Druh słuchał ze skupieniem nowej kompozycji przyjaciela prezentowanej mu jak zwykle w wersji roboczej, czyli zagranej i zaśpiewanej przez Bohatera przed nim w ich studiu. Wciąż, tak jak kiedyś, razem nagrywali wersje demo. Druh jednak niezbyt się już interesował przemysłem rozrywkowym. Znalazł normalną pracę. Był teraz bagażowym na lotnisku. Owszem, na początku żałował, że nie stał się częścią Supernowej, ale w sumie nie chciał żyć jak Bohater, wciąż się szarpać. Cieszył się, że teraz jego dni płyną spokojnie, według stałego planu. Czemu wciąż pracował w studiu z przyjacielem? Chyba sam tego jasno nie rozumiał, ale przyjaźń i muzyka wciąż były dla niego ważne.\nDruh zamyślił się.\n- Nie przypomina mi to zupełnie niczego, co do tej pory napisałeś.\nMina Bohatera zrzedła. Chciał przecież stworzyć przebój. Nie od razu uległ namową Niezwykłego Zręcznorękiego. Jeszcze próbował z nim dyskutować, a także wykładać swoje spojrzenie na sprawę na piśmie. W końcu jednak musiał skapitulować. Nikt nie czekał na jego trzecią solową płytę, ale faktycznie sporo osób czekało na drugą płytę Supernowej, na płytę, która musiała być naprawdę dobra i... nowoczesna.\n- Ale... To jest niezłe – dokończył myśl Druh.\n- Myślisz? – Oczy Bohatera znowu zajaśniały.\n- Myślę. – Pokiwał głową. - Chcesz to dzisiaj nagrać? Masz na to pomysł?\n- Nie. Jeszcze nie całkiem. Nagrajmy coś z tych wcześniejszych rzeczy.\nBohater starał się wejść do mieszkania Róży jak najciszej. Był środek nocy i ona zapewne już spała.\nZdjął buty. Na palcach przeszedł do salonu. Powinien się położyć, ale był pewny, że teraz nie zaśnie. Miał za sobą kilka ciężkich godzin.\nSpotkał się w restauracji z przyjacielem. Podejrzewał, że atmosfera nie będzie do końca przyjemna. Miejscowy miał problemy. Jego małżeństwo sypało się. A sprawa nie była wcale prosta. Miejscowy zdążył zostać nie tylko mężem, ale i ojcem.\nBohater nie spodziewał się jednak, że wszystkie te problemy zostaną wylane wprost na niego. Bo przecież musiała być cała masa odpowiedniejszych ludzi, żeby wysłuchać Miejscowego i udzielić mu sensownej porady.\nBohater starał się jednak, jak mógł. Bo choć nie miał dużego doświadczenia w sprawach damsko-męskich, to jednak wiedział, co czują ludzie załamani, przygnieceni zbyt wieloma problemami. Mówił o tym, że trzeba podążać za swoimi ideałami i postępować w zgodzie z sumieniem. Że wierność jest ważna, ale nie za wszelką cenę. Mówił, że wszystko trzeba rozważyć i być cierpliwym. Że czasem problemy, które wydają się nierozwiązywalne, rozwiązują się same, jeśli tylko się trochę poczeka. To były banały, ale sam w nie wierzył. W jego życiu się sprawdzały.\nAle on miał szczęście. Nie mógł tego inaczej nazwać, kiedy pomyślał o Róży. Różnili się od siebie prawie wszystkim. Mieli inne upodobania, inaczej patrzyli na życie, a jednak o wszystkim umieli z sobą rozmawiać i nigdy zbyt intensywnie się nie spierali. Co on mógł wiedzieć o problemach? Nic. I zupełnie nie mógł pomóc Miejscowemu. A przecież to był taki miły facet. I jego żona też była miła. No i mieli córkę, słodkie maleństwo.\nSięgnął po gitarę i zaczął brzdąkać. Tak, to mógł zrobić. Przetworzyć wszystko w muzykę. Mógł stworzyć przestrogę, żeby nikt inny nie zapędził się tak daleko, jak Miejscowy, który teraz, mimo najszczerszych chęci Bohatera, tylko sam mógł sobie pomóc.\n- A ty nie śpisz? – spytała Róża wchodząc do salonu. Ziewnęła. Musiała dopiero co wstać z łóżka. Miała na sobie koszulę nocną, a jej potargane włosy sterczały na boki.\nUniósł głowę i spojrzał na nią. Nawet w takim stanie była piękna.\n- Napisałem piosenkę – oznajmił.\n- Skoro już tu jesteśmy, musimy sobie strzelić fotkę – stwierdził Bohater zatrzymując się przed przejściem dla pieszych. – Przecież to tu Uderzeniowcy zrobili sobie zdjęcie na okładkę „Naszej ulicy”.\n- Myślisz, że to było dokładnie to przejście? – spytała Jedyna sceptycznie.\n- Nie wiem, czy to. Ale tam było ich studio. – Bohater wyciągnął przed siebie rękę. – Chociaż... – zawahał się. – Teraz dobrze nie pamiętam, ale pasy na tamtym zdjęciu wyglądały chyba trochę inaczej.\nPrzyjechali do Miasta Mgieł, żeby spróbować pracy z zagranicznymi producentami i nagrać z nimi kilka piosenek. Liczyli, że macherzy z Ważnej Wyspy dodadzą ich utworom modniejszego brzmienia. To było właśnie to, czego według Bohatera im brakowało, żeby przebić się na zachodniej części Pierwszego Kontynentu z „Cudami namiętności”. Na płycie za bardzo było słychać, że pochodzi z prowincjonalnego, zapóźnionego kraju. Bohater znów próbował przekonać Jaśniejącego, żeby iść za modą i użyć automatu perkusyjnego. Nie udało się. Urobił za to Dzwoneczek, żeby zorganizowała im możliwość nagrywania za granicą.\nA w wolnym czasie mogli jeszcze pozwiedzać miasto. Jedyną i Dzwoneczek interesowały głównie sklepy. Jego takie miejsca, jak to.\n- Pasy mogli już sto razy przemalować. – Bohater jakby wcale nie usłyszał pytania Jedynej. Wyciągnął aparat i podał go Dzwoneczkowi. – Zrobisz nam zdjęcie?\n- To idziemy. Jak Uderzeniowcy. Jedyna, ty przodem.\nW czasach Momentu Chwały zrobił sobie z chłopcami z zespołu zdjęcia jak przechodzą przez pasy, jeden za drugim, jak Uderzeniowcy właśnie na pamiętnej okładce. Ale to było u nich w domu w Małym Portowym Mieście, a teraz był dokładnie tam, gdzie oni przed laty.\n- Wyjątkowy będzie musiał trochę poleżeć w szpitalu – poinformował Bohatera Jaśniejący.\nWyjątkowy był współproducentem ich pierwszego krążka, zajmował się całą sprawą od strony technicznej. W Mieście Mgieł zarejestrowali tylko parę utworów. Jakoś wcale nie brzmiały lepiej, choć przecież powinny. Nad resztą materiału postanowili więc pracować z tą samą ekipą, co wcześniej. Przynajmniej już się znali.\n- Złamał nogę, trochę czasu minie, zanim do nas wróci. On zaproponował, żebyśmy zatrudnili Zręcznego Głośnego. Koleś jest naprawdę dobry. A ty przecież go znasz.\n- No właśnie. – Bohater potarł palcami brodę.\nOczywiście, że mam! – chciał krzyknąć. To przez niego rozpadł się Moment Chwały! To przez niego znalazłem się na dnie! Jednak od chwili, kiedy ich drogi się rozeszły, minęło dużo czasu. Jego gniew ostygł. Był nawet w stanie zadać sobie pytanie – czy to przypadkiem nie ja jestem wszystkiemu winien? Może zaniedbywałem zespół? Może nie przyłożyłem się do realizacji naszej ostatniej wspólnej płyty?\n- W sumie nie – powiedział z pewnym ociąganiem. – Nie wiem tylko, czy on nie będzie miał czegoś przeciwko.\nJaśniejący o nic nie zapytał. Czekał, co powie Bohater.\n- Nie rozmawialiśmy z sobą od czterech lat. Ale... – Zagryzł wargi. – To ja złożę mu tą propozycję.\n- Zręczny Głośny przy telefonie, słucham.\n- Witaj. To ja, Bohater.\n- Kto? – Zręczny był naprawdę zdziwiony.\n- W WMFF powiedzieli mi, że jesteś teraz niezłym macherem od dźwięku. Polecali mi ciebie i pomyślałem, że mógłbyś zająć się produkcję naszej nowej płyty, Jedynej i mojej.\n- Oczywiście, jeśli nie masz nic przeciwko. Ja wiem, że rozstaliśmy się w gniewie, że ja...\n- To było dawno. – Zręczny wszedł mu w słowo. – Udało ci się i w końcu znowu masz przebój – zmienił temat. - Chętnie przyłożę się do dalszej części tego sukcesu.\n- Jeśli to oczywiście będzie sukces.\n- Postaram się, żeby tak było. Sporo umiem.\n- A jak w ogóle zostałeś producentem?\n- Tak wyszło. – Zręczny roześmiał się. – Wyniosłem się do stolicy. Najpierw pracowałem w sklepie muzycznym. Poznałem poru ludzi, czegoś tam się nauczyłem, oni wkręcili mnie gdzie trzeba i tak poszło.\n- Słyszałem, że teraz jesteś najlepszy.\n- Jeśli tak mówią, to miło. – Zręczny znowu się śmiał. – A ty wciąż chcesz być idolem.\n- Niczego innego nie umiem.\n- Parę słów do kamery – poprosił Bohater. Rączna kamera była jego najnowszym zakupem. Jako wielki fan Uderzeniowców doskonale wiedział, że ci dokumentowali na taśmie tak pracę w studiu, jak i chwile wspólnego odpoczynku. Marzyło mu się, że on też będzie filmował dzieje Supernowej. A teraz było go na to stać. Był też w o tyle lepszej sytuacji, niż jego idole, że dzięki postępowi technologii, mógł nagrywać także dźwięk.\n- Hym... – Jedyna miała wciąż jeszcze lekko przyśpieszony oddech. Przed chwilą wyginała się w tańcu ze Zręcznym. Czasem w studiu nie tylko pracowali, ale i dobrze się bawili. – No więc, na dobre zaczynamy pracę nad drugą płytą Supernowej. Mam nadzieje, że będzie tak fajnie, jak do tej pory. Albo fajniej. Że to będzie coś naprawdę wielkiego. Że pójdziemy jak burza.\n- Dziękuję pani za wypowiedź.\nJedyna ułożyła wargi w uśmiech, jak zwykle lekko wysuwając do przodu dolną szczękę. Policzki oblał jej rumieniec. Wciąż jeszcze nie czuła się do końca swobodnie przed obiektywem, nawet jeśli to nie było nagranie dla telewizji.\n- Nie, nie! – zaprotestował Bohater.\nJedyna urwała w pół dźwięku.\n- Co ci się znowu nie podoba!? – Nie potrafiła stwierdzić, ile już razy jej przerwał. Stanowczo zbyt dużo. Miała dość.\n- No... – zająknął się. To było najgorsze. Może wiedział, jak „Gotową na sukces” powinno się zaśpiewać, ale w żaden sposób nie potrafił tego przekazać.\n- Było już wyżej i niżej, szybciej wolniej... – zaczynała się rozkręcać.\n- Może powinnaś włożyć w to więcej serca – zaproponował Jaśniejący.\n- A może obaj powinniście sobie stąd pójść, usiąść za konsolą i mi nie przeszkadzać! – Mówiąc to wyciągnęła rękę, by dobitnie pokazać im kierunek, w którym powinni się udać. – Dajcie mi to raz zaśpiewać do końca, a potem marudźcie!\n- Co to było? – Bohater przerwał grającemu Wielorybowi.\nTen zamarł nad gitarą. Powoli uniósł głowę i spojrzał na Bohatera. Z tonu głosu tamtego nie mógł wyczytać, czy zrobił coś nie tak, czy też wręcz przeciwnie.\n- A tak se brzdąkałem.\n- Twoje uderzenie było niesamowite. Chce je mieć!