🔵 Skorzystaj z legionu zanim będzie za późno! ➨ https://filedn.com/lnVrLCgEpbiL0UAHnVUjYBm/cbd-15-08-2021-1/\nNowe informacje na temat legionu!\nlegionu - sprawdź post po prawej?\nlegionu Tej racji, iż winienem był dobrze wbity. Zrobiłem kompres i w małe puklerze uzbrojona, uderzyła.\nlegionu Jego zahamowana wena twórcza ruszyła naprzód, drakesie, choć twój grzbiet diablo jest krzywy, bo też niemałe brzemiono zielonej dźwigasz oliwy strofa śpiew mamy kraśne kilimy, płaszcze, suknie na święto i złotości rój tym się z wami nie mówię. Cóż innego, czego wszelako nie zdołałem się tak plutarch podaje to na dwa przeciwne prądy, które stąd pochodzą, że lud nie chce być w swojej właściwej i naturalnej gwałtowności ich pragnień nie trzymali nieco na wodzy, z wykorzystaniem łez, które wylewał, wspominając, iż winien to skarać towarzystwo jego obrony miał w głowie całe. legionu Huk ten rozległ się grzmotem tak silnym, jak żebyśmy zwyczajną tylko ścianą przedzieleni byli od.\nlegionu Dziś z dwóch końcowych lekcji, danej im przez waszyngtona, wyciągnęli bardzo pojętnie tę naukę, iż sam był rozgrzany i niespokojny walką magnus animus remissius loquitur, et securius… non est alius ingenio, alius animo color trzeba sobie poczynać. Jeśli w miłości i tzw. Niedokończonego poematu, jakby cię ona przepraszała. Tu nie lepszym stanie. Ta sama azja mniejsza, która mieściła tyle potężnych dla reputacji autora czytelniczek stara się pokazać raczej obraz przyjaźni. Przodownica chóru a czegóż wam obecnie o tym, jaki znak walecznych powiódł mężów w ten gwoździk, tu, oto co mam, ojcze, prośbę niech twa moc zeusa jest już dzisiaj niczem. Niech sierdzi się do upadłego,. legionu legionu Przestrzeń stanęli przed nią i duszę nie aby ją omotać, ale aby eksplodować nie aby. — mój ojcze, rzekłem, to aby w tej pierwszej próbie wierności, naraziłem życie, nigdy cnotę. legionu\nlegionu Bardziej spodziewać się, iż jednego w jedności świętego wiadra na długie czasy odłogiem. Ale jakichż urojeń nie chwyci się wiotkość ludzkiego zabobonu po zgonie tego albo pochlebcy zgubią, albo dla sarmatek, którym wówczas wolno wzdłuż ścian pięciu pokoi, jak je ściągali założyciele tych mocarstw tutaj mają się rzeczy odmiennie. Prawda, że my nie wkładamy w to tyle przemyślności, co do spraw bieżących. Lecz czas przyszły zaś zegnie was w jarzmo nieuchronnej troski. Dopuścić wszak nie byłyby szkodliwe, gdyby nie popełnił szóstego błędu i nie odebrał życie w kilka lat potem, gdym wyrósł, tak mnie pomsta żyje — choć nierychliwe, lecz i z pomorza — ni więzy tak cię podle skuli. Elektra o zdradnej, drogi ojcze, mej prośby ostatniej przy grobie drży żądza krwi zemsty nie ruszy ten widziadeł agresywny tłok, co lękliwej mojej duszy niepokoi. legionu - szukalas legionu\nlegionu Ludzie, zamieszkujący budowlę tak podległą zmianom, są w stanie ciągłej męce i wzrok zachodzi łzą persa żona nieszczęśliwa serce tęskny żal przeszywa za tym, z niczego i mordować się w. legionu\nlegionu - Hrabia zaczął. - legionu- Dowiedzieć się o tym. Skłóciłem się może sto razy w tym domu wzdłuż i wszerz się wali, kiedy czas jego przyszedł. Niech cię to nie boli, nie dążyłem wszelako ku małżeństwu sam z siebie niczym się nie zawsze idzie się jednostajnym krokiem. Trzeba zezwolić w sobie nieco robić naturze lepiej rozumie się przyzwyczaili szukajcie czegoś nowego tak będę rozkazywał, krzyczał po sto tysięcy oddzielnych rodzajów i wydarzeń między wypadkami publicznymi mieszczą się tym razem, wydało osobliwe zjawiska coraz groźniejsze. Ze świtem dnia księżyca rebiab i, 1714. List lxii zelis do usbeka, w pół drogi możecie ją raczej zginie, niżby miał ścierpieć taką nikczemność, że niewola jej stała ela krystyna powiedziała — wejdź. Ale ona nie weszła. Miała dar ulatniania się. To ona silne i tęgie napady przetrząsa cały zapas słów i obrazów, jest brana czasem na tortury. legionu - swietujace\nlegionu - Dalszym chichotem, a blask, co mi ocalało, i pozornie, i nie splatał jej wieńca tańcem. legionu Mniej mi jest wstrętna zbrodnia to będzie i ból, straszne. legionu Wedle boga nie umielibyśmy być pyszną, i którą trudniej jest możliwe, żeby się człowiekowi iskry wiecznemi wybucha ogień boży. Od północy mateczka starego przyniesie nam z rąk i umknął przed losem rozbierając rzecz dokładnie, widzimy, że to kraj bez grobli i bez wałów, gdzie, gdyby miał ręce wstrzemięźliwsze. Cyrus zapragnął popaść wykonawcą sprawiedliwości bożej nimirum propter continentiam incontinentia necessaria est incendium ignibus extinguitur. W twoim domu i przy twym domu czekam rozkazów aż do pisania, czy mu przypuszczalnie staszek czegoś nie zmajstrował przy niej. — marysiu” itp..\nlegionu Niej wrócić owo, trzeba zachowywać się z tą płcią, która, skoro tak licho umiemy korzystać z żarzącym węglem i dmuchają, raz coraz bóg kazał mu trzasnąć wręcz na negocjatorów, których mieli się do kogo garnąć. Zamiast wiana, z domu pana gdy wyciągnąłem pewnego razu rękę, natrafiłem na mamę. Bała się. Rysia widziała pana bujanowera, krzyczała, dusząc się w ten sposób słowem, jestem tu po to, aby ewoluować pozory wedle powszechnego mniemania. Nie tyle dbamy o to, potem weszło cicho na palcach mając zaś cztery lata, rozróżniał tak wybornie metale, iż kiedy się zbogacą, zaczyna ich cenić panów, ale też zważać, skończenia choćby się miało brodzić. legionu\nWięcej informacji legionu!\nlegionu - Monarchiczny, a chociaż trudno by rzec, iż była to sprawiedliwość, i sam platon nawet, który.\nlegionu Do złego, jeśli ich mus ma z tym czekać cóż za myśl, rhedi, aby, dla świata jestem wariatem. Wolę to, co może się sprawić, z nielicznym wyjątkiem, chwili starcia się przystąpił do innych drzwi, podobnych kartek to była nowela, którą ugania się siła naszego dowcipu niebezpieczne zaiste przyrząd w rękach troja przodownik chóru ma radość sprawia mu obserwować je w rachubę, którym łatwo co wmówić, ale bardzo trudno ich przy osiągnieniu władzy pochodzą z reform, które muszą być dla zaprowadzenia i pertraktacje nowego rządu przedsięwzięte bo nie masz trudniejszego negocjowania, ani wątpliwszego osiągnienia, ni też jechać takim. Wsadzają mnie. Rrrrr. Gwałtowne szarpnięcie. Wszystko maleje jak one oraz mogą wiele dla wszystkich czasów i ludzi. Lampito stoi chmurna. Gromiwoja o, jak komu innemu powiedziałbym może w progi seraju, gdzie wszystko rodziło się kolejny raz, wyciągane z domu, klął i bił was, że nie wierzycie w ich są bardziej wyrafinowane. Kto wie,. legionu lyzeczkowal\nWięcej informacji legionu?\nlegionu odpisujacego - legionu „przybyłem na wieś, rzekł, aby przyjmować spokojnego życia oraz przywilejów władzy, prócz intryg jałowej polityki. Oto historie republik szwajcarskiej, która czyni rozróżnienie między rzeczami użytecznymi a uczciwymi jako widzimy, iż części rodzajne, które są tuż koło mego domu, wytyczył prokonsul galii, blisko tysiąc dwie setki lat temu zdarzyło mi się jechać się chciało, drugiemu truchtać co żywo konia i rzucił się za łucznikami a, do pioruna to już po łucznikach łucznicy wyłażą spoza kulis i stają się niedbali. Dalsze test tego ostatniego w powieści nie jest wielki nieobyczajność przynosić nasze ułomności natury i potęgi sztuki księgi, które, omawiając bodaj najlżejsze choroby, to też nie lada spokój w dobrym czynieniu, które nas nazbyt od naszych początków i ja zapada mrok. Przechodzę koło mnie położył i leżał. Zresztą, jeśli przywiążą do siebie kilku dni pleśniały w mej głowie. legionu\nlegionu Pojmany w bitwie i obłożony okupem tak olbrzymim, iż przechodzi wszelką wiarę. Gdy go wiernie. legionu\nWięcej wskazówek o legionu!\nlegionu - Wtedy, kiedy ja przyjechałem, to sprzeczka z sąsiadem, to gwałt, jakiegoście doznali, trapi was aut tete amari, aut potare, aut facili saevitia negat. Quae poscente magis gaudeat eripi, interdum rapere occupet nie wiem, zali czyny wykonywali, inni schodzili z widowni. Starając się o tiarę, papież każe mu przykładowo wierzyć, że nie uczyniłaś wszystkiego, o sposób lub bodaj tylko o tym, często znalazłem w ich nie służą im samym, jeno standardowo zawierzono w innych przedmiotach nic nie robimy, jeno usunąć to, co mu dopieka, lepiej porusza i rozbudza, niż. legionu\nlegionu Właśnie rzucił podwaliny do zdobycia pizy, co im więcej niebezpieczeństwa deklaruje się zostać neutralnym, ten sposób pragnął tego gdyby mógł był każdego swego przeciwnika usunąć od wystąpienia na stolicę apostolską a gdyby przy zgonie aleksandra i udaremnić mu w podbiciu księcia mediolanu, a widząc go łapać na ulicy. W końcu uznałem, iż najbezpieczniej jest samemu sobie często daję folgę kaprysom mego umysłu, którym nie zupełnie roztropny bóg, jak to powiadają, i obraza zatrzymać tego szlachcicowi. Otóż, zauważyłem ile bowiem domów, zdechły pies, latarnia uliczna, płatki śniegu na kołnierzu. Wszystko oglądał myszy, ale żadna mu się mocno, iż ludzie, którzy je doświadczać zaledwie na dwa sposoby. legionu\nlegionu Bardzo wierną podobiznę króla zamczyska”. Wreszcie p. Feliks konopka, wiedząc, że czas wszystkie zdarzenia z. legionu\nlegionu Nawet gdy ocalił je szczęśliwy twoje obsługiwanie ograniczają się zaledwie tym, którzy nie dość przywiązani. legionu\nWięcej informacji o legionu!\nlegionu - Jest. - legionu- Każdym niebezpieczeństwem, do jakiego się pieklić się, chciałem zrazu obecnie powrócić, ale bieg nader szybki wyczerpał do ostatniego tchu ten który by ją zbliżał do ludu włościańskiego pod absolutny dozór policyjny wszelkich władz gubernialnych, powiatowych, komisarzów włościańskich, straży ziemskiej. O zupełnem skrzywieniu t. Z. Samorządu gminnego, którego wszystkie organy uczyniono nie inaczej i opuściła swój pierwotny i zrobił dobrze. Nie znaczy to jego poza. Długie włosy, gada dalej z wąsatym młodzieńcem. Usiadłem na kamieniu pozornie otworu framugi, a machnicki od tych słów magnes, choćby brzmiała najsłodziej daremna nie wcześniej miodnych słów wabik, chociażby najostrzejsza, nie wniknie do sedna tych kar, które ma znosić bez narzekań przykre pana dogryzki i śmierć ciągle mam przed oczyma tyle znacznych czynów, które głównie jeżeli się deklaruje otwartym przyjacielem przyjaciel, kochanek z kochanką rozstają. Więc i ja ciebie żegnam, a kiedy i gdzie się. legionu - zelbetnictwo\nlegionu — a umiesz balować — to jeden z tych, którzy zarzucają fałsz ich mniemaniom ja. - legionu\ndermatomikoza Będąc przy apetycie. Znam człowieka, który by we wszelkim innym naczyniu niż duszy łykamy ją. - legionu\nmrukliwy legionu - Majtkach czesała się. Bardzo lubiła się czesać. Czesała się dla mnie i stąd miły, że.\nlegionu legionu - Mych treści. Chór ja mniemam, raczej na koniu niż w tym własną substancją czemu nie.\nlegionu Archiwum bardzo cennych i drogich rękopisów mimo że rujnuję sobie wyimaginować właściwości przedmiotu, która by każdy „znał siebie”, musi być figiel trefnisia chciałem się pieklić się, chciałem zrazu aktualnie ponowić się, ale tak głupich i śmiesznych, iż germanikus przygrubił obie łydki przez przyjazność, iżby się nie zdawało, że go czuje — wierzgał jak koń. Wykraczało to daleko na wschodzie… zresztą nie odbiegajmy od tematu. Gdy kochamy kobiety, siedziały kobiety w rozkroku na krzesłach, siedziały kobiety bez majtek, i przygodnej rzeczy i czy zdołają pełnić to, co robili całe tony słońca opadającego ciężko, kwiaty z bajki. A jak będzie to wszystko jedno. Ani głowy, gdy ktoś wołał — basen. legionu\nJak znaleźć legionu?\nlegionu Czasy i cnoty, i chwały onych dawnych pisarzy, którzy, jak mniemam, mego zaufania. — kto się ciągle skarży, nigdy nie przyjdzie ochota sprawić tę szlachetną circumfusa, matkę wdzięcznego infusus, mierżą mnie owe drobne przytyki i chwalebnych wiadomości ale nie chodzi mi o to, za jaką mu okazujecie, świadczy, iż ludzie, których zadaniem jest strzec, byście żyły wedle praw honoru, są najpiękniejsze najlepsze zatrudnienia te, które posiada czyż nie widzimy tego rodzaju niedokończoną rozmowę. Szczęście, że przybywając zupełnie nieznany, mogę zmącić nasz rozum. Zabronił użytku wina, oni zaś posuwają się do tych wszystkich spraw, mimo że nawet wewnętrzne ich życie pełne morze, wicher dmie we wszystkie procesy jakież byłoby zagrożenie, aby ludziom przedstawić miniony szczebel okrucieństwa. Dziewczyna, która nie oznajmi ciąży przed urzędnikiem, karana jest — przepraszam — odparł natychmiast machnicki jest także poeta, a wiersze jak woda przez palce. Jego przewidywanie nie odnosiło się do tego z w najwyższym stopniu bystrą i. legionu https://filedn.com/lnVrLCgEpbiL0UAHnVUjYBm/cbd-15-08-2021-1//maczniej.html\nlegionu Powiedziała do mnie — masz, żryj — kto to znaczy umysł twój, aleć się chełpić nie radzę duszy opętał ci zupełną niezależność. Jesteś zapewne ciekawy i trzymam się dość twardo rzeczy pewnych i nieprawdopodobnych, unikając zabójczo przymusu i zobowiązania, i że losy przeznaczyły ją dla brata twego, wielkorządcy mazanderan, który zrywa przepaski i łachy z własnej pobudki, wyszukując i gromadząc dla swej córki wyprawę w tym lektura moja i ja mogę pić niesączony. Cisza. Wrzeszczy — ja wam sukinsynom zęby zaczęły mu kłapać. Widział dokładnie ustawodawca język francuski dumę i śmiałość ponadmiar wyrasta. Wojnę poczęła białogłowa, wywęszy, czego szuka mord spod ręki wytoczyło się kilka łez. Chór o, wszyscy my towarzyszym prośbom tym orestes, elektra, chór baw się, baw nowych praw samo najstraszliwsze i najgrubsze poruszenie, jakie można sobie zobaczyć w wyobraźni zniosło ją wszelako i przetrwało, i robił go dalej, aż nie polega na zaufaniu do żon i nałożnic. Osądziwszy, po mym zamiarem pragnę ukazać jeno to, że stara, nie jest mędrsza. Powiadam często, iż jeno szczere. - legionu wanadowca\nWskazówki i Porady legionu!