LV BET to najlepszy bukmacher w Polsce? | Poker online\nPoker online Bukmacherzy LV BET to najlepszy bukmacher w Polsce?\nLV BET to najlepszy bukmacher w Polsce?\nFirma bukmacherska LV BET to jeden z głównych graczy na polskim rynku zakładów wzajemnych online. W poniższym artykule opisujemy najważniejsze elementy jego oferty. Dzięki lekturze tego artykułu każdy fan zakładów bukmacherskich zyska szeroką wiedzę odnośnie LV BET i uzyska odpowiedź na pytanie: czy warto zarejestrować się w LV BET?\nPolski bukmacher internetowy LV BET – Co oferuje? jakie bonusy i promocje?\nNa pierwszy rzut oka można zauważyć, że strona internetowa bukmachera LV BET została przygotowana przez sztab profesjonalistów znających się na swoim fachu. Dominują na niej kolory czerni, które uzupełnione są motywami białymi i żółtymi. Na stronie internetowej bukmachera LV BET bez żadnych problemów można znaleźć informacje odnośnie oferowanych dyscyplin, promocji, kodów bonusowych, virtuali czy zakładów na żywo.\nWarto to podkreślić, gdyż nie wszyscy bukmacherzy w Polsce mogą się pochwalić tak udaną wersją strony www. Jedynie STS czy Betclic równają się z tym co oferuje LV BET pod tym kątem. Niezwykle przejrzysty jest również proces rejestracji. Strona internetowa bukmachera LV BET jest naprawdę przyzwoita – tylko tak dalej!\nWarto wiedzieć, że bukmacher LV BET ma w swojej ofercie około 40 dyscyplin do obstawiania – w porównaniu z niektórymi bukmacherami jest to naprawdę bardzo dobry wynik. Są u niego zarówno dyscypliny bardzo popularne (piłka nożna, siatkówka, koszykówka, tenis) jak i te cieszące się wśród typerów mniejszą popularnością (piłka wodna, hurling rzutki, biathlon). Doświadczeni typerzy z pewnością będą usatysfakcjonowani z liczby zdarzeń, która jest dostępna w LV BET.\nW przypadku piłki nożnej w LV BET rynki zdarzeń wynoszą około 170, tenisa 30, a w przypadku koszykówki 70. Młodsi gracze będą z kolei zadowoleni z tego, że bukmacher LV BET mocno pracuje nad rozwijaniem oferty e-sportów. Wiele osób wskazuje, że e-sporty to przyszłość zakładów bukmacherskich, które warto mocno rozwijać. W LV BET gracze mogą obstawiać rozgrywki z gier takich jak Counter Strike, DOT czy League of Legends. Nikt z typerów nie będzie miał również w LV BET jakichkolwiek problemów z obstawieniem niezwykle popularnych w Polsce walk MMA (UFC oraz polskiego KSW) jak i bijących rekordy popularności skoków narciarskich.\nJak wygląda liczba dostępnych lig u bukmachera LV BET? Także ona wygląda naprawdę bardzo przyzwoicie. U tego bukmachera można nawet obstawić czwartą ligę niemiecką czy siódmą ligę angielską – to dobitnie pokazuje, jak rozległa jest oferta przygotowana przez LV BET. Na minus tej firmy bukmacherskiej działa jednak fakt, że spośród polskich lig dostępne są wyłącznie dwie. Warto jednak wspomnieć, że LV BET ma również zakłady specjalne na wydarzenia ligowe – mowa tu o zakładach na przykład na zwycięzcę Ekstraklasy oraz poszczególnych lig.\nBukmacher LV BET dba również o tych, którzy lubią obstawiać nie tylko rozgrywki sportowe, ale także te dotyczące rozrywki czy polityki. W LV BET są dostępne zakłady na wydarzenia z zakresu m.in. polityki, rozrywki oraz kultury. Wśród przykładowych zakładów można wymienić chociażby Telekamery, Fryderyki, wyniki wyborów parlamentarnych w poszczególnych krajach świata itd. LV BET to także bukmacher, który oferuje swoim zarejestrowanym użytkownikom dostęp do bardzo atrakcyjnej opcji cash outu. Na czym ona polega? Umożliwia ona otrzymanie częściowej lub pełnej stawki przed zakończeniem obstawianego spotkania. Ten fakt działa bardzo mocno na korzyść bukmachera LV BET!\nOferta sportów wirtualnych w LV BET\nSporty wirtualne to kolejny element oferty bukmachera LV BET, który stoi na naprawdę dobrym poziomie. Ma on do zaoferowania aż siedem, czyli najwięcej wirtualnych dyscyplin. Typerzy zarejestrowani u bukmachera LV BET mogą obstawiać wyścigi koni, chartów, kolarstwo, wyścigi kłusaków, żużel oraz tenis. Rynki zdarzeń także prezentują się bardzo dobrze. Warto wspomnieć, że jest ich mniej więcej 15 w meczach piłkarskich i tenisowych oraz po kilka w przypadku wyżej wymienionych wyścigów.\nAktualna oferta darmowych bonusów na www.lvbet.pl\nNa uwagę zwraca również fakt, że jakość generowanych przez bukmachera spotkań jest naprawdę dobra, szczególnie w przypadku wyścigów psów oraz koni.\nNastępny artykułJak umiejętnie zarządzać swoimi środkami na zakłady bukmacherskie?


Samsung Galaxy J7+ oficjalnie. Podwójny aparat nie tylko dla Note'a 8 | Komórkomania.pl\nSamsung podwójne aparaty instalował będzie nie tylko w topowych modelach jak Galaxy Note 8. Dodatek ten trafił właśnie do nowej wersji popularnego średniaka południowokoreańskiej firmy, czyli Galaxy J7 (2017). Co trzeba wiedzieć o modelu Samsung Galaxy J7+?\nSamsung bez wielkiego rozgłosu wprowadził niedawno modele Galaxy J7 Pro i J7 Max, a teraz dołączył do nich kolejny przedstawiciel tej linii. Galaxy J7+ został po cichu wprowadzony na tajlandzkim rynku, gdzie na sklepowych półkach ma być dostępny już od 15 września.\nCzym ma wyróżniać się to urządzenie? Zanim odpowiem, warto rzucić okiem na porównanie specyfikacji nowości i dostępnych już urządzeń z tej serii:\nSamsung Galaxy J Samsung Galaxy J Samsung Galaxy J Samsung Galaxy J\nSmartfon ze średniej półki Smartfon ze średniej półki Smartfon ze średniej półki Smartfon ze średniej półki\nSamsung Experience Samsung Experience Samsung Experience Samsung Experience\n5.5 cali 5.5 cali 5.5 cali 5.7 cali\n1920 x 1080 1920 x 1080 1920 x 1080 pikseli 1920 x 1080 pikseli\n401 ppi 401 ppi 401 ppi 386 ppi\nMediaTek Helio P20 Samsung Exynos 7870 Samsung Exynos 7870 MediaTek Helio P20\nośmiordzeniowy, 8 x Cortex-A53 2,39 GHz ośmiordzeniowy, 8 x Cortex-A53 1,6 GHz ośmiordzeniowy, 8 x Cortex-A53 1,6 GHz ośmiordzeniowy, 8 x Cortex-A53 1,6 GHz\nARM Mali-T880 MP2 ARM Mali-T830 MP2 ARM Mali-T830 MP2 ARM Mali-T880 MP2\n4 GB RAM 3 GB RAM 3 GB RAM 4 GB RAM\nf/1,7 f/1,7 f/1,7 f/1,7\npojedyncza pojedyncza pojedyncza pojedyncza\ndetekcja fazy detekcja fazy detekcja fazy detekcja fazy\n16 Mpix 13 Mpix 13 Mpix 13 Mpix\nkat. 4 kat. 6 kat. 6 kat. 4\n802.11 b/g/n 802.11 a/b/g/n/ac 802.11 a/b/g/n/ac 802.11 b/g/n\n4.1, A2DP, LE 4.1, A2DP, LE 4.1, A2DP, LE 4.1, A2DP, LE\nGPS/A-GPS/GLONASS/Beidou GPS/A-GPS/GLONASS/Beidou GPS/A-GPS/GLONASS/Beidou GPS/A-GPS/GLONASS/Beidou\nakcelerometr, żyroskop, zbliżeniowy, oświetlenia, cyfrowy kompas akcelerometr, żyroskop, zbliżeniowy, oświetlenia, cyfrowy kompas akcelerometr, żyroskop, zbliżeniowy, oświetlenia, cyfrowy kompas akcelerometr, żyroskop, zbliżeniowy, oświetlenia, cyfrowy kompas\n152,4 x 74,7 x 7,9 mm 152,4 x 74,7 x 7,8 mm\n3000 mAh 3600 mAh 3600 mAh 3300 mAh\nGalaxy J7+ z podwójnym aparatem\nGalaxy J7+ na tle innych średników Samsunga ma wyróżniać się podwójnym aparatem. Moduł główny ma sensor 13 Mpix i jasną optykę f/1,7, a więc jest to identyczne rozwiązanie, jak w innych wersjach Galaxy J7 (2017). Dopełnieniem jest moduł 5 Mpix z obiektywem f/1,9.\nDrugi sensor wykorzystywany będzie głównie do zbierania dodatkowych informacji o głębi, które posłużą do precyzyjnego nakładania efektów, jak bokeh (rozmycie tła). Samsung odświeżył też nieco przedni aparat, który ma teraz 16 Mpix, a nie 13 Mpix. Na tym zmiany się nie kończą.\nBędzie nieco szybszy niż J7 (2017)\nNowość z podwójnym aparatem wyposażona została w 5,5-calowy ekran Super AMOLED FullHD, a więc panel ze standardowej wersji urządzenia. Samsung wykorzystał jednak inny układ, na którym wcześniej oparto Galaxy J7 Max.\nSamsung Galaxy J7+ z Helio P20\nOznacza to, że Galaxy J7+ na tle Galaxy J7 (2017) odznacza się:\nszybszym układem — rdzenie Cortex-A53 o taktowaniu do 2,39 GHz w Helio P20 vs 1,6 GHz w Exynos 7870;\nbardziej wydajną grafiką ARM — Mali-T880 MP2 vs Mali-T830 MP2;\nwiększą pamięcią operacyjną RAM — 4 GB vs 3 GB (LPDDR3);\nwiększą pamięcią na dane — kości 32 GB vs 16 GB.\nSzkoda jedynie, że dodanie podwójnego aparatu pociągnęło za sobą konieczność zmniejszenia pojemności baterii. Ta w Galaxy J7+ ma 3000 mAh - odczuwalnie mniej niż w Galaxy J7 (2017), który ma ogniwo o 600 mAh większe.\nGalaxy J7+ w pierwszej kolejności ma trafić na tajlandzki rynek, gdzie wyceniony jest na 12 900 bahtów tajskich, co po przeliczeniu daje jakieś 1390 zł. Będzie to więc najdroższy z wprowadzonych w tym roku modeli J7.\nNie będzie to jednak nasz problem. Z naszych informacji wynika, że wariant ten przygotowany został z myślą o azjatyckich rynkach i nie ma co liczyć na jego pojawianie się w Polsce.\nSamsung Galaxy J7 (2017)Samsung Galaxy J7+SamsungMediaTek Helio P20Smartfon ze średniej półkiSmartfon z podwójnym aparatemPodwójny aparatSamsung Galaxy J7 ProSamsung Galaxy J7\nKomórkowe domino jakiego jeszcze nie było! [wideo] Następca Nokii N93i dopiero po roku 2010 vivo Xplay6, czyli co wyjdzie z połączenia iPhone'a 7 Plus i Samsunga Galaxy Note'a 7 5 lat temu Huawei dostarczył na rynek 3 mln smartfonów. W 2015 było ich ponad 30 razy więcej Apple wprowadzi na rynek dwa nowe iPhone'y? Motorola EX130 - nowa komórka z dwoma wyświetlaczami Huawei Nexus pojawił się na dokładnym renderze. Aktualizacja: jest i zdjęcie Nexusa LG Wyciekły zdjęcia Samsunga i8700 z Windows Phone 7 Tydzień w krzywym zwierciadle: nie stać Cię na smartfona z Androidem? Kup iPhone'a Test szybkości mobilnych przeglądarek (wideo) CEO Archosa myślał, że jego telefon jest wodoszczelny i utopił go podczas prezentacji LG G5 SE w Polsce. Uważaj, którą wersję flagowca kupujesz!\nMotorola razr oficjalnie. Widzieliśmy nową klapkę ze składanym ekranem Huawei Y9s z usługami Google'a oficjalnie. Oto sposób Huaweia na ominięcie bana Trumpa Lenovoe Z6 Pro - najtańszy smartfon obsługujący 5G już zapowiedziany Samsung Galaxy A71: kolejny przedstawiciel serii A na wizualizacjach


Zakaz handlu wieczorową porą? Jest pomysł wprowadzenia ograniczeń - 4FUN.TV\n14 paź 2021 4FUN.TV | #wiadomości\nO pomyśle wprowadzenia "zakazu handlu wieczorową porą" poinformowało Radio Zet. Ograniczenia proponuje pomysłodawca zakazu handlu w niedziele.\nSklepy w tygodniu otwarte krócej?\nAlfred Bujara, szef sekcji handlowej NSZZ Solidarność, uważa, że sklepy nie powinny być otwarte do późnych godzin i chce skrócić godziny działalności sklepów w dni powszednie.\nPrzecież na Zachodzie i w Europie Środkowej są ograniczone możliwości otwarcia sklepów. U nas nie. Tam po godzinie w niektórych krajach 20, w niektórych 21, może się otworzyć tylko malutki sklep. O 18.30, teraz o 19, jak państwo wiecie, w Brukseli sklepy się zamykają. U nas mogą handlować nawet i całą noc – mówił Alfred Bujara na posiedzeniu Parlamentarnego Zespołu na rzecz Rozwoju i Promocji Polskiego Handlu.\nSzef sekcji handlowej NSZZ Solidarność argumentuje, że pracownicy dyskontów i hipermarketów są przemęczeni, a jednym z powodów ma być fakt, że podczas pandemii koronawirusa wiele sklepów wydłużyło godziny pracy czasowo lub na stałe.\nPropozycja Alfreda Bujary nie spotkała się z poparciem.\nNie popieramy tego pomysłu, to zła propozycja. Wydłużone godziny pracy to wyjście naprzeciw oczekiwaniom konsumentów. Szczególnie w okresie pandemii, gdy bezpieczeństwo i komfort klientów są szczególnie ważne, istotna jest możliwość zrobienia zakupów w wygodnej dla konsumenta porze dnia – mówiła Renata Juszkiewicz, prezes Polskiej Organizacji Handlu i Dystrybucji.\nAbsolutnie jesteśmy przeciwni tego rodzaju pomysłom. Polacy przyzwyczaili się do tego, że mogą zrobić zakupy również w godzinach wieczornych, co wynika między innymi z trybu życia, zwłaszcza w większych aglomeracjach. Jako PIH bardzo wyraźnie krytykowaliśmy kwestię ograniczeń możliwości zakupów w godzinach wieczornych przy okazji wprowadzania nocnej prohibicji, która weszła w życie kilka lat temu i obowiązuje w niektórych gminach – cytuje dyrektora generalnego i wiceprezesa Polskiej Izby Handlu, Macieja Ptaszyńskiego, Radio Zet.


