Cela zbiorowa - Page 18\nTemat: Re: Cela zbiorowa [odnośnik] 18.04.21 18:15\nCzy jego głowa dołączy do tych fioletowych, napuchniętych rozkładem, zakrwawionych twarzy zapomnianych przez los, które witały skazańców wkraczających do Tower? Czy dołączy do nich jej własna, gdy sędzia obojętną melodią ogłosi koniec procesu? Czekała na nią nierówna walka z prominentnym przedstawicielem Ministerstwa, którego komendant strzegł jak oczka w głowie podczas okrutnego szturmu przypuszczonego na Parszywego Pasażera, och, a wszystko to przez nią, tylko i wyłącznie przez nią. Gdyby tamtego dnia pozwoliła Corneliusowi splądrować swoją głowę ulegle, nie podniosła ręki by bronić resztek swojej godności, wszystko pewnie zakończyłoby się inaczej. W zimnej, ciemnej celi nie byłoby dziś Philippy, nie byłoby Rain i pani Boyle, które wplątała w intrygę wyższej rangi, czegoś, czego nie rozumiała, mimo usilnych prób i błagań o zawrócenie nurtu losu.\nWyciągnięto ją z głównej sali karczmy, bezwładne nogi zadrapano o kamienie posadzki, ciało marionetki wrzucono do zabezpieczonej karety, nawleczono na nią zatęchły więzienny uniform, a potem wtrącono do lochu. Miała - miały - czekać, ale na co, po co? Litość nie nadejdzie, choć jej ochłap spoczywał w rolce żółtego pergaminu obracanego letargicznie w dłoniach. Gdzieś obok leżało pióro, brudne, oblepione wilgocią, tuż obok małego kubeczka z atramentem; wedle słów funkcjonariuszy miała prawo do jednego listu, jednak otępiony, zrozpaczony umysł nie rwał się do czynów. Nie miała siły walczyć o własną wolność. Nie miała siły stanąć naprzeciw wstydu, który czuła na samo wspomnienie lady Aquili; zawiodła ją, nie wróci dziś do domu, nie pojawi się w jej sypialni by przygotować arystokratkę do snu, zniknęła bez słowa. Kryminalistka. Potępiona przez słowa jednego mężczyzny, tyle wystarczyło, by przeistoczyć pozornie podnoszące się z ruiny życie w piekło, kolejny jego pierścień, tym razem jeszcze niższy i brutalniejszy. Myśli trawił toksyczny lęk; drżała już nie tyle z zimna, co z czystego przerażenia, jak ledwo wykluty ptak ciśnięty do klatki, na której dnie spoczywały kości poprzednich słowików. Bolało ją wszystko. Stopy i ręce wciąż miała czerwone, łydki pokryte przylepionym do nich tynkiem, włosy splątane, oczy zaś - otwarte ogromnie, jednocześnie błyszczące strachem, jak i rozlewającą się po organizmie niemocą, beznadzieją.\nSystem, w który wierzyła mimo aresztowania ojca, obrócił się wreszcie i przeciw niej. Funkcjonariusze, którzy mieli zapewniać obywatelom bezpieczeństwo, stali się bestią czyhającą na odsłoniętą szyję i tętniącą w niej krew. Ściany celi zaciskały się wokół gardła, zdawały się poruszać, zmniejszać, Celine przyglądała się im lękliwie, siedząca blisko Philippy, jednak w tym wszystkim odosobniona, zamknięta w świecie własnych koszmarów, które teraz znajdywały urzeczywistnienie; na dźwięk swojego imienia drgnęła gwałtownie i sapnęła w przestrachu, mimowolnie odsuwając się od kobiety, jakby i ona przez moment wydała jej się zagrożeniem.\n- To m-m-moja wina, to przeze mnie - szeptała jak w transie, z rozbieganym spojrzeniem niezdolnym skupić się już na jednym obiekcie, w dłoniach wciąż mnąc pergamin. Musiały wiedzieć jak bardzo tego wszystkiego żałowała, jak łamało jej się serce gruchoczące w piersi. - Bardzo prze-praszam - jęknęła półwila i przysunęła kolana pod brodę, oplatając je trzęsącymi się rękoma. - On przy-yszedł do pokoju, zrobił to co zr-obił Jamesowi, ale j-a uciekłam i wpadłam na Hagrida i o-on ich chyba pogonił, och Merlinie, przepraszam - ale czym były przeprosiny względem dokonanych tego wieczora traum, zniszczeń, jakich doznał Parszywy Pasażer? Wystawiła na odstrzał miejsce, które przez długi czas służyło jej za drugi dom, a zaraz i tego pierwszego zabraknie. Zetną go. Zetną jej tatka, czy już o tym wiedział? Czy płakał gdzieś w swojej celi, a może był odważny, może szczęśliwy, że w końcu spotka się z jej mamą? Po tylu latach, znów razem. Do oczu napłynęła kolejna fala łez, ale Celine próbowała je powstrzymać, kołysząc się delikatnie w przód i w tył, odwrócona plecami do trzech kobiet towarzyszących jej w celi. Chciała już go zobaczyć, uścisnąć - ostatni raz.\nTemat: Re: Cela zbiorowa [odnośnik] 20.04.21 11:05\nNie spodziewała się, że jedno zatrzymanie tak mocno zapisze się w jej pamięci. W Parszywym działy się różne rzeczy, jedne bardziej obrzydliwe, drugie bardziej makabryczne… ale nigdy nie była pociągana do przesłuchania w taki sposób. Wychodząc na dziedzińcu nie spodziewała się widoku palów z ludzkimi głowami nabitymi na nie. Natychmiast poczuła nieprzyjemne ukłucie w brzuchu i gdyby nie obrzydliwe widoki w Parszywym… być może zwróciłaby wszystko to, co zdążyła zjeść tego dnia. Obraz nieszczęśliwców jednak miał jej zapaść w pamięci na długo. Zamiast cokolwiek mówić, milczała i wpatrywała się przed siebie. Krakanie sprawiało, że miała ochotę zwyczajnie stąd uciec… gdyby tylko mogła.\nChciała dodać chustę Philippie, ale co po niej, kiedy i tak wszystkie otrzymały podobne okropne więzienne szaty. Z ciepła nie miało być nic. Nigdy nie czuła się tak upokorzona. Było kilka podobnych momentów, z przeszłości, z Niemiec, związanych z mugolami, ale nigdy nikt nie ciągnął jej po więzieniach z powodu jednej sprzeczki między oficjelem a jakąś dziewczyną. Z obrzydzeniem spoglądała na odzienie, które bardziej przypominało jej worek niż prawdziwe ubranie. Nie skarżyła się jednak, bo i tak nie miało sensu. Nie odzywała się, kiedy chłód przenikał przez nędzny materiał. Próbowała nie trząść się z zimna, na tyle, na ile było to w ogóle możliwe. Długie czarne włosy padały na jej ramiona.