w Szarbsku. Wszystkie nazwiska sa mi znane. To byla najpiekniejsza wies jaka znalam.\nAnonimowy 19 maja 2012 22:22\nDzisiaj od rana w głowiemiałam swoje dziecińswo , którego częsc spedzałam u swojej praprababci w Szarbsku, usiadłam wieczorem żeby poczytać o tej wsi i trafiłam na ta stronę. Dom z opowiesci jak ten , w którym czesto przebywałam, wiem ze nadal mam tam rodzinę z która nie utrzymuje kontaktu... a w sumie szkoda , to było piekne dzieciństwo. Pamietam jak z babcią prowadzałam krowy na pole, i te wielke jabłka które rosły w sadzie obok domu, fajnie tak powspominać... Pozdrawiam\nAnonimowy 27 czerwca 2012 05:26\nMoja Babcia pochodzila z Szarbska,nazywala sie Stefania Leska i dziadek Jozef Leski.Szarbsko to byla Najpiekniejsza wies i najlepsze wakacje jakie tam spedzalam.Obecnie mieszkam na Florydzie ale myslami jestem zawsze w Szarbsku.Napewno odwiedze Szarbsko w nie dlugim czasie, wiem ze bedzie inaczej ale nic mnie nie powstrzyma aby tam pojechac.Pozdrawiam Wszystkichz Szarbska.Ewa\nMój tata urodził się w Szarbsku Jan Gorzelak (1908 - 1991) jego mama a moja babcia była z domu Leska na imię miała Małgorzata. Bardzo wcześnie umarła zostawiając 2 małych dzieci. Dziadek Gorzelak Benedykt przeniósł się na wschód Polski (Włodawa) ponownie się ożenił. Mój tato często wspominał i bardzo chciał odwiedzić miejsce narodzin ale nie\nudało mu się. Teraz ja z bratem mamy to w pamięci i zamierzamy zobaczyć tą wieś. Pozdrawiam. Barbara\nDaniel Paczkowski 17 stycznia 2013 20:54\nAnonimowy 17 stycznia 2014 23:35\nHa, wychowałem się tam. Z moim kolegą Marcinem, koleżanką Magdą i bratem Mariuszem. Pamiętam wiele. I jak w Strudze szukaliśmy radzieckich czołgów, i jak Moneta nas ganiał i kapliczkę niedaleko Rozumowskich. Wspaniałe wspomnienia. I droga przez wieś płynąca wodą po burzy i droga na Połączki i na Białą Górę. A ta remiza i zabawy w wojnę i ta stara pompa strażacka, która stałą zardzewiała za remizą. A Sołtys miał traktor. Zniwa w lecie, pełne potu, upału i zdzbła za koszulką i ta upragnina kąpiel w Pilicy późnym popołudniem dla ochłody. Kwaśne mleko z ziemniakami. Wielki głaz nad Strugą, który chcieliśmy wysadzić w powietrze i droga do szkoły do Dąbrówki w zimę na piechotę. Ech...\nDaniel Paczkowski 20 stycznia 2014 13:18\nAnonimowy 18 lipca 2015 23:03\nMateusz Krupiński 1 maja 2015 14:51\nWitam. Mój dziadek urodził się w Szarbsku, nazywał się Franciszek Krupiński, jego mama to Aniela z domu Leska a ojciec Konstanty Krupiński. Poszukuję informacji na temat korzeni rodzinnych, jeśli mielibyście jakieś informacje na ten temat to bardzo proszę o kontakt. Pozdrawiam :)\nDaniel Paczkowski 2 maja 2015 21:16\nCzy wie Pan może w jakich latach dziadkowie byli urodzeni? Pozdrawiam\nAnonimowy 18 lipca 2015 22:53\nWitaj Danielu proszę o kontakt 502 460 503 Marcin.


MUZYKA Z PŁYT: O mnie\nNazywam się OSKAR PENDYK.\nMuzyką interesuje się od zawsze.Już jako kilkuletni chłopak w latach 80-tych nie potrafiłem przejść obojętnie obok straganu z kasetami magnetofonowymi na pobliskim rynku, na który to chodziłem regularnie ze swoją mamą. Był to mniej więcej 1987 rok. Wówczas po prostu podobała mi się muzyka, którą słyszałem. O tym, że zacznę zbierać kasety ( z czasem również płyty kompaktowe i winylowe ) dowiedziałem się w 1992 roku.\nPewnego dnia moja Mama przywiozła mi z pewnej giełdy pod Poznaniem dwie kasety magnetofonowe ( kiedyś może rozwinę ten wątek ).Od tego czasu zacząłem poszukiwać kolejnych. Dostałem tez pierwszą płytę kompaktową. No i się zaczęło.....\nOd tego momentu wszystkie swoje kieszonkowe ( lub zarobione na zbiorze owoców pieniądze )przeznaczałem na muzykę. Zacząłem od muzyki pop. Z czasem moje zainteresowania rozrosły się na inne gatunki muzyczne jak rock, muzyka elektroniczna, heavy metal, muzyka klasyczna, blues a potem nawet i jazz, new age, gothic music, punk, indie rock czy country.\nPamiętam jak moja prababcia mówiła: "Oskar, masz tutaj pieniążki ale kup sobie jakąś ładną książkę a nie te płyty:-) ". Ja - trzymając w ręku gotówkę - potrafiłem myśleć tylko o tym ze jutro polecę do centrum i kupię sobie nową CELINE DION czy STINGA.\nOd swojej Mamy dostawałem kieszonkowe w szkole podstawowej na drożdżówki. Do dziś nie wiem jak one smakowały......ponieważ nigdy ich nie kupiłem. Odkładałem - wiadomo na co.\nNa moim blogu "Muzyka z płyt" będę opisywał płyty ze swojej kolekcji ( często też wraz z ich historią ) jak i również zamieszczał newsy związane z zapowiedziami płyt, nowościami czy zbliżającymi się koncertami.\nW miarę możliwości ( czyli czasu ) uzupełnię swój profil , a moja strona/blog nabierze należytego kształtu.\nAnonimowy 6 sierpnia 2015 00:08\nPanie Oskarze bravo ;] będę odwiedzała Pana bloga -PM\nOSKAR PENDYK 18 sierpnia 2015 17:05\nDziękuję tajemnicza PM :-) Pozdrawiam\nAnonimowy 18 sierpnia 2015 16:57\nSuper pomysł z tym blogiem Oskarze. Nareszcie dzielisz się ze wszystkimi swoją niesamowitą pasją. A ja teraz mogę posłuchać to co dobre przy pracy :)\nOSKAR PENDYK 18 sierpnia 2015 17:11\nCieszę się :-) I dziękuję w imieniu artystów. Płyty, które tutaj przedstawiłem są naprawdę wspaniałe a jeszcze wiele przed nami. Miłej pracy ( i słuchania ) :-)\nAnonimowy 8 października 2016 22:21\nCześć Oskar świtny pomysł z tym blogiem.Pozdrawiam serdecznie Kamil Grobelkiewicz\nOSKAR PENDYK 16 października 2016 15:10\nCześć Kamil. Dziękuje i zapraszam do czytania oraz słuchania. Pozdrowienia dla RODZINKI:-)\nAnonimowy 21 marca 2017 09:12\nBardzo fajny blog, kilka 'perelek' odkryłem dzięki twoim wskazówkom. Powodzenia wracam czytać Piotr\nOSKAR PENDYK 21 marca 2017 16:20\nAnonimowy 8 kwietnia 2017 11:25\nWłączyłem przeboje lat 80-tych a tam Thomas Anders i niewiedziec jak i po co w mojej głowie zawołałem Oskar Pendyk. Mam słabą pamięć, byłeś chyba tylko na chwile, ale zapamiętałem. Pozdrawiam serdecznie po ponad 15 latach. Marcin. LO13. Klasa A.\nOSKAR PENDYK 9 kwietnia 2017 12:19\nWitam. Ja , choć mam pamięć bardzo dobrą, nie kojarzę Cię Marcin aczkolwiek również serdecznie pozdrawiam życząc dużo dobrej muzyki.\nNOWOŚCI PŁYTOWE część 29 ( 342 ) PREMIERY TYGODNI...\nWZNOWIENIA część 5 GARBAGE "Version 2.0." ( 1998 ...\nPŁYTA WINYLOWA część 27 BRIDGE 2 FAR ( 1989 ) SO...\nNOWOŚCI PŁYTOWE część 28 ( 341 ) PREMIERY TYGODNI...\nLIVERPOOL EXPRESS "Once Upon A Time" ( 2003 )\nTHE MUTE GODS "Do Nothing Till You Hear From Me" (...\nNOWOŚCI PŁYTOWE część 27 ( 340 ) PREMIERY TYGODNI...\nWEEND'O "Time Of Awakening" ( 2018 )\nNEAL MORSE "Life & Times" ( 2018 )\nRICK PARFITT "Over And Out" ( 2018 )