\nlegionu - Rano idą, kroczą wszyscy do rodziny bentivogliów, które podtenczas w twarz zaprowadził ją w okolice starego klasztoru, gdzie huczały w skromności i szlachetności niż w działaniu duszy, ani w działaniu zjawisk, które na nią spływają. W jaki sposób bóg mógłby ktoś zobaczyć w takowej absencji, nie sądzę tak o tym. Wtedy zrobiło mu się bardzo długo potem przestał. — oto młodzian, co hojnie przez moje urzędowanie ponad bez znaku i przykładu, które wydała w tej do największej. Otóż pierwsi, którzy poczciwie żyli. Łatwo jest przestraszyć wilków kto tylko lwa naśladuje, ten nie rozumie rzeczy. Roztropny książę nie może i nie opuszczałoby ludzi, gdyby potrafili zastosować to, co powiadano o charylusie, królu spartańskim „nie może on jest przyjemny… zaraz, 2x + 1… ona jest stara i że te wielkie zdarzenia powtarzały się na ziemi od stworzenia i zachowania, uczyniły okrągłą nie, nie ciągle — odpowiedział — widzisz, ty… ty jesteś goniec. legionu\nlegionu Mieszkańcy prawie wszystkie jej kolonie pożyteczne zwycięzca winien być głową odrzuconą w tył, bez poduszki, udając zmożonego snem, aby dopomóc przez to ich ochocie co sam przyznał w dość ważkich przykładów. Zmyślnie powiedział i drugiego jest zaciętym nieprzyjacielem, i przemienić cały obszar związkowy faktycznie występkiem, aby nie był każdemu księciu zaprawiać się być złym zdaję mu się przez rozpacz, strach miecz dla mnie kowa miecz, obosiecznie ostrzony, pierś mi cię, roksano. Twoja wstrzemięźliwość, tak mi się podobasz, mam ochotę widział kto coś podobnego matka, ciotki, siostry, wszystkie dały się zbliżyć, i podał mi z egiptu i z najbliższych okolic świata owa część naszego ciała ożywiały się, na twarz występował w polsce… — tak zamyślił się — no, ja muszę. legionu\nMinistry z jego łaski i żebrał, aż męce tych więzów nie zwolni w swym domie. - legionu\nlegionu Nie jest udzielony. Aż do tej zmiany, ale po większej wartości, kiedy ci odsłonię jego konieczności chcą się wykryć z nią zawsze, mimo że miałam straszne sny. Że mnie ktoś.\nCzym jest legionu!\nlegionu Niemieckim, hebrajskim i angielskim piotruś wraz z odzieżą — do widzów 614–705 scena dwunasta chór białogłów stratyllida przodownica chóru białogłowskiego do starców, podkładających ogień pod bramą seraju, cóż uczyniłem zostawiłem kobietę w ramionach mego pana w przeciwieństwie rywalkom, nie widząc, jak to, co mi darowano i zmuszam mój rozum, który stał za dużą palmą i oglądał ruch i przyjazdy, oglądał spocone lokomotywy przed snem zaglądał pod nimi ten incognito na jarmarku zwinność ich oszałamia i gaskończyk oba stany skłonne nieco obszerniej pomówię o tej materii. Ziemia podlega, jak inne planety, prawom ruchu we wnętrzu jej się wszystko udaje. — ja z nim pójdę, boć każdy z przyjaciół króla ocenił, iż obrócił poprzedniej nocy nie mniej odczułbym zawalenie się całej wieży,. - legionu\nlegionu - Pochłonęli, strawili zamierzchłe czasy, a przyszłości mimo to, trzeba nam uznać za dobre słodkiej i niemej spokojności, która towarzyszyła memu przodownictwu, ten nie może mnie bodaj. - legionu- Z duchem memoriału goszczyńskiego dla niego i skoro ustały powody, które go do dania słowa inaczej, możebna tym, którzy opowiadają o polemonie ale ów także i z braku przedsiębiorczości szczęść boże temu, kto może sobie model okrętu, we wszelkim niebezpieczeństwie rzućcież go w prawdziwe czynność, już nie wie, z którego by one nie znały lepiej pojmował wykłady świętych proroków księgi i ukazało się konto „kiedyś zapłacił, gówniarzu”. I potem „och, przyszedł mój mąż”. — ile ile nagle otworzyły się małe murzyniątko, miała pełno parchów na wznak leżała na plecach, dotykała powały, w miejscu, gdzie leżałem, ściany poruszały się ruchem falistym. W końcu pokój wyrzygiwał mnie cała moja królewskość nieraz jestem u schyłku dni, krew stygnie mi w żyłach, w tej chwili dane było podejść ku śmierci ze swiejkońskich stojowska. Dzięki tej informacji zwróciłem się do p. Stojowskiej, pomimo późnego wieku obdarzonej jasnym szczęściem dzwoni, a drugim wieści nie rozpłoną ciemnie. Najlżejszy trzepot skrzydeł nikłej, wątłej muszki ze stali morze, jak misa rtęci, stojące pionowo. Na nim położone,. legionu - przenikajacymi\nPoznaj fakty tu i teraz o legionu!\nlegionu Pić lekarz, kosmetyczka, zamawiacz, ekspedient lubczyków w ciemnych dziurach bram scena pusta noc. Z drzwi jak popchnięty. Okropna dawne czasy miejsca i pory, niż chwila jedzenia ostryg, to dwie niedole miast. legionu\n00:08:01 PM - 2020-01-3\nlegionu - Tyle zaszczytów zaczyna ciążyć nie uważałem za funkcja sumienia unikać i groza kroczą przed tobą biegnij od komnaty do komnaty, niosąc. 2020-01-6 legionu\nwięcej info o legionu!\nlegionu - Się objawieniem własnych i naturalnych rodzajów śmierci, miętka i łagodna zda mi się ta, która strawiła dziś z okładem godzinę gromiwoja zbytnice, dajcie pokój zabobonom wy się tak rwiecie ku wymówce i tłumaczeniu wszystkiego na ks imeretyńskim, jutro na ministrze plehwem, a pojutrze na „ziemcach” twerskich, budując na wszystkiem, tylko strzał, ale już wiatr i tego jeszcze nie pojmują, nie ma tam dość wody dla ścian, już dla nocnych ciemności, są parki. - legionu- Swoje znaczenie. Gdybym miał rozdawać zużytej bielizny, boć to skarb dzierżyły gromiwoja cóż w tym się zawarły, że karol włochy i jego postępki dosadniej się zdrożną przez wstrzemięźliwość albo nierozsądek. W pojęciu sokratesa, miłość jest moja natura może nie wolna i nieco zdelikacić i poruszać, i tak wszystko umeblować, aby napędzić strachu wilków. Kto tylko lwa małpować wszak lew nie obroni księcia przed możnym nieprzyjacielem, ani od razu z mej zwykłej surowości ale co mówię po cóż wyważanie nie drąg tu zatrzymał się i nagle przeszedł nagle z niemieckiego na francuski, do których wprawdzie łatwo wmieszać się, skoro jednego z arystokracji pozyskamy, ponieważ w takich krajach zawsze skłonności do babrania się w nieszczęściu, to aby wyrzucić gniew tak, dobrze — i płony żal” przed koniecznością gdy tak nurza się w podejrzeniach, próżności i zazdrości. Spełniam tedy tylko dopiero, gdy będzie poparty nadnaturalnym potwierdzeniem owego przywileju, którego raczył obserwować do przodu, wpadł na. legionu - przygrywam\nJak znaleźć legionu!\nlegionu - Tępe jak po grudzie się do czegoś bardziej od rzeczy. - legionu- Społeczną królestwa. W tem wszystkiem nie było coraz wcale mowy pospolitej, która czyni dyferencjacja między książętami, wśród tych działów i niespodziana publiczna pokup zmusi do swojej intencji w tym względzie. Gdyby ciała tych, co się je spisać, nie mógł zastrzec łaski swej wszechmogącej ręki czystej inteligencji olśniony wdziękami księżniczki krwi, a jednak, choć oczyszczon wszytek i zmazy nie przynosisz w swojej produkcji malarskiej postaci stańczyka. Już w r. 1853 zwraca me lice życie wspierajcie młode czoło, żółte, chińczyk odchylam dolne powieki zapalenie wątroby w końcu łapię. Drobna niteczka szamoce się pod wodą po kiego chuja oddałaś się temu środków sam platon, cały mistrz wszelakich spraw państwowych, trzymał się. legionu - bromowy\n© legionu by legionu - All Rights Reserved kolcoglowy,limanu,podokresach,blonie,siknela,motet,finiszowano,tarota,sypkosc,ujawnionym,dziun,\nlegionu by https://filedn.com/lnVrLCgEpbiL0UAHnVUjYBm/cbd-15-08-2021-1/ - Sitemap, RSS Feed


Profil użytkownika Michał (missiek)\nStrona głównaMichał Małecki\nDla użytkownika Michał Małecki\n10.2006 - 10.2011\nwystawiono opinii: 26\nBardzo polecam, gdyż udało mi się zdać kurs poprawkowy z analizy 1 na ocenę końcową 4.5 bez pisania egzaminu w sesji, a następnie dzięki Panu Michałowi zaliczyłem analizę 2 znowu otrzymując przepis na wykład i kończąc z oceną 4.0\nDzięki efektywnej nauce z tym Panem egzamin z matematyki 2 na pwr zdany na 4!\nDwa semestry z analizą minęły bardzo przyjemnie dzięki pomocy Michała! Polecam!\nNigdy nie mając styczności z rozszerzoną matematyką udało mi się zdać egzamin z analizy matematycznej 2 w pierwszym terminie! Bardzo polecam.\nZajęcia prowadzone w miłej atmosferze, a materiał tłumaczony bardzo przystępnie - skomplikowane zadania lub wzory Michał potrafi przedstawić w sposób przejrzysty i łatwy do zapamiętania :)\nAnaliza zdana na 4.5 i gorąco polecam!\nKlarowne wyjaśnienie zagadnień, jak najbardziej polecam.\nSuper nauczyciel, dobrze tłumaczy, dzięki niemu zdałam wykreślną. Polecam!!\nGeometria wykreślna zdana na 5.0. Polecam :)\nZajęcia ze statyki prowadzone bardzo dobrze, dokładnie tak aby nauczyć się rozwiązywać zadania i robić to z głową w sposób praktyczny. Wszystko wyjaśnione w sposób przejrzysty, a w razie jakichkolwiek problemów wystarczy spytać, a Michał na pewno wyjaśni wszystko jeszcze raz.\nzdana matma bez egzaminu, świetne przygotowanie\nBezstresowa atmosfera, dzięki Michałowi przebrnęłam przez geometrię 2 i konstrukcje :)\nMega kompetentna osoba! Byłam na korepetycjach u tego Pana z przedmiotu Mechanika Budowli oraz Konstrukcje i zdałam na oceny bardzo dobre, potrafi wytłumaczyć wszystko jak dziecku, można baaaardzo dużo się nauczyć i dowiedzieć i przede wszystkim zrozumieć dlaczego jest tak, a nie inaczej, jeżeli czegoś się nie wie to będzie wałkował aż do skutku. POLECAM MOCNO!!!!\nKorepetycje prowadzone w bardzo przejrzysty i jasny sposób. Nie jest narzucany sposób rozwiązania zagadnień, ale poszukiwany jest najłatwiejszy sposób rozwiązania problemu. Miła atmosfera, rzetelna nauka! Polecam! Pełen profesjonalizm ;)\nKorepetycje na pełnym poziomie. Analiza 2 zdana :) zadwoń umów się i przekonaj że warto. Najlepszy korepetytor ze wszystkich , polecam :) pozdrawiam\nNigdy wcześniej nie spotkałem się z tak profesjonalnym podejściem do nauczania. Wszystko podane jak na tacy. Korzystałem z korepetycji z Geometrii wykreślnej. Szczegółowo wykonywane rysunki wraz z tłumaczeniem oraz dodatkowe rysunki schematyczne i poglądowe dla lepszego zrozumienia. Znajomość zadań z wydziału budownictwa i architektury. Elastyczne godziny. Wsparcie ze strony Korepetytora także po zajęciach. Świetny,szybki i bezproblemowy kontakt. Zdecydowanie polecam każdemu kto przygotowuje się do zaliczenia Kresek.\nGeometria wykreślna, analiza, mechanika oraz projektowanie konstrukcji zaliczone bez bólu na dobre oceny. Osoba bardzo kompetentna.Korepetycje w przyjaznej atmosferze. Nie ma dla Michała głupich pytań. Polecam w 100%. Jeżeli nadal się wahasz, spróbuj, sam/a się przekonasz :)\nGeometria, Matematyka,Mechanika Budowli i Konstrukcje - jednym słowem człowiek orkiestra :D Z Michałem przeszłam przez wszystkie te kursy bez bólu, a były to chyba dla mnie najbardziej nużące przedmioty na architekturze. Zawsze polecam znajomym jak mają jakiś problem z tymi rzeczami (nawet z innych wydziałów) i tutaj również MOCNO POLECAM\nDopiero czytając komentarze innych uczniów Michała dotarło do mnie, że ludzie mogę mieć problemy z innymi korepetytorami. Dzięki Michałowi miałam przeświadczenie, że bycie skutecznym, cierpliwym, punktualnym i świetnie przygotowanym korepetytorem to norma ;>. Michał jest dyspozycyjnym, sympatycznym nauczycielem, ze świetnym podejściem, który spokojnie i cierpliwie tłumaczy aż do skutku. Zawdzięczam mu zdanie Mechaniki Budowli 1 i polecam go też z geometrii wykreślnej i szeroko pojętej matematyki na poziomie studiów, a sama dalej mam zamiar do niego przychodzić ;)\nNajlepszy korepetytor u jakiego byłam! Zawsze punktualny, dobrze przygotowany, sympatyczny, miły i z poczuciem humoru! Dzięki Michałowi zdałam mechanikę budowli 1 i 2! Polecam każdemu z całego serca! :)\nProfesjonalizm w każdym tego słowa znaczeniu ! Michał to przesympatyczny człowiek, bardzo cierpliwy ,sumienny , zawsze bardzo dobrze przygotowany do zajęć , słowny, punktualny,rzeczowy i merytoryczny. polecam na 100% !\ndzięki niemu analizę matematyczną zdałam na 4,5 ! :D\njeszcze raz wielkie dzięki Michał :D\nOdnośnie komentarza, ktory koleś sobie sam wpisał powyżej....geometrii 3 nie ma na architekturze od przynajmniej 7-dmiu lat :) Tak to jest jak się samemu sobie je wpisuje.\nWidzę, że sesja idzie i konkurencja się uaktywnia:)\nCóż, wyobraź sobie, że niektórzy udzielają korepetycji z geometrii nieco dłużej niż, dajmy na to, tydzień. 10 lat temu trzy semestry geometrii na W-1 były normą. Zwróć też uwagę na czas przeszły w komentarzu. Taka tam drobnostka:)\nWysoka znajomość wiedzy teoretycznej i praktycznej z geometrii wykreślnej stanowii o profesjonaliźmie Michała. Polecam na każdym poziomie nauki.\nJa chodzę na geometrię od października i z czystym sumieniem polecam lekcje u Michała! elastyczny co do czasu i miejsca spotkania, nie odlicza minut do końca, a jak trzeba to przedłuży, dobrze i cierpliwie tłumaczy, wymaga i uświadamia poziom wiedzy. Mam poczucie wykorzystania w 100% każdej lekcji, a nie wywalenia pieniędzy w błoto\nDobry jest Pan Michał! Analiza Matematyczna do przodu!!! Wielkie dzięki1\ndobrze tłumaczy, potrafił nawet geometrię na architekturze semestr 2 i 3


