Rozbieżności te wynikają z różnej kompozycji składu ciała, z różnej zawartości masy mięśniowej oraz tłuszczowej, która to na przykład, kumuluje w sobie minimalne ilości wody. W przeciwieństwie do tkanki tłuszczowej – zawiera ona jedynie około 5% ogólnej ilości wody, w mięśniach znajduje się jej około 75%. Odwrotne zjawisko występuje u osobników z nadwagą, otyłych i mało aktywnych fizycznie, u których całkowita zawartość wody w organizmie jest znacznie niższa. Badania naukowe potwierdzają, że człowiek może funkcjonować bez pokarmu przez wiele tygodni, natomiast niedobór wody przez zaledwie kilka dni jest najczęściej śmiertelny. Utrata bowiem już 5% zasobów wody naszego organizmu powoduje szereg zaburzeń w układzie krążeniowo-oddechowym i mięśniowym, obniżając znacznie możliwości wysiłkowe. Większa utrata płynów ustrojowych może spowodować groźny dla życia wstrząs.\nA woda to nie tylko płyn krążeniowy, jest niezbędna we wszystkich narządach, tkankach i komórkach, w 80% jest składową naszych płuc, wątroba zawiera jej 68%, a kości 26%, żółć w 86% to woda, chłonka - 98%, sok żołądkowy - 97%, a pot – 99,5%. Warto wiedzieć, iż wraz z wiekiem zawartość wody w składzie ciała ulega naturalnemu zmniejszeniu, osiągając u seniorów odpowiednio 54% - 46%. Zmniejszają się także proporcje wody w niektórych tkankach, na przykład spada jej poziom w skórze, a wzrasta w masie mięśniowej. Ponieważ tkanka tłuszczowa zawiera jej tylko 10 do 20%, u osób otyłych procent udziału wody w składzie ciała jest mniejszy, dlatego ta właśnie grupa osób bardziej narażona jest na przeciążenia ogólnoustrojowe pochodzące z układu krążeniowo - oddechowego. Jest również niezbędna do przebiegu wszelkich procesów trawiennych, jak formowanie kęsów pożywienia, przesuwanie treści pokarmowej wzdłuż przewodu pokarmowego, wydzielanie enzymów trawiennych.\nPewna ilość wody spełnia również specjalne zadania zabezpieczające, uszczelniające i zwilżające, stanowi ochronę dla gałki ocznej, mózgu, rdzenia kręgowego, czy płodu, jej zawdzięczamy też właściwą ruchliwość naszych stawów, czy odpowiednie przesuwanie się narządów wewnątrz jamy brzusznej. Źródłem wody dla naszego ustroju są przede wszystkim napoje, których rodzaj, a niekiedy także ilość zależą od zwyczajów żywieniowych i własnych upodobań. Pewne ilości wody dostarcza codziennie spożywane pożywienie o konsystencji stałej, przy czym produkty spożywcze różnią się znacznie pod tym względem, tłuszcze i cukier prawie wcale nie zawierają wody, podczas gdy w niektórych warzywach i owocach może ona występować w ilościach przekraczających 90%: sałaty, ogórki, pomidory, natka, kapusta, mięta, pokrzywa, arbuz, melony, truskawki, cytrusy, kiwi.\nZdrowy organizm samoistnie zarządza gospodarką wodno – elektrolitową i czuwa nad odpowiednim nawodnieniem, natomiast kiedy występują objawy chorobowe dochodzi do jej zakłócenia. Odwodnieniu ulegają najczęściej dzieci, które nie są w stanie same zaspokoić swoich potrzeb, także osoby starsze ze zmniejszonym odczuwaniem pragnienia, osoby z nieuregulowanym systemem hormonalnym, cierpiący na choroby nerek i sportowcy, szczególnie trenujący w upalnym klimacie. Podczas upałów, przy wzmożonej potliwości wszyscy jesteśmy narażeni na zwiększoną utratę płynów, dlatego warto wiedzieć jak samemu monitorować stan nawodnienia naszego organizmu i naszych bliskich oraz czym najlepiej zaspokajać pragnienie. Przy ograniczonej podaży płynów lub niedostatecznie wyrównanych dużych stratach wody dochodzi w pierwszej kolejności do zmniejszenia objętości osocza, wzrostu zwiększenia w nim sodu i wzrostu osmolalności. Jeśli zasoby płynów nie zostaną uzupełnione, woda przemieszcza się z komórek do przestrzeni pozakomórkowej w celu wyrównania stężeń, następstwem tego jest też odwodnienie wewnątrzkomórkowe, którego objawami są: pragnienie, mała ilość śliny, suchość jamy ustnej, gardła i przełyku, rozdrażnienie, bezsenność, zaczerwienienie skóry, wypieki, utrata apetytu, osłabienie sił fizycznych oraz zaburzenia koordynacji ruchów. Zmniejsza się też ilość moczu i wydalanie produktów przemiany materii (mocznik, kreatynina), które powodują zatrucie organizmu. W dłuższym czasie zbyt mała diureza może prowadzić do kamicy nerkowej na skutek przepływu przez nerki bardzo zagęszczonego moczu, ograniczona zostaje także ilość wydalanego potu, co przy wysokiej temperaturze otoczenia może być przyczyną przegrzania organizmu.\nDo uzupełnienia niedoborów płynu najlepsza jest niegazowana woda mineralna z dodatkiem cytrusów, szczypty cukru, soli himalajskiej i świeżej mięty, szybko i skutecznie zniweluje niedobory i uzupełni elektrolity. Odradza się nadmierne spożywanie wody gazowanej, która powoduje wzdęcia i szybkie hamowanie odczucia pragnienia. Podobnie działają inne napoje kolorowe gazowane, wysokosłodzone, soki owocowe kartonowe i nektary. Niezalecana jest również kawa serwowana w dużych ilościach, która wypłukuje z organizmu elektrolity oraz alkohol, który ma działanie moczopędne i pogłębia deficyt płynów.\nDla urozmaicenia naszej płynnej diety można podawać rozcieńczone soki owocowe lub warzywne wyciskane przez nas samych oraz słaby wywar z herbaty zielonej lub owocowej. Osobom uprawiającym aktywny tryb życia oraz sportowcom poleca się napoje izotoniczne, które oprócz nawodnienia zapewniają uzupełnienie strat elektrolitów. Sportowcy powinni wiedzieć, że najlepszym sposobem na obliczenie i uzupełnienie odpowiedniej ilości płynów będzie różnica w masie ciała mierzona bezpośrednio przed i po treningu. Każdy utracony kilogram masy ciała powinno się uzupełnić litrem płynów. Prawidłowe nawodnienie to takie, w którym dostarczamy organizmowi co najmniej taką ilość płynu, jaką wydalamy.\nWoda jest usuwana z naszego organizmu poprzez kał, mocz a także przez parowanie wraz ze skórą i wydychanym powietrzem. Podczas upałów znacznie wzrasta ta ostatnia komponenta dlatego należy zaplanować w diecie dodatkową porcję płynów. Niezmiernie ważna jest samokontrola i obserwacja własnego ciała. Nasz organizm bardzo szybko reaguje na odwodnienie. Zapotrzebowanie na płyny zależy od wielu czynników, między innymi od masy ciała, aktywności fizycznej, temperatury i wilgotności otoczenia. Dorosły człowiek powinien przyjmować od 30 do 45ml płynów na każdy kilogram masy ciała. Ilość ta zależy również od naszej diety, ponieważ duża część potrzebnej wody znajduje się w pożywieniu. Podczas upalnego lata, w wysokiej temperaturze możemy stracić nawet 0,5 l wody na godzinę, prowadząc w tym czasie małą aktywność fizyczną, na przykład spacerując. W tej sytuacji może być potrzebne zwiększone spożycie soli kuchennej nawet do 20g dziennie. Sól zawiera sód, który jest niezbędny dla utrzymania prawidłowej gospodarki wodnej.\n- woda jest niezbędna do zachowania odpowiedniej objętości i ciśnienia krwi w naszym ciele,\n- jako główny składnik krwi, woda transportuje niezbędne składniki odżywcze i tlen do wszystkich komórek ciała,\n- odgrywa ważną rolę w oczyszczaniu organizmu ze szkodliwych produktów przemiany materii (mocz i pot),\n- bierze udział w regulacji temperatury ciała - w wyniku pocenia organizm pozbywa się nadmiaru ciepła,\n- woda współpracuje z enzymami trawiennymi w procesie trawienia i pozwala na lepsze przyswojenie składników odżywczych przez organizm,\n- nawilża stawy, gałki oczne, ułatwia przełykanie kęsów pożywienia, jest amortyzatorem dla układu nerwowego oraz uczestniczy w przenoszeniu dźwięku przez ucho środkowe,\n- utrzymując ciągłe odpowiednie nawilżenie płuc, woda pozwala nam również oddychać.\n- niektóre leki zwane diuretykami powodują utratę wody wraz w moczem. Alkohol, mocna herbata i kawa mają również działanie diuretyczne, i zbyt duże ich spożycie może przyczyniać się do odwodnienia organizmu,\n- każdego dnia tylko z wydychanym powietrzem tracimy od 400 do 500 ml wody, a w trakcie upałów nawet więcej,\n- jest możliwe spożycie zbyt dużej ilości wody. Wydajność naszych nerek wynosi około 0,6-1,5 l moczu na godzinę. Więc jeśli pije się więcej niż te ilości, lub z przyczyn chorobowych nie możemy pozbyć się odpowiednio szybko wody z naszego organizmu, może wystąpić zjawisko przewodnienia organizmu. Symptomy przewodnienia to m.in. nudności, torsje, duszność, obrzęki, narastające zaburzenia świadomości, skurcze mięśni, drgawki a nawet w skrajnych przypadkach śpiączka,\n- są dowody na to, że twarda woda może być zdrowsza od wody miękkiej, ponieważ na terenach gdzie ona występuje zaobserwowano niższą zapadalność na choroby układu krążenia,\n- ośrodki nerwowe w mózgu kontrolują uczucie pragnienia oraz ilość moczu jaką wytwarza nasz organizm. Niektórzy eksperci uważają, że w chwili gdy odczuwamy pragnienie, nasz organizm jest już w stanie nieznacznego odwodnienia. Jeśli zignorujemy te sygnały, mózg wyśle informację do nerek aby zwiększyły wchłanianie zwrotne wody i zredukowały produkcję moczu. Dlatego też, aby napić się wody, nie powinniśmy czekać dotąd aż poczujemy pragnienie.\nNa upalne dni w porze obiadowej lub wieczornej nic nie smakuje tak apetycznie i wybornie, jak CHŁODNIK!\nChłodnik z rzodkiewką – najprostszy w przygotowaniu\n2 duże zsiadłe mleka, 2 x jogurt naturalny – aby nie był bardzo gęsty – produkty schładzamy w lodówce. Pęczek rzodkiewki, 4 -5 ogórków gruntowych, dymka ze szczypiorkiem i pęczek koperku, sól – najlepiej smakuje różowa himalajska, pieprz, czubryca zielona, 4 jajka na twardo.\nPrzygotowanie: szczypiorek, koperek drobno posiekać, rzodkiewki pokroić w słupki, ogórki utrzeć na tarce o dużych oczkach, dodać jogurty i zsiadłe mleko, przyprawić, wstawić do lodówki, przed podaniem udekorować jajkiem pokrojonym w ósemki i plasterkami rzodkiewki.\nNasz Polski najbardziej ulubiony chłodnik z botwinką\nPęczek botwinki – albo dwa mniejsze, 2 duże opakowania kefiru lub maślanki, może być zsiadłe mleko, 4 jajka na twardo, 4 ziemniaki ugotowane w mundurkach, pęczek rzodkiewki, 3 świeże ogórki gruntowe, 3-4 łyżki posiekanego szczypiorku, koperku i natki, sok z ½ cytryny, do smaku sól, pieprz, czubryca, łyżeczka cukru brzozowego lub trzcinowego, albo listki stewii.\nPrzygotowanie: pokroić umytą botwinkę, wrzucamy ją na 5-7 minut na lekko osolony wrzątek, odcedzamy i studzimy. Kefir lub maślankę łączymy z wodą mineralną w proporcji 2:1, wstawiamy do lodówki, jajka kroimy w grubą kostkę, ziemniaki w cienkie półksiężyce, ogórki i rzodkiewkę ścieramy na tarce o dużych oczkach, szczypiorek, koperek i natkę siekamy, składniki łączymy z rozcieńczonym kefirem lub zsiadłym mlekiem, dosmaczamy sokiem z cytryny, cukrem brzozowym lub trzcinowym, solą, pieprzem, czubrycą, schłodzone rozlewamy do miseczek, dekorujemy zieleniną.\nKlasyczny chłodnik pomidorowy z grzankami\nLimetka, 2 ząbki czosnku, ½ kilograma mięsistych i słodkich pomidorów, ogórek – wąż, duży kubek jogurtu naturalnego, duża ilość listków bazylii, sól, pieprz, czubryca, tabasco, czerwona papryczka chili, może być mała habanero, 600ml soku pomidorowego, 2 kromki czerstwego pieczywa tostowego, można użyć tostera.\nPrzygotowanie: z wyparzonej limetki ścieramy skórkę, wyciskamy sok, obieramy czosnek. Pomidory sparzamy, zdejmujemy skórkę, ogórka obieramy, połowę kroimy w grubą kostkę, połowę ścieramy i mieszamy z jogurtem, kroimy drobno listki bazylii, dodajemy sól, pieprz, czubrycę, tabasco do smaku. Kostki ogórka, pokrojone pomidory, czosnek, skórkę limetki i z niej sok wrzucamy do blendera dodajemy wypestkowane kawałki papryczki, dokładnie miksujemy do uzyskania aksamitnej konsystencji, wlewamy sok pomidorowy, ponownie miksujemy, aby mus był idealnie gładki, wstawiamy do lodówki, każdą porcję dekorujemy jogurtem, listkami bazylii i grzankami z tostera pokrojonymi w kosteczki.\nChłodnik melonowy z szynką i balsamico\nMelon miodowy, ogórek długi, ½ szklanki jogurtu naturalnego, 4 łyżki octu balsamicznego, 4 plastry szynki parmeńskiej, sól, pieprz.\nPrzygotowanie: melon przecinamy na pół, usuwamy pestki, miąższ wydrążamy łyżką i kroimy w kostki, ¾ ogórka obieramy i kroimy w kostkę, po czym miksujemy razem z melonem, a następnie z jogurtem i octem balsamicznym, przyprawiamy solą i pieprzem, schładzamy. Resztę ogórka (ze skórką) kroimy w jak najcieńsze i najdłuższe paski – można pomóc sobie obierakiem do marchwi. Szynkę kroimy na bardzo cienkie paski i wysmażamy na chrupko. Chłodnik rozlewamy do miseczek, dekorujemy paskami ogórka i szynki , można posypać również prażonymi płatkami migdałowymi. Zamiast szynki można dodać krewetki z grila. Chłodnik nabierze więcej aromatu jeśli doprawimy go skórką i sokiem z limetki, świeżym imbirem oraz miętą.\nChłodnik truskawkowy z grzankami\n700g truskawek, ½ szklanki soku z ciemnych winogron, szczypta cynamonu, 2 łyżki miodu, 2 łyżki soku z cytryny, łyżka cukru waniliowego, listki bazylii, grzanka z tostera.\nPrzygotowanie: 500g truskawek miksujemy z sokiem winogronowym, cynamonem, miodem, sokiem z cytryny, cukrem waniliowym, mieszamy z resztą pokrojonych w plasterki truskawek, wstawiamy do lodówki. Chłodnik rozlewamy do miseczek, dekorujemy grzankami i listkami bazylii.\nWięcej w tej kategorii: « Wakacje, upały, odpowiednia dieta i wymarzona sylwetka\tGruby Jaś, otyły Jan. Jak żyć, aby nie tyć? »\n0 # Huey 2018-05-05 00:56\ntryiong none the less. I've been using Movable-type on a variety of websites\nVisit my site; chocolate: www.tallerheels.com\n0 # Tasha 2017-07-31 06:22\nmy homepage; foot pain due to diabetes (nondescriptkno w27.exteen.com: nondescriptknow27.exteen.com/)\n0 # Paulina 2017-07-30 17:45\nHere is my web-site: foot pain gout (ameblo.jp: ameblo.jp/savannawhittenburg/)


