Wielogłosem o...: "Zjawa" - Głos Kultury\nWielogłosem o…: “Zjawa”\nZjawa to największy wygrany jeśli chodzi o tegoroczne nominacje do Oscarów. Już niedługo przekonamy się, ile statuetek uda jej się ostatecznie zgarnąć, ale trójka naszych redaktorów nie wyobraża sobie, aby w niektórych kategoriach – a już zwłaszcza za najlepsze zdjęcia – film mógł przegrać z jakimkolwiek tytułem. Samo zresztą nazwisko reżysera, który w zeszłym roku zgarnął statuetkę, a jego film uznano za najlepszy, stanowi o jakości tego filmu. Sylwia, Mateusz i Michał rozgadali się jak nigdy o zaletach filmu, o pięknie zdjęć, o naturze człowieka i sile przyrody. Dyskusja trochę trwała, ale chyba takie filmy, o których można rozmawiać godzinami, są najwięcej warte. Zapraszamy oczywiście do lektury Wielogłosu, uprzejmie donosząc, że nie udało nam się uniknąć pewnych spoilerów. Dlatego tych, którzy są jeszcze przed seansem bądź lekturą powieści, a nie chcą psuć sobie zabawy, zapraszamy tutaj nieco później, kiedy nadrobią zaległości.\nMateusz Cyra: Alejandro González Iñárritu przeżywa złoty okres w swojej karierze. Rok temu mieliśmy okazję oglądać rewelacyjnego Birdmana, który to był nominowany przez Akademię w sumie w dziewięciu kategoriach, a finalnie zdobył cztery najważniejsze. Iñárritu nie osiadł na laurach i od 16 grudnia 2015 roku cały świat może oglądać nowe dzieło meksykańskiego reżysera. Zjawa w ilości nominacji przebiła nawet zeszłoroczny hit, bo ma ich w sumie dwanaście. O tym, czy Zjawa powtórzy wynik Birdmana, dowiemy się już 28 lutego, ja jednak mam olbrzymią nadzieję, że tak właśnie się stanie, gdyż jestem tym filmem dosłownie zachwycony.\nMichał Bębenek: Ja również mam nadzieję, że Zjawa otrzyma przynajmniej połowę z tych Oscarów, do których jest nominowana. Chociaż mam wrażenie, że film Iñárritu dzieli widzów na dwie kategorie – pierwsza to ci, którzy są obrazem zachwyceni, druga na Zjawie strasznie się wynudziła, zastanawiając się, ile razy można umierać. Ja sam należę do tej pierwszej grupy i film porwał mnie od samego początku, kiedy reżyser, wraz ze swoim genialnym operatorem, rzucają nas w sam środek bitwy. Wrażenia są takie, że można poczuć się tak, jakby się było wewnątrz filmu, zastanawiając się, z której strony nadleci śmiertelna indiańska strzała. I tak jest już do końca, Zjawa przykuwa uwagę aż do napisów końcowych. A jeśli chodzi o tę drugą grupę widzów – tych, którzy na filmie się wynudzili, założę się, że przynajmniej połowa z nich postanowiła obejrzeć film w zaciszu domowym, na ekranach monitorów bądź telewizorów (bo, nie ma co ukrywać, że film był dostępny na co najmniej miesiąc przed oficjalną premierą). Moim zdaniem to niewybaczalny błąd i największa krzywda, jaką można było zrobić obrazowi Iñárritu. Zjawa to film kinowy i tylko tam ma szansę wywrzeć właściwe wrażenie.\nSylwia Sekret: Od razu, już na wstępie, przychodzi mi się nie zgodzić. Owszem, Zjawę najlepiej zobaczyć w kinie, a przynajmniej za pierwszym razem, ale mówiąc, że tylko tam ma szansę wywrzeć właściwe wrażenie i że jest to film typowo kinowy, krzywdzimy całą pracę, jaką włożyli w niego twórcy, łącznie z aktorami. Tak, Zjawa może pochwalić się powalającymi zdjęciami, z których można by stworzyć osobną wystawę i osobny temat do dyskusji. Tak, Zjawa to dźwięki, efekty i wszystko to, co lubimy widzieć na wielkim ekranie. Ale nie zapominajmy, że Zjawa to także inspirująca się prawdziwymi wydarzeniami opowieść. A dobre opowieści można docenić wszędzie, bez względu na warunki. Mnie udało się przeczytać powieść Michaela Punke tuż przed wybraniem się na seans i już podczas lektury (kiedy krajobrazy, dźwięki i walki były tylko w mojej głowie i przyznaję, że były dość marne) wiedziałam, że ten film musi być przynajmniej dobry. Ta historia ma przede wszystkim uniwersalny przekaz, który kino może jedynie nagłośnić, ale nie sprawi, że będzie prawdziwszy. Przypominają się podczas oglądania (bądź czytania) Zjawy słowa Hemingwaya: Człowiek nie jest stworzony do klęski. Człowieka można zniszczyć, ale nie pokonać. Film Iñárritu to przede wszystkim afirmacja tych słów, pieśń na ich cześć i dowód na ich prawdziwość. To co widzimy i słyszymy w kinie, dopełnia całości, wizualizuje nasze wyobrażenia, przewyższa je, a w moim przypadku wręcz ośmiesza. Ale i bez nich Zjawa jest pochwałą siły i woli człowieka (bez względu na to, co nim kieruje i co go do tego popycha), jest ponadczasową opowieścią o zemście, o woli przetrwania, o bezwzględnym świecie natury i surowości, jakiej nam zapewne nigdy nie dane będzie poznać.\nMichał: Być może nieopatrznie użyłem słowa “tylko”. Chodziło mi raczej o to, że Zjawa to jeden z tych wielkich filmów, które po prostu trzeba obejrzeć na dużym ekranie, dopóki jest taka możliwość. A później, z taką formą odbioru w pamięci, można sobie już oglądać do woli w domu.\nSylwia: Ach, no chyba że tak :).\nMateusz: Pozwolę sobie zacząć od tego, czego w najnowszym obrazie Iñárritu jest jak na lekarstwo – czyli od minusów. Chociaż w tym wypadku wolałbym to określić bardziej jako słabsze strony Zjawy. Jak już wspomniałem wcześniej – film zdobył 12 nominacji, czyli praktycznie zdominował tegoroczną odsłonę. Czego jednak zabrakło, a co rzuca się w tym wypadku mocno w oczy? Otóż nominacji za scenariusz adaptowany. Osobiście trochę mnie dziwi fakt braku nominacji, tym bardziej, że znacznie słabszy scenariusz do Marsjanina został doceniony. Wracając jednak do samego dominatora Oscarów 2016 – scenariusz rzeczywiście nie jest najmocniejszą stroną Zjawy, ale nie zrozumiem nigdy głosów mówiących o tym, że jest on słaby, że przeciętny Kowalski napisałby go lepiej. Łatwo wydawać wyroki, kiedy siedzi się po wygodniejszej stronie lustra ;).\nMichał: Jeśli wziąć sam trzon scenariusza i przedstawić go w łopatologicznym skrócie, to dostajemy historię faceta, który przez dwie godziny czołga się w śniegu, po to tylko, żeby zabić Toma Hardy’ego (trochę spoiler, no ale kto z Was zakładał inną konkluzję?). Jednak tutaj to nie cel się liczy, ale sposób dojścia do niego. W każdym razie, na siłę można za minus uznać przewidywalność – mimo wszystkiego, co działo się z Glassem, widz po prostu wiedział, że dożyje on do końca filmu. Należy jednak pamiętać, że nie jest to opowieść zupełnie wyssana z palca. Scenariusz Iñárritu i Marka L. Smitha oparty jest na powieści Michaela Punke, a ta z kolei czerpała z prawdziwej historii. Hugh Glass był prawdziwym człowiekiem, który rzeczywiście dokonał tego, co (mniej lub bardziej podkolorowane) zobaczyć możemy w filmie.\nMateusz: Ja z kolei słyszałem, że film dość mocno wygładza to, ile faktycznie przeszedł Glass, ponieważ twórcy bali się, że widzowie kompletnie w to nie uwierzą, tym bardziej, że motywacja prawdziwego Glassa nie była tak potężna, jak w filmie. Przechodząc do mocnych stron – aktorstwo, zdjęcia, reżyseria, montaż, muzyka, charakteryzacja – wszystko to osobno jest autentycznie mistrzowskie, a po złączeniu tego w jedność otrzymujemy arcydzieło na wymienionych przeze mnie polach. Dawno nie widziałem filmu, w którego treść tak prędko bym uwierzył, że dzieje się naprawdę, jak właśnie w Zjawie. A jest to efekt pracy wszystkich tych ludzi, którzy sprawili, że dwu i pół godzinny seans mija, właściwie nie wiadomo kiedy. Jest to również pierwszy przypadek od niepamiętnych dla mnie czasów, gdy oglądając film, naprawdę zastanawiałem się nad tym, ile czasu, energii i zdrowia musieli poświęcić ludzie, by uzyskać efekt, jaki widzimy na ekranie. Zdjęcia w tym filmie to istny fenomen – nie widziałem żadnego filmu, który byłby ładniejszy wizualnie na tyle, że niektóre ujęcia samym pięknem natury bądź odpowiednim wykadrowaniem powodowały ciarki przebiegające po moich plecach. Jest jeszcze Leo, który swoją rolą udowadnia, że aktualnie nie ma nikogo lepszego od niego, przynajmniej w męskim gronie aktorów. I już pal sześć Oscary, których powinien mieć w swojej kolekcji przynajmniej pięć. To, co wyprawia w Zjawie, oddziałuje na widza tak, że ten zastyga w trakcie seansu, marząc o tym, by Hugh Glass przeżył, dokonał spektakularnej zemsty i osiągnął spokój…\nSylwia: Trochę nie rozumiem Waszych opinii na temat scenariusza. Moim zdaniem scenariusz był bardzo dobry i to właśnie dzięki niemu – między innymi – historia opierająca się na wędrowcu pragnącym dokonać zemsty, który brnie przez śnieg, wyszła ostatecznie tak udanie. Sam trzon scenariusza, o którym wspominasz, Michał, to właśnie nie scenariusz, a prawdziwa historia. To i atak grizzly, a także stan, w jakim wędrował Glass to chyba jedyne, najbardziej prawdziwe rzeczy, a wszystko to, co dzieje się dookoła nich, to właśnie zalety scenariusza, dzięki którym film nie nudzi, nie nuży, trzyma w napięciu i przykuwa do ekranu. Wprowadzenie do filmu Hawka, syna Glassa; wprowadzenie grupy Indian, którzy poszukują uprowadzonej przez białych córki wodza; gwałty na kobiecie i jej zemsta; wypatroszenie konia i schowanie się w nim przed mrozem nocy; zaprzyjaźnienie się z jednym z Paunisów i jego pomoc…. te i wiele innych rzeczy to tylko i wyłącznie scenariuszowe dzieci. Gdyby tę historię z nich odrzeć, dopiero znalazłoby się grono marud, które twierdziłyby, że film to jedna wielka nuda, że był niedźwiedź, a potem długo nic. Zarówno w porównaniu z historią prawdziwą, jak i z książką – scenariusz dokonał niebotycznych zmian i choć jedne były zbędne, inne fantastyczne, moim zdaniem scenariusz zasługuje na słowa pochwały. Wspomnieć także należy o tym, że twórcy scenariusza wzięli pod uwagę współczesnego odbiorcę. Najprawdopodobniej słusznie uznali oni, że pogoń za facetami, którzy zostawili nas na pastwę losu i – chyba najważniejsze – ukradli naszą ukochaną strzelbę, jako czynnik dodający sił i napędzający nasze działania, nie przemówi do współczesnych. Natomiast pościg za człowiekiem, który zabił naszego syna – to już co innego. O ile bowiem pragnienie zemsty i nienawiści jest nam bardzo bliskie i w mniejszym lub większym stopniu towarzyszy dość często, nawet przed samym sobą nie przyznamy się do jego oddziaływania na nas. Jeśli jednak w grę wchodzą poważniejsze pobudki – jesteśmy w stanie przystać na morderczą naturę człowieka, na jego zwierzęce instynkty.\nCo do braku nominacji za scenariusz. Wydaje mi się, że nawet, jeśli Akademia uznałaby go za świetny, miałaby nie lada problem. Bo jako scenariusz oryginalny odpada, bo jednak wzorowali się jego twórcy na książce. Z drugiej strony na tyle odbiega on od powieści, że w pewnych momentach trudno byłoby mówić o scenariuszu adaptowanym. Choć pewnie przepisy mówią, że sugerowanie się książką, choć w najmniejszym stopniu decyduje o zaklasyfikowaniu scenariusza do kategorii: adaptowany. W każdym razie nominacji nie dostał, a moim zdaniem szkoda. Bo twórcy naprawdę wiele wycisnęli z tej książki.