RAZEM opisuje nasz świat\nSzybko minęły te trzy lata nauki w naszym gimnazjum.\nZ przykrością będziemy musieli pożegnać się z Szanowną Dyrekcją, Nauczycielami\noraz koleżankami i kolegami. Ta chwila nastąpi 23 czerwca 2017 roku o godz. 9:00\nw auli Pałacu Młodzieży.\nWszystkim absolwentom życzymy sukcesów w nowych szkołach. Uczniom i nauczycielom\nnaszego gimnazjum życzymy wspaniałych wakacji i udanego wypoczynku.\nUczniowie PGI 47 oraz Redakcja RAZEM\nAutor: Kołódziennikarskie o 04:38:00\nDrodzy uczniowie! Jeśli lubicie czytać książki, to zapraszamy Was do wzięcia udziału\nI etap, to recenzja wybranej książki,( praca pisemna - 15.05.2017 r.)\nII etap,to wygłoszenie przemówienia na temat ,,Książki są jak towarzystwo, które sobie człowiek dobiera",( 22.05.2017 r.)\nIII etap,to kawiarenka literacka.(dyskusja na temat ulubionych książek, ( 24.05.2017 r.)\nIV etap, to ocena przygotowanych plakatów poświęconych epokom literackich.( 24.05. 2017 r.)\nWręczenia nagród za udział w konkursach odbędzie się 24.05.2017 r.\nI miejsce w konkursie oratorskim zajął uczeń kl.IIa - Olaf Kaca\nI miejsce w konkursie na recenzję książki zajęła uczennica kl. IIc Klaudia Zając\nAutor: Koło dziennikarskie o 04:23:00\nPROBLEMY NASTOLATKÓW W XXI W !!!\nZanik wartości rodzinnych\nW XXI w. w naszym społeczeństwie zauważono duży spadek wartości rodzinnych.\nDługo można by się zastanawiać, jakie są tego przyczyny. Moim zdaniem powodów jest kilka.\nW przeszłości, w jednym domu mieszkała kilku pokoleniowa rodzina. Dzieci miały bezpośredni kontakt, nie tylko z rodzicami ale również z dziadkami. Obowiązkiem mężczyzny była praca zarobkowa, natomiast kobiety zajmowały się wychowaniem dzieci i gospodarstwem domowym. Całe rodziny spędzały ze sobą dużo czasu i więcej ze sobą rozmawiały, gdyż nie było w tedy rozrywek jak : telewizja czy internet. Domownicy często grali wspólnie w karty, szachy oraz gry planszowe, co bardzo ich do siebie zbliżało.\nW czasach obecnych rodzina statystycznie jest dwu pokoleniowa. Tworzą ją rodzice i dzieci, gdyż dziadkowie przeważnie mieszkają osobno. Czasy, w których żyjemy to epoka wszelkiego postępu technicznego i nowych odkryć. Wiele ludzi dzisiejszych czasach dąży do doskonałości. Bardzo często ich celem życia jest sukces i związana z nim pogoń za pieniędzmi. Żyjąc w wiecznym stresie za wszelką cenę dążą do realizacji swych planów zawodowych i zaspakajania własnych ambicji. Żyjąc tak, mają miej coraz miej czasu dla siebie i swoich bliskich. Wśród otaczających nas ludzi rodzi się obojętność, nieszczerość i obłuda. Całkowity zanik wartości rodzinnych obserwujemy w komedii Moliera pt,, Skąpiec" Tutaj pieniądze zdominowały wszystkie uczucia. Szkatułka, pełna złotych talarów, staje się skarbem o wiele cenniejszym, niż miłość do własnych dzieci. Niestety, wśród obecnie żyjących ludi można zauważyć wiele cech przypominających Harpagona. Żyją oni bez miłości, za zwyczaj samotnie, koncentrując się przede wszystkim na karierze zawodowej, a tym samym pomnażaniu swojego majątku. Ich żądza zysku powiększa się z dnia na dzień, powodując, że inne aspekty życia schodzą na dalszy plan. Ludzie tacy coraz bardziej upodabnianiu się do skąpców - Harpagonów i powoli oddalają się od swych bliskich, co wcześniej lub później może doprowadzić do katastrofy.\nMam mimo wszystko nadzieję, że wartości rodzinne nie upadną, ponieważ dobro i uczciwość zdołają pokonać zło otaczającym nas świecie. Wierzę, że to rodzina podstawowa komórka społeczna, ma przed soba jesze długą przuszłość\n,, Depresja - problemem współczesnego młodego człowieka"\nZapewne dostrzegamy, że wiele młodych osób choruje na depresję. Statystyki dowodzą, że liczba nastolatków z depresją rośnie w alarmującym tempie.\nObjawy depresji mogą się pojawić w okresie dojrzewania. Należą do nich zaburzenia snu, apetytu i wahania wagi. Nierzadkie jest uczucie rozpaczy,beznadziei, smutku oraz zaniżone poczucie własnej wartości. Często młode osoby izolują się od świata. Mają problemy z koncentracją i myślą o samobójstwie. Jaka jest przyczyna depresji? Przyczyna depresji jest złożona: połączenie czynników społecznych, psychologicznych czy biologicznych. Mogą one obejmować: czynniki fizyczne i stres.\nDrogi kolego i Droga koleżanko!. Jeżeli chorujesz na depresję, to potrzebujesz ,,Emocjonalnej apteczki pierwszej pomocy". Stwórz tę apteczkę. Można ją wyposażyć pod kątem własnych potrzeb. Oto kilka podpowiedzi:\n1. numery telefonów osób, do których możesz zadzwonić, kiedy gorzej się czujesz,\n2. pamiętnik z twoimi pozytywnymi myślami przeżyciami,\n3. pamiątki przypominające Ci o ludziach, którzy cię kochają,\n4. ulubione piosenki, które pozytywne cię nastrajają,\n5. inspirujące myśli i zachęcające artykuły.\nRodzice! Możecie zrobić wiele dla swoich pociech. Oto kilka propozycji:\n1. traktujcie poważnie wszelkie uwagi, czy aluzje na temat samobójstwa,\n2. jeśli podejrzewacie, że syn albo córka ma depresję ( nie chwilowy dołek), zastanówcie się nad uzyskaniem profesjonalnej diagnozy,\n3. pomóżcie nastolatkowi stosować się do zaleceń lekarza. Skonsultujcie się z nim, jeśli nie widzicie poprawy,\n4. dbajcie o dobrą wymianę myśli ze swoim dzieckiem i pomóżcie mu radzić sobie z tym,\n5. jako rodzina miejcie stałe pory posiłków, ćwiczeń fizycznych i spania,\n6. dziecko chore na depresję może się czuć samotne, bezwartościowe czy zawstydzone, dlatego często mówcie do syna czy też do córki, że je kochacie.\nWywiad z Anielą - jedną z uczennic naszego gimnazjum.\n(imię rozmówczyni zostało zmienione).\nTrudno rozmawia się o intymnych sprawach. Dziękujemy Ci, że zgodziłaś się na rozmowę z nami.\nR - Kiedy zaczął się Twój problem z depresją?A - Tak naprawdę zaczęłam czuć się źle już w szóstej klasie szkoły podstawowej. Ten stan pogłębiał się z dnia na dzień. Nie umiałam znaleźć radości z życia. Odseparowałam się od otoczenia.\nR - Jakie były przyczyny tego stanu?\nA - Brak akceptacji i problemy osobiste.\nR - Jak czułaś się w tym okresie?\nA - Przede wszystkim czułam się samotna, smutna i odrzucona,\nR - Czy była jakaś osoba, która pomogła Ci w tym okresie życia?\nA - Na szczęście znalazły się takie osoby, które ,,wyciągnęły" mnie z depresji.\nR - Jakie jest teraz Twoje samopoczucie?\nA - Teraz jest znacznie lepiej, ponieważ jestem szczęśliwa, otaczam się ludźmi, którzy mnie wspierają i od nowa pokochałam życie.\nR - Co jeszcze pomogło Ci ,,stanąć na nogi"?\nA - Sport i jeszcze raz sport! Uprawianie różnych dyscyplin poprawiło mi nastrój, zaczęłam realizować swoje pasje i marzenia.\nR - Jakie wskazówki dałabyś wszystkim, którzy zmagają się tą chorobą?\nA - Przede wszystkim trzeba chcieć zmienić coś w swoim życiu, a także umieć przyjąć pomoc od innych, a nawet specjalistów w tej dziedzinie. Należy pamiętać, że to jest choroba, która może doprowadzić do poważnych konsekwencji. Dlatego trzeba jej zapobiec.\nR - Dziękujemy Ci za ten wywiad. Życzymy dużo zdrowia i wytrwałości.\nAutor: Koło dziennikarskie o 14:15:00\nFerie wolny czas na odpoczynek od nauki. Nasi uczniowie spędzali go aktywnie np: w górach, na lodowisku, na spacerze i w domu.\nAutor: Koło dziennikarskie o 04:30:00\nNowy rok 2017 pragniemy rozpocząć od podania Wam Drodzy Czytelnicy porad, które ułatwią dobre funkcjonowanie na co dzień.\nW związku z niską temperaturą, radzimy Wam, abyście ciepło\nubierali się, przestrzegali odpowiedniej diety, a także nie zapominali np.: o krótkim spacerze. Warto pamiętać o produktach wzmacniających naszą odporność. Należą do nich:\n- witamina C,D, E\n150 g cukru trzyniowego\nBiałko ubić z cukrem pudrem i z trzinowym. Na szybkich obrotach ok 10 min. Dodać cynamon. Blache wyłożyć papierem pergaminowym i nakładać łyżką w odstępach 4 cm. Piec w 100 stopniach.\nAutor: Koło dziennikarskie o 11:48:00\nKoło dziennikarskie życzy koleżankom i kolegom, aby ten nowy rok był dla Was lepszy od poprzedniego. Dużo zdrowia, szczęścia, wytrwałości i dobrych ocen.\n,,Pisać każdy może trochę lepiej lub trochę gorzej…’’\nKółko dziennikarskie zaprasza do udziału w konkursie na najciekawszy fotoreportaż. Napiszcie reportaż pt.,, Świat w zasięgu ręki ‘’. Do tekstu należy dołączyć ilustracje w postaci zdjęć wykonanych przez siebie.(max. 5 zdjęć). Pracę należy dostarczyć pani Iwonie Michałowskiej do 9.02.2017 r. Przewidziane ciekawe nagrody.\nAutor: Koło dziennikarskie o 04:20:00\n,,Przepis na pierniczki staropolskie"\n250 ml mioduszklanka cukru125 g masła1/4 szklanki mleka11/2 łyżeczki sody oczyszczonej2 jajkaszczypta soli3 łyżeczki przyprawy do pierników2 łyżeczki cynamonułyżeczka mielonego imbiru\nW garnku na małym ogniu rozpuszczamy miód, cukier i masło na jednolitą masę. Studzimy. Dodajemy przesianą mąkę i jajka. Sodę rozpuszczamy z zimnym mlekiem razem ze szczyptą soli oraz przyprawami. Wszystko dodajemy do garnka. Zagniatamy ciasto na jednolitą masę. Garnek zawijamy folią spożywczą i zostawiamy w chłodnym miejscu na 2-3 godz. Po tym czasie rozwałkowujemy ciasto na grubość pół centymetra i wycinamy pierniczki. Pieczemy na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia w temperaturze 180 stopni przez 10 minut. Układając pierniczki na blaszce należy zostawić przerwy gdyż mocno rosną. Wystudzone pierniczki lukrujemy i dekorujemy posypkami.\nKoło Dziennikarskie życzy wspaniałych świąt Bożego Narodzenia.\nAutor: Koło dziennikarskie o 11:44:00\nOSIĄGNIĘCIA NASZYCH KOLEGÓW I KOLEŻANEK\nNasza koleżanka Natalia Urbańska z kl. IIIc zajęła II miejsce\nw II Ogólnopolskim Konkursie Poetyckim pt,, Nowe inspiracje".\nMam dziś piękny wierszyk sklecić,\nw niebie martwią się poeci.\nO miłości napisz miła, Pawlikowska doradziła.\n- Nic z tych rzeczy droga pani,\nwiem, że miłość jest do bani.\nPrzeczytałam w interniście, jak się dzisiaj życie plecie.\nWieszcz Mickiewicz przerażony,\nw kółko biega jak szalony.\n- Moi drodzy nie wytrzymam,\nco też panna tu wyczynia?\nWiersz chcesz pisać?\nDać do druku?\nMoże pisać na Facebooku.\nTuwim uśmiech ma szelmowski,\n- Niepotrzebne wasze troski,\nTrzeba szansę dać młodzieży,\nmoże włos się nam nie zjeży.\nJanek Brzechwa ten od ,, Lenia",\nteż coś dodał, coś nadmieniał.\nPan Gałczyński - smutna mina,\n- może talent ma dziewczyna?\nRychło wielkie dzieło stworzy.\nW zacnym gronie są nobliści,\njest pan Czesław, pani Wisia.\nW mojej głowie pustka,\nnic już nie napiszę dzisiaj.\nChociaż staram się ogromnie,\nwena nie przychodzi do mnie.\nKrzyś Baczyński, człowiek skromny,\npięknie się uśmiechną do mnie.\nMówi cicho o powstaniu, o harcerzach,\npięknym życiu i o pięknym umieraniu.\nSpokój dziwny we mnie wstąpił,\nto poezji czar mnie wzruszył.\nNigdy już nie będę wątpić,\nw magię strof co krzepią duszę.\nInspiracją moi mili, wyście dla mnie byli.\nPISARZE WŁASNYCH KSIĄŻEK\nAutor : Klaudia Zając\nTytuł opowiadania : ,,Wakacje to nie wszystko ''\nWAKACJE TO NIE KONIEC\n- Oh. Dipper, myślałam, że wakacje u wujka Stan’a czegoś Cię nauczą. Mógłbyś w końcu skończyć czytać tę dziwną książkę i wyjść na zewnątrz. Spójrz, jaka piękna pogoda. – Powiedziała Pani Dines otwierając na oścież okno, a ciepłe promienie słoneczne przebiły się do pokoju bruneta.\n- Mamo, ale ta książka wcale nie jest dziwna! Spójrz!- chłopak odwrócił dziennik ze złotą ręką posiadająca sześć palcy. W środku strona, którą wskazał, przedstawiała małego krasnala i wszystkie informacje o nim, czyli ile ma wzrostu lub, gdzie trzeba go szukać.\n- Synu przecież takie dziwactwa nie istnieją- zaśmiała się kobieta pokazując szereg białych zębów. – Tak przy okazji. Skąd w ogóle masz tę książkę?\nDipper rozmyślał chwil, czy powiedzieć mamie, że znalazł dziennik schowany w metalowej kryjówce, którą znalazł dzięki dźwigni ukrytej w jednym z drzew. Stwierdził jednak, że matka uznałaby go już za kompletnie nienormalnego.\n- Dostałem od wujka Stan’ka – oznajmił.\n- Dipper, mówisz o wujku Sta’nie, który prowadzi Tajemniczą Chatę, w której pokazuje turystom\n‘’ straszne potwory’’, a są one przypadkowymi rzeczami, jakie udało się znaleźć na targu i ze sobą one połączyć. – uśmiechnęła się matka chłopca, dając mu znak, by nie wierzył we wszystko, co usłyszy lub dostanie od wujka.\nChłopiec tylko przewrócił niezadowolony oczami zamykając dziennik i kładąc go na rogu swojego łóżka. Może i lepiej, że mama mu w to wszystko nie uwierzyła? Co by było, gdyby dowiedziała się o wszystkim, co wraz z siostrą przeżył podczas wakacji w Wodogrzmotach Małych? Już nigdy nie pozwoliłaby mu tam pojechać. Takie myśli dręczyły chłopaka, kiedy jego mama układała rozrzuconą pościel naprzeciwległego łóżka jego siostry. Kiedy skończyła wykonywać czynność, miała już wyjść, lecz stanęła tuż przy samych drzwiach.\n- Garnitur i koszula wiszą tuż przy samych drzwiach przedpokoju. Sukienka twojej siostry też - odchodząc dała mu do zrozumienia, by rano zaopiekował się swoją siostrą. No tak, przecież dzisiaj jest 31 sierpnia. Już jutro mają iść d swojej a szkoły. Gimnazjum. Brunet nie był do końca pewny, czy jest z tego zadowolony. Co jeśli i tam będzie wyśmiewany? Albo znów nie znajdzie dobrego przyjaciela?\nW tej chwili słychać było stukanie do drzwi. Była to Mabel. Wróciła właśnie z poczty, na której była z tatą, by wysłać kilka pocztówek Cuksie i Grubej.\n- Siemka Dip – Dip ! – powiedziała radosnym tonem bliźniaczka chłopaka, waląc go przy tym w ramię. Chłopak ze smutną miną złapał się za ramię, masując dłonią obolałe miejsce. Brunetka zauważył, że z Dipperem jest coś nie tak.\n- Tęsknisz za Wendy?- spytała spoglądając na spuszczoną głowę chłopaka. Jego oczy momentalnie się powiększyły, a na jego policzkach było widać czerwone rumieńce.\n- W…Wendy? Jaka Wendy? Aaa ta Wendy, zupełnie o niej zapomniałem- energicznie podniósł głowę do góry, jąkając się i nerwowo drapiąc po głowie. Mabel pochyliła głowę w prawo, uśmiechając się zadziornie. Brunet głęboko westchnął i usiadł na swoim łóżku.\n- Chodziło o szkołę. - zaczął niepewnie.\nUsiadła koło niego, kładąc rękę na jego ramieniu.\n- Strasznie się boję. – głośno przełknął ślinę.\n- Czego t się bać – spytała z uśmiechem –Nowa szkoła i przyjaciele.\n- O to właśnie chodzi! – powiedział drżącym głosem – Co jeśli i w gimnazjum nie znajdę żadnego przyjaciela?\n- Ale przecież zawsze masz mnie! – na jej twarzy pojawił się pojawił się ciepły uśmiech. Po czym wyjęła z kieszeni swetra kilka pocztowych naklejek i nakleiła je Dipperowi na twarz.\nAutor : Ola Skwarek\nkl : II\nTytuł opowiadania: Cierpienie Amelki\nPewnego dnia, kiedy padał deszcz, szłam ciemną ulicą. Po drodze zobaczyłam zmokniętą, smutną i zmarzniętą dziewczynkę, która siedziała przy ciemnej kamienicy. Podeszłam do niej i zapytałam się :\n-Ja chcę do mamy! – Powiedziała dziewczynka ze łzami w oczach.\n-Jest Ci zimno, poczekaj dam Ci moją bluzę.\n-Dziękujjję, ja chcę do mamy!!!\n-A mogłabyś mi powiedzieć, gdzie jest Twoja mama?\n-A możesz mi powiedzieć, co się stało?\n-Był wypadek samochodowy. Nic już więcej nie wiem.\n-A Twój tata? Gdzie jest?\n-Mój tatuś nie żyje!\nDziewczynka rozpłakała się, było jej bardzo smutno i chciała być w tym momencie z mamą.\n-Chodź ze mną! Zaprowadzę Cię do mnie do domu, zrobię Ci ciepłej herbatki. Tam jest moja mama, wszystko jej powiesz, na pewno Cię zrozumie.\n-Boję się Ciebie.- Wyrzekła dziewczynka ze strachem w oczach.\n-Nie bój się, ja chcę Ci pomóc.\n-Tak na pewno! Nie masz się czego bać. Chodź!\nPoszłyśmy razem do domu. Oczka dziewczynki były bardzo smutne. Widziałam, że się mnie bała, ale chciałam jej pomóc. Było mi żal dziewczynki.\n-Zobacz, to jest mój dom.\n-Jest bardzo ładny.\n-Poczekaj ja wejdę pierwsza do domu i powiem mamie że mamy gościa.\n-Dobrze, poczekam tylko szybko przyjdź.\nWeszłam do domu i zobaczyłam zdenerwowana matkę. Spytałam się jej, co się stało, a ona mi odpowiedziała:\n-Co to za dziewczynka stoi przed naszym domem!?- powiedziała ze zdenerwowaniem moja mama.\n- Znalazłam ją zmarzniętą, głodną i smutną! Chciałabym jej pomóc! Czy mogłabyś mamo zrobić dziewczynce gorącej herbaty?\n-Dobrze rozumiem Cię. Pozwól jej wejść.\nGdy szłam po Amelkę miałam wrażenie, że dziewczynka cały czas się mnie boi. Było mi trochę smutno, bo nie chciałam jej zrobić krzywdy. Zawołałam ją na kolację.\n-Chodź Amelko! Zapraszam Cię na kolację.\n-Idę, ale najpierw przytul mnie bo jest mi zimno.\n-Dobrze chodź przytulę Cię!\nGdy objęłam dziewczynkę poczułam, że naprawdę mi zaufała i się mnie nie bała. Wzruszyłam się, poczułam bicie serca dziewczynki, było bardzo szybkie, ale wiedziałam, że będę potrafiła jej pomóc i jej nie zostawię.\nTo zdarzenie uświadomiło mi, że warto pomagać innym ludziom i nie być obojętnym na ich cierpienie. Każdy z nas potrzebuje takiego pocieszenia i opieki w tym trudnym świecie. Dlatego warto pomagać i interesować się losem innych ludzi.\nAutor: Natalia Wróblewska\nTytuł książki: Podróże marzeń\nRozdział 1 – Malezja.\nTo, co chce wam opowiedzieć wydarzyło się w Malezji.\nPewnego dnia razem z przyjaciółką wyjechałam na dwu miesięczną wyprawę do Malezji. Radość, którą przeżyłam, była niesamowita i zjawiskowa pod względem przyrodniczym. Hmm… Malezja, z czym może się kojarzyć? Myślę, że z pięknymi widokami oraz bogactwem gospodarki rynkowej. W Malezji zwiedziłam jedną z najciekawszych wysp Archipelagu Wyspę Ciężarnej Dziewicy. Podczas wycieczki łódką na tę wyspę mogłam karmić orły. Przy tej okazji Noemi wpadła do wody. Bałam się, że ona utonie. Natychmiast rzuciłam koło ratunkowe, ponieważ czasu miałam nie wiele. W głowie czułam panikę, a za razem strach. Jednak wiedziałam o tym, że muszę być opanowana i pomóc jej. Postanowiłam uspokoić siebie i Noemi. Kiedy chwyciła się koła, wiedziałam, że pomogę przyjaciółce się wydostać z głębokiej głębiny. Po chwili zaczęłam wyciągać ją z wody.\nRozdział 2 – Bogactwo wyspy.\nDopłynęłyśmy na wyspę.\nPo traumie pożytej na łodzi możemy odpocząć. Razem z przewodnikiem zwiedziłyśmy jezioro na tej Ciężarnej Dziewicy. Noemi i ja pierwszy raz zobaczyłyśmy taką dziką naturę. Podobno postało ono w wyniku ruchów tektonicznych przed laty. Jest to cudowne, że bez ingerencji człowieka przyroda i krajobrazy same kształtują się. Nie prawdaż? Później pokazał nam dużą jaszczurkę. Miała ona ok. 95 centymetrów długości. Z wyglądu przypominał legwana.\nNiestety kończył się dzień w Malezji. Wróciłyśmy do hotelu.\nRozdział 3 – Kultura Malezji.\nZ samego rana poszłyśmy się spotkać z rodziną malezyjską. Dlatego wcześniej poznałyśmy ich zwyczaje, żeby nie zgorszyć tej rodziny.\nMalezja to kraj, w którym, jest wiara Islamska. Można nosić ubrania odkrywające trochę ciała, ale żeby nie przykuwać na siebie uwagę. Takim następnym zwyczajem w Malezji jest to, że trzeba zdejmować buty przed sklepem, budynkiem, świątynią. Można powiedzieć, że praktycznie wszędzie. Nie wolno jeść prawą ręką ze względu, na to, że używają tej dłoni do podcierania się w toalecie. Dla nas niektóre zasady mogą się wydawać dziwne, ale każde państwo ma inny zwyczaj. Nadszedł ten czas na spędzenia tego czasu z tą rodziną. Zdjęłyśmy buty i przywitałyśmy się. Robiłyśmy tak jak powinno się jeść i przestrzegać tych zasad. Najciekawsze jest to, że małżeństwa często są zaaranżowane przez rodziców. Żona wychowuje dzieci, a mąż pracuje. Czterolatki muszą uczestniczyć w przedszkolu. Uczą się one trzech języków: malezyjskiego, chińskiego i angielskiego. Powiedziano nam, że mają tolerancje religijną. Byłyśmy zaskoczone tym.\nSpotkanie z tą rodziną, było bardzo dobrym pomysłem.\nRozdział 4 – Architektura.\nKolejny dzień w Malezji miną zjawiskowo.\nNastępną atrakcją turystyczną, którą zwiedziłyśmy wcześnie rano w tym przepięknym miejscu, była wieża Petronas Twin Towers. Kiedy byłyśmy na miejscu dowiedziałyśmy się, że zaprojektował wieże argentyński architekt César Pelli. Powstały one w 1998 roku. Ich wysokość wynosi 452 m. Są to jedne z najwyższych budowli świata. Najciekawsze jest to, że obie wierze są połączone mostem o długości 58 m, aby przejść z jednej budowli do drugiej wystarczy przejść przez ten most. Dla turystów jest to ciekawa atrakcja. Wpuszczane są grupy po ok 20 osób, co 10 min. Wjazd trwa 45 sekund, a na górze się spędza 15 min.\nPostanowiłyśmy zwiedzić te miejsce. Noemi i ja poszłyśmy najpierw do centrum handlowego, ponieważ ona potrzebowała coś sobie kupić do picia. Ona poszła zamówić sobie colę, a ja czekałam na nią. Podszedł do mnie jakiś chłopak.\n- Hi! I’m David. How are you? - chłopak przedstawił się i zapytał o zdrowie.\n- Hi! I’m Natalia. I’m fine. – odrzekłam.\n- What do you think about Malaysia? - zapytał z ciekawości.\n- Malaysia’s a wonderful country. I can see that it is a modern country. – odpowiedziałam.\n- It's true. - chłopak przyznał rację.\n-Do you know maybe they ‘re nice places to visit? – zapytałam.\n- Yes I know. The most interesting places are the Batu Caves, National Monument, and Aquaria KLCC. - David odrzekł.\n- Thanks for the suggestions.Together with a friend I'll go. – odparłam.\n- Do you know what I have to get going because I was waiting for a friend. It's nice talking to you. Bye!- David pożegnał się.\n- I also. Bye!\nKiedy David odszedł Noemi przyszła. Opowiedziałam jej tę sytuację, a ona uśmiechnęła się do mnie. Pojechałyśmy na górę. Widoki z góry były zjawiskowe. Nigdy niemiałyśmy takiej adrenaliny jak teraz. Po tym zwiedzałyśmy te miejsca, które polecił David. Kolejnym punktem, do którego poszłyśmy był Batu Caves. Jaskinia Batu jest to zespół jaskiń hinduskich. Kiedy zobaczyłyśmy 272 stopni do pokonania, to złapałyśmy się za głowy. Ciężko się wchodziło na górę. Wchodziłyśmy przeszło 3 godziny.. Co jakiś czas za trzymałyśmy się na odpoczynek. Niestety Noemi przed końcem potknęła i poturlała się ze schodów. Natychmiast podbiegłam i jej pomogłam wstać. Razem z Noemi dotarłyśmy do tej Jaskini. Widok był zdumiewający. Po spędzonym czasie w tej jaskini poszłyśmy do National Monument. Zobaczyłyśmy ciekawy park z jednym z największych pomników na świecie. Przy tej upalnej pogodzie ochłodziłyśmy się spacerując wzdłuż zbiorników wodnych. Widok na miasto był nieziemski. Niedaleko znajduje się najpiękniejszy ogród z przeróżnymi rodzajami kwiatów i drzew. Ta architektura jest bardzo interesująca dla turystów. W naszych oczach dostrzegłyśmy porządek i czystość tego miejsca. Widoki tego miasta o zachodzie słońca był przeuroczy.\nPowoli kończył się dzień. Wróciłyśmy zmęczone do hotelu.\nRozdział 5 - Aquaria KLCC\nDzisiaj przed południem poszłyśmy zwiedzić oceanarium.\nKiedy weszłyśmy do środka poczułyśmy się jakbyśmy pływały w oceanie, który jest pełny niebezpiecznych stworzeń morskich. Gdy weszłyśmy do podwodnego tunelu, to nad naszymi głowami pływały przeróżne okazy rekinów, płaszczek, mant i żółwi. Po plecach przeszły nam dreszcze. Znajdowały się tam też małe akwaria z małymi rybami i krewetkami. Wyposażenie tego miejsca jest bardzo dobre. Gdy poszyłyśmy dalej mogłyśmy dojść to pewnego akwarium i dotknąć niektóre gatunki ryb. To było ekscytujące i niesamowite przeżycie. Po tym była część amazonki. Najciekawsze było zobaczenie czerwonej pirani. Piranie, kiedy mają zły humor, to warczą, stukają i kraczą. Jedzą one nawet owoce, ale są mięsożerne. Jednak rzadko atakują ludzi, ponieważ są bojaźliwe wobec dużych osobników. Zdarza się, że jedzą siebie nawzajem, ale tylko wtedy, kiedy jeden z nich jest skaleczony, a tak to nie. Dbają one o czystość wód. Sporo było gatunków, które nie wiedziałyśmy, że w ogóle istnieją. To było zjawiskowe uczucie. Przejście takiego budynku zajęło nam godzinę.\nNoemi była zadowolona, że poszłyśmy do tego oceanarium.\n„Your time's up...”\n( Twój czas minął...)\nNazywam się Kira Right. Mieszkam od niedawna w Londynie. Mam 17 lat. Mieszkam z wredną, samolubną ciotką, gdyż moi rodzice zmarli z niewiadomych przyczyn. Media twierdzą, że popełnili samobójstwo, lecz dla mnie to nie jest prawdopodobne...\nDziś idę po raz pierwszy do nowej szkoły. Sama nie wiem co mam o tym myśleć: czy bać się, czy cieszyć?\nDobra, ale mniejsza z tym, zanim zejdę przywitać się z tą wariatką, sprawdzę co słychać na Fejsie :)\nParę minut później byłam już na wybranej przez siebie stronie...\n-Eh... Same zdjęcia i zdjęcia. Nic ciekawego...\n-Hej Kira!- wyskoczyło okienko z zaczepką Rasty -Co u ciebie?\n-Hej Rasta! U mnie w porządku. A co u ciebie?- odpisałam szybko\n-Po staremu :D Słyszałem, że zmieniasz szkołę, tak?\n-Owszem. Będę chodzić tam gdzie ty! Cieszysz się?!\n-Nawet nie wiesz jak! Może w końcu się spotkamy w realu...\n-Tak... Fajnie by było!\n-Hej, a co teraz porabiasz?\n-Piszę z tobą, Rasta XD Ale muszę kończyć bo zostało mi 20min na dotarcie do szkoły.\n-No to na razie! Miłej drogi życzę!- odpisał, po czym zniknął z czatu\n-Dzięki :) - odpisałam, po czym wyłączyłam komputer i zeszłam na dół\nDolne piętro wyglądało jak średniowieczny pałac. Ściany były pokryte białą cegłą, a na nich wisiały prawdopodobnie zdjęcia rodziny ciotki. Eh... O wilku mowa! Siedzi teraz z flaszką wódki w ręku i czyta gazetę. Mam nadzieję, że uda mi się przejść niespostrzeżenie?!\nGdy już miałam chwycić za klamkę drzwi wejściowych, ciotka postanowiła odłożyć gazetę i zaczęła się na mnie wydzierać, że jestem nieodpowiedzialna i dlaczego ubrałam się w takie obleśne szmaty?!\nGdy tylko usłyszałam, co ona uważa o moim wyglądzie i umiejętnościach, wybiegłam wściekła z domu.\n-Czasem mam ochotę się przez nią zabić!!- mruczałam wściekła pod nosem- Dobra, ale teraz nie mogę się przejmować tą alkoholiczką... Muszę się śpieszyć do szkoły!!!\nI faktycznie! Musiałam się sprężać bo przez tą kłótnię z ciotką zostało mi tylko 5min na dotarcie do szkoły!!!!!\n-Nie zdążę! Nie ma szans!!- krzyknęłam jak opętana i zaczęłam biec ile sił w nogach.\n-”Szybciej Kira! Szybciej!”- powtarzałam sobie w myślach\nDzięki Bogu jestem wysportowana więc przebiegnięcie tego dystansu nie zajęło mi długo, jednak widać było, że lekcje się zaczęły. Czym prędzej wbiegłam do szatni, przebrałam się, a następnie pognałam zobaczyć, w której sali odbywają się teraz lekcje...\n-Hm...Sala 19, okej...- szepnęłam sama do siebie i udałam się na poszukiwania sali lekcyjnej.\n-Hm...16, 17, 18... O jest, 19!!\nStanęłam przy drzwiach z numerem 19 i nie zastanawiając się, cicho zapukałam, po czym weszłam do dużej klasy.\n-O,jest nasza spóźnialska!- zawołał blondyn siedzący na wprost biurka nauczycielki.\n-Dzień dobry! Przepraszam za spóźnienie!- powiedziałam lekceważąc słowa chłopaka\n-Pierwszy dzień w szkole a już się spóźniasz...Usiądź w tylnej ławce.- mruknęła nauczycielka patrząc w dziennik.\nPosłusznie wykonałam polecenie i usiadłam na wyznaczonym miejscu.\nPrzez resztę tej lekcji nauczycielka przepytywała poszczególnych uczniów. Gdy chciała mnie przepytać, zadzwonił dzwonek...\n-”Uf... Całe szczęście”- pomyślałam wychodząc z klasy- Teraz trzeba się dowiedzieć jaka będzie lekcja?\nW tej samej chwili ruszyłam na schody. Lecz los chciał, że jakiś dzieciak na mnie wpadł, a ja poleciałam w dół. Ale... Nie upadłam. Gdy otworzyłam oczy, okazało się, że wpadłam w ręce wysokiego bruneta.\n-Nic ci nie jest?- zapytał chłopak\n-Nie... Dzięki! Gdyby nie ty to bym chyba zęby zgubiła...- powiedziałam nieśmiało\n-Nie ma sprawy! A można wiedzieć dokąd tak lecisz?!- zaśmiał się chłopak\n-Chciałam sprawdzić jaką mam teraz lekcje bo nie znam jeszcze planu...\n-Rozumiem... Mogę iść z tobą?\n-Pewnie! We dwójkę raźniej!\n-A jak masz na imię?...Sorry, że cię tak wypytuję...\n-Nie ma sprawy...A na imię mi Kira!\n-Hm... Ładne imię...Ja jestem Jack.\n-Miło mi!...Teraz czas na moje pytanie...Do której klasy chodzisz?\n-Trzecia D, a ty?\n-Też!!! Dlaczego wcześniej na siebie nie wpadliśmy?!- krzyknęłam uradowana\n-A tego to ja nie wiem...- odrzekł chłopak\nI tak właśnie minęła nam przerwa...\n-Eh... Matma...-Powiedział niezadowolony chłopak\n-Lepiej chodź bo się spóźnimy...\nPod salą panował chaos. Wszędzie latały butelki i papiery, a na dodatek dwóch chłopaków się biło.\n-Ej! Andrew! Victor! Co wy robicie?!- Krzyknął na nich Jack- O co znowu poszło?!- zapytał już spokojniejszym tonem\n-No bo... No bo on mi zabrał zeszyt!- powiedział jeden z nich\n-Andrew... Eh... Powiedz ile ty do diaska masz lat?!-mrukną zdenerwowany Jack\n-A myślałem że macie po siedem?!- wrzasnął mój nowy przyjaciel- Zachowujecie się jak dzieci!- dodał podchodząc pod drzwi klasowe\nMinęło jeszcze parę minut zanim przyszedł matematyk. Gdy otworzył salę, wszyscy wbiegli jak stado słoni, a nauczyciel wszedł ostatni zamykając za sobą drzwi.\n-Ile razy mam wam powtarzać, że nauczyciel wchodzi pierwszy!- oznajmił niezadowolony podchodząc do biurka.-Dziś zajmiemy się przygotowaniem do sprawdzianu...-oznajmił\n-Co?! Jaki sprawdzian?!- wrzasnęła klasa\n-Ręce mi z wami opadają!- załamał się matematyk- Dobrze zajmijcie miejsca i napiszcie temat dzisiejszej lekcji...\nTa i reszta lekcji minęła spokojnie... Spokojnie na swój sposób, czyli pomijając wszystkie bójki i kłótnie z nauczycielami.\nNadszedł moment na który czekają wszyscy uczniowie, czyli koniec wszystkich zajęć... Lecz dla mnie oznaczało to powrót do piekła, czyli do ciotki...\n-Nie! Mam już tego dość! Nie zniosę dłużej mieszkania z tą alkoholiczka pod jednym dachem!!!!- wrzasnęłam na całe gardło, a ludzie popatrzyli się na mnie jak na wariatkę. Cóż... Nie było to miłe uczucie.\nGdy miałam opuścić budynek szkoły, ktoś złapał mnie za ramię.\n-Hej Kira! Zaczekaj!-powiedział jakiś chłopak\n-Hę?!... Rasta, jak miło cię widzieć!!\n-Cześć! Mogę wrócić z tobą?!\n-Jasne, a przy okazji opowiem ci mój plan...\n-... Kira co ty kombinujesz?!\n-Zacznę od początku...\n-Więc tak... Dzisiaj ciotka znowu na mnie naskoczyła...\n-Tak... Ale daj mi dokończyć... No i ja dzisiaj stwierdziłam, że nie dam rady wysiedzieć z ną kolejnego dnia i postanowiłam dzisiaj w nocy uciec...\n-Kira, czy ciebie Bóg opuścił?!\n-A co byś zrobił na moim miejscu?\n-No w sumie masz rację...No ale z drugiej strony to co, uciekniesz i zostawisz swoich przyjaciół, szkołę...\n-O to ty się nie martw, coś na to poradzę...\n-Eh... Dobra jak chcesz... Ja już idę w swoją stronę.. Widzimy się... Właśnie kiedy my się teraz będziemy widzieć...-powiedział ze smutkiem chłopak\n-Zobaczysz kiedyś się jeszcze spotkamy... A jak na razie: Żegnaj przyjacielu...- pożegnałam Raste i ruszyłam w swoją stronę.\nGdy byłam już w domu zaczęłam szykować najpotrzebniejsze rzeczy do ucieczki.\n-Dobra wszystko spakowane teraz tylko poczekam na odpowiedni moment i wdrąże swój plan w życie...\nGodzinę później zaczęłam się powoli zbierać do wędrówki...\n-24:00...Idealnie! Czas stąd wiać.....- powiedziałam sama do siebie wychodząc z pokoju\nTeraz tylko pozostało przemknąć się jakoś tak przez korytarz, żeby ciotka mnie nie złapała... To niestety nie będzie łatwe.\nW mgnieniu oka znalazłam się na dole. Przyznam szczerze o tej porze dnia jest tu trochę strasznie. Ale myślmy pozytywnie! Zaraz będę wolna!!\nChwilę później stałam już przy głównych drzwiach. Chciałam już opuścić ten wariacki dom lecz jednak coś mnie zatrzymało... A konkretniej słowa Rasty. Tu miał rację... Co będzie ze szkołą, przyjaciółmi i rodziną? No dobra... Ciotka nie jest dla mnie rodziną... Ale brak mi rodziców...Może podczas swojej wędrówki ich napotkam i znowu będzie jak dawniej! Eh...te marzenia... Gdyby tylko mogły się spełniać...\nPo tych przemyśleniach postanowiłam jednak wyjść. Dzisiejsza noc była bardzo ciepła jak na zimową porę. W domach na około panowała cisza i ciemność, a drogę oświetlał tylko pełen księżyc.\n- „Nie sądziłam, że księżyc może być taki cudowny...”- zachwycałam się widokiem w myślach idąc przed siebie.\nMoim planem było udać się do najbliższego lasu zwanego „Śmiertelnym lasem”. Czemu ten las tak się zwie? I co dalej ze mną będzie? Tego nie wiem. Zobaczymy jak historia rozwinie się dalej...\nPrzez jakiś czas jeszcze tak rozmyślałam, do czasu aż nie weszłam do tego całego lasu. Przyznam szczerze dobrze dobrano nazwę do tego miejsca. Od momentu wejścia cały czas mam wrażenie, że jestem obserwowana lecz gdy się oglądam za siebie – tam nikogo nie ma, a do tego strasznie tu ciemno. Potworne uczucie...\nBy uświadomić sobie, że nikt mnie nie śledzi postanowiłam wyjść na polanę znajdującą się przede mną. Jednak to był mój błąd...\nGdy światło księżyca dotarło na polanę, ujrzałam za sobą dwie niemiło wyglądające, zakapturzone postacie idące w moją stronę. Sparaliżowana strachem nie wiedziałam co robić: wiać, czy zostać i spróbować z nimi jakoś się dogadać. W ostatniej chwili postanowiłam podjąć próbę ucieczki. Zaczęłam biec ile sił w nogach lecz o dziwo postacie były równie szybkie jak ja bo szybko mnie doganiały. Starałam się biec szybciej lecz im bardziej chciałam przyśpieszyć tym bardziej zwalniałam.\n- Szybciej! Ucieka nam! - usłyszałam za sobą\n- Spokojnie zaraz ją dogonimy, a potem zobaczymy co szef z nią zrobi!- uspokajał go drugi.\n- „Jezu ja nie chce umierać!”- tylko ta myśl chodziła mi teraz po głowie. W tej samej chwili usłyszałam dziwnie znajomy głos:\n- Kira! Szybko, biegnij w stronę tego starego domu!\n- Jakiego starego domu? Tu nie ma żadnego domu, w końcu to jest las!!! - wrzeszczałam w biegu, sapiąc.- A poza tym, kim ty jesteś, że mi rozkazujesz?\n- Nie ważne kim jestem. Ważne jest to żeby tamta dwójka cię nie dopadła!A teraz podążaj za moim głosem a będziesz bezpieczna.\n- Niech ci będzie - mruknęłam pod nosem i zaczęłam biec w stronę głosu.\nNiestety, gdy chciałam skręcić jeden ze ścigających rzucił się na mnie przez co runęłam na ziemię.\n-Mamy cię!- rzekł jeden podnosząc mnie do góry za kark -Teraz nam już nie zwiejesz mała!- dodał śmiejąc się w głos.\n- Tylko nie mała! - warknęłam w odpowiedzi\n- Zamknij się! - wrzasnął drugi po czym przejechał mi czymś ostrym po twarzy. Momentalnie poczułam jakąś ciepłą ciecz spływającą po policzku. To była krew. Miałam wrażenie, że serce na moment się mi zatrzymało, choć umysł doskonale wiedział, że tak nie jest. Jeszcze bardziej przeraził mnie fakt iż nie słyszałam już tego głosu, który rzekomo kazał mi biec w stronę jakiegoś... Jak to było?... Ah, no tak! „ Starego domu”! Może to był tylko wymysł mojej wyobraźni? Sama już nie wiem...\n- Co tak nagle nasza ślicznotka przestała pyskować? Odjęło ci mowę?!\n- Argon, a może warto by było przedstawić się panience przed wysłaniem do fabryki? - rzekł szyderczo jeden z panów.\n-Nie bądź głupcem, Rico! Poza tym nie ma co się z nią zapoznawać, chyba, że masz ochotę skończyć w tęczowym wywarze?!- warknął Argon\n- Przepraszam bardzo, ale do jasnej ciasnej o jakiej fabryce wy mówicie?! I o co chodzi z tym całym wywarem?!!- spytałam przerażona.\n- Radzę ci się nie interesować, chyba że znowu chcesz dostać w twarz!- odrzekł Argon.\n- Dobra, chodźmy już bo zaraz i my trafimy do fabryki.\n- Ludzie nie mogą trafić do fabryki, Rico.\nPo tych słowach Argon zawiązał mi na nadgarstkach linę i obaj ruszyli na przód ciągnąc mnie za sobą.\n- Hej, panie Rico.- szepnęłam do mężczyzny niepewnie- O co chodzi z tym „ludzie nie mogą trafić do fabryki”? Przecież ja też jestem człowiekiem.\n- Otóż nie jesteś człowiekiem, ale wszystkiego dowiesz się na miejscu.- odszepnął- A i mów mi po prostu Rico.\nOdpowiedziałam tylko skinieniem głowy. Resztę drogi wolałam przemilczeć, już zaobserwowałam do czego jest zdolny ten agresywny koleś.\n,,Podróż w Nieznane"\nNazywam się Sam Wayatt. Podczas mojej podróży w kosmosie do układu słonecznego K-1020\nZobaczyłem, że ktoś mnie atakuje.\nTo byli piraci, chcieli mnie za wszelka cenę zestrzelić. Ponieważ mój statek nie był zdolny do walki, więc moim jedynym wyjściem było ostatnie ogniwo warpowe jakie mi pozostało.\nZdecydowałem, że teleportuję się do jakiegokolwiek systemu słonecznego.\nI stało się, ale mój statek odniósł krytyczne uszkodzenia podczas ataku piratów. Musiałem awaryjnie lądować.\nNiestety straciłem przytomność po wylądowaniu- oto moja historia:\nOh! Gdzie ja jestem?- Powiedziałem głośno.\nMój mini komputer wyświetlił automatycznie że jestem na planecie X-620.\nStatek był uszkodzony, nie mogłem odlecieć, dlatego udałem się po materiały żeby go naprawić. Po drodze napotkałem różne śmiesznie wyglądające stworzenia. Jedno z nich wyglądało jak mały królik z drobnymi różkami na głowie. Roślinność też była przepiękna, drzewa wyglądały jakby były z czasów prehistorycznych. Znajdowała się tam również woda, więc można powiedzieć że planeta była zdatna do zamieszkania. Nagle spojrzałem w górę i zobaczyłem trzy statki przelatujące nade mną. Machałem do nich, ale chyba mnie nie zobaczyli, ujrzałem też na niebie inną planetę.\nMógłbym przysiąc, że była na wyciągnięcie ręki. Wreszcie znalazłem żelazo, pluton oraz iridium, więc zabrałem się do pracy.Chwyciłem moje multinarzędzie i po paru minutach skończyłem wydobywać minerały.\nWtem przyleciały do mnie jakieś drony i zaczęły do mnie strzelać. Szybko przełączyłem mój laser do wydobywania na broń laserową. Jakoś uporałem się z tymi dronami ale nie wiedziałem czego chcieli i kto ich przysłał. Gdy dotarłem do statku była już noc, więc ułożyłem się do snu ponieważ byłem bardzo zmęczony.\nRano zabrałem się do naprawiania statku i uzupełnienia baku paliwa. Byłem głodny dlatego jak skończyłem naprawę ruszyłem na polowanie. Natknąłem się na drapieżne zwierzę które wyglądało jak krab zmieszany z modliszką. Zaatakowało mnie wiec je zabiłem. Po zjedzeniu posiłku wystartowałem w kosmos, ale ciągle irytowało mnie spotkanie z dronami. Potrzebowałem więcej odpowiedzi.\nPo wyjściu z atmosfery poleciałem do stacji kosmicznej żeby kupić materiały potrzebne do wykonania ogniwa warpowego.\nPodszedłem do terminalu zakupowego ale nie miałem wystarczającej sumy pieniędzy. Postanowiłem, że polecę na drugą planetę B-412 i poszukam wartościowych minerałów. Po 15 minutach wylądowałem na miejscu.\nPlaneta na której się znalazłem posiadała wysoki poziom radiacji. Szybko znalazłem złoto i węgiel. Potrzebowałem węgla do zasilania mojego egzokombinezonu. W czasie powrotu do statku znowu spotkałem drony ale tym razem do nie strzelały wiec można powiedzieć, że po prostu pilnowały żeby nic nie zniknęło z planety.\nKiedy wróciłem na stację sprzedałem złoto i kupiłem potrzebne materiały.\nChciałem już wsiadać do statku, gdy zobaczyłem o wiele lepszy pojazd kosmiczny, który posiadał laserowe działa i akurat było mnie na niego stać, więc go kupiłem od obcego, który\njak mi komputer podpowiadał był z gatunku V’keynów. Kiedy wyleciałem ze stacji znowu natknąłem się piratów widocznie namierzyli sygnał mojego statku, ale tym razem była moja kolej. Piraci nie mięli szans z moją, nową maszyną. Teleportowałem się do kolejnego systemu w poszukiwaniu odpowiedzi. Od razu poleciałem do stacji kosmicznej żeby zapytać, czy coś wiedzą na temat dronów. Człowiek przy terminalu powiedział mi o Atlasie i czym faktycznie jest. Z jego opisu wynikało że Atlas to wielka czerwona kula która jest stworzeniem rozumnym i to ona wysyła wszystkie drony. Poleciałem na planetę która była akurat blisko żeby uzupełnić bak paliwa w statku. Po wylądowaniu na powierzchni planety wyruszyłem w poszukiwaniu paliwa. Przy okazji znalazłem trochę złota i aluminium w postaci wielkich kryształów. W końcu dotarłem do złoża plutonu. Miałem wszystko czego potrzebowałem by wrócić do domu. Na stacji kosmicznej sprzedałem złoto i aluminium, i kupiłem materiały na dwa ogniwa warpowe.\nMój czas przygody w kosmosie powoli mijał. Opuściłem stację i wróciłem do naszego układu słonecznego by powiedzieć wszystkim o moich niesamowitych odkryciach oraz przygodach i jak bardzo mało wiemy jeszcze o kosmosie i jego tajemnicach, ale Ziemia wyglądała inaczej.\nJej wygląd był zbliżony do czasów prehistorycznych, niewiadomo, z jakiego powodu. No cóż pora chyba na kolejną „podróż w nieznane”, czyż nie mam racji?\nAutor : Natalia Urbańska\nTytuł opowiadania: ,,Anioł Floriański "\nZ prawej strony widzę ulicę Floriańską lewej Grocką i Bracką. Na przeciwko sukiennnice. Obok mnie Kościół Mariacki.Tu na rynku najpiękniejszego miasta nad Wisłą pełnię swoją misję.\nObserwuję przetaczający się kolorowy tłum, są tu przybysze z niemal całego świata. Rozkrzyczane dzieci podbiegają do mnie, rodzice fotografują ze mną swoje pociechy. Panuje atmosfera radości i zabawy.\n-Mamo, mamo to anioł woła na mój widok mały chłopiec.\n-Tak syneczku. - mówi mama i biorąc dziecko na ręce uśmiecha się pobłażliwie.\nNie wierzy,a ja naprawdę jestem aniołem. Zostałem zesłany przez niebiosa na krakowską ziemię aby nieść ludziom radość i nadzieję. Mimo iż, bardzo lubię istoty ziemskie, to i tak jest to dla mnie trudne zadanie. Zostałem bowien pozbawiony głosu. Dawno temu kiedy byłem jeszcze istotą śmiertelną, często żle mówiłem o ludziach, mową wyrządziłem wiele krzywdy. Słusznie zostałem ukarany. Pozbawiony możliwości mówienia, przekazuję moje przesłanie na maleńkich karteczkach, przeznaczonych dla danej osoby.\nSą bowiem wśród tłumu pewne osoby, które wierzą. Podchodzą do mnie onieśmieleni, wtedy ja patrząc im w oczy rozkładam swoje skrzydła i przytulam. Potrafię wyczytać z oczu samotnść, brak wiary i nadzieii. Największym szczęściem i spełnieniem mojej misji jest to, że\nwracają, aby w ich oczach zobaczył radość.\nDzisiejszej nocy miałem dziwny sen. odwiedził mnie staruszek z długą siwą brodą.\nOparty o sękaty kij długo mi się przyglądał.\n-Mój drogi! - odezwał się po namyśle. - Sumiennie wypełniasz swoje zadanie pora więc abyś odzyskał głos. Warunek jest tylko jeden. Jeśli znajdzie się ktoś kogo zainspiruje twoja historia i zechce ją opisać, odzskasz głos.\nObudziłem się zalany potem,długo nie mogłem dojść do siebie. Wieszcz Adam, który od lat z cokołu pomnika obserwuje moje poczynania, puścił do mnie perskie oko, zauważając zmianę w moim zachowaniu. Minęło wiele wiele dni, rozpoczeły się wakacje. Był upalny lipcowy dzień. Póżnym popołudniem przyszła do mnie dziewczyna. Na pozór zwyczajna, ale ja widziałem w jej oczach iskierki. Popatrzyła mnie chwilę i rzekła:\n- Chciałabym napisać o tobie książkę. Czy mogę ??\n- Zamknołem oczy.\nKiedy je otworzyłem dziewczyny nie było .Może była marzeniem sennym. Każdego dnia wypatruje jej wśród tłumu przechodzących ludzi .Jestem cierpliwy, będę czekał bo wierzę że przyjdzie.\nAutor: Koło dziennikarskie o 19:45:00\nSzczególnie do szkoły.\nGdy pomogą anioły.\nKażdy nauczyciel aniołem jest.\nKtóry przeprowadzi Cię przez początek.\nWystarczy tylko jeden jego gest.\nBy znaleźć swój zakątek.\nWięc nie obawiaj się drogi przyjacielu.\nI z uśmiechem dąż do celu.\nI pamiętaj o swoim drogim nauczycielu.\nJulek.C. kl. Ib\n1 września 2016 roku o godz. 9:00 odbyło się rozpoczęcie roku szkolnego w Publicznym Gimnazjum Integracyjnym nr 47 w Łodzi. Pani Dyrektor serdecznie powitała nowych uczniów, którzy wybrali nasze gimnazjum, a także nauczycieli, rodziców i pracowników szkoły, życząc jak najwięcej sukcesów w pracy i nauce. Ważnym wydarzeniem tej uroczystości, było przypomnienie historii II wojny światowej.\n- Witajcie Drogie Koleżanki i Drodzy Koledzy w progach naszej szkoły. Cieszymy się, że jesteście uczniami naszego gimnazjum. Jakie są wasze wrażenia po tygodniu nauki w tej szkole?\n- Bardzo podoba nam się nowa szkoła. Mamy nowych kolegów i nauczycieli. Będziemy się starali dobrze uczyć i zdobywać nową wiedzę.\n- Jakie najbardziej lubicie szkolne przedmioty?\n- Każdy z nas ma swój ulubiony przedmiot, który pozwala rozwijać nasze umiejętności i rozbudzać zainteresowania.\n- Czego obawiacie się w nowej szkole?\n- Hmm... może trudnych klasówek i kartkówek. :) Mamy nadzieję, że z pozostałymi sprawami poradzimy sobie.\n- Życzymy Wam Pierwszoklasiści powodzenia w nowym roku szkolnym.\n2. Zgłaszaj się na lekcji.\n3. Nie zapominaj przyborów szkolnych.\n4. Nie spóźniaj się do szkoły.\n5. Pamiętaj o odpowiednim ubiorze.\n6.Bądź miły dla otoczenia.\n8 Spożywaj zdrowe posiłki.\n9 Pomagaj innym.\n10 Dbaj o bezpieczeństwo swoje i kolegów.\nPRACA DOMOWA PIERWSZOKLASISTY.\nAutor: Dawid B. kl Ib\nTytuł opowiadania: ,,Szkolna przygoda”\nPrzyszedł ten wyczekiwany dzień. Był to pierwszy września 2016 rok. Piotr przyszedł na rozpoczęcie roku szkolnego. Spotkał swojego kolegę Łukasza z przedszkola. Piotr był bardzo zadowolony, że dostał się do tej samej klasy. Niestety następnego dnia otrzymał pierwszą jedynkę na lekcji, więc postanowił zemścić się na pani. Piotrek wymyślił plan, ale do realizacji potrzebował pomocy przyjaciela.\n- Potrzebuje twojej pomocy. – powiedział Piotrek.\n- Musisz porozmawiać z panią, a ja zwiążę jej sznurówki.\n- To jest zły pomysł.- powiedział Łukasz. Pani może zrobić sobie krzywdę, a przy okazji poniesiesz konsekwencje.\n- Zgódź się, dam Ci pograć w nową grę. – powiedział Piotrek.\n- Nie ma mowy, nie jestem taki bezmyślny. Wymyślę nowy plan. Idę już do domu pa!\nŁukasz idąc do domu, rozmyślał, o nowym planie Piotrka.\nPostanowił do niego zadzwonić.\n-Słuchaj, mam dobry plan. – powiedział Łukasz.\n- Weźmiemy kartkę i napiszemy na niej ,, Szukam męża” tel. 666034266 i przykleimy ją na plecach pani. Co ty na to? – zapytał Łukasz.\n- Wspaniały pomysł! – odpowiedział Piotrek.\nRano spotkali się w szatni i dyskutowali, na której przerwie przykleją pani kartkę. Stwierdzili, że zrobią to na długiej przerwie. Gdy nadszedł czas, przystąpili do działania. Psikus się udał wszyscy się śmiali. To nie koniec żartu. Daniel zadzwonił do pani i zapytał: ,, Czy pani szuka męża?” . Pani nauczycielka była oburzona. Po czym podeszły do pani Kasia z Mileną i powiedziały, że ma pani przyklejone coś na plecach. Pani była zaskczona.\n- Co ja mam na plecach? - zapytała pani.\n- Pani ma przyklejoną kartkę z napisem ,, Szukam męża".- odrzekła Kasia.\nPo przerwie na lekcji, nauczycielka ogłosiła, że ten, kto zrobił jej ten kawał ma czas do końca lekcj, aby się przyznać.Inaczej cała klasa nie pojedzie na wycieczkę. W klsie zaczeły się dyskusjie i szepty. Wiedzieli kto to zrobił, ale chcieli żeby przyznali się sami.Zadzwonił dzwonek na przerwę. Wszyscy wyszli z klasyoprócz Piotrka, Łukasza i Daniela.\nNauczycielka się zapytała - ,, dlaczego nie wyszliście?\nZaczeli się jąkać. Nie mogła ich zrozumieć. Wkońcu przyznali się. Pani zaczeła się śmiać. Nie wiedzieli co powiedzieć. Niestety musieli ponieść za to konsekwencje. Pani napisała grafik dyżurowania na przerwach przez tydzień i wręczyła go chłopcom.\nChłópcy przeprosili panią i już więcęj tego nie zrobili.\nAutor: Koło dziennikarskie o 08:39:00\nW dniu 24 czerwca odbyło się zakończenie roku szkolnego w naszym gimnazjum. Pożegnaliśmy ze smutkiem uczniów klas trzecich. Po zakończeniu wszyscy się rozeszli do klas, aby dostać świadectwo i podziękować nauczycielom za trud włożony w nauczanie.\nKoło dziennikarskie życzy Dyrekcji, Nauczycielom, Rodzicom i Uczniom zdrowych i bezpiecznych wakacjii! :) :)\nAutor: Koło dziennikarskie o 02:56:00\nKOCHAM ŁÓDŹ !!\nŁódź jest jednym z największych miast w Polsce, mimo to nie cieszy się zbyt dużym zainteresowaniem turystów. Wielu Polaków, a nawet łodzian nie wie, ile nasze miasto może zaoferować atrakcji.\nŁódź jest byłą stolicą filmową Polski. Przy ulicy Piłsudskiego na terenie parku Źródliska znajduje je się muzeum kinematografii. W muzeum możemy znaleźć urządzenia związane z rozwojem technologicznym kina oraz wystawę „60 lat animacji polskiej”.W Parku Źródliska znajduje się także Jedna z najnowocześniejszych palmiarni w Europie.\nJednym z najbardziej znanych miejsc w Łodzi jest Manufaktura, niektórzy mogą nie wiedzieć o tym, że znajduje się na dawnym terenie kompleksu fabrycznego Izraela Poznańskiego. Na terenie Manufaktury jest muzeum fabryki, które warto odwiedzić. Możemy tam znaleźć eksponaty z XIX wieku, które opowiadają nam historie kompleksu fabrycznego, jego pracowników oraz okolic.\nNajwiększym parkiem w łodzi jest park imienia J. Piłsudskiego. Na terenie Parku znajduje się ZOO, w którym jest planowana inwestycja - najnowsze w Polsce orientarium. Zoo cieszy się dużą popularnością wśród dzieci i młodzieży. Na terenie Zdrowia znajduje się również Aqua park lunapark a także stawy i kilka placów zabaw.\nNiedaleko Parku znajduje się Ogród Botaniczny, który o każdej porze roku ma swój urok, tu można spotkać przeróżne gatunki roślin z całego świata a także dzikie zwierzątka.\nW najbliższym czasie w Łodzi ma powstać najnowocześniejsze Planetarium w Polsce.\nLiczę na to że wzbogaciłam waszą wiedzę na temat Łodzi a także zachęciłam wielu z was do odwiedzenia wymienionych przeze mnie miejsc i nie tylko.\nUlica Piotrkowska jest najważniejszą ulicą w Łodzi, ma długość ok 4,2 km i biegnie od Placu Wolności do Placu Niepodległości.\nMożna tam zobaczyć kamienice o unikatowych zdobieniach elewacji, będących wynikiem mieszania się stylów.Turyści mogą zwiedzać ul. Piotrkowską poruszając się popularnymi tutaj rikszami. Siedząc wygodnie w pojeździe, jadącym z szybkością roweru, pasażer widzi kamienice „Pietryny" na wysokości 1,2 piętra, czyli w najkorzystniejszej odsłonie. Ponadto ulica Piotrkowska przyciąga ciekawymi szlakami tematycznymi. Można tu zobaczyć Galerię Wielkich Łodzian, czyli cykl mini-pomników, postaci charakterystycznych dla Łodzi, któremu przewodzi słynna na całą Polskę „ławeczka Tuwima" przed Urzędem Miasta Łodzi. By znaleźć inne ciekawostki należy... popatrzeć pod nogi. Na krótkim odcinku od ul. Nawrot do ul. Tuwima znajdziemy Pomnik Łodzian Przełomu Tysiącleci, a przed słynnym „filmowym" Grand Hotelem - Aleję Sławy, wzorowaną na hollywoodzkiej Walk of Fame - galerię gwiazd polskiego kina. Filmowych akcentów jest więcej - ulubieńcem dzieci jest pomnik Misia Uszatka, którego wszyscy znają z serialu animowanego łódzkiego Se-Ma-Fora.\nPiotrkowska to także szlak pubów, klubów, artystycznych kawiarenek, podwórek pełnych osobliwości oraz Plac Wolności - o kształcie ośmiokąta.\nCo warto zobaczyć przy ul. Piotrkowskiej? O tym przekonacie się w kolejnym artykule.\n„Księży Młyn” - rozległa dzielnica, która przetrwała w sposób niemal kompletny z okresu rozkwitu przemysłowej Łodzi. W XIX w. Karol W. Schreiber – jeden z największych łódzkich fabrykantów wybudował zespół fabryczno-mieszkalny, rodzaj miasta w mieście. Jego układ urbanistyczny i architektura wzorowane były na angielskich osadach przemysłowych. Na Księży Młyn składają się planowo rozmieszczone i jednolite architektonicznie budynki fabryczne, osiedle mieszkaniowe, rezydencje właścicieli i wille dyrektorskie z ogrodami, a także ulice i bocznice kolejowe, szkoła, dwa szpitale, remiza straży ogniowej, gazownia i klub fabryczny. Kwartał znajduje się między ul. Tymienieckiego, Przędzalnianą, Fabryczną, Kilińskiego\nW ostatnich latach zostały poddane remontowi wszystkie obiekty znajdujące się na Księżym Młynie aktualnie znajdują się tam domy, restaurację, przedszkola, banki, hotel Palmiarnia. To wszystko znajduje się w otoczeniu największego parku w łodzi źródliska.\nPlanetarium EC1 w Łodzi.\nW Łodzi przy ul. Targowej 1/3 8. stycznia.2016 roku zostało otwarte najnowocześniejsze planetarium w Polsce i Europie Środkowo-Wschodniej. Niedługo po otwarciu byłam na projekcji pt „Dwa szkiełka”. Przed projekcją pracownik pokazał nam obraz zimowego nieba oraz, z której strony świata i kiedy możemy zobaczyć niektóre konstelacje gwiazd. „Dwa szkiełka” to film w którym wraz z trójką bohaterów odbędziemy podróż do czterech księżyców Jowisza, pierścieni Saturna oraz niezwykłych struktur różnych galaktyk. W planetarium poznajemy również historię wielkich astronomów i fizyków, których badania stały się możliwe dzięki wynalezieniu ponad 400 lat temu pierwszego teleskopu. W planetarium organizowane są także pokazy dla szkół i dzieci od 5 roku życia oraz projekcje popularnonaukowe. Na koniec zostały pokazane zwiastuny innych filmów takich jak „Czarne dziury” czy „Najbliższe podwórko”.\nZajęcia w planetarium są interesującym i ciekawym doświadczeniem. Szczególnie podobał mi się zaawansowany system projekcyjny oraz nagłośnienie kopuły. Polecam odwiedzić planetarium, w którym możecie się wiele nauczyć, a zarazem czerpać z tego przyjemność.\nAutor: Koło dziennikarskie o 12:03:00


W Toronto rządzi włoska mafia\nW Toronto rządzi włoska mafia\nSeries marz 13, 2012 at 12:42 pm\nŚwiatem przestępczym Toronto rządzi włoska mafia, a konkretnie siedem gangsterskich klanów, które podzieliły między sobą strefy wpływów. Tak przynajmniej uważają prokuratorzy z Włoch, którzy prowadzą dochodzenie na temat powiązań mafijnych Włoch z resztą świata.\nMafia z Toronto jest częścią potężnej międzynarodowej organizacji przestępczej, a każdy ze wspomnianych siedmiu bosów tworzy gremium, które podejmuje wspólne decyzje. Kanadyjskie klany należą do światowej elity przestępczej, ponieważ odpowiadają za organizację niezwykle sprawnej siatki przemytniczej, zapewniającej stały dopływ kokainy z Argentyny na rynki światowe.\nWedług włoskiej prokuratury, większość bossów z Toronto pochodzi z Kalabrii. Sporządzony raport wymienia z nazwiska około 40 najważniejszych mężczyzn odpowiedzialnych za kierowanie mafią w Kanadzie. Niektórym zarzuca się takie przestępstwa jak: morderstwa, fałszerstwa wyborcze, nielegalny hazard, korupcję, wymuszenia haraczy, kradzież, pranie brudnych pieniędzy oraz udzielanie pomocy osobom poszukiwanym przez policję. Wyprane pieniądze z nielegalnych źródeł włoskie klany najczęściej inwestują w legalne przedsięwzięcia, jak bary czy restauracje. Często otwierane są one w śródmiejskim Toronto, ale przede wszystkim w Woodbridge, które uważane jest za najbardziej włoskie miasto w Kanadzie.\nWedług raportu włoskich prokuratorów (który obszernie zacytował dziennik “The National Post”) torontońskie klany należą do kalabryjskiej organizacji mafijnej ‘Ndrangheta. Mimo, iż nie jest tak znana jak amerykańska Cosa Nostra i często bywa uważana za podrzędną w stosunku do neapolitańskiej Kamorry czy apulijskiej Sacra Corona Unita to w latach 90. XX wieku i na początku XXI stulecia stała się najpotężniejszą organizacją przestępczą we Włoszech.\nPierwsze ślady działalności ‘Ndranghety w Kanadzie zanotowano już w 1911 roku. Tutejszą ‘Ndranghetę podejrzewa się między innymi o przemyt tytoniu i narkotyków przez terytoria indiańskie.\nWedług Alberto Cisterna z włoskiej Antymafii, interesy klanów z Kalabrii są bardzo silnie reprezentowane w Kanadzie: „Znaczna część ich ludzi działa w Ameryce Północnej, zwłaszcza w Toronto. Jest to spowodowane dwoma czynnikami. Po pierwsze kanadyjski system bankowy zapewnia dużą dyskrecję i utrudnia ewentualne śledztwa – co sprawia, że Kanada jest idealnym miejscem do prania pieniędzy. Drugim powodem jest łatwość w przemycaniu narkotyków”.\nPonieważ przywódcy rodzin mafijnych z Toronto wymienieni zostali w raporcie z nazwiska, dziennikarze “The National Post” postanowili prosić niektórych o komentarz.\nZdobył się na to jedynie Cosimo Commisso z Toronto, który powiedział: - Włochy już dawno przestały być demokratycznym krajem, a stały się policyjnym, tak jak Iran. Myślą że wszystko mogą i że wszystko jest możliwe. Nie mam nic wspólnego z żadną nielegalną działalnością. Policja przesłuchuje mnie od 40 lat, więc gdybym zajmował się narkotykami lub czymś podobnym – oni wiedzieliby. Myślenie, że mógłbym robić coś takiego jest dla mnie obraźliwe. Zawsze poniosę konsekwencje swoich działań, więc jeśli ktoś uważa, że jestem winny to proszę bardzo – skażcie mnie, niech zapłacę za swe winy!\nZapytany o swą kryminalną przeszłość Commisso nie zaprzeczył: - Owszem, miałem wiele rzeczy na sumieniu, ale zapłaciłem za nie odsiadką. Wyszedłem z więzienia 21 lat temu – w 1989 roku i nie złamałem swego 10-letniego zwolnienia warunkowego oraz całkowicie odmieniłem swe życie. Tam we Włoszech mogą sobie mówić co chcą. Wiem kim jestem i moja rodzina – bardzo ważna dla mnie – też wie kim jestem.\nComisso zaprzeczył, jakoby był szefem jakiejkolwiek grupy: - Nawet w domu nie jestem bossem, bo rządzi nim żona. Całe zamieszanie dzieje się wyłącznie z powodu mojego włoskiego pochodzenia.\n“National Post” twierdzi, że kalabryjska ‘Ndrangheta przyćmiła sycylijską Cosa Nostrę, jako najpotężniejszą organizację mafijną, i że zdominowała europejski rynek handlu narkotykami.\nMimo rosnącej potęgi pozostawała w zasadzie nieznana aż do początku obecnej dekady, kiedy to jej ofiarą padł Francesco Fortugno, popularny polityk centro-lewicowy, zastrzelony w Locri w 2005 roku. Doszło wówczas do masowych protestów pod hasłem „Ammazzateci tutti!” („Zabijce nas wszystkich!). Włoski wymiar sprawiedliwości podjął wtedy pierwsze znaczniejsze akcje wymierzone w przestępców z Kalabrii, aresztując nie tylko zabójców Fortugno, ale także wielu innych członków ‘Ndranghety. Organizacją zainteresowały się również włoskie organizacje państwowe powstałe do walki z mafią. W 2006 udało się im przejąć łódź podwodną, wykorzystywaną przez ‘Ndranghetę do transportu kolumbijskiej kokainy. W maju 2007 w Mediolanie aresztowano 12 członków ‘Ndranghety. W sierpniu tego samego roku policja dokonała nalotu na miasteczko San Luca aresztując 30 gangsterów, w tym tych związanych z zabójstwem 6 Włochów w Niemczech.\nMasowych aresztowań dokonano również w lipcu br. Zajęto przy okazji całe arsenały broni, magazyny narkotyków i gotówki liczonej w dziesiątkach milionów euro. To wówczas potwierdzono istnienie kanadyjskiej ‘Ndranghety, opisując to w liczącym 2656 stron raporcie.\nProkuratorzy podkreślają w nim, że kanadyjskie ramię należy do najsilniejszych i najważniejszych macek ponadpaństwowej mafijnej ośmiornicy, i że “Kanada związana jest z Włochami nierozerwalną pępowiną”. Raport ujawnia, że wiele kluczowych informacji zdobyto dzięki monitorowaniu telefonów i e-maili od kanadyjskich Włochów i dzięki wymianie informacji z RCMP.\nWłoska policja twierdzi, że kanadyjska ‘Ndrangheta stworzyła jeden z potężniejszych kanałów przerzutowych kokainy z Argentyny do Toronto. Przemycaniem narkotyków do Kanady (a następnie do USA) zajmowała się między innymi Grupa Siderno, na której czele stał brat cytowanego Cosimo Commisso – Rocco. Przełomem w śledztwie było nagranie przez włoską policję pewnej długiej rozmowy w pralni automatycznej w Siderno, gdzie “kanadyjski łącznik” wyjawił częściowo strukturę organizacyjną mafii w Toronto, zradzając że jest ona rządzona przez 9 oddziałów (rodzin).\nObszerny fragment rozmowy dotyczy samej Kanady, jako kraju idealnego do ukrycia się. – Z chwilą gdy dostaniesz kanadyjski paszport, trudno będzie cię stamtąd wyrzucić – tłumaczył przybysz z Kanady swoim włoskim ziomkom.\nWłoscy prokuratorzy ustalili, że dwoma największymi ośrodkami władzy mafijnej w Kanadzie są Toronto i Montreal, przy czym w tym drugim mieście przewagę ma sycylijska Cosa Nostra. Obie organizacje nie konkurują ze sobą, a nawet często współpracują.\nVito Rizutto z Montrealu, znany jako "Telfonowy Don"\nWłoska przestępczość zorganizowana w Kanadzie miała również swojego najwyższego, ponad organizacyjnego bossa, a przynajmniej do 2004 roku, kiedy to aresztowano sycylijczyka Vito Rizzuto z Montrealu. W grudniu ubiegłego roku na przedmieściach Montrealu zastrzelono jednego z jego dwóch synów. On sam po kilkuletniej batalii sądowej został skazany w USA za potrójne morderstwo na… 10 lat więzienia. Wyjdzie za dwa lata po czym prawdopodobnie zostanie wydany włoskiej prokuraturze.\nA jak wygląda mapa twojego miasta?


Burza w Anglii. "To najgorsza decyzja w historii piłki nożnej. Absolutnie obrzydliwa" Piłka nożna - Sport.pl\nDL 08.11.2020 10:01\nNapastnik Leeds United Patrick Bamford został okradziony z gola w sobotnim spotkaniu Premier League z Crystal Palace. System VAR postanowił anulować bramkę Anglika z powodu spalonego, na którym znajdowała się... jego wysunięta ręka! - To najbardziej niewiarygodna sytuacja, jaką kiedykolwiek widziałem. To najgorsza decyzja w historii piłki nożnej - powiedział Robbie Savage na antenie "BBC Radio 5 Live".\nOdpowiadający za system VAR znany angielski sędzia Mike Dean uznał, że na spalonym była pacha Bamforda. Na Wyspach rozpętała się burza z powodu anulowania gola napastnika Leeds United.\nBamford w momencie podania Mateusza Klicha wyciągnął rękę do przodu, sygnalizując w ten sposób, gdzie chce dostać podanie. Na powtórkach można zobaczyć, że niemal cała sylwetka piłkarza Leeds United była schowana, oprócz jego tricepsa, czyli części ciała, którą gola w zasadzie się nie zdobywa.\nTak wyglądała sytuacja, w której gol Bamforda został nieuznany przez VAR:\nAngielskie środowisko piłkarskie oburzone nieuznaniem bramki Bamforda. "To była obrzydliwa decyzja"\nEksperci byli oburzeni nieuznaniem bramki Bamforda, nazywając tę decyzję "hańbą". Robbie Savage, były walijski piłkarz Premier League, a obecnie ekspert BBC grzmiał na wizji: - To niesamowite. To najbardziej niewiarygodna sytuacja, jaką kiedykolwiek widziałem. To najgorsza decyzja w historii piłki nożnej - mówił w "BBC Radio 5 Live".\nGary Lineker wtórował mu: - To kolejna absurdalna decyzja VAR, która nie pozwoliła na zdobycie bramki Bamforda. Właściwie to czuję odrazę do tego, jak jest wykorzystywany w praktyce - powiedział Anglik.\nEkspert sędziowski "SunSport", Mark Halsey nie miał wątpliwości, że gola Bamforda był prawidłowy: - Jego gol w pierwszej połowie dla Leeds przeciwko Crystal Palace powinien zostać uznany. Widać wyraźnie, że jego stopy są schowane, ale VAR twierdzi, że linia została narysowana z pachy piłkarza, więc jest to spalony. Absolutny nonsens. Do czego to zmierza? Zabijamy grę takimi decyzjami. To sport rozrywkowy i musimy ponownie premiować grę ofensywną. Pierluigi Collina i Arsene Wenger z FIFA przyglądają się obecnie tej sytuacji i musi się ona zmienić.\nByły środkowy obrońca West Hamu i reprezentacji Anglii, Matthew Upson, również był zaskoczony decyzją, jaką podjął VAR. - To było idealnie zaplanowane. Bamford wszystko zrobił dobrze. Jest szczupły, ale jego stopy są daleko z tyłu. Jego górna część ciała jest pochylona i jest w pełnym biegu, by wejść z tyłu. Wyciąga rękę, by zasygnalizować "podaj mi tam piłkę, a strzelę gola". Czy to jego ręka jest na spalonym? Nie rozumiem tego, bo nie możesz przecież zdobyć bramki ręką - powiedział Upson w "BBC Radio 5Live".\nPrezes PZPN Zbigniew Boniek również odniósł się do tej sytuacji. - Komedia, jaki spalony - napisał krótko na Twitterze.\nPraca systemu VAR na Wyspach od wielu miesięcy budzi wiele kontrowersji. W Anglii sędziowie są bardzo skrupulatni, sprawdzając co do milimetra każdą sytuację dotyczącą pozycji spalonej (choć VAR został wprowadzony po to, by naprawiać jedynie "oczywiste" błędy). Powstało nawet specjalne określenie "armpit offsides", o którym pisał portal BBC. Oznacza ono "pachę na pozycji spalonej". Jeśli angielscy sędziowie zauważą nawet najmniejszą część ciała, którą można zdobyć bramkę na pozycji spalonej, to podejmują decyzje o anulowaniu gola i wskazaniu ofsajdu.\nOdgwizdany spalony Bamforda to nie pierwsza tego typu sytuacja w Premier League. W poprzednim sezonie w podobny sposób anulowano gola Roberto Firmino dla Liverpoolu w starciu przeciwko Aston Villi. Wówczas również chodziło o pachę.\nCrystal Palace ostatecznie pokonało Leeds United 4:1. Warto zaznaczyć, że Bamford i tak strzelił jedyną bramkę dla zespołu Marcelo Bielsy, a asystę przy niej zanotował Mateusz Klich.


Oto Twoje nowe idealne miejsce na podróż. Być może Vienna nie oferuje wielu atrakcji w samym mieście, ale nie trzeba daleko jechać, aby zwiedzić takie miejsca jak Tor wyścigowy Crisp Motorsports Park.\nNiezależnie od tego, czy planujesz zostać na jedną noc, czy na tydzień, Vienna oferuje odpowiednie dla Ciebie zakwaterowanie. Vienna — w okolicy znajdują się hotele w liczbie: 2. W witrynie Hotels.com można też skorzystać aż z 47 ofert pokoi, niektórych z rabatem 25%. Mamy pokoje w cenach już od 134 PLN za noc i poniżej przedstawiono liczbę hoteli według klasyfikacji w gwiazdkach w miejscowości Vienna i w okolicach:\n• 2 4-gwiazdkowe hotele od 513 PLN za noc\n• 14 3-gwiazdkowe hotele od 209 PLN za noc\nPrzyleć na Albany, Georgia (ABY-Regionalny port lotniczy Georgia południowo-zachodnia), 45,5 mi (73,2 km) startując z centrum miasta Vienna.\n• Tor wyścigowy Crisp Motorsports Park\n• Narodowe pole golfowe im. Weteranów Georgii\n• Park Stanowy Weteranów Georgii\n• październik – grudzień: 27°C w ciągu dnia, 5°C w nocy\n• styczeń – marzec: 343 mm


Prośba w sprawie fotoblogu Wandea | proKapitalizm - Portal zwolenników wolności\nProśba w sprawie fotoblogu Wandea\n17 lipca 2010 Społeczeństwo, Kultura, Obyczaje 1 Comment\nOd p. Jacka Cyranika otrzymaliśmy prośbę o zamieszczenie poniższego apelu. Warto wesprzeć…\nNagrodą w konkursie jest jakiś aparat fotograficzny firmy, której aparatów nie używam [jestem fanatykiem Sony] i jakaś drukarka [której nie potrzebuję, bo mam świetną drukarkę], a na blogu nie ma ani mojego nazwiska, ani mojej twarzy – przeto niech będzie jasnym, iż nie startuję w tym konkursie dla nagrody czy dla sławy, ale jedynie dla reklamy zawartego na fotoblogu, reakcyjnego przesłania. Jak napisałem w swym opisie: „Dlatego chwytam za klawiaturę, wstawiam powstańczy emblemat Sacré-Cour na avatara i ruszam na wojnę z Rewolucją. Niniejszy blog jest moją małą rebelią przeciwko zalewającej nas zewsząd fali lewicowej ideologii. Jest moim lasem wandejskim, ostoją zdrowego rozsądku i zapomnianych wartości, bastionem Ciemnogrodu.”\nZ tego powodu ośmielę się również zapytać Państwa czy nie byłoby możliwe w miarę możliwości rozpropagowanie sprawy głosowania w konkursie wśród znajomych oraz innych ludzi o sympatiach prawicowych [np. za pomocą e-maila, serwisów społecznościowych, portali internetowych, itp.]. Konkurs kończy się dopiero w sierpniu, przeto jest jeszcze sporo czasu na rozpropagowanie tej wiadomości i zdobycie ogromnej ilości głosów [z każdego IP można zagłosować na dany blog tylko raz]. Wyobrażają sobie Państwo co by było, gdyby konkurs na najlepszy fotoblog w Polsce wygrało coś opisanego jako „Ostoja Ciemnogrodu”? 🙂 To mogłoby sprawić, że kontrrewolucyjne przesłanie nie tylko trafi do wielu setek ludzi, ale także uzyska w ich oczach wysoki status, nawet jeśli go nie polubią 🙂\nJestem otwarty na wszelkie sugestie, rozumiem też, że treść mego fotobloga może nie odpowiadać Państwu w 100%. Na prawicy nie brak różnic w ocenie wielu tematów, z czego rodzą się dość ostre spory, które często przeradzają się w destruktywne i pełne emocji waśnie. Nie mam zamiaru się w te spory mieszać. Nie chcę walczyć wewnątrz prawicy, chcę kierować ku niej ludzi z zewnątrz. A to, co sobie wybiorą, zostawiam im – może dlatego, że sam nie wiem co wybrać. Ogólny zarys moich poglądów to wolnorynkowość w kwestii ekonomii, monarchizm w kwestii polityki i katolicyzm w kwestii religii. Sporów mających miejsce wewnątrz tych światopoglądów nie jestem w stanie rozstrzygnąć, a nawet nie mam na to specjalnie czasu. Dlatego proszę o wyrozumiałość w przypadku wykrycia u mnie „treści nieprawomyślnych” 🙂\nJacek Cyranik, Wandea, fotografia\nOne Response to Prośba w sprawie fotoblogu Wandea\n17 lipca 2010 o 21:14\nŚwietny pomysł :D.


Piechociński: 27 września projekt budżetu w parlamencie - Money.pl\nStrona głównaPiechociński: 27 września projekt budżetu w parlamencie\nJeśli nie wydarzy się nic nadzwyczajnego, 27 września projekt ustawy\nbudżetowej na rok 2014 będzie już w parlamencie - powiedział w piątek PAP przebywający na\nPodkarpaciu wicepremier i minister gospodarki Janusz Piechociński.\nRada Ministrów zajmowała się projektem budżetu na 2014 r. oraz rekomendacjami dotyczącymi zmian w systemie emerytalnym na czwartkowym posiedzeniu do późnych godzin wieczornych; w piątek obrady rządu będą kontynuowane.\nPiechociński przyjechał w piątek do Mielca na Podkarpaciu, gdzie uczestniczył w konferencji prasowej podsumowującej kampanię wyborczą kandydata PO-PSL Mariusza Kawy w wyborach uzupełniających do Senatu. Według informacji PAP wicepremier będzie obecny w Mielcu do godziny 13, później planuje wizyty w dwóch powiatach w Świętokrzyskiem.\nWznowienie obrad rządu planowane było na godz. 12. Piechociński pytany o swoją nieobecność na posiedzeniu podkreślił, że wiele kwestii zostało rozstrzygniętych w środę wieczorem po powrocie ministrów z Forum Ekonomicznego w Krynicy. "Mieliśmy spotkanie tylko we własnym konstytucyjnym gronie, gdzie mówiliśmy o budżecie, ustawach okołobudżetowych" - tłumaczył.\nLider PSL w rozmowie z PAP przyznał, że proponował, by z uwagi na dużą niepewność związaną z sytuacją w Syrii, a przez to także na światowych rynkach, zastanowić się nad przesunięciem terminu przedstawienia budżetu.\n"Przyznam otwarcie, że sygnalizowałem problem, nawet skorzystania z takiego zapisu w konstytucji, który pozwala rządowi w nadzwyczajnych warunkach trochę później przedstawić budżet. Aby rozważyć, czy nie przesunąć tej decyzji o co najmniej miesiąc" - podkreślił Piechociński. Jego zdaniem ewentualne konsekwencje interwencji w Syrii mogą być poważne dla światowej gospodarki.\n"Konflikt w Syrii, uchronny, nieuchronny - zobaczymy - przekłada się na niepewność na światowych rynkach. Wystarczy, że baryłka ropy skoczy o czterdzieści kolejnych dolarów w górę i może się okazać, że nie tylko nasza polska, ale i europejska, i światowa rzeczywistość cen surowców, oddziaływania na eksport, import gwałtownie ulegnie zmianie" - dodał.\nTymczasem, według Piechocińskiego, budżet "jest także czytelnym zaproszeniem dla inwestorów tych krajowych, zagranicznych, określa środki przeznaczone na inwestycje, generuje więcej czy mniej optymizmu, także w wymiarze konsumpcji czy inwestycji" - zauważył.\nOstatecznie jednak budżet zostanie przedstawiony w Sejmie jeszcze w tym miesiącu. "Uzgodniliśmy wspólnie z premierem, że zapadnie jednak decyzja ostateczna, skierujemy ten projekt do rutynowych konsultacji także ze stroną społeczną i jeśli nie wydarzy się nic nadzwyczajnego to 27 września projekt ustawy budżetowej na rok 2014 będzie już w parlamencie" - zadeklarował PAP wicepremier i minister gospodarki.\nWybory w okręgu nr 55 na Podkarpaciu odbędą się w niedzielę w powiatach: dębickim, kolbuszowskim, mieleckim, ropczycko-sędziszowskim i strzyżowskim. Stały się konieczne, gdy pod koniec maja dotychczasowy senator PiS Władysław Ortyl został marszałkiem woj. podkarpackiego. (PAP)


Sherlock Holmes - Portal Kryminalny\nTo niewątpliwie najbardziej znana ikona detektywistyczna w historii literatury. I – trzeba zaznaczyć – iż reprezentuje on „dogłębny”, najbardziej klasyczny typ detektywa, na którym zbudowano archetyp i który był punktem odniesienia do późniejszych ewolucji literackich detektywów.\nArthur Conan Doyle powołał swego naczelnego bohatera w roku 1887. Holmes jest londyńczykiem, mistrzem intelektualnej kalkulacji (choć na kartach powieści często określa się jego metody jako dedukcję, wg reguł logiki operuje on de facto indukcją bądź – wg teorii Charlesa Peirce’a – abdukcją , czyli zakładaniem hipotez na podstawie posiadanych faktów), którą przede wszystkim wykorzystuje w swej kryminalnej robocie.\nConan Doyle napisał 56 opowiadań i 4 powieści z Holmes’em w roli głównej. Narratorem większości z nich jest najbliższy przyjaciel detektywa, doktor John H. Watson; po dwa opowiadania pisane są – kolejno – z punktu widzenia samego Holmesa oraz w osobie trzeciej.\nW literalny sposób (Studium w szkarłacie) mamy podaną inspirację, na której Doyle zbudował swego bohatera: są to – Auguste C. Dupin z Morderstwa przy Rue Morgue E.A. Poego oraz Monsieur Lecoq, protagonista francuskiego pioniera literatury detektywistycznej, Emile’a Gaboriau. Swe nazwisko zaś zawdzięcza detektyw amerykańskiemu literatowi i poecie, Oliverowi Wendellowi Holmes; ta postać jest zresztą jednym z protagonistów powieści Matthew Pearla Klub Dantego .\nJuż w swym pełnometrażowym debiucie Studium w szkarłacie dostajemy najważniejsze informacje na temat naszego protagonisty: poza wspomnianymi, wysoko rozwiniętymi umiejętnościami śledczymi (pozostańmy przy terminie książkowym), Holmes wydaje się z natury bardziej umysłem ścisłym, niż humanistą. Trzeba dopowiedzieć: nie jest to prawda pełna, gdyż należałoby go bardziej określić jako „praktyka”: detektyw często wykazuje ignorancję w sprawach nie związanych bezpośrednio ze śledztwem, oraz odwrotnie. I tak w literaturze odnajduje się raczej kiepsko – poza powieściami sensacyjnymi, które uwielbia – choć kilkukrotnie trafnie odwołuje się do Szekspira czy Biblii. Jest mierny w geologii, choć ma smykałkę w analizie gruntu czy błota – potrafi np. na pierwszy rzut oka stwierdzić, z której części Londynu pochodzi brud na butach. Jest zdecydowanym specem w chemii, zna się na truciznach (tu także echa botaniki). Holmes ponadto ma talent do gry na skrzypcach, świetnie radzi sobie w boksie i szermierce.\nWażnym talentem detektywa jest również biegłość we wszelkiej kryptografii. Opublikował w tej materii drobną monografię przedmiotu. Sam buńczucznie stwierdza: „Znam chyba wszelkie formy tajnego pisania, samemu zanalizowałem około sto sześćdziesiąt przykładów szyfrów”. Te słowa są też potwierdzeniem, iż Holmes jest bardzo świadom swych talentów i bardzo pewny siebie.\nDyscyplina, którą dziś określa się mianem traseologii, czyli odtwarzanie sytuacji na miejscu przestępstwa na podstawie śladów butów czy opon, nieraz była przez niego wykorzystywana z powodzeniem. Holmes czyta z niedopałków cygar czy popiołu, z analizy dziur po kulach, z porównań grafologicznych maszynopisów, w jednej z późniejszych odsłon nawet – z pierwszych naukowych ustaleń na temat odcisków palców. Rzadziej korzysta z psychologii (choć i tu nie odstaje – co potwierdza intryga Skandalu w Czechach i relacje z Irene Adler – patrz dalej), co stanowi np. domenę działań Herkulesa Poirot Agaty Christie .\nDo stereotypu urosło przedstawianie postaci Sherlocka Holmesa jako typowego, wiktoriańskiego dżentelmena z nieodłączną fajeczką. Tymczasem Watson zarzuca mu często chaotyczność zachowań, brak uporządkowania metod pracy, co Holmes tłumaczy zaś naturą „Cygana” i żywiołem sprawy. Do konserwatywnego rysu epoki należy u niego silne poczucie honoru i trzymanie się litery uczciwości. Ikonę zaburza znów fakt uzależnienia od kokainy i morfiny. Oznaką umiłowania patriotyzmu są wygrawerowane na kulach ściennej strzelby inicjały V.R. (Victoria Regina, jak mawiano o Królowej Wiktorii). Kilkukrotnie też angażowano Holmesa w sprawy rządowe.\nChoć nasz bohater jawi się z reguły jako emocjonalnie zimny, w ferworze śledztwa wychodzi zeń prawdziwa gorączka, co często przejawia się niemal teatralnymi perfomance’ami w finale sprawy, co słusznie deprymuje oficjalne siły porządkowe, zajmującymi się śledztwem równolegle.\nSamoświadomość swych umiejętności czasem przejawia się u Holmesa w arogancji – choć otoczenie zawsze doskonale wie, że jest ona w pełni uprawniona. Ma on naturę samotnika-indywidualisty, choć swego Watsona traktuje nieraz jako niemalże spowiednika. Potrafi szczerze uszanować rzetelny wkład w śledztwo osób innych; charakterystyczna cechą – także ogólnej ikony prywatnego detektywa – jest nieufność wobec oficjalnych organów śledczych.\nSherlock zarabia na swych usługach całkiem sporo, co pozwala mu wynajmować dość komfortowy apartament pod legendarnym adresem 221B Baker Street (wynajmuje go z doktorem Watsonem, choć w kilku historiach mieszka samotnie). Poza profitami finansowymi zdarza się, iż do wynagrodzenia dochodzą drobne, acz cenne „artefakty” (biżuteria, złota kasetka…). Holmes ma świetną renomę w kręgach arystokratycznych, także politycznych i rządowych – i to nie tylko wewnątrz Brytanii, pracował bowiem na zlecenie kilku monarchów europejskich. Pomimo to detektyw stroni od zbytku, wydatki ograniczając głównie do bieżących potrzeb kryminalnych.\nZ kart serii można wyłuskać kilka danych personalnych detektywa. Datę urodzin szacuje się gdzieś wokół 1854 roku. Od 1881 zamieszkuje przy Baker Street, większość lat z doktorem Watsonem – z przerwami, gdy Watson ożenił się w 1887 roku, i później, po śmierci jego żony. Watson jest nie tylko przyjacielem detektywa, ale i jego doradcą oraz kronikarzem. W trzech nowelach poznajemy jego starszego brata Mycrofta, rządowego urzędnika. Ta postać wspominana jest jednakże o wiele częściej, jako swoista „chodząca baza danych” spraw policyjnych. Bliskimi współpracownikami w wielu przypadkach jest także grupa małoletnich „uliczników” zwanych Baker Street Irregulars, pomagających detektywowi głównie w „ulicznych” zleceniach. Pod tą nazwą od 1934 roku figuruje organizacja entuzjastów Sherlocka Holmesa, do której należeli m.in. Franklin Delano Roosevelt, Harry S. Truman czy Isaac Asimov.\nJeśli idzie o kobiety Holmesa, najważniejszą jest z pewnością Irene Adler – aczkolwiek pojawia się tylko w pierwszym opowiadaniu holmesowskim Skandal w Czechach – światowej sławy kontralcistka, m.in. prima donna opery Warszawskiej (!). Wspominana jest bardzo często – acz nigdy wprost - jako miłość życia Holmesa, lecz bardziej jako "dwuznaczne" wyzwanie Holmesa. Detektyw wydaje się mieć spory czar, gdy tu i ówdzie kontakty z kobietami są niezbędne dla sprawy; np. w Sprawie Charlesa Augusta Milvertona bohater jest zaręczony tylko po to, by uzyskać cenną informację.\nMówiąc o interakcjach z innymi postaciami nie sposób wspomnieć o sztandarowym nemezis Sherlocka: profesorze Jamesie Moriartym, arcyłotrze zwanym Napoleonem zbrodni, genialnym matematyku i machinatorze. To właśnie on spada wraz z Holmesem w przepaść Wodospadów Reichenbach (Ostatnia zagadka), gdzie, jak początkowo autor planował, Holmes miał zginąć ostatecznie.\nPresja czytelników sprawiła, iż śledczy odżył: incydent w Reichenbach okazał się być mistyfikacją mającą zmylić innych, niebezpiecznych wrogów detektywa. Po kilkunastu kolejnych latach aktywnej działalności przeszedł na emeryturę osiadając w Sussex Downs, gdzie zajął się – pszczelarstwem i muzyką.\nGdy mówi się o prawodawczym znaczeniu Sherlocka Holmesa wobec późniejszych śledczych gatunku należy uświadomić sobie relatywność tego stwierdzenia: jak wspomnieliśmy, pierwszymi archetypowymi realizacjami detektywów byli Dupin i Lecoq. Znaczenie bohatera Conan Doyla staje się jasne dopiero, jeśli spojrzeć na fakt, iż pisarz postawił głębiej na detale modus operandi, pogłębił także samą postać o dwuznaczne rysy (nie do końca „czysty” charakter, uzależnienia…). Doyle przyćmił wreszcie swych poprzedników bogactwem swego literackiego uniwersum, z którego, prócz protagonisty, do dziś pewne postaci, także z drugiego planu (doktor Watson czy profesor Moriarty), pozostają mocno popularne, i wymieniane na równi z osławionymi ikonami spoza gatunku kryminalnego, jak Dracula, potwór Frankensteina, Hamlet czy Raskolnikow.\nAdaptacje filmowe z Basilem Rathbonem i Nigelem Brucem:


Zegarek idealnym dopełnieniem kobiecej stylizacji -\nZegarek idealnym dopełnieniem kobiecej stylizacji\nBy Redakcja\t On wrz 8, 2020\nBiżuteria to prawdziwy przyjaciel kobiety. Nie wszyscy lubią jednak obwieszać się biżuterią od stóp do głów. Czasem wystarczy jedna mała, ale bardzo wyrazista rzecz.\nDo takich rzeczy mogą należeć zegarki damskie Lorus. To produkt, który już od długiego czasu można zakupić na rynku, cieszący się dużą popularnością wśród damskiej części społeczeństwa. Czy zegarek może wystąpić jako biżuteria? Oczywiście, że tak – o ile dobierze się do tego odpowiedni model.\nZegarki damskie Lorus to bardzo dobra propozycja do codziennych i bardziej eleganckich stylizacji. Lorus to marka, która znana jest ze swojego precyzyjnego podejścia do najnowszych trendów, dzięki czemu z powodzeniem można znaleźć u nich piękne zegarki na dopasowanych bransoletach. W kolorze złotym lub srebrnym pięknie będzie się mienić – w szczególności, jeżeli będziemy mieli do czynienia z dużą ilością światła dziennego lub sztucznego. Meshowe bransolety, jakie bardzo często można znaleźć wśród propozycji marki Lorus, to absolutny hit, który już od wielu lat cieszy się ogromną popularnością wśród kobiet. Jeżeli chodzi o zegarki damskie Lorus to jedna rzecz jest bardzo wyraźna – przeciwieństwa. Kombinacje kolorystyczne, które na pierwszy rzut oka wzajemnie się wykluczają. Pamiętajmy jednak, że to co przeciwnie i zgoła nie pasujące do siebie jest absolutnym hitem, który pozwala na wyraźne wyeksponowanie swojej osobowości. Jeżeli ktoś ma mocny charakter i nie boi się tego pokazywać, to zegarki od tej marki będą doskonałą propozycją.\nZegarki damskie Lorus można dzisiaj nosić absolutnie do wszystkiego, bez wyjątku. Niezależnie od tego, czy będzie się miało sportową bluzę na sobie, czy też elegancki kostium do pracy – zegarek można założyć do wszystkiego. W końcu stanowić może on część eleganckiej biżuterii lub też być rzeczą, dzięki której zawsze będzie można sprawdzić aktualna godzinę. Lorus dba o swoje klientki (jak również mężczyzn, którzy również mogą u nich zakupić zegarki), które mogą być pewne, że jakość ich zegarków jest naprawdę wysoka. Do czego można jeszcze założyć zegarek? Elegancka koszula, modny t-shirt, luźna koszula flanelowa, top na ramiączkach, a nawet kostium kąpielowy – jest wiele strojów, które będą efektownie prezentować się przy takim eleganckim zegarku. Jak więc widać ze spokojem zegarek damski marki Lorus można mieć przy sobie. Dzięki temu zawsze będzie można zaprezentować efektowną ozdobę na damskiej ręce, jak również będzie można mieć czas pod kontrolą.


Wiadomości | Page 8 | fakty.plportal.pl\nŚmierć Diego Armando Maradony, jednego z najlepszy\nBrexit: funt jeszcze się nie załamał, ale oto dlaczego w ciągu kilku najbliższych lat dojdzie\nUmowa brexitowa nie wywarła większego wpływu na ku\nKościół katolicki w Chinach został dominowany przez komunistyczną partię\nSinizacja Kościoła katolickiego w Chinach wciąż id\nZ NAKAZU NOSZENIA MASECZEK ZWOLNIENI NIEPEŁNOSPRAWNI UMYSŁOWO I DZIECI DO 5 LAT\nNakaz zakrywania ust i nosa przy pomocy maseczki m\nAktualnie szeroko omawiana kryptowaluta Bitcoin wc\nRZEŹNIK PRZYZNAJE: "KIEDY WIDZIMY RAKA W MIĘSIE TO GO WYCINAMY. MIĘSO NIE MOŻE SIĘ MARNOWAĆ (62587)\nDlaczego NATO zbombardowało Libię? Gdzie jest 100 miliardów USD Kaddafiego? (19422)\nStefan Mandel - matematyk opracował formułę i wygrał 14 razy w loterii nie łamiąc prawa (16116)\nMyślisz, że mieszkasz w przeludnionym kraju? Te mapy ujawniają rzeczywiste zagęszczenie ludności krajów europejskich\nMysz myszy nie równa\nW Warszawie powstanie hostel interwencyjny dla osób LGBT+\nINFLACJA 2,7. PIS KAŻDEGO DNIA OKRADA POLAKÓW NA POTĘGĘ\nW styczniu ceny w Polscy były średnio o 2,7 proc. wyższe niż rok wcześniej - wynika z najnowszego raportu GUS. To oznacza, że tempo wzrostu cen przebiło prognozy ekonomistów i było wyższe niż w grudniu.\nJaponia: Wstrząs następczy po trzęsieniu ziemi o magnitudzie 9.0 z 2011 roku\nWedług japońskiej, rządowej agencji meteorologicznej, silne trzęsienie ziemi, które miało miejsce w Japonii w sobotę, było wstrząsem następczym trzęsienia o druzgocącej magnitudzie 9.0, które uderzyło ten sam obszar prawie 10 lat temu.\nPrezydent Warszawy uhonorował Białorusina, który wydostał autobus ze śniegu\nBiałorusin, który przyszedł z pomocą, gdy autobus utknął w śniegu, został uhonorowany darmową przepustką do podróżowania po Warszawie.\nSprawa Cho Doo-soona. Co tak oburzyło koreańczyków?\nChoo Doo-soon znany jest koreańskim obywatelom z wielu, różnego rodzaju przestępstw. Niejednokrotnie otrzymywał wyroki skazujące go na odsiadkę w więzieniu. Od 12 grudnia 2020 roku mężczyzna znów jest na wolności.\nPolacy nie chcą kar dla firm gastronomicznych, które otwierają swoje lokale pomimo obostrzeń\nZ najnowszego sondażu opinii społecznej wynika, że blisko 70 proc. Polaków źle ocenia ponowne przedłużenie obostrzeń w gastronomii. Do tego niecałe 76 proc. stwierdza, że nie należy bezwzględnie karać właścicieli lokali, które są otwierane mimo zakaz\nSpółdzielnie kantują na podzielnikach ciepła. Ogrzewanie 42m2 nawet 7 tys.\nPo reportażu "Interwencji" o ogromnych dopłatach za ogrzewanie w Łodzi po zamontowaniu podzielników ciepła, redakcja otrzymała bardzo wiele podobnych sygnałów z całego kraju. Zgłosili się lokatorzy z Warszawy, Torunia, Inowrocławia. Wszyscy mają po k\nPrezydent USA Joe Biden zatrzymuje wsparcie dla saudyjskiej interwencji zbrojnej w Jemenie.\nCzwartego lutego prezydent Joe Biden ogłosił wstrzymanie wsparcia dla trwającej prawie sześć lat saudyjskiej interwencji w Jemenie. Ten często pomijany w mediach konflikt, doprowadził do jednej z największych klęsk humanitarnych XXI wieku.\nZagrożenie lawinowe w szwedzkich górach\nW zachodniej Szwecji rozpoczęły się właśnie ferie zimowe. Jak co roku, jest to bardzo intensywny okres dla szwedzkich gór.\nBelgijski policjant skazany za śmiertelne rozstrzelanie dwuletniej migrantki\nBelgijski policjant został skazany za mimowolne, śmiertelne rozstrzelanie dwuletniej Kurdyjki podczas pościgu z dużą prędkością.\nPARĘ LAT TEMU MATEUSZ MORAWIECKI UZNAŁ, ŻE KRYPTOWALUTA NIE JEST WALUTĄ, A NARZĘDZIEM DO PRZESTĘPSTW\nJeszcze parę lat temu Mateusz Morawiecki dawny prezes Banku BZWBK, stając w obronie skostniałego systemu bankowego uznał, że kryptowaluty nie są walutą, a jedynie narzędziem do prania brudnych pieniędzy. Dlatego ich posiadaczy zakwalifikował do syndy\nFAO: Ceny żywności najwyższe od siedmiu lat\nW styczniu, już ósmy miesiąc z rzędu, nadal rosłyświatowe ceny żywności, przy czym najbardziej rosły ceny zbóż, olei roślinnych i cukru, podała Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO).\nPIS podniesie stawki podatku akcyzowego na piwo?\nW czasach kryzysu naturalne jest to, że rząd poszukuje nowych źródeł wpływów do Skarbu Państwa. Wiele propozycji mających podratować państwowy budżet obraca się wokół podatku akcyzowego i VAT. Jedna z nich dotyczy podniesienia stawki podatku akcyzowe\nGowin mówi NIE dla podatku od mediów. Giertych ostrzega, że Kaczyński będzie się mścił\nPorozumienie Jarosława Gowina nie widzi możliwości poparcia projektu ustawy w zaproponowanym kształcie - czytamy w specjalnym stanowisku partii, do którego dotarła Interia.


Zawiadomił policję, że ukradli mu auto. A był tak pijany, że nie pamiętał, gdzie zostawił | Kurier Lubelski\nZawiadomił policję, że ukradli mu auto. A był tak pijany, że nie pamiętał, gdzie zostawił\nkr 02.03.2019 Zaktualizowano 02.03.2019\n45-letni mieszkaniec Hrubieszowa twierdził, że ktoś ukradł mu samochód. Sprawa się wyjaśniła, gdy na miejscu pojawiła się policja.\nW piątek policja otrzymała zgłoszenie o kradzieży samochodu. Poszkodowany 45-latek tłumaczył, że dzień wcześniej imprezował ze swoją znajomą i z tego co pamięta, to ona zabrała kluczyli od pojazdu oraz auto.\nPrzybyli na miejsce funkcjonariusze zorientowali się, że zgłaszający jest pijany i ledwo trzyma się na nogach. Okazało się, że 45- latek ma blisko 1,5 promila alkoholu w organizmie. Natomiast niby skradziony pojazd stoi w garażu.\nOkazało się, że mężczyzna był tak pijany, że nie był w stanie zejść ze schodów, żeby sprawdzić, gdzie jest jego samochód. 45-latek odpowie za zgłoszenie bezpodstawnej interwencji policji.\nlipna kradzież auta\nmowi 02.03.2019 17:28:00\nkto dużo pedaluje, nog nie czuje\nWiosna 02.03.2019 17:26:22\nlucyper 02.03.2019 14:45:23\nod ruchania na stojaka albo modlenia na kolanach\nFaki 02.03.2019 13:27:28\n1,5 promila i ledwo na nogach?!


Hotel Aria - Rimini – HOTEL INFO\nPoczuj się jak w domu w 55 klimatyzowanych pokojach, których wyposażenie to minibar i telewizor LCD. Do pokoju przylega balkon. Bezpłatny bezprzewodowy dostęp do Internetu zapewni łączność ze światem, a telewizja kablowa — rozrywkę. Prywatna łazienka — wyposażenie: wanny lub prysznice, bezpłatne przybory toaletowe i suszarka do włosów.Udogodnienia biznesowe to centrum biznesowe, bezpłatne czasopisma w holu oraz usługi pralni chemicznej. Ten obiekt typu hotel zapewnia udogodnienia konferencyjne takie jak centrum konferencyjne i salon konferencyjny. Udogodnienia na miejscu to samodzielne parkowanie (za opłatą).Dostępne udogodnienia rekreacyjne to basen odkryty i wypożyczalnia rowerów. Ten hotel oferuje udogodnienia takie jak bezpłatny bezprzewodowy dostęp do Internetu, obsługa portierska i płatna opieka nad dziećmi.Na terenie obiektu znajdują się: basen odkryty i basen dla dzieci. Zajęcia rekreacyjne wymienione poniżej, dostępne na miejscu bądź w pobliżu, mogą być płatne.Do dyspozycji gości: bar zakąskowy/delikatesy, a także całodobowa obsługa pokojowa. Ożywcze napoje znajdziesz w jednym z lokali: bar/salon klubowy i bar przy basenie.\nWarto wiedzieć: Wszyscy goście wraz z dziećmi muszą być obecni w momencie zameldowania i okazać dowód tożsamości ze zdjęciem lub paszport. Zgodnie z krajowymi przepisami w tym hotelu płatności gotówką nie mogą przekraczać limitu 2999.99 EUR. Aby uzyskać więcej informacji, należy się skontaktować z hotelem, używając informacji podanych w potwierdzeniu rezerwacji. Opłat za pokój nie pobiera się od dziecka do 2 lat lat, jeśli przebywa w tym samym pokoju z rodzicami lub opiekunami i korzysta ze znajdujących się w nim łóżek. Wszyscy goście przebywający w pokojach muszą być zarejestrowani w hotelu. Goście mogą ustalić warunki pobytu ze zwierzęciem towarzyszącym, kontaktując się w tej sprawie bezpośrednio z obiektem za pomocą informacji kontaktowych na potwierdzeniu rezerwacji (obowiązuje dopłata - informacje znaleźć można w części dotyczącej opłat). Opłaty: Hotel pobiera następujące opłaty i kaucje w momencie korzystania z usługi, zameldowania lub wymeldowania: Opłata za parkowanie samodzielne: 10 EUR za dzień Opłata za zwierzęta domowe: 10 EUR za zwierzę, za noc Łóżeczko dziecięce (kołyska): 20.0 EUR za noc Powyższa lista może być niepełna. Opłaty i kaucje mogą nie zawierać podatku i podlegać zmianom. Obowiązkowe opłaty i podatki: W obiekcie należy dokonać następujących opłat: Miasto narzuca podatek: 2.50 EUR za osobę, za noc, do 7 nocy. Podatek ten nie dotyczy dzieci w wieku poniżej 14 lat. Wszelkie opłaty podane przez hotel zostały wymienione. Opłaty mogą się zmieniać, na przykład w zależności od długości pobytu lub rodzaju pokoju.\nRok wybudowania hotelu 2014, Łączna ilość pokoi 55, Hotel\nViale Dandolo, 13, 47921 Rimini, Włochy\nOceny Hotel Aria


Bilet na Koncert Lubelska Federacja Bardów - Gostyń, 18 Styczeń 17:00 - Bilety24.pl\nZapraszamy na koncert Lubelskiej Federacji Bardów w programie "Nasze najlepsze" Absolutnie topowa formacja w domenie piosenki literackiej, turystycznej, artystycznej, kabaretowej. Najbardziej energetyczny teatr piosenki. Grupa, która przełamała stereotyp niszowości, występując przed wielotysięczną widownią Bieszczadzkich Aniołów w Cisnej, czy Stachuriady w Grochowicach. Ostatnio największa gwiazda takich festiwali jak YAPA w Łodzi, Bazuna, Kropka w Głuchołazach, Danielka w Ujsołac\nKoncert Lubelska Federacja Bardów Gostyński Ośrodek Kultury "Hutnik" z siedzibą w Gostyniu\n2020-01-18 , godz. 17:00 (Sobota) Gostyń Gostyński Ośrodek Kultury\nZapraszamy na koncert Lubelskiej Federacji Bardów\nw programie "Nasze najlepsze"


Szczęść Boże! Przeczytałem, że „Kościół nie nakazuje żadnego konkretnego ułożenia podczas aktu małżeńskiego, podobnie jak nie decyduje, na którym boku lepiej spać, czy też, w którą stronę się czesać.” Czy jest jakaś właściwa – popierana przez etykę katolicką – książka będąca leksykonem technik seksualnych dla początkujących (i nie tylko) małżonków-katolików? Ostatnio w księgarniach pojawiło się wiele leksykonów, zawierających mnóstwo zdjęć przedstawiających kobiety i mężczyzn, prezentujących różne techniki seksualne (można też kupić poradnik – filmy na CD ROM rekomendowany przez znanego seksuologa) Czy czasem nie jest forma pornografii? A może właściwa (bardzo realistyczna)pomoc dydaktyczna w tej ważnej sprawie? Jak należy ustosunkować się do tego rodzaju zdjęć i filmów? Bardzo proszę o odpowiedź na te dwa pytania.\nZ góry dziękuję – Andrzej\nAndrzej pyta: „Czy jest jakaś właściwa (popierana przez etykę katolicką) książka będąca leksykonem technik seksualnych dla początkujących (i nie tylko) małżonków-katolików?” oraz „Jak ustosunkować się do tego rodzaju zdjęć i filmów [leksykonów zawierających mnóstwo zdjęć przedstawiających kobiety i mężczyzn, prezentujących różne techniki seksualne]... Czy czasem nie jest to forma pornografii?”\nWydaje mi się, że odpowiedź na pierwsze pytanie jest pozytywna; w moim przekonaniu takim leksykonem chrześcijańskiej miłości jest „Pieśń nad pieśniami”. Opisy tęsknoty i pragnień oblubieńców dotyczą nie tylko ich duszy, ale i ciała. Człowiek bowiem jest całością, jeśli kocha to całą osobę, jej duszę i ciało. Nie ma tam jednak opisu „technik seksualnych”. Te bowiem zawsze pozostają w służbie życia i miłości, dlatego jakkolwiek różne może być w swoim wyrazie rozpoczynanie aktu małżeńskiego jego zwieńczeniem dla dwojga chrześcijan zawsze będzie stosunek tj. po osiągnięciu erekcji, nastąpi wprowadzenie penisa do waginy, później zaś dojdzie do ejakulacji, czyli złożenia nasienia w organie kobiety. Inne pomysły czy techniki na przeżycie pełni fizycznego zbliżenia przez małżonków nie spełniają dwu równoległych celów małżeństwa: dobra małżonków i dobra potomstwa. Co do samego przebiegu aktu bardzo konkretny jego opis można znaleźć w książce „Seks po chrześcijańsku” Marioli i Piotra Wołochowiczów (Warszawa 1997 III wyd. s. 100-102). Warto przeczytać tę cenną i dojrzałą publikację.\nJak się zdaje, pytanie drugie jest pytaniem retorycznym. Czym bowiem różni się pornografia od nagości małżeńskiej? Tym, że pierwsza dokonuje się „na pokaz”, niejednokrotnie bez jakiejkolwiek formy delikatności czy czułości, najczęściej będąc symulacją zachowań, druga zaś tj. nagość między małżonkami spełnia się wobec tych jedynych miłujących oczu współmałżonka, które kochają nie za osiągi erotyczne i wygląd, ale za obecność i dar. Dlatego nagość między małżonkami znosi wstyd, który jest naturalną ochroną osobowej wartości ciała. Mówiąc inaczej, osoba umiłowana nie musi się już bać i przez to wstydzić, że przez takie a nie inne swe ciało będzie mniej miłowana, albo odrzucona albo współmałżonek zatrzyma się na jej ciele i nie dostrzeże głębi serca, uczuć, jej wymiaru duchowego. Pięknie o tym pisze Ks. Karol Wojtyła w książce „Miłość i odpowiedzialność”(Lublin 1962). Fotograficzne leksykony, nawet poparte recenzjami utytułowanych osób, dla nas chrześcijan niosą nieustanne zagrożenie rozbudzenia pożądania (bo przecież o to w relacjach erotycznych chodzi). Z drugiej strony, czy rzeczywiście do tego, aby zrozumieć i nauczyć się delikatnego i właściwego przebiegu gry wstępnej i stosunku potrzeba jakichś nadzwyczajnych optycznych instruktaży?\nNie chcielibyśmy wdawać się w rozważania, co jest pornografią a co nią nie jest. Znacznie ważniejsza wydaje nam się kwestia, czy katoliccy małżonkowie mogą poznawać różne techniki seksualne i jakie podręczniki mogą w tym pomóc.\nWydaje nam się, że klucz do odpowiedzi leży w pewnym rozszerzeniu pytania: czy małżonkowie mogą się uczyć współżycia? Odpowiedź brzmi: tak. Współżycie seksualne tak jak wiele innych spraw w małżeństwie jest umiejętnością, której trzeba się uczyć. Istotna jest tu jednak kwestia, jakie miejsce w uczeniu się współżycia zajmuje technika. Otóż jest to miejsce dość odległe. W pierwszym rzędzie mąż i żona powinni bowiem poznawać siebie – swoje reakcje seksualne, to co sprawia współmałżonkowi przyjemność, co jest miłe a także to co przyjemne nie jest. Każdy człowiek reaguje tu bowiem inaczej i tego nie da się nauczyć jakoś ogólnie. Dalej małżonkowie powinni uczyć się wszystkiego co niejako przygotowuje i otacza akt małżeński – kiedy on się powinien odbywać, w jakich warunkach, w jakim otoczeniu, jak należy kształtować relacje między mężem i żoną w sferze pozaseksualnej by ich spotkanie seksualne było najbardziej owocne. Tych spraw jest bardzo dużo i mają one fundamentalne znaczenie dla dobrego przeżycia aktu małżeńskiego. I dopiero na dość odległym miejscu są kwestie dotyczące samej techniki współżycia. Ich również warto się uczyć, trzeba jednak nadawać im właściwe znaczenie. Kwestie techniczne nie są bowiem kluczem do udanego współżycia. Znacznie ważniejsze są relacje między małżonkami i umiejętność ogólnego przygotowania współżycia, wybrania dla niego właściwego czasu i miejsca.\nZ tego wynika już odpowiedź, jakiego rodzaju podręczników powinni szukać małżonkowie chcący doskonalić swoje przeżywanie aktu seksualnego (nie tylko katoliccy ale w ogóle wszyscy małżonkowie) – takich, które na współżycie patrzą całościowo, nie ograniczają się do spraw technicznych. Które rzeczywiście pomagają w budowaniu udanych relacji w sferze seksualnej a nie tylko uczą mnożenia technik i pozycji.


Wydajność diagnostyczna programów komputerowych do interpretacji elektrokardiogramów ad – Terapia cranio sacralna w medycynie\nEchokardiogramy, uzyskane dla 85 procent tych pacjentów, poparły diagnozę. U pozostałych 68 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym rozpoznanie opierało się jedynie na echokardiograficznym dowodzie zwiększonego wskaźnika masy lewej komory (stosunek masy lewej komory w gramach do powierzchni ciała w metrach kwadratowych), zdefiniowanego jako wskaźnik powyżej 110 g na metr kwadratowy dla kobiet i powyżej 134 g na metr kwadratowy dla mężczyzn. Rozpoznanie hipertrofii prawej komory jest trudne, ale minimalnym wymogiem były klarowne dowody kliniczne warunków, które mogą powodować tę nieprawidłowość. Pacjenci z hipertrofią prawej komory (n = 55) nabawili się lub przeciążyli przeciążenie lub przeciążenie objętościowe prawej komory, pierwotne lub wtórne nadciśnienie płucne (średnie ciśnienie płucne .25 mm Hg), lub boczne lewe w prawą stronę w przedsionku więcej niż 1,5: 1. Do rozpoznania hipertrofii obustronnej (n = 53) konieczne było ubytek przegrody międzykomorowej z przecięciem od lewej do prawej większym niż 1,5: lub pomiarami hemodynamicznymi i echokardiograficznymi wskazującymi na przerost lewej i prawej komory. Akinezja lub dyskineza w siedmiu różnych segmentach lewego ventriculogramu, kodowane zgodnie z systemem raportowania American Heart Association, 36 było głównym kryterium dla różnych typów zawału. Uwzględniono także pacjentów z hipokinezą w jednym lub więcej segmentów ściany wraz z oklapniętym lub rekanalizowanym naczyniem zasilającym oraz historią typową dla zawału. Wszyscy chorzy mieli wentrykulografię w dwóch ortogonalnych projekcjach. Pacjenci, u których stwierdzono akinezję lub dyskinezję w przednio-bocznym, przedsionkowo-przegrodowym lub przegrodowym regionie, ale nie w segmentach dolnych, bocznych lub prawdziwych ścian tylnych, zostali zaklasyfikowani jako osoby z przednim zawałem mięśnia sercowego (n = 170). Osoby z gorszym zawałem mają dowody akinezji lub dyskinezy tylko w segmentach dolnych, bocznych, przeponowych lub prawdziwych ścian tylnych (n = 273). Grupa ta obejmowała dziewięciu pacjentów z akinezią tylną i prawidłowym skurczem lub hipokinezą w gorszych segmentach. Pacjenci, którzy spełnili kryteria zarówno przedniego, jak i dolnego zawału, a także osoby z izolowanym zawałem wierzchołkowym, zostali przydzieleni do grupy złożonego zawału serca (n = 73). Trzydzieści jeden pacjentów z zawałem i hipertrofią badano jako osobną grupę.\nGromadzenie i przetwarzanie danych EKG\nDane elektrokardiografu zebrano w pięciu europejskich ośrodkach. Wszystkie standardowe odprowadzenia EKG oraz ortogonalne odprowadzenia X, Y i Z rejestrowano jednocześnie, z częstotliwością próbkowania 500 Hz. Trzej kardiolodzy sprawdzili informacje kliniczne; Konsensus był wymagany przy wyborze sprawy. Wykluczono badania EKG wykazujące całkowity blok lewej lub prawej odnogi pęczka Hisa lub inne poważne uszkodzenia przewodzenia śródkomorowego37 i niedostateczną jakość techniczną. Nie było innych kryteriów wykluczania zapisów EKG.\nWybrane EKG przeanalizowało ośmiu kardiologów z siedmiu krajów europejskich i dziewięciu programów komputerowych. Nasze programy były następujące: Marquette Electronics (Program 2), Hannover (Program 4), Hewlett-Packard (Program 5), Medis (Program 7), Nagoya (Program 8), Glasgow (Program 11), Padova (Program 13), środki (program 15) i Leuven (program 16)\n[więcej w: espumisan krople ulotka, tokovit, ectoskin p7 ]\nTags: ectoskin p7, espumisan krople ulotka, tokovit