Lato 2022 GRECJA - Peloponez - Tolo Meteory Mykeny Ateny Saloniki obóz młodzieżowy\nGRECJA - Peloponez - Tolo - obóz młodzieżowy\nMeteory - Mykeny - Epidauros - Nafplio - Ateny - Saloniki - wypoczynek i zwiedzanie\nobóz młodzieżowy dla uczestników w wieku 14-18 lat\nPELOPONEZ - usytuowany na południu, malowniczy półwysep, a właściwie od przekopania Kanału Korynckiego - wyspa, kryje niemal wszystko co najlepsze w Grecji.\nTOLO - turystczna miejscowość położona ok. 180 km na południe od Aten, wtulona w monumentalne ściany skalne wyrastające wprost z morza, amfiteatralnie zamykające malowniczą zatokę. Więcej iformacji na stronie www.tolo.gr\nGRA1/22 07.07 - 17.07.2022 11 2550.00 PLN stop -\nGRA2/22 21.07 - 31.07.2022 11 2450.00 2550.00 PLN stop -\nTolo: 3 posiłki: śniadania - bufet, lekki lunch i obiadokolacja - serwowane. Pierwszym posiłkiem jest obiadokolacja w dniu przyjazdu, ostatnim śniadanie w dniu wyjazdu + suchy prowiant na drogę powrotną. W Tolo do obiadów i kolacji jest podawana woda. W trakcie przejazdu wyżywienie wg programu.\nPrzyjazd do Grecji w godzinach popołudniowo-wieczornych, zakwaterowanie w hotelu tranzytowym *** w okolicach Salonik (pokoje 3,4 osobowe z łazienkami), obiadokolacja, nocleg.\nWczesne śniadanie, wykwaterowanie z hotelu. Bardzo wczesny wyjazd z Tolo. Przejazd do stolicy Grecji - zwiedzanie Aten, objazd miasta: Plac Konstytucji, Parlament, Grób Nieznanego Żołnierza - zmiana warty, antyczne budowle na Akropolu (Świątynia Nike, Partenon, Erechejon), Plaka, Stadion Olimpijski z zewnątrz, Plac Omonia. Bilety na Akropol płatne dla osób powyżej 25 lat (ok. 20 €).\nPrzejazd w okolice Salonik, zakwaterowanie w hotelu *** (pokoje 3,4 osobowe z łazienkami), obiadokolacja, nocleg.\nPo śniadaniu wykwaterowanie. Przejazd do Salonik - zwiedzanie: główna ulica miasta - Odos Egnatia, gdzie przeplatają się zabytki greckie i rzymskie, bizantyjskie i tureckie: łuk Cesarza Galeriusza, Biała Wieża - symbol Salonik, posąg Aleksandra Wielkiego. Przejazd nocny przez Macedonię i Serbię.\nCena zawiera: przejazd autokarem, 8 noclegów w Grecji (2 tranzytowe, 6 noclegów w Tolo), wyżywienie wg programu + suchy prowiant na drogę powortną, ubezpieczenie Signal Iduna – KL (20 000 € z chorobami przewlekłymi i leczeniem Covid-19 w cenie), NW (15 000 zł), bagaż (2 000 zł), opiekę pedagogiczną, opiekę pilota-przewodnika, obowiązkową opłatę na TFG w wysokości 10 zł oraz obowiązkową opłatę na TFP w kwocie 10 zł, podatek VAT marża.\nCena nie zawiera: opłat na realizacje programu, dopłat do wyjazdów z poszczególnych miast w Polsce, przewodnika w Atenach oraz biletów wstępu do zwiedzanych obiektów.\nUWAGI: Zalecane minimalne kieszonkowe ok. 80-100 € + program fakultatywny (dla chętnych)\nŁÓDŹ Dworzec PKP Łódź Kaliska parking ul.Karolewska 04.00 potw. 180,00 zł.\nWARSZAWA parking przed Torwarem ul. Łazienkowska przy Wisłostradzie 05.00 potw. 180,00 zł.\nBezpłatna rezygnacja z wyjazdów autokarowych do 30.04.2022: bez dopłaty\nZwrotowi nie podlegają wykupione dodatkowe polisy od kosztów rezygnacji.\nGwarantowany pokój 2 osobowy (cena za 1 osobę): 265.00 PLN\nUbezpieczenia Signal Iduna od kosztów rezygnacji z uwzględnieniem Covid-19 (dla chętnych, nie obejmuje chorób przewlekłych i kwarantanny):: 125.00 PLN\nUbezpieczenia Signal Iduna od kosztów rezygnacji z uwzględnieniem Covid-19 i kwarantanny (dla chętnych, nie obejmuje chorób przewlekłych):: 150.00 PLN


GLOBO LIGHT TUBE 38972 (GL38972) - Mariner\nOświetlenie Meblowe -\nGLOBO LIGHT TUBE 38972\nKod produktu: GL38972\nRodzaj szkła: plastik\nSzerokość: 900 cm\nŻarówka: Mikro żarówki (216 szt.) 0.064W ciepła biel\nIlość źródeł świtała: 216\n- stopień szczelności IP44\n- natężęnie światła: 432lx\nKolor / materiał: plastik\nTrzonek / ilość / moc: mikro żarówki (216 szt.) 0.064W\nWymiary: szerokość: 900 cm\nGLOBO LIGHT TUBE 38900\nListwa do chowania kabla. Dodatkowe informacje: - stopień szczelności IP44 Kolor / materiał: plastik\nGLOBO LIGHT TUBE 38901\nKlip do mocowania, srebrny kolor. Dodatkowe informacje: - stopień szczelności IP44 Kolor / materiał: plastik\nGLOBO LIGHT TUBE 38920\nLampa wyprodukowana przez GLOBO. Materiał wykonania: plastik Rodzaj szkła: plastik Kolor: niebieski Szerokość: 600 cm Żarówka: Mikro żarówki (216 szt.) 0.442W Ilość źródeł świtała: 216 Źródło światła w komplecie: zawiera\nGLOBO LIGHT TUBE 38921\nLampa wyprodukowana przez GLOBO. Materiał wykonania: plastik Rodzaj szkła: plastik Kolor: niebieski Szerokość: 900 cm Żarówka: Mikro żarówki (324 szt.) 0.442W Ilość źródeł świtała: 324 Źródło światła w komplecie: zawiera\nGLOBO LIGHT TUBE 38922\nLampa wyprodukowana przez GLOBO. Materiał wykonania: plastik Rodzaj szkła: plastik Kolor: niebieski Szerokość: 1800 cm Żarówka: Mikro żarówki (648 szt.) 0.442W Ilość źródeł świtała: 648 Źródło światła w komplecie: zawiera\nGLOBO LIGHT TUBE 38930\nLampa wyprodukowana przez GLOBO. Materiał wykonania: plastik Rodzaj szkła: plastik Kolor: czerwony Szerokość: 600 cm Żarówka: Mikro żarówki (216 szt.) 0.442W Ilość źródeł świtała: 216 Źródło światła w komplecie: zawiera\nGLOBO LIGHT TUBE 38931\nLampa wyprodukowana przez GLOBO. Materiał wykonania: plastik Rodzaj szkła: plastik Kolor: czerwony Szerokość: 900 cm Żarówka: Mikro żarówki (324 szt.) 0.442W Ilość źródeł świtała: 324 Źródło światła w komplecie: zawiera\nGLOBO LIGHT TUBE 38932\nLampa wyprodukowana przez GLOBO. Materiał wykonania: plastik Rodzaj szkła: plastik Kolor: czerwony Szerokość: 1800 cm Żarówka: Mikro żarówki (648 szt.) 0.442W Ilość źródeł świtała: 648 Źródło światła w komplecie: zawiera\nGLOBO LIGHT TUBE 38940\nLampa wyprodukowana przez GLOBO. Materiał wykonania: plastik Rodzaj szkła: plastik Kolor: żółty Szerokość: 600 cm Żarówka: Mikro żarówki (216 szt.) 0.442W Ilość źródeł świtała: 216 Źródło światła w komplecie: zawiera\nGLOBO LIGHT TUBE 38941\nLampa wyprodukowana przez GLOBO. Materiał wykonania: plastik Rodzaj szkła: plastik Kolor: żółty Szerokość: 900 cm Żarówka: Mikro żarówki (324 szt.) 0.442W Ilość źródeł świtała: 324 Źródło światła w komplecie: zawiera\nGLOBO LIGHT TUBE 38950\nLampa wyprodukowana przez GLOBO. Materiał wykonania: plastik Rodzaj szkła: plastik Kolor: przeźroczysty Szerokość: 600 cm Żarówka: Mikro żarówki (216 szt.) 0.442W światło dzienne Ilość źródeł świtała: 216 Źródło światła w ko\nGLOBO LIGHT TUBE 38951\nLampa wyprodukowana przez GLOBO. Materiał wykonania: plastik Rodzaj szkła: plastik Kolor: przeźroczysty Szerokość: 900 cm Żarówka: Mikro żarówki (324 szt.) 0.442W Ilość źródeł świtała: 324 Źródło światła w komplecie: zaw\nGLOBO LIGHT TUBE 38952\nLampa wyprodukowana przez GLOBO. Materiał wykonania: plastik Rodzaj szkła: plastik Kolor: przeźroczysty Szerokość: 1800 cm Żarówka: Mikro żarówki (648 szt.) 0.442W Ilość źródeł świtała: 648 Źródło światła w komplecie: za\nGLOBO LIGHT TUBE 38961\nLampa wyprodukowana przez GLOBO. Materiał wykonania: plastik Rodzaj szkła: plastik Kolor: przeźroczysty Szerokość: 600 cm Żarówka: LED (144 szt.) 0.064W światło dzienne Ilość źródeł świtała: 144 Źródło światła w komplecie: zaw\nGLOBO LIGHT TUBE 38962\nLampa wyprodukowana przez GLOBO. Materiał wykonania: plastik Rodzaj szkła: plastik Kolor: przeźroczysty Szerokość: 600 cm Żarówka: LED (144 szt.) 0.064W ciepłe białe Ilość źródeł świtała: 144 Źródło światła w komplecie:\nGLOBO LIGHT TUBE 38971\nLampa wyprodukowana przez GLOBO. Materiał wykonania: plastik Rodzaj szkła: plastik Kolor: przeźroczysty Szerokość: 900 cm Żarówka: Mikro żarówki (216 szt.) 0.064W światło dzienne Ilość źródeł świtała: 216 Źródło światła w ko\nGLOBO LIGHT TUBE 38981\nLampa wyprodukowana przez GLOBO. Materiał wykonania: plastik Rodzaj szkła: plastik Kolor: przeźroczysty Szerokość: 1800 cm Żarówka: Mikro żarówki (648 szt.) 0.064W światło dzienne Ilość źródeł świtała: 648 Źródło światła w k\nGLOBO LIGHT TUBE 38982\nLampa wyprodukowana przez GLOBO. Materiał wykonania: plastik Rodzaj szkła: plastik Kolor: przeźroczysty Szerokość: 1800 cm Żarówka: Mikro żarówki (648 szt.) 0.064W ciepła biel Ilość źródeł świtała: 648 Źródło światła w komple


