PRZEJAŻDŻKA PO GODZINACH: JAPOŃSKI CROSSOVER PROMIENIEJĄCY – Automobilownia.pl\nHome › PRZEJAŻDŻKA PO GODZINACH › PRZEJAŻDŻKA PO GODZINACH: JAPOŃSKI CROSSOVER PROMIENIEJĄCY\nSzK Opublikowany w 24/05/2020 Opublikowany w PRZEJAŻDŻKA PO GODZINACH\tTagged with Japonia, Lexus, p1, przejażdżka, Toyota\nNa zdjęciu powyżej widać prawdziwą pustynię. Mieszkający na pustyniach szejkowie uwielbiają jeździć terenówkami – im większa, tym lepsza. Cenią też biały kolor (bo w gorącym klimacie taki jest najpraktyczniejszy), a ostatnimi czasy również komfort. Dlatego dzisiaj pierwszym ich wyborem nie jest już Hummer albo Lamborghini LM002, a raczej np. Lexus RX. Najlepiej taki jak na zdjęciu: 450hL, przedłużany, z najmocniejszym napędem hybrydowym i pełnym wyposażeniem.\nWłaściciele testowanego tym razem wozu nie są arabskimi szejkami: mają na imię Piotrek i Agnieszka, a pustynia ze zdjęcia to tylko Pustynia Błędowska, leżąca ledwie 50 km od naszych domów. Sama przejażdżka miała miejsce w Krakowie i okolicach, ale mimo to wyjaśniła mi, dlaczego to auto tak bardzo cenią szejkowie, a także ogólnie ludzie, dla których cena nie jest najważniejszym parametrem.\nMoże jeszcze doprecyzuję: wyjaśniło się przede wszystkim – dlaczego Lexus. Czy akurat RX – to osobna kwestia, ale z samą marką zetknąłem się organoleptycznie po raz trzeci w życiu i po raz trzeci zostałem wbity w ziemię. Dla mnie ten samochód ma tylko jedną wadę: jest SUVem. Ale Piotrek z Agnieszką SUVy lubią, więc dla nich wad w zasadzie nie ma.\nKiedy słyszymy hasło “luksusowy SUV“, przed oczami staje nam zwykle Audi Q7, Volkswagen Touareg, BMW X7, Mercedes GLS, ewentualnie Porsche Cayenne albo Bentley Bentayga. Wielbiciele Ameryki dopowiedzą Cadillac Escalade i Lincoln Navigator, większość jednak zapomni, że pionierem tego segmentu był właśnie Lexus.\nNo zaraz, a Range-Rover? – zapytacie zapewne. Oczywiście, Range-Rover pojawił się już w latach 60-tych, był jednak po prostu ucywilizowanym samochodem terenowym, którym dałoby się przejechać trasę Camel Trophy, a potem pojechać na myjnię, przebrać w smoking i udać na dyplomatyczne przyjęcie (ciekawostka: gaźnikowa V8-mka Range-Rovera I rozwijała moc pierwszego Porsche 911 – czyli oszałamiające 130 KM, dające maksymalną prędkość 153 km/h i przyspieszenie do setki w 15 sekund. Tak wyglądał wtedy poziom arabskich szejków). Podobnie miała się sprawa Jeepa Grand Cherokee. Tymczasem Lexus RX jako pierwszy na rynku projektowany był po prostu jako samochód luksusowy, bez udawania off-roadera. Jak to u Toyoty, koncepcja nie wzięła się z powietrza, a z badań wykazujących, że jedynie kilka procent właścicieli SUVów w ogóle zjeżdża z asfaltu – a to oznaczało, że wszelkie kosztowne elementy typu blokowane mechanizmy różnicowe są po prostu zbędne (tym bardziej, że wymagają daleko idących kompromisów w kwestiach dla klientów istotnych). Decyzja brzmiała więc: robimy luksusową limuzynę, która wygląda jak podwyższone, terenowe kombi.\nProjekt rozpoczął się w 1994r., a już trzy lata później pokazano światu prototyp. Nazywał się SLV, czyli Sport Luxury Vehicle – bez mieszania pierwiastka Utility. Ostateczna nazwa, RX – która zresztą przetrwała do dzisiaj – oznacza z kolei Radiant Crossover. Crossover Promieniejący. Ja dodałbym jeszcze literkę J – jak Japanese Radiant Crossover: choć nie uznaję szufladkowania nowoczesnych aut po kraju pochodzenia, to przyznaję, że w wydaniu japońskim rzeczone promienienie działa inaczej niż u Niemców, Włochów czy Amerykanów – a mianowicie jest skierowane do środka. Nie na sąsiadów ani przechodniów, a na samych jadących i ich potrzeby.\nTak wyglądała pierwsza generacja RX-a – starsza od BMW X5 i Mercedesa ML-a. W Japonii występowała jako Toyota Harrier, bo tam marka Lexus zadebiutowała dopiero w 2005r. (częściowo przez poślednie konotacje lokalnych produktów, ale Czytelnik Daozi stwierdził ostatnio w komentarzu, że Japończycy słowo “Lexus” wymawiają “Rekusasu” – może to też miało swój udział…?).\nFoto: junsato, Licencja CC\nFoto: Callie Reed, Licencja CC\nPiotrek nie jeździł pierwszą generacją RXa, ale trzema kolejnymi i owszem – dlatego potwierdza, że w Toyocie naprawdę słuchają głosu użytkowników, dzięki czemu każdy kolejny model coraz lepiej spełnia oczekiwania. W testowanym egzemplarzu, z 2018r. (czyli najnowszej generacji, ale sprzed liftingu z jesieni 2019) praktycznie nie znajduje wad.\nDlaczego właśnie RX? “Żaden samochód na rynku nie oferuje równocześnie tyle praktyczności i hybrydowego napędu 4×4” – powiedział mi Piotrek, krótko i konkretnie. Jednak prócz tego, w czasie blisko dwóch godzin spędzonych wspólnie przy aucie (nie licząc samej jazdy, którą odbyłem sam z Anią), non-stop opowiadał o o drobnych szczegółach, dopracowanych do perfekcji i dopieszczających użytkownika. Powtarzam – UŻYTKOWNIKA, z naciskiem na rdzeń UŻYTEK. Tu wcale nie chodzi o gadżeciarstwo.\nPrzykładowo, w aktualnej generacji RX-a producent zrezygnował z pneumatycznego zawieszenia – jak Citroën z hydro. Kiedyś takie rzeczy robiły różnicę, ale postęp w budowie tradycyjnych zawieszeń i coraz lepszy stan dróg uczyniły takie wynalazki zbędnymi.\nPrzydają się za to inne dodatki. Np. karty systemu bezkluczykowego, inaczej niż w Tesli, nie musimy wyjmować z portfela: auto otwieramy pociągając za klamkę (którąkolwiek z czterech), a zamykamy dotknięciem sensora. Nie grzebiemy po kieszeniach i nie szukamy czytników, które stawiają pod znakiem zapytania całą ideę bezkluczykowości. Mało tego – karta Piotrka została kiedyś omyłkowo wyprana, co w niczym jej nie zaszkodziło!! (karta RX-a – ta z prawej – ma niebieskie, “hybrydowe” logo, na drugiej, od czysto benzynowego ISa, jest ono czarne).\nKlapy bagażnika nie trzeba nawet dotykać – wystarczy przesunąć rękę nad literką L i sezam otworzy się jak w arabskiej baśni. We wnęce tablicy rejestracyjnej siedzi przycisk zamykający cały samochód bez sięgania do klamek (z prawej) i kamera cofania (z lewej).\nPod lusterkami – naprawdę dużymi – kryją się kamery 360-stopniowe…\n…a pod logo na grillu (niebieskim, bo to hybryda) – kolejna kamera optyczna oraz radar aktywnego tempomatu.\nZajrzyjmy do środka. Lexus posiada trzeci rząd siedzeń, elektrycznie składany guzikiem w bagażniku – który to bagażnik nawet w konfiguracji siedmioosobowej mieści całkiem sporo (teoretycznie 176 litrów, ale subiektywnie więcej niż sugerowałaby liczba).\nPrzy pięciu pasażerach kufer rośnie do 453 litrów, przy dwóch – do 1.656, a ładowność wynosi 635 kg. Tutaj cała rodzina bezproblemowo pakuje się na dłuższy urlop, podczas gdy w poprzedniej generacji bywało różnie. Siedzenia znikają w podłodze całkowicie, jednak proces trwa długo – złożenie ręczne byłoby pewnie szybsze.\nTrzeci rząd siedzeń dysponuje własną strefą klimatyzacji, z osobnym panelem sterowania i wylotem – można więc chłodzić przewożone mrożonki albo napoje\nA czy ten trzeci rząd jest cokolwiek warty? Da się tam w ogóle usiąść?\nDorosłym nie polecam – chyba że chudym desperatom na kilka minut. Podobno Audi Q7 i Mercedes GLS oferują tu lepsze warunki, ale tego nie miałem okazji sprawdzić. Inna sprawa, że sam Lexus uczciwie mówi, że przedział trzeciej klasy to miejsce dla dzieci.\nPrawda: miny Poli i Alana mówią same za siebie (ISOFIXów tu nie przewidziano, ale foteliki włożyć można, tyle że do zdjęcia nie zrobiliśmy tego).\nCo do tych desperatów na kilka minut – to nie tylko teoria: Piotrkowi z Agnieszką zdarzało się już jeździć ze znajomymi na narciarski urlop w dwa samochody, po czym na miejscu dojeżdżać na stok samym RXem, ze sprzętem w boksie dachowym.\nKanapa pełnowartościowa – czyli rząd drugi – jest podgrzewana i posiada podłokietnik z dużym schowkiem, uchwytami na napoje i dwiema ładowarkami 2,1A. Nienagannie wykończony – podczas gdy inne marki zazwyczaj traktują to miejsce po macoszemu.\nSiedząc “za sobą” czułem się jak prezes w szoferskiej limuzynie – zwłaszcza po opuszczeniu oparcia do pozycji “komfortowej”, jak w fotelu lotniczym, i zaciągnięciu na boczne szyby rolet. Ciekawe jednak, że drugi rząd siedzeń nie ma własnej strefy klimatyzacji (tych jest w sumie trzy: dwie z przodu i trzecia w ostatnim rzędzie). W Japonii oferuje się osobno wersję “limuzyna” – z dwoma indywidualnymi, iście królewskimi fotelami drugiego rzędu.\nPoprzednia przejażdżka Lexusem bardzo rozbudziła moje oczekiwania co do wykończenia wnętrza, dlatego w RXie nie poczułem efektu WOW. Co jednak nie znaczy, że jest źle: materiały i precyzja szwów to mistrzostwo świata, tyle że większą część wrażenia odbiera grobowo czarny kolor – mało ciekawy i trudny w utrzymaniu na połysk, zwłaszcza jeśli wozi się dzieci.\nTam, gdzie dzieci nie kopią, widzimy czystą perfekcję. Drewno jest drewniane, skóra skórzana, aluminium aluminiowe – a do tego te srebrzyste szwy. System audio firmy Mark Levinson ma po dwa głośniki w tylnych drzwiach, po jednym w przednich, trzy w desce rozdzielczej i jeszcze jakieś gdzie indziej, ale Piotrek sam wszystkich nie policzył. Testowałem – istna sala koncertowa. A skąd takie nieciekawe połączenie, biel + czerń? “Było dostępne bez czekania“.\nPrzejdźmy do przodu, bo to tam siedzą prawdziwi automobiliści – nawet w przedłużanych mega-SUVach.\nW Lexusie nie znajdziemy złotych klamek, bijących po oczach neonów z nazwą marki ani projekcji konika rzucanej na asfalt. Jest za to dużo miejsca, użyteczne drobiazgi, a przede wszystkim – japońska Jakość.\nFotele RX-a ustawiają się we wszystkich możliwych płaszczyznach, łącznie z osobnym podparciem lędźwiowym wypychającym kręgosłup do przodu (idealna sprawa dla mnie, z moim problemem plecowym) i regulowaną przednią częścią siedziska (dla starszych ludzi z niedomagającym krążeniem, żeby krew nie zalegała w nogach). Podgrzewanie i wentylacja foteli mogą działać w trybie automatycznym – zupełnie jak klima, dostosowując się do aktualnych warunków i nie wymagając choćby kiwnięcia palcem.\nTu znakomicie widać Jakość, a ponadto grzybkowaty joystick do poruszania kursorem po ekranie komputera, uchwyty na napoje z regulowaną wysokością dna, przycisk elektrycznego hamulca postojowego z funkcją hill-hold i pokrętło wyboru trybu jazdy: ECO, NORMAL, SPORT i SPORT+.\nW stosunku do standardowego NORMAL tryb ECO zmniejsza wydajność klimatyzacji, opóźnia włączenie silnika spalinowego i obniża zakres jego obrotów (co umożliwia bezstopniowa przekładnia). SPORT podnosi obroty, wyostrza reakcje na gaz, a na desce rozdzielczej ukazuje obrotomierz zamiast wskaźnika przepływu energii, zaś SPORT+ dodatkowo usztywnia amortyzatory. Piotrek najczęściej korzysta z opcji CUSTOM, pozwalającej dobrać każdy parametr z osobna, i wybiera łagodne nastawy napędu połączone ze sztywnym zawieszeniem. Obok pokrętła mamy jeszcze przycisk EV, który całkowicie dezaktywuje silnik spalinowy – o ile nie przekraczamy 60 km/h, a bateria jest naładowana przynajmniej w połowie.\nPo około pół godzinie prezentacji Piotrek doszedł do pierwszej wady: kieszeń na telefon została zwymiarowana w czasach iPhone’a 5 i dziś już nie wystarcza. Za to opcji ładowania jest pod dostatkiem: tradycyjne gniazdko, USB albo indukcja. Naklejka z odpowiednimi ostrzeżeniami (że indukcja rozgrzewa metalowe przedmioty) wydrukowana jest po japońsku, angielsku, rosyjsku, arabsku, oraz – o dziwo – po francusku. Wersji niemieckiej brak.\nOświetlenie wnętrza zapala się dotknięciem danej lampki – nie trzeba szukać po ciemku przycisków.\nAnalogowy zegarek – z logo Lexusa, nie żadnym szwajcarskim – to miły drobiazg, którego brakuje mi w Mercedesie\nZaraz zaraz – z tego wszystkiego zapomniałem chyba pokazać auta z zewnątrz.\nMega-SUVy zazwyczaj przytłaczają potężnym przodem. Tak też jest w tym przypadku, choć lexusowa atrapa w grubej, srebrzystej obwódce i połyskujące, niebieskie logo hybrydy nie są tak agresywne jak groteskowo wielkie nerki współczesnych BMW albo grille niektórych Mercedesów. Charakterystyczny kształt klepsydry wpisuje się w aktualny styl marki – szkoda tylko, że ów styl tak często się zmienia: tak silna marka jak Lexus zasługuje na jednoznaczną identyfikację z daleka, ale nikt o tym dotąd nie pomyślał.\nŚwiatła dzienne, światła nocne, światła halogenowe, światła doświetlające zakręty – wszystko porozdzielane i narysowane ostrymi, łamanymi liniami (jak zresztą całe auto)\nOstre linie lepiej widać tutaj. Jako wielbiciel klasyki wolę łagodniejsze sylwetki, jednak taka nie pasowałaby do Lexusa i jego japońskiego pochodzenia. Obok białego egzemplarza rodziców stoi czerwony LX 570 latorośli: czteroletni Alan, wbrew moim obawom, bezbłędnie manewruje między samochodami i innymi przeszkodami – bez różnicy, przodem czy tyłem. Cieszę się, że automobilowy duch nie ginie w narodzie do końca 😉\nAlan chwali się jeździeckimi umiejętnościami i dumnie prezentuje autko napędzane “na dwie łapy albo na ctely“. Nie było rady – musiałem obiecać, że o jego pojeździe też wspomnę.\nDodatkowe 11 cm wersji wydłużonej mieści się w całości za tylną osią i powiększa wyłącznie bagażnik. Ciekawie wygląda przełamanie połaci białego lakieru czarnymi szybami – nie przepadam za białymi samochodami, ale ten efekt nie wyszedłby w moim ulubionym granacie (podobny motyw zastosowano w przednim zderzaku, w który wcinają się dodatkowe lampy).\nOpcjonalnie można zamówić częściowo lakierowane felgi, to jednak nie zagrałoby z kolei w bieli. Wymiar opon to 235/55 R20.\nWersja wydłużona mierzy 5 x 1,9 x 1,7 metra. Standardowa jest o 11 cm krótsza, ale przy identycznym, 2,79-metrowym rozstawie osi.\nW longu tylna wycieraczka została przeniesiona z górnej krawędzi szyby na dolną, by odrobinę podnieść linię dachu. Z tyłu znów widać japońskie “skośne oczy” i dużo kantów, a do tego hak do mocowania bagażnika.\nPrzy żadnej blogowej przejażdżce briefing właściciela nie trwał tak długo, ale dzięki temu zostałem dobrze zapoznany z autem nieznanego mi dotąd segmentu mega-SUVów. W międzyczasie, studiując różne elementy wyposażenia, zużyliśmy sporo prądu – na całkowite rozładowanie nie pozwolił jednak komputer, który w pewnym momencie sam uruchomił silnik, by podładować baterię.\nPo rozbudowanej odprawie dostałem kartę-klucz i polecenie powrotu przed 21h. Nie powiem – obawiałem się trochę rozmiarów auta, zwłaszcza w ciasnych uliczkach osiedla właściciela oraz mojego. Manewrowanie pięciometrową kolubryną okazało się jednak łatwe: robotę robi po pierwsze przyzwoita, 11,8-metrowa średnica zawracania, a po drugie – zestaw kamer, które na 12,3-calowym ekranie ukazują obraz jako żywo przypominający “widok zewnętrzny” ze zręcznościowych gier komputerowych.\nOpcja pierwsza: widok 360-stopniowy z góry. Nie polubiłem jej, bo zniekształca obraz (wystarczy spojrzeć na stojącego koło auta Piotrka).\nOpcja druga: klasyczny widok do tyłu z ekstrapolacją toru jazdy i dodatkowym monitorowaniem wybranej ćwiartki samochodu.\nOpcja trzecia – według mnie najlepsza – to widok do tyłu i monitoring CAŁEGO otoczenia. Dla takiego dinozaura jak ja najtrudniejsze jest tutaj przełamanie się, żeby patrzeć na ekran, a nie przez szybę.\nDo zmiany nawyków motywuje tylna szyba, przez którą niewiele widać\nZ kolei przez przednią – z takiej perspektywy ogląda się SUVy klasyfikowane jako kompaktowe\nA z takiej – Forda Fiestę\nNigdy nie ukrywałem, że za SUVami nie przepadam. Należę do pokolenia wychowanego w duchu Harleya Earla – głównego stylisty General Motors z lat 1929-59, który uczył, że samochód niższy zawsze wygląda lepiej. Wprawdzie ustawiając fotel raczej go podnoszę, ale to w celu ujrzenia maski silnika, a nie oddalenia się od asfaltu. W RX-xie maskę jak najbardziej widać, jednak odległość siedzenia od gruntu w połączeniu z gabarytami auta tworzy wrażenie kierowania ciężarówką.\nPo wygramoleniu się z miejsca parkingowego i naciśnięciu gazu ciężarówkowe doznania częściowo ustępują. Przy prędkościach manewrowych jedziemy oczywiście na prądzie, co jest praktyczne i eko, dopiero później rozlega się smakowity pomruk wolnossącego, benzynowego V6. Tego właśnie brakowało w pierwszym Lexusie, jakim powoziłem: on jeździł wspaniale, ale brzmiał jak przytłumiona Corolla – a przecież wydając na auto równowartość dwóch mieszkań oczekujemy subtelniejszych wrażeń. W RXie je dostajemy.\nŁączna moc auta wynosi 313 KM. Widlasta szóstka DOHC ma pojemność 3,5 litra, rozwija 263 KM przy 6.000 obrotów i 335 Nm przy 4.600, a swoją siłę przekazuje na koła przednie. Dwa silniki elektryczne, siedzące przy poszczególnych osiach, dodają 167 KM na przód i 68 na tył. Napęd 4×4 funkcjonuje więc tylko na prądzie i to wcale niegłupi pomysł: kiedy naprawdę go potrzebujemy, i tak nie przekraczamy 60 km/h, a jeśli uśłizgi nie ustępują (na śniegu, błocie, itp.) komputer nie gasi spaliniaka, żeby nie brakło prądu. Benzyną pędzony jest tylko przód: dzięki temu obywamy się bez wału napędowego i tunelu, a przy prędkościach pozamiejskich 4×4 i tak nam niepotrzebne – bo przecież nie jesteśmy rajdowcami i nie musimy po zakrętach driftować. Drifterzy SUVami nie jeżdżą .\nToyotowskie monitory energii przybierają coraz efektowniejsze formy wizualne (w porównaniu do pierwszego Priusa), ale pozostają ciekawostką, bo kierowca ma mały wpływ na działanie układu\nPewną kontrolę umożliwia lewy wskaźnik, widoczny w trybach ECO i NORMAL: w tym pierwszym elektryka działa aż do granicy strefy POWER, w tym drugim – do jego połowy (przy czym zawsze tylko do 60 km/h). Środkowy wyświetlacz pokazuje rozdział napędu na poszczególne koła – oczywiście również automatyczny.\nW trybach SPORT i SPORT+ pojawia się obrotomierz. Dzięki bezstopniowej skrzyni jego wskazania niemal dokładnie odpowiadają położeniu pedału gazu. Przy 100 km/h na tempomacie mamy równy tysiąc obrotów (!!), a w kabinie jest tak cicho, że prawie słyszymy bicie własnego serca. Wbicie stopy w podłogę skutkuje natychmiastowym skokiem wskazówki pod samą czerwoną kreskę – wprawdzie kto chce, może ręcznie zmieniać symulowane “biegi” (tylko drążkiem – w wersji przedłużanej nie oferuje się opcjonalnych łopatek), ale nie ma to żadnego sensu. Zresztą przy normalnej, nie wariackiej jeździe jednostajny szum V6-tki nie odbiega zbytnio od zachowania starszych, leniwych automatów z dużym poślizgiem.\nDzięki 313 KM układu hybrydowego pięciometrowy mastodont nabiera prędkości bez wysiłku i w niemal zupełnej ciszy. Setkę osiąga po ośmiu sekundach: przyspieszenie nie wciska w fotel, ale jest sprawne i praktycznie liniowe, aż do dowolnie wysokich prędkości. Co więcej, prawie każdy rzut oka na szybkościomierz skutkuje zdziwieniem: tempa jazdy bardzo łatwo nie docenić, a stłumiony, basowy mruk V6-tki nie wyprowadza nas z błędu. RX nie jest wyścigówką, lecz bycie zawalidrogą to jedna z ostatnich rzeczy, jaką mu można zarzucić – może poza lewym pasem niemieckiej autostrady, gdzie pewnie przeszkadzałby ogranicznik do 190 km/h (ja wciąż sądzę, że na naklejkach język niemiecki pominięto z rozmysłem).\nInaczej niż teutońskie premium, Lexus nie epatuje podświetlanym logo czy animacjami nazwy marki – jedynie naciśnięcie startera przywołuje na kilka sekund literki RX, widoczne tylko dla kierowcy\nPrzejażdżka obejmowała wszystkie rodzaje dróg: miasto, górskie serpentyny i autostradę. W każdym z tych środowisk auto czuje się świetnie, poza tym że w pierwszym odrobinę przeszkadza jego szerokość, w drugim – szerokość i masa, a w trzecim – wysokość. Dlatego mówiłem, że największą wadą tego SUVa jest… bycie SUVem. W tak samo skonstruowanym sedanie, kombi czy coupé segmentu D prawdopodobnie nie potrafiłbym czepić się czegokolwiek, ale ponieważ nawykłem do zwinniejszych pojazdów, ogrom Lexusa i jego wysoki środek ciężkości sprawiły mi pewien dyskomfort. Nie mogę powiedzieć, że problem: w wąskiej uliczce pod własnym blokiem zaparkowałem za pierwszą próbą, na pagórkach pomiędzy agrafkami wyprzedziłem jedną osobówkę, a na obwodnicy całkiem sprawnie zmieniałem pasy przy… powiedzmy, że sporej szybkości – jednak nie czułem się przy tym całkiem swobodnie.\nLexus samodzielnie dopasowuje się do każdej sytuacji. Na parkingu myślimy: ooo, jak lekko kręci się kierownica, w zakrętach będzie pewnie gonić na boki – ale zanim dojedziemy do pierwszej serpentyny, układ usztywnia się i człowiek zapomina, że pięć minut temu manewrował jednym palcem. To całkiem jak z automatyczną klimatyzacją, która utrzymuje idealną temperaturę nie dając w ogóle poznać, że w międzyczasie zjechaliśmy spod alpejskiego lodowca na śródziemnomorską plażę. RX nie prowadzi się oczywiście jak Lotus 7, lecz w górach nie traci równowagi (mimo wspomnianego już, notorycznego niedoszacowywania prędkości z mojej strony), a komfortem zadowala przyzwyczajonych do pneumatyki kierowców poprzednich generacji. To samo z przyspieszeniem: mega-SUV nigdy nie będzie ścigaczem, jednak momentu obrotowego nie braknie mu w żadnej sytuacji (zwłaszcza że skrzynia w ułamku sekundy dostosowuje przełożenie). Słowo-klucz to PŁYNNOŚĆ: nic nami nie szarpie, nic nie wyje, pełny luz-blues i relaks – podczas gdy koła nawijają asfalt w tempie, które raz po raz zaskakuje samego kierowcę.\nKomputer wyświetla menu po polsku. Poruszający kursorem joystick jest bardzo czuły, co trochę odwraca uwagę od drogi – sam nie wiem, czy lepsze to, czy wprowadzony w 2019r. ekran dotykowy, który też przecież absorbuje (nie ma to jak dawne “przyciski fizyczne”, których po chwili przyzwyczajenia dosięgało się bezwiednie). Zbędna jest też nawigacja: Piotrek używa wyłącznie map z telefonu, których zalety wszyscy znamy.\nNie wypróbowałem systemu lane assist, z którym Lexus po autostradzie jedzie ponoć sam (wymaga tylko trzymania ręki na kierownicy), dobrze działają za to umieszczone w lusterkach kontrolki zajętości sąsiedniego pasa i wibracje kierownicy przy najechaniu na linię (gdy często ścinamy zakręty, komputer proponuje przerwę i kawę 🙂 ). Spodobał mi się też aktywny tempomat z wyborem trzech dopuszczalnych dystansów od poprzedzających pojazdów: przy zmianie pasa hamowanie i przyspieszanie przebiega bardzo łagodnie – auto wręcz niezauważalnie zmienia prędkość np. o 40 km/h, a w razie potrzeby samodzielnie hamuje nawet do zera. Podobnie przy parkowaniu – niełatwo np. wjechać w murek, bo auto staje samo.\nMinus należy się za to za (nie)rozpoznawanie limitów prędkości: znaki ograniczeń kamera jeszcze jakoś widzi, ale odwołujących je skrzyżowań – nigdy, nie reaguje też na znaki autostrady i drogi ekspresowej, przez co po wjeździe na obwodnicę przez dłuższą chwilę widziałem przed sobą liczbę 40 zamiast 140. Na szczęście po chwili ikona ograniczenia całkiem znikła (ciekawe czemu?), ale aż boje się pomyśleć co będzie, kiedy od takich systemów zależeć zacznie maksymalna prędkość samochodu.\nMonitor energii, wskazówki nawigacji, prędkość i aktualne ograniczenie (w mniemaniu komputera) można wyświetlić na szybie\nIle pali taka gablota? Od domu Piotrka do obwodnicy komputer pokazał 7,7 litra. SIEDEM KOMA SIEDEM, w trzystukonnym potworze ważącym 2,2 tony i miejskim ruchu o 17.30h w dzień powszedni!! Później było już gorzej, bo poza miastem hybryda oszczędza mniej, ale cała, około 60-kilometrowa przejażdżka zakończyła się wynikiem 10,3 litra. Piotrek podaje, że spokojna trasa daje wyniki 9-10 litrów, szybka autostrada – 11-12, za to w mieście da się zejść do siedmiu z hakiem. Pomiar niekasowany od nowości – przez niecałe dwa lata i 28 tys. km – pokazuje aktualnie średnią 9,5 litra (przy czym auto służy głównie do rodzinnych wyjazdów weekendowych, urlopowych i narciarskich). Wersja czysto benzynowa prawdopodobnie potrzebowałaby pod 15 litrów.\nW komorze silnika widać niewiele. Wspomnę tylko, że maskę podtrzymują kulturalne teleskopy, nie ordynarny pręt, a otworzyć i delikatnie zamknąć można ją dwoma palcami – łatwiej niż w niejednym aucie pokrywę schowka.\nBiały RX nie ma jeszcze dwóch lat, a pokonał ledwie 28 tys. km. Po takim czasie trudno oceniać niezawodność, ale w dwóch pokoleniach rodziny Piotrka od 2003r. jeździło już – o ile dobrze zliczyłem – jedenaście Lexusów. Bilans eksploatacji to jedna awaria skrzyni biegów (w pięcioletnim RX300 drugiej generacji z 2003r.) i jedna gwarancyjna wymiana ekranu w IS250 z 2013r. (działał, ale starła się powłoka).\nMówiłem już o fotelach RX-a – niepostrzeżenie grzejących lub chłodzących nasze ciała tak, że jest nam dobrze niezależnie od warunków, bez dotykania guzików ani żadnych fanfar. Taki właśnie jest Lexus: bezbłędnie odgaduje i zaspokaja nasze potrzeby jeszcze zanim je poczujemy i robi to jakby w tle – dyskretnie dopieszczając jadących, ale nie wrzeszcząc naokoło, że jedzie wielki pan. Przypomina mi się Toyota Century, której siedzenia wykonywano nie ze skóry, a ze szlachetnej wełny, żeby siedziało się ciszej, i którą reklamy opisywały jako nagrodę “za wytrwałą pracę wykonywaną w prostym garniturze“.\n“Z zewnątrz nie rzuca się w oczy, ale w środku natychmiast widać, za co się płaci” – powiedziała moja żona może minutę po zajęciu miejsca w RXie. To naprawdę Radiant Crossover – tyle że jego blask promienieje do wewnątrz, nie na osoby postronne.\nPo trzech przejażdżkach Lexusami stałem się chyba fanem marki. Fenomenalna Jakość, sześciocylindrowa hybryda i wszechogarniające poczucie bycia w dobrych rękach, ale bez nadmiernej ostentacji – to bardzo do mnie przemawia. Szkoda tylko, że taki miks nie jest dostępny w mniejszych modelach, jak IS albo RC, gdzie elektryka współpracuje tylko z silnikami R4. Bo jakkolwiek charakter marki przyprawia mnie o opad szczęki przy każdym jednym spotkaniu, to idea mega-SUVa – wręcz przeciwnie. A jeśli nie przekonał mnie do niej Lexus RC, to nie przekona chyba nic.\nFoto tytułowe: dostarczone przez właściciela. Wszystkie pozostałe – prace własne i mojej żony\nPrevious Post is ‹ KONFRONTACJE: BONSAI I BANSAI!!\nNext Post is MODELOLOGIA STOSOWANA: FRANCUSKA FREGATA ›\n45 Comments on “PRZEJAŻDŻKA PO GODZINACH: JAPOŃSKI CROSSOVER PROMIENIEJĄCY”\n24/05/2020 o 10:10\nAh, nie ma to jak napisać komentarz na telefonie i przypadkowo wcisnąć wstecz kasując sobie wszystko…Zaczniemy raz jeszcze, już na laptopie 😉\nZ jednej strony no właśnie ta JAKOŚĆ, z drugiej zaś strony – brak personalizacji, specyficzna praca skrzyni biegów no i przestarzałe multimedia. Te powody sprawiają, że chyba bym się w tym aucie nie odnalazł, co jest o tyle zaskakujące, że Toyota Land Cruiser V8, mająca przecież “naście” lat na karku wzbudza mój zachwyt. Po głębszym zastanowieniu dochodzę do wniosku, że to wina jednak segmentu – TLC to terenówka z funkcją luksusu, Lexus to luksus z funkcją ter…z funkcją podjazdu pod krawężnik, bądź stok narciarski. Idąc jednak dalej, jeśli nie Lexus to co? Mercedes (wybacz Szczepanie), a dokładniej jego obecna stylistyka to przynajmniej dla mnie dramat. BMW jest zbyt wulgarne. Obecne Q7 przypomina kombi na szczudłach, nie zaś SUVa. Volvo XC90? Jazdę wspominam wspaniale, niesamowicie elegancki design. Ale na wspomnienie o tym, jak bardzo męczył się ten 2 litrowy silnik oblewają mnie zimne poty. Range Rover? Wieść gminna niesie, że to auto najlepiej mieć maksymalnie do czasu zakończenia gwarancji. Słowa znajomego, zarządcy wypożyczalni na jednym z polskich lotnisk, potwierdzają tą tezę. RR oraz obecne Jaguary to nieustanny festiwal problemów elektroniki. Jeep i Grand Cherokee? Najwyższa pora na następcę.\nMoże to i lepiej, że nie mam aktualnie zmartwień dotyczących wyboru auta z tego segmentu 🙂 Zaś znając mnie, to pewnie bym poszedł maksymalnie pod prąd i zdecydował się na nową…Kię Telluride, nawet pomimo utrudnień związanych z serwisem.\nNie masz co przepraszać, dzisiejsze Mercedesy to jest stylistyczny dramat. Chociaż tyle, że jakościowo podobno są lepsze od BMW i Audi, ale oczywiście doświadczeń własnych nie mam – moje auto ma już 11 lat.\nZgadzam się, że Lexus stylistycznie nie jest do końca tym, co bym chciał, a brak personalizacji też trochę przeszkadza. Ale mimo wszystko na ten moment chyba wygrywa – bo tak jak mówisz, trudno o alternatywę.\n24/05/2020 o 17:56\nJa przepraszam, ale MB, który nigdy mnie nie porywał, mimo wszystko stylistycznie wygląda bardziej elegancko niż Lexusy, przypominające żniwiarki z Diuny, ewentualnie żniwiarki Tyberium; jak kto woli. Na dodatek wstępnie zmięte w zgniatarce i na szybko wyprostowane przed oddaniem klientowi. Kilka dni temu pooglądałem sobie dokładnie w salonie UXa. To jest dobry samochód z jednym wszakże wyjątkiem: musiałbym być niewidomy, żeby nim jeździć.\nCo innego Lexusy z lat 1989 – (około) 2005 – te bywały naprawdę ponadczasowo ładne.\nNatomiast, jak nie znoszę Audi, trzeba im przyznać, że design jest mniej nachalny i, o zgrozo, bardziej ponadczasowy. Chociaż dodam, że osobiście do czynienia miałem tylko z A6 poprzedniej generacji.\n24/05/2020 o 18:41\nLexus wg mnie po prostu mnie kłuje w oczy. Mercedes zawsze był moją ulubioną marką, ale ostatnio rysuje auta bardziej pod gust azjatycki niż nasz, dlatego przestaje mi się podobać.\n24/05/2020 o 11:28\nMuszę obalić tezę, że współczesne Jaguary i Range Rovery to festiwal problemów z elektroniką.\nOtóż, w Jaguarach problemy z elektroniką występowały zawsze, przynajmniej od początku lat 60, a w Range Roverach od początku produkcji. Oni są po prostu wierni tradycji.\n25/05/2020 o 10:38\nA propos wygody obsługi karty hands free w Lexusie: w Renault Megane II (tzw. żelazko) już w 2003 roku karta mogła sobie być cały czas w kieszeni. Gdy była w zasięgu anteny, żeby odpalić wystarczyło wcisnąć przycisk startu. Otwieranie odbywało się na zasadzie: 1) karta w zasięgu anteny w aucie 2) wsuwając dłoń w klamkę zasłaniamy czujnik znajdujący się we wnęce za klamką, co skutkuje odblokowaniem zamka. Zamykanie jest na zasadzie: 1) odchodzimy, po upływie określonego czasu i braku kluczyka w zasięgu anteny auto zamyka się 2) zamykamy całe auto wciskając jeden z przycisków: w klamce lub schowany w środku logo na klapie.\n25/05/2020 o 16:31\nNo właśnie o to chodzi w systemie “bezkluczykowym” – żeby karty nie dotykać. Jeśli mam jej używać jak w Tesli, to naprawdę wolę pilota na podczerwień, znanego od ponad 30 lat.\n09/06/2020 o 12:19\nA co powiesz o Mitsubishi Pajero? Też fajna luksusowa furą jak Toyota Land Cruiser\n09/06/2020 o 20:43\nCzy ta sugestia to do mnie? Jeśli tak, to w artykule kilka razy wspominałem, że nie lubię SUVów 🙂 Na razie jest mi dobrze z tym, co mam, a za parę lat zobaczymy 🙂\nSpecjalnego luksusu nie szukam – dlatego stopniowo schodzę w dół z segmentami, bo auta stają się coraz większe i tak jak kiedyś uważałem E-Klasę za optymalną, to dziś już jest dużo za duża 🙂 A za poszukiwania wezmę się za lat kilka, jeśli nie wydarzy się nic niespodziewanego (oby).\n24/05/2020 o 10:29\nSuper są te testy! Już czekam na kolejny.\n24/05/2020 o 10:55\nSzczerze podziwiam ludzi, którzy cofając odwracają się i prawą rękę kładą na oparciu fotela pasażera i piszę to bez cienia złośliwości. Mnie tata, kierowca zawodowy z ponad 35 letnim stażem nauczył cofać tylko i wyłącznie na zewnętrzne lusterka, nawet jeśli chodzi o samochody gabarytów Matiza i Seicento. Inaczej nie potrafię, a patrząc przez tylną szybę zaraz bym w coś uderzył. W lusterkach bocznych widać różne elementy niewidoczne przez tylną szybę, a sam czuję się wtedy pewniej.\n24/05/2020 o 11:25\nTo jeszcze zależy w jakim samochodzie. Kiedyś lusterka były bardzo małe, a tylne szyby ogromne (oczywiście mówię o osobówkach, bo w VW T4 sam cofałem na lusterka, bo inaczej się nie dało). Dziś lusterka są już duże, szyby mikroskopijne, a do tego coraz częściej mamy dobre kamery.\n24/05/2020 o 15:11\nCzyli Szczepanie są szanse, że ewentualny następca Twojego “codziennego” samochodu nie będzie miał gwiazdy na masce?\nA tak na marginesie (bo tego typu samochody są raczej poza moim zasięgiem, nawet używane) to osobiście W205 czy aktualna e-klasa w kombi wizualnie mi się podobają. Natomiast ten panoramiczny telewizor wewnątrz jest przerażający.\n24/05/2020 o 15:21\nMnie nowe Mercedesy niestety się nie podobają.\nW205 w wersji Exclusive, z olbrzymim grillem, wygląda niesamowicie odpustowo. W pozostałych – lepiej, ale nie ma wiele wspólnego z tym, co cenię w Mercedesach. W przeciwieństwie do aktualnego W204, który – będę o tym kiedyś pisał – przypomina mi nowoczesne wydanie “Beczki”, stylizacyjnie i koncepcyjnie.\nCo będzie następne? Nie mam pojęcia. Może jakiś W205, a może jeszcze ostatni raz coupe W207. Lexus przekonuje mnie dzisiaj bardziej, z tym że jego serwis jest drogi (nie ma niezależnych, fachowych warsztatów i zamienników części), a modele w moich rewirach cenowych i gabarytowych nie jeżdżą już tak fajnie jak te największe. Na ten moment nie mam pojęcia, czym będę jeździł za parę lat.\n24/05/2020 o 15:19\nCóż, w samochodzie współczesnym (mam tutaj na myśli między innymi pojazdy zaprojektowane w latach 90.) cofam używając lusterek, ale w moim Citroenie BX podczas cofania patrzę przez tylną szybę. Ot, kwestia widoczności, jak na moje to pomiędzy BX-em w współczesnymi samochodami jest wręcz przepaść jeśli idzie o widoczność do tyłu (na korzyść BX-a).\n24/05/2020 o 18:14\nO tak, cofanie BX’em to była czysta przyjemność. Oparcie tylnej kanapy schodzi na tyle nisko że widać dolną krawędź tylnej szyby, a tam gdzie kończy się ta krawędź w zasadzie kończy się cały samochód 🙂\nJa jakoś nigdy nie opanowałem umiejętności cofania tylko po lusterkach bocznych, na zmianę patrzę przez tylną szybę i kontroluję otoczenie po bokach auta lusterkami, chyba kiepski byłby ze mnie kierowca busa.\nNie mogę się z Tobą zgodzić przy stwierdzeniu, że grill Lexusa jest mniej agresywny niż w BMW czy Mercedesie. To jest dokładnie ten sam poziom (i do listy dopiszę jeszcze Audi i nowe Camry).\nJestem w stanie uwierzyć, że właściciele tego Lexusa kupili go ze względu na bezsprzeczne użytkowe zalety oraz, że projektanci nad tą właśnie użytecznością byli najbardziej skupieni, ale w moim otoczeniu ulubione marki osób, które chcą “pokazać się” to Volvo i właśnie Lexus. Takie po prostu moje obserwacje.\nNo, ale dość już narzekań. Podziwiam hybrydy za ich ekoNOMIĘ (absolutnie nie ekoLOGIĘ). Przy przytoczonych przez Ciebie wartościach spalania jest to doskonale widoczne. Również Lexusowa Jakość jest faktycznie wyczuwalną zaletą. Choć to akurat nieco się ostatnio dewaluuje, bo sam Lexus moim zdaniem coraz bardziej idzie we wspomniany “pokaz”, a konkurencja jakościowo potrafi się już mocno zbliżyć.\nNa koniec jeszcze duży plus za zegary. Niby wyświetlane, ale takie zdecydowanie mógłbym mieć. W nowszych Audi i Mercedesach są one przerażające. Dopłaciłbym żeby ich nie mieć, a te są super.\n24/05/2020 o 15:26\nOczywiście, gusta można mieć różne. Mercedes i BMW wyglądają dziś coraz bardziej ostentacyjnie ze swoimi gigantycznymi grillami i to mnie strasznie wkurza. Audi nie lubię jako marki, ale zapewne masz rację, że ono od zawsze było bardziej “lexusowe” w stylizacji, z tym że w RX dochodzi jeszcze ta azjatycka kanciastość, która nam nie kojarzy się z ekskluzywnością.\n01/06/2020 o 22:48\nTo ja także dorzucę swoje trzy grosze a’propos Lexus’a. jakieś trzy lata temu stałem przed wyborem nowego auta rodzinnego, budżet nie pozwalał na wielkie wydziwianie; stock dealer’ski, ewentualnie jakaś testówka lub góra roczna używka, ale to była ostateczność, zwłaszcza, że tu gdzie mieszkam, samochody są stosunkowo tanie. Lexus IS300h był na samym topie, to był samochód…hmmm. referencyjny, każdy inny był z nim porównywany, ale oczywiście inne także były brane pod uwagę. Miałem kilka założeń, tylny napęd, nie suv, przynajmniej 200 koni, więc tak naprawdę było to 4 marki z 6 czy może 7 modelami, po za Lexusem najbardziej podobał mi się Mercedes W205, ale to był, wtedy, świeży model i trzymał ceny, dealerzy nie bardzo chcieli dawać rabaty, a gołej wersji nie chciałem. Następny był Infiniti, z modelem Q50, po pierwszej, krótkiej przejażdżce, oszalałem na jego punkcie, była to wersja 3.7 hybrid, z pakietem TECH, chyba tak to się nazywało, który miał coś co infiniti nazywa shield, pozwalało to na pewien stopień autonomiczności, było to coś więcej niż aktywny tempomat i lane assist. Niestety hybryda była droga, a dealerzy niezbyt skłonni do dawania upustów, więc wybrałem dwulotrówke, co ciekawe, mercedesowską, wraz z ichnią skrzynią, ale po jakimś czasie, jednak przejrzałem na oczy i niestety wnętrze i przedpotopowy infotainment a do tego informacje o możliwym wycofaniu się infiniti z europy, zniechęciły mnie do zakupu. Więc wróciłem do Lexusa, znalazłem wersje, która mi najbardziej pasowała, niebieski z białym wnętrzem, niestety, miałem jakieś 250km do dealera, ale czego się nie robi dla swojego wymarzonego auta 🙂 Oczywiście auto było stockowe, żadnych opcji nie można było dodać, trudno, liczyłem chociaż na wentylowane fotele, ale niestety były tylko podgrzewane. Ale białe!!! Właściwie byłem zdecydowany na niego, ale sprzedawca spytał się czy chce jazde próbna, czemu nie……. i całe szczęście, czytałem o eCVT, wiedziałem, że trzeba będzie zmienić nieco styl jazdy i przyzwyczaić się do tego, ale to co okazało się podczas jazdy, przerosło moje wyobrażenia!!! przypomniała mi się fiesta mojej babci, z początku lat 90, a zapewniam, nie wspominam jej bardzo miło. Ktoś kto wpadł na pomysł zamontowania tego czegoś do samochodu tej klasy, powinien zostać skazany na jeżdżenie tym czymś do końca życia. Ten kompletny brak dynamiki, zerowe czucie samochodu, ta gumowatość napędu, właściwie niczym się nie różnił od starej fiesty. Może to się sprawdza w priusie, może, bo na pewno nie sprawdzę, ale nie w Lexusie!!! nie w aucie, które aspiruje do klasy sportowych sedanów, to wycie i kompletny brak dynamiki jest absolutnie dyskwalifikujący w tej klasie. Do tego ta ,nie wiem jak to nazwać, skuterowość w jeździe. Poza tym system infotainment także nie powala, podobno teraz, po liftingu, daje radę, ale modele z 2015-2016 niestety mocno rozczarowywały. A i jeszcze jeden szczegół, regulacja temperatury, taki dotykowy suwak, zupełnie nieintuicyjny. Tak więc na polu została jedna marka i jedna hybryda, która okazała się kompletnym przeciwieństwem lexusa; doskonały klasyczny automat, rewelacyjny infotainment, dynamika na poziomie aut sportowych sprzed kilku lat i, w związku z tym, że to plug-in, ekonomia bijąca nie tylko lexusa ale jakikolwiek samochód w tej klasie.\n01/06/2020 o 22:53\nDzięki, bardzo cenne informacje.\nW RX jest “tryb sportowy” skrzyni, który symuluje biegi jak w normalnym automacie. Ale ja nie używałem go ani w czasie testu GSa, ani RXa, bo po prostu nie uważałem, żeby tryb CVT w czymś przeszkadzał. Ale jak ktoś uważa – to jasne, można używać. Co do dynamiki – GS300h był taki sobie, to prawda, bardziej na amerykańskie highwaye niż niemieckie Autobahny. Dlatego cały czas mówię o hybrydzie 6-cylindrowej, której w IS niestety nie ma.\n24/05/2020 o 14:18\ndoceniam Twoją chęć dogodzenia artykułem każdemu człowiekowi który jakby nie było z życzliwości udostępnia samochód na przejażdżki\nale to jest właśnie samochód który reprezentuje chyba absolutnie wszystko to czego my samochodziarze nie trawimy i dlatego wolimy klasyki…\n24/05/2020 o 15:15\nPrzecież napisałem kilkakrotnie, że SUVy, zwłaszcza takiej wielkości, nie są dla mnie – od tego stwierdzenia zacząłem i na nim zakończyłem. Napisałem też wyraźnie, że przeszkadzały mi gabaryty i masa auta, chociaż dałem radę mimo to.\nNatomiast plusy, o których wspomniałem – jakość, perfekcyjne działanie wszystkich elementów i brak jaskrawych świecidełek w stylu bliskowschodnim – jak najbardziej potwierdzam i podtrzymuję.\nNie wiem, czego samochodziarz miałby w Lexusach “nie trawić”. Napęd hybrydowy nie podobał mi się w Hondzie CR-Z, bo tam prądu starczało na minutę wspomaganie spaliniaka. W Lexusie GS różnica w spalaniu też wychodziła mniejsza, no i sam silnik spalinowy był słaby i brzmiał czterocylindrowo – dlatego też wytknąłem te sprawy. Za to tutaj jest prawdziwe V6, ponad 300 KM i spalanie zredukowane do 7,7 w mieście – jeśli tego ma “nie trawić” samochodziarz, to nie wiem, co też mógłby trawić. Bo że samej formy nadwozia nie lubię – to powtarzam, wspomniałem w tekście wielokrotnie.\nNa końcu też napisałem, że dla mnie ideałem byłaby ta sama technika w nadwoziu IS albo RC, ale niestety Lexus jej nie oferuje. Więc nie rozumiem, gdzie mogłoby tu chodzić o jakiś brak szczerości?\n24/05/2020 o 17:36\nnie no, o braku szczerości to akurat nigdzie nie pisałem , a poza kogo jak kogo ale Ciebie nie można o to posądzić tym bardziej że sie znamy 😉\nźle odczytałeś intencje posta\n24/05/2020 o 18:39\nJa zasadniczo zawsze piszę więcej dobrego niż złego, bo po pierwsze, taki mam charakter, po drugie blog jest dla mnie relaksem, gdzie szukam radości, a nie problemów, a po trzecie… o złych rzeczach też piszę, tylko krótko 🙂\n24/05/2020 o 18:53\nA Infiniti? Z tego co pamiętam Q50 – czyli klasa średnia właśnie – występuje z hybrydą 3.7. Co prawda kojarzy mi się też, że ma mało hybrydowe spalanie…\n24/05/2020 o 19:51\nOni się właśnie z Europy wycofali… Pytanie, jak będzie z częściami za parę lat. Ale powtarzam – na razie w ogóle nie myślę o zmianie, a jak zacznę myśleć, to wtedy zadam tutaj pytanie o sugestie 🙂 Bo niestety żyjemy w czasach, w których w kilka lat może się zmienić wszystko – nowe zakazy, ograniczenia, podatki, bankructwa, wycofania z rynku, no i odpukać, osobista sytuacja też może się zawsze zmienić (jeszcze raz odpukać). Na razie W204 jeździ mi się super, a jak kiedyś będzie trzeba go sprzedać, to się wtedy zastanowię, spytawszy najpierw Czytelników 😉\n24/05/2020 o 18:15\n1) Pneumatyczne amortyzatory stosowane w LS400 wytrzymywały, wg opinii użytkowników, 100 – 150 tys. km. Koszt 4 nowych w ASO miał wynosić ok. 20 tys. PLN. Odwołując się do rzeczonych opinii, podobno różnica w komforcie między zwykłymi a pneumatycznymi była niewielka bo już standardowe zawieszenie należało uznać za bardzo komfortowe. Jakbym w końcu upadł na głowę i kupił ten wóz, to na pewno nie z pneumatyką. Oczywiście; dla kogoś kto wydaje pół miliona na samochód, 20 tys. to koszt taki sobie, ale skoro różnica jest względnie niewielka, to po co przepłacać? 😉\nA tu jeszcze ciekawostka to obejrzenia: LS400 z zawieszeniem BOSE, które nie weszło do produkcji. Polecam obejrzeć zachowanie na wybojach: https://www.youtube.com/watch?v=3KPYIaks1UY (od 0:38)\n2) Przypomnę, że testowana tu Camry ma DOKŁADNIE taką samą średnicę zawracania: 11,8 m, którą to średnicę opisałeś, całkiem słusznie zresztą, jako kiepską. Oczywiście: 5 m vs 4,52, ja rozumiem. Ale taka refleksja mnie naszła. Zapewne napęd na przód + V6 po prostu ma swoją cenę?\n3) Jeżeli się nie mylę, to tu siedzi pod maską 2GR-FKS czyli 3,5 V6 stosowane w Toyocie Camry, niestety niedostępnej u nas w tej wersji silnikowej. I pewnie rzeczona Camry spodobałaby Ci się bardziej niż SUV (ja mam mieszane uczucia po obejrzeniu Camry). Ciekawostka: 2GR-FKS stosowano w Lexusie IS 350 jeszcze niedawno, ale u nas tego silnika chyba nie ma (względy podatkowe zapewne?)\n4) Co do następcy Mercedesa: Lexus IS jeszcze 10 lat temu posiadał 2,5 l V6 (4GR-FSE), czy to nie byłby dla Ciebie dobry następca? Sam rozważam powoli to auto bo jest niezbyt wielkie, ma V6, zazwyczaj automatyczną skrzynię, jest solidne i nienachalne. Niestety plastikowe w środku ale nie można mieć w życiu wszystkiego.\n24/05/2020 o 18:46\n1) To też może być przyczyna – bo wcale nie jest tak, że ludzie bogaci pieniędzy nie liczą.\n2) Oczywiście – chodzi o stosunek średnicy zawracania do długości.\n3) V6 3,5 jest chyba ciągle oferowany np. w RC, ale nie w Europie – chodzi o średnią flotową emisję CO2.\n4) 11 lat to ma moje aktualne auto 🙂 Gdybym za kilka lat miał je zmieniać, to raczej na coś z okolic 2015r., to po pierwsze. A po drugie – jeśli już Lexus, to raczej hybryda, bo oni umieją to doskonale. Ale zobaczymy, wiele się jeszcze może stać 🙂\n24/05/2020 o 21:44\nJeśli to może pomóc,przeciągnąć Cię na japońską stronę mocy ;-),to mogę użyczyć do przejażdżki Lexusa GS450h czyli sedan z tym samym układem napędowym.\n24/05/2020 o 22:09\nBardzo dziękuję, ale testowałem już wersję 2,5-litrową, a V6 znam z RX-a, więc mniej więcej się spodziewam. Spotkać się zawsze możemy, jeśli masz ochotę, ale nie chcę zawracać głowy niepotrzebnie, bo jest już artykuł o RX V6 i o GS R4: https://automobilownia.pl/przejazdzka-po-godzinach-powiew-optymizmu/\nWłaśnie o takim aucie mówię, że byłoby super: sześciocylindrowa hybryda w sedanie (labo coupe, takim jak RC) 🙂 Tyle że na taką furę i jej utrzymanie nie bardzo mnie stać, niestety – na razie mam tylko 11-letnią C-Klasę, która jednak wychodzi wyraźnie taniej. Zobaczymy za kilka lat, jak trzeba będzie zmienić auto, bo na razie trudno przewidzieć cokolwiek. Ale do samej marki i jej hybryd jak najbardziej jestem przekonany 🙂\nTen filmik z zawieszeniem BOSE… To jest hit na miarę hydropneumatyki Citroena. Ale już to co wyprawia w 1:32 tego filmiku, to przebija moment z 0:38\n25/05/2020 o 16:32\nPosiadam R R SPORT SV AUTOBIOGRAPHY od ponad roku i nie było z nim żadnych problemów spisuje się fantastycznie w mieście, w dalekich trasach a także w terenie, potoki górskie przejeżdżam Rangem nawet do głębokości 80-90cm do tego pełen komfort. Mógłby posiadać tylną skrętną oś byłby bardziej zwinny w manewrowaniu.\n25/05/2020 o 16:53\nProblemem Lexusów jest atrapa która zbyt nisko osadzona powoduje że kąty natarcia i zjazdowy utrudniają wjazd i zjazd pod górkę zawadzając. Zwis przedni i tylni wystają za daleko poza koła co czyni auto malowszechstronnym przy podjazdach, zjazdach, w śniegu, piasku itp. Napęd i trakcja RX nie radzi sobie w piasku, śniegu, lekkim błocie. Gdy testowaliśmy go po plaży to często kopał się w piasku a próbując jazdy brzegiem po płytkiej wodzie pourywaly się listwy plastikowe boczne zamontowane na progach. Brak pneumatycznego zawieszenia, systemu przeciwychylaniu się auta w zakrętach oraz brak tylnych skrętnych kół czyni RX przestarzałym wozidlem z oldscoolowymi przełącznikami. Wszystko zależy od tego co się komu podoba.\n25/05/2020 o 17:19\nNie testowałem w terenie, ale Lexus nawet nie udaje, że to auto jest terenowe – sami od początku zakładali, że ludzie nie będą nim zjeżdżać z asfaltu, co wspomniałem w tekście. Range-Rover oczywiście odwrotnie – ma być terenówką z dodatkową funkcją komfortu 😉\n26/05/2020 o 00:23\nToyota wprowadzając na rynek europejski ( o amerykańskim w tym momencie nie myślę) trafiła jeśli nie w “10” to co najmniej w “osemke”. Nissan ze swoim Infinity właśnie się z Europy zawija. Ciekawe jak poradziłaby sobie luksusowa marka (moim zdaniem naciekawszej z japońskiego tercetu) Hondy – Acura….\nJest różnica: Lexus to była nowa marka, LS czy SC nie miały nic wspólnego z Toyotami (co innego ES, czyli Camry). Marka ta zbudowała sobie pozycję na przestrzeni przeszło 20 lat, a i tak nie sprzedają zbyt wiele aut w Europie. Acura produkuje sporo modeli, które są po prostu Hondami z innym znaczkiem, jeżeli się nie mylę nie mieli niczego ponad V6, to jest inna liga – nie umniejszając niczego Hondzie. I sądzę, że w Europie ponieśliby sromotną porażkę, dlatego nawet nie próbują, bo i po co?\nZresztą tu nawet Legenda już od dawna nie ma, a ostatnia generacja, jeżeli dobrze pamiętam, w ogóle się nie sprzedawała.\nSwoją drogą: ktoś miał do czynienia z tym ostatnim Legendem? Ciekaw jestem opinii z pierwszej ręki na temat tego auta.\nJa raz jechałem Legendem, ale nie tym ostatnim. Dokładnie jak pisał Clarkson: wszystko bardzo poprawnie, ale zero jakichkolwiek odczuć, na plus albo na minus. Wychodzisz z auta i zaraz zapominasz, że w ogóle nim jechałeś.\n26/05/2020 o 16:40\nNie mam teraz przed oczami statystyk, ale w europie japońskie marki luksusowe sprzedają się słabo – ja bym się mniej zdziwił, gdyby Lexus postanowił się wycofać niż gdyby Honda rozszerzyła ofertę. Zresztą Azja traktuje Europę coraz bardziej po macoszemu, czemu się nie dziwię: 1) koszty i kłopot związane ze spełnieniem biurokratycznych wymogów europejskich idą w miliardy, w dodatku te wymogi ch chwilę się zmieniają, 2) Europejczycy kupują mało samochodów z Azji, co by Azjaci nie robili, 3) Rynki pozaeuropejskie są nieporównanie mniej kłopotliwe, a przy tym bardziej rozwojowe.\n26/05/2020 o 11:21\nHonda w Europie wycofała nawet Accorda i jej najwyższym modelem jest CRV, więc nie sądzę żeby Acura miała jakieś wielkie szanse na zawojowanie rynku. Może poza RDX, ale przykład infiniti czy cadillaca pokazuje, że nie wystarczy mieć suva, żeby zawojować Europę\n26/05/2020 o 13:29\nNapisałeś, że W204 to nowoczesne wydanie “beczki” – mógłbyś to chociaż trochę rozwinąć – masz może na względzie niezawodność?\nNie ukrywam, że Mercedesy zawsze mi się podobały i z różnych powodów zawsze kończyło się na marzeniach. W124 i starsze są już najczęściej skrajnie wyeksploatowane i raczej nie są samochodami dla osoby, która potrzebuje niezawodny samochód na co dzień i na mechanice zna się tylko w teorii, a z bardziej współczesnych po zasłyszanych historiach o korozji w W210, mechanice w W211 i padającym wszystkim w W220 nigdy nie miałem odwagi żeby nawet przymierzyć się do zakupu takiego samochodu.\n26/05/2020 o 16:44\nMnie bardziej chodziło o styl, to auto jest znacznie bardziej mercedesowskie niż poprzednik, nie mówiąc o modelach współczesnych sobie 🙂\nCo do niezawodności – ja mam benzynowe, wolnossące V6, niemłode (11 lat), ale z przebiegiem 130 tkm, garażowane od nowości i eksploatowane weekendowo – więc nie jestem miarodajny. Ale nawet Złomnik pisał, że nie zna nikogo, kto narzekałby na Mercedesy po około 2007r.\n26/05/2020 o 21:47\nCiekawe ile w ogóle zna takich osób 😉\nCo do Lexusów – nie sprawdzałem nigdy statystyk ale mam wrażenie, że RXy widzę bardzo często.\nIlu zna – to nie wiem, ale prawdą jest, że jakość ogromnie poprawiła się za prezesa Zetschego. O tym można przeczytać wszędzie.\nJa Lexusów widuję znacznie mniej niż SUVów niemieckich, ale to może dlatego, że mniej rzucają się w oczy. Co akurat dla mnie jest zaletą.\n26/05/2020 o 23:29\nNo tak. To fakt, że wszyscy ten krajobraz automobilowy (i nie tylko) obserwujemy przez swoje okulary, którymi są nasze doświadczenia, subiektywne obserwacje itp. Odkąd w rodzinie mamy RXa, widzę ich jakby więcej 🙂\nCo do Mercedesa – markę uwielbiam ale z racji tego, że motoryzacja coraz rzadziej mnie ekscytuje i jakoś mi spowszedniała to muszę stwierdzić, że ostatnim mercedesem, który wywołuje u mnie emocje jest poczciwa w211.\nLexus – wiadomo 😉\nInfinity – czemu nie 🙂\nHonda, Toyota, Mercedes – wiadomo\nale… Alan… poważnie ??! :-/