\nStała. Nie mogła usiąść. Krążyła czasem po celi, potem podpierała ścianę, potem znowu krążyła, jak gdyby w napięciu oczekując przesłuchania. Czasem też zatrzymywała się przy kratach, próbując dostrzec cokolwiek lub kogokolwiek. Gdyby nie to, że obrazy z dziedzińca wciąż trwały w jej głowie, pewnie zaczęłaby długi monolog, mający na celu narzekanie na to, co zrobiła blondynka. Nie chciała nawet myśleć o tym, co miało stać się z Parszywym… ale martwiła się o swoich pracowników, którzy tego dnia byli na zmianie… najbardziej z kolei o Hagrida, którym obiecała się opiekować.\n– Uspokój się już – westchnęła ciężko, kiedy kolejny raz słyszała szept panny Lovegood. Być może chłodny ton starszej osoby był w stanie przywrócić dziewczynę do rzeczywistości.\nChoć pani Boyle przyjęła przeprosiny blondynki do wiadomości, to nie było pewnym czy zamierzała kiedykolwiek wybaczyć za to, co się stało. W mniemaniu Dorothei, dziewczyna doskonale wiedziała na co się porywała. Właściwie, Boyle próbowała sobie wmówić, że tak być musiało, bo w ten sposób zwyczajnie łatwiej było jej przejść przez myśl o tym, co (prawdopodobnie) miało się stać z Hagridem i pozostałymi pracownikami. Nie miała pojęcia co dokładnie wydarzyło się przeklętego pierwszego października… ale nie sądziła (a raczej sądzić nie chciała), że znajomość Sallowa i jej była przypadkowa. Szczególnie, biorąc pod uwagę to, że jegomość postawił całą magiczną policję na nogi z powodu tylko jednej kobiety.\nZerknęła następnie na Moss, która zaczęła wyrzucać swoją złość. Rozumiała ją, ale z drugiej strony nie było oczekiwać niczego drugiego. Byli w Londynie, po którego ulicach rozgrywały się jeszcze gorsze dramaty. W Londynie, w którym Ministerstwo miało największe wpływy.\n– Język, Philippo – upomniała machinalnie. – I nie mów tak głośno. Tutaj ściany pewnie mają uszy – dodała, nie chcąc, żeby sytuacja kolejnego pracownika się pogorszyła. – Im szybciej stąd wyjdziemy, tym lepiej. I oby wszystkie… – zakończyła po niemiecku, zapominając się z przejęcia. Jej myśli ponownie odbiegły w stronę pali z dziedzińca i rozmyślań dotyczących pracowników, którzy byli na zmianie pierwszego października. W tym i do męża, na którego nasłała policję. Co będzie jeżeli Boyle jakoś się z tego wywinie?\nTemat: Re: Cela zbiorowa [odnośnik] 22.04.21 19:04\nNie wiedziała czemu to zrobiła. Czemu sięgnęła po różdżkę. Przecież wiedziała, że to i tak się nie powiedzie. Nie do końca rozumiała dlaczego zwróciła na siebie uwagę, ale nie było to już ważne. Siedziała w tym wszystkim razem z nimi. Wkurzona, zziębnięta i z pełną mocą udająca, że wszystko jest w najlepszym porządku. A przecież nie było. Ostatnio same złe decyzje. Zaczynała się zastanawiać czy podejmowanie teraz jakiejkolwiek było rozsądne, czy ona też nie będzie zła? Klęła pod nosem co jakiś czas. Gdy jechała powozem, gdy zatrzymali się przed Tower, gdy wprowadzali ich do środka. Czekała teraz na swoje przesłuchanie, różdżkę jej zabrali. Wszystko poszło nie tak jak tego chciała. I jeszcze zdobyła kolejnego wroga. Coraz więcej do kolekcji. A co tam. Mało jej? Najwyraźniej nie. Ale, przynajmniej zapaliła fajkę. Teraz by chętnie zapaliła. A mogła zapytać czy da jej jednego na później. Dobry był. Smaczny.\nKrążyłaby po celi, ale jakoś nie mogła się ruszyć. Wpatrywała się przed siebie z wściekłością. Była piekielnie zła. Miała dosyć. Gdzie spokojne życie, które wiodła? Wolność i swoboda? Alkohol, tańce, klienci do białego rana. I ci, z którymi spotykała się w zaułku, którym wciskała fiolkę w dłoń za sakiewkę monet. Zaciskała mocno zęby. Wargi. Pięści również. Spoglądała tylko co jakiś czas na Philippę, Celinkę i starą Boyle. Ciche westchnięcie wydobyło się z jej ust na pytanie panny Moss, zaraz ponownie tworzyły prostą linię. Spoglądała na nią jak siedzi obok Celiny. Spoglądała na co rusz krążącą po pomieszczeniu starą Boyle. A potem jej wzrok padł na córkę. Cierpiała widząc ją w takim stanie, jednocześnie nie mogła znieść tego widoku. Tego uniżenia. Tego brania wszystkiego na siebie.\n- Kurwa – syknęła. – Zrozum, że Hagrid miał bronić dziewczyn na górze. Byłaś na piętrze, w niebezpieczeństwie, zrobił co do niego należało. Więc weź się w garść…\nNie wiedziała jak postąpić. Czuła tyle złości w sobie, że w tym momencie nie potrafiła być miła. Pewnie była zbyt szorstka, ale szlochy panny Lovegood im teraz nie pomogą. Musiały liczyć na fart. Na jakieś szczęście, które je dosięgnie. Je wszystkie. Każda z nich była w podłym nastroju. Parszywy do remontu, różdżki zabrane i pewnie zarejestrowane, przesłuchanie nie wiadomo kiedy będzie, o co będą pytać. Psidawka mać. Mogłaby usiąść i ryczeć, jak Celine, ale co jej to da? No kurwa nic.