Komentarze Grzegorz Duda - NEon24.pl\nKomentarze Grzegorz Duda\npopularne przysłowie mówi, że historia lubi zataczać koła. Pan też swego czasu próbował przebić się z pewną prawdą. Też zarzucano Panu „sianie nienawiści” i „niszczenie ludzi” (tych z układu) oraz „niekoleżeńskość” i ogólną „niesympatyczność”, bo są to nośne hasła oddziałujące na emocje tłumu, kiedy już zabrakło innych argumentów. Tak jak obecnie zignorował Pan moją ofertę skontaktowania Pana z ludźmi poszkodowanymi przez p. Sobczaka, tak samo media w Polsce nie były zainteresowane Pana dowodami, a z Pana teczki uczyniły idiotyczny symbol. Tak samo jak zawiedli przestraszeni wyborcy, tak samo z niewiadomych mi względów milczą osoby, które miałyby w tym zakresie więcej do powiedzenia niż ja, bądź – jeśli się wypowiadają, robią to tchórzliwie - pod pseudonimem.\nOdrzucenie przez Pana relacji świadków uważam za karygodne i stawiające pod znakiem zapytania szczerość pańskich intencji. Dla mnie prawda jest na pierwszym miejscu, dla Pana - co…? Naprawdę przykro mi to powiedzieć, ale nie żałuję, że nie został Pan wtedy prezydentem, bo – podobnie jak „oni” - też ma Pan skłonność do tworzenia koteryjnych układów, więc chyba jednak wszystko zostałoby po staremu.\nJeśli chodzi o pomyje, które wylądowały na głowie p. Sobczaka, to są one jego własnej produkcji, ja tylko odwróciłem kierunek ich lotu: zamiast jak zwykle na głowach innych ludzi, niedoinformowanych i chorych, tym razem wylądowały na jego własnej. Z tego, co mi wiadomo, dla p. Sobczaka nie jest to nowością.\nMuszę powiedzieć, że frapuje mnie Pański system wartości: to, że ktoś jest „pełen pomysłów” wydaje się usprawiedliwiać w Pana oczach to, że żeruje na nieuleczalnie chorych. Rzeczywiście, mówimy bardzo różnymi językami, bo dla mnie to ostatnie jest rzeczą ohydną i niemożliwą do usprawiedliwienia.\nOczywiście, wiem, że życie w Peru nie jest łatwe. Jednak na pewno, jako przyjaciel p. Sobczaka wie Pan, że otrzymuje on ze Stanów Zjednoczonych emeryturę, niewielką jak na warunki USA, ale całkiem wystarczającą na przeżycie w warunkach peruwiańskich. Poza tym jest zamożnym człowiekiem biorąc pod uwagę stan posiadania. Jest więc zabezpieczony finansowo i nie ma żadnego racjonalnego wytłumaczenia dla tego, co robi.\nCo do listów od oburzonych Polaków, domyślam się, że wszystkie były napisane tą samą, równie fascynującą polszczyzną...\nJeśli chodzi o „paszkwil” z „niespotykaną nienawiścią”, proszę jeszcze raz przeczytać list Mietka, o przepraszam, „Richarda z Waterloo”…\nCo do sprostowania informacji z artykułu – no problem, you’re welcome…\nMimo wszystko, pozdrawiam Pana i życzę miłego pobytu u p. Mietka.\nGrzegorz Duda 07.02.2014 04:05:55\nCzy tytuł jest konieczny?\nPanie Tymiński, mam pytanie. Czy dobrze rozumiem, że zamieszcza Pan pod własnym nickiem tekst innej osoby, w dodatku takiej, której Pan osobiście nie zna (wskazują na to słowa: "Ja mieszkam w Waterloo i jestem z Mieciem niemal codziennie na skype")? Czy nie wydaje się Panu, że tekst jest rażąco stronniczy, jego język prymitywny, wręcz plugawy i zupełnie brak w nim jakichkolwiek racjonalnych argumentów oraz zdrowego polemicznego odniesienia do podanych przeze mnie faktów? Czy nie przypomina to Panu bełkotu pijaka? Czy nie zapala się w Panu lampka ostrzegawcza na lizusowski ton („Szczerze oddany 'Panu Prezydentowi […]”) od nieznanego Panu człowieka, który jednocześnie czegoś od Pana chce? Czy wierzy Pan we wspomniane "problemy z zalogowaniem"? Co tak naprawdę próbuje przekazać autor tekstu? "Niegodziwiec szkaluje wielkiego rodaka?" „Szkalowanie świętości...” „Rozbijanie polonii” etc.? Czy nie jest to dziki wrzask, obliczony na zalanie emocjami i stłumienie rozumu? A może ten tekst jest bardziej wystudiowany niż się pozornie wydaje i jego celem jest utopić niewygodną sprawę w wiadrze łajna, nie dopuścić do racjonalnej dyskusji i zniechęcić czytających do śledzenia tego wątku?\nOd kogo pochodzi ten wrzask? Tekst komentarza jest bardzo chaotyczny i nawet trudno jest ustalić autora, bo obok „Richarda z Waterloo” bez żadnego wyraźnego związku pojawia się także nazwisko „Robert Wagner”. Zakładam jednak, że autorem jest „Richard z Waterloo". Czy poprosił Pan o nazwisko, czy sprawdził Pan tożsamość tej osoby w dostępnych przez Internet bazach danych, jak Facebook, czy osobiście porozmawiał choćby przez Skype'a, poprosił o zeskanowany ID, sprawdził czy ID rzeczywiście istnieje w kanadyjskiej bazie danych osobowych, czy numer telefonu istnieje w White Pages?\nA tak w ogóle, nawet jeśli "Richard z Waterloo" rzeczywiście istnieje, to jaką realną wartość ma jego wypowiedź? Na jakiej podstawie na końcu stwierdza, że "TO SA TYLKO TEGO PANA TEORIE I WYDUMANE INSYNUACJE", jeśli nie był tu na miejscu, kiedy działy się wydarzenia, o których opowiadam? Jakie ma prawo, żeby zaprzeczać mojemu świadectwu? Przecież w najlepszym wypadku, jeśli ta osoba rzeczywiście istnieje i jest wielkim przyjacielem Mietka, mógłby co najwyżej powiedzieć: "Znam Mietka od lat i jestem przekonany, że - pod warunkiem, iż nie zmienił się od czasu, kiedy wyjechał do Peru - nie byłby zdolny do czynów opisanych w komentarzu p. Grzegorza Dudy". Takie stwierdzenie miałoby jakąś wartość - nawet dla mnie, bo byłoby świadectwem tego, że Mietek kiedyś nie był taki jak obecnie i istnieją ludzie, którzy go lubią, cenią i są skłonni go bronić.\nPoza tym, do jakiego „wybaczenia” namawia mnie autor tekstu, jeśli wszystko to tylko moje wymysły? Przecież jeśli to tylko wymysły, a opisane przeze mnie zdarzenia nigdy nie miały miejsca, to jakie wyrządzone mi krzywdy miałbym Mietkowi wybaczać? Zaiste, ten tekst jest prawdziwym bełkotem chorego człowieka i nie ma sensu poświęcać mu więcej czasu.\nJeśli o mnie chodzi, jestem znaną Mietkowi, realnie istniejącą osobą, która opisuje realne wydarzenia. Motywem, dla którego to robię nie jest chęć bezinteresownego dokopania Mietkowi (bo coś takiego rzeczywiście się mści), ale – w obliczu agresywnego i manipulatywnego marketingu, jaki przedsięwziął inspirując powstanie tego artykułu - chęć ostrzeżenia ludzi przed popełnieniem błędu, który może się okazać dla nich fatalny. Czy jeśli wiem o czymś, o czym nie wiedzą ludzie, do których skierowany jest komunikat i wiem, że komunikat skierowany w ich stronę jest zastawioną pułapką, to czy według Pana nie powinienem zareagować? Czy w przypadku jeśli ktoś podejmie poważną życiową decyzję i np. sprzeda dom, aby osiedlić się w "polskiej wiosce Nijandaris" a potem odkryje, że takowa nie istnieje, a on jest zdany na łaskę i niełaskę szaleńca, bądź też zadłuży się w banku, żeby przyjechać na leczenie ostatniej szansy i ostatecznie straci pieniądze, ale nie odzyska zdrowia - czy w takim wypadku część odpowiedzialności za to nie spadnie na mnie, ponieważ wiedziałem, ale nic nie zrobiłem? Proszę mi wierzyć, że nie robię tego ze złośliwości, ale z poczucia zwykłej ludzkiej solidarności. Sam Mietek jako taki niewiele mnie interesuje.\nMój email to greg_duda(symbol at)ymail.com. Na Pana prośbę mogę przekazać na pański adres emailowy dane kontaktowe dwóch z trzech osób, które wymieniłem jako ofiary działalności Mietka. Jeśli chodzi o trzecią osobę, znam jej nazwisko i imię oraz – o ile dobrze pamiętam - miasto z którego pochodzi, więc być może uda się dotrzeć do jej rodziny.\nUważam, że siłą rzeczy, pisząc ten artykuł, uwikłał się Pan w ten temat i byłbym wdzięczny – w imieniu osób, które kiedykolwiek będą go czytać – za pomoc w stworzeniu prawdziwego wizerunku Mietka, a nie śmiesznej laurki dobrotliwego nieszkodliwego dziwaka, pana Mietka, przyjaciela Indian i w ogóle filantropa i przyjaciela wszystkich. Czy mógłby Pan po prostu zająć postawę bezstronnego badacza i poprosić Mietka o referencje, realnie istniejące osoby, których tożsamość nie ulega wątpliwości i które mogą dać bezpośrednio Panu, a nie jako paszkwile przesyłane za pośrednictwem Mietka, pozytywne świadectwa jego działalności? Ufam, że pańskie doświadczenie życiowe pozwoli Panu rozpoznać ewentualną manipulację i oddzielić ziarno od plew.\nOgólnie, to samo co do "Richarda z Waterloo", odnosi się też do autora poprzedniego komentarza, niejakiego "Pana Mateli". Email wysłany przeze mnie na jego adres wciąż pozostaje bez odpowiedzi. Kim jest tajemniczy gentleman, ponoć mieszkający w pobliżu i piszący tym samym frapującym stylem, co Mietek?\nW moim komentarzu nie wspominam o zanieczyszczeniu rzeki Chanchamayo, ale dla osób żyjących tutaj fakt ten jest powszechnie znany. Ponieważ autorzy obydwu komentarzy mu zaprzeczają, parę słów na ten temat.\nGłos pijanego "Richarda z Waterloo" pozostawiam bez komentarza (myli mnie z użytkownikiem Maryann), natomiast „Pan Matela” wyraźnie pragnie zrelatywizować ten trudny temat, pisząc o „kopalniach glinki ceramicznej” w Vitoc. W takim wypadku zanieczyszczenie nie byłoby żadnym problemem. Tymczasem problem jest poważny. Chodzi o kopalnię minerałów „San Vicente”, zlokalizowaną w górach za Vitoc i zajmująca się eksploatacją złóż ołowiu i miedzi. Obok wioski Vitoc kopalnia posiada gigantyczny (większy od samej wioski) betonowy zbiornik, teoretycznie służący do składowania toksycznych pozostałości po reakcjach chemicznych. Tutaj https://maps.google.com.pe/maps?q=San+Ram%C3%B3n,+Jun%C3%ADn&hl=es-419&ie=UTF8&ll=-11.201472,-75.33308&spn=0.026059,0.042272&sll=-9.243538,-75.019514&sspn=26.615175,43.286133&oq=san+ramon,+ju&t=h&hnear=San+Ram%C3%B3n,+Jun%C3%ADn&z=15 widoczny jest zbiornik („cancha de relaves”), jako jasna plama, na północ od wioski. Jak widać na zdjęciu, zbiornik usytuowany jest bezpośrednio przy rzece Tulumayo, tej samej, która kilka kilometrów dalej łączy się z wymienioną w artykule rzeką Chanchamayo, największą rzeką regionu, tą samą, która przepływa obok posesji Mietka. Problem, z którym region nie może się uporać od lat, to korupcja, która umożliwia firmie SIMSA (operatorowi kopalni) wrzucanie pod osłoną nocy toksycznych pozostałości ze zbiornika do rzeki – w celu przedłużenia używalności zbiornika (ponieważ po całkowitym zapełnieniu firma ma obowiązek wykonać kosztowne prace polegające na zalakowaniu tego zbiornika i wybudowaniu innego). Sprawia to, że wody rzeki mają często nienaturalny kolor, a piasek na brzegu metaliczny połysk. Jeśli chodzi o ryby z rzeki, oczywiście lepiej ich nie jeść. Zobacz: http://vozperuana.blogspot.com/2010/10/relaves-de-mina-san-vicente-de.html (niezdarne tłumaczenie automatyczne: https://translate.google.com.pe/translate?sl=es&tl=pl&js=n&prev=_t&hl=es-419&ie=UTF-8&u=http%3A%2F%2Fvozperuana.blogspot.com%2F2010%2F10%2Frelaves-de-mina-san-vicente-de.html). Osobiście, muszę przyznać, że nigdy nie widziałem ryb wyrzuconych na brzeg, tak jak na tym zdjęciu, ale wielokrotnie zastanawiał mnie dziwny kolor wody i dziwny metaliczny kolor piasku na brzegu.\nZ Mietkiem kilka razy rozmawiałem na ten temat i jako dobrze poinformowany i bardzo dbający o swoje menu, byłby ostatnią osobą kosztującą ryby z rzeki Chanchamayo.\nInna sprawa, która nie chcę, żeby uszła uwadze, ani się rozmyła. Tematem artykułu jest „wioska Nijandaris, w której mieszka 19 polsko-peruwiańskich rodzin”. Cóż, wydaje się, że już na tym etapie „odkłamywania” mit ten mamy już obalony. Proszę zwrócić uwagę, że nawet broniący Mietka „Pan Matela” chcąc nie chcąc potwierdza, że w Nijandaris mieszka tylko Mietek.\nOgólnie, z tego co mówi Mietek, można by wnioskować, że Peru jest miejscem ogarniętym jakąś dziką falą neokolonizacji, z „Niemcami” w roli głównej. Powiem, jak to wygląda z mojego punktu widzenia. Osobiście, jeśli chodzi o obcokrajowców mieszkających w La Merced, wiadomo mi tylko o Curtisie z Kanady, Patricku z Belgii i pewnym Francuzie, który jest dyrektorem wykonawczym w firmie przetwarzającej owoce. Poza tym wiem, że w San Ramon, odległym od La Merced o 10 kilometrów, mieszka pewien Amerykanin należący do jakiejś sekty, ale podobno jest tam kilku innych Amerykanów lub Kanadyjczyków. Amerykanin z sekty opowiadał mi o jakimś Niemcu w Yurinaki (2 godziny od La Merced), który zarobił duże pieniądze na swojej plantacji kawy 2 lata temu, kiedy ceny były wysokie. Ze słyszenia wiem też o polskim księdzu i polskiej zakonnicy w San Ramon, a mieszkając jeszcze u Mietka poznałem polskiego księdza z Oxapampy, który go odwiedził. Na ulicach widuje się też ubranych w garnitur, młodych jasnowłosych „misjonarzy” kościoła Mormonów, ale są tu oni tylko przelotnie. Kiedyś spotkałem także Francuza, który przyjechał jako specjalista zatrudniony w elektrowni wodnej, ale również tylko przelotnie.\nCzęsto Peruwiańczycy, spotykani przeze mnie z okazji załatwiania różnych spraw, kiedy powiem im, że jestem Polakiem, pytają mnie, czy znam tego czy tamtego obcokrajowca i w zasadzie krąg tych obcokrajowców nie wykracza poza wymienione osoby. Czasem zdarzy się, że ekspedient sklepu, w którym kupuje Mietek, wymieni go („ten z małpą na ramieniu”) jako jedynego Polaka, który mieszka w okolicy. O niemal mitycznych, wymienianych przez Mietka (oraz „Pana Matelę”) Niemcach, jako rzekomo masowo wykupujących ziemię, poza wspomnianym Niemcem, który ma plantacje kawy, więcej nie słyszałem.\nWręcz przeciwnie. Pamiętam, że Mietek twierdził , iż spory teren w dzielnicy La Merced Capelo, na którym 4 lata temu zaczęły się prace budowlane, został zakupiony przez „Niemców”. Nic z tego. Nowoczesna budowla, która tam powstała, to szpital krajowej sieci ESSALUD, znany też jako szpital dla ubezpieczonych: http://www.youtube.com/watch?v=rdYhOdVu0fU\nRównież, Mietek twierdził, że właściciel jednej z największych lokalnych firm Highland Coffee jest Niemcem. Błąd. Właściciel pochodzi z Tarmy, czego dowiedziałem się od niego osobiście, a firma ma kapitał 100% peruwiański.\nMietek twierdził również, że elegancki hotel Fundo San Jose jest własnością „Włochów”. Tak się składa, że później współpracowałem z nimi przez jakiś czas i rzeczywiście, są to „Włosi”, tyle że w 4 czy 5 pokoleniu… Nie znają nawet włoskiego…\nJeśli chodzi o rynek nieruchomości, ceny są już tak zawyżone, że żaden rozsądnie myślący Europejczyk czy Amerykanin raczej nie będzie rozważał zakupu. Znałem pewnego Amerykanina mieszkającego z żoną Peruwianką w Oxapampie, który zwlekał, zwlekał, zastanawiał się, roztrząsał oferty, aż w końcu nic nie kupił, bo nie znalazł żadnego interesującego terenu, a ceny były absurdalnie wysokie (np. 2 lata temu 100 tys. USD za hektar w bezpośrednim sąsiedztwie Oxapampy).\nJednak astronomiczne ceny nie odstraszają Peruwiańczyków, którzy mają inną psychikę: łatwo ulegają emocjom („ceny zwyżkują, trzeba kupować, bo jutro będzie drożej”) i podejmują decyzje bardzo szybko, często nie przejmując się ewidentnymi brakami, które odstraszyłyby Europejczyka. Poza tym lepiej znają lokalne realia, co jest bardzo ważnym czynnikiem. Żaden „zachodniak” nie sprosta takiej konkurencji. Wśród lokalnych, Peruwiańskich nabywców, często wymienia się górali z Huancayo – stolicy regionu. Zakup ziemi jest często postrzegany jako jedyna pewna inwestycja, dlatego szybki rozwój eksportu i ogólnie gospodarki Peru, generujący spore nadwyżki gotówki, jest bezpośrednią przyczyną zwyżkujących cen nieruchomości.\nCóż, tak wygląda ta sprawa z mojego doświadczenia - osoby, która żyje normalnie, nie interesuje się zbytnio obcokrajowcami i nie szuka ich na siłę. Szukając i wypytując, sprawdzając w urzędach, na pewno znalazłoby się ich więcej. Przypuszczam, że Mietek zna więcej obcokrajowców niż ja, jednak wyraźnie chcę zaznaczyć, że proporcje zaserwowane w artykule (np. „25 tys. Niemców i Austriaków” - w 12,5 tysięcznej Oxapampie) są w rażący sposób przesadzone, nieodpowiedzialne i absolutnie niemożliwe do zaistnienia. Wszędzie, gdzie się pojawię – czy to w mieście czy na wsi - mam poczucie, że mieszkam w Peru i że otaczają mnie Peruwiańczycy. Kontakt z obcokrajowcem jest zdarzeniem rzadkim – w co można również włączyć raczej skąpe pojawianie się zagranicznych turystów.\nTrzeba przy tym powiedzieć, że Peruwiańczycy są wielkimi patriotami, a historia Peru jest historią walki o przeżycie w obliczu zagrożenia obcą inwazją, dlatego jakiekolwiek poważniejsze wykupy ziemi przez obcokrajowców musiałyby wzbudzić gwałtowną społeczną reakcję. Jeżeli takowej nie ma, oznacza to, że obcy kapitał nie stanowi tu poważnego zagrożenia czyli że jest czynnikiem marginalnym i łatwym do zasymilowania przez region. Z tego, co wiem, jedynie na południu kraju, w regionie Cusco oraz w niektórych częściach Wybrzeża, wykupy ziemi i monopolizowanie lokalnej gospodarki przez Chilijczyków, osiągnęły poziom, przy którym wzbudzają poważne opory.\nTak czy owak, osoba zainteresowana rzeczywistym napływem obcokrajowców w ostatnich latach powinna się udać do DIGEMIN (Direccion General de Migraciones y Naturalizacion) w Limie – jest to jedyne pewne i obiektywne źródło dla pozyskania tego rodzaju informacji.\nNa koniec dygresja. Artykuł, jaki był parę dni temu, zawierał (fałszywą co prawda) informację, jakoby nocą w Nijadaris temperatura wynosiła 10 stopni. Obecnie nie widzę już tej informacji. Chcę Autora prosić o zachowanie artykułu takim, jakim jest, ponieważ – razem z komentarzami - stanowi on bardzo cenne świadectwo. W przeciwnym razie komentowanie traci sens.\nCzy źle piszę o regionie Chanchamayo? Jeśli tak bardzo mi się nie podoba, to czemu tu mieszkam? Tak się składa, że kocham Peru, kocham Chanchamayo i kocham tu być. Uważam Chanchamayo za wystarczająco piękne takie jakie jest, również z problemami, które – jak wszędzie – są i tu. Natomiast kłamliwe koloryzowanie tej rzeczywistości w celu oszustwa i doraźnego zysku jakiejś osoby kosztem innych uważam za obelgę. Piękny ptak nie potrzebuje dodatkowych farb.\nGrzegorz Duda 05.02.2014 15:54:30\nUWAGA NA TEN ARTYKUŁ!\njako jeden z dwóch wspomnianych przez Ciebie Polaków mieszkających w okolicy potwierdzam w całej rozciągłości Twoje sprostowanie absurdalnych i śmiesznych kłamstw, które znalazły się w artykule. Widać, że znasz temat z własnego doświadczenia, a nie z propagandy sukcesu wyssanej z palca Mietka. Dodałbym, że powietrze w La Merced jest zanieczyszczone nie tylko przez mototaxis, ale głównie przez nie dający się niczym uzasadnić zwyczaj wielu mieszkańców palenia śmieci, w tym plastików, a nawet opon. Z jakiś powodów władze miejskie nie robią nic, aby ten zwyczaj wykorzenić, a właśnie powietrze, zanieczyszczone dioksynami oraz niekontrolowane użycie chemii w przetworzonej żywności (zwłaszcza słodycze dla dzieci), są głównymi przyczynami raka, który jest tu prawdziwą epidemią.\nPodobnie, mocno podejrzane są informacje na temat temperatury, która rzadko kiedy spada poniżej 30 stopni w dzień i ok. 22 w nocy. Oczywiście, w tych temperaturach większość warzyw nie rośnie lub czuje się źle i pada łupem pasożytów, których w tym klimacie nie brakuje. Mietek doskonale o tym wie, bo próbował uprawiać własne warzywa - bez powodzenia.\nDziwę się, że Stan Tymiński, który powinien znać życie lepiej niż większość ludzi, dał się nabrać jak dziecko przez przebiegłego oszołoma, mogąc wiele z tych informacji po prostu zweryfikować przez Internet. Jak można np. rozpowszechniać cyfrę „25,000 głównie młodych Austriaków i Niemców", którzy rzekomo osiedlili się w Oxapampie, jeśli żadnego wysiłku nie wymaga sprawdzenie, że Oxapampa liczy tylko 12,5 tysiąca mieszkańców i jest ospałym miasteczkiem, w którym niemal wszyscy jasnowłosi "gringos" są potomkami oryginalnych założycieli miasta z XIX wieku? Powiem Panu, Panie Tymiński, że pański artykuł o polskiej wiosce w Iquitos był dużo bardziej przemyślany i prawdziwszy niż powyższy, nawet jeżeli ta wioska nie istnieje.\nPozostaje pytanie, dlaczego Mietek robi to wszystko, do czego służy mu ta cała propaganda, czemu od lat stara się przyciągnąć tu rodaków, czemu stara się stworzyć atmosferę owczego pędu, że "wszyscy już tu są, brakuje tylko ciebie"? Chęć okazyjnej sprzedaży którejś ze swoich parceli to jedno wytłumaczenie, chęć zarobienia na tzw. "leczeniu", to drugie. Mam też inną teorię na ten temat, ale wybiega ona poza ramy tego komentarza, w którym staram się pisać o faktach, a nie domysłach.\nMietka poznałem jeszcze w Polsce, poprzez kolegę z pracy, dla którego Mietek jest wujem. Kolega dał mi do przesłuchania nagrane w mp3 pogadanki Mietka, wyemitowane przez jakieś lokalne radio w Polsce. Bajki o przyjaźni z Indianami Navajo, podróżach w czasie, teleportacjach i innych cudach. Muszę przyznać, że jako bibliotekarz, osoba nie znająca tzw. życia, uznałem, że "kto wie, może coś w tym jest". Co do mojego kolegi, był on jedyną osobą w swojej rodzinie, utrzymującą kontakty z Mietkiem. Powiedział mi, że reszta rodziny uważa Mietka za "oszusta i oszołoma" i dawno zerwała z nim wszelki kontakt.\nW Peru pojawiłem się szukając własnej drogi i osoba Mietka nie miała wpływu na samą decyzję o pozostaniu tu. Tym niemniej, Mietek stał się dla mnie pierwszą twardą lekcją życia w nowym otoczeniu. Na początek zwabił mnie do swojego wielkiego domu ("kliniki"), kłamiąc (jak okazało się później), że kawalerka w La Merced, którą chciałem wynająć, już jest zajęta. Przydzielił mi pokój przy regionalnej trasie przelotowej, gdzie nie mogłem spać, bo nawet o 3 w nocy przejeżdżały z hukiem ciężarówki i autobusy. Mimo że płaciłem za pokój, Mietek pojawiał się w moim pokoju bez zapowiedzi ani pukania, po prostu wchodził, sięgał po owoc, który leżał na stole, siadał na łóżku i zaczynał opowiadać swoje historyjki. Trudno go było wyprosić i czasem przesiadywał aż dosłownie opadała mi głowa i zasypiałem. Później się nauczyłem, że działa na niego tylko powiedzenie wprost: „Panie Mietku, proszę wyjść bo chcę spać”.\nWśród historyjek opowiadanych przez Mietka było np., że swoim geniuszem zainteresował Billa Gatesa, który zatrudnił go jako beta testera Windows (podczas gdy ewidentnie jego znajomość komputerów nie wybiega poza poziom amatora), że zna podziemne tunele, które prowadzą z Peru do Europy, że jego znajomy skonstruował pojazd zasilany antygrawitacyjnie i został za to zabity przez CIA i inne temu podobne historie. Była też i taka, że podczas wyborów prezydenckich w roku 90 był doradcą Stana Tymińskiego i ostrzegał go przed komunistyczno-solidarnościowym spiskiem. Niestety Tymiński nie posłuchał i wszedł w działalność z góry skazaną na niepowodzenie… Twierdził też, że Tymiński dorobił się milionów na zadrzewianiu w okolicach Iquitos.\nDlaczego w ogóle znalazłem się w obszarze zainteresowania Mietka? Otóż Mietek wiedział, że sprzedałem w Polsce mieszkanie, żeby osiedlić się w Peru. Zazębiało się to z oczekiwaniami Mietka, ustawicznie cierpiącego na brak gotówki, ale posiadającego tereny ziemi w różnych częściach Peru, a nawet Boliwii.\nPojechaliśmy z Mietkiem obejrzeć jego 60-hektarowy kawał ziemi z okolicach Iscozacin, ok. 12 godzin drogi od La Merced, samochodem z napędem na 4 koła, w głąb Selvy. „Działka” mi się podobała. Mietek wrócił do La Merced, ja natomiast zostałem dłużej, żeby dowiedzieć się więcej na temat regionu, ludzi itd. Pod koniec pobytu, mieszkańcy wioski powiedzieli mi, że poprzedni właściciel terenu ciągle tam pomieszkuje, a także pokazali mi ok. 2-hektarowy obszar, z którego człowiek ten wyciął wszystkie drzewa. Po powrocie powiedziałem o tym Mietkowi. Mietek pojechał tam i powiedział mi, że policja wydała nakaz aresztowania poprzedniego właściciela i zakaz pojawiania się w okolicy. Ja, który nie wiedziałem jeszcze, że w Peru władza państwa słabnie w miarę oddalania się od Limy i prawie kompletnie nie istnieje w głębszych partiach kraju, ciągle rozważałem zakup tej ziemi. Dziś wiem, że według wszelkiego prawdopodobieństwa, zostałbym najpierw doszczętnie wycyckany z pieniędzy przez mieszkańców wioski (oferujących „pomoc”, „współpracę” itd.), a potem może nawet zabity lub wypędzony przez poprzedniego właściciela, który sprzedał Mietkowi swoją ziemię za grosze, szybko wydał pieniądze i nosił w sobie poczucie krzywdy. Mietek musial sobie zdawać sprawę z tych zagrożeń, ale ważniejsza była chęć wyciągnięcia ode mnie poważnych środków (120 tys. soles), więc przedstawiał mi wszystko w jasnych barwach, zachęcał do stworzenia tam ośrodka leczenia chorób, nawet dołączał gotowy plan architektoniczny i zapewniał, że będzie mi przysyłał klientów.\nTrudno to wyjaśnić racjonalnie, ale czułem się pod przemożnym wpływem Mietka. Mietek jawił się jako nierozpoznany geniusz, doceniany przez elitę nielicznych wtajemniczonych (których niestety znałem tylko z jego opowieści), znał się na wszystkim, od budowy domu, naprawy motocykla, przez telepatię i podróże międzygalaktyczne, znał bardzo ważnych ludzi, więc powinienem się czuć zaszczycony poświęcaniem mi swojego cennego czasu.\nByły jednak dziedziny, w których Mietek rzeczywiście był geniuszem. Np. pamiętał ceny różnych rzeczy, od cen produktów żywnościowych, poprzez maszyny i urządzenia, aż do cen gruntów i nieruchomości – oraz ich fluktuacje na przestrzeni lat. Miał w głowie kalkulator i potrafił szybko skalkulować, co za ile i czy się opłaca. Ciekawy był też sposób, w jaki „ładował się” informacją. Otwierał w komputerze plik, który chciał przeczytać i uruchamiał syntezator mowy, po czym kładł się i zasypiał. Po przebudzeniu, książka lub inny materiał były przyswojone.\nPrzy tym trzeba jednak zaznaczyć, że materiały musiały być po polsku, bo Mietek, mieszkając w Peru od lat, poza liczebnikami oraz kilkoma popularnymi zwrotami, nie nauczył się hiszpańskiego. Jak się też przekonałem, na osobę, które przeżyła kawał życia w USA, jego poziom angielskiego był żenujący. Z żoną porozumiewał się polsko-hiszpańsko-angielskim żargonem, obejmującym może ze 100-150 słów i zwrotów. Bardzo mnie zastanawiało, jak ktoś tak zdolny i wszechstronny może być takim nieukiem i ignorantem, ale składałem to na karb „bogatej osobowości” Mietka.\nAby podłączyć się do Internetu, musiałem jeździć do La Merced. Dziwnym trafem, zawsze, kiedy chciałem wyjść z domu, Mietek również musiał jechać do La Merced, więc mnie podwoził swoim tuk-tukiem. W La Merced również musiał wejść na Internet, więc wchodził ze mną do tej samej kafejki i siadał obok. W tej sytuacji czułem się cenzurowany i musiałem się kontrolować np. rozmawiając przez Skype’a z rodziną w Polsce. Potem Mietek też musiał zrobić zakupy tam gdzie ja, i nie pozostawało mi nic więcej jak wspólnie wrócić z nim do domu. Pamiętam, że kiedy po raz pierwszy odrzuciłem jego ofertę „podwiezienia” i pojechałem sam, przejeżdżającym obok jego domu mikrobusem pasażerskim, pod wieczór, kiedy wróciłem, czułem się jak zdrajca. Mietek prawie ze mną nie rozmawiał, a jego żona rzucała mi nienawistne spojrzenia.\nWykonywałem też dla Mietka pracę polegającą na korekcie tekstów na jego stronkę internetową, jako że Mietek pisząc robi mnóstwo błędów stylistycznych i ortograficznych.\nKtóregoś razu zdziwiłem się, bo tekst, nad którym pracowałem, był zadziwiająco dobrze napisany. Coś mnie tknęło i zacząłem szukać całymi frazami w Google. Okazało się, że tekst już istniał, ale na stronie internetowej należącej do kogoś innego. Opisywał podróże po Peru, ale innej osoby. Tekst Mietka był to ten sam tekst, ale ze zmienionymi danymi osobowymi, tzn. tam, gdzie było imię oryginalnego autora, wstawił swoje. Tam, gdzie była mowa o innej miejscowości, wstawiał „Nijandaris” etc. Zdałem sobie sprawę, że to plagiat i zapytałem go, jak może coś takiego robić. Odpowiedział, że przez pomyłkę dostałem ten tekst, że prawdziwy autor już się zgłosił z pretensją i on wycofał ten tekst ze swojej strony.\nWszystko co się działo powodowało, że czułem się straszliwie zmęczony i skonfundowany. W końcu dostałem do korekty tekst, który otworzył mi oczy. Był to tekst na temat sztuki manipulacji. Opisywał sposoby podejścia manipulanta oraz różne techniki, które mają na celu osiągnięcie przez manipulanta celu, którego nie mógłby osiągnąć wprost zdradzając swoje zamiary. Wśród tych technik było np. otoczenie „miłością” i „bezinteresownością” serwowanie obietnic, ograniczanie kontaktu ze światem zewnętrznym, kontrola nad spędzanym czasem, czyli dokładnie to, czego doświadczałem mieszkając u Mietka. Pracując nad tym tekstem doszło do mnie, że stałem się ofiarą przebiegłej i świadomej manipulacji.\nTo był koniec pobytu w domu Mietka. Poszukałem sobie mieszkania w La Merced i tam się przeprowadziłem. Mieszkanie było to samo, w którym planowałem zamieszkać od początku i zdalnie prosiłem Mietka, żeby mi je zaklepał. Mietek twierdził, że już jest zajęte, co okazało się kłamstwem.\nTym skończył się mój burzliwy dwutygodniowy pobyt w domu Szalonego Mietka, choć nie do końca. Odrzucając jego ofertę zakupu 60-hektarowego terenu na „końcu świata” czułem się niezręcznie (było to jeszcze przed odkryciem tekstu o manipulacji) i udzieliłem mu pożyczki na rok. W końcu, po ok. 2 latach ją spłacił, ponoć sprzedając inną należącą do niego działkę jakiemuś Polakowi, ale przez rok bałem się, że już nie zobaczę tych pieniędzy.\nPóźniej utrzymywałem sporadyczny kontakt z Mietkiem i byłem świadkiem niektórych jego poczynań. Np. sprowadził z Polski kobietę w 3 stadium raka i chciał, żeby Indianka, moja znajoma, ją leczyła, a ja żebym był tłumaczem. Jak wyszło podczas „leczenia”, Mietek miał z pacjentką z Polski podpisaną umowę, na mocy której jego odpowiedzialność ograniczała się do wynajmu pokoju, czyli była żadna. Cała odpowiedzialność formalno-prawna spadała na barki Indianki, która podjęła się leczenia i która nie wiedziała o możliwych konsekwencjach – ważne było, że Mietek jest kryty. Ostatecznie, leczenie zakończyło się fiaskiem, powrotem kobiety do kraju i śmiercią jakiś czas później. Przez jakiś czas było o tym głośno w Internecie.\nInna bulwersująca historia dotyczy pewnej rodziny z Polski, mieszkającej w USA. Kobieta szukała ratunku dla dorosłego, chorego na raka syna. Trafiła na Mietka przez jego stronę internetową. Mietek obiecał podjąć się leczenia, ale oprócz tego, za pomocą swojej „propagandy sukcesu” zachęcił rodzinę do przyjazdu i osiedlenia się w Peru. Rodzina, która przebywała w USA nielegalnie, zapłaciła Mietkowi 10 tys. USD jako pokrycie kosztów leczenia, z możliwością przesunięcia tych środków na zakup ziemi, jeśli leczenie by się nie powiodło. Ostatecznie leczenie się nie powiodło i Mietek sprzedał rodzinie bodaj 4 czy 5 hektarów „ziemi”, naprzeciw swojego domu w Nijandaris. Kiedy rodzina, opuszczając USA na zawsze, pojawiła się, z kontenerem przywiezionych sprzętów, materiałów, maszyn etc. (inną bulwersującą sprawą było wydostanie kontenera ze strefy celnej w Limie, kłody rzucane pod nogi przez urzędników domagających się łapówek itp.), okazało się, że „ziemia”, którą zdalnie zakupili, to ok. 45-stopniowe zbocze góry, nie nadające się do niczego… Kiedy mnie poprosili, żebym sprawdził, za ile mogliby odsprzedać tę ziemię, właściciel agencji nieruchomości, kiedy usłyszał cenę zakupu, powiedział, że padli ofiarą oszustwa – prawdziwa cena byłaby kilka razy niższa. Historia tej rodziny w Peru jest bardzo barwna i bardzo pouczająca. Dobrze byłoby, gdyby oni sami to opisali.\nPóźniej nie utrzymywałem z Mietkiem żadnych stosunków, ani nie dawałem mu jakichkolwiek informacji na swój temat, bo w końcu nauczyłem się ostrożności. Miałem też nadzieję, że samo życie nauczy go, że nie opłaca się żerować na innych. Myliłem się jednak. Kilka miesięcy temu spotkaliśmy z żoną Polkę, która zaciągnęła pożyczkę i przyjechała do Mietka leczyć się z raka, również zwiedzona jego stroną internetową. Kiedy nam opowiedziała o warunkach, w jakich musiała tam przebywać, konieczności płacenia za każdą drobną usługę, obsesyjnej kontroli, kompletnym braku profesjonalizmu, higieny etc., zdałem sobie sprawę, że nic się nie zmieniło. Kiedy ją spotkaliśmy, mieszkała już w hotelu w La Merced i na własną rękę starała się zorganizować swoje leczenie, ponieważ 3 miesiące spędzone u Mietka przyniosły tylko pogorszenie jej stanu.\nGwoli uczciwości muszę też powiedzieć, że jeden raz spotkałem osobę, która przyjechała do Mietka drugi raz. Był to mężczyzna, który leczył się na problemy ze skórą (psoriasis). Najwyraźniej pierwszy pobyt u Mietka był dla niego wystarczająco satysfakcjonujący, aby przyjechać drugi raz.\nTo tyle na temat faktów. Mogę powiedzieć, że tym, czego nauczyłem się od Mietka jest, że aby nie dać się oszukać należy po prostu stosować zdrowy rozsądek, o wszystko pytać i kontrolować emocje, które uwalniają się w kontakcie z taką osobą. Oszust jest ekspertem w wykrywaniu i wykorzystywaniu słabych punktów w osobowości. Zazwyczaj słabe punkty powiązane są z silnymi emocjami, więc należy być czujnym i starać się możliwie wcześnie wykryć, kiedy się pojawiają. Również, stara zasada, że jeśli cokolwiek brzmi zbyt dobrze, żeby było prawdą, prawdopodobnie ją nie jest – jest tu jak najbardziej na miejscu. Pytać o wszystko, co oszust podaje jako „zrozumiałe samo przez się”, a nam na takie nie wygląda. Pytać o dziwne rzeczy, które zauważamy. Być wyczulonym na próby oczarowania nas swoim wizerunkiem – są to próby podejścia nas i testowania słabych punktów osobowości. Jeśli ktoś stosuje te wszystkie zasady, oczywiście nic mu ze strony Mietka nie grozi, ale oczywiście w ogóle nie nawiąże z nim kontaktu.\nChętnie napisałbym więcej, ale byłyby to moje teorie i interpretacje, a w Peru nauczyłem się oddzielać fakty od interpretacji i wolę pozostać przy faktach. Czytelnikom pozostawiam wyrobienie sobie własnego zdania.\nGrzegorz Duda 02.02.2014 02:29:56