Doświadczenia Kubek, 30.05.2008 - Toruń\nJak się dowiedziałem, że coś ze mną, a raczej z moim małym druhem jest nie tak? Z Waszej strony. Jednakże wtedy wmówiłem sobie, że to, że napletek coraz gorzej schodzi to wina zbyt częstej masturbacji. Tłumaczenia tego dokonałem w swojej głowie w wakacje 2007 roku.\nW listopadzie 2007 jeszcze schodził, ale pewnego razu po odciągnięciu poczułem ukłucie na wędzidełku, a w kąpieli tego samego dnia pieczenie oraz zaobserwowałem niewielką, czerwoną rankę. Myślałem, że się normalnie zagoi. Zagoiła się tak, że wędzidełko miałem krótsze, a napletek już nie schodził. Całą winę zwaliłem na wędzidełko, a swój problem zdiagnozowałem jako skrócenie tegoż. W tamtym okresie – od kwietnia 2007 roku do teraz utrzymuję internetowy kontakt z jedynym przyjacielem płci pięknej w moim życiu, w którym się kocham (wiem mi też się wydawało niemożliwym, by zakochać sie przez Internet), co też nie podlega dyskusji i nie pozostaje bez znaczenia dla dalszego opowiadania.\nPech chciał, że w październiku mocno się pożarliśmy, w efekcie czego nie odzywaliśmy się do siebie przez blisko miesiąc. Była jedyną osobą, której bezgranicznie ufałem i którą nadal darzę takim zaufaniem, a ponadto mogłem pogadać dosłownie o wszystkim i liczyć na naprawdę dobrą radę oraz wsparcie. Odezwałem się do niej ponownie w listopadzie i dość szybko zwierzyłem się z nękającego problemu. Była pierwszą osobą, która o tym usłyszała. Bardzo się przejęła i gdyby nie jej wieczne motywowanie mojej osoby do załatwienia problemu może teraz ciągle nie mógłbym napisać tych słów.\nPrzełomem jednak okazał się fakt, że wyznałem jej swoje uczucia – przez Internet. Nigdy jej nie widziałem, ale pierwszy raz się zakochałem tak naprawdę mimo że dożyłem 20 lat. Więc powiedziałem, że ją kocham. A na drugi dzień, kiedy to już planowaliśmy pierwsze spotkanie powiedziałem coś a'la, że stała się motorem napędowym mojego życia i że szybciej się uczę, szybciej żyję, bym mógł z nią dłużej porozmawiać, a także, że w środę zrobię coś dużego. Chodziło mi o powiedzenie rodzicom o problemie i poproszeniu o pomoc, czy to finansową, czy o zarejestrowanie do lekarza w rodzinnym mieście. Studiuję poza miejscem zamieszkania. Troszkę spanikowała, że już myślę o seksie z nią, ale wiecie jak to jest, jak ma się przeświadczenie, że istnieje możliwość, że kobieta, którą kochasz będzie dla ciebie, ale ty dla niej już nie, bo boisz się zerwania wędzidełka, czy innych komplikacji. 23 kwietnia (w swoje imieniny) zadzwoniłem do rodziców. Rozmowa:\n\tMam dwie informacje, dobrą i złą. Która najpierw?\n\tSkróciłem sobie wędzidełko.\n\tA co to, synku? (czułem panikę w mamy głosie, bo z nią rozmawiałem)\n\tTo, co trzyma napletek. Będę musiał iść do urologa.\nPóźniej tłumaczyłem, że wolę do urologa, że to już nie chirurg jest od tego specjalistą, etc. Stanęło na tym, że dostanę wsparcie finansowe i mam iść do prywaciarza. Rodzice myśleli, że będzie mały opatrunek, ale ja znałem prawdę. Wiedziałem, że będą mnie kroić i to mocno, bo napletek i wędzidełko wyglądały kiepsko. Poszedłem do prywatnej przychodzi w Toruniu, gdzie studiuję. Krótka diagnoza: stulejka i skierowanie do szpitala zespolonego na ulicy Batorego. 26 kwietnia byłem u urologa, a 28 już w szpitalu.\nSzpital. Niestety odesłano mnie z kwitkiem. Powiedzieli, że teraz tylko zabiegi ratujące życie. Nawet nie argumentowałem, że moje seksualne życie umiera, ani nie kląłem na politykę prorodzinna, na finansowanie in vitro i brak rekompensaty za leczenie młodych zdrowych mężczyzn. Przecież stulejka powoduje obawy przed zbliżeniem zapewne u wielu. Ja przez nią dwa razy odmówiłem stosunku płciowego, chociaż i tak obiecałem zostawić to dla kobiety, którą naprawdę pokocham, więc tak, czy siak tamte damy musiałyby się z tym pogodzić. Tak więc zabiegu mi nie zrobili, bo nie było już na to pieniędzy i kazali przyjść w styczniu. Nie chciałem tyle czekać. Ważne, że cały czas wspierała mnie kobieta, którą kocham i rodzice. Krąg trzech osób, które zostały dopuszczone. Rada: starajcie się, żeby był jak największy.\nPo nieudanym podejściu zadzwoniłem do mamy. Póki co nic nie uradziliśmy. Pojechałem na weekend majowy do domu. Tam już rozmowa w 6 oczu (moje, matulowe, ojcowe – chociaż ten mocno dystansował się od problemu, poczułem się nawet, że trochę straciłem w jego oczach). Moja ciotka jest pielęgniarką w Olsztynie, więc pomyśleliśmy, że może pomóc. To był strzał w 10. 24 maja dowiedziałem się, że zostałem wciśnięty w kolejkę na zabieg wyznaczony na 30 maja. Ciotka dała radę. Dziękuję. Rodzice mnie trochę zawiedli pod względem, że niezależnie od tego jak bardzo dawałem im do zrozumienia, że nie mogę czekać, nie chcieli dać mi na zabieg prywatny, a bardzo na to liczyłem. Jednak ok, rozumiem, jeśli można mieć coś za darmo, to czemu płacić. Niech im będzie.\nDzień zabiegu. Termin został wyznaczony w godzinach od 12 do 13. Przed wyjazdem z rodzinnego miasta (mieszkam pod Olsztynem) rozmawiałem ze swoją przyjaciółką. Nie wiem, jak jej się odwdzięczyć, bo wiem, że ją skrzywdziłem błyskawiczną decyzją o zabiegu, a ona ciągle mnie wspierała i motywowała. Wyszło tak, że jak tylko dowiedziałem się, że coś ona do mnie czuje, to pomyślałem o seksie z nią. Co nie jest kłamstwem, ale w momencie, w którym by się na to zdecydowała nie chciałem dać ciała. Ot i wszystko. Przepraszam ją za to, a mam nadzieję, że też przeczyta te słowa.\nNiestety pielęgniarki miały obowiązkowe szkolenie, więc miałem do wyboru, albo czekać, albo wrócić w poniedziałek. W poniedziałek musiałem być już z powrotem w Toruniu, więc to wyjście nie wchodziło w rachubę. Głodny i spragniony, bo od 24h nie miałem nic w ustach, bo tak mi kazali, mimo że nie miałem żadnych badań, czekałem 4h. O 16 leżałem już (dopiero) na stole. Pytanie na wstępie – czy wiem na czym polega zabieg. Odpowiedź: mniej wiecej. Riposta: dezynfekujemy, tniemy, dezynfekujemy, wychodzisz.\nZabieg przebiegał w miłej atmosferze – w sali byłem ja, mój wacek i 4 kobietki – jedna pani doktor i trzy asystujące pielęgniarki. Po zmierzeniu ciśnienia (chciały zobaczyć, jak mi adrenalina skacze), powiedziały, że są ze mnie dumne – “No młody, jesteśmy z ciebie dumne, tylko 130. Tacy młodzi to tu takie cuda odwalają, że hoho.” Później zaaplikowano znieczulenie kroplówką. Później sześć w samego penisa – znieczulenie miejscowe. Od dwóch pań, które majstrowały przy moim sprzęcie odgradzał mnie parawan, więc nic nie widziałem tylko słyszałem. Zresztą zgodnie z poranną poradą przyjaciółki – patrzyłem w sufit. Najlepsze zdanie: “To potraktujemy palnikiem.” Chodziło o przyrząd do przypalania naczynek krwionośnych i żył. W sumie po pół godziny było po wszystkim I pielęgniarka od poklepywania po klatce powiedziała: “i już śliczny.” Mimo publicznej placówki atmosfera była miła. Gorsze było to, że ja byłem zmęczony (nic nie jadłem i nic nie piłem – jak się okazało niepotrzebnie) i o nic nie pytałem, a nic mi nie mówiono. Nie wiedziałem, czego dokonały, co robić, etc. Dopiero po 5 dniach od zabiegu studiując Waszą stronę dowiedziałem się, że najpewniej miałem obrzezanie całkowite, albo częsciowe ze wskazaniem na to pierwsze (zdjęcia też przesłałem). Obecnie zaczynają wychodzić już szwy. Jeden wypadł boleśnie przy erekcji I miejsce trochę szczypie, ale co raz mniej.\nPo zabiegu – właśnie za bardzo to hmm... nie przestrzegam zasad, zanurzenie, i to nie peryskopowe wykonałem już na drugi dzień po zabiegu. Wacka przemywałem specjalnym płynem, ale że się skończył przesiadam się na rivanolum (jutro). Po 4 dniach doszedłem, że lepiej dać trochę tlenu, a nie gnieździc go w opatrunku – tego się nauczyłem przy leczeniu rozcięca wargi do mięsa podczas bójki. Im więcej tlenu tym lepiej i szybciej. Po pierwszym dniu wietrzenia widać było poprawę. Pisząc te słowa też siedzę nago. Co jest problemem? Erekcje. Wstaję razem z małym. Kiedy mały wstaje, wstaję i ja. Najczęsciej kolo godziny 4-5 rano. Od razu zaczynam się uczyć, bo to okres sesji, więc szybko zapominam o przyjemnych sprawach.\nPo kilku dniach wyznałem przyjaciołom, co było nie tak I czemu nie pojawiłem sie na egzaminie (termin zerówkowy, więc wacek nie przeszkodził mi w nauce). Wtajemniczyłem w to szerokie grono znajomych (obecnie koło 10 osób). Naprawdę to nic wstydliwego, a w gronie dobrych znajomych można się nieźle pośmiać. Radzę otoczyć się naprawdę dużą ilością osób. Każdemu powtarzam: “jak problem z ptakiem, to wal do mnie jak w dym.”\nDziękuję kobietom, które szczególnie mi pomogły: internetowej przyjaciółce, matce, cioci, pani doktor, pielęgniarkom – szczególnie asystujacej pani doktor i tej poklepującej mnie po klatce. Czwarta nawijała o naszej klasie, więc ne odegrała istotnej roli. Dziękuję prowadzącym stronę stulejka.com. Wiele informacji cennych odnośnie leczenia. Także znajomym, którzy śmiechem podtrzymują mnie na duchu chociaż już tego nie potrzebuję. Śmieję się z tego wszystkiego chociaż nie wiem, czy wszystko zagoi się prawidłowo. Obecnie drugi zabieg nie jest mi ani trochę straszny.\nNa koniec sakramentalne już – nie ma się czego bać. Nie bierz ptaka we własne ręcę (przynajmniej nie w celu krojenia), ale życie możesz śmiało. Powodzenia wszystkim niezdecydowanym.


Gramofon elektryczny czy retro? Jaki wybrać? - OSM2POLY\nGramofon elektryczny czy retro? Jaki wybrać?\nGramofon elektryczny czy retro – który wybrać. Muzyka z obu ma coś z magii i zdecydowanie przoduje w jakości dźwięku nad dzisiejszymi odtwarzaczami CD czy mp3. Sympatycy gramofonów rozpływają się nad ciepłym dźwiękiem i charakterystycznymi trzaskami płyt winylowych, które coraz śmielej i częściej goszczą na sklepowych półkach.\nZastanawiając się nad tym, czy lepszy jest gramofon elektryczny czy raczej retro, warto przede wszystkim zwrócić uwagę na jego napęd. To napęd wpływa na dźwięk oraz jego prędkość, dlatego jeśli wybierzemy sprzęt z byle jakim – dźwięk zostanie zniekształcony.\nDostępne są urządzenia z dwoma typami napędu. Popularniejszym wyborem jest napęd paskowy, który przy pomocy paska przenosi obroty silnika wolnoobrotowego na talerz gramofonowy. Pasek jednak z czasem ulega zużyciu i wymaga wymiany. A inną jego wadą jest nierówna prędkość obrotowa, która sprawia, że nagranie może zwalniać i przyspieszać na zmianę.\nDrugim typem napędu w gramofonie jest napęd bezpośredni, który najczęściej wykorzystywany jest przez DJ-ów. Napęd bezpośredni umożliwia szybką reakcję. W gramofonach wykorzystujących ten napęd silnik zamontowany jest tuż nad płytą, wprawiając wałem w ruch talerz. Gramofony z napędem bezpośrednim są bardzo precyzyjne, a do tego umożliwiają przesuwanie płyt ręką, na przykład podczas skreczowania. Mogą jednak przenosić zbędne zakłócenia, przez co pogarsza się jakość dźwięku.\nGramofon elektryczny może być całkowicie manualny, półautomatyczny lub całkowicie automatyczny. W pierwszym wszystko trzeba wykonywać własnoręcznie, podczas gdy gramofon automatyczny uruchamia się jedynie przyciskiem “START”. Po tym płyta może grać w nieskończoność.\nPoza automatycznością, gramofony różnią się także swoim wyglądem. Obecnie dostępne są sprzęty w różnorodnych designach i kolorach, dzięki czemu z łatwością można wybrać taki, który najlepiej dopasuje się do danego wnętrza. Design gramofonów udowadnia, że połączenie klasyki z nowoczesnością jest jak najbardziej możliwe.\nW zależności od aranżacji danego wnętrza, wybrać można drewniany gramofon retro lub całkiem nowoczesny – gramofon elektryczny. Pierwszy lepiej sprawdzi się we wnętrzach klasycznych i tradycyjnych, drugi natomiast pięknie prezentować się będzie w minimalistycznych stylach dizajnerskich wnętrz.\nCo zrobić gdy pies nie chce spać w legowisku?\nPrzytwierdzanie balustrad i konsulting inżynierów\nNext Rodzaje i różnice między kawami – ziarnista, mielona czy rozpuszczalna?\nPrevious Cluse – ponadczasowy zegarek dla każdego


Alex Thomson w Sopocie już 14 czerwca\nOd 14 do 17 czerwca w Sopocie będzie gościł znany brytyjski żeglarz Alex Thomson. Jego regatowy bolid jest jednak już od niedzieli przy sopockim molo. Ci, którzy nie będą mogli osobiście zobaczyć tego jachtu zapraszamy do obejrzenia kilkunastu zdjęć wykonanych przez Piotra Pajdowskiego.\nPoprzedni artykułThe Bridge. Trwa odliczanie do wielkiego wyścigu.\nNastępny artykułHelly Hansen dla żeglarek: w czym modnie na żagle?


Cytrynowe spaghetti z cukinią i groszkiem - Fundacja - Szkoła na widelcu\nCytrynowe spaghetti z cukinią i groszkiem\nArray ( [ID] => 3452 [id] => 3452 [title] => cytrynowe spaghetti [filename] => cytrynowe-spaghetti.pdf [url] => https://www.szkolanawidelcu.pl/wp-content/uploads/cytrynowe-spaghetti.pdf [alt] => [author] => 7 [description] => [caption] => [name] => cytrynowe-spaghetti [date] => 2019-09-06 12:13:39 [modified] => 2019-09-06 12:13:39 [mime_type] => application/pdf [type] => application [icon] => https://www.szkolanawidelcu.pl/wp-includes/images/media/document.png )\n150g suchego makaronu spaghetti lub linguine\n30 g twardego sera dojrzewającego np. Parmezanu\nW garnku gotujemy wodę na makaron. Gdy woda zacznie wrzeć wrzucamy makaron i gotujemy go al dente zgodnie z instrukcją na opakowaniu Cukinię kroimy na cieniutkie paski. Można zrobić to przy pomocy strugaczki do warzyw lub spiralizera. Na patelnię wlewamy łyżkę oliwy, dodajemy cukinię, skórkę otartą z cytryny oraz posiekaną miętę. Smażymy około 3-5 minut od czasu do czasu mieszając tak by cukinia zmiękła a mięta i cytryna oddały aromat. Do podsmażonej cukinii dodajemy ugotowany makaron, sok wyciśnięty z połowy cytryny oraz groszek. Możemy dodać również odrobinę wody z gotowania makaronu. Dusimy około 2-3 minut, aż groszek zmięknie. Dodajemy połowę startego na tarce sera, doprawiamy do smaku solą i świeżo mielonym pieprzem. Podajemy na ciepło dekorując listkiem mięty, pozostałym serem oraz odrobiną oliwy.