\n- Dlaczego od razu do mnie nie napisałaś, że przytrafiło Ci się coś takiego? Znam Corneliusa, od razu bym się z nim rozliczyła… - urwała na chwilę, pamiętając od słowach które przed chwilą padły. – Niech ja go kurwa dorwę, to mu jaja przy gardle wyrwę…\nTo nawet nie był szept. To był syk. Pełen złości, rozgoryczenia, niesprawiedliwości. Kiedyś współpracowali, kiedy on również nie mógł używać swojej umiejętności zbyt jawnie. Kiedy ona mu załatwiała nazwiska, wspomnienia, to on zbijał za to wszystkie zasługi. Jej przypadały monety. Chociaż jak teraz o tym pomyśli, to zdecydowanie zbyt mało. Teraz się nawet nie krył. W śród ludzi używał magii, która dotychczas uważana była za nielegalną. To ją też bardzo mierziło, że gdyby to ona sięgnęła po legilimens czekałyby ją długie i zimne noce w Tower.\n- Jakie plany? – spojrzała na Dorothee.\nHuxley miała wrażenie, że kobieta była w najlepszej sytuacji. Kiedyś stąd wyjdą. Przy odrobinie szczęścia faktycznie wszystkie. Ale co wtedy? Czy port nadal będzie ich domem? Dla wszystkich czterech kobiet?\nTemat: Re: Cela zbiorowa [odnośnik] 23.04.21 22:50\nDusiła się od bycia tutaj. Od powielających się triumfów mordu, rozpływającej się przez uliczki Londynu niesprawiedliwości. Stolica traciła kolory, choć w porcie ich nigdy nie było, tkwiły o wiele głębiej, tkwiły w ludziach i ich jedności, w tradycji i oczach, które swojego bronić miały już zawsze. Zgarniała w pięściach ogromne ilości bólu, wciąż i wciąż przewijała pod powiekami sceny z niefortunnej wizyty policjantów. Grunt rozpadał się, rozpadał się jak mury miasta po pocałunku bombardy. Czuła w ludziach wątpliwość, w więziach rozłamy, które jeszcze niedawno temu były jak zły sen, zbyt straszny, aby tylko mógł być realny. Co jeszcze ich tu czekało? Jak długo przyjdzie im patrzeć na przelewaną krew braci? Oni tam, ludzie pod dachem tawerny, chcieli tylko trwać, ze sobą razem, w melodii szant i przy pełnym kuflu. Tymczasem kolejny raz ministerialne oszołomy wpadały tam, by zburzyć ład, by szorować ten stary brud, z którym było im przecież dobrze. Parszywy istniał od lat, miał renomę, swój czar i swoją tradycję. Od kilku miesięcy pomiędzy karty jego historii wpisywały się interwencje magicznych służbistów. Od kilku miesięcy pod stopami kruszyły się nie tylko te kawałki szkła po rozbitych butelkach, ale coś więcej, znacznie więcej. Czuła to w kościach, czuła truciznę we własnych myślach. Zaczynała gnić w ulubionym gnieździe, zaczynała je tracić. To byłoby coś o wiele gorszego od najpodlejszego koszmaru. Nim do ich pokoju wparowały psy, obiecała Hagridowi, że wypowie temu wojnę, że nie zotawi go samego, a potem na dole stała kompletnie bezradna, jedna różdżka w obliczu przynajmniej tuzina wyszkolonych agresorów. Mieli po swojej stronie prawo, mieli ohydne więzienia i wymyślne tortury. Tak miało być? Właśnie one tu na nich czekały?\nWycie Celiny drażniło jej uszy. Odsuneła od niej spojrzenie, zanurzając martwe oczy w basenie pozbawionym myśli, w cieniach i kłębach przestępstwa czających się gdzieś po drugiej stronie wielkiej celi. One tam, oni tu. Wszyscy zduszeni w tej puszce z krat i cuchnących murów. Głos wędrującej nad nimi pani Boyle przywołał jej spojrzenie, a potem powoli obróciła głowę w stronę Rain. – Ma rację. Hagrid zachował się właściwie. Bronił krzywdzonych, strzegł powierzonego mu porządku. Nie jest ani mordercą, ani potworem. Jest naszym przyjacielem, jest rodziną. Ale dla nich to wygodne, zepchnąć go na samo dno. Gdzie on w ogóle jest? Gdzie Johnatan? Przecież zabierali ich z nami – Zdusiła z trudem jęk niezadowolenia, krzyk złości i potrzebę rozwalenia ścian, które je tutaj uwięziły. Ostro, prawie boleśnie przetarła ramiona osłonięte tym szorstkim materiałem. Bywało gorzej, prawda? Nie mogły tu tkwić, nie mogły, gdy opustoszały Parszywy znajdował się tyle ulic stąd, gdy nie wiadomo było, co dzieje się tam i czy pozostałym udało się wybronić. Cholera. – Łzy ci nic nie dadzą. Weź się w garść, nie trać na to energii, Celino. Nie wylewaj wody, kiedy nie wiesz, kiedy pozwolą ci się napić. Musisz być silna, kobiety z portu są silne, rozumiesz? – zwróciła się do jasnowłosej, szukając w niej jakiegoś bardziej trzeźwego mrugnięcia. Zamiast twarzy miała tylko plecy, cała skulona postać zdradzała wielką nerwowość. Głos Philippy był poważny, niezbyt głośny, ale za to dokładnie naciskał i akcentował ważne treści. – Ciążą na tobie zarzuty, z którymi będziesz musiała się mierzyć. A wariatkom winę dokleja się jeszcze łatwiej. Nie daj im się – podpowiedziała, mając wątłą myśl, że jej wsparcie zostanie przyjęte, że nie odbije się od chudych pleców i nie rozproszy w morzu tej ponurej atmosfery. – Nie powstrzymuj mnie, pani Boyle. Zasługują na coś gorszego niż parę kurew prosto z naszych ust. A tamci… - Dyskretniej wskazała brodą na śnięte sylwetki gdzieś w dalekim kawałku sali. – Mam ich gdzieś. Pójdę wtedy z tobą, Rain. Za bardzo wmieszał się w sprawy Pasażera. Dał cierpienie rodzinie. Tego się nie wybacza – wycedziła, zawieszając na Huxley to mocne, zdecydowane spojrzenie. Musiały jednak stworzyć plan, by mierzyć się z takim silnym, wpływowym urzędasem. Cokolwiek robił, pożałuje, że kiedykolwiek przekroczył progi tawerny. Wiedza Rain może się okazać bardzo przydatna.\nPytanie przyjaciółki zawisło w między nimi. – Jeśli któraś stąd wyjdzie pierwsza, trzeba powiadomić naszych. Ktoś mógł zbiec, ktoś wie, ale musimy się bardziej niż kiedykolwiek trzymać razem. Już tu kiedyś byłam, raz. Wypuszczono mnie po nocy. Ale to była straszna noc, straszna, choć do przetrwania. A potem postawimy tawernę na nogi, prawda, pani Boyle? – Również ostatecznie szukała w szefowej nadziei, obietnicy. Że port wciąż był ich, że wciąż był domem. Że dalej mieli do czego wracać. Wiedziała, że Keaton nie pozwoli im tutaj tkwić, że poruszy niebo i ziemię, że były mu bliskie, że Urien, on także będzie się martwił. O swoich się dbało. Dlatego nie mogła przestać myśleć i o osamotnionym gdzieś w tych celach Rubeusie i Johnatanie. Ten drugi zawsze spadał na cztery łapy, ale pierwszy może ich bardzo teraz potrzebować.