\nMateusz: Ależ ja nie mówiłem, że scenariusz jest słaby! Byłoby to dziwne, tym bardziej, że oceniłem go na największym filmowym portalu w Polsce na 8 w 10-stopniowej skali ;). Stwierdziłem jedynie, że na tle pozostałych genialnych elementów tego filmu nie jest jednak najsilniejszym atutem Zjawy. I podobnie jak Ty – ja kompletnie nie rozumiem głosów narzekających na bylejakość scenariusza. W tym filmie przecież tyle się dzieje!\nMichał: Ani ja, ani ja! ;) W żadnym razie nie atakuję scenariusza, po prostu próbowałem się wczuć w sytuację jednego z tych narzekających, żeby w ogóle znaleźć jakieś minusy filmu ;).\nSylwia: No dobrze, niech Wam już będzie :). Wrócę jednak do wad i zalet filmu, bo tak rozpisałam się o scenariuszu, że w zasadzie nic o tym nie wspomniałam. Tak jak już powiedziałam – choć powieść Michaela Punke jest bardzo dobra – wprowadzenie dość istotnych zmian w porównaniu z książką wyszło filmowi na dobre. Ale to dopiero wierzchołek góry lodowej, jeśli chodzi o Zjawę. Zdjęcia, praca kamery, te zapierające dech w piersiach widoki to co prawda kwestie do omówienia w temacie spraw technicznych, ale grzechem byłoby nie wspomnieć o nich w kontekście zalet tej produkcji. Również minimalizm, jeżeli chodzi o dialogi wyszedł na dobre całej historii, bo podkreśla i uwypukla emocje głównego bohatera, a także jego samotność – w zasadzie samotność z wyboru – w dążeniu do celu, co poniekąd czyni z postaci Hugh Glassa tytułową zjawę. Zemsta jako motyw przewodni dla całej opowieści i zakończenie filmu, które kompletnie odbiega od powieści nie pokazuje może człowieka z jego najlepszej strony, ale na pewno z tej prawdziwej, do której nie zawsze chcemy się przyznawać. Ludzie zawsze domagają się zadośćuczynienia za spotkane ich krzywdy i najczęściej znajdują je właśnie w krzywdzie drugiego człowieka.\nJeśli chodzi o minusy filmu, to naprawdę niełatwo mi coś wymienić. Jedyne co mogę zrobić, to zainteresowanych tym tematem odsyłam do ludzi, którym film się po prostu nie spodobał – oni znajdą ich pewnie całą chmarę ;).\nMateusz: Tylko jedna? Nie, to niemożliwe. Już same zdjęcia Lubezkiego dają widzowi taką radość, że mógłbym tu umieścić z dziesięć momentów samych ujęć natury, które z powodzeniem mogą pretendować do miana “najlepszej sceny”. Przechodząc jednak do fabularnych aspektów – otwierająca film sekwencja najazdu Indian na zbierającą skóry ekipę kapitana Andrew Henry’ego jest świetna; walka Glassa z niedźwiedziem jest świetna; zabójstwo Hawka na oczach Glassa jest świetne; wyjście z grobu jest świetne; pierwsza ucieczka (ta w wodzie) przed, cały czas depczącymi po śladach Glassa, wojownikami z plemienia Arikara jest świetna; moment ratunku Powaqi jest świetny; scena z koniem jest świetna; wściekłość kapitana Henry’ego jest świetna i wreszcie – finałowe starcie między Glassem a Fitzgeraldem wgniata w fotel.\nMichał: Na mnie największe wrażenie wywarła właśnie scena otwierająca film. Najazd Indian “Ree” na obóz i niezwykle dynamiczna walka z nimi, pełna długich ujęć (których technika doskonale znana jest już z Birdmana), wsadzających widza niemal w sam środek akcji. Można więc powiedzieć, że Zjawa kupiła mnie już od pierwszych minut.\nSylwia: Świetną sceną było wypatroszenie konia w celu przetrwania mroźnej nocy. To scena, której nie było w powieści i cieszę się, że coś takiego znalazło się w filmie. Utkwiła mi również w pamięci scena, która nie miała większego znaczenia, ale była niezwykle wymowna, malownicza i podkreślająca zarówno instynkt łowcy Glassa, jak i fakt, że został on przez swoich towarzyszy ograbiony z wszelkiej broni. Chodzi mi o moment, w którym bohater stoi nad rzeką, głodny i wycieńczony, i nagle widzi przechodzące przez wodę, dumne i dostojne (naprawdę tak wyglądały) łosie. Glass bierze kij, który układa na ramieniu jak strzelbę i udaje, że mierzy do zwierząt. Bez krwi, walki czy patetycznych dialogów, ale scena ta ma w sobie wpisane zarówno piękno natury, jak i jej niesprawiedliwość.\nPodczas seansu żałowałam natomiast, że twórcy pozbawili film dwóch scen z powieści, które mogłyby być naprawdę genialne, zwłaszcza wizualnie. Jedna z nich znalazła się w produkcji, ale została kompletnie zmieniona. Chodzi o ten moment, kiedy Glass natrafia na pędzące stado bawołów, a jednego z nich dopadają wilki. W książce mężczyzna nie spotyka żadnego innego człowieka, natomiast wdaje się w walkę z wilkami, zdając sobie sprawę z tego, że to jego jedyna szansa na wartościowy posiłek, który pozwoli mu zregenerować siły. Druga scena, którą twórcy kompletnie pominęli, to walka trapera z wężem, która ostatecznie okazuje się być w połowie jego sennym urojeniem. Żałuję, że tych scen nie było, bo niesamowicie podkreślały one, jak trudno było Glassowi zaleźć jakiekolwiek pożywienie; mam wrażenie, że w filmie zostało to odrobinę spłycone.\nMateusz: Przez dwie godziny i trzydzieści sześć minut filmu nie było nawet sekundy, która wydałaby mi się słabsza od pozostałych. Wizualnie ten film piorunuje, fabularnie trzyma całkiem wysoki poziom, mimo że daleko mu do ideału. Nie przypominam sobie jednak żadnych kiepskich scen. Nie muszę chyba w takim układzie pisać nic więcej?\nMichał: Mnie również bardzo ciężko wskazać scenę, która by mi się w jakiś sposób nie podobała. Nawet te momenty, które dla niektórych mogły być w jakiś sposób obrzydzające (a przynajmniej, z tego co widziałem, tak reagowali niektórzy ludzie na sali; chodzi przede wszystkim o zajadanie się surową wątrobą bizona czy kryjówka przed zimnem we wnętrznościach konia – co zresztą nie jest pierwszyzną dla fanów Imperium kontratakuje ;) ), były bardzo dobrze uzasadnione fabularnie. Realia były takie a nie inne, a dla zaprawionego w przetrwaniu Glassa nie było to nic dziwnego, ani pewnie też nowego.\nSylwia: Co do wątroby – Glass był w tym momencie zwykłym drapieżnikiem i tak jak wilki czy inne zwierzęta miał świadomość, że właśnie wątroba czy serce to organy, które mają najwięcej wartości odżywczych. Ale jeśli niektórzy myśleli, że Glass je surowiznę dla przyjemności i kubków smakowych, a nie dla przeżycia i odzyskania sił, no to cóż…\nNatomiast co do najgorszej sceny. Muszą przyznać, że mnie nie podobały się za bardzo sceny z ukazującą się zmarłą ukochaną Glassa z plemienia Paunisów. Były one w moim przekonaniu niepotrzebne (a przynajmniej tak zwielokrotnione), a już unosząca się w powietrzu kobieta stanowiła dla mnie niepotrzebną groteskę w filmie, który tak mocno stawiał na naturalność i realność. Wiem, że były to wizje głodnego i wycieńczonego Glassa, ale po prostu do mnie to nie trafiło.\nMateusz: A dla mnie te sceny były potrzebne. Może bił z nich zbyt niepotrzebny symbolizm, ale moim zdaniem w inny sposób nie dało się pokazać złożoności Glassa, tego, co siedziało w jego psychice oraz jego motywacji. Bez tych scen moim zdaniem czegoś by filmowi brakowało, a postać grana przez DiCaprio byłaby niekompletna i płaska. Lepiej tak, niż jakby miał zwracać się do nas bezpośrednio, jak Jordan Belfort z Wilka z Wall Street.\nSylwia: Dla tego, o czym mówisz, moim zdaniem wystarczyłaby jedna restropsekcja, pokazująca moment, w którym Glass stracił ukochaną i został sam z synem. Byłoby to bardziej naturalne, a równie silnie ukazywałoby przeżycie tej postaci i tę jego złożoność, o której wspominasz.\nMateusz: Nie chcę wyjść na skrajnego, kompletnie bezkrytycznego fanboja, ale w tym momencie nie dostrzegam żadnej dziury, dziurki nawet w filmie Iñárritu. Na pewno nie był to mój ostatni seans Zjawy i jeśli tylko za drugim, trzecim lub kolejnym razem dopatrzę się czegoś, co nie będzie mi się kleić – dodam do tego wpisu aktualizację.\nSylwia: A ja, pomimo całego zachwytu, jakim darzę Zjawę, widzę dwa niedopatrzenia, które może mi wytłumaczycie, albo powiecie, że się czepiam, ale zwróciłam na nie uwagę od razu. Obydwa mają miejsce podczas tej samej sceny, kiedy Fitzgerald i Bridger uciekają, zostawiając Glassa na pastwę losu. Po pierwsze, wcześniej widzieliśmy, jak Fitzgerald zakatrupił bez litości Hawka, syna Glassa, po czym odciągnął go jak najdalej. Później wrócił Bridger i nawoływał martwego chłopaka, szukał go (wyraźne było pokazane – zresztą sama postać Bridgera, przyszłego “króla gór”, tak została skonstruowana, abyśmy w to uwierzyli – że młody mężczyzna go szukał, bo nie chciał go zostawiać). Wydaje nam się więc, mało tego – jesteśmy pewni, że Fitzgerald albo dobrze ukrył ciało, albo odciągnął je naprawdę daleko. Tymczasem kiedy już Glass zostaje sam, podpełza parę metrów od znalezionych na śniegu kropel krwi i znajduje zwłoki syna. Coś mi tu nie gra. A Bridger go nie mógł znaleźć? Rozumiem, że w sytuacji młodego robiło się już ciemno, ale dla traperów błądzenie i szukanie w ciemności to nie pierwszyzna. Nie mówiąc już o tym, że Fitzgerald nie bał się w ogóle, że jego kompan znajdzie ciało? Nie trudził się w schowaniu go? W chociażby przysypaniu śniegiem świeżej krwi?\nMateusz: Oczywiście do tego przyczepić się można, ale ja to zwaliłem na karb tego, że Bridger to zwykły podrostek, któremu wmówisz wszystko i nie zada pytań, dlatego też jego poszukiwania były niemalże zerowe. Ja w każdym razie nie pamiętam, by poza nawoływaniem on wędrował wokół obozu. Usłyszał hasło od Fiztgeralda i tyle. Inna rzecz, że Fitzgerald nie bał się, że Bridger znajdzie ciało z prostej przyczyny – jego plan zakładał jak najszybszą ucieczkę i gdyby młokos mu zawadzał, skończyłby w dole obok Hawka.\nSylwia: Spłycasz problem. To ciało leżał parę kroków obok. No to bez przesady.\nMateusz: Jak to mówią – najciemniej pod latarnią ;). A tak serio: Owszem, ale leżało w zagłębieniu, dole, czy jak to nazwać. W ciemniejącym lesie i z Bridgerem, który (jak pamiętam – a nie wiem, czy dobrze pamiętam) nie szukał wcale Hawka, tylko go wołał to nie jest tak nieprawdopodobne. To znaczy, upierać się przy swoim zdaniu nie będę, bo nie pamiętam dokładnie tego momentu i może się okazać, że masz rację. Ja to jednak zapamiętałem tak, że Fitzgerald tak umiejętnie zagadał Bridgera, że tamten niespecjalnie szukał Hawka i skupił się bardziej na Glassie oraz cieple ogniska. Inna rzecz, że Fitzgerald nie dał czasu młodemu traperowi na domysły, gdyż przed świtem zerwał go ze snu, żeby opuścić obóz.\nSylwia: Druga dziura, jaką widzę, ma miejsce dosłownie chwilę później. Widzimy bowiem, jak Indianie podchodzą do obozowiska, w którym znajdują jeszcze – jeśli dobrze pamiętam – ślady świeżego obozowania i rozpoczynają poszukiwania, bo myślą, że znajdą córkę wodza. Tymczasem Glass nie mógł opuścić obozowiska na długo przed nimi, a nie zapominajmy, że Hugh był w tym momencie niemiłosiernie pokaleczony, czołgał się resztką sił. Jak daleko więc był w stanie odpełznąć? Zresztą, nie spodziewał się pościgu, więc ani nie przyspieszał, ani nie czuł potrzeby, aby szukać kryjówki. A pamiętajmy, że grupa Indian, która przez większość filmu szuka Powaqi, jest zwinna, bezlitosna i przede wszystkim nie odpuszcza. Szukaliby więc ludzi, którzy opuścili obozowisko do skutku. A biorąc pod uwagę ich stan fizyczny i Glassa, powinni trafić na niego w ciągu jakiejś godziny. Nie mówiąc już o tym, że czołgając się, musiał zostawiać na śniegu dość ewidentny trop. Nie bez powodu zresztą w książce nikt Glassa wtedy nie gonił ;).\nMateusz: I tutaj już nie pozostaje mi nic innego, jak się z Tobą zgodzić. Faktycznie to się trochę kupy nie trzyma, chyba że wyczołganie się Glassa z obozowiska i wizyta Indian w tymże była bardziej rozciągnięta w czasie, niż nam się to wydaje. Nadal jednak pozostaje kwestia śladów na śniegu.\nMichał: Generalnie, Sylwia, masz rację. I tak jak napisał Mateusz, w przypadku tej pierwszej kwestii, można zrzucić to na karb młodego wieku Bridgera, “autorytetu” Fitzgeralda i szybko zapadającego zmroku, tak w kwestii drugiej – Indian, którzy nie trafili na ślady Glassa, ciężko znaleźć wytłumaczenie. Być może rzeczywiście była to kwestia dużej rozbieżności czasowej pomiędzy jego wyczołganiem się z obozu a ich przybyciem. A padający śnieg ma to do siebie, że szybko zasypuje ślady. Ja natomiast chciałem przyczepić się do zupełnie innej sceny – Glass, już w dalszej części filmu, uciekający na koniu przed pościgiem Ree, spada razem ze zwierzęciem w przepaść. Po czym, po odzyskaniu świadomości, wstaje, otrzepuje się i generalnie nic mu nie jest. Rozumiem, że drzewo zamortyzowało jego upadek, przepaść była jednak dosyć znaczna, a on sam nie był w najlepszej kondycji fizycznej. Taka sytuacja powinna poskutkować co najmniej jakimś złamaniem. Albo Glass miał niesamowite wręcz szczęście, albo po prostu twórcy nie chcieli już komplikować sprawy i jeszcze bardziej go spowalniać.\nSylwia: Z kolei dla mnie, to co wspominasz, jest akurat do uwierzenia :). Ludzie czasem wychodzili cało nie z takich opresji, na przykład cudem wychodząc z życiem z katastrofy lotniczej, czego największe głowy nie były w stanie wytłumaczyć. A tak jak mówisz: ogromna, gruba warstwa śniegu i drzewa musiały zrobić swoje. Zresztą, tutaj dochodzi także kwestia tego, że Glass był pobijany, połamany i poharatany już wcześniej, dlatego ewentualne szkody, jakie wyrządził upadek, mogły nie być przez to aż tak widoczne.\nMateusz: Techniczne smaczki – tak charakterystyczne dla Iñárritu oraz Lubezkiego – widoczne są w filmie właściwie od pierwszej sceny. Długie ujęcia są tu na porządku dziennym, dominują liczne sceny kręcone tuż przy ziemi, częste są najazdy “spod szczęki” bohaterów, kończące się wysoko na gwiaździstym niebie, a obojętność natury wobec ludzkich działań przypomina to, co niektórzy widzowie mieli okazję widzieć w filmie W objęciach węża (nominowanym zresztą w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny). Kolejny genialny zabieg (że też nikt na to wcześniej nie wpadł!) to te nieliczne sceny, gdy kamera jest tak blisko wydarzeń, że ciepły oddech Glassa zasnuwa obłoczkiem pary cały ekran. Natomiast to, co robi Lubezki, jest wizualnym arcydziełem. Meksykański operator filmowy w ciągu ostatnich dwóch lat zdobył dwie statuetki (za Grawitację oraz Birdmana) i będę w absolutnym szoku, jeśli w tym roku Złoty Rycerz nie powędruje właśnie do niego. Japoński kompozytor nie dostał co prawda nominacji za Zjawę, ale dla mnie to żaden wyznacznik w tym momencie. Muzyka jest tutaj idealnym dopełnieniem wydarzeń oraz obrazu i kilka motywów zostanie ze mną na dłużej, a ja z pewnością rozejrzę się za całym soundtrackiem.\nMichał: Zgadzam się, nikt inny w tym roku tak bardzo nie zasłużył na Oscara za swoją pracę jak Lubezki. Wspomniane długie ujęcia i parowanie obiektywu, niesamowita dynamika w połączeniu z pięknymi plenerami. Zjawa stanowi po prostu wizualną ucztę. Za to muzyka jakoś nie zapadła mi szczególnie w pamięci, pamiętam tylko główny motyw składający się z trzech nut. Więc albo Sakamoto tak doskonale wtopił się tło, że był zauważalny tylko w momentach, kiedy można było usłyszeć ten “motyw przewodni”, albo po prostu tej muzyki tam nie było za wiele. Specjalnie na potrzeby tego tekstu przesłuchałem soundtrack ze Zjawy i okazuje się, że jednak jakaś muzyka tam była, ale tak jak wspomniałem, stanowiła ona bardziej tło wydarzeń i nie do końca sprawdza się jako samodzielny twór, bez obecności obrazu. Wyróżnia się jedynie temat przewodni, który potrafi zapaść w pamięć.\nSylwia: Zdjęcia w tym filmie po prostu powalają, są przepiękne i chociażby dla nich wypada się na ten film wybrać, naprawdę. Co do pracy kamery, to wspomniane parowanie obiektywu czy ewidentne krople krwi na kamerze były świetnym i niezwykle trafionym pomysłem. Mam też wrażenie, że twórcy chcieli tym podkreślić fakt, że scenariusz opiera się na prawdziwej historii, a takimi zabiegami sprawili, że momentami mogło się odnieść wrażenie, że oglądamy film dokumentalny. Brawa należą się również za wykorzystania w całym filmie, poza jedną sceną, światła naturalnego. Nawet sobie nie wyobrażam, ile cierpliwości to wymagało od wszystkich ludzi na planie, łącznie z uchwyceniem tych momentów, które mogą zdarzyć się tylko w jednej minucie danego dnia. Wyszło przepięknie i akurat to uważam za kwestię niepodlegającą dyskusji. Muzyka także oddawała klimat poszczególnych scen i współgrała z napięciem. Zjawa od strony technicznej to po prostu arcydzieło.\nMateusz: Dlatego też, choćby z tego względu, nazywanie filmu słabym lub nudnym uważam za zwykłą kinową ignorancję.\nMateusz: Leonardo DiCaprio dał popis aktorstwa kompletnego, bowiem do jego standardowych – jakże wysokich zresztą – umiejętności dorzucił grę całym ciałem, bo zwyczajnie rola tego wymagała. Jest to na pewno jedna z wyróżniających się ról w dorobku aktora, gdyż dotychczas nie miał aż tyle do zaprezentowania, jeśli chodzi o fizyczny aspekt aktorstwa. Z ust Glassa wychodzi kilkanaście zdań w przebiegu całego filmu, natomiast praktycznie wszystko, co wiemy o tej postaci to to, co zagrał ciałem, nie słowami. DiCaprio chrząka, jęczy, chrypie, charczy, krzyczy, stęka, szepcze, wzdycha, ciężko oddycha, wydaje z siebie nieartykułowane dźwięki i gra twarzą tak, jak jeszcze nigdy dotąd. Dzięki temu film w zasadzie mógłby być niemy, a my i tak czujemy wszystko to, co działo się w głowie Hugh Glassa. Przy niektórych scenach” kopara mi opadła”. Mój ulubiony aktor jest w wybitnej formie.\nPrzechodząc po pozostałych ról – Domhnall Gleeson zyskał wiele w moich oczach. Bardzo płynnie potrafił przejść od dość spokojnego, opanowanego i chyba niezbyt męskiego kapitana do rozwścieczonego faceta, który samym tylko spojrzeniem może zabijać. Jego kreacja udowadnia, że jeśli tylko damy odpowiedniemu aktorowi odpowiednią postać, ten wykona swoją pracę na medal. Syn Brendana Gleesona dotychczas mnie niczym nie zachwycił, ale rolą w Zjawie zyskał moją uwagę. Na koniec zostawiłem sobie Toma Hardy’ego, który od czasów Incepcji jest stale przeze mnie obserwowany i uważam, że tylko kwestią czasu jest Złoty Rycerz za jakąś jego rolę. Tylko czy będzie to już za Zjawę? Niestety, nie wydaje mi się. Zagrał naprawdę dobrze, świetna była głównie jego gra oczami oraz umiejętne szafowanie wypowiadanymi kwestiami. Jego Fitzgerald to naprawdę fajnie wykreowana postać antagonisty, ale konkurencja w tym roku jest zbyt duża.\nMichał: No i co tutaj można dodać? :) DiCaprio po prostu zasłużył sobie na tego Oscara. Tom Hardy raczej też nie zaskoczył mnie tym, że potrafi świetnie grać. Za to właśnie wspomniany Domhnall Gleeson pokazał się z zupełnie nowej strony. Do tej pory tego aktora kojarzyłem głównie z nieco lżejszych gatunkowo filmów, gdzie zazwyczaj grywał postacie, które nie okazywały zbyt wielkiego wachlarza emocji. Jednak jako kapitan Andrew Henry dał prawdziwy popis aktorstwa, szczególnie w końcowej części filmu, gdzie jego furia sięga mocą niemal tej, odczuwanej przez Glassa. Całkiem dobrze wypadł też Will Poulter, jako dręczony wyrzutami sumienia młody Jim Bridger. Ten aktor również do tej pory grywał w nieco lżejszych produkcjach, może więc Zjawa otworzy mu drzwi do filmów dla dorosłych (nie, nie takich o jakich właśnie pomyśleliście ;) ).\nSylwia: Było już o całej tej gamie dźwięków, które wydaje z siebie DiCaprio podczas filmu i o jego mimice, dlatego pominę ten aspekt. Wspomnę natomiast o tym, jak zagrał resztą ciała, a swoją uwagę chciałam skupić na jego dłoniach. Niezwykle sugestywne były te momenty, kiedy niemal cała uwaga widza skupiała się na jego zaciśniętych dłoniach, które przykładał do ust w celu ogrzania zmarzniętych rąk. Te sceny tak dobitnie pokazywały wyniszczającą temperaturę, z jaką zmagał się Glass, że nawet śniegi i wiatr nie byłyby już potrzebne.\nMuszę zgodzić się także co do gry Domhnalla Gleesona, którego do tej pory widziałam w Ex Machinie i filmie Czas na miłość. Choć w obu produkcjach zagrał poprawnie, to dopiero Zjawa wydobyła z niego prawdziwe zdolności. To, o czym wspomniał Mateusz, niezwykle wiarygodne przechodzenie od delikatnej pobłażliwości czy beznadziei do niemal furii było świetnie odegrane i dopiero w tym filmie aktor ten zwrócił moją uwagę czymś więcej niż tylko poprawnością, która jest przecież fundamentem każdego liczącego się aktora. A przynajmniej powinna być.\nNie do końca zgodzę się z kolei z opinią Michała dotyczącą gry Willa Poultera. Jego kreacja Jima Bridgera była w moim mniemaniu mało wiarygodna i – przynajmniej w porównaniu z powieścią – zobojętniła tę postać. O ile podczas lektury kibicowałam mu i pomimo błędnych wyborów, było mi go żal, o tyle podczas seansu jakoś nie wzbudził we mnie żadnych emocji i pozwalam sobie winić za to grę, a nie scenariusz. Hardy zagrał również poprawnie, ale dość statycznie.\nSylwia: Warto wspomnieć o tym, że film mocno ubarwił każdą z ważniejszych postaci względem ich powieściowych pierwowzorów. Najmocniej widać to chyba na przykładzie kapitana Henry’ego, który w filmie robi na nas bardzo dobre wrażenie, w pewnym momencie wzbudza w nas nawet podziw, kiedy naraża własne życie, aby osobiście pomóc w odnalezieniu dezertera, uciekiniera, przestępcy, złodzieja i kłamcy. Mimo że spokojnie mógł to zadanie przekazać swoim ludziom. W ogóle kapitan to taka poniekąd starsza i podejmująca lepsze (dla sumienia) wybory wersja młodego Bridgera. O ile bowiem Fitzgerald i Glass to mężczyźni, którym rozterki moralne nie mieszają w życiu aż tak bardzo, a liczy się: dla jednego przetrwanie i dobrobyt, dla drugiego zemsta i zadośćuczynienie; o tyle dla Bridgera i kapitana najważniejsze zdaje się być ich sumienie. I choć jeden z nich żyje tak, aby było ono zawsze jak najrzadziej nawiedzane przez demony złych wyborów, a drugi dopiero się tego uczy, w dodatku na własnych błędach, to widać w tych dwóch postaciach pokrewieństwo duchowe.\nPozwolę sobie natomiast wrócić do porównania postaci filmowych z książkowymi. Twórcy filmu wybielili niektóre postaci, a u innych podkreślili diabelskie barwy. Taki na przykład Fitzgerald w powieści jest raczej pożałowania godnym rzezimieszkiem, dezerterem i hazardzistą, który owszem, zostawił Glassa na pastwę losu, ale nie dopuścił się wielu czynów i kłamstw, które zostają mu przypisane w filmie. Również sam Glass został wybielony chociażby przez fakt uczynienia go ojcem, co z kolei spowodowało, że jego zemstę motywowała utrata syna, a nie ukochanej strzelby. Również Bridger jawi nam się w filmie ciut lepiej niż w książce, choć jest on chyba najwierniej oddaną postacią i w obydwu dziełach jawi nam się przede wszystkim jako młodzieniec, który został postawiony w paskudnej sytuacji, stanął pomiędzy Scyllą a Harybdą i musiał wybrać zbliżenie się do którejś z nich, by przez długi czas dręczyły go wyrzuty sumienia. Natomiast co do kapitana Henry’ego to z niesamowitego pechowca jakim był zarówno w książce jak i w rzeczywistości, zrobiono z niego ostatecznie bohatera, który jest gotów zginąć za swoich ludzi.\nMateusz: Zastanawia mnie, czy Zjawa jest w stanie zgarnąć wszystkie statuetki, za które jest nominowana. Z pewnością może być ciężko, jednak za największych rywali ma Marsjanina oraz Mad Max: Na drodze gniewu. Tego drugiego nie widziałem, ale biorąc pod uwagę to, co znam z poprzednich trzech części, nie jest to rywal, który mógłby zagrozić Zjawie w najistotniejszych kategoriach. Oba filmy reprezentujące nurt science fiction mają większe szanse – oczywiście tylko moim skromnym zdaniem – tylko w kategoriach stricte technicznych, choć i w nich Zjawa prezentuje wysoki poziom. Jeśli chodzi o kwestie aktorskie – przy całej sympatii, jaką mam do Hardy’ego, sam Stallone oraz Bale wykonali znacznie lepszą robotę i w tym roku upatruję zwycięzcy między filmowym Rockym Balboa a Michaelem Burry’m. Natomiast kontrowersyjna, będąca już od paru lat obiektem kpin i żartów całego świata, kwestia Oscara dla DiCaprio… Naprawdę nie zdziwię się, jeśli i tym razem nie dostanie statuetki. Akademia ewidentnie go nie lubi i kilkukrotnie potrafiła nawet nie nominować za kreacje, które powinny stanowić wzór dla każdego adepta sztuki aktorskiej. Hugh Glass to najbardziej fizyczna rola DiCaprio, wymagająca od niego najwięcej poświęceń i wyrzeczeń i jestem przekonany, że jest to aktualnie jego najlepsza rola. Niejeden aktor nie byłby w stanie osiągnąć jego poziomu, ale – paradoksalnie – wydaje mi się, że Leo wciąż nie pokazał nam wszystkiego. Albo inaczej: on wciąż nabiera doświadczeń i z każdym filmem gra lepiej, dokładając do swojego emploi nowe detale, dzięki którym w kolejnych produkcjach może prezentować się tylko lepiej. Natomiast jeśli chodzi o najlepszy film – nie obrażę się, jeśli Zjawa zgarnie statuetkę za najlepszy film, bo naprawdę niczego mu nie brakuje do tego, żeby ją otrzymać. Aczkolwiek nie zdziwię się, jeśli Akademia w tym roku zechce przyznać nagrodę jakiemuś filmowi zaangażowanemu – jak Spotlight czy Big Short.\nMichał: Wydaje mi się, że największym rywalem Zjawy jest właśnie Big Short. Mad Max: Na drodze gniewu jest filmem świetnym, ale zupełnie nie wpasowującym się w schemat najlepszego filmu według Akademii, z kolei Marsjanin jest obrazem dobrym, który mi się podobał, ale nie potrafię zrozumieć jakim cudem w ogóle znalazł się w tym zestawieniu. Tak więc moje typy to najlepszy film (fifty-fifty z Big Short), najlepszy aktor pierwszoplanowy, reżyser, charakteryzacja (tutaj akurat Zjawa nie ma dużej konkurencji), zdjęcia, montaż i być może scenografia.\nSylwia: Wyjątkowo przychodzi mi się zgodzić z Wami chyba w każdym calu. Dla mnie również (co prawda nie widziałam jeszcze wszystkich filmów) głównym rywalem Zjawy w walce o najważniejszą statuetkę jest Big Short. I szczerze mówiąc, jeśli którykolwiek z tych dwóch filmów wygra – będę naprawdę usatysfakcjonowana i z chęcią poklepię członków Akademii po wyimaginowanych plecach (nie żeby nie mieli prawdziwych) za taki wybór. Z DiCaprio sprawa jest skomplikowana, bo wszyscy wiemy, jak jest. Aż strach typować go jako pewniaka, żeby tym samym mu nie zaszkodzić. Aczkolwiek ze wszystkich filmów, które z nim widziałam, to kreacja Hugh Glassa stoi dla mnie na pierwszym miejscu ex aequo z kreacją Arniego Grape’a z filmu Co gryzie Gilberta Grape’a. Natomiast jeśli Zjawa nie dostanie Oscara za zdjęcia, to każdy fotograf i kamerzysta powinien wziąć przykład z czarnoskórych i zbojkotować galę. I wszyscy esteci też. Nie łudziłabym się jednak, że Hardy ma jakiekolwiek szansę na Oscara, biorąc pod uwagę konkurentów. Rola Bale’a czy nawet Stallone’a były naprawdę nie do porównania z jego kreacją Fitzgeralda. Co do innych kategorii, czas pokaże, czy Zjawa będzie, jak zapowiadają nominacje, największym wygranym, czy jak to było w przypadku Boyhooda.\nMichał: Iñárritu udowadnia po raz kolejny, że jest jednym z najlepszych, współczesnych reżyserów. A Zjawa to doskonałe kino, film dopieszczony zarówno wizualnie, technicznie, jak i fabularnie. Nawet ci słabsi aktorzy dają tutaj z siebie wszystko, pokazując, że wcale nie są tacy słabi, a główny trzon obsady rozgrywa karty iście po mistrzowsku. Mimo że dopiero skończył się styczeń, myślę, że Zjawa znajdzie się na liście moich ulubionych filmów tego roku (mam na myśli oczywiście polską datę premiery) i to raczej na jednej z pierwszych pozycji. Pododnie zresztą było z Birdmanem, który również znalazł się na ekranach naszych kin na początku zeszłego roku. Ciekawy jestem, czy meksykański reżyser będzie kontynuował tę tradycję i w styczniu 2017, otrzymamy jego kolejne dzieło.\nMateusz: Zjawa to film, który – wbrew obiegowej opinii – ma wiele do zaoferowania dzisiejszemu widzowi, tyle tylko, że w wielu miejscach są to elementy, do których niekoniecznie chcielibyśmy się przyznać (jak choćby to, że większą ludzką siłą napędową jest nienawiść, a nie miłość). To wizualne arcydzieło, które z pewnością obejrzę ponownie z wielu względów, nie tylko dla cieszenia oczu grą Leonardo DiCaprio. I na koniec nasuwa mi się tylko jedna myśl – już jakiś czas nie było tak, żeby jakiś film zdominował ceremonię wręczenia Oscarów i zgarnął (niemal) pełną pulę. Ucieszyłbym się, gdyby najnowszy film Iñárritu dołączył do tego grona.\nSylwia: Film Zjawa to podobnie jak jego literacki pierwowzór opowieść piękna, ale niedzisiejsza. Współcześnie ludzkość lubi myśleć o sobie jak najlepiej, często nie dopuszczając do dyskusji w ogóle tych cech naszego gatunku, które choć towarzyszą nam od wieków, uznawane są za wyjątek dotyczący jedynie ludzi spędzających życie w zakładach karnych lub przemykających po ciemnych zaułkach życia. A przecież człowiek ma w sobie tyle samo cech paskudnych, co pięknych. Zemsta, nienawiść, radość z czyjejś krzywdy… to wszystko stoi tuż obok empatii, miłości, żalu, dobra. I tylko jakaś tajemna, niewyobrażalna siła może pojąć, jakim cudem idą one w parze od tylu już lat. Ale Zjawa to także historia o przetrwaniu, o nieprzewidywalnych pokładach siły i wytrzymałości, jakie w nas siedzą. O naturze, która bywa naszym największym wrogiem, by po chwili być naszym jedynym sprzymierzeńcem. Zjawa to opowieść o zjawach, które gnają nas przez życie (tych dobrych i tych złych) i o powracaniu, którego sprawcami jesteśmy zawsze, podnosząc się, nawet po najmniejszym psychicznym i moralnym upadku. Natomiast sposób, w jaki został nakręcony ten film, sprawia, że Zjawa nie ma absolutnie żadnych szans na to, aby za kilka lat zaginąć w odmętach zapomnianych filmów.\nFot.: Imperial – Cinepix\nWielogłosem o…: “Moja mała Zoe”\nWielogłosem o…: “Maudie”\nTagi"Birdman"adaptacjaAlejandro González IñárrituArikaraatak grizzlybawołybrońchciwośćDomhnall GleesonGrizzlygłódHawkHugh GlassIndianieJim BridgerJohn Fitzgeraldkapitan Andrew HenryKompania Futrzarska Gór SkalistychkrewLeonardo DiCaprioLubezkiMichael PunkemiłośćmorderstwonaturaNiedźwiedźniedźwiedzicaOscary 2016PaunisiPolowaniepościgPowaqaprzetrwanieprzeżycieprzyrodaReeRyūichi Sakamotoskóryśniegstrata dzieckasurvivalsynTom HardyTraperzyucieczkaukochanaWilkiWill PoulterzadrapaniazemstazimaZjawa\nGdyby świnie miały skrzydła – Fertile Hump ...\nPrzemek Kowalski 6 lutego, 2016 at 18:49 Odpowiedz\nFajnie, fajnie, jednak popłynęliście (zwłaszcza Mateusz ;) ) pisząc między innymi jaki to znakomity scenariusz i jak to Zjawa nie ma wad. Ciężko mi się z tym zgodzić. Ktoś tu – chyba Michał – podzielił widzów na tych zachwyconych i tych znudzonych, no ja osobiście zdecydowanie zaliczam się do drugiej grupy. Scenariusz? Proooszę Was, był prosty jak budowa cepa. Twórcy tego filmu próbują z niego zrobić coś lepszego niż jest w rzeczywistości. O ile wizualna strona tego filmidła jest ok o tyle przedłużane sceny, które mają widzowi wmówić jakie to jest głębokie po prostu zabijają. To jest film z gatunku tych które niektórzy uznają za arcydzieło bo tak wypada, bo tak mówią krytycy. Gdyby nie nazwisko reżysera i nie Leo to ten film przeszedłby bez echa, nawet gdyby aktor który – wyobrazmy sobie- zastępowałby di Caprio zagrałby na takim poziomie jak on. Kiczowate filmy kina akcji z lat 80 mają podobny scenariusz ale przynajmniej nie oszukują widza, próbując mu coś wmówić. I nie ma się co dziwić że widownia jest – najdelikatniej mówiąc – podzielona i wielu wychodzi z seansu zniesmaczonych, nie dziwie im się, zostali oszukani a film autentycznie przynudza. Ma tam jakieś mocniejsze strony typu zdjęcia ale jednak będę trzymał się tego że Zjawa jest typowym przykładem na to jak “Ci którzy się znają” próbują wcisnąć kit robią ze Zjawy nie wiadomo co, kiedy ten obraz jest przeciętny. Trzymam się też tego że gdyby nie nazwiska reżysera i di Caprio to film zostałby niezauważony. Odnośnie tego ostatniego powiem tak, jest to moim zdaniem najlepszy obecnie aktor Hollywood, gra świetnei i zazwyczaj starannie dobiera role i wszyscy wiemy – cały świat życzy mu Oscara, ja też mu go życzę i pewnie w końcu teraz go dostanie, jednak jest to nieco śmieszne, ponieważ mimo że zagrał poprawnie to nie jest to rola wybijająca się w jego filmografii, za dużo lepsze kreacje nagród nie dostawał i będzie to trochę taka jałumużna, choć ok, może nie do końca, gdyż przeciwników w tym roku wielkich nie ma, więc może rzeczywiście jest z nich najlepszy i Leo, bierz tego Oscara, proszę bardzo, jednak jest to co najmniej śmieszne jeśli statuetka powędruje w jego ręce za tę właśnie rolę.\nPrzemek Kowalski 6 lutego, 2016 at 19:03 Odpowiedz\nNie wiem jak zedytować komentarz ;) więc dodam bo mi umknęło a też nie chcę obrażać – oczywiście znajdą się i tacy którym film autentycznie się spodoba, nie jest tak że każdy kieruje się uwielbieniem dla Zjawy bo ‘tak wypada”, jednak nie mogę sie oprzeć wrażeniu że w większości przypadków tak jest. I nie mam tu akurat Was na myśli ;) No ale kończąc – Przeprost formy nad treścia, idealnie według mnie podsumowuje ten obraz.\nIza 26 marca, 2016 at 00:37 Odpowiedz\nHardy’emu wypada sztuczna szczęka podczas ostatniej sceny nad rzeką. Zauważył ktoś?


Sprawdź Jak prawidłowo tworzyć przepisy zakładowe ebook pdf, chomikuj, epub, mobi. Legalna kultura\nPublikacja omawia sposób tworzenia najważniejszych przepisów zakładowych tj. regulaminu pracy, regulaminu wynagradzania, regulaminu zfśs, układu zbiorowy pracy i obwieszczenia o systemach i rozkładach czasu pracy. Przedstawiono w niej jak wprowadzać takie przepisy wewnątrzzakładowe i co powinny one zawierać. Szczególną uwagę zwrócono na zmiany jakie weszły w życie od 1 stycznia 2017 r. w zakresie wprowadzania regulaminów pracy i wynagradzania. W publikacji znajdują się również przykładowe wzory przepisów zakładowych.\ndownload ebook free Kryczka prawidłowo przepisy Sebastian tworzyć zakładowe\nJak prawidłowo tworzyć przepisy zakładowe - to ebook opublikowany przez Infor.\nNumer ISBN tej publikacji to 9788365887009.\nPremiera "Jak prawidłowo tworzyć przepisy zakładowe" miała miejsce dnia 2017-09-09.\nZostał on zakwalifikowany w kategorii: Prawo i podatki. Napopularniejsze rozszerzenia plików dla Jak prawidłowo tworzyć przepisy zakładowe to MOBI, EPUB oraz PDF.\nAby przeczytać cały ebook Jak prawidłowo tworzyć przepisy zakładowe musisz poświęcić ~2 -4 godziny. Na ebook składa się około 83 stron co w uśrednionym przeliczeniu daje około 20000 słów.\nJak prawidłowo tworzyć przepisy zakładowe - powiązane ebooki do pobrania:\nPublikacja podejmująca całościowo problem międzynarodowej ochrony praw dziecka. Autorka prezentuje prawa i pozycję dziecka w historii, analizuje proces instytucjonalizacji ochrony praw dziecka, uwzględnia zagadnienie przemocy wobec dzieci oraz zjawisko dzieci ulicy. Omawia Konwencję Praw Dziecka, przybliża działalność instytucji działających na...


DELET - Landau Ludwik Maurycy\nLandau Ludwik Maurycy\nużywał licznych kryptonimów i pseudonimów, między innymi: Ludwik Lewandowski, W. Lipski, L.L. (1902 Tomaszów Mazowiecki – 1944 Włochy pod Warszawą?) – ekonomista, statystyk, badacz stosunków społecznych. Pochodził z rodziny inteligenckiej. Po ukończeniu gimnazjum studiował na Wydziale Prawa UW. Pracował w GUS-ie oraz w Instytucie Badań Koniunktur Gospodarczych i Cen. Napisał około 100 prac, dotyczących zarówno dziedzin prawnych, jak i wielu zagadnień społecznych (między innymi: Płace w Polsce w związku z rozwojem gospodarczym, 1933; Bezrobocie i stopa życiowa ludności dzielnic robotniczych Warszawy, 1936; Wychodźstwo sezonowe na Łotwę i do Niemiec w 1937 r., 1966). Interesował się też kwestiami związanymi z dochodem narodowym, prowadził badania nad strukturą społeczną i gospodarczą oraz koniunkturą gospodarczą Polski. Współpracował z Instytutem Gospodarstwa Społecznego, z „Przeglądem Socjalistycznym”; redagował „Biuletyn Społeczny”; czynny był w Towarzystwie Ekonomistów i Statystyków Polskich, Polskim Towarzystwie Statystycznym, ZUS-ie i w wielu innych organizacjach oraz instytucjach. We wrześniu 1939 zajmował się organizacją ewidencji uchodźców. W 1939-1940 pracował w Wydziale Finansowym Zarządu Miejskiego. Od 17 X 1939 prowadził dziennik (wydany pt. Kronika lat wojny i okupacji, t. 1-3, 1962-1963). Kontynuował pracę naukową, prowadził badania sytuacji społecznej i ekonomicznej ludności, zainicjował opracowanie „Małego Rocznika Statystycznego Ziem Polskich w latach wojny i okupacji”, wydawał książki, uczestniczył w tajnej pracy oświatowej, działalności politycznej (współpracował z PPS w przygotowaniu programu gospodarczego; dla BIP AK przygotowywał sprawozdania o sytuacji gospodarczej Polski i Niemiec; pisał teksty i był jednym z redaktorów „Kroniki Okupacji”; współpracował z M. Handelsmanem i Henrykiem Kołodziejskim przy opracowaniu przesłanego do Londynu Vademecum po Polsce okupowanej. W sierpniu 1940 musiał zamieszkać w getcie warszawskim; od listopada tegoż roku, pod przybranym nazwiskiem, ukrywał się wraz z rodziną we Włochach pod Warszawą. Na przełomie 1943/1944 był kilkakrotnie szantażowany przez szmalcowników ( szmalcownictwo); 29 II 1944 wyszedł z domu i jego dalszy los nie jest znany. Następnego dnia Niemcy aresztowali żonę i córkę L.; obie zażyły truciznę; córka zmarła, żona na posterunku policji została zastrzelona.


Oświadczenie ZW NSZZ Policjantów woj. wielkopolskiego w sprawie burd na stadionie Lecha Poznań – NSZZ Policjantów\nHome /strona glowna/Oświadczenie ZW NSZZ Policjantów woj. wielkopolskiego w sprawie burd na stadionie Lecha Poznań\nOświadczenie Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. wielkopolskiego w sprawie burd na stadionie Lecha Poznań.\nw sprawie przerwania przez Wojewodę Wielkopolskiego w dniu 20 maja br. meczu piłkarskiego pomiędzy drużynami Lech Poznań – Legia Warszawa\nDziałając w imieniu i upoważnienia Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa wielkopolskiego reprezentującego interesy wielkopolskich policjantów po zapoznaniu się z negatywną oceną Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu odnośnie sposobu zabezpieczenia meczu Lecha Poznań z Legią Warszawa przez jego organizatora – Klub Lecha Poznań, zwracamy się z apelem o podjęcie przez właściciela Klubu i władze Zarządu radykalnych i systemowych działań w celu zaprzestania używania podczas meczy rasistowskich i wulgarnych transparentów, rac oraz petard.\nWypowiedzi po meczu Rzecznika Klubu Łukasza Borowicza jakoby przedsięwzięto wszelkie możliwe działania, aby do niezgodnych z prawem zachowań nie doszło, są co najmniej niewiarygodne i bezrefleksyjne.\nNie jest to pierwszy przypadek, gdy kibice z którymi przecież Klub od lat współpracuje dopuszczają się bezmyślnych, sprzecznych z prawem zachowań szkodzących tak zasłużonemu Klubowi dla Wielkopolski i polskiego piłkarstwa. Klub Lech Poznań słynie z bardzo atrakcyjnej oprawy widowiska jakim jest mecz, lecz musi to się odbywać zgodnie z wymogami ustawy o imprezach masowych, bez wypowiadania publicznie nikomu niepotrzebnych pustych deklaracji, że tak jest.\nPolicja przewidując, że do takich postaw jakie miały miejsce w dniu 20 maja br. na stadionie dojdzie była zmuszona do zaangażowania 1046 funkcjonariuszy, których znaczna ich liczba (wakaty w wielkopolskiej Policji wynoszą na chwilę obecną ok 450 i rosną) mogła by w tym czasie dbać o bezpieczeństwo Wielkopolan, w tym szczególnie poznaniaków. Koszty dla naszej Formacji przy niedoszacowanym od lat budżecie Policji tego zabezpieczenia są niebagatelne.\nNakładane kary na Klub jak widać nie odnoszą większego skutku, race, petardy, obraźliwe transparenty i wrogie „sektorówki” to nadal coś „normalnego” i dzieje się to często przy biernej postawie służb porządkowych organizatora. Czy władze Klubu tego nie widzą, czy widzą i tolerują w imię partykularnego interesu i świętego spokoju”. Przecież dla Poznania i poznaniaków to ogromne straty wizerunkowe, a zapewne również finansowe dla Lecha Poznań.\nNa kanwie wydarzeń opisanych na stadionie bardzo wyraźnie widać jak ważną rolę w społeczeństwie spełnia Policja, bez której nie może się odbyć w Polsce praktycznie żaden mecz piłkarski, podczas których nierzadko funkcjonariusze doznają uszczerbku na zdrowiu nie wspominając już o szkodach w sprzęcie i mieniu. Powstaje w tym miejscu retoryczne pytanie, czy jako Państwo stać nas na takie marnotrawstwo ludzkiego wysiłku i publicznych środków?\nJesteśmy przekonani, że Policja doprowadzi do zidentyfikowania i zatrzymania osób, które wywołały burdy oraz postawienia ich przed obliczem wymiaru sprawiedliwości.\nZarząd Wojewódzki oczekuje również od władz państwowych wprowadzenia nowych rozwiązań, które pozwolą każdemu na kulturalne i bezpieczne kibicowanie całymi rodzinami, jak to jest w większości krajów europejskich, gdzie jak widać jest to możliwe. Walka z pseudokibicami musi zakończyć się sukcesem w interesie państwa polskiego, które nie może sobie pozwolić, aby grupy chuliganów terroryzowały uczestników zawodów sportowych.\nCiągła dyskusja i kolejne kary po incydentach i zadymach na stadionach piłkarskich to za mało, by policjantki i policjanci mogli realizować bardziej potrzebne mieszkańcom ziemi wielkopolskiej zadania w zakresie bezpieczeństwa wewnętrznego.\n/-/ asp. sztab. Błażej Dulat\n/-/ asp. sztab. Dariusz Żak\n/-/ asp. Przemysław Postaremczak\nOświadczenie – patrz załącznik.\nźródło: http://www.nszzpwlkp.pl/aktualnosc,5841,0.htm 2018.05.22\nToday's Visits: 5 474\nToday's Visitors: 3 862\nLast 7 Days Visits: 10 407\nLast 30 Days Visits: 28 744\nLast 365 Days Visits: 300 918\nRazem odwiedzin: 4 099 191\nRazem odwiedzających: 1 877 634


Kay Smits SC Magdeburg wideo, historia transferu i statystyki - SofaScore\nDodaj informacje o Kay Smits do swojej przeglądarki!\nKay Smits ma 25 lat (31.03.1997) i ma 186 cm wzrostu. Jego numer na koszulce to 23.\nKay Smits statystyki, gole i powtórki wideo na SofaScore dostępne dla niektórych meczów Kay Smits i SC Magdeburg. Ostatni mecz Kay Smits zagrał dla drużyny SC Magdeburg przeciwko zespołowi MT Melsungen w Bundesliga. Mecz zakończył się wynikiem 33 - 26. (SC Magdeburg wygrał mecz ).\nSC Magdeburg zagra następne spotkanie 19.05.2022 przeciwko drużynie TUS N-Lübbecke w Bundesliga. Po rozpoczęciu, będziesz mógł śledzić wynik SC Magdeburg - TUS N-Lübbecke wynik na żywo wyniki na żywo, tabelę, aktualizowany minuta po minucie wynik oraz statystyki.\nSofaScore wynik na żywo wyniki na żywo są dostępne aplikacje na iPhone'a i iPad'a, aplikacje na Androida na Google Play oraz aplikacje na Windowsa. Możesz nas znaleźć we wszystkich sklepach w różnych językach szukając "SofaScore". Zainstaluj aplikację SofaScore i śledź na żywo mecze Kay Smits na Twoim telefonie!


Budimex znalazł sposób na zyskanie nowych pracowników. Dostaniesz 2000 zł za polecenie kogoś\nAbsolvent Talent Days 2018. Największe targi pracy na Stadionie Narodowym\nTargi Pracy i Przedsiębiorczości 2018. Ponad 5 tys. ofert pracy będzie na was czekać w PKiN\nLekarz medycyny pracy Warszawa. Terminy badań, opłaty, adresy placówek medycznych\nPoszukiwani dyrektorzy Centrum Kultury Filmowej i Muzeum Marii Skłodowskiej-Curie\nUrlop wypoczynkowy. Kiedy pracodawca może nas z niego odwołać?


Unia - Podlasie 1:1 - Sport - Hrubieszów - LubieHrubie.pl - hrubieszowska gazeta internetowa\nUnia - Podlasie 1:1\nUnia wystąpiła w składzie: Suchodolski, Flisiak, Sala, Szwiec, Hałucha, Błaszczyński, Fulara, Porowczuk, Kamiński, Kalaciński(w drugiej połowie zastąpił go Onkiewicz), Oleszczuk.\nŁawkę rezerwowych stanowili: Jakubczak, Maciejewski, Janeczko, Bodys, Onkiewicz, Bednarz.\nUnia w pierwszej połowie wyraźnie przeważała. Szczególnie, że z boiska za czerwoną kartkę wyleciał jeden z zawodników gości. Niestety przewagi żadną miarą nie udawało się naszym piłkarzom wykorzystać. W końcowych minutach dopuścili nawet do kilku groźnych sytuacji pod własną bramką, czym przyprawili niektórych widzów o palpitację serca.\nW drugiej połowie, mimo osłabienia, goście doprowadzili do bardziej wyrównanej gry i akcje dość chaotycznie przenosiły się z jednej połowy na drugą. W końcu, po faulu w polu karnym, sędzia podyktował dla Naszych rzut karny. Cóż z tego, skoro bramkarz go wyłapał, a że niewykorzystane sytuacje się mszczą, wkrótce, po zamieszaniu pod bramką Unii, goście strzelili bramkę.\nW zasadzie kibice byli skłonni pogodzić się już z porażką, niespodziewanie jednak, po dośrodkowaniu z prawej strony do piłki doszedł Oleszczuk i skierował ją głową do bramki przeciwnika. Wydawało się, że Unia rzuci się jeszcze do szaleńczych ataków, ale wyraźnie brakło sił i mecz zakończył się remisem.\nNie sądzę jednak, żeby nasi zawodnicy mogli sobie przypiąć liść do wieńca chwały za ten jeden punkt. To raczej grający w osłabieniu rywal wywieziony od nas remis może uznać za swój sukces.\nDużo barwniej było jednak na trybunach. Klub Kibica Unii, zasilony przez zaprzyjaźnionych Zamościan, przedstawił spektakl Pt. "Światło i Dźwięk". Światło stanowiły race, świetlne pochodnie i dym, dźwięk - petardy i głośny doping. W dzisiejszym dniu, nad zwyczaj zresztą kulturalny.\nPadające od czasu do czasu mięcho, swe źródło miało tym razem w innych sektorach.


Poznań: Rytmy żydowskie, szkockie i młody poznański jazz w klubie Blue Note | Głos Wielkopolski\nMarek Zaradniak 24.01.2019 Zaktualizowano 24.01.2019\nGrupę Bester Quartt usłyszymy w czwartek Archiwum\nW czwartek wybrać się można na koncert zespołu Bester Quartet. W ciągu kilkunastu lat działalności stał się on fenomenem rynku światowego zdobywając uznanie publiczności jak i krytyków. Osiem albumów płytowych zespołu ukazało się w prestiżowej nowojorskiej wytwórni Tzadik Johna Zorna.\nW sobotę usłyszymy założoną przez Wojciecha Marcinowskiego, obchodzącą swe 20 lecie istnienia grupę Hot Swing. Razem z nią wystąpi wokalista Krzysztof Kiljański. W programie utwory Django Reinhardta, Stephana Grappellego, standardy jazzowe oraz polskie i światowe kompozycje w stylu Hot Club de France. Krzysztof Kiljański przypomni przeboje Franka Sinatry i polskie piosenki z lat 20. i 30. Po koncercie swingowa potańcówka.\nDokładnie 260 lat temu, 25 stycznia 1759 roku przyszedł na świat najbardziej znany poeta, wieszcz i kompozytor szkocki Robert Burns. Co roku rocznica jego urodzin jest celebrowana na całym świecie. W Poznaniu w niedzielę z tej okazji zagra grupa Jig Real Maniacs.\nGrupa U Studni to jeden z najlepszych polskich zespołów uprawiających balladę z umiejętnie dobranym tekstem i niebanalną oprawą muzyczną. We wtorek usłyszymy ją w Poznaniu.\nW środę usłyszymy kolędy i pastorałki w opracowaniach Piotra Kałużnego w wykonaniu poznańskiej wokalistki Eweliny Rajchel. Będą rytmy jazzowe, funky i rhythm and bluesowe.\nI wreszcie w czwartek utwory ze swej pierwszej płyty „In Search Of” wykona Agnieszka Maciaszczyk Quintet. Jego liderka to młoda poznańska wokalistka, kompozytorka i autorka tekstów.\n24 stycznia, godzina 20,\nbilety 65 zł, bilety z 19 stycznia zachowują ważność\nHot Swing i Krzysztof Kiljański,\n26 stycznia, godzina 20,\nbilety: 15-95 zł\nCeltic Fusion With Pipes Connections,\n27 stycznia, godzina 19,\n29 stycznia, godzina 20,\nEwelina Rajchel, Kolędy i pastorałki,\n30 stycznia, godzina 20,\n31 stycznia, godzina 20,\nMateriał oryginalny: Poznań: Rytmy żydowskie, szkockie i młody poznański jazz w klubie Blue Note - Głos Wielkopolski\nBlue Note koncerty P...\nCo z tą Polską Blue ...\nChris Schittulli Blu...\nASDS Blue Note Pozna...\nBlue Note zaprasza na koncerty: Od protest songów po kabaret


O. Prowincjał Janusz Sok CSsR po raz trzeci przewodniczącym KWPZM!\nProwincja Warszawska Redemptorystów > Aktualności > Przełożony Prowincji > O. Prowincjał Janusz Sok CSsR po raz trzeci przewodniczącym KWPZM!\nPrzełożony Prowincji z kraju\nNasz prowincjał o. dr Janusz Sok CSsR ponownie został po raz trzeci wybrany na 3-letnią kadencję przewodniczącym Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich w Polsce przez zebranie plenarne wszystkich ordynariuszy zakonnych – dwudniowe spotkanie rozpoczęło się 15 października 2019 r. w Warszawie. Cieszymy się i gratulujemy!\nWe wtorek 15 października 2019 r. rozpoczęło się w Warszawie 143 zebranie plenarne KWPZM. Głównym celem obrad przełożonych zakonów męskich w Polsce jest wybór nowego zarządu Konferencji.\nSpotkanie rozpoczęło się w kaplicy sekretariatu Konferencji Episkopatu Polski od modlitwy Jutrzni oraz medytacji, którą przeprowadził O. Wiesław Wiśniewski TDŚ. Rozważanie dotyczyło obecności Ducha Świętego żyjącego i działającego w Kościele.\nPo przejściu na aulę dotychczasowy przewodniczący KWPZM o.Janusz Sok CSsR przywitał nowo wybranych przełożonych a następnie oddał głos o. Kazimierzowi Malinowskiemu OFMConv, który poprowadził wyborczą część zebrania plenarnego.\nW związku z kończącą się kadencją zarządu konferencji, o. Janusz Sok przedstawił sprawozdanie z działalności KWPZM za lata 2016-2019, zaś o. Robert Wawrzeniecki opisał działalność Forum Współpracy Międzyzakonnej. Na zakończenie części sprawozdawczej o. Paweł Kozacki OP w imieniu Komisji Rewizyjnej przedstawił zgromadzonym pozytywną ocenę działalności ekonomicznej Konferencji.\nPo krótkiej przerwie przełożeni udali się do kaplicy aby uczestniczyć w Eucharystii, której przewodniczył o. Bp Jacek Kiciński CMF. Wspólna modlitwa była duchowym wprowadzeniem do aktu wyborczego, który nastąpił bezpośrednio po Mszy Św.\nWyżsi przełożeni zakonni dokonali wyboru przewodniczącego KWPZM na nową kadencję 2019-2022, którym w pierwszym głosowaniu został wybrany O. Janusz Sok, prowincjał redemptorystów.\nO. Janusz Sok CSsR urodził się 20 września 1966 w Dębicy. Po ukończeniu szkoły średniej studiował na kierunku filozofii przyrody na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1986 wstąpił do Zgromadzenia Redemptorystów, pierwszą profesję zakonną złożył 2 lutego 1988. Po ukończeniu studiów filozoficzno-teologicznych w Wyższym Seminarium Duchownym Redemptorystów w Tuchowie uzyskał stopień magistra teologii i przyjął święcenia kapłańskie 30 maja 1993.\nW latach 2002-2005 był radnym nadzwyczajnym w zarządzie Prowincji Warszawskiej Redemptorystów, drugim dyrygentem chóru na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego i duszpasterzem akademickim w Warszawie. Był przełożonym wspólnoty w Lublinie w latach 2004-2005. Od 2005 do 2011 pełnił urząd ekonoma Prowincji. Podejmował także posługę misjonarza-rekolekcjonisty oraz koordynował akcję pomocy Kościołowi na Wschodzie Mission Appeal, prowadzoną przez polskich redemptorystów w USA. Jest członkiem honorowym Stowarzyszenia Musica Sacra.\nZostał wybrany na przełożonego Prowincji Warszawskiej Redemptorystów podczas I sesji XV Kapituły Prowincjalnej w dniu 20 stycznia 2011 na czteroletnią kadencję. W tym samym dniu objął ten urząd. 15 września 2013 został wybrany po raz pierwszy przewodniczącym Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich na trzyletnią kadencję. W styczniu 2019 r. rozpoczął także trzecią kadencję jako prowincjał redemptorystów. Pełni również odpowiedzialne funkcje w strukturach Konferencji Redemptorystów Europy.


Będą płatne strefy parkowania | Dziennik Płocki\nPłock to jedno z ostatnich dużych polskich miast bez płatnej strefy parkowania i płatnych miejskich parkingów. Niedługo sytuacja ta ma ulec zmianie.\n– Mieszkańcy innych ośrodków przekonali się już, że opłaty za parkowanie nie są w nich wymierzone. Przeciwnie, niosą za sobą wiele korzyści Nie muszą krążyć kilkanaście minut wokół np. urzędu, czy sądu, bo płatna strefa parkowania wymusza rotację na okolicznych parkingach – przekonują przedstawiciele ratuszowego biura prasowego. – Płatna strefa parkowania zmniejsza także ruch samochodów w mieście, ogranicza korkowanie się ulic w centrum.\nZe statystycznych wyliczeń wynika, że na stu mieszkańców Płocka przypadają aż 54 samochody osobowe. W ciągu minionych czterech lat na terenie miasta przybyło niemal tysiąc miejsc do parkowania. Wciąż jednak w wielu miejscach pozostawienie samochodu niemal graniczy z cudem.\nTymczasem przykład wielu miast pokazuje, wprowadzenie płatnych stref parkowania ograniczyło pozostawianie samochodów na wiele godzin w centrum miasta.\nW poniedziałek, 29 czerwca i 17.30 w auli płockiego ratusza zostanie zaprezentowany dokument „Polityka parkingowa”, który ma być podstawą konsultacji społecznych dotyczących zasad funkcjonowania płatnej strefy parkowania.\nPodczas spotkania będzie można uzyskać odpowiedzi na pytania: Jak mają wyglądać strefy płatnego parkowania? Czy będą zlokalizowane tylko na starówce, czy także w centrum?\nJak mają funkcjonować? Ile ma wynosić opłata za parkowanie? Kto będzie musiał ją ponosić?\n– Odpowiedzi na te pytania ukształtują zasady funkcjonowania płatnych stref parkowania – informuje biuro prasowe ratusza. – Zapraszamy do dyskusji w poniedziałek, 29 czerwca o godz. 17.30 do auli Urzędu Miasta przy Starym Rynku 1.


Pozytywne gotowanie - Strona 3 z 7 - Matki Żywicielki Blog o pozytywnym żywieniu.\nJabłecznik cioci Krysi, idealny na Święta\nDziś mam dla Was przepis sztos! Według mnie ten jabłecznik jest jednym z najsmaczniejszych, jakie kiedykolwiek jadłam. I nie jestem w tej ocenie odosobniona😜! Dodatkowym dowodem, potwierdzającym naszą rodzinną opinię na temat jabłkowego ciasta cioci Krysi jest to, że zdjęcie do dzisiejszego wpisu nie jest zdjęciem mojego wypieku. A dlaczego właśnie tak? Bo jabłecznik smakował nam tak bardzo, że nie zdążyłam nawet zrobić jednego efektownego zdjęcia z ciachem na talerzu.\nCiasteczka cynamonowe dla dzieci\nZ okazji 11 listopada i dnia wolnego upiekłam cynamonowe ciasteczka. Miałam dwóch małych pomocników ( 4 i 7 lat) i trzyosobową komisję testującą z dwu-, cztero- i siedmiolatkiem w składzie! 🤣😄 Ciasteczka przeszły testy smaku i oceniono je za przepyszne! Nie widzę zatem powodu, aby nie wierzyć mojej prywatnej, najlepszej domowej inspekcji. 🤪


Bedlington terrier - wszystko o rasie - PiesPoradnik.pl\nBedlington terrier pochodzi prawdopodobnie z okolic małego, staroangielskiego miasteczka o nazwie Bedlington, położonego w hrabstwie Northumberland w północnej Anglii. Historia jego powstania, która zaczyna się w XVIII wieku, ciągle jest pełna domysłów i niejasności. Uważa się, że do jego pojawienia przyczyniły się najprawdopodobniej dandie dinmont terriery ze swoją charakterystyczną czuprynką, różne szorstkowłose teriery, bullterrier, a także małe greyhoundy lub whippety, po których bedlington terrier miał odziedziczyć charakterystyczny łukowaty grzbiet, wygięty charci ogon, grację oraz zamiłowanie do biegów. Domieszka krwi charta okazała się na tyle znacząca, że ten niewielki, na pozór delikatny piesek z powodzeniem brał udział w wyścigach.\nWalory użytkowe bedlington terriera, który wówczas znany był pod nazwą rothbury terrier, jego odwaga, wytrzymałość oraz talenty łowieckie spowodowały, że stał się ulubieńcem górników. Z wielkim zapałem tępił szczury w ich domach oraz w kopalniach, w których pracowali, a w wolnym czasie pomagał im także kłusować. Brał udział w polowaniu na zające, lisy, borsuki i wydry, dzięki czemu przez cały czas byli doskonale zaopatrzeni w mięso i cenne futra. Podobno bedlingtony potrafiły również wyczuć i co najważniejsze zasygnalizować nadchodzącą burzę, co pozwalało górnikom odpowiednio się do tego przygotować i w porę ewakuować z kopalni. Nic dziwnego, że te te niewielkie pieski cieszyły się ich wyjątkowymi względami.\nRysunek z 1881 roku - bedlington terrier i dandie dinmont terrier\nPierwotnie nie przywiązywano wagi do ich eksterieru, liczyły się przede wszystkim walory użytkowe. Z czasem bedlington terrier stał się obiektem zainteresowania brytyjskiej arystokracji co spowodowało, że z biednych, robotniczych przedmieść przeniósł się na salony. Jego sylwetka, która kształtowała się do tej pory w sposób zupełnie przypadkowy, teraz, dzięki dobrze przemyślanym decyzjom hodowlanym, wyraźnie zaczęła się zmieniać. Pies stał się wysokonożny, wydłużyła się także jego szyja, wskutek czego sylwetka bardzo zyskała na elegancji. Te zmiany zostały dodatkowo podkreślone przez charakterystyczne strzyżenie, nadające psu niezwykle ujmujący wygląd małej owieczki.\nW 1869 roku opracowano pierwszy wzorzec rasy, kilka lat później, w 1875 roku, w Wielkiej Brytanii powołano do życia Klub Bedlington Terriera. Niemal w tym samym czasie psy tej rasy pojawiły się na wystawach kynologicznych. Jednak zanim to nastąpiło, znacząco zmieniła się ich sierść, która stała się jaśniejsza, dłuższa i bardziej miękka, co jeszcze dodało im urody. Mimo, że w następnych latach dotarły do wielu krajów na obu półkulach, to nigdzie nie udało im się zdobyć większej popularności i nic nie wskazuje, by w najbliższym czasie mogło się to zmienić.\nW Polsce pierwsze bedlingtony pojawiły się tuż przed II wojną światową, która gwałtownie przerwała ich hodowlę. Po wojnie, w latach 60-70-tych zaczęto sprowadzać je z NRD oraz Czechosłowacji, ówczesna niewymienialność złotówki uniemożliwiała import psów z liczących się europejskich lub nawet światowych hodowli. W latach osiemdziesiątych dał się zauważyć wyraźny wzrost zainteresowania rasą, jednakże wkrótce potem nastąpiła wieloletnia stagnacja w ich hodowli, która niestety utrzymuje się do dziś. Obecnie zarówno w Polsce jak i w innych krajach europejskich, bedlington teriery spotyka się niezmiernie rzadko. Być może wpływają na to problemy zdrowotne związane w dużej mierze z ograniczoną pulą hodowlaną, dość trudny charakter psów tej rasy a także trudna, czasochłonna, pielęgnacja.\nPod względem eksterieru bedlington jest psem wyjątkowym. Nie ma możliwości żeby ktoś, kto go raz zobaczył, mógł go zapomnieć, lub pomylić z inną rasą. Jest to jedyny terier o sylwetce przypominającej charta. Ostrzyżony zgodnie ze wzorcem, bardziej przypomina owieczkę niż psa. Ma zwinne, muskularne ciało,w którym długość tułowia jest nieco większa od wysokości psa w kłębie. Jest niezwykle elegancki, zarówno w statyce jak i w biegu. Ma wygięty charci grzbiet, wąską i głęboką klatkę piersiową, dobrze wysklepione lędźwie oraz wyraźnie podkasaną dolną linię. Ogon nisko osadzony, cienki, lekko wygięty, nie może być noszony powyżej linii grzbietu.\nKończyny przednie proste, na wysokości klatki piersiowej rozstawione szerzej niż na wysokości łap. Kończyny tylne umiarkowanej długości, dobrze umięśnione, wydają się nieco dłuższe niż przednie. Stawy kolanowe umiarkowanie kątowane, skokowe mocne, nisko umiejscowione. Łapy długie, zajęcze o zwartych, niespękanych opuszkach. Ruch bardzo charakterystyczny, raczej krótki i wysoki, lekki i sprężysty w wolnym biegu, kiedy bieg staje się szybki przypomina ruch charta. Dzięki tej charciej budowie jest zdolny do galopu z wielką szybkością.\nBedlington terrier ma bardzo charakterystyczną, wysoko noszoną głowę: wąską, w kształcie klina, porośniętą obfitą, jedwabistą, prawie białą czuprynką. Linia biegnąca od potylicy do wierzchołka nosa jest prosta, bez widocznego przełomu czołowo nosowego. Nozdrza duże i dobrze wykrojone. Psy niebieskie i niebieskie podpalane powinny mieć nos czarny, wątrobiane i piaskowe - brązowy. Wargi przylegające, zęby duże i mocne, zgryz nożycowy. Oczy stosunkowo małe, błyszczące, sprawiające wrażenie trójkątnych. Przy umaszczeniu niebieskim barwa oka powinna być ciemna, przy umaszczeniu niebieskim podpalanym - jaśniejsza, z bursztynowym pobłyskiem. Wątrobiane i piaskowe bedlington teriery mają oczy jasnoorzechowe. Uszy średniej wielkości, nisko osadzone i płasko opadające przy policzkach. Cienkie, w dotyku aksamitne, pokryte krótką i delikatną sierścią, na końcach ozdobione frędzlami prawie białego, jedwabistego włosa.\nWysokość w kłębie: ok. 41 cm.\nLekkie odchylenie w dół u suk, a u psów powyżej limitu, jest tolerowane.\nMasa ciała: miedzy 8 a10 kg.\nW charakterze bedlington teriera znalazły odbicie dwa zupełnie różne światy, w których żyli jego przodkowie. Z jednej strony jest to wspaniały salonowy pies do towarzystwa, z drugiej pełen temperamentu odważny myśliwy, który jeśli tylko nadarzy się dobra okazja, nie odmówi sobie przyjemności zapolowania na szczura lub pogonienia jakiegoś uciekającego zwierzaka. Na pierwszy rzut oka przypomina pełną łagodności owieczkę, jeśli szukać podobieństwa wśród przodków, ekterierowo bardziej kojarzy się z chartem niż z terierem. Mimo, że jego wygląd zupełnie nie pasuje do grupy III-ej, do której należy, to biorąc pod uwagę jego charakter i temperament, nie ma najmniejszej wątpliwości, że jest przede wszystkim z krwi i kości terierem.\nMa genetycznie zakodowane, charakterystyczne dla rasy cechy charakteru, ale to jaki będzie na co dzień, w dużej mierze zależy od wczesnej socjalizacji i wychowania. Zazwyczaj przemiły i łagodny, czasem potrafi być porywczy i pokazać niezależność oraz upór, którego nikt by się po nim nie spodziewał. Jak każdy szanujacy sie terier zawsze ma swoje zdanie i umie o nie walczyć. Jeśli właściciel nie zdoła go opanować, wejdzie mu na głowę, natomiast jeśli uda mu się nawiązać z nim dobry, oparty na zaufaniu kontakt, pies zrobi dla niego wszystko.\nWychowanie trzeba zacząć od bardzo wczesnej, gruntownej socjalizacji, już jako szczenię musi poznać swoje otoczenie, oswoić lęki oraz przyzwyczaić się do obecności dzieci, obcych ludzi i zwierząt. Fakt, że jest cały czas asekurowany przez swego właściciela powoduje, że się do niego przywiązuje i nabiera zaufania, łatwiej mu się także podporządkowuje. Potrzebuje stanowczej, ale bardzo delikatnej ręki, jeśli ma być posłuszny, nie może zastraszony. Zamiast rozkazywać, trzeba łagodnie zachęcać go do współpracy a za każde dobrze wykonane ćwiczenie pochwalić. Ktoś powiedział, że mając bedlingtona trzeba: wymagać dużo, oczekiwać mało, nagradzać szczodrze.\nJest to pies bardzo inteligentny i chętnie się uczy, dlatego warto go szkolić i to już od 3-4 miesiąca życia, bo z każdym dniem będzie bardziej uparty i niezależny. Trzeba zadbać o to, by ćwiczenia były urozmaicone i stosować wyłącznie pozytywne metody szkolenia, bo wtedy pies chętniej pracuje. Bardzo wskazane jest szkolenie grupowe, przy tej okazji uczy się nawiązywania przyjaznych kontaktów z innymi psami. Bardzo dobrze sprawdza się również w agility a także, jak przystało na potomka whippeta, w wyścigach psów.\nSzata bedlington terriera jest równie niezwykła jak sam pies. Gęsta, podobna do lnianej przędzy, wyraźnie odstająca, ale nie szorstka, z tendencją do skręcania się, szczególnie na głowie i na kufie. Podszyta solidnym, wełnistym podszerstkiem.\njednobarwne - w kolorze niebieskim (blue), wątrobianym (liver) lub piaskowym (sandy), każde z nich z podpalaniem lub bez. Pożądana ciemna pigmentacja. Kolor oczu zależy od barwy sierści. Bedlingtony niebieskie i niebieskie podpalane mają ciemne, prawie czarne oczy i czarny nos, natomiast wątrobiane i piaskowe mają brązowe oczy i taki sam kolor nosa.\nCo ciekawe, w momencie narodzenia szczeniąt, barwa ich sierści w niczym nie przypomina umaszczenia dorosłego psa. Szczenięta niebieskie rodzą się czarne, wątrobiane - ciemno brązowe a sandy - brązowe. W przypadku szczeniąt podpalanych będą to identyczne kolory, tylko z podpalaniem. W miarę dorastania barwa owłosienia ulega bardzo znacznemu rozjaśnieniu, niemal do białego, zachowując odpowiednie odcienie, stosownie do umaszczenia.\nBedlingtony mają również niespotykany kolor skóry. Najbardziej pożądana jest skóra ciemno pigmentowana, taka, jaką mają psy niebieskie. Psy w kolorze piaskowym mają skórę różową. W hodowli można kojarzyć osobniki różnie umaszczone, a na wystawach kynologicznych wszystkie odmiany kolorystyczne oceniane są razem, bez określenia preferencji, na jednym ringu.\nJeśli bedlington ma wyglądać elegancko, jego sierść musi być bardzo regularnie szczotkowana, trymowana i przynajmniej raz na 2-3 miesiące strzyżona. Prawidłowe, zgodne ze wzorcem rasy przygotowanie psa do wystawy nie jest łatwe i wymaga dużego doświadczenia oraz srawnej ręki dobrze znającego rasę groomera.\nWięcej na temat pielęgnacji bedlington terriera i przygotowania go do wystaw - kliknij tutaj\nBedlingtony są bardzo odporne na złe warunki atmosferyczne i w zasadzie zdrowe. Żyją średnio 12-16 lat, do późnego wieku zachowując dobrą kondycję. Jest jednak kilka chorób, które szczególnie często zdarzają się u przedstawicieli tej właśnie rasy. Największym problememm jest hepatopatia, dziedziczna choroba wątroby spowodowana nieprawidłowym działaniem enzymu odpowiedzialnego za metabolizm miedzi. To powoduje jej kumulowanie, w wyniku czego dochodzi do uszkodzenia systemu nerwowego i marskości wątroby. Choroba rozwija się bardzo podstępnie, dość długo pozostaje niezauważona i dopiero w wieku około 4-6 lat daje wyraźny obraz chorobowy. Rokowanie, mimo niezwłocznie podjętego intensywnego leczenia, jest zdecydowanie niepomyślne. Ponieważ mamy do czynienia z dziedziczeniem autosomalnym recesywnym, a od pewnego czasu są już dostępne specjalistyczne testy pozwalające wykryć nosicielstwo tej choroby, można na zasadzie odpowiedniego kojarzenia par hodowlanych uniknąć jej dziedziczenia przez potomstwo. Dlatego decydując się na kupno psa tej rasy należy go szukać wyłącznie w takiej hodowli, w której rodzice szczeniąt zostali poddani badaniom na obecność wadliwego genu. Ich wykonanie zależy wyłącznie od dobrej woli i odpowiedzialności hodowcy. Szkoda, że mimo dramatycznego przebiegu choroby i uzasadnionego prawdopodobieństwa, że to właśnie lęk przed tym schorzeniem powstrzymuje miłośników rasy przed podjeciem decyzji o kupnie szczenięcia, ZKwP nie zdecydował się, by uznać je za obowiązkowe.