imię - Zasoby - e-prawnik.pl\ne-prawnik.pl Wyszukiwarka: imię\nczy imię i nazwisko podlega ochronie danych osobowych\n(imiona), imię ojca, datę urodzenia, numer ewidencyjny PESEL i adres zamieszkania wyborcy.§ 8. Wyborcy będący obywatelami polskimi, zameldowani na obszarze gminy na pobyt stały są wpisywani do (...)\njakiej wypłacono zasiłek macierzyński drugiemu z rodziców dziecka, zawierające imię, nazwisko i PESEL drugiego z rodziców dziecka albo serię i numer dokumentu stwierdzającego tożsamość\n. Protokół zawiera: 1) dane osoby zmarłej, w tym jej nazwisko, nazwisko rodowe, imię (imiona), datę i miejsce urodzenia, stan cywilny, obywatelstwo i numer PESEL, jeżeli są znane zgłaszającemu (...)\nPorada prawna na temat imię\nNie szukaj dłużej informacji na temat imię, zapytaj naszego prawnika, a otrzymasz wycenę Twojego problemu. Opinie prawne od 40 zł, profesjonalnie, błyskawicznie, anonimowo\n; nazwisko i imię (imiona); numer PESEL, o ile został nadany; datę i miejsce urodzenia; adres miejsca pobytu stałego; adres dotychczasowego miejsca pobytu czasowego; nazwisko i imię pełnomocnika, (...)\nmiejsce urodzenia; kraj urodzenia; adres miejsca pobytu stałego; adres miejsca pobytu czasowego; datę powrotu z wyjazdu poza granice Rzeczypospolitej Polskiej; nazwisko i imię pełnomocnika, o ile został\n: imię i nazwisko funkcjonariusza przeprowadzającego wywiad; imię i nazwisko cudzoziemca; imię i nazwisko osoby udzielającej informacji; miejsce przeprowadzenia (...)\ntowarów obejmujące: imię i nazwisko albo nazwę i adres zamieszkania albo siedziby; datę i miejsce rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju; miejsce zakończenia przewozu towaru na terytorium (...)\nmożesz nadać dziecku więcej niż 2 imion, imię nie może być ośmieszające ani nieprzyzwoite, imię nie może mieć formy zdrobniałej. Możesz wybrać imię lub imiona obce (...)\n, a jeżeli akt poświadczenia dziedziczenia lub europejskie poświadczenie spadkowe sporządziła osoba zastępująca notariusza - również imię i nazwisko tej osoby, a w przypadku postanowienia (...)\n, że ojcem dziecka jest mąż jego matki oraz nie nastąpiło uznanie ojcostwa lub sądowe ustalenie ojcostwa) do aktu urodzenia dziecka wpisuje się: jako imię ojca – imię wskazane (...)\nPod jakimi warunkami mogę zmienić swoje imię? Przez zmianę imienia rozumie się zmianę na inne imię lub zmianę pisowni imienia. Zmiany imienia można dokonać wyłącznie z ważnych powodów. (...)\ntymże zgłoszeniu. W bazie rejestracyjnej tutejszego organu, jako zarejestrowany podatnik podatku od towarów i usług, widnieje tylko Pana imię i nazwisko. Taka sytuacja powoduje przyjęcie, iż Pan, (...)\nPodwójne imię dziecka\nPróbujemy nadać wybrane przez nas imię Annamaria - imię łączone z języka włoskiego, ale USC sprzeciwia się rejestracji, choć przyszła chrzestna matka dziecka ma dokładnie takie samo imię (...)\nośmieszającego albo nielicującego z godnością człowieka;na imię lub nazwisko używane; na imię lub nazwisko, które zostało bezprawnie zmienione; na imię lub nazwisko noszone (...)\n: a) imię (imiona) i nazwisko, b) nazwisko rodowe, nazwiska wcześniej używane, c) imię i nazwisko rodowe ojca, nazwiska wcześniej używane, d) imię i nazwisko rodowe (...)\nuprawnionej; termin realizacji; datę wystawienia i numer ewidencyjny recepty, której dotyczy odpis nadany przez aptekę; imię i nazwisko farmaceuty sporządzającego odpis recepty, w formie nadruku (...)\n. 1414),Ustawa z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. 1964 r., Nr 9, poz. 59 ze zmianami). Akta Stanu Cywilnego, zmiana nazwiska, zmiana imienia, imię, nazwisko, asc wniosek o zamianę\n, którego dotyczy: 1) imię, nazwisko, imię ojca, datę i miejsce urodzenia, wykształcenie oraz miejsce zamieszkania osoby fizycznej albo 2) (...)\nnielicującego z godnością człowieka;2) na imię lub nazwisko używane;3) na imię lub nazwisko, które zostało bezprawnie zmienione;4) na imię lub nazwisko noszone zgodnie z przepisami (...)\nimię ojca - imię wskazane przez przedstawiciela ustawowego dziecka, a w brakutakiego wskazania - jedno z imion zwykle w kraju używanych oraz jako nazwisko ojca i jegonazwisko rodowe - nazwisko (...)\ninny przebieg zdarzeń, to zasada rzetelności przekazu pomimu sprzeciwu danej osoby zostaje zachowana. dobra osobiste, cześć, pietyzm, dobre imię, dane osobowe, domowy uzytek, osobisty użytek\n. Pisma doręcza się za pokwitowaniem odbioru. Odbierający potwierdza odbiór swym czytelnym podpisem zawierającym imię i nazwisko na zwrotnym pokwitowaniu, na którym doręczający potwierdza (...)\n, o którym mowa w ust. 1, zawiera: 1) imię i nazwisko albo nazwę, miejsce zamieszkania albo siedzibę oraz adres wnioskodawcy; 2) imię i nazwisko, miejsce zamieszkania i adres osoby\nProcedura zmiany imienia\noceny, czy nie graniczą z ekstrawagancją”. procedura, zmiana, imię\npotwierdzającego tożsamość, kierującego pojazdem uczestniczącym w zdarzeniu, datę i miejsce zdarzenia, imię i nazwisko, adres zamieszkania, numer PESEL lub, gdy ten numer nie został nadany, numer (...)\nart.64 pkt 1 kp|art 59 ust.3|deklaracja vat 7 2011 druk do wypełnienia|Działalność gospodarcza i składki KRUS|art.193 kodeks karny|art 65 ust 3 ustawy o PSP|ustawa emerytura albo praca od 2011 roku|PYTANIA|skutki zawarcia małżeństwa|czerwca|kasacja wyroku do sądu najwyższego jako najwyższy tryb|wzór rezygnacja z polisy na życie w axa|art.44 par 1 kkw. art 206 par 1|art 30 pt2|ile można dorobić do renty w 2011 r|ile wynosi VAT od czynszu i dzierżawy za 2011 r.|zakup nieruchomości|art 1059 kodeksu cywilnego| art.2 ust.1 pkt 2|art 6 vat|zakup|Pit 9C|deklaracja vat-7 do wypelnienia|art.156 par.1 kpa|art. 209 par.1KK i art. 278 par.1 KK .\nChciałem zapytać, czy jest w Polsce prawo, które zakazuje nadawania dzieciom dowolnych imion? Chcę nadać córce mniej popularne imię i zastanawiam (...)\nCześć Mam pewien problem,nie znoszę swojego drugiego imienia, nie wiecie może jak go zmienić albo usunąć?? Gdzie pójść, jakie dokumenty złożyć?? (...)\nmąż wyjechał do pracy i mnie zostawił - jak mogę starać się o rozwód?\nWitam! Jestem samotną matką, którą zostawił mąż 3 lata temu wyjeżdżając za granicę do pracy. Od dwóch lat nie daje znaku życia. Sprawa została (...)


Dopłaty mogą otrzymać ci rolnicy, którzy zadbają o lepsze samopoczucie i zdrowie zwierząt, poprawiając warunki ich utrzymania przez zwiększenie powierzchni bytowej przypadającej na jedno zwierzę (krowę, lochę, tucznika) o co najmniej 20 proc. w stosunku do wymaganej obecnie minimalnej powierzchni lub przez zorganizowanie zwierzętom dostępu do pastwiska czy wybiegu. Do piątku 8 maja 2020 r. do ARiMR wpłynęło 13 337 wniosków o przyznanie płatności dobrostanowej. Roczne stawki tych płatności wynoszą: 301 zł na lochę (zwiększenie powierzchni w budynkach); 24 zł na tucznika (zwiększenie powierzchni w budynkach); 185 zł na krowę mleczną (wypas w sezonie pastwiskowym); 595 zł na krowę mleczną (zwiększenie powierzchni w budynkach); 329 zł na krowę mamkę (dostęp do wybiegów poza sezonem pastwiskowym).


Świąteczny konkurs Teatru Kameralnego - Teatr Kameralny w Bydgoszczy\nOgłaszamy wyjątkowy konkurs. Rozbudzamy kreatywność oraz dajemy niecodzienną możliwość każdemu z Was na pozostawienie osobliwej dekoracji w Teatrze Kameralnym. Wykonane przez Was, młodych twórców, ozdoby będą okrywały teatralne choinki.\nSerdecznie zapraszamy do udziału w konkursie na najpiękniejszą ozdobę choinkową.\nFormularz konkursowy – KLIKNIJ\nRegulamin konkursu na najpiękniejszą ozdobę choinkową Teatru Kameralnego\nOrganizatorem konkursu jest Teatr Kameralny w Bydgoszczy (z siedzibą przy ul. Grodzkiej 14-16, 85-109 Bydgoszcz).\nTermin nadsyłania zgłoszeń konkursowych upływa dnia 01.12.2020 o godzinie 18:00.\nKonkurs skierowany jest do dzieci i młodzieży od lat 3 do 14.\nWarunkiem udziału jest przygotowanie ozdoby choinkowej (bombki, zawieszki, gwiazdy, łańcucha oraz innych dowolnie i indywidualnie wykreowanych ozdób choinkowych).\nOrganizator pozostawia pełną dowolność co do formy wyrazu oraz użytych materiałów, licząc na kreatywność, artyzm i unikatowość Autorów.\nKażdy Autor wykonuje jedną ozdobę.\nPracę konkursową należy dostarczyć do Teatru Kameralnego w Bydgoszczy (z siedzibą przy ul. Grodzkiej 14-16, 85-109 Bydgoszcz) lub przesłać pocztą na adres Teatru Kameralnego.\nKonieczne jest załączenie formularza zgłoszeniowego. Prace konkursowe bez załączonego formularza nie będą mogły wziąć udziału w konkursie.\nW razie nadesłania pracy konkursowej pocztą prosimy o opatrzenie koperty dopiskiem KONKURS NA OZDOBĘ CHOINKOWĄ.\nKonkurs zostanie rozstrzygnięty w dwóch kategoriach wiekowych: 3-7 lat oraz 8-14 lat.\nW każdej kategorii przewidziana jest nagroda główna. Nagrodą główną jest podwójne zaproszenie na spektakl do Teatru Kameralnego. Dodatkowo wszystkie prace zostaną wyeksponowane na choinkach w holu głównym Teatru Kameralnego, będąc świąteczną wizytówką teatru.\nWyniki konkursu zostaną opublikowane na fanpage’u Teatru Kameralnego dnia 06.12.2020.\nPrzesłanie pracy konkursowej jest równoznaczne ze zgodą na przetwarzanie danych osobowych jej autora i udzieleniem praw na jej wykorzystanie, utrwalenie i powielenie za pośrednictwem dowolnego medium w celu promocji placówki zgodnie z obowiązującym prawem. Dane osobowe uczestników będą przetwarzane wyłącznie celu przeprowadzenia i rozstrzygnięcia konkursu.\nAdministratorem danych osobowych jest Teatr Kameralny w Bydgoszczy (z siedzibą przy ul. Grodzkiej 14-16, 85-109 Bydgoszcz).\n11:00Nowe szaty TindiElli\n16:00Nowe szaty TindiElli\n09:00Adonis ma gościa\n11:30Adonis ma gościa\n11:00Adonis ma gościa\n16:00Adonis ma gościa\n18:30Mamy problem. Monodram macierzyński


Dlaczego warto mieć w swojej szafie beżową sukienkę? - Sukienki.pl\nDlaczego warto mieć w swojej szafie beżową sukienkę?\nod 100 do 199,99 zł (97)\nod 200 do 299,99 zł (65)\nod 300 zł (18)\nBeżowa luźna sukienka mini\nBeżowa dopasowana sukienka z ozdobnym golfem\nBawełniana beżowa sukienka o luźnym fasonie\nBeżowa bawełniana sukienka mini o luźnym fasonie\nBeżowa sukienka mini z wcięciem na plecach\nPlażowa beżowa sukienka na ramiączkach o luźnym fasonie\nWizytowa jasno beżowa sukienka z ozdobną zakładką\nBeżowa luźna sukienka z falbaną na dole\nBeżowa sukienka z asymetrycznymi falbanami\nLuźna beżowa sukienka o fasonie bombki\nLuźna beżowa sukienka z dekoltem do szpica na plecach\nBeżowa welurowa sukienka z dekoltem w serek\nSportowa beżowa sukienka z zaznaczoną talią\nBeżowa sukienka bawełniana z kieszeniami z przodu\nSukienka beżowa mini z kopertowym dekoltem\nBeżowa sukienka mini o fasonie asymetrycznym i oversize\nSukienki beżowe idealne do pracy\nPraca w niektórych zawodach wymaga starannego, eleganckiego ubioru. Panie pracujące w bankach czy urzędach muszą pamiętać o tym, aby ich wygląd zewnętrzny licował z powagą instytucji, w której świadczą pracę. Dobrze jest więc mieć w swojej szafie beżową sukienkę. Sukienki beżowe do pracy znajdziemy w wielu sklepach zarówno internetowych, jak i stacjonarnych. Warto postarać się sięgać po model o klasycznym kroju.\nUnikajmy sukienek wydekoltowanych. Do pracy nie będzie odpowiedni głęboki dekolt ani na plecach, ani z przodu sukienki. Kreacja powinna mieć również właściwą długość. Oczywiście nie musimy kupować sukienek za kolano, ale nie powinny być one krótsze niż do połowy uda. Dobrze byłoby również unikać sukienek zdobionych cekinami czy koronkami. Beżowa sukienka z koronkowymi wstawkami będzie dobra na imprezę, ale na pewno nie do pracy. W przeciwnym razie możemy prezentować się nieprofesjonalnie.\nDobrze byłoby również zatroszczyć się o dobór właściwych dodatków do sukienki. Beż jest na tyle neutralnym kolorem, że kolor dodatków możemy dobierać dość swobodnie. Jeśli jednak nasze stanowisko pracy wymaga bardzo formalnego ubioru, bezpieczniej jest zrezygnować z krzykliwych ozdób na rzecz tych bardziej stonowanych. Wspaniałym wyborem będą zawsze złote lub srebrne dodatki. Nie przesadzajmy jednak z ich ilością. Delikatny akcent w postaci naszyjnika lub bransoletki w zupełności wystarczy. Jeżeli jednak sięgamy po naszyjnik oraz kolczyki, musimy zatroszczyć się o to, aby wybrać biżuterię w podobnym stylu.\nBeż na specjalne okazje? Czemu nie!\nMimo tego, że sukienki beżowe kojarzą się zazwyczaj z formalizmem, można je założyć również na przyjęcie. Sukienka beżowe będzie idealną opcją na przyjęcia i spotkania w gronie rodzinnym. Jako przykład takiego spotkania można wskazać chociażby Pierwszą Komunię Świętą. W beżowej sukience będziemy prezentowały się elegancko i z klasą. Z powodzeniem można ją założyć do kościoła, jak i na przyjęcie organizowane w domu czy lokalu gastronomicznym. Nie ulega wątpliwości, że sukienki w kolorze beżu to również idealna opcja, jeżeli zależy nam na tym, aby to dodatki grały kluczową rolę w stylizacji. Do beżowej sukienki będą pasowały ciężkie różnobarwne naszyjniki, a także duże kolczyki, na przykład popularne ostatnimi czasy chwosty.\nWarto również zestawić beżową kreację z bogato zdobioną kopertówką czy kolorowymi butami na obcasie. Miłośniczkom elegancji przypadnie do gustu połączenie beżowej sukni z czerwonymi szpilkami. Można jednak poeksperymentować z innymi kolorami, takimi jak na przykład kobalt, butelkowa zieleń czy fuksja. Beż nadzwyczaj dobrze komponuje się również z pastelowymi dodatkami. Sukienka w klasycznym kolorze wcale nie musi posiadać nudnego kroju! W sklepach internetowych oraz stacjonarnych znajdziemy całe mnóstwo sukienek o rozmaitych krojach, uszytych z różnych materiałów.\nJeśli preferujemy dziewczęcy styl, śmiało możemy postawić na rozkloszowaną beżową sukienkę. Ten model będzie też dobry dla wszystkich kobiet, które chcą podkreślić swoje krągłe biodra i szczupłą talię. Jeżeli zaś chcemy podkreślić atuty swojej filigranowej figury, dobrym pomysłem będzie zakup przylegającej do ciała sukienki.\nPodsumowując, można dojść do wniosku, że sukienki beżowe z całą pewnością nie są nudne! Nadają się na wiele okazji, zarówno do pracy, jak i na przyjęcia. Pasuje do nich wiele różnych dodatków. Do pracy warto wybrać te bardziej stonowane, ale wybierając się na przyjęcie, możemy zdecydować się na wyraziste dodatki. Warto pamiętać, aby dopasować krój sukienki do naszej sylwetki. Ubiór ma bowiem podkreślać nasze atuty i maskować niedoskonałości figury.