Targi Franczyza Expo - Warszawa, PGE Narodowy, 2.03.2019r. - FranczyzaBanku.pl\nTargi Franczyza Expo - Warszawa, PGE Narodowy, 2.03.2019r.\nJuż 2 marca 2019 roku odbędzie się premierowa edycja targów Franczyza Expo. Nowe możliwości, unikatowe wydarzenia towarzyszące, prestiżowa lokalizacja. Targi Franczyza Expo to międzynarodowe spotkanie przedsiębiorców, osób poszukujących pomysłu na biznes oraz franczyzodawców, którzy szukają nowych partnerów do współpracy. Strefa wystawiennicza to 15 sektorów franczyzowych skupionych pod jednym dachem PGE Narodowego.\nPoza strefą wystawienniczą odbędą się unikatowe wydarzenia towarzyszące:\nStrefa Ekspertów – to miejsce, gdzie eksperci z czołowych firm będą udzielać konsultacji z marketingu, zarządzania franczyzą, sprzedaży, prawa w biznesie i negocjacji\nAkademia Franczyzy to konferencja, gdzie dowiesz się m.in. jakie są źródła siły i słabości w negocjacjach, jakimi kanałami dotrzeć do klientów, czy jak negocjować warunki umowy.\nBusiness Speed Dating, czyli 15 minutowe biznesowe randki między franczyzodawcą a potencjalnym franczyzobiorcą\nNetworking biznesowy prowadzony przez Grzegorza Turniaka i Akademie Rekomendacji – to okazja do nawiązania nowych kontaktów biznesowych oraz dotarcie do nawet najtrudniejszych klientów.\nFranchising Awards – prestiżowy konkurs dla franczyzodawców, gdzie jury złożone z branżowych ekspertów wyłoni zwycięzców w 6 kategoriach.\nWydarzenie to jest miejscem spotkań dla aktualnych liderów biznesu i najbardziej obecnych trendów w franczyzie. Premierowa edycja odbędzie się 2 marca 2019 na PGE Narodowym.\nWięcej informacji oraz rejestracja: www.FranczyzaExpo.pl\nSerwis FranczyzaBanku.pl, Patron Medialny