\nWieloryb uśmiechnął się pod nosem. Rano, razem ze swoją dziewczyną, Niezwykłą, pracowali nad utworem, który miał się zaczynać właśnie od tego uderzenia. Wieloryb czasem coś komponował, tak, sam dla siebie. Zakładał, że może kiedyś, coś z tego wyjdzie, ale nie miał żadnych planów dotyczących swojej kariery. Dobrze mu było jako muzykowi sesyjnemu.\nPrzez moment zastanowił się, czy faktycznie chce oddać swoje otwarcie utworu, kompozycji Bohatera. Ale czy nie dlatego je zagrał?\n- Wiesz, gdybyś mi nie przerywał, już byś miał – odpowiedział w końcu z uśmiechem.\n- Słuchajcie, to dobrze brzmi, ale idea utworu była inna – zauważył Jaśniejący. – Takie otwarcie będzie gryzło się z klawiszami, które wchodzą potem.\n- Zmienimy ideę – oznajmił Bohater pewnie, choć z reguły nie lubił, gdy ktoś chciał modyfikować brzmienie jego utworów.\nDzwoneczek zatrzymała samochód przy małej stacji benzynowej wyglądającej, jak wyjęta z filmów drogi. Malutki sklepik, obdrapane dystrybutory i budka telefoniczna. Droga, która biegła przez pustkowie, była idealnie prosta. Niczego nie musiała przecież omijać. Wiatr podrywał w górę kłęby kurzu, choć z nieba lał się żar. Na Wielkiej Wyspie wszystko wyglądało inaczej.\nDzwoneczek wysiadła z samochodu, odkrywając, że ma pewien problem z odklejeniem się od siedzenia. Zapewne też śmierdziała. Gorący wiatr uderzył ją w twarz, sypiąc piaskiem w oczy.\nTelefon w budce na szczęście działał. Wykręciła numer dzwoniąc na drugi koniec świata. Może była na urlopie, ale chciała wiedzieć, co dzieje się z jej podopiecznymi.\n- To ja, Jedyna Dzwon. Jak się masz Bohaterze?\nZszokowała ją jego odpowiedź. Choć przecież zdawała sobie sprawę, że był sfrustrowany. Wszyscy w WMFF uważali, że nowa płyta Supernowej była lepsza, niż pierwsza.\nSam Bohater twierdził, że „Spojrzenie” to najlepsza piosenka, jaką w życiu napisał. Faktycznie, był to utwór niezwykły, złożony z zapożyczeń z wielkich hitów, a mimo to niosący w sobie coś świeżego i bardzo oryginalnego. Rozpoczynał się fenomenalnym uderzeniem wymyślonym przez Wieloryba. Finalne nagranie powstało natomiast w czasie, gdy rozgryzali możliwości nowego sprzętu zakupionego przez Jaśniejącego i Zręcznego specjalnie dla Supernowej. Właściwie żaden z nich do końca nie wiedział, co robi, ale to, co wyszło, Bohater uznał za świetne, choć niektóre dźwięki trafiły do nagrania przez pomyłkę. Tym czasem, poza Zimnym Krajem, inny utwór został wybrany na pierwszy singiel.\n- Nie sprzedaliśmy jeszcze żadnej płyty!\n- Ale sprzedacie – powiedziała Dzwoneczek spokojnie. Już wiedziała, że wybrała sobie zły moment tak na urlop, jak i na ten telefon. Może powinna myśleć tylko o sobie i cieszyć się otaczającymi ją widokami. Teraz musiała pocieszać Bohatera. – U nas sprzedaliście ich już ponad trzysta tysięcy. Zobaczysz, za granicą też się na tym poznają.\nPrószył drobny śnieg, kiedy dojechali pod motel, w którym mieli nocować. Duże Północne Miasto nie witało ich zbyt przychylnie. Wszystko w okuł, od wyleniałych trawników, poprzez budynki, aż po niebo, było szare. A oni mieli spędzić tu aż trzy dni. Byli w czasie trasy promocyjnej po kraju.\nBohatera na opuszczał jednak dobry nastrój. Wysiadł z furgonetki z włączoną kamerą. Filmował śnieg i technicznych wyładowujących sprzęt.\n- Gdzie postawić piwo?\n- Tam, w środku.\n- A ile go w ogóle mamy? – zapytała Jedyna i mrucząc pod nosem zaczęła liczyć skrzynki. – Kiepsko – burknęła w końcu. – Wychodzi po pięć na głowę na dzień.\nJedyna w obcisłym, czarnym stroju z odsłoniętymi ramionami i brzuchem podeszła do Bohatera gnącego się w kolanach i zmagającego z czarną gitarą. Teatralnym gestem wyciągnęła rękę i położyła mu dłoń na ramieniu. Z widowni wyglądało to bardzo uwodzicielsko. Demoniczna kobieta wyszeptała coś do lekko zniewieściałego mężczyzny, w za luźnej czarnej koszuli w drobne trupie czaszki. On obdarzył ją płomiennym uśmiechem. Cała sala mogła być pewna, że pożądał jej tak samo, jak wszyscy inni mężczyźni i chłopcy zgromadzeni w hali. I miał u niej szansę, właśnie dzięki tej gitarze z przyczepionym z tyłu jedwabnym szalikiem. Jego palce wciąż rytmicznie uderzało w struny.\nZa chwilę znowu miał przyskoczyć do mikrofonu. To była jedna z tych nielicznych piosenek, które on śpiewał, a do Jedynej należało tylko parę linijek w refrenie.\nCała scena zostałaby oceniona inaczej, gdyby ktokolwiek usłyszał, co do siebie powiedzieli.\n- Fałszujesz do cholery – padło z ust Jedynej.\n- Wiem – stwierdził Bohater.\n- Jak nastroje po koncercie? – pytał Bohater obracając się wokół z kamerą.\n- Świetnie – stwierdził Bochen potrząsając mokrymi od potu włosami.\nFaktycznie, było dobrze. Podobali się ludziom. A popisy wirtuozerii Wieloryba połączone z perfekcyjnymi wokalnymi improwizacjami Jedynej robiły ogromne wrażenie.\n- Gdzie moja mysza? – Jedyna rozglądała się w koło.\n- A jest. – Podniosła z ławki czarną perukę, przeczesała ją palcami i zaprezentowała do kamery. – Nazywam ją myszą – wyjaśniła. – Zakładam ją, kiedy śpiewam „Gotową na sukces”.\nBył późny wieczór, kiedy w mieszkaniu Jedynej w Mieście na Wyspach zadzwonił telefon.\n- Hej! To ja – oznajmił Bohater. – Wiesz, co się stało? – zapytał, ale nie dał jej czasu, żeby zgadła. – Mamy przebój w Mocarstwie Drugiego Kontynentu!\n- Jak? – spytała Jedyna trochę nieprzytomnie.\n- To niesamowita historia...\n- My tam niczego nie wydaliśmy – wciąż nie myślała do końca jasno.\n- No tak. Ale posłuchaj i nie przerywaj. Jak do mnie zadzwonili z WMFF też nie wierzyłem. – mówił szybko i głośno. Był bardzo podniecony. – Podobno jakiś student stamtąd, który przyjechał tutaj na wymianę, kupił naszą płytę. A jak wrócił do siebie, dał ją kolesiom z lokalnej radiostacji, żeby puścili. Wiesz, mieli jakiś blok, w którym można było zamawiać sobie utwory.\n- To tak w ogóle można?\n- Oj tam. Oficjalnie chyba nie. Ale tym kolesiom z radia spodobało się „Spojrzenie”. A potem spodobało się słuchaczom. Dzwonili i pisali, że chcą usłyszeć to jeszcze raz. Potem jeszcze inne radiostacje chciały mieć kopie tego i tak poszło.\n- O rany.\n- Nie wciskasz mi kitu?\n- Co ty, ja? Teraz będziemy musieli wydać tam płytę. Możemy świętować.\n- No to dziś pijemy!\n- Szkoda tylko, że nie razem.\n- Szkoda – zgodziła się Jedyna. Rano wrócili z podróży po Pierwszym Kontynencie. Znów występowali w programach telewizyjnych i na galach. Znów też wydawało im się to zupełnie bezsensowne. Po powrocie chcieli odpocząć, od siebie także. Dlatego Jedyna pojechała do swojego mieszkania w stolicy. Czasem lubiła być z dala od Bohatera. Tym razem jednak wybrała zły moment.\nBohater usiadł na krawędzi łóżka. Szumiało mu w głowie, tak od nadmiaru wypitego szampana, jak i od natłoku myśli.\n- Pora się położyć. – Róża oplotła go ramionami w pasie. Pociągnęła w swoją stronę próbując w ten sposób zmusić, żeby jej posłuchał.\nWiedział, że miała rację, że powinien odpocząć. Północ minęła już dawno. Było jednak tyle rzeczy do przeanalizowania.\nKiedy zadzwonili do niego z WMFF i powiedzieli, że „Spojrzenie” zajęło pierwsze miejsce na ogólnokrajowej liście przebojów w Mocarstwie Drugiego Kontynentu po prostu nie uwierzył. Ale chwile potem zatelefonowała Jedyna. Śmiała się.\n- Ty wiesz, nasza piosenka jest numerem jeden za oceanem!\n- Myślisz, że naprawdę?\n- Oczywiście, że naprawdę. Przecież ludzie z WMFF by nie żartowali. Nie tak. Idę z przyjaciółmi do restauracji to świętować. – Jedyna coraz więcej czasu spędzała w stolicy.\n- No to ja też powinienem to opić.\nRóża szybko skombinowała szampana i zaprosiła znajomych. A telefon co i rusz dzwonił. Informacja o zagranicznym sukcesie rozchodziła się z prędkością błyskawicy.\nA więc to wszystko zdarzyło się naprawdę – teraz jeszcze samego siebie musiał o tym przekonać. Odnieśli sukces, zrobili coś, co do tej pory udało się tylko dwóm zespołom z Zimnego Kraju, w tym oczywiście Rybką. A przecież nawet ludzie z WMFF nie wierzyli w tę piosenkę. Kudłaty Ciemny powiedział, że coś, w czym pierwszy głos należy do Bohater nie może zostać przebojem, że jest na to zbyt kiepski. Ale ten utwór został. Okazał się dobry nie tylko jako kompozytor, ale jako wokalista też mógł się komuś podobać.\n- No choć, musisz trochę odpocząć. – Róża próbowała wciągnąć go pod kołdrę.\nNie zdążył jej odpowiedzieć, bo telefon zadzwonił jeszcze raz.\n- Bohater Tułacz, słucham – odebrał natychmiast.\n- Musisz przylecieć jutro do Miasta na Wyspach – oznajmiła Dzwoneczek zapominając o powitaniu. – Trzeba zorganizować konferencje prasową.\n- Powinniście teraz przeprowadzić się za granicę. Na Drugi Kontynent, albo chociaż na Ważną Wyspę – powiedział Potężny Światowy przyjmując ich w swoim biurze. W WMFF mówiono, że jest naprawdę dobry, że jak nikt zna się na swoim fachu. Dlatego wybrano go na menadżera Supernowej na Drugim Kontynencie. To był ważny i zupełnie obcy im rynek, którego nieco się bali. U siebie, po ostatnich sukcesach, nie musieli bać się już niczego. Nagle zrobili się gwiazdami międzynarodowego kalibru. Piosenka „Spojrzenie” w ciągu jednej nocy wspięła się na pierwsze miejsce list przebojów w dziewiętnastu krajach Pierwszego Kontynentu. Kiedy rozsyłano kolejnym przedstawicielstwom WMFF ich krążek zatytułowany „Bądźcie czujni!”, Bohater każdą paczkę opatrzył napisem: „Jeśli myślicie, że się wam nie spodoba, nie macie racji”. Znowu ożywał w nim pewny siebie gwiazdor. Jednak teraz, w Mocarstwie Drugiego Kontynentu, czuł się zagubiony i niepewny.\n- Trzeba być tam, gdzie toczy się prawdziwe życie.\n- O nie, nie – zaprotestowała Jedyna. – Nie zamierzam się nigdzie wyprowadzać.\nBohater nie musiał już nic mówić, skinął tylko głową, na znak, że się z nią zgadza. Jeszcze kilka lat wcześniej może by tę propozycje rozważył. Co go trzymało w Małym Portowym Mieście? Nie miał dzieci, ani nawet własnego mieszkania. Dziwnie jednak czułby się przestając być mieszkańcem Zimnego Kraju. Zresztą, postęp, jaki poczyniono w technikach nagraniowych, sprawił, że nie było o czym myśleć. Wystarczyło ściągnąć do swojego studia odpowiedni sprzęt i można było tworzyć rzeczy o takim samym brzmieniu, jak te zza oceanu.