\nOstatnio zmieniony przez Philippa Moss dnia 24.04.21 12:48, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: Cela zbiorowa [odnośnik] 23.04.21 23:19\nW kalejdoskopie narastającej depresji zmieszanej z trucizną przerażenia Celine rozumiała niewiele. Słowa zlewały się w nieskładną całość, a do jej uszu docierał zaledwie ich skrawek, pełen płonnej nadziei, że była w stanie mu sprostać. Nie była. Bo mury znajomego świata zdawały się walić dookoła niej, zimne ściany celi zaciskać wokół gardła, odcinając dopływ zgniłego powietrza. Wszystko tu było nie tak, wszystko przez nią, gdyby tylko pozwoliła tamtemu mężczyźnie patrzeć w swój umysł bez piśnięcia... Półwila tkwiła uparcie w przeszłości, w tym, co było i czego nie była zdolna już naprawić, bo mierzenie się z teraźniejszością było zbyt trudne. Nie potrafiła tego zrobić, jeszcze nie, kiedy płuca pęczniały od otaczającego ją lodu, a w uszach dudniła kakofonia znajomych głosów namawiających do powstania z kolan jak feniks powstaje z popiołów. Tylko że dla niej nie było już wschodzącego nazajutrz słońca. Ono należało do Sallowa. Sallowa, który zalał swoją nienawiścią Parszywego Pasażera i serca tych, których Celine kochała najbardziej. Doskonale wiedział gdzie uderzyć, żeby zabolało. Musiał mieć w tym wprawę.\nSurowe słowa pani Boyle ubodły ją najbardziej. To właśnie jej gniewu obawiała się najmocniej, przed nim kuliła się na ziemi, oczekując wymierzonego we wściekłości ciosu, przyzwyczajona, że za niesubordynację można otrzymać policzek. Resztę z towarzyszących kobiet znała lepiej, kochała je, ale właścicielka Parszywego Pasażera była jej praktycznie obca, zimna jak sala, do której zostały wepchnięte w oczekiwaniu na przesłuchanie; zlękniona Celine jeszcze mocniej przyciągnęła kolana pod brodę i schowała między nimi głowę, pozwalając na to, by miodowe włosy dotknęły brudnej podłogi.\nDopiero głosy Rain i Philippy, równie strofujące i konkretne, sprawiły, że nieco tę głowę uniosła, patrząc na nie kątem czerwonego oka. Ponarkotyczne zmęczenie odbierało jej trzeźwość, ale to nie znaczyło, że na wszystko pozostawała głucha. Coś, coś niewielkiego, bardzo wątłego przedzierało się przez uwite ze smutku bramy i wślizgiwało się do serca, ostatecznie doprowadzając do tego, że dziewczyna zamarła, a razem z nią zamarły też łzy sączące się spod napuchniętych powiek.\n- My-ślałam, że da-a-am sobie radę - odpowiedziała szeptem na pytanie Rain; o wypadku z udziałem Corneliusa powiedziała tylko lady Aquili, ona na pewno zrozumie. Przecież Lovegood nie skłamała, to ona została tamtej nocy napadnięta, nie odwrotnie, nie zmieni tego żadne kolorowe kłamstwo wypowiedziane jadowitymi ustami polityka - wszechświat wiedział, ale wszechświat nie mógł jej pomóc. Obróciła się zatem lekko i spojrzała na Philippę, nieco nieprzytomnym gestem ocierając swoje wilgotne policzki. Kobiety z portu są silne. Miała rację - ale dom Celine był przecież na Grimmauld Place, prawda? Czy fakt, że zdążyła przesiąknąć morską bryzą jeszcze kilka miesięcy temu kwalifikował ją jako kobietę portu? Nie wiedziała, w mętnej głowie brakło odpowiedzi na każde pytanie. Mimo to przygryzła wargę i kiwnęła głową, nie da im się. Ale najpierw opłacze swojego tatka; jego wspomnienie uderzyło w nią niczym wściekła bombarda, przed oczy powrócił widok zmarnowanego człowieka za kratami, dziś i przez nią toczyła się jego buntownicza krew, tak by powiedzieli. Jednak to właśnie fakt aresztowania sprawił, że wiedziała, że był niewinny. Nigdy nie powinna była w niego wątpić. - Zab-iją go - wypowiedziała te słowa głucho, wpatrzona w nicość, przytłoczona bezsilnością. Może to i lepiej. Po co żyć w świecie tak przesiąkniętym złem? Ukochana rodzina powtarzała by była silna, ale po co? - Ściany mają u-szy - szepnęła później do Philippy, do Rain, do pani Boyle, zgodziła się z tą ostatnią, gdy Moss próbowała cały ten bałagan jakoś przywrócić do porządku; oparta w końcu plecami o ścianę Celine przycisnęła dłonie do swoich uszu i zatrzepotała głową. - Ale zim-ne serca nie rozszy-szyfrują zagadek... - kodów, czegoś, co zrozumiałby tylko port. Tylko rodzina.\nTemat: Re: Cela zbiorowa [odnośnik] 24.04.21 12:11\nDalej krążyła po celi. Raz trochę wolniej, jak gdyby była zamyślona, potem trochę szybciej, kiedy zimna posadzka za bardzo dawała o sobie znać. To był jedyny sposób, żeby choć trochę się ogrzać w tym wyjątkowo chłodnym miejscu. Pocierała swoje dłonie, drapała się po ramionach, bo więzienna szata była wyjątkowo nieprzyjemna w kontakcie ze skórą.\nSłowa Rain, a za tym i Philippy natychmiast zwróciły jej uwagę. Utkwiła swoje nieco ostre, nieco karcące spojrzenie na pierwszej dziewczynie, a potem i na drugiej. Owszem, Hagrid miał bronić dziewczyn, ale tych na górze! Dziewczyn, które pracowały w Parszywym! Ale na Merlina! Nigdy nie miał rzucać się z pięściami na oficjeli! Nie w takiej sytuacji, w jakiej znajdował się Londyn. I teraz ona wychodziła na tą, która nie potrafiła zachować bezpieczeństwa w lokalu! I wciskana była do odpowiedzialności za napad na tego przeklętego urzędasa!