Wszystkie języki miłości - Charaktery - magazyn psychologiczny\nNiekoniecznie. Często zdarza się, że partnerzy w związku posługują się odmiennymi językami miłości. Ale mogą je nawzajem u siebie rozpoznać i przyswoić. Większość z nas początkowo mówi tylko jednym językiem miłości lub dwoma, które są dla nas naturalne, a posługiwanie się nimi nie sprawia nam żadnych trudności. Możemy jednak spróbować kochać partnera jego językiem miłości, w taki sposób, jak on potrzebuje. Namawiam wszystkich, by uczyli się języka miłości swojego partnera.\nCzasami nie wiemy, który język miłości jest naszym głównym. Jak go odkryć?\nMożna to zrobić na trzy sposoby. Po pierwsze, trzeba obserwować, w jaki sposób najczęściej wyrażamy swą miłość do innych. Czy częściej prawimy partnerowi komplementy, czy raczej go przytulamy. Po drugie, warto zwrócić uwagę, na co najczęściej się skarżymy, czego nam brak. To nam powie, czego naprawdę pragniemy. Na przykład jeśli uważamy, że partner spędza z nami za mało czasu, prawdopodobnie naszym językiem miłości jest dobry czas. Ostatnią wskazówką jest to, o co najczęściej prosimy partnera. Jeśli o relaksujący masaż, naszym głównym językiem miłości jest dotyk.\nCzy w podobny sposób możemy rozpoznać język miłości partnera?\nTak. Trzeba wsłuchiwać się w to, co do nas mówi. O co prosi, na co narzeka. W jaki sposób okazuje miłość innym. To pozwoli odkryć, jak do niego przemawiać, by czuł się najbardziej kochany.\nJeśli moim głównym językiem miłości w dzieciństwie był dobry czas spędzany z rodzicami, to podobnie będzie w dorosłości?\nPrawdopodobnie tak. Moim zdaniem nasz główny język miłości pozostaje raczej stały przez całe życie, podobnie jak cechy charakteru. Zmieniają się natomiast okoliczności. Na przykład głównym językiem miłości partnera może być dotyk, ale z powodu choroby jakikolwiek dotyk może mu chwilowo sprawiać ból. Wtedy lepiej skorzystać z czterech pozostałych języków, by okazać partnerowi miłość. Gdy wyzdrowieje, można wrócić do jego ulubionego sposobu wyrażania miłości.\nCo zrobić, gdy ja staram się odkryć język miłości partnera, a on nie odwzajemnia się tym samym?\nTaka sytuacja może zniechęcać. Pytanie, dlaczego nie odwzajemnia oznak miłości? Może jednak nie czuje się kochany tak, jak by chciał. Warto zastanowić się jeszcze raz, czy posługujemy się właściwym dla partnera językiem miłości. Ważne, byśmy – zamiast zgadywać – dogłębnie przeanalizowali swoje preferencje co do sposobu okazywania sobie uczuć. Powinniśmy...\n[nbsp]-[nbsp] jest znanym amerykańskim terapeutą. Na całym świecie prowadzi seminaria dla par. Uczy, jak zbudować dobry, trwały i szczęśliwy związek. Autor serii książek 5 języków miłości.