Oer "Nie ma sztywnej reguły" (Tak To Się Robi #3) | Popkiller\nNie ma jakiejś sztywnej reguły co do powstawania bitu. Niemniej jednak zazwyczaj zaczynam od stworzenia albo odpalenia wcześniej zrobionej perkusji. Hip-hop to przede wszystkim rytm, a rytm w bicie to przede wszystkim bębny, instrumenty perkusyjne, potem bas no i reszta dźwięków oraz melodii. Najważniejsze dla mnie jest zawsze to od jakich próbek dźwiękowych zaczynam ponieważ im głębszy, bogatszy i tłustszy dzwięk tym więcej można z niego wycisnąć. Kiedyś brałem się za co popadnie i liczyłem na to że po nałożeniu miliona efektów, z gównianego bitu powstanie tłusta, dynamiczna perełka. Nic bardziej mylnego, i zauważyłem że wiele osób tworzących bity (nawet wiele lat) nadal bagatelizuje tą sprawę i uważa że pan od miksu i masteringu wszystko załatwi. Jeśli chodzi o inspiracje to cały czas jestem pod wpływem takich narkotyków jak Dj Premier, The Roots, Pete Rock D.I.T.C czy stary Dj 600 Volt. To są ludzie na których się wychowałem i chociaż na dzień dzisiejszy staram się krystalizować swoje niepowtarzalne brzmienie i styl to dla czujnego ucha elementy tej klasyki zawsze będą słyszalne w mojej muzyce. Opcją do której zacięcie dążę i na jej podstawie chce tworzyć swoje przyszłe brzmienie to łączenie samplingu, syntezy oraz żywych instrumentów. Uwielbiam komponować kawałki od zera, grając na żywo melodie i potem dokładać do tego tłuste trzeszczące sample z żywymi przeszkadzajkami takimi jak kastaniety czy krowie dzwonki. To że wychowałem się na klasyce nie oznacza jednak wcale zamknięcia na eksperymenty czy newschoolowe jazdy. Ostatnio coraz bardziej doceniam muzyczne zaplecze ludzi takich jak Lil Wayne nie wspominając już o Timbalandzie, Scott'ie Storch?u czy Pharellu Williamsie. Polecam otwartość na wszystkie rodzaje muzyki, naprawdę poszerza horyzonty.\nJeśli czuje że trafiłem w dziesiątke z loopem to staram się go rozbudować aż ogłuchnę. Jeśli natomiast bit nie przynosi mi tyle radości co opisany wyżej, odkładam go na później i biorę się za następny. Często bywa tak, że wracam do zaczętego pomysłu nawet po miesiącach pracy nad czymś innym i po kilku małych przeróbkach z brzydkiego kaczątka powstaje łabędź (np. zarys bitu do kawałka "Nic do stracenia" z "Raportu", powstał gdzieś w roku 2008. Niezbadane są wyroki przypadku i weny (śmiech).\nAkurat tak mi się trafiło że od samego początku robienia muzyki nie miałem nikogo kto mógłby służyć profesjonalną poradą więc sam zajmowałem się tym co dzisiaj wszyscy tak pewnie i ochoczo nazywają miksem i masteringiem. Jak już wcześniej wspomniałem od samego początku dobieram jak najlepiej i najpełniej brzmiące sample żeby w fazie miksu miał pełne pole manewru. Jeśli chce zmiksować stopę z basem, wybieram takie brzmienia które w częstotliwościach nawzajem się uzupełniają. Miks i mastering to według mnie procesy tak samo twórcze jak aranżacja czy układanie bitu (często nawet trudniejsze). Obecnie wykonuje te czynności na zamówienie i zawsze staram się żeby to był kreatywny proces, po którym piosenka zyskuje na wartości.\nJeśli jestem częścią jakiejś kompilacji producentów na solowym albumie pewnego rapera to absolutnie nie denerwuje mnie to, że ktoś zrobił coś lepiej niż ja. Poza tym raczej ciężko mi to obiektywnie ocenić dlatego tą kwestie zostawiam już słuchaczom.\nJeśli pracuje nad albumem swojej formacji (np. B.O.K) to zazwyczaj jestem jedynym beat?makerem/producentem na płycie. Mam wtedy pełne pole do popisu oczywiście konsultując to cały czas z pozostałymi członkami zespołu. Uważam, że zespół tworzy się po to, aby był samowystarczalny i stworzył pewien niepowtarzalny i rozpoznawalny styl. Jeśli uderzamy w profesjonalizm to uważam, że dobrą opcją jest, kiedy nad produkcją czuwa jakiś producent wykonawczy, odpowiedzialny za dobór bitów, zwrotek, jakości nagrań, aranży czy chronologii utworów. Dobrze jest mieć w zanadrzu jakieś osoby o różnych gustach muzycznych, które sprawdzą i wydadzą opinie na temat piosenki jeszcze w fazie produkcji. My sami mamy pewien sztab zaufanych krytyków, których zdanie częściej lub rzadziej bierzemy pod uwagę, dobierając utwory na płytę i finalizując projekty.\nJak ustosunkujesz się do sformułowania "hajs za bit"?\nDokładnie tak samo jak do sformułowania "Hajs na czynsz" - czyli normalna sprawa. Nie mam już 16 lat żeby unosić się jakąś chorą dumą i traktować robienie muzyki tak jak mohery traktują słuchanie Radia Maryja. Staram się być profesjonalistą w tym co robię i staram się pracować z profesjonalistami albo przynajmniej z ludźmi którzy dążą do tego profesjonalizmu. Jeśli ktoś ma podejście z góry typu: "Ja nie płacę za bity albo robię muzykę tylko dla zajawki bo nie jest na sprzedaż itd." to wiem że nie mamy o czym rozmawiać. Spotkałem się na swojej drodze z raperami, którzy, może nie mieli jeszcze zajebistego poziomu, ale ich podejście do własnego rozwoju i szacunku do czyjejś pracy, sprawiały że bez problemu sprzedawałem im bity. Transakcje typu kupno-sprzedaż na różnych polach i gatunkach muzycznych istnieją w bardziej rozwiniętych cywilizacjach od zawsze. Jeśli tylko nie zajmują się tym przypadkowi ludzie, wychodzi to zawsze na plus dla rozwoju muzyki. Oczywiście zdarzają się często sytuacje, kiedy oddaje swój bit za darmo. Nabywcami jednak, zazwyczaj są moi długoletni przyjaciele lub artyści którzy mnie czymś szczególnie zafascynują.\nOer (B.O.K) "Crossing The River / Przechodzący Przez Rzekę" - teledysk i odsłuch płyty\n"Dźwięki B-D-G" to w całości instrumentalna płyta bydgoskiego producenta Oera, członka formacji B.O.K (BiszOerKay&DjPaulo). Bydgoszcz jest bardzo...\nWczoraj dotarły do was i do nas dobre wieści dotyczące przyjęcia B.O.K. w skład artystów Aptaun Records. Dzień wcześniej do sieci trafił nowy remix...\nFormacja HRYPA to połączenie producenckich umiejętności Oera z lirycznymi skilsami Sompa. Utwór FRONT to pierwszy singiel zapowiadający ten projekt....\n"Degenerates Of Funk" to utwór zapowiadający najnowszą EPkę bydgoskiego producenta Oer'a (znanego m.in. ze składu B.O.K) Produkcja ta to unikatowe...\nBydgoszczanin napisal(a) 10 lat 6 miesięcy temu:\npseudogwiazdy bydgoskiego rapu w Bydgoszczy mają już was Dość.\ndef napisal(a) 10 lat 6 miesięcy temu:\nto to strasznie zacofane miasto musi być, dobrze, że te "pseudogwiazdy" się w to nie wpisują, przynajmniej z pożytkiem dla muzyki to wychodzi :)\nKrasow napisal(a) 10 lat 6 miesięcy temu:\nCałkiem racjonalnie odpowiedział na ostatnie pytanie.\nfaktycznie, ma to sens.\ntomi napisal(a) 10 lat 6 miesięcy temu:\nnajlepszy rapowy skład od wielu wielu lat, ostatnio się jarałem tak tylko afro kolektywem..