\n– Jak nikt nie rozpoznał tego, że ten człowiek był związany z ministerstwem? Gdzie w tym momencie pracownicy mieli swoje głowy? Na wakacjach? Na kilkadziesiąt mil widać kto jest z rządem, a kto jest przeciwko niemu! Tu już nie chodzi o to, że Hagrid jest niewinny! Mamy wojnę, wystarczy jeden błąd, żeby stracić życie. I po co w ogóle zamachiwał się tym krzesłem! Jesteśmy w Londynie, na Merlina! Rzucił się na kogoś z Ministerstwa! – Syczała wyraźnie przejęta tym, co się wydarzyło. I po co to wszystko? Po co ryzykował swoim własnym życiem? Po co ryzykował życiem całego Parszywego? Co będzie z pracownikami, którzy byli tego dnia na zmianie? Jak miała im pomóc? – Dlaczego nic mi nie powiedziałyście o tej bójce? Tyle razy powtarzałam, że macie uważać na to, co robicie i mówicie; że Parszywy nie jest tym samym miejscem, którym był. Nie tylko wy, tylko wszyscy. Ministerstwo ma swoje wtyki wszędzie, a w Parszywym od dawna. Zamyka za najmniejszy opór wobec władzy – ciągnęła niemal na jednym tchu. Cała ta sytuacja ją denerwowała, bo traciła jednego dobrego pracownika, a kto wie czy nie cały lokal. Nie mówiąc zwyczajnie o chęci przetrwania tego piekła. – Na Merlina tyle razy powtarzałam… – miała dodać coś jeszcze, ale potem spojrzała na pannę Lovegood i westchnęła ciężko. Gdyby nie to, że sytuacja była dla niej wyjątkowo nieprzyjemna, pewnie i ją zaczęłaby strofować. – Gdybyście wszyscy mnie słuchali, do niczego podobnego by nie doszło – skomentowała jedynie. – Ale nie, wszyscy musicie bawić się w bohaterów. Zostawcie bohaterstwo przeklętym mężczyznom, niech oni się pozabijają – mruknęła wyraźnie niezadowolona i zła. Przeklęty męski świat.\nKiedy usłyszała, że Philippa jej odpyskowała natychmiast odwróciła się w jej stronę i gdyby nie odległość, pewnie zdzieliłaby ją po twarzy. To samo zrobiłaby z Huxley, kiedy ta wyraziła chęć zajęcia się tym przeklętym Sallowem.\n– Czy ty powariowałaś? Obie powariowałyście? Jesteśmy w więzieniu, gdzie każdy może usłyszeć to, co mówicie. Chcecie tutaj spędzić miesiąc? Pół roku? – Zapytała natychmiast szeptem. Martwiła się. Mogło wydawać się, że była wyjątkowo nieprzyjemna, ale w głębi naprawdę martwiła się o to, żeby sytuacja nie pogorszyła się jeszcze bardziej. – Trzymajcie się z dala od tego Sallowa. Nie chcę kolejnych kłopotów i chcę widzieć wszystkich żywych – upomniała natychmiast obie pracownice. Corneliusem, który najwyraźniej niszczył życie wielu osobom, mieli zająć się inni, ale nie one. Były tylko dziewczynami. – Chyba, że tak bardzo chcecie skończyć jak tamci na dziecińcu – przypomniała sobie widok, kiedy przyjechali do Tower.\nPotrzebowała chwili, żeby uspokoić nerwy. Przyglądała się w tym czasie korytarzowi i milczała. Kiedy Moss szukała u niej upewnienia w odbudowę tawerny odpowiedziała jedynie skinieniem głowy.\n– Jak już nie potraficie wytrzymać i musicie wygłaszać swoje płomienne, męskie i polityczne deklaracje, to chociażby posłuchajcie tej młodej i róbcie to z głową. I cicho – mruknęła jedynie, kiedy panna Lovegood wspomniała o kodzie. Ponownie odwróciła się plecami do pozostałych i wypatrywała strażników, żeby móc w porę ostrzec dziewczyny.\nTemat: Re: Cela zbiorowa [odnośnik] 24.04.21 22:12\nWiedziała, że na Philippę zawsze mogła liczyć. Jedna za drugą skoczyłaby w ogień. Były jak siostry, rozumiały się doskonale. Huxley kiwnęła głową na jej słowa. Jaja są dwa. Przydadzą się więc dwie pary rąk. Już sobie wyobrażała jak mężczyzna drze się z bólu, krew tryska, a ona czuje piekielną satysfakcję. W końcu skrzywdził jej małą. Przez niego to wszystko się działo. Przez niego tu tkwiły. Gdyby mogła, rozszarpałaby go na kawałki. Z rozmyślań wyrwał ją dopiero ostry ton właścicielki baru. Spojrzała na nią kątem oka. Była dla niej jak matka, pomogła, jako pierwsza wiedziała o jej tajemnicy. Szanowała ją, chociaż nie zawsze umiała to okazać. A i Dorothe’a była kobietą raczej szorstką. Nie są ludźmi, którzy całują się w policzek na powitanie i przytulają podczas „rodzinnych” uroczystości. Nie miała jej za złe, że była zła. Nie dziwiła się absolutnie. Wszystkie tu były i każda już zdążyła powiedzieć o te dwa słowa za dużo. Zacisnęła usta. Nic do niej nie dotarło. Gdyby wiedziała wcześniej, może udałoby się to inaczej załatwić. Przekonać Corneliusa, że wysyłanie informacji do Ministerstwa nie jest dobrym ruchem. Mogli się dogadać, jak kiedyś.\n- Nie było mnie wtedy, Philippy również. Główna zainteresowana myślała, że sobie poradzi – spojrzała na Celine, starała się nie pokazać zawodu.\nGdy Celine opuszczała port mówiła jej, że zawsze może na nią liczyć. Gdy będzie miała problem, to miała się do niej zwrócić. Przecież Huxley by jej nigdy nie zostawiła w potrzebie. A ta myślała, że sobie poradzi. Gdy tylko o tym myślała, wielka gula stawała jej w gardle. Była młoda i głupia, niedoświadczona.\n- To musiała być jakaś dziwna godzina, może mało ludzi w barze albo się wystraszyli i nie chcieli gadać – dodała spokojniej. – Hagrid mógł nie wiedzieć. Na Merlina, Boyle, przecież on nawet nie wiedział, że na piętrze jest burdel... – Syknęła w jej stronę.\nJuż nie mogła podpierać tej przeklętej ściany. Teraz ona zaczęła krążyć po pomieszczeniu słuchając słów najpierw Philippy, potem Boyle, a potem jej wzrok padł na Celine. W końcu powiedziała coś mądrego. Współczuła jej w sprawie ojca, chociaż sama uważała, że matki ani ojca nigdy nie miała i trudno było jej sobie wyobrazić, co młoda dziewczyna teraz czuje. Westchnęła cicho. Wychowana przez ulicę na szczęście nie miała takich problemów.