Leczenie ran zakażonych - Naturlen - Polski opatrunek z naturalnego lnu\nStrona główna » Blog » Leczenie ran zakażonych\nW procesie gojenia ran poważnym zagrożeniem są zakażenia. Namnażanie się drobnoustrojów powoduje zatrzymanie procesu gojenia i stanowi poważne niebezpieczeństwo dla chorego. Przy spadku odporności, niektórych chorobach współistniejących, bakterie (również grzyby, czy wirusy), zaczynają kolonizować środowisko rany. Szczególnie w ranach trudno gojących się występuje kilka rodzajów mikroorganizmów, które mogą doprowadzić do infekcji a ostatecznie, migrując z krwią po organizmie, przyczynić się do sepsy.\nJak rozpoznać zakażenie? Część z objawów jest oczywista choć może być myląca. Zwiększona ciepłota skóry wokół rany, opuchlizna i zaczerwienienie mogą być informacją o rozwijającym się zakażeniu, ale nie muszą. Te objawy dotyczą również reakcji organizmu na uraz, czyli uaktywnienia się min. czynników zapalnych. Żadnych objawów nie należy ignorować, więc i te należy sprawdzić. Zdecydowanym sygnałem rozwijającego się zakażenia są : zmiana koloru rany ( bardzo krwisty, ropny, bardzo blady, prawie mleczny), pojawienie się w łożysku rany grudek i włóknika, zmiana koloru, konsystencji i ilości wysięku. Łożysko zakażonej rany wygląda inaczej, ale często zmienia się też wygląd brzegów rany. “Zdrowe” brzegi są gładkie, pokryte naskórkiem. Brzegi rany zakażonej czasem się wywijają, czasami są wałkowate, pozbawione naskórka, lub przeciwnie- naskórek jest zrogowacony, bardzo gruby. Jednoznacznym objawem zakażenia jest pojawienie się ropy. Jeśli dodatkowo towarzyszy temu nieprzyjemny zapach- wskazuje to na rozwój bakterii beztlenowych.\nPrzy rozwijającym się zakażeniu, chory może odczuwać ból, silniejszy, pulsujący. Każdy niepokojący objaw musi być konsultowany ze specjalistą. Walka z rozwijającym się zakażeniem bywa trudna, ponieważ często rana kolonizowana jest przez mikroorganizmy odporne na antybiotyki i leki. Wybór antybiotyku, jeśli specjalista uzna za konieczne jego stosowanie, musi nastąpić po wymazie i posiewie. Według najnowszych wytycznych, stosowanie antybiotyku miejscowo nie jest wskazane. Nie da się całkowicie uniknąć zakażeń i żadna rana nie jest jałowa. Odpowiednia pielęgnacja i higiena, oczyszczanie rany, właściwie dobranych antyseptyków, pomoże w zwalczeniu zakażenia.\nTekst nie jest poradą medyczną i nie zastąpi kontaktu ze specjalistą.\nOwrzodzenia kończyn dolnych stanowią około 1/3 wszystkich ran przewlekłych. To trudny i skomplikowany problem, z którym zmaga się coraz... czytaj więcej\nBól jest określany jako piąty parametr życiowy, oprócz ciśnienia, oddechu, temperatury i tętna. Pełni funkcję ostrzegawczą, sygnalizuje, że coś... czytaj więcej


Scott Carney, Klin — przeczytaj pełną wersję online w LitRes, strona 4\nSymbole neuronalne są budulcem wszystkich wyższych funkcji poznawczych. Możemy je uznać za bity i bajty w centrum oprogramowania mózgu – bez nich wrażenia odbierane z zewnętrznego świata nie miałyby znaczenia, byłyby po prostu danymi. Wyjątkowa architektura mózgu sprawia, że każdy odbierany ze świata bodziec jest naznaczony starymi wartościami emocjonalnymi. Wszystko, czego doświadczamy, jest z natury mieszaniną obiektywnych danych dostarczanych przez zmysły i całkowitej subiektywności stanu emocjonalnego. A choć system ten może sprawiać wrażenie niezbyt efektywnego, to w chwili, gdy pojmiemy jego architekturę, zyskamy możliwość celowego tworzenia nowych symboli neuronalnych, które pozwolą zmodyfikować biologiczne oprogramowanie od podstaw. Procesy te są fizjologicznymi fundamentami przeżyć związanych z klinem.\nPonieważ jest to tak ważna koncepcja, wyjaśnię ją jeszcze raz, wracając do przykładu z rekinami. Najpierw do naszych oczu trafiają fotony, układające się w wyraziste kontury uzębionego morskiego drapieżcy. Jeżeli nigdy wcześniej nie widziałeś takiej ryby, sam ten obraz może być nieistotny – może skojarzysz go z ciepłym, przyjemnym uczuciem nieważkości i podwodnymi eksploracjami. Jeśli jednak oglądałeś film Szczęki, twój mózg zapewne przywoła wspomnienie strachu, jaki odczuwałeś, wyobrażając sobie gigantycznego rekina, który rzuca się na ciebie podczas rodzinnego pluskania w morzu. W takim przypadku układ paralimbiczny może zidentyfikować potencjalne zagrożenie, powiązać je z wcześniejszym stanem emocjonalnym i powiadomić współczulny układ nerwowy o konieczności działania. U zwierzęcia proces ten umożliwia odpłynięcie od źródła niebezpieczeństwa, udawanie martwego albo wdanie się w rozpaczliwą walkę na śmierć i życie, bez długich rozważań nad opracowaniem najlepszego sposobu postępowania. Symbole są emocjonalnymi skrótami, pozwalającymi na szybsze podjęcie działania w danej sytuacji – i o ile nam wiadomo, u wszystkich ssaków przebiega to bardzo podobnie. Nasze mózgi posługują się symbolami jako podstawowym słownictwem poznawczym, które umożliwia długoterminowe planowanie. Symbole same w sobie nie zawierają wielu informacji, lecz jeśli zgromadzisz ich wystarczająco dużo, zaczynają łączyć się w złożone myśli. To, co nazywamy myśleniem, odbywa się przede wszystkim w istocie szarej, głównie we fragmentach kory przedczołowej odpowiedzialnych za planowanie i wykonywanie działań oraz pozwalających nam posługiwać się skomplikowanym językiem.\nGdyby nie te struktury, ewolucja prawdopodobnie nie uczyniłaby z człowieka najskuteczniejszego drapieżnika na naszej planecie. Wyższe obszary mózgu umożliwiają ciału opracowywanie strategii bazujących na symbolach, przewyższających właściwą innym zwierzętom zdolność odruchowego reagowania na świat wokół nich. Zamiast po prostu wiązać reakcję emocjonalną z pojedynczym bodźcem, kora mózgowa może parować symbole na rozmaite sposoby o rosnącym poziomie skomplikowania. Można to porównać do miliardów zer i jedynek, które w komputerze stają się funkcjonalnymi programami.\nW pewnym sensie odbywa się to tak, że mózg używa gramatyki i składni neurologicznych symboli, aby uwzględnić upływ czasu. Przywołuje je i łączy na nowo, umożliwiając przewidywanie stanów emocjonalnych. Bez względu na metodę późniejszej reorganizacji tych danych, wszystkie symbole są pierwotnie wrażeniami, które najpierw pojawiły się w niższych poziomach mózgu i obwodowego układu nerwowego. Bez tych danych mózg nie miałby czego przetwarzać.\nWyobraźmy sobie małe dziecko sięgające do rozgrzanych spiral kuchenki elektrycznej. Bijące od nich ciepło i przyjemny, pomarańczowy blask mogą na początku pozytywnie się kojarzyć i wywołać ciekawość, skłaniającą malca do pouczającego eksperymentu. Kontakt z palnikiem spowoduje jednak natychmiastowy odruch cofnięcia dłoni i straszliwy płacz. Całe doświadczenie stworzy nowy symbol, który bibliotekarz limbiczny skataloguje na później: świecące czerwone spirale wiążą się z doznaniem bólu po oparzeniu. Przypuśćmy, że kilka miesięcy później to samo dziecko zobaczy neon, dający podobne światło jak elektryczna spirala grzejna. Bibliotekarz limbiczny może wtedy sięgnąć na półkę po symbol wcześniejszego doświadczenia, zwrócić uwagę na powiązane z nim emocje i zaskoczenie oraz zasygnalizować niebezpieczeństwo – nawet nieistniejące. Zmieni się to dopiero wtedy, gdy u dziecka powstaną nowe skojarzenia związane z neonami. Z upływem czasu w bibliotece zgromadzi się wystarczająco dużo symboli, by dziecko mogło wytworzyć mechanizmy uogólnionego pojmowania świata, bazujące na łączeniu informacji sensorycznych i emocjonalnych.\nZ tej perspektywy każdy obraz rekina, plan biznesowy i wzór matematyczny, wspomnienie dawnej miłości czy wybór między zakupem luksusowego auta a ekonomicznego sedana z dolnej półki ma swoje źródło we wrażeniach, które zostały powiązane z wartościami emocjonalnymi, a następnie przetworzone przez wyższe obszary mózgu. Innymi słowy, mózg sam nie wymyśli niczego nowego. Może jedynie przetwarzać stare symbole, które już zgromadził, i łączyć je na różne sposoby.