Niewidzialny posag dla dziecka może wpłynąć na całe jego życie - WP Kobieta\nMówiły, że na pewno tak nie będą żyć. Przecież widziały, że ich matki są nieszczęśliwe i wiecznie zmęczone. A jednak teraz kiedy same są dorosłe, okazuje się, że historia zatoczyła koło, a one nieświadomie powtarzają błędy. To samo zrobią ich córki. Na szczęście w dzisiejszych czasach przerwanie tego szaleństwa jest możliwe i dostępne dla każdej z nas.\nCo zrobić, by nie zamienić się we własną matkę?Źródło: Getty Images\nAgata Janusz ma dzisiaj 35 lat, wychowuje dwoje dzieci, 5-letnią córkę i 8-letniego syna. Z mężem rozstała się 3 lata temu, bo czuła, że małżeństwo skręca w złą stronę, której zawsze chciała uniknąć, a którą dobrze znała z własnego domu. Jak przyznaje, była to bardzo trudna decyzja, która nie została zaakceptowana przez jej najbliższe otoczenie, jednak okazała się niezbędna, by dać sobie szansę na lepsze życie.\n- Mój mąż, tak jak ja, pochodzi z małej miejscowości i przyjął dość tradycyjne wychowanie, w tym złym znaczeniu. W przerwie pomiędzy jednym dzieckiem a drugim pracowałam dorywczo i zrobiłam kurs kosmetyczny. Cieszyłam się, bo znalazłam pracę i zarabiałam własne, choć nieduże pieniądze. Nie mogłam sobie pozwolić na pełny etat, bo nie mogłam zostawiać dziecka z moją mamą na dłużej niż 3-4 godziny dziennie – wspomina, dodając, że po urodzeniu drugiej pociechy, musiała zrezygnować z pracy, bo mąż nalegał, by zajęła się wyłącznie domem.\n- Nikt mi niczego nie zabronił, ale w praktyce wyglądało to tak, że miałam tyrkę przez całą dobę i na moją pracę nie było już czasu. Mąż wracał z pracy przed 18 i był na tyle zmęczony, że miał tylko siłę, by zjeść kolację i oglądać telewizję – opowiada, dodając, że istniała niepisana zasada, że kiedy mężczyzna odpoczywa, dzieci są cicho, a na stole czeka ciepły posiłek. Co go tak męczyło? Praca w urzędzie.\nMyśl o córce\n- Oczywiście nie poszło tutaj o przygotowywanie kolacji dla męża, tylko o to, że był niewdzięczny i nie doceniał tego, co ja robię w domu. Mój prawie były mąż niestety w ogóle się dziećmi nie zajmował, jeśli chodzi o obowiązki. On kocha swoje dzieci, ale chce tylko zajmować się pogaduszkami i zabawą. Reszta spoczywa na moich barkach - tłumaczy.\nCo znamienne, Agatę krytykowała jej własna matka, dopingując ją do większego poświęcenia, wytykając brudne naczynia lub niewyprasowane ubrania, a także mówiąc, że mąż nie jest do końca zadowolony.\n- Nie mam jej tego za złe, bo tak była wychowywana. Nie brałam tego do siebie, chociaż mnie to denerwowało. Po prostu ona całe życie obsługiwała mojego tatę i to trwa do dziś. Niestety ja, jak się okazało dla mnie po fakcie, też weszłam w taki związek, tylko że w końcu powiedziałam "dość" - stwierdza Agata. Decyzję o rozstaniu podjęła po tym, jak zdała sobie sprawę, że nie da się tutaj nic zmienić, bo mąż nie był skłonny do poszukiwania kompromisu.\n- Moje podejście bardzo wzmocniła terapia u psychologa. Nie dawałam już rady, miałam depresję. Tam po kilku sesjach zaczęło do mnie docierać, że powielam wzór wyniesiony z domu, z którym nigdy się nie zgadzałam. Zawsze widziałam, że to złe, że moja matka była "przynieś, podaj, pozamiataj". Odnajdywała się w punktualnych obiadach, jakie lubił, jak siedział przed telewizorem i wołał o herbatę, przynosiła, w zamian nawet nie słyszała "dziękuję" - podsumowuje i dodaje, że bardzo zależało jej na tym, aby jej własne dziecko nie poszło kiedyś tą drogą.\nRywalki jego dzieci. Kiedy nowy partner rodzica krzywdzi dziecko\nChociaż Agata podjęła niepopularną decyzję, być może przerwała krąg kultywowany pokoleniami. Dlaczego nie zrobiła tego jej matka? Być może urodziła się po prostu za wcześnie. Dzisiejsze kobiety mają większą świadomość i możliwości ochrony swojego dobra, w przeciwieństwie do kobiet z poprzednich pokoleń.\nJak tłumaczy Marta Tabert, z wykształcenia pedagożka, autorka bloga "Piwnooka", w dzisiejszych czasach świadomość jest zdecydowanie większa, ponieważ szeroko pojęty temat kobiet jest obecny w przestrzeni publicznej. Jak jednak dodaje, zmiany wymagają ciężkiej pracy samych zainteresowanych.\n- Ich rola społeczna, a wraz z nią określone oczekiwania i narzucany styl życia, mają bardzo mocne fundamenty, ponieważ wynikają też z wewnętrznych przekonań samych kobiet i schematów, które wyniosły z rodzinnego domu. Godzą się na tradycyjny podział ról - nawet jeśli są aktywne zawodowo, przejmują obowiązki organizacji życia rodziny i prace domowe - tłumaczy specjalistka.\nJej zdaniem mamy do czynienia nie tylko z dużym wysiłkiem fizycznym, ale i znacznym obniżeniem psychicznym. To niestety powszechne zjawisko. To właśnie matka daje wizję kobiecości swojej córce, a synowi pokazuje pozycję w rodzinie. Jest duże prawdopodobieństwo, że dzieci powielą schemat wyniesiony z domu.\n- Śledzenie tygodniowego planu dzieci, wizyt lekarskich, zajęć dodatkowych, planowanie imprez okolicznościowych i rodzinnych wakacji... Lista jest długa, a efekty pracy bardzo często niezauważalne. Niezależnie od ceny, jaką ponoszą, biorą te wszystkie obowiązki na swoje barki, bo tak zostały nauczone. Tak robiły ich babcie, ich mamy - wyjaśnia Tabert. I choć idea jest szczytna - kobiety często zatracają się w swojej roli, spychając własne potrzeby na sam dół rodzinnej hierarchii.\n- Śmieszą nas żarty z zimnej porannej kawy dopijanej po południu, albo że wizyta u stomatologa to świetny relaks, bo bez dzieci i obowiązków, a to jest w gruncie rzeczy smutne. Nadal zbyt często nie dajemy sobie przyzwolenia do stawiania siebie na pierwszym miejscu i ponosimy tego konsekwencje: zmęczenie narasta, odczuwamy frustrację i żal. Nadal wiele kobiet tkwi również w toksycznych związkach, znosi upokorzenia, niejednokrotnie przemoc i mając teoretycznie wszystko, odczuwa niesamowitą pustkę - podsumowuje.\nNajważniejsze to dobrze zidentyfikować własny problem. Mimo że Agata Janusz dobrze wiedziała, że związek jej rodziców nie należał do idealnych, a matka dosłownie poświęcała siebie na rodzinnym ołtarzu, powieliła ten schemat, wchodząc w podobną relację i przyjmując taką rolę.\nWedług autorki bloga kluczowe jest tutaj otoczenie najbliższych ludzi i szukanie pomocy u specjalisty. - Duże znaczenie mają oczekiwania, stawiane zarówno przez środowisko, rodzinę, jak i same kobiety. Źle się jednak dzieje, jeśli ten nadrzędny cel - rodzina, przesłania wątpliwości lub pewne sygnały ostrzegawcze. Małymi krokami trzeba nauczyć się stawiać siebie na pierwszym miejscu. Dać sobie prawo do bycia niedoskonałą, czasami zbyt zmęczoną, a nawet leniwą, by wyrobić 100 proc. tzw. normy - wyjaśnia Tabert.\nPrzekonanie, że dla dzieci najważniejsza jest pełna rodzina, bez względu na rzeczywistą atmosferę i relację rodziców jest błędne, a hamulcem do zmian staje się lęk przed porzuceniem, skomplikowana sytuacja ekonomiczna, jak np. wspólny kredyt, a bardzo często my same.\n- Posłuszeństwo jest ich wypadkową. Jeśli paraliżuje nas strach przed zmianą i jest on większy niż strach przed przemocowym partnerem albo jeśli udało mu się nam wmówić, że jesteśmy nic niewarte i nikt inny nas nie pokocha, to tak, posłuszeństwo jest bezpieczne - słyszę.\nNajbardziej smutne jest to, że jeśli same nie rozwiążemy własnych problemów, tak jak nasze matki, a ich babki, przekażemy je w posagu kolejnym pokoleniom: naszym córkom i synom. I tak błędne koło będzie się toczyć.