naprawienia szkody poprzez zwrot poniesionych kosztów przewozu, pokrycie dodatkowych udokumentowanych strat materialnych lub odszkodowania w innej formie zgodnej z profilem działalności Przewoźnika – reklamację składa się w ciągu jednego roku licząc od chwili uzyskania przez osobę uprawnioną wiadomości;\nniewykonania lub nienależytego wykonania umowy przewozu – reklamację składa się nie później niż przed upływem jednego roku od daty zdarzenia;\nudowodnienia, że w dniu przejazdu pociągiem Przewoźnika Podróżny posiadał ważny dokument przewozu lub dokument poświadczający, w związku z brakiem którego wystawiono mu bilet w pociągu – reklamację składa się nie później niż w terminie 7 dni od dnia wydania biletu w pociągu, nie wliczając dnia wystawienia biletu;\nprzypadku, gdy Podróżny nie zgadza się z treścią wezwania i może udowodnić, że posiada ważny dokument przewozu (bilet) lub dokument poświadczający, których brak został stwierdzony w czasie kontroli dokumentów przewozu w pociągu – reklamację składa się nie później niż w terminie 3 m-cy od dnia otrzymania wezwania;\nwezwań do zapłaty w przypadkach innych niż wskazanych powyżej – reklamację składa się nie później niż w terminie 3 m-cy od dnia otrzymania wezwania.\nZa dzień wniesienia reklamacji uważa się datę stempla pocztowego (jeżeli reklamacja wnoszona jest drogą pocztową) lub datę wpływu reklamacji do przewoźnika (jeżeli jest ona wnoszona osobiście lub drogą elektroniczną).\nprzesyłką pocztową za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe na adres: „Łódzka Kolej Aglomeracyjna” spółka z o. o., Al. Piłsudskiego 12, 90-051 Łódź.\nReklamacje w związku z wystawionymi wezwaniami do zapłaty, oprócz w/w danych, powinny zawierać serię i numer każdego z wystawionych wezwań do zapłaty.\n1. 2017-03-30 11:45 Małgorzata Olszewska 2040 otwórz\n2. 2019-05-22 10:55 Małgorzata Olszewska 825 otwórz\n3. 2019-09-19 10:34 Małgorzata Olszewska 687 otwórz\n4. 2020-06-15 11:46 Małgorzata Olszewska 240 otwórz\n5. 2020-06-15 14:34 Małgorzata Olszewska 247 otwórz\n6. 2020-06-15 14:39 Małgorzata Olszewska 244 otwórz\n7. 2020-06-15 15:04 Małgorzata Olszewska 315 otwórz\n8. 2020-08-31 11:37 Małgorzata Olszewska 221 otwórz\n9. 2020-08-31 11:46 Małgorzata Olszewska 432 otwórz\n10. 2021-08-09 14:33 Małgorzata Olszewska 216 otwórz


Żużel. Ostafiński z Hynkiem biorą się za łby: Duński czołg, Zmarzlik krok od złota i transferowe gry Łagutą - Sport WP SportoweFakty\nRedakcja 22 Września 2019, 11:15\nDariusz Ostafiński i Kamil Hynek o Grand Prix, lidze i transferowej giełdzie. - Co ty wiesz o Łagucie - zdaje się pytać Ostafiński, bo też Rosjanin, choć Motor jest pewny, że ma go na kolejny sezon, jest mocno obecny w kontraktowych spekulacjach.\nDariusz Ostafiński, WP SportoweFakty: Przewaga Zmarzlika po rundzie w Cardiff stopniała z 9 do 7 punktów. Twoim zdaniem wystarczy?\nKamil Hynek, WP SportoweFakty: Musiałby wydarzyć się jakiś kataklizm, żeby Zmarzlik nie został trzecim polskim mistrzem świata. Okoliczności są sprzyjające. Niezła zaliczka, w perspektywie koronacja u siebie w domu. Chociaż z drugiej strony, nie potrafię jeszcze rozgryźć tego Bartka, czy on naprawdę nauczył się już wytrzymywać ciśnienie w najważniejszych momentach. Toruń będzie prawdziwym testem.\nHynek: Na Motoarenie przynajmniej dla mnie okaże się, czy przeszedł drogę z chłopca do mężczyzny.\nOstafiński: Cardiff nie miało nic wspólnego z ciśnieniem. Zdaje się, że w finale Madsen oszukał sędziego na starcie i Zmarzlik na tym stracił. Dobrze, że dojechał trzeci, bo w tej sytuacji więcej niż punkt nie dało się zrobić. Swoją drogą, to już jest irytujące, że w Grand Prix arbitrzy dają się nabierać na czołganie Leona pod taśmą. Dobrze, że w PGE Ekstralidze są warningi i takie wyczulenie na te sytuacje.\nCzytaj także: Madsen najlepszy w Grand Prix w czołganiu pod taśmą\nHynek: Rzeczywiście po tym sezonie Madsen mógłby napisać biografię "ja czołgista". Duńczyk w ostatnich latach nabrał dużego cwaniactwa. To wynika też z pewności siebie. Jak idzie, jak masz szybki sprzęt pod czterema literami, to czujesz, że wolno ci więcej.\nHynek: A co do warningów, no i co, że są? Mówi się, że Madsen oszukuje sędziów praktycznie w każdym wyścigu, a kojarzysz jakieś jego wykluczenie wynikające z dwóch ostrzeżeń?\nOstafiński: Nie kojarzę, ale też przeważnie jest tak, że po pierwszym ostrzeżeniu Madsen mocno się pilnuje. I żeby było jasne, to ja nie mam żadnych pretensji do niego, ale do sędziów, którzy tego nie wychwytują. W ogóle to głupio wygląda, jak sędzia z Danii puszcza rodaka w finale tak jak puszcza.\nHynek: Teorie spiskowe zawsze są chwytliwym tematem. Nigdy od nich nie uciekniemy, ale widzę pewien złoty środek. Rozwiązanie jest dość proste. Jeśli chcemy ograniczyć ryzyko konfliktu interesów i pomocy rodakowi na wieżyczce, niech organizatorzy wyznaczają takich sędziów np. na dwie ostatnie rundy, żeby nie rodzić spekulacji. Zamiast Polaka, Duńczyka, dać kogoś z Wielkiej Brytanii, Niemiec, Szwecji. Chyba nie trzeba nad tym za długo dumać.\nOstafiński: To, co mówisz, to jest oczywista oczywistość.\nOstafiński: Poza wszystkim ja nie twierdzę, że to była pomoc. To mógł być zwykły błąd. Chodzi o to, że ten błąd wypaczył wyniki finału, bo Madsen przez ukradzione metry tak zamknął Zmarzlika, że ten nie był w stanie zrobić na łuku niczego konstruktywnego i musiał się pogodzić z trzecim miejscem. Słabe to było i tyle. To samo bym powiedział, gdyby to Zmarzlik się czołgał i zyskał na tym dodatkowe punkty. Nie pierwszy raz przekonaliśmy się o tym, że sędziowanie w GP jest raczej kiepskie.\nOstafiński: Zostawmy jednak GP, choć ostatnia ligowa niedziela nie zwiastuje wielkich emocji. Chyba, że masz inne zdanie, że będą się działy cuda.\nHynek: Michał Łopaciński w czwartkowym Magazynie Bez Hamulców powiedział, żeby jeszcze nie zamykać finału. Między wierszami liczył na cuda, wracając do wydarzeń z Bydgoszcz. Wyraźnie nie opuszczał go dobry humor, choć potrafię sobie wyobrazić porażkę Unii i stypę na Smoczyku. Zaraz potem się jednak budzę. Swoją drogą byłby niezły cyrk, gdyby na koniec chyba raczej mocno średniego sezonu, biorąc pod uwagę emocje, Sparta sprawiła mega sensację i wydarła to złoto. Tego dnia Leszno długo by nie zapomniało.\nOstafiński: Masz bujną wyobraźnię, dlatego proponuję, żebyśmy pogadali o Grigoriju Łagucie, bo wokół niego rozpętała się prawdziwa burza. Prezes Motoru mówi, że jest spokojny o to, że Łaguta zostanie, ale wiele osób w to wątpi. Krzysztof Cugowski i Leszek Tilllinger nie uwierzą, dopóki nie zobaczą.\nHynek: E tam, od razu bujną. Kołodziej i Sajfutdinow nie docierają na czas, jednego juniora zamykają na dwie godziny w toalecie i po robocie.\nHynek: W ogóle, to jesteś w niezłej formie z rana. Chyba poleciały już te dwie kawy, bo niesłychanie skaczesz dziś z kwiatka kwiatek. Co do Łaguty, podzielam opinię. Dopóki nie podpisze papierka, nic nie jest pewne, to raz. A dwa, da się słyszeć głosy, że nadal chętnie proponuje swoje usługi w innych klubach. To ciekawe, że gość tyle razy zrobił z gęby cholewę, oburzamy się na jego zachowanie, wręcz nawołujemy, żeby środowisko odstawiło Łagutę na boczny tor, a prezesi i tak biegają za nim z wywieszonym jęzorem.\nOstafiński: Dobrych zawodników jest mało i to tłumaczy zachowanie prezesów. Natomiast Łaguta stracił wiele miesięcy jazdy przez doping i jakoś musi to sobie powetować. Prezesi, z którymi rozmawiałem, mówią, że cena wynosi 900 tysięcy za podpis i 8 tysięcy za punkt. Bardzo dużo mówi się też o tym, że mimo wszystko o Łagutę może zawalczyć Falubaz. Z drugiej strony prezes Adam Goliński oficjalnie zaprzecza, a rzekomo w środę zielonogórzanie doszli do porozumienia z Antonio Lindbaeckiem.\nOstafiński: Zastanawiam się tylko, czy właściciel Falubazu to kupi? Jak wytłumaczyć, że zamieniamy trzykrotnego mistrza świata na faceta, który ma potencjał, ale nic wielkiego dotąd nie osiągnął?\nHynek: Też nie rozumiem tej roszady. Jeżeli zespół zachowa ten sam kształt, a jedyna zmiana to ta Lindbaecka na Pedersena, to zamiast wzmacniać się, on się osłabia.\nHynek: Stawiam jednak taki wniosek, że skoro idziemy w stosunkowo taniego Szweda, a jest kasa na armatę, to działanie idzie w kierunku ściągnięcia mocnego Polaka w miejsce Protasiewicza. Też tak to rozumiesz?\nOstafiński: Coś może być na rzeczy. Protasiewicz lubi mieć plan B, o ile nie ma pewności, że dotychczasowy pracodawca chce z nim przedłużyć umowę. Widać jej nie ma, stąd Polonia Bydgoszcz. Pytanie, czy Falubaz kogoś znajdzie. Z Drabikiem się nie udało. Rozpytują o Hampela, ale nawet nie wiem, czy już do niego dzwonili.\nCzytaj także: Halo, Polonia Bydgoszcz? Z tej strony Piotr Protasiewicz\nOstafiński: Przyszło mi jeszcze do głowy coś takiego, że może zaklepali Lindbaecka, ale jeszcze będą próbowali powalczyć o lepszą armatę. Jak się uda, to odpuszczą Antonia. Trzeci wariant to Lindbaeck plus mocny rezerwowy. Może stąd te wszystkie doniesienia o zainteresowaniu Lambertem.\nHynek: W Lamberta nie wierzę. On sam jest chyba zdegustowany swoją rolą w Lublinie i drugi raz się nie zgodzi na bycie żużlowcem pod numer osiem. Zejdzie ligę niżej i wybierze mniejsze pieniądze, ale pewny plac. To nie Łaguta, jemu zależy na rozwoju.\nHynek: A za tę opcję z odstrzeleniem Szweda na ostatniej prostej najmocniej trzyma kciuki prezes Mrozek. Jemu taki Antonio spadłby jak z nieba. Wiadomo, że na licytację z Falubazem ROW nie ma szans.\nOstafiński: Swoją drogą, to strasznie pokręcona ta giełda. Dużo się dzieje za kulisami, choć w wielu przypadkach zawodnikom chodzi wyłącznie o podbicie stawki tam, gdzie są. Myślę, że o to chodziło np. Drabikowi, który mógł prezesowi Rusko pokazać, ten mnie chce i daje tyle, a ten tyle. Dzięki temu Maksym zostanie w Sparcie na lepszych warunkach.\nHynek: Zasadniczo tak jest co roku. Niby zawodnicy przedłużają umowy w dotychczasowych miejscach, ale co się najeżdżą i spalą paliwo w busach to ich. Czuję jednak, że coś nas jeszcze przed listopadem zaskoczy i jakaś ciekawa wiadomość gruchnie. I tego sobie, tobie oraz kibicom życzę.\nOstafiński: Wiele będzie zależeć od tego, czy Motor ma weksel na Łagutę.\nCzy Motor ma weksel na Łagutę?\nRECON_1 23-09 09:21 Zgłoś\nDobrze ze za kulisami się dużo dzieje i ktoś ma wgląd w nie to coś się człowiek dowie...\nTomek z Bamy 22-09 16:13 Zgłoś\nCzekam kiedy za lby sie wezma -Feddek vs Slak, Olkowicz vs Ryczel, Cugowski vs lamotte,"najwiekszy znawca speedwaya w Europie",ten ktory twierdzi ze Piotr Swist ma tytul IMP seniorow.