Kobiece akcje (strona: 2) | ByćKobietą.pl\nInformacje na temat kobiecych akcji. Wiadomości dotyczące działalności organizacji kobiecych. Przydatne adresy do instytucji i fundacji działających na rzecz kobiet.\n30% osób noszących okulary nie zdaje sobie sprawy, że należy się chronić przed promieniami UV również w pochmurne dni – wynika z badań TNS Polska.\nKampania - Chroń swój wzrok cały rok\nZdrowe piersi - jak się badać?\nWiele kobiet dba o zdrowie i urodę poprzez wykonywanie różnych zabiegów pielęgnacyjnych. Wśród najbardziej popularnych wymieniana jest aromatyczna kąpiel z olejkami, peeling całego ciała, czy też maseczki regenerujące, nawilżające i ochronne.\nKażda choroba wywołuje pytania o to, co będzie dalej, o sposoby leczenia, alternatywy, konsekwencje.\nDaria Widawska, Magdalena Kumorek i Ania Maruszeczko zapraszają\n14 września na warszawskiej Agrykoli odbędzie się największy charytatywny spacer świata – ECCO Walkathon.\nRak szyjki macicy jest jednym z najczęściej występujących nowotworów u kobiet. Jednocześnie dzięki właściwej profilaktyce i wczesnej diagnostyce można skutecznie zapobiegać jego rozwojowi.\nKampania - Piękna, bo zdrowa\nPoczątek roku to czas kiedy każdy z nas stawia przed sobą nowe cele.\ndata: 13-01-2013 r.\nMięśnie dna miednicy to często nieznane, ale bardzo ważne elementy ciała kobiety.\nKampania CoreWellness - wewnętrzna siła\nKażdego roku październik przypomina o zastraszających statystykach zachorowalności na raka piersi.\ndata: 21-10-2012 r.\nPonad połowa dorosłych Polaków ma nadmierną masę ciała, a w grupie otyłych jest coraz więcej dzieci. Lubimy dobrze zjeść, co niestety rzadko oznacza to, że odżywiamy się zdrowo.\nKampania Zdrowy Apetyt