Dobry biznes - Koalicja Prezesi - Wolontariusze - Piotr Wielgomas na spotkaniu z młodzieżą w Aninie\nPiotr Wielgomas na spotkaniu z młodzieżą w Aninie\nJakich pracowników poszukują pracodawcy? Jak znaleźć wymarzoną pracę? Dlaczego nauka języków obcych jest ważna w dzisiejszych czasach? – o tajnikach współczesnego rynku pracy i o tym, jak realizować się w życiu zawodowym opowiadał podopiecznym Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w Aninie prezes firmy BIGRAM S.A. Piotr Wielgomas.\nPiotr Wielgomas, członek Koalicji Prezesi-wolontariusze spotkał się w dn. 16 czerwca 2016 r. z wychowankami Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego prowadzonego przez księży Orionistów w podwarszawskim Aninie. Spotkanie było poświęcone tematyce rynku pracy i rozpoczynania „dorosłego” życia zawodowego. Ponieważ większość chłopców, którzy słuchali Prezesa Piotra Wielgomasa, miała za sobą tylko prace dorywcze i tymczasowe – będą mogli w pełni skorzystać z wiedzy i doświadczenia, którymi dzielił się członek Koalicji Prezesi-wolontariusze.\nPodczas warsztatów Piotr Wielgomas mówił o tym jak odkryć to, co lubi się robić i jak konsekwentnie dążyć do zdobycia wybranego zawodu. Opowiadał o tym, jacy pracownicy są cenieni i jakie cechy warto w sobie kształtować, aby nie mieć w przyszłości problemu ze znalezieniem pracy. Zwrócił szczególną uwagę na konieczność nauki języków obcych – w pierwszej kolejności języka angielskiego. Obecni na spotkaniu podopieczni Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego mieli także możliwość przećwiczenia rozmów kwalifikacyjnych z przyszłym pracodawcą i wczucia się w rolę zarówno osoby poszukującej stałej pracy, jak i w rolę tych, którzy zatrudniają przyszłych pracowników.\nPiotr Wielgomas zakończył spotkanie cytatem brytyjskiego premiera Winstona Churchilla „Never ever give up your dreams!” i zachętą do tego, aby każdy z obecnych na spotkaniu w przyszłości pracował tak, aby mieć do siebie samego szacunek.\nSpotkanie odbyło się w ramach programu wolontariatu kompetencji „Wiedza i doświadczenie” będącego flagowym programem Koalicji Prezesi-wolontariusze.