No i Rafał Trzaskowski doczekał się krzyżówki na swój temat, co jest jego największym jak dotąd sukcesem, większym nawet niż zorganizowanie wypoczynku na placu Bankowym, wiadoma rura z wiadomą zawartością czy odprawienie gejowskiej mszy pod jego patronatem. Nagrodą w dzisiejszej krzyżówce jest płyta „Requiem Smoleńskie i 10 piosenek o polskiej wolności” Pawła Piekarczyka. Hasło zeszłotygodniowej krzyżówki papieskiej to SURSUM CORDA, nagrody przyznam za tydzień. Za krzyżówkę sprzed dwóch tygodni, tę z hasłem BIJ BOLSZEWIKA, nagrody główne, czyli również wspomnianą płytę, otrzymują Julianna Miąsek z Warszawy i Jędrzej Nawrocki z Brzegu. Nagrody-niespodzianki trafiają do Jacka Klima z Giżycka, Artura Adamskiego z Wrocławia, Marka Olszewskiego z Bodzanowa i Lucjana Baranowicza z Łodzi. Przypominam, że w naszej krzyżówce nagród nie losujemy. Rozwiązanie to hasło krzyżówki (tworzą je litery z kratek oznaczonych cyferkami w prawym dolnym rogu). Oprócz hasła podać trzeba


SIGMA-NOT - PORTAL INFORMACJI TECHNICZNEJ - Największa baza artykułów technicznych online BARTOSZ WITALA- zobacz i pobierz wszystkie publikacje autora BARTOSZ WITALA w naszych czasopismach - Portal Informacji Technicznej SIGMA-NOT\nWyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Bartosz WITALA"\nStopy żarowytrzymałe na bazie niklu są szeroko stosowane w przemyśle turbin gazowych oraz silników turbinowych. Jednym z zasadniczych problemów w zastosowaniu tych stopów jest uzyskanie wysokich własności mechanicznych przy zachowaniu wysokiej odporności na korozję wysokotemperaturową. Elementy turbin są pokrywane powłokami ochronnymi w celu zwiększenia ich odporności na korozję. Poszukuję się jednak nowych typów powłok dla wyższej temperatury eksploatacji. W artykule przedstawione zostaną doświadczenia w realizacji procesów aluminiowania metoda kontaktowogazową CODEP. Na przykładzie stopu Rene 142DS stosowanego w produkcji łopatek turbiny I stopnia silnika lotniczego. Przedstawiono charakterystykę powłok dyfuzyjnych stosowanych dla zabezpieczenia tego stopu przed korozją wysokotemperaturową. Dokonano charakterystyki struktury, przedstawiono wyniki badań rozmieszczenia pierwiastków w powłokach oraz wyniki analizy składu chemicznego. Słowa kluczowe: korozja wysokotemperaturowa, powłoki żaroodporne, stopy niklu krystalizowane kierunkowo High temperature resistance diffusion aluminide coatings on Rene 142 DS alloy Nickel based superalloys are widely used in GTS and AERO gas turbine industry. Main problem with application Ni superalloys is gain both high mechanical properties and high temperature corrosion resistance. Turbine parts are coated with protective coating increasing high temperature resistance. New type of coating able to work in higher temperature is being searched. This paper presents pack cementation method for diffusion aluminide coating development. Rene 142 DS super alloys is used for 1-st stage of high temperature turbine. Paper presents microstructure characterization, element distribution and microchemical analysis of diffusion aluminide coating. Keyword: high temperature corrosion, high temperature coatings, directly solidifi cation nickel based alloy ochrona przed korozja 4-5/2011 XIX Ogólnopolska Konferencja N[...]\nStopy niobu ze względu na ich małą gęstość, wysoką temperaturę topnienia oraz dużą wytrzymałość w podwyższonej temperaturze stanowią alternatywę dla obecnie stosowanych nadstopów niklu w wytwarzaniu elementów gorących sekcji turbin gazowych [1÷4]. Jednak główną wadą stopów niobu jest mała odporność na utlenianie w wysokiej temperaturze [4÷6]. Dotychczasowe badania związane ze zwiększeniem odporności na utlenianie przez wprowadzenie do składu chemicznego stopów niobu pierwiastków typu Ti, Cr, Hf, Si oraz Al wykazały znaczne zwiększenie odporności na utlenianie tych stopów, ale w dalszym ciągu jest to niewystarczające, aby stopy te mogły być stosowane na elementy eksploatowane w wysokiej temperaturze [7÷11]. W celu zwiększenia odporności na utlenianie w wysokiej temperaturze są prowadzone badania nad zastosowaniem warstw ochronnych na stopach niobu, wytwarzanych różnymi metodami z wykorzystaniem różnych koncepcji ochrony podłoża przed utlenianiem [12÷16]. Spośród metod mających zastosowanie do wytwarzania warstw ochronnych na stopach niobu najszersze zastosowanie znalazła metoda kontaktowo-gazowa. Proces jest wykonywany w mieszaninie proszku o określonym składzie chemicznym, który znajduje się w pojemniku umieszczonym w piecu o temperaturze 750÷1050°C. W skład mieszaniny proszku wchodzi proszek pierwiastka dyfundującego, tlenek glinu jako obojętny wypełniacz, dodawany, aby zapobiec spiekaniu i stapianiu się mieszaniny proszków, oraz aktywator najczęściej halogenek (np. NH4Cl), który stanowi katalizator, a produkty jego rozkładu powodują usunięcie powietrza z retorty [17, 18]. Celem pracy jest charakterystyka mikrostruktury oraz składu chemicznego i fazowego warstw krzemkowych wytworzonych metodą kontaktowo-gazową na podłożu z niobu oraz ze stopu niobu C-103. MATERIAŁ I METODYKA BADAŃ Badania wykonano na próbkach z niobu oraz stopu niobu C-103 o składzie chemicznym (% mas.): 10% Hf, 1% Ti, 0,16% Ta, 0,18% W, 0,26% Zr. Próbki [...]\nKinetyka utleniania stopu Ti-48Al-2Cr-2Nb w atmosferze tlenu DOI:10.15199/40.2018.4.5\nRoman Przeliorz Radosław Swadźba Lucjan Swadźba Bogusław Mendala Bartosz Witala Krzysztof Marugi Jarosław Tracz Zofia Kania Wacław Supernak\n1. Wstęp Stopy tytanu na osnowie fazy γ-TiAl dla średniego zakresu temperatury (600°C-850°C) są interesującym tworzywem dla przemysłu lotniczego, motoryzacyjnego oraz dla zastosowań w energetyce. W porównaniu do obecnie stosowanych nadstopów niklu, aluminidki tytanu charakteryzują się mniejszą gęstością - (3,7-3,9 g/cm3) oraz wyższą odpornością na pełzanie [8, 11, 13]. Obecnie aluminidki tytanu stosuje się na łopatki turbin niskiego ciśnienia w silnikach odrzutowych oraz na zawory wydechowe w silnikach samochodowych [1, 3, 10]. Głównym problemem stopów tytanu na osnowie fazy gamma jest ich mała odporność na utlenianie w wysokiej temperaturze. W przeciwieństwie do nadstopów niklu na powierzchni stopów tytanu nie powstaje ochronna warstwa tlenku Al2O3, ponieważ warunki termodynamiczne nie dają możliwości wyeliminowania reakcji tworzenia się tlenków tytanu. Glin tworzy tlenek Al2O3 o bardzo dobrych właściwościach ochronnych, podczas gdy tytan może tworzyć kilka tlenków - TiO TiO2, Ti2O3 o stosunkowo dużej szybkości wzrostu. Utworzenie ciągłej warstwy tlenku glinu na stopach TiAl jest możliwe, jeżeli stężenie Al jest większe od stężenia stechiometrycznego. Faza TiAl3 jest jedynym związkiem na powierzchni, którego zaobserwowano utworzenie się ciągłej ochronnej warstwy tlenku α-Al2O3 w szerokim zakresie temperatury [1, 3, 14-16]. W przypadku związku TiAl o składzie stechiometrycznym, w podwyższonej temperaturze tworzy się złożona zgorzelina bogata w tytan, co powoduje wzrost szybkości utleniania o kilka rzędów wielkości . Podczas utleniania stopu TiAl w powietrzu lub tlenie, na powierzchni nie tworzy się ochronna warstwa tlenku Al2O3 lecz zgo- Artykuł naukowy DOI: 10.15199/40.2018.4.5 Ochrona przed Korozją, ISSN 0473-7733, e-ISSN 2449-9501, vol. 61, nr 4/2018 97 rzelina zbudowana z mieszaniny tlenków TiO2 i Al2O3. Jednak w obszarach wzbogaconych w Al w zakresie temperatury 1100oC-1300oC może utworzyć się ochronna warst[...]


Wyszukiwarka INTERIA.PL - Katalog polski - BIZNES I EKONOMIA > Branże i Firmy > przemysł drzewny > środki ochrony drewna\nKATALOG POLSKI > BIZNES I EKONOMIA > Branże i Firmy > przemysł drzewny > środki ochrony drewna (10)\nZachęcamy do poznania naszej oferty, w której znajdują się impregnaty do drewna. Przeznaczone są do ochrony tworzywa przed działaniem czynników zewnętrznych. Stosowane są również do renowacji i konserwacji desek tarasowych.\nhttp://ochronadrewna.pl/ - 22 Lut 2018\nLigero - brzeszczoty do przecinarek taśmowych, farby do metalu i lakiery do drewna\nProdukty do drewna - lakiery, bejce i oleje, a także farby i emalie do metalu znajdą Państwo w ofercie handlowej przygotowanej przez firmę Ligero. Zapraszamy do złożenia zamówienia, również na brzeszczoty do przecinarek taśmowych.\nhttp://www.ligero.pl/ - 21 Mar 2017\nSAICOS COLOUR - Oleje do tarasów i podłóg, impregnat i twardy wosk do drewna\nW asortymencie naszego sklepu znajdziecie materiały do impregnacji różnego typu powierzchni. Dostępne są w naszym asortymencie oleje do tarasów i podłóg, a także twardy wosk do drewna.\nhttp://www.saicos.pl/ - 17 Cze 2014\nAgrofrost - dystrybutor produktów szwajcarskiej firmy PENTOL\nStrona jedynego dystrybutora na Polskę wyrobów szwajcarskiej firmy Pentol, chroniących tarcicę przed sinizną i grzybami pleśniowymi. Firma prezentuje atesty produktów, ich charakterystykę oraz swoje dane teleadresowe.\nhttp://www.agrofrost.org/ - 26 Wrz 2003\n"DREWNO" - J.Ptaszek\nFirma Drewno oferuje szeroką gamę produktów drewnianych i drewnopochodnych, a także farby, lakiery i akcesoria meblowe.\nhttp://hurtdrewno.w.interia.pl/ - 17 Lis 2000\nImpregnaty do drewna, impregnacja drewna\nDrewnochron to grupa produktów takich jak: bejca do drewna, impregnaty do drewna, lakierobejce i inne środki do impregnacji drewna. Drewnochron to również, od wielu lat lider w kategorii środków do ochrony i dekoracji drewna.\nhttp://drewnochron.pl/ - 12 Mar 2010\nSagola - produkty dla meblarstwa\nStrona informacyjna dystrybutora sprzętu lakierniczego i klejów przeznaczonych dla przemysłu meblarskiego i drzewnego. Oferta, adres, doradztwo.\nhttp://aldimex.pl/index.htm - 3 Paź 2003\nOferta dla warsztatów lakierniczych, zakładów przemyslu drzewnego i meblarskiego. W ofercie wyroby antykorozyjne, lakiernictwo samochodowe itp.\nhttp://www.sezam-wrzesnia.com.pl/ - 24 Sty 2001\nInternetowa wizytówka firmy zajmującej się produkcją lakierów i impregnatów do drewna (żywice, impregnaty, preparaty do pielęgnacji podłóg itp.).\nhttp://www.budowa.pl/ - 17 Mar 2000


w tej smogowej bajce chodzi o to drogie dziatki, że rudy lis z Hameryki wysyła nam swój gaz łupkowy, dlatego zabrania wydobywać węgiel, wbijając nam do głowy, że to węgiel jest przyczyną smogu. Co do węgla, to mając tu swoich wojaków, planuje przejąc te tereny wraz z ich złożami naturalnymi dla swoich ziomali. Samoloty rozsypują spalane śmieci z Niemiec, Anglii i od innych cwaniaków , a może też coś więcej. sypią nam na głowy. Rano niebo było pogodne...nadleciały trzy statki podniebne , pokreśliły niebo smugami,a te rozlazły się i w pięć minut zrobiło się szaro, pochmurnie, zgasło słońce, i koniec pogody przyjemnej.I macie wasz smog, wy spalacze węgla! A czym ludzie ogrzewali się od wieków? Tylko drzewem?A był wtedy smog? Nie było.\nTo wszystko jest lipa zawsze paliło się węglem i nie było zadnegosmogu teraz jakiś głupek wymyślił coś takiego J będą ludzi karać chodzić po mieszkaniach i sprawdzać czy kto pali ale z kat będą mieć tych ekspertów Polska to naprawdę dziwny jest Kraj tu wszystko jest nie dobrze\nNa H,, jechac nad Oceany ? czarni w Krakowie jestesmy tak -czy tak .No nie?


RB Lipsk - Atletico Madryt transmisja na żywo. Gdzie oglądać live online?\nLiga Mistrzów12.08.2020 20:45RB Lipsk - Atletico Madryt2020-08-12T20:45:00+02:002020-08-12T22:45:00+02:00\nTOP 3 BONUSY NA MECZ RB Lipsk - Atletico Madryt 1229 PLN 29 zł za darmo i bonus 1200 zł - więcej na www.STS.pl\nRB Lipsk WygraRemisAtletico Madryt Wygra\nRB Lipsk - Atletico Madryt na żywo. Transmisja live stream online w internecie. Gdzie oglądać?\nNa naszej stronie każdego dnia możesz znaleźć takie mecze jak RB Lipsk - Atletico Madryt na żywo w tv i live stream online. Gdzie oglądać mecz RB Lipsk - Atletico Madryt w Internecie? Najbliższy mecz o którym mowa odbędzie się 12.08.2020 20:45. Dużą ilość wydarzeń, spotkań i meczów na żywo do których należy zaliczyć między innymi wydarzenie RB Lipsk - Atletico Madryt można oglądać za darmo na żywo w telewizji i na kanałach live stream online przez Internet. Tylko u nas wszystkie najlepsze mecze online na żywo, dostępne są legalnie na kanałach online . Są one dostępne w płatnych pakietach jak również wybrane kanały za free z transmisjami za darmo.\nTransmisja online meczu RB Lipsk - Atletico Madryt w ramach popularnych rozgrywek jakim jest Liga Mistrzów można oglądać na wielu kanałach tv , w transmisji online, relacjach tekstowych jak również relacjach radiowych. Wszyscy użytkownicy mogą oglądać każdego dnia od kilkunastu do kilkuset wydarzeń a Piłka nożna to jeden ze sportów wśród najpopularniejszych transmisji.\nRB Lipsk - Atletico Madryt na żywo i live stream online\nGdzie obejrzeć RB Lipsk - Atletico Madryt na żywo w tv i online?\nWydarzenie RB Lipsk - Atletico Madryt to jedne z najczęściej wyszukiwanych spotkań dostępnych w transmisjach na żywo w tv i online. Początek wydarzenia został zaplanowany na 12.08.2020 20:45. Masz do wyboru wiele opcji, dzięki którym będziesz mógł obejrzeć na żywo na kanałach online i telewizji . Wśród dostępnych transmisji znajdują się popularne drużyny i rozgrywki takie jak Liga Mistrzów.\nKanały do wydarzenia RB Lipsk - Atletico Madryt zostały wyselekcjonowane w oparciu o legalne źródła a w nich między innymi kanały online na których bukmacherzy oferują transmisje live stream, kanały w płatnych telewizjach online. Ponadto oferujemy także wiele darmowych transmisji z rozgrywek Liga Mistrzów i dyscypliny sportowej Piłka nożna, a w nich między innymi tekstowe i radiowe relacje live.\nRB Lipsk - Atletico Madryt transmisja na żywo i online - gdzie oglądać?