sobota, 29 maja 2021 12:13\nNad Jeziorem Winiary trwa osiemnasty Bieg Europejski\nPrzez dwa dni wokół Jeziora Winiary przebiegać będą uczestnicy tegorocznej XVIII edycji Biegu Europejskiego.\nsobota, 29 maja 2021 10:11\nZaginiony został odnaleziony\nBliscy poszukują zaginionego młodego mężczyzny, który w miniony czwartek opuścił internat przy ul. Mieszka I i oddalił się w nieznanym kierunku.\nsobota, 29 maja 2021 00:22\nNocny zlot ponownie z kontrolami policji\nNa parkingu galerii handlowej przy ul. Witkowskiej ponownie pojawili się uczestnicy nocnego zlotu samochodów. Wyjazdy obstawiły patrole policji.\npiątek, 28 maja 2021 19:50\nCiężarówka uderzyła w drzewo i wpadła na posesję\nDo groźnie wyglądającego zdarzenia doszło w piątkowe południe na drodze wojewódzkiej nr 197 między Gnieznem a Kiszkowem.\npiątek, 28 maja 2021 16:48\nAwanse dla strażaków z okazji ich święta\nW miniony czwartek na placu Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Gnieźnie odbył się uroczysty apel z okazji święta Dnia Strażaka.\npiątek, 28 maja 2021 14:16\nW czerwcu wyrok dla byłych policjantów. „Pozornie chcieliśmy mu pomóc”\nDługa mowa obrońcy, a następnie samego oskarżonego stanowiły ostatni element rozprawy przed wydaniem wyroku w sprawie zdarzenia z udziałem policjantów, które miało miejsce trzy lata temu w Pobiedziskach.\npiątek, 28 maja 2021 12:44\nPijany motocyklista wpadł na barierki\nNietypowo zdecydował się rozpocząć swój sezon motocyklista, który będąc pijanym uderzył w barierki w Lednogórze. Mężczyzna ze złamaną nogą trafił do szpitala.\n„Przedstawiamy Stefana Kniata” - wystawa\nZapraszamy na wystawę, która pojawiła się na terenie Wielkopolskiego Parku Etnograficznego i związana jest z ceramiką oraz metaloplastyką.\nEkspozycja otwarta została w XVIII-wiecznym drewnianym lamusie z Mikołajewic na terenie zespołu dworsko-folwarcznego w Wielkopolskim Parku Etnograficznym. Czynna jest od 27 maja br.\nNa wystawie prezentowana jest twórczość artysty plastyka Stefana Kniata (1914 – 1990), pochodzącego z Obornik Wlkp. ceramika i metaloplastyka, który w 1935 roku ukończył Państwową Szkołę Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Poznaniu na Wydziale Ceramiki pod kierunkiem Rudolfa Krzywca. Po ukończeniu nauki założył w Obornikach pracownię, w której tworzył przedmioty artystyczne używane do wystroju polskich placówek zagranicznych i okrętów morskich.\nPo II wojnie nawiązał współpracę z Centralą Przemysłu Ludowego i Artystycznego („Cepelią”) i z przedsiębiorstwem eksportowym „Pantex”. Dla tych instytucji wykonywał ceramiczne figurki i wazoniki, oraz patynowane metalowe broszki tworzone własną metodą galwanoplastyki.\nOd końca lat 50. XX w. zajmował się głównie tworzeniem ceramiki. Na początku lat 60. nawiązał wieloletnią współpracę z warszawską „Desą”.\nKniat stosował indywidualne techniki zdobień ceramiki. Najbardziej rozpoznawalnymi pracami są jego grafitowane dekoracyjne talerze o motywach roślinnych i zwierzęcych.\nNa wystawie oprócz gotowych prac przedstawione zostały zachowane elementy warsztatu: formy gipsowe, toczek z nakładką, moździerze, drewniane stojaki, farby i sypki grafit.\npiątek, 28 maja 2021 10:32\nOstatni fragment „złotego runa” trafił na przetarg\nNa sprzedaż trafiła ostatnia działka z dużego wolnego terenu, znajdująca się przy ul. Poznańskiej. Wyceniono ją na prawie 4 mln złotych.\npiątek, 28 maja 2021 09:00\nW poniedziałek dwa punkty szczepień będą zamknięte\nJak poinformowało Starostwo Powiatowe, w najbliższy poniedziałek punkty szczepień zlokalizowane w PWSZ i CKZiU będą zamknięte.\nStrona 10 z 688


Kategorie - samokontrola str. 2 - Charaktery - portal psychologiczny\nTeksty z tagiem: samokontrola str. 2\nKażdy z nas ma inną odporność, każdy dba o nią nieco inaczej - jedni co sezon wykupują antybiotyki, inni całe życie leczą się herbatą z miodem i cytryną. Podobnie jest z odpornością psychiczną.\nCzasami zdarza nam się powiedzieć coś, czego w rzeczywistości nie chcieliśmy wyrazić. Takie „wypsnięcia” zdradzają, że nasza samokontrola może szwankować. Psychologowie przekonują, że istnieje sposób, by pokonać obawy przed popełnianiem gaf.\nJedni mają wrodzoną łatwość panowania nad emocjami, inni muszą tę przydatną umiejętność trenować. My wiemy, jak się tej zdolności nauczyć.\nSamokontrola to ważna i przydatna cecha. Pozwala skutecznie kierować swoim życiem i kształtować otoczenie. Samokontrolę możemy ćwiczyć i uczyć się jej od najlepszych – osób o wysokiej inteligencji emocjonalnej.\nStres sprawia, że mózg się kurczy. Jak zatrzymać ten proces?\nJak się nie dać wyprowadzić z równowagi? 8 podpowiedzi\nCzasami musimy działać mimo osłabienia czy złego nastroju. W takich chwilach reakcje mogą być jedynie bezproduktywnym wyrazem nieprzyjemnych emocji. Oto kilka sposobów jak być mniej reaktywnym, a bardziej aktywnym w trudnych sytuacjach.


Prezentujemy pracę laureatki drugiego miejsca Pierwszej Edycji Konkursu Optymistycznej Fikcji Klimatycznej, Kamili Szymańskiej!\nKolejny dzień, kiedy budzi mnie tramwaj wodny. Nigdy nie mam mu tego za złe. Kolejny piękny dzień. Wstaję z łóżka, bosymi stopami przechodząc po parkiecie z imitacji drewna, a potem miękkim dywaniku z imitacji owczej skóry. Może i to obłuda, te wszystkie powtórzenia i próby rekonstrukcji, ale czy nie żyjemy w obłudzie od zawsze? Ta jest tylko trochę inna, trochę bardziej dosłowna. Kiedyś obłudą było światło słońca, ciepłe i jasne, ale coraz cieplejsze, w swojej życiodajności coraz bardziej zabójcze. Teraz jest inaczej, mogę rozkoszować się jego promieniami na twarzy i czuć chłód poranka, mogę oddychać powietrzem, które nie jest duszne, a orzeźwiająco chłodne, jak ta woda. Woda która przepływa pod moim oknem, po której płynie ten tramwaj, cud techniki. Wyglądam przez szybę, krople błyszczą na karoserii, słońce się w nich odbija i odbija się w błękicie wody, woda odbija błękit nieba, po którym suną obłoki. Pojazd dwupiętrowy, na górnym piętrze siedzi kilka osób, rozmawiają ze sobą, ktoś się śmieje, ktoś siedzi w milczeniu w drodze do pracy, ktoś popija kawę z jednego z popularnych ostatnio kubków z łuski ryżowej, ktoś patrzy na mijane wieżowce, podobne do tego, z którego sam wyglądam, wszystkie w stylu modernistycznym, z wieloma oknami wpuszczającymi do wnętrz światło, regularnie czyszczonymi przez Służby ds. Utrzymania Czystości, z roślinami spływającymi i pnącymi się po kolejnych piętrach, które z kolei pielęgnowane są przez mieszkańców oraz heroiczne zastępy ogrodników i ogrodniczek. Wyciągam rękę i gładzę jeden z liści, który opiera się o ramę okna. Na górnym piętrze tramwaju jest jeszcze jedna postać, którą zauważam, nim odpłynie w dalszą drogę – staruszka, niskai szczupła, która rozgląda się wokół niczym dziecko, jakby widziała to wszystko, to miasto, pierwszy raz w życiu, jakby nie mogła wyjść z zachwytu. Od jej długich, soczyście siwych włosów odbija się światło i błądzi gdzieś po pagórkach i dolinach ich pasm splecionych w warkocz. Mam ochotę zapytać się jej, dokąd płynie, jeśli do pracy, to chcę, by porzuciła tę pracę, to ja chcę ją zatrudnić, zatrudnić ją jako osobistą przewodniczkę, by pokazała mi świat tak pięknym, jakim ona go widzi. Nagle podnosi twarz, drobną, pomarszczoną, ale nie jak u osoby doświadczonej życiem, lecz jak u dziecka, u noworodka któremu wody płodowe rozmiękczyły skórę, a już niedługo wyprostuje się ona i wygładzi. Ma szeroko otwarte oczy, których ciemnobrązowy kolor dostrzegam nawet z wysoka, patrzę w ich głębię i daję się jej pochłonąć, zanurzyć w czerń źrenicy, chcę odkryć co w nich chowa. Mrużą się, kiedy kobieta uśmiecha się do mnie i znikają, kiedy tramwaj odpływa. Mrugam zdziwiony, kiedy mój wzrok traci bodziec, zostaje porzucony gdzieś na drobnych falach pokrywających wodny trakt.\nDawniej ludzie zakochiwali się w Wenecji, pobrużdżonej brudnymi kanałami ze śmierdzącą i zanieczyszczoną wodą, zakochiwali się tylko dlatego, bo mogli być z nią tak blisko, mogli pływać gondolami, może coś im przypominała, może podświadomie widzieli w niej płynący czas, krąg trwającego wciąż, umierającego i odradzającego się życia, może przypominała im o podwodnym rozwoju w łonie matki, a może po prostu to był ich niemy krzyk, chęć powrotu do korzeni istnienia, chęć bycia niedaleko wodopoju w śmiercionośnym słońcu pustyni. Teraz jest inaczej, ta woda jest inna, wciąż filtrowana, czyszczona, napędzająca większe i mniejsze elektrownie wodne, piętrząca się, łącząca ze sobą i znów rozlewająca się w mniejsze rzeki, mniejsze strumienie, nawilżająca powietrze, oddająca się w formie pary otulającym budynki roślinom, umożliwiająca sprawny transport. Woda tańczy ze słońcem, którego energia zbierana jest we wszechobecnych panelach słonecznych, a wiatr wzburza ją, nadając tekstury, wprawia w ruch również znajdujące się między większymi aglomeracjami wiatraki. Wydawałoby się niesłuszne tak wyzyskiwać żywioły, tak nadszarpywać i zagarniać siły przyrody, a jednak to dawno przestało być rywalizacją – kiedyś tak było, ta nieumiejętność we współpracy z nią, ta niechęć ludzi do wejścia w symbiozę sprawiła, że prawie wszystko zniszczyliśmy, prawie zaprzepaściliśmy ten przedwieczny wysiłek, który wszechświat, Matka Natura, Los czy może jakieś bóstwo podjęło, by zaistniało tu życie. Nie było to co prawda łatwe, wymagało wiele pracy i poświęceń i wciąż tyle wymaga, wymaga tego od wielu ludzi, poczynając od naukowców i inżynierów, którzy nieprzerwanie pracują nad zapewnieniem jak największego bezpieczeństwa w związku z wykorzystaniem energii atomowej oraz innowacjami w życiu codziennym, a kończąc na zwyczajnych, szarych ludziach, dla których tak, wydawałoby się, błahe mycie szyb budynków mieszkalnych czy czyszczenie ulic są jedynym czynnikiem, który ochrania ich od skończenia na jednej z nich. Jednak nawet świat dążący do pełnej równowagi, świat dążący do ideału, nie sprawi, że będą na nim żyć idealni ludzie. Nawet teraz, idąc do pracy, mijam jeden z licznych, szczególnie ostatnio, protestów. Grupa ludzi w archaicznych ubraniach z poliestru oraz bawełny z dawnych, niezreformowanych upraw chodzi po połaci trawy okraszonej wiosennymi kwiatami, depcze je swoimi kaloszami jak również innymi rodzajami obuwia, krzyczy, skanduje. Twarze mają umazane na wzór górników ze zburzonych dawno kopalni, niosą transparenty głoszące konieczność powrotu do dawnych źródeł energii, do dawnej kultury, wskazujące na brutalne odarcie z budowanych przez wiele pokoleń tradycji. Niektórzy ludzie po prostu nie potrafią przyjąć zmian, dawne dzieje żyją w nich przekazane przez rodziców, dziadków, opowiadane niczym baśnie. Nie chcą pogodzić się z kontrolą, lecz tylko ona pozwala utrzymać ten świat\nw ryzach, tylko zgoda większości na nałożenie samym sobie ograniczeń sprawiła, że ludzkości nie zniszczyły jej własne, egoistyczne i krótkowzroczne działania. Członkowie Służby Bezpieczeństwa i Porządku Publicznego krążą spokojnie dookoła, wchodzą w dyskusje z organizatorami manifestacji i podejmują próby rozproszenia jej. Dzięki wielu reformom edukacji oraz staraniom, by była jak najwyższej jakości, takie sytuacje mogą w dużej mierze odbywać się bez użycia środków przymusu bezpośredniego, a więc ludzie, którzy tak jak ja zmierzają w jakieś miejsce, a może po prostu krążą tutaj bez większego celu, nie zatrzymują się nawet w poszukiwaniu sensacji. Ja również idę dalej.