Robot Beemo - breloki - unisex - Pakamera.pl\nBrelok-robot inspirowany postacią Beemo z kreskówki "Pora na przygodę". Ręcznie wykonany z wysokiej jakości modeliny. Figurka ma 4,5cm długości razem z nóżkami. Rączki i nóżki są ruchome.\nNr przedmiotu : 911039\nadventure time beemo bmo fimo geek modelina nerd pora na przygodę robocik robot


Piotr Lutostański Radomskim Królem Kurkowym\nW sobotę na strzelnicy PZŁ w Piastowie k. Radomia, Bractwo Kurkowe Św. Sebastiana w Radomiu wyłoniło V. Radomskiego Króla Kurkowego, którym został Piotr Lutostański. Grand Prix uzyskał Sławomir Adamiec.\nWybór królów kurkowych to najstarsza tradycja bractw kurkowych w Polsce, której początki sięgają średniowiecza, kiedy strzelano do drewnianego kurka z łuków i kusz, a po upowszechnieniu prochu z rusznic również do drewnianych tarcz.\nW średniowieczu prawo magdeburskie nakładało na mieszkańców miast obowiązek ich obrony własnymi siłami podczas wojen i napadów zbrojnych. Każdy cech rzemieślniczy i kupiecki miał wyznaczone do obrony stałe miejsce: ulicę, odcinek murów miejskich, basztę, bramę miejską. Członkowie cechów z konieczności, przez cały rok ćwiczyli się w strzelaniu, urządzali także doroczne zawody sprawdzające ich kunszt strzelecki.\nW Radomiu Kazimierz Wielki w 1364 roku zmienił przestarzałe wówczas prawo średzkie na korzystniejsze magdeburskie i nadał mieszkańcom miasta wiele przywilejów, ale i obowiązek obrony miasta. W tej sytuacji prawnej Radom, musiał również posiadać zorganizowany system obrony, z który odpowiedzialni byli przedstawiciele cechów, być może skupionych w konfraternię bracką.\nAż do końca XIX wieku bractwa kurkowe miały charakter formacji obronnej i „szkoły strzeleckiej”. Rozwiązane przez zaborców, zostały odnowione wpierw w Krakowie w czasach II Rzeczypospolitej – ale już jako stowarzyszenia honorowe, patriotyczne, podtrzymujące najpiękniejsze, polskie tradycje.\nWspółcześnie w Radomiu Bractwo Kurkowe św. Sebastiana powstało w 2012 roku.\nRaz do roku, również w Radomiu odbywają się zawody w strzelaniu do drewnianego kura, symbolu waleczności, odwagi i gotowości do obrony swojego terytorium. W tegorocznych zawodach na strzelnicy PZŁ w Piastowie, najlepszym strzelcem okazał się Piotr Lutostański, który przez rok będzie nosił tytuł V. Radomskiego Króla Kurkowym. Tegorocznym radomskim wicekrólem kurkowym został Stanisław Zubek.\nGrand Prix tegorocznego strzelania kurkowego, przypadło Sławomirowi Adamcowi, a karabelę Hetmana Żółkiewskiego, zdobył Kazimierz Ciszek.\n~ każdy wiedzial od poczatku, ze ten stadion bez zaplecza nie spełni norm miedzynarodowych, a pan na spotkaniach nawijał o najazdach jak na schalke arena


Allen Ginsberg korzystał przy pisaniu z pomocy asystenta? : Booklips.pl\nW wywiadzie opublikowanym na łamach „The Awl” z okazji wydania nowej biografii Ginsberga autor książki Steve Finbow opowiedział o swojej pracy w charakterze asystenta poety, która polegała głównie na pisaniu biogramów do powstającego albumu z kolekcją zdjęć, archiwizowaniu księgozbioru Ginsberga czy przepisywaniu wierszy i tekstów na komputerze.\nJak się okazuje, zdarzały się także sytuacje, kiedy Finbow musiał wcielić się w ghost writera i pisać za Ginsberga fragmenty jego tekstów: „Czasami, kiedy Allen był zbyt zajęty, pisałem w jego stylu urywki tekstów, notki wydawnicze, rekomendacje i referencje, które on tylko zasadniczo poprawiał, mnóstwo skrótów, przedimków określonych i nieokreślonych. Dosyć dobrze mi szło.”\nFinbow przyrównał swoje obowiązki do zadań, jakie mieli asystenci Rembrandta bądź Da Vinciego, którzy szkicowali zarysy na płótnach lub zajmowali się kolorowaniem tła. „Czasami tworzyłem podstawę dla Allena, a on sprawdzał to, zmieniał albo całkowicie przepisywał.”\nPod koniec lat 80., kiedy Finbow pomagał Ginsbergowi, autor „Skowytu” uchodził już za jednego z najsłynniejszych żyjących poetów. Chociaż nigdy nie traktowano go jako rzemieślnika w literaturze, jego biuro przypominało małe przedsiębiorstwo. „Przypuszczam, że ze mną, Bobem zajmującym się administracją i zarządzaniem, Jacqueline – fotografią oraz innymi ludźmi do pomocy była to mini wersja Fabryki Warhola” ? wyznał Finbow.\nTematy: Allen Ginsberg, Beat Generation, ghost writer, poezja i dramat, Steve Finbow\n« Banksy po raz pierwszy w polskich księgarniach\nRodzinne pamiątki »


Prezes PZHiPBM: Sam jestem hodowcą i widzę wzrost opłacalności hodowli bydła mięsnego - komentarze - Bydło i mleko\nPodlasiak 2018-12-07 09:28:21\nJest tylko jeden problem,jak masz wage to nikt nie chce Po budlo przyjechać.\nJarek 2018-12-07 09:01:56\nCo ten prezes wygaduje,gdzie jest taka cena ?ubojnie oszukują jak tylko mogą tzn.jak chcą .Jeśli zwyczajny kierowca odbierający bydło na wbc stwierdzi że dopłacą np.ok.50 zł to tak zawsze zostaje i powiedzcie mi gdzie uczciwe określenie klasy i wybojowości.Dla ubojni( wszystkich bez wyjątku) liczy się szybki zarobek a nie rolnik,rolnik ma robić być biedny i brudny.\nPrzemek 2018-12-07 08:33:03\nHodowla bydła mięsnego zacznie się opłacać, jeśli handlarze przestaną oszukiwać na wadze a ubojnie na wybiciu, bo w mojej okolicy i z jednym i z drugim jest tragedia\nGregov 2018-12-07 08:55:38\nKolego kup swoją wagę. Każdy poważny producent powinien mieć swoją. Po sprzedaży paru stzt koszt zakupu się zwróci i nie będziesz biadolil ze ktoś cię i nnie będziesz biadolil ze Cię ktoś oszukał.\nPrzemek 2018-12-07 21:28:05\nnie biadole, tylko mówię jak jest. Wagę mam swoją, to handlarze nie chcą przyjechać.\nNikola 2018-12-06 19:41:21\n(...) Jaros będzie zaros.ja nie widzę by coś w skupie zdrozalo. Zarobki w pracy mają być o 7 procent większe a na wsi jedno wielkie bagno.tylko chować karza więcej i wiecej