Warsztaty z warszawskiej kultury niezależnej dla prof. Jerzego Hausnera odbyły się w Kawiarni Nowy Świat we wtorek, 30.06.2009. Poniżej przedstawiamy zapis wystąpień przedstawicieli warszawskich NGO i animatorów kultury niezależnej oraz odpowiedź Prof. Jerzego Hausnera.\nDzisiejsze spotkanie nazwaliśmy trochę przewrotnie warsztatami dla pana profesora Jerzego Hausnera, który jest tutaj z nami obecny. Jest on autorem przygotowanego planu reformy finansowania kultury w Polsce. Ten plan pomimo, że jego szczegółowych założeń jeszcze nie znamy, wzbudził już gigantyczne emocje i do tej pory możemy uznać, że był bardzo pożyteczny, ponieważ przede wszystkim wzniecił dyskusję prowadzoną na łamach prasy na temat stanu polskiej kultury i sposobów jej finansowania.\nBardzo dziękuję wszystkim przybyłym, którzy przyjęli nasze zaproszenie, a szczególnie chciałam podziękować również panu Romanowi Pawłowskiemu, od którego to iskry ta dyskusja się zaczęła.\nTe warsztaty mają na celu zaznajomienie pana profesora z tym jak funkcjonują organizacje pozarządowe, które zwłaszcza na polu kultury, w Warszawie, są znaczącymi uczestnikami tego jak wygląda życie, czy też jak wygląda oferta kulturalna tego miasta.\nNa początku zaproszeni prelegenci, których za chwilę przedstawię, pokrótce omówią wybrane przez siebie problemy. Następnie mam nadzieję, że pan profesor Hausner będzie miał pytania szczegółowe, dotyczące funkcjonowania organizacji pozarządowych zajmujących się kulturą, na przykładzie Warszawy. A następnie przejdziemy do dyskusji.\nPrzedstawię teraz prelegentów, w kolejności wystąpień: ALINA GAŁĄZKA (>>) to przewodnicząca Forum Dialogu Społecznego i reprezentuje również portal www.ngo.pl. ALDONA MACHNOWSKA-GÓRA (>>) jest członkinią prezydium komisji dialogu społecznego do spraw kultury i również reprezentuje Porozumienie Nowych Teatrów Repertuarowych ENTER. MARTA BIAŁEK (>>) reprezentuje towarzystwo inicjatyw twórczych „Ę”. KUBA SZREDER (>>), kurator i twórca Wolnego Uniwersytetu Warszawy. PROF. JERZY HAUSNER (>>)


41/21 Zimna S Justyna Chrobak - Czytam Dla Przyjemności\n« 40/21 Wizyta Helen Phillips\n42/21 Chorwackie powroty Anna Karpińska »\nprzez Andżelika Jaczyńska | 9 marca 2021 - 18:43 | 9 marca 2021 7, Justyna Chrobak, literatura obyczajowa, wyd. Kobiece\nW końcu co rzadkie i nieznane, nie powinno wywoływać w nas lęku, tylko ciekawość i chęć odkrywania nowego…\nCzy sięgając po książkę czuliście się zaskoczeni treścią? A okładka i opis od wydawcy był dla was mylący? Ja tak miałam, gdy otrzymałam “Zimną S” Justyny Chrobak. Byłam przekonana, że o to spędzę czas czytając erotyk, gdy patrzyłam na tak jednoznaczną okładkę. Ale nic bardziej mylnego, w trakcie czytania zmieniłam zdanie.\nWyrachowana czy zagubiona …\nMalwina jest główną bohaterką. To wokół niej kręci się wszystko. Ona rozdaje karty, albo tylko jej się tak wydaje. O tym przekonacie się czytając książkę. Ale wracając do tematu, to naprawdę odczuwałam wobec Malwiny bardzo mieszane uczucia. Raz czułam wobec niej współczucie ze względu na bolesną jej przeszłość, by za moment wpaść w złość, gdy bezmyślnie postępowała. Miałam wrażenie, że stara się ona za fasadą niedostępnej szefowej ukryć prawdziwą twarz. Traktując ludzi z wyższością i nie licząc się z nimi chciała ukryć swoją nieśmiałość, lęk przed samotnością. Kobieta odczuwa ogromny żal do ojca za to, że ją porzucił i nie starał się nawiązać z nią żadnych relacji. Ograniczył się do comiesięcznych przelewów na utrzymanie córki.\nLekarstwem na jej wewnętrzne problemy jest ucieczka w przygodne znajomości, które kończą się po jednej nocy. To ona dyktuje warunki i nie pozwala sobie na głębsze relacje. Traktuje seks jak panaceum na wszelkie zło świata, ale tak będzie do czasu. Pewnego dnia pozna mężczyznę, który zmieni jej sposób postrzegania rzeczywistości.\nAtutem książki jest to, że fabuła już od pierwszej strony wciąga. Ciekawie scharakteryzowani bohaterowie, których nie można jednoznacznie sklasyfikować, dostarczali mi mnóstwo emocji. Powieść przeczytałam bardzo szybko, gdyż nie potrafiłam się od niej oderwać, zanim nie poznałam zakończenia.\n“Zimna S” jest swoistą mieszanką literatury obyczajowej i sensacyjnej. Nie bez znaczenia są wydarzenia z przeszłości nie tylko Malwiny, ale też jej ojca. Czytając powieść będziecie mogli obserwować jak skomplikowane mogą być relacje rodzinne i gdy duma nie pozwala na pogodzenie się. Malwina miotała się w swoich uczuciach, traciła rozeznanie co jest dla niej dobre a co złe. Gdzieś wewnętrznie czuła tęsknotę za ojcem. Powiem wam, że huśtawka emocjonalna, którą zafundowała mi główna bohaterka momentami drażniła mnie. Chciałam nią potrząsnąć, by w końcu dostrzegła to co jest najważniejsze. Ale nie mogłam zapomnieć, że autorka w akcję wplotła sporą dawkę niepewności i lęku o bezpieczeństwo Malwiny. Ktoś czyhał na jej życie. Ja z każdą stroną przybliżałam się do rozwiązania zagadki sprzed lat.\nJa tylko żałuję, że autorka pozostawiła mnie z mnóstwem pytań, ponieważ samo zakończenie odbiega od tego jakie ja sobie wyobraziłam. Na szczęście 16 czerwca ukaże się “Zimna S. Odwilż” i mam nadzieję, że dowiem się jak potoczyły się dalsze losy bohaterów.\nKsiążkę przeczytałam dzięki uprzejmości autorki i wydawnictwa Kobiece.\nNa blogu znajdziecie opinię o książce Trzy razy m Justyny Chrobak oraz podsumowania z book tour Podsumowanie BT Trzy razy M Podsumowanie BT Córka lasu.\nTagi Justyna Chrobak, lit. obyczajowa, porachunki, rodzina, samotność, Zimna S.Dodaj do zakładek Link.\nJedna odpowiedź na „41/21 Zimna S Justyna Chrobak”\n10 marca 2021 w 15:38\nTotal Website Visits: 646716\nPodsumowanie book tour Powiernik


Nike Air Flight Falcon rozmiar 42.5 — Odzież, obuwie Płock\nOpublikowano 19.01.2019 17:06. Ostatnia modyfikacja 16.02.2019 09:39\nSprzedam buty Nike AIR FLIGHT FALCON 42,5 na 27 cm wkładka. Obuwie sportowe z najwyższej półki przeznaczone do gry w koszykówkę, mogą służyć także do chodzenia rekreacyjnego i na codzień do użytku.\nZdjęcia mało oddają to jak buty wyglądają świetnie na żywo.\nButy nowy tylko bez pudełka.... Sprzedaje tylko i wyłącznie dlatego że rozmiar nietrafiony.\nCena: 250zł E-mail: marco_majki@…


2009 marzec : centrum wymiany opowieści\nPierwsze wrażenia z…\nWstępnie przejrzałam „1001 książek, które musisz przeczytać” pod redakcją i w wyborze Petera Boxalla. Figuruje na okładce, co mnie zawsze dziwi w takich wypadkach, jako autor książki, a tymczasem pracował nad nią sztab ludzi idący gdzieś w setkę, to oni sporządzali notki o przedstawionych pozycjach.\nPodkreślam, to są jedynie wrażenia z pobieżnych oględzin, które sprowadziły się do skwapliwego liczenia, ile z wymienionych rzeczy już znam. Doszłam do jakichś 220, lecz ileż można wystawać pod własną klatką z wielką cegłą w dłoniach? I bawić (lub przerażać) sąsiadów. Zostało mi pewno ze sto stron, mniemam więc, że jeszcze coś dojdzie.\nKolega z pracy, ujrzawszy dzieło, zapytał ze sceptycyzmem o polskie dzieła. W indeksie znalazłam z miejsca „Quo vadis”, lecz na tym, o miła niespodzianko, nie koniec. Chyba z największym zaskoczeniem przyjęłam „Początek” Szczypiorskiego. To, że do książki trafili Gombrowicz, Lem, Witkacy niespodzianką raczej nie jest.\nCegłę ową wydało w ubiegłym roku wydawnictwo Elipsa, kojarzące się raczej z literaturą dla, dzieci, dlatego też jakoś mi wcześniej nie wpadła w ręce. Natomiast tym, co mi z miejsca podpadło, jest „musisz” w tytule. Nie ma „musisz”, bo jak to ładnie ujął Daniel Pennac (który zresztą nie znalazł był uznania w oczach autorów) „czytanie nie zna trybu rozkazującego”. W moim przypadku przymus jest rzeczą naturalną, żyję z tego, że czytam, ale zastanawiam się, jak normalny człowiek reaguje na słowo „niezbędnik inteligenta”?\nmarzec 30, 2009 | Filed Under Blog MM\n„Wykorzystanie cytatu z literatury klasycznej jest sposobem na przypodobanie się wieczności i zyskanie szacunku u osób, których się nie szanuje” – pisze Bodil Mamsteln w „Moim pierwszym życiu”. Zdanie to, wyrwane z kontekstu, brzmi dość prowokacyjnie, ale już dodaję, że pisarka tłumaczy się, dlaczego nie użyła cytatu ze św. Augustyna. Nie poważa więc najwyraźniej jego miłośników.\nLecz co z tym „sposobem na przypodobanie się wieczności” i skąd omottowywania (kojarzy mi się to z ometkowywaniem). Czy wieczność doceni to, że przeczytało się wcześniej parę książek, a czytelnik, po prostu, potraktuje rzecz jak wskazówkę do czytania czegoś przez coś? Czy motto jest kierunkowskazem, które prowadzi do źródła powstania dzieła? Zapewne w wielu przypadkach tak, ale chyba nie zawsze. Może to jednak wskazanie, że się jest w środku i włącza w dialog.\nMamsteln kontynuuje: „Jak gdyby książka sama w sobie nie była wystarczająca, dopóki nie udowodnisz, że to, co chcesz w niej powiedzieć, już zostało powiedziane”. Niezbyt to fortunnie sformułowane czy przełożone, lecz wiadomo, o co chodzi: o książkę jako argument sam w sobie.\nmarzec 29, 2009 | Filed Under Blog MM\nCzuję się już śmiertelnie znudzona pogodą. Nie aurą, która jest, jaka jest, i będzie niezależnie od utyskiwań czy zbiorowego zaklinania. Jestem zmęczona tym powszechnym narzekaniem, epidemią urojonej meteoropatii, ględzeniem o pogodzie w kółko, od rana do wieczora, przy okazji i bez. Pamięcią sięgam do opisów pogody, opisów bezinteresownych, a nie w jakiś sposób istotnych dla tego, o czym się pisze. Pewnie ich nie brak, ale podchodzę do nich jak do klasycznego symbolu szkolnej udręki – opisów przyrody u Orzeszkowej.\nJedynym autorem, który z pogodą kojarzy mi się miło z pogodą, jest Bruno Schulz. Za jego sprawką od lat nocą lipcową czuję „kaskady ozonu”, a do wiosny przyrosło opowiadanie, w którym przeczytamy m.in.: „(…) Tak nieobjęty jest horoskop wiosny. Kto może jej wziąć za złe, że uczy się ona go czytać na sto sposobów, kombinować na oślep, sylabizować we wszystkich kierunkach, szczęśliwa, gdy jej się uda coś odcyfrować wśród mylącego zgadywania ptaków. Czyta ona tekst w przód i na wspak, gubiąc sens i podejmując go nowo, we wszystkich wersjach, w tysiącznych alternatywach, trelach i świergotach. Bo tekst wiosny znaczony jest cały w domyślnikach, w niedomówieniach, w elipsach, wykropkowany bez liter w pustym błękicie, i w wolne luki między sylabami ptaki wstawiają kapryśnie swe domysły i swe odgadnienia…”\nJeśli już musimy ględzić, to pamiętajmy chociaż o „tysiącznych alternatywach”. Albo zamiast ględzić, sięgnijmy znów po „Wiosnę”.\nmarzec 27, 2009 | Filed Under Blog MM\nUr. 1981 r. Publikacje: “Odra”, “FA-art.” Absolwent Podyplomowego Studium Wydawniczego na Uniwersytecie Wrocławskim. Współzałożyciel pierwszego ogólnopolskiego fanzina OnFire poświęconego twórczości Nicka Cave’a i Einstuerzende Neubauten. Współpracownik internetowego projektu Hoombug – Relatywnie. Zwycięzca konkursu na opowiadanie w ramach IV. Międzynarodowego Festiwalu Opowiadania.\nW serwisie opowiadanie.org debiutuje Piosenką dla Teresy Salgueiro.\nmarzec 23, 2009 | Filed Under Autorzy\nPiosenka dla Teresy Salgueiro\nTo jest oryginalny rower, którym Teresa Salgueiro opuszcza Lizbonę. Bez patrzenia za siebie, w bluzce na ramiączkach; zjeżdżając ze wzgórza nie musi nawet pedałować. Płynie w dół – w stronę Tagu. A Tag błyszczy do niej jak biżuteria. Krople rosy na jej szyi wysusza wiatr; rzęsy jeszcze zielone po nocy spędzonej pośród traw. Pędzi ze wzgórza, które garbi się jak kot. Rower nabiera prędkości. Z lewego ramienia spada jej ramiączko. Tak zjeżdża.\nTeresa Salgueiro wjechała wprost we mnie. W sam środek mojej kuchni, sypialni, łazienki. Nie hamowała, ale z cała swą prędkością światła rozcięła niewidzialną grawitację pomiędzy mną a ziemią. Nie mam się czego złapać – trzymam się już tylko Teresy Salgueiro. Trzymam się jej lewego ramiączka, na którym prowadzi mnie do kuchni, abym zjadł, do sypialni do spania, do łazienki na golenie. Ujmuje moją twarz i drapie zarostem wewnętrzną stronę swych dłoni. Uśmiecha się przy tym. Ja uśmiecham się do niej. Wydajemy zadowolone mruczenie i idziemy do łóżka. Kładzie głowę na moim torsie i śmieje się z moich stóp. Wyłączam światło, a po kilku miesiącach głodniejemy i idziemy jeść. Teresa Salgueiro potrafi pobudzić apetyt oliwkami, a ukoić go tiramisu. Nie puszczam lewego ramiączka. Nie wypuszczam powietrza – zachowuję zapach; zasłuchuję się w rytm i we wszystkie refreny, w dźwięk, którym rozluźnia mięśnie ramion.\nW jednym z refrenów Teresa Salgueiro odczuła jednak lęk. Lęk przed ostateczną wizją, przed zrywającą się z łańcucha realnością; przed całym ludzkim rodzajem. We zwrotce było już lepiej. Zapewniała, że wyczekuje aby znów ze mną się spotkać, że nie może się doczekać, że to odczuwanie, że taka wrażliwość. Ale refren powracał jak katar. Teresa Salgueiro roniła łzy, ja wycierałem jej nos. Chciałem o tym mówić, napisać, powiadomić na przykład Kościół, ale ona chwytała mnie za rękaw. Przyciągała do siebie. Było to jedyne przyciąganie, jakie znałem.\nW ostatecznej wizji widziała horoskopy w kształcie psów, a rasa ludzka przemieniała się we wściekłe dobermany. Nie potrafiłem uspokoić Teresy Salgueiro. Mówiłem, że przecież we zwrotkach jest już lepiej, ale lęk wzbierał. I wtedy gdy lęk wzbierał, wzbierać zaczęła mi skóra pod paznokciami. Po kilku miesiącach skóra napęczniała, tak że odeszły paznokcie. Pozostałem bez możliwości drapania. Bez półksiężyców. Starałem ukrywać się w półcieniu. A w światło wchodzić tylko wtedy, gdy głodniałem. Nie mając paznokci ani u stóp, ani u rąk stałem się bardziej wrażliwy na dotyk. Nerwy były nagie, odkryte, na wierzchu. Nie mogłem wytrzymać. Powiedziałem Teresie Salgueiro, żeby opuściła Lizbonę, że tak byłoby lepiej. Rower stał w przedpokoju. Puściłem ramiączko. Teresa Salgueiro wyszła wieczorem. Wróciła rano. Wzięła rower.\nTeresa Salgueiro rozbiła się o brzeg mojego małżeńskiego łóżka. Zatrzymała się po stronie mojej żony. Chcąc widzieć Teresę Salgueiro, muszę mijać żonę. Przeczołgiwać się nad nią. Patrzeć jej w oczy i wierzyć, że ona nie rozumie. Żonę wyjada od środka rak duszy i według lekarzy znajduje się już w stanie terminalnym. Bezpowrotnie utraciła świadomość istnienia, świadomość istnienia bezpowrotnie utraciło wolę życia. Przechodząc nad nią zdaje się, że mnie rozpoznaje albo to jedynie moje poczucie winy. Jednakże droga do Teresy Salgueiro prowadzi zawsze przez żonę.\nTeresę Salgueiro okrywam kocem i kupuję jej drogą biżuterię. Wierzę, że zapomni albo na przykład zdradzi kim on był. Nie mija jej ból, a ja czuję się zdradzany. Mówię dużo, ale moje mówienie, mówienie, mówienie nie pozwala się skupić na sopranie, który mieszka jej w gardle. Sopran zamieszkują słowa, słowa składają się na refreny.\nW jednym z refrenów Teresa Salgueiro utraciła poczucie przemieszczania się. W zwrotce była beze mnie. W zwrotce rozpaczliwie przedzierała się w stronę morza, w stronę zapachów. Do mnie. Poczucie przemieszczania traciła jednak w refrenie. Mówiła, że to labirynt, takie powracanie, że to fatalne, bo wie, iż znów utraci ten zmysł.\nPrzeczołgiwałem się nad żoną nie mając pomysłu, co zaradzić. Wyciągałem rękę do Teresy Salgueiro i wyławiałem na pokład łóżka. Swoją głowę kładła mi na torsie i śmiała się z moich stóp. Żona zdawała się nie reagować albo to właśnie widziałem. Leżała nieruchomo. Teresa Salgueiro wsłuchiwała się w jej oddech. Mówiła, że ona wcale się nie porusza, ja mówiłem, że jest już w stanie terminalnym, Teresa Salgueiro zaczynała płakać, a ja wycierałem jej nos.\nZ łóżka wstawaliśmy tylko wtedy gdy głód stawał się głośniejszy niż ulica za oknem. Powoli zaczęły zanikać nam mięśnie pleców, a kręgi kręgosłupa stawały się wyraźniejsze. Nasze ciała odklejały się zmysłów, a ja coraz częściej zacząłem mówić, że trzeba coś zrobić. Stopniowe powracanie do pionu mogłoby pomóc, ale czułem, że potrzeba nam wiatru, że Teresie Salgueiro potrzeba powietrza. To wszystko było przez nią. Ja tylko chciałem współczuć, być blisko niej i żony. Powiedziałem Teresie Salgueiro, żeby opuściła Lizbonę, że tak byłoby lepiej, że rower stoi w przedpokoju, że na zewnątrz króluje zieleń. Wyszła.\nI prosto na most:\nA tam odnajduje chłodną poręcz.\nI opiera się o nią.\nI myśli o tym co nie miało miejsca.\nA tafla Tagu przypomina lodowisko.\nPrzegląda się w rzece.\nZ tej wysokości jej kontury to ciemna plama.\nAle zaczyna wiać.\nAle ona pozostaje.\nI poza tą fotografią nie zmienia się nic.\nFotografię roweru ujrzałem w gazecie. Pod fotografią widniał napis: to jest oryginalny rower, którym opuszczano Lizbonę. Zdjęcie jest czarno białe, a bicykl jest miejską damką, z koszykiem na zakupu u kierownicy. Służby mundurowe odnalazły go nad brzegiem Tagu. Uznano, że rower został porzucony.\nTo samo zdjęcie odnalazłem w swoim albumie. Ta sama damka i koszyk na zakupy. Z takim samym podpisem pod fotografią, ale odręcznym. Moim piórem. Atrament pozostawił ślad u dołu zdjęcia. Ślad przypomina kształtem pieczonego kasztana. A smak pieczonego kasztana jest niezapomniany.\nZgłosiłem się po odbiór roweru. Ubrałem najlepszą marynarkę. We włosach odnalazłem przedziałek. Stanąłem przed służbistą mundurowym, a ten zmarszczył czoło. Zmarszczek było trzy. Z kieszeni wyjąłem fotografię, a urzędnik powiedział, że ślad atramentu w rogu przypomina pieczonego kasztana. Wsiadłem na oryginalny rower, którym opuszcza się Lizbonę.\nmarzec 23, 2009 | Filed Under Opowiadania, Premiery\nOpowiadania nad opowiadaniami\nOd pewnego czasu myślę o sporządzeniu listy moich ulubionych opowiadań. Oto ona. Zaznaczam, że tylko numer jeden jest numerem jeden i nie będę tego uzasadniać. Niektórych innych wyborów też nie, ale całą listę na pewno mogłabym wydłużyć.\n1. Yasunari Kawabata – Śpiące piękności\n2. Raymond Carver – Może zatańczycie? (ze zbioru „O czym mówimy, kiedy mówimy o miłości”) Pewien mężczyzna pozbywa się wyposażenia domu. Młoda para kupuje sprzęty, tańcem okazując radość, że tak tanio. Jedno życie się kończy, drugie zaczyna, a o tym wszystkim czytamy jedynie pomiędzy wierszami. Taniec Erosa z Tanatosem na zaledwie sześciu stronach.\n3. Guy de Maupassant – Naszyjnik Krótka historia o tym, jak drobna pomyłka może zrujnować życie. Znam ten kawałek niemal na pamięć, ale jego puenta wciąż mnie zaskakuje.\n4. Elisabeth Gilbert – Imiona dziewcząt i kwiatów (z tomu pod tym tytułem, jedno z nowszych odkryć). Epizodyczne spotkanie dwojga ludzi wzbogaca dla odmiany życie jednego z nich. Prowokująca późniejszą rewolucję dziewczyna pewnie nie zostanie zapamiętana nawet z imienia. Swoją drogą, bardzo lubię „Jedz, módl się i kochaj”, ale w opowiadaniach dobra Gilbert jest jeszcze lepsza.\n5. Kornel Filipowicz – Dziewczyna z lalką, czyli o potrzebie smutku i radości (ze zbioru “Modlitwa dla odjeżdżających) Jezioro, rybki, wiosła, sitowie, a potem epifania. Jakże ładnie wprowadzona.\n6. Georgi Gospodinow – O Henry! Opowieść bożonarodzeniowa („Literatura na Świecie” 3-4/2006) Zamiast komentarza: „Wiem, że to niedopuszczalne, by myśliwy się rozklejał, bo opowieść tylko czeka, żeby śmignąć jak sarna w krzaki i przepaść na zawsze. Wtedy jednak zapomniałem, że jestem myśliwym, a opowieść zrobiła coś, co się bardzo rzadko zdarza – podeszła i delikatnie polizała mnie w ucho”(tłum. Hanna Karpińska).\n7. Janusz Rudnicki, dyptyk o Uschi: Trzecia w prawo i druga w lewo od księżyca oraz Uschi nie żyje (przedruk, w wersji poprawionej w „Zaraz wracam”)\n8. Franz Kafka, Kolonia karna i\n9. Marek S. Huberath, Kara większa Po obu nie mogłam spać, z tych samych powodów.\n10. Antoni Czechow – Córa Albionu. Zderzenie Rosji i Anglii, a może Wschodu i Zachodu, nadal w dużym stopniu aktualne.\nmarzec 21, 2009 | Filed Under Blog MM\nBaby w zbiorach\nW serwisie opowiadaniowym pora wreszcie na skomentowanie jakichś opowiadań. Dużo ich ostatnio wśród moich lektur. Opowiadania czeskie, francuskie, koreańskie. O tych ostatnich może kiedy indziej (wypadałoby, bo mało jej u nas), na razie pozostanę przy opowiadaniach Claire Castillon i antologii „O kobietach”.\nCzesi skupiają się głównie na sferze erotycznej, przedstawiając kobiety w różnych miłosnych konfiguracjach i przyprawiając ich perypetie sporą dawką humoru. Ale ten zbiorowy portret romantycznych i nierozważnych jest podszyty melancholią. Najbardziej uderza to w opowiadaniu Haliny Pawlowskiej, którego bohaterka, szukając miłości swojego życia oczywiście, uszczęśliwia wszystkich, co przed nią nie uciekają, aż pewnego dnia patrzy w lustro i stwierdza, bez kokieterii, że jest staruszką i że już nie ma czym uszczęśliwiać, a w inny sposób nie potrafi. Niby banał, ale ładnie tu autorka skontrastowała radosne rozpasanie z bolesnym wyhamowaniem. Erotyczne przygody w tej antologii przeważają, tylko dwoje autorów uzupełniło ten obraz o jakieś inne rysy.