Fotel wiszący 2-osobowy MOON 3 szaro-beżowy - Huśtawki ogrodowe, fotele wiszące - w atrakcyjnej cenie w sklepach Leroy Merlin.\nFotel wiszący 2-osobowy MOON 3 szaro-beżowy\nNr ref. 82395590\n3,2 4 1 3 1 3 12\nKod EAN: 5901721054271\nNumer referencyjny: 82395590\nOpinie o produkcie Fotel wiszący 2-osobowy MOON 3 szaro-beżowy\nWszystko ok. Towar dobrze zapakowany . Wytrzymał dwie osoby w sumie 150kg, więcej nie sprawdzałem.\nStelaż fotela na pewno wam zardzewieje po miesiącu użytkowania z powodu słabej jakości powłoki malarskiej. Fotel w miarę wygodny.\n33,49 zł x 36 rat kup na raty


Mitochondria w organizmie - rpn.com.pl\nMitochondria w organizmie\n15 marca 2020 Redakcja\nMitochondria to organelle wielkości bakterii (około 1 x 2 mikrony). Występują w dużych ilościach w prawie wszystkich komórkach eukariotycznych. Zazwyczaj komórka zawiera około 2000 mitochondriów, których całkowita objętość wynosi do 25% całkowitej objętości komórek. Medycyna mitochondrialna udowodniła, że organizmy te są nam niezbędne do życia.\nMitochondria jest ograniczona przez dwie błony – gładką zewnętrzną i złożoną wewnętrzną, która ma bardzo dużą powierzchnię. Fałdy błony wewnętrznej głęboko wnikają w matrycę mitochondriów, tworząc poprzeczną przegrodę – crista . Przestrzeń między błonami zewnętrzną i wewnętrzną jest zwykle nazywana przestrzenią międzybłonową. Różne typy komórek różnią się między sobą zarówno liczbą i kształtem mitochondriów, jak i liczbą kryształów.\nZwłaszcza wiele cristae ma mitochondria w tkankach z aktywnymi procesami oksydacyjnymi, na przykład w mięśniu sercowym. Zmiany w kształcie mitochondriów, które zależą od ich stanu funkcjonalnego, można również zaobserwować w tkankach tego samego typu. Błony mitochondrialne zawierają integralne białka błonowe. Wewnętrzna błona mitochondrialna jest nieprzepuszczalna dla większości cząsteczek; wyjątkiem są O2, CO2, H20. Wewnętrzna błona mitochondrialna charakteryzuje się niezwykle wysoką zawartością białka (75%).\nFunkcje metaboliczne mitochondriów\nMitochondria są “elektrownią” komórki, ponieważ z powodu oksydacyjnej degradacji składników odżywczych syntetyzują większość ATP niezbędnej dla komórki. W mitochondriach zlokalizowane są następujące procesy metaboliczne: konwersja pirogronianu do acetylo-CoA, katalizowana przez kompleks dehydrogenazy pirogronianowej: cykl cytrynianowy; łańcuch oddechowy związany z syntezą ATP (połączenie tych procesów nazywa się – fosforylacją oksydacyjną; rozkład kwasów tłuszczowych przez utlenianie – i częściowo cykl mocznikowy.\nMitochondria dostarczają również do komórki pośrednie produkty metaboliczne i wraz z ER działają jako depozyty jonów wapnia. Ich znaczenie dla naszego zdrowia jest olbrzymie. Dlatego, kiedy mitochondria nie pracują właściwie, pojawiają się choroby i urazy. Ich praca uzależniona jest od właściwego odżywiania. W tym celu zaleca się substancje mitochondrialne, w których jest między innymi naturalna witamina C, witamina b complex, witamina k2, witamina b3, selen, l karnityna, kwas alfa liponowy, witamina d3, witamina b12, glutation, witamina k2 mk7, koenzym q10. Przyjmuje się też chrom w tabletkach oraz mangan suplement.\nOpublikowane w Medycyna Mitochondrialna\nRola i znaczenie mitochondriów\nMitochondria i witamina C