Samorealizacja - podsumowanie\nDOPÓKI WALCZYSZ - ZWYCIĘŻASZ\nCechy osoby samorealizującej się\nKwiecień, dobiega końca. Czas na podsumowanie tematu rozwoju i samorealizacji.\nSamorealizacją, która jest stałym dążeniem do realizacji swojego potencjału, rozwijania talentów i możliwości oraz procesem stawania się tym, kim się chce, zajmował się miedzy innymi Abraham Maslow. Ten przedstawiciel psychologii humanistycznej wyróżnił specyficzne cechy osób samorealizujących się, m.in. samoakceptację, akceptację otaczającego świata i innych ludzi, głębię relacji interpersonalnych, spontaniczność, niezłośliwe poczucie humoru.\nMy z kolei przygotowałyśmy dla Was cechy osoby samorealizującej według Psychologii przy kawie.\nOsoba dbająca o swój rozwój i samorealizację:\nJest wewnętrznie wolna, bo wie, że to jest podstawowy warunek rozwoju. Zdaje sobie sprawę, że stając się niewolnikiem uczuć, wspomnień, nierealnych marzeń, niepożądanych przywiązań, nałogów, konformizmu, odbiera sobie szansę podążania naprzód. /„Wolność kocham i nie rozumiem”/\nNieustannie przełamuje rutynę i pokonuje lęk, lenistwo, ograniczenia oraz słabości. /„Pułapka”/\nWie, że myśli i słowa mają ogromną moc, dzięki którym może całkowicie zmienić swoje życie. /Wywiad z Pauliną Holtz/\nJest gotowa popełnić tysiąc błędów próbując lepiej żyć, niż nie podejmować żadnego ryzyka. /„Marzenia z terminem realizacji”./\nJeśli naprawdę chce coś zrobić, znajduje sposoby, a nie szuka wymówki, by tego nie robić. /Wywiad z Panem Wiesławem Bieszke/\nWłaściwie stawia cele, tak, by były one początkiem drogi do sukcesu. /„Marzenia z terminem realizacji”/\nPlanuje swoje działania, zdając sobie sprawę, że cel bez planu pozostaje tylko życzeniem. /„Pociąg widmo”/\nJest otwarta na sugestie z zewnątrz, gdy czuje, że chciałaby w sposób bardziej skuteczny, efektywny, realizować swoje cele. /„Czy coaching faktycznie pomaga?"/\nPamięta, że konsekwencja to nie to samo, co głupi upór. /„Pociąg widmo”/\nNie odkłada spraw na później. Wie, że czas na działanie jest teraz. /Wywiad z Panią Jolantą Gromadzką – Anzelewicz./


Alfakalcydol - Medycyna Praktyczna: opis, ceny, refundacja\nAlfakalcydol (opis profesjonalny)\nSyntetyczny prekursor czynnego metabolitu wit. D3, zawierający grupę hydroksylową w pozycji α przy C1. Z tego względu nie ulega hydroksylacji w nerkach, co umożliwia jego stosowanie w przypadku ich niewydolności. Po zachodzącej w wątrobie hydroksylacji przy C25 powstaje 1,25-dihydroksycholekalcyferol. Zwiększa on wchłanianie zwrotne wapnia w cewkach nerkowych i fosforanów w przewodzie pokarmowym. Lek zwiększa syntezę białka uczestniczącego w transporcie wapnia, poprawiając jego wchłanianie z przewodu pokarmowego. Zwiększa stężenie wapnia we krwi. W następstwie działania leku zwiększa się synteza macierzy kostnej i kostnych czynników wzrostowych, zmniejsza osteomalacja, złamania beleczek ulegają ograniczeniu.\nPo podaniu p.o. wchłania się całkowicie. Czynny metabolit powstaje na skutek hydroksylacji, ulega jej ok. 50% podanej dawki. Kalcytriol powstający z alfakalcydolu pojawia się w osoczu już po 25 min po podaniu leku i jest transportowany w postaci związanej z białkiem wiążącym wit. D. t1/2 kalcytriolu we krwi wynosi 3–5 h, jednak występuje on w organizmie wewnątrzkomórkowo i jego okres połowicznej eliminacji z organizmu wynosi ok. 36 h (u chorych dializowanych może być dłuższy). Wydalanie następuje z moczem (ok. 13%) i kałem w postaci nieczynnych metabolitów.\nKrzywica i osteomalacja niewrażliwa na wit. D,\nosteoporoza postmenopauzalna i związana z wiekiem z jednoczesnym niedoborem witaminy D lub jej czynnych metabolitów,\nhipokalcemia (zwłaszcza u osób z chorobami prowadzącymi do upośledzenia hydroksylacji wit. D w nerkach),\nzaburzenia gospodarki wapniowej u chorych z przewlekłą niewydolnością nerek,\nosteodystrofia pochodzenia nerkowego,\nzespół nerczycowy u dzieci po długotrwałym leczeniu glikokortykosteroidami.\nNadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, hiperkalcemia, zwapnienia przerzutowe, hiperfosfatemia (z wyjątkiem występującej w niedoczynności przytarczyc), hipermagnezemia, hiperkalciuria samoistna, osteomalacja po zatruciu glinem, przedawkowanie i zatrucie witaminą D, kamica nerkowa wapniowa, ciężkie zaburzenie czynności wątroby.\nZwiększenie stężenia wapnia i/lub fosforanów we krwi\nPodczas leczenia alfakalcydolem może dojść do nadmiernego zwiększenia stężenia wapnia lub fosforanów w surowicy krwi. W uzasadnionych przypadkach celowe jest monitorowanie stężeń tych jonów, szczególnie we wczesnych fazach leczenia; jeśli stwierdzi się hiperkalcemię, należy odstawić alfakalcydol do chwili powrotu stężenia wapnia do wartości prawidłowych (ok. 1 tydzień).\nU osób z osteodystrofią nerkową w celu utrzymania odpowiedniego stężenia fosforanów w surowicy krwi można stosować lek wiążący fosforany.\nOsoby szczególnie podatne na wystąpienie hiperkalcemii (pacjenci z niewydolnością nerek, trzeciorzędową nadczynnością przytarczyc lub regularnie poddawani hemodializie) należy poinformować o objawach zwiększonego stężenia wapnia w surowicy.\nMonitorowanie stężenia wapnia w surowicy jest szczególnie istotne u chorych z zaburzeniami czynności nerek, ponieważ należą one do grupy ryzyka wystąpienia hiperkalcemii i hiperfosfatemii; badanie należy przeprowadzać początkowo 1–2 ×/tydz., a po ustaleniu dawki 1 ×/mies.\nHiperkalcemię można szybko zmniejszyć przez odstawienie leku do chwili powrotu stężenia wapnia w osoczu do wartości prawidłowych (ok. 1 tyg.); stosowanie alfakalcydolu można wówczas wznowić podając 1/2 poprzedniej dawki.\nPodczas leczenia alfakalcydolem, w zależności od stanu chorego i czynników ryzyka celowe może być okresowe (co 1–3 miesiące) oznaczanie azotu pozabiałkowego w osoczu, kreatyniny, fosfatazy zasadowej, stężenia fosforanów w surowicy krwi, dobowego wydalania wapnia z moczem oraz stosunku stężenia wapnia do kreatyniny w drugiej porannej porcji moczu (współczynnik wapniowo-kreatyninowy). Podczas stosowania alfakalcydolu w leczeniu osteodystrofii nerkowej należy systematycznie kontrolować stężenie parathormonu, ze względu na niebezpieczeństwo wystąpienia adynamicznej choroby kości.\nZbyt mała podaż wapnia w diecie\nU osób przyjmujących z pokarmem zbyt małe ilości wapnia reakcja na alfakalcydol może być osłabiona.\nU pacjentów w wieku podeszłym konieczne może być stosowania mniejszych dawek alfakalcydolu.\nU osób z dużym stężeniem wapnia w osoczu w przebiegu osteodystrofii nerkowej może wystąpić autonomiczna nadczynność przytarczyc; chorzy ci mogą nie reagować na podanie alfakalcydolu i wymagać zastosowania innych metod leczenia.\nGlikozydy nasercowe, kamica nerkowa\nNależy zachować ostrożność u pacjentów leczonych glikozydami nasercowymi, ponieważ hiperkalcemia może powodować wystąpienie zaburzeń rytmu serca. Należy zachować ostrożność u pacjentów z kamicą nerkową.\nCholestyramina, olej parafinowy, kolestypol\nCholestyramina, olej parafinowy, kolestypol mogą zmniejszać wchłanianie alfakalcydolu.\nStosowanie w skojarzeniu z lekami zobojętniającymi sok żołądkowy zawierającymi glin może prowadzić do wystąpienia hipomagnezemii.\nBarbiturany, fenytoina, prymidon i inne leki przeciwdrgawkowe, glikokortykosteroidy, salicylany\nBarbiturany, fenytoina, prymidon i inne leki przeciwdrgawkowe, glikokortykosteroidy oraz salicylany mogą zmniejszać skuteczność działania alfakalcydolu.\nZwiększenie stężenia wapnia w surowicy powodowane przez alfakalcydol może nasilić działania niepożądane glikozydów nasercowych i zwiększyć ryzyko ich przedawkowania.\nMała podaż wapnia w diecie może spowodować osłabienie odpowiedzi na leczenie alfakalcydolem.\nRyzyko wystąpienia hiperkalcemii\nJednoczesne stosowanie alfakalcydolu i preparatów zawierających wapń (w dawkach >1,5 g/d), diuretyków tiazydowych, wit. D3 oraz regularne spożywanie dużej ilości pokarmów o znacznej zawartości wapnia zwiększa ryzyko wystąpienia hiperkalcemii.\nEstrogeny mogą nasilać działanie alfakalcydolu.\nRównoległe stosowanie alfakalcydolu oraz preparatów magnezu (także zobojętniających sok żołądkowy) może prowadzić do nadmiernego zwiększenia stężenia jonów magnezu w osoczu.\nZ nieznaną częstotliwością występują: reakcje nadwrażliwości (np. nadwrażliwość u pacjentów z astmą, podrażnienie skóry, kontaktowe zapalenie skóry, podrażnienie spojówek), ból głowy, zawroty głowy, splątanie (jako wynik hiperkalcemii), hiperkalcemia, hiperfosfatemia (szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek), zaburzenia rytmu serca (związane z hiperkalcemią), biegunka, zaparcia, nudności, wymioty, suchość w jamie ustnej, wzmożone pragnienie, podrażnienie błon śluzowych w tym również śluzówki żołądka, metaliczny posmak w ustach (jako wynik hiperkalcemii), świąd, wysypka, pokrzywka, bóle mięśni, bóle kości (związane z hiperkalcemią), hiperkalciuria, wielomocz, nefrokalcynoza, zwapnienia ektopowe i zaburzenie czynności nerek (jako wynik hiperkalcemii), zmęczenie (związane z hiperkalcemią).\nW przypadku przedawkowania objawy charakterystyczne dla przedawkowania wit. D: hiperkalcemia, brak łaknienia, osłabienie, nudności, wymioty, biegunka, wielomocz, nadmierne pocenie, pragnienie, bóle i zawroty głowy. W ciężkich przypadkach bóle kostne, zwapnienia ektopowe, białkomocz, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia rytmu serca; długotwałe przedawkowanie: uogólnione zwapnienie naczyń, nerek oraz szybkie pogorszenie czynności nerek. Leczenie: czasowe przerwanie podawania alfakalcydolu. W cięższych przypadkach hiperkalcemii zalecane jest ogólne postępowanie wspomagające: nawodnienie (zastosowanie wlewu i.v. 0,9% NaCl), pomiar stężenia elektrolitów, ocena czynności nerek i gospodarki wapniowej, ocena elektrokardiograficzna, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących glikozydy nasercowe; należy rozważyć leczenie z zastosowaniem glikokortykosteroidów, diuretyków pętlowych, bisfosfonianów, kalcytoniny, a nawet hemodializy z niską zawartością wapnia.\nKategoria C. Brak odpowiednich badań dotyczących wpływu leku na przebieg ciąży i rozwój płodu; ponieważ hiperkalcemia podczas ciąży może powodować wystąpienie wrodzonych wad u dziecka, leku nie wolno stosować w okresie ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne.\nP.o., dawkę należy dostosować indywidualnie, w zależności od stanu chorego.\nOsteoporoza. Dorośli >40 kg mc. 0,5–1 µg 1 ×/d przy odpowiedniej podaży wapnia.\nZespół nerczycowy u dzieci po długotrwałym stosowaniu glikokortykosteroidów. Dzieci <20 kg mc. 0,25 µg 1 ×/d, 20–40 kg mc. – 0,25–0,5 µg 1 ×/d.\nPozostałe wskazania. Dorośli i dzieci >40 kg mc. zwykle 0,5–1 µg 1 ×/d, dzieci 20–40 kg mc. – 0,25–0,5 µg/d, <20 kg mc. – 0,25 µg/d;\nJeśli jest to uzasadnione stanem chorego, szczegółowe dawkowanie należy opierać o wyniki testów określających gospodarkę wapniową; stężenie wapnia we krwi powinno utrzymywać się w granicach stężeń prawidłowych, zaś dobowe wydalanie wapnia z moczem (przy dobowej diurezie wynoszącej do 2000 ml) nie powinno przekraczać 350 mg, wartość wskaźnika wapniowo-kreatyninowego nie powinna przekraczać 1,0 i nie powinna wzrosnąć więcej niż 3-krotnie od chwili rozpoczęcia leczenia. U osób z prawidłową kalcemią przed rozpoczęciem leczenia alfakalcydolem (np. w przebiegu osteoporozy) dawkowanie należy opierać o wyniki badania kalciurii i wielkość dobowego spożycia wapnia.\nOsoby w podeszłym wieku, niewydolność nerek\nOsoby w wieku podeszłym mogą wymagać stosowania mniejszych dawek alfakalcydolu.\nPreparaty na rynku polskim zawierające alfakalcydol\nAlfadiol (kapsułki miękkie)


olej z pestek truskawek, olej truskawkowy, olej do twarzy, serum, olejki naturalne, olej zimnotłoczony, mydlarnia pod aniołem - Mydlarnia Pod Aniołem\nOLEJ Z PESTEK TRUSKAWEK powstaje w wyniku tłoczenia na zimno nasion truskawki ananasowej. Olej bogaty jest w kwas elagowy, wykazujący silne właściwości antyseptyczne, przeciwzapalne i przeciwrakowe.\nłagodzące– olej ten łagodzi wszelkiego rodzaju podrażnienia skóry wywołane m. in. promieniami słonecznymi i radioterapią, a także chorobowe stany zapalne (np. łuszczyca, egzema AZS). Stosowany punktowo na zmiany trądzikowe oraz krosty, przyspiesza proces ich gojenia i łagodzi obrzęk. Korzystnie wpływa na koloryt skóry.\nINCI: Fragaria Ananassa (Strawberry) Seed Oil (Olej z pestek truskawek nierafinowany