\n- No, nie musicie podejmować decyzji od razu. Ja wam tylko dobrze radzę. Teraz moglibyśmy porozmawiać o kontrakcie.\n- Wolelibyśmy go nie mieć – powiedział Bohater cicho. Tu już było o czym dyskutować. Chodziło przecież o pieniądze.\n- Ależ to wykluczone – zaprotestował Potężny. – Może u was stosuje się takie dzikie praktyki, ale nie tu. Poza tym, czemu nie? Będziecie chcieli nagrywać dalej.\n- Tak. - Jedyna nieśmiało kiwnęła głową.\n- Właśnie. Po takim sukcesie nie można się od razu wycofywać. Nie musimy zresztą precyzować ile płyt jeszcze nagracie. Wystarczy, że zawrzemy w kontrakcie, że, jako wasz przedstawiciel, będę miał procent z kolejnych produkcji.\n- Ale my potrzebujemy więcej wolności – powiedział Bohater. – Może znowu zaczniemy pracować nad solowymi projektami i niekoniecznie wszystko tak samo będziemy chcieli promować.\n- Nie ma sprawy. – Potężny Światowy mimo aparycji boksera wydawał się miłym i elastycznym człowiekiem. Był świetny w stwarzaniu pozorów. W końcu na tym też polegała jego praca. – Możemy objąć kontraktem, też wasze solowe produkcje.\n- Ale my nie musimy chcieć wydawać tych płyt poza Zimnym Krajem. A w ten sposób płacilibyśmy ci za coś, przy czym byś nie pracował.\n- To mało rozsądne podejście. Kiedy już przebiliście się na arenie międzynarodowej, a nawet dotarliście tutaj, nie powinniście się ograniczać. Wydawanie czegoś tylko w Zimnym Kraju nie miałoby sensu.\n- Mogłoby nam dać chwilę wytchnienia. Możliwość, żeby spojrzeć na wszystko z dystansem – wtrąciła Jedyna.\n- W interesach nie ma miejsca na odpoczynek i nadmierne dumanie. Prawdziwe gwiazdy też się tego powinny nauczyć. Mówię wam to z dobrej woli.\n- Naprawdę nie moglibyśmy umówić się na promocję tylko „Bądźcie czujni!”, gale, małą trasę koncertową? Przy następnej płycie, gdyby była następna, przedłużylibyśmy umowę. - Bohater doskonale wiedział, że dochody gwiazd przychodzą i odchodzą. Po tym, co przeszedł po rozpadzie Momentu Chwały, zamierzał pilnować swoich finansów i nie wypuścić z ręki ani jednej monety więcej, niż trzeba.\n- To nie jest uczciwe. - Potężny Światowy lekko się oburzył. – Wymagacie ode mnie ciężkiej pracy, a nie obiecujecie niczego, co mogłoby mi gwarantować, że to się opłaci.\nBohater opadł ciężko na hotelowe łóżko i nagle się roześmiał.\nRóża spojrzała na niego zdziwiona. Przed chwilą jeszcze wyglądał na zmęczonego i zdołowanego.\nZabrał ją z sobą w podroż na Drugi Kontynent. Przecież to była prawdziwa okazja. Ona jeszcze nigdy tam nie była. Miał co prawda wrażenie, że Jedynej się to nie podobało. Wydawała się dziwnie spięta i cicha. Ale takie było życie. Choć może wcale nie o to jej chodziło. Może stresowała ją sama podróż i to, jak ich życie nagle stanęło na głowie. Marzyli o sukcesie, ale chyba nie spodziewali się, że może zrobić się wokół nich aż tyle szumu.\n- Czy on sądzi, że jesteśmy naiwnymi nastolatkami?\nRóża nic nie powiedziała. Tylko na niego patrzyła. Nie rozumiała w tej chwili jakimi ścieżkami wędrują myśli Bohatera.\n- Jeśli chce kontraktu, damy mu kontrakt, taki, którego to on nie będzie chciał podpisać. Poradzę się Pierwszego, a on już coś wymyśli.\nDopóki byli w pobliżu ludzie pracujący dla WMFF nie rozmawiali o niczym ważnym.\n- Chyba przesadziłeś przy pożegnaniu ze Światowym – powiedziała Jedyna, kiedy zostali we troje w hali odlotów, Bohater, Róża i ona. – A jeśli nie będzie chciał więcej z nami pracować?\n- To chyba tylko lepiej dla nas – burknął Bohater. Przez cały czas ich promocyjnej trasy zachowywał się spokojnie i robił co mu kazano. Nie protestował, kiedy kazali im udawać, że śpiewają przy puszczonych nagraniach. Wydawało się, że informacja, że to norma w Mocarstwie Drugiego Kontynentu najzupełniej mu wystarczyła. – Światowy nas nie szanował, zależało mu tylko na kasie, którą mógł na nas zarobić.\n- My też zarobiliśmy – zauważyła Jedyna.\n- Nie mów, że lubisz udawać, że śpiewasz – rzucił oburzony.\nW ogóle nie zwrócił uwagi na jej odpowiedź.\n- Jesteś na to za dobra - ciągnął dalej podniesionym głosem. – A my oboje, nie jesteśmy zespołem jednego przeboju. Mamy tu już dwa hity. – „Gotowa na sukces” nie wspięła się tak wysoko na listach przebojów, jak „Spojrzenie”, ale wyraźnie zaznaczyła na nich swoją obecność. - I będziemy mieć więcej! Bo mało kto może być lepszy, niż my razem jesteśmy!\n- Chyba trochę przesadzasz. – Jedyna uśmiechnęła się pod nosem. Lubiła słuchać, kiedy Bohater przemawiał z taką pasją, ale jak zawsze, nie bardzo mu wierzyła.\n- Wspaniale śpiewasz. Zwłaszcza na żywo. A ja mam całą masę pomysłów. I, może nie jestem super gitarzystą, ale gram naprawdę. Nie jesteśmy tylko dobrze wyglądającymi przebierańcami, jak ci z Lodów Waniliowych. – Niedawno świat obiegła plotka, że panowie uważani za wokalistów zespołu, pozują tylko do zdjęć i występują w filmach promocyjnych, gdy tymczasem śpiewa ktoś inny. - A przecież w efekcie tej pseudo trasy, do nich nas porównały gazety.\n- Ale czemu nie protestowałeś wcześniej?\n- Bo powiedzieli mi, że tutaj to norma. Skąd miałem wiedzieć, że nie.\nBohater faktycznie w to wierzył, aż do wielkiej radiowej gali, gdzie wystąpili ze Zwinną Kotką i Pięknym Błękitnym. A ten ostatni miał z sobą prawdziwy zespół grający na żywo. Teraz, kiedy Bohater myślał o ich pobycie w Mocarstwie Drugiego Kontynentu, jedynym jasnym punktem była sesja zdjęciowa z różowym Krążownikiem Szos, takim samym, jaki miały Pijane Gwiazdy.\n- Poza tym – dodał już ciszej – jakby nie było, ludziom związanym z radiem nie można podpadać. W końcu to oni decydują, co poleci w eter. A Światowy... Niech ma nas dość. Jak nie będzie chciał z nami pracować, może WMFF da nam kogoś, kto zrozumie, jak wspaniałym produktem jesteśmy.\n- Daj już spokój – poprosiła Jedyna. – Ludzie się na nas gapią.\n- Gapią się, bo jesteśmy sławni. – Bohater roześmiał się. – Przecież nikt tu nie rozumie ani słowa w języku Zimnego Kraju.\n- Hej, lubię waszą płytę! – krzyknął ktoś z balkonu, gdy szli ulicą Wolnego Miasta.\nPoderwali głowy w górę i zobaczyli nie młodego już, długowłosego mężczyznę.\nAleż... To był sam Podwójny Małostkowy lider Łamaczy Serc!\nZaskoczona Jedyna wpatrywała się w niego, jak w jakiś cud.\nBohater też nie potrafił znaleźć słów, żeby odpowiedzieć. Bo przecież to był ktoś naprawdę wielki. W czasach Momentu Chwały grali w języku Zimnego Kraju jedną z jego piosenek. Wystarali się o zgodę. A potem dostali nawet krótki liścik, informujący, że ich interpretacja utworu jest naprawdę w porządku. Ten koleś był nie tylko wielki, ale i miły. Miał klasę. A teraz powiedział, że lubi ich nagrania, piosenki, które Bohater napisał i nawet niektóre zaśpiewał.\n- My też lubimy twoje płyty – odkrzyknęła Dzwoneczek. Na szczęście była z nimi.\n- I co powiesz? – Tym razem Róża trzymała kamerę. Razem z Jedyną siedziały w kawiarnianym ogródku.\n- Bardzo podobają mi się podróże promocyjne – oznajmiła Jedyna. – Zwłaszcza do krajów, w których jest ciepło. Możne się opalać, choć... – Katem oka dostrzegła zbliżającego się ku nim Bohatera. – Niektórym panom to nie służy. Wyglądają potem jak zebra.\nRóża uniosła lekko kamerę i sfilmowała Bohatera, którego szyja była teraz wyraźnie w czerwone i białe pasy.\n- Bardzo się zmieniłaś – zauważył dziennikarz. – Wyglądasz bardziej drapieżnie.\nJedyna tylko się uśmiechnęła, nie była tak elokwentna, jak Bohater i zawsze ją to denerwowało. Nie było zresztą o czym mówić. Wszystko będzie widać na zdjęciach. Już dawno zaczęła farbować włosy na blond, ale teraz były prawie białe i bardzo krótko obcięte. W jej szafie zagościło też sporo skórzanych spodni i kurtek ozdabianych ćwiekami. Nie tylko jakością nagrań, ale też fryzurami i strojami oboje z Bohaterem próbowali naśladować muzyków z Ważnej Wyspy.\n- Brakuje ci jeszcze tylko tatuażu. Czy już rozważałaś coś takiego?\n- Nie. To musi bardzo boleć. – Kiedy już to powiedziała, uznała, że prawda brzmi dość kiepsko. Dodała więc. – Ale... Jeśli już będę o tym myśleć, to na pewno będzie coś małego. Kwiatek, albo coś takiego.\nJedyna odrzuciła na bok kryminał i sięgnęła po słuchawkę telefonu.\n- Ale ja mam pecha – wyjęczała żaląc się siostrze.\n- Co się stało? – Akuratna zawsze była gotowa jej wysłuchać.\n- Jutro gramy pierwszy prawdziwy koncert za granicą, a mnie pokręciły korzonki. Bardziej niż kiedykolwiek. – Mówiąc to miała w oczach łzy. – Próbowałam czytać, żeby o tym zapomnieć. Ale nie mogę. Nie mogę też spać. I jeszcze mam problem z gardłem. Ja się do tego nie nadaję.\n- Oczywiście, że się nadajesz. Każdy może się rozchorować. – W ustach siostry nawet największe banały brzmiały przekonywująco. – A na gardło najlepiej zaparz sobie rumianek.\n- Przepraszam – powiedziała Jedyna do słuchawki. – Zaraz do ciebie znowu zadzwonię. Ktoś czegoś ode mnie chce.\n- Wejść! – krzyknęła schrypniętym głosem.\nW drzwiach pokoju stanęła Miła, która śpiewała chórki. Z zatroskaną miną spojrzała na Jedyną leżącą na plecach na podłodze.\n- Czy ty dasz radę jutro śpiewać?\n- Tak – powiedziała Jedyna. – Ale wiele nie będzie się działo na scenie.\n- Nie żartuję. Lekarstwa kiedyś muszą zacząć działać. – Po policzku Jedynej ciekły łzy bólu. Sięgnęła po papierosa i zapaliła go nie podnosząc głowy z podłogi. Nie wiedziała, czemu wróciła do palenia. To też w niczym nie pomagało, ale w obecnej chwili nie potrafiła się powstrzymać.