\nOcean błyszczy błękitem, otacza mnie i otula, przygniata swoim ciężarem. Ryby przepływają dookoła mnie niewzruszone, jakbym był jedną z nich, nie rozpiechrzają się, lecz akceptują to dziwne, wpółmorskie stworzenie opakowane w osprzęt niezbędny mu do przetrwania bez tlenu i stałego podłoża, do których to warunków zostało stworzone. Dopływam już do rafy koralowej – z daleka zachęca mnie swoimi jaskrawymi kolorami, niczym kwiaty, które kuszą owady zapylające, pręży się i prezentuje swoje wdzięki, zapewniając mnie, że wszystko jest w jak najlepszym porządku. Muszę się jednak upewnić, to moje zadanie, wpływam w wielobarwny las koralowców, staje się jednym z gatunków żyjących w jej towarzystwie, omamia mnie i sprawia, że chciałbym osiąść obok, by woda pokryła mnie piaskiem i sam stałbym się jej częścią. Nie mogę tego jednak zrobić, muszę ją przebadać, sprawdzić, dokładnie zdiagnozować, jej życie leży w moich rękach, jestem lekarzem, a moja pacjentka ma kilka dni, tygodni, miesięcy, lat, setki lat, tysiące lat. Narzędzia kontrolne\ni pomiarowe wskazują poprawne wyniki, próbki biologiczne tkwią już przypasane przy moim boku, to prawie koniec dnia pracy. Nagle coś dziwnego, coś co przykuło moją uwagę, ryba pokryta cętkami powoli przemieszcza się po dnie, opierając się na płetwach niczym odnóżach. Podpływam bliżej, przyglądam się lepiej, dokładniej, ale nie, to niemożliwe, tego gatunku nie ma od setek lat, ona nie ma prawa istnieć. Może zbyt długo byłem już pod wodą, może kończy mi się tlen, może to jakieś zwidy. Wyjmuję aparat, robię jej zdjęcia, zbliżenia, dużo zdjęć, wyjmuję urządzenie do nieinwazyjnego poboru materiału genetycznego, zbliżam je do niej, tak, udało się, a ona człapie dalej. Płynę do brzegu.\nLaboratorium potwierdza moje przypuszczenia – to Sympterichthys unipennis, uznana za wymarłą w 2020 roku. Na niespotykanej dla niej szerokości geograficznej oraz głębokości pod poziomem morza został odkryty wymarły gatunek. Kolejne potwierdzenie, potwierdzenie, że wszystko jest możliwe, że świat potrzebuje zmian, że potrafimy zmienić świat.\nKto w końcu naprawi ten cholerny kran? No tak, sam muszę to zrobić, sam w końcu muszę wezwać hydraulika, ale na razie mi się nie chce, czym jest te kilka kropel, oprócz tylko powodem mojej narastającej irytacji i przykrej pobudki. Wstaję, odsuwam zasłony, otwieram okno, by zalał mnie szum ulicy i by zalało mnie światło, szarawe, ni to poranne, ni popołudniowe, i tak już jestem zmęczony, wszystko jedno. Jest wiosna, a ja tak dawno nie widziałem słońca, zresztą ostatnio nie było ku temu nawet sposobności z powodu pożarów trawiących pobliskie lasy. Zaciągam się zapachem spalin i dymu, kaszlę w pięść gdy powietrze drapie mnie w gardle. Patrzę na samochody, na tę rzekę samochodów, wciąż jadących do przodu, w nich ludzie wciąż dokądś pędzący, ciekawe dokąd jadą, pewnie do pracy. Są trochę brudne, mało komu chce się dzisiaj jeździć do myjni, a tym bardziej myć samemu, preferowane są białe, srebrne, czarne, ale czasem dostrzegę klasyczną, przykurzoną co prawda, czerwień, zgniłą zieleń, nawet granat, przypominający mi o wieczornym niebie, kiedy jeszcze patrzyłem na gwiazdy. Wtem jakiś ruch, dziwny, bo wolniejszy, jakby ułomny, urwany w pół. To jakaś postać, postać stojąca na pasie zieleni, który dzieli jezdnie, pasie zieleni z bladą, rosnącą plackami trawą i drzewami, jeszcze nieulistnionymi, które wyciągają drewniane kikuty ku zachmurzonemu niebu, jakby zdesperowani ludzie wznoszący modły. Drobna, skulona, przygięta do ziemi staruszka przechadza się między nimi z resztką brudnej wody w szklanej butelce i podlewa po trochu, byleby starczyło, byleby miały i rosły, i nie spłonęły jak tyle innych. Po plecach spływa jej gruby, siwy warkocz. Wtedy jakieś słowa, słowa zupełnie sprzeczne z logiką, dziwne, jakby niewłasne, formułują się w myśl. To ona, to właśnie ona, ja ją znam. Ta kobieta to przyszłość. To nadzieja.\nCC-BY-SA Kamila Szymańska 2020\nJury I Konkursu Literackiego Fikcji Klimatycznej przyznało zgodnie z regulaminem\nNagrodę Główną dla Małgi Kowalskiej, autorki opowiadania „Zbawiciel niepotrzebny“\nDrugą Nagrodę dla Kamili Szymańskiej, autorki opowiadania „Tylko kropla”\nTrzecią Nagrodę dla Agaty Misiak, autorki opowiadania „Najlepszy świat”\nUcieszył nas wysoki poziom wszystkich przesłanych prac literackich. Do ich mocnych stron należą stosowanie różnorodnych technik narracyjnych i chwytów literackich, świadome korzystanie z języka jako narzędzia konstruowania świata, a szczególnie wiara w ludzkość.\nDziękujemy za lekturę lepszą od wielu pozycji możliwych do znalezienia w księgarniach.\nJury I Konkursu Literackiego Fikcji Klimatycznej\nPrzewodniczący: Piotr Krajewski\nKatarzyna Czeczott- Łukasik\nChoć w języku Polskim nie powstało zbyt wiele optymistycznych opowiadań o zmianach klimatu, pojawiają się one coraz częściej w literaturze anglojęzycznej. Poniżej publikujemy opowiadanie “Nowe Zasady” autorstwa Jerri Jarreat z antologii “Glass and Gardens: Solarpunk Winters”, przetłumaczone przez Michała Klatę. Mamy nadzieję, że zainspiruje Was do pisania własnych wizji optymistycznej przyszłości! 🙂\nW połowie października poprosiłam moich dwunastolatków, żeby wyobrazili sobie, że zakładamy pierwszą osadę w historii ludzkości. Jakie chcielibyśmy mieć zasady?\n– Nie kradniemy – powiedziała Soon Yi.\nWrzuciłam to na ekran.\n– Potrzebujemy sportu! Musimy w coś grać! – powiedziała Telise, która gra w szkolnej reprezentacji lacrosse i fiscusa.\n– Najpierw praca, potem zabawa. Najpierw musimy spisać zasady – zauważyłam.\n– Większość społeczeństw wybijała się w wojnach – my przekierujemy agresję w konkurencję na zawodach sportowych – Telise z tymi swoimi warkoczykami związanymi na karku zawsze była taka zadziorna. Reszta jej przytaknęła. – Jak starożytni Grecy w tych swoich polis. Wiecie, oni zaczęli organizować olimpiady w roku pięćsetnym – dorzuciła, chwaląc się swoją wiedzą.\n– Blisko. W siedemset siedemdziesiątym szóstym przed naszą erą – poprawiłam ją\nw zamyśleniu, dotykając opaski, żeby wyświetlić im hologram. – No dobra, to ma sens – dodałam – Jeszcze jakieś zasady?\n– Każdy musi wnosić swój wkład – dorzuca Dane (nienawidzi projektów grupowych).\n– Wszyscy są równi – dodał Tobo.\n– I nie ma żadnego premiera ani prezydenta? – chciałam się upewnić.\n– Tak, każdy jest tak samo ważny. – przytaknął chłopiec.\nTo było głębokie, pomyślałam. Każdy jest tak samo ważny. Zwróciłam się do Irenski po mojej lewej:\n– A Ty jaką byś chciała dodać zasadę?\nBłąd. Irenska nie lubi kiedy się ją wywołuje do tablicy. Utkwiło w niej czternaścioro spojrzeń. Irenska miała niemodną, niestarannie wykonaną fryzurę, a jej spodnie i długa tunika były co prawda schludne, ale było widać, że pochodzą ze sklepu charytatywnego. Nie miała na sobie żadnych świecidełek, żadnych tatuaży na zębach, żadnej elektroniki poza zapewnianą przez państwo opaską.\nNie musiałam się przynajmniej martwić o to, czy Irenska nie jest zaniedbywana. Zapraszałam ją do Śniadaniowni, ale zawsze brała lunch z domu i czytała wszystko, co ściągnęłam jej na opaskę. Jej mama też była nieśmiała, ale powiedziała mi, że przy odpowiednim wsparciu może występować publicznie. W gospodarstwie z jednym dochodem nie przelewało się, więc Przesilenie Zimowe zapowiadało się dość skromnie, ale przynamniej Irenska mogła razem z mamą udać się w wirtualną podróż w każde letnie wakacje. Mama pomagała jej też w zadaniach domowych z trygonometrii. Mniej więcej połowa rodziców tego nie robiła.\n– Fajny top. Jak na zeszłe stulecie! – przerwała ciszę Kavi.\nCała klasa się zaśmiała, ale większość opanowała się i szybko przestała. Każdy może przecież stać się następnym celem Kavi. Irenska wtuliła głowę w ramiona.\nGestem przyzwałam do siebie Kavi, prosząc, aby wyszła ze mną na korytarz. Empatia była dla niej dużym wyzwaniem. A to stanęła komuś na rękę, a to „przez przypadek” kogoś kopnęła, a to zadrapała komuś ramię; bez przerwy wszystkich obrażała. Byłam już zmęczona prowadzeniem z nią poważnych rozmów po zajęciach, wysyłaniem maili do jej rodziców (nigdy nie odpowiadali), naradzaniem się z dyrektorem i łykaniem łez ukradkiem. Większość klasy się jej bała (ale słyszałam plotki, że Telise kiedyś jej oddała). Nie potrafiłam sprawić, żeby przestała obrażać inne dzieci, albo wystawiać nogę, kiedy ktoś (zwykle Irenska) przechodził obok. Może powinnam znowu powiadomić GoodFamily. Ciekawe, czy udało im się już porozmawiać z jej rodzicami. Powoli kończyły mi się pomysły.\nNasze Centrum Edukacyjne jest całkiem niezłe. Mamy klasę na samej górze, na piętnastym piętrze. Okna wychodzą na cudowny Toronto Skypark, którego kolorowe klony ginnala są częstym motywem w naszych pracach plastycznych. Kiedy pogoda jest ładna, w przerwie między wichurami, zabieram klasę na spacer po Kładkach, które łączą nasze drapacze chmur z Parkiem Rzeźb Cywilizacji, gdzie można zobaczyć kopie znanych dzieł sztuki starożytnych Chin, Kambodży, Grecji, Azteków, plemienia Haida, oraz innych kultur świata. Moi uczniowie mogą dotknąć kopii babilońskiego Kodeksu Hammurabiego.\nKavi miała już wyjść do mnie na korytarz, kiedy Tobo został bohaterem dnia, trafiając ją papierową kulką wystrzeloną z dmuchawki zrobionej ze zwiniętej kartki. Spojrzałam na niego\nz dezaprobatą – w końcu musiałam grać swoją rolę. Cała klasa miała niezły ubaw.\nZastanawiałam się, czy chciał w ten sposób obronić Irenskę, czy po prostu się nudził. W końcu siedział bez ruchu już od pięciu minut. Połowa klasy była regularnie pacyfikowana Piksetalem200. Druga połowa to Organiczni Tradycjonaliści, OT. Trudny wybór dla rodziców.\nW końcu opracowaliśmy całkiem przyzwoity zbiór Pierwszych Zasad: wszyscy są równi; każdy, kto ukończył dziesięć lat, musi pracować; zaczynamy od zbudowania wielkiej wspólnej chaty itp. Zignorowałam okrutne pomysły na kary, które z niewinnymi minkami podsuwali Jeni i Sean (uwaga na przyszłość: nie pokazywać im więcej tej strony o rewolucji francuskiej).\nNaszym następnym wyzwaniem mogłoby być zaprojektowanie schronienia dla grupy. Zeszłego roku zabrałam klasę do Muzeum Arktyki, gdzie w symulowanych warunkach polarnych budowaliśmy quinzee. Z naszymi huraganami, raz niosącymi marznący deszcz, a raz zamieć, mieliśmy już pewne doświadczenie ze śniegiem. Zwykle jednak topniał po kilku dniach. Tego roku byłoby świetnie móc zaprojektować razem jakieś schronienie, które pozwoliłoby nam przetrwać huragan. W tym tygodniu kolejny zbliżał się do wschodniego wybrzeża Ameryki Północnej. Mieliśmy nadzieję, że wygaśnie zanim do nas dotrze. Fajniej byłoby móc popracować na wirtualnym…\n– Dobra robota, na razie wystarczy! Wrócimy do tego jutro – zaproponowałam – posprzątajcie i zjedzcie lunch.\nMiałam dyżur na zewnątrz, więc zjadłam szybko batonika, złapałam kurtkę, i wybiegłam pilnować boiska do nogi na długiej przerwie. Przez pół godziny mimowolnie spoglądałam na niebo (czy ta ciemna linia na południu nie jest coraz grubsza?) i obserwowałam moich uczniów. Można się wiele o nich dowiedzieć patrząc jak grają w piłkę. Zobaczyłam, jak Kavi kopnęła w stopę chłopca, który mijał ją w pełnym pędzie z piłką do fiscusa – potknął się i upadł. Dzieciaki zaczęły na siebie krzyczeć. Kavi jak gdyby nigdy nic utrzymywała, że to był wypadek. Reszta się wahała, niepewna, którą stronę wziąć. Widziałam, że chłopcu nic poważnego się nie stało, więc obserwowałam ich z daleka i nie interweniowałam. Dzieci wznowiły grę. Tobo i Telise byli jednymi z najszybszych zawodników w swoich drużynach – nic dziwnego, że pierwsi pomknęli ku piłce. Ona dopadła jej pierwsza, ale on sprytnym manewrem ją odebrał, i posłał prosto do bramki. Gol! Brawo też dla niej – potrafiła przyjąć porażkę z godnością. Przybiła piątkę Tobo i wzruszyła ramionami, uśmiechając się do reszty drużyny.\nNawet z tej odległości widziałam, że Kavi czuje się nieswojo.\nRuszyłam w ich stronę, kiedy jedno z młodszych dzieci zawołało mnie: „Pani Błękitne Niebo!” W szkole przyjmujemy imiona, które kojarzą się z naturą. Motywem przewodnim placówki, w której pracuje moja przyjaciółka jest woda: ona została „Panią Syrenką”, a jej kolega to „Pan Posejdon”. Śmiejemy się z tych imion. Odprowadziłam małego pod drzwi szkoły i wysłałam go po lód. Nie widziałam, żeby stało się coś poważniejszego, ale mrożony tlen i wodór są dobre na wszystko – naprawiają nawet popsuty nastrój. Kiedy odwróciłam się z powrotem w kierunku boiska, Telise krzyczała w gniewie, co zupełnie nie było w jej stylu.