205 Shares 4785 views\nCentrum (teatr) o nazwie Sun. Meyerholda w Moskwie – to nowoczesny plac zabaw, gdzie przeprowadzane są eksperymenty teatralne. Na jego scenie pokazane są tylko najciekawsze spektakle, które odbywają się w różnych międzynarodowych festiwalach, a także Ogólnopolskiego Festiwalu „Złota Maska”.\nMeyerhold urodził się 10 lutego 1874 w mieście Penza. Grał w teatrach amatorskich. Studiował na Uniwersytecie Moskiewskim Wydziale Prawa, lecz opuścił edukację i wszedł do muzyki i dramatu Szkołę Moskiewskiej Filharmonii w klasie Władimira Iwanowicza Nemirovich-Danczenki. Od 1898 roku był aktorem Teatru Artystycznego w Moskwie, aw 1902 roku doprowadził grupę młodych aktorów, którzy podróżowali przez prowincję. 3 sezon współpracy z tym zespołem Sun. Meyerhold grał około stu ról i był dyrektorem niektórych dwieście występów. W 1905 roku zaproponowano mu współpracę K. S. Stanisławskiego w swojej pracowni w Cook w Moskwie, gdzie produkowanej dwie produkcje.\nW 1906 roku, w teatrze w Petersburgu na stanowisko naczelnego dyrektora Sun Meyerhold zaproszony Komissarzhevskaya. Na jednym sezonie zrealizował 13 spektakli na scenie. Ale w 1907 Komissarzhevskaya poprosił go, aby opuścić teatr z powodu nieporozumienia. W latach 1907-1917 służył Meyerholda w Teatrze Cesarskiego w Petersburgu. Od 1920 do 1938 prowadził własny teatr. W latach 30-tych 20 wieku zaczęło hounding Sun Meyerhold, jego sztuka została uznana za wrogą, jego teatr został zamknięty. W lipcu 1939 roku został aresztowany Meyerholda, aw lutym 1940 roku został zastrzelony.\nTeatr Słońca Meyerhold\nTeatr Meyerholda (Moskwa) został założony w 1920 roku. Trwało to 18 lat, a kilka razy zmieniła swoją nazwę. Twórca teatru był Wsiewołod Meyerhold. W tym czasie był odpowiedzialny za dział teatralnej Komisariatu Ludowego. Samo imię – „Teatr RFSRR 1-ty.” Główną ideą było stworzenie dyrektora teatru rozrywki, propagandy, starał się artystów i publiczności, aby nawiązać bezpośredni kontakt. Ciekawym zjawiskiem w sztuce „Świtu” był fakt, że udział Armii Czerwonej. Oraz w „Misterium-Bouffe” sceny mieszały się z publicznością, w której części skarga została wniesiona.\nMeyerhold Theater w 1921 roku stał się podstawą do warsztatu Wyższej reżysera, gdzie zostały otwarte dwa wydziały – obsadzie i reżyserii. Meyerholda aktorów przygotowuje się do własnego systemu, która obejmowała „biomechaniki.” Sun. Meyerhold Uważa się, że aktorzy nie powinna odgrywać określone znaki, muszą wykazać uogólniony obraz bez psychologii osobowości i klasie samoświadomości. Jednym z pierwszych studentów Vsevoloda Emilevicha był Sergey Eyzenshteyn. We wrześniu 1921 roku teatr został zamknięty, ale w 1922 roku został już otwarty z nazwą teatru aktora.\nW lecie 1922 roku warsztaty Sun. Meyerhold połączyła się z Państwowym Instytucie Muzyki Teatralnej, w wyniku czego został utworzony GITIS. Wkrótce teatru Meyerholda ponownie zmieniła nazwę, w wyniku innego związku. Teraz jego warsztat połączyła się z pilota bohaterski teatralnej B. Ferdinand, urodzony teatralnej GITIS. Ale on nie był przeznaczony do długo żyć. W 1923 roku został przemianowany na Teatr Meyerholda. Ale aktorzy i reżyserzy, przyniósł Vsevolodom Emilevichem, nie zatrzymać się w jego teatrze przez długi czas, ponieważ był uciążliwy. Przedstawienia w teatrze Sun. Meyerhold wywołał kontrowersje, ponieważ były one często modernizowane klasyczne utwory, dla których wiele oskarżył go o nadużywanie klasyk. W latach 30-tych 20 wieku Vsevoloda Emilevicha występów coraz niechęć przywódców partyjnych, niektóre z nich zakazane innym etapie prób. W rezultacie, w 1938 roku, Meyerholda Teatr został zamknięty. Wyjaśnić zamknięcia faktu, że atmosfera i antyspołeczne obca sowieckiego stanowiska Spółki.\n„Konwencjonalna Teatr” Meyerholda\nTermin Sun. Meyerkhold „teatr warunkowy” oznacza przeciwwaga teatr realistyczny. Co jest przyczyną takiego określenia? Fakt, że teatr jest konwencjonalny w sobie, ponieważ wszystko, co dzieje się na scenie – nie jest to prawdziwe wydarzenie, performance, oraz w jaki sposób realistyczny to nie patrzeć, ale aktorzy i widzowie nie wierzy w to, co dzieje się na 100 procent. Po tym wszystkim, nie Desdemona Otello dusi naprawdę. Ale w tym samym czasie widz wczuwa się z bohaterami. Uwarunkowania – znak każdym teatrze.\nCentrum Meyerholda. Meyerholda (CIM) powstał w 1991 roku. Dziś to nie tylko scena teatralna, gdzie różne występy są pokazane, to także Instytut Teatru Współczesnego. Z Meyerhold Theater związanej wypadku. Meyerhold był reformatorem i eksperymentator. Teatr Centrum Meyerholda jego główny kierunek jest wybrany jako czas na poszukiwanie nowych rozwiązań twórczych. Wszystkie spektakle, które idą na scenie CIM, charakteryzujące się oryginalnością, są nowoczesne i interesujące.\nStrajki i sprzęt techniczny serwisu. Pokój tutaj – prawdziwy transformator, scena może być podnoszone i opuszczane, krzesła widz zrozumie.\nNie ma stałego trupa, choć produkowane wielu z własnym premierem. Zasadniczo są występy, które wprowadzają do Moskwy z całego świata. Trupy również tu pracować, nie mają własnych stron.\nPonadto budynek jest otwarty Szkoła CIM Masters' Teatralnej lidera”, gdzie dyrektorzy poprawić swoje umiejętności w Rosji, WNP i krajów bałtyckich.\nWidzowie, którzy są zainteresowani nowoczesnymi trendami w sztuce i docenić świeże spojrzenie na teatr, z zachwytem przyjmuję wszystkie produkcje, które można zobaczyć w CIM.\nRóżnorodność wykonań zawiera w swoim repertuarze teatru Meyerholda. Plakat do najbliższych kilku miesięcy, oferuje widzom następujące oświadczenie:\n„Dom pod stołem” ( „Toy Teatr”);\n„Opowieść o Siegfried i Brunhilda” (gatunek opowiadania);\n"Czternaście plus" ( "Study Teatr" St. Petersburg) i inne występy.\nPubliczność jest na lewo od jego wizyty do tego centrum różnorodne opinie. Zdecydowana większość z nich – dodatni. Widzowie wierzą budowy CIM jest bardzo łatwy w obsłudze i technicznie wyposażona sala znajduje się na 6 piętrze, ale nie ma windy, więc wstać nie ma trudności. Publiczność zauważyć, że Pracownicy Centrum są bardzo grzeczny i uprzejmy i podlega oferta dostępność foteli bliżej sceny. Również widzowie napisać, że pokój jest umieszczony bardzo wygodne. Na pierwszym miejscu, tam trochę wierszy jednocześnie od przodu do tyłu nie jest dobrym wchodzenie w którym to, co dzieje się na scenie widać doskonale z dowolnego miejsca. Jeśli chodzi o występy publiczność większość z nich oceniana jako udany i ciekawy, oryginalny. Najlepszym wskaźnikiem tego, co widzowie jak CIM, jest fakt, że sala jest zawsze pełna i trzeba kupić bilety z wyprzedzeniem, w przeciwnym razie nie ryzykować, aby dostać się na koncert.\nCentrum Sztuki Teatralnej „Dom Meyerholda” w Penza\nMeyerhold Teatr w mieście Penza powstała w 2003 roku. Wtedy Muzeum Sun. Meyerhold został przekształcony w centrum sztuki teatralnej „The House of Meyerholda.” Trupa rekrutowani wyłącznie przez mężczyzn, ponieważ warunki tego gatunku, wybranego teatru, były takie, że rzekome ciężkie ćwiczenia. Bardzo popularny w swoim regionie Meyerhold Theater. Plakat (Penza) oferuje widzom następujące oświadczenie:\n„Dziadek do orzechów” i inne występy.\nRecenzje Penza Teatru\nCi, którzy zdołali podziwiać występy „Domu Meyerholda,” doradza wszystkim, którzy nigdy nie było tam, należy odwiedzić teatr i odwiedzających miasto – za wszelką cenę umieścić go w planie programu kulturalnego. Widzowie bardzo podobne, że w sali teatralnej jest niewielka – tylko 50 osób, a ze względu na to sytuacja odwraca ciepły i przytulny. Ponadto, bilety są tanie, a występy są bardzo interesujące.\n330 shares 982 views\n691 shares 6441 views\n639 shares 7437 views\n384 shares 3980 views\nTeatr Dramatyczny (Tomsk): historia, repertuar, trupy\n843 shares 7103 views\n731 shares 5079 views\n208 shares 7306 views\n224 shares 7644 views\n583 shares 9007 views\n145 shares 6966 views\n211 shares 7751 views\n832 shares 7091 views\nAktorzy Teatru na Tagance. Znani aktorzy rosyjscy


Karma dla psów - strona 10 - Forum Szafa.pl\n06 maj 2014 - 16:02:37\nZnalazłam tani sklep internetowy z karmami. Jeśli Was zainteresuje to podaję linka - http://www.e-pazur.com/.\n10 maj 2014 - 19:26:53\nNajlepszą karmę można kupić na http://sklep.crazyworldpets.pl/19-dorosly. Wybierając, nie warto kierować się ceną, a przeczytać skład, wartości odżywcze itd. Dobra karma powinna mieć dużą zawartość mięsa i witaminy\n10 maj 2014 - 19:41:15\nnajlepsza to royal , oprócz tego jedzenie kasza okraszona z kawałkami wędliny lub mięsa. dobrze jest też kupić psu kość do gryzienia na trawienie i zęby. A ile twój pies ma ??\n10 maj 2014 - 19:43:24\nFirskas, chappi, pedigree to jeden szit, ale jakością psy się nie najedzą i lepiej kupić większą ilość tańszej karmy niż mniejszą droższej.\n10 maj 2014 - 19:45:32\nmoja Rocia też je tylko Chappi, nawet Pedigree nie chce wg ruszać.\n11 maj 2014 - 09:04:15\nSzkoda, że poprzednie wątki zostały pozamykane, bo z wątku o taniej karmie dla psów ze schroniska zrobił się kolejny wątek o karmieniu swoich psów.\nSerio, współczuję psom, które jadą całe życie na Chappi |:\nJa ostatnio swojej zmieniłam karmę z Bosha Light, który już jej bokiem wychodził na bezglutenową Markus-Mühle, którą wcina bardzo chętnie:\nMięso drobiowe suszone i zmielone 28%, mączka ryżowa pełnoziarnista z otwartego ziarna, pełnoziarnista mączka kukurydziana z otwartego ziarna, żwacze z dziczyzny 8%, ziarno ryżu, mączka z kości dziczyzny 5%, topinambur w formie mączki, mączka rybna 5%, buraczany miąsz suszony, olej lniany tłoczony na ziemno, olej rzepakowy tłoczony na zimno, mączka z żółtka 2%, borowina suszona, torf suszony, proszek owocowy 2% (w skład którego wchodzą: porzeczka, ananas, papaja, banany, wiśnia acerola, jabłka, gruszki, borówka czarna, mango, maliny), mieszanka z ziół suszona, olej z łososia, mączka z alg, yucca-Schidigera suszona i zmielona.\nDo tego dostałam próbki innej dość ciekawej, ale o wiele droższej karmy Markus-Muhle Black Angus Adult lub Senior, obie mają praktycznie taki sam skład:\nSuszone i mielone mięso wołowe Black Angus 17,3%, pełnoziarnisty brązowy ryż, suszone i mielone mięso z kaczki 9,7%, suszone i zmielone mięso z śledzia 6,6%, proso mielone, amarant zmielony, świeże zioła zielone, siemię lniane, mieszanka suszonych alg, tran ze śledzia, tłoczona na zimno mieszanka olei roślinnych, pulpa buraczana, żelatyna, suszony torf 2%, Yucca Schidigera suszona, nasiona kopru włoskiego, jagody, żóltko jaj, krzemionka 1,5%, ekstrakt z małży nowozelandzkiej Perna Canaliculus 1,5%, zielona gleba mineralna 1,5%, białko małży nowozelandzkiej Perna Canaliculus 1%\nI trzecia, jaką prawdopodobnie kupię po tej obecnej to Lupo Sensitive 24/10\nSuszone i zmielone mięso z kurczaka 33%, mąka ziemniaczana 32%, suszony i zmielony pasternak, pulpa buraczana, ostropest plamisty 5%, tłoczone na zimno oleje roślinne 5% (zawiera: olej lniany, olej rzepakowy, olej z nasion ogórecznika), sproszkowane algi, olej z łososia 2%, suszony wrzos 1,5%, suszona cykoria 1,5%, produkt z naturalnego lessu ‘Healing Earth’ 1%, suszona pokrzywa zwyczajna 1%, suszone liście mniszka lekarskiego 1%, juka ‘Yucca Schidigera’\nCiekawe karmy ma również Sam's Field - http://www.samsfield.com/ Jak na razie jedyne co wypróbowałyśmy to darmowe próbki i puszki mokrego jedzenia - 400g około 6,50zł w moim zoologu. Niestety torba 15kg karmy z łososiem kosztuje ok 200zł, ale jeśli kogoś stać, to spokojnie można się zainteresować.\nI nie, to nie jest reklama\n11 maj 2014 - 09:20:38\nhaha miałam jednego psa 12 lat,drugiego 13 i jadły całe życie suchą karmę chappi,pedigree czy jakąś supermarketową i nie chorowały w ogóle,więc nie piszcie tu,że pies który nie je karmy purina czy rolay czy co to tam jest będzie chorował i żył max 5 lat ;]\n11 maj 2014 - 09:26:54\nJa mojemu kupuję royal canin na allegro. Mam golden retrievera. Po niej ma błyszczącą sierść. Po zwykłej karmie napewno by tak nie wyglądał.\n11 maj 2014 - 09:31:47\nPURINA . Też mam pieska ze schroniska i polecili mi karmę firmy purina .\nPoza tym gotuję mu od czasu do czasu pierś z kurczaka z marchewką .\n11 maj 2014 - 09:33:16\n11 maj 2014 - 09:41:34\nWiecie co dziewczyny troche mnie to bawi, że kupujecie swoim psiakom takie drogie karmy twierdząc, że przez to długo pożyją.\nMiiałam/ mam 2 psy, kundle, całe życie na surowym miesie, resztkach z obiadów itd, ewntualnie jakaś tania karma za któą zrezta nie przepadają i powiem wam, że nigdy mi pies nie zachorował, jeden zdechł za starości, ale już miał kilkanaście lat, a drugi żyje i ma się dobrze,a suchej karmy nienawidzi. Drugi przykład psa mojej babci 12 letni owczarek i je tylko mieso, czasami jak nie ma dla niego kości czy coś i babcia daje mu karme to chodzi taki osowiały, smutny, bez energii. A mojego dziadka lat, rekordzista, 20 lat nigdy karmy na oczy nie widział więc nie przesadzajmy ;p\n11 maj 2014 - 09:52:47\nkupic, nasypac karme jst prosciej. to opcja dla leniwych.. badz zapracowanych. sama gotuje dla swoich psow, dla jednego od 9 lat, dla drugiego malego kundelka od 17\n11 maj 2014 - 10:10:03\nImo lepiej kupić psu karmę z dużą zawartością mięsa, niż gotować mięso z kaszą, chyba, że masz dostęp do dobrej jakości mięsa, a nie marketowego guwna, albo karmisz psa BARFem, to spoko. Gdybym nie miała co robić z pieniędzmi i wolnym czasem, to z całą pewnością przeszłabym z psem na BARF choćby z czystej ciekawości, niestety na dziś dzień zostaje mi dobra karma.\nDrugi przykład psa mojej babci 12 letni owczarek i je tylko mieso, czasami jak nie ma dla niego kości czy coś i babcia daje mu karme to chodzi taki osowiały, smutny, bez energii. A mojego dziadka lat, rekordzista, 20 lat nigdy karmy na oczy nie widział więc nie przesadzajmy ;p[/quote]\nDziwisz się? Mięso > karma, mówisz jakbyś Amerykę odkryła.\nPytanie tylko kto ma kundla, kto psa w typie, czystą rasę, a kto czystą i do tego delikatną rasę. Bo jak ktoś mi wywala tekstem, że jego Burek cztery pokolenia przeżył jedząc marketówkę i to jest jedyna słuszna metoda, a wszystkie inne są głupie śmieszne i be, to sam się powinien zastanowić nad tym co pieprzy.\nDla mnie pies jest członkiem rodziny i kompletnie nie obchodzi mnie to, że marketowy fast food mu smakuje, bo tak samo własnego dziecka nie pasłabym fast foodem tylko dlatego, że smaczny. Sama nie jadam byle czego i byle jak, więc i psu błota pod nos nie podetknę, choćby miało mnie to kosztować więcej niż byle marketówa.\n11 maj 2014 - 10:34:02\nPurina dog chow. Dobry skład i w dobrej cenie. Za 12 kg zapłacisz od 80 do 100 zł, czasami w tej cenie można dostać 15 kg (bo 3 są w gratisie). Ja na allegro zamawiam za niecałe 90 zł + przesyłka gratis.\nDodam, że pies jest padlinożercą, ale mimo to powinno dawać się mu dobrej jakości karmę, a nie żadne znane z supermarketu bo tam prawie mięsa nie ma, albo najgorszy syf. To tak jak by ludziom dać parówki z mięsa oddzielanego mechanicznie z małym procentem tego mięsa. Nie ma też sensu kupować bardzo drogich karm, a tym bardziej tych przeznaczonych dla specjalnych ras bo to ten sam skład co w tych tańszych, a płacisz za renomę. A dla tych co myślą, że trzeba karmić psa tylko samą karmą, to bzdura. Pies potrzebuje tzw. "padliny", jest mu to potrzebne do prawidłowej pracy jelit. Dlatego od czasu do czasu trzeba mu podawać suszone jelita krowy czy świni, albo np. łyżkę jogurta naturalnego do kamy dodać, albo ewentualnie takiej już lekko nieświeżej wędliny czy kiełbasy.\n11 maj 2014 - 10:34:27\nmój piesek od małego nie jadł karmy, taki wybredny był. Więc mu gotowaliśmy mięso z warzywami.