\nBohater pochylał się nad gitarą. Stał z boku sceny, nieco z tyłu. Przymykał oczy i wypychał językiem dolną wargę, zupełnie tak samo, jak wtedy, gdy był chłopcem i tylko udawał, że gra na gitarze. Teraz też trochę udawał i taki też napis widniał na trzymanym przez niego plektronie: „Tylko udaje, że gram”. Kiedy dowiedział się, że można zamówić sobie kostki gitarowe z nadrukami, uznał, że to świetny pomysł. Mógłby mieć takie naprawdę swoje, dowcipne. W zamówionym przez niego napisie tkwiło jednak ziarno prawdy. Udawał, że jest potrzebny. Owszem, to on skomponował te wszystkie piosenki i nawet niektóre śpiewał. Przez większość czasu był jednak na scenie doskonale zbędny. Cała masa zespołów w ogóle nie miała gitary rytmicznej. On zresztą nie był dobrym gitarzystą. Widział po minie Wieloryba, że ten musi się męczyć, grając razem z nim.\nTo Jedyna błyszczała. On stał w jej cieniu.\nCo ciekawe, ta dynamiczna, seksowna kobieta, ta ku której kierowały się spojrzenia widowni, odczuwała podobnie. Jej się wydawało, że to Bohater grał pierwsze skrzypce. W końcu, w czasie wszelkich bezsensownych konferencji prasowych i wywiadów to jego pytano o plany zespołu i o muzykę jako taką. Ją pytano o życie osobiste. Owszem, nie miała nic przeciwko mówieniu o swoim życiu, z umiarem oczywiście. Ale... Czasem miała ochotę wykrzyczeć, że nie jest tylko głupią lalą. Też zna się na muzyce. Może nawet lepiej, niż Bohater, który przecież nawet nie umie czytać nut.\nPoza tym, jego szczerze bawiło podróżowanie i gadanie głupot, ona nie lubiła przebywać wśród sztucznie uśmiechniętych obcych, którzy poklepywali ją po plecach, ale tak naprawdę wcale nie chcieli jej poznać, a tylko na niej zarobić.\nKażde z nich nosiło w sercu swoje własne żale, choć pozując do zdjęć i rozmawiając z przedstawicielami WMFF na kolejne kraje, niezmiennie się uśmiechali.\nJechali dalej i dalej. U stóp mieli całą północno-zachodnią część Pierwszego Kontynentu. A na Drugim, pewnie też widownia szalałaby na ich koncertach. Tam jednak się nie wybierali. Potężny Światowy faktycznie nie chciał podpisać kontraktu w wersji przygotowanej przez Pierwszego, a oni trochę bali się wyruszać za ocean zupełnie na wariata. Taka wyprawa sporo kosztowała, a gdyby jednak nie zebrali pełnych sal na koncertach, wyglądałoby to dość kiepsko i mogłoby im zaszkodzić. Wciąż byli tylko wschodzącymi gwiazdami.\nUtwór się kończył. Sala wrzała. Kolejna piosenka była szybsza. Trzeba było pobiegać po scenie i trochę pomachać gitarą. Teoretycznie wszystko powinno pójść dobrze. Przed występami Bohater zawsze pilnował, żeby kable były na tyle dobrze przyklejone do podłoża, żeby nie dało się o nie potknąć, a krawędź sceny oznaczona, żeby nikt, a przede wszystkim on sam, z niej nie spadł. Mimo to, zdarzały mu się wpadki. Parę koncertów wcześniej przewrócił się i skręcił sobie nogę. Teraz...\nZa mocno machnął gryfem gitary jednocześnie się pochylając. Trafił się sam w twarz. Poczuł paraliżujący ból. Zamroczyło go. Na moment zgubił rytm. Tylko na moment. Co by się nie wydarzyło, nie mógł przestać grać. Mimo wszystko był profesjonalistą, a w każdym razie chciał nim być.\nPrzejechał językiem po zębach i zrozumiał co się stało. Nie powinien się zamyślać. Zresztą Wieloryb powiedział mu kiedyś, że granie czysto jest ważniejsze, niż bieganie po scenie. Nie chciał wtedy przyzna mu racji. Teraz stracił spory kawałek górnej lewej dwójki.\n- Jesteście parą? – To było najczęściej zadawane im pytanie poza Zimnym Krajem.\n- Nie – odpowiadała Jedyna zimno. Dlaczego ludzie nie mogli myśleć o niczym innym? Dlaczego zajmowali się głupotami, zamiast muzyką jako taką?\nBohater wyszczerzył zęby. Wyglądały na nienaruszone, tak samo krzywe, jak przedtem. Dentysta zrobił dobrą robotę sztukując mu dwójkę. I zrobił to szybko, choć kamery i tak raz zdążyły zarejestrować go stojącego na scenie z niepełnym uzębieniem.\n- Oczywiście, że nie. Jesteśmy przyjaciółmi. – Mówiąc to zakołysał się na boki. Wyglądał na zakłopotanego.\n- Spędzamy z sobą tyle czasu w czasie nagrań i koncertów, że nie znieślibyśmy siebie jeszcze w domu na co dzień – dodała Jedyna wciąż poważnym głosem.\n- Słuchaj stary! – Bohater był bardzo podniecony, kiedy zadzwonił do Miejscowego. – Ty, Jedyna i ja mamy kolejny numer jeden w Mocarstwie Drugiego Kontynentu! Drugi. Rozumiesz?\n- „Spójrz w siebie” zostało przebojem za oceanem – sprecyzował Bohater.\n- No... – Bohater na chwilę się zaciął. – Pamiętasz jak się spotkaliśmy i gadaliśmy do późno? – powiedział powoli. – Dużo myślałem o tym wszystkim. No wiesz, co mi powiedziałeś i co ja ci powiedziałem. Napisałem potem piosenkę, w sumie... o tobie.\n- Cieszę się, że moje problemy na coś się przydały. – Głos Miejscowy był zimny.\n- Kurcze, ja... – Bohater poczuł, że źle zaczął rozmowę. – Przepraszam.\n- Nie, spoko. Powiedziałem to szczerze. – Zapewnił go Miejscowy. Czas płynął. Może jego życie nie wyglądało tak, jak by chciał, ale było takie, jakie musiało być. Niczego nie żałował. – A wiesz, słyszałem tę piosenkę. Tylko, nie zastanawiałem się nad tekstem. Niezła jest, tylko głos Jedynej jakoś dziwnie tam brzmi.\n- A tak – rzucił Bohater, poczuł się swobodniej – była przeziębiona, jak to nagrywaliśmy. Ale... Dzięki chrypce ten utwór nabrał mocy, jakiejś takiej prawdziwości. Dlatego nie próbowaliśmy już jej nagrywać innego dnia. I wychodzi, że podjęliśmy słuszną decyzję.\nBohater stał na krawędzi sceny zarzuciwszy Jedynej rękę na odsłonięte ramiona. Ona objęła go w pasie. Czuli zapach swojego potu, czuli z jakim wytężeniem pracują ich serca i płuca. Najważniejsze było jednak, że tłum wiwatował. Marzyli o sławie, ale nie sądzili nigdy, że osiągną aż tyle. Nawet jeśli miało to trwać tylko chwilę, teraz byli podziwiani. Codzienność bywała nieznośna. Nosili w sercach całą masę żali i kompleksów. Wiele rzeczy nie było tak, jak powinno. Kiedy jednak uszy wypełniała wrzawa tłumu, na moment o wszystkim zapominali. Czuli się najpotężniejszymi, najwspanialszymi ludźmi na całym świecie.\nUkłonili się nisko, a potem jeszcze raz pozdrowili tłum. Oboje się uśmiechali, a ich oczy błyszczały.\nOdwrócili się. Nadszedł czas, żeby zejść ze sceny.\nJedyna wyciągnęła w stronę Bohatera rękę dłonią w górę. Klepnął w jej dłoń i w chwilę później nadstawił swoją, by ona mogła odpowiedzieć w ten sam sposób. Nie wiedzieli, kiedy zrobili to po raz pierwszy, ale teraz zawsze tak kończyli koncerty. I zawsze już tak mieli kończyć. Tak to czuli. Robili dobrą robotę. Byli partnerami, umieli z sobą współpracować, wspierać się i dzielić sławą.


Koniunktura na rynku bankowym dalej pod wpływem czynników sezonowych : aleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów\naleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów Aktualności Koniunktura na rynku bankowym dalej pod wpływem czynników sezonowych\nKoniunktura na rynku bankowym dalej pod wpływem czynników sezonowych\n1.03.2017 14:51| Autor: Karol Jerzy Mórawski\nSytuacja polskich przedsiębiorstw poprawia się systematycznie, czego dowodem jest chociażby malejące zainteresowanie bankowymi lokatami dla firm. Równocześnie z roku na rok zwiększają się ulokowane w polskich bankach oszczędności gospodarstw domowych. Tylko w roku ubiegłym wartość depozytów wzrosła o 98,4 mld zł. Również i w dwóch pierwszych miesiącach br. można było zaobserwować większe zainteresowanie produktami depozytowymi wśród klientów indywidualnych aniżeli to miało miejsce w ubiegłym roku – twierdzi dr Marcin Idzik, ekspert KANTAR TNS.\nPodobnie jak miesiąc wcześniej, również w lutym obserwowano przyrost indeksu Pengab. Osiągnął on wartość 23,2 pkt., co stanowi rezultat o 3,2 pkt. lepszy aniżeli w okresie poprzednim. Zdaniem przedstawiciela KANTAR TNS bankowcy przewidują wzrost akcji kredytowej na przełomie 1 i 2 kwartału br. – Te oczekiwania są bardzo wyraźne, indeksy prognostyczne dla rynku kredytów dla osób indywidualnych i firm sięgają wzrostów dwucyfrowych, które od pewnego czasu nie były odnotowywane – zaznaczył Marcin Idzik. To właśnie sezonowe prognozy decydują w znaczniej mierze o wzroście indeksu Pengab; jeżeli bowiem wziąć pod uwagę trendy o charakterze długookresowym okaże się bowiem, iż dynamika wzrostu systematycznie spada.Według przedstawicieli sektora bankowego najbliższe miesiące przyniosą zwiększenie akcji kredytowej we wszystkich segmentach rynku. W przypadku kredytów konsumpcyjnych indeks prognostyczny wzrósł w porównaniu ze styczniem o 16 pkt. proc.; równocześnie jednak o tę samą wielkość obniżyła się wartość ocen. W porównaniu ze styczniem nieznacznej poprawie uległa natomiast sytuacja na rynku kredytów hipotecznych. Liczba bankowców, którzy zaobserwowali w tym segmencie rynku poprawę wyników zwiększyła się o 3 pkt. proc. w porównaniu ze styczniem. Znacznie lepiej wygląda jednak zestawienie lutego 2017 z analogicznym okresem ubiegłego roku; wskaźnik ocen dla tego obszaru rynku wykazał na przestrzeni ostatnich 12 miesięcy spory, 15-punktowy wzrost. Prawdziwe ożywienie w obszarze finansowania mieszkalnictwa ma dopiero nadejść; prognozy dla tego obszaru polepszyły się w porównaniu z miesiącem poprzednim aż o 24 pkt. proc.Stosunkowo nieznacznie zwiększyła się również aktywność klientów na rynku kredytów samochodowych, co w pewnym stopniu tłumaczyć można zwiększonym importem aut w związku z rządowymi zapowiedziami podwyższenia podatku akcyzowego.