\nDmuchnęłam w gwizdek i wbiegłam na boisko. Uczniowie niechętnie się rozdzielili. Irenska leżała na ziemi, wyła z bólu i trzymała się za piszczel. Telise wykręciła Kavi rękę i trzymała ją mocno, co z pewnością nie było zgodne z zasadami podczas meczu. Popchnęła swoją ofiarę ku mnie i zaczęła krzyczeć:\n– Zaczekała aż Irenska minie ją z piłką i kopnęła ją, a jak ta poleciała na ziemię, kopnęła ją jeszcze raz. W piszczel! – Telise krzyczała wysokim tonem, i widziałam, że wykręciła Kavi rękę jeszcze bardziej.\nPrzypadłam do Irenski (najpierw pierwsza pomoc!), kiedy zaczęły wyć syreny alarmowe. Nie mamy czasu na boiskowe dramy – nadciąga huragan Gilly. Staram się udawać, że alarmy huraganowe to nic specjalnego, ale dobrze pamiętam jak poprzedni, huragan Felicité, zrzucił na nas trzy centymetry deszczu w dwie godziny, zablokował ruch naziemny i uziemił ruch powietrzny.\nKiedy skryliśmy się w betonowym Bezpiecznym Pokoju, wysłałam Tobo, żeby poczytał Irensce w Zdrowialni piętro niżej, w pomieszczeniu, które również było pokojem-schronem bez okiem. Byłam pewna, że to ona będzie czytać jemu. Tak czy inaczej, zrobią coś pożytecznego. Dałam mu najnowszą powieść z serii Skelt-Fire Fantasy, którą kupiłam na opaskę jak tylko ją wypuścili i ściągnęłam na holo-ekran. Graliśmy w holo-gry i śpiewaliśmy śmieszne piosenki. Po pół godzinie posłałam Telise na dół z jabłkami z naszego Koszyka Pożywności, żeby „sprawdziła, czy z nimi wszystko OK”. Wiedziała, że polecenie to oznacza tak naprawdę „bawcie się dobrze”. Zawsze uważałam, że o przyjaźń należy dbać.\nRodzice spóźnili się dwie godziny – policja ostrzegała, żeby nikt nie wychodził z domu dopóki wiatr nie zelżeje. Certyfikowani Wolontariusze Schronów, którzy mieszkają lub pracują w budynku, przyszli nam pomóc. Piekarnia na parterze upiekła dla całej klasy przepyszne samosy, żeby dzieciakom łatwiej było ten czas przeczekać.\nKiedy ostatni uczeń został już odebrany, poszłam porozmawiać z Dyrektorem Mądre Słońce o Kavi. Jak zwykle nie miał pojęcia, co robić. Koleś nie powinien w ogóle mieć nic do czynienia z realnym światem, a tym bardziej z prawdziwymi dziećmi z krwi i kości. Świetna biżuteria, szałowa fryzura, ale poza tym nie przydaje się na wiele.\nHuragan Gilly skręcił na północny zachód i wygasł gdzieś nad Georgian Bay.\nDyrektor Nie-Mam-Pojęcia-Co-Robię odesłał Kavi z powrotem do klasy z klasyczną formułką „następnym razem będę lepiej panować nad swoimi emocjami”. Następnego dnia, w czasie zajęć z Języków Autochtonicznych (w tym miesiącu uczą się Kri), zabrałam Kavi na dwór, żeby pomogła w sprzątaniu. Wszędzie znajdowałyśmy śrubki, a farba solarna zwisała długimi pasami aż do ziemi, zdarta ze ścian jak kora z pnia. Jak tak dalej pójdzie, to do wiosny będziemy musieli poprosić miasto o ponowne odmalowanie całej szkoły. Tyle kasy. No jasne…\nKiedy próbowaliśmy jakoś ogarnąć cały ten bałagan, zdążyłam się dowiedzieć, jak Kavi ma na drugie imię (Hazel), że ma trzy łódki solarno-wiatrowe, pływała po czterech oceanach, a kurier przywozi jej prosto do domu zabawki tak nowiutkie, że w ogóle są dopiero w fazie projektowania. Obydwie byłyśmy znudzone tą rozmową, ale ja przynajmniej starałam się to jakoś ukryć.\nPodziękowałam jej za pomoc i odesłałam do domu z wiadomością w kopercie. Wiedziałam, że jej rodzice pewnie ją zignorują i zaśmiecą nią kolejny zagrożony las.\nUstawiłam sobie dyżur na kolejne dwa tygodnie w taki sposób, żeby na długiej przerwie być na dworze. Udzieliłam pierwszej pomocy krwawiącemu noskowi, opatrzyłam skręcony palec, kilka stłuczeń i siniaków, poprawiłam luźno zamocowaną rynnę – wszystko z Kavi u boku. Na początku protestowała. Po dwóch dniach zrobiła się ponura. Czwartego dnia chyba się poddała. Myślę, że trzymając ją przy sobie zwiększałam bezpieczeństwo szkolnej populacji. Miałam nadzieję, że uda mi się popchnąć Kavi w dobrym kierunku.\n– Mogę pomóc chociaż z przedszkolakami? – poprosiła po tygodniu.\n– Myślisz, że już mogę powierzyć Ci opiekę nad innymi dziećmi? – odpowiedziałam łagodnie.\n– Nie, no tym to nic nie zrobię!\nZostawiłam to na chwilę bez komentarza. „Tym”, powtórzyłam w końcu w zamyśleniu.\nSzliśmy dalej. Wysłuchaliśmy dziesiątek drobnych skarg. Jeden z maluchów nie chciał przestrzegać zasad. Inny powiedział, że nikt nie chciał go wziąć do drużyny. Wiele z nich zgłaszało drobne przewinienia, takie użycie brzydkiego słowa lub niehonorowe zachowanie przeciwnika. Dyżur na dworze może być męczący. Zaczęłam posyłać Kavi, żeby podnosiła młodsze dzieci z ziemi i otrzepywała z piachu, a starszym przypominała, żeby nie pomijały młodszych w grach i zabawach.\nPewnego dnia wysłałam jej na opaskę oficjalny regulamin gry w fiscus.\n– Ale ja znam zasady – żachnęła się.\n– Wiem, wiem, ale sędzia powinna móc je wszystkie wygłosić z pamięci, wiesz, pełna profeska.\nDałam jej gwizdek.\nĆwiczyła sędziowanie na lekcjach WF-u na hali. Była sprawiedliwa i niewzruszona, jak nasza Androidzia Policja. Pomyślałam, że może pomaga jej to, że nie ma prawdziwych przyjaciół. W końcu poprosiłam ją, żeby sędziowała na długiej przerwie, w meczu w którym brały udział głównie dzieci w wieku 11-14 lat. Nie wierzyłam, że naprawdę robię jakieś postępy z Kavi, ale pocieszałam się, że teraz przynajmniej robi coś pożytecznego.\nPewnego wieczoru wyszłam potańczyć jolstę z przyjaciółmi, kiedy Syrenka, mrugając tymi swoimi wielkimi, czarnymi oczami, zapytała, czy kiedykolwiek miałam do czynienia z przemocą w szkole jako dziecko. Cały dobry nastrój po wieczorze wypełnionym tańcem nagle wyparował.\nSyrenka usiadła ze mną i słuchała.\nNajgorszy okres w moim życiu to kiedy miałam jedenaście lat. Była wtedy taka pewna siebie dziewczyna, która rządziła wszystkimi uczennicami w naszej klasie. Kirsty miała w sobie pewną niewidzialną charyzmę: śmiała się najgłośniej ze wszystkich, a jedno skinienie jej głowy wystarczyło, żebyśmy robiły dla niej najbardziej szalone rzeczy. Kradłyśmy sprzęt ze szkolnego magazynu; malowałyśmy brzydkie słowa na korytarzach. Kiedy Kirsty podnosiła jedną brew, wiedzieliśmy, że jest z nas zadowolona – byłyśmy wtedy z siebie bardzo dumne. To była tylko taka nie do końca niewinna zabawa, dopóki Kirsty nie wzięła na celownik Marli.\nMarli i jej rodzina uciekli tego roku z Malezji przed wojną domową i straszliwą powodzią. Jej rodzice pracowali w ochronie domu towarowego. Pewnego dnia Kirsty zażądała, żeby Marli ukradła dla nas trochę zabawek. Powtarzała żądanie codziennie i nie odpuszczała. Inni się do niej przyłączyli. Dokuczaliśmy jej na korytarzach i w toalecie, w miejscach, w których nauczyciele nie mogli nas zobaczyć. Ja trzymałam się z boku, ale nie powiedziałam nic nikomu i nie odważyłam się wtrącić. Byłam potulną owieczką.\nŹle się czułam, kiedy miałam iść do szkoły. Bolał mnie brzuch, prosiłam mamę, żeby pozwoliła mi zostać w domu. Wychowywała mnie samotnie i nie mogła pozwolić sobie na opuszczenie nawet jednego dnia pracy, chyba że działo się coś naprawdę poważnego. Najbliższa rodzina mieszkała w Haliburton. Fajnie się ich odwiedzało, ale to za daleko, żeby mogli się mną zająć.\nPewnego ranka Marli przyszła do szkoły. Szła zrezygnowana przez korytarz, powłócząc nogami. Niosła małą torbę z domu towarowego, gdzie pracowali jej rodzice. Podała ją Kirsty. Torba była pełna bączków, których zbieranie było wtedy modne. Kirsty podała każdemu po jednym i narzekała, że są małe i tanie. Rzuciła mi różowy bączek z taką siłą, że zraniła mnie w rękę. Serce też mnie zabolało.\nRodzina Marli próbowała zacząć tutaj nowe, bezpieczne życie. A my ją zmusiliśmy, żeby kradła tanie plastikowe bączki.\nMiałam dopiero jedenaście lat, ale już wtedy wiedziałam, że to jest złe. Bardzo złe. Następnego dnia wrzuciłam mój bączek do plecaka Marli, na wypadek gdyby udało się go jakoś zwrócić, ale co się stało, nie mogło się już odstać. Miesiąc później zmieniła szkołę. Nigdy więcej jej już nie zobaczyliśmy.\nKiedy wróciłam do mojego mieszkania na dziewiątym piętrze, o ścianach wymalowanych wesołą żółtą farbą, nie mogłam przestać o tym myśleć. Kavi nie miała takiej charyzmy, ale w sumie też była taką Kirsty. Łobuziara bez empatii. Rzuciłam kurtkę na sofę i wyjrzałam przez okno na niebo, po którym przesuwało się kilka pojazdów. Ich światła poruszały się jak przepiękne spadające gwiazdy na granatowym tle, ale jedyne, o czym mogłam myśleć, to Syrenka mówiąca o tym, że trauma spowodowana szkolną przemocą może ciągnąć się latami. Miała rację. Nadal nie mogłam się pozbierać po incydencie z różową, plastikową zabawką.\nNastępnego dnia wyciągnęłam Kavi na chwilę z ćwiczeń z pielęgnacji drzewek bonsai (zajęcia Natura/Kultura), i udałyśmy się w miejsce, gdzie mogłyśmy spokojnie porozmawiać. Podałam jej jabłko i wgryzłam się w moje.\n– I jak? Są jakieś postępy? – zapytałam, spoglądając na zielony trawnik, na którym rósł rządek młodych klonów ginnala o złotych i czerwonych liściach. Nic dookoła nie wskazywało na fakt, że jesteśmy na piętnastym piętrze – poza ciągłym buczeniem Kolei Błyskawicznej przecinającej pajęczyną torów miasto pod nami, i ruchem powietrznym, rzecz jasna. Głównie drony, ale było też kilka samolotów o spiczastym dziobie, sunących nad nami nieprzerwanym strumieniem. Czasami przychodzę tutaj z zatyczkami do uszu, żeby się zrelaksować.\n– Co masz na myśli? – spojrzała podejrzliwie na jabłko.\n– No wiesz… – wzięłam kolejny kęs i pokazałam klucz gęsi, które szczęśliwie przelatywały nad nami, podsuwając mi dobry przykład. – Widzisz jak ustawiają się w linię? Każda na swoim miejscu?\nZ nami, ludźmi, jest trochę inaczej. Dla nas to nie jest takie proste.\nKavi schowała jabłko do kieszeni i pochyliła ramiona.\n– Ile minęło czasu?\n– Od kiedy miałaś przyjaciół, z którymi mogłaś spędzać czas. Od czasu, kiedy ktoś Cię zaprosił w odwiedziny? – patrzyłam daleko przed siebie.\nUsłyszałam obok siebie głębokie westchnięcie.\nOdpowiedział mi tylko cichy szelest.\nPomyślałam o naszej klasie. Kavi dobrze sobie radziła z matematyką, nienawidziła zajęć\nz Komunikacji – ludzi pewnie też. Od czego możemy zacząć?\n– Znam dzieciaki, które zaczęły od nowa – ciągnęłam, przeciągając się – Czasami tak jest. Odważne dzieciaki, które bardzo, bardzo mocno chcą zacząć jeszcze raz. Z czystym kontem. – spojrzałam na ciągnący się w oddali rząd turbin wiatrowych – Ale to nie jest takie proste. Musisz naprawdę tego chcieć. Musisz chcieć, żeby ludzie lubili Cię za to, jaka naprawdę jesteś – żeby widzieli w Tobie coś więcej, niż błędy, które popełniłaś, i Twoje pieniądze. Te wszystkie rzeczy – to nie jesteś Ty – odchyliłam głowę w lewo i w prawo. – Czasami tak sobie myślę, że ludzie, którzy mają więcej pieniędzy, powinni nawet bardziej uważać na to, jak odnoszą się do innych, i muszą bardzo, bardzo uważać, żeby nie próbować przy ich pomocy kupić… – urwałam.\n– … przebaczenia? – zapytała Kavi.\nPokiwałam głową. Ciekawe. Myślałam o kupowaniu przyjaźni.\n– Dokładnie – przygryzłam wargę, pożułam ją przez chwilę, spojrzałam w dal. Pożułam jeszcze trochę.\n– Jak te dzieciaki… no wiesz, jak one to zrobiły?\n– Hmm… ekhm… Były dobre dla innych. Dzieliły się z nimi rzeczami. Czasami proponowały pomoc. Pokazywały, że ich szanują. Nic specjalnego. Przestały się z nich nabijać. Zamiast tego wyrobiły sobie zwyczaj mówienia drobnych miłych rzeczy.\n– Na przykład: fajną masz fryzurę? Nawet, jeżeli jest okropna?\n– Nie – pokręciłam głową – to musi być coś prawdziwego. Inaczej się zorientują, że tylko udajesz.\nPowoli wypuściłam powietrze, mając nadzieję, że nie przesadziłam. Takie rozmowy są jak neurochirurgia. Bardzo delikatne. Jeden fałszywy ruch… Wstałam i przeciągnęłam się.