Ryszard I Lwie Serce - Stronghold.Net.pl\nPamiętacie Robin Hooda? Wielki, wspaniałomyślny król Ryszard Lwie Serce rusza na krucjatę. W Nottingham panuje zły szeryf, władca Anglii wpada do niewoli, ale wreszcie wraca, by razem ze słynnym banitą położyć kres samowolce możnowładcy…\nTakiego Ryszarda właśnie znamy. W legendzie o słynnym banicie z Sherwood jest wyzwoleniem chłopów spod jarzma chciwego feudała, w filmach przedstawiony jest jako wielki wojownik, a w Stronghold Crusader to wspaniały rycerz z toporkiem pokrzykujący „dobra robota, mój lordzie!”. Tymczasem może warto przyjrzeć się lepiej nie do końca tak pobożnemu i wspaniałomyślnemu Ryszardowi…\nKról Lwie Serce urodził się w Anglii, Oksfordzie, ale za swą ojczyznę uważał Francję- nic dziwnego, był wszak Plantagenetem. Już jako młody chłopak był diukiem Akwitanii i Poitiers. Sławny był dzięki swym rycerskim wyczynom. Niestety, razem ze swymi braćmi wypowiedział bunt tatusiowi – Henrykowi II. Można by powiedzieć – miał szczęście. Pomimo kapitulacji, nie spotkały go zbyt wielkie kary. Należy zauważyć, iż udało mu się ugasić bunt baronów Akwitanii. Zdobył w ciągu dwóch dni zamek uznawany za nie do zdobycia – Taillebourg. Niestety, już tutaj widać mało rycerską postawę Ryszarda – książę nakazał plądrować zdobyte ziemie. Możliwe, iż nie oburza to nikogo – takie czasy. Nie mniej jednak należy pamiętać o wizerunku Ryszarda Dobroczyńcy Ludzkości. Zacytuję książeczkę dla dzieci „Czas rycerzy” o oblężeniu Akki – „A gdy niezdobyta twierdza upadła, pierwszy do niej wjechał i, ku zdumieniu swoich własnych rycerzy, nie pozwolił ani na rabunek, ani na znęcanie się nad bezbronnymi. A przecież wiadomo, że zwycięzcom wolno grabić zdobyte mienie i czynić, co zechcą, z wziętymi do niewoli”. Temat Akki również poruszę (ale potem) – zwłaszcza te kilka tysięcy wymordowanych Arabów.\nOd 1180 roku narastał konflikt między Ryszardem a ojcem i braćmi. Było coraz gorzej, aż w końcu Lwie Serce odmówił płacenia daniny bratu. Henryk II udzielił swemu synowi – Henrykowi Młodemu Królowi – pozwolenie na atak. Młody Plantagenet odparł jednak uderzenie ze strony rodziny. Młody Król zmarł, do walki przystąpił więc Jan (Bez Ziemi). W 1187 roku złożył więc hołd lenny królowi Francji – Filipowi Augustowi. Powiedzmy więcej – stosunki ich nie wyglądały na stosunki wasal-senior, raczej na partner-partner. Warto zauważyć tylko, iż Kościół Katolicki kilkaset lat temu miał takie samo (a nawet surowsze) stanowisko w stosunku do homoseksualizmu.\nW tym samym rogu pod Hittin Saladyn rozgromił siły Królestwa Jerozolimskiego. Lwie Serce złożył śluby krucjatowe i szykował się na krucjatę… Wcześniej jednak król Henryk II planował nadać ziemie Ryszarda Janowi. Na coś takiego on i Filip August godzić się nie mogli… W bitwie siły francusko-francuskie (w końcu Lwie Serce to taki Francuz, nawet angielskiego się nie nauczył) rozgromiły wojska angielskie. Na włosku zawisło jednak życie przyszłego krzyżowca – jeden z rycerzy strącił go z konia, odjechał jednak, nie chcąc dobijać księcia. Sam król Henryk uciekł i niedługo po tym zmarł. 3 września 1138 w Westminerze Ryszard I został koronowany na władcę Anglii…\nWiadomo, iż Żydzi w średniowieczu lekko nie mieli. Z Francji ich wygoniono, w Hiszpanii jeszcze co jakiś czas palono na stosie, a i w miarę tolerancyjnej Polsce musieli zamykać okna w swych domach, gdy szła procesja. Nie mniej jednak wspaniałomyślny Ryszard nie skrzywdziłby Semity, prawda? Niestety, syn Henryka II nie chciał Żydów na uroczystościach koronacyjnych. Pomimo wyraźnego zakazu, kilku przedstawicieli tej grupy przybyło złożyć dary nowemu władcy. Pobito ich i wyrzucono, a w samym Londynie zaczęło się piekło… Możliwe, iż porównanie do nocy kryształowej będzie przesadzone, dość powiedzieć, że bito na śmierć setki Żydów, palono ich domy, a tych, którzy przeżyli, siłą ochrzczono. A teraz takie audiotele – jak myślicie, kto zlecił ową jatkę?\nKról tymczasem przygotowywał się do krucjaty. Zaczął tworzyć armię, wydając sporą część oszczędności ojca na ten cel. Nałożył podatki (chociażby słynną „dziesięcinę Saladyna”) i nawet zgodził się na to, by król Szkocji zapłacił 10 tysięcy marek w zamian za zwolnienie od udziału w krucjacie. Ciekawym prawem była konieczność płacenia za swój urząd – może teraz posłowie zamiast otrzymywać diety, powinni tylko płacić?\nRyszard nie był patriotą – już jego młodość i walka po stronie Francuzów o tym świadczy. Jako krzyżowiec traktował wyspę jako źródło funduszy na wojnę z Saladynem. I jeszcze jedno – pewnego razu powiedział, że „sprzedałby Londyn, gdyby znalazł się odpowiedni kupiec”.\nPodróż do Jerozolimy była dość… głośna. Król dość długo czekał na swą flotę, i dopiero we wrześniu przybył na Sycylię (wyruszył latem). W tym czasie doszło do małych zmian na tronie sycylijskim – dość powiedzieć, że nowy władca uwięził Joannę, siostrę angielskiego króla i byłą królową sycylijską. Wściekły Ryszard zażądał uwolnienia siostry. Zachowanie krzyżowców spowodowało niezadowolenie wśród mieszkańców. Wreszcie, 4 października zdobył Messynę.\nZdobycie Jerozolimy podczas I wyprawy krzyżowej - ilustracja ze średniowiecznego manuskryptu\nKrólowie doszli do porozumienia, Sycylijczycy mieli wypuścić Joannę, a Ryszard dał królowi wyspy miecz uznawany za Excalibur. Chociaż Anglicy dopłynęli do Ziemi Świętej, burza sprawiła, iż wylądowali na Rodos. Tymczasem matka Lwiego Serca postanowiła wyswatać go – przyszła żona (również z powodu burzy) znalazła się jednak na Cyprze.\nRyszard przybył więc na wyspę i zdobył miasto Limassol. Władca wyspy Izaak Komnen nawiązał rozmowy z królem Anglii, ten jednak żądał opuszczenia wyspy przez Cypryjczyka. Na domiar złego, do Lwiego Serca dołączyli tamtejsi katolicy i przeciwnicy rządów Komnena – więc jak nie trudno się domyślić, angielski król zwyciężył. Podobno Izaak błagał Ryszarda, by nie zakuwał go w żelazne łańcuchy – ironicznie uszykowano dla niego złote (lub jak mówią inne źródła – srebrne).\nNiedługo potem Ryszard wyruszył w dalszą drogę, niszcząc wszelkie zarodki przyszłego buntu, a wyspę oddał we władanie templariuszom (którzy nie porządzili długo ze względu właśnie na opór mieszkańców ziem, zakonnicy oddali więc z powrotem wyspę królowi Anglii, który sprzedał ją byłemu królowi Jerozolimy – Gwidonowi z Lusignan – wyjątkowo nędznej istocie, symbolowi upadku Outremer).\nW końcu Ryszard wylądował. Aby zrozumieć, co się teraz działo, cofniemy się jeszcze bardziej w czasie… Jest rok 1187… Królestwo Jerozolimskie rusza na wojnę z Saladynem – niedawno co „słoń Chrystusa”, Renald z Chatillon wymordował karawanę arabską, niszcząc pokój z arabską potęgą. Królestwo wystawia najpotężniejszą armię, jaką kiedykolwiek udało mu się zgromadzić (obrona przed Saracenami polegała na malutkich oddziałach patrolujących granice Outremer) – 1,2 tysięcy ciężkozbrojnej jazdy, 4000 lekkiej jazdy – tzw. turkopoli i 12 tysięcy piechoty. Armia Saladyna jest coraz bliżej (Rajmund z Trypolisu nie chcąc uznać nowego króla zawiera z nim sojusz i wydaje zgodę na przemarsz przez swe ziemie). Zaczynają się podchody – armia chrześcijan i muzułmanów jest niemalże w zasięgu wzroku – król Jerozolimy pomimo w miarę dobrych warunków nie decyduje się na uderzenie, lecz idzie dalej. W miejscu, zwanym Rogami Hittinu kawaleria zostaje okrążona – piechota, jazda – potęga Królestwa znika w mgnieniu oka… Saladyn lituje się jednak nad swym rywalem – daruje życie Gwidonowi, ten jednak ma opuścić Palestynę. Lusignan nie dotrzymuje warunków i próbuje sprzymierzyć się z innym możnym europejskim, obrońcą Tyru – Konradem z Montferratu, który jednak odrzuca propozycję pokoju, marząc samemu o tytule „króla Jerozolimskiego”. Gwidon wraz ze swą małą armią rusza pod twierdzę Akkę i zaczyna jej oblężenie. Wkrótce wpadł w pułapkę – przed sobą miał oblegany zamek, za plecami – armię Salah-ad-Dina. Jako, iż ataki na Akkę nic nie dawały, Europejczycy skoncentrowali się na blokadzie wszelkich źródeł żywności dla Arabów. Pomysł okazał się trafny i choć Saladyn starał się wesprzeć obleganych flotą, została ona rozbita przez Konrada. Choć miasto broni się dalej, przybywa z wojskiem jeden z najważniejszych wodzów krucjaty – Fryderyk Szwabski. Niestety, w samym obozie krzyżowców zaczęło dziać się źle – na zarazę umarł książę Fryderyk, dawały się we znaki braki żywności. Na szczęście 20 kwietnia 1191 przybywa armia francusko-angielska…\nDowództwo nad krzyżowcami przejmuje Filip II, niedługo po nim – Ryszard Lwie Serce, przybywający nie tylko ze swą armią, ale i sporymi zapasami żywności. Zaczęto budowę machin oblężniczych – między innymi katapultę (zwaną przez armię Europejczyków „złym sąsiadem” i olbrzymią więżę oblężniczą, która podobno wywarła wielkie wrażenie na arabskich żołnierzach). Gdy powstała wyrwa w murze, krzyżowcy zaczęli ataki – niestety, ile razy ruszyli zająć Akkę, tyle razy do ich obozu wpadała armia Saladyna. Obrońcy składali propozycję kapitulacji, władcom europejskim nie odpowiadały jednak warunki poddania twierdzy. Wreszcie, armia Saladyna zaatakowała obóz krzyżowców, szturm został odparty, a obrońcy zamku stracili wszelką nadzieję i poddali się. Konrad zatknął na murach flagi Anglii, Francji, chorągwie Królestwa Jerozolimskiego oraz księcia Austrii Leopolda V, dowodzącego garnizonem niemieckim.\nAkka poddała się 12 lipca, krzyżowcy wzięli 3 tysiące jej mieszkańców jako zakładników (pragnąc gwarancji, iż Saladyn zwolni chrześcijańskich jeńców i zwróci relikwie Świętego Krzyża zdobyte pod Hittinem). Władca Anglii i sułtan grali na zwłokę, nie znamy jednak szczegółów rozmów dyplomatycznych. Wiemy jednak, iż któryś z nich uznał, iż druga strona nie dotrzymała umowy – na oczach armii Saladyna wymordowano wszystkich jeńców (dzisiaj za taki czyn Lwie Serce zostałby okrzyknięty zbrodniarzem wojennym).\nNiestety, armie krzyżowców znacznie się skurczyły. Filip II, zapewne zazdrosny o sukcesy Ryszarda opuścił krucjatę z większością francuskiej armii (jej resztki zostały pod dowództwem władcy Burgundii). Wcześniej jednak stało się podobnie z armią niemiecką i księciem Austrii. Leopold pragnął być traktowany na równi z królami, co nie podobało się Ryszardowi. Żołnierze angielscy pragnąc zaprotestować przeciw arogancji księcia wrzucili jego flagę do fosy, co spowodowało opuszczeniem Palestyny przez kolejnego władcę.\nMiędzy Gwidonem z Lusignan i Konradem cały czas panował spór o tron jerozolimski. Gdy Ryszard poparł byłego władcę Outremer, obrońca Tyru również opuścił władcę Anglii (nie pożył jednak długo, zginął zamordowany przez dwóch asasynów – wg niektórych na zlecenie Ryszarda, inni twierdzą iż to Saladynowi zależało na jego śmierci, najprawdopodobniej była to zemsta samej sekty za zniszczenie jej transportu lub lęk przed zbyt silnym władcą w Outremer). Nie licząc więc drobnej armii jerozolimsko-francuskiej i zakonów templariuszy oraz joanitów, Ryszard został praktycznie sam.\nKról ruszył dalej. Jego armia nękana była przez oddziały Saladyna, chcące sprowokować krzyżowców do walki, aż wreszcie pod Arsuf doszło do bitwy. Armia angielska stała tyłem do morza – przed kawalerią (w liczbie 4500 jeźdźców) stała ciężka piechota i łucznicy (22 000 lekkiej piechoty, 15 000 ciężkiej). Na lewej flance stali joannici, prawej – templariusze. Zakony te zresztą dowodziły tylną i przednią strażą w armii króla.\nNa armię Europejczyków rzuciła się lekka piechota arabska, która jednak nie wyrządziła żadnych strat ciężkozbrojnym (liczba lekkiej piechoty Saladyna – 30 000, ciężkiej 15 000). Następnie do walki ruszyła kawaleria (w liczbie 8000 jazdy). Najsilniej atakowani byli zakonnicy. Wreszcie szpitalnicy bez niczyjego rozkazu sami rzucili się do ataku na Saracenów. Za joannitami ruszyło niemalże całe wojsko krzyżowców i przerażeni Arabowie uciekli. Wojsko Ryszarda I odniosło wielkie zwycięstwo, po stronie wroga zginęło 7000 żołnierzy (w tym 32 możnych – emirów), straty wśród chrześcijan były 10 razy mniejsze.\nŻołnierze angielscy kontynuowali marsz. W tym czasie Saladyn zniszczył kilka ważnych zamków. Krzyżowcy dotarli do Jaffy, zaczęto naprawy fortyfikacji na drodze do Jerozolimy. Europejczycy dokonywali zbrojnych wypadów, niestety- rada wojenna stwierdziła, iż siły są zbyt słabe, by przystąpić do szturmu na Miasto Święte. Zamiast tego zajęto miasto Askalon. Decyzja ta źle wpłynęła na morale krzyżowców i część z nich wróciła do Europy. Zarówno Ryszard, jak i Saladyn mieli własne problemy wewnętrzne – w Egipcie bardzo prawdopodobny wydawał się bunt przeciw władcy, w Anglii zaś Jan bez Ziemi spiskował, pragnąc zasiąść na tronie. W tej sytuacji król poparł Konrada z Monteferratu jako króla Jerozolimy (acz, jak mówiłem, długo i tak nie porządził). Gwidon z Lusignan otrzymał jako rekompensatę koronę jako władca Cypru (o czym też już wspomniałem).\nPo śmierci Konrada królem został Henryk z Szampanii, wybrany przy poparciu władcy angielskiego, który był jego wujem. Wdowa po Konradzie poślubiła go i tak problem sukcesji został rozwiązany.\nNa wiosnę 1192 roku Anglicy zajmują Daron, kolejny raz zbliżają się ku Jerozolimie. Niestety, znowu stwierdzają, iż ich siły są zbyt słabe, by walczyć o Święte Miasto. Działania wojenne ograniczają się do ataku na arabską karawanę. Saladyn próbuje zająć Jaffę, atak zostaje odparty. Obie strony konfliktu pragną pokoju – sułtan egipski jest już zmęczony pięcioletnią wojną, król Anglii pragnie wrócić do królestwa, by przeszkodzić w usunięciu go z tronu przez Jana.\nDroga powrotna nie była zbyt wesoła. Zła pogoda zmusiła Anglików do zatrzymania się na bizantyjskiej wyspie o nazwie Korfu. Cesarz nie był zbytnio zadowolony, iż walczył z jego rodziną i zajął bizantyjski Cypr. W przebraniu wraz z czterema rycerzami, w przebraniu opuścili Bizancjum. Jednak pech to pech – statek, którym podróżowali rozbił się i musieli wędrować lądem. Król miał w Niemczech szwagra -Henryka Lwa, księcia saskiego. Kolejny raz przydarzyła się niemiła historia. Aby dotrzeć do rodziny, piątka Anglików musiała przemierzyć… Austrię. A pomimo przebrania biedaków zamówili w gospodzie… kurczaka, jedno z dań arystokratów. Wzbudziło to oczywiście podejrzenia austriackich strażników, którzy zatrzymali i stawieni przed oblicze… Leopolda V. Często wpaja się ludziom bzdurę, że książę uwięził władcę tylko dla kasy. Nieprawda. Była to przede wszystkim zemsta za potwarz po zdobyciu Akki. Warto też wspomnieć, iż Leopold wierzył, iż to Ryszard zlecił zamordowanie króla Konrada, kuzyna księcia. Plantagenet został przekazany cesarzowi Niemiec Henrykowi IV, ten zaś uwięził go w zamku Duernstein i zażądał 150 000 marek za jego uwolnienie. W Anglii podwyższono podatki, konfiskowano dobra kościelne… Tymczasem Jan bez Ziemi i Filip August zaoferował Henrykowi łapówkę, za którą miałby przetrzymać dłużej władcę Anglii w lochach. Cesarz ofertę odrzucił i po otrzymaniu 2/3 sumy okupu uwolnił więźnia (wziął jednak zakładników, których uwolni po wpłaceniu pozostałej kwoty).\nPo powrocie do Anglii Ryszard przebaczył bratu spiskowanie, a następnie ruszył na Filipa Augusta, który zaatakował francuskie posiadłości Plantagenetów. Dzięki przymierzu z lokalnymi panami odniósł szereg zwycięstw, a słowa „Bóg i moje prawo”, które wypowiedział prze bitwą pod Gisors, do dziś są oficjalnym mottem Anglii.\nNiedługo potem grupka wieśniaków odkryła skarb na terenie jednego z wicehrabiów. Ryszard, potrzebując funduszy, zażądał części sumy dla siebie, a gdy możnowładca odmówił, ruszył oblegać zamek niepokornego. Było to ostatnie oblężenie władcy. Pewnego razu, przechodząc bez zbroi po obozie, zauważył, iż jeden z obrońców jako tarczy używa patelni. Z podziwem przyglądał się wyczynom łucznika, gdy ten… wypuścił strzałę raniąc króla w rękę. Niestety, wdała się gangrena i władca zmarł. Przed śmiercią kazał przyprowadzić do siebie swego kata i zapytał się dlaczego to zrobił. Usłyszawszy odpowiedź, iż była to zemsta za śmierć jego ojca i braci, Ryszard przebaczył mu i dał 100 szylingów. Niedługo później władca zmarł, jego ciało pochowano w opactwie Fontevraud, serce w Rouen, a wnętrzności i mózg w Charroux. Władzę przejął jego kochany brat, Filip August zajął sporą część posiadłości angielskich we Francji, a łucznik… kilka dni po zranieniu najsłynniejszego angielskiego króla zawisł na drzewie.\nstronghold.net.pl » Prace graczy » Historia » Ryszard I Lwie Serce