Kupując meble dobrze jest używać ze sklepów internetowych proponujących konkurencyjne ceny | Blackstonefood\nKupując meble dobrze jest używać ze sklepów internetowych proponujących konkurencyjne ceny\nUrządzając dom w meble czy artykuły dekoracyjne należy głównie skupić się na jakości wykonania oraz dobrania do całego wystroju. Dopiero w drugiej kolejności może się rozmyślać o cenie. Niestety nie każdy człowiek zdoła pozwolić sobie na taką swobodę w trakcie zakupów i wielokrotnie koszt decyduje o wybraniu mniej luksusowego towaru.\nSą niemniej jednak sposoby na to, by mieć w własnym mieszkaniu estetyczne umeblowanie nie wydając przy tym całego dostatku. Należą do nich szczególnie dyskonty meblowe oraz pchle targi, na jakich da się odnaleźć niesamowite zdobienia czy dekoracje za rzeczywiście niską opłatę.\nMeblując pomieszczenia w mieszkaniu większą część ludzi skupia się na najbardziej znanych centrach handlowych, jakie proponują najmodniejsze w konkretnym sezonie formy, oraz praktyczne pomysły przykładowo do małych pokoi. Są to na pewno doskonałe propozycje, jednak gdy pragniemy odnaleźć coś w niższej cenie dobrze jest sprawdzić kolekcje dyskontów meblowych.\nMożna wyszukać tam rzeczywiście ciekawe oferty, które są w dalszym ciągu popularne i przyciągają spojrzenia. Powinno się się tam skierować jeśli wyszukujemy kanapy – tutaj czy foteli, ponieważ z łatwością odnajdziemy schludny zestaw tego typu mebli wypoczynkowych. Co jest ważne to fakt, iż większą część sieci marketów w małym stopniu ogniskuje się na jakości, czego nie wolno powiedzieć o mniejszych sklepach. Innym, równie zasadnym wyjściem w czasie wyszukiwania artykułów wyposażenia domu są sklepy internetowe.\nProponują one korzystne ceny i moc promocji przykładowo dotyczących dowozu zamówienia czy rabatów przy większych zakupach. Dla osób nabywających meble sklep internetowy może być najwygodniejszym rozwiązaniem, albowiem bez wychodzenia z mieszkania potrafią przejrzeć setki propozycji – www. Jest to także o tyle wygodne, że artykuły pogrupowane są w kategorie i bezproblemowo odnajdziemy te w niższych cenach, albo z konkretnego tworzywa.\nDodatkowo, wiele tego rodzaju sklepów udostępnia usługę wizualizacji pokoju z wyłowionymi przez nas meblami. Dzięki temu, zdołamy od razu zorientować się, czy nasz wybór okaże się właściwy, a wystój pokoju taki jak chcieliśmy.\nW licznych przypadkach ogromnym uproszczeniem jest używanie z ofert marketów internetowych, jakie posiadają tak samo atrakcyjne ceny jak i porządne towary. W przypadku mebli zdaje egzamin to nad wyraz poprawnie i wiele ludzi w ten sposób urządza wnętrza swoich mieszkań. Meblościanki, kanapy, krzesła czy stoliki – wszystko to da się zdobyć niezmiernie w krótkim czasie i bez wychodzenia z mieszkania.


Konta bankowe - czy opłaca się mieć ich więcej - kalkulator.pl\nKonto bankowe w dzisiejszych czasach wydaje się być wymogiem codzienności. Jednak nie należy ograniczać się tylko do jednego rachunku. Nie ma żadnych ograniczeń związanych z liczbą posiadanych kont, a mając ich kilka można całkiem sporo na tym skorzystać.\nGłówną korzyścią związaną z założeniem dodatkowego konta jest bezpieczeństwo. Niejednokrotnie zdarza się jakaś ?przerwa techniczna? w działaniu bankowości elektronicznej czy awaria bankomatów. Możemy też paść ofiarą kradzież karty i nie zastrzegając jej na czas stracić zgromadzone tam środki. Gdy już dojdzie do takiej sytuacji, to warto mieć wtedy w zanadrzu dodatkowe konto, na którym będzie trochę ?zaskórniaków? . W razie potrzeby będziemy tam też mogli polecić wpłacać nasze wynagrodzenie. Nie musimy się wówczas obawiać, że zostaniemy pozbawieni kompletnie pieniędzy albo że nie wykonamy na czas ważnego przelewu.\nKażde konto do czegoś innego\nKolejnym argumentem jest zróżnicowana oferta. Każdy bank specjalizuje się w czymś innym. W jednej placówce stawia się na wygodę klientów: łatwość w wypłacie środków, szeroka sieć placówek, brak opłat za prowadzenie rachunku oraz za korzystanie z bankomatów itd. W innym natomiast oprocentowanie może być wyjątkowo kuszące. Trzeci z kolei ma szereg udogodnień dla przedsiębiorców.\nW takiej sytuacji najlepiej podzielić swoje pieniądze na te, które będą potrzebne na bieżące wydatki i te na ?czarną godzinę?. Na trzecim trzymajmy środki związane z naszą działalnością gospodarczą (jeśli taką prowadzimy). Tym sposobem mamy dwa prywatne konta: na jednym są pieniądze na życie; na drugim oszczędności. Otrzymujemy dwie karty, dwa pin i dwa hasła do bankowości elektronicznej. Nawet jeżeli prowadzenie jednego z rachunków wiąże się z jakimiś opłatami, to jest to zrekompensowane poprzez wspomniane bezpieczeństwo oraz korzyści z wyższego oprocentowania na dodatkowym koncie. Trzeci rachunek ? firmowy ? to już przede wszystkim profity dla naszego przedsiębiorstwa.\nJednakże czy warto posiadać więcej kont? Nie kilka, ale nawet kilkanaście? W niektórych sytuacjach, tak. Ma to związek z promocjami i specjalnymi ofertami banków. Praktycznie każda z tych instytucji przygotowuje dla swoich klientów pełen pakiet najróżniejszych rabatów, zwrotów kosztów zakupów lub pieniądze za założenie konta. Tym samym zawsze należy dokładnie sprawdzić ofertę banku. Jeżeli spełniamy warunki, by skorzystać z ich atrakcyjnej promocji, to zakładamy konto. Jeżeli jest ono nam potrzebne, to je zostawiamy. Jeżeli nie, likwidujemy po jakimś czasie i tak w kółko.\nDziałanie takim systemem może nam przynieść nawet kilkuset złotowy dochód, jednak wiąże się z dodatkowymi niedogodnościami. Trzeba przede wszystkim poświęcić trochę czasu na przeglądnięcie aktualnych propozycji. Gdy założymy już te kilkanaście kont wypadałoby zapamiętać do nich wszystkie hasła i loginy, a potem zamknąć te rachunki, które są nam niepotrzebne lub generują koszty związane z ich prowadzeniem. Oczywiście, korzystanie też z wspomnianych przywilejów kiedyś się skończy. W pewnym momencie przestaniemy być nowymi klientami dla każdego banku, ale jeżeli mamy możliwości i chęci, to nic nie stoi na przeszkodzie pobawić się w zakładanie wielu kont.\nKoniec końców i tak warto pozostać z dwoma-trzema rachunkami bankowymi, z których każdy będzie spełniał inną rolę, np. oszczędnościową, transakcyjną czy do zakupów bezgotówkowych. Jeżeli dobierzemy odpowiednią ofertę, zwracając także uwagę na koszty prowadzenia, to posiadanie takiej ilości kont nie powinno być dla nas obciążeniem, a korzyści odczujemy sami.\nTags: konta oszczędnościowe, konto osobiste\nNastępny wpisJak oszczędzać?\nPrzelew weryfikacyjny – o czym warto wiedzieć


Mariusz Czykier 17.05.2018 19:57\nIrlandczyk Sam Bennett (BORA-hansgrohe) wygrał 12. etap wyścigu Giro d'Italia, wiodący z Osimo do Imoli. W rozgrywanym w rzęsistym deszczu finiszu na torze Formuły 1 zaimponował godnym wyścigowego bolidu przyspieszeniem i pokonał Danny'ego Van Poppela (Lotto NL Jumbo) i Niccolo Bonifacio (Bahrain-Merida).\nGiro d'Italia LaPresse - D'Alberto / Ferrari / Paolone / Alpozzi\n214-kilometrowy i niemal zupełnie płaski, wiodący wybrzeżem Adriatyku etap, przez długi czas prowadziła zawiązana po 20. kilometrze trasy ucieczka, w której znalazło się czterech Włochów: Marco Frapporti (Androni-Sidermec), Mirco Maestri i Manuel Senni (Bardiani CSF), Jacopo Mosca oraz albański kolarz Eugert Zhupa (Willier-Trestina). Peleton tradycyjnie kontrolował sytuację, pozwalając uciekinierom na wypracowanie najwyżej 4-minutowej przewagi, którą na kilkadziesiąt kilometrów przed metą zaczął powoli niwelować.\nSytuację w stawce gwałtownie zmieniła pogoda. Gdy z nieba lunął deszcz i powiał mocniejszy wiatr, peleton niespodziewanie rozerwał się na dwie części. Gdy kolarze BORA-hansgrohe zorientowali się, że z tyłu został Elia Viviani (Quick-Step), mający z pewnością spory apetyt na wygranie po raz trzeci finałowego sprintu, oraz zajmujący piąte miejsce w klasyfikacji generalnej Richard Carapaz (Movistar), czoło peletonu gwałtownie przyspieszyło. Carapaz zdołał jednak szybko przeskoczyć do prowadzącej grupy, ale Viviani postanowił nie marnować sił, których prawdopodobnie i tak zabrakłoby mu na finiszu. Odpuścił więc pogoń, pozostawiając finisz do rozegrania innym sprinterom.\nTrudne warunki pogodowe część kolarzy postanowiła wykorzystać do prób ataków. Najpierw na około 20 kilometrów przed metą do przodu wyrwał się Tim Wellens (Lotto-Soudal). Gdy wiadomym się stało, że atak Holendra nie ma szans powodzenia, swoich sił spróbowali Zdenek Stybar (Quick-Step) i Sergio Henao (Sky). Kontrataku spróbowali też Matei Mohoric (Bahrain-Merida) i Rohan Dennis (BMC), a chwilę później Diego Ulissi (UAE Team Emirates) i Carlos Betancur (Movistar), który chwilę wcześniej pomagał Carapazowi dogonić główną grupę.\nOstatni kilometr na słynnym torze Autodromo Enzo e Dino Ferrari rozpoczęli Mohoric z Betancurem, mający kilkadziesiąt metrów przewagi nad peletonem. Wszystko wskazywało na to, że obaj są w stanie utrzymać swoje prowadzenie do mety, ale na niespełna 400 metrów przed kreską obaj zwolnili i zaczęli się na siebie oglądać. Wtedy zza ich pleców wyskoczył, imponując niewiarygodnym przyspieszeniem, Sam Bennett (BORA-hansgrohe). Z ogromną prędkością objechał prowadzącą dwójkę i wypracował sobie kilka metrów przewagi, której nie oddał aż do linii mety. Stał się tym sposobem trzecim, obok Vivianiego i Simona Yatesa kolarzem, mającym na swoim koncie dwa etapowe zwycięstwa w tegorocznym Giro.\nW czołówce klasyfikacji generalnej po dzisiejszym etapie nie zaszły żadne zmiany. W wyścigu prowadzi Simon Yates (Mitchelton-Scott), mający 47 sekund przewagi nad Tomem Dumoulinem (Sunweb) oraz 1'04" nad Thibautem Pinot (Groupama FDJ).


Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej / Kancelaria / Narodowa Rada Rozwoju / Aktualności / Rodzina jest kierunkiem polityki społecznej w Polsce\nRodzina jest kierunkiem polityki społecznej w Polsce\nPosiedzenie Narodowej Rady Rozwoju z udziałem Prezydenta RP (fot. Krzysztof Sitkowski / KPRP) (1 / 4)\nPosiedzenie Narodowej Rady Rozwoju z udziałem Prezydenta RP (fot. Krzysztof Sitkowski / KPRP) Posiedzenie Narodowej Rady Rozwoju z udziałem Prezydenta RP (fot. Krzysztof Sitkowski / KPRP) Posiedzenie Narodowej Rady Rozwoju z udziałem Prezydenta RP (fot. Krzysztof Sitkowski / KPRP) Posiedzenie Narodowej Rady Rozwoju z udziałem Prezydenta RP (fot. Krzysztof Sitkowski / KPRP)\nGeneza aktualnej polityki społecznej\nPo 1989 roku ład instytucjonalny sfery społecznej został wielokrotnie zmodyfikowany. Najważniejsze były trzy projekty reformatorskie. W pierwszych latach transformacji ustrojowej (początek lat 90. XX w.) zmiany w sferze społecznej, podporządkowywano reformom ekonomicznym. Z kolei w latach 1999-2000, wdrożone zostały cztery reformy społeczne: administracji publicznej, ubezpieczeń społecznych, ochrony zdrowia i edukacji, zabrakło jednak spójności programowej i po wdrożeniu zmian ujawniły się tendencje „odśrodkowe”.\nW okresie okołoakcesyjnym (2003-2005) podjęto działania dostosowujące polską politykę społeczną do priorytetów i standardów unijnych, zwłaszcza w zakresie przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu i bezrobociu. Przez ostatnią dekadę działania państwa w sferze społecznej były raczej rozproszone; żadna z tzw. ofensyw legislacyjnych nie zaowocowała kompleksowym programem reformatorskim.\nOcena obecnych działań prospołecznych.\nNa wdrażany w 2016 roku Program 500+ warto spojrzeć jak na zwiastun czwartej fali reform społecznych, oznaczającej prorodzinny zwrot w polityce społecznej. Program ten stanowi potwierdzenie trafności wcześniej już wprowadzonych prorodzinnych rozwiązań, takich jak: świadczenie becikowe, ulgi na dzieci w podatku PIT, wydłużenie urlopów rodzicielskich czy Karta Dużej Rodziny.\nProgram 500+ spotkał się z poparciem społecznym i jako taki może służyć katalizowaniu kolejnych podobnie ukierunkowanych działań państwa, takich jak projektowane programy: demograficzny czy mieszkaniowy. Aby to zrobić, najpierw należałoby jednak poddać pogłębionej ocenie funkcjonowanie systemu zabezpieczenia społecznego z wkomponowanym w jego strukturę nowym świadczeniem społecznym z tytułu wychowywania dzieci.\nPrzebieg debaty i rekomendacje\nTo zadanie ocenne zostało podjęte w ramach debaty w Narodowej Radzie Rozwoju. Jej uczestnicy starali się odpowiedzieć na pytania: Czy system zabezpieczenia społecznego w swym obecnym kształcie zapewnia obywatelom bezpieczeństwo socjalne? Jak lepiej wykorzystać w działaniach społecznych potencjał sektora obywatelskiego? Jak skuteczniej wykorzystywać środki unijne na rozwój sfery społecznej? Debatę prowadził dr hab. Marek Rymsza, koordynator Sekcji Polityka Społeczna, Rodzina NRR.\nProf. Piotr Błędowski z SGH podkreślił, że należy odpolitycznić sferę polityki społecznej państwa; można w tym obszarze przyjąć szeroki kompromis ogólnonarodowy. Prof. Gertruda Uścińska – prezes ZUS, zaznaczyła, że punktem odniesienia dla oceny funkcjonowania systemu zabezpieczenia społecznego, powinny być normy minimalne odnośnie gwarancji bezpieczeństwa socjalnego zawarte w Konwencji nr 102 Międzynarodowej Organizacji Pracy. Poseł Józefa Hrynkiewicz wskazała, że dobre funkcjonowanie systemu zabezpieczenia społecznego przyczynia się do wzrostu gospodarczego. Poseł Władysław Kosiniak-Kamysz podkreślił zaś znaczenie ciągłości w polityce społecznej, w perspektywie przekraczającej kadencje parlamentarne, a także znaczenie współpracy na linii władza państwowa – samorządy terytorialne – organizacje społeczne.\nW dyskusji uwypuklono wagę programów adresowanych do konkretnych grup ludności, a zwłaszcza programów wspierania i aktywizacji osób niepełnosprawnych (prof. Irena Lipowicz z UKSW, dr Irena Wóycicka) oraz osób starszych (poseł Władysław Kosiniak-Kamysz, Sylwia Spurek – Zastępca RPO). Wskazano, że bezpieczeństwo socjalne zapewnia też ochrona zdrowia (poseł Józefa Hrynkiewicz, prof. Irena Lipowicz, prof. Piotr Czauderna z NRR). Wskazywano na daleko idące skutki decyzji o wysokości wieku emerytalnego (prof. Piotr Błędowski, Wiesława Taranowska – wiceprzewodnicząca OPZZ, poseł Jan Mosiński i inni). Zaprezentowano przy tym różne zdania co do optymalnej wysokości tego wieku i zasad naliczania emerytury.\nW debacie wskazano na rolę podmiotów trzeciego sektora: stowarzyszeń, fundacji i społecznych podmiotów kościelnych w świadczeniu usług społecznych. Zdaniem prof. Ewy Leś z NRR organizacje te mają też zdolność budowania kapitału społecznego - znacznie większą niż instytucje publiczne i rynkowe. Wojciech Kaczmarczyk,\nPełnomocnik Rządu ds. społeczeństwa obywatelskiego zaznaczył, że wykorzystanie potencjału sektora społecznego jest jednym z celów przygotowywanego rządowego programu rozwoju społeczeństwa obywatelskiego. Joanna Krupska, prezes Stowarzyszenia Dużych Rodzin Trzy Plus uwypukliła wpływ aktywności organizacji rodzinnych na dokonujący się prorodzinny zwrot w polityce społecznej państwa. Z kolei prof. Barbara Kromolicka z Uniwersytetu Szczecińskiego wskazała na potrzebę rozwoju wolontariatu.\nCezary Miżejewski – Prezes WRZOS omówił unijne programy operacyjne jako ważny, ale tylko częściowo wykorzystywany instrument programujący politykę społeczną w stronę inwestycji społecznych. Jerzy Kwieciński – Sekretarz Stanu w Ministerstwie Rozwoju zaznaczył, że środki te warto wykorzystywać na komplementarny i aktywny rozwój społeczny. Prof. Mirosław Grewiński z Polskiego Towarzystwa Polityki Społecznej uznał, że już teraz trzeba myśleć o projektowaniu polityki społecznej po zakończeniu wydatkowania środków unijnych w ramach obecnej unijnej perspektywy finansowej, aby nie zaprzepaścić dokonywanych inwestycji.\nWażne dla przebiegu dyskusji były dwa wystąpienia Prezydenta RP: otwierające i podsumowujące debatę. Prezydent Andrzej Duda wskazał, że ćwierćwiecze przemian zbyt mocno było oparte na liberalnej wizji ładu zbiorowego, kosztem solidarności. Jego zdaniem nadszedł czas na inwestycje w rodzinę. Dlatego na rodzinę należy ukierunkować działania rządu. Patrząc na rodzinę, obejmujemy także wszystkie sprawy niepełnosprawnych i starszych. Najbardziej prorodzinnym i prodemograficznym programem jest Program 500+, który stanowi przełom i wymaga kontynuacji. Zdaniem Prezydenta RP kobiety mają i będą miały możliwość podejmowania decyzji, czy zrezygnować z pracy zawodowej, czy też podjąć się opieki nad dziećmi, co również jest ich ciężką pracą, ponieważ zajmują się domem oraz poświęcają więcej troski swoim najbliższym. Prezydent podkreślił, że jest zdziwiony atakami na ten program.\nWedług Andrzeja Dudy nadszedł też czas na politykę społeczną traktowaną jako polityka inwestycji społecznych i w tym kontekście warto analizować wykorzystywanie funduszy unijnych. W podsumowaniu dyskusji Prezydent RP odniósł się do kwestii obniżenia wieku emerytalnego. Prezydencka inicjatywa przywracająca niższy wiek emerytalny – 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn znajduje się obecnie w Sejmie, jednakże prezydent oznajmił, że jest otwarty na nowe propozycje zarówno rządu, jak i posłów do wspólnego rozpoznania. Podkreślił, że obniżenie wieku emerytalnego, było jednym z jego zobowiązań wyborczych i chciałby, aby zostało ono zrealizowane. Zobacz także: "Państwo może oddziaływać na prywatny i publiczny sektor rynku pracy"\nObrady podsumowała także Elżbieta Rafalska, Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. W pierwszej kolejności odniosła się do programu 500+, który w jej opinii jest dużą inwestycją, aczkolwiek uzasadnioną ze względu na ogromną rolę rodziny, ale również w obliczu przemian demograficznych. Podkreśliła, że to pierwszy program, którego beneficjentem w tak dużym stopniu są rodziny mieszkające na terenach wiejskich – korzystają one z ok. 50% wydatkowanych środków. Minister wspomniała o wielu różnych aspektach polityki społecznej, o których dyskutowano na spotkaniu i które będą przedmiotem prac ministerstwa. Przede wszystkim zaznaczyła, że niezbędne jest obudowanie programu 500+ dodatkowymi działaniami, tak aby powstał kompleksowy system pomocy dla rodzin. Ponadto podkreśliła konieczność podjęcia działań między innymi w zakresie wsparcia opiekunów osób niepełnosprawnych, organizacji systemu opieki dla seniorów czy też lepszej redystrybucji środków pomocowych w różnych rejonach kraju.\nWszystkie trzy podjęte na debacie tematy będą kontynuowane w ramach prac Sekcji Polityki Społecznej i Rodziny Narodowej Rady Rozwoju.


← Jak uzyskać samochód zastępczy z oc sprawcy w Szczecinie\nKiedy przydaje się ubezpieczenie NWW →\nJedną z najciekawszych form spędzania wolnego czasu jest uprawianie sportu. Trzeba jednak liczyć się z tym, że może to prowadzić do różnego rodzaju kontuzjami i wypadkami. Leczenie i rehabilitacja mogą dużo kosztować, zwłaszcza podczas pobytu za granicą. Jak ustrzec się przed drenażem portfela, a nawet popadnięciem w długi?\nKoszty związane z leczeniem takich zdarzeń można pokryć z ubezpieczenia. Nie wszystkie oferty zapewniają jednak pokrywanie szkód, które wynikły na skutek amatorskiego uprawiania sportu. Opcją idealną będzie wybrania ubezpieczenia specjalnie przygotowanego dla osób uprawiających sport. W ofercie multiagencji www.TanieUbezpieczenia.com.pl znajduje się kompleksowa ochrona, która zabezpiecza zarówno sportowca, jak i jego sprzęt. Możemy zdecydować się na ubezpieczenie, które pokryje leczenie do sumy 20 lub 40 tysięcy euro.\nW ramach ubezpieczenia otrzymujemy również finansowanie wymaganych i zalecanych badań, zabiegów, operacji i hospitalizację, leczenie ambulatoryjne, podczas którego wykonywane będą zabiegi, analizy. Pokryte zostaną koszty wizyt lekarskich, koszty przedwczesnego porodu, który nastąpił nie później niż w 32 tygodniu ciąży, leczenie stomatologiczne w przypadku nagłych stanów zapalnych lub konieczności pomocy medycznej wskutek urazu doznanego w wyniku nieszczęśliwego wypadku, a w uzasadnionych przypadkach – komora dekompresyjna.\nUbezpieczenie obejmuje również szkody, jakie wyrządziliśmy innym osobom w trakcie uprawiania sportów jakim jest narciarstwo, snowboard i windsurfing. Takie koszty mogą być bardzo wysokie, szczególnie gdy w wypadku ucierpi kilka osób.\nDzięki temu, że sportowiec zdecyduje się na wykupienie takiego ubezpieczenia, otrzyma komfort zajmowania się ulubioną dyscypliną, bez konieczności zastanawiania się co chwilę, ile mogą kosztować konsekwencje ryzykownych decyzji. Osoby, które uprawiają sport także poza granicami kraju i często wyjeżdżają, powinny wybrać pełną ochronę na okres 90, 180 lub 360 dni z ubezpieczeniem Sport&Fun w Multiagencji www.TanieUbezpieczenia.com.pl.\nKażdy pakiet ubezpieczenia można rozszerzyć. Warto pomyśleć o takich dodatkach, jak „Komfortowa kieszeń” na wypadek kradzieży drobnych rzeczy osobistych, np. telefonu komórkowego, portfela, kluczy oraz dokumentów, ubezpieczenie mieszkania lub domu na czas podróży zagranicznej, ubezpieczenie artroskopii i rehabilitacji, ubezpieczenie psów i kotów podczas podróży zagranicznej czy car assistance na okoliczność awarii samochodu, którym podróżujemy. Przydatne może okazać się również family assistance, które zapewnia pomoc bliskim, którzy pozostali w domu. Otrzymują oni . wizytę lekarza lub pielęgniarki, pomoc specjalistów (elektryka, hydraulika), naprawę sprzętu AGD lub RTV.


Jak naprawić skrzypiące drzwi? | Domup\nSkrzypiące drzwi mogą być bardzo irytujące dla domowników. Niewłaściwe naoliwienie zawiasów może być denerwujące zwłaszcza w nocy. Oczywiście nie trzeba zaraz pomocy fachowca, aby sobie z tym poradzić. Niektóre sposoby to proste domowe triki, które warto wypróbować. Przedstawiamy kilka spośród nich.\nSmarowanie drzwi z podnoszeniem\nOczywiście najbardziej właściwym działaniem będzie smarowanie zawiasów drzwi. Podczas produkcji newralgiczne części pokryto smarem, który z czasem wyschnie lub straci swoje właściwości np. pod wpływem kurzu. Skrzypienie jest niczym innym jak tylko efektem powstałym w wyniku tarcia. Najbardziej odpowiednim działaniem będzie zdjęcie skrzydła drzwiowego z zawiasów poprzez jego uniesienie w delikatny sposób. Do smarowania można użyć kupionego wcześniej oleju silnikowego lub wazeliny technicznej. Smar wprowadzamy do szczeliny powstałej po zdjęciu skrzydła drzwiowego. Następnie trzeba usunąć jego nadmiar. Drzwi wkładamy w zawiasy, dokonując jednocześnie kilku ruchów takie jak przy otwieraniu i zamykaniu, po to, aby smar się równomiernie rozprowadził.\nSmarowanie drzwi bez podnoszenia\nProblem skrzypiących drzwi można też rozwiązać bez kłopotliwego unoszenia skrzydła drzwi. Trzeba się jednak wówczas nastawić na zakup preparatu, który miałby zdolność głębokiej penetracji. Odpowiednią substancję można nabyć w markecie budowlanym lub specjalistycznym sklepie. Ważne też, aby była wyposażona w przyrząd do nakładania smaru w trudnodostępne miejsca.\nJak poradzić sobie ze skrzypiącymi zawiasami? Wypróbuj mydło!\nNiejednokrotnie zdarza się, że wilgotne mydło okazuje się zbyt śliskie i wymyka nam się z rąk na podłogę. Potem trudno je podnieść – wszystko przez właściwości. Stąd też mydło będzie pomocne w zmaganiach ze skrzypiącymi zawiasami w drzwiach. Wystarczy nasmarować zawiasy odrobiną mydła i po kłopocie. Warto jednak unikać takich mydeł, które zawierają glicerynę; może powodować rdzę, co prowadzi do zniszczenia zawiasów.\nOdpowiednie podejście do skrzypiących drzwi powinno być pomysłowe i oparte na praktycznym myśleniu. Jeśli więc problemem jest brak smarowania i zbyt duże tarcie, które wywołuje nieprzyjemne skrzypienie, to odpowiednim remedium może być zastosowanie czegoś śliskiego i dodatkowo lepkiego – nie tylko wspomnianego już mydła. Warto wziąć pod uwagę produkty jadalne, które znajdziemy w naszej kuchni – np. oliwa z oliwek. Jest śliska, jednocześnie zaś na tyle rzadka, że powinna stosunkowo sprawnie wpłynąć do zawiasów. Jeśli nie posiadamy niewielkiego pędzelka, to nic nie szkodzi – wystarczy szczoteczka do zębów, żeby nasmarować drzwi.\nDo nasmarowania zawiasów można zastosować także wosk. Świeca parafinowa świetnie się sprawdza również do metalowego suwaka w kurtce, jeśli mamy problem z jego odpinaniem i zapinaniem. Jest to powszechnie znanym sposób, który sprawdzi się też w przypadku skrzypiących drzwi.\nCo jeszcze powoduje skrzypienie drzwi?\nJedną z ważnych przyczyn, które decydują o skrzypieniu drzwi, są błędy popełnione przy malowaniu skrzydła drzwiowego. Prawidłowy sposób nakładania farby na takie przedmioty zakłada omijanie zawiasów, co nie zawsze jest przestrzegane. Problem pojawia się po zaschnięciu farby, która z czasem doprowadza do osłabienia pracy zawiasów i powstania rdzy. Wyeliminowanie problemu wymaga usunięcia farby i rdzawego nalotu jeszcze przed posmarowaniem odpowiednią substancją.\nPoprzedni artykuł Jak pozbyć się muszek owocówek?\nNastępny artykuł Naturalne nawozy do warzyw - TOP 5


8,24 (147 ocen\ti\t15 opinii) Zobacz oceny\nW tej książce wszystko jest piękne. Piękne jest wydanie, które sprawia, że trzymanie jej w ręku jest czystą przyjemnością . Piękne są reprodukcje obrazów. Piękne są słowa, jakimi autor opisuje kolejne dzieła sztuki, łącząc pasję literacką z uwielbieniem dla malarstwa. Waldemar Łysiak zabiera nas w podróż po świecie malarstwa iluzjonistycznego, stając się przewodnikiem, nauczycielem i wyrocznią w jednej osobie. Tutaj nie ma miejsca na polemikę z autorem, bo Łysiak nawet przez chwilę nie próbuje być obiektywny. Wręcz przeciwnie, sięgając po tą książkę kupujemy bilet do muzeum, w którym autor sam decyduje, jakich mistrzów zaprezentować i które obrazy pokazać, a jedynym kryterium doboru jest jego subiektywne zdanie. Może sobie na to pozwolić, ponieważ znajomość tematu idzie u niego w parze z ogromną erudycją. Książka ta nie jest encyklopedią, ani historią malarstwa, lecz zbiorem esejów, opisujących najważniejsze dla autora obrazy oraz sylwetki ich twórców. Jeżeli celem, jaki postawił sobie autor było przybliżenie laikom spuścizny malarskiej białego człowieka, w lekkiej i przystępnej formie, bez silenia się na pseudonaukowe wywody akademików, to trzeba przyznać, że został on osiągnięty. Po lekturze tej książki czytelnik ma ochotę zafundować sobie wizytę w najważniejszych galeriach świata, ubolewając tylko nad faktem, że nie ma ich w Polsce. Na rynku dostępne jest drugie wydanie "Malarstwa Białego Człowieka", wzbogacone o dodatkowe ilustracje, nowe tomy i nieco przeredagowane. Z przedmowy do tomu pierwszego zniknęło wyznanie autora, że za każdym razem, kiedy widzi piękny obraz, to „mu staje”. Cóż, może wydawca zdecydował się poszerzyć swój target o dzieci i młodzież. A może po prostu Łysiak się zestarzał. Niezależnie od wszystkiego jestem przekonany, że "Malarstwo Białego Człowieka" się nie zestarzeje i przetrwa próbę czasu, ucząc kolejne pokolenia wrażliwości na piękno.


Link do komentarza\t wtorek, 30 października 2018 15:12\tnapisane przez\tDo Rady\nTo wielka tragedia. Powinna być nadzwyczajna sesja rady miejskiej. Po to są radni.\nLink do komentarza\t wtorek, 30 października 2018 15:10\tnapisane przez\tLeszek\nDajcie nazwisko tej kur***. Może ktoś ją zna. Mam nadzieję, że prokuratura z urzędu zaplanuje jej dalsze życie!\nLink do komentarza\t wtorek, 30 października 2018 15:09\tnapisane przez\tKontrol natychmiast\nMops podlega prezydentowi i radnym. Kiedy kontrolę? Tu powinna być kontrol Z Ministerstwa, Wojewody i NIK\n16:39Zapraszamy na koncert Stanisławy Celińskiej\n15:03Wyróżnienia i medale dla zasłużonych\n13:11Świąteczny weekend na drogach: wypadki i kolizje\n12:44Powidz zyska centrum edukacyjno-rehabilitacyjne i odnowiony rynek\n11:54MOK i ul. Rzeźnicka z dofinansowaniem na rewitalizację\n10:21Utrudnienia w ruchu w odpustowy weekend\n09:57Program „Czyste Powietrze” - spotkanie dla mieszkańców\n08:44Mobilny punkt wydawania kart EKUZ ponownie w Starostwie\n07:52II Bieg Przełajowy na Dalkach już w sobotę\nCo z ocenami maturzystów? „Wierzę, że nauczyciele nie skrzywdzą uczniów” 27 komentarze\n„Kolorowe” zasady przyjmowania pacjentów na SOR 21 komentarze


Henry No Hurry zagra w Pawilonie! - Biuro Informacji i Promocji - Gorlice - Urząd Miejski w Gorlicach\nPiątek, 22 lutego 2019\twyświetleń: 208\nDopiero co dziękowaliśmy Wam za dużą frekwencję w Pawilonie Historii Miasta podczas spotkania z Piotrem Śliwińskim, a już dziś mamy dla Was kolejną dobrą nowinę – powraca Alternatywny Pawilon. Już w przyszłym miesiącu 13.03 (środa) zagra dla Was Henry No Hurry! Wstęp wolny - serdecznie zapraszamy.\nHenry gra melodie z pogranicza gatunków singer-songwriter oraz indie-folk. Zarówno te znane z twórczości Letters From Silence czy Henry David’s GUN, jak również utwory autorskie oraz własne interpretacje kompozycji innych artystów.\nProjekt na poły muzyczny, na poły podróżniczy i po trosze pisarski. Ten obwoźny zakład koncertowy odwiedzający z założenia miejsca małe, kameralne, ruszył w trasę na początku 2017 roku i do dzisiaj odwiedził... ponad 80 miejsc w kilku krajach (Niemcy, Ukraina, Szwajcaria i inne).\nHenry No Hurry zagrał też trasę po schroniskach górskich, trasę po prywatnych mieszkaniach a nawet wystąpił na kilku festiwalach z OFF Festivalem czy Łódź Songwriters Festiwal na czele.


JAKOŚĆ WYKONANIA, KTÓREJ MOŻNA ZAUFAĆ DOSKONAŁA EFEKTYWNOŚĆ KOSZTOWA W CAŁYM OKRESIE EKSPLOATACJI\nZapraszamy do poznania naszej zróżnicowanej gamy wydajnych, ekologicznych i niezawodnych technologii, które można skutecznie wykorzystywać do bardzo wielu zastosowań.\nPoniżej wyszczególniono główne gamy modelowe każdej grupy produktów. Różne rozwiązania opcjonalne dostępne dla poszczególnych rozwiązań oraz różnorodność każdej gamy produktów sprawiają, że bez względu na wybrany model nasz produkt z pewnością spełni wymagania klienta.\nSzeroka zabudowa Olympus\nSzeroka zabudowa Olympus o szerokości 2,5 m dostępna jest z pojemnościami 13-27 m³ i kompresją do 7:1. Odporna na zużycie i sprawdzona konstrukcja\nWąska zabudowa Olympus\nWąska zabudowa Olympus o szerokości 2,2 m dostępna jest z pojemnościami 10-19 m³ i kompresją do 7:1. Charakteryzuje się wysoką trwałością i uznaną wytrzymałością konstrukcji\nSzeroka zabudowa Olympus w wersji z powiększonym odwłokiem\nZe wszystkimi genami zabudów Olympus, model Mini jest idealnie dopasowany do warunków zbiórki w ciasnych miejscach i zastosowań pomocniczych. Pojemności od 6 do 8 m3\nDwukomorowa zabudowa Olympus TwinPack o szerokości 2,5 m dostępna jest z pojemnościami od 16 do 27 m³. Olympus TwinPack jest znany na całym świecie i dostępny jest także w wersji wąskiej 2,2 m\nDwukomorowa zabudowa Olympus TwinPack z dodatkową komorą, przeznaczona do równoczesnego zbierania trzech rodzajów odpadów\nOlympus z żurawiem\nSzeroka zabudowa Olympus z tylną płytą wsypową i żurawiem do zbiórki odpadów z pojemników podziemnych\nŚmieciarki satelitarne. Idealne do odbioru odpadów spod drzwi\nZabudowa z przednim załadunkiem o dużej pojemności z jednoosobową obsługą\nDo obsługi dużych pojemników o pojemności do 3200 litrów\nDo obsługi pojemników o pojemności od 60 do 2300 litrów\nDo obsługi pojemników o pojemności od 60 do 1100 litrów; wymienna skrzynia ładunkowa umożliwia oddzielenie zbiórek od przejazdów na wysypisko\nWysokowytrzymały wrzutnik pojemników komercyjnych\nZautomatyzowany wysokokrawędziowy wrzutnik dwusekcyjny\nZautomatyzowany niskokrawędziowy wrzutnik dwusekcyjny\nNiskokrawędziowy zautomatyzowany trójpodnośnikowy wrzutnik dwusekcyjny\nZautomatyzowany niskokrawędziowy wrzutnik do pojemników z odpadami\nRęcznie uruchamiany niskokrawędziowy wrzutnik do pojemników z odpadami\nUrządzenia myjące wodą zimną i gorącą\nGama urządzeń do wysokociśnieniowego mycia pojemników zimną i gorącą wodą, o rozpiętości rozmiarowej pozwalającej obsługiwać pojemniki 2- i 4-kołowe\neCollect jest pierwszym na świecie w pełni elektrycznym pojazdem do zbiórki odpadów produkowanym seryjnie. Nie emitując spalin, przyczynia się do zmniejszenia zanieczyszczenia powietrza i wychodzi naprzeciw trosce o ograniczenie zmian klimatycznych\nCopyright 2021 Terberg Matec Polska


Zaproszenie na Warsztaty rozwoju świadomości ciała 4-5.11.2006\nHome Historia artykułów Zaproszenie na Warsztaty rozwoju świadomości ciała 4-5.11.2006\nW weekend 4-5 listopada 2006 w klubie Aikido Tanren Dojo odbędzie się dwu dniowy warsztat poprowadzony przez Paula Lindena (6 dan Aikido Aikikai, 1 dan Karate) poświęcony świadomości ciała. Warsztat jest skierowany do osób zawodowo zajmujących się pomaganiem innym, psychoterapeutów, pracowników medycznych, nauczycieli pracy z ciałem, masażystów oraz osób uprawiających sztuki walki pracujących z ofiarami przemocy fizycznej. W ramach zajęć będą przyswajane techniki rozwijające świadomość ciała zaczerpnięte z treningu "Being In Movement ®" , które tworzą efektywne uzupełnienie tradycyjnych metod pracy.\nSobota 4.11 oraz Niedziela 5.11: od 9 do 18 z przerwą na obiad,\nWarsztat będzie poprowadzony w języku angielskim.\nKOSZT UCZESTNICTWA - 400zł\nWpłatę zaliczki w wysokości 100zł należy dokonać do 20.10.2006 na konto:\n98 1140 2004 0000 3902 3278 9428\nTytułem: IMIE NAZWISKO - warsztat BIM\nresztę opłaty należy uregulować w sobote 4.11 przed rozpoczęciem warsztatu.\nOsoby zainteresowane uczestnictwem w warsztacie proszone są o zapoznanie się z poniższymi materiałąmi:\nReach Out: Body Awareness Training for Peacemaking—Five Easy Lessons,\nBeing In Movement ®.\nPaul Linden jest specjalistą w dziedzinie pracy z ciałem, twórcą metody treningowej Being In Movement oraz współzałożycielem Centrum Nauk Ruchu w Columbus (Columbus Center for Movement Studies). Posiada doktorat z Wychowania Fizycznego, szósty stopień mistrzowski w Aikido, pierwszy stopień mistrzowski w Karate, jest również instruktorem Metody Feldenkraisa pracy z ciałem. Ma bogate doświadczenie w pracy z oraz nauczania ludzi takich jak: sportowcy, muzycy, kobiety w ciąży, ofiarami przemocy w dzieciństwie oraz dziećmi z zaburzeniami uwagi. Jest autorem kilku książek, miedzy innymi:\n"Comfort at Your Computer: Body Awareness Training for Pain-Free Computer Use" (dostępnej w EMPiKu ) ,\n"Winning is Healing: Body Awareness and Empowerment for Abuse Survivors" ,\n"Felling Aikido: Body Awareness Training as a Foundation for Aikido Practice" ,\n"Teaching Children Embodied Peacemaking: Body Awareness, Self-Regulation and Conflict Resolution" .


Różne oblicza układów dynamicznych | Życie Uczelni\nŻycie Uczelni nr 151\nMiędzynarodowa konferencja Dynamical Systems – Theory and Applications odbyła się po raz 15. Zgromadziła ponad 200 uczestników, wśród których goście zagraniczni z 40 krajów stanowili 65 proc.\nOrganizatorem tej cyklicznej, zainaugurowanej w 1992 roku imprezy naukowej, była Katedra Automatyki, Biomechaniki i Mechatroniki PŁ kierowana przez prof. Jana Awrejcewicza.\nDo Łodzi przyjechali wielokrotni uczestnicy tej konferencji, jak również naukowcy odwiedzający miasto po raz pierwszy. Wykłady plenarne wygłosiło pięciu wybitnych uczonych będących autorytetami w dziedzinie układów dynamicznych, profesorowie: T. Amer z Egiptu, M. Aziz Alaoui z Francji, B. Balachandran z USA, Y. Mikhlin z Ukrainy oraz M. Sanjuan z Hiszpanii. Temu ostatniemu, z okazji 60. urodzin, poświęcony był drugi dzień konferencji, w czasie którego oprócz jubilata swoje referaty przedstawiło 15 zaproszonych prelegentów.\nUczestnicy zaprezentowali wyniki swoich badań podczas 12 sesji regularnych, sesji plakatowej oraz 11 sesji specjalnych. Ich tematyka była tak zróżnicowana, jak różna może być natura i przeznaczenie układów dynamicznych. Obejmowała m.in. innowacyjne strategie sterowania drganiami i ich eliminacji, dynamikę układów parametrycznych i samowzbudnych, analizę układów bionicznych – sensorów, manipulatorów i urządzeń lokomocyjnych, matematyczne modelowanie układów nieliniowych uwzględniające ich interakcje ze środowiskiem, dynamika pojazdów i wiele innych. Ta różnorodność tematyczna dawała możliwość odkrycia nowych obszarów zastosowań dla teoretycznych metod analizy układów dynamicznych oraz nowego spojrzenia na klasyczne problemy techniczne, biologiczne czy socjologiczne.\nCzęść referatów została opublikowana w dwóch tomach materiałów konferencyjnych liczących ponad 1000 stron, pozostałe przewidziano do druku w wydawnictwie Springer (w serii Proceedings in Mathematics and Statistics). Ponadto Komitet Naukowy zarekomendował najbardziej wartościowe prace do wydań specjalnych 12 renomowanych czasopism naukowych, z którymi podpisano wstępne porozumienia.\nNieodłączny, tradycyjny element konferencji stanowiła wycieczka. W tym roku, po czterech latach przerwy, gościom zaproponowano zwiedzanie Łodzi. Dla stałych uczestników była to okazja do oceny zmian, jakie dokonały się w naszym mieście, zaś dla pozostałych możliwość zapoznania się z ciekawą historią i teraźniejszością naszej metropolii.\nPrzed wyjazdem wielu uczestników zapowiedziało swój ponowny przyjazd za dwa lata, co - sądząc po doświadczeniach ostatnich konferencji - nie było grzecznościową deklaracją, ale szczerym i realnym zamiarem.\nJerzy Mrozowski, Katedra Automatyki, Biomechaniki i Mechatroniki\nWirtualny dzień otwarty dla cudzoziemców\nWyniki międzynarodowych rankingów dziedzinowych\nOgólnopolskie konkursy z przedmiotów ścisłych dla uczniów szkół – edycja 2019/2020