\n- Lista niebezpieczeństw w Londynie jest długa. Ministerstwo nie jest na pierwszym miejscu. To pionki, którymi kierują silniejsi. Naprawdę uważasz, że możemy stanąć z boku i się nie mieszać? - zwróciła się w jej kierunku szeptem. – Jakich mężczyzn masz na myśli? Bo tych których ja znam, to albo nie chcą się mieszać albo sami się boją… albo stoją po stronie ministerstwa.\nNie wspomniała nic o tych, których znała i byli po stronie Zakonu. Chociażby Keaton. W końcu ściany miały uszy. A ona nie chciała być łączona z tamtym środowiskiem. Spojrzała na Philippę. Kogo miały poinformować? Kto miał im pomóc? Znowu z jej ust wydobyło się ciche westchnięcie. Już nie rzucała kurwami na prawo i lewo, ale nie oznaczało to, że krew w jej ciele nie wrzała ze złości. Utkwiła w przyjaciółce swoje spojrzenie. Czy i ona zastanawiała się teraz czy port nadal był dla nich domem? Co powinny zrobić? Obie dużo ostatnio przeszły i to miejsce bardziej kojarzyło im się z buciorami wchodzącymi w nieswoje życie, niż domem, w którym mogły się schronić. Podeszła do niej i usiadła obok. Rozmasowała zmarznięte nogi.\n- Kogo? – szepnęła.\nTemat: Re: Cela zbiorowa [odnośnik] 25.04.21 18:52\nNie powinny tego robić. Nie mogły tego robić. Usuwać spod stóp młodej baleriny wszystkich przeszkód, by dziewczęce życie odtąd było wciąż tak płynne, lekkie w niewinnym tańcu. Musiała więc płakać i katować pogruchotaną duszę, musiała samodzielnie pojąć, gdzie jest, jak wielkie bagno otaczało je wszystkie zewsząd. Dla tych ścian, dla palącego żelastwa i srogich twarzy strażników nie znaczyły już nic. Kuląca się Lovegood była kolejną zbrodniarką, nazwiskiem wyrytym na ścianach Tower. Miała przyjść, a potem odejść lub pozostać tutaj już na zawsze. Moss dobrze wiedziała, że ten dramat musiał pozostać przy dziewczynie na dłużej, musiał z kata przeobrazić się w szkielet. Męka stawała się siłą. Tylko tak pojąć mogła, jak wiele tkwi w niej mocy. One przechodziły przez to samo. Philippa przeszła ciężką drogę, by znaleźć się tutaj, by w sobie odkryć tak wielką pewność siebie, by odłupać sieroce skorupy i nauczyć się chodzić, pokonywać nawet najbardziej wątpliwe rejony Londynu. I to nic, że dziś świat wydawał się niesamowicie chybotliwy, że nawet nadejścia poranka nie można było być pewnym. Cokolwiek miało się wydarzyć, one musiały to udźwignąć. Wszystkie cztery. Celina wciąż mogła przetrwać. Najpierw musiały przelecieć łzy, a potem mord i groźby obcych oczu powinny przestać blokować każdy ruch, przeszywać tak bardzo, że jedyną drogą staje się ciemny, wilgotny kąt celi. Nie. Na to nigdy nie zamierzała się godzić. Niepokój nie odejdzie, dopóki wszyscy nie wrócą do domu. Noc rozpoczynała jednak dość długą historię, która nie musiała dla wszystkich zakończyć się pomyślnie.\n– Zrobił to, pani Boyle. Zrobił to, bo wierzył, że tylko tak pomoże przyjaciołom. Czuł, jak bardzo jest źle. Już wtedy czuł, że czekają go tylko straszne rzeczy. Doświadczał ich od samego początku, od pierwszych dni w stolicy. Skoro to Londyn, to nie wolno nam już nic? Mamy uznać całkowitą kapitulację? Siedzieć jak te myszy pod miotłą i przytakiwać, gdy ścinają i krzywdzą naszych braci? Zabrali go sobie, zabrali cały Londyn. Tak ma być już zawsze? – wyrzuciła w przestrzeń między nimi, pilnując jednak, by głos nie był na tyle donośny, by nie dawał jasnych informacji ludziom z drugie końca celi.\nDobrze wiedziała, jak wygląda sytuacja w stolicy. Na własnej skórze przekonała się o tym, że wystarczyło po prostu być, by policja znalazła powód do wsadzenia niewinnego człowieka do więzienia. Bo tak chcieli. Bo mieli prawo, bo byli tu królami świata, a reszta miała wykonywać wdzięcznie polecenia. Nie chciała się godzić na taki los, nie, gdy wiedziała, ile wspaniałych dusz tutaj pozostało, ile w ludziach było jeszcze mocy. Wielu obierało stronę władzy, jedyni specjalnie, by przetrwać, a drudzy ze szczerej wiary, że to jest ta słuszna prawda. Słyszała, o czym ludzie gadali w tawernie, wiedziała, jak układały się nastroje – przynajmniej pośród mieszkańców portu. Wcale jej się to nie podobała, czuła stratę. Popierała myśli Huxley, nie mogła jednak zgodzić się z rozsądnym głosem Dorothei. Trzeźwy umysł tarocistki ofiarował im dobrą radę, to jasne, ale nie chodziło już tylko o to, by po prostu przetrwać. Philippa i Rain potrzebowały od życia więcej, nie chciały się tu dusić i tak po prostu akceptować brutalnych zmian zachodzących we własnym gnieździe. Ściany miały uszy? Głos Celiny rozbił się między rdzawymi kratami. Nie brała czynnego udziału w rozmowie, zapewne odpłynęła gdzieś dalej, o wiele dalej. Misternie utkana między drżeniami sugestia baletnicy została dobrze pojęta. Przez nie wszystkie. A jednak trudno było wstrzymywać emocje. Sama blondynka nie radziła sobie z dramatem – a ten najgorszy wciąż był dopiero przed nią. Philippa odstała od misji ratowania tego lotnego dziewczęcia. Zamiast tego skupiła się na dyskusji między starszymi kobietami. – Więc co? Mamy spokojnie im na to wszystko pozwalać? Pani Boyle, wierzysz im? Ufasz im? Nie widzisz, co się dzieje wokoło? Londyn jest pusty, Londyn jest dla wybranych. Wybili mugoli, a kolejny w kolejce będzie port. Nasi bracia, nasi przyjaciele. Chcą patrzeć, jak umieramy. Zostaną lordowie i bogacze. Chcę żyć, ale chcę też wolności. Prawo jest po ich stronie, wszystko jest po ich stronie. A my tkwimy tutaj sami. Mamy tylko siebie – mówiła tym razem ściszonym głosem, między nimi i dla nich. Dla nikogo innego. Odkąd tu weszły, niejeden przecież jasno i dosadnie wyraził swoje niezadowolenie. Miała się bać tych zakał? Co z resztą? Naprawdę wyrażane w celi groźby i złowieszcze plany robiły na kimkolwiek wrażenie w takim miejscu? Tu wszyscy pluli. One też.