Góry Sowie od zawsze mnie fascynowały. Pełne piękna i tajemnic roztaczały magiczną aurę dokoła siebie. Dlatego, jak tylko ukazała się na rynku nowa pozycja autorstwa Bartosza Rdułtowskiego „Podziemne Tajemnice Gór Sowich” postanowiłem po nią sięgnąć. Prawdę mówiąc spodziewałem się po tej książce kolejnego powielania luźnych i na siłę wiązanych wydarzeń, ludzi i dokumentów.\nPrzedstawione w książce fakty dobitnie ukazują skale opisywanego przedsięwzięcia na terenie Riese. To właśnie pierwsze lata powojenne i pierwsze raporty dają wgląd w ogrom prowadzonych robót, na podstawie wywożonych i odnajdywanych remanentów. Autor znakomicie sprostał zadaniu i przekazał czytelnikowi wiedzę, która do tej pory była rozrzucona i ciężka do zdobycia dla przeciętnego poszukiwacza. Obecne prace eksploracyjne w Górach Sowich opierają się głównie na relacjach świadków lub na materiałach zebranych po wojnie. Niewielu badaczy zadaje sobie pytanie w jaki sposób i od kogo te informacje pochodzą.\nBartosz Rdułtowski włożył w powstanie tej książki z pewnością sporo pracy. Świadczą o tym przedstawione fakty i zebrane materiały archiwalne. Pozycja ta z pewnością znajdzie czołowe miejsce na półce każdego wielbiciela tajemnic i Gór Sowich. „Podziemne Tajemnice Gór Sowich” są książką ciekawą, dobrze napisaną i wartą przeczytania. Dla starych sowiogórskich wyjadaczy stanowi doskonałe źródło wiedzy zebrane w jednym miejscu, a dla nowych adeptów odkrywania tajemnic będzie niewątpliwie doskonałym przewodnikiem.\nJa z niecierpliwością oczekuję już na kolejny tom dotyczący zagadek Riese pióra Bartosza Rdułtowskiego.\nAutor - Kruk Rafał - kruku\nza: portal "Poszukiwania.pl"


zedawać różne akcesoria związane z montażem instalacji słonecznych. Rodzajami akcesoriów solarnych, dostępnych w skle\nDodane: 01-10-2020 02:38\nSklep zajmujący się sprzedażą produktów związanych z fotowoltaiką posiada szeroką ofertę paneli słonecznych oraz inwerterów. Sklep z fotowoltaiką może także sprzedawać różne akcesoria związane z montażem instalacji słonecznych. Rodzajami akcesoriów solarnych, dostępnych w skle\nCzysty samochódSTUDIUM PRZYPADKU Jak leczyć zęby W 11 Dni?Dentyści i stomatolodzy- krótko i na tematJak często serwisować klimę w aucie?Czy żeby zamówić fotowoltaikę potrzebne są studia?Ostrza robocze Do you know how to choose a chauffeur so you don't regret it later? Ciężki powrót do zdrowiaReduce smoke is reduce a car issuesAlpinizm, himalaizm, wspinaczka górskaOto Plan Od A Do Z Aby nawadniać ogród W 9 DniSposób na to aby gotować wegańsko na sto procent!Pojazdy w remoncieKilka faktów oKrótki tekst o słuchu12 Największych Mitów O Tym Jak kupić klimatyzatorPILNE! Zobacz TYLKO Jeśli Chcesz dostać dotację na fotowoltaikęCiekawe infromacje o tym jak naprawić ekspres do kawyDlaczego warto udać się na targi w Chinach...Nie warto lać wodyNaturalne kosmetyki dla kobiet. Wpis prosto z Maroko!Skuteczność pozycjonowanie WrocławSprawdzamy ogrodowe saunyChcesz się pochwalić wyjątkowo udanymi wakacjami? Odwiedź Costa del SolCo potrzebujesz na wyprawkęPorozmawiajmy o leczeniu zębówPrinting - brief lookGeodezja w codziennym życiuJak przygotowywać kawę? Dowiedz się Ile tak naprawdę warte jest mieszkanie?


Naczelna Dyrekcja Archiwów Państwowych – Archiwum Polskiej Misji Katolickiej we Francji\nStrona główna Współpraca Naczelna Dyrekcja Archiwów Państwowych\nW 2018 r. została wznowiona współpraca z Naczelną Dyrekcją Archiwów Państwowych w Warszawie. Od pażdziernika do grudnia z ramienia tej instytucji została oddelegowana do pracy w Archiwum Polskiej Misji Katolickiej trójka pracowników: Rafał Górny, Lidia Potykanowicz-Suda i Julia Olejniczak.\nRafał Górny i Lidia Potykanowicz-Suda zajmowali się głównie porządkowaniem zespołu nr 36 – Listy do Prymasa Polski Józefa Glempa”. W trakcie ich pobytu przeprowadzono segregację wstępną ok. 6500 listów. Polegała ona na przejrzeniu danego listu i ustaleniu czy jego treść jest powieleniem szablonu – podanego głównie przez „La Croix” – solidaryzującego się ze społeczeństwem polskim w obliczu wprowadzenia stanu wojennego. Jeśli tak, list taki był odkładany. Natomiast do inwentaryzacji kwalifikowano listy, których treść odbiegała od schematu. Ponadto odkładano korespondencję wyróżniającą się formą zewnętrzną (plakaty, laurki, rysunki dziecięce itp). Do zewidencjonowania w ZoSIA wydzielono ostatecznie ok. 350 listów z 6500. Pod koniec pobytu, w obecności ks. Roberta Czarnowkiego, Dyrektora Biblioteki i Archiwum PMK, dokonano weryfikacji wcześniej zewidencjonowanych zespołów (nr 3 i 19).\nW listopadzie 2018 r. Julia Olejniczak rozpoczęła prace nad powstaniem strony internetowej i profilu facebookowego Archiwum Polskiej Misji Katolickiej. W kolejnych tygodniach listopada zajęła się również porządkowaniem i digitalizacją materiałów archiwalnych. Jako pierwsze zeskanowano kroniki: Solidacji Mariańskiej z lat 1955-1958, Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Polskiej z lat 1945-1946 oraz Niższego i Wyższego Polskiego Seminarium Duchownego w Paryżu z lat 1945-1967. W dalszej części prac zdigitalizowano zbiór ponad 500 fotografii obrazujących życie Misji na przełomie lat dziewięćdziesiątych i na początku XXI wieku i dokumenty dotyczące działalności prasowej Misji. Digitalizacja miała charakter zabezpieczający (wytworzenie cyfrowych kopii dokumentów) i użytkowy (możliwość wykorzystania skanów przez użytkowników Archiwum). Cały proces przeprowadzono z użyciem profesjonalnego skanera wykonującego kopie cyfrowe w wysokiej jakości.\nThis Week: 16214\nThis Month: 69881


Informatyk, to wciąż bardzo poszukiwany zawód w naszym kraju | Sport i zdrowy tryb życia\nHome » Informatyk, to wciąż bardzo poszukiwany zawód w naszym kraju\nWielu z nas w jakimś stopniu radzi sobie z komputerem. Za nami już czasy, kiedy w administracji państwowej czy przedsiębiorstwach komputer był czymś zjawiskowym.\nZaś głównym zajęciem Informatyka w przedsiębiorstwie było przyuczanie dawnych kadr, dla których maszyna do pisania okazywała się dotąd jedynym instrumentem do pracy.\nDziś informatycy, to wyspecjalizowani fachowcy pracujący z niezwykle zawiłymi dla nas procedurami komputerowymi. Praca dla informatyków jest teraz osiągalna w zasadzie w każdej gałęzi gospodarki. Niemal wszędzie ich kompetencja i wiedza jest mocno poszukiwana i ceniona. Kompetentny informatyk nie powinien zbyt miesiącami poszukiwać zatrudnienia w Polsce i nie tylko.\nNa krajowym rynku wiele agend w swoje ofercie oferuje wiele propozycji dla informatyków. Niezwykle często, to one właśnie same poszukują na rynku najlepszych fachowców, proponując im nową, lepszą pracę. W temacie agencja doradztwa personalnego Warszawa posiada dość poważne miejsce. Rynek pracy w stolicy nadal jest dla wielu kończących szkoły niezwykle przyciągający- agencja doradztwa personalnego.\nJeśli niniejszy artykuł jest dla Ciebie interesujący, to zobacz też ten udostępniony tu (https://visaandwork.com/zaproszenie/) tutaj wpis - on również okaże się godny uwagi!\nSzczególnie w kwestii płac, stolica oferuje wciąż warunki, których nie są w stanie zaoferować inne rynki pracy w naszym kraju. Zarobki informatyków liczone są się różnie. Przeważają te na wysokim poziomie. Początkujący mogą liczyć już na 2-3 tysiące miesięcznie.\nJeśli zaciekawił Cię ten tekst, szybko sprawdź ponadto ten odnośnik! To świetna oferta i tutaj znajdziesz szczegółowe informacje.\nZależy to w głównej mierze od zakładu pracy, dla którego pracują i systemu, którym administrują czy też budują.\nPozostali, głównie informatycy pracujący w większym aglomeracjach dla międzynarodowych firm, zarabiają choćby 8-10 tysięcy i dostają dodatki: telefon, samochód i laptop służbowy.


Cynk na straży DNA - HelloZdrowie- is-xxx.ru\nHelloZdrowie › _Bez kategorii › niedobór cynku › Cynk na straży DNA\nNasze geny codziennie narażone są na uszkodzenia spowodowane wieloma czynnikami, np. złą dietą, brakiem ruchu czy zanieczyszczeniami powietrza. Te mogą skutkować przyspieszonym starzeniem czy rozwojem nowotworów. Dlatego tak ważne jest, by chronić własne DNA. Jak? Wiemy już, że można to osiągnąć przez ruch, wypoczynek, zdrowe jedzenie. Spore znaczenie ma także utrzymanie organizmu w równowadze, chociażby poprzez unikanie niedoborów pokarmowych. w the American Journal of Clinical Nutrition wskazało, że cynk odgrywa dużą rolę w ochronie DNA przed uszkodzeniami. Wystarczy 4 mg pierwiastka więcej w codziennej diecie, by uzyskać korzystny wpływ na komórki, a to dodaje ekstra sił do walki z infekcjami i chorobami – podpowiadają badacze.\nNiedobory cynku są bardzo powszechne w krajach rozwijających się – problem dotyczy ok. 2 miliardów ludzi. , że na świecie ponad 30 proc. ludności może mieć deficyt tego pierwiastka. A jak wynika z aktualnych obserwacji, niewystarczająca ilość cynku w organizmie upośledza zdolność do naprawy DNA w ramach „codziennego zużycia”, bo trzeba pamiętać, że takie zmiany są naturalne z wiekiem. Dr Janet King z UCSF Benioff Children’s Hospital zaangażowała do wspomnianego badania 18 mężczyzn. Sprawdzała parametry, takie jak homeostaza cynku (zdolność utrzymania odpowiedniego poziomu w organizmie), wskaźniki oceniające uszkodzenie DNA, stany zapalne, stres oksydacyjny. Dzięki wzbogaceniu diety o cynk udało się poprawić wszystkie wyniki.\nCynk oprócz tego bierze udział w gojeniu ran, wzmacnia organizm, podnosi odporność na infekcje i może chronić przed chorobami serca i nowotworami. Jest niezbędny w rozwoju człowieka – bierze udział w wielu procesach na płaszczyźnie komórkowej. Dlatego warto zbadać sobie poziom cynku (bo nadmiar może być szkodliwy). Na niedobór pierwiastka kobiety w ciąży i karmiące, a także: wcześniaki, dzieci, pacjenci karmieni pozajelitowo, osoby ze stanami zapalnymi jelit, nadużywający alkoholu, osoby 65+, wegetarianie.


Całkowitą Rezygnację - Styl\nJesteś tu: Kobieta Styl » całkowitą rezygnację\nArtykuły na temat: całkowitą rezygnację\nWideo na temat: całkowitą rezygnację\nMichael Fassbender chce zrobić sobie przerwę od aktorstwa\nMichael Fassbender zasmucił swoich fanów. Chce zrobić sobie przerwę od aktorstwa. Uważa, że staje się pracoholikiem. - Przez ostatnie pięć lat robię film za filmem. Chcę trochę odpocząć - powiedział w wywiadzie. Nie wykluczył też całkowitej rezygnacji z zawodu - Nie mówię, że to się stanie, ale jakaś część mnie myśli, że każdy aktor ma swoje 5 minut - dodał. (Źródło: Cover Video/ x news)\nDyskusje na temat: całkowitą rezygnację\nNo to teraz czekam na przekroczenie kolejnej granicy w tworzeniu trendów modowych - całkowitą rezygnację z butów na rzecz odlotowych skarpetek....bez względu na klimat i okoliczności...\nNikt z komentujących nie wspomniał że jak żołnierz odmówi to go kara czeka. Więc wyboru on nie ma chyba że rezygnację z wojska całkowitą i pójście na budowę pracować.\nRe: Ryzykujesz zdrowie, jeśli gotujesz ryż w niewłaściwy sposób!\nCzyżby nasze zboża, owoce i warzywa nie przyswajały toksyn i pestycydów? "anik" proponuję całkowitą rezygnację z przyjmowania jakichkolwiek pokarmów, umrzesz z głodu ale za to ZDROWA! (twój pies też).\nGdyby filmował to czego władza nie ma ochoty pokazać to już dawno przestałby być dyplomatą, ale dla pismaków z interii to za trudne do zrozumienia, albo kolejny raz robią nas w wała. Proponuję rozważyć całkowitą rezygnację z tego .ównianego portaliku bez krzty rzetelnych informacji.\nHa ha, dobre! :) Mój też tak robił, tylko że nie jawnie za karę, ale po prostu były ważniejsze dla niego sprawy. W końcu zaproponowałam całkowitą rezygnację z seksu i nagle się okazało jaki z niego ogier. Tylko że teraz, po 6 latach jego oziębłości, to mnie się już nie chce :]\nRe: MAM podobny PROBLEM prosze o wypowiedz..\nUważam za głupotę, całkowitą rezygnację z przyjaciół dla związku. Nie da się żyć bez przyjaciół, nawet z największą miłością. A niech kiedyś ta miłość przeminie lub stanie się tragedia. Człowiek wtedy, pozostaje całkiem sam. Często występują wtedy depresje, próby samobójcze. A na prawdziwych przyjaciół zawsze można liczyć. Tak samo jak da się pogodzić związek z przyjaciółmi. Z moich obserwacji\nOdpowiedź do Ani\npoczuć się zraniony. Trzeba też jednak odpowiedzieć sobie na pytanie, czy ona ponosi całkowitą odpowiedzialność za swoje uczucia i działania w tej sytuacji", krótko mówiąc czy to wyłącznie jej "wina" że związek sie rozpadł. Przemyśl to sobie. Możesz być lojalna i pozostać w związku który nie daje Ci szczęścia (trwać w tym koszmarze jak to nazwałaś), ale w ten sposób WYBIERASZ(!) rezygnację