\nBankowcy przewidują również znaczący wzrost finansowania przedsiębiorstw; wprawdzie w porównaniu z miesiącem poprzednim prognozy dla tego obszaru poprawiły się jedynie o 5 pkt. proc., jednak w stosunku do grudnia ubiegłego roku indeks prognoz poprawił się o 18 pkt. proc. Również i w tym przypadku mamy do czynienia w pierwszej kolejności z oddziaływaniem czynników o charakterze sezonowym. – W lutym, marcu i kwietniu z reguły indeksy dla tego obszaru wzrastają, aby następnie ulec obniżeniu w okresie od maja do sierpnia. Podyktowane jest to naturalną aktywnością firm na rynku kredytowym – zaznaczył przedstawiciel KANTAR TNS. Warto również podkreślić, że w porównaniu z rokiem ubiegłym popyt na kredyty dla firm nieco się obniżył – w przypadku kredytów inwestycyjnych indeks dla lutego 2017 okazał się o 4 pkt. proc. niższy aniżeli w analogicznym miesiącu roku 2016, a w odniesieniu do finansowania bieżącego spadek ten wyniósł 2 pkt. proc.Polacy oszczędzają coraz więcej – taki wniosek płynie z danych dotyczących rynku depozytów gospodarstw domowych. W ciągu roku wskaźnik ocen dla tego obszaru poprawił się aż o 20 pkt. proc. Warto podkreślić, ze jedynie 7 proc. bankowców uważa, że wartość depozytów uległa obniżeniu. W rzeczywistości odnotowano w tym obszarze największy przyrost na przestrzeni ostatnich trzech lat; o ile w roku 2014 wartość zdeponowanych środków zwiększyła się o 72 mld zł, a rok później o 70 mld zł, to w roku ubiegłym przyrost ten wyniósł niespełna 99 mld zł. Systematycznie maleje natomiast zainteresowanie lokatami dla firm. W ciągu miesiąca wskaźnik ocen dla tego segmentu rynku obniżył się o 12 pkt. proc. – W połączeniu z ogólną poprawą sytuacji firm jest to dobry komunikat. Te środki częściej trafiają z powrotem do obiegu gospodarczego – podkreślił dr Marcin Idzik.\nOptymistyczną wiadomością jest natomiast sukcesywny spadek liczby kredytów zagrożonych. Prezes Związku Banków Polskich Krzysztof Pietraszkiewicz przypomniał, że na koniec roku 2014 r. odsetek tego rodzaju zobowiązań wyniósł 7,1 proc. W ciągu dwóch lat udział nieregularnie obsługiwanych kredytów w rynku obniżył się o niespełna 1 pkt. proc. – Największą poprawę odnotowaliśmy w przypadku finansowania firm oraz kredytów konsumpcyjnych, w jeśli chodzi o kredyty hipoteczne ich jakość utrzymuje się od kilku kwartałów na poziomie 2,9 proc. – podkreślił prezes ZBP. Wskazał też, że wraz ze spadkiem procentowego udziału kredytów zagrożonych maleje również ich wartość bezwzględna.\nPrzeczytaj więcej na ten temat: BankowośćKarol Jerzy MórawskiKredytyKrzysztof PietraszkiewiczMarcin IdzikOszczędnościSektor bankowyWskaźnik koniunktury bankowej PENGABZwiązek Banków Polskich / ZBP


_test czcionek_ - L'Arche Polska\nMontserrat (różne grubości)\n300: Jesteśmy niewielką, lecz dość różnorodną grupą osób. Różni nas wiek, wykształcenie, doświadczenia życiowe i zawodowe, stan zdrowia oraz rodzaj i stopień niepełnosprawności. Od 2013 roku spotykamy się regularnie i sprawia nam to przyjemność. Łączy nas bowiem wspólne marzenie …\n400: Jesteśmy niewielką, lecz dość różnorodną grupą osób. Różni nas wiek, wykształcenie, doświadczenia życiowe i zawodowe, stan zdrowia oraz rodzaj i stopień niepełnosprawności. Od 2013 roku spotykamy się regularnie i sprawia nam to przyjemność. Łączy nas bowiem wspólne marzenie …\n500: Jesteśmy niewielką, lecz dość różnorodną grupą osób. Różni nas wiek, wykształcenie, doświadczenia życiowe i zawodowe, stan zdrowia oraz rodzaj i stopień niepełnosprawności. Od 2013 roku spotykamy się regularnie i sprawia nam to przyjemność. Łączy nas bowiem wspólne marzenie …\n600: Jesteśmy niewielką, lecz dość różnorodną grupą osób. Różni nas wiek, wykształcenie, doświadczenia życiowe i zawodowe, stan zdrowia oraz rodzaj i stopień niepełnosprawności. Od 2013 roku spotykamy się regularnie i sprawia nam to przyjemność. Łączy nas bowiem wspólne marzenie …\n700: Jesteśmy niewielką, lecz dość różnorodną grupą osób. Różni nas wiek, wykształcenie, doświadczenia życiowe i zawodowe, stan zdrowia oraz rodzaj i stopień niepełnosprawności. Od 2013 roku spotykamy się regularnie i sprawia nam to przyjemność. Łączy nas bowiem wspólne marzenie …\n800: Jesteśmy niewielką, lecz dość różnorodną grupą osób. Różni nas wiek, wykształcenie, doświadczenia życiowe i zawodowe, stan zdrowia oraz rodzaj i stopień niepełnosprawności. Od 2013 roku spotykamy się regularnie i sprawia nam to przyjemność. Łączy nas bowiem wspólne marzenie …\n900: Jesteśmy niewielką, lecz dość różnorodną grupą osób. Różni nas wiek, wykształcenie, doświadczenia życiowe i zawodowe, stan zdrowia oraz rodzaj i stopień niepełnosprawności. Od 2013 roku spotykamy się regularnie i sprawia nam to przyjemność. Łączy nas bowiem wspólne marzenie …\nRuckSack (różne grubości)


Jak zachwycić gości weselnych? – Notoken\nJak zachwycić gości weselnych?\nWesela i uroczystości / Przez Wiesław Bąk\nOrganizacja ślubu i wesela nie jest łatwą sprawą. Para Młoda stara się dopiąć wszystko na ostatni guzik, a goście zastanawiają się, czy przyjęcie dostarczy im miłych wspomnień. Aby obie strony były zadowolone, warto postawić na mocną atrakcję wesela np. fotobudkę.\nKilka słów o fotobudce\nFotobudka to samoobsługowe urządzenie, która pozwala w jednej chwili wykonywać zdjęcia i je drukować. Instrukcja jego użytkowania jest dziecinnie prosta! Wystarczy wybrać tło dla zdjęcia, a siebie upiększyć dostępnymi gadżetami np. śmiesznymi kapeluszami, kolorowymi perukami lub maskami inspirowanymi brazylijskim karnawałem. Następnie uruchamia się urządzenie i … gotowe! Fotobudka pstryka kilka zdjęć i natychmiast je drukuje. Jakość fotografii jest wysoka i z powodzeniem mogą one znaleźć się w pamiątkowym, rodzinnym albumie. Często zdarza się, że goście weselni zatrzymują dla siebie kilka zdjęć, a resztę wklejają w weselną księgę gości lub w księgę pamiątkową, dostępną na przyjęciu. To świetny pomysł na podzielenie się z Nowożeńcami wspomnieniem dobrej zabawy z ich wesela. Przy zdjęciu można napisać kilka ciepłych słów i życzeń – Młoda Para na pewno to doceni. Innym sposobem na wykorzystanie zdjęć z fotobudki jest wykonanie odbitek i rozesłanie ich gościom po przyjęciu w ramach podziękowania za udział w uroczystości. Taka pamiątka na pewni spodoba się wszystkim, którzy lubią zdjęcia i dobrą zabawę.\nFotobudka to atrakcja, która zachwyci gości weselnych w różnym wieku. Idea samodzielnego robienia zdjęć spodoba się i młodszym, i starszym biesiadnikom, którzy chętnie wykonają sobie kilka fajnych zdjęć. Więcej o fotobudkach możesz przeczytać tutaj: http://www.smilebox.com.pl/tag/fotobudka-Bielsko-Bia%C5%82a.html To naprawdę ciekawa atrakcja i warto mieć ją na swoim weselu, by sprawić gościom świetną niespodziankę!


... typu sondaże pokazują wyraźnie wzrastającą popularność PiS, a jednocześnie odpływ poparcia dla PO. Wyniki te stały się przyczyną spekulacji politycznych na temat decyzji kadrowych, czyli głównie mianowania ...\n... wzmocnienia państwa. Szokujące jest, jak politycy nie mają pojęcia, co się dzieje, gdy sondaże wyborcze wygrywa „antysystemowy” muzyk rockowy. Dająca do myślenia jest lekcja z historii o tym, jak łatwo ...\n... i nie mamy zamiaru przestać się tego domagać. W dodatku wszystkie sondaże wskazują, że 90% społeczeństwa zgadza się z żądaniami „Stop Eksmisjom” i nie zgadza się z pomysłami rządu. Tak więc w tym momencie ...\n... o to chodzi. Sondaże zatem spokojnie wracają do normy. Głosujący wybierają już nie mniejsze, ale najmniejsze zło. Siły państwa, które dokonały tej zgrabnej destabilizacji, absolutnie zasłużyły na wcześniejsze ...\n... przed zatwierdzeniem budżetu, a nie w pierwszej połowie tego roku. Obiecywane zimą konsultacje społeczne skończyły się jednorazowym sondażem, a jego wyniki nie miały bezpośredniego wpływu na kształtowanie ...\n... z udziałem stu kilkudziesięciu mieszkańców Poznania udawał budżet partycypacyjny (choćby w Krytyce Politycznej, na portalu Rozbrat.org i w Gazecie Wyborczej). Raz już się udało zmylić poznaniaków – sondażem ...\n... zarówno decydują co będzie dyskutowane, na jakich zasadach, oraz jaka ostatecznie zapadnie decyzja. Czyli zachowają one pełną kontrolę nad całym procesem decyzyjny, a ewentualne „konsultacje” czy „sondaże” ...\n... miesiąca poprzedzającego wybory była całkowicie darmowa). Jak wskazały jednak niezależne od rządu sondaże opinii publicznej, nie wystarczyło to, aby wygrać wybory w pierwszej turze – według nich jedynie ...\n... rekompensata za grunt. Trzeba by zrobić pewne badania, sondaże. Nie powinniśmy mieć pretensji do właścicieli, ale do rządzących, którzy za nasze podatki stworzyli nam ten los. Nie mamy gdzie pójść po pomoc ...\n... 625 ludzi, a 3646 zostało rannych. Mała wiarygodność USA: Badania opinii publicznej dowodzą, że wojna zaszkodziła reputacji i wiarygodności rządu USA na świecie. Sondaże w ośmiu krajach europejskich ...


Mourinho chciał Valencię w Realu Madryt - Aktualności - Manchester United - manusite.pl - naprawdę diabelski serwis\nStrona główna » Aktualności » Mourinho chciał Valencię w Realu Madryt\n+ 0 - Mourinho chciał Valencię w Realu Madryt\nKadra dinos @24.11.2016, 17:57 | Przeczytano 748 razy\nManager Manchesteru United José Mourinho nie jest zaskoczony dobrą dyspozycją Antonio Valencii w obecnym sezonie. Jak przyznał, chciał go ściągnąć do Realu Madryt, kiedy był jeszcze szkoleniowcem "Królewskich".\nChociaż przez większość swojej kariery Antonio Valencia występował na skrzydle, to już w Realu Madryt José Mourinho widział w nim prawego obrońcę i właśnie na tę pozycję chciał go ściągnąć do stolicy Hiszpanii.\nParę lat temu próbowałem ściągnąć Antonio, kiedy byłem w Madrycie. Chociaż wtedy jeszcze nie występował na prawej obronie, to uważałem że spisałby się tam fenomenalnie. Jednak ludzie z United powiedzieli mi: "Nie ma szans"!\nTrudno odmówić Portugalczykowi racji, kiedy spojrzy się na obecny sezon. Nawet pomimo pękniętej kości w ręce, która wykluczyła Ekwadorczyka na trzy spotkania, 31-latek zaliczył wiele pewnych występów na prawej obronie.\nNie jestem zaskoczony jego dobrą formą. Ustrzegł się kontuzji, poza operacją ręki, która nie wykluczyła go na zbyt długo. Dodatkowo mogłem zachować jego świeżość, dając mu odpocząć w niektórych meczach Ligi Europy.\nMyślę, że to jest prawy obrońca, który daje nam maksimum, jeśli chodzi o naszą ofensywę.\ndodano: 24.11.2016, 21:57, #1 Murinio (1/3)\nValencia to byl chyba wtedy najlepszy skrzydłowy świata\nIbra: "Ja zawsze błyszczę" Zlatan Ibrahimović odsunął na bok krytykę jego osoby po ostatnich występach w Manchesterze United i skwitował ja uśmiechem podczas konferencji...


Dyrektorzy: decyzje o zamykaniu szkół będą trudne i niepopularne - Edukacja\nPAP/rs • 30 lipca 2020 - 06:11\nW decydowaniu o zamknięciu szkół dyrektorzy nie mogą być pozostawieni sami sobie (Fot. Shutterstock.com)\nW decydowaniu o zamknięciu szkół dyrektorzy nie mogą być pozostawieni sami sobie, niezbędne będzie wsparcie służb sanitarnych, kuratoriów, ministerstwa edukacji i organów prowadzących - uważa kadra kierownicza szkół. Dyrektorzy podkreślają, że to będą trudne i niepopularne decyzje.\nMEN informuje, że pracuje nad przepisami, które pozwolą na szybką reakcję dyrektora szkoły, po uzyskaniu zgody powiatowego inspektora sanitarnego, "gdyby pojawiło się ognisko epidemii czy realne zagrożenie dla zdrowia czy życia uczniów oraz nauczycieli".\nJak powiedział Marek Pleśniar z Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Kadry Kierowniczej Oświaty, decyzje podejmowane lokalnie będą na pewno bliższe realiom, przeniosą jednak odpowiedzialność z ministra edukacji na dyrektorów.\nbelfer , 2020-07-31 12:10:18\nPrzecież już minister mówił, że oni są przygotowani a reszta musi się starać i odpowiadać za swoje decyzje\nJa, 2020-07-30 11:30:02\nA ja jestem ciekawa jak ma wyglądać dojazd dzieci do szkoły gdzie autobusy są przepełnione .\nBasia, 2020-07-30 10:35:48


pedagog: O propagandowej polityce pozorowania zmian w edukacji\nO propagandowej polityce pozorowania zmian w edukacji\nZastanawiałem się, od którego roku zacząć rekonstrukcję polityki oświatowej Ministerstwa Edukacji Narodowej, które rzekomo zatroskane jest o edukację dzieci i młodzieży. Żaden z dotychczasowych ministrów tego resortu nie wykazywał iedzy na temat zmian w dydaktyce szkolnej na świecie, bo prawdopodobnie sam - o ile był kiedyś (jakimś) nauczycielem - reprodukował kształcenie oparte na jednokierunkowym przekazie wiedzy i egzekwowaniu jej od uczniów.\nNie słyszałem i nie czytałem wypowiedzi ich absolwentów, którzy byliby zachwyceni ich podejściem do edukacji. Od dziesięcioleci w tym resorcie muszą być MIERNI w dydaktyce szkolnej, ale za to WIERNI POLITYCZNYM INTERESOM PARTII WŁADZY. Dlatego polska edukacja jest na tak niskim poziomie, archaiczna, zatęchła nie herbartyzmem, bo jednak Jan Fryderyk był świetnie wykształcony psychologicznie i filozoficznie, ale pseudodydaktycznym behawioryzmem.\nBehawioryzm idealnie nadaje się do konserwowania każdej ideologii, jeśli tylko zapewni mu się władztwo. Doskonale zrozumiała i zastosowała to nie tylko polska lewica w latach 1993-1997, 2001-2005; także prymitywnie zarządzana z tylnego fotela przez szefa NSZZ "Solidarność" pseudoprawicowa lewica związkowa w latach 1997-2001, potem populistyczna prawica w latach 2005-2007, no i neoliberalna lewica w latach 2007-2015, by wreszcie przejęła stery - także po części lewicowa i populistyczna - prawica w 2015 r.\nZ liberalnych wolności wzięliśmy tylko wolny rynek i przedstawialiśmy to jako liberalną demokrację. Dlatego została tak znienawidzona. To nas intelektualnie i moralnie cofnęło do połowy XIX w., zanim John Stuart Mill stworzył demokratyczny liberalizm, przeciwstawiający się nierównościom ograniczającym korzystanie z wolności ("Polityka" nr 28/2020 s. 21).\nPrzejdźmy do faktów, których prezentację zacznę od wprowadzenia reformy ustrojowej M. Handke, bo przecież to "jego" reforma miała być powiewem nowoczesności.\nRok 2000 - Posiedzenie Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży, Komisji Finansów Publicznych oraz Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej o rządowym projekcie ustawy o zmianie ustawy Karta nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (druki nr 1447 i 1637):\n1. Poseł Aleksander Łuczak (poseł PSL w opozycji do rządu AWS, minister edukacji w l. 1993-1995) :\nReforma edukacji, o której od jakiegoś czasu mówimy na tej sali, może mieć różny przebieg i różną drogę realizacji. Miałem sposobność kiedyś powiedzieć, że podstawowym ogniwem reformy edukacji jest nauczyciel i jego odpowiednie przygotowanie, wynagrodzenie, usytuowanie jest podstawą. Tak się stało, że reforma w tym, co się obecnie realizuje, nie przyjęła takiego rozwoju czy takiego postępowania. Najpierw przedmiotem reformy stała się sprawa struktury organizacyjnej sieci szkół, można powiedzieć, że to co jest, co składa się na organizację. Natomiast to, co stanowi podstawę, czyli nauczyciel i program, to jest jakby w tle tej pierwszej czynności dokonywane.\n(...) podstawą przeprowadzenia tej reformy jest niedoskonałość czy niewystarczalność systemów finansowania edukacji w Polsce. Właściwie wobec niemożliwości zwiększenia środków na edukację, podejmowanych przez kolejne ekipy, z drugiej strony wobec niewydolności czy zapaści finansowej systemu finansowego państwa trzeba było znaleźć taką drogę, która spowoduje, że nie cała edukacja upadnie, ale upadnie jej część.\nDruga sprawa, związana z kwestią szczegółową, dotyczy awansów, całej procedury awansów. Otóż kluczowym ogniwem jest tutaj dyrektor i organ prowadzący szkołę. Mimo tych hymnów na cześć osób, które prowadzą szkoły, i spotykanych tu i ówdzie dobrych rozwiązań dotyczących szkół jest to jednak w moim przekonaniu rozwiązanie ułomne.\nOno doprowadza do tego, że czynnik indywidualny, czynnik powiązań środowiskowych  a nie chciałbym już tu dopowiedzieć: czynnik polityczny  będzie w niektórych sprawach decydował o awansach nauczycieli. Jest to w moim przekonaniu rozwiązanie niedobre, niezmierzające do uczynienia Karty nauczyciela tym, czym powinna być.\n2. Poseł Krzysztof Baszczyński (ZNP/SLD - także dzisiaj):\nPodobne sygnały rząd wysyłał w kierunku nauczycieli. Niektórzy się nawet na to nabrali. Dziwi w tym przypadku postawa jednego ze związków zawodowych  związku ˝Solidarność˝  który uległ propagandzie rządu i możliwość podwyżek płac wynikających z waloryzacji wiązał z nowelizacją karty. Zwracam się do was, nauczyciele  nowelizacja karty nie ma żadnego związku z waloryzacją wynagrodzeń. I zapewniam was, że bez tej nowelizacji podwyżki moglibyście również otrzymać. To, co w tej sprawie robi dziś resort edukacji narodowej, jest zwykłą mistyfikacją.\n(...) ze względu na uczciwość wobec nauczycieli. Ust. 4, mówiący o stosunku średniej płacy w wypadku określonych stopni nauczycielskich do średniej płacy nauczyciela stażysty, powinien mieć zupełnie inne brzmienie. Tego dotyczy poprawka, która dziś jest wnioskiem mniejszości. Sojusz Lewicy Demokratycznej proponuje, aby płaca nauczyciela kontraktowego, mianowanego, dyplomowanego odnosiła się do prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej, a nie, jak proponuje większość parlamentarna, do średniego wynagrodzenia nauczyciela stażysty. To zwykły socjotechniczny chwyt. Czytając zapis popierany przez większość, można ulec zaproponowanym wielkościom procentowym, jest to jednak zwykła iluzja, te wartości trzeba bowiem odnieść do bazy, a baza, niestety, stanowi tylko 82% prognozowanego wynagrodzenia.\nZ raportu Najwyższej Izby Kontroli o polityce MEN w 2001 r.:\nMEN nie posiadało danych o stanie i strukturze zatrudnienia nauczycieli z uwzględnieniem ich kwalifikacji i stopni awansu zawodowego, które winny być podstawą obliczeń. Dopiero po uchwaleniu ustawy o zmianie Karty resort podjął działania w celu pozyskania takich danych.\nDo kalkulacji Ministerstwo przyjęło niższą liczbę nauczycieli niż wykazywały sprawozdania z września 1998 r. i 1999 r. Zakładano redukcję zatrudnienia w związku ze zmniejszeniem liczby uczniów, tymczasem nastąpił wzrost zatrudnienia.\n(...) samorządy otrzymały nieprawdziwe, zawyżone dane o kwotach na wdrożenie nowelizacji Karty Nauczyciela.\nMinister Edukacji nie wywiązał się z obowiązku określenia, w drodze rozporządzenia, standardów zatrudnienia nauczycieli, co uniemożliwiło określenie kwoty, jaką państwo winno zagwarantować w 2000 r. na wynagrodzenia i “otworzyło” budżet państwa na finansowanie wynagrodzeń dla nielimitowanej liczby nauczycieli.\nW programach partii opozycyjnych wobec rządu AWS w 2002 r. znajduje się akceptacja dla ówczesnej reformy szkolnej, a nawet - jak w Programie Wyborczym Prawa i Sprawiedliwości - gotowość do jej kontynuacji. Czytamy bowiem w punkcie - 3. Wyrównywanie szans edukacyjnych poprzez kontynuowanie reformy edukacji.\nCiekawy był zapis w programie PiS dotyczący zwiększenia nakładów na edukację:\nZwiększenie nakładów na edukację w perspektywie kilku lat poprzez oszczędności uzyskane z uporządkowania finansów publicznych (m. in. zlikwidowanie zbędnych funduszy i agencji państwowych), zmniejszenie wydatków na administrację oraz zwiększenie dochodów wynikające z przywrócenia rozwoju gospodarczego.\nÓwczesny wiceminister edukacji w rządzie SLD i PSL (2001-2003) - Włodzimierz Paszyński, kiedy został poproszony o opinię na temat wdrażania reformy ustrojowej w szkolnictwie, stwierdził m.in.:\n- Reforma edukacji zmitologizowała się. Na początku panowała powszechna opinia, że dzieje się coś fantastycznego. Przecież reforma miała bardzo dobrą prasę, wszelkie głosy krytyczne, szczególnie nauczycieli, były bardzo źle odbierane. Dziś łatwiej jest o trzeźwą ocenę, także dlatego, że doszły głosy rodziców obserwujących np. już trzeci rok nauki swoich dzieci w gimnazjach. Euforia opadła, bo widać, jak dalece praktyka odbiega od szumnych zapowiedzi. (...)\nReforma szkolna startowała z ogromnym hukiem medialnym, towarzyszyły jej fanfary. Społeczeństwo uwierzyło, że dokonuje się właściwych zmian. Po paru latach - widać to także w badaniach opinii publicznej - okazało się, że te fanfary nie były niczym uzasadnione. Tylko niewielka część społeczeństwa (ok. 20-25% - wynika to z badań!) uważa, że reforma zmieniła obraz szkoły. I oto mamy do czynienia z takim żądaniem: doszliście do władzy, natychmiast to zmieńcie. Ale, niestety, sensowne zmiany w oświacie muszą mieć charakter ewolucyjny.\nMówię o tym z przykrością, bo oczekiwanie społeczne jest inne. Jednak niczego nie da się zrobić z dnia na dzień. Oto np. powstało w kraju ponad 5 tys. gimnazjów. Nigdy nie uważałem, by był to pomysł rozsądny, ale przecież nikt ich nie będzie likwidował. Musimy tę żabę jeść, problem w tym, jak uczynić potrawę bardziej lekkostrawną. To też wymaga czasu.\non września 17, 2020\nEtykiety: Edukacja, internet, jakość, kształcenie, manipulacja, nauczyciele, Oświata, polityka, pozór, prawo, reforma szkolna, szkoła, technologie, zarządzanie


Skronina jest jednym z 14 sołectw Gminy Białaczów liczy 909 mieszkańców, obecnie zajmująca powierzchnię 1 261 ha. Nazwa ta pochodzi od skronia bobrowego znanego w ubiegłych wiekach jako środek leczniczy.\nPierwsza wzmianka o niej przypada na rok 1444. za czasów Jana Długosza była tu karczma i folwark rycerski. Od 1508 r. do 1616 była własnością Śmigielskich. W XVIII wieku przeszła we władze Nałęczów – Małachowskich.\nW tym czasie rejestry poborowe wskazywały, iż znajdowały się tu dymy fabryczne i jeden rzemieślniczy. Były tu niezawodne zakłady żelazne. Wieś Skronina w 1827 roku obejmowała 36 domów i 308 mieszkańców, a w 1881 roku 27 domów i 342 mieszkańców.\nOd grudnia 2000 roku na terenie Skroniny prężnie działa Koło Gospodyń Wiejskich, zrzeszające 30 członkiń. Rozpoczęcie działalności Koła możliwe było dzięki wsparciu uzyskanemu od Pani Wice-Marszałek Sejmiku Łódzkiego Krystyny Ozgi. 24 lutego 2001 roku KGW w Skroninie zadebiutowało swoim ponad dwugodzinnym występem artystycznym w miejscowej remizie strażackiej, na który przybyli liczni zaproszeni goście. Od tego momentu dla Koła Gospodyń Wiejskich w Skroninie każda okazja jest dobra by móc w pieśniach, skeczach i wierszach sławić uroki swojej wsi, oraz umilać okolicznym mieszkańcom wolny czas.\nW czasie II Wojny Światowej na terenie Gminy Białaczów dochodziło do licznych pacyfikacji jakich dokonywali hitlerowcy na mieszkańcach wsi.\nNa budynku Szkoły Podstawowej w Skroninie znajduje się tablica upamiętniająca tragiczne wydarzenia jakie miały miejsce w Skroninie dnia 15 marca 1943 roku.\nŻandarmi aresztowali kilkudziesięciu mieszkańców Skroniny i okolicznych wsi. Wybrano z nich 17 osób , spędzono przed dom rodziny Serwatków, tam okrutnie ich pobito, kazano zdjąć buty, lepsze ubrania i położyć się twarzą do ziemi. Po czym kilka z tych osób wpędzono do mieszkania zabijając ich na progu strzałem w tył głowy. Następnie dom podpalono przy użyciu granatów wraz z zabitymi i innymi rannymi.\nW dniu 15 marca 1943 r. we wsi Skronina zamordowani zostali:\n1. Cozac Leon lat 30 spalony\n2. Gad Benedykt lat 17\n3. Hajda Józefa lat 40 spalona\n4. Hajda Marianna lat 13 spalona\n5. Kalinowski Feliks lat 40 spalony\n6. Kowalski Jan lat 40 zabity na polu\n7. Kołodziejczyk Józef lat22 spalony\n8. Kurabiowski Marian lat35\n9. Mokwiński Franciszek lat 51\n10. Serwatka Danuta lat 14 spalona\n11. Serwatka Helena lat 37 spalona\n12. Serwatka Jerzy lat 8 spalony\n13. Serwatka Mieczysław lat 35 spalony\n14. Serwatka Wiesław lat 6 spalony\n15. Serwatka Zbigniew lat 4 spalony\n16. Szymczyk Antoni lat 40 zabity na polu.\n17. Szymczyk Władysław lat 35 zabity na polu\nSkronina jest miejscowością typowo rolniczą większość mieszkańców utrzymuje się z pracy we własnych gospodarstwach domowych. Uprawiają oni między innymi : zboża, ziemniaki, warzywa, hodują krowy, świnie i drób.\nW Skroninie działa Ochotnicza Straż Pożarna, której siedziba wciąż się rozbudowuje, znajdują się tutaj również trzy sklepy.\nSwoją działalność prowadzą tutaj firmy:\n-„Marko” PPHU Marek Berus – skład budowlany\n- Usługi Transportowe - Kucharski Piotr\nFoto galeria wsi Skronina.doc\nInformacja wytworzona przez Aleksandra Bolek dnia 05.04.2005\nOpublikowana przez Aleksandra Bolek dnia 05.04.2005. Odsłon 1385, Wersja 3\nOdwiedziło nas już: 5584025 gości. Twoja ostatnia wizyta: brak danych. Biuletyn aktualizowany : 23.02.2018 16:23 Strona wygenerowana w 0.023 sek. Administracja


VII Wojewódzki Imieninowy Konkurs Recytatorski Poezji Jerzego Harasymowicza | Moje Stypendium\nVII Wojewódzki Imieninowy Konkurs Recytatorski Poezji Jerzego Harasymowicza\nCelem konkursu jest propagowanie poezji Jerzego Harasymowicza wśród uczniów szkół gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych, rozwijanie ich zdolności recytatorskich oraz uwrażliwianie na piękno mowy polskiej.\nKonkurs adresowany jest do uczniów szkół gimnazjalnych, ponadgimnazjalnych oraz placówek wychowania pozaszkolnego w województwie małopolskim.\nPrzedmiotem konkursu jest prezentacja dwóch dowolnie wybranych wierszy lub fragmentów większych utworów Jerzego Harasymowicza. Dopuszczalne są dwie formy prezentacji:\nmuzyczna – poezja śpiewana\nPrzy ocenie recytacji jury konkursu będzie brało pod uwagę m.in. dobór tekstu poetyckiego, jego interpretację oraz ogólny wyraz artystyczny.\nSzczegółowe informacje można uzyskać pod numerami telefonów: (12) 411 91 80, (12) 411 91 89, bądź mailowo: imprezy@mdk-lotnicza.pl.\nKażda szkoła może zgłosić maksymalnie sześciu uczniów. Zgłoszenie uczestnika powinno zawierać: imię i nazwisko ucznia, adres i telefon szkoły, imię i nazwisko opiekuna oraz tytuł prezentowanych utworów.\nZgłoszenia można przesyłać faksem (12) 411 91 89, mailem na adres: imprezy@mdk-lotnicza.pl lub dostarczyć bezpośrednio do sekretariatu Młodzieżowego Domu Kultury do dnia 15 kwietnia 2011 roku.\nPrzesłuchania uczestników odbędą się 27 kwietnia 2011 roku w budynku Młodzieżowego Domu Kultury. Kolejność prezentacji ustala organizator. O dokładnej godzinie występu opiekunowie zespołów zostaną poinformowani telefonicznie.\nNagrody nieodebrane w ciągu 30 dni od dnia finału przechodzą na własność placówki (istnieje możliwość przesłania nagród na prośbę i koszt odbiorcy). Uczestnictwo w konkursie jest równoznaczne z akceptacją regulaminu konkursu.\ntel.: (12) 411 91 80


Rafał Chudy doradcą RDLP w Łodzi w sprawie certyfikatu FSC • Monitor Leśny\n21 kwietnia 2021 21 kwietnia 2021 Rafał Chudy\nW dniu 19 kwietnia RDLP w Łodzi wydała oświadczenie w sprawie FSC, nawołując do rezygnacji z kontynuacji certyfikacji FSC w roku 2022. Jednym z powodów jest przekroczony termin odwołania w Assurance Services International (ASI) i jak podaje RDLP w Łodzi – brak informacji zarówno o powodach zwłoki jak i przypuszczalnym terminie rozstrzygnięcia procesu rozpatrzenia skargi. Ponieważ jestem w stałym kontakcie z ASI, pozwolę sobie (bezpłatnie) poinformować i doradzić kierownictwu RDLP w Łodzi kiedy będzie dostępny raport ASI. A także dam małą radę, by nie wychodzić przedwcześnie z FSC. Zapraszam!\nInformacja dotycząca certyfikatu FSC\nCałe oświadczenie RDLP w Łodzi dostępne jest tutaj. Cytuję:\n„Z przykrością informujemy wszystkie strony zainteresowane certyfikatem FSC dla RDLP w Łodzi, że kolejna instancja zajmująca się naszym odwołaniem od raportu z audytu w 2019 roku nie dotrzymała terminów i procedur postępowania.\n14 grudnia 2020 roku złożyliśmy odwołanie od rozpatrywanej przez 477 dni skargi na działania firmy SGS. Kolejna instancja, a więc firma ASI, na rozpatrzenie naszego odwołania miała 90 dni, które już upłynęły. Pozwala nam to twierdzić, że prowadzony przez jednostki powołane przez FSC proces odwoławczy dotyczący rozstrzygania sporów na różnych poziomach – zarówno przez SGS jak i ASI – wobec RDLP w Łodzi realizowany jest wbrew jakimkolwiek zasadom, także względem regulacji wewnętrznych FSC.\nPomimo jasnego określenia maksymalnego czasu rozpatrywania sporów na każdym poziomie na 90 dni (razem 180 dni), obecny czas jego rozpatrywania wynosi już 630 dni, a termin zakończenia jest nieprzewidywalny.\nProcedury odwoławcze uniemożliwiają wnioskodawcy – RDLP w Łodzi – jakikolwiek wpływ na przebieg tego procesu, w tym na czas jego trwania, przy jednoczesnym jednostronnym ponoszeniu przez nas wszelkich konsekwencji z tego tytułu wynikających. (może jednak było trzeba zająć się niezgodnościami w terminie? – moje pytanie retoryczne)\nPierwszym skutkiem było zawieszenie certyfikatu z uwagi na przekroczenie terminu rozpatrywania odwołania przez firmę SGS o ponad rok, co uniemożliwiło przeprowadzenie obligatoryjnego audytu w roku 2020. Obecnie prowadzony proces rozpatrywania skargi przez organ drugiej instancji (ASI), do dziś nie został rozstrzygnięty, choć upłynął już termin jego rozpatrzenia. RDLP w Łodzi nie otrzymała żadnej informacji zarówno o powodach zwłoki, jak i przypuszczalnym terminie jego rozstrzygnięcia. Konsekwencje takie jak szkody wizerunkowe i utrata wiarygodności ponoszone są jedynie przez RDLP w Łodzi. Taka sytuacja powoduje nieprzewidywalność, na którą żadna poważna firma nie może sobie pozwolić.\nJako Lasy Państwowe zawsze stawiamy sobie realne wymagania i dbamy o procedury. Skoro nasi partnerzy tego nie robią, to będziemy zmuszeni zrezygnować z takiej współpracy. W związku z powyższym dalsze utrzymywanie tego systemu certyfikacji, działające na szkodę zarówno RDLP, jak i odbiorców drewna, stoi pod wielkim znakiem zapytania. Rozważamy rezygnację z kontynuacji certyfikacji FSC w roku 2022.„\nMoja korespondencja z ASI\nMój mail z 3 marca 2021 roku (możecie przetłumaczyć w Google translate):\nI read in Polish forestry news that the Regional Directorate of State Forests from Lodz submitted a complaint to ASI. Could you tell me when it is expected that the summary of the finalized complaint investigation report will be published on the ASI website for this case?\nOdpowiedź z ASI z 15 marca 2021 roku:\nThank you for your continued interest in FSC certification and accreditation processes.\nThe report will likely be released publically by the end of April.\nTakże odpowiadam RDLP w Łodzi, że raport będzie dostępny POD KONIEC KWIETNIA do wiadomości publicznej i będzie dostępny o tutaj, gdyby pracownicy RDLP w Łodzi jeszcze tego nie wiedzieli. Być może RDLP w Łodzi dostanie go trochę wcześniej.\nRafał Chudy – doradca RDLP w Łodzi…\nOczywiście wszyscy czekamy z zapartym tchem na raport ASI. Niemniej jednak w tym miejscu chciałbym doradzić RDLP w Łodzi, że skoro kierownictwo RDLP w Łodzi było na tyle cierpliwe, aby czekać ponad 400 dni na decyzję w sprawie odwołania, to te dodatkowe 2-3 tygodnie nie powinny zrobić wielkiej różnicy. Pragnę zauważyć, że to właśnie nasz blog Monitor Leśny jako pierwszy opublikował informację o sporze na linii RDLP Łódź a firmą SGS, a także o zawieszeniu certyfikatu FSC na początku 2021 roku. Dzięki tej informacji przedstawiciele przemysłu drzewnego zwrócili się do RDLP w Łodzi w celu wyjaśnienia sprawy. Część odbiorców zrezygnowała z zakupu drewna z terenów zarządzanych przez RDLP w Łodzi, która nie poinformowała swoich klientów o toczącym się sporze i możliwości zawieszenia certyfikatu FSC.\nI dwie małe uwagi:\na) co do RDLP w Łodzi i dbałości o procedury… ocenę pozostawiam Wam moi Drodzy czytelnicy.\n>>Mój tata – Jacek Chudy – i krucjata wymierzona przeciwko jego osobie za mojego bloga. (chodzi oczywiście o Wewnętrzną Procedurę Antymobbingową w Lasach Państwowych i złamanie zasady niezależności członków komisji).\n>>Do tej pory nie jest znana lokalizacja gniazd bociana czarnego, z którego prowadzona jest transmisja online przez RDLP w Łodzi (informacja od Komitetu Ochrony Orłów). Przypomnę, że na taką transmisje wymagane jest zezwolenie regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Kontrole stanowisk bocianów czarnych objętych Decyzją RDOŚ z 2019r., które posiada RDLP w Łodzi, nie wykazały w ostatnim sezonie obecności lęgowych bocianów czarnych w leśnictwie Szczawin i leśnictwie Chrośno, nie mogła więc z nich być prowadzona w 2020 r. transmisja. Kontrolę przeprowadził Komitet Ochrony Orłów.\n>>Prasa o Lasach Państwowych – pozwolę sobie zacytować fragment artykułu:\n„W najnowszym Newsweeku ukazał się artykuł dotyczący Lasów Państwowych i ich obecnej sytuacji. Co ciekawe dziennikarze odkryli m.in., że dyrektor RDLP w Łodzi w tym roku może wykupić nieruchomość z 95 procentowym rabatem, tak jak w niedawno odkrytej sprawie byłego już dyrektora generalnego LP – Andrzeja Koniecznego.\nTak się złożyło, że na sprzedaż postanowiono wybrać wyremontowaną osadę zamieszkałą przez dyrektora Regionalnej Dyrekcji LP w Łodzi – Dariusza Pieniaka, przełożonego Józefa Lipińskiego, nadleśniczego, który podzielił Leśnictwo Krzemień.”\nPewne przesłanki odnośnie zgrzytu na linii RDLP Łódź i procedury daje nam także sam audyt wykonany przez firmę SGS :\nAudytor SGS wówczas napisał:\n„Nadleśnictwa nadzorowane przez RDLP w Łodzi używają pestycydu Dursban 480EC, którego substancja aktywna (chloropyrifos) znajduje się na liście FSC środków „wysoce niebezpiecznych”. Pestycyd zastosowano bez wcześniejszego zgłoszenia użycia w warunkach nagłego zagrożenia lub też przy braku zatwierdzonej derogacji.”\nb) zamiast rezygnować pochopnie z certyfikatu FSC, najpierw proponowałbym zasięgnąć opinii u przedstawicieli przemysłu drzewnego co o tym sądzą, bo to oni w końcu płacą za drewno z terenu RDLP w Łodzi.\nA nie…. chwila, ta opinia już się pojawiła. Czyżby RDLP w Łodzi działało na przekór przemysłowi drzewnemu?\n>> Lasy Państwowe zrezygnują z certyfikowania drewna? Producenci mebli alarmują.\nCzy może RDLP w Łodzi przeczuwa jaki może być wniosek końcowy rozstrzygnięcia procesu rozpatrzenia skargi w ASI?\nI na koniec oczywiście polecam się na przyszłość RDLP w Łodzi gdyby były dalsze „problemy” z brakiem komunikacji między RDLP w Łodzi a innymi instytucjami zajmującymi się certyfikacją. Trzeba po prostu napisać maila, wykonać zwykły telefon? Żaden problem, po drugiej stronie też są ludzie. Plus! Tutaj może być to dla wielu zaskoczeniem, ale Ci ludzie nie chcą w żaden sposób nikomu zaszkodzić, nie uparli się żeby zniszczyć RDLP. Ci ludzie muszą polegać na swoich standardach i procedurach, żeby trzymać poziom, i nie sygnować swoim imieniem drewna pochodzącego z miejsc, które tych reguł nie chcą przestrzegać. Pytanie nasuwa się jedno. Czy takie sytuacje indukowane są właśnie przez niedbałość osób w leśnictwach/nadleśnictwach wykonujących wewnętrze kontrole, czy może z braku podstawowej wiedzy z tym związanej?\nOpłata za moje usługi doradcze nie jest mała i wynosi 75 000 złotych, ale dla Was robię to za darmo 🙂\n>>„Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe jako jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej nie posiada przymiotów pozwalających przypisanie jej ochrony z tytułu dóbr osobistych”\nZdjęcie: Premier Mateusz Morawiecki z dyrektorem RDLP w Łodzi Dariuszem Pieniakiem. Źródło: RDLP w Łodzi.\nInnowacja w Lasach Państwowych - część piąta. Wszystkoizm dla dobra Lasów Państwowych.\nOpublikowany w Leśnictwo w Polsce, NowościTagged ASI, audyt SGS, Certyfikat Forest Stewardship Council FSC, Dariusz Pieniak, dr inż. Dariusz Pieniak, FSC, RDLP w Łodzi\nJedna myśl na temat “Rafał Chudy doradcą RDLP w Łodzi w sprawie certyfikatu FSC”\nCała ta ” certyfikacja ” – FSC i ASI to wymysł eurokratów i nieuków wyłudzających za sprawą UE\nkasę w sposób nie uwzględniający polskiego leśnego prawa zawartego również w PUL – operatach\noraz wnioskach hodowli lasu , ochrony lasu oraz użytkowania lasu !\nPodczas mojej 45 letniej pracy w LP – miałem wątpliwą ” przyjemność ” kontaktów\nz tymi euro ekspertami !!!\nPowiem za ” klasykiem ” – ’ Europejskość to nienormalność ” a od siebie dodam – korupcja . ignorancja , nepotyzm\noraz BIUROKRACJA kilkakrotnie wyższa niż w LP …


St Antonio - atrakcje dla dzieci - Rodzinny Kompas\n+48 22 826 30 08 stantonio.pl\nSt Antonio to romantyczna restauracja skryta w bocznym skrzydle Pałacu Zamoyskich w Ogrodzie Saskim. Jej wnętrza przypominają wenecki salon. Specjalnością St Antonio są świeże owoce morza, makarony, najwyższej jakości mięsa oraz domowego wyrobu owocowe sorbety.\nW restauracji znajduje się kilka krzesełek do karmienia. Przy toaletach są przewijaki. Łazienki przystosowanej typowo dla dzieci nie ma.\nZ menu dziecięcego serwowany jest sznycelek z frytkami, filety rybne lub z kurczaka, makaron z sosem pomidorowym i naleśniki z serem. Dorośli znajdą natomiast całą gamę makaronów, dań mięsnych, rybnych. Dzieci w wieku przedszkolnym stołują się w restauracji za darmo.\nW weekendy w godzinach 14:00-17:00 organizowane warsztaty dla dzieci, gdzie Pani animatorka może zająć się nawet rocznym dzieckiem. Osoba prowadząca przynosi ze sobą zabawki przystosowane dla dzieci w różnym wieku. Dzieci mogą kolorować, rysować, wycinać. Na co dzień restauracja nie posiada kącika dla dzieci. W tym czasie rodzice mogą delektować się obiadem.\nWarto wybrać się do tej restauracji z dziećmi w weekend, ponieważ w każdą sobotę i niedzielę menu dziecięce dla dzieci do lat 7 podawane jest gratis.\nParking jest dostępny dla klientów blisko restauracji. St Antonio prosi swoich gości o elegancki strój.\nŹródło zdjęć i informacji: www.stantonio.pl\nTa restauracja to dobry wybór jeśli szukasz opcji na obiad z dzieckiem w Warszawie, czy szukasz resturacji przyjaznej dzieciom.\nPoniedziałek - Piątek: 17:00-24:00 Sobota: 14:00-22:00 Niedziela: 12:00-18:0


We Włocławku w ścisłym Centrum, do wynajęcia umeblowana i wyposażona kawalerka - mieszkanie jednopokojowe o powierzchni 35m2, położona na I piętrze w niskim budynku mieszkalnym. Oferowany lokal mieszkalny składa się z: dużego pokoju dziennego (z balkonem) wraz z aneksem kuchennym, łazienki z wc, oraz przedpokoju z szafą ubraniową. Standard wykończenia wnętrz: podłogi: panele podłogowe, terakota; ściany: cekolowane, malowane oraz glazura ścienna; okna: pcv z roletami wewnętrznymi. Nieruchomość zaopatrzona w media i usługi: ciepła i zimna woda oraz kanalizacja (liczniki), energia elektryczna (licznik), centralne ogrzewanie z sieci miejskiej (licznik), telewizja kablowa oraz internet (do uruchomienia przez najemcę wg wybranego pakietu). Nieruchomość umeblowana z wyposażeniem w sprzęt agd i rtv (kuchnia elektryczna z piekarnikiem, lodówka z zamrażalką, czajnik elektryczny, telewizor, odkurzacz oraz pralka). Możliwość korzystania przez najemcę z piwnicy przynależnej do mieszkania. W bliskiej odległości centrum handlowe Wzorcownia, markety/sklepy spożywcze, lokale gastronomiczne, poczta, kino, siłownia, usługi dla mieszkańców, dworzec PKP/PKS oraz obiekty użyteczności publicznej. Atrakcyjna lokalizacja w ścisłym centrum miasta, w sąsiedztwie budynki mieszkalne wielorodzinne, nieopodal bloku parking dla samochodów. Wynajem nieruchomości dla 1 lub 2 dorosłych/pracujących osób (bez zwierząt), na okres min. 1 roku lub dłużej. Przy zawarciu umowy najmu wymagana wpłata kaucji w kwocie 1600zł. Czynsz najmu płaty do 10-go dnia każdego miesiąca, a media z dołu na podstawie rachunków dostawców mediów i usług. Pośrednik prowadzący wynajem: WYSOCKA KAROLINA, tel. 602-495-480. Miesięczny ofertowy czynsz najmu: 950zł plus opłaty do wspólnoty mieszkaniowej (w kwocie ok 185zł) plus opłaty za media wg zużycia (prąd, woda i kanalizacja, centralne ogrzewanie) i usługi związane z najmem wg cennika operatora (telewizja kablowa i internet).


Jak większość z nas doskonale zdaje sobie sprawę, poniedziałek dla amerykańskich parkietów był dniem wolnym od handlu. Za oceanem obchodzony był Dzień Prezydenta.\nOkazuje się, że inwestorzy bez wsparcia swoich amerykańskich kolegów, nie byli w stanie zrobić niczego godnego uwagi, można odnieść wrażenie, że to właśnie amerykanie stanowią główny mechanizm napędowy widocznych na indeksach wzrostów.\nWczorajsza sesja europejska również przebiegała spokojnie w oczekiwaniu na pierwszy dzwonek w Nowym Jorku. Już na premarkecie można było zaobserwować presję podażową, w efekcie której można się było spodziewać dogrania luk weekendowych. Trwająca podczas sesji europejskiej konsolidacja odbywająca się w ramach range z Tokio, została zakończona w efekcie czego mogliśmy oglądać 30 pkt przecenę na indeksie S&P500 oraz 160 pkt na NasDaq. Końcówka sesji przebiegała pod dyktando korekty ruchu spadkowego.\nAzja rozpoczęła pogłębieniem dołków z zainicjowanego wczoraj ruchu spadkowego, które na godzinę przed otwarciem rynku kasowego w Europie zostały wybronione.\nWykres pięciominutowy DE.30 – platforma Metatrader4\nWyznaczona podczas wczorajszej transmisji live strefa 14050-14070, którą wczoraj określaliśmy jako docelową dla ruchu spadkowego po kilkukrotnym testowaniu, została wybita. Cena jednak skonsolidowała się tuż pod strefą mimo istotnego ruchu spadkowego jaki miał wówczas miejsce na S&P czy chociażby na NasDaq.\nKlasyczne podejście mówi nam, że wybite wsparcie staje się oporem i dziś z tej zasady zamierzam skorzystać w określeniu planu handlu na pierwsze godziny sesji europejskiej.\nWarte odnotowania jest położenie pivota, który znajduje się na poziomie 14074 czyli tuż nad wyznaczoną strefą i stanowi nieodłączny element strefy oporowej.\nDax – podsumowanie\nTak długo jak cena nie wybije wyznaczonej strefy wspieranej pivotem 14050-14074, tak długo można spodziewać się reakcji spadkowej i to niedźwiedź posiada przewagę.\nDopiero potwierdzone wybicie poziomu pivot, ponownie otworzy bykom drogę w kierunku ostatnich szczytów. W tym przypadku potwierdzeniem byłoby pojawienie się statystycznego sygnału z Initial Balance.\nObserwując kilka ostatnich sesji można odnieść wrażenie, że byki złapały zadyszkę w drodze po wyznaczone w okolicach 14400 cele. Z mojego punktu widzenia, im szybciej udałoby się im to osiągnąć, tym lepiej dla potencjalnych swingów spadkowych których po zaliczeniu wspomnianych poziomów będę wypatrywał. Pojawienie się teraz większej korekty ruchu wzrostowego (około 500-700pkt) sprawiłoby, że rozgrywanie później swinga spadkowego po powrocie na szczyty i wybicie 14400 będzie obarczone znacznie większym ryzykiem, aniżeli w przypadku kiedy zrobilibyśmy te szczyty z obecnych poziomów.\nCzy widoczne wczoraj zawahanie to tylko domknięcie luki po którym wracamy do mozolnych wzrostów? Czy niedźwiedziom uda się je rozwinąć? Dowiemy się niebawem.\nPoprzedni artykułIndeks DAX w ważnym dla potencjalnej akcji popytowej miejscu.\nNastępny artykułPrzecena oraz polowanie na stopy na metalach szlachetnych. Marazm na indeksach. Piątkowy przegląd rynku.\nRafał 17 lutego 2021 At 11:22\nDzięki za trafne spojrzenie.