\nSpoglądała na plecy Boyle. Kiwała lekko głową. Aż w końcu wstała i przeszła te dwa kroki, potem znów w tył i w przód. Kurwa mać. Zdusiła uwagę szefowej. Męskie deklaracje. Męskie prawa, męskie cholerne zasady. Tak to miało działać. A one miały być tylko piękne i usłużne. One nie miały się mieszać. – Ja sie po prostu martwię, Boyle. Martwię o wszystkich. I trudno mi znieść myśl, że mielibyśmy utracić nasz portowy świat. Trudno się nie złościć. Ludzie są głodni i sfrustrowani, robią różne rzeczy... Nikomu nie można już ufać, tym bardziej musimy być razem – wymówiła zrezygnowana, niemniej złośliwa. Zdusiła chęć wyrażenia kolejnego przekleństwa.\nZe złością spoczęła znów na podłodze, a krótko potem uniosła brodę i zerknęła na Rain, usiadła tuż obok. Nie odpowiedziała. Głęboko spoglądała w sojusznicze oczy. – Keat musi wiedzieć, albo... Może Morgan mógłby nam pomóc i Mały Jim – mówiła szeptem wprost do jej ucha, blisko twarzy, w sekrecie. Każdy z nich był jej bliski i każdy zrobiłby wiele, by jej pomóc. Wiedziała o tym, nie zostawiliby ich tutaj.\nTemat: Re: Cela zbiorowa [odnośnik] 27.04.21 22:42\nMogłaby wyjaśnić im, że Sallow nie miał na tyle przyzwoitości, by przedstawić siebie i swych ministerialnych powiązań, że posłużył się jedynie okrzykiem wygłoszonym przez magipolicjantów obwieszczających przynależność do munduru, ale zabrakło jej na to siły. Zabrakło głosu, który byłby w stanie ponieść te słowa dalej, nawet jeśli wydawała się drżeć jakby mniej. Łzy na czerwonych policzkach zasychały jednak powoli. Ich wspomnienie w piekących oczach pozostawało świeże, a myśli w głowie wciąż barwne, ale nie w takich kolorach, jakich półwila mogłaby pragnąć od życia. Nie docierało do niej, albo może docierało z coraz większą wagą właśnie, że nazajutrz o poranku będzie musiała pożegnać człowieka, który ją wychował. To było... zbyt brutalne, nawet jak na świat pozbawiony delikatności i empatii.\nNie tego się spodziewała, mimo licznych odwiedzin w brudnym, zimnym Tower, gdzie kpiny funkcjonariuszy sugerowały liche fatum wiszące nad głową jej tatka.\nNie rozumiała w pełni tego, o czym dyskutowały trzy pozostałe kobiety. Wybili mugoli, przynajmniej to przedarło się przez ściany zamroczonego umysłu; czy nie o tym samym pisał jej wcześniej pan Samuel? Nie śmiała go wtedy słuchać, zarzekała się w duszy, że w Londynie było jej dobrze i bezpiecznie, dokąd to doprowadziło Celine Lovegood? Półwila odetchnęła ciężko, drżąco, i odłożyła na bok zmięty pergamin, który winien już mieć na sobie spisane jakieś zdania. Ona jednak nie potrafiła ich odnaleźć, jeszcze nie. Na to także nie miała siły. Dlatego bez słowa przesunęła się na lodowatych kamieniach i położyła, głowę po chwili wahania opierając na kolanach Philippy, która wróciła wtedy do swojej pozycji pod ścianą. Po jej drugiej stronie siedziała Rain, której Celine nie mogła dosięgnąć, ale sam fakt bliskości był niejako pokrzepiający. Ile to jeszcze potrwa? Kiedy wypuszczą te niewinniejsze? Oby jak najszybciej. Z trudem przymknęła ociężałe powieki i wtuliła się w nogi Moss, nagle tak mocno i tak kurczowo, jakby od tego zależeć miało całe jej życie. Od spodu zimnem smagała podłoga, zza pleców zionął ten sam ziąb, tylko barmanka z Parszywego Pasażera była źródłem ciepła, do którego lgnęła jak zagubiona w ciemności ćma. Niewiele mogła wnieść do tej rozmowy, nie kiedy jej mózg wciąż przeciążał jesienny powiew wróżki, chciała więc tylko z nimi być, nawet ciałem, jeśli nie duchem.\n- Wypa-adłyśmy za b-burtę... - wyszeptała w eter.\nAle topiły się w obcych falach, nie tych portowych, nie tam, gdzie znajdował się dom, z którego wyszarpnięto za fraki je wszystkie.\nReflektujecie, miłe panie?\nk1, k4 - otacza nas cisza, ale już niebawem z drugiego końca korytarza możemy dosłyszeć donośne salwy śmiechu funkcjonariuszy mających tej nocy dyżur. słyszymy jak obgadują półgłówka-półolbrzyma, który miał na tyle mało oleju w głowie, by pogorszyć swoją sytuację czynną napaścią.\nk2, k5 - kraty odgradzające nas od wolności mija patrolujący korytarz funkcjonariusz. rzuca nam gniewne spojrzenie i uderza różdżką o metal, niewerbalnym gestem nakazując uciszenie się.\nk3, k6 - loch jest cichy.