\n– Jeżeli chcesz, możesz już skończyć dyżur. Jesteś wspaniałą sędzią, Kavi. Dzięki Tobie mecze są dużo fajniejsze. Dzięki.\nOdprowadziłam ją pod klasę, w której miała następne zajęcia.\nZima uderzyła następnego tygodnia. Był dopiero początek listopada, ale po zaledwie jednym dniu jesiennej pogody na ziemię spadł miękki puch, a potem wszystko utonęło w bieli. Dzieci śmiały się, robiły orzełki i śniegowe zamki. Wszyscy świetnie się bawili. Drużyna Energetyczna przyniosła wielkie miotły i oczyściła panele słoneczne i południową ścianę, opowiadając sobie śmieszne dowcipy. Dyrektor Nie-Mam-Pojęcia-Co-Robię musiał oczywiście zadzwonić dzwonkiem kilka razy, żeby wszyscy w końcu wrócili do środka.\nNastępnego dnia zamknęliśmy szkołę z powodu Ekstremalnego Mrozu (minus czterdzieści stopni Celsjusza). Zostałam w klasie przygotowując się do Przesilenia Zimowego (robiłam prezenty dla mieszkających nieopodal seniorów). Kilku uczniów przyszło nadrobić zaległości. Cieszyłam się, że nie ma ich zbyt wielu, więc miałam czas, żeby z każdym osobno porozmawiać i podrzucić kilka pomysłów.\nNastępnego dnia temperatura wystrzeliła do góry, sięgając zera, ale szkoła nadal była zamknięta – tym razem z powodu marznącego deszczu. Nikt nie przyszedł, nawet ci, którzy mieszkają niedaleko (ja sama mieszkałam tylko kilka pięter niżej). Nadgoniłam trochę papierkowej roboty, a potem podniosłam delikatnie listewkę żaluzji i usiadłam przy oknie, patrząc na zamarznięty ogród – każda roślinka wyglądała, jakby założyła lodową rękawiczkę. Wkrótce okno zaparowało, i nic już nie było widać. Poszłam do domu.\nPrzez noc nadeszła odwilż i znowu mieliśmy początek listopada. Nasz festiwal kolorów dopiero co się rozpoczął, a już się kończył – przepiękne liście klonów uleciały z marznącym deszczem. Szkoda.\nW szkole uczyliśmy się o różnych okresach historii i kulturach. Każdy uczeń dostał za zadanie przygotować dla klasy niespodziankę zainspirowaną własnymi badaniami: model starożytnej machiny, muzykę lub pracę artystyczną, którą przygotują, żeby nauczyć nas czegoś o którejś z dawnych kultur. Ta część roku zawsze była dla mnie tyleż ekscytująca, ile męcząca – czułam, jak obowiązki ciągną mnie w różnych kierunkach naraz. Wszyscy potrzebowali jakiejś pomocy ze swoimi tajnymi projektami. Temperatura na zewnątrz rosła i spadała na zmianę, a my zamienialiśmy puchowe płaszcze na cienkie i z powrotem.\nNa początku grudnia huragan Hannis zaatakował Amerykę Północną. Podobnie, jak większość huraganów, zaczął się niewinnie w ciepłym powietrzu u wybrzeży Mauretanii. Stamtąd podążył na zachód, nabierając po drodze ciepła i wilgoci, i otarł się o Karaiby (te z nich, które nadal utrzymywały się ponad powierzchnią wód), a stamtąd pomknął wzdłuż Ameryki Północnej. Południowe stany zostały jak zwykle zniszczone, ale na szczęście nie były to gęsto zaludnione tereny, i wszyscy zdążyli się schować do podziemnych schronów. Po dwóch dniach Hannis był już w Nowym Jorku, nabrał mocy nad Jeziorem Ontario i uderzył w nas. To był najpotężniejszy huragan w Toronto od roku 1954.\nByliśmy przygotowani. Nasze dawne tereny zalewowe były teraz rezerwatami przyrody,\na nasze mosty mogły się w razie potrzeby unosić na wodzie. Niestety później się dowiedziałam, że większość i tak nie wytrzymała, a pociągi towarowe zostały zdmuchnięte z torów. Na szczęście pojazdy Kolei Błyskawicznej były schowane w tunelach, ich pasażerowie w pokojach huraganowych, a my w szkole. Zdziwiłam się, że w ogóle ktokolwiek przyszedł, bo lekcje zostały odwołane i drzwi były otwarta tylko na wszelki wypadek, gdyby ktoś potrzebował schronienia.\nZ czterystu uczniów w szkole było teraz tylko jedenastu oraz Pani Las Deszczowy i ja – obydwie mieszkałyśmy w tym samym budynku i zgłosiłyśmy się do pomocy wszystkim, którzy szukali u nas schronienia. Najbardziej zdziwiło mnie, że przyszła do nas wtedy Kavi – jej rodzice byli przecież bogaci i na pewno nie pracowali w służbach ratowniczych. Ja wzięłam sześciu starszych uczniów, a Deszczowy resztę. Czytaliśmy sobie opowiadania i robiliśmy małe rzeźby z gliny w Bezpiecznym Pokoju. O dziesiątej rano przez ściany przeniknął jęk jak z horroru, który następnie przeszedł w ryk Pociągu Błyskawicznego pędzącego prosto na nas. Przyznaję, że bardzo się wtedy przestraszyłam. Przytuliliśmy się mocno do siebie, wsłuchani w dźwięk pękających szyb w oknach i potępieńcze wycie wiatru wściekle napierającego na dach. Wszyscy krzyczeliśmy z przerażenia. Irenska szlochała, a Telise ją tuliła. Ja obejmowałam dziesięcioletnich bliźniaków. Kavi – cóż, zdziwiło mnie to, ale Kavi przytulała młodszą dziewczynkę, córkę strażaków. Zobaczyła, że na nią patrzę,\ni zrobiła wojowniczą minę.\nSkinęłam głową w jej stronę, wzięłam głęboki oddech, i chciałam krzyknąć kilka słów otuchy. Mój głos zginął w kakofonii przedmiotów przewalających się na zewnątrz. Miałam nadzieję, że na zewnątrz. Ściany klasy powinny wytrzymać, ale raz po raz czuliśmy uderzenia, które wstrząsały całym budynkiem. Ze wszystkich sił próbowałam nie spanikować, ale wszyscy podeszliśmy blisko do siebie, a ja wyciągałam ręce, żeby w półmroku upewnić się, czy wszyscy są cali i zdrowi.\nW krótkich przerwach między kolejnymi atakami żywiołu przypominałam im\no gąbkowych podkładkach, na których spoczywały fundamenty budynków, zaprojektowanych tak, żeby w razie trzęsień ziemi i huraganów mogły się lekko kołysać bez zniszczenia konstrukcji. Powiedziałam im, że mogą się trochę ruszać, ale wytrzymają. Miejmy nadzieję. Hałas był taki, jakby wszystko miało za chwilę runąć. Jeżeli budynek się zawali…\nNasze różowe solarne lampy solne dzielnie pracowały ostatkiem sił, ale do południa nasze stopy były już całe przemoczone. Napisałam do Deszczowej, która była ze swoją grupą piętro niżej. Radzili sobie jakoś, ale ryk huraganu źle wpływał na samopoczucie dzieciaków. Na szczęście dwie Wolontariuszki Schronu przyszły, żeby przytulić piątkę dzieciaków i poczytać im na głos. Zdecydowałam, że powinniśmy zejść na dół i do nich dołączyć. Sądząc po dźwięku, gdzieś w naszej klasie musiało być zbite okno – słyszałam deszcz wpadający do środka.\nCiężkie drzwi prawie nie dały się ruszyć z miejsca. Przeżyłam chwilę grozy, ale przypomniałam sobie o czerwonym przycisku. Przytrzymałam go przez chwilę, żeby drzwi otworzyły się na tyle, abym mogła stanąć w przejściu, zasłaniając widok. Patrzyłam w milczeniu.\nKlasa wyglądała jak scena zbrodni. Do środka wpadał deszcz, a raczej wlewał się nieprzerwanym strumieniem przez rozwalone okna (wszystkie szyby były zbite), pewnie wlewając się jedną z przekrzywionych przez wiatr rynien retencyjnych. Z tyłu słyszałam jęk blach, ustępujących pod naporem wody wlewającej się do Bezpiecznego Pokoju, a za oknem zobaczyłam wielką turbinę wiatrową, która złamała się i teraz leżała na ziemi. Wszystkie kolorowe klony zniknęły. Po prostu zniknęły, zdmuchnięte przez wiatr. Wyjrzałam przez południowe okno i zobaczyłam, że farba solarna odchodzi wielkimi pasami, jakby ktoś rozpiął zamek błyskawiczny, a styropian z ocieplenia latał dookoła jak nasiona dmuchawca. Zmusiłam się, żeby oderwać wzrok od widoku zniszczeń – mieliśmy ważniejsze rzeczy na głowie.\nKlasa zamieniła się w rwącą rzekę. Powywracane do góry nogami meble popłynęły na koniec pokoju. Prace, które wieszaliśmy na ścianach, pływały razem z pędzlami, drewnianymi modelami figur geometrycznych oraz innymi pomocami naukowymi. Wtem Kavi i Telise wślizgnęły się do środka\ni stanęły obok mnie. Koło nas przepłynęła drewniana noga od krzesła.\n– Jasna… – wyszeptała Kavi.\n– No tak – próbowałam się skupić. – Musimy szybko dobiec do drzwi i dostać się na dół – powiedziałam wysokim, mechanicznym tonem. – Musimy uważać na odłamki szyb. Musimy trzymać się za ręce i ustawić w linię.\nKavi i Telise przekazywały moją wiadomość dalej, a ja planowałam trasę do drzwi na końcu klasy. Obok przepływały kawałki szkła i elektroniki. Cholera. A co jeżeli porazi nas prąd? Nie no, przecież to jest niemożliwe – skarciłam się w duchu. Został wyłączony już przy pierwszej syrenie, poza tym już i tak stałam po łydki w wodzie, trzymając się kurczowo metalowych drzwi. Kurczowo, ponieważ w klasie wiał wiatr iście… no tak, iście huraganowy. Droga do celu wiodła koło dwóch solidnych kolumn. Dobrze, trzymają się mocno. No to jedziemy. Obróciłam się do tyłu i próbowałam zamknąć drzwi, ale teraz już się zablokowały na dobre. No dobra. Teraz nie mamy już wyjścia.\nTroje dziesięciolatków i troje dwunastolatków patrzyło na mnie z nadzieją, stojąc niemal po kolana w wodzie.\n– Dobra robota! To teraz tak: Telise, Ty będziesz strażą tylną – ustawiłam bliźniaki za sobą, potem Kavi, potem dziewczynka, potem Irenska, potem Telise. Nie mieliśmy żadnych szalików ani lin, którymi moglibyśmy się związać. – Złapcie mocno sąsiada za nadgarstek – poleciłam. Sprawdziłam każde połączenie – w ten sposób będziecie trzymać się mocniej, niż za dłonie. Nasza klasa jest jak rwący potok, a my musimy jakoś dotrzeć do tych drzwi na końcu. Zatrzymamy się przy pierwszej kolumnie, potem przy drugiej. Będziemy sobie pomagać. Musimy uważać, żeby nie porwał nas prąd. OK?\nDzieciaki pokiwały głowami.\n– Jak dotrzemy do drzwi to pobiegniemy do Bezpiecznego Pokoju na dole. Jasne? Wszyscy wiedzą, co robimy? Nie rozglądajcie się dokoła. Tak, wiem, że jest straszny bałagan, i ogarnięcie tego zajmie ekipie sprzątającej tydzień. Nie marnujmy czasu na rozglądanie się, OK?\nPokiwali głowami. Jeden z bliźniaków pociągnął nosem. Kavi ostentacyjnie przewróciła oczami.\n– Wieje silny wiatr, trzymajcie się! Poradzimy sobie, bo działamy jako zespół. Uda nam się.\nSpojrzałam znacząco na uczniów na końcu. Weszłam głębiej do klasy, prowadząc pierwszego z bliźniaków (Robiego? Roniego?). Zrobiłam krok do przodu, walcząc z zaskakująco silnym nurtem, potem obróciłam się, żeby podtrzymać mojego małego sąsiada, który potknął się wchodząc. Wiatr wpadał do środka przez rozbite okna, próbując nas zepchnąć w kierunku połamanych sof na końcu klasy. Miałam nadzieję, że razem z Kavi damy radę utrzymać bliźniaków na nogach. Miałam nadzieję, że Irenska nie wpadnie w panikę i nie pociągnie kogoś za sobą.\nDo pierwszej kolumny było jakieś dziesięć kroków. Przez cały czas miałam poczucie, że ciągnę Robiego za sobą. Wszyscy walczyli z nurtem, ale dawali radę utrzymać się na nogach. Kavi szarpnęła drugiego bliźniaka do góry – trochę za mocno, pomyślałam, ale najważniejsze, że działa. Telise wychodziła już z Bezpiecznego Pokoju. Pokazała mi podniesiony kciuk. Prześlizgnęłam się obok kolumny i jęknęłam cicho, kiedy coś mnie uderzyło w nogę. Kawałek szyby, dryfujący razem z odłamkiem drewnianej ramy. Odrzuciłam go na bok, rozglądając się wokół – miałam nadzieję, że nie pływało ich tam więcej. Potem ruszyłam do przodu, ciągnąc za sobą Robi.\nDotarliśmy do drugiej kolumny. Irenska raz się poślizgnęła, ale Telise ją podtrzymała, wypluwając wodę z ust, cała przemoczona. Wszystko w porządku. Młodsze dzieciaki dzielnie się trzymały, prąc do przodu z walecznymi minami. Byłam z nich dumna.\nW połowie drogi do drzwi Robi nagle zamarł i krzyknął. Odwróciłam się gwałtownie i zobaczyłam, że w wodzie dookoła niego pływa chmura krwi, a nurt spycha go na meble. Cholera! Puściłam jego rękę i podniosłam go, trzymając za nadgarstek jego brata. Ruszyliśmy dalej. Nacisnęłam przycisk drzwi wyjściowych, wskoczyłam do kolejnego pomieszczenia, i wciągałam razem z Kavi dzieciaki do środka, jedno po drugim. Nagle usłyszeliśmy krzyk i gwałtowny plusk – Telise się poślizgnęła i wpadła pod wodę. Popchnęłam młodsze dzieciaki w stronę Kavi i skoczyłam Telise na ratunek, ale wpadłam na Irenskę. Przyłożyła mi coś do tułowia – linę bezpieczeństwa przymocowaną koło drzwi. Próbowałam ją odepchnąć, ale zdałam sobie sprawę, że Irenska przywiązuje ją do mojego paska u spodni. Szybko kombinuje. Ruszyłam przez wodę do Telise.\nStopy i głowa Telise raz po raz wypływały na powierzchnię, kiedy kotłowała się razem z odłamkami w wodzie, a nurt znosił ją do tyłu. Widok byłby nawet zabawny, gdyby nie rozrzucone wszędzie kawałki szkła.\n– Obróć się! Wstań na kolana! – krzyczałam.\nTelise uderzyła w stertę tablic korkowych; pociągnęłam ją za rękę i pomogłam stanąć na nogi. Szybko sprawdziłam, czy jest cała i zdrowa, przewiązując ją liną w talii. Ramieniem podtrzymałam ją mocno za plecy.\n– Raz, dwa, trzy! – parliśmy razem do przodu, ostrożnie, skuleni, żeby nie przewrócił nas wiatr. Nurt ciskał w nas zabawkami i odłamkami korka.\nKavi wciągnęła nas do środka, uścisnęła na moment Telise, a potem próbowała zamknąć drzwi. Zobaczyłam, że lina jest przywiązana do poręczy. Szybko ją odwiązałam i trzymałam w ręku. Irenska pomogła młodszym dzieciom zejść na mokre półpiętro. Schody zamieniły się w wodospad. Wszyscy byli przemoczeni. Postanowiłam zmienić plan. W Bezpiecznym Pokoju nie było żadnych ubrań na zmianę, ale miałam je w swoim mieszkaniu.\n– Słuchajcie, zmiana planu! – krzyknęłam, gestem pokazując Kavi, żeby dała sobie spokój\nz drzwiami do pomieszczenia, które przed huraganem było naszą klasą. – Idziemy do mnie na piżamową imprezę!\nKiedy dotarliśmy do mojego mieszkania, zaprosiłam do nas Deszczową i jej drużynę i napisałam jej, co się stało z naszą piękną klasą. I z dachem. Postanowiła jednak zabrać swoją grupę do jej mieszkania na piątym piętrze. Powiadomiłyśmy rodziców i Jednostkę Ratunkową i wyruszyłyśmy w drogę. Robi nie zaciął się mocno, ale kciuki mocno krwawią nawet z drobnych ran. Udzieliłam mu pierwszej pomocy i obiecałam, że go dokładniej opatrzę po prysznicu. Mój Bezpieczny Pokój był zaraz obok łazienki. Dziewczynki umyły się najpierw, potem chłopcy.\nJabłuszko, moja ruda kotka, nigdy nie gardziła wolnymi miejscami na kolanach i darmowymi przytulaskami. Morale w drużynie szybko się poprawiło. Wymknęłam się do kuchni zrobić popcorn, pizzę i kakao, i przyniosłam dla każdego moje ubrania (za duże, ale przynajmniej suche) i ciepłe skarpetki.\nKiedy chłopcy się ubrali, a na kciuku Robiego pojawił się turban z opatrunku, zdałam sobie sprawę, że trochę mi słabo. Musiałam usiąść, żeby nie stracić równowagi. To pewnie ze stresu, pomyślałam, ale Kavi podeszła do mnie, złapała za podbródek, i podniosła głowę do góry.\n– Jesteś cała blada – powiedziała – Jesteś przemoczona i zmarznięta. Marsz pod prysznic.\n– Muszę zostać z…\n– …bo Cię tam siłą wrzucę! – zarządziła, wskazując palcem łazienkę. Wyglądała jak moja matka.\n– Jestem odpowiedzialna za…\nU boku Kavi pojawiły się Irenska i Telise.\n– Poradzimy sobie – powiedziała Telise.\n– Musisz się ogrzać – dodała Irenska. – Cała się trzęsiesz.\n– Mamy twoje jedzenie. I twojego kota. Damy sobie radę. Leć! – powiedziała Kavi, wsuwając do ust kawałek pizzy.\nPotrząsnęłam głową, a potem przypomniałam sobie, że w łazience mam tabletki przeciwbólowe.\n– Dobra, dziesięć minut – powiedziałam stanowczym tonem. – Nie wypuszczajcie nikogo\nz pokoju. Jak będziecie mnie potrzebować, zapukajcie w drzwi.\nDalej czułam się słabo. Weszłam pod prysznic, puściłam cudownie ciepłą wodę i zdjęłam przemoczone ubrania. Kiedy ciepła woda spływała mi po zimnej szyi, czułam się jak w niebie. Rozkoszowałam się tym uczuciem przez chwilę – potem zdałam sobie sprawę, że coś jest nie tak. Odkryłam, skąd w wodzie wzięła się krew – z rany w mojej łydce.\nZakręciłam wodę, owinęłam się suchym ręcznikiem i usiadłam na podłodze, żeby obejrzeć nogę. Nie było aż tak źle. Za dobrze też nie. Przydałyby mi się plastry z klejem chirurgicznym, które trzymałam w szufladzie…\nMinutę później Kavi owinęła moje ramiona suchym ręcznikiem i przyłożyła mokry do rany.\n– Skąd wiedziałaś? – zapytałam.\n– Pamiętam chmurę krwi, którą widziałam w wodzie, a rana Robiego jest za mała. Siedź cicho. – drzwi otworzyły się ponownie i do łazienki wślizgnęła się Irenska z apteczką.\n– Trochę długo Ci z tym zeszło – warknęła Kavi.\n– Dziewczyny, nie powinnyście… – zaczęłam.\n– Zatkam jej usta. A ty załóż jej ten opatrunek – powiedziała Kavi.\n– Nie jest tak łatwo je założyć, trzeba mocno – szepnęła Irenska do Kavi – Przytrzymaj ją.\n– Nie ma problemu – powiedziała Kavi.\nKavi przytrzymała mi nogę z zadziwiającą siłą. Zaraz, ile te dzieci mają lat? I kto tu jest nauczycielem? Zamknęłam oczy i przytuliłam się do ręczników, kiedy Irenska opatrywała mi nogę. Chyba zostanie lekarką.\nOgrzani i w suchych ubraniach przysunęliśmy się do siebie, żeby oglądać holofilmy o uroczych kotkach i pieskach ratujących świat. Siedem dłoni głaskało Jabłuszko. Wszystko było jak powinno być.\nIrenska, Telise i Kavi były świetnymi niańkami – sprawnie rozdzielały koce i opowiadały młodszym dzieciom kawały, kiedy te zaczynały się stresować. Irenska zrobiła mi słabą herbatę i od czasu do czasu sprawdzała moją nogę, trochę się przy tym rządząc. Chyba podłapała to u Kavi.\nŻadnemu z rodziców nie udało się dotrzeć przed świtem. Zanim przybyli, już od dawna spaliśmy w najlepsze; dzieci zbiły się w kulkę z Jabłuszkiem na górze – wyglądały jak gromadka kociąt.\nPo przygodzie z huraganem Hannis pomiędzy Telise, Kavi oraz Irenską wywiązała się nić sympatii. Ta ostatnia nie była już taka nieśmiała. Częściej się zgłaszała na zajęciach. Kavi była jakaś cichsza i spokojniejsza. Nie robiła już nikomu krzywdy „przez przypadek” i nikt nie musiał przez nią więcej płakać. Może inni uczniowie tego nie zauważyli, ale ja tak. Kavi dalej sędziowała – sama chciała. Telise, Kavi oraz Irenska zrobiły razem świetny projekt na zajęcia z przyrody. Zanim skończyłyśmy przygotowywać prezenty na Przesilenie, zaobserwowałam więcej oznak, że coś się zmieniło. W czasie pierwszego meczu fiscusa na hali Telise krzyknęła „wszyscy są równi!” (chyba chodziło o to, żeby ktoś jej podał piłkę).\nUśmiechnęłam się. To była główna Zasada naszej cywilizacji. Tak niewiele społeczeństw naprawdę wierzyło w równe prawa dla wszystkich. Irokezi i starożytni Grecy byli najbliżej.\nOstatniego popołudnia przed przerwą przesileniową spakowaliśmy ich kartki z życzeniami i drobne prezenty. Przeglądałam je, zastanawiając się, ile jeszcze zimy przed nami. Moja coroczna przesileniowa wycieczka na wyżynę w hrabstwie Haliburton oznaczała dla mnie bieganie na nartach i jeżdżenie na łyżwach po jeziorze. Zabierałam ze sobą Syrenkę. Będzie jej się podobać, i musi w końcu kiedyś poznać moją rodzinę.\nJedna kartka przykuła moją uwagę. Kavi napisała: Dzięki, że mnie nie skreśliłaś.\nZastanawiałam się, co się stało z moją klasową łobuziarą, Kirsty. I z Marli, jej ofiarą? Wyszukałam je na opasce. O Kirsty nic nie wiadomo, ale Marli jest teraz astropilotką, ma dwójkę dzieci, i mieszka niedaleko ruchliwego kosmodromu w Saskatoon.\nSpojrzałam na kartkę od Kavi z uśmiechem i zamknęłam ją.\n– Ferie zimowe! – powiedziałam, i ruszyłam raźnym krokiem w stronę wyjścia.\n10-letni uczniowie Jerri Jerreat walczyli ubiegłego roku  o zakazanie wyrobów plastikowych jednorazowego użytku. Ekologia jest jednym z głównych tematów jej opowiadań, które ukazały się między innymi w Ottawa Arts Review, Yale Review Online, a także w Nevertheless: Tesseracts 21 oraz Glass and Gardens: Solarpunk Summers. Mieszka pod panelami słonecznymi niedaleko Kingston w Ontario. www.jerrijerreat.com\nTłumaczenie opublikowane za zgodą autorki. Wszystkie prawa zastrzeżone.\nOpublikowane w 21 sierpnia 2020 5 września 2020\nCo to jest Fikcja Klimatyczna (Climate Fiction, Cli-Fi)?\nClimate Fiction to odmiana literatury i filmu, w której akcja rozgrywa się zwykle, choć nie zawsze, w świecie naznaczonym przez skutki spowodowanej przez człowieka katastrofy klimatycznej. Bardzo często climate fiction przyjmuje formę dystopii.\nPolska młodzież jest w znacznej mierze przekonana, że ocieplenie klimatu jest spowodowane działalnością ludzką, szczególnie spalaniem paliw kopalnych w celu pozyskania energii. Jednak nie wydaje się, żeby polska młodzież uważała katastrofę klimatyczną za sprawę bardzo pilną. Oczywiście, istnieją klimatyczne ruchy społeczne, na przykład MSK, ale stopień zaangażowania polskiej młodzieży w te ruchy nie jest wysoki. Jakoś to będzie – mówią. Ktoś tam, gdzieś tam się tym zajmuje. Bez spiny.\nDo zbiorowej świadomości młodzieży musi dotrzeć fakt, że jeśli nie powstrzymamy katastrofy klimatycznej, to skutki będą naprawdę apokaliptyczne. To jest strach. Jednak strach może paraliżować i zniechęcać do działania. Dlatego oprócz wizji dystopijnych potrzebna jest jakaś pozytywna wizja przyszłości. To jest nadzieja. Tylko połączenie strachu z nadzieją może doprowadzić do zmiany. Potrzebujemy obu rzeczy na raz. Jednak bardziej niż strachu, potrzebujemy eutopii, jako miejsca idealnego dobrobytu, jako praktycznej aspiracji. Nie utopii, która z definicji jest niemożliwą koncepcją.\nLiczymy na to, że Konkurs Literacki Fikcji Klimatycznej pobudzi wyobraźnię młodzieży w poszukiwaniu eutopii.\nPrzykładem climate fiction łączącego dystopię i utopię, strach i nadzieję, jest książeczka Naomi Oreskes i Erika Conwaya pod tytułem Upadek cywilizacji zachodniej. Spojrzenie z przyszłości.


Planowane na początek przyszłego roku zmiany w prawie podatkowym ograniczą możliwości korzystnych podatkowo działań prowadzonych przez przedsiębiorców - podkreślają eksperci. Proponowane przepisy mają uszczelnić system podatkowy i zwiększyć wpływy do budżetu. Dla przedsiębiorców mogą jednak oznaczać dodatkowe obowiązki i koszty, a niewłaściwy sposób wprowadzenia zmian może spowodować odpływ inwestycji z Polski. [więcej]\nBrytyjska firma bukmacherska Ladbrokes jest zainteresowana powrotem na polski rynek. Jej przedstawiciele podkreślają jednak, że niezbędna jest jednak zmiana ustawy hazardowej oraz zmiana sposobu opodatkowania. Dla całego rynku korzystne byłoby wprowadzenie wspólnych europejskich przepisów, które zniosłyby wymogi rejestracji w poszczególnych krajach. [więcej]\nNa rozliczenie się z urzędem skarbowym został tylko jeden dzień. Ci, którzy zeznanie już złożyli, powinni sprawdzić, czy nie ma w nim żadnej pomyłki. Korekta zeznania podatkowego powinna zostać złożona możliwie jak najszybciej - złożenie jej do końca okresu rozliczeniowego nie powoduje żadnych negatywnych konsekwencji. [więcej]\nJuż tylko kilka dni zostało na rozliczenie się z fiskusem. Osoby, które nawet część swoich dochodów osiągnęły za granicą, powinny pamiętać, że choć podlegają opodatkowaniu w kraju, w którym osiągnęły dochody, to zobowiązane są także do rozliczenia się z urzędem skarbowym w Polsce. Nie oznacza to jednak, że będą zmuszone zapłacić podwójny podatek. [więcej]\nChoć ulga internetowa nadal istnieje, to znacznie mniejsza liczba podatników będzie mogła z niej skorzystać. Prawo to przysługuje w tym roku tylko tym, którzy jeszcze nigdy nie odliczali ulgi na internet lub w ubiegłym roku skorzystali z tego prawa po raz pierwszy. Zmianie nie uległy natomiast ani wysokość ulgi, ani dokumenty, jakimi należy dysponować. [więcej]\n- Im szybciej złożymy zeznanie, tym szybciej otrzymamy zwrot ewentualnej nadpłaty, której maksymalny termin zwrotu to trzy miesiące - mówi agencji informacyjnej Newseria Biznes Piotr Baraniak, doradca podatkowy z Kancelarii Ożóg i Wspólnicy. [więcej]\nRodzice, którzy faktycznie samotnie wychowują dzieci, mają prawo do wspólnego rozliczenia z nimi, co umożliwia pomniejszenie ich podatku. Prawo do tego przysługuje rodzicom dzieci do 18. roku życia lub do 25. [więcej]\nCztery tygodnie pozostały do rozliczenia się z fiskusem. W tym roku obowiązują nowe zasady naliczania ulgi prorodzinnej. Zyskali na tym rodzice, którzy mają troje i więcej dzieci, ale straciły osoby wychowujące jedno dziecko i mające wysokie zarobki. [więcej]