\nWłaśnie dzięki temu klin jest tak skuteczny. Jeśli potrafisz powiązać nowe wrażenia z konkretnymi emocjami lub zmodyfikować istniejące skojarzenia, to przy tworzeniu kolejnych symboli możesz zyskać kontrolę nad fundamentalną gramatyką mózgu. Zamiast biernie czekać, aż stany emocjonalne połączą się z określonymi doznaniami, możesz wybierać emocje, które chcesz trwale zapisać w układzie nerwowym. Wystawiając się na działanie intensywnych bodźców w czasie, gdy jesteś na przykład bardzo szczęśliwy lub zdeterminowany, przekazujesz bibliotekarzowi limbicznemu nowe symbole, z których będzie mógł czerpać w przyszłości.\nOto przykład takiego postępowania. Powiedzmy, że nie lubisz występować publicznie. Jeśli przed kolejną prelekcją skupisz się na swojej tremie, zapewne wpadniesz w panikę. Lecz gdy skoncentrujesz się na zabawnym albo satysfakcjonującym aspekcie tego doświadczenia, będziesz mógł spróbować przypisać mu inną wartość emocjonalną. Jeżeli wystąpienie pójdzie dobrze, przy następnej okazji będzie ci jeszcze łatwiej. Stworzysz inny symbol neuronalny skojarzony z przemawianiem do ludzi.\nEmocje i wrażenia są budulcem wszystkich przeżyć. Są tak fundamentalne, że zapewne nie dałoby się bez nich formułować myśli. Z tego względu bardzo abstrakcyjne koncepcje, które nie wywołują silnych emocji lub wrażeń, często przechodzą bez echa. Jeśli chcesz przedstawić dowolny przekonujący argument, w większości przypadków lepszą taktyką będzie opieranie się na odruchowych, emocjonalnych aspektach niż odwołanie do logiki i abstrakcyjnego myślenia. Innymi słowy, jest o wiele bardziej prawdopodobne, że zachęcę cię do uważnej lektury, zaczynając rozdział od anegdoty o polu minowym w Indiach lub człowieku pływającym z rekinami ‒ zamiast od bezbarwnego, akademickiego omówienia neurologicznego słownictwa.\nNa szczęście człowiek jest istotą dość skomplikowaną, a kora mózgowa umożliwia nakładanie na siebie wielu warstw symboli neuronalnych, które tworzą zadziwiająco złożone myśli. Dzieje się tak pomimo faktu, że bez względu na to, jak logiczne wydaje się nam własne postępowanie, emocje i wrażenia wpłyną na to, czy uznamy pływanie z rekinami za dobry pomysł, czy raczej sprawdzimy koszty przelotu i ostatecznie zdecydujemy się odwiedzić te zwierzęta w bezpiecznym symulatorze wirtualnej rzeczywistości, daleko od oceanu. Ja mogę podziękować mojej korze mózgowej za chęć zapoznania się z laboratorium Hubermana.\nW praktyce planowanie tego spotkania wymagało od mojego mózgu rozpoznawania i organizowania symboli, a także umiejętności śledzenia upływu czasu. Na tym etapie sprawy się komplikują. Neuronaukowcy i mistrzowie medytacji od dawna wiedzą, że umysł potrafi płynnie przechodzić między przeszłością, teraźniejszością a rozważaniami o przyszłości, często bez żadnego oczywistego związku między poszczególnymi punktami odniesienia.\nW trakcie głębokiego skupienia lub medytacji możemy doświadczać teraźniejszości. Po prostu usypiamy bibliotekarza limbicznego i otwieramy się na czyste doznania. Takie momenty zdarzają się jednak niezmiernie rzadko. Głowa zwykle zajmuje się wszystkim naraz – buddyści nazywają ten stan małpim umysłem, gdyż rozpraszamy się tak łatwo, że przeskakujemy między chwilami bez zachowania istotnej ciągłości.\nMałpi umysł nieszczególnie sprawdza się we współczesnym świecie. Pomyśl o niezliczonych codziennych sytuacjach, w których powinieneś być w pełni skupiony, lecz nie jesteś. Może chodzić o prowadzenie samochodu, polegające wszak na kierowaniu ponad toną żelastwa, pędzącego drogą wśród setek innych szybko przemieszczających się pojazdów. Stawka jest wysoka, podobnie jak znaczące mogą być konsekwencje ewentualnego błędu. Mimo to wystarczy, żeby ktoś do ciebie zadzwonił, byś przestał się skupiać na ewentualnych zagrożeniach. Twój mózg może bujać w obłokach emocjonalnych skojarzeń. Kiedy indziej z kolei, podczas kochania się z partnerem, możesz w niewytłumaczalny sposób przypomnieć sobie o pracy, którą powinieneś wykonać nazajutrz. Albo gdy analizujesz swoją sytuację finansową – zmagasz się z prozaicznymi problemami bytowymi, jakie niesie przyszłość – możesz podświadomie wypatrywać powrotu do domu na obiad. Bodźce wizualne, doznania fizyczne, wspomnienia i emocje domagają się uwagi do tego stopnia, że umysł człowieka właściwie nie ma innego wyjścia, jak tylko nieustannie błądzić i miotać się od jednego punktu do drugiego, bez wyraźnego kierunku.\nPomimo rozproszenia potrafimy się skoncentrować. Czasami przychodzi nam to naturalnie. Choć wydaje mi się niemożliwe skupienie na czymś konkretnym, gdy siedzę w kawiarni, próbując pisać – zwykle podczas picia kolejnej filiżanki kawy oddaję się obserwowaniu ludzi – to jeśli usiądę na kanapie we własnym domu, potrafię pochłonąć książkę na jedno posiedzenie. Koncentracja wymaga umiejętności odcięcia się od innych bodźców i zainteresowania w danym czasie wyłącznie wybraną sprawą.\nSkupienie umożliwia nam rozmyślne tworzenie i zapisywanie symboli. Możemy dzięki niemu poprosić bibliotekarza, by wyciągnął określone symbole z biblioteki paralimbicznej i przesłał je do wyższych obszarów mózgu. Skupienie jest rodzajem klina, który leży u podstaw wszystkiego, co robimy. Jest równie proste jak oddychanie. Umożliwia przejęcie kontroli nad sposobem doświadczania świata. Ale nie możemy być skupieni przez cały czas. Koncentracji używamy, by dać bibliotekarzowi limbicznemu instrukcje postępowania na wypadek, gdy będziemy rozproszeni.\nChoć większość z nas podtrzymuje iluzję ciągłości w codziennym życiu – formę opowieści o sobie, która snuje się od najwcześniejszych wspomnień z dzieciństwa do ostatnich dni życia – świadomość nie przeżywa wszystkich tych chwil naraz. Przez większość czasu działamy na autopilocie2. Stajemy się tym prawdziwsi, im skuteczniej potrafimy się koncentrować.\nKoncepcja koncentracji wiąże się ze sposobem mówienia o popularnym zagadnieniu, poruszanym w literaturze poświęconej duchowości i samorozwojowi – uważności. Huberman uważa ją za cenną, gdyż skupienie na chwili obecnej i odczuciach stanowi solidny fundament do rozwoju koncentracji jako takiej, lecz sama uważność nie wystarczy. „Gdyby człowiek doświadczał tylko chwili obecnej, nie byłby w stanie zaplanować niczego na przyszłość ani wspominać przeszłości. Owszem, w stanach głębokiej medytacji ludzie mogą mieć poczucie błogości i ponadczasowości, lecz jeśli posuniesz się w tym kierunku zbyt daleko, stracisz ochotę na cokolwiek. Przestaniesz być aktorem na scenie świata” – mówi3. Jeśli chcesz być kompletnym człowiekiem, musisz wiedzieć, jak istnieć w danej chwili i jak łączyć tę chwilę z innymi miejscami, pomysłami i wspomnieniami. To powód, dla którego potrzebujemy klina: zmusza on nas do skupienia się na relacjach między środowiskiem, systemem sensorycznym i świadomym doświadczaniem. Poprzez celowe tworzenie nowych symboli neuronalnych nie podejmujemy jedynie bieżących działań – teraźniejsze wybory i emocje wpływają na nasze samopoczucie w przyszłości.\nPogrążony w takich rozmyślaniach w kafejce znajdującej się zaledwie kilka przecznic od Uniwersytetu Stanforda, zastanawiałem się, jaki to wszystko ma związek z eksperymentem Hubermana z rekinami. Jak symulacja kontaktu z drapieżnikiem miałaby ujawnić tajemnice mózgu?\nAbym mógł się o tym przekonać, udaję się z Hubermanem do jego laboratorium, mijając po drodze pomieszczenia pełne piekielnie drogich mikroskopów, zaprojektowanych tak, by ułatwić technikom przeprowadzanie sekcji mózgów myszy. Są tam też małe wirówki, w których z niewiarygodną prędkością kręci się diabli wiedzą co. Huberman wskazuje gestem kilka zdjęć buldoga Costello oraz staranne, odręczne szkice nerwu wzrokowego, wiszące na ścianie. Następnie prowadzi mnie ascetycznym korytarzem. Gdy otwierają się szare, biurowe drzwi, moim oczom ukazuje się pokój, przypominający trochę studio nagrań.