\nTemat: Re: Cela zbiorowa [odnośnik] 01.05.21 20:35\nCałe szczęście nie była w swoich poglądach sama. U boku Philippa, nigdy jej nie zawodziła. Wiedziała, że w niej będzie miała wsparcie, że ramię w ramię będą w stanie stawić czoła przeciwnościom losu. Chociaż pewnie trochę inaczej to sobie wyobrażały. Huxley trochę się tego spodziewała, ale jednocześnie gdy usłyszała słowa płynące z ust przyjaciółki – skrzywiła się lekko. Nadal nie potrafiła się do tego ustosunkować. Nie wiedziała jak do tego podejść, na co się zdecydować. Tyle razy była w trakcie pisania listu do niego, ale nic nigdy nie opuściło sowią pocztę. Teraz będzie musiało. Wzięła głębszy wdech, każdy mięsień jej ciała spiął się mimowolnie. Nie patrzyła na przyjaciółkę, chociaż czuła na sobie spojrzenie Moss. Lekko kiwnęła głową. Nie ważne która z nich wyjdzie pierwsza, listy do odpowiednich osób zostaną wysłane. Jeszcze nie wiedziała, że to jej przypadnie ten zaszczyt. Od siebie nie miała nic do dodania. Nie wiedziała kogo mogłaby poinformować, kto mógłby im pomóc? Matthew oczywiście się dowie, ale wiedziała, że im nie pomoże. Nie tak jak by tego sobie życzyła. Chciał by uciekła, by zapadła się pod ziemię. Nie ten czas. Ktoś wbił butami na jej statek, piratów na gapę nie będzie tolerować. Tylko trzeba było zrobić to mądrze, odpowiednio wszystko przygotować, a była pewna, że uda się wypchnąć ich za burtę. Szkoda tylko, że znajdowały się w samym centrum piekielnego sztormu. Spojrzała na Celinę w momencie, gdy ta się odezwała.\n- O nie, za żadną burtę nie wypadłam – uśmiechnęła się lekko.\nSwój wzrok przerzuciła na najstarszą kobietę z tego grona. Przyglądała się jej przez chwilę w milczeniu, a potem uniosła się z siedzenia. Podeszła bliżej. Zatrzymała się tuż obok, aby nie musiała mówić zbyt głośno. Już do niej dotarło, że głośne rozmawianie faktycznie może przynieść więcej problemów niż pożytku.\n- Wiesz dlaczego się nie usuniemy? – zapytała Boyle po cichu. – Bo rządzą tu teraz ludzie, którym nie potrzeba naszej zabawy w bohaterów, jak to określiłaś. Wystarczy niewywiązanie się z umowy, krzywe spojrzenie… Ja już dawno weszłam na tę ścieżkę. Nawet nie zauważyłaś, że byłam pod imperiusem… - wyszeptała. Bardzo starała się, aby w jej głośnie nie zabrzmiała choć nuta żalu.\nDorothea była przecież dla niej jak matka. Znała ją najdłużej, jako pierwsza i bardzo długi czas jedyna znała jej tajemnice. Wiedziała, że Huxley jest legilimentką. Rain odnalazła w niej kobietę, którą nie była jej własna matka. Chociaż nigdy nie potrafiła tego okazać. Zsunęła swoje szmaty tak, aby pokazać blizny na udach.\n- Z tego się już nie da wyrwać. I mam dwa wyjścia, przy czym, znasz mnie i wiesz, że jedno jest przeze mnie nie do zaakceptowania – mruknęła.\nZacisnęła usta w prostą linię. Nie mogła siedzieć i nic nie robić. Nie po tym co jej zrobili. Nie mogła ukryć się i schować głowę w piasek. Nigdy nie potrafiła usiedzieć w miejscu, nie mieszać się, nie startować do silniejszych i pokazywać, że stoi z nimi na równi. Nawet jeśli tak nie było. To po prostu była Huxley. Doświadczona przez życie, uparta, zbyt pewna siebie. Nie tchórz i nie uciekinier. Za swój statek, port i rodzinę była w stanie zawalczyć. Uniosła lekko kąciki ust ku górze. Rodzina, to zawsze było jedno wielkie utrapienie…\nTemat: Re: Cela zbiorowa [odnośnik] 02.05.21 18:04\nStojąc przy kratach odwróciła jedynie głowę w kierunku Rain, która jako pierwsza postanowiła jej odpowiedzieć. Wciąż wydawała się zła na wszystko i na wszystkich, a w szczególności na to, że znajdowały się w więzieniu. Po pierwszym zdaniu pracownicy ponownie spojrzała w stronę kłopotliwej klientki, która spowodowała całe to zamieszanie. Nie skomentowała niczego. Nie chciała, przynajmniej na tę chwilę. Ponownie zerknęła w stronę korytarza i rozejrzała się za strażnikami, których na tę chwilę nie było w pobliżu.\n– Tak, tak uważam – odpowiedziała dopiero wtedy, kiedy usłyszała pytanie. – Na Merlina, nie jesteśmy aurorami – syknęła jedynie cicho w stronę Rain i Philippy, kiedy usłyszała ich opinie. Uparcie trwała przy tym, że sprawy Londynu, a nawet całej Anglii nie leżały w ich interesach. Były przecież jedynie barmankami, zwykłym personelem Parszywego. Nawet ona, Matilda, była jedynie zwykłą współwłaścicielką tego przeklętego lokalu. Co miałaby wiedzieć o polityce, poza oczywistymi faktami i wiadomościami z historii? To jest, zdawała sobie sprawę z obecnej sytuacji, ale nie zamierzała się wtrącać i nie zamierzała niczego zmieniać. Po pierwsze nikt by jej nie posłuchał, po drugie w Londynie łatwo można było być złapanym. – Jak ktoś chce ryzykować swoje życie, to niech to będzie wiadomo kto. Ja nie zamierzam i myślę, że wy też nie powinniście. – Skierowała ostrzegawczo swój wskazujący palec w stronę najpierw w stronę jednej, a potem drugiej. Nie chciała, żeby żadna z nich zginęła… albo być może podzieliła los panny Lovegood. – Londyn już dawno skapitulował. – Oznajmiła ostrym szeptem. – Jeżeli chciałyście cokolwiek robić, to mogłyście zrobić to prędzej. Teraz jest na to za późno. I lepiej, żebyście nic nie robiły. Już raz straciłam rodzinę, drugi raz nie zamierzam – dodała i widać było, że rozmowa wyraźnie godziła w jej uczucia. Naprawdę nie chciała ich stracić. Myśl, że tak bardzo szły w tę głupią myśl o partyzantce zwyczajnie ją przerażała. – Poza tym… myślicie, że mugole przywitali by nas z otwartymi ramionami, gdyby wiedzieli kim jesteśmy? Spalili by nas na stosach jak przed kilkoma wiekami. Nie mam nic przeciwko… czarodziejom mugolskiego pochodzenia – dodała znacznie ciszej trzy ostatnie słowa, żeby przypadkiem nie zostać usłyszanym przez kogokolwiek innego niż dziewczyny, które dzieliły z nią celę – ale wiem, że za moje pochodzenie i za to, że jestem czarownicą wiele mugolskich rodzin gotowych by było zrobić mi piekło na ziemi. Nie ufam nikomu, ale jeżeli mam przeżyć tutaj, w Londynie, to będę siedzieć cicho.\nKolejne słowa Rain wyraźnie ją zaskoczyły. Spojrzała na nią wyraźnie zdezorientowