Ulubienica Śmierci: 06/16/17\nRozdział 20 - "Nie bój się Żniwiarza"\nMajowe niebo nocą było piękne.\nCienie znad Zakazanego Lasu dziko tańczyły z mrokiem drzew znajdujących się przy jeziorze niczym podstępne nimfy leśne. Wygrywały walca i poloneza jak ludzie niemający już nic do stracenia. Przygotowani na śmierć, wolni w swej niewoli, bawili się do upadłego, nim nadejdzie świt, a wraz z tym koniec ich życia. A pośród tego panowała niczym niezmącona cisza zawierająca w sobie tyle grozy i wykwintności, jak serca tych dobrych ludzi bawiących się do śmierci.\nNajpiękniejsze z tego wszystkiego było właśnie niebo. Gwiazdy na nim zawieszone świeciły blaskiem dawnych osób, o których już nikt nie pamięta. Czarne sklepienie wydawało się być tylko tłem do tych ciał niebieskich. Przywodziło na myśl ciemną kurtynę, która ukrywała zmarłych wraz z ich najgorszymi występkami, a zaraz za nimi światło przedstawiające nadzieję na bycie zapamiętanym na wieki. Ale któż miałby zachować o nich pamięć? Ich pupilki? A może nieszczęsna rodzina? To za mało, przeminęli z wiatrem.\nPara kochanków wdrapała się na szczyt wieży, by na końcu osiąść na dachu i przypatrywać się niebu oraz gwiazdom. Podziwiali ich piękność, jasność, choć sami mieli świadomość, iż skończą dokładnie tak samo, jak te ciała niebieskie – zapomniani, otoczeni przez ciemność. Jednak cieszyli się jak ludzie nie mający już nic do stracenia. Bawili się aż do świtu, ażeby wtedy zniknąć i zostać jedną z gwiazd. A potem kolejni zakochani podziwialiby nieboskłon, i następni, i następni, i tak do końca, dopóki miłości nie będzie zadość, a świat pochłonie mrok.\n— Widzę Syriusza! — zawołała dziewczyna, wskazując palcem pewien punkt na niebie. Szturchnęła swego chłopaka w ramię. — Patrz, Syriuszu!\n— Widzę, Ginny, widzę. — Splótł ich dłonie i zwrócił wzrok na gwiazdozbiór Wielkiego Psa. — To jest ten, co świeci najjaśniej, prawda?\n— Oczywiście, że tak! — Kobieta odwróciła w jego stronę głowę, wyglądając jak mała, obrażona dziewczynka, która nie dostała swojego cukierka. — Mówiłeś, że widzisz.\nChłopak ponownie zaśmiał się cicho pod nosem, słysząc pretensję w głosie swej dziewczyny.\n— Codziennie w lustrze — zażartował.\nGinny przewróciła oczami, jednak nie udało jej się powstrzymać drgania prawego kącika ust.\nMomentalnie cała rozbawiona atmosfera prysła, ustępując miejsca upragnionemu spokojowi i wolności.\n— Jak ty znalazłeś to miejsce? — spytała dziewczyna, nie mogąc nadziwić się tym, jak pięknie i cudownie tu było. Ten, kto stworzył to otoczenie, musiał być istnym cudotwórcą, któremu nie dość było romantyzmu i poczucia stylu.\n— Przez ostatnie kilka dni potrzebowałem znaleźć ciche terytorium, gdzie mógłbym uporządkować własne myśli, a przy okazji powiedzieć coś ważnego swojej dziewczynie. — Spojrzał jej prosto w oczy. Ginny wstrzymała mimowolnie oddech.\nCzy gdzieś tutaj zostały zawieszone dzwoneczki? I kiedy do jej brzucha wleciało tyle motyli? Co się działo z jej sercem? Czy właśnie dostała palpitacji oraz jasny przekaz od tego na górze, że to już czas umierać?\nGdzieś po jej umyśle pobrzękiwała melodia mówiąca, żeby nie bać się Żniwiarza. Jak miała się nie bać, gdy atak serca był już tak bliski?\n"Come on baby... Don't fear the Reaper, baby take my hand... Don't fear the Reaper, we'll be able to fly... Don't fear the Reaper, baby I'm your man..."*\n— Boisz się? — Zmierzył ją spojrzeniem, pod którym cała zdrętwiała.\n— Może trochę.\nSyriusz uśmiechnął się szeroko. W blasku gwiazd wyglądał, jakby chciał pokonać śmierć i był już o krok od wypełnienia swego czynu.\n— Nie masz czego, mała — uspokoił ją.\nPokiwała głową, a muzyka nasiliła swe brzmienie.\n— Zacznijmy od tego, że wielu rzeczy nie jestem pewien, na przykład czy jutro na śniadanie wciąż będzie owsianka, czy może znowu dostanę szlaban, od którego ponownie uratujesz. — Ginny uśmiechnęła się szeroko. — W każdym razie, rozumiesz... Nic nie jest trwałe, a takie małe szczególiki potrafią zmienić życie. Nie przerywaj mi - dodał, gdy już otwierała usta. — A jeśli o szczegóły chodzi... Och, do cholery z tą całą przemową! Po prostu cię kocham, Ginny. Nie wiem, jak to się stało, ale zakochałem się w tobie po uszy.\nZmartwiała. Następnie poczuła mocniejsze bicia serca niż wypada. Fruwała po niebie wśród tych gwiazd, wyśmiewając je za to, iż ich nie ma, a ona jest, i czuje się jak pijana. Szczęśliwa skakała z kwiatka na kwiatek niczym wróżka, puszczała w górę balony jak dziecko. Była tu i teraz, nie liczyło się nic poza nią i Syriuszem, chłopakiem, który jednym uśmiechem potrafił sprawić, że uśmiechała się od ucha do ucha do końca dnia.\n— Ja też cię kocham. — Motylki, które ówcześnie pożarła, wybuchły nagle, ni stąd, ni zowąd. Była już tak bliska dotknięcia ciała niebieskiego, nic nie wydawało się niemożliwe.\nZaczęła życie Szczęśliwie-Zakochanej-Ginny, zaś stara Nie-Chcę-Cię-Ginny odeszła w siną dal. Znak nowego początku, odrodzenie, to wszystko w tej chwili określało dziewczynę, która, obściskując się ze swym chłopakiem na dachu, zerwała z dawną sobą. Gdyby nie miłość, wciąż byłaby chłodną, wyrachowaną kobietą.\nI już tylko gwiazdy płakały nad losem kochanków.\nLekcja transmutacji dłużyła się w nieskończoność dla wszystkich zebranych Gryfonów, którym tylko wakacje były w głowie. Bujali w obłokach, lekceważyli wykwintną profesor McGonagall grając w kółko i krzyżyk lub papier, nożyce, kamień, albo po prostu wpatrując się tępo w widok za oknem. Wiosenne słońce wpadało przez szybę, niezmącenie kusząc młodych do wyjścia na błonia. Ginny myślami była już na zewnątrz, usadowiona pod swoim ulubionym drzewem i ciesząca się ciepłymi promieniami słoneczka.\nLily i Mary zasiadały pośrodku sali, Huncwoci w ostatnich ławkach, a z kolei Ginny na samym przedzie. Chłopcy na tyłach, prócz Pottera, grali w jedną z gier, zaś James odsypiał wszystkie nieprzespane noce, których wynik na jego koncie był dość pokaźny. A wszystko to spowodowane ciągłym zakuwaniem do nadchodzących egzaminów.\nPrzez następne dwadzieścia minut nie działo się nic ciekawego. Ptaszki wesoło świergotały, jakby z oddali dobiegał głos profesorki, natomiast skrzyp ławek występował w tych nielicznych momentach, gdy uczeń postanowił zmienić pozycję. Ginny również zagłębiała się w objęcia Morfeusza, stopniowo odpływając i odpływając...\nAż nagle ogromne gorąco przypiekło jej klatkę piersiową. Wydawało się parzyć malutki, okrągły fragment na ciele, ale i tak ból był niesamowity. Ginny syknęła cicho i chwyciła za bolące miejsce. Cichy skwierk przypalanej dłoni prędko odwiódł ją od tego pomysłu. Ze strachem spojrzała na rękę i zauważyła tam okrągły kształt o czerwonej barwie, co, jak zakładała, było jej skórą. Z rosnącym przerażeniem spojrzała w dół.\nZaczerpnęła głęboko powietrze, gdyż nagle cały tlen, jaki znajdował się w jej płucach, wyparował jak za dotknięciem różdżki. Nie... Nie, nie, nie! Nie teraz! NIE!\n— ... a podczas wymawiania tej formułki... — Głos McGonagall niknął za grubą ścianą. Panika przeniknęła całe ciało Ginny, strach odjął rozum. Ile jeszcze minut do końca?\nGdzie, do cholery, popełniła błąd? Z Remusem obliczyła wszelkie prawdopodobieństwo wrócenia do przyszłości. Wymyślili wiele sposobów na powrót, obmyślali teorię czasu. I to wszystko na nic! Wystarczyła chwila nieuwagi, a zmieniacz od razu postępował wbrew jakimkolwiek zasadom. Co pominęli? Czy ich inteligencja przerosła ich samych? Jeden moment, a wszystko się sypało.\nZachciała śmiać się na głos. No jak, pytała, jak to się stało? Czyżby śmierć zapragnęła z niej zakpić w najbardziej parszywy i okrutny sposób? Powrót do przyszłości, gdy wszystko zaczynało się już układać... Och, to takie proste! W końcu dostała nauczkę za swe dawne złe czyny! Tak, dokładnie tak! To kara za nieposłuszeństwo wobec losu! Czyż nie wywinęła mu kawału, gdy cofnęła się w czasie? Przecież nie miała tego w planie. Ani tego, ani wielu innych rzeczy, jak przypadkowy romans, przypadkowa przyjaźń, przypadkowe zaakceptowanie i zrozumienie.\nA więc dlaczego...?\nNa korytarzu zabrzmiał dzwonek. Ginny prędko zerwała się z ławki, chwytając pod pachę podręczniki, kałamarz i pióro, i popędziła w stronę wyjścia z sali. Kiedy biegła korytarzem chowała wszystkie przedmioty do torby, a nieśmiertelna piosenka o Żniwiarzu wciąż i wciąż rozbrzmiewała w jej głowie, naśmiewając się z niej i jej naiwności. Tyle naiwności... Naprawdę myślała, że zostanie w przeszłości na wieki? Głupia!\n— Ginny! Hej, Ginny, czekaj! — krzyknęła Lily będąca parę metrów za Weasley. — Ginny, gdzie tak pędzisz?\nTo jej nogi biegły, nie ona. Ginny już straciła kontrolę nad tym, co się wokół działo. Popchnęła kilku uczniów, rozsypała kartki, a nawet nie przeprosiła za swe zachowanie, tylko parła naprzód. Zostawiała Lily, Mary, Huncwotów, przeszłość za sobą.\n"Love of two is one here but now they're gone. Came the last night of sadness and it was clear she couldn't go on."\nDo krzyków dołączyła się Mary, a jej głos i Lily wymieszał się w jedną i tę samą mieszaninę dźwięków. Ściany Hogwartu wydawały się jednolitą masą, tak samo jak kolory włosów każdego ucznia.\nNie pożegnałaś się.\nZrzuciła torbę na podłogę i wbiegła do jakiejś sali. Zatrzymała się na jej końcu i drżącymi rękoma wyciągnęła złoty zmieniacz, który w świetle słońca pulsował i roztaczał wokół siebie złotą poświatę. Wzięła głęboki oddech i zakręciła jeden raz pokrętłem.\nWłaśnie zamordowałaś Jamesa Pottera, Syriusza Blacka, Lily Evans, Mary Dowens i Regulusa Blacka.\nPojedyncza łza spadła na zegarek, w momencie gdy drzwi otworzyły się z hukiem, a do środka wleciało sześć osób.\nPokrętło wykonało kilka obrotów, a następnie przylgnęło do jej ciała. Ostatnie, co zarejestrowała, to mina Lily, która była na pograniczu zdziwienia i zaniepokojenia.\nA następnie wszystko zniknęło.\nJako pierwszy powrócił do niej słuch. Słyszała nad sobą tłum ludzi gaworzących o niewiadomych jej rzeczach, trajkotanie kół, gwizdek oraz ten głos. Głos, za którym tak tęskniła, a który był miodem na jej uszy.\n— Bardzo przepraszam! — Znajomy pisk rozdźwięczał obok niej, a ona znowu nie mogła powstrzymać się od skrzywienia.\n— Nic się nie stało — odpowiedziała, ale była wręcz pewna, iż dziewczynka, przez którą się przewróciła, właśnie odbiegła w stronę swoich rodziców. Nawet nie musiała sprawdzać, czy jej przypuszczenia są słuszne.\nPowzięła całą siłę, którą jeszcze dysponowała, i wstała na równe nogi. Z jej ust wydobył się przeciągły jęk.\n— Ginny, pospiesz się! Pociąg już jedzie!\nSkierowała oczy w stronę odjeżdżającego pociągu. Koła toczyły się miarowo po torach, a wiele rodzin zaczęło już machać do swych pociech.\nŚcisnęła rączkę kufra i z największą prędkością pobiegła w stronę pociągu. Pojazd nabierał na szybkości, a całą stację zalał dźwięk trajkotania. Było tak głośno, iż Ginny ledwie usłyszała krzyk Colina, wołającego o to, aby podała mu walizkę.\n— Dawaj, Ginny, podaj!\nGryfonka spojrzała na swojego przyjaciela i w jedną chwilę podjęła decyzję. Drżącymi ze zmęczenia rękami podała mu kufer oraz, wciąż nie przestając biec, wytężyła mięśnie do skoku w stronę pociągu. To było jak samobójstwo – rozpędzający się pojazd, obok którego pędziła wycieńczona psychicznie dziewczyna, i przygotowanie się do jeszcze bardziej samobójczego wskoku do pociągu. A wszystko to na oczach widowni, która wręcz nie mogła się doczekać, aż nadejdzie nowy temat do plotek. Parszywe hieny, które patrzą, a nie pomagają.\nGinny znajdowała się niebezpiecznie blisko krat odgradzających zatłoczony peron od pustej przestrzeni. Zostało naprawdę niewiele czasu do skoku, ewentualnie w tym roku nie pojedzie do Hogwartu. Ostatnie wyjście to takie, iż nabije się na jeden z odstających żelaznych prętów, co doprowadzi ją do niechybnej śmierci. Myśl była tylko jedna - skoczyć i wylądować niezbyt miękko na pociągu.\n— Skacz, Ginny, skacz! — krzyknął Colin. Jego blond włosy spadły mu na oczy, przysłaniając cały świat, co nie zmieniało faktu, iż wierzył i dopingował jej w misji samobójczej. Colin, dobry, kochany Colin, wciąż miał nadzieję, że Ginny wyjdzie z tego cało. — Teraz! TERAZ, SKACZ! ZŁAPIĘ CIĘ!\nOstatnia prosta, ostatnie kilka sekund, oczy utkwione w przyjacielu... i skok. Zacisnęła oczy, aby nie patrzeć na to, jak w ostatniej chwili spada na tory. Uskoczyła w bok, spinając się całą sobą i modląc do wszelkich bóstw o to, żeby śmierć nie była aż taka bolesna.\nUpadła wprost na stopy Colina, który w ostatnim momencie ją złapał. Po chwili na widoku pojawiły się śmiercionośne kraty, które ominęła wręcz o cal. Rodziny uczniów zniknęły już po kilku sekundach, kiedy to Hogwart Express popędził w stronę zamku.\n— Mówiłem, że cię złapię. — Colin wyszczerzył zęby w szerokim uśmiechu, który po chwili zamienił się na wyraz głębokiego zaskoczenia. Ginny przytuliła przyjaciela tak, jakby nie widzieli się się kilka lat. — Wszystko w porządku?\nChłopak odsunął ją na długość ramion i spojrzał na jej sylwetkę. Rozwichrzone włosy stały się suche i matowe (choć mógł przysiąc, że jeszcze przed chwilą były idealnie zaczesane), usta spierzchnięte i popękane (przecież jak się spotkali, miała je pomalowane szminką!), oczy jakby przygaszone i wypełnione smutkiem (czy Ginny kiedykolwiek była w takim stanie?), a skóra na twarzy straciła całe zdrowie. Niegdyś rumiane policzki teraz zapadły się w sobie, z kolei cienie pod oczyma świadczyły o tym, że nie spała dobrze przez kilka ostatnich nocy. Colin zauważył również wiszące ubrania i zbyt chude nogi.\n— Co ci się stało? — spytał, już nie na żarty przestraszony. To niemożliwe, aby Ginny doprowadziła się do takiego stanu w kilka minut, od kiedy dotarli na peron dziewięć i trzy czwarte.\nJego przyjaciółka uśmiechnęła się słabo, jednakże nie patrzyła mu w oczy z taką samą odwagą jak kiedyś.\n— Wyjaśnię ci to później, obiecuję.\nColin przytaknął wciąż zaniepokojony, lecz nie zdołał ruszyć się ze swojego miejsca. Dopiero gdy Ginny chciała wziąć swój kufer gwałtownie zaprzeczył i zabrał go od niej. Wraz ze swoim wyposażeniem wszedł do środka pociągu, odwracając głowę i mówiąc do Gryfonki:\n— Neville i Luna już pewnie zajęli przedział, dlatego wystarczy ich poszukać oraz wreszcie spokojnie usiąść na miejscu. — Spojrzał na nią, a Ginny tylko przytaknęła i nieobecnym wzrokiem rozglądała się dokoła. Colin zmartwił się tym jeszcze bardziej, ponieważ, od kiedy pamiętał, dziewczyna twardo stąpała po ziemi tudzież nigdy nie zagłębiała się w krainę marzeń, tak jak to często robiła Luna. — Może wolałabyś najpierw pójść do łazienki, żeby się trochę ogarnąć?\nGinny przeniosła na niego wzrok – czy jemu się wydawało, czy jej tęczówki straciły na kolorze? – oraz przytaknęła sztywno.\n— To ja zaniosę nasze rzeczy do przedziału, a ty... znajdziesz nas?\n— Pewnie tak — odezwała się łagodnie.\nColin pożegnał się, po czym poszedł szukać Neville'a i Lunę. Niezgrabnie ciągnął za sobą kufry, następując na stopy wielu dzieciaków, które rzucały za nim oburzone spojrzenia. Ginny przez chwilę przyglądała się jego nieporęczności, a następnie oparła o okno.\nPogoda była wyjątkowo parszywa. Zawieszone na niebie chmury nie pozastawiały żadnego miejsca na słońce. Wisiały niczym zły omen zapowiadający śmierć, idealnie oddając atmosferę dzisiejszego Londynu. W tych czasach pewność, że nie zostanie się zabitym, wręcz nie istniała. Na każdym kroku czyhało niebezpieczeństwo, a zagrożenie, iż zostanie się torturowanym przez śmierciożerców, było tak realne, jak śmierć Dumbledore'a i Zakon Feniksa zbliżający się do upadku.\nKrajobraz za szybą nie przedstawiał się lepiej. Trawy na polach były wypalone, drzewa, które przetrwały wielki pożar, wyglądały niczym brzydkie karykatury tego, co kiedyś prezentowały, a wszystko to pokryte popiołem. Gdzież podziała się dawna świetność? Czemu wszystko, co piękne i żywe, musi zostać zniszczone przez śmierciożerców? Każdy przedmiot naznaczają symbolem śmierci, jakby należał od teraz do nich.\nPociągnęła nosem. Na nią również czekał taki los.\nUsłyszała obok siebie jakiś ruch, a następnie zauważyła otwierane okno. Rzuciła okiem na postać, która wyraźnie chciała znaleźć się obok niej i przeszkodzić w ponurych rozmyślaniach.\nTo Draco Malfoy oparł się obok niej, wyciągnął z kieszeni papierosa oraz zapalił go, również odwzajemniając spojrzenie Ginny.\n— Palenie szkodzi — rzekła obojętnym głosem, gdy do jej nozdrzy dotarł zapach dymu.\nDraco wypuścił z ust kolejny obłoczek. Razem przyglądali się, jak unosi się w powietrzu, by tam raz na zawsze zniknąć.\n— Tak samo jak zamartwianie się o cały świat — odparł Malfoy, grzebiąc w kieszeni swej kurtki.\nDraco miał oczy swojej mamy. W ciemnym korytarzu, nieoświetlonym przez żadną lampę, wtapiał się w tło. Czarna kurtka oraz takiego samego koloru spodnie sprawiały, iż tak naprawdę na jego miejscu stał Syriusz. Nonszalancka pozycja, arystokratyczne ruchy... to wszystko Syriusz. Jedynie jasna czupryna i cisza nie pasowały do obrazu Blacka. Draco, zamiast ciągnąć dalej rozmowę, zdecydował się uraczyć Ginny papierosem, nie roniąc z siebie żadnego słowa. Ciemność zza okna oraz z pociągu wydawała się chłonąć postać chłopaka, owijając swymi mackami każdą część ciała.\nMechanicznie sięgnęła po wyciągniętego papierosa. Bez zastanowienia podpaliła go różdżką, a już po paru sekundach oglądała unoszący się dym.\n— Nie wiem, co cię trapi — rozpoczął Draco, wyglądając za okno — ale to przeminie. Wierz mi, ból jest tylko chwilowy. Został stworzony po to, abyśmy cierpieli, a potem zapomnieli. Każdy zapomina...\n— A co, jeśli ja nie chcę zapominać? — wtrąciła.\nDraco wykrzywił wargi. Jak na dłoni było widać, że sam boryka się z jakimiś problemami. Bo czy wcześniej palił papierosy oraz zaniedbywał swój wygląd na tyle, żeby przedstawiać istny obraz żałości i nędzy? Otoczony przez wszechobecną ciemność przypominał zagubione dziecko, które zeszło na złą ścieżkę.\n— Niekoniecznie to, co chcemy robić, pokrywa się z tym, co czynimy.\nGinny zamilkła. Wypluta z wszelkich uczuć zgodziła się z tymi słowami. Nadzieja na... Na co właściwie? Nadzieja już nie istniała. Nie teraz, gdy twoje życie zależało od osób trzecich, gdy wszystko, co kochałeś, zniknęło w jednym momencie.\n— To zły moment, aby cię o to prosić, ale później może już nie być czasu. — Draco Malfoy nie był pewny co do przyszłości. A to oznaczało, że jest źle, bardzo źle. — Chciałbym, abyśmy zaczęli wszystko od początku. Potrzebujemy twojej pomocy, a ty jako jedyna ze znanych mi ludzi możesz nam jej udzielić.\nIch relacja prawdę mówiąc nie istniała. Wzajemnie się ignorowali, nigdy nie kłócili. Po prostu zapomnieli o bycie drugiej osoby, choć Ginny z kolei często słyszała o potyczkach Wielkiej Trójcy z Draco Malfoyem. Sama się w nie osobiście nie mieszała. W sumie z żadnym Ślizgonem nie wdawała się w kłótnie, dzięki czemu mogła rzec, iż prowadziła całkiem spokojne życie. A przynajmniej wiodła, do czasu aż cofnęła się w przeszłość.\nSpojrzała na wyciągniętą dłoń Dracona. Bez żadnych przeciwwskazań potrząsnęła nią, czując się, jakby zawierała pakt z diabłem. Może zawierała? Kto tam wie. I tak nie miała już nic do stracenia. Pożegnali się i odeszli we własne strony. Żniwiarz zawisł nad pociągiem, przypieczętowując ich małą zgodę.\nGinny odnalazła przedział, w którym siedziała trójka jej przyjaciół, zaciekawiona do granic możliwości. Zasunęła więc za sobą drzwi, przysłoniła okna i rzuciła zaklęcie wyciszające na obszar, w którym się znajdowali. Wzięła głęboki oddech, aby uspokoić swe martwe, ale wciąż bijące serce.\n"Then the door was open and the wind appeared, the candles blew then disappeared, the curtains flew then he appeared saying don't be afraid"\n— Pamiętacie jeszcze, jak Hermiona cofała się w czasie...?\n*Blue Öyster Cult - Don't Fear The Reaper\nUooo, koniec! To znaczy, koniec połowy pierwszego tomu xD Jeśli mam być szczera, już od rozdziału 16 pragnęłam, aby Ginny wróciła do swoich czasów, gdyż pisanie o przeszłości szło mi dość mozolnie. Ale jedno muszę dodać - jestem spełniona pod względem Syrinny. Opłacało się szukać piosenek z lat '70 specjalnie dla tego rozdziału.\nTak więc, moi mili, moi kochani, postawmy znicza dla Syrinny [*].\nJedyne co zapowiem to to, iż druga połowa I tomu będzie znacznie ciekawsza, ponieważ zagłębiamy się w tematy wojny. Będą bitwy, wybuchy, śmierć i walka o przetrwanie, czyli to, co lubię najbardziej ^^\nWakacjeee! W końcu! Boże, te dwa ostatnie tygodnie nauki były okropne... Przechodzicie do następnej klasy? Pasek? Jakieś plany na wakacje?\nNo to tyle. Pozdrawiam i do następnego rozdziału, który prawdopodobnie pojawi się za tydzień!\nAutor: CanisPL o 11:33 13 komentarzy:\nRozdział 19 - Ślizgoni na przyjęciu\nChęć do bycia Ślizgonką przyszła już za czasów, kiedy osiągnęła wiek na tyle rozumny, żeby rozróżniać dobro od zła. Mama opowiadała jej "Baśnie Barda Beedle'a", w których dobro wygrywało ze złem w sposób sukcesywny, choć zdaniem Ginny zbyt przerysowany. Nie wierzyła w szczęśliwe zakończenia czy jasność przezwyciężającą ciemność. Takie historie były idealne dla Rona, nie dla niej. Ron chwytał się każdej nadziei na lepsze jutro, zaś Ginny w tym samym czasie zastanawiała się, jak można być tak naiwnym, aby wierzyć we wszystko, co dorośli powiedzą.\nGinny szanowała ideały wyznawane przez czwórkę założycieli Hogwartu, jednak to Slytherin podbił jej serce. Zapragnęła być taka, jak wszyscy arystokraci na świecie – wykwintni, ambitni i sprytni. Ściśle przestrzegała zasad poprawnego zachowania oraz, w razie potrzeby, zakładania różnorodnych masek na twarz. Z czasem wyrobiła u siebie nawyk pokazywania swoich prawdziwych uczuć tylko przy najbliższych osobach.\nFred i George, pomimo iż nie rozumieli jej fascynacji, zawsze stali za nią murem. W przeciwieństwie do reszty rodziny akceptowali jej odmienność i nigdy nie wyśmiewali za marzenie zostania Ślizgonką. I to właśnie przy nich była taka, jaka być powinna – naturalna. Potem, kiedy poszła do Hogwartu, zżyła się z Colinem Creeveyem i Nevillem Longbottomem. Oni jako pierwsi spośród przyjaciół poznali jej sekret dotyczący przynależenia do Slytherinu. Na czwartym roku poznała Lunę, dziewczynę, która była takim samym odmieńcem, co Ginny. Pokochała całą trójkę jak swoją rodzinę i nie wyobrażała sobie życia bez jednego z nich.\nPewnego dnia rozmawiała o nich z Jamesem i Remusem. Dwójka przyjaciół siedziała w fotelach w rogu pokoju i robiła zadanie na transmutację. Nawet z daleka widziała ich niechętne miny, na które padało światła ognia płonącego w kominku.\n— Więc dlaczego ich zostawiłaś? — zapytał w środku rozmowy James. Dał jej miejsce, aby usiadła obok niego, choć i tak zostało wyjątkowo mało przestrzeni. — Mówisz, że byli dla ciebie najważniejszymi osobami na świecie. Ja bym nigdy nie zostawił Syriusza, Remusa i Petera, choćby nawet dom się palił.\nGinny uśmiechnęła się smutno. Ścisnęła dłonie na kolanach i zakryła resztę twarzy włosami, aby James i Remus nie zauważyli jej żalu. Porównanie Colina, Neville'a i Luny do Huncwotów wydawało jej się nie na miejscu, szczególnie kiedy wiedziała, jaki los ich czeka za cztery lata.\n— Nawet gdyby najpodlejszy czarnoksiężnik przyszedł, aby cię zabić? — Nie miała odwagi unieść głowy, aby spojrzeć Jamesowi prosto w oczy. Pewność siebie wyparowała z niej jak za dotknięciem różdżki.\n— Przyjaciele przede wszystkim. — James prychnął, lecz jego głos przybrał dziwny wydźwięk. Zniekształcił się w taki sposób, że Ginny nie wiedziała, czy James wciąż był pewny co do swoich przekonań.\n— Swoją drogą — wtrącił Remus, gdy pomiędzy Ginny a Jamesem zapadła niezręczna cisza — w piątek organizowane jest spotkanie Klubu Ślimaka. — Weasley i Potter skrzywili się. — Podobno mamy ubrać się w szaty wyjściowe. Zakładam, iż zamiast normalnej kolacji, odbędzie się niejaki bal. Wiesz, James, taki sam, co w zeszłym roku.\nRzeczony chłopak jęknął i schował twarz w dłoniach. Remus uśmiechnął się słabo w jego stronę, jakby chciał go pocieszyć. Następnie wymienił spojrzenia z Ginny.\n— O co chodzi? Przecież nie może być tak źle. — Nie rozumiała, w czym tkwi problem. Z tego co pamiętała, specjalne spotkanie organizowano w wesołej atmosferze, kiedy koniec roku szkolnego zbliżał się coraz większymi krokami. Uczniowie z ulgą przyjmowali fakt, że w ten jeden dzień w drugim semestrze mogą się rozluźnić i zabawić. Co poniektórzy odważniejsi wnosili na przyjęcie Ognistą Whisky, którą potem ukradkiem pili pod stołem lub, co gorsza, dolewali do soku Slughorna. Na następny dzień nauczyciel kompletnie nic nie pamiętał, a winę zwalał na wytworne przyjęcie.\n— Źle? — James podniósł głos. — Jest bardzo źle! Merlinie, nie idę na to.\nGinny zacisnęła usta.\n— Na spotkania musi iść każdy, bez wyjątku — rzekła twardo, wypinając do przodu swą pierś. Przyjęcie bez Jamesa nie byłoby przyjęciem – tak sobie mówiła. Z jednej strony odzywała się ta arogancka część jej osobowości, która nie chciała zostawać sama na imprezie, a z drugiej ta milsza, której żal było zostawiać Jamesa samotnie.\n— Ginny — zwrócił się do niej Remus. — James na pewno chciałby pójść na przyjęcie, ale jest pewien szczegół...\n— Szczegół? Nazywasz to szczegółem?\n— ... który skutecznie odpycha go od tego pomysłu. Na spotkanie trzeba iść z partnerem.\nGinny zmarszczyła brwi. Spojrzała na Jamesa, który wciąż załamywał ręce nad tematem.\n— Dalej nie rozumiem — stwierdziła po chwili. — Przecież wystarczy, że zaprosicie jakąś dziewczynę, a ona od razu padnie wam do stóp.\n— To samo zawsze mówił Syriusz. Dlatego rok temu poprosił jakąś Krukonkę, choć nawet nie znał jej imienia. Niezbyt mu to wyszło na dobre. — Naprawdę nie chciała kiedykolwiek poczuć czegoś takiego, jednakże zazdrość uderzyła w nią tak niespodziewanie, że sama się tym zaskoczyła. Nie miała być przecież o co zazdrosna. Relacja Ginny i Syriusza stała się tak skomplikowana, że nawet Dumbledore nie byłby w stanie jej zrozumieć.\n"Głupia", zakpił Tom w jej umyśle.\n— Ale teraz Syriusz ma kogo zaprosić — powiedział niespodziewanie James. Ginny spojrzała na niego zaskoczona. — Nie weźmie jakiejś przypadkowej dziewczyny, która będzie się ładnie prezentować u jego boku.\n— A zarazem ty nie masz — zauważył Remus.\nJames wzruszył ramionami. O mało nie stłukł kałamarza znajdującego się pod jego łokciem. Odstawił kałamarz daleko pod ścianę, razem ze wszystkimi pergaminami i piórami, aby mógł spokojnie położyć ręce na stoliku. Splótł dłonie i zapatrzył się w blat.\n— Znajdę kogoś — oświadczył z przekonaniem, aczkolwiek Ginny usłyszała w jego głosie nutę niepewności, którą starał się ukryć. Zmarszczył brwi, zdając się przewiercać swym spojrzeniem drewno na wylot. — A ty kogo bierzesz, Luniaczku?\nRemus poluzował krawat, a następnie odchylił się do tyłu. Zarumienił się lekko pod naporem wzroku Ginny i Jamesa.\n— Mary. — Odchrząknął.\nGinny rozwarła usta, zaś James podskoczył na swoim miejscu.\n— Serio? — zapytał z entuzjazmem. Uśmiechał się szeroko jak dziecko, które po raz pierwszy w życiu dostało miotłę. — Możemy liczyć na małe rendez-vous?\nGinny parsknęła śmiechem. Dawno nie widziała, aby James był czymś tak bardzo podekscytowany, co nie byłoby związane z quidditchem bądź lekcjami. Pokręciła głową nad jego przejęciem. Zapragnęła nawet potarmosić go za włosy, lecz prędko uznała, że to byłoby już przegięcie. Prócz zachowania James nie miał w sobie nic z dziecka, a i tak dziecinne obejście chłopaka rzadko się ujawniało. Na przykład w sytuacjach wielkiego rozentuzjazmowania, jak obecnie.\n— Mary i randka? Nie! Nic z tych rzeczy! Po prostu... — zaciął się Remus. — Wiedziałeś, że czytała "Historię Hogwartu"?\nJames momentalnie oklapł na swoim miejscu. Całe powietrze uleciało z niego jak z balona. Starał się nie wznieść oczu ku niebu, ażeby Remus nie zauważył, jak bardzo ta odpowiedź go zawiodła.\n— Czyli nic z tego nie wyniknie — stwierdził, a następnie zwrócił się do Ginny: — Remus, jak tylko mówi o tym, że dziewczyna przeczytała jakąś książkę, ma na myśli, iż raczej nie planuje się zakochać. Wiele razy tak było, więc wierz mi, wiem co mówię. Próbowaliśmy znaleźć mu dziewczynę, ciągle jednak rozwijająca się relacja zatrzymywała się na etapie przyjaźni. A potem ani rusz, żeby coś zaskoczyło.\n— Lunatyk to wytrwały gracz, Rogaczu — wtrącił Peter, który nagle pojawił się znikąd. Usadowił się wygodnie na podłodze tak, że miał blat tuż pod podbródkiem. Położył więc głowę na stoliku i rozejrzał się po przyjaciołach, jakby oczekiwał, że za chwilę coś dodadzą do jego wypowiedzi. — Przysięgam, że będę pod wrażeniem, jeśli Remus kiedykolwiek zakocha się w jakiejś dziewczynie.\n— To będzie cud — mruknął James, ponownie zatrzymując wzrok na drewnie. Wydawał się czymś mocno zaabsorbowany, a przynajmniej na tyle, żeby na chwilę wyłączyć się z rozmowy. — Wracając, tylko ja i Peter nie mamy towarzyszki na to spotkanie Klubu Ślimaka?\n— A kto powiedział, że nie mam? — obruszył się Peter. Pozostała trójka siedzących przy stoliku popatrzyła na niego zaskoczona. — Zaprosiłem pewną uroczą Krukonkę z piątego roku.\n— Czyżby odmówiła?\nPeter zgromił Jamesa wzrokiem.\n— Przyjęła zaproszenie. — Glizdogon zaakcentował pierwszy wyraz. Rozejrzał się po zebranych i dopiero wtedy zdecydował się ciągnąć: — Ma na imię Lucy. Zobaczycie, polubicie ją. Jest strasznie podobna do Lily i Mary, oczywiście jeśli chodzi o charakter.\nJames i Remus skinęli głową, zaś Ginny zastanawiała inna sprawa – dlaczego nie wspomnieli niczego o Syriuszu? Czyżby wiedzieli z kim wybiera się na przyjęcie?\nZacisnęła usta w cienką linię. Co rusz odczuwanie zazdrości w końcu odbije się na jej zdrowiu.\n— A co z Syriuszem? Też przychodzi? — Zawiązała niezobowiązującą rozmowę, pod stołem bawiąc się palcami u rąk. Miała nadzieję, iż na jej twarzy nie odbija się spięcie. Wystarczyło jej to, że czuła je w sercu. Nie potrzebowała dodatkowych pytań Huncwotów o jej zniecierpliwiony stan bądź, co gorsza, dlaczego interesuje ją szczególnie Syriusz.\nZa ten czas James, Remus i Peter wymienili porozumiewawcze spojrzenia i ledwo dostrzegalne skinięcia głowy.\n— Podobno miał jakąś dziewczynę na oku — zaczął ostrożnie Remus — lecz nie wiadomo, czy ją zaprosił. Mogło mu się odwidzieć, przecież znasz Syriusza.\n— Chodzi ci o tę Puchonkę z naszego roku? — Peter zmarszczył brwi, po czym popukał się w zamyśleniu palcem po ustach.\nGinny zachodziła w głowę o jaką dziewczynę chodziło, jakby dostała małpiego rozumu. Miała ochotę chwycić się za łeb i zacząć kiwać się to w przód, to w tył, jak gdyby dostała owsików. Paniczna chęć kontrolowania wszystkiego, co związane z jej życiem uczuciowym, które, bądź co bądź, istniało, odbierało jej zdolność do zdrowego osądzenia sytuacji. Dlatego właśnie nie zauważyła małych uśmieszków na twarzach chłopaków oraz Remusa i Petera przybijających żółwika. Pewna część umysłu zamknęła się na wszystkie bodźce zewnętrzne.\nOczyma wyobraźni widziała Syriusza tańczącego z brązowowłosą pięknością. Gdzieś tam, w tłumie, stała Ginny podpierająca ścianę i popijająca Ognistą Whisky, żeby zakryć swój żal i samotność. Sporadycznie wychodziła na parkiet, żeby zatańczyć z Jamesem, jednakże jej wzrok co chwilę kierował się w stronę szczęśliwego Syriusza oraz wirującej obok niego ślicznotki.\n— Weasley, nie wyciągaj pochopnych wniosków. — To głos Toma wyrwał ją z zamyślenia. Podskoczyła nerwowo na swoim miejscu, patrząc niepewnie w stronę Huncwotów, czy aby nie zauważyli jej dziwnej reakcji. Ale nie – rozprawiali cicho o nieznanych jej dziewczynach i w ogóle nie zwracali na nią uwagi. — Błagam cię, nie zamieniaj się w typową zakochaną kobietę, która jest zazdrosna o wszystko i wszystkich, bo stracę do ciebie resztki szacunku.\n— Nie wiedziałam, że czujesz do mnie jakiekolwiek poważanie — syknęła w stronę Toma, nie odwracając wzroku od Jamesa, Remusa i Petera. — Miłe zaskoczenie, Riddle.\n— Nie zmieniaj tematu. Zaledwie kilka razy pocałowałaś Blacka, a ty już jesteś w stanie rzucić dla niego cały świat? Weasley, jak Merlina kocham! Zachowujesz się niepoważnie jak na osobę, którą opętałem i poznałem.\n— A ty właśnie tracisz na swoim autorytecie. Od kiedy się o mnie martwisz? Niedawno sprawiłeś, że stałam się rozhisteryzowaną dziewczynką...\n— To było kilka miesięcy temu.\n— ... a tu nagle wyskakujesz z poradami życiowymi — dokończyła, rzucając mu mordercze spojrzenie.\nTom Riddle wydawał się w ogóle tym nie przejąć. Zmierzył Ginny obojętnym spojrzeniem, na pierwszy rzut oka nie zostawiając wątpliwości, iż wszelkie dobre rady nie biorą się z jego dobrodusznego serca. Riddle nigdy nie przejawiał się troską o innych, a co dopiero w stosunku do niej. Gdyby stało się inaczej, mogłaby postawić duży znak zapytania nad jego zdrowiem psychicznym oraz moralnością.\nJednakże tym razem było inaczej. Zachowanie Toma miało w sobie drugie dno, ledwo dostrzegalne pomiędzy wszelkimi kpiącymi i beznamiętnymi gestami. Znała Riddle'a nie od dzisiaj, wiedziała, że coś jest nie tak – bo jak inaczej nazwać dziwny przejaw troski? – i planowała w przyszłości rozeznać się w sytuacji. Na tę chwilę nie dałaby rady, ze względu na różne przeciwności w postaci nastoletnich miłości i jeszcze bardziej nastoletnich zawodów z powodu miłości.\nTak, zdecydowanie Tom miał jakiś ukryty cel w swoich działaniach. Zobaczyła to w jego oczach, których kolor zbyt mocno kojarzył jej się z tęczówkami Syriusza. Westchnęła cicho, żeby nie zwrócić na siebie uwagi przyjaciół.\n— Staram się pomóc, Weasley — odparł Riddle, patrząc na nią z góry, jak gdyby był panem i władcą. Stanowczość, chłód i obojętność – to jego stały repertuar spojrzeń. Zero radości czy nawet wściekłości. Najwyżej zirytowanie. — Za życia dość często obserwowałem załamane dziewczyny, które miały ochotę zabić się z powodu niespełnionej miłości.\n— Więc pocieszałeś je i przynosiłeś wszelkie zapasy chusteczek, jakie posiadałeś w zanadrzu? — Przypomniała jej się niespodziewanie Lily. Podobieństwo, choć nikłe, jakoś w nią uderzyło, ze względu na to, iż Ginny była w stanie polubić Lily, a Toma... Toma niekoniecznie. Ta porównywalność jednak dała jej do myślenia, gdyż przez krótką chwilę pomyślała, że może, ale to tylko może, polubi także Riddle'a. Dokładnie tak jak Lily.\n— Nie upadłem tak nisko — prychnął na to i splótł ramiona na piersi.\nWtem wstała gwałtownie ze swojego miejsca, bez żadnego uprzedzenia. Uznała, że skoro chłopcy nie wyjaśnią jej zagadki dotyczącej partnerki Syriusza, sama to zrobi, choćby miała nawet przedrzeć się przez ogień i wichurę. Sprawa życia i śmierci, jak to określała rzeczy ważniejsze niż jej duma. To nic, że Huncwoci uznali ją za wariatkę, kiedy zerwała się jak poparzona ze swojego miejsca; to nic, że to był jej odruch – nie myśleć, tylko wykonywać, jak chociażby teraz. Nie zarejestrowała momentu, w którym zapragnęła porozmawiać z Syriuszem. Po prostu wstała, o mało nie przewracając stolika i uderzając Jamesa.\nI jak nagle wstała, tak nagle odwróciła się w stronę zdziwionego Pottera.\n— Proponuję ci zaprosić Lily — rzuciła w jego stronę, nie przejmując się tym, iż wygląda jak szaleniec w oczach chłopaków. — Będzie bardzo szczęśliwa.\nRzuciła w międzyczasie okiem na Toma i uśmiechnęła leciutko. Gdyby tylko mogła, skłoniłaby się w jego stronę z wdzięcznością lub (o Merlinie) pomachała na pożegnanie.\nBo po cholerę upadać tak nisko i czuć się zazdrosnym, skoro można wziąć sprawy w własne ręce i zacząć ratować swój malutki świat?\nSzukała Syriusza w każdym zakątku Hogwartu, nawet w damskich toaletach i kuchni. Miała wrażenie, iż wszystkie próby poszły na marne. Przecież mogli się gdzieś po drodze minąć albo Syriusz w tym momencie siedział w Pokoju Wspólnym z przyjaciółmi. Jednak postanowiła nie poddawać się i dalej szukać z zawziętością godną pozazdroszczenia, przeganiając tym samym upartość Harry'ego oraz zaparcie Hermiony. "Jak Gryfon", pomyślała, otwierając kolejne drzwi do pustej sali. Każde pomieszczenie świeciło pustką. Żadnych zbuntowanych uczniów, próbujących robić psikusy, żadnych nauczycieli lub, co najgorsze, żadnego Syriusza.\n"No gdzie ty do cholery jesteś?", pomyślała z irytacją, zatrzaskując z głośnym hukiem drewniane drzwi. Ani jednej żywej duszy, która świadczyłaby o tym, że Hogwart nie został zdmuchnięty z powierzchni ziemi, a ona nie unosi się wraz z budowlą w przestworzach. "Jakim cudem teraz ta szkoła jest taka wielka?"\nNagle usłyszała stukanie czyichś butów o posadzkę. Odwróciła się z ogromnym uśmiechem na twarzy w stronę, z której dobiegał głos. Pełna nadziei na spotkanie Syriusza nawet nie zwróciła uwagi na to, iż kroki były zbyt ciężkie, a z zakrętu wybiegł najbrzydszy kot jaki świat widział.\nNie dopuszczała do siebie myśli, że właśnie stoi przed Filchem.\n— Dzień dobry — rzekła wyraźnie, aby woźny ją usłyszał. Mężczyzna tylko skrzywił się i machnął dłonią, jak gdyby odganiał jakąś upierdliwą muchę. — Czy widział pan Syriusza Blacka? Pilnie potrzebuję go odnaleźć, ale...\n— Czy to ty trzasnęłaś drzwiami? — przerwał jej Filch, nie patyczkując się z jakimikolwiek grzecznościami. Uważano bowiem, iż wszelkie zasady dobrego wychowania nie dotyczyły szanownego woźnego. Po szkole chodziła plotka, która mówiła o tym, że mężczyzna wychował się wśród górskich trolli, które nauczyły go wszystkiego, poza savoir-vivre. Czasami Ginny była skłonna w to uwierzyć, zważywszy na maniery staruszka.\n— Tak, to ja — odparła ostrożnie, zaś Filch zmrużył oczy, upodabniając się do swojej równie odrażającej co on kotki. Ginny przeszedł dreszcz, kiedy zwróciła wzrok w stronę zwierzęcia. Pani Norris wywoływała postrach nawet wśród najodważniejszych uczniów.\n— Szlaban! — ryknął Filch. Pani Norris zamiauczała, polizała swą łapkę i wróciła do ulubionego zajęcia, jakim było przeszywanie Hogwartczyków na wskroś swoim wzrokiem. Ginny z kolei przypatrywała się kropelkom śliny opadającym na kamienne płytki. Zastanowiła się, jak to możliwe, aby tak się popluć podczas wypowiedzenia jednego słowa. — W Hogwarcie zabronione jest wywoływać taki hałas! Zabronione! Szlaban!\n— Rozumiem — mruknęła pod nosem, nie patrząc na wzburzone oblicze woźnego. Zamiast tego wlepiła wzrok w ohydną kotkę, która w tym momencie okazywała największy spokój spośród całego towarzystwa.\n— Idziemy! Za mną! — Filch pomaszerował do przodu, a jego zwierzątko tuż za nim. Na twarzy mężczyzny widniał usatysfakcjonowany uśmiech, jak zawsze, kiedy przyłapał jakiegoś ucznia na łamaniu regulaminu.\n— Żadnego ale! — Od całego tego ryku Ginny myślała, że ogłuchnie. Skrzywiła się i nieco zgarbiła, jednak jak stała, tak dalej się nie ruszyła. Po przeanalizowaniu całej sprawy, stwierdziła, że musi najszybciej jak się da wymyślić jakiś plan odwrotu, ażeby nie zostać uziemionym na całe popołudnie. No i żeby odnaleźć Syriusza. — Ruszaj się! Naruszyłaś regulamin, więc szlaban! No dalej!\n"Życie byłoby stokroć piękniejsze, gdyby starsi ludzie nie wydzierali się co kilka minut do twojego ucha", pomyślała, słysząc echo odbijające się po ścianach korytarza.\n— Muszę znaleźć Syriusza Blacka. — Zamilkła, po czym dodała: — Profesor Slughorn pilnie potrzebuje naszej dwójki u siebie w gabinecie.\nFilch popatrzył na nią rozsierdzony, zaciskając blade usta. Pomarszczona skóra na jego twarzy poruszała się razem z emocjami to pojawiającymi się, to znikającymi z jego oblicza. Koniec końców zagościła rezygnacja i zdenerwowanie cieszące się sporą popularnością pośród całego wachlarza emocji zawartych w mężczyźnie.\n— Syriusz Black obecnie siedzi u mnie w gabinecie i porządkuje stare kartoteki uczniów. — Zerknął przelotnie w stronę miejsca, w których znajdowało się pomieszczenie należące do niego. Jak na upartego mężczyznę dość szybko zrezygnował z przetrzymywania Syriusza u siebie. "Urok wewnętrzny", stwierdziła w myślach. — Za mną! I żebym nie widział was za chwilę na korytarzach! — warknął, a Ginny poczuła niemałą satysfakcję płynącą ze świadomości odnalezienia Syriusza.\nZ przyklejonym uśmiechem na twarzy ruszyła za woźnym. Pani Norris kroczyła dumnie koło niego, unosząc wysoko w górę swój ogon, od czasu do czasu naprężając się, jakby zauważyła jakąś mysz. Filch co chwilę powarkiwał coś pod nosem, przeklinając na "żałosne dzieciaki", "za dużą dobroć Dumbledore'a" oraz "brak możliwości chłosty niesfornych bachorów". Z kolei Ginny szła za mężczyzną raźnym krokiem, wyobrażając sobie przyszłe rendez-vous z Syriuszem.\nW końcu udało im się dojść do gabinetu Filcha. Woźny otworzył drzwi do pomieszczenia mocnym kopniakiem, niemal natychmiast wparowując do środka razem z kotką. Ginny zauważyła, że na jednym z krzeseł poustawianych wokół małego stoliczka siedział Syriusz, niespiesznie segregując kartoteki. Nie zareagował na hałas wywołany przez woźnego, czemu Ginny pogratulowała w myślach. Gdyby była na jego miejscu, z pewnością postąpiłaby inaczej niż chłopak – bardziej gwałtownie. Przypadkiem rzuciłaby na Filcha klątwę bądź zwaliła cały stos kartotek na ziemię.\n— Black, wychodzisz! — warknął Filch. — Masz szczęście, że ta młoda panna przyszła, inaczej siedziałbyś tutaj przez następne kilka godzin.\nSyriusz uniósł zdziwiony głowę i popatrzył w stronę wyjścia. Na progu stała uśmiechnięta Ginny, opierając się o framugę drzwi. Pomachała wesoło w jego stronę, na tyle dyskretnie, na ile to możliwe.\n— Że też Slughornowi zachciało się teraz na pogawędkę z bachorami — ciągnął Filch, nie ukrywając swojego zdenerwowania. Chodził w tę i we w tę po pokoju, zaś kotka obserwowała jego ruchy. Wydawać by się mogło, iż zwierzę ma wyraz czystego uwielbienia w oczach. — Jakby nie mógł sobie wybrać lepszej pory, krętacz jeden. Zawsze ratuje swoich ulubieńców z opresji.\nDalej jego słowa zamieniły się w czysty bełkot, niezrozumiały nawet dla najlepszego słuchacza. Ginny postanowiła wtrącić swoje trzy grosze, zanim mężczyzna całkowicie zapomni o ich obecności, co doprowadziłoby do nieprzyjemnych pytań, gdyby uciekli.\n— Czyli możemy już iść?\nFilch zatrzymał się gwałtownie i zgromił dwójkę uczniów swym spojrzeniem.\n— Tak... — Chciał dodać coś więcej, jednak Ginny i Syriusz już pędzili w przeciwną stronę.\nPo kilku sekundach biegu zatrzymali się za jakimś rogiem, ciężko dysząc. Oparli się o ściany i przez moment nic do siebie nie mówili, pozwalając napięciu zawisnąć w powietrzu, aby później móc rozładować je w charakterystyczny dla nich, namiętny sposób.\n— Ten Slughorn... to tylko wymówka, tak?\nSyriusz zaśmiał się ochryple.\n— To niedopuszczalne, panno Weasley.\n— Ale wyszło na plus dla nas obojga.\nNie mógł zaprzeczyć, gdyż to, co powiedziała, było czystą prawdą. Ale dobrze było widzieć jego radosną minę i lekko zaczerwienione od biegu policzki. Naprawdę się opłacało zrobić coś wykraczającego regulaminowi.\n— Wiesz, że możesz dostać szlaban za skłamanie?\n— Trudno. Jakoś nie żałuję.\nSyriusz uśmiechnął się szeroko na te słowa.\n— Moja krew.\nPrzez następne kilka minut rozmawiali o błahostkach, tym samym uspakajając swoje mocno bijące serca i nierówny oddech. Ukrywali się za rogiem, tak na wszelki wypadek, gdyby jacyś nieproszeni goście przyszli i zauważyli ich obok siebie.\nSzkoła huczała od plotek na ich temat. Wszyscy byli bardziej zainteresowani życiem dwójki Gryfonów niż swoim, jak to często w Hogwarcie bywa. Szeptali pomiędzy sobą za każdym razem, gdy Ginny i Syriusz przechodzili korytarzem "zdecydowanie zbyt blisko siebie". A to nie było winą dwójki nastolatków, że panicznie potrzebowali swojej bliskości w każdym momencie. Zazdrosne dziewczyny gromiły Ginny wzrokiem czy też rozprowadzały w obieg głupie ploteczki na jej temat. Niektóre z nich dochodziły do uszu Gryfonki, lecz szybko wszelkie wymysły zostawały zgniatane jak karaluchy. Ginny i Syriusz osobiście śmiali się z kilku co po idiotyczniejszych, a z innych czuli zażenowanie.\n— Słyszałeś może o spotkaniu Klubu Ślimaka w piątek? — zapytała, niepewna czy dobrze robi zaczynając ten temat.\nSyriusz na chwilę zamyślił się.\n— Chodzi ci o ten mini bal? — Ginny skinęła głową. — Ach, no tak, słyszałem. Ciekawa sprawa.\n— Wybierasz się?\nPopatrzył na nią szczerze zdziwiony, jakby zadała głupie pytanie. Jednak nie przejęła się tym zbytnio, chcąc być pewna co do niektórych wątpliwości.\n— Oczywiście, że tak! Nawet mam już wybraną partnerkę. — Wyszczerzył zęby.\n— Naprawdę? Kogo?\n— Ta dziewczyna stoi przede mną — rzekł wprost.\nGinny zarumieniła się pod wpływem jego szerokiego uśmiechu i dogłębnie lustrującego wzroku. Serce zabiło jej nagle dwa razy szybciej, choć mogła przysiąc, że z okresu dostawania ataku na każdy widok Syriusza już wyrosła. Najwidoczniej nie do końca, kiedy o mało co nie zachłysnęła się powietrzem, gdy Syriusz oparł rękę o ścianę tuż przy jej głowie.\n— A więc jak? Zostaniesz moją parą? — spytał, patrząc jej głęboko w oczy.\n— Ależ oczywiście — wyjąkała. — Zawsze! To znaczy... jeśli zapraszasz, to z chęcią pójdę, bo... rozumiesz...\nNawet nie dała rady dokończyć zdania, a już została uciszona. Poczuła chłodne wargi Syriusza na swoich ustach, całujące ją namiętnie i żarliwie. Nie opierając się ani chwili, wplotła dłonie we włosy chłopaka. Do jej nozdrzy dotarł zapach perfum Gryfona. Chwycił ją mocno w talii, aby nie była w stanie się od niego odsunąć nawet na milimetr.\nMogła szczerze przyznać, że Syriusz był pierwszym chłopakiem, który wywołał w niej tak wielkie uczucia. Z każdym dniem uzależniała się od niego coraz bardziej, brak jego obecności odciskał na niej swoje piętno. Czasami zastanawiała się, czy to zdrowe. Na każdej lekcji zerkała w jego stronę, tęskniła, gdy nie wypowiedział choćby jednego słowa. Czy to właśnie tak reagowały jej rówieśnice, kiedy były wręcz pijane z miłości?\nSyriusz niechętnie oddalił się od niej. Ginny zalała fala zawodu, że to tak szybko się skończyło. Ile minęło? Pięć sekund? Dziesięć?\n— Planowałem powiedzieć dzisiaj chłopakom. — Nie musiał wysilać się, aby mówić dalej. Doskonale rozumiała, co miał na myśli.\n— To świetnie! — Uśmiechnęła się szeroko.\nZwykle taka wiadomość nie poprawiłaby jej humoru, jednak teraz mogłaby wręcz latać ze szczęścia. Gdyby dostała nagle skrzydła, uniosłaby się w powietrze, daleko ku górze, a potem nie wracała przez bardzo długi czas. Nawet wizja powrotu do przyszłości nie wydawała się taka smutna i przerażająca, jak dotychczas myślała.\n"Carpe diem", pomyślała osunąwszy się po ścianie. "I to właśnie robię".\n— Syriusz cię zaprosił? Wiedziałam! Ja po prostu wiedziałam, że to zrobi! Jesteście już pełnoprawnie parą, choć jeszcze nikt o tym nie wie, prawda? Merlinie, to takie urocze — paplała Lily, wywijając rękoma na prawo i lewo. Powinna skupić się na upinaniu włosów, aczkolwiek Ginny stwierdziła, że jak na nią i tak dobrze sobie radzi. Wyjątkowo mocno skoncentrowała się (jak na swoje siły) na swojej czynności. Z małymi przerwami. — Mnie zaprosił James. Oczywiście nie wiedziałam, że do mnie podejdzie, bo ma masę innych dziewczyn na podorędziu. Ty wiesz, że Sophie Bell, Krukonka z czwartego roku, się do niego przystawiała? To oburzające! — Zaczęła z pasją rozczesywać włosy Ginny, o mało nie wyrywając ich z powodu swojej złości. Lily zmrużyła oczy i z wydętymi wargami rozpoczęła od nowa cały swój wywód, tym razem mający na celu obrazić biedną Sophie. Ginny współczuła Krukonce. Została wzięta na celownik Lily Evans, a to nie świadczyło o niczym dobrym.\nJuż od dłuższego czasu siedziała przed lustrem, niezmiernie torturowana przez Lily i jej szczotkę do włosów. Mary tym samym siedziała na ubikacji, czytając podręcznik do transmutacji i wtrącając swoje trzy grosze do rozmowy, ale tylko wtedy, kiedy to było konieczne.\n— Nie przystawiała, Lily. — Mary zerknęła na dziewczynę znad swojej książki. — Czekali razem na zajęcia, więc zaczęli rozmawiać.\n— A skąd o tym wiesz? — sarknęła Gryfonka.\n— Bo byłam przy nich. — Mary skutecznie zamknęła Lily usta. Dowens uniosła kpiąco brew do góry. — Jesteś zbyt zazdrosna. Radziłabym ci uspokoić swój temperament, aby James nie uciekł z krzykiem.\n— Spokojnie, Lily nie da mu na to sposobności — parsknęła Ginny, a Mary razem z nią.\nEvans wzięła się pod boki. Podobieństwo do Molly Weasley było wręcz uderzające i Ginny nie wątpiła, że Lily w przyszłości też stanie się przykładną panią domu. Lecz w tym momencie poza Lily nie wydawała się nie tyle co straszna, tylko śmieszna.\n— Tego wieczoru będziemy świecić — obwieściła, unosząc wysoko podbródek.\n— Bardziej Ginny z Syriuszem. W końcu cała szkoła dowie się, że chodzą razem, a to wywoła niemałe zamieszanie. Oczywiście to tylko moje zdanie — dodała prędko Mary pod gromiącym wzrokiem Lily.\n— Możliwe — potwierdziła wolno Evans.\n— Lily, ciągniesz mnie za włosy. — Skrzywiła się Ginny, kiedy jej głowa poszybowała gwałtownie do tyłu. Lily mogła sobie być zaawansowaną fryzjerką, ale do delikatnych kobiet nie należała.\n— Merlinie, przepraszam! To przez to spotkanie. Cała się pocę i denerwuję. Rozumiecie – nerwy, stres, nie jadłam nic od obiadu...\n— Właśnie wróciłyśmy z obiadu, Lily. Na którym zjadłaś dwa razy więcej niż normalnie.\n— Och, przestańcie! To przez nerwy!\nGinny przeszła niepewnie przez próg pomieszczenia. Sam wystrój pokoju odstraszał najbardziej jak się da. Wszędzie wisiały staromodne firanki oraz zielone girlandy. Na znajomych meblach stały oprawione w ramkę zdjęcia przedstawiające byłych uczestników Klubu Ślimaka. Po krótkim przyjrzeniu się Ginny stwierdziła, że żadnego z nich nie kojarzy, choć to może wina tego, iż wszyscy byli tacy młodzi i ubrani dość pokracznie. W przeciwieństwie do tych czasów, dawni członkowie wyglądali jakby zostali zaproszeni na przyjęcie dla dzieci.\nIdąc dalej, Ginny zauważyła ogromną ilość świeczników postawionych na półce (czyżby Slughorn był zagorzałym kolekcjonerem świeczników?) oraz zabytkowych sztućców. Wszystkie stoły zostały przesunięte pod ściany, aby zrobić miejsce na parkiet oraz orkiestrę, która przygotowywała już instrumenty.\n"Nieźle", podsumowała Ginny, rozglądając się po pomieszczeniu. "Slughorn się postarał".\nCzłonkowie Klubu Ślimaka również. Zarumieniła się po czubki uszu, widząc odświętnie ubrane dziewczyny oraz chłopaków we frakach. Nie umywała się do nich pod względem stylu oraz samej kreacji. Ze wstydem stwierdziła, że pośród tylu uczniów wygląda strasznie przeciętnie, nie zachwycając swą urodą ani wdziękiem. Była po prostu pospolita.\n— Cześć, Ginny! — krzyknął jej ktoś do ucha. Tuż za nią stał Peter ubrany standardowo w garnitur, a obok niego jakaś dziewczyna. — Poznaj moją partnerkę, Lucy! Lucy, to Ginny, jestem z nią na jednym roku w Gryffindorze.\nGinny spostrzegła, że Lucy również niczym nadzwyczajnym się nie wyróżniała. Według niej, Lucy była typem kobiety zwyczajnej, niezbyt popularnej, która z góry skazana jest na szczęśliwą przyszłość. Ot, taka dziewczyna z miłym wyrazem twarzy. Stereotypowa Puchonka, lecz z tego co pamiętała, Lucy pochodziła z Ravenclawu.\n— Miło poznać. — Wyciągnęła do blondynki rękę. Dziewczyna świdrowała swoimi czekoladowymi oczami dłoń Ginny. Gryfonka poczuła się nieswojo, dlatego prędko opuściła ręce wzdłuż ciała, aby nie wyglądać jak idiotka. — W każdym razie, Peter dużo o tobie opowiadał. — "No tak, zaledwie trzy zdania". — Ładnie wyglądasz.\nTego ostatniego zdania co prawda nie musiała dopowiadać. Jak na pospolitą kobietę, wyglądała wyjątkowo bardzo dobrze. Żółta suknia przylegała jej do ciała, a u samego dołu była rozkloszowana. Ginny musiała zaś pochwalić nogi Krukonki – były zgrabne i opalone. Ostatnimi czasy słońce dopiekało na błoniach, dlatego uczniowie z chęcią wychodzili, żeby przebywać na świeżym powietrzu.\n— Mhm — mruknęła Lucy.\n— A więc jesteś na piątym roku, prawda? — ciągnęła dalej rozmowę, nie zważywszy na spanikowany wzrok Krukonki. — Czyli pierwsze ważne egzaminy! Pamiętam, jak ja stresowałam się na swoich testach. Ale wiesz co? Prawdę mówiąc, nie jest tak źle. Dasz sobie radę.\n— Mhm — wymamrotała ponownie Lucy.\n— Tak w ogóle, dobrze ci idzie z ocenami? McGonagall ostatnio strasznie nas tępi i zastrasza przyszłymi egzaminami. Merlinie, jakbyśmy nie mieli ich też w tym roku. Ani w pięciu poprzednich. — Przewróciła oczami.\nGinny sapnęła ciężko. Miała ochotę zapytać wprost, czy Krukonka potrafi mówić cokolwiek innego niż "mhm". Tym jednym słówkiem nie poradzi sobie w życiu, to pewne.\n— Taaak — przeciągnęła wyraz, następując to na pięty, to na palce. — Widzieliście może Syriusza? Muszę z nim porozmawiać.\nW tym samym momencie kapela zagrała pierwszą piosenkę. Już na starcie wybrali muzykę cięższą, niż wypada na przyjęciach.\nLucy bąknęła jakieś słowo, które zapewne nie odbiegało daleko od "mhm", zaś Peter pokręcił przecząco głową.\n— Niestety nie, a ja też muszę sobie z nim uciąć krótką pogawędkę. Lucy, idziemy się czegoś napić? — zaproponował dziewczynie, na co ta żywo przytaknęła. Wystrzeliła niczym strzała w kierunku stolików z jedzeniem, zostawiając w tyle Petera i Ginny. Nawet nie oglądnęła się za siebie, żeby sprawdzić, czy jej partner podąża za nią. Nie – rzuciła się niczym hiena do jedzenia i picia, cała czerwona na twarzy.\n— To ja może pójdę za nią — dorzucił Peter, patrząc niepewnie na Ginny. Weasley machnęła lekceważąco dłonią.\n— Idź, ja sobie poradzę — powiedziała, uśmiechnąwszy się z przekonaniem.\nPeter przez chwilę obserwował to Ginny, to Lucy. Wzrok przeskakiwał z jednej na drugą, jakby podejmował wewnętrzną walkę dotyczącą swojej dziewczyny a koleżanki. Decydując się w końcu na dołączenie do partnerki, poszedł w jej ślady do stolików z jedzeniem. Ginny odetchnęła, bo mimo iż należała do tych odważnych dziewczyn, przebywanie z niemową Lucy zbiło ją z pantałyku.\nZ daleka ujrzała Narcyzę i Regulusa, wyraźnie odznaczających się na tle wszystkich uczestników Klubu Ślimaka. Na pierwszy rzut oka można było stwierdzić, iż to prawdziwi arystokraci – pięknie zdobione stroje, wykonane z najlepszego materiału, ściśle przylegały do ich ciał. Narcyza odważyła się założyć purpurową suknię do ziemi, co doskonale współgrało z idealnie zaczesanymi włosami. Tylko dwa kręcone blond kosmyki opadały wzdłuż twarzy, nadając jej wygląd zarówno wyniosłej, jak i delikatnej kobiety. Tiul sukienki tylko dopełniał urodę dziewczyny. Cóż Ginny mogła stwierdzić? Narcyza prezentowała się zjawiskowo.\nWeasley przelawirowała obok hojnie zastawionych stołów oraz równie ładnie ubranych uczniów. Nikt z nich co prawda nie dorównywał urodzie Narcyzy, jednak Ginny doceniała ich starania. Sama nie miała szans uchodzić kiedykolwiek za piękność, dlatego właśnie podziwiała Narcyzę za urokliwość.\n— Cudownie wyglądasz, Narcyzo — powiedziała, gdy doskoczyła do kuzynów. Oparła się wyprostowana o ścianę, ażeby nie wyróżniać się spośród arystokratów, którzy wyglądali, jakby połknęli kij. Miny może i mieli dość radosne – bo w końcu rzadko się zdarza, aby pójść na jakieś przyjęcie – jednak cała ich postura wyrażała, jak sztywno się czują.\n— Dziękuję, Ginewro — odparła uprzejmie Narcyza, patrząc znacząco na coś, co znajdowało się obok niej.\nGinny kątem oka zauważyła pewnego młodszego ucznia, który ewidentnie ich podsłuchiwał. Popijał spokojnie sok dyniowy z szklanki – choć niewątpliwie kilka procentów z Ognistej Whisky się w napoju znalazło – i na pozór rozglądał się po całej sali. Ginny prychnęła na ten jawny brak umiejętności aktorskiej. Miała ogromną ochotę założyć na twarz wyniosłą maskę, aby następnie podejść do chłopaka i rzec dźwięcznym tonem "spadaj" w ostrzejszej wersji.\nZamiast tego uniosła wysoko podbródek i z chłodem ciągnęła rozmowę.\n— Wyglądacie doprawdy uroczyście. Niczym prawdziwe pawie wychowane do podziwiania. — Pozwoliła, aby w jej głosie zabrzmiała drwina. Aby zachować dalsze pozory, uniosła prawy kącik ust do góry. Po chwili nadszedł kelner, który uraczył ją – nie wiadomo skąd – winem, ukłonił się, a następnie szybko uciekł w przeciwną stronę. Ginny jakoś nie mogła uwierzyć, że ten pośpiech został wywołany jej zachowaniem, dlatego po zerknięciu na Regulusa, utwierdziła się, iż to nie jej wina.\nRegulus miał opanowane zakładanie masek na twarz w jednym palcu. Potrafił zachować spokój, nawet kiedy w środku szalał ze złości. W jednej chwili mógł z uradowanego chłopca zmienić się w chłodnego arystokratę bądź odwrotnie. A to wszystko spowodowane tym, iż został wychowany w takiej rodzinie, jakiej został. I gdyby nie to, że Ginny była Weasleyem, zapewne nigdy nie doceniłaby umiejętności, jakimi posługują się starożytne rody. Bo prawda była taka, iż arystokraci nie zwracali uwagi na swoje przyzwyczajenia, zaś tacy ludzie jak Ginny, ogromnie im zazdrościli.\nNaprawdę pragnęła być Ślizgonką i arystokratką w jednym.\n— Ty również nie wyglądasz źle. Zapewne mój brat Syriusz będzie skory do podziwiania cię od stóp do głów. A może nie tylko podziwiania.\nPodsłuchiwacz zakrztusił się swym piciem tak bardzo, że przez długi czas nie był w stanie zaprzestać kaszlu. Dopiero jakaś dziewczyna ulitowała się nad nim oraz poklepała po plecach i następnie przestrzegła, aby uważał kolejnym razem, gdyż "śmierć przychodzi w najbardziej niespodziewanym momencie. Nigdy nie wiesz, czy nie umrzesz z powodu zakrztuszenia sokiem dyniowym". Odeszła, zostawiając za sobą osłupiałego chłopaka wpatrującego się z otępieniem w jej plecy.\nGinny miała ochotę zaśmiać się na głos, jednak zdołała tylko parsknąć śmiechem. Narcyza i Regulus również wydawali się rozbawieni całą sytuacją, nawet bardziej niż Ginny.\nChłopak odwrócił się w ich stronę, lecz zobaczywszy miny całej trójki, z zażenowaniem uciekł w stronę grupki jakichś uczniów, którzy wydawali się w jego wieku. Ginny na oko stwierdziła, że oni również mieli dolaną Ognistą Whisky do soku, a przynajmniej świadczyły o tym nienaturalnie czerwone policzki i ogólne rozweselenie.\n— Nie wróżę mu świetlanej przyszłości — oświadczył rozbawiony Regulus, upijając łyk ze swojej szklanki. Opróżniony kieliszek odłożył na stół.\n— Ja również. — Prychnęła Narcyza, powtarzając ruch kuzyna. Widać było, iż nie została wychowana na wprawnego "testera różnorakich alkoholi", jak to niegdyś określał Colin. Nieudolnie próbowała naśladować kuzyna, choć w jej przypadku wyglądało to tak, jakby zdesperowana kobieta chciała utopić swe żale w ogromnych łykach whisky podanych przez barmana.\n"Popijanie przy barze bardziej pasuje do Bellatriks", pomyślała Ginny. "Narcyza jest zbyt delikatna".\nNajwyraźniej Regulus pomyślał tak samo, kiedy w tej samej chwili spróbował odebrać przyssanej niczym glonojad kuzynce alkohol. Narcyza zaprotestowała słabo. Bursztynowy napój utworzył krętą ścieżkę na brodzie arystokratki. Regulus zaśmiał się cicho i podał Narcyzie haftowaną chusteczkę.\n— Wytrzyj się porządnie, kuzyneczko. — Ślizgonka wyszarpnęła gwałtownie chustkę z rąk Regulusa. Chłopak wciąż się z niej naśmiewał.\n— Już lepiej — oznajmiła łagodnie Ginny, widząc, jak Narcyza wręcz z paniką pociera usta. Następnie Ślizgonka zgromiła Gryfonkę wzrokiem, gdy ta, przytrzymawszy chusteczkę, powtórzyła: — Już jest lepiej.\n— Ale Regulus... — urwała. Rzeczony chłopak uśmiechał się kpiąco pod nosem.\n— Wiesz, że Regulus uwielbia się z ciebie śmiać, gdy dostajesz bzika na punkcie higieny. Nie musisz sobie brać do serca wszystkich jego rad, a szczególnie tych pod względem urody.\nKątem oka zauważyła biegnącego z kieliszkiem wina Slughorna. Profesor zatrzymał się przed wzniesieniem należącym do kapeli, wołał coś do nich oraz wymachiwał jedną ręką, żeby zwrócić na siebie uwagę.\n— Widzicie to? — zwróciła się do arystokratów, zawzięcie wymieniających zdania na nieznany jej temat. Tymczasem Slughorn został wreszcie zauważony przez kapelę. — Spójrzcie na profesora.\nŚpiewający schylił się w stronę nauczyciela, a następnie wysłuchał jego próśb. Najwidoczniej nie były one zbytnio przyjemne, ponieważ członek zespołu skrzywił się z niesmakiem, aczkolwiek pokiwał z niechęcią głową. Potem powiedział coś do ucha reszcie kapeli, która zareagowała dokładnie tak samo, jak on.\nNarcyza i Regulus nie zwrócili na Ginny najmniejszej uwagi. Gryfonka założyła się, że nawet nie usłyszeli, jak po pomieszczeniu rozeszła się spokojna, wykwintna – jak na poważne przyjęcie przystało – muzyka. Wciąż zacięcie kłócili się o coś, czego nie rozumiała, dlatego ogromnie ucieszyła się, gdy pośród tłumu wypatrzyła Syriusza. Zostawiła za sobą kuzynów i ruszyła w jego stronę.\nTo interesujące, jak bardzo mogła uzależnić się od towarzystwa osoby, której prawie że nie znała. Bo taka była prawda – Ginny mało co wiedziała o swoim chłopaku. Gdyby zachciała pobawić się w wróżkę podczas jednym ze spotkań z Huncwotami, zapewne wyłożyłaby kawę na ławę, "przepowiadając" okropną przyszłość. Jednocześnie wszystko przeobraziłaby w żart, aby nie wydawało się to zbyt podejrzane, zaś w środku płakała z rozpaczy. W tym czasie trójka chłopców śmiałaby się z udanego kawału (prócz Remusa), a ona powoli zagłębiała się w panikę i szaleństwo – co zrobić? Jak ich wszystkich uratować? Czy w ogóle ratować? Mamo?\nA na końcu przypomniałaby sobie siebie, dawną siebie, podczas pierwszego dnia w przeszłości. Przypomniałaby sobie, jaka wtedy była, jak myślała tylko o tym, ażeby wrócić do swoich czasów, nie bacząc na to, że w latach siedemdziesiątych też mogła ułożyć sobie życie. Nowi przyjaciele, nowe umiejętności, pierwsza miłość. I postanowiła wrócić do stanu psychicznego sprzed ośmiu miesięcy.\nPatrząc na to z perspektywy czasu, Ginny mogła rzec, iż uczyniła wielki postęp pod względem wyjścia z zimnej skorupy i troski o swoje i innych dobro. Nigdy nie spodziewałaby się, że kiedykolwiek się zauroczy, że zaakceptuje innych ludzi niż Colin, Neville i Luna, że polubi Severusa Snape'a i kuzynów Black. W latach siedemdziesiątych zdecydowanie ruszyła naprzód. Och, zaczęła nawet tolerować Toma! Jako jedyny, może nieco upierdliwy, towarzysz w tej podróży, rozumiał jej zmagania z samą sobą, gdy miała wątpliwości co do dobra swoich czynów. A tak to? Poznała jego mroczną przeszłość (a przynajmniej jej malutki kawałek), poznała w pełni Huncwotów, Lily i tajemniczą Mary, która już na zawsze pozostanie jej sekretem.\nA przede wszystkim, największy sukces, poznała miłość pod trzema różnymi względami. I była z tego ogromnie dumna.\n— Dwadzieścia minut spóźnienia. Ominął cię ciekawy wstęp metaliczny zespołu, mrucząca Lucy, cnotliwy podsłuchiwacz oraz moment na popisanie się swoimi umiejętnościami tanecznymi — obwieściła, gdy znalazła się u boku chłopaka i pocałowała go w policzek.\n— Czyli cieszę się, że mnie nie było. — Ginny uśmiechnęła się równie szeroko, co Syriusz.\n— Jak kto woli, mi tam na przykład szkoda tej ostatniej rzeczy.\n— Myślę, że damy rady to nadrobić, jak nie teraz, to po przyjęciu.\n— Ale po przyjęciu jest cisza nocna. — Specjalnie na potrzeby uczestników Klubu Ślimaka szlabany z powodu chodzenia późną nocą zostały przesunięte na godzinę dwudziestą trzecią, czyli dziesięć minut po zakończeniu spotkania.\n— Muszę zabrać cię w pewne miejsce, które niedawno odkryłem. Nawet James, Remus i Peter o nim nie wiedzą. — Spletli ze sobą dłonie.\nNawet głupi potrafiłby stwierdzić, że Syriusz i Ginny ewidentnie się w sobie zakochali. Stali w niedalekiej od siebie odległości, pośród masy tańczących uczniów, patrząc sobie głęboko w oczy. Zielony wystrój sali kontrastował ze złotymi ozdobami, drewniane stoły współgrały w jasnym świetle żyrandoli, a nastroju dodawała spokojnie płynąca zewsząd muzyka.\n— Jakie to dokładnie miejsce? — Głos wydawał się uderzająco podobny do głosu Ginny, jednakże to niemożliwe, aby to ona go wydała. Była zbyt nafaszerowana emocjami, żeby zdobyć się na coś takiego, jak mówienie.\n— Magiczne. — Czy to było w ogóle prawdopodobne, aby nie słyszeć muzyki lecącej w tle, gwaru rozmów innych uczniów, a tylko Syriusza? Jak bardzo trzeba być zauroczonym w człowieku, którego się prawie nie zna, żeby zapomnieć o całym świecie?\n"To już nie zauroczenie, Ginny, tylko pasożyt zwany zakochanie, który będzie cię prześladować do końca życia", przebił się przez jej umysł Tom.\nGinny Weasley zakochała się w Syriuszu Blacku. Cóż może istnieć piękniejszego i wiecznego niż miłość?\nTekst zbetowała Sovbedlly\nAutor: CanisPL o 11:32 5 komentarzy:


Kosmetolog radzi: SOS dla stóp. Jak dbac o stopy, aby były piękne i zdrowe\nPodstawową, kosmetyczną triadą, niezbędną w walce o piękne i zadbane stopy, jest kwas glikolowy, kwas mlekowy i mocznik - mówi Joanna Waszkuć, kosmetolog marki Apis Natural Cosmetics, specjalizującej się w produkcji profesjonalnych kosmetyków pielęgnacyjnych dla gabinetów kosmetycznych a także do domowego użytku.\n- Kwas glikolowy jest silnie eksfoliujący, łatwo i głęboko wnika w skórę, posiada silne właściwości złuszczające oraz osłabia wiązania pomiędzy keratynocytami, dzięki czemu zmniejsza grubość przerośniętej warstwy rogowej naskórka. Zrogowaciały naskórek usuwa także mocznik, który dodatkowo zapobiega utracie wilgoci oraz zapewnia głębokie nawilżenie. Uzupełnieniem powyższych substancji aktywnych jest kwas mlekowy – normalizuje on procesy złuszczające w sposób bardzo delikatny, nie powoduje podrażnień i ułatwia wnikanie składników odżywczych w głębsze warstwy naskórka – dodaje Joanna Waszkuć z Apis Natural Cosmetics.


Przejedzone Weekly #2 - Birthday Boy! - Pojedzone\nCześć! Zapraszam na kolejny odcinek pod tytułem „Przejedzone Weekly” – magiczny wpis podsumowujący miniony tydzień pod kątem gastronomii, dobrego papu na dowóz/wynos i z małą aktualizacją na temat tego, co u mnie słychać. Jeśli ominęliście poprzedni wpis z tej serii, to zachęcam Was do nadrobienia [LINK], a tymczasem płynnie przechodzimy do najświeższych newsów.\nKońca kwarantanny nie widać, ale to dobrze, bo dalej nie stałem się mistrzem domowej pizzy (choć co weekend zawsze jakąś robię). Z ostatnich kuchennych dokonań, którymi mogę się pochwalić, trzeba wymienić dorayaki (japońskie pankejki ze słodką pastą anko), które – jak się okazało – były dla mnie za słodkie. Prawdopodobnie przez gotową pastę, którą z chęcią wykonam kiedyś samodzielnie.\nOd kolegi baristy (Koza robi kawę) dostałem ostatnio paczkę z dalekiej północy! W niej znalazł się czajnik i kilka próbek kawy. To + ostatni zakup zestawu Hario V60 Craft Coffee Maker sprawia, że jestem teraz bardziej pro… Nah… Na bank nie jest to jeszcze poziom profesjonalny, ale na pewno mogę mówić o kolejnym etapie nauki o kawie i metodach jej parzenia. Jest to temat rzeka i czuję, że jeszcze dużo drążenia przede mną!\nJeśli dziś jest 4 maja, to świętuję. „A co świętujesz, Marcinie?” – zapytacie. Urodziny! Mam już 25 lat i dobrze mi z tym! W planach na urodziny miałem gdzieś pojechać albo chociaż wyjść zjeść coś dobrego. Jak jest – sami wiecie. Aczkolwiek jako birthday boy na bank dzisiaj jem dobre rzeczy, bo nie może być innej opcji!\nCoraz więcej knajp wychodzi ze stanu spoczynku i skrupulatnie rozwija swoją sekcję dowozów i wynosów. Kawiarnie zaczęły oferować dostawę kawy do domu, a niektóre lokale po sukcesie z dostawami w początkowym okresie kwarantanny zwiększają zasięg działania. Jako przykład podam Bułkęs, który z początkiem maja powiększył obszar działania o dodatkowe kilometry – z promienia 7 km na 20 km od lokalu. Chwała im za to, bo w końcu do mnie dojadą!\nZ innych ciekawostek – popularne zrobiło się zamawianie jedzenia z miast sporo od siebie oddalonych. Mowa tu na przykład o sushi od kieleckiego Sushiya w Vera Napoli i w drugą stronę – Vera Napoli oferowała dowóz pizzy na kieleckie rewiry! Inne case study, które znam, to Akita Ramen z Krakowa czy też Osiem misek z Wrocławia. Ludziom tęskno do podróży i jedzenia w innych miejscach niż lokalne, więc popularne knajpy z innych miast odpowiedziały na popyt stworzony przez konsumentów!\nDziś w ramach zestawienia dwie restauracje z Katowic i jedna z Chorzowa. Trochę włoskich klimatów, dużo comfort food i dobrej kawy. Gotowi na zestawienie? Proszę bardzo!\nO tym miejscu miałem Wam pisać jeszcze w lutym, ale to historia na zupełnie inny wpis. Całkiem niedawno lokal miał swoje ponowne otwarcie po przebudowie kuchni i przystosowaniu menu pod dowozy. Na uwagę zasługują na bieżąco przygotowywane makarony, które są po prostu megadobre. Na chwilę obecną ich zasięg to samo południe Katowic, ale z czasem ma się to zmienić. Co warto zamówić? Carbonarę albo pappardelle z kurczakiem w sosie z gorgonzolą – oba dania to sztos, jakich mało!\nTo też przykład lokalu, który zaraz po ogłoszeniu obostrzeń zaczął aktywnie działać w temacie dowozów. Efektem jest postawienie na możliwie najłatwiejsze i najlepsze w transporcie dania – mamy więc świetne lunchowe propozycje (Papu tygodnia), megadesery (brownie chałwowe!!!) i pizzę, która zrobiła na mnie ogromnie pozytywne wrażenie! Lokal ma dość spore zasięgi, jeśli chodzi o dowóz – do 15 km na bank, ale warto do nich napisać, nawet jeśli mieszkacie dalej!\nZdjęcie dzięki uprzejmości Z miłości do pizzy\nI to w obu miejscówkach! Marzy się Wam dobra kawa i/lub pyszne śniadanie/lunch? Koniecznie zainteresujcie się ich ofertą. Ponadto od niedawna sprzedają też własnego wyrobu pieczywo, na które ponoć jest spory boom. Jeszcze tydzień temu działali tylko na zasadzie odbioru osobistego, ale od niedawna są dostępni też na Pyszne. Ostatnio zjadłem tu przepyszny falafel (do dziś mi się śni!), a na drugi dzień wziąłem od nich smażony ryż kimchi, który pamiętam jeszcze z czasów menu przedkwarantannowego.\nI tak wszyscy przeżyliśmy kolejny tydzień i przytyliśmy przynajmniej o 1 kg (ja na pewno, he he). Pamiętajcie – wszelkie uwagi, sugestie co do tej formy mile widziane. Nie gryzę! Trzymajcie się tam, smacznego tygodnia i do poczytania za tydzień!


[24tp.pl] Pierwsza sesja pod znakiem Churchilla\nPierwsza sesja pod znakiem Churchilla\nW Kościelisku przewodniczącym rady gminy został Artur Bukowski, a jego zastępcą Piotr Kopeć.\nNa sali obrad urzędu gminy w Kościelisku ślubowanie złożyli dziś radni nowej kadencji. Każdy kończył formułę słowami "Tak mi dopomóż Bóg". Jedynie radny Narcyz Sadłoń rozszerzył ślubowanie mówiąc "Tak mi dopomóż Panie Boże Wszechmogący w Trójcy Jedyny i Wszyscy Święci". Ślubowanie złożył także wójt Roman Krupa.\n- Mój ulubiony polityk to Winston Churchill, którego słowa sobie biorę do serca, że trzeba tak skonstruować przemówienie, żeby wyczerpać temat, a nie wyczerpać słuchaczy - podkreślił w krótkim przemówieniu wójt Roman Krupa po uroczystym ślubowaniu. Zapewnił, że przez pierwsze tygodnie swego urzędowania będzie chciał spotkać się ze wszystkimi pracownikami urzędu, a także ze stowarzyszeniami działającymi na terenie gminy. Zaprosił wszystkich do współpracy, obiecał zmiany ewolucyjne, a nie rewolucyjne. Przyjął gratulacje i podziękowania od wielu obecnych przedstawicieli jednostek samorządowych i mieszkańców. A także słowa otuchy od ustępującego z urzędu Bohdana Pitonia, który władał urzędem gminy 16 lat.\nMaria Kowalska odczytała długie, rymowane życzenia po góralsku. - Zobaczę jak będziecie rządzić, jak dobrze, to przyjdę za 5 lat z podziękowaniami - zakończyła Maria Kowalska. W wyniku wyborów przewodniczącym rady gminy został Artur Bukowski, na którego oddano 10 głosów. Jego konkurent Mateusz Nędza-Kubiniec zdobył 4 głosy. Wieloletni samorządowiec Władysław Długosz gratulując wybranemu przypomniał o problemach z rosnącą zabudową deweloperską. Apelował, by nie sprzedawać rodzimej ziemi ludziom, którzy chcą tylko zarobić na deweloperce.\nNastępnie odbyły się wybory wiceprzewodniczącego rady gminy. Także zgłoszono dwie kandydatury. Piotr Kopeć dostał 9 głosów, a Mateusz Nędza-Kubiniec - powtórnie tylko 4 głosy. Oddano też jeden głos nieważny.\nOdwiedzin: 6469\tAktualizacja 2018-11-23 09:27:26\nMini 2018-11-23 20:48:27\nNiestety wielu osobom myli się polityka z kościołem. A tak poza tym to jeszcze się będzie\nWładysław 2018-11-23 08:13:51\nŻałosne - Przedstawicielka koła gospodyń wiejskich z Kościeliska z procesją i kwiatami do nowego Wójta, którego niedawno tak bardzo nie chciała, widać polityka jak wiatr zmienia podejście do sprawy. A Pan Sołtys Roku MNK. to jak już na żadną funkcje nie moze sie dostac to moze na prezesa kola gosposi koscieliscanskich pomysli o startowaniu\nMiejscowa 2018-11-23 07:02:14\nTo wszystko to jakis cyrk jeszcze bwdzie sie nam odbijac tym wszystkim zobaczycie a Pani Mari. To podziekowac ze obserwuje to wszystko bo to trzeba mieć czas i stalowe nerwy a sprzedać i tak ludzie mogą jak tylko maja co bo ci tubylcy co tam zasiadają to o jednych przyporach sa i nimaja nic ani dzieci ani śmieci\njaak bedzie ? 2018-11-23 02:28:04\nEj !coby ta ino tak piykniy i kolorowo bylo jak nom obiycowali przed wyborami .\nJakosi siy nie zdajy .\nWyborca 2018-11-22 21:30:41\nTen Narcyz w szkole to jeszcze był całkiem normalny człowiek . Teraz jest chyba z nim coraz gorzej. Poza tym, jaki z niego góral i co on robi w Związku Podhalan. Farbowany chyba ...\netnograf 2018-11-22 20:09:45\nSadlon jak zwykle musiał odstawić cyrk.biedny chłop liczył na coś więcej A tu pozostał tylko radnym.\nObserwator. 2018-11-22 19:36:12\nZobaczyliśmy, czy nowy wójt chce współpracować, czy tylko mówi o współpracy. Ponad 1400 głosów (w tym mój) miał MNK i nie zasiada w prezydium, bo tak zdecydowało ugrupowanie nowego wójta. Zupełnie nie wiem jak Pan Roman chce do siebie przekonać tych co na niego nie głosowali.\nDzianisan39 2018-11-22 18:34:01\n"Gratulacje" dla MNK Sołtysa Roku z okazji kolejnego sukcesu - przegrana o fotel wójta, a dziś o sołek przewodniczącego, a nawet wiceprzewodniczącego rady, tak dalej i następne wybory sołtysa Kościeliska też bedą ciekawe hehe\nwyborcakko 2018-11-22 18:29:26\nNo, no nowy Panie Wójcie głosowałem na Pana, ale zaczyna Pan z grubej rurki bredzić o Churchillu. To chyba nie ta liga, gdzie Dzianisz, a gdzie był Churchill. Kościelisko to nie U/K.\nMoże nie każdemu pasuje Pan mjr rez. lek. med. Narcyz Sadłoń, ale to dobry człowiek. Może zbyt PIS-owaty i kościółkowy jak MNK, ale to poczciwy człowiek. Jest też V-ce Prezesem ZP O/. Zakopane.\nA. Bukowski co z kostką od chodników.\ngural 2018-11-22 16:38:44\nŻenujący jest ten cały Sadłon pomyliły mu się urząd gminy z kościołem...


Biznes Online w UK | Jak Zaplanować i Rozwinać Biznes Online w UK\nStrony Internetowe dla Biznesu w UK\nTutaj dostaniesz wszelkie informacje na temat budowy strony internetowej. Oczywiście zrealizujemy Twój projekt. Może to być prosta strona internetowa na start firmy. Również zbudujemy dla Ciebie zaawansowaną stronę internetową, czy blog. Możemy dodać na Twoją stronę każdą funkcję, którą potrzebujesz i jesteś sobie w stanie wymarzyć.\nSkontaktuj się z nami dzisiaj i powiemy, jak możemy Tobie pomóc.\nStrona dobra na rozpoczęcie biznesu.\nod £250 £180\n(Cena obniżona do 10 grudnia 2018 o 23:59)\nStrona dla biznesu rozwijającego się.\nod £650 £475\nRozbudowana strona internetowa.\nod £1100 £825\nGrowing business, growing website.\nProfesjonalna, rozbudowana strona internetowa z wieloma funkcjonalnościami.\nod £1950 £1450\nIntegracja profesjonalnie rozbudowanej strony internetowej lub sklepu z różnymi zewnętrznymi systemami.\nPoza stroną internetową zrealizujemy wiele innych usług związanych z promocją internetową. Niektóre z nich to są:\nZobacz ostatnie posty na blogu. Dzielimy się informacjami, doświadczeniami i naszą wiedzą.\nJust a placeholder blog post 4\nJust a placeholder blog post 3\nJust a placeholder blog post 2\nJust a placeholder blog post 1\nJest to nasze ulubione pytanie. Możemy zrobić stronę za £175, jak i za £1,750 oraz za £17,500.\nNa to pytanie trudno odpowiedzieć, jeśli nie wiemy, co potrzebujesz mieć na swojej stronie internetowej. Jak podasz nam specyfikacje albo krótki opis, to będziemy mogli wycenić projekt.\nOczywiście w Polsce można zrobić stronę internetową taniej. Tak samo jak i remont domu można zrobić taniej w Polsce niż w Wielkiej Brytanii.\nStronę internetową można budować 1 dzień i można ją robić też 1 rok.\nZbudowanie strony jest najprostrzą czynnością, jak już mamy wszystkie materiały, które mamy użyć na stronie, takie jak: logo, zdjęcia i grafiki, video, teksty, czy inne materiały. Możemy w tym pomóc oczywiście.\nNawet jeśli nic nie masz, zadzwoń do nas. Chetnie podpowiemy, co możesz zrobić.\nJak już wiesz, co chcesz na stronie, to zapraszamy do spotkania. Możemy wówczas określić dokładniej, jak długo zajmie budowanie Twojej strony.\nCzy można zrobić dodatkowe funkcje na stronie?\nCzy potrzebujesz bloga, sklep internetowy, formularz kontaktowy, liste mailingową, umawianie spotkań z klientami, formularz do wycen, panel do zmian na stronie, czy cokolwiek innego, wszystko co możesz sobie wyobrazić możemy zrobić.\nSkontaktuj się z nami. Spotkajmy się kawie i porozmawiamy, co potrzebujesz na swojej stronie internetowej. Wówczas wycenimy projekt i jak się zdecydujesz, to zrealizujemy go.\nJakie usługi możesz jeszcze wykonać?\nWszystkie związane z marketingiem na internecie, jak i również z marketingiem poza internetem, jak np: projekt grafiki i wydruk wszelkich materiałów marketingowych.\nJeśli masz pomysł na aplikację lub startup, chętnie pomożemy zweryfikować pomysł projektując eksperyment. Jak uzyskacie finansowanie, możemy go zrealizować.\nPoniżej zobaczysz kilka stron internetowych, które zrealizowaliśmy. Nie są to wszystkie projekty i usługi, które stworzyliśmy.\nPagliaccio Pizza & Pasta Restaurant\nEva Becla Presents


Star Trek: Strange New Worlds - sezon 1 / season 1 premiera serialu, polska data premiery\nDataPremiery.pl » Filmy » TV i Seriale » Star Trek: Strange New Worlds - sezon 1\nStar Trek: Strange New Worlds - sezon 1\nWedług naszych informacji premiera serialu 'Star Trek: Strange New Worlds - sezon 1' (tytuł oryginalny - 'Star Trek: Strange New Worlds - season 1') zapowiadana jest na 05.05.2022 (Stany Zjednoczone).\nStar Trek: Strange New Worlds - jest czołówka serialu! Widowiskowo i nostalgicznie\nStar Trek: Strange New Worlds opublikowało czołówkę serialu. Podróże międzygwiezdne zapowiadają się naprawdę epicko! Fot. Materiały prasowe Star Trek: Strange New Worlds opublikowało pełną czołówkę serialu! Produkcja... [czytaj dalej]\nStar Trek: Strange New Worlds - zdjęcia z serialu. Spock i inni w akcji\nStar Trek: Strange New Worlds to nowy serial osadzony przed wydarzeniami ze Star Trek: Discovery. Zobaczcie zdjęcia z premierowego odcinka. fot. materiały prasowe Star Trek: Strange New Worlds to spin-off serialu Star Trek: Discovery... [czytaj dalej]\nKiedy będą nowe odcinki serialu Star Trek: Strange New Worlds - sezon 1 (season 1) w telewizji?\nNową serię serialu Star Trek: Strange New Worlds - sezon 1 (season 1) będzie można pooglądać 5 maja 2022 (data wydania w USA). Pokazywaną datę można zmienić kliknąć w odpowiednią flagę. Domyślnie pokazywany region można zmienić w ustawieniach konta.\nW jaki sposób mogę śledzić najnowsze raporty o premierze?\nAby dostawać bieżące doniesienia o serialu skorzystaj z przycisku "Obserwuj premierę" znajdującego się na pasku z opcjami. Na stronie "Aktualności" zostaną opublikowane zmiany, które zaszły w obserwowanych premierach, a powiadomienie zostanie wysłane we wiadomości e-mail.\nSerial polecić można poprzez polubienie strony w serwisie Facebook lub ysłanie wiadomości na e-mail znajomych. Funkcje te znajdują się na pasku z opcjami, który znajduje się w górnej części strony.\nW celu zobaczenia ile trzeba zarezerwować na serial kliknij tutaj: Ceneo lub Skąpiec.\nChcę zamówić serial Star Trek: Strange New Worlds - sezon 1 (season 1). W którym sklepie jest dostępny do zamówienia ten produkt?\nSerial jest do zamówienia tutaj. Więcej można znaleźć w zakładce "Gdzie kupić?" znajdującej się z prawej strony.\nW którym miejscu mogę zobaczyć dostępne obrazki oraz zwiastuny?\nGdzie sprawdzę nowe wieści dotyczące serialu?\nW tym celu należy założyć konto w serwisie lub zalogować się na już istniejące. Następnie w polu "Oceń" należy nadać właściwą wartość w pięciopunktowej skali i przypieczętować ją kliknięciem.\nJakim sposobem obliczona została ocena serialu?\nPremiera serialu Star Trek: Strange New Worlds - sezon 1 (season 1) ma u nas ocenę 1.5 na 5 możliwych na podstawie 1 głosu naszego użytkownika. Ocena w serwisie to średnia ważona, gdzie waga głosu zależy przede wszystkim od stażu użytkownika. Użytkownicy pragnący określić swoje oczekiwania względem danego tytułu mogą go ocenić jeszcze przed jego debiutem. Wystawioną notę można zmienić w dowolnej chwili modyfikując wartość punktową w polu "Ocena". Dzięki tej funkcji użytkownicy mogą zmienić swoje wcześniejsze osądy, gdy już zapoznają się z danym tytułem.\nKto jest producentem serialu?\nProducentem serialu jest stacja telewizyjna Paramount+. Aby zobaczyć listę seriali stworzonych przez tę stację telewizyjną kliknij w jej nazwę w polu "Informacje" lub kliknij utaj.\nNa tej stronie wypisane są nieprawdziwe dane. Gdzie mogę zgłosić poprawkę?\nŻeby zgłosić korektę należy uzupełnić formularz umieszczony tutaj. Zgłaszać można błędne daty premiery, opisy, okładki lub plakaty oraz zwiastuny.\nKiedy premiera Star Trek: Strange New Worlds - sezon 1? Kiedy wychodzi Star Trek: Strange New Worlds - season 1?\nData wydania serialu zaplanowana została na 05.05.2022. Znajdziesz tutaj nowe odcinki Star Trek: Strange New Worlds - sezon 1. A także dokładne daty emisji wraz z pełną listą odcinków, newsy i informacje. Pooglądaj zwiastun i przeczytaj naszą zapowiedź. Znajdziesz tutaj również galerię zdjęć, zwiastuny, trailery, klipy wideo, nasze recenzje oraz oceny, dzięki czemu poznasz interesujące nowości oraz zapowiedzi, a także wszystkie nadchodzące premiery 2022 roku.\nZobacz również: Kiedy wychodzi Sylwia Kubik - Żuławska miłość. Dobrosława? | Batman premiera | Miner Wars kiedy wyjdzie?\nData ostatniej aktualizacji: 2022-05-01 01:16:31\nStar Trek: Strange New Worlds - plakaty bohaterów. Oto załoga Enterprise\nStar Trek: Strange New Worlds - pełne imię Spocka ujawnione? Sprzeczne doniesienia\nStar Trek: Strange New Worlds: pełny zwiastun serialu. Załoga Enterprise na wielkiej przygodzie\nStar Trek: Strange New Worlds: nowe sceny z serialu. Oto Uhura i La'an\nStar Trek: Strange New Worlds: teaser serialu. Enterprise powraca na ekrany!\nStar Trek: Strange New Worlds: plakat serialu. Będzie powiązanie z oryginalnymi filmami\nStar Trek: Picard - kiedy premiera 2. sezonu? Discovery, Strange New Worlds i Lower Decks z nowymi sezonami\nStar Trek: Strange New Worlds - sezon 2 (2022)\nNowe odcinki Star Trek: Strange New Worlds - sezon 1 data premiery


Rozpoczęło się REDITIO – wyznanie wiary braci ze wspólnot neokatechumenalnych. Zapraszamy we wtorki i środy do kościoła górnego o 19.30.\nW dniu dzisiejszym po mszach św. do koszyków przed ołtarzem składamy ofiary na pomoc misjonarzom Ad gentes.\nW przyszłą niedzielę 15 marca zapraszamy młodzież na modlitwę z Pismem Świętym do kościoła dolnego. Początek o godz. 16.00.\nW czwartek 12 marca w Świątyni Opatrzności o godz. 17.30 będzie odprawiana msza św. dziękczynna z okazji 7 rocznicy wyboru papieża Franciszka.\nCARITAS informuje, że przy wyjściach z kościoła są rozprowadzane świece na stół wielkanocny. Do9chód będzie przeznaczony na paczki świąteczne dla ubogich i bezdomnych. Prosimy także parafian o przynoszenie do domu katechetycznego produktów żywnościowych w trwałych opakowaniach.\nPrzyjmujemy zgłoszenia na bilety wstępu na plac Piłsudskiego na mszę beatyfikacyjną ks. Stefana Kardynała Wyszyńskiego (7 czerwca). Zgłoszenia przyjmujemy w zakrystii lub na adres mailowy: [email protected]\nZapraszamy na codzienną modlitwę różańcową przed Najświętszym Sakramentem o godz. 18.00 (z wyjątkiem piątków i niedziel). W czwartek adoracja Najświętszego Sakramentu od godz. 7.30 do 19.00 (ze względu na odbywające się katechezy) a spowiedzi od godz. 7.00 do 21.00. Godzina Miłosierdzia w czwartek i piątek o godz. 15.00.


Zabytkowy globus będzie odnowiony | Nowa Trybuna Opolska\nZabytkowy globus będzie odnowiony\nfot. Roman Baran 24 lipca 2008, 10:42\nGlobus powstał prawdopodobnie w 1746 r. fot. Roman Baran\nNa kuli ziemskiej zatarły się granice. MImo to widać, że Śląsk ma tam wielkość kontynentu.\nW magazynie Muzeum Piastów Śląskich stoi drewniany globus. Jest to kula o obwodzie 180 cm, która spoczywa na rzeźbionym stojaku zakończonym czterema łapami.\nNa powierzchni kuli namalowane są kontury ziem i ich nazwy. Dziś już bardzo zatarte. Na pierwszy rzut oka można odnieść wrażenie, że na globusie zaburzone są proporcje, Śląsk ma bowiem wielkość sporego kontynentu. Jednak brzeski globus jest dość specyficzny, bo nie przedstawia całego świata, a jedynie Królestwo Prus z około 1745 roku.\nByć może globus zdobił dawniej jedno z pomieszczeń brzeskiego ratusza? Jego autorstwo przypisywane jest snycerzowi Casprowi Zimmermannowi z Goli, który w połowie XVIII wieku wykonał elementy dekoracji rzeźbiarskiej ratuszowej Sali Rajców.\nW latach 60. XIX wieku brzeski magistrat podarował globus wrocławskiemu muzeum. Po wojnie znalazł się w zbiorach muzeum w Brzegu. Niebawem eksponat będzie wypożyczony na wystawę organizowaną w Legnicy i przy tej okazji ma zostać odnowiony.


Blog - JB Energia - Montaż Instalacji Fotowoltaicznych\nInwestycja w panele fotowoltaiczne interesuje coraz szersze grono osób ze względu na możliwość generowania oszczędności, przy jednoczesnym wspieraniu środowiska. Czy w 2022 roku takie przedsięwzięcie Czytaj węcej Czy fotowoltaika się opłaca w 2022 roku?\nZwykle mycie paneli fotowoltaicznych nie jest konieczne. W usuwaniu standardowych zabrudzeń z modułów pomagają opady deszczu i śniegu. Zdarza się jednak, że panele położone są Czytaj węcej Mycie paneli fotowoltaicznych\nPanele fotowoltaiczne a grad, wiatr, śnieg, deszcz czy słońce - tematyka wpływu pogody na instalacje PV wielokrotnie budzi kolejne pytania. Instalacja fotowoltaiczna każdego dnia narażona Czytaj węcej Panele fotowoltaiczne – odporność na warunki atmosferyczne\nPodwyżki prądu a fotowoltaika to jeden z często poruszanych tematów. Największą korzyścią fotowoltaiki jest przecież oszczędność na rachunkach za prąd i uniezależnienie się od wzrastających Czytaj węcej Fotowoltaika a wzrost cen prądu. Ile możesz zaoszczędzić?\nPanele fotowoltaiczne pochłaniają promieniowanie słoneczne i za pomocą inwertera przekształcają je na prąd zasilający urządzenia w domu, firmie czy gospodarstwie rolnym. Korzystanie z instalacji PV Czytaj węcej Ile prądu produkują panele fotowoltaiczne zimą?\nFotowoltaika na gruncie czy na dachu? Gdzie zainstalować panele fotowoltaiczne, by cieszyć się ich największą efektywnością? Podpowiadamy, od czego zależy umiejscowienie paneli PV oraz jakie Czytaj węcej Fotowoltaika na gruncie, czy dachu – co wybrać?\nCzy fotowoltaika jest ekologiczna? Nie bez powodu mówi się, że instalacje fotowoltaiczne dostarczają „zieloną energię”, która ma pozytywny wpływ na środowisko. Jednak, jak każde rozwiązanie, Czytaj węcej Fotowoltaika a środowisko\nNowoczesną i ekologiczną alternatywą tradycyjnych systemów grzewczych są pompy ciepła, zaliczane do odnawialnych źródeł energii. Jak działa pompa ciepła, jakie są jej rodzaje i jakich Czytaj węcej Jak działa pompa ciepła?\nFotowoltaika dla rolników to korzystne rozwiązanie, które pozwala zredukować do minimum koszty za energię elektryczną, uniezależnić się od wzrastających cen prądu i przerwach w dostawie Czytaj węcej Fotowoltaika dla rolnika\nPanele fotowoltaiczne mają wiele zalet dla firm, jednak ze względu na wysokie koszty zakupu i instalacji PV wielu przedsiębiorców odwleka inwestycję. Dobrym rozwiązaniem jest dla Czytaj węcej Leasing na panele fotowoltaiczne – kilka słów


aktor, komik, pisarz\nJames Kimberley Corden (ur. 22 sierpnia 1978 w Londynie) – brytyjski aktor, komik, scenarzysta, piosenkarz oraz producent filmowy. Odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego gospodarz amerykańskiego talk-show The Late Late Show with James Corden.\nWychował się w Hazlemere w hrabstwie Buckinghamshire. Ukończył Jackie Palmer Stage School. Współtworzył, napisał i występował w serialu Gavin & Stacey, który został obsypany licznymi nagrodami. Zagrał również w wielokrotnie nagradzanej sztuce One Man, Two Guvnors.


Miss Messy Ewa: Moja ulubiona witamina!\nTa witamina kojarzy mi się ze słońcem, wakacjami i zdrowiem. Rzeczywiście, aby utrzymać jej odpowiedni poziom w organizmie wystarczy około 20-stu minut spędzonych na dworze w słoneczny dzień.\nCo to jest w ogóle witamina D?\nJest to witamina rozpuszczalna w tłuszczach, przez co może być magazynowana w organizmie przez znaczny czas, nawet do kilku tygodni. Dzięki złożonym procesom w ciele człowieka witamina D trafia do jąder wszystkich naszych komórek. Posiada ona system działania podobny do większości hormonów steroidowych (może kiedyś pokuszę się o artykuł na ich temat, na razie pozostaje Wam dobry, stary Wujek Google).\nAby podnieść poziom tej witaminy w organizmie wystarczy wystawić skórę na działanie promieni słonecznych, to znaczy promieni UVB (ultrafioletowych typu B).\nInne sposoby pozyskiwania tej słonecznej witaminy są bardzo ograniczone, ponieważ występuje w naszej żywności w znikomych ilościach. Można ją odnaleźć przede wszystkim w tuńczyku z puszki, jajkach, łososiu, makreli oraz mieczniku, ale nawet gdybyśmy dali radę jeść codziennie spore ilości tych produktów, jej poziom nadal nie byłby wystarczający.\nNiedobór - „niemy alarm” naszego organizmu\nNiedobory witaminy D nie dają właściwie żadnych objawów, a nawet jeśli już jakieś wystąpią, bardzo rzadko są kojarzone z tą właśnie przyczyną. Brak odpowiedniego poziomu witaminy D we wczesnym rozwoju prowadzi zazwyczaj do krzywicy nóg u dzieci oraz osteoporozy w wieku starczym. Niedobór witaminy „słońca” wiąże się także ze skróceniem życia człowieka oraz wieloma innymi schorzeniami. W dzisiejszych czasach, pomimo tak prężnie gnającej na przód technice i nauce, nadal nie jesteśmy świadomi, jak odpowiednie żywienie już od najmłodszych lat wpływa na całe nasze życie aż do jego końca.\nWchłaniaj ze słońca witaminy, a będziesz miał nadzwyczaj silne\nOdpowiedni poziom witaminy D w naszym organizmie wpływa na nas bardzo korzystnie. Według badań WHO*, przyjmowanie dziennie wystarczającej dawki promieni UVB zaspokaja w 100% nasze zapotrzebowanie na tą witaminę, a dodatkowo dodaje nam siły, hamuje objawy depresji, zapobiega występowaniu cukrzycy, osteoporozy oraz złamaniom, a nawet przeciwdziała rakowi.Dla mnie już samo stwierdzenie „więcej czasu spędzonego na powietrzu” brzmi zdrowo.\nNależy jednak pamiętać, że nic nie jest dobre, gdy przesadzimy, więc unikajmy poparzeń słonecznych oraz przedawkowania witaminy D.\nNic innego nam nie pozostaje niż długie, romantyczne spacery po słonecznej plaży w Hiszpanii, oczywiście w jak najlepszym towarzystwie. Jak mawiał Haruki Murakami - „Przynajmniej słońce jest zawsze za darmo...”, więc mimo środka zimy, cieszmy się nim jak najwięcej.\nZachęcam również do poświęcenia chwilki i zapoznania się z innymi moimi artykułami,\nbo nikt nie jest tak zakręcony jak Miss Messy :)\nEtykiety: D, dieta, niedobór, Organizacja, suplementacja, Światowa, tematycodzienne, witamina D, witamina słońca, witaminy, Zdrowia, zdrowie\nMaryjan 6 lutego 2017 17:38\nIlość naturalnie wytwarzanej wit. D przy udziale promieni słonecznych jest proporcjonalna do powierzchni ciała poddanej ich działaniu oraz natężenia światła, więc niestety mimo zdarzających się dni słonecznych w okresie jesienno-zimowo-wiosennym najprawdopodobniej organizm nie będzie w stanie samodzielnie zaspokoić swoich potrzeb w zakresie związków produkowanych pod wpływem światła słonecznego.\nPopularne są twierdzenia, że ze względu na bardzo ważne funkcje wit. D w naszym klimacie powinno się zwracać szczególną uwagę na dostarczanie jej z pożywieniem.\nJeżeli nie chcemy kupować suplementów to łatwo dostępnymi i stosunkowo bogatymi źródłami wit. D są np. śledzie (najlepiej w oleju), sardynki, tran, wątróbki zwierzęce, żółtka jaj ...\nNależy pamiętać, że przyswajaniu wit. D sprzyjają przede wszystkim: wit. K2(MK-7), A, C i E, wapń, fosfor, WNKT.\nNatomiast wchłanianie jej, oprócz chorób upośledzających wchłanianie tłuszczów, bardzo poważnie zaburzają: alkohol, kortykosteroidy, dieta niskotłuszczowa oraz przetworzone jedzenie m.in. napoje typu cola, które upośledzają wchłanianie wielu niezbędnych substancji spożywczych!\nOsoby decydujące się na suplementacje powinny jednak pamiętać, że ze względu na rozpuszczalność w tłuszczach nasz organizm gromadzi nadmiar wit. D w tkance tłuszczowej i przy systematycznym przekraczaniu norm spożycie możemy doprowadzić do jej toksycznego stężenia w organizmie ... osobiści uważam, że suplementacja - tak, ale niekoniecznie mega dawkami i nie w sposób ciągły ... po prostu z wyczuciem:)


Gdzie naprawiać hybrydy\nStrona główna » AKTUALNOŚCI » Wydarzenia » Gdzie naprawiać hybrydy\n– Najczęściej przyczyną napraw pojazdów hybrydowych jest zaniedbanie we wcześniejszym serwisowaniu. Po pewnym czasie może dojść między innymi do usterki układu akumulatorów wysokiego napięcia. Powód może być trywialny – filtr kanału recyrkulacji powietrza układu HV. W pierwszych generacjach pojazdów był to zwykły filtr siatkowy, który należało wyciągnąć, przeczyścić i założyć. - Łukasz Cholewa, kontultant techniczny ProfiAuto. - W nowszych pojazdach stosuje się wkłady, które podlegają wymianie. Koszt to około 100 zł w przypadku ASO i 50 zł w przypadku niezależnego warsztatu. Kolejną przypuszczalną usterką jest rozszczelnienie się układu chłodzenia w falowniku. Spowodowane może być zaniedbaniem wymian płynu chłodzącego i okresowej weryfikacji szczelności układu. Wymiana płynu chłodzącego kosztuje w ASO około 300 zł, a w serwisie niezależnym do 150 zł. Trzecią najczęściej spotykaną usterką jest ta dotycząca samego układu baterii HV, wynikająca poniekąd z dwóch poprzednich usterek.