Już nie córki drugiego planu | 16mm\nZaklinacz koni (1998, reż. Robert Redford)\nTo raczej starsi aktorzy narzekają na brak ról, natomiast młodzi ponoć mogą w propozycjach przebierać – choć jednocześnie wielu z nich twierdzi, że na rolę życia poczeka z pewnością jeszcze co najmniej dekadę. Są wśród nich jednak i tacy, u których wybuch rozpoznawalności zaowocował całym kalejdoskopem kreacji.\n,,Młodzi’’ w tuzinkowym znaczeniu tego słowa – a więc nastolatkowie z problemami charakterystycznymi dla swojego wieku – zostali przez amerykańskie kino niejako ,,odkryci’’ dopiero w latach 50. Znaczna poprawa sytuacji ekonomicznej tej grupy społecznej zaowocowała spędzaniem większej ilości czasu w kinie. Chcąc sprostać oczekiwaniom młodej widowni, postanowiono uczynić z jej przedstawicieli bohaterów pełnoprawnych i pierwszoplanowych. W tej kwestii nieoceniona pozostaje rola Jamesa Deana w Buntowniku bez powodu (1955, reż. Nicholas Ray), filmie, który prekursorsko pokazał moralne zepsucie nastolatków oraz narastający konflikt pokoleń. Dean zginął niecały miesiąc przed jego premierą, pozostając na zawsze symbolem romantycznego nonkonformisty.\nPoza Stanami Zjednoczonymi zjawisko miało swoje mniej lub bardziej podobne odmiany, dość wspomnieć brytyjskich Młodych Gniewnych, a w Polsce – m.in. bikiniarzy, o których i dla których filmy zaczęły zrywać z obowiązującą wtedy poetyką socrealizmu. Powstał choćby Koniec nocy (1956, reż. Paweł Komorowski), gdzie jedną z ról zagrał będący wtedy jeszcze studentem łódzkiej filmówki Roman Polański.\nNiepokorni idą do kina\n,,Teen movie’’ jako gatunek ukonstytuował się w pełni dopiero trzydzieści lat później, w latach 80. i do dziś pozostaje nieprzerwanie rozwijającą się oraz zasilaną coraz większym budżetem gałęzią przemysłu filmowego. Oczywiście wykuł swój własny kanon gwiazd, z których niestety niewielu udało się utrzymać wypracowaną nastoletnim rozbłyskiem sławę w dalszej karierze. Dość wspomnieć Ralpha Macchio, dzielnego adepta sztuk walki z Karate Kid (1984, reż. John G. Avildsen), dorastającą w dziczy Brooke Shields (Błękitna Laguna, 1980, reż. Randal Kleiser) czy całą obsadę American Pie (1999, reż. Paul Weitz, Chris Weitz). Dziś można powiedzieć, chociaż wciąż z dozą rezerwy, że szufladkowanie aktorów na bazie ich młodzieńczego wizerunku zaczyna być reliktem przeszłości, a emploi nastoletnich gwiazd z biegiem czasu często poszerza się nie tylko o zróżnicowane role w kinie gatunkowym, ale nawet wykracza poza ramy głównego nurtu.\nWłaściwie mężczyznom dawniej było trudniej niż kobietom. Ideał męskości miał twarz dojrzałego zawadiaki, nie idealisty-żółtodzioba. Lepszy status w branży posiadali mali chłopcy niż młodzi dorośli. Za rolę w filmie Skippy (1931, reż. Norman Taurog) dziewięcioletni wówczas Jackie Cooper został nominowany do Oscara, i to w kategorii pierwszoplanowej. Inny Jackie, tym razem Coogan, w wieku siedmiu lat, po występie u boku Charliego Chaplina w Brzdącu (1921), został jedną z pierwszych gwiazd rodzącego się wtedy merchandisingu. Jego twarz zdobiła opakowania lalek, płyt, a nawet masła orzechowego. Kobiety natomiast były pożądane, smukłe i piękne, często dużo młodsze niż ich filmowi wybrańcy (wystarczy wspomnieć duet ledwie dwudziestokilkuletniej Lauren Bacall i starszego o ćwierć wieku Humphreya Bogarta). Ale dojrzałości i elegancji bez względu na wiek dodawały im wystawne stroje, nienaganne fryzury i mocno umalowane usta.\nDo szpiku kości (2010, reż. Debra Granik)\nDziś fakt, że ktoś na swój wiek nie wygląda lub ciężko właściwie go określić, bywa dobrą kartą przetargową. Gdy Keira Knightley wkraczała na Piratów z Karaibów (2003, reż. Gore Verbinsky), przywracających do pełni chwały kino nowej przygody, miała siedemnaście lat. W tym samym roku zagrała wychodzącą za mąż Juliet w To właśnie miłość (reż. Richard Curtis), a osiągnięcie pełnoletniości zbiegło się ze zdjęciami do Króla Artura (2004, reż. Antoine Fuqua), gdzie za cały kostium służyło jej przez większość filmu kilka skórzanych pasów, rzemieni i plecionek. To i tak dużo, bo będąc Brytyjką, wymknęła się zagranicznej cenzurze w wieku niecałych szesnastu lat, grając rozbieraną scenę w Bunkrze (2001, reż. Nick Hamm). Właściwie nigdy, poza dziecięcym początkiem aktorskiej drogi, nie grywała pobocznych/drugoplanowych ról córek bądź dorastających panienek. Dziś zaledwie trzydziestoletnia, na koncie ma kilkadziesiąt filmów. Zagrała postaci historyczne (Sabina Spielrein w Niebezpiecznej metodzie, Joan Clarke w Grze tajemnic, Georgiana Devonshire w Księżnej), bohaterki literackiego kanonu (Lizzie Bennet w Dumie i uprzedzeniu oraz Anna Karenina), ukochane w kinie akcji (Jack Ryan: Teoria chaosu) – i nic nie wskazuje na to, żeby jej popularność miała w najbliższym czasie osłabnąć.\nNatomiast Scarlett Johansson z kalekiej dziewczynki odzyskującej radość życia w Zaklinaczu koni (1998, reż. Robert Redford) w niedługim czasie przeistoczyła się w subtelną ekranową piękność, co dostrzegła Sophia Coppola. Kameralne Między słowami (2003) stało się jednym z najbardziej nagradzanych filmów roku, a osiemnastoletnia wówczas Johansson zbierała wszystkie możliwe (poza oscarową) nominacje do nagród, nie tylko za wspomnianą produkcję, ale także za powstałą w tym samym roku Dziewczynę z perłą (reż. Peter Webber). Kreowane przez nią z zaskakującą na tak młody wiek dojrzałością postaci, same zresztą również niezwykle poważne – utorowały jej drogę do aktorskiej pierwszej ligi. Niedługo później trzykrotnie zagrała u Woody’ego Allena (Scoop, Vicky Cristina Barcelona oraz Wszystko gra) oraz, po wyjątkowo nieszczęsnym Spirit – Duch Miasta (2008, reż. Frank Miller), przyjęła tym razem już udaną superbohaterską rolę Czarnej Wdowy z uniwersum Marvela. Przez ostatnią dekadę w wywiadach nieustannie podkreśla, że chce zaistnieć też poza seksownym wizerunkiem, z którym wszyscy ją utożsamiają. Najlepsze lata wciąż widzi dopiero przed sobą, chociaż ostatnio łączy występy w kasowych przebojach ze skromniejszym, nielansowanym na okładkach magazynów repertuarem (Szef, Kupiliśmy zoo, Hitchcock), a nawet kinem niekomercyjnym, jakim jest Pod skórą (2013, reż. Jonathan Glazer).\nWłaśnie do kariery Johansson porównuje się spektakularny sukces Jennifer Lawrence, o której napisane zostało już chyba wszystko. Jest niezwykle utalentowana, piękna, unika skandali, mocno stąpa po ziemi, kpi z hollywoodzkiej etykiety, ma do siebie ogromny dystans, a na czerwonym dywanie zawsze popełnia gafy. Pierwszą znaczącą rolą był jej występ w Granicach miłości (2008, reż. Guillermo Arriaga), u boku Kim Basinger i Charlize Theron. Już następna jej postać, Ree Dolly z Do szpiku kości (2010, reż. Debra Granik) rozpoczęła niekończące się pasmo sukcesów. Za ten film otrzymała pierwszą pierwszoplanową oscarową nominację, jako jedna z najmłodszych aktorek w historii, a dziś, pięć lat później, ma na koncie jeszcze jedną za American Hustle (2013, reż. David O. Russell) oraz samą statuetkę, również za rolę pierwszoplanową w Poradniku pozytywnego myślenia (2012, reż. David O. Russell). Ostatnią skazą w jej poczynaniach jest Serena (2014, reż. Susane Bier), za którą spadły na Lawrence silne zarzuty, że nie umie się samodzielnie wybić, jeśli nie jest prowadzona przez świetnego reżysera. Przed nią jeszcze trudniejsze zadanie, bo przyjęła angaż do remake’u klasycznego filmu Eli Kazana, Na Wschód od Edenu, a ze starcia z taką legendą niełatwo wyjść obronną ręką.\nKick Ass (2010, reż. Matthew Vaughn)\nZaskakujący na tym tle może być przypadek Chloe Grace Moretz, grającej co prawda na dużym ekranie od siódmego roku życia, ale to nie słodkie, rezolutne bohaterki o wielkich oczach i jasnych włosach zaskarbiły jej miłość publiczności. W 2010 roku w ramach działań promocyjnych do sieci wypuszczono serię krótkich klipów z Kick-Assa (reż. Matthew Vaughn), dzieła rozprawiającego się z utartą formułą filmów komiksowych. Nie obyło się bez skandalu, bo w jednym z nich jedenastoletnia wówczas Moretz mówi „Okej, wy piz…, zobaczmy, na co was stać„, i nie są to jedyne wulgarne słowa, jakie padają z jej ust w filmie. Wciela się w postać Hit-Girl, lubującą się w rzucaniu nożami zamaskowaną heroskę, która nie ma oporów przed zabijaniem złoczyńców i uczy starszego od siebie Dave’a (Aaron Taylor-Johnson) niezbędnych dla superbohaterskiego fachu sztuk walki. Jej zdolnościami zachwycił się sam Martin Scorsese, oferując młodej aktorce zagranie skrajnie odmiennej, błyskotliwej i dobrej postaci w Hugo i jego wynalazku (2011). Obecnie już osiemnastolatka, zaczyna dobierać dla siebie coraz dojrzalsze filmy (ostatnio m.in. Sils Maria, gdzie wciela się w młodą gwiazdę nieumiejącą poradzić sobie z presją sławy), a jej kalendarz pęka w szwach – w tym roku ma mieć premierę aż pięć produkcji z jej udziałem. Ciekawe, jak będzie przebiegać dalszy rozwój kariery młodej aktorki, kiedy jej twarz przestanie już nosić wciąż wyraźne ślady dziecięcych rysów.\nWszystko co kocham (2009, reż. Jacek Borcuch)\nMłode gwiazdy to również przedstawiciele przeciwnej płci, chociaż wydaje się, że mimo ogólnego patriarchatu przemysłu filmowego, aż takiego boomu nie doświadczają. Intrygująco wygląda CV Josha Hutchersona, partnera Lawrence z Igrzysk Śmierci (2012, reż. Gary Ross), oraz uroczego chłopca z marzeniami z Mostu do Terabithii (2007, reż. Gabor Csupo). Warto wspomnieć też Kodiego Smit-McPhee’a, chyba najbardziej mrocznego wśród wybijających się aktorów, który zagrał chociażby w pesymistycznej Drodze (2009, reż. John Hillcoat), bazowanym na twórczości Lema Kongresie (2013, reż. Ari Folman), a także hicie tegorocznego Sundance, Slow West (reż. John Maclean). W Polsce mamy Jakuba Gierszała oraz Mateusza Kościukiewicza, którzy zaistnieli we Wszystkim, co kocham (2009, reż. Jacek Borcuch) i konsekwentnie nie dali pochłonąć się telenowelom telewizji publicznej oraz (nie)romantycznym produkcyjniakom głównego nurtu. Gierszałowi udało się ostatnio zagrać pierwszą małą rolę w amerykańskim blockbusterze (Dracula Historia Nieznana), a Kościukiewicz brnie w trudne, kontrowersyjne tematy przewodnie (Bez wstydu, W imię…).\nDojrzewanie na oczach widzów, przeistaczanie się z początkowego „tła” w świadomego swoich wyborów artystę oraz sukcesywne torowanie sobie drogi w meandrach showbiznesu, to czynniki stwarzające aktorski fenomen. Towarzyszy temu zawsze element zaskoczenia i niepewności, bo czyjaś historia jest ciągle w toku i się rozwija. Tym większa satysfakcja, gdy będąc oddanym kinomanem, można po latach stwierdzić z poważną miną: „Wiedziałem, że z niego będzie gwiazda, wiedziałem to przed innymi!”.\nThis entry was posted in Ada Kotowska, Archiwum, od 12.2013 and tagged Buntownik bez powodu, Grace Moretz, Jennifer Lawrence, Johansson, Knightley, teen movie. Bookmark the permalink.\n← Spajanie świata. Komputerowe animacje Davida OReilly’ego\nCzy warto interpretować Koniec świata? →


Ozdabianie kolorem żółtym - Renowacja antyków tapicerowanych\nHome » Wnętrza » Ozdabianie kolorem żółtym\nKolor żółty cieszy się w mieszkaniach niezwykle dużą popularnością. Podajemy zatem kilka niesamowitych wskazówek, jak odświeżyć dom za pomocą tej barwy. Kolor słońca i stokrotek rozjaśnia ciemne pokoje i tchnie ciepło w zimne przestrzenie.\nAby uzyskać elegancki charakter, dodaj czarno-białe meble z mocnymi sylwetkami do pokoju oprócz koloru żółtego. Prosta kolorystyka bieli, miękkiej żółci i czerni tworzy ponadczasowy wygląd tego pokoju. Jasnożółte ściany nadają kojący ton. Bardzo przyjemne jest również łączenie wesołych kolorów, takich jak miękkie zielenie i żółcie.\nPiękna kombinacja jest niebieska z żółtą. Doda klasycznego francuskiego stylu do każdej przestrzeni, szczególnie dzięki wzorom, które obejmują motyw łabędzia, paski, drobne kwiatowe nadruki i szachownice.\nZasłony, urządzenia i ręczniki kuchenne w musztardowo-żółtym kolorze z rustykalnymi szafkami (powszechne w wielu wspólnotach mieszkaniowych) mogą nadać kuchni śródziemnomorskiej atmosfery. Połącz kilka mozaikowych płytek z czerwonymi, niebieskimi i pomarańczowymi na ścianie, aby naprawdę się poczuć! Narzuta, zasłony i żyrandol inspirowane motywami kwiatowymi nadają sypialni romantycznego charakteru.\nOdważny promień słonecznej żółci można przynieść z akcentującym dywanem lub dziełem sztuki.\nW przypadku pokoju wielofunkcyjnego lub sypialni dla dziecka użyj żółtego w innych podstawowych kolorach. Dzieci w każdym wieku lubią jasne kolory, a ta paleta może być używana przez wiele lat.\nŻółte podłoże na półkach sprawi, że książki będą się wyróżniać na niestandardowej półce. Połącz ciepłe odcienie żółtego, złotego i mandarynkowego, aby nadać pomieszczeniu wyrafinowany i elegancki wygląd. Ściany, podłoga są neutralne w odcieniach bieli i kremu (jak większość mieszkań). Żółta tapicerka, poduszki i grafika dodają nieco koloru, ale zachowaj bogactwo i elegancję.\nJedną z najlepszych cech koloru żółtego jest to, że świetnie komponuje się z prawie każdym innym kolorem – białym, pomarańczowym, zielonym, różowym, niebieskim i brązowym. Jeśli więc chcesz powiększyć przestrzeń, zastanów się nad tym przyjemnym kolorem!\nkliknij tutaj aby obejrzeć klamki okienne na stronie klamex.pl


Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowe Ecosteel spółka z o.o. - dane finansowe w Excelu\nSprawdzBilans.pl > Dane finansowe Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowe Ecosteel spółka z o.o.\nPrzedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowe Ecosteel spółka z o.o.\nKRS: 0000062752 » Zamów odpis KRS\n2005 Raport finansowy Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowe Ecosteel spółka z o.o. w Excelu Pobierz raport\n2006 Raport finansowy Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowe Ecosteel spółka z o.o. w Excelu Pobierz raport\n2007 Raport finansowy PRZEDSIĘBIORSTWO PRODUKCYJNO-USŁUGOWE ECOSTEEL Spółka z o.o. w Excelu Pobierz raport\n2008 Raport finansowy PRZEDSIĘBIORSTWO PRODUKCYJNO-USŁUGOWE ECOSTEEL Spółka z o.o. w Excelu Pobierz raport\n2009 Raport finansowy PRZEDSIĘBIORSTWO PRODUKCYJNO-USŁUGOWE ECOSTEEL Spółka z o.o. w Excelu Pobierz raport\n2010 Raport finansowy PRZEDSIĘBIORSTWO PRODUKCYJNO-USŁUGOWE ECOSTEEL Spółka z o.o. w Excelu Pobierz raport\n2011 Raport finansowy PRZEDSIĘBIORSTWO PRODUKCYJNO-USŁUGOWE ECOSTEEL Spółka z o.o. w Excelu Pobierz raport\n2005 Bilans Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowe Ecosteel spółka z o.o. w Excelu Pobierz bilans\n2006 Bilans Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowe Ecosteel spółka z o.o. w Excelu Pobierz bilans\n2007 Bilans PRZEDSIĘBIORSTWO PRODUKCYJNO-USŁUGOWE ECOSTEEL Spółka z o.o. w Excelu Pobierz bilans\n2008 Bilans PRZEDSIĘBIORSTWO PRODUKCYJNO-USŁUGOWE ECOSTEEL Spółka z o.o. w Excelu Pobierz bilans\n2009 Bilans PRZEDSIĘBIORSTWO PRODUKCYJNO-USŁUGOWE ECOSTEEL Spółka z o.o. w Excelu Pobierz bilans\n2010 Bilans PRZEDSIĘBIORSTWO PRODUKCYJNO-USŁUGOWE ECOSTEEL Spółka z o.o. w Excelu Pobierz bilans\n2011 Bilans PRZEDSIĘBIORSTWO PRODUKCYJNO-USŁUGOWE ECOSTEEL Spółka z o.o. w Excelu Pobierz bilans\n2005 Rachunek Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowe Ecosteel spółka z o.o. w Excelu Pobierz rachunek\n2006 Rachunek Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowe Ecosteel spółka z o.o. w Excelu Pobierz rachunek\n2007 Rachunek PRZEDSIĘBIORSTWO PRODUKCYJNO-USŁUGOWE ECOSTEEL Spółka z o.o. w Excelu Pobierz rachunek\n2008 Rachunek PRZEDSIĘBIORSTWO PRODUKCYJNO-USŁUGOWE ECOSTEEL Spółka z o.o. w Excelu Pobierz rachunek\n2009 Rachunek PRZEDSIĘBIORSTWO PRODUKCYJNO-USŁUGOWE ECOSTEEL Spółka z o.o. w Excelu Pobierz rachunek\n2010 Rachunek PRZEDSIĘBIORSTWO PRODUKCYJNO-USŁUGOWE ECOSTEEL Spółka z o.o. w Excelu Pobierz rachunek\n2011 Rachunek PRZEDSIĘBIORSTWO PRODUKCYJNO-USŁUGOWE ECOSTEEL Spółka z o.o. w Excelu Pobierz rachunek\n2005 Przepływy Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowe Ecosteel spółka z o.o. w Excelu Pobierz przepływy\n2006 Przepływy Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowe Ecosteel spółka z o.o. w Excelu Pobierz przepływy\n2007 Przepływy PRZEDSIĘBIORSTWO PRODUKCYJNO-USŁUGOWE ECOSTEEL Spółka z o.o. w Excelu Pobierz przepływy\n2008 Przepływy PRZEDSIĘBIORSTWO PRODUKCYJNO-USŁUGOWE ECOSTEEL Spółka z o.o. w Excelu Pobierz przepływy\n2009 Przepływy PRZEDSIĘBIORSTWO PRODUKCYJNO-USŁUGOWE ECOSTEEL Spółka z o.o. w Excelu Pobierz przepływy\n2010 Przepływy PRZEDSIĘBIORSTWO PRODUKCYJNO-USŁUGOWE ECOSTEEL Spółka z o.o. w Excelu Pobierz przepływy\n2011 Przepływy PRZEDSIĘBIORSTWO PRODUKCYJNO-USŁUGOWE ECOSTEEL Spółka z o.o. w Excelu Pobierz przepływy


Pobierz Rage Z: Multiplayer FPS Zombie 1.25 android BLU Life Play S\nRage Z: Multiplayer FPS Zombie\nGra Rage Z: Multiplayer Zombie FPS to nie tylko strzelanka dla Androida, jest to strzelanka z możliwością poruszania się niezależnie od lokalizacji i obecności multiplayer, co sprawia, że to, co dzieje się o wiele bardziej krwawe i zabawy!\nPrzygotowany przez twórców gier Lephco, których doświadczenie w tym formacie jest ograniczona do tej jednej gry, która niestety prowadzi do niewielkiego opóźnienia, drażni społeczeństwo, ale to jest do zniesienia, a ponadto deweloperzy nie porzucają pracę nad projektem, stale podnoszą go. Jednakże, w wyniku, gra była bardzo wymagająca, więc trzeba coś przynajmniej górną poprzedniej generacji, a nawet coś w rodzaju współczesnych nowinek, ale w ogóle, to warto.\nCo czeka na Ciebie, oprócz świata, które spowiły okropności apokalipsy?\nNa początek - pięć trybów gry, pierwszy służy do przetrwania, tak, aby przetrwać przez rozstrzelanie wszystkich zombie na swojej drodze, inny tryb - przetrwanie zespołu, który pozwala walczyć z trupy obok innych graczy, oprócz tego, istnieją trzy tryby znane z każdy inny shooter - śmiertelna walka, bitwa zespół i śmiertelne Oczywiście capture the flag. Co to jest ładne, w nowej aktualizacji obiecuje kilka trybów gry, co jest miłe.\nshooter ze zdolnością do utrzymania linii od 4 do 6 graczy\ndużo zombie i przerażających bossów\nwiele trybów multiplayer\ndołączyć do istniejących lub stworzyć swój własny pokój\nwięcej niż dwa tuziny rodzajów broni, które mogą być pompowane\ntabeli liderów forum\nwiele różnych osiągnięć\nistnieje czat online\nświetną grafikę i środowisko pracy\nDonat plaga! a bez niego ... i reklama jest tutaj ...\nRezultat: Rage Z: Multiplayer Zombie FPS to wspaniały zawodnik, który ma przyszłość, zwłaszcza jeśli deweloperzy nie porzucił ją i zdecydować kilka palących problemów, że gra jest zdecydowanie obecny.\nPobierz Rage Z: Multiplayer FPS Zombie 1.25 dla BLU Life Play S\nwersja 1.25 (125)\nData umieszczenia 2016-12-10 10:39\ndata kontroli 2016-12-10 12:42:15\nPobierz cache kash_Rage_Z.zip\nrozmiar 202.14 MB\nData umieszczenia 2016-09-08 08:24\nWszystkie aplikacje Lephco na mob-core.com.pl


Dzialka na sprzedaż - Opole - Wójtowa Wieś - MED-GS-474 - 950.00m² - Mediator Polska\nDziałka budowlana w peryferyjnej, spokojnej dzielnicy Opola - Wójtowej Wsi. Istnieje możliwość dokupienia sąsiedniej, niedużej działki o powierzchni 426 m2. Według zapisu w mpzp teren przeznaczony jest pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne (MN). Teren uzbrojony w media takie jak: prąd, woda, kanalizacja. W przyszłym roku obok będzie nitka ciepłownicza ECO.\nDobry dojazd do centrum, także autostrady A4 drogą krajową nr 45 - węzeł Dąbrówka w odległości 15 km.\nDo stacji PKP Opole-Zachód 1,5 km, skąd istnieje możliwość dotarcia do najważniejszych miast wojewódzkich kraju. W pobliżu również przystanek komunikacji miejskiej, szlaki rowerowe, dużo obszarów zielonych, szpital z przychodnią, kościół.\nPowierzchnia 950 m2.\nSymbol oferty MED-GS-474\nDziałka budowlana w peryferyjnej, spokojnej dzielnicy Opola - Wójtowej Wsi. Według zapisu w mpzp teren przeznaczony jest pod budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne (MW). Działka uzbrojona w media takie jak: prąd, woda, kanalizacja. w 2019 roku będzie obok ciągnięta ...


Jeden Judasz... ::: Artykuły ::: Encyklopedia teatru polskiego\nStrona główna : Artykuły : Jeden Judasz...\nIstnieje bogata literatura na temat Judasza. Bohater jest frapujący, głównie ze względu na niejasność motywów, jakie kierowały jego historycznym postępkiem; na ogół nikt z piszących nie chce uznać, by "trzydzieści srebrników" było argumentem wystarczającym. Zainteresowanie Judaszem wzrosło w naszej literaturze u schyłku modernizmu, a potem u jego epigonów; śladem tego dwa dramaty: "Judasz" Tetmajera i Rostworowskiego. A także rzucona mimochodem uwaga Tadeusza Micińskiego, który wprawdzie o Judaszu nie pisał (wolał zajmować się od razu Lucyferem), ale to wzmożone zainteresowanie tłumaczył: "Na dwunastu dobrych był dawniej jeden Judasz, teraz na dwunastu Judaszów, jeden jest dobry" ("Noc rabinowa"). Ireneusz Iredyński wydrukował w roku 1985 w "Dialogu" dramat "Żegnaj, Judaszu", który obecnie doczekał się prapremiery w Starym Teatrze w Krakowie. Co więcej, zainteresował tak wybitnego reżysera jak Konrad Swinarski. Nie jest to dramat historyczny. Raczej poetycka fantazja na taki temat: że Judaszowi, gdyby pojawił się dzisiaj, także nie pozwolono by, choćby chciał, uczciwie dokonać żywota.\nZałóżmy zatem, że istnieje taki uczciwy człowiek, jest w jakimś kraju (chyba w pobliżu Peru) jednym z dwunastu przywódców ruchu wyzwoleńczego. Wpadł kiedyś w ręce policji, przypadkowo, nic o nim nie wiedzieli pewnego, więc nie wydał pomimo tortur. Ale uwolniony, utracił zaufanie Szefa i komilitonów. Sądzą, że jednak musiał był wydać. Więc zamierzają poddać go wyszukanej torturze - aby ocalić ruch, aby uchronić się przed policją.\nNie zdradzę, jak to się dzieje, że na scenie do takiego pokazu tortur jednak nie dochodzi. Nasz Judasz natomiast (takie jest imię owego człowieka, skutek fantazji jego ojca, albo fanatyzmu powołał się bowiem podobno wobec proboszcza, chrzcząc syna, na fakt, że Judasz także był apostołem...). Judasz więc wpada ponownie w ręce policji, która ma teraz przeciw niemu więcej poszlak - i zamierza skłonić go do zeznań przy pomocy tej samej wymyślnej tortury, do jakiej gotowali się przed chwilą jego komilitoni...\nZa pierwszym razem Judasz nie zdradził; może także dlatego, żeby przeciwstawić się fatalizmowi swego imienia, domyślnie: losu; inaczej mówiąc: aby zakwestionować pewien archetyp kulturalny związany ze sprawą zdrady. Okazuje się jednali, że był to heroizm daremny. Nie wierzą w taką prawdę swoi, drwić będzie z niej policja. I Judasz wreszcie, uzna, że nie warto sprzeciwiać się archetypicznym konwencjom literackim: trzeba zdradzić, powiesić się, jak należy, jak tego każdy od niego ma prawo oczekiwać. Uczciwość i bohaterstwo Judasza zostały wystawione na najwyższa próbę, której nie podołał, gdy zarówno swoi jak i policja dobrali się do niego przy pomocy specjalnej lecz tej samej tortury. Iredyński zostawia jednak cień nadziei: gdybyż jedni i drudzy zechcieli torturować inaczej... być może, ocalałaby wtedy uczciwość tego człowieka, podołałby próbom, jakim zostaje poddawany. Natomiast ta tożsamość instrumentalna, ta tożsamość metod, służących jakoby odmiennym celom, stała się dla Judasza nie do zniesienia, kazała mu zwątpić w jakiekolwiek wartości, w sens swego nowego życia, kazała więc poddać się przepisanemu tradycją rytuałowi, a zarazem spełnić życzenie policji.\nNie stanęła natomiast na poziomie historycznego rytuału policja: srebrniki oddane przez Judasza ubogiej dziewczynie - odebrała jej.\nAle zarazem ta scena pokazuje, że Judasz Iredyńskiego jest osobistością sentymentalną, jego gesty są sentymentalne, zarówno te "pozytywne" (stosunek do dziewczyny i swoją zdradą "urządzenie" jej życia), jak i negatywne, czyli sam fakt zdrady, załamania się wobec tożsamości tortury. Ta skaza sentymentalna na osobowości bohatera występuje tym ostrzej, że autor pokrywa ją językiem grubym, brutalnym - i takimiż sytuacjami scenicznymi. Te brutalizmy okazują się w końcu tanimi pozorami, bo dusza w gruncie anielska... Fatalnie zaciążyła nad naszą literaturą recepta przepisana przez Słowackiego, albo też jego diagnoza naszego "czerepu" była tak słuszna i przenikliwa... Wydaje mi się zresztą, że zarazem jedno i drugie: trafnie obserwował, ale i obserwacjami swymi zaciążył nad "późnymi wnukami", jak ich nazwał kto inny.\nW tym pomieszaniu brutalności z sentymentalizmem widzę słabość utworu, ale i jego nieoryginalność, przynależność, można by powiedzieć, do polskiej szkoły czytelników i naśladowców Dostojewskiego. Otóż im głębiej patrzą oni w człowieka, w swego bohatera, tym więcej widzą w nim "duszy anielskiej", dobrych intencji, skłonności sentymentalnych. Zupełnie przeciwnie niż mistrz, który każdą stronicą umacnia w nas przeświadczenie, że nawet zbrodnia jest jeszcze... tym najlepszym, co mogło się wydarzyć jego bohaterom.\nAle pewna słabość ogólnej koncepcji "Judasza" Iredyńskiego, nawet w połączeniu z nastrojowością i rozgadaniem, nie umniejsza bystrości obserwacji autorskich, nie odbiera utworowi nerwu dramatycznego. Iredyński jest dość mocny w rysowaniu poszczególnych sytuacji, gorzej jest z nizaniem tych sytuacji w dramatyczne kontrapunkty, lub przynajmniej z atrakcyjnym fabularyzowaniem dialogów. Za to ostatnie zdanie mógłby się autor na mnie obrazić, jako że dramat współczesny dawno już odszedł od fabularyzowania; chciałem jednak powiedzieć tylko tyle, że ta stara szkoła była dobrą szkołą dramatopisarską.\nWracajmy jednak do tego, co u Iredyńskiego dramatyczne. To niewątpliwie dialog, w którym znajdujemy perełki. A także pewne ogólniejsze sytuacje psychologiczne. Otóż komilitoni, którzy podejrzewają Judasza, stawiają mu taki zarzut: nie możemy ci ufać; ponieważ ty z każdym z nas rozmawiasz inaczej: z inteligentem jego językiem inteligenckim, z byłym bokserem monosylabami sportowca; rozmawiać także potrafisz o tym, co każdego z nas interesuje. Jasne więc jest, że nie można tobie ufać... Takiej dialektycznej szermierki jest tam więcej i trzeba przyznać, ona robi najlepsze wrażenie, zachęca bowiem, by na czystą dialektykę... także patrzeć dialektycznie...\nKonrad Swinarski wyreżyserował przedstawienie we własnej scenografii. Zarówno scenografia, jak reżyseria były proste, przejrzyste, chciałoby się powiedzieć męskie, w swej wymowie, bez ozdobników, bez pomysłów, które mogłyby się wydać zbędne. Wbrew prądom, obficie obmywającym nasz teatr, nie uległ pokusie tzw. twórczości reżyserskiej (może właśnie zniechęcony tym, że zbyt wielu ulega, większych i mniejszych), lecz poświęcił sie aktorom i cieniowaniu pomiędzy nimi napięć psychicznych, emocjonalnych, wreszcie tych dialektycznych, o których była już mowa. W ten sposób Swinarski nie pominął niczego smakowitego w sztuce, a wspomniane słabości zręcznie, choć za cenę pewnego znużenia widza solennością akcji, tuszował. I oto otrzymaliśmy nie tylko sztukę współczesną na scenie, lecz także przedstawienie aktorskie, co równie rzadkie. Na czoło wysuwała się Anna Polony w roli Dziewczyny. W młodej, nieukształconej, niedorozwiniętej istocie narasta miłość do Judasza, ona jedna pojmuje intuicyjnie jego uczciwość; najpierw oswajana przez mężczyznę drobnymi łagodnymi gestami, później - przywiązująca go do siebie, litość przemieniająca w szczerą sympatię, a może i co więcej. Te wszystkie przemiany uczuciowe Polony zagrała po mistrzowsku. Jako Judasz wystąpił Henryk Giżycki, nie przyciągał jednak uwagi swoim aktorstwem, bohatera, by tak powiedzieć, relacjonował. Jerzy Bińczycki soczystymi, mocnymi, lecz sympatycznymi konturami zarysował postać boksera. Jerzy Nowak wystąpił jako komisarz policji: sądzę, że monotonia tej roli była założeniem reżysera i aktora. Jak również monotonia Piotra w wykonaniu Jerzego Treli. Miało to zapewne znaczyć, że od powszedniego nudziarza do ekstraordynaryjnego kata droga wcale nie jest daleka... Obecny sezon jest w Starym Teatrze sezonem dramatu współczesnego. Nie każde przedstawienie jest zapewne wydarzeniem, ale najistotniejsze wydaje się zainteresowanie tym dramatem wybitnych reżyserów. Ponadto - zgłaszając takie czy inne zastrzeżenia do samych utworów - nie sposób nie zauważyć, że nie schodzą one nigdy poniżej poziomu, od którego zaczyna się literatura. Może ta uwaga stanie się przyczynkiem do wyjaśnienia kwestii: co to znaczy literatura w teatrze i jakie ma tam prawa? Otóż znaczy przede wszystkim to, żeby tekst padający ze sceny nie był grafomaństwem. A obowiązkiem reżysera i teatru jest strzec - jak w przypadku "Żegnaj, Judaszu" - aby tekst, nawet ryzykowny, nie pociągnął przedstawienia w otchłań wulgarności czy bezsensu. Użyłem tych dwóch słów celowo; zapewne padną wobec Iredyńskiego takie zarzuty. Będą jednak wynikiem pruderii lub złej woli. Język autora jest prowokujący, nie można jednak powiedzieć, by "kwestia Judasza", jakkolwiek wyrażona, była mniej prowokująca i drastyczna moralnie. Reżyser zaś zrobił wszystko, aby właśnie ta kwestia, a nie prowokacja językowa, stała się problemem przedstawienia i widowni.


Ambiance - podłoga z charakterem - erodzina.com\nChcąc trafić w gusta najbardziej wymagających klientów, firma Kronopol wprowadziła do swojej oferty markę najwyższej klasy podłóg laminowanych PLATINIUM. Jedną z najciekawszych kolekcji tworzących tę markę jest kolekcja AMBIANCE. Jej nietypowa, wyrazista faktura sprawia, że nie bez powodu jest ona kojarzona z podłogami luksusowych jachtów. Dodatkowo jej atrakcyjność podkreśla wyjątkowa kolorystyka egzotycznego drewna. "Dołożyliśmy wszelkich starań, aby produkowane przez nas podłogi gwarantowały najwyższą jakość i elegancję, którą nasi klienci będą mogli cieszyć się przez wiele lat. Nasza propozycja adresowana jest do tych wszystkich, którzy nie boją się niebanalnych i oryginalnych rozwiązań w najlepszym stylu" – mówi Marek Piekarz, Kierownik Działu Marketingu firmy Kronopol.\nPodłogi AMBIANCE cechują doskonałe walory użytkowe. O ich trwałości decyduje grubość płyty bazowej, która wynosi 8 mm. Klasa ścieralności AC4 odpowiada z kolei za odporność i wytrzymałość wynikającą z codziennego użytkowania Potwierdzeniem jakości jest aż 15 – letnia gwarancja, którą objęty jest produkt. Dodatkowym wyróżnikiem kolekcji są frezowane krawędzie (tzw. V – fuga) podkreślające wyjątkowy rozmiar paneli oraz tworzące niepowtarzalny wzór podłogi.\nPodłogi AMBIANCE mogą mieć bardzo szerokie zastosowanie – można wykorzystać je w sypialni, salonie, jadalni, przedpokoju, pokoju dziecięcym czy pokoju hotelowym. Na kolekcję AMBIANCE składają się odwzorowania egzotycznych gatunków drewna: Lapacho, Jatoba, Merbau czy uzupełniające kolekcję Jawor i Dąb Genewa. Wszystkie one charakteryzują się wiernym odwzorowaniem struktury drewna (określa to symbol WG). Możliwe jest ponadto dodatkowe wyciszenie podłogi w wersji AMBIANCE SONIC, polegające na podklejeniu paneli specjalną matą wygłuszającą o grubości 0,8 mm.\nPrevious post Menopauza – Spacer i joga poprawiają samopoczucie\nNext post Oceń czynność swoich płuc – Bezpłatne badania spirometryczne w Centrum Medycznym LIM\nPrevious post:Menopauza – Spacer i joga poprawiają samopoczucie\nNext post:Oceń czynność swoich płuc – Bezpłatne badania spirometryczne w Centrum Medycznym LIM


ATP Walencja: Drugi tytuł Joao Sousy w głównym cyklu, Hiszpanie pokonani w finałach - Sport WP SportoweFakty\nATP Walencja: Drugi tytuł Joao Sousy w głównym cyklu, Hiszpanie pokonani w finałach\nRafał Smoliński 01 Listopada 2015, 18:28\nJoao Sousa sięgnął w niedzielę po drugie trofeum w głównym cyklu. W finale imprezy w Walencji Portugalczyk pokonał faworyzowanego Roberto Bautistę 3:6, 6:3, 6:4.\nW 2013 roku João Sousa wygrał imprezę rozgrywaną w Kuala Lumpur, ale od tego momentu przegrał pięć kolejnych finałów. W niedzielę Portugalczyk po raz drugi w obecnym sezonie pokonał Roberto Bautistę, tym razem na kortach twardych w zawodach Valencia Open. Trenujący w Barcelonie tenisista zwyciężył faworyta gospodarzy 3:6, 6:3, 6:4.\nPo tytuł w grze deblowej sięgnęli Amerykanie Eric Butorac i Scott Lipsky. W niedzielnym finale okazali się oni lepsi od rozstawionej z czwartym numerem hiszpańsko-białoruskiej pary Feliciano Lopez i Maks Mirny 7:6(4), 6:3.\nJoão Sousa (Portugalia) - Roberto Bautista (Hiszpania, 7) 3:6, 6:3, 6:4\nEric Butorac (USA) / Scott Lipsky (USA) - Feliciano Lopez (Hiszpania, 4) / Maks Mirny (Białoruś, 4) 7:6(4), 6:3\nSharapov 01-11 18:47 Zgłoś\nSousa zaskoczyl a jeszcze niedawno był rasowym chlopcem do bicia dla innych a tu prosze własne sukcesy :) a jurek ani tytułu zadnego nie ma ale to nie przeszkadza mu aby zgrywac wazniaka i\npozera w ATP :)


Etiopia Zdjęcia: Ania Ostapkowicz, Agata Gawlik, Flickr/eesti (montaż)\nNastępnego dnia odpoczynek nad kolejnym jeziorem. Tutaj widok jak z filmu o Afryce, chatka z trzciny w bajkowym ogrodzie, w niej białe łoże z moskitierą. W poszukiwaniu spokoju ruszamy na plażę. Okazuje się jednak, że niedziela jest dniem ablucji całej wioski. Wszyscy mieszkańcy przychodzą się myć i prać. Dosłownie wszyscy - oprócz ludzi również bydło, które pije wodę i się do niej załatwia. Z kąpieli nici. Po chwili jesteśmy otoczone przez gromadkę dzieci, które śledzą każdy nasz ruch, a po przełamaniu pierwszych lodów nie tylko chcą popatrzeć, ale też dotknąć. Podobna ciekawość cechuje również dorosłych mieszkańców Etiopii. W białych wpatrzone są wszystkie oczy, każdy chce pomacać i pogadać. Zaskakująco dużo ludzi mówi po angielsku. W czasie 6-letniej edukacji uczą się go w szkole i komunikacja - lepsza lub gorsza - ale jest. Należy ograniczyć watę słowną i skupić wyłącznie na przekazie. Ze zdań typu: "as far as you are fine I'm fine", zostaje: "You OK - I'm OK" i wszyscy wiedzą, o co chodzi.\nZ higieną w szpitalu nie jest najlepiej. Prosto z drogi, w górskich butach, zostajemy wprowadzone na salę operacyjną. Na stole leży pacjent w narkozie z plastikową kopertą na piersi, w której znajduje się to, co właśnie mu wycięli. Jedna z pielęgniarek po chwili się reflektuje i krzyczy: "contamination!". Wychodzimy na korytarz, gdzie zmieniamy buty na równie brudne klapki. W sali nie ma prawie żadnej aparatury, lekarze narzekają, że ta przysyłana w darach jest zdezelowana i praktycznie bezużyteczna. Z powodu częstych przerw w dostawie prądu wirówka w laboratorium jest... ręczna. Za to sale dla pacjentów są, o dziwo, zaledwie czteroosobowe. Z rozmowy z lekarzami dowiadujemy się, że największą plagą kraju jest gruźlica, AIDS i prowadzące często do ślepoty choroby oczu. Przy okazji okazuje się, że Kościół etiopski nie zabrania antykoncepcji.\nEtiopia Zdjęcia: Ania Ostapkowicz, Agata Gawlik, Flickr/eesti (montaż) przelot do Addis Abeby: 2800 zł


Rock Area - Artykuły: In Flames - 2008 - A Sense of Purpose\nArtykuły » Recenzje - I » In Flames - 2008 - A Sense of Purpose\n1. The Mirror's Truth (3:02)\n2. Disconnected (3:37)\n3. Sleepless Again (4:12)\n4. Alias (4:53)\n5. I'm the Highway (3:46)\n6. Delight and Angers (3:41)\n7. Move Through Me (3:08)\n9. Sober and Irrelevant\t(3:24)\n11. Drenched in Fear (3:32)\n12. March to the Shore (3:30)\nDroga do metalowego ekletyzmu\nSytuację, w której znalazło się In Flames na początku drugiej połowy lat „zerowych”, z powodzeniem nazwalibyśmy patową. Z jednej strony zespół skrystalizował dwa oblicza własnej muzyki: w największym bodaj stopniu przyczynił się do ekspansji szwedzkiej szkoły melodic death metalu oraz dramatycznie z tym gatunkiem zerwał, po czym utrzymał się na powierzchni i zdobył światową sławę. Z drugiej – „nowy” styl stał się na tyle hermetyczny, że następna płyta nie wnosząca zdecydowanych zmian pogrążyłaby chłopaków w bagnie. Dającym dochód, owszem, ale cuchnącym sztampą. Przyszedł czas na kolejną woltę lub oddanie pałeczki w ręce młodszych muzyków. Retorycznym byłoby zapytanie, jaki wybór padł pod koniec 2007 roku.\nZmiany poczęły się już na etapie wizualnym - nowe, charakterystyczne logo i kolorowa okładka z gościnnym występem zakurzonej maskotki zespołu. Po raz pierwszy od wielu lat nastąpi także roszada wśród członków, bowiem „A Sense of Purpose” okaże się ostatnim albumem nagranym z założycielem In Flames, Jesperem Strömbladem, który wpadł w śmierdzące łapki alkoholizmu.\nNajważniejsze jednak, jak to zwykle w muzyce bywa, okazały się zmiany na poziomie samych kompozycji. Gdzieś wyparował mięsisty feeling, kwadratowe riffy nabrały łuków, powróciły dłuższe solówki i gitarowe harmonie. Fridén z powodzeniem śpiewa poza refrenami. Padły żelazne schematy utworów, tempo i nastrój może znów ulec zmianie w granicach jednej kompozycji. Duszne podkłady przeistoczyły się w kolorową paletę klawiszy. Na pierwszym miejscu stanęła melodia. Ugięli się starym fanom? W żadnym wypadku! Nie możemy mówić w kontekście dziewiątego krążka o melodic death metalu, to już zupełnie inna forma. Bliżej temu zestawieniu do nowoczesnego, biorącego garściami z różnych źródeł eklektyzmu. Jak inaczej usprawiedliwić dramatyczne rozpoczęcie „Condemned” w świetle rozhulanego „I’m the Highway”, albo – tutaj jeszcze dalsze bieguny – ośmiominutową balladę „The Chosen Pessimist” (perła, zaprawdę) przy do bólu alternatywnym „Move Through Me” (niemal industrialny riff). A są jeszcze bardzo „radiowe”, litrami przelewające elektronikę przeboje (nie inaczej) - „Alias” czy możliwy do odnalezienia na „innych” wersjach krążka „Eraser”. Gelotte sam przyznał w którymś z wywiadów, że nie chodziło o kolejny zryw, spalenie za sobą wszystkich mostów. Tym razem zespół skupił się na drobnych eksperymentach w granicach poszczególnych kompozycji. Dlatego po kilku wnikliwych przesłuchaniach (krótkich! Czas albumu jest znakomicie wyważony) można wszcząć małe porównania, poszukiwania muzycznych wzorców.\nJak jednak cała ta różnorodność wpływa na album traktowany jako samowystarczalną całość? To zależy od otwartości słuchacza – „A Sense of Purpose” może wydać się atrakcyjnym kalejdoskopem bądź niespójnym zbiorkiem. Należy jednak zauważyć, że to zaledwie pierwszy krok w stronę totalnego eksperymentowania. Gdy zespół opuści jego założyciel, granice muzyki In Flames poszerzą się jeszcze bardziej. Ten album pozostanie zaś – dla mnie przynajmniej – interesującym krokiem w nowym kierunku, rzeczą zwyczajnie dobrą. Którą mógłbym ze spokojnym sumieniem polecić fanom współczesnej muzyki metalowej.\nNapisane przez RA dnia październik 28 2012 5088 czytań ·


Strona główna > Gmina Złota\nObszar Gminy Złota przypada w 90% na teren dwóch parków krajobrazowych: Nadnidziańskiego i Kozubowskiego. Wschodnia część gminy leży w obszarze “Doliny Nidy” z przepływającą rzeką Nidą na odcinku 11 km. stwarzającą dogodne warunki do rekreacji i sportowego połowu ryb. Od strony sołectwa Niegosławice dogodny dojazd do rzeki, gdzie można spotkać dość licznie występujące objęte ochroną bobry i sporadycznie wydry. Rzeka Nida w obrębie gminy Złota jest nie uregulowana, występują tu liczne bezodpływowe starorzecza, stanowiące dogodne warunki lęgowe dla wielu gatunków ptaków. Lasy sprzyjające grzybobraniu zajmują 12% powierzchni gminy i położone są na terenie Kozubowskiego Parku Krajobrazowego. W miejscowości Chroberz zobaczyć można wzgórze zamkowe zwane zamczyskiem, z pozostałościami XII wiecznego grodziska, ponadto zespół pałacowy wzniesiony w latach 1857- 1860 według projektu Marconiego na polecenie Aleksandra Wielkopolskiego. Godne uwagi dla zwiedzających są również miejscowości: Pełczyska z górą Olbrycht, na której znajduje się jednodzielne grodzisko z XIII wieku.\nLokalne zachęty inwestycyjne to urodzajne gleby stwarzające bazę pod produkcję i przetwórstwo owocowo-warzywne oraz produkcję zdrowej żywności. Gmina Złota jest w 100% zwodociągowana. W latach 1994-1998 przeprowadzono kompleksową telefonizację Gminy z doprowadzeniem światłowodu i montażem central cyfrowych.\nNawierzchnia dróg komunikacyjnych jest dobra i bardzo dobra (bitumiczna).\n• Urząd Gminy w Złotej


Reclawyx_Sabre - forum gram.pl\nHello Games nie okłamywało graczy w reklamach No Man`s Sky - twierdzi ASA\nReclawyx_Sabre odpisał Gram.pl na temat w Newsy i teksty\nASA miała do wyboru - uznać, że kampania reklamowa wprowadzała w błąd (a wprowadzała, bo nawet przy założeniu, że teoretycznie raz na miliard światów generowanych przez proceduralne algorytmy znajdzie się jeden odpowiadający z grubsza temu, co zostało pokazane w filmach, reklama powinna podawać informacje *reprezentatywne* dla danej gry a nie oparte na wyjątkowym materiale) i dokonać medialnego "dobicia" znajdującego się w delikatnej sytuacji studia, albo przymknąć oko na ewidentne nadużycia i dać szansę. Przypuszczalnie kontaktowali się ze studiem, choćby po to, by uzyskać wyjaśnienia dot. zarzutów, i wiedzieli o pracach nad wersją 1.1 i dalszych planach rozwoju gry. Uznali zatem, że skoro wykazują dobrą wolę i dążą do wyeliminowania tych braków, które rozpętały burzę niezadowolenia, trzeba dać im szansę. Osobiście uważam, że dobrze zrobili, bo projekt ma praktycznie nieskończony potencjał i o ile tylko ten falstart ich nie pogrąży, ma szansę stać się czymś naprawdę wspaniałym. Z drugiej strony, gdyby chcieć tak wszystko przyciąć po linii prawa, to mogłoby to doprowadzić do jakiejś masakry w przemyśle, który przecież i tak oparty jest na iluzji, i lawiny pozwów dotyczących innych gier. Precedens NMS na pewno nauczył, że trzeba z wielką ostrożnością podchodzić do szumnych zapowiedzi, a żadne prawne uregulowania nie powinny zastępować zdrowego rozsądku - w końcu gry nie są produktem w rodzaju żywności czy leku, że musi za nim stać cała armia przepisów i instytucji pilnujących, by konsumentowi nie stała się krzywda.\nWygląda to obiecująco. Nie chodzi nawet o ten konkretny patch, ale o podejście do gry. To, czego można się było najbardziej obawiać, to "skok na kasę" i takie wrażenie się pojawiło gdy milczenie HG zaczęło rodzić wątpliwości, czy w ogóle jeszcze usłyszymy o niej coś nowego. Jeśli idea tej gry jest rzeczywiście pasją Murraya, a to przecież jego zaraźliwy entuzjazm podczas wywiadów był głównym źródłem tego niespotykanego podniecenia wśród graczy, mogę mu wybaczyć to, że w taki sposób zebrał fundusze na dalszy rozwój, dając tech-demo zamiast skończonego produktu. Myślę, że NMS będzie rzeczywiście, tak jak o niej mówił w wywiadach, niszowe, z bazą rzędu kilku- kilkunastu tysięcy użytkowników, a pracy przy jej rozwoju jest na kilkanaście lat i to dla znacznie większego zespołu. Ale tak na dobrą sprawę urodą tej gry może być to, że nigdy nie będzie "dokończona". Samo tylko dopracowanie i motywujące eksplorację zróżnicowanie morfologii planet (nie mówiąc już o formach "żywych" czy zjawiskach atmosferycznych) to zadanie niebywale złożone, ale z tej pierwszej łatki wynika, że ma być ona platformą otwierającą drogę do dalszego rozwoju bogactwa symulowanego wszechświata. Życzę im powodzenia, a jeśli gameplaye z tej poprawki okażą się zachęcające, wreszcie zaryzykuję kupno. Tak czy owak, jej historia to osobny rozdział w annałach przemysłu gier video.\nPatch do No Man`s Sky - mały krok w długiej podróży. Hello Games przerywa milczenie\nNa razie zeszli z ceną do 35$, zatem trend w rozwoju gry liczony ilorazem zawartość/cena zmierza w dobrym kierunku. Ale trudno raczej sobie wyobrazić, by w przewidywalnym czasie wyszli z tego dna, po którym obecnie szorują statystyki aktywnych użytkowników na Steamie.\nW zeszłym miesiącu ponoć jeden z projektantów z Hello Games, niejaki Gareth Bourn przeszedł do zespołu pracującego nad Star Citizenem. Jest więc nadzieja, że ten niespodziewany nabytek doda nowego impetu pracom nad tym ambitnym przedsięwzięciem, na które z zapartym tchem czeka wielu fanów kosmicznych przygód, dając szansę na osiągnięcie przynajmniej poziomu No Man''s Sky :| Wielu obserwatorów nie wierzy w to, by Star Citizen ukazał się w jakiejś w miarę kompletnej, grywalnej postaci przed wyczerpaniem zasobów paliwa naszej gwiazdy dziennej. Jeden z nich skomentował nawet przejście Bourn''a jako przesiadkę z tonącego kajaka na tonący luksusowy liniowiec pasażerski. Ale próbki, oczywiście, podbijają hajp. Odejmując jednak to, co pamiętamy np. z zapowiedzi NMS, nadal to jest niewiele ponad nic. Największe jak dotąd wrażenie robi budżet tej produkcji.\n"HG starało się wytrwać w swojej wizji". To brzmi trochę jak branżowy nekrolog. Ale "ścieżka gry oczyszczającej" to już czysta metafizyka. Jest w tym jakaś mroczna tajemnica. Nie tylko Sony, ja też bym nie chciał na niej nikogo usadzać ;)\nKrólik, kot, kosmos i Czubówna, czyli recenzja Alice VR\nPonieważ nieco interesuję się fotografią 3D (klasyczną, XIX-wieczną stereoskopią) jak również jestem fanem trójwymiarowych produkcji przyrodniczych z IMAX-a, podejrzewam, że problem z VR będzie swego rodzaju powtórką z tzw. "złotej ery" kina stereo w latach 50-tych minionego wieku. Ma na to wpływ kilka czynników. Po pierwsze - sam efekt stereo to jeszcze nie wszystko. Ważną rolę odgrywa również ogniskowanie linii perspektywy z obydwu obrazów - bardzo łatwo bowiem zepsuć albo zupełnie zmienić charakter obrazu 3D poprzez niewłaściwą zbieżność linii perspektywy dla obydwu oczu. To prowadzi do zjawiska znanego w j. ang. jako "toyification" - odrealnienie oglądanych przedmiotów poprzez upodobnienie ich do zabawek. Druga sprawa - wrażenie głębi uzyskujemy nie tylko dzięki "opracowaniu" przez mózg dwu różnych obrazów i połączeniu ich w przestrzenną reprezentację (która jest już swego rodzaju "symulacją" naszego biologicznego komputera), ale też poprzez ogniskowanie ostrości spojrzenia na określonych odległościach. A tego rodzaju interakcji VR jak na razie (i chyba bardzo długo jeszcze) nie będzie w stanie dostarczyć. Poza tym dochodzi jeszcze kwestia rozstawu "obiektywów" kamery 3D (czy w przypadku gier - założony z góry rozstaw źrenic użytkownika); nawet minimalne różnice w stosunku do tego, co nasz mózg akceptuje jako "realną przestrzenność" obrazu jest natychmiast odczuwane jako dyskomfort i, zwłaszcza w przypadku obrazów ruchomych, dokłada się do pozostałych niedogodności. W przypadku kina 3D filmy nie trwają zwykle dłużej, niż 50 minut; wynika to z praktyki, która wykazała, że wiele osób doświadcza różnych nieprzyjemnych skutków tego rodzaju atrakcji w postaci bólów głowy czy nudności. Są wprawdzie wyjątki i "Avatar" J. Camerona jest jednym z nich, ale wiele osób (w tym piszący te słowa) nie jest w stanie zdzierżyć dłuższego przebywania w tego rodzaju iluzji. O ile krótkie filmy przyrodnicze z wielką przyjemnością obejrzę, o tyle już dłuższa imersja wizualna, zwłaszcza w światy generowane komputerowo, przekracza moje zdolności percepcyjne. Gry w trybie VR dostarczają jeszcze jednego wymiaru bodźców, wprowadzających zamęt do naszego własnego systemu obróbki danych wizualnych: nie ma żadnych przeszkód, by nasza postać przemieszczała się w wirtualnej przestrzeni z dowolną szybkością i przyspieszeniami, które w realnym świecie zmiażdżyły by nasze kruche powłoki na placek. Jeden ruch myszy w ułamku sekundy pozwala obrócić kierunek spojrzenia o 180 stopni; chociaż karku przez to nie skręcimy, nasz mózg instynktownie to odrzuci.Wiele z pewnością zależy od grafiki i dopasowanego do tego rodzaju technologii reżymu ruchu, który musi być bardziej płynny i bardziej uwzględniać fizykę, niż w bardziej "płaskich" grach. Jeśli producenci chcą, by gracze nie puścili generalnego pawia na kolejną wersję starego pomysłu, powinni zainwestować w rozwój gier, które respektują ograniczenia wpisane w nasz biologiczny hardware. Inaczej będzie to tylko jeszcze jedna ciekawostka (jakkolwiek w obszarze nauki i techniki technologia ta posiada już ugruntowaną pozycję i jest bardzo użyteczna, choćby we wszelkiego rodzaju symulatorach).\nA jednak żyją. No, to po tym wszystkim wreszcie jakaś dobra wiadomość. Oczami wyobraźni widzę Murraya i jego szajkę przykutą do foteli przy swoich biurkach gustownymi plastykowymi bransoletkami z kontrolą czasu w towarzystwie znudzonych ochroniarzy z Sony, przechadzających się pomiędzy komputerami, zajadających niezdrowe fastfoody i niechętnie udzielających od czasu do czasu pozwolenia na wyjście do toalety.\nTo nie Sony, a Hello Games, odpowiada za cenę No Man`s Sky?\nNMS jest przykładem wielkiego marketingowego sukcesu, którego kosztem okazała się niestety kompromitacja i tytułu, i studia, które za nim stało. Wysoka cena była jednym ze składników hype''u, podkręcając oczekiwania do absurdalnego poziomu. Obawiam się, że producentowi gry już się zwyczajnie nie opłaca praca nad dalszym rozwojem tytułu i inni obserwatorzy gry w swoich późnych recenzjach też podnoszą wątpliwość, czy kiedykolwiek zobaczymy wersję 2.0. Teraz na Steamie dziennie średnio gra w to ok. tysiąca osób. Chyba, że Murray to rzeczywiście maniak, którego idee fixe było stworzenie tego, o czym z taką pasją opowiadał. Jego milczenie w sieci pozwala jednak snuć podejrzenia, że - podobnie jak jeden z graczy, o którym wzmiankę w charakterze ciekawostki zamieścił jeden z wielkich growych portali - włączył swój jetpack i wylądował na innej planecie. I, jak po tym graczu, ślad wszelki po nim zaginął.\nMoże autor ma jakąś wiedzę na temat sprzedaży jego książek, która pozwala mu wiązać spadek sprzedaży (jak podejrzewam) ze wzrostem popularności gry, trudno powiedzieć. Ale na bazie np. "Władcy pierścieni" Tolkiena powstało sporo gier i raczej nie spowodowały one że ta literatura raptem zaczęła być postrzegana jako gorsza przez to tylko, że stała się inspiracją nowej formy rozrywki. Tak, jak nie wpłynęłoby to na odbiór "Trylogii" Sienkiewicza, gdyby któreś studio, może i CD Projekt, co byłoby moim zdaniem wspaniałym rozwinięciem doświadczeń zdobytych na Wiedźminie, kiedyś spróbowało zrobić coś na bazie np. "Potopu", którego dość liniowa i wyrazista akcja dość dobrze nadaje się do przełożenia na formę świetnej, wieloetapowej rozgrywki. Jest zresztą wiele książek z kanonu wielkiej literatury przygodowej które aż proszą się o dobry suplement w postaci gry. Nie podzielam bardzo stereotypowej opinii Sapkowskiego o graczach. Tak jak w każdej dziedzinie sztuki (bo chyba dobre gry jednak można do niej zaliczyć) i tu w morzu chłamu są ukryte prawdziwe arcydzieła, które z całą pewnością nie są przeznaczone dla osób z deficytem inteligencji.\nOt, typowa korporacyjna nowomowa. Jest cała masa graczy, do których sam się zaliczam, których interesuje głównie taka forma krótkiego relaksu i rozrywki na kilkanaście-kilkadziesiąt minut. Rozumiem, że istnieje cała rzesza profesjonalnych graczy, którzy mogą sobie pozwolić na wsiąknięcie w wirtualu na kilka godzin dziennie, ale są też tacy, którym inne zajęcia to uniemożliwiają. Gry indie posiadają ogromny potencjał, pomimo iż większość z nich to badziew. Wystarczy przypomnieć sukces Minecrafta i olbrzymi wpływ, który ta gra wywarła na całą branżę wideo, ale jest też mnóstwo innych interesujących przykładów w rodzaju Dwarf Fortress. A tak na marginesie przekornie dodam, że mimo takiego fantastycznego rozwoju technologii ze świecą szukać dobrze zrobionego remake''u starego poczciwego Arcanoida. Znam tylko jedną komercyjną współczesną wersję, która jest całkiem dobra, a jestem przekonany, że na te proste gry nadal istnieje zapotrzebowanie i niekoniecznie granie musi być równoznaczne z poświęcaniem czasu na zagłębianie się w całe wszechświaty zaprojektowane przez wielkie zespoły programistów. Czasem dostrzegam w tych trendach przerost formy nad treścią i zagubienie tego, czym dobra gra być zawsze powinna - a powinna być świetną zabawą, i tyle.\nKeighley o No Man`s Sky: „Murray przestał szanować graczy”\nWychodzą coraz głębsze pokłady oszustwa, którym ta gra się okazała. Np. to, że wbrew tysiąc razy powtarzanemu sloganowi, nie jest to nawet "otwarty świat" - mapa galaktyki nie ma żadnego przełożenia na rzeczywiste odległości, które gracz może pokonać. Tj. niemożliwe jest wydostanie się z jednego układu planetarnego aby dolecieć do innego bez użycia tego warpu czy jak to tam się zwie, a co jest jedynie sprytnie zakamuflowanym ekranem ładowania. Podobnie, jak niemożliwe jest dolecenie do macierzystej gwiazdy układu, w którym się aktualnie znajdujemy. Co oznacza, że niebo w NMS jest jednak skyboxem, jedynie poszerzonym tak, by zawierał planety układu. Tzn. lokalne słońce i dalekie gwiazdy są tylko deseniem tła, bez żadnego przełożenia na fizyczne odległości. Iluzja obliczona na naiwnych albo dowód na brak pomysłu by przynajmniej spróbować naśladować to, co już zostało zrobione np. w SpaceEngine. A to znaczy, że Murray opowiadając te wszystkie duby smalone o całym wirtualnym wszechświecie albo intencjonalnie kłamał, albo był nieźle narąbany jakimiś proszkami i wydawało mu się, że jego ekipa może więcej, niż mogła.\nNiedoróbki NMS to jedno, ale to, że stare trailery wciąż wiszą w serwisie w którym gra jest dystrybuowana, wobec tysięcy skarg że to zwykłe oszustwo, to już coś jakościowo innego. Jest to ten rodzaj bezczelności, który nie powinien ujść płazem, gdyż - w przeciwnym razie - znajdą się bardzo szybko chętni naśladowcy i to w zupełnie innych branżach, niż rozrywka. @One - nie wiem, jakie prawne narzędzia posiada ta organizacja, ale oddźwięk w największych światowych portalach pozwala przypuszczać, że jeśli werdykt jej okaże się niekorzystny dla HG, firma pogrąży się nieodwracalnie w biznesowym No Man''s Hell. Co, nawiasem mówiąc, uderzy rykoszetem w Sony a te ich ostatnie mętne uwagi na temat, że ich działką w NMS była tylko wersja konsolowa są bym powiedział nieco żenujące, zważywszy, jakie numery gra na konsolach wycinała naiwnym nabywcom.\nTrzeba sobie odświeżyć opowiastkę. Ponieważ zarówno "Siedmiu samurajów", jak i poprzednią wersję tej końskiej opery obejrzałem już kilkakrotnie, chętnie zobaczę na ile temat utrzymał nastrój i tempo. A jest niebanalny, bo, o czym nie wspominają zwykle recenzenci, stanowi swoiste studium historycznego oddzielenia klasy chłopskiej od wojowników. Niebanalność tej narracji polega na tym, że ukazuje w prosty ale dość przekonujący sposób cechy odróżniające jednych od drugich i to, że sprawa nie polega tylko na tym, że jedni potrafią machać motyką, a drudzy mieczem. P.S. Plakat jest okropny. Ech, gdzie te czasy, kiedy afisze były tworzone przez artystów plastyków a nie na programie MS Paint.\nObietnice i rozczarowania - dlaczego gracze są tak naiwni?\n"Największy problem z takim promowaniem się polega na tym, że jest ono w dużym stopniu oszukiwaniem. " "Porażające jak bardzo zniekształca postrzeganie rzeczywistości taki rodzaj marketingu. " - Czy to rzeczywiście już patologia, czy raczej normalna cecha branży, która jak żadna inna żyje ze sprzedawania iluzji? Bo czymże jak nie iluzją są te wirtualne światy? Są opinie i ja się z nimi w zupełności zgadzam, że medialna scena gier wideo z górnego segmentu zawiera w sobie od pewnego czasu nieodłączny składnik budowania emocji i rozbudzania wyobraźni na długo przed premierą, często w oderwaniu od faktycznie dostarczanej zawartości. Gdzieś nawet czytałem jakiś komentarz pod jedną z recenzji, w której jakiś nabywca NMS, przyznając, że czuje ogromny zawód z powodu braku oczekiwanych komponentów w grze jednocześnie stwierdził, że te miesiące radosnego wyczekiwania były jednym z najlepszych growych doświadczeń i za to tylko jest wdzięczny Hello Games... Gry wideo to show-biznes i część popkultury. Rzadko, bardzo rzadko wychodzą poza jarmarczne widowisko gdy jakiejś produkcji udaje się zbliżyć do rangi sztuki czy wydarzenia o naprawdę doniosłym znaczeniu pod względem technologii czy wpływu kulturowego. Zwykle wszyscy są zadowoleni, jeśli produkcja jest na tyle satysfakcjonująca, że przyniesie dochód i stworzy stałą bazę wiernych graczy. Ale najczęściej okazuje się, że jest to tylko show i okazja, by sprzedać ludziom po raz kolejny ich własne marzenia. Bo lubią być łudzeni, i na tym właśnie bazuje ten biznes.


Przymusowa rozdzielność - Kancelaria Adwokacka\nHome\tPodział Majątku\tPrzymusowa rozdzielność\nwritten by ADWOKAT MARTA WNUK 24 stycznia 2020\nPrzymusowa rozdzielność majątkowa – Co to oznacza?\nWspólność małżeńska ustaje w przypadku:\nIle kosztuje? I gdzie?\nPrzymusowa rozdzielność. Często zadajecie pytania w zakresie podziału majątku, a w szczególności o przymusową rozdzielnością.\nZacznijmy zatem od początku. Przede wszystkim ustrój majątkowy powstaje z chwilą zawarcia związku małżeńskiego, czyli w dniu ślubu.\nW praktyce oznacza to, że jeżeli nie podpisaliście tak zwanej intercyzy przed lub po ślubie, to macie wspólność majątkową małżeńską. Innymi słowy – wszystko, co twoje, to i moje.\nWspólność majątkowa małżeńska zaczyna się od tej daty i wszystko, co od tego momentu zarobicie, jest wasze.\nJednakże sprawa nie jest taka oczywista, ponieważ jeżeli ktoś miał wcześniej pieniądze na koncie i we wspólności małżeńskiej kupił nieruchomość, to w sądzie trzeba będzie udowodnić, iż kwota na zakup tej nieruchomości jest majątkiem osobistym, czyli odrębnym.\nI wtedy sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Niewątpliwie sprawy o podział majątku są jednymi z trudniejszych.\nA więc wracając do ustanowienia rozdzielności majątkowej przez sąd – czy jest możliwość, aby sąd ustanowił przymusowo rozdzielność majątkową?\nSłowo klucz to „ważne powody”. Czyli jakie?\nZ mojego doświadczenia zawodowego wynika, że mogą to być np. alkoholizm, zdrady, rażąca niegospodarność, czy też działalność przestępcza.\nunieważnienia małżeństwa, śmierci małżonka,\nubezwłasnowolnienia lub ogłoszenia upadłości jednego z małżonków,\numowy majątkowej zawieranej w formie aktu notarialnego;\nKwestię tę reguluje art. 52 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.\n§ 1 – „z ważnych powodów każdy z małżonków może żądać ustanowienia przez sąd rozdzielności majątkowej”.\n§ 2 – „Rozdzielność majątkowa powstaje z dniem oznaczonym w wyroku, który ją ustanawia”.\n„W wyjątkowych wypadkach sąd może ustanowić rozdzielność majątkową z dniem wcześniejszym niż dzień wytoczenia powództwa, w szczególności gdy małżonkowie żyli w rozłączeniu”.\nPamiętaj – Sąd musi zbadać, czy zachodzą tzw. „ważne powody”.\nPozew o ustanowienie rozdzielności majątkowej składa się do sądu rejonowego właściwego dla miejsca zamieszkania małżonków lub ostatniego wspólnego miejsca zamieszkania małżonków, jeżeli chociaż jedno z nich nadal tam mieszka. Pozew podlega stałej opłacie sądowej w wysokości 200 zł.\nPamiętajmy, iż sąd może ustanowić rozdzielność z datą wcześniejszą niż dzień wytoczenia powództw, w szczególności, jeżeli małżonkowie żyli w rozłączeniu.\nJak już mówiłam, sprawy o rozdzielność nie są łatwe, dlatego najlepiej skonsultować się z adwokatem. Dobry adwokat z pewnością powie ci krok po kroku, co powinieneś zrobić. Powodzenia!\njaka szansa na przymusową rozdzielnośćmaż złożył o rozdzielnośćPrzymusowa rozdzielność adwokatPrzymusowa rozdzielność kancelariaPrzymusowa rozdzielność majątkowa.Przymusowa rozdzielność pomocPrzymusowa rozdzielność prawnikrozdzielność adwokacirozdzielność adwokatrozdzielność majątkowa adwokacirozdzielnosc majatkowa adwokatrozdzielnosc majatkowa kancelariarozdzielność majątkowa prawnicyrozdzielnosc majatkowa prawnikrozdzielnosc majatkowa radca prawnyrozdzielność prawnicyrozdzielność prawnikrozdzielność radca prawnyszansa na przymusową rozdzielnośc


Ogród zoologiczny nie z tej ziemi | Gadżetomania.pl\nOgród zoologiczny nie z tej ziemi\nNa pewno każdy z Was w dzieciństwie odwiedził zoo i pamięta te chwile do dnia dzisiejszego. Dzieciaki w Korei Południowej prawdopodobnie będą miały szansę na cudowne wrażenia i za razem wspomnienia, ponieważ powstała nowa koncepcja ogrodu zoologicznego na Wyspie Dochodo.\nGrupa JDS Architects stworzyli spektakularny, niecodzienny, oszałamiający i niezwykle przyjemny dla oka nowoczesny i designerski projekt zoo. Miałby on stać się jednym z centrów rozrywki i turystyki. Koncepcja przypomina tak na prawdę futurystyczny park. Nie jest to przypadek ponieważ naturalny krajobraz wzniesień i dolin jest idealnym miejscem dla rozwoju obiektu.\nNiższe partie zoo będą zasiedlone przez zwierzęta. Górne części mają być rezerwatami przyrody. Spacer pomiędzy fauną i florą umożliwią wyznaczone trasy, które widać na zdjęciu. Dostarczanie energii oraz innych surowców niezbędnych w funkcjonowaniu systemu zapewni oddzielony "pas zieleni" znajdujący się na wysokości 20 metrów. Takie usytuowanie najważniejszego elementu zoo pozwoli na odizolowanie go od ludzi, zwierząt i zminimalizuje ewentualne uszkodzenia.\nKoncepcja została stworzona pod flagą zero emisji spalin. Odnawialne źródła energii będą jedyną formą pokrywającą zapotrzebowanie energetyczne budynku. Wzięto pod uwagę również recykling. Wszelkie odpadki z powodzeniem można wykorzystać do kompostowania lub produkcji biopaliw.\nJestem pod ogromnym wrażeniem pomysłowości projektantów. Martwi mnie jedynie fakt, że zoo w ogóle może nie powstać. Niestabilna sytuacja polityczna kraju zwraca większość uwagi na zupełnie inne sprawy i na prawdę nie sądzę, aby ktokolwiek zajął się wznoszeniem nowej, futurystycznej architektury.\nSześć oryginalnych pierścionków Bezprzewodowe HDTV w samochodzie Nowa nVidia ION z szybszą i wolniejszą grafiką TechFlash - udoskonalony konkurent Google Glass, hybryda projektora i tabletu oraz cena HTC Vive Canon PowerShot G11 - wraca odchylany ekran LCD Piła 3D z VOD kablówki Co jesz w kinie? Nowe MacBooki Pro z Intel Core i5, i7 Oculus Concepts już wystartowało. Przetestuj gry i aplikacje przed premierą Powrót do przyszłości - próbka Blu-ray Telewizor Funai 32" z gwarancją "zero martwych pixeli" Algorytm Google’a wykrywa internetowych trolli. Wystarczy 5-10 wypowiedzi!


Opiekunowie „ad Litem” („Guardians ad Litem”)\nKategoria: Monitor 12/29/2017\nTen artykuł wyjaśnia generalnie rolę opiekuna „ad Litem” („Guardian ad Litem” lub „GAL”) w przypadku opieki nad dorosłymi osobami niepełnosprawnymi lub ubezwłasnowolnionymi w stanie Illinois.\nKim jest opiekun „ad Litem” („Guardian ad Litem”)?\nOpiekun „ad Litem” jest osobą wyznaczoną przez sąd w sprawie opieki nad dorosłą osobą niepełnosprawną lub ubezwłasnowolnioną w celu reprezentowania najkorzystniejszej pozycji takiej osoby dorosłej, zwanej również „respondentem” („Respondent”), w przypadku sprawy o opiekuństwo nad takĄ osobą dorosłą. Opiekun „ad Litem” także informuje sąd na bieżąco o tej najkorzystniejszej pozycji.\nW jaki sposób zostaje wyznaczony opiekun „ad Litem”?\nUstawa o sprawach spadkowych stanu Illinois określa zasady wyznaczenia przez sąd opiekunów „ad Litem” w sprawach dotyczących opieki nad dorosłymi osobami niepełnosprawnymi. Po złożeniu wniosku o opiekę nad dorosłą osobą niepełnosprawną, sąd jest zobowiązany, według ustawy o sprawach spadkowych stanu Illinois, aby wyznaczyć opiekuna „ad Litem”. Lecz sąd może uznać że w danym przypadku opiekun „ad Litem” nie jest konieczny do ochrony pozwanego/„respondenta” lub do poinformowania sądu. Ustawa pozwala na to, by sąd odstąpił od wymogu wyznaczenia opiekuna „ad Litem”, jeżeli sprawa jest bezsporna. Niektórzy sędziowie rutynowo wyznaczają opiekuna „ad Litem” w każdym przypadku.\nKto może zostać opiekunem „ad Litem”?\nZgodnie z ustawą o sprawach spadkowych stanu Illinois, opiekun „ad Litem” musi być licencjonowanym adwokatem lub posiadać specjalne kwalifikacje do pracy oraz reprezentacji dorosłych osób niepełnosprawnych o danym schorzeniu lub inwalidztwie. W praktyce jednak opiekun „ad Litem” prawie zawsze będzie licencjonowanym adwokatem.\nCo robi opiekun „ad Litem” w postępowaniu dotyczącym opieki nad dorosłą osobą niepełnosprawną?\nPo wyznaczeniu przez sąd opiekuna „ad Litem”, ma on/ona do wykonania kilka zadań, w tym:\nSpotkanie się z dorosłą osobą niepełnosprawną w celu obserwacji jej stanu zdrowia ORAZ kompetencji legalnej;\nInformowanie dorosłej osoby niepełnosprawnej o jej prawach w odniesieniu do złożonej petycji;\nUstalenie jakie są życzenia dorosłej osoby niepełnosprawnej w odniesieniu do złożonej petycji;\nPrzeglądnięcie wszelkich dokumentacji medycznych lub dotyczących zdrowia psychicznego dorosłej osoby niepełnosprawnej, które opiekun „ad Litem” uzna za konieczne;\nPrzeprowadzanie wywiadów z członkami rodziny dorosłej osoby niepełnosprawnej;\nPrzeprowadzenie wywiadu z proponowanym opiekunem, aby upewnić się, że dana osoba jest odpowiednim opiekunem i nie dąży po prostu do osobistej korzyści z posiadłości dorosłej osoby niepełnosprawnej - „respondenta” („Respondent”);\nJeśli to konieczne, skonsultowanie się z innymi specjalistami posiadającymi wiedzę na temat niepełnosprawności „respondenta”; oraz,\nPrzygotowanie pisemnego raportu lub raportów dla sądu.\nCo zawiera raport opiekuna „ad Litem”?\nPo tym, jak opiekun „ad Litem” zakończy proces zbierania informacji, złoży on/ona pisemne sprawozdanie do sądu, w którym wyszczególnia:\nobserwacje opiekuna „ad Litem” dorosłej osoby niepełnosprawnej;\nuczucia oraz pragnienia dorosłej osoby niepełnosprawnej w odniesieniu do petycji;\nopinię opiekuna „ad Litem” na temat tego, czy proponowana opieka jest odpowiednie; oraz\nwszelkie inne problemy, które opiekun „ad Litem” uważa za istotne.\nRaport należy złożyć w dniu przesłuchania lub przed datą przesłuchania, które ma w celu ustalenie opieki. Opiekun „ad Litem” pojawi się na rozprawie, aby mógł/mogła zeznawać a propos swojego raportu.\nCo się dzieje, jeśli opiekun „ad Litem” nie zgadza się z życzeniami dorosłej osoby niepełnosprawnej?\nCzasami życzenia dorosłych osób niepełnosprawnych różnią się od opinii opiekuna „ad Litem”, jeżeli chodzi o najkorzystniejszą pozycję dorosłej osoby niepełnosprawnej. Ważne jest, aby pamiętać że zadaniem opiekuna „ad Litem” jest reprezentowanie najkorzystniejszej pozycji dorosłej osoby niepełnosprawnej, a nie tylko życzenia tej osoby. Gdy opinia opiekuna „ad Litem” dotycząca najkorzystniejszej pozycji dorosłej osoby niepełnosprawnej odbiega od życzeń tej osoby, sąd musi wyznaczyć dodatkowego adwokata do reprezentowania dorosłej osoby niepełnosprawnej w realizacji życzeń tej osoby. Sąd musi także wyznaczyć oddzielnego adwokata dla dorosłej osoby niepełnosprawnej, jeżeli ta osoba prosi o swojego adwokata.\nKto jest odpowiedzialny za zapłacenie opłaty opiekuna „ad Litem”?\nOpiekun „ad Litem” będzie zazwyczaj opłacany przez majętność dorosłej osoby niepełnosprawnej. Jednakże w przypadkach, gdy majątek dorosłej osoby niepełnosprawnej nie jest na tyle wartościowy, by zapłacić opłaty opiekuna „ad Litem”, sąd może nakazać składającemu petycję uiszczenie tych opłat.


@brojek_88: Oceniając jakoś wykonania takich potworów, to prędzej jest tam mocarne 1.4 w gazie albo 1.9 w dieslu ;) Cały czas kundelek :P\n28 maja 2015 o 14:58\n@Spoon8: Nie cztero a trzycyfrowa ;) Taki model można kupić za najmniej 100 zł. Potem dajesz do kogoś kto zrobi dioramę i git. Podejrzewam, że koszt za dokładną replikę dioramy na zdjęciu zamknąłby się w 300-400 zł.\n@TomekVI: Raczej brak wyobraźni.\nToż to Audi 80 B2 a nie 100.\n@cerretyk: Tak, Osielsko :) No sporo tego tam stoi, większość na sprzedaż.\nKlasykami pewnie nie, chociaż dla B3 jest spora szansa, ale to dopiero za jakieś 10 lat ;) Reszta będzie po prostu youngtimerami ;)\nNo co? Gdyby nie ten badlook, to bardzo znośnie. Tym bardziej, że za Twingo mało kto się bierze i fajnie zobaczyć coś grubszego na tak mało popularnej bazie.\n25 maja 2015 o 19:19\nZależy. Klasykiem nie musi być samochód stary. Jest kilka samochodów, które mają nie wiele więcej niż 10 lat a już są klasykami. Ale E34 klasykiem? Jedynie z rzadkimi silnikami i napędem 4x4, ewentualnie w bardzo bogatym lub rzadkim wyposażeniu. Bo czarne E34, w 2.0 z gazem, na czarnych stalowych felgach i progami do wymiany raczej nie jest jeszcze klasykiem, bo jeździ tego pełno ;)\nPodaje odpowiedź: Suzuki Carry.\n24 maja 2015 o 22:35\n@GTIpanda: Hah, czyli wyprzedziłeś mnie, bo też miałem go na oku :D Powodzenia w renowacji! :D\nCzy to ten, co stał przez dłuższy czas na sprzedaż przed Bydgoszczą?\n@Loczkie: Ale co z tego, ze dopiero w tym roku zdajesz? Do wyjechania przed garaż albo chociaż wyczyszczenia samochodu chyba nie potrzeba prawka, co? Ja też jak jeszcze nie miałem prawka to i tak dbałem o samochód, którym będę po zdaniu jeździł.\n23 maja 2015 o 15:07\n@slotki: Do kopania rowów ;)\n23 maja 2015 o 15:06\n@mag_magik_1: Zauważ, że z reguły ludzie który malują po ścianach, robią komuś krzywdę. Z reguły finansową. Właścicielowi budynku. To raz. A dwa - druga krzywda jaką robią to np. pobicie, czy rozboje i kradzieże. Skoro ktoś w biały dzień maluje po ścianach, to ciekawe co robi po zmroku, w grupie.\n23 maja 2015 o 15:02\nŚmiesznie by było, gdyby się okazało, że to oryginalne lampy ;)\n23 maja 2015 o 14:33\n@staryjaponiec: No nieźle idzie :D Szkoda, że w Polsce i w Europie są prawie nie do dostania. Ale za to mam na oku pierwszą generację Daihatsu Cuore L60, więc może niedługo będzie wymarzony kei-car :D\n21 maja 2015 o 19:07\nNo nie powiem, zazdroszczę i gratuluję zakupu :)\nUwaga! @polak tłumaczący dlaczego Audi nie jest legendą grupy B za 3...2...1... ;)\nSuzuki Alto Works to mój ulubiony model z wymienionych powyżej. Mam nadzieję, że kiedyś uda się spełnić moje marzenie i kupić rasowego kei-cara :D (tak, jedni marzą o supermocnych muscle carach, a ja o malutkim kei-carze ;) )\n21 maja 2015 o 10:25\nTych minusów by nie było, gdyby nie opis "Bunia kumpla". Nie dość, że ludzie nienawidzą jak ktoś mówi na BMW "bunia", to tak samo nie lubią pokazywania "samochodów kumpla, który miejmy nadzieję się nie obrazi za wstawienie tego tutaj". O tym, że to Compact to już nie wspominam - ludzie ich nie lubią. Jak widzą kompakta to minus z automatu. Jak nie chcesz tylu minusów to zmień opis np. na "BMW E46 Compact" a w opisie albo nic, albo po prostu "samochód znajomego" jak już tak bardzo chcesz zaznaczyć, że to jego.\nBardzo ładne, nie zwieśniaczone. Więc hejtów nie powinno być ;)\nDokładnie, wrzucaj więcej! Piękny samochód i super wykonane zdjęcia! :D\n20 maja 2015 o 15:30\n@zajackrk: A, no to fajny patent :D\n@dawid12112: Gratuluję i zazdroszczę! :D Sam od ponad roku czekam na jakąś samochodową okazję, ale jeszcze żadna się nie przytrafiła :(\n@Kaczogrod758: Tak, bo pali o wiele mniej niż Laguna w 2.0 ;)\nLudzi online: 696, w tym 1 zalogowanych użytkowników i 695 gości.


Praca Życia: Wybór formy zatrudnienia\nAutorem artykułu jest brisinger\nObecnie chcący zmienić pracę powinni stawać się coraz bardziej elastyczni. Łatwość szybkiego dostosowania się do zmieniających się warunków w życiu gospodarczym zapewne może rozstrzygać o naszej sytuacji zawodowej.\nBy stawić czoła wymogom coraz częściej rezygnujemy ze standardowej formy zatrudnienia,a mianowicie umowy o pracę i decydujemy się na wybór alternatywnych form zatrudnienia, czyli umowy zlecenie oraz umowy o dzieło. Nim jednak wybierzemy formę zatrudnienia i podpiszemy umowę, musimy rozpatrzeć, jakie za i przeciw ma każda z nich.\nUmowa zlecenie regulowana jest w Kodeksie Cywilnym (art. 734 -751). Daje ona znacznie większą swobodę, niż stosunek pracy. Umowa ta ma charakter umowy starannego działania, a ryzyko biznesowe ponosi przyjmujący zlecenie. Umowa zlecenia może być realizowana przez osobę trzecią, jeżeli taki zapis został umieszczony w umowie lub wynika to praktyki biznesowej. Ważną cechą umowy zlecenia jest to, iż może ona być nieodpłatna. Umowa ta może być rozwiązana w każdym momencie, chyba że umowa stanowi inaczej.\nUmowa o pracę unormowana jest w Kodeksie Pracy. Wyróżnikiem tego rodzaju zatrudnienia jest niezwykle silne podporządkowanie zatrudnionego wobec pracodawcy. Jest to klasyczna umowa starannego działania, a tym samym nie musi zakończyć się uzyskaniem konkretnego rezultatu. Istotną cechą umowy o pracę jest to, iż odpowiedzialność spoczywa na pracodawcy. Zaś minusem dla zatrudnionego, może być to, iż praca musi być wykonywana osobiście. Umowa o pracę ma w każdym przypadku odpłatny charakter, a przepisy dodatkowo zapewniają minimalny wymiar płacy. Okres wypowiedzenia stosunku pracy jest zróżnicowany. W przypadku umowy na czas nieokreślony przez pierwsze 6 miesięcy pracy wynosi on 14 dni, od sześciu miesięcy pracy jeden miesiąc, po trzech latach pracy 3 miesiące. W przypadku zatrudnienia na czas określony, powyżej sześć miesięcy strony mogą przewidzieć 14-dniowy okres wypowiedzenia.\nUmowa o dzieło unormowana została w art. 627-646 Kodeksu Cywilnego. Jest to forma zatrudnienia, dająca istotnie większą swobodę działania niż umowa o pracę. Umowa o dzieło jest umową rezultatu, a więc liczy się jej ostateczny wynik. W przypadku tej umowy ryzyko gospodarcze ponosi osoba przyjmująca zamówienie. Wykonanie dzieła można powierzyć osobie trzeciej, z wyjątkiem sytuacji gdy jego charakter wymaga osobistego nakładu pracy. Umowa ta ma odpłatny charakter. W sytuacji gdy w umowie o dzieło nie zawarto dodatkowych zapisów , to można ją wypowiedzieć w każdym momencie bez okresu wypowiedzenia, jednakże zamawiający ma obowiązek zapłacić za część już zrealizowanego dzieła.\nW gospodarce funkcjonują różne rodzaje zatrudnienia, a dodatkowo ciągle pojawiają się nowe formy, które są skrzużowaniem klasycznych umów. Zanim zdecydujemy się daną formę zatrudnienia i podpiszemy umowę musimy mieć świadomość, jakie niesie ona ze sobą wady i zalety.\nEtykiety: praca, umowy o pracę


Trzymajka do telefonu. - Nasze samoróbki i modyfikacje - Forum Bmw F650GS Polska\nTrzymajka do telefonu.\nPrzez GSuberalles, 25 Wrzesień 2016 na Nasze samoróbki i modyfikacje\nPrzy okazji zmiany żarówek podświetlenia na ledy uznałem, że plastikowe uchwyty się nie sprawdzają (albo drżą albo pękają) więc wystrugałem coś takiego. Dziś sprawdzone w drodze do Sandomierza. Trzyma genialnie, zero drgań i pewność że nie pęknie w czasie jazdy.\nEdytowane 25 Wrzesień 2016 przez GSuberalles\nA jak to dziala bo za bardzo tu nic nie widac?\nTen Tapatalk coś mi się pier... . Zdjęcia są niestety obrócone a ja nie umiem tego zmienić. Chodzi o to, że telefon kładziesz wzdłuż na tej aluminiowej części i ściskasz tymi dwoma zaciskami. Czeka mnie jeszcze polerka tego dziadostwa ale nie wiedziałem czy jest sens się w to bawić bo nie miałem pewności czy się sprawdzi\nA nie miażdży telefonu?\nNie no co Ty?! Sprężynę tak dobrałem żeby było git. Ponadto ca6łość ma pewien ruch i trzyma na rogach gdzie obudowa jest najmocniejsza.\nDziała i to się liczy :). Dwa plastikowe już złamałem.\nA wystrugalbys wiecej takich?\nAleś wystrugał, gratulacje :D\nJa mam podobne :D\nMam takie same i zastanawiam się po co strugać.\nBo kosztowało to mnie godzinę pracy, którą lubię i mam pewność, że nic się nie rozleci.\nJa tam popieram.\nSam robię dużo nieopłacalnych rzeczy, tylko dlatego, że sprawiają przyjemność.\n...Sam robię dużo nieopłacalnych rzeczy, tylko dlatego, że sprawiają przyjemność.\nChyba większość rzeczy życia codziennego robimy właśnie po to :-D\nFajne, tez musze nad czymś takim pomyśleć do swojego\nPaweł_Ryki zapraszam do tablicy\nzgłaszam się o co kaman ?\nMożesz się wypowiedzieć\nTrzymajka super extra fantastyczna.... dodała +2 do mocy i +5 do lansu na mieście....\nA tak ogólnie to polecam, jestem bardzo zadowolony, jest mega stabilna i w ogóle 10/10\ncóż mogę więcej dodać .......................... może później fotkę ale to się jeszcze zobaczy\nPolecam kolege GSuberallesa jako wykonawcę wszelkiego rodzaju trzymajek!\nGSuberalles trzymaj sie\nCiężko jest ale walczę\nKtoś pracuje aby świętować mógł ktoś.\nWyglada coraz lepiej.\nJaki bylby koszt?


Uniti Core - porady i podpowiedzi | Naim Audio\nNasi eksperci z działu technicznego chcieliby podzielić się z Państwem swoim doświadczeniem i podpowiedzieć kilka prostych rozwiązań, które jeszcze bardziej ułatwią korzystanie z Uniti Core.\nWybór dysku twardego dla Waszego Uniti Core może się wydawać trudny, ale tak naprawdę każdy dysk 2,5” i 3,5” SATA, zarówno HDD, jak i SSD będzie dobrym wyborem. Rekomendujemy jednak stosowanie dysków HDD Seagate Pipeline/Video 2TB lub SSD Samsung 850 EVO 512GB/1TB - z naszego doświadczenia wynika, że oferują one najlepsze brzmienie. Jeśli macie jakiekolwiek dodatkowe pytania, prosimy o kontakt z naszym działem technicznym.\nWażny krok w ustawianiu Uniti Core - biblioteka muzyki jest tam, gdzie zgrasz i zapiszesz muzykę.\nUtworzenie biblioteki nagrań\nUtworzenie biblioteki nagrań jest ważnym krokiem w dopasowaniu Unito Core do swoich potrzeb.\nAby rozpocząć tworzenie biblioteki należy przejść do zakładki “Settings” (Ustawienia) i wybrać “Manage Music” (Zarządzanie muzyką), a następnie “Configure music stores” (Konfiguruj bibliotekę) oraz “Configure new music store” (Skonfiguruj nową bibliotekę). Uniti Core rozpocznie wówczas przeszukiwanie internetu pod kątem wszystkich dostępnych lokalizacji (zarówno lokalne, jak i NAS), które mogą zostać wykorzystane do zapisania plików audio.\nJeśli chcecie zapisać muzykę na wewnętrznym dysku lub na dysku USB przed pierwszym użyciem trzeba je będzie sformatować. Formatowanie usunie wszystkie pliki obecne na dysku, warto się więc upewnić, że nie ma na nich niczego, co będzie nam potrzebne.\nJeśli korzystacie z dysku USB możecie wybrać format, w którym chcecie go używać - umożliwi to odłączenie dysku i wykorzystanie go do przeniesienia plików bezpośrednio z komputera. Jeśli korzystacie z systemu operacyjnego Windows warto sformatować dysk w NTSC, jeśli korzystacie z komputerów Mac wybierzcie HFS+, z kolei jeśli jesteście Linuxowcami - EXT4. Uniti Core automatycznie zadecyduje o formatowaniu dysku wewnętrznego; dyski NAS nie muszą być formatowane.\nPrzed rozpoczęciem formatowania zostaniecie poproszeni o nazwanie dysku - dla Waszej wygody, jeśli korzystacie z kilku różnych dysków. Kiedy nazwa zostanie wpisana naciskamy “Done”, a następnie “OK”, co rozpocznie formatowanie. Twój dysk zostanie sformatowany, a zapisane na nim wcześniej dane skasowane. Po zakończeniu formatowania urządzenie będzie gotowe do zapisu muzyki.\nOdtwarzanie muzyki z Uniti Core\nUniti Core może pracować jako serwer UPnP™, wysyłając pliki muzyczne do dowolnego odtwarzacza UPnP w tej samej sieci - będzie to łatwiejsze niż myślisz. Uniti wyposażone jest także wyjście cyfrowe audio, które można podłączyć kablem cyfrowym do dowolnego urządzenia audio z przetwornikiem cyfrowo-analogowym. Muzyka może być odtwarzana z wewnętrznego dysku twardego, dysku NAS lub dysku USB przy użyciu aplikacji Naim app.\nTworzenie playlisty nie mogłoby być łatwiejsze - można wybrać utwory dostosowane do naszego nastroju, pory dnia lub wykonywanej pracy. Rozpocznijmy od prostego poradnika, który znajdą Państwo poniżej:\nOtwieramy aplikację Naim app i naciskamy ikonę Uniti Core. następnie wybieramy utwory, które chcemy dodać: naciskamy ikonę “Album”, a potem wybieramy album (płytę). Następnie naciskamy ikonę “...” obok utworu, który chcemy wybrać. Zanim będziemy mogli dodać utwór do playlisty należy tę playlistę utworzyć. Naciskamy “Name” na pasku, który się pojawi i przy użyciu klawiatury wpisujemy nazwę nowej playlisty. Naciskamy następnie “Done” - wybrana ścieżka została właśnie dodana do waszej nowej playlisty. Jeśli chcecie dodać kolejne utwory naciskamy “...” obok nich, a następnie w menu, które się pokaże playlistę, do której chcemy je dodać, zaraz pod opcją “New playlist” (Nowa playlista). Aby przejrzeć zapisane przez nas utwory naciskamy przycisk “Home” - ikonę z domkiem - a następnie przechodzimy do opcji “Playlist”, gdzie wybieramy playlistę, którą chcemy przejrzeć.\nPodpowiedzi i porady, które Państwu podrzucamy to tylko kilka przykładów na to, jak można wykorzystać niesamowite możliwości serwera Uniti Core. Każdy użytkownik może jednak wybrać jego ustawienia indywidualnie i będziemy wdzięczni, jeśli podzielicie się Państwo z nami swoimi spostrzeżeniami. Prosimy o nadsyłanie ich na mail: [email protected].\nJeśli potrzebujecie Państwo więcej informacji dotyczących opcji menu, zachęcamy do skorzystania z interaktywnego symulatora, który krok po kroku przeprowadzi Was przez ustawienia lub zobaczcie poświęcone Uniti Core wideo. Pozwoli to Wam ustawić serwer w najlepszy możliwy sposób.


Drugim obszarem działań Strefy Kultury Wrocław są cenione w kraju i za granicą festiwale. Ostatnie dni kwietnia są tradycyjnie już zarezerwowane dla muzyki jazzowej. Podczas 54. odsłony Jazzu nad Odrą ponownie usłyszeć będzie można efekty współpracy Leszka Możdżera, dyrektora artystycznego festiwalu, ze zwycięzcami ubiegłorocznego konkursu na Indywidualność Jazzową, a 30 kwietnia znów hucznie świętowany będzie Światowy Dzień Jazzu Polskiego. 9 czerwca w kalendarzach zaznaczyć powinni wszyscy miłośnicy literatury. Tegoroczna Europejska Noc Literatury zabierze wrocławian poza ścisłe centrum miasta – tym razem fragmentów najlepszej światowej prozy posłuchać będzie można w dziesięciu lokalizacjach na Przedmieściu Oławskim. Program nadchodzącej edycji stworzy Michał Nogaś – nowy kurator ENL, który do współpracy zaprosi związanego z wrocławskim środowiskiem twórcę. Strefa Kultury Wrocław jest także organizatorem Międzynarodowego Festiwalu Organowego Non Sola Scripta. Jubileuszowa XXV edycja odbędzie się w wakacyjne niedziele w niedostępnym na co dzień dla zwiedzających kościele Świętego Krzyża na Ostrowie Tumskim. Kolejną okazją do świętowania będą dziesiąte urodziny WROsound Festival. Od zeszłorocznej edycji kluczem do „wrocławskości” imprezy jest osoba kuratora – co roku inny artysta związany z Wrocławiem tworzyć będzie program muzyczny, pokazując jak lokalna muzyka współgra z innymi miastami czy ze sceną zagraniczną. Jesienią moc wrażeń zapewni z pewnością Międzynarodowy Festiwal Teatrów dla Dzieci Dziecinada, jedyne na taką skalę wydarzenie teatralne w mieście skierowane do najmłodszych widzów. Dorośli miłośnicy teatru będą musieli poczekać do 2019 roku na jubileuszową, dziesiątą odsłonę Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Dialog-Wrocław.\nZapraszamy na nową stronę: strefakultury.pl