\nDlatego też, paradoksalnie, ta czeska książka wydaje się bardziej monotonna od „Insekta” Castillon, która swój zbiór ogranicza do opisania relacji matek i córek. W zbiorze znalazło się 19 opowiadań, ale właściwie mogłoby być ich nawet dwa razy więcej, tak niewyczerpane to źródło sytuacji i inspiracji zarazem. Nie muszę mówić, ile powieści poświęcono temu właśnie układowi (z niedawno wydanych warto by sięgnąć np. po „Drogę do nieba” Eriki Fischer” ), chcę jedynie wyrazić swój podziw dla autorki, która tak sugestywnie i na kilku ledwie stronach – to bardzo krótkie formy – wnika w temat. Lecz też nie udałoby jej się to zapewne, gdyby opowiadania utrzymała w odmiennych tonacjach, dając pierwszeństwo stylistycznym popisom. Nie: Castillon jest konsekwentnie ostra, brutalnie i bezpardonowo sięga do tego, co skrzętnie ukrywane, przerysowuje te sytuacje do granic karykatury czy patologii prawie, rzecz jednak w tym, że tylko w kilku przypadkach można mówić o zachowaniach patologicznych. Doskonałe jest każde jedno z opowiadań, lecz to dopiero koncepcja i realizacja całego zbioru świadczy o mistrzostwie Francuzki.\nmarzec 17, 2009 | Filed Under Blog MM\nIle książek może przeczytać człowiek?\nDziś w Onecie pojawił się przedruk rozmowy z „Der Spiegel” pod takim właśnie wiele obiecującym tytułem. Chciałam sobie porównać, czy zgadza się to z moimi rachubami, że przy maksymalistyczno-idealistycznym założeniu, iż czytamy książkę dziennie i żyjemy sto lat, jesteśmy w stanie dojść do ok. 36 500 tytułów. Wywiad okazała się jednak naukowymi dywagacjami, w jakim tempie człowiek jest w stanie przeczytać jedno słowo i ile z rozumieć z pochłanianego tekstu. Indagowany na ten temat to jakiś biolog.\nDobra: ile może, jeśli już musi. A ile chce?\nmarzec 16, 2009 | Filed Under Blog MM\nUr. 1980; jestem dosyć spokojnym chłopakiem, bardzo lubię czytać i pisać; mam wielką przyjemność z jeżdżenia na rowerze, który dostałem od Ukochanej, i z przemieszczania się w ogóle; dwa razy byłem w Afryce (najpierw w Zachodniej, potem w Sudanie) i obie te podróże mają dla mnie spore znaczenie; poza tym prawie codziennie zamieszczam coś na stronie www.nudzi-mi-sie.pl byłem też współzałożycielem i z-cą redaktora naczelnego miesięcznika podróżniczego “Globtroter”; mieszkam w Krakowie.\nmarzec 16, 2009 | Filed Under Autorzy\nPiotr Tomza: Powódź\nW radiu mówią, że zaczęło się od tego, jak w dwutysięcznym oszukali Ala Gore’a i przez to nie został prezydentem Florydy. „Pomyślcie państwo tylko, jak dziś wyglądałby świat, gdyby osiem lat temu u sterów supermocarstwa stanął najbardziej zielony kandydat w historii Ameryki, zaangażowany ekologicznie pacyfista!” – wyczuwalne podniecenie w głosie, który tylko pozornie zachęca do myślenia. Ale ich wyobraźnia tego nie obejmuje, a na pewno już nie tych obszarów poza kołem podbiegunowym. Po prostu mają puszczone radio, niezbyt głośno, jak to w biurze, wiadomości co godzinę. Nieświadomość jest błogosławieństwem – w obliczu globalnego ocieplenia tandetne brzmienie sentencji schodzi na dalszy plan, liczy się potencjalna skuteczność trafnego oddania stanu rzeczy.\nAle tutaj co innego jest najważniejsze. Muszą szybko znaleźć kogoś do prowadzenia szkoleń z BHP (nikt wtedy nie zapytał, co z ppoż., gdy przyszło to nowe rozporządzenie), bo facet, który miał się tym zajmować, dostał wylew. „Całe szczęście, że nie podpisaliśmy z nim umowy z góry” – tak sobie z tego żartują. Ale beka! Chociaż rzeczywiście – byłby kłopot. Tymczasem rolę „wesołka” w dobrze dobranym zespole ludzkim naprawdę trudno przecenić: „No to zakwitła roślina. Dobrze, że jej nie będą podlewać na nasz koszt”.\nW luźnej atmosferze pracuje się bardziej efektywnie. Ktoś sobie przypomniał, że ma znajomego, który prowadzi taką firmę. Starszy facet, ale w ogóle po nim nie widać. Świetnie sobie radzi, lepiej niż niejeden młody. Kto by powiedział, że ma dorosłe prawnuki? Cena też przystępna. No, to problem z głowy.\nPrzysłał wykładowcę, który był mu znany jeszcze ze szkoły. Ale wtedy tylko z widzenia, bo z uczniami ze starszych klas nie miał najlepszego kontaktu. Taki pan Hubert. W poniedziałek poprowadził pierwsze zajęcia. Nikt nie widział, jak wchodził. Wszyscy powtarzali tylko, że jakiś obcy facet stoi na schodach, chociaż nie mogli się zgodzić, na którym stopniu, bo każdy go zapamiętał na innym. Trochę to trwało. Ale słuchacze go polubili. Znał sporo anegdot z różnych czasów i mówił, że gdyby był Amerykaninem, to jego wnuk walczyłby w Wietnamie. Pani siedzącej w środkowym rzędzie przypomniał się ten fragment o Florydzie i zapytała, po której stronie. Odpowiedni klimat na takich – co by nie mówić – obowiązkowych i nieco nudnych wykładach, to kluczowa sprawa. Ważne, żeby to wszystko szło w miarę płynnie.\nNastępne zajęcia miały być w środę, ale pan Hubert już na nie nie przyszedł, bo we wtorek miał wylew.\n„Jak tak dalej pójdzie, to nas tu wszystkich krew zaleje” albo „powódź jak ta w 1997”. Ale żarty żartami. Tylko teraz to już mniej pewne. Bardziej oswajanie strachu. Po cichu każdy sprawdza, czy mu czasem z własnej głowy coś wolniutko nie cieknie. Chociaż wiedzą, że to bez sensu, nawet samo o tym myślenie. Ale przecież może się zdarzyć, czemu nie? Wciągająca moc powtórzeń i słabość do seriali. Pokazują w nich czasem takie historie, ale rzadko kiedy w konwencji promowania florystyki jako stylu życia. No więc niechętnie, niechętnie. Lepiej bluszcz czy nawet geranium w doniczce, byle nie dziadek czy babka. Innych możliwości się nawet nie rozważa. Chociaż sprawdzać każdy sprawdza. No no, na szczęście suchutko.\nAle kłopot zostaje. Bogu dzięki, że ten znajomy rzeczywiście obrotny, potrafi się dostosować, błyskawiczne reakcje, zarządzanie sytuacją kryzysową. Przysłał w zastępstwie koleżankę. Poznana w takich samych okolicznościach, ale drugie piętro nie stanowi dla niej wyzwania. Tyle, że chyba nie zdążył jej wcześniej przekazać, co dokładnie miałaby robić. Nie znała szczegółów i jak się dowiedziała, że na wykładach ma być po 30 słuchaczy, to zbladła i nawet nie zdążyła powiedzieć, że to dla niej za dużo, że się nie czuje na siłach, bo to już nie te lata i w związku z tym rezygnuje. Wyszła bez słowa, a ktoś nawet potem mówił, że wybiegła. Faktycznie – można powiedzieć, że uciekła.\nZnaleźli ją na tych samych schodach. Może i jeden czy druga po cichu liczyli na to, że się tylko potknęła, ale tak naprawdę to przecież wszyscy wyraźnie przeczuwali, co się stało. Wiedzieli. Wylew, a tu wszystkich zmroziło. Festiwal stanów skupienia. No ale ile można stać na mrozie w tym najwyższym? Bo właśnie – na zewnątrz zimno, więc może przesadzają z tym ociepleniem.\nO pełnej godzinie Eskimosi skarżą ponadnarodowe koncerny (na liście nie ma firm farmaceutycznych). W relacji jest mowa o tym, że 390 mieszkańców leżącej na Alasce Kivaliny stwierdziło, że jeśli klimat wciąż będzie się ocieplał, to stracą wszelkie szanse zarobku. Dotychczas zarabiali bowiem krocie na połowie łososi i polowaniach na foki czy morsy. Ale jeśli stopnieją lodowce, które chronią ich przed sztormami, a zimą woda przestanie zamarzać, to będą musieli uciekać z zamieszkiwanych od stuleci terenów. „Futrzane dupy mają, to nie dziwota, że im się w nich poprzewracało”. Atmosfera od razu się poprawia. Znowu jest bezpiecznie.\nA później to już chyba całkiem zrezygnowali z tych szkoleń.\nmarzec 16, 2009 | Filed Under Opowiadania, Premiery\nDopiero miesiąc temu obejrzałam bardzo dobrą „Sprawę Dantona” we wrocławskim Teatrze Polskim i jak wszyscy zachwyciłam się Bartoszem Porczykiem w roli Camille Desmoulins. W wersji Przybyszewskiej ten ultraradykalny publicysta, pierwsze pióro rewolucji francuskiej, jest też poetą. Mniejsza o spektakl: głowy lecą, rewolucja pożera własne dzieci, a Desmoulins komentuje jedno ze spontanicznie wymyślonych przez siebie haseł czy jakąś ripostę: „O, ładne”.\nGłowa leci, wewnątrz superczułego organizmu przebiega jakaś rewolucja, dochodzi do epifanii, przetrawia się jakieś cierpienie czy upokorzenie, a gdzieś za tym wszystkim metafora, przerzutnia albo inny trop. Słowem: ładność. Ładność równa się forma plus narcyzm. Niby nic w tym złego, ale mnie ta ładność przeszkadza w poważnym traktowaniu poezji.\nMiałam mówić przed kamerą o pewnym poecie. Nie powiem, bo całe już lata nie chce mi się o niej mówić. Nie chce mi się słyszeć samej siebie dobierającej metafory do metafor, ładne narzędzia do ładności. Chciałabym sobie o niej pomilczeć, żeby mieć w zapasie choć trochę literatury, z którą niczego nie muszę robić.\nAle kusiło mnie przez moment, bo wydaje mi się, że ten akurat poeta objawia pewne zażenowanie wobec czegoś, o czym myślę jako o ładności. Wobec tego, że ktoś mógłby potraktować jego słowne zderzenia ze światem ze śmiertelną powagą. I choć pewno nawet nie pamięta, że kiedyś poznaliśmy, to w tym sensie jest moim przyjacielem.\nmarzec 13, 2009 | Filed Under Blog MM\nPrzyłapać na radości (pisania)\nTrudno mi przywołać z pamięci jakąkolwiek wypowiedź pisarza na temat radości, jaką daje pisanie. Tak, wiem, jest oczywiście klasyczny wiersz Szymborskiej (pod tytułem, acz niekoniecznie o urokach kreacji), są pewno jakieś zapiski intymne, w których sobie można pozwolić na bezwstydne zwierzenie albo wyraz samozadowolenia. Przypominam sobie także spotkanie z Olgą Tokarczuk, w którym wyznała, jak lubi moment, kiedy z mgły pomysłu zaczynają się wyłaniać postaci.\nWłaśnie o tego rodzaju radość mi chodzi. Zabawę i przyjemność, a nie dobrze wpisującą się w image skromnego twórcy, mękę, depresję, zasuwanie na akord itp. Nie lekceważę ani tortur psychicznych, ani tego, że pisze się dupą, ale czasem czytając coś tam mam wrażenie, że wymyślając jakąś sytuację albo dowcip autor miał ubaw po pachy, czuł miłą ekscytację albo zdawał sobie sprawę, że coś mu się właśnie pięknie ułożyło. Już nie wspominając o poczuciu robienia rewolucji czy tworzenia arcydzieła. Nie czarujmy się – niska samoocena to nie jest choroba, na którą cierpi cała pisarska społeczność. Niekiedy więc wychwytuję radość i ubaw, mam jednak opory przed napisaniem, że udziela mi się dobry nastrój pisarza, choć nikt nie zabrania czytelnikowi, także zawodowemu, wyrażania emocji. Mam opory, bo radość nie przystoi wielkim artystom, więc mogliby to odebrać jako ukrytą insynuację: oto ktoś nie zmęczył się, jak powinien.\nRadość pisania ściśle związana jest z radością publikowania. Ale jeśli już przechodzi się do tego szczęśliwego etapu, ma się już za sobą grę wstępną z wydawcami za to przed sobą kontrakt zobowiązujący do napisania kolejnego dzieła, co wtedy? Kiedy przychodzi sukces u publiczności, rozpoznawalność, nagrody, uznanie(nie powiem – pieniądze, bo radość zarabiania na pisaniu to osobna bajka). Kiedy, jadąc dalej, można już bez zażenowania powiedzieć o sobie, że jest się pisarzem z zawodu. Jak często pojawia się ten przyjemny dreszcz, który towarzyszy piszącemu w czasie, gdy niczego nie musi?\nPrzesadzam za takim pytaniem, zważywszy, że nie odrobiłam lekcji i nie poszukałam choćby jednego cytatu, który by mówił o radości nie wprost. Za to przypominam sobie wywiad z Leszkiem Możdżerem, gdzie pianista tłumaczył się rozmówcy ze swojego komentarza do pracy nad płytą „Time”. Stwierdził otóż bez stosownego zażenowania, że to będzie piękna płyta. I co, nie jest piękna?\nRadością krytyka bywa czasem to, że zanim przeczyta gotową książkę, miewa okazję pogadać z pisarzem, posłuchać, jak coś kiełkuje albo już powstaje. Wtedy jeszcze nie ma mowy o strachu przed oceną albo przed brakiem ocen, gdzieś tam ukradkiem przemyka się zabawa i poczucie mocy. Padają te nieznośne słowa: „piękne”, „dobre”, „udało mi się”.\nmarzec 8, 2009 | Filed Under Blog MM\nMój redakcyjny kolega, Mariusz Urbanek, denerwuje mnie ostatnio kpinami, jakobym miesięcznie czytała 60 książek. Dawałoby to oczywiście po dwie książki dziennie, co nawet byłoby możliwe, gdyby chodziło o wchłonięte bezrefleksyjnie tomiki poetyckie. Mogłabym ich czytać po dziesięć, czemu nie? Ale tylko w takim wypadku, gdybym chciała pobić jakiś rekord, który i tak nigdy nie zbliżyłby się do 1 procenta tego, co napisano i wydano od początku dziejów.\nTak naprawdę czytam średnio dwadzieścia książek na miesiąc, by o minimum dziesięciu z nich coś napisać, co oczywiście zajmuje czas, jaki mogłabym poświęcić na lekturę kolejnych pięć książek. Oprócz tego zajmuję się pracą redakcyjną oraz nużącą logistyką, o której jednak nie zamierzam tu pisać. I życiem nieliterackim też.\nChciałam się wytłumaczyć z tego „czegoś”, bo akurat chłonę liczącą pewnie z 900 stron epopeję Wasilija Grossmana „Życie i los”. Nie potrafię dokładnie określić, ile stron książka będzie sobie liczyła po wydrukowaniu, lecz szacuję, że jedna strona posiadanego przeze mnie roboczego wydruku złoży się na przyszłe dwie strony. Wydruk z komputera jest mikroskopijny, od ślęczenia nad nim boli mnie już głowa (zaczęłam wczoraj), ale na szczęście nie boli od „przybytku”. Jak wyczytałam, nieprawomyślne politycznie, dlatego też zatrzymane przez radziecką cenzurę i opublikowane dopiero w 1988 roku dzieło, porównywane jest do „Wojny i pokoju” Tołstoja. Nie musiałam właściwie wyczytywać, bo dość szybko wpadłam na to porównanie – w końcu szukanie tego rodzaju analogii to część mojego zawodu – ale to fakt, Grossman wie, co to epicki rozmach i doskonale nad swoim zamierzeniem panuje, świetnie łączy rozliczne wątki, umożliwiając czytelnikowi wychwycenie więzów pomiędzy postaciami rozrzuconymi od Niemiec po Syberię. Mamy tu, z jednej strony, sporo literackiego „mięsa”, tj. cudownie uchwyconych drobiazgów obyczajowo-psychologicznych oraz ciekawie sportretowanych postaci, a z drugiej, namysł historiozoficzny, a także owe nieprawomyślne debaty , w których analizuje się zbrodniczą istotę stalinizmu czy totalitaryzmu. Zatem artyzm języka łączy się z refleksją publicystyczną i nic nie zgrzyta.\nKtórą będę musiała skomentować w 1000 znaków. To mniej trzy razy mniej niż w tym momencie liczy sobie ten wpis. Zawierający jedynie naskórkowe uwagi, jakie mi się nasuwają po około 1/3 lektury. Czytam, czytam, myślę w biegu, czasem wymienię się wstępnym zachwytem lub wrażeniami po, a potem prasuję, pakuję, sprowadzam do kilku zdań. Przebijam się z krótkim sygnałem, że jakaś książka jest. Mając poczucie, że zdradzam. Powieść, autora, siebie.\nA „Życie i los” ukaże się pod koniec kwietnia.\nmarzec 4, 2009 | Filed Under Blog MM


Księżniczka Pixara, czyli Merida waleczna |\nThis entry was posted in filmy and tagged Brave, Disney, Merida Waleczna, Pixar by Judith. Bookmark the permalink.\n18 thoughts on “Księżniczka Pixara, czyli Merida waleczna”\nBarbara Silver on 22 sierpnia 2012 o 11:39 said:\nNajbardziej podobają mi się jej maniery: czkanie, bekanie, etc ;)-\nChociaż kino nie dla mnie, podzielam twoje zdanie na temat tego obrazu, przynajmniej w oparciu o to, co o nim słyszałam i czytałam. Nie mam tylko bladego pojęcia, skąd w ludziach rodzi się przekonanie, że jak ktoś nie planuje/nie chce wchodzić w żaden związek, z konieczności musi być homo? To nieporozumienie, kompletny brak zrozumienia dla natury wielu ludzi, którzy po prostu nie odczuwają potrzeby zakładania rodziny, czy nawet seksu. No cóż, ja całkowicie popieram w tym wypadku Meridę.\nPs: Ach… Co ja bym dała za taką burzę rudych loków!!! X,D\nJudith on 22 sierpnia 2012 o 11:50 said:\nKoniecznie obejrzyj, myślę, że Ci się spodoba.\nWidziałam artykuł (polski blog), na którym autorka robi „analizę postaci” i twierdzi, że Pixar stworzył pierwszą królewnę lesbijkę. Na kolejnym ktoś pisze, że to manifest feministyczny ;/\nLudzie uwielbiają nadinterpretację, a zapominają, że Merida to w końcu bajka!\nBarbara Silver on 22 sierpnia 2012 o 13:28 said:\nSzkoda, że tacy dociekliwi nie są w kwestiach historycznych, religijnych i naukowych, z pewnością doszliby do nie lada konkluzji analizując wyłącznie słynne na cały świat dzieła fantasy z V n.e. Ale cóż… Na to trzeba poświęcić więcej czasu i wysiłku, prościej pisać elaboraty pseudo-psychologiczne na temat Shreka czy Meridy. ;)- Niektórzy po prostu nie potrafią przetrawić faktu, że można żyć i myśleć inaczej niż całe stado. No upss X,D\nJudith on 22 sierpnia 2012 o 13:57 said:\nTo prawda, ale może nikt im nie pokazał innej drogi? Nie trafili w swoim życiu na osobę, która otworzyłaby im oczy. Lub nie chcą o tym pisać, albo nie umieją, bo sztuką jest tę gmatwaninę domysłów i faktów ubrać w słowa w taki sposób, aby nikogo nie skrzywdzić różnymi teoriami.\nA propos Shreka… wiesz, ogry mają warstwy 😉 i nie tylko ogry.\nBarbara Silver on 22 sierpnia 2012 o 16:45 said:\nLudzi w PL nie tak łatwo nakierować na właściwe tory, gdyż dostęp do internetu ma zaledwie 10 – 15% obywateli, z czego większość to: przemysłowcy, politycy i różne tego typu ciemne typy. Zwykli użytkownicy z kolei, jeśli już przesiadują na necie, trzymają się portali społecznościowych lub znajomych. Owszem, jest też część ludzi, którzy szukają różnych informacji w sieci, ale gro z nich nie zahacza o tego typu tematy, chodzi mi o tematyce światopoglądowe, bo po prostu ich nie obchodzą, nie dotyczą, a w dobie t.spisk. wszyscy omijają z daleka każdą tezę, która wydaje im się szokująca, od razu ją skreślając. Taki pożytek z teorii spiskowych, namnożono ich tak wiele, że w tym natłoku sensowne strony, serwisy a zwłaszcza ludzie, którzy mają coś do powiedzenia, giną bezpowrotnie. Internet z jednej strony jest skarbem, można – o ile się chce – poznać cały świat nie wychodząc z domu. Ale komu w dzisiejszych czasach chce się uczyć, poznawać? Wiem, że przemawia przeze mnie pesymizm, ale gdy porównuję strony-blogi czy serwisy zagraniczne, tam więcej się dzieje i ludzie są zaciekawieni światem, u nas, gdy zdarzy się zaciekawiony, zaraz budzą się wilki i szakale, ćmy i tarantule, co by tę ciekawość zadusić w zarodku. Widziałaś zresztą, co się stało na tym forum na Lubimy Czytać. Natychmiast uruchomiły się typy, których zadaniem jest tuszowanie, wyśmiewanie, obracanie kota ogonem. To jak walka z wiatrakami. Niemniej pocieszające jest to, że w dobie takiego marazmu, wciąż, jest w PL sporo ludzi ciekawych świata. Bo sorki, jeśli bloga filozoficznego czyta miesięcznie od 5 do 10 tyś. ludzi… To chyba mimo wszystko jeszcze nie jest tragicznie. 😀 A do filmu chyba mnie zachęciłaś… Sam widok Meridy, obcierającej się rękawem — Bezcenny. Pozdrawiam i ściskam serdecznie :))\nBarbara Silver on 22 sierpnia 2012 o 16:47 said:\n„chodzi mi o tematykę światopoglądową” 🙂\nJudith on 22 sierpnia 2012 o 17:10 said:\nBasiu, ja to wszystko widzę na co dzień i doskonale rozumiem, co chcesz przekazać. Chcę tylko powiedzieć, że to wszystko nie jest łatwe i to jest raczej proces. Mimo wszystko nie nastawiam się pesymistycznie, bo mi osobiście taka postawa bardzo szkodzi. Widzę w Polsce wielu naprawdę ciekawych ludzi, z pasjami, wiedzą i otwarciem się na świat. Widzę też idiotów, głupotę, zakompleksienie i agresywną postawę. Wierzę jednak, że zwracanie uwagi na tych wyjątkowych i wartościowych – sprawi, że będziemy się rozwijać jako naród w dobrym kierunku. Polityka polityką, to zawsze było, jest i będzie bagno, bo tam gdzie zaczyna się żądza władzy i pieniędzy – kończą się wyższe cele przeznaczone człowiekowi inteligentnemu.\nJednak kraj tworzą ludzie, a ja mimo wszystko (może naiwnie) wierzę w ludzi.\nSama widzisz po statystykach Twojego bloga, że ludzi myślących jest więcej niż to widać na co dzień. Myślę, że każdy proces potrzebuje czasu i wyjątkowych jednostek.\nBuziaczki :*** 🙂\nchaberie on 22 sierpnia 2012 o 17:25 said:\nNie wiem czy bardziej zdziwiło mnie czy rozśmieszyło danie Meridzie atrybutu feminizmu a przede wszystkim lesbijki! To, że kobieta nie jest uległa i ma swoje zdanie to jest odbierane za normalne zachowanie (przynajmniej w kulturze czysto europejskiej) a nie objaw feminizmu czy czegokolwiek innego.\nMyślę, że dusza i atmosfera, której, jak napisałaś, zabrakło Meridzie, należy szukać bardziej w naszych sercach – inaczej odbieramy filmy gdy byłyśmy małymi dziewczynkami a inaczej teraz.\nPo drugie warto zauważyć, że tamte bajki jednak bazowały na wzbudzaniu innych uczuć u odbiorców – były najczęściej (żeby nie powiedzieć zawsze) o miłości dwojga ludzi.\nPo trzecie i najważniejsze nie było piosenek! 😉\nMyślę, że Pixar dobrze nauczył się operować ludzkimi emocjami, ale na innym poziomie niż disney. Jeśli jeszcze nie oglądałaś to bardzo polecam Ci film o bardzo dzielnej myszce http://www.filmweb.pl/film/Dzielny+Despero-2008-181221\nIdąc na ten film spodziewałam się bajki o księżniczce, która ocali swoje, królestwo przed złem za pomocą łuku. Otrzymałam coś zupełnie innego, filmowa Merida musiała być znacznie bardziej dojrzała psychicznie, od „mojej” księżniczki, aby podejmować, takie, a nie inne decyzje.\nJak sądzisz czy to właśnie dla Pixara definicja słowa „Brave”?\nPs. Grafika nie ma sobie równych – jak na animacje. Należy jednak znaczyć, że cały świat Pandory powstał za pomocą pożeraczy pizzy. Niestety zrobili to tak dobrze, że mało kto zauważył różnice w porwaniu do prawdziwego świata więc już nie ma takiej wielkiego szału na ten temat.\nJudith on 22 sierpnia 2012 o 17:43 said:\nPixar powstał na konflikcie z Disneyem. Było parę jednostek, które chciały tworzyć coś nowego, innego – zarówno jeśli chodzi o sprawy techniczne jak i fabularne. Ci ludzie po odejściu z Disneya próbowali swoich sił, ale kiepsko im to wychodziło bez… pieniędzy. To Steve Jobs w nich zainwestował, ale nie w jako firmę, ale właśnie w ludzi, co stoi za sukcesem.\nWiesz, że kocham bajki Disneya. Obie się na nich wychowałyśmy i może ta ich dusza to właśnie nasze emocje – małych dziewczynek z wielkimi marzeniami i wyobraźnią. Tak, jak napisałaś bajki Disneya są głównie o romantycznej miłości i poświęceniu dla kochanych osób.\nPixar to inna zupełnie inna baza fabularna, która nie boi się żadnych tematów – śmierć i starość w Odlocie, dorastanie w Toy Story, samotność w Walle i teraz relacja między matką i córką w Meridzie (najczęściej w filmach przedstawiane są relacje pomiędzy ojcem i synem). To inne emocje, różnorodne i bardzo dobrze opowiedziane.\nOdwaga według Pixara to nie tylko bunt nastoletniej dziewczyny, ale przede wszystkim kierowanie swoim losem samodzielnie i wzięcie na siebie odpowiedzialności, która się z tym wiąże. Merida wszystkie swoje decyzje bierze na klatę, nie chowa się za nikim, dojrzewa do tego, żeby umieć przyznać się do błędu. Odwaga to nie naparzanie z łuku to właśnie podejmowanie własnych decyzji i branie za nich odpowiedzialności.\nP.S. Na pewno obejrzę Dzielnego Despero 😉\nBibliofilka on 23 sierpnia 2012 o 05:48 said:\nMam w planach wybryć się na tę bajkę 🙂\nGrzegorz Wilk on 27 sierpnia 2012 o 21:09 said:\nBardzo dobry artykuł 🙂 Podpinanie tego filmu pod feministyczny jest śmieszne. Film mnie nie zachwycił ,realizacyjnie film oceniam wysoko gorzej już ze scenariuszem który jest po prostu wtórny.\nJudith on 28 sierpnia 2012 o 11:07 said:\nOczywiście, że scenariusz jest wtórny, a wydarzenia fabularne przewidywalne, ale to jest bajka i jedyne oczekiwania jakie ma spełniać to dobra rozrywka i jakiś morał 😉 Poza tym, jak można nie docenić animacji? To chyba największe dotychczasowe osiągnięcie w tym rodzaju filmów. Osobiście nie widziałam nic lepszego i nie wiem, jak ta dziedzina będzie wyglądać za 10 lat 😉\nszopeno on 28 sierpnia 2012 o 12:42 said:\nWidziałem film i jestem nim bardzo zawiedziony. Po pierwsze, ten film wygląda bardziej jak typowy film Disneya, a nie film Pixara. Pierwsza połowa byłą nawet dość dobra i nawet zaskoczony pomyślałem, że może widzę pierwszą bajkę, w której bohaterka poniesie jakieś konsekwencje egoizmu, ale potem jest już tylko powtórka z rozrywki i zastanawianie się, gdzie już wcześniej widzieliśmy podobne rozwiązanie fabularne. Aaa tu jest podobne rozwiązanie jak w Fatalnym Felerze Stitcha, tu jest tak samo jak w Mulan… Mój syn, który nie oglądał jeszcze zbyt wielu bajek, był zachwycony. Moja córka, starsza i bardziej doświadczona, była znudzona. Grafika jest owszem, cudowna. Muzyka też. Ale powstaje jednak wrażenie wtórności wątków. Wciąż towarzyszyło mi przekonanie, że coś podobnego widziałem już wcześniej.\nW gruncie rzeczy to jest „Mulan II”, tylko, że dzieje się w Szkocji. Do tego mamy typowe disneyowskie przesłanie: jeżeli masz jakieś nieprzyjemne obowiązki albo odpowiedzialności, po porstu ich się zrzeknij, to jest dobre, to jest odważne. Jeżeli w wyniku twojego egoizmu komuś innemu stanie się krzywda, nie martw się, po prostu „follow your heart” i wszystko jakoś samo się ułoży. W gruncie rzeczy bowiem Merida osiągnęła to, czego chciała, krzywdząc najbliższych. Nie wiem, czy ironia z sytuacji Mordu (on tez w końcu podążał za swoim sercem) była zamierzona, czy też przypadkowa. Końcowa przemiana królowej jest kompletnie niewiarygodna.\nPostacie zresztą są w tym filmie karykaturalnie przejaskrawione. Jak zwykle, od razu jest dla nas oczywiste, że kandydaci do ręki są tacy sobie i Merida zasługuje na kogoś więcej.\nCo do „feminizmu”, to naprawdę, trudno się dziwić osobom, które ten feminizm tu dostrzegają, ponieważ można znaleźć w nim wszystkie zarzuty wysnuwane filmom i serialom przez tzw. manospherę. Po pierwsze, wszystkie postacie męskie są głupie. Ojciec jest dobrodusznym, silnym tępakiem. Po drugie, mamy oczywiście córkę broniącą matkę przed ojcem, co można odczytać jako takie propagandowe przesłanie do dzieci (nie, żeby było w tym coś złego; ale to pasuje to zafiksowania feministek na punkcie przemocy przeciw kobietom). Naprawdę, jeżeli się widzi jeden film, czy jedną bajkę, można się z takich „teorii” śmiać, ale gdy widzi się podobne motywy powtarzane w ich kilku, można zacząć się zastanawiać, dlaczego te motywy się pojawiają. Nie mam na myśli tutaj świadomego jakiegoś spisku, ale raczej — czego przejawem jest powtarzalność niektórych motywów? Co mówią one nam o epoce, w której żyjemy, i ludziach, którzy ten film zrobią? I wreszcie, jaki morał wyciągają – być może podświadomie – z tych bajek dzieci?\nChoćby to „podążaj za sercem”, które pojawia się tak często, zwłaszcza, gdy mamy bohaterkę, a nie bohatera. Brzydcy i tępi faceci. Przemoc wobec mężczyzn jest używana jako element śmieszności, a wobec kobiet zawsze jako element charakteryzujący postacie złe.\nMnie tam dziwi raczej to, że kiedy feministki piszą o tym o jakimś filmie, że są tam motywy ubliżające kobietom, albo np. podświadomie podtrzymujące patriarchalny model społeczeństwa, nikt się nie śmieje – a kiedy inni piszą, że są motywy innego rodzaju, jest to wyśmiewane.\nJudith on 28 sierpnia 2012 o 13:22 said:\nNie analizowałam tego filmu, aż tak bardzo, bo po raz kolejny powtórzę – to jest bajka i przede wszystkim ma służyć rozrywce. Każdy ma swój gust i swoje zdanie. Mi się podobało, a Tobie nie i to jest normalne.\nMiło mi, że podzieliłeś się ze mną swoją opinią, ale ja nie doszukiwałabym się w tym obrazie czegoś więcej niż jest.\nNenthil on 31 sierpnia 2012 o 23:14 said:\nCoś mi się zdaje, że jakoś wszyscy zbyt mocno zastanawiają się nad filmami ich wpływem na umysły dziecka, nadinterpretują część rzeczy i specjalnie sprawiają, że są zawiłe. A przecież najprostsze rozwiązania, są najczęściej poprawne. Brzytwa Ockhama i tyle.\nKtoś tu pisał o tym jak to córka broni matki przed ojcem. Ale umknęła Ci rzecz, że tak naprawdę broniła niedźwiedzia, a nie matki. Dla dzieci jest to oczywiste, nie doszukują się tam alegorii przemocy w rodzinie, więc czemu my musimy.\nTo, że główna bohaterka podąża za „głosem serca” uczy podążania za marzeniami, a naprawienie błędu ładnie pokazuje dziecku, że trzeba brać odpowiedzialność za własne czyny.\nJednak muszę się zgodzić co do tego, że film jest raczej przeznaczony dla młodszych dzieci lub nieco starszych „dziewczynek”, dla których dość wyraźnie będzie widać te specjalne, skomplikowane, ale też cudowne relacje między matką, a córką. Także Panowie, wiem że kochacie swoje córeczki, ale może się okazać, że film będzie dla was przynudnawy:)\nMichał. on 19 listopada 2012 o 09:13 said:\nWczoraj obejrzałem. Ogólnie podobała mi się ale bardziej ze względu na fantastyczną animacje (zwłaszcza rude włosy Meridy) niż treść. Pewnych feministycznych elementów można się doszukać. Kumpel z którym oglądałem do końca był przekonany, że Merdia znajdzie swojego „księcia” jeśli nie wśród kandydatów z 3 klanów to gdzieś w zamku 😛 Ja od początku wiedziałem, że nie znajdzie 🙂 Głowną osią filmu jest jednak konflikt na linii matka-córka. Zauważmy, że to matka oponuje wobec zachowań i pragnień córki do łucznictwa i walki. Ojciec Fergus, mimo, że nieporadny i podporządkowany żonie jest pozytywną postacią, przecież wspiera Meride, uczy ją fechtunku i nie jest rozczarowany tym, że nie urodził mu się pierworodny syn. To matka zmusza Meride do uległości i zachowań jakich przystało „damie”. Faceci się jednak wynudza, w filmie brak męskiej postaci z która mogliby się utożsamiać. (co wg. mnie było błędem Disneya, powinna być drugoplanowa postać na przykład jakiegoś chłopca z zamku czy stajennego z którym Merida by sie kumplowała).\nania on 28 grudnia 2012 o 18:16 said:\nMerida jest ekstra byłam w kinie podobał mi się ten film\nSebia on 18 marca 2013 o 10:01 said:\nJa uważam, że Merida jest piękna. No patrzcie- http://www.google.pl/imgres?um=1&hl=pl&client=firefox-a&hs=FGY&sa=N&rls=org.mozilla:pl:official&biw=1366&bih=619&tbm=isch&tbnid=0bCdSqwiKB_JxM:&imgrefurl=http://www.offpluscamera.com/informacje/szczegoly/64/2347&docid=xklLQ96C7nq88M&imgurl=http://www.offpluscamera.com/upload/8452a0e444109ba3c9c2f23760fe6f7f.jpg&w=545&h=310&ei=l-VGUaKzEaOY0AWB-oHYDQ&zoom=1&ved=0CNMBEIQcMCk&ved=1t:3588,r:41,s:0,i:211&iact=rc&dur=2094&page=3&tbnh=169&tbnw=298&start=40&ndsp=18&tx=154&ty=21