Zakopane - noclegi - Blog pisany z weną\nHome › Zakopane - noclegi\nOferują nam najniższe ceny, ale i największy wybór różnych wariantów. Każdy zainteresowana osoba znajdzie dla siebie coś, co spełni ich oczekiwania. Nie ma znaczenia czy szukamy małego domku blisko Gubałówki czy szukamy czegoś bardzo luksusowego wyposażonego w baseny i jacuzzi. W tym miejscu ze przedstawiają nam taką ofertę żebyśmy byli zadowoleni. Inne serwisy z ogłoszeniami mogą się tylko uczyć jak powinno wyglądać odpowiednie podejście do klienta i przedstawienie mu takiej oferty, jaka jest najlepsza. Klienci mają dzisiaj nieco większe wymagania jak dawniej, dlatego trzeba wiedzieć, w jaki sposób je spełnić.\nWbrew pozorom ceny nie są aż takie wysokie jak nam się wydaje. Trzeba wejść na stronę porównać i to wszystko sprawdzić. Na pewno będziemy mile zaskoczeni cenami, które są niższe niż chociażby nad morzem. Jeśli jeszcze uda nam się przyjechać w kilka czy nawet kilkanaście osób to można będzie wziąć taki apartament, który wychodzi po kilkadziesiąt złotych na dobę za osobę. To naprawdę jest bardzo niska cena, dlatego trzeba będzie już teraz skorzystać z takiej oferty. Pamiętajmy o tym, że czekanie do ostatniego momentu w rezerwacją obiektu wiąże się z tym, że niestety, ale nie można znaleźć ni co spełnia nasze oczekiwania i wymagania. Czy tego chcemy? Oczywiście, że nie, dlatego siadamy do komputera o wiele, wiele wcześniej i rezerwujemy to, co nam się podoba. Wystarczy poświecić kilka minut żeby przekonać się czy oferta spełnia nasze oczekiwania. Jeśli ta nie spełnia to znajdziemy wiele innych, które wreszcie będą dla nas przeznaczone.\nOsoby, które chcą szybko znaleźć i zarezerwować nocleg powinny już teraz wejść a Kościelisko noclegi - apartamenty w górach i wybrać to, co jest tam najlepsze. Oferta jest na tyle duża żeby każdy znalazł to, czego szuka.\n« Noclegi w dobrej cenie\nModny sklep obuwniczy »


Dziura w bucie - Magdalena Kobis - Książka | Gandalf.com.pl\nDziura w bucie - mobi, epub 22.93 zł\nDziura w bucie - opis produktu:\n`Dziura w bucie` Magdaleny Kobis to fascynujące zapiski autobiograficzne. Autorka opisuje swój pobyt w paryskim szpitalu psychiatrycznym. Poprzez szczegółowe opisy zmagań z chorobą, walki z własnymi demonami, wkraczamy w świat, który dawniej był spychany na margines. Dowiadujemy się, jak wygląda codzienne życie w szpitalu, poznajemy pacjentów oraz lekarzy. Dzięki notatkom spisanym w formie pamiętnika autorka wprowadza czytelników w niesamowity świat fantasmagorycznych wizji, które nawiedzają schizofreników.\nMada, trzydziestoletnia Polka mieszkająca we Francji, trafia do szpitala Salpetriere na miesiąc, który przedłużył się do prawie dwuletniego pobytu między oddziałem zamkniętym, otwartym i dziennym? Dzięki prowadzonym zapiskom odtwarza swoje wspomnienia, wizje, zaburzenia i odczucia z urojeń, leczenia lekami i elektrowstrząsami?\n`Dziura w bucie` ukazuje świat umysłowo chorych wolny od stereotypowego postrzegania. Jest to książka, którą koniecznie muszą przeczytać rodziny ludzi chorych psychicznie, aby poznać i choć trochę zrozumieć świat, w jakim żyją chorzy.\nKsiążka Dziura w bucie pochodzi z wydawnictwa Novae Res Wydawnictwo Innowacyjne. Autorem książki jest Magdalena Kobis. Książka Dziura w bucie liczy 292 stron. Jej wymiary to 125x195. Oprawa jest miękka. Publikacja dostępna jest również w formie elektronicznej.\n-31% Dziura w bucie książka


Słowo od Piotrka\nOd niemalże 27 lat byłem przyzwyczajony, że rano wstaję i biegnę na trening. Tam spotykałem się z najbliższymi znajomymi - kolegami z drużyny… Każdy weekend spędzałem poza domem, na stadionie przy ul. Bułgarskiej albo w innym miejscu w Polsce.\nA tutaj nagle niespełna 4 miesiące temu cały mój dotychczasowy świat obrócił się o 180 stopni. Zamiast wypełniającej mój cały harmonogram dnia piłki, pojawiła się w moim dziennym planie niewyobrażalna pustka. Zamiast artykułów: "100 bramka Reissa" albo "Kapitan Lecha…" pojawiło się wrzenie na forach internetowych i rzucane wszem i wobec oskarżenia pod moim adresem, bez przedstawienia żadnych dowodów. No bo jeśli można dołożyć komuś, kto w Polsce odniósł jakiś sukces, to dlaczego tego nie zrobić? Każdego można bezkarnie zgnębić, wystarczy na końcu zdania postawić "znak zapytania". W sieci pojawiały się coraz to nowe "newsy", a ja pozostawałem bez jakiejkolwiek możliwości reakcji. Nie miałem także szansy w jakikolwiek sposób podziękować wielu kibicom w całej Polsce, którzy w rozmaity sposób okazywali mi swoją sympatię i dodawali otuchy. Dzięki nim oraz dzięki moim najbliższym przetrwałem ten trudny okres.\nWielu młodych kibiców i piłkarzy nie zna mnie z czasów, kiedy strzelałem bramki dla Herthy Berlin albo kiedy zostawałem piłkarzem sezonu w MSV Duisburg. Wejście do elitarnego grona zdobywców 100 bramek w polskiej lidze (wszystkie dla Lecha Poznań) zostało prawdopodobnie przyćmione przez moje zdjęcia z podpisem "Piotr R.".\nChciałbym to wszystko "wyprostować". Chciałbym, aby ta strona była nie tylko miejscem spotkań z kibicami moimi i Lecha, ale także, żeby była inspiracją dla wszystkich młodych chłopaków, którzy marzą o tym, aby zagrać na stadionach Ekstraklasy, Europy, w lidze lub reprezentacji, przy kilkudziesięciu tysiącach kibiców skandujących właśnie ich imię…


Media o nas - Krawat i Muszka - Firma szkoleniowa\nTU JESTEŚ Krawat i MuszkaMedia o nas\n7 sposobów na udany biznes lunch\nArtykuł, lipiec 2015\n9 najważniejszych zasad biznesowego savoir-vivre’u\nJednak słowa „witam” nie powinniśmy traktować jako synonimu wyrażenia „dzień dobry”. Dlaczego? „Witam” jest bardziej manieryczne i często uważane za...\nArtykuł, czerwiec 2016\nJednak słowa „witam” nie powinniśmy traktować jako synonimu wyrażenia „dzień dobry”. Dlaczego? „Witam” jest bardziej manieryczne i często uważane za niekulturalne. Wystarczy tylko przez chwilę się zastanowić, by zdać sobie sprawę z jego znaczenia, które z góry zakłada nadrzędność osoby witającej. W ten sposób gospodarz może przywitać podejmowanych u siebie w domu gości czy szef przyjmujący w gabinecie swojego pracownika.\nPobierz pełną publikacje\nOd white tie po business casual\nArtykuł, marzec 2015\nPierwsze wrażenie bywa także ostatnim\nPięć kluczowych obszarów idealnej autoprezentacji. Uprzejmość, dobre maniery i uśmiech to elementy, na które każdy ma wpływ. Codziennie budujemy i utrzymujemy...\nArtykuł, styczeń 2015\nPięć kluczowych obszarów idealnej autoprezentacji.\nUprzejmość, dobre maniery i uśmiech to elementy, na które każdy ma wpływ. Codziennie budujemy i utrzymujemy swój wizerunek, dlatego tak ważne jest, aby pielęgnować wszystkie te obszary, które decydują o dobrych relacjach z klientami i partnerami biznesowymi. Klient najpierw kupuje Ciebie, a potem produkt. Jeżeli zaufa Tobie, to zaufa również firmie.\nPod krawatem i muszką\nWyszkolą, wytrenują i nauczą dobrych manier – takich jakie powinien posiadać każdy, kto mianuje się rekinem biznesu, o które dziś...\nWywiad, marzec 2015\nWyszkolą, wytrenują i nauczą dobrych manier – takich jakie powinien posiadać każdy, kto mianuje się rekinem biznesu, o które dziś szczególnie właśnie w tym świecie tak trudno.\nKto w trakcie spotkania pierwszy proponuje wymianę wizytówek, kto pierwszy podaje rękę a kto komu otwiera drzwi. O tym i o wielu innych biznesowych niuansach można dowiedzieć się, biorąc udział w szkoleniach, organizowanych przez firmę „Krawat i Muszkę”. – Bynajmniej nie jest to nazwa firmy sprzedającej męskie dodatki – mówią Aleksandra Makles i Małgorzata Król, właścicielki firmy szkoleniowo-doradczej „Krawat i Muszka”. – Pierwsze skojarzenia mogą być takie. Ludzie bardzo często pytają skąd pomysł na taką właśnie nazwę. Postawiłyśmy na to, co promujemy, czyli zasady etykiety w biznesie, co wiąże się między innymi z eleganckim sposobem ubierania się i zachowania, stąd właśnie krawat i muszka – jedne z obowiązkowych elementów biznesowego dress code’u – tłumaczą specjalistki od savoir vivre.\nPorady i artykuły dotyczące etykiety biznesu\nPoznajcie się, czyli formy przedstawiania osób w biznesie\nArtykuł, kwiecień 2015\nArtykuł, grudzień 2014\nStandardy obsługi w firmie kluczem do jej sukcesu?\nArtykuł, listopad 2015


Radny z Chocianowa nie przeprosił, że zachował się tak, jak powinien zachować się każdy radny | Strona Życia\nRadny z Chocianowa nie przeprosił, że zachował się tak, jak powinien zachować się każdy radny\nW Chocianowie postawiono wystawę antyaborcyjną, dzięki której mieszkańcy mogli dowiedzieć się, jak wygląda prawda o masowym ludobójstwie, jakie dzieje się u nas w kraju, przed naszymi oczami. Przed naszymi, bo politycy oczy przymykają, odrzucając kolejne projekty, podpisane przez setki tysięcy wyborców.\nNa szczęście radny z Chocianowa, Krzysztof Mistoń, zachował się zupełnie inaczej. Zorganizował wystawę w swoim mieście. I choć wywołał tym oburzenie środowisk aborcyjnych, co spowodowało skrócenie nieco czasu trwania wystawy, z pewnością obejrzeli ją ci, którzy mieli obejrzeć.\nTymczasem, na stronie chocianow.com.pl, portalu teoretycznie informacyjnym, pojawił się chamski paszkwił. Nie bardzo wiadomo czyj, gdyż autor nie bardzo chciał się podpisać, wiadomo jednak, że portal należy do Kamila Nosela, pracownika Radia Zet. Na działalności radnego nie pozostawiono suchej nitki, przeinaczając jego słowa i twierdząc, ze radny nie ma „zamiaru przepraszać”. Za co miałby przeprosić? Za uświadamianie ludzi, że aborcja jest morderstwem? A może za to, że zachował się jak człowiek, w przeciwieństwie do autora tekstu na chocianowskiej stronie?\nCzy za pomówienia i żenująco nieobiektywny artykuł przeprosi chociaż pan Kamil Nosel? Szczególnie że spod artykułu zniknęło kilka komentarzy, chwalących zaangażowanie radnego Mistonia i krytykujących obiektywizm artykułu. Jak widać, według pracownika radia Zet plakaty można zakryć, komentarze zaś usunąć. Niestety, morderstwo morderstwem pozostanie.\nfot. By Zetem [CC BY-SA 3.0 pl (https://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/pl/deed.en)], from Wikimedia Commons


Wyjść poza przywilej – o kulturę i rozwój dla wszystkich « Wolne Media\nWyjść poza przywilej – o kulturę i rozwój dla wszystkich\nOpublikowano: 22.02.2018 | Kategorie: Kultura i sport, Publicystyka\nWbrew temu, co może się wydawać na pierwszy rzut oka, życie w wielkim mieście przynosi korzyści nie tylko najbardziej oczywistym beneficjentom istniejącego porządku: deweloperom, kamienicznikom czy spędzającej dni w przeszklonych biurowcach kaście menedżerskiej, która przechodzi na samozatrudnienie, żeby uniknąć płacenia wyższej stawki podatku od swoich niebotycznych wynagrodzeń. Współczesne metropolie z całym swoim wewnętrznym bogactwem i mnogością występujących w nich opcji mają ofertę przyjemnego życia także dla grup, które niekoniecznie muszą mieścić się na samym szczycie tradycyjnie pojmowanej hierarchii klasowej. Jedną z nich jest zbiorowość, którą z braku lepszego określenia, należałoby nazwać wrażliwą i subtelną inteligencją. Należą do niej ludzie wyposażeni w wysoki kapitał kulturowy i oddający się zajęciom zapewniającym poczucie dobrego i pożytecznego życia, wykraczającego poza nużącą rutynę ustawicznej harówki umożliwiającej w zasadzie tylko przetrwanie i zaspokojenie najbardziej przyziemnych potrzeb. Ludzie o ugruntowanym poczuciu sensu, opartego na czynnościach mądrych i wzniosłych – dyskusjach o literaturze, kinie i muzyce, zaangażowaniu społecznym czy dywagacjach o naturze i problemach naszego świata. Ludzie, którzy odczuwają satysfakcję i pewne, nie zawsze całkowicie uchwytne, spełnienie, a przy tym wykazują się – czasami tylko frazesową, ale nierzadko prawdziwie szczerą – wrażliwością społeczną.\nW dalszej części tekstu postaram się naszkicować klasowy charakter stylu życia polegającego na częstym kontakcie z kulturą czy różnych formach partycypacji oraz przedstawić kilka propozycji, które – w moim przekonaniu – lewica powinna bardzo poważnie wziąć pod uwagę, jeżeli zależy jej na realizacji swojego najważniejszego celu, czyli budowie wspólnoty wolnych i równych obywateli i obywatelek, w której dostęp do wspólnego dziedzictwa i twórczych aktywności nie będzie tylko przywilejem zastrzeżonym dla wybranych.\nWielu i wiele z nas zna to przyjemne uczucie, kiedy w jesienny wieczór wychodzi się z seansu w niewielkim i przytulnym kinie studyjnym i z głową pełną nowych, wzbogacających wrażeń można razem z towarzyszem czy towarzyszką wizyty wymienić się opiniami na temat właśnie obejrzanego filmu Larsa von Triera albo Michaela Haneke. Myśli wędrują wtedy w jakieś wyższe i oderwane od prozy codzienności rejony, a wszystko nabiera pewnej wyjątkowej lekkości. Zamiast zwykłego wyjścia do kina – jeżeli mamy trochę szczęścia i talent do wynajdowania ciekawych okazji – trafimy w nim na takie perełki jak tygodniowy przegląd kinematografii irańskiej albo cykl największych arcydzieł szkoły polskiej czy włoskiego neorealizmu. Można udać się także w inne miejsca, które pozwolą spędzić czas w kształcący i rozwijający sposób. Być może będzie to spotkanie na temat nowej książki cenionego przez nas autora, gdzie głos zabiorą osoby powszechnie szanowane za swoją dogłębną znajomość tematu i wieloletnie środowiskowe wyrobienie. Innym razem przypadkowo trafimy zaś na wystawę jedynych w swoim rodzaju, fascynujących fotografii przedwojennej Huculszczyzny albo – gdy najdzie nas pewna szczególna fantazja – weźmiemy udział w otwartych warsztatach z majsterkowania czy miejskiego ogrodnictwa, czyli umiejętności, które w dzisiejszych czasach coraz bardziej wypada sobie przyswoić. Równie dobrze możemy też wylądować na panelu dyskusyjnym poświęconym poetyce performatywnych strategii oporu podczas niedawnych masowych demonstracji, w których oczywiście także wzięliśmy udział. W grę wchodzi również odbywający się w klimatycznym klubie koncert jakiegoś dobrego zespołu, tudzież seminarium na temat jakiegoś wycinka myśli społecznej.\nNie ograniczamy się jednak tylko do roli biernych odbiorców i odbiorczyń tego, co zostanie dla nas przygotowane przez innych. Razem z koleżankami i kolegami ze swojej organizacji chętnie włożymy trochę wysiłku w poszerzenie kulturalno-aktywistycznej oferty naszego dużego i tętniącego życiem miasta o kolejne interesujące pozycje. Przyciągną one podobnych do nas koneserów i koneserki o wyrobionym guście, smaku i poglądach. Dni mijają nam na płynnym przechodzeniu pomiędzy tymi kolejnymi odsłonami kreatywnego zaangażowania i kumulacji przeżywanych doświadczeń, windujących nas ponad przytłaczającą przeciętność i szarzyznę. Gdzieś w tle oczywiście jest jakaś praca zarobkowa (albo jeszcze czasami nauka), bo w większości nie jesteśmy rentierami i musimy jakoś zdobywać pieniądze. Nie pochłania ona jednak całości naszego czasu, umożliwia zachowywanie upragnionego work-life balance, a nawet jakoś wiąże się z naszymi ogólnymi zainteresowaniami, co czyni ją dodatkowo bardziej znośną albo i wręcz miłą. Nasze życie niekoniecznie jest usłane wyłącznie różami, miewamy na przykład przejściowe problemy mieszkaniowe, a jako przedstawiciele i przedstawicielki prekariatu nie potrafimy odpowiedzieć na pytanie o to, co będzie się z nami działo za dziesięć lat. Podstawowa równowaga jest jednak zachowana, przynajmniej w takim stopniu, że budząc się rano nie musimy przeklinać rozpoczynającego się dnia, który w swojej monotonii nie będzie niczym się różnił od poprzedniego i następnego.\nPraca, pieniądze, mieszkanie – jeżeli chwilę się nad tym zastanowić, to nietrudno zauważyć, że do zaistnienia wszystkich wymienionych przyzwyczajeń potrzebne jest pewne wymierne podłoże materialne. Żeby móc w spokoju uczestniczyć w kulturalnych i społecznych inicjatywach, trzeba mieć po prostu zapewnione niezbędne bytowe bezpieczeństwo i możliwość choćby względnej kontroli nad własnym życiem. Praca musi trwać odpowiednio krótko, a finanse starczać na więcej niż kupno żywności, opłacenie czynszu, rachunków i karty miejskiej. Aktywność zawodowa nie może wysysać wszystkich fizycznych i umysłowych sił, nie jest też wskazane, żeby odbywała się w warunkach upokarzającego podporządkowania, które odbiera ochotę na inne sposoby relaksowania się niż wieczorne znieczulanie za pomocą piwa. Słusznie potępiana za uderzanie w prawa pracownicze oraz infekowanie pracujących niepewnością i lękiem, „elastyczność” czasami okazuje się rozwiązaniem wygodnym i ułatwiającym wiele spraw. Termin ten będzie bowiem znaczył zupełnie coś innego dla zatrudnionego na śmieciówce przez agencję pracy tymczasowej magazyniera, który w każdej chwili może stracić swoje jedyne, mizerne źródło utrzymania, a co innego dla mogącego swobodnie planować swój czas grafika. Tylko druga z tych osób będzie miała możliwość takiego ułożenia dnia, które połączy w sobie przyjemne z pożytecznym i pozostawi spory margines na samorozwój i aktywizm.\nNie należy także zapominać o niebagatelnym znaczeniu czynników środowiskowo-towarzyskich. Tak zwane „otwarty umysł” i „ciekawość świata” (skądinąd, o ile nie są udawane, to naprawdę cenne właściwości, których nie zamierzam deprecjonować, warto jednak zdawać sobie sprawę ze stojących za nimi uwarunkowań) często są wynoszone jeszcze z domów rodzinnych, w których od małego miało się szansę na kontakt z całym tym specyficznym sznytem osób kulturalnych i bywałych. Stabilna pozycja społeczno-ekonomiczna rodziców umożliwia kilka lat względnego spokoju podczas darmowych studiów wyższych. Podczas nich aspirujący do wrażliwej inteligencji młodzi ludzie poszerzają erudycję o kolejne poznane książki, pojęcia i nazwiska, zdobywając w ten sposób kolejne atuty w grze o kulturowy prestiż. Wyniesione w trakcie studiów znajomości znacznie ułatwiają dalsze radzenie sobie na rynku pracy dla kreatywnych i twórczych. Wszystko to razem tworzy kolejne z nieskończonych konfiguracji inteligenckich sieci, o których na łamach „Nowego Obywatela” w zeszłym roku bardzo interesująco opowiadał prof. Tomasz Zarycki. Możemy znajdować się na ich bliższych lub dalszych orbitach, mniej lub bardziej oddalonych od dzierżącego hegemonię „rdzenia”, z którym miewamy styczność np. podczas odwiedzanych przez nas paneli dyskusyjnych. Poruszanie się po nich nie zawsze jest łatwe, ale i tak zapewniają one swoim uczestnikom wiele przyjemnych i pożytecznych możliwości. Często niedostrzegalna dla znajdujących się wewnątrz tej struktury osób bariera wejścia staje się coraz wyższa i trudniejsza do pokonania dla innych, którzy tym samym zostają odcięci od wielu rzeczy i spraw, często nie bez powodu uznawanych za godne, dobre i mądre.\nWrażliwa i subtelna inteligencja nie jest w wielkim mieście sama – za swoich jedynych towarzyszy nie ma też tylko wymienionych na początku tekstu oligarchicznych elit. Gdy jej przedstawicielki i przedstawiciele kierują się do któregoś z ulubionych małych kin albo klubokawiarni, mijają wiele miejsc, w których mnóstwo ludzi spędza całe dnie na pracy. Pracy, która raczej nie pozwala na rozwijanie skrzydeł fantazji i nie zapewnia poczucia satysfakcji czy dumy z własnych osiągnięć albo pozytywnego wkładu w rzeczywistość. Dużo częściej polega za to na wykonywaniu powtarzalnych i nudnych czynności, które wymagają sporego wysiłku i to nie tylko stricte fizycznego. Wytrzymanie dziesięciu godzin w sklepie położonym w odizolowanej od zewnętrznego światła i powietrza galerii handlowej, z nieustająco sączącym się z głośników „muzakiem” oraz nieprzebranym morzem przechadzających się we wszystkie strony klientek i klientów, na których potrzeby i kaprysy trzeba odpowiadać z całą wyuczoną, lukrowaną uprzejmością – również jest bardzo trudnym zadaniem, o czym zresztą miałem okazję przekonać się kiedyś osobiście. Można przytoczyć bardzo wiele przykładów miejsc pracy, które w powszechnym odbiorze nie są wysoko wartościowane, a dla zajmujących je osób czasami stanowią nawet pewien powód do wstydu, zwłaszcza, w zdarzających się niekiedy konfrontacjach z ludźmi zajmującymi się rzeczami ocenianymi jako lepsze czy napawające dumą. Wszystkie te miejsca pracy są jednak niezbędne po to, by nieprzerwanie utrzymywać w ruchu sprawną machinę nowoczesnego i światowego stylu życia, a wakaty szybko doprowadziłyby do zakłóceń poważnych i odczuwalnych dla osób uprzywilejowanych.\nKultura jest jednym z tych obszarów, w których podziały klasowe odznaczają się bardzo wyraźnym i dotkliwym piętnem. Napisano o tym już niezwykle dużo, chciałbym jednak zobrazować to pewnym wymyślonym i być może zupełnie niedoskonałym przykładem. Wyobraźmy sobie kończącego/ą zmianę o godzinie dwudziestej drugiej pracownika czy pracownicę Żabki, który/a wychodząc zmęczony/a ze sklepu po całym dniu stania za ladą, rozkładania towarów na półkach i skanowania kodów kreskowych, mija opuszczającą właśnie budynek kina grupkę osób pogrążonych w dyskusji. Wszystkie uczone teorie socjologiczne o dystynkcji klasowej i przemocy symbolicznej materializują się i nabierają nieznośnie – czasami wręcz boleśnie – konkretnych kształtów. Pomiędzy pracownikiem/pracownicą a rozprawiającym o właśnie obejrzanym filmie (a może o jakiejś książce albo nowym miejskim happeningu?) ludźmi przebiega niewidoczna, lecz niemal namacalna linia demarkacyjna. Nikt raczej nie wypowie tego na głos, ale wszyscy dobrze wiedzą, kto stoi po przegranej a kto po wygranej stronie takiego układu; kto znajduje się w jakiejś swoistej glorii, a kto skrywa się w poświacie bezsensu, wyczerpania, poczucia marnowania czasu i uwiądu sił witalnych. Możemy z tym gorączkowo polemizować, powołując się na nasze prospołeczne i egalitarne przekonania, potępiać klasizm i deklarować otwarcie na wszystkich ludzi bez względu na to, gdzie pracują i w jaki sposób spędzają czas. To wszystko naprawdę może być całkowicie szczere i wypływać ze szlachetnych pobudek, rzeczywistość społeczna jest jednak bezlitosna i drwi sobie z idealistycznych uniesień, niszcząc je swoimi surowymi wyrokami. Klasowość wisi w powietrzu, przenika nas i nasze codzienne zachowania, w znacznym stopniu determinuje formy przestrzeni, wygląd, ubiór czy nawet dosyć banalne nawyki. Nieustannie dzieli ludzi i uniemożliwia przejście do świata opartego na wspólnym, powszechnym korzystaniu z dóbr kultury i obywatelskim aktywizmie. Nie ma od niej ucieczki, a przynajmniej tak długo, dopóki nie zdecydujemy się na pewne konkretne i wymierne działania, które zmienią wytwarzające ją warunki.\nDość często występujące przekonanie o tym, że istnieją dwie przeciwstawne sobie kategorie ludzi światłych i ciemnych („ci, którym się chce i pchają świat do przodu” vs „ci, którzy się tylko przyglądają”, „Polska Agnieszki Chylińskiej” vs „Polska Zenka Martyniuka”) jest nie tylko niesłychanie aroganckie, ale również zwyczajnie naiwne. Nasze gusta, upodobania i przyzwyczajenia nie są żadnymi naturalnymi cechami, które w wyniku zrządzenia jakiejś tajemniczej siły czynią nas lepszymi albo gorszymi. Stanowią wypadkową bardzo wielu jak najbardziej namacalnych uwarunkowań. Trudno rozwijać w sobie wrażliwość, umiłowanie piękna i zapał do zmieniania świata, jeżeli najzwyczajniej w świecie nie ma się na to czasu, siły ani środków. Nawet jeżeli na chwilę pominąć znaczenie naszkicowanych wcześniej barier symbolicznych, ludziom pochłoniętym ciężką i długą pracą najemną zazwyczaj nie uda się znaleźć momentu odpowiedniego na czynności właściwe dla tych, którzy/e nie muszą dźwigać takiego ciężaru. Materialny wymiar życia zawsze wskaże inne i bardziej palące obowiązki, niezbędne dla podtrzymywania codziennej ciągłości, a oddawanie się „uwznioślającym” zajęciom pozostaje luksusem, na który ciągle brakuje odpowiedniej chwili.\nW Warszawie często zwracam uwagę na widniejące na drzwiach sklepów i dyskontów godziny ich otwarcia. To, w jakim stopniu skrócony jest czas pracy w weekendy, zakrawa na jawną kpinę z pracownic i pracowników. Zamiast rozpoczynania dnia o godzinie szóstej albo siódmej i kończenia o dwudziestej drugiej, tak jak dzieje się to od poniedziałku do piątku, personel Carrefourów Express, Żabek czy Freshów w niedziele zyskuje niebywały przywilej przyjścia na ósmą albo dziewiątą i pozostania do dwudziestej albo dwudziestej pierwszej. Czy ktoś może mieć jakiekolwiek wątpliwości, że ta jedna godzina więcej wystarczy na cokolwiek innego niż jeszcze moment snu – a nikt przecież nie lubi zrywać się z łóżka z samego rana – i zjedzone pośpiesznie w biegu śniadanie, a wieczorem nieco szybszy powrót do domu, gdzie jedyną rzeczą na jaką ma się ochotę jest położenie się do łóżka? Tak, praca w takich miejscach najczęściej odbywa się w systemie zmianowym – od rana do popołudnia albo od popołudnia do wieczora. Nadal jednak jest to niewielka pociecha i niewielki zysk w postaci raptem kilku odzyskanych dla siebie godzin, podczas których nierzadko i tak trzeba zająć się na przykład obowiązkami domowymi. W tym samym czasie wiele osób może w spokoju udawać się na spotkania autorskie, wernisaże i spacery albo po prostu siedzieć w parku z książką. Żadne „wzniosłe” myśli, idee czy pomysły raczej nie narodzą się w sytuacji ustawicznego obciążenia organizmu powtarzalnym i hipnotyzującym wysiłkiem. Do rozwijania twórczych aspektów ludzkiej natury potrzeba pewnej zagwarantowanej sfery nieskrępowanej ekonomicznym przymusem wolności, która dla mas ludzi nie jest osiągalna w systemie nastawionym na eksploatację i korzystanie z czyjejś nisko opłacanej pracy.\nCzęść czytelniczek i czytelników może zarzucić mi zbyt ironiczne opisanie stylu życia grupy nazwanej przeze mnie na początku wrażliwą i subtelną inteligencją. Niektóre z tez mogą zostać uznane za niesłuszny i podyktowany jakimiś dziwnymi powodami atak. Warto zatem w tym miejscu podkreślić, że nie takie są moje intencje, a „kulturalne” spędzanie czasu uznaję za coś wartościowego i cennego. Rzecz tylko i aż w tym, żeby zdjąć z nich odium klasowego przywileju i uczynić czymś osiągalnym dla każdej i każdego – pierwszym krokiem w tym kierunku może być zaś zdanie sobie sprawy – jeżeli czujemy, że sami/e zaliczamy się do opisanej grupy – z własnej pozycji i zastanowienie się nad tym, co możemy zrobić żeby również inne osoby mogły korzystać z tego z czego my już korzystamy. Pamiętajmy o przesłaniu Ludwika Krzywickiego, który w wydanej po raz pierwszy w 1908 roku broszurze „Takimi będą drogi wasze” w następujących słowach uświadamiał ówczesną socjalistyczną młodzież o klasowej naturze kulturowych podziałów i wzywał ją do traktowanej jako etyczny obowiązek solidarności z tymi, którzy mieli w życiu mniej szczęścia: Pacholę szczęśliwe, któreś w życiu swoim nie zaznało męczarni głodu ani nie pożerało w oknach kramiku zgniłych łakoci okiem pożądliwym, mroźnej nocy nie drżałoś z zimna otulone w łachmany, nie skowyczałoś z bólu w kącie brudnej izdebki, skatowane przez pijaka-ojca! Uczęszczasz do szkoły i nauczyciel ani razu nie rzucił ci w twarz obelgi, iż cuchniesz od brudu, nie wchłaniasz w siebie miazmatów zbrodni, zatruwających lata młodociane tych, co nie z ojców na świat przyszli, jeno z pyłu przydrożnego, siostra twoja nie będzie o zmroku tułała się po zaułkach i za pieniądze nie obnaży wdzięków swoich przed nieznanym przechodniem. Odrosłoś zaledwie od ziemi, a już odsłonił się przed tobą uroczy świat Ideału: książka opowiada ci o męczennikach myśli, których hartu nie złamały płomienie stosów, o wytrwałych pionierach dróg nowych, co w lodach dalekiej północy szukają uspokojenia lub niosą żar swój w gorące strefy południa. Po główce twojej snują się rojenia o imieniu i o sławie, o zagrzewaniu serc ludzkich i budzeniu umysłów […] Oto masz czym głód swój uśmierzyć, zarówno głód ciała, jak ducha. Rówieśnicy twoi liczni łakną zaś kawałka chleba powszedniego, a duch ich nawet nie ocknął się z bezwładności sennej niemowlęcia. Marzysz o czynach wielkich, o tym, jak z towarzyszami rojeń swoich opaszesz wspólnymi ramiony ziemskie kolisko. A tłumy pacholąt istnieją na świecie, które zaledwie coś dosłyszały, iż książka istnieje […] Wiedz, że podwoje świątyń sztuki i nauki dlatego stoją przed tobą otwarte, a świat Ideału odsłonił swoje powaby, ponieważ inni ciemnotą swoją i nędzą okupili dostatek domu twojego, żmudnym zaś i ciężkim wysiłkiem opłacają poloty twego ducha.\nZachowując odpowiednie proporcje – na całe szczęście bieda w roku 2017 wygląda inaczej niż w 1908 – przekaz ten jest nadal aktualny i w dalszym ciągu może stanowić pewne moralne i ideowe wytyczne dla lewicy zorientowanej na obalanie klasowych barier. Jak do tego dążyć? Pierwszymi nasuwającymi się na myśl ruchami polityczno-prawnymi są takie posunięcia jak skrócenie czasu pracy, zapewnienie każdej obywatelce i każdemu obywatelowi wyzwalającego od ekonomicznego zniewolenia bezwarunkowego dochodu podstawowego czy – w bliższej perspektywie – znaczące ograniczenie albo całkowite zakazanie pracy w niektórych sektorach w niedziele, które powinny na nowo stać się zagwarantowanym jako powszechne prawo czasem wolnym. Prawdopodobnie w jakimś stopniu będzie to wymagało zrezygnowania przez osoby lepiej sytuowane z części swoich wygód, takich jak robienie zakupów o dowolnej porze. Jest to jednak niewielka cena, jeżeli poważnie myślimy o zaprojektowaniu lepszego i sprawiedliwszego społeczeństwa. Kolejnym istotnym wyzwaniem, o którym nie wolno zapomnieć, jest wzięcie przez państwo większej odpowiedzialności za umożliwienie wszystkim dostępu do dobrej i zróżnicowanej oferty kulturalnej. Nie mam wystarczających kompetencji, aby sformułować tutaj szczegółowe rozwiązania. Jestem jednak pewien, że organy publiczne mogą mieć tutaj duże pole do popisu, a dotowanie zegalitaryzowanej kultury na wysokim poziomie powinno stać się jednym z priorytetów wszystkich nastawionych prospołecznie władz, tak aby jedyną szeroko osiągalną ofertą nie pozostawała jedynie skomercjalizowana papka dosyć miernej jakości. Z racji osobistych doświadczeń, scenerią dla mojego tekstu było wielkie miasto – niezmiernie ważne jest jednak to, żeby taka infrastruktura jak kina, biblioteki, galerie czy miejsca otwarte na różnego rodzaju aktywność społeczną znajdowały się także w mniejszych miejscowościach. Nie możemy dłużej milcząco akceptować geograficznego wykluczenia, które pozbawia mieszkańców i mieszkanki obszarów poza dużymi ośrodkami możliwości uczestnictwa w kulturze. Inicjatywa leży także w rękach grupy, która obecnie zachowuje w tej materii swego rodzaju monopol – od organizatorek i organizatorów różnych inicjatyw może zależeć to, czy ich propozycje będą przedstawiane w inkluzywny sposób czy nie. Występując z pomysłem jakiegoś wydarzenia artystycznego, debaty albo integrującej lokalną społeczność imprezy sąsiedzkiej, zastanawiajmy się, co można zrobić, żeby dotrzeć z nim do ludzi, którzy do tej pory nie stanowili naszego domyślnego targetu, jakie kanały i środki komunikacji mogą się tu okazać najbardziej skuteczne. Za każdym razem, kiedy w takim wydarzeniu weźmie udział ktoś, kogo wcześniej się tam nie spodziewaliśmy, będzie to sukces, który zbliży nas do założonego celu. Obecny stan rzeczy bowiem jest nie do pogodzenia z lewicowym ideałem równości, szczęścia i samorozwoju dla wszystkich i warto podejmować starania, żeby to zmienić.\nAutorstwo: Szymon Majewski\nAdmin WM: Materiał wideo jest po angielsku, więc nie nadaje się do części polskojęzycznej. Opis auto...\nMasaKalambura: "Przecież wiemy, ze tak zwany lenin, stalin i pozostali to byli rodowici Rosjanie………. z dz...\nMasaKalambura: Niestety stało się\nRadek 22.02.2018 20:23\nJa się dziwię, że jeszcze są ludzie myślący tak jak autor powyższego tekstu. Ludzie którzy chcą jak największej ilości zakazów i nakazów i łudzą się, że to zmieni społeczeństwo na lepsze. No chyba że każdy będzie w 100% inwigilowany i sterowany, bo ostatecznie ta droga dot ego właśnie prowadzi. W sumie fajnie jakby autor przedstawił “lewicowy ideał szczęścia”. Czy sowieci go dobrze realizowali? A może Mao? A może Hitler?, w końcu też był socjalistą.\nProblemem społeczeństw jest kompletny zanik moralności, hipokryzja i brak umiejętności praktycznych dużej części społeczeństwa. Nie tylko hipokryzja władzy, ale i ludzi którzy mówią o “wolności sterowanej odgórnie” i traktują ludzi jak idiotów którymi trzeba sterować. Nie znam lekarstwa na obecne problemy demoralizacji społeczeństw, chyba jedynie edukacja, ale o takowej to tylko marzyć można.\nFenix 23.02.2018 07:56\n@Radek prawda. I to\n” zapewnienie każdej obywatelce i każdemu obywatelowi wyzwalającego od ekonomicznego zniewolenia bezwarunkowego dochodu podstawowego ”\nA co z dziećmi ? Drugiemu dziecku 500 +, żałosne! Grafomania , dużo tekstu z którego nic nie wynika ?\nJa , władne , to my władni! Nie władni oni.\nFenix 23.02.2018 10:00\nPozbycie się przywilejów i kast , rozwojem wszystkich nas ,linearnie ,kulturalny . 🙂\nAida 23.02.2018 11:04\nWolne niedziele? Buhaha, drogi autorze rozejrzyj się co się dzieje wokół ciebie…\n“sprawiedliwszego społeczeństwa” – definicja z góry zakładająca niesprawiedliwość.\nVangelis – kompozytor od filmów i kosmosu\nFilmowi „Doktor Strange 2” grozi cenzura w Chinach\n„A za PO” tak właśnie traktowano kibiców\nKibice nie mogli wejść na stadion\nDanger! “Special Status” trap set for Poland\nAdmin WM: Materiał wideo jest po angielsku, więc n...\nMasaKalambura: "Przecież wiemy, ze tak zwany lenin, sta...


Bawełniana poduszka z falbanką beżowa – www.bettyshome.pl\nBawełniana poduszka z falbanką beżowa\nZmniejsz ilość dla Bawełniana poduszka z falbanką beżowa\nZwiększ ilość dla Bawełniana poduszka z falbanką beżowa\nPoduszka bawełniana w beżowym kolorze idealnie sprawdzi się jako dodatek do salonu, sypialni lub pokoju dziecięcego. Pięknie pasować będzie na letnią aranżację na tarasie lub balkonie, gdzie uprzyjemni chwile relaksu i doda uroku całemu otoczeniu. Falbanka wykończona ozdobną mereżką sprawia wrażenie delikatności i lekkości jak skrzydła motyla. Delikatny beżowy kolor idealnie wkomponuje się do każdej aranżacji. Ponadczasowy wygląd sprawia, że poduszka pasować będzie do wnętrza nowoczesnego oraz o klasycznym wyglądzie.


Nauka o Dziewiczości Maryi – św. Tomasz z Akwinu – Wszystko o cudownej ikonie!\nCzasopismo Któż jak Bóg rozpoczęło nowy cykl, którego zadaniem jest przyczynienie się do rozkrzewiania Miłości ku Bożej Matce. W tym też celu, w ramach poznawczych, zostaną zaprezentowane tłumaczenia tekstów tych świętych, którzy wybitnością swego nauczania w tej materii bardzo przyczynili się do ukazania Chwały Maryi i którzy sami zyskali tytuł Doktorów Kościoła. Pierwszym z nich jest św. Tomasz z Akwinu (żyjący w latach 1225-1274), który przedstawi zagadnienia o Dziewiczości Matki Bożej i o Zwiastowaniu Błogosławionej Dziewicy.\nŚw. Tomasz zadaje więc pytanie: Czy była Ona Dziewicą podczas poczęcia?\nI odpowiada, iż naturalnie wierzy się, że Chrystusa poczęła Matka Dziewica. Przeciwny bowiem pogląd odnosi się do herezji tych, którzy oceniali Chrystusa jako zwykłego człowieka, i domniemywali Go narodzonego z obydwu płci. Lecz że Chrystus narodził się z Dziewicy, zgadza się z czterech powodów.\nPo pierwsze, ze względu na zachowaną Godność posyłającego Ojca. Skoro bowiem Chrystus był prawdziwym i naturalnym Synem Bożym, nie wypadało, aby miał innego Ojca, niż Bóg, aby Boża Godność nie była przenoszona na innego.\nPo drugie, było to zgodne z właściwością Samego Syna, który został posłany. A który zaiste jest Słowem Bożym. Słowo zaś zostało poczęte bez jakiegokolwiek skażenia serca, owszem skażenie serca nie dopuszczałoby doskonałego poczęcia Słowa. Gdy zatem ciało było przyjęte w taki sposób przez Słowo Boże, aby było Ciałem Słowa Bożego, zgadza się, aby także Samo było poczęte bez (jakiegokolwiek) skażenia Matki.\nPo trzecie, było to zgodne z ludzką Godnością Chrystusa, w której nie powinien mieć miejsca grzech, bo przez którą grzech świata został usunięty, wedle tego stwierdzenia z Ewangelii św. Jana: „Oto Baranek Boży – to znaczy: Niewinny – który gładzi grzechy świata”. Nie mogłoby zaś być, aby, w naturze już skażonej przez współżycie, ciało zostałoby zrodzone bez skażenia grzechem pierworodnym. Stąd św. Augustyn mówi w księdze O małżeństwie i pożądliwości, że: „żadnego małżeńskiego pożycia tam nie było – to znaczy w małżeństwie Maryi i Józefa – gdyż w ciele grzesznym być nie można bez cielesnej pożądliwości, która wynika z grzechu, a bez której to poczęty chciał być Ten, który w przyszłości był bez grzechu”.\nPo czwarte, z powodu samego końca Wcielenia Chrystusa, który był na to, aby ludzie zostali odrodzeni w Synów Bożych – „nie z woli ciała, nie z woli męża, lecz z Boga” – tj. z Bożej Mocy. Czego główny przykład jawić się winien w samym poczęciu Chrystusa. Stąd św. Augustyn w księdze O świętym dziewictwie mówi: „należało, aby Głowa nasza znakomitym cudem wedle ciała narodziła się z Dziewicy, by dać znak członkom Swoim zrodzonym wedle Ducha z dziewiczego Kościoła”.\nNastępnie św. Tomasz zadaje pytanie:Czy była Dziewicą w czasie porodu?\nI odpowiada, iż bez żadnej wątpliwości podane jest za prawdę, iż Matka Chrystusa także w czasie porodu była Dziewicą, bowiem prorok nie jedynie mówi: „Oto Panna (po łacinie: Virgo) pocznie – lecz dodaje – i porodzi Syna”. I to zaiste zgodne było ze względu na trzy powody.\nPo pierwsze zapewne, gdyż to stosowało się do właściwości Tego, który był narodzony, iż jest Słowem Bożym. Bowiem Słowo nie jedynie zostało poczęte w sercu bez skazy, lecz także wyszło z serca bez skazy. Stąd, jak zostało ukazane, iż to Ciało było Samym Słowem Bożym, zgodne było, aby zostało narodzone z nieskażonych wnętrzności Dziewicy. Stąd w pewnym kazaniu Soboru Efeskiego czyta się, że: „rodząc samo ciało (czyli człowieka), od dziewictwa odstępuje się. Lecz, że narodziło się z ciała Słowo, Bóg zachował dziewictwo, Siebie Samego ukazując przez to Słowo”.\nPo drugie, jest to zgodne względem wyniku Wcielenia Chrystusa. Bowiem na to przyszedł, aby usunąć nasze zepsucie. Stąd nie było właściwe, aby rodząc się zepsuł Dziewiczość Matki. Stąd św. Augustyn mówi w pewnym Kazaniu o Narodzeniu Pańskim: „Nie było słuszną rzeczą, aby poprzez nadejście Tego, który przybył leczyć to, co zepsute, zniszczoną została nienaruszoność”.\nPo trzecie, było właściwe, aby rodząc się, nie pomniejszył Czci Matki Ten, który przykazał, aby rodzice byli czczeni.\nNastępnym pytaniem postawionym przez św. Tomasza jest: Czy pozostała Dziewicą po porodzie?\nNa co odpowiada on, iż bez żadnej wątpliwości wstrętny jest błąd takich ludzi, którzy ośmielali się mówić, że „matka Chrystusa po Jego urodzeniu, była cieleśnie poznana przez Józefa, i zrodziła innych synów”.\nTo bowiem po pierwsze, pozbawia Chrystusa doskonałości – że, jak wedle Boskiej Natury jest Jednorodzonym Ojca, tak Doskonałym we wszystkim Synem Jego; tak również przystoi, aby był Jednorodzonym Matki, jako Najdoskonalszy Potomek Jej.\nPo drugie, ten (wspomniany wcześniej) błąd obrazę czyni Duchowi Świętemu, którego przybytkiem było dziewicze ciało Matki, w którym uformował Ciało Chrystusa. Stąd nie godziło się, aby na przyszłość został znieważony przez połączenie męskiej płci.\nPo trzecie, to odbiera godność i świętość Matce Bożej, że zdawałaby się najniewdzięczniejsza, jeżeli takim Synem nie byłaby zadowolona; i jeżeli dziewictwo, które w Niej cudownie zostało zachowane, dobrowolnie stracić by chciała przez cielesne obcowanie.\nPo czwarte, także sam Józef byłby poczytany do najwyższej bezczelności, jeżeliby Tą, o której z objawienia anioła wiedział, że z Ducha Świętego pocznie Boga, kusił się sprofanować.\nI dlatego po prostu jest przyjęta prawda, iż Matka Boża jako Dziewica poczęła, i jako Dziewica porodziła, tak również Dziewicą po porodzie na zawsze pozostała.\nŚw. Tomasz zadaje zatem pytanie: Czy złożyła ślub Dziewictwa?\nI odpowiadając mówi, że dzieła doskonałości bardziej są chwalebne, jeżeli są uświęcone przez ślub. Dziewiczość w Matce Bożej szczególnie zaś powinna być mocna, jak jest jasne z wyżej wspomnianych racji. I dlatego było właściwe, aby Dziewiczość Jej była Bogu poświęcona przez ślub. Zaprawdę, gdyż czas Prawa wymagał przystąpienia do rozradzania tak kobiet, jak i mężczyzn, gdyż wedle ciała początek kultu Bożego był przedłużany (tzn. że Żydzi jako Naród Wybrany rozmnażając się, mieli kultywować, przekazywać i rozkrzewiać religię Jedynego Boga), zanim z tego ludu narodził się Chrystus. Z tego też powodu nie wierzy się, że Matka Boża ślubowała zupełne Dziewictwo, zanim została zaślubiona Józefowi, mimo, iż je miała w tęsknocie – ponad to jednak powierzyła wolę Swoją Bożemu Osądowi. Następnie zaś, przyjąwszy męża, wedle czego wymagały (wspomniane) zwyczaje tamtych czasów, razem z nim złożyła ślub dziewiczości.\nNastępnie św. Tomasz przechodzi do zagadnienia o Zwiastowania Błogosławionej Dziewicy, i zadaje następujące pytanie: Czy właściwym było Jej zwiastować, Kto się z Niej narodzi?\nNa co św. Tomasz odpowiada, iż było odpowiednim zwiastować Błogosławionej Dziewicy, że będzie poczynającą Chrystusa.\nPo pierwsze zapewne, aby była posługująca zgodnie z porządkiem połączenia Syna Bożego do Dziewicy, to znaczy, aby najpierw umysł Jej o Nim był poinstruowany, w jaki sposób ciałem Go pocznie. Stąd św. Augustyn mówi w księdze O dziewictwie: „błogosławieńsza jest Maryja przyjmująca wiarę w Chrystusa, niż poczynająca ciałem Chrystusa”. I następnie dodaje: „macierzyńska bliskość nic by się do Maryi nie przybliżyła, gdyby nie, szczęśliwiej nosiła Chrystusa sercem, niż ciałem”.\nPo drugie, aby mogła być pewniejszym świadkiem Tego Sakramentu, skoro co do tego od Boga została poinstruowana.\nPo trzecie, aby wolą Swoją była posłuszna ofiarować dar Bogu, do czego się (zresztą) chętnie ofiarowała, mówiąc: „Oto Ja służebnica Pańska”.\nPo czwarte, aby zostały ukazane pewne duchowe zaślubiny pomiędzy Synem Bożym a ludzką naturą. I dlatego poprzez Zwiastowanie starano się osiągnąć zgodę Dziewicy w miejscu całej ludzkiej natury.\nDalej św. Tomasz zadaje pytanie: Przez kogo było Jej zwiastowane?\nI odpowiada mówiąc, iż było właściwe zwiastować Matce Bożej Tajemnicę Bożego Wcielenia przez anioła z trzech powodów.\nPo pierwsze zapewne, aby także w tym był posługujący Boży Porządek, wedle czego za pośrednictwem aniołów dochodzą do ludzi Boże Sprawy. Stąd mówi Dionizy Aeropagita w 4 rozdziale Hierarchii niebiańskiej, iż: „o Boskiej Tajemnicy Dobroci Jezusa najpierw zostali pouczeni aniołowie, a następnie przez nich do nas przeszła łaska poznania. Tak zatem zapewne najświętszy Gabryjel oznajmił Zachariaszowi, że będzie ojcem przyszłego proroka; Maryi zaś, w jaki sposób stanie się w Niej Samej tajemnica ukształtowania Niewypowiedzianego Boga”.\nPo drugie, było to zgodne z naprawieniem ludzkości, które w przyszłości miało się stać przez Chrystusa. Stąd św. Beda Czcigodny mówi w homilii: „właściwa zasada odnowienia ludzkości, aby anioł był posłany przez Boga do Dziewicy uświęconej Bożym porodem, gdyż pierwsza przyczyna zatracenia ludzkości była, gdy wąż był posłany przez diabła do kobiety zwiedzionej duchem pychy”.\nPo trzecie, gdyż to zgadzało się z Dziewiczością Matki Bożej. Stąd św. Hieronim mówi w Kazaniu na Wniebowzięcie: „dobrze, iż posłany jest anioł do Dziewicy, gdyż zawsze bliska jest aniołom dziewiczość”. Zaiste żyć w ciele, a mimo ciała, nie ziemskim jest życiem, lecz niebiańskim.\nNastępnie św. Tomasz zadaje pytanie: W jaki sposób Jej zwiastował?\nNa co odpowiada, iż anioł zwiastując pojawił się Matce Bożej widzeniem cielesnym.\nI to było właściwe, po pierwsze względem tego zapewne, co był zwiastujący. Anioł przybył bowiem zwiastować Wcielenie Niewypowiedzianego Boga. Stąd także było właściwe, aby dla oznajmienia takiej sprawy niewidzialne stworzenie (tj. anioł) przybrało formę, w której pojawi się widzialnie, gdy także wszystkie pojawienia w Starym Testamencie odnosiły się do tego pojawienia, iż Syn Boży pojawi się w Ciele.\nPo drugie, właściwe było Godności Matki Bożej, że nie jedynie w umyśle, lecz we wnętrznościach cielesnych była przyjmującą Bożego Syna. I dlatego nie jedynie Jej umysł, lecz także zmysły cielesne były pokrzepione widzeniem anielskim.\nPo trzecie, właściwe pewności tego, który był zwiastujący. Pewniej bowiem pojmujemy te rzeczy, które są poddane wzrokowi, niż te, które sobie wyobrażamy. Stąd św. Chryzostom mówi w Komentarzu na Ewangelię św. Mateusza, iż: „anioł nie we śnie, ale widzialnie pojawił się Dziewicy. Bowiem, że przyjęła bardzo wielką wieść od anioła, potrzebowała przed takim wydarzeniem uroczystego widzenia”.\nNa koniec św. Tomasz zastanawia się nad porządkiem zwiastowania.\nI mówi, iż harmonijny porządek zwiastowania przez anioła jest doskonały. Trzy bowiem sprawy zamierzył anioł względem Dziewicy.\nPo pierwsze zapewne, zwrócił uwagę Jej umysłu do takiego rozważenia rzeczy. Co uczynił pozdrawiając Ją jakimś nowym i nadzwyczajnym pozdrowieniem.\nW którym zapewne pozdrowieniu zapowiedział Jej naprzód zdolność do poczęcia, w tym, co powiedział: Łaski Pełna. Wyraził poczęcie, w tym, co powiedział: Pan z Tobą. I zapowiedział cześć nadchodzącą, gdy powiedział: Błogosławiona Tyś między niewiastami.\nPo drugie zaś, zamierzył Ją poinstruować o Tajemnicy Wcielenia, iż w Niej będzie spełniona. Co zapewne uczynił zwiastując poczęcie i poród, mówiąc: Oto poczniesz we wnętrzu…etc. I ukazując godność poczętego potomstwa, gdy powiedział: Ten będzie Wielki. A także przedstawiając sposób poczęcia, gdy powiedział: Duch Święty zstąpi na Ciebie.\nPo trzecie, zamierzył duszę Jej nakłonić do zgody. Co zapewne uczynił przez przykład Elżbiety i racji wziętej z Bożej Wszechmocy.\nPrzekład: Jakub Szymański


DJ na 18-stkę, urodziny, imprezy okolicznościowe - Łódź\nMuzyka na 18-stkę, imieniny, rocznicę\nŚwiętuj z ProDjs!\nJeśli marzysz o tym, aby Twoje urodziny, imienny, rocznica, czy inne ważne dla Ciebie wydarzenie przebiegło w sposób niezapomniany i nieszablonowy, skontaktuj się z ProDJs, a potem tylko ciesz się wspaniałą zabawą!\nRodzinna uroczystość? „Osiemnastka”? Ważne wydarzenie, które chcesz uczcić? Nie ma problemu! Pomożemy Ci je zorganizować, albo zrobimy to za Ciebie. Możesz nam zaufać, mamy naprawdę duże doświadczenie. Nie ma dla nas znaczenia, czy organizujemy osiemnaste urodziny, czy pięćdziesiątą rocznicę ślubu. Dopasujemy się do każdego wydarzenia. Zapewnimy moc wzruszeń oraz doskonałą zabawę. Gwarantujemy oprawę muzyczną, o którą zadba profesjonalny DJ. Pomożemy zorganizować Ci catering. Możemy poprowadzić uroczystość w Twoim domu, lub w innym dowolnym miejscu (które wcześniej znajdziemy i dopasujemy do Twoich potrzeb). Jeśli liczysz na dodatkowe atrakcje, takie jak występ instrumentalisty, pokaz tańca, fotobudka, iluzjonista lub animator dla dzieci, na pewno będziesz zadowolony z naszej oferty. A jeśli chcesz podarować sobie i Twoim gościom niespodziankę w postaci foto lub videorelacji, świetnie trafiłeś! Współpracujemy ze świetnymi fotografami i kamerzystami.\nOferujemy usługi kompleksowe, możemy urządzić duże przyjęcie lub kameralne spotkanie. Jedno jest pewne: imieniny, urodziny czy rocznica ślubu w najlepszym wykonaniu tylko z ProDJs!\nWypełnij formularz zgłoszeniowy lub zadzwoń – czekamy na Ciebie!


Klinika chorób roślin - Portal ogrodniczy ogrodinfo.pl – sadownictwo, ogrodnictwo, portal sadowniczy\nTagi: choroby drzew owocowych | choroby roślin | klinika chorób roślin\nDr hab. Natasza Borodynko, kierownik Kliniki Chorób Roślin fot. K. Kupczak\nW ramach projektu „Modernizacja laboratoriów dla wzmocnienia innowacyjności badań w zakresie ochrony roślin i działań na rzecz gospodarki”, współfinansowanego przez Unię Europejską, powstała Klinika Chorób Roślin przy Zakładzie Bakteriologii i Wirusologii Instytutu Ochrony Roślin–PIB w Poznaniu.\nBada się w niej dostarczane przez rolników (w tym ogrodników) rośliny lub części roślin na obecność chorób: wirusowych, bakteryjnych, grzybowych i grzybopodobnych oraz fizjologicznych – informuje dr hab. Natasza Borodynko, kierownik Kliniki Chorób Roślin.\nW przypadku gdy diagnozie mają być poddane części miękkie (np. owoce), jedną próbę stanowi minimum 5 organów z objawami chorobowymi. Jeśli badane mają być części zielone (np. liście, pędy), gdy jest podejrzenie wystąpienia chorób wirusowych, pobrać należy część szczytową rośliny, gdyż tam jest największa koncentracja tych patogenów. Do określenia pozostałych z ww. czynników chorobotwórczych trzeba pobrać organy z objawami. Najlepiej zrobić to niezwłocznie po stwierdzeniu zmian chorobowych i tego samego dnia przesłać do kliniki, np. pocztą kurierską, lub dostarczyć osobiście. Jeśli chorą roślinę zauważy się w piątek, pobrane fragmenty przetrzymać w miejscu o temperaturze +4°C i przesłać w poniedziałek. Okazy do badań powinny być zapakowane w worek foliowy i owinięte w papier. Przesyłkę należy zaopatrzyć w nazwę gatunku (warto podać także odmiany), określić, czy badanie ma dotyczyć obecności patogenów, czy analizy pod kątem uszkodzeń abiotycznych. Jeśli zleceniodawca podejrzewa wystąpienie danej choroby – wskazana jest taka informacja.\nWystawiona diagnoza uzupełniania jest o wskazówki, jakich środków użyć, aby zapobiec rozwojowi choroby.\nOd wysłania przez rolnika próbki do diagnozy upływa mniej więcej tydzień. Najszybciej identyfikuje się choroby wirusowe. Jeśli zleceniodawca podejrzewa taką jednostkę, to informacje może uzyskać (np. telefonicznie) już po dwóch godzinach, na podstawie obserwacji soku komórkowego pod mikroskopem elektronowym.\nW marcowym „Haśle Ogrodniczym” - o chorobach okresu okołokwitnieniowego\nWięcej o: choroby drzew owocowych , choroby roślin\nfundusze unijne, technika, truskawka, szkółkarstwo, wino, MRiRW, ARiMR, malina, dopłaty bezpośrednie, sadownictwo, susza, czereśnie, ukraina, kapusta


Drukuj stronę - Dendrobium farmeri\nRośliny doniczkowe => Dendrobium => Wątek zaczęty przez: Chani Marca 27, 2012, 10:13:27\nTytuł: Dendrobium farmeri\nWiadomość wysłana przez: Chani Marca 27, 2012, 10:13:27\nMyślę, że na tym etapie rozwoju pędu kwiatowego mogę się już pochwalić :-)\nWcześniej się bałam :P żeby nie zapeszyć\nRośnie na południowym parapecie, trochę w kąciku, więc bezpośredniego słońca ma niewiele. Latem temp. dochodzi myślę, że spokojnie do 30-35st. Zimowało przy samej szybie, najniższa temp. jaką zauważyłam to 14st. Widocznie wystarczyło do zaindukowania kwitnienia. Teraz czekam (nie)cierpliwie, aż pąki się rozwiną :-)\nTytuł: Odp: Dendrobium farmeri\nWiadomość wysłana przez: Iwona004 Marca 27, 2012, 10:35:08\nWiadomość wysłana przez: Chani Marca 27, 2012, 12:16:32\nWiadomość wysłana przez: Filomena79 Marca 28, 2012, 22:53:52\nChani - ale rewelacja! :shock:\nWiadomość wysłana przez: 2spanielki Marca 29, 2012, 08:00:55\nJa też się nie mogę doczekać jak pokażesz kwitnące farmeri :grin:\nTo jedyny storczyk który wpadł w oko mojemu mężowi na wystawie w Wawie :-D\nWiadomość wysłana przez: Chani Kwietnia 05, 2012, 21:12:51\nOto moje dendrobium :-D\nBałam się, że nie zdążę go zobaczyć w rozkwicie, ale poczekało na mój powrót do domu :-)\nWiadomość wysłana przez: MiYu Kwietnia 05, 2012, 21:36:30\nJakie piękne :grin:\nKurczę też chcę takie :D\nWiadomość wysłana przez: Iwona004 Kwietnia 05, 2012, 21:46:14\nWiadomość wysłana przez: marko8851 Kwietnia 05, 2012, 23:25:13\nWiadomość wysłana przez: ajania Kwietnia 08, 2012, 09:58:34\nJa również wpisałam je na listę swoich chciejstw :D. Czy dendrobium farmeri i dendrobium amabile to to samo ??? :-?\nWiadomość wysłana przez: luczek95 Kwietnia 08, 2012, 21:38:49\nSą to chyba osobne gatunki ;)\nWiadomość wysłana przez: iwka2 Lipca 27, 2012, 13:44:41\nZakwitło u mnie Dendrobium farmeri na dwóch pędach ,ma piękne kwiaty,bardzo podobają mi się te zwisające kwiatostany :-D\nWiadomość wysłana przez: Aki Lipca 27, 2012, 18:42:00\nPiękne i obfite kwitnienie :) Gratuluję i poproszę o więcej zdjęć :-)\nWiadomość wysłana przez: iwka2 Lipca 27, 2012, 18:52:56\nmiało być więcej pędów ale niestety kilka zżółkło,bo roślina wisi pod jabłonią,padał deszcz i słońce ,widocznie coś zaszkodziło :-(\nzdjęcia wyszły jakieś odwrócone :(\nWiadomość wysłana przez: Mariusz3357 Lipca 29, 2012, 15:56:07\nWiadomość wysłana przez: salaga Kwietnia 13, 2013, 20:01:44\nWiadomość wysłana przez: Iwona004 Kwietnia 15, 2013, 20:02:47\nNo i masz babo placek - zakochałam się :grin:\nNo brak słów :-D\nWiadomość wysłana przez: amoroso Maja 20, 2013, 19:58:40\nDendrobium farmeri - moje kwitnienie. 8)\nWiadomość wysłana przez: Iwona004 Maja 20, 2013, 20:13:24\nNie dziwię się - jest co świętować :)\nPrzecudne kwitnienie, tylko oprawić w ramki :-D\nNie mam ręki do storczyków - Dendrobium zostanie w sferze marzeń :(\nWiadomość wysłana przez: goll Maja 20, 2013, 20:21:12\nWiadomość wysłana przez: amoroso Maja 20, 2013, 20:27:10\nBardzo Wam dziękuję. :-D :-D :-D\nTo dendrobium wcale nie jest wymagające. U mnie stoi przy wschodnim oknie balkonowym, więc od czasu do czasu dostaje świeżego powietrza. Podlewam raz w tygodniu, w domu mam ciepło, więc przesycha między podlewaniami, czasem je pryskam - po liściach i po wierzchniej warstwie podłoża. Ot cały sukces. 8) ;)\nWiadomość wysłana przez: salaga Maja 21, 2013, 04:39:21\nWiadomość wysłana przez: amoroso Maja 21, 2013, 06:06:33\nAgnieszko, ogromne dzięki. :-D :-D :-D\nMoje dendrobium rośnie w podłożu z kory. Kupiłam je w plastikowej, brązowej doniczce i nie przesadzałam go. Całość włożona do białej osłonki. 8)\nWiadomość wysłana przez: Aki Maja 21, 2013, 08:49:53\nKiedyś myślałam, że takie widoki można podziwiać tylko w ogrodach botanicznych albo przynajmniej oranżeriach. Dobrze, że storczyki robią się u nas coraz bardziej popularne i ludzie próbują uprawy różnych gatunków w warunkach domowych. Dzięki temu możemy potem takie cuda na forum oglądać :)\nWiadomość wysłana przez: kasiunieczka_32 Marca 19, 2014, 16:43:28\nU mnie typ mini i zapowiedź pierwszego kwitnienia :-D\nWiadomość wysłana przez: ajania Marca 19, 2014, 17:52:26\nJaki cudny widok, kwiatostany wyglądają jak kłosy :grin:.\nWiadomość wysłana przez: Krzysia Marca 19, 2014, 19:21:03\nJeszcze kwiaty się nie rozwinęły, a już ślicznie się prezentują te warkocze pąków :grin:\nWiadomość wysłana przez: kasiunieczka_32 Marca 26, 2014, 14:46:51\nWiadomość wysłana przez: amoroso Kwietnia 10, 2014, 07:15:20\nZapowiedź kwitnienia - dendrobium farmeri, są dwa kłosy, w sumie 25 kwiatów, nie mogę się doczekać. :)\nW zeszłym roku był jeden kłos z 15 kwiatami, w tym roku trochę więcej. 8)\nPrzepraszam za brudne liście, ale dostał oprysk z nawozem na kwitnienie, a żeby się nie zestresował, to darowałam mu kąpiel. :oops:\nWiadomość wysłana przez: amoroso Kwietnia 14, 2014, 20:22:12\nWiadomość wysłana przez: Iza72 Września 05, 2014, 05:11:47\nWitaj Aniu piękne dendrobium . Pozdrawiam Iza (Nika 2011 na innym forum) :D :grin:\nWiadomość wysłana przez: MirkaS Stycznia 21, 2015, 16:28:09\nWiadomość wysłana przez: miltonia Grudnia 01, 2015, 03:40:42\nPrzepiękne, :grin: uwielbiam taki widok - kaskada kwiatów. Poszukuję pewnej odmiany dendrobium, ale ta także jest zachwycająca :grin:\nWiadomość wysłana przez: karola7 Maja 07, 2018, 16:30:54\nU mnie zakwitło Dendrobium farmeri Pink. Na razie jeden pęd, 18 kwiatów. Idą jeszcze 3 pędziki :), ale już widać, że będą dużo mniej dorodne.\nWiadomość wysłana przez: kwiatolek Maja 07, 2018, 17:27:31\nPiękny storczyk. Gratuluję kwitnienia. :)\nWiadomość wysłana przez: doda07 Maja 07, 2018, 17:37:13\nCudo :-D Mam D. farmeri już kilka lat ( nie tak dorodne jak Twoje), ale jeszcze nigdy nie kwitło. Jak "nakłoniłaś" Twoje do kwitnienia?\nWiadomość wysłana przez: karola7 Maja 07, 2018, 20:08:49\nDzięki dziewczyny :) Ogólnie kierowałam się, na ile mogłam, bardzo przydatnymi wskazówkami ze strony Roślin menażeria. A więc maksymalnie dużo słońca w zimie i podlewanie nie za często, tak co 2 tygodnie, czasem zraszanie. Wisi w kuchni, więc jest trochę wilgoci w powietrzu (przynajmniej w samym momencie gotowania) i grzejnik pod oknem mam zimą cały czas zakręcony, mimo to nie jest to specjalnie chłodne pomieszczenie. Od wiosny daję sporo więcej wody i nawożę. Nie mam zbyt dużego doświadczenia z dendrobiami, bo mam ich raptem dwa, a to drugie jest z zupełnie innej grupy i jeszcze nie kwitło (sadzonka). Ale wiele gatunków jest przepięknych i kusi, oj, kusi.


George Falconer jest starzejącym się profesorem literatury, który cierpi po stracie swojego wieloletniego partnera. Zaczynamy mu towarzyszyć w chwili, gdy bohater budzi się ze snu. Jest to moment, w którym powraca do niego świadomość istnienia, ale jednocześnie sposób ujęcia nagiego ciała George’a w łóżku, przypomina obrazy martwych ciał w kostnicy. Zanim bohater otworzy oczy, na ekranie widzimy fragment jego snu, przedstawiający estetyzowany obraz wypadku samochodowego, w którym zginął jego partner Jim (Matthew Goode). Obraz ten nie przypadkowo wprowadza nas w fabułę filmu, śmierć Jima stanowi bowiem newralgiczny moment w życiu George’a. W jego wyniku życie bohatera straciło sens, zszarzało, wyblakło. Po stracie Jima, George budząc się z bólem musi stwierdzić, że nadal tu jest, istnieje, ale jego egzystencja to codzienny trud odgrywania roli, do której nie ma już motywacji. Bohater mówi do siebie: Musisz jakoś przeżyć ten dzień. To nieco melodramatyczne, ale z drugiej strony, mam złamane serce. Czuję się jakbym tonął. Brak mi tchu.\nSamotny mężczyzna to wspaniały spektakl emocji, daleki od ckliwości\ni sentymentalizmu. Wysmakowany, przemyślany, elegancki i prawdziwy. Nie jest to rzewna historia nieszczęśliwego geja, lecz obraz o tym, że pustki po stracie bliskiej osoby nie da się wypełnić. Colin Firth znakomicie pokazał ból trawiący bohatera, który skrywany jest za maskami i pozami, mającymi chronić George’a. Powściągliwa i nienachalna ekspresja ciała aktora oddaje charakter granej postaci, jej rozdwojenie pomiędzy skrupulatnie budowanym wizerunkiem, pełnym spokoju i opanowania, a ukrytymi pod powierzchnią emocjami. Paradoksalnie ten dystans i brak dosłowności, czyni dramat bohatera dotkliwie czytelnym.\nW momencie, w którym poznajemy George’a, bohater postanawia, że ten dzień będzie inny. George decyduje się raz na zawsze uwolnić się od przeszłości. Choć moglibyśmy po takiej zapowiedzi napisać bardziej optymistyczne scenariusze, bohater wyjmuje z szuflady pistolet i z właściwym sobie spokojem i graniczącą z pedantyzmem dokładnością, załatwia ostatnie sprawy (włącznie z pozostawieniem wytycznych, by zawiązać przygotowany krawat w podwójny węzeł windsorski). Jednak ciągle coś lub ktoś przeszkadza mu w realizacji zamierzenia.\nFord porusza trudny temat (bohaterowi towarzyszą myśli o śmierci), jednak portretuje jego zmagania z życiem z dystansem i nie bez dozy humoru. Mistrzowska jest scena, w której George, w różnych pozycjach i miejscach, mierzy do siebie z pistoletu przy dźwiekach słynnej arii Ebben? Ne andrò lontana z opery Alfredo Catalaniego La Wally. Tytułowa bohaterka opery również decyduje się popełnić samobójstwo, kiedy widzi jak ginie jej ukochany. Jest to jedna z najbardziej pamiętnych operowych śmierci, ponieważ bohaterka rzuca się prosto w schodzącą z gór lawinę. Jest ona trudna do zainscenizowana, tak samo jak dla George’a problematyczne okazuje się pociągnięcie za spust.\nPierwszy raz w życiu nie wyobrażam sobie przyszłości. Każdy dzień widzę jak przez mgłę\nUczucia i wzruszenia postaci malowane są na ekranie nie tylko poprzez znakomitą grę aktorską – Ford zdecydował się również na wykorzystanie koloru jako nośnika emocji. Oddając przygnębienie bohatera, obraz przez większość czasu jest komponowany przy użyciu zimnych, wyblakłych barw. Jednak są momenty, kiedy rozgrzewają się niemal do czerwoności, stają się intensywne. To krótkie mgnienia zachwytu otaczającą rzeczywistością, którym udaje się pokonać apatię bohatera. W ten sposób podkreśla się też te rzadkie momenty, kiedy komuś udaje się przebić zewnętrzną skorupę okrywającą George’a, pozwalając na nawiązanie prawdziwej, nadającej życiu sens, więzi między dwojgiem ludzi. Zabieg ten wydał mi się bardzo ryzykowny ze względu na swą dosłowność, zbyt wyraźne przechodzenie tonów, czasem nawet w obrębie jednego ujęcia. Jest uzasadniony, tworzy pewną aurę, nie pozwala przejść obojętnie wobec zmian temperatury emocji, jednak w moim przekonaniu nie był on konieczny i może być drażniący. Błysk w oku, delikatne drgnięcie kącików ust Firtha z pewnością byłby wystarczająco sugestywne.\nStrach jest powodem prześladowania mniejszości. […]Mniejszości to zwykli ludzie. Tacy jak my.\nSamotny mężczyzna powstał na podstawie książki Christophera Isherwooda, amerykańskiego pisarza, który był zdeklarowanym homoseksualistą i otwarcie poruszał ten temat w swoich książkach (co na ówczesne czasy wcale nie było naturalne i powszechne; powieść A Single Man powstała w 1964 r.). Sam reżyser również pozostaje w stałym związku z Richardem Buckley’em, któremu zresztą w napisach końcowych dedykuje film. Jednak bohater filmu nie jest przede wszystkim gejem, jest cierpiącym człowiekiem. Tom Ford w wywiadach podkreśla, że nie definiuje siebie poprzez pryzmat seksualności. Jeżeli miałby stworzyć listę cech określających go jako osobę, bycie gejem z pewnością nie znalazłoby się na jej szczycie. Bohater kreowany przez Firtha jest właśnie taką postacią, która w pełni akceptuje siebie, a jego seksualność jest czymś naturalnym, nie stanowiącym problemu. Często filmy, w których pojawiają się postaci o homoseksualnej orientacji seksualnej, są głównie nastawione na transgresyjność i przełamywanie społecznego tabu. Są one najczęściej tak skupione na walce z dyskryminacją, że bohaterowie historii tracą indywidualne, ludzkie rysy, pozostając jedynie pojemnikiem na postulaty i hasła wytaczające wojnę homofobii. Samotny mężczyzna skupia się nie na tym co inne, ale na tym, że inny to każdy z nas. Nawet jeśli istnieje jeszcze potrzeba walki z nietolerancją i przełamywania społecznych fobii, film Forda lepiej pokazuje irracjonalne podłoże strachu przed innością, niż obrazy przybierające strukturę manifestacji, z szeroko rozpostartymi transparentami.\nNie można jednak powiedzieć, że film Forda nie dotyka problemu dyskryminacji\ni szykanowania homoseksualistów, temat ten współtworzy tło wydarzeń. Lata 60. wymagają zarysowania takich kontekstów, by takie okoliczności, jak brak zgody rodziny na udział Georgea w pogrzebie najbliższej mu osoby, jego dbanie o to, by nie demonstrować publicznie swojej seksualności, były klarowne dla współczesnego odbiorcy. Dopiero w latach 70. na fali rewolucji seksualnej i kontrkulturowej burzy rozpoczęła się problematyzacja seksualności, która między innymi spowodowała reinterpretację pojęcia homoseksualizmu i próby stworzenia pozytywnego wizerunku środowiska homoseksualnego, mającego walczyć z dotychczasową społeczną dyskryminacją. Troszeczkę rażą zbyt stereotypowe, karykaturalne obrazy amerykańskiej rodziny. Mocno podkreślana jest fasadowość, która zdaje się ukrywać brak prawdziwej więzi między członkami rodziny. Sąsiedzi Georgea, małżeństwo z trójką dzieci, są właśnie takim modelem american family, który jest przeciwstawiany związkowi bohatera z Jimem. Wiecznie uśmiechnięta żona dbająca o dom, mąż wychodzący codziennie do pracy, dzieci pijące Coca-colę i śpiewające piosenki z telewizyjnych reklam – taki obraz w oczach George’a zdaje się nie mieć zbyt wiele do zaoferowania. Kiedy przyjaciółka Charley (Julianne Moore) pyta go, czy nie chciałby prawdziwego związku z żoną i dziećmi, cała jego postać zdaje się krzyczeć, że takiej więzi jaka łączyła go z Jimem, nie byłaby w stanie zapewnić mu żadna normalna rodzina. Taka normalna rodzina reprezentowana jest filmie właśnie przez fasadowych sąsiadów, samotną Charley, którą zostawił mąż, karykaturalny obrazek rodziny przyjaciela z pracy, budującej schron przed sowieckim atakiem jądrowym.\nPoza samą warstwą fabularną, film Forda, poprzez dobór obsady porusza jeszcze jeden problem związany z reprezentacjami bohaterów homoseksualnych w kinie. Colin Firth po przyznaniu mu nominacji do Oskara za rolę homoseksualnego profesora, sam skomentował wciąż niepokojącą tendencję, że Hollywood lubi chwalić heteroseksualnych aktorów za odwagę zagrania geja. Wystarczy przypomnieć nominacje do Oskara dla Heatha Ledgera i Jakea Gyllenhaala za role w filmie Tajemnice Brokeback Mountain, czy przyznanie nagrody dla Seana Penna za kreowaną przez niego postać w Obytwatelu Milku. Jednak reguła ta działa tylko w jedną stronę. Zdeklarowany gej nie otrzyma już tak łatwo roli postaci heteroseksualnej. Rock Hudson z powodzeniem grywał amantów w filmach Douglasa Sirka, jak również ikony męskości licznych westernach czy filmach wojennych, jednak do końca ukrywał fakt bycia homoseksualistą. Rupert Everett był dyżurnym amantem filmowym, dopóki nie ujawnił swojej orientacji, po czym publicznie odradzał to innym aktorom. Obrazuje to nadal istniejące w środowisku filmowym bariery i przesądy w kwestii seksualności.\nDopięte na ostatni guzik. Ameryka lat 60.\nSamotny mężczyzna jest debiutem filmowym Toma Forda, który dotychczas\nz powodzeniem projektował ubrania. Jako kreator mody zdobył bardzo wysoką pozycję\ni uznanie. W swoim filmie zajmuje się projektowaniem świata przedstawionego i jak sam przyznaje, te dwie branże, wbrew pozorom, nie są wcale takie odległe. W filmie Forda każdy szczegół scenografii, czy kostiumów jest doskonale dopieszczony i wypolerowany. Widać, że odtwarzanie realiów Ameryki lat 60., było dla reżysera dużą przyjemnością. Możemy nawet powiedzieć o przesadnym dbaniu o detale, wszystko w filmie błyszczy, ładnie się komponuje i bardzo atrakcyjnie wygląda.\nZe stylizowanego radia, wbudowanego w przepiękną, drewnianą deskę rozdzielczą błyszczącego Mercedesa Georgea, płyną pełne niepokoju informacje o kryzysie kubańskim. To tło polityczne jest w filmie o tyle ważne, że podkreśla dodatkowo izolację bohatera od świata zewnętrznego. George nie ulega powszechnej panice, która paraliżowała wówczas społeczeństwo amerykańskie. Wynika to z jego prywatnego dramatu, ale także z rozczarowania amerykańską kulturą. George w rozmowie z Charley mówi: Wszystko jest jakieś otępiałe, nie po to przyjeżdżałem do Ameryki. Nastąpiło całkowite załamanie kultury.\nFord przedstawiając w swoim filmie lata 60. sięga również po amerykańskie ikony, które stworzyli aktorzy tamtego okresu. Mamy przyjaciółkę młodego studenta – Lois, która wygląda jak Brigitte Bardot, młodego Hiszpana Carlosa, którego matka fryzjerka ostrzygła na Jamesa Deana, ogromny plakat przedstawiający Janet Leigh z Psychozy Hitchcocka, czy w końcu skorpiona sąsiadów, którego nazwali Charlton Heston na pamiątkę jego roli w Ben Hurze Williama Wylera.\nWszystko to kreuje nieco stereotypowy, momentami karykaturalny obraz Ameryki, ale w gruncie rzeczy jest on tylko tłem dla dramatu rozgrywającego się w głowie głównego bohatera. Jest to wyestetyzowany, dopracowany świat w stylu glamur, jednak mimo wszystko bardzo ładnie prezentuje się na ekranie i nie można odmówić mu uroku.\nGeorge Falconer jest samotny nie tylko dlatego, że bezpowrotnie odeszła najbliższa mu osoba. Powodem jego odosobnienia jest to, że jest Anglikiem w Los Angeles. Jest gejem żyjącym w patriarchalnym, heteroseksualnym społeczeństwie. Jest odosobniony dlatego, że jego introwertyczna natura zamyka go w ochronnym pancerzu i każe samemu zmagać się z cierpieniem.\nJim był dla niego nie tylko partnerem, z którym dzielił mieszkanie i życie, był przede wszystkim jego dopełnieniem. Bohaterowie od początku są charakteryzowani jako przeciwieństwa. Jim wstawał o świcie z uśmiechem, George nie lubił poranków, które przypominały mu, że zawsze jest to dzień później niż wczoraj, dzień bliżej śmierci. Jim był nowoczesny, bezkompromisowy, wesoły, nieco swawolny, żyjący chwilą. Postać grana przez Firtha wręcz przeciwnie – powściągliwa, akceptująca konwenanse, poukładana, nieco pesymistyczna, spięta. Kiedy w jednej z retrospekcji bohaterowie siedzą na kanapie czytając, Jim ma w rękach Śniadanie u Tiffany’ego Trumana Capote (nie bez znaczenia jest tu homoseksualna orientacja pisarza), George natomiast Przemiany Kafki, które partner podsumowuje jako kolejne dobijające bzdety. Tematem opowiadania Kafki jest właśnie alienacja i wyobcowanie człowieka. Z takiego przeciwstawienia wynika, że bohater potrzebował Jima nie tylko jako kochanka, współtowarzysza, ale także jako osobę wprowadzającą radość, ożywczy promyka słońca, który rozjaśniał barwy jego życia. Jedyne chwile, dla których warto żyć, to te rzadkie momenty, gdy się jest naprawdę blisko z drugim człowiekiem [George Falconer].\nBardzo udana recenzja. Szkoda, że na filmwebie nie spotyka się takich wartościowych tekstów.\nWyrazy uznania dla autora.\n4 sierpnia 2010 13:24\nZgadzam się z moim poprzednikiem - doskonała recenzja pięknego, głębokiego filmu.


LINODERM PLUS Opinie, Cena, Skład – Medsowa\nJesteś tutaj: Strona główna › Produkty › LINODERM PLUS\nOpis produktu LINODERM PLUS\nOpinia użytkownika 2018-11-20 14:34\nNa oparzenia wywołane pierwszym wiosennym słońcem LINODERM PLUS się sprawdza ale słyszałam, że potrafi mocno uczulać.\nMonika 2017-05-24 10:28\nTo, że o zdrowie niemowląt trzeba odpowiednio dbać, nie jest niczym nowym i powinno się też dodać że czasami jest to trudne wyzwanie... Organizmy dzieciaczków są delikatne i wrażliwe a pakowanie w nie chemii to ostatnie, czego bym się podjęła. Jako szczęśliwa mama stawiam na LINODERM PLUS . Środek jest odpowiedni dla maluchów i godny zaufania.\nIwona 2017-05-11 14:38\nSzczerze polecam ten krem, naprawdę dobrze się sprawdza. Stosowałam u sobie, a teraz stosuję dla mojego maluszka, bo wciąż nosi pieluszkę.\nNatalia 2016-10-16 12:55\nLINODERM PLUS ...to właśnie on jest moim faworytem na oparzenia. Preparat wart polecenia.\nBożena 2016-03-10 10:57\nKrem kupiłam dla mojego niemowlaka, ale sama również postanowiłam spróbować. Wspaniały na usta jesienią i na zimę, chroni je, nawilża, natłuszcza.Polecam.\nPaulina 2016-03-03 15:24\nSuper produkt do pielęgnacji pupy dziecka. Dobra cena do jakości.\nHania 2016-02-19 16:12\nMaść jest rewelacyjna!Używam jej od 8msc i nigdy mój synek nie miał żadnych odparzeń. Maść jest tania i przede wszystkim wydajna. Polecam.\nPryscylla 2016-01-06 12:00\nLINODERM PLUS - to mój faworyt na wszelkie oparzenia, także te od gorącej wody z czajnika... Szczerze polecam ten środek w razie nieprzewidzianej sytuacji...\nGertruda 2015-10-01 23:03\nW problemach skórnych trzeba pamiętać o odpowiednim wsparciu. A to jest mi w stanie skutecznie zapewnić specyfik LINODERM PLUS . Jego składniki wspierają regenerację naskórka i jego warstw a przy tym mają właściwości oczyszczające i ściągające.\nIlona 2015-05-23 15:43\nMój szkrab wykazuje spore predyspozycje do regularnego łapania odparzeń pupy... Próbowałam wszystkiego, ale nawet zmiana pieluch na inną firmę nie przyniosła ukojenia. Dopiero LINODERM PLUS przyniósł ulgę\nJodar 2015-03-05 19:56\nbardzo słabe działanie nie widać praktycznie żadnych zmian. Mógłby ten środek działać o wiele lepiej niż aktualnie, bo teraz jest totalna lipa!\nReeba 2015-02-23 21:47\nJa tam jakoś nie widzę żadnych zmian i skutków w zakresie stosowania tego kremu. Myślałam że skóra będzie bardziej elastyczna ale widocznie za 9zł raczej nie ma co cudów oczekiwać :P 3/5 - może komuś pomoże\nZelda 2015-02-16 13:20\nSkuteczne rozwiązanie na patologicznie przesuszoną skórę. Maść sprawdziła się u mnie na spierzchnięte ręce lepiej niż kosztowne reklamowane kremy z północy.\nTamcia 2015-01-10 13:12\nZauważyłam po zastosowaniu tego śodka, że moja skóra szybciej się regeneruje oraz zwiększa możliwości lepszego ukazania się. Polecam bo bardzo szybko daje dobry efekt.


Dlaczego zginął ks. Jan Macha\ndodane 09.12.2021 16:04\nNie walczył, nie miał broni, pomagał ofiarom wojny. To wystarczyło, by Niemcy zamordowali dobrego człowieka.\nKs. Jan Macha święcenia kapłańskie przyjął 25 czerwca 1939 roku\nTuż przed wybuchem wojny do niemieckich dywizji dotarł nowy rozkaz: zwracać szczególną uwagę na katolickich duchownych i inteligencję, w miarę możliwości najlepiej internować ich od razu po zajęciu terenu. Hitler przede wszystkim chciał „zniszczyć i wytępić naród polski”. Na zajętym, a następnie wcielonym do Niemiec polskim Górnym Śląsku sytuacja była bardzo skomplikowana, a każdy wybór mieszkańców był zły. Ksiądz Jan Macha, młody, niedawno wyświęcony wikary parafii św. Józefa w Rudzie Śląskiej, został skazany na śmierć za działalność konspiracyjną.\nTuż po 1 września, gdy Niemcy zaatakowały Polskę, po dwóch dniach zaciętych walk na Górnym Śląsku Wojsko Polskie musiało się wycofać. 4 września do Katowic wkroczyły oddziały 239 Dywizji Piechoty, a wraz z nimi zaczęły się terror i prześladowania. Specjalne oddziały według przygotowanej wcześniej listy wyszukiwały dawnych powstańców, działaczy plebiscytowych i członków polskich organizacji społecznych. Wielu zamordowano. Miesiąc później, 8 października 1939 roku, na mocy dekretu Adolfa Hitlera dawne polskie województwo śląskie włączono do Rzeszy. Odtąd była to Rejencja Katowicka (Regierungsbezirk Kattowitz). Aby nowo wcielone ziemie jak najszybciej podporządkować Niemcom, wprowadzono program „umacniania niemczyzny”. Zajmowali się tym urzędnicy zwani gaulaiterami i zbrodnicza organizacja SS. Jednak na Górnym Śląsku, gdzie mieszkańcy od 1914 roku, nie ruszając się z miejsca, należeli już do Cesarstwa Niemieckiego, do Austro-Węgier, do Republiki Weimarskiej, do Czechosłowacji, do Polski, a w końcu do III Rzeszy, nie było łatwo stwierdzić, jakie narodowości zamieszkują ten region.\nNa przełomie lat 1939 i 1940 władze niemieckie przeprowadziły policyjny spis ludności, od odcisku palca umieszczanego na dokumencie zwany „palcówką”. Wyniki spisu były zaskakujące. Prawie 95 procent ludzi zadeklarowało że są… Niemcami. I to również w części, która przed wojną była w granicach Rzeczypospolitej. Zaskoczone były nawet władze niemieckie, pamiętające przecież plebiscyt sprzed niecałych 20 lat, kiedy to za Polską opowiedziała się prawie połowa ludności. Dlaczego taki był wynik spisu? Odpowiedź jest dość oczywista. Wybór narodowości polskiej oznaczałby dla Ślązaków obóz koncentracyjny albo w najlepszym wypadku wywiezienie do Generalnego Gubernatorstwa, czyli na teren okupowany przez III Rzeszę Adolfa Hitlera. Sam więc biskup Stanisław Adamski za zgodą polskich władz i generała Sikorskiego zachęcał Ślązaków, by deklarowali się jako Niemcy. Istniało niebezpieczeństwo, że po kilku latach w regionie nie byłoby już wcale Polaków. Aby oddzielić wrogów od zwolenników niemieckich rządów, 4 marca 1941 roku wprowadzono Niemiecką Listą Narodowościową, znaną jako volkslista.\nLista narodowościowa dzieliła się na 4 kategorie. Do I należały osoby pochodzenia niemieckiego, które już przed wojną angażowały się w działania III Rzeszy. Do II kategorii należeli ci, którzy czuli się Niemcami, mówili po niemiecku, ale nie angażowali się w politykę. III kategoria to osoby uważane za częściowo spolonizowane (Ślązacy, Kaszubi, Mazurzy). IV kategoria – osoby pochodzenia niemieckiego, ale całkowicie spolonizowane, i kolaboranci, czyli współpracujący z okupantem. W Polsce volksdeutsch, osoba, która podpisała volkslistę, oznaczał zdrajcę. Jednak na Górnym Śląsku i na Pomorzu wybór mieszkańców obrazuje wierszyk z tamtych czasów: „Jeśli się nie wpiszesz, twoja wina, bo wnet cię wyślą do Oświęcimia, a jak się wpiszesz, ty stary ośle, to ciebie Hitler na Ostfront pośle”. Wypełnienie volkslisty było obowiązkowe. Za odmowę całej rodzinie groził obóz koncentracyjny. Od 1944 roku karą za odmowę była śmierć. Po zakończeniu wojny, gdy władzę w Polsce przejęli komuniści, mieszkańcy Śląska, którzy podpisali volkslistę, byli traktowani jak zdrajcy i… wysyłani do obozów pracy. Dopiero w 1950 roku przywrócono im należne prawa.\nKsiądz Jan Macha, będący w dniu wybuchu wojny zaledwie od dwóch miesięcy księdzem, pomagał rodzinom, których mężowie i ojcowie przebywali w więzieniach, obozach jenieckich, w wojsku albo – na podstawie spisu ludności jako „obywatele niemieccy” – byli powoływani do Wehrmachtu, czyli niemieckiej armii. Wiedzieli, że odmowa oznacza śmierć. Tylko niektórzy decydowali się przejść na drugą stronę frontu. Trafiali potem do jednostek Wojska Polskiego, ale i to wiązało się ze śmiertelnym niebezpieczeństwem dla rodziny pozostawionej na Śląsku. W sumie w wojsku niemieckim służyło przymusowo ok. pół miliona Polaków ze Śląska i Pomorza. Takie rodziny przede wszystkim wspierał młody ksiądz Macha. Zdobywał dla nich pieniądze, pocieszał. Uczył potajemnie religii. Po polsku. Był dobrym, prawdziwym duszpasterzem. To nie podobało się Niemcom. Przyglądali mu się już od dłuższego czasu. Zatrzymali go na katowickim dworcu, gdy z dwoma ministrantami przyjechał, by odebrać z księgarni zamówione katechizmy. Zawieźli do aresztu. Nie znaleźli żadnej broni, żadnych ulotek, tylko listę rodzin, którym pomagał. Przez trzy miesiące torturowali księdza, drwili z kapłaństwa, z Pana Boga i religii. Ksiądz Macha modlił się za prześladowców, a więźniów podtrzymywał na duchu. Niemcy nie potrafili tego pojąć. Mówili: „Albo wariat, albo… święty!”. W końcu zdecydowali, że zginie.