\nZagrożenie hepatopatią powoduje, że właściciel psa powinien przywiązywać szczególną wagę do jego prawidłowego żywienie. Chodzi o wyeliminowanie produktów, które mogą zawierać niebezpieczne dla jego zdrowia ilości związków miedzi, która w nadmiarze jest bardzo toksyczna. Ponieważ nie da się tego zapewnić przy „domowym” żywieniu, wskazane jest podawanie najwyższej jakości karmy przemysłowej, która spełnia szczególne wymagania psów tej rasy.\nZ innych chorób dość często zdarzają się u bedlingtonów schorzenia oczu, takie jak: podwinięcie dolnej powieki (entropium), aplazja punktu łzowego, podwójne rzęsy, zaćma, dysplazja siatkówki oraz uogólniony postępujący zanik siatkówki GPRA. Psy tej rasy mają także skłonność do melanotrichii, choroby, która występuje po wygojeniu głębokich ran lub zapaleń skóry. Problemem bywają także niektóre dziedziczne wady anatomiczne, takie jak: deformacja mostka, wklęsłość lub wypukłość żeber, wyczuwalne złamanie ogona oraz ustawione do wewnątrz kły żuchwy.\nBedlington terrier jest wyjątkowo sympatycznymym psem rodzinnym i do towarzystwa, który bardzo przywiązuje się do wszystkich domowników, choć zazwyczaj wyróżnia jedną osobę, do której jest bezgranicznie przywiązany. Najczęściej jest to ten z członków rodziny, kto się nim najwięcej zajmuje i chodzi z nim na spacery. To on powinien go szkolić, bo jeśli pies uzna autorytet przewodnika, będzie mu posłuszny i zrobi dla niego wszystko. Gdyby pojawiła się taka potrzeba, bez chwili wahania stanie w jego obronie i jak na tak małego psa, poradzi sobie z tym zadziwiająco skutecznie.\nJest wielkim pieszczochem, lubi się przytulać i być blisko swojego pana, zarówno w dzień, jak i w nocy. Jest wobec niego zaborczy, bardzo zazdrosny i jego względami z nikim nie lubi się dzielić. Z tego powodu może źle tolerować obecność innych psów w domu, zwłaszcza, jeśli przyjdzie mu z nimi konkurować o względy właściciela. Bedlington może być również wspaniałym towarzyszem dla osób starszych, które nie mają już zobowiązań zawodowych i mogą poświęcić mu dużo uwagi i czasu. Wszystko zależy od tego, czy potrafią nad nim zapanować i będą w stanie zapewnić mu tyle aktywności fizycznej, ile ten pies potrzebuje.\nTo czy jego właściciel mieszka w mieście czy na wsi, w podmiejskim domu z ogrodem, czy w mieszkaniu w bloku, dla psa nie ma większego znaczenia. Bedlington doskonale będzie się czuł w najmniejszym nawet mieszkaniu, pod warunkiem, że jego opiekun zapewni mu odpowiednią ilość aktywności fizycznej. Wówczas po powrocie do domu jest spokojny, nie zabiera dużo miejsca i co najważniejsze, praktycznie nie szczeka, co powinno przyjaźnie do niego usposobić wszystkich sąsiadów. Natomiast jeśli zaczyna szczekać, koniecznie trzeba się tym zainteresować, bo prawdopodobnie chce na coś zwrócić uwagę. Bardzo nie lubi zostawać sam w domu, jeśli wiadomo, że będzie taka konieczność, trzeba od pierwszego dnia w nowym domu bardzo konsekwentnie go do tego przyzwyczajać.\nUwielbia dzieci, jest dla nich doskonałym kompanem i z wielkim zapałem uczestniczy w ich zabawach.Trzeba jednak pamiętać, że jest to pies bardzo żywiołowy, często samowolny i raczej trudno wyobrazić sobie, by ze stoickim spokojem znosił maltretowanie przez małe dziecko. Trzeba sobie zdawać sprawę z tego, że nie ma jak nowofundland pokładów anielskiej cierpliwości i na niezamierzoną niezręczność dziecka może ostro zareagować. Dlatego nigdy nie wolno zostawić małego dziecka samego z psem, bez nadzoru dorosłych. Z tego względu bedlington bardziej nadaje się dla starszych dzieci, które nauczone przez rodziców będą wiedziały jak z nim postępować, żeby nie zrobić mu krzywdy. Szczególną ostrożność należy zachować, jeśli w zabawie biorą udział ich przyjaciele.\nNiestety nawet one na spacerze mogą mieć problem z utrzymaniem go w ryzach, zwłaszcza, jeśli dojdzie do konfrontacji z jakimś obcym psem. Nasz mały przyjaciel ma charakter awanturnika i choć sam raczej innych psów nie zaatakuje, trzeba go mieć cały czas na oku, żeby nie został przez jakiegoś psa sprowokowany. Ponieważ wraz z ekscytacją rośnie jego odwaga, trzeba być przygotowanym na to, że jeśli spotkany na spacerze pies go zaczepi, z pewnością nie podda się przeciwnikowi i nie będzie próbował ucieczki, ale z zacietrzewieniem odwrotnie proporcjonalnym do swojej postury stanie do walki. Ulegając instynktowi myśliwskiemu, może także pogonić za biegnącym kotem, psem a nawet jakimkolwiek małym gryzoniem.\nBedlington lubi przebywać w domu i bardzo dobrze się w nim czuje. Jest przyjazny wobec odwiedzających jego opiekunów gości i nawet jeśli widzi ich po raz pierwszy, natychmiast nawiazuje kontakt i próbuje zachęcić ich do zabawy. Trochę inaczej wygląda to w kontaktach ze zwierzętami. Zazwyczaj dobrze dogaduje się z tymi, z którymi się wychował, choć nawet w tym przypadku może dojść do konfliktów, głównie na tle zazdrości i rywalizacji o względy opiekuna. Musi on więc popracować nad swoim autorytetem, sprawiedliwie obdarowywać wszystkie domowe czworonogi swoimi względami i natychmiast reagować, jeśli dochodzi do sporu. Na spacerze, jak już pisaliśmy bywa różnie, krótko mówiąc bedlington lubi wszystkie psy, które się mu podporządkują a także te, z którymi po małej sprzeczce zawarł pakt o nieagresji.\nBez problemów przystosowuje się do wszystkich zwyczajów i rytmu życia swojej rodziny. Może przebywać razem z nią w domu, a także towarzyszyć jej na wakacjach, bo bardzo lubi podróżowanie samochodem. Tylko jednego nie można go pozbawić - długich i atrakcyjnych spacerów, bo jest mu to potrzebne zarówno do utrzymania dobrej kondycji fizycznej jak i psychicznej. Może wyszaleć się w ogrodzie, uprawiać większość psich sportów lub jogging ze swoim panem, aportować rzutki lub biegać z innymi psami. Jest tak uniwersalny, że jego opiekun bez problemu może wybrać taki rodzaj aktywności, jaki mu najbardziej odpowiada. Nie wolno tego zlekceważyć, bo niewybiegany pies może stać się znerwicowany a na dodatek rozpierającą go energię będzie próbował wyładować w domu. W skrajnym przypadku może nawet zacząć przejawiać skłonności niszczycielskie. Jeśli więc ktoś jest zdecydowanym domatorem, dla którego każde wyjście z ciepłego domu jest poświęceniem, stanowczo powinien z posiadania bedlingtona zrezygnować, bo unieszczęśliwi i psa i siebie.\nJego utrzymanie nie jest kosztowne - z wyjątkiem pielęgnacji sierści. Ktoś, kto zdecyduje się na kupno bedlingtona, powinien przewidzieć regularne wizyty w salonie fryzjerskim przynajmniej raz na dwa miesiące. Nie można z tego zrezygnować, bo zaniedbana sierść bardzo szybko się filcuje, utrudnia wentylację skóry i może spowodować stany zapalne.\n+ jest doskonałym szczurołapem - sierść wymaga pracochłonnej pielęgnacji\n- nie nadaje się dla małych dzieci\n- potrzebuje bardzo dużo aktywności fizycznej\nSzczenięta bedlington terriera rodzą się czarne lub ciemnobrązowe i dopiero z upływem czasu wybarwiają się, by pomiędzy 12 a 18 miesiącem życia stać się prawie białe. Do tego momentu jedynie po kolorze nosa można ocenić czy pies będzie miał umaszczenie niebieskie czy wątrobiane. Dopiero w następnych miesiącach pies nabiera właściwej, zgodnej ze standardem barwy. Co ciekawe, bedlington zmienia barwę w zależności od pory roku. Latem, odwrotnie do tego czego można by się było spodziewać, wcale nie jaśnieje, tylko ciemnieje, zupełnie jakby się opalał. Natomiast na starość zamiast siwieć, jego sierść staje się ciemniejsza.\nWzorzec FCI nr 9/05.01.2011/GB\nKlasyfikacja FC I:\nUważa się, że bedlington może poszczycić się pochodzeniem starszym, niż wszystkie inne teriery. Pochodzi z górniczego rejonu północnej Anglii i kiedyś znany był pod nazwą rothbury terier. Z czasem jego sława przekroczyła rejon pochodzenia, a klub hodowców powstał w roku 1877. Choć wygląd tego psa jest łagodny, to potrafi on być całkiem waleczny, ale nie szuka zaczepki. Jego wygląd owieczki jest zwodniczy, to pies twardy i dziarski – najprawdziwszy terier. Kiedyś mieszkańcy północnych hrabstw polowali z nim na króliki; do dzisiaj drzemie w nim dusza myśliwego.\nPełen wdzięku, zwinny, dobrze umięśniony pies o budowie ani wątłej , ani też ciężkiej. Głowa winna mieć kształt gruszki lub klina, w spoczynku wyraz łagodny i spokojny.\nDługość tułowia nieco większa od wysokości.\nBystry, odważny i pewny siebie. Inteligentny pies do towarzystwa o silnym instynkcie łowieckim. Obdarzony dobrym charakterem, dumny, przywiązany do właściciela, ani lękliwy, ani nerwowy. Łagodny w spoczynku, pełen odwag i przy pobudzeniu.\nporośnięta obfitą, prawie białą czuprynką, która jest w dotyku jedwabista.\nCzaszka: wąska, ale głęboka i zaokrąglona.\nStop: brak, linia profilu poczynając od potylicy aż do końca nosa prosta, bez załamań.\nNos: nozdrza duże i dobrze wykrojone. Psy niebieskie i niebieskie podpalane muszą mieć nos czarny, wątrobiane i piaskowe - brązowy.\nKufa: dobrze wypełniona pod oczami.\nWargi: przylegające, ich kąciki nie są obwisłe.\nUzębienie: Zęby są mocne i duże. Zgryz nożycowy, to znaczy, że siekacze górne przykrywają w ścisłym kontakcie siekacze dolne i są ustawione pionowo.\nOczy: Stosunkowo małe, błyszczące. Idealne oko sprawia wrażenie trójkątnego. Przy umaszczeniu niebieskim kolor oka jest ciemny, przy niebieskim podpalanym barwa oka jest jaśniej sza, z bursztynowym pobłyskiem. Wątrobiane i piaskowe bedlington teriery mają oczy jasnoorzechowe.\nUszy: średniej wielkości, kształtu orzecha laskowego, nisko osadzone i płasko opadające przy policzkach. Cienkie, w dotyku aksamitne, pokryte krótką i delikatną sierścią, na końcach są ozdobione frędzlami prawie białego, jedwabistego włosa.\nDługa, gruba u nasady, zwężająca się ku końcowi, bez śladu podgardla, osadzona wysoko, przez co głowa jest dość wysoko noszona.\nMocno umięśniony i wyjątkowo gibki.\nGrzbiet: z naturalnie wysklepionymi lędźwiami.\nKlatka piersiowa: dostatecznie szeroka, głęboka, sięga łokci. Żebra są płaskie.\nDolna linia: Wysklepienie lędźwi powoduj e wyraźne podkasanie brzucha.\nŚredniej dług ości, gruby u nasady, zwężający się ku końcowi, wdzięcznie wygięty. Jest nisko osadzony i nie może być noszony powyżej grzbietu.\nproste, na wysokości klatki piersiowej są szerzej rozstawione niż w łapach.\nŁopatki: płaskie i ukośnie ustawione.\nŚródręcza: długie i lekko skośne, ale nie słabe.\nŁapy: długie, zajęcze o zwartych i grubych opuszkach. Opuszki niespękane ani niezgrubiałe.\numiarkowanej dług ości, dobrze umięśnione, wydaj ą się dłuższe niż przednie.\nŚródstopia: Stawy skokowe mocne, nisko umiejscowione, nie są wykręcone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz.\nPies zdolny do galopu z wielką szybkością, co odzwierciedla się w jego wyglądzie. Ruch bardzo charakterystyczny, gdy jest wolny raczej krótki i wysoki, lekki i elastyczny. Z pewnym kołysaniem przy szybkim biegu.\nSierść: bardzo specyficzna, gęsta, podobna do przędzy lnianej , wyraźnie odstająca , ale nie szorstka. Wyraźna tendencja do skręcania, szczególnie na głowie i kufie.\nniebieska, wątrobiana i piaskowa z podpalaniem lub bez. Ciemna pigmentacja pożądana.\nWzrost ok. 41 cm w kłębie. Lekkie odchylenia w dół u suk i powyżej limitu u psów są tolerowane.\nWaga między 8, a 10 kg.\nSamce muszą mieć normalnie rozwinięte dwa jądra, umieszczone w mosznie