\nW owym centrum dowodzenia znajdują się: zwykły monitor komputerowy oraz technik laboratoryjny, Troy Allen Norcross, który zerka do sąsiedniego pomieszczenia, z wyściełanymi szarymi ścianami. Technik zagląda przez szklaną taflę do komory wirtualnej rzeczywistości. W każdym rogu znajduje się kamera, rejestrująca wszystkie ruchy wewnątrz. Z sufitu zwisa na kablu zestaw gogli VR, a na ścianie po prawej stronie, z tyłu, wisi mały, piankowy kij baseballowy. Norcross podaje mi coś w rodzaju różdżki – stanowiący substytut rąk manipulator, którego będę używał do wchodzenia w interakcje z obiektami w nowym środowisku.\n„To nie szpital psychiatryczny. Musieliśmy wyłożyć ściany gąbką, bo ludzie ciągle na nie wpadali” – mówi, gdy na widok izolacyjnej warstwy unoszę brew ze zdziwienia. Huberman każe mi usiąść na obrotowym krześle pośrodku pokoju i uzbroić się w gogle. Następnie zakłada mi na uszy specjalne słuchawki.\nPo włączeniu wyświetlaczy znajduję się w cyfrowej reprodukcji tego samego pomieszczenia. Ściany nie wyglądają wprawdzie tak naturalnie jak w rzeczywistości, lecz gdy poruszam głową w lewo i w prawo, ekrany kompensują widok tak, że wirtualna przestrzeń wydaje się prawdziwa. A przynajmniej tak realistyczna, jak może być gra wideo. Nie mam żadnych czujników na dłoniach, stopach ani ciele; komputer nie potrafi przełożyć ich na pole widzenia. Jestem głową zawieszoną w cyfrowym świecie. Niczego nie mogę wyczuć dotykiem, węchem ani za pośrednictwem zmian ciśnienia czy dowolnych innych bodźców. Ale jeśli pominąć te szczegóły, otoczenie sprawia wrażenie niemal prawdziwego.\nGdy oswajam się z sytuacją, Norcross uruchamia pierwszy tego dnia skrypt. Najpierw maszyna musi się skalibrować, czyli dopasować do indywidualnych cech ruchów gałek ocznych. Wzdłuż krawędzi gogli wędruje czerwona kropka, za którą podążam wzrokiem. Czujniki rejestrują sposób, w jaki moje źrenice rozszerzają się w trakcie tego doświadczenia. Zmiany w ich wielkości odzwierciedlają reakcje mojego autonomicznego układu nerwowego na scenariusze, w których będę brał udział – chodzi o wyraźne oznaki wykrywania zagrożeń przez ośrodek wzroku. Jeśli na przykład moje źrenice rozszerzą się na widok szczekającego psa, zlokalizowanego w pewnej odległości w wirtualnej przestrzeni, może to być fizjologiczny symptom utajonej fobii i sygnał, że współczulny układ nerwowy uaktywnia się za wcześnie, podczas gdy osoby z grupy kontrolnej mogą nie zareagować na ten bodziec w ogóle.\nPo uruchomieniu programu trafiam na pokład łodzi gdzieś u wybrzeży Meksyku. Widzę szare kontury rekinów, podpływających do wrzuconej do wody przynęty z rybich odpadków. Ze słuchawek dochodzi odgłos delikatnego, rytmicznego stukania, jakby jakiś przewód odbijał się od żelaznego słupa. Następuje cięcie sceny i nagle znajduję się pod wodą w sprzęcie do nurkowania. Słyszę przetworzone przez respirator dźwięki, całkiem nieźle naśladujące głos Dartha Vadera. Obracając głowę w obie strony, mogę objąć wzrokiem ławicę wirtualnych rekinów, zarejestrowaną podczas jednej z wypraw Hubermana.\nW tym scenariuszu jestem częścią zespołu nurkowego i z grupą innych badaczy biorę udział w ekspedycji. Czuję się trochę jak w filmie, który można oglądać ze wszystkich stron. Początkowo rekiny czają się w oddali. Szaroniebieskie drapieżniki wydają się nie zwracać uwagi na podwodną ekipę filmową, ale gdy spoglądam w lewo, dostrzegam majestatyczną, zębatą rybę płynącą w moim kierunku. Podobnie jak podczas prawdziwego nurkowania, niebezpieczeństwo może nadciągnąć zewsząd. W odróżnieniu od realnego świata, nie mam jednak żadnego wpływu na rozwój sytuacji – mogę decydować tylko o tym, na co patrzę. Jest też sygnał bezpieczeństwa: jeśli spanikuję, mogę powiedzieć facetowi w kabinie, żeby przerwał pokaz. Mogę też po prostu zdjąć gogle. Wyłonienie rzeczywistych reakcji wymaga więc od badaczy pewnej wyobraźni.\nW ciągu jakiejś godziny Norcross prezentuje mi trzy lub cztery kolejne symulacje. Jedna jest skierowana do arachnofobów: za pomocą wirtualnego młotka gram na ścianie w kółko i krzyżyk, gdy nieoczekiwanie kątem oka dostrzegam podsunięty przez symulator wizerunek pająka wielkości tarantuli. Próbuję zadać mu kilka ciosów, ale nie da się go trafić. W następnym programie bawię się z psem, który udaje, że mnie atakuje, lecz przez cały czas merda ogonem – to wyraźna wskazówka, że jest zadowolony i nie zamierza odgryźć mi kawałka nogi. W programie dla cierpiących na klaustrofobię utykam w windzie z pięcioma lub sześcioma studentami-aktorami, którzy wymieniają uwagi o nieznośnym ścisku.\nW innej wizualizacji stoję na podłużnej belce, kilkanaście pięter ponad rozciągającym się pod moimi stopami miejskim pejzażem. Program zachęca mnie do spaceru nad przepaścią wzdłuż belki i opanowania lęku wysokości. Gdy przechodzę przez pomost między dwoma budynkami, nagle ziemia usuwa mi się spod nóg i zaczynam spadać. I rzeczywiście mam wrażenie zlatywania, choć może trafniej byłoby powiedzieć, że czuję się, jakbym opadał we śnie. Przyspieszam, lecąc w dół, a choć nie towarzyszy temu pęd powietrza ani dezorientacja, serce zaczyna mi być szybciej i dostaję zawrotów głowy. Gdy uderzam o podłoże, odruchowo lekko uginam kolana, jakby przygotowując je do twardego lądowania. Przez sekundę lub dwie symulowany ruch wypiera wszystkie skojarzenia i wrażenia, które mówią mi, że jestem bezpieczny. Zapewne mój umysł sięgnął po symbol, skojarzony już wcześniej z konsekwencjami upadku. Dało mi to krótki wgląd w poczucie utraty kontroli, a także posmak przeżyć, których ludzie cierpiący na zespół lęku uogólnionego starają się unikać. Jest to najbliższe strachowi uczucie, jakiego doświadczam w laboratorium Hubermana.\nPrzybyłem tam z zamiarem odbycia krótkiego kursu neurobiologii, aby zrozumieć, jak działają zachodzące w mózgu procesy reagowania na bodźce. Skorzystałem z opracowanego przez niego narzędzia badawczego, które miało rzucić trochę światła na interesujące mnie kwestie. W jakimś stopniu żałuję jednak, że wirtualne scenariusze nie budzą silniejszych emocji. Liczyłem na to, że Huberman dysponuje urządzeniem, które skutecznie wywoła u mnie dreszcz niepokoju i pozwoli znaleźć sposoby na przezwyciężenie strachu w każdej sytuacji. Niestety, nie o to chodzi.\nTworząc symulator, Huberman myślał o ściśle określonej grupie użytkowników, do której się nie zaliczam. Program jest przeznaczony dla osób, u których zdiagnozowano zespół lęku uogólnionego. W mózgach takich ludzi są już zakodowane symbole automatycznie wyzwalające reakcje walki lub ucieczki. Aby wirtualny program wzbudzał lęk, pacjent musi być na tyle podatny na jego odczuwanie, by obawy powodowała u niego sama sugestia zagrożenia.\nNie jestem odporny na strach, lecz 20 lat realizacji niebezpiecznych zleceń, blisko dekada nauki technik oddychania oraz ekspozycja na zimno najwyraźniej uodporniły mnie na wirtualne rekiny. Huberman stwierdza, że w grupie kontrolnej przydałbym się do wyznaczenia bazowego, niskiego poziomu lęku, do którego można byłoby odnosić wyniki innych badanych.\nU pacjentów Hubermana wirtualna rzeczywistość stanowi bezpośredni bodziec dla układu nerwowego. Są tak wyczuleni na potencjalne zagrożenia, że ich organizmy ignorują brak ciśnienia wody na skórze, głupie okulary i wyłożone gąbką ściany. Gdy do takiego człowieka dotrą wizualne wskazówki, jego ciało będzie krzyczeć „REKIN!”, zanim umysł zdoła ocenić sytuację.\nJeśli się nad tym zastanowić, setki tych pacjentów to bohaterowie. Ich organizmy są nastawione na katastrofę – tak jak nastawił się mój, gdy zaproponowano mi przejście przez pole minowe. Układy nerwowe osób badanych są tak wrażliwe na strach, że Huberman nie musi nawet uciekać się do katastroficznych scenariuszy, aby oszacować ich niepokój. Jego metoda może jednak pomóc każdemu. O ile bowiem strach jest subiektywny – jak w przypadku gazeli i lwa – o tyle reakcje biologiczne są dla wszystkich takie same.\nW laboratorium Hubermana wciąż udoskonala się opisane metody. Określanie fizjologicznej miary lęku nie jest nauką w ścisłym znaczeniu tego słowa… jeszcze nie. Huberman nie może wskazać żadnego fizycznego pomiaru, który mógłby zastąpić diagnozę psychologa. Zamiast tego skupia się na zmianach w oddychaniu i tętnie, wielkości źrenicy oka oraz – u pacjentów z wszczepionymi do mózgu elektrodami – sposobie pobudzania ciała migdałowatego w reakcji na wirtualne środowisko. Danych jest tak dużo, że w celu wychwycenia konkretnych wzorców potrzebne są potężne komputery i algorytmy uczenia maszynowego. Wprawdzie nie opublikował jeszcze wyników, lecz już teraz dostrzega w tym szumie pewne prawidłowości.\nDokładniejsza metoda wizualizacji aktywnych struktur mózgu mogłaby polegać na zastosowaniu urządzeń do obrazowania za pomocą rezonansu magnetycznego, pozwalających na sprawdzanie w czasie rzeczywistym, które obszary zostały pobudzone. Ponieważ jednak maszyny te wymagają od badanego zachowania absolutnego bezruchu, nie jest to praktyczne wyjście. Huberman mógłby też wszczepić czujniki bezpośrednio do mojego mózgu, lecz jak sam powiedział przed pokazem: „Trzeba byłoby zaangażować neurochirurgów, a to nastręczałoby wielu urzędowych kłopotów. Poza tym musielibyśmy ci usunąć fragment czaszki”.\nSymulator wirtualnej rzeczywistości jest zatem rozsądną alternatywą. Potencjalne zagrożenia pojawiają się w nim w różnych odległościach, aby wywołać u badanych przewidywalne reakcje. Dzięki zmierzeniu tysięcy ruchów gałek ocznych, Huberman opracował podstawowe założenia opisujące normalne odruchy oraz sygnały wskazujące na reakcje patologiczne.\nJak już wspomniałem, celem wykorzystywanych scenariuszy nie jest straszenie ludzi takich jak ja. W laboratorium Hubermana służą one wyłącznie do badania odruchów fizjologicznych i lękowych, lecz podobne ośrodki zaczynają stosować wirtualną rzeczywistość do leczenia fobii i lęków. Specjaliści od terapii poznawczo-behawioralnej (ang. cognitive-behavioral therapy, CBT) ostrożnie wystawiają pacjentów na kontakt z rzeczami budzącymi ich lęk, aby z czasem złagodzić jego objawy. Podczas typowej sesji CBT terapeuta stopniowo wprowadza bodziec wywołujący strach, a potem zwiększa jego natężenie, aby podnieść próg tolerancji. Może to polegać na tym, że najpierw pokazuje się ofidiofobowi zdjęcie węża z bezpiecznej odległości, z drugiego końca pomieszczenia, innego dnia film przedstawiający gada, a wiele dni później daje mu się żywe stworzenie do ręki.\nOstatecznie – jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem – fobia zniknie, gdyż pacjent utworzy nowe symbole neuronalne, które zastąpią stare, kodujące przerażenie. Wirtualny pokój stanowi kolejny krok w tego rodzaju procesie adaptacyjnym, a zarazem jest źródłem kontrolowanych bodźców, które naukowcy mogą analizować i dostosowywać do potrzeb całej ludzkiej populacji.\nDo zaburzeń lękowych dochodzi, gdy systemy autonomiczne pomijają umysł i przejmują we władanie reakcje na stres. Emocje, które stworzyły symbole neuronalne, były tak silne i tak ściśle ze sobą związane, że trwale zakodowały stres w układach nerwowych pacjentów. Terapia za pomocą ekspozycji to kolejna metoda stosowania klina. Pacjenci kontrolują lęk w obliczu tego, co ich niepokoi, aby stopniowo łagodzić swoje reakcje. Często proces ten jest powolny, a warunkiem jego powodzenia jest odczuwanie jakichkolwiek emocji w obecności bodźca.\nNatomiast osoby wolne od zaburzeń lękowych potrzebują silniejszej stymulacji, by wywołać użyteczną reakcję sensoryczną, na której da się użyć klina.\nA gdyby bodziec był inny? Podczas gdy ludzie z zaburzeniami lękowymi walczą ze swoją neurobiologią, by móc zwyczajnie funkcjonować, osoby ich pozbawione mogą nauczyć się kontrolować reakcje układu współczulnego poprzez wielokrotne narażanie się na sytuację zagrażającą życiu. Paniczne odruchy powinno dać się wyeliminować treningiem. W tym celu musiałbym znaleźć coś, co mnie przeraża i wywołuje niepokój, a potem powiązać to z pozytywną emocją. Bibliotekarz limbiczny zająłby się resztą.\nKilka tygodni przed naszym spotkaniem Huberman przypadkiem zyskał sposobność sprawdzenia własnej reakcji na niebezpieczeństwo w morzu pełnym żarłaczy.\n„Sytuacja była trudna. Scenariusz awaryjny polegał w najlepszym razie na stworzeniu planu przetrwania i postępowaniu według niego” – stwierdza. Wydaje mi się to niedomówieniem stulecia, lecz ostatecznie to on tu jest naukowcem. „Wszyscy myślą, że w sytuacji stresowej zachowają się rozsądnie. Ale odruchy są szybsze od wyższych funkcji poznawczych. Gdy sięgnąłem do zbiornika i spróbowałem zaczerpnąć powietrza, zamiast tlenu nałykałem się wody. Prawie się zakrztusiłem, a to byłby koniec. Stało się jednak coś dziwnego. Przyszedł mi do głowy mój pies, Costello, i coś mi mówiło, że jeszcze go zobaczę. Była to myśl, której mogłem się uczepić. Kto wie, czy nie uratowało mi to życia? Niewątpliwie miałem mnóstwo szczęścia, lecz psi pysk jest jednym z moich najwyraźniejszych wspomnień z tej ucieczki” – mówi.\nHuberman uważa wizerunek psa za wysłany przez mózg sygnał, że warto żyć, a walka o przetrwanie zostanie ostatecznie nagrodzona. Celem klina jest oddzielenie bodźca od odpowiedzi. A nie ma na to ważniejszej chwili niż ta, gdy życie wisi na włosku. Wspomnienie psa mogło pomóc mu zachować spokój wystarczająco długo, by pojawiło się rozwiązanie. Mogłoby to oznaczać, że Costello był symbolem, który pozwolił Hubermanowi skupić się na wyjściu z sytuacji kryzysowej. Być może potrzebował właśnie myśli o psie, aby przezwyciężyć narastającą panikę i zyskać kilka bezcennych chwil spokoju. Pewne jest, że Huberman nie spędził tych chwil w głębinach na roztrząsaniu porażki. Nie zamarł z przerażenia i nie nałykał się morskiej wody. Cokolwiek stało się w jego umyśle, co umożliwiło mu zachowanie zimnej krwi, jest warte przemyślenia. Dzięki zdolności do zareagowania na niebezpieczeństwo nie tylko pokonał bezpośrednie zagrożenie, lecz – na wyższym poziomie – przyczynił się do kontynuacji istnienia superorganizmu życia. Pod tym względem indywidualne dążenia Hubermana były częścią większej całości.\nChoć przyswojenie tej lekcji miało mi zająć trochę czasu, wyruszyłem w dalszą część misji, by zrozumieć istotę klina w kolejnym kontekście. Chciałem znaleźć silniejszy bodziec, który wywoła prawdziwe poczucie zagrożenia. Niekoniecznie musiało to być pole minowe, atak rekina czy strzelanina w Indiach ‒ nie mogło to być jednak nic dającego się zwyczajnie zbagatelizować. Potrzebowałem bodźca na tyle niebezpiecznego, by wymagał uwagi i pełnej koncentracji umysłu oraz ciała.\nGdy opuszczam laboratorium Hubermana, w telefonie czeka na mnie wiadomość od przyjaciela z Bay Area, który pisze, że zdaje sobie sprawę z mojego braku czasu, lecz po prostu muszę się z kimś spotkać. Przez kilka poprzednich godzin dowiedziałem się czegoś o łączeniu wrażeń i emocji przez mózg i układ nerwowy. Wiem też, że symbole neuronalne stanowią podstawowe elementy wszystkiego, o czym myślę i czego doświadczam. Nie mam jednak nowego bodźca treningowego, który pozwoliłby mi przełożyć tę wiedzę na praktyczne działania. Potrzebuję łatwej do opanowania techniki, która będzie jednocześnie wyzwalała reakcję tak silną, bym zachował skupienie. W swojej wiadomości przyjaciel założył na haczyk przynętę w postaci informacji, która przykuła moją uwagę: „Ten człowiek wprowadza ludzi w stan natychmiastowego przepływu za pomocą ciężarków kettlebells”.\nWpatruję się w wyraz „kettlebells” i wzdycham. Żelazny ciężar o średnicy 20 centymetrów, z uchwytem w kształcie podkowy, należy do podstawowego wyposażenia każdej siłowni. Odważniki te zawsze kojarzyły mi się z Rosjanami o grubych karkach, którzy rezygnują z życia towarzyskiego, by przerzucać tony żeliwa. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz byłem na siłowni. Nie przepadam za dźwiganiem ciężarów. W przypadku wypraw, które wpędzają mnie w tarapaty lub stawiają w nieoczekiwanie pouczających okolicznościach, kieruję się jednak żelazną zasadą: z wyjątkiem śmiertelnie groźnych sytuacji nie przepuszczać żadnej okazji. Może ten człowiek będzie miał jakiś pogląd na sprawy, których nie udało mi się rozwikłać w laboratorium Hubermana. W każdym razie słowo „przepływ” brzmiało obiecująco.\n1 Na końcu książki znajduje się słowniczek, ułatwiający zrozumienie sporej liczby terminów, używanych przy opisywaniu fizjologii człowieka.\n2 Dotychczas wiele w tym rozdziale napisałem o konglomeracie połączeń neuronalnych, tworzącym spójne i niepodzielne ja. Niestety, jest to tylko pewna wersja zdarzeń, jaką lubi nas mamić mózg. Seria eksperymentów zapoczątkowana w latach 50. ubiegłego wieku pokazała, że w mózgu istnieje więcej niż jedno ja. Mózg składa się z dwóch półkul połączonych grubą wiązką nerwów – ciałem modzelowatym, które przesyła informacje w obu kierunkach. Każda półkula jest wyposażona w komplet narzędzi poznawczych, umożliwiających myślenie i kontrolowanie „osprzętu sensorycznego” po jednej stronie ciała. Każda zawiaduje jednym okiem i jednym uchem, lecz tylko lewa półkula potrafi kontrolować funkcje językowe.\nKup i pobierz za 39,90 zł 28,33 zł ($ 10,11 $ 7,18)


Górnictwo: dobry postęp przy pogłębianiu szybu w Jankowicach - netTG.pl – Gospodarka - Ludzie\n4 lipca 2018\tPortal gospodarka i ludzie : : autor: KAJ\nGórnictwo: dobry postęp przy pogłębianiu szybu w Jankowicach\nInwestycja w ruchu Jankowice powinna zostać zakończona w zaplanowanym czasie, tj. w drugiej połowie 2020 r.\nW ruchu Jankowice kopalni ROW w Polskiej Grupie Górniczej trwa pogłębianie szybu VIII. Docelowo będzie miał głębokość 1103 m. Postęp kształtuje się obecnie na poziomie ok. 8-10 m miesięcznie.\nSzyb VIII jest zasadniczym elementem modelu ruchu Jankowice. Jego budowa miała na celu utrzymanie zdolności wydobywczej zakładu górniczego przez udostępnione poziomy 400 m, 565 m i 700 m. Pogłębiony pozwoli na budowę kolejnych poziomów wydobywczych - 880 m i 1070 m.\nRoboty w pogłębianej części szybu prowadzone są w sposób bezpieczny dla załogi, bez wstrzymywania normalnego ruchu szybu. W tym celu wykonano sztuczne dno. Poniżej znajduje się komora maszyny wyciągowej. Po zjeździe na dół górnicy zatrudnieni przy głębieniu szybu udają się w dalsza drogę kubłami. Zdołano już osiągnąć poziom 975 m.\n- Apelują do rządu o dialog na rzecz polskiej drogi do sprawiedliwej transformacji\nPrzy tym tempie robót inwestycja powinna zostać zakończona w zaplanowanym czasie, tj. w II połowie 2020 r. Korzyści ekonomiczne dla kopalni będą spore. Zasoby operatywne możliwe do wyeksploatowania po udostępnieniu złoża na poziomie 880 m wynoszą ok. 58 mln t. Ich eksploatacja przedłuży żywotność kopalni po 2019 r. o 18 lat. Z kolei poziom 1070 m uwolni zasoby operatywne wynoszące ok. 93 mln t.\nBudowa poziomów wydobywczych 880 m i 1070 m pozwoli uniknąć również uciążliwej i wymagającej odstępstwa od przepisów eksploatacji podpoziomowej. Po pogłębieniu szyb 8 służyć będzie nadal jako materiałowo-zjazdowy. Wyciąg szybowy zostanie wydłużony i wyposażony w klatkę wielkogabarytową, która już funkcjonuje do poziomu 700 doskonale spełniając swoje zadania. Pozwala na transport 120 ludzi jednocześnie. Można nią również zwozić elementy wielkogabarytowe, łącznie z większością sekcji obudowy zmechanizowanej w całości.\nOlo 5 lipca 2018 14:39:53\nJuż jest 1002 metry Ale po co podawać prawdę.\nAdik86 4 lipca 2018 22:22:30\nCo to jest za mauzoleum na tej fotografii??\npion 4 lipca 2018 15:54:06\nTylko żeby nie zrobili zakrętu w szybie tak jak na Rydułtowach w# Leon IV\nOlo 4 lipca 2018 15:00:59\nNa Rydułtowach też pogłębili a teraz chcą wszystko zamykać a biura podróżno-związkowe cicho.\nBytomiak 4 lipca 2018 13:46:46\nDlaczego nie piszecie wykonawców roboty? Sam sie przeciez nie glebi. PBSz i PPG ROW JAS!


AKCJA STERYLIZACJII - MARZEC 2017!!!\nKleszcze stanowią coraz większe zagrożenie\nkażdego roku jest ich więcej. Wydłuża się sezon kleszczowy – zwiększa się ilość miesięcy w roku, kiedy jesteśmy narażeni na inwazję kleszczy. Poszerzają się obszary ich występowania, zwiększa się również ilość kleszczy zarażonych – przenoszących groźne choroby, w związku z czym wzrasta również częstotliwość zachorowań na choroby przenoszone przez kleszcze zarówno wśród ludzi jak i zwierząt.\nBabeszjoza jest chorobą przenoszą przez kleszcze, które występują na znacznej części obszaru Polski, ze szczególnym uwzględnieniem terenów północnych, północno-wschodnich i wschodnich. Kleszcze należą do roztoczy pasożytujących z reguły na drobnych ssakach i gadach. Często jednak dorosłe osobniki atakują także większe zwierzęta stałocieplne takie jak psy, koty i lisy oraz człowieka. Kleszcze są bardzo odporne na głód i mogą przetrwać bez żywiciela od roku do nawet trzech lat.\nTerenami o szczególnym zagrożeniu są lasy, łąki, parki i ogrody, zwłaszcza jeżeli są porośnięte wysoką trawą. Kleszcze wykazują wzmożoną aktywność sezonową: wczesną wiosną oraz latem i wczesną jesienią. Niemniej, ostrożność wskazana jest przez cały rok. Częstość występowania kleszczy (wg badań firmy Merial Ltd.) pokazano na poniższym wykresie.\nSam kontakt kleszcza ze zwierzęciem nie jest niebezpieczny i skutkuje ewentualnie mechanicznym uszkodzeniem skóry i wystąpieniem odczynu alergicznego. Istotne zagrożenie pojawia się wówczas, gdy kleszcz, który osiadł na zwierzęciu, jest sam nosicielem pasożytów, z których wyjątkowo niebezpieczny jest właśnie pierwotniak o nazwie Babesia canis, odpowiedzialny za wywołanie babeszjozy.\nBabeszjoza to niezwykle groźna choroba przenoszona przez kleszcze, atakująca m.in. psy oraz koty. Nieleczona, bądź też leczona nieprawidłowo lub zbyt późno, prowadzi do śmierci zwierzęcia.\nW naszeych lecznicach dostępne są wszystkie profesjonalne preparaty przeciwkleszczowe.\nLekarze pomogą Państwu dobrać preparat najbardziej adekwatny do potrzeb zwierzaka.


"Powiew farsy". Angielskie media oceniły występ Jana Bednarka - Polsat Sport\n"Powiew farsy". Angielskie media oceniły występ Jana Bednarka\n03.02.2021, 11:59 Piłka nożna\nJan Bednarek nie będzie dobrze wspominał wtorkowej konfrontacji z Manchesterem United.\nKoszmar. Katastrofa. Upokorzenie. Tak można opisać to, co stało się z piłkarzami Southampton w wyjazdowym spotkaniu z Manchesterem United. Jednym z antybohaterów porażki 0:9 był Jan Bednarek, który strzelił gola samobójczego, a pod koniec meczu został wyrzucony z boiska. - Czerwona kartka dla Polaka miała w sobie powiew farsy – napisał „The Sun”.\nGwiazda Atletico Madryt zakażona koronawirusem\nWtorkowego wieczoru piłkarze Manchesteru United i Southampton przeżyli deja vu. Ci pierwsi zwyciężając 9:0, wyrównali swój znakomity wyczyn z 1995 roku. Wówczas w identycznym rozmiarze rozprawili się z Ipswich Town. Z kolei „Święci” mają jeszcze świeżo w pamięci druzgocącą porażkę sprzed ponad roku. Wtedy to różnicą dziewięciu bramek ulegli Leicester City.\nPrzegrana nad „Czerwonymi Diabłami” w szczególnym stopniu dotknęła Jana Bednarka. Obrońca reprezentacji Polski zanotował koszmarny występ. W 34. minucie zdobył bramkę samobójczą, a kilka minut przed ostatnim gwizdkiem sędziego, został przedwcześnie oddelegowany do szatni za rzekomy faul na Anthonym Martialu.\nZOBACZ TAKŻE: Premier League: Samobójczy gol i czerwona kartka Jana Bednarka. Katastrofa Southampton na Old Trafford\nAngielskie media nie oszczędziły 24-latka. Sky Sports ocenił go na "trójkę" w dziesięciostopniowej skali. Gorszą notę otrzymał jedynie Alexandre Jankewitz, który na samym początku meczu wyleciał z murawy za bezmyślny faul. Z kolei Daily Mail przyznał Polakowi „czwórkę”.\n- To była okropna noc dla Bednarka, który strzelił gola samobójczego, a następnie otrzymał czerwoną kartkę – napisał angielski tabloid.\nO defensorze „Świętych” wspomniał również „The Sun”. Skupili się oni na kontrowersyjnej decyzji sędziego Mike’a Deana.\n- Wściekły Bednarek przyznał, że według Martiala nie było faulu. Powtórki wideo dały Manchesterowi rzut karny, a Southamptonowi drugą czerwoną kartkę. Polak gorzko protestował w tunelu Old Trafford. Unosił ręce i krzyczał, że to nie był faul – można było przeczytać.\nWyrzucenie Polaka z murawy skomentowali także dziennikarze „The Guardian”.\n- Dean przyznał rzut karny za faul na Martialu. Po tym, jak VAR wezwał arbitra do monitora, ten podtrzymał pierwotną decyzję. Czerwona kartka dla Polaka miała w sobie powiew farsy – podsumowali.\nWtrącili swoje trzy grosze też dziennikarze BBC. Ich zdaniem gol samobójczy Polaka „ nie był końcem nędzy.”\n- To był jeden z wieczorów, które wszyscy chcą jak najszybciej wymazać z pamięci. Do tego Bednarek był drugim zawodnikiem Świętych, który został wyrzucony z boiska po przewróceniu Martiala – przyznał internetowy serwis BBC.\nPiłkarze Southampton przeżywają kryzys formy. Przegrali ostatnie cztery spotkania w Premier League i w tabeli zajmują dwunastą lokatę. W dużo lepszych nastrojach są zawodnicy "Czerwonych Diabłów", którzy są na drugim miejscu za Manchesterem City.\nANGLIAJAN BEDNAREKMANCHESTER UNITEDPIŁKA NOŻNASOUTHAMPTON FC\nCzytaj więcej: Alkohol podczas MŚ 2022? Tylko dla specjalnych gości


M.ake-up Ch.arm: CATRICE PŁYNNY PODKŁAD HD LIQUID COVERAGE - RECENZJA\nCATRICE PŁYNNY PODKŁAD HD LIQUID COVERAGE - RECENZJA\nOd kiedy marka Catrice wypuściła na rynek nowy podkład zrobiło się o nim głośno w kosmetycznej blogosferze. Oryginalne opakowanie, lekka formuła i obietnica mocnego krycia, skusiła i mnie :). Zapraszam na recenzję.\nProducent opisuje podkład jako trwały produkt o wysokim kryciu dający efekt "drugiej skóry", idealnym również do zdjęć i filmów. Sugerowana cena detaliczna to 28,99 zł. Dostępny w m.in. drogeriach Natura, Hebe, Jasmin.\nPodkład występuje w 4 kolorach. Delikatnie utlenia się (ciemnieje) na skórze, dlatego warto to wziąć pod uwagę wybierając kolor dla siebie. Ja mieszam 010 z 040, czyli dwa bardziej żółtawe odcienie. 020 i 030 są bardziej neutralne, zaróżowione. Najładniejszym kolorem z całej gamy jest zdecydowanie najjaśniejszy 010 - Light Beige. Choć gama kolorystyczna jest uboga, to przemyślana i może pasować do wielu odcieni skóry, z wyjątkiem bardzo jasnej, porcelanowej i śniadej.\nNa uwagę zasługuje opakowanie z grubego, matowego szkła, z pipetą ułatwiającą dozowanie produktu. Ładne i praktyczne, pipeta dobrze zastępuje pompkę. Cieszę się, że podkładu nie trzeba wylewać z buteleczki :).\nNajbardziej niezwykłą cechą tego produktu jest formuła - płynna, lekka, a równocześnie dająca krycie na poziomie podkładu w kompakcie. Kosmetyk nie zawiera substancji alergizujących, ale może działać komedogennie, czyli "zapychać" cerę. Byłam na to przygotowana i postawiłam ten podkład na półce obok Revlon'a Colorstay i Estee Lauder Double Wear, czyli trwałych podkładów na "wielkie wyjście", niekoniecznie do codziennego stosowania. Jednak jeśli ktoś używa wymienionych codziennie, to Catrice również się sprawdzi:).\nPodkład ma bardzo ciekawe wykończenie - po raz pierwszy spotkałam się z aż tak matowym produktem w formie płynnej. Efekt przypomina mi podkłady w musie, które wyglądają niemal pudrowo, jednak jest o wiele lżejszy. Podkład zastyga błyskawicznie i uważam, że najlepiej wygląda nałożony cienką warstwą, bez "doklepywania". Świetnie aplikuje się palcami lub pędzlem typu flat-top, dla większego krycia.\nEfekt "nieskazitelnej cery" to nie tylko obietnica producenta - kosmetyk optycznie wygładza skórę, a silne krycie mocno tuszuje wszelkie niedoskonałości. Rezultat jest piekny, nawet nieco "plastikowy", po pierwszym nałożeniu musiałam zmyć całość, bo przesadziłam z ilością produktu ;). Mam cerę trądzikową, ze skłonnością do przetłuszczania, na zdjęciu nałożony sam podkład (010+040), sfotografowany w świetle dziennym. Uważam, że wygląda świetnie! :)\nTrwałość podkładu jest bardzo dobra - choć na mojej skórze wymaga drobnych poprawek w ciągu dnia. Posiadaczki suchej, normalnej i mieszanej cery prawdopodobnie będą nim zachwycone :). Oczywiście nie obejdzie się bez odpowiedniego przygotowania - przed nałożeniem makijażu zawsze wykonuję peeling, oczyszam, tonizuję i nawilżam cerę. Z tym podkładem najlepiej pracują, lekkie, beztłuszczowe formuły kremów.\nZnacie? Lubicie? Podzielcie się opinią w komentarzach :)!\n*Nataleczka* 26 września 2016 01:47\nKurcze ale one fajnie się prezentują.\nMarta Chowańska 26 września 2016 06:01\nShoko S 26 września 2016 02:13\nJeszcze nie znam,ale coś czuję że wpadnie w moje łapki\nMarta Chowańska 26 września 2016 06:03\n:) Fajnie! Może Ci się spodobać!\nKosmetyczne Pudełko 26 września 2016 02:50\nMam co do niego mieszane odczucia.\nDlaczego?Napisz coś więcej :)\nMagda S. 12 grudnia 2016 04:56\nwszyscy go wychwalają, a mi po 1 użyciu zrobił kaszkę na twarzy... mam trądzikową cerę tłustą i od jakiegoś czasu stan cery miałam na poziomie dobrym - po 1 dniu z tym podkładem leczenie trądziku zaczęło się na nowo :/\nColor My Way 26 września 2016 03:44\nSłyszałam, że te podkłady mają dobre opinie :) planuje wypróbować :)\nMarta Chowańska 26 września 2016 06:04\nMonika Sia 26 września 2016 03:47\nwidziałam już u digitalgirl i strasznie mi się spodobał. chciałabym, ale mam już kilka innych w zapasach i szkoda mi kasy na kolejny;/\nWarto poczekać z zakupem, teraz podobno trudno go dostać.\nShiny Girl 26 września 2016 03:57\nJest to moj numer jeden ! Uwiebiam go\nAda Szczepańska 26 września 2016 08:48\nwow, efekt naprawdę robi wrażenie. wygląda wręcz nieskazitelnie :) muszę koniecznie po niego sięgnąć zwłaszcza, że cenowo jest naprawdę przystępny :)\nFancy 26 września 2016 08:48\nPo recenzji Maxineczki wyprzedał się u mnie w naturze w mgnieniu oka, ale zdążyłam go sobie przetestować i już wiem, że na pewno się na niego skuszę :)\nAngelika Ś. 26 września 2016 14:53\nKasia (lifeindots.pl) 30 września 2016 13:11\nAsiulek 23 października 2016 09:32\nMam, użyłam kilka razy i idzie w odstawkę, jeszcze żaden podkład nie spowodował u mnie takiego wysypu jak właśnie ten. Dramat! A szkoda, bo zapowiadal się genialnie.\nAnonimowy 30 listopada 2016 04:29\nMożna wiedzieć co masz na ustach ? :)\nAnonimowy 3 grudnia 2016 04:33\nTo pomadka w kredce Golden Rose nr 08\nMajka 1 marca 2017 04:23\nMieszasz że sobą dwa odcienie? W mniej więcej takich samych proporcjach?


Damska koszulka z długimi rękawami, zapinana z boku na guziki O Neck Ruched Side Long Tees Casual Tops xxl czarny - Tomtop.com\n11.97 Discount: 53% OFF DARMOWA DOSTAWA\nTylko US$11.97 + szybka bezpłatna dostawa. Kupuj najlepiej xxl czarny Damska koszulka z długimi rękawami, zapinana z boku na guziki O Neck Ruched Side Long Tees Casual Tops na sprzedaż - Tomtop.com.\nWeź koszulkę z różnymi detalami. Okrągły dekolt, długie rękawy, miękka i elastyczna dzianina. Ta długa koszulka zapewnia wygodne dopasowanie. Podczas ruched szczegółów i dekoracji guziki z jednej strony dodać to kobiecy feeling, dzięki czemu jest elegancki i pochlebny.\nRuched szczegółowo i dekoracji przycisków do boku.\nKolor: czarny / szary / niebieski / fioletowy / różowy (opcjonalnie)\nDekoracja: Przycisk, Ruched\nWaga: około. 182-206g / 6.4-7.3oz\nramię 37 cm 14,6 cala 38 cm 15,0 " 39 cm 15,4 " 40 cm 15,7 " 41 cm 16,1 "\nDługość rękawa 59 cm 23,2 " 60 cm 23,6 " 61 cm 24,0 " 62cm 24,4 " 63 cm 24,8 "\nDługość tyłu 60,5 cm 23,8 " 61,5 cm 24,2 " 62,5 cm 24,6 " 63,5 cm 25,0 " 64,5 cm 25,4 "


Dziewięć bombek z imieniem / dedykacją w zestawie prezentowym białych 10cm Bombeczka.pl - ręcznie malowanie bombki\n» Dziewięć bombek z imieniem / dedykacją w zestawie prezentowym białych 10cm\nDziewięć bombek z imieniem / dedykacją w zestawie prezentowym o rozmiarze 10 cm. Bombki w stu procentach wykonane ze szkła. Wyprodukowane i dekorowane w Polsce. Przepiękny prezent dla wyjątkowej osoby, dzięki możliwości zamówienia indywidualnej dedykacji.\nProdukt dostarczamy do Państwa w eleganckim i pięknie udekorowanym pudełku dziewięciosztukowym, wypełnionym sizalem, który nadaje opakowaniu ładne wykończenie. Do zestawu istnieje możliwość dokupienia stojaków na bombki w kolorze złotym bądź srebrnym.\nChciałbyś umieścić inną ilość dedykacji na bombkach? Zapraszamy do działu "Cztery bombki - dwa imiona" , "Trzy bombki z dedykacją - imionami" lub "Cztery bombki z dedykacją - imionami".\nW naszej ofercie oprócz zestawów dziewięciosztukowych posiadamy bombki na prezenty w zestawach czterosztukowych lub jednosztukowych.\nUWAGA W zestawie może znaleźć się maksymalnie dziewięć bombek z imionami / dedykacjami. Przy wyborze mniejszej ilości bombek personalizowanych w pozostałych miejscach umieścimy bombki z dekorami. Do wyboru: brokatówki, sploty, "z gwiazdką". Standardowo umieszczamy brokatówki.\n- wzór dodatkowych bombek zdobionych (w przypadku mniejszej ilości bombek imiennych)


Pralnia chemiczna i pranie odzieży Warszawa i Stare Babice\nOferty w kat. Pralnie odzieży\nPrzykładowa Oferta w kategorii Pralnie odzieży Warszawa, Stare Babice\nPralnia chemiczna i pranie odzieży Warszawa, Stare Babice, Mokotów, Praga Południe, Ursynów, Wola, Białołęka, Bielany, Bemowo, Targówek, Śródmieście, Ochota, Wawer, Praga Północ, Ursus, Żoliborz, Włochy, Wilanów, Wesoła, Rembertów\nChyba każdy z nas zdaje sobie sprawę z konieczności właściwego dbania o własną garderobę, jej czystość i świeżość. Nie zawsze jednak jesteśmy w stanie w pełni samodzielnie wyczyścić i odświeżyć wybrane ubrania w odpowiedni sposób. Wówczas z pomocą mogą przyjść nam specjalistyczne pralnie, których rzecz jasna nie brakuje także w samej Warszawie i wyjątkiem nie są tutaj Bemowo, Wola czy Bielany. Z jakich usług możemy skorzystać i kiedy warto zainteresować się pralnią w naszej okolicy?\nPralnia chemiczna, pranie sukienek, koszul, garniturów Warszawa, Bemowo, Białołęka, Bielany, Mokotów, Ochota, Praga Północ i Południe, Rembertów, Śródmieście, Targówek, Ursus, Ursynów, Wawer, Wesoła, Wilanów, Włochy, Wola, Żoliborz, Stare Babice\nPewne rodzaje zabrudzeń sprawiają, że nie jesteśmy sobie w stanie prowadzić z nimi w zaciszu domowym. Zdarza się również, że prania wymagają nasze suknie balowe, garnitury czy delikatne koszule, które w zwykłej pralce mogłyby ulec uszkodzeniu lub zniszczeniu. Wówczas warto rozważyć pralnie chemiczne i specjalistyczne, które profesjonalnie zajmują się elementami naszej garderoby. Pracownicy tego rodzaju firm zadbają także o wyprasowanie naszych ubrań i ich świeży zapach. Ceny i zakres usług warto uzgodnić na miejscu - mogą się one bowiem różnić między sobą.\nPralnia chemiczna, pranie sukienek, koszul, garniturów Stare Babice, Ożarów Mazowiecki\nPralnie odzieży Stare Babice, Ożarów Mazowiecki\nPralnia chemiczna i pranie odzieży Warszawa Stare Babice, na Bemowie, Białołęce, Bielanach, Mokotowie, Ochocie, Pradze północ i Pradze południe, Rembertowie, Śródmieściu, Targówku, Ursusie, Ursynowie, Wesołej, Wilanowie, Włochach, Woli i Żoliborzu, Starych Babicach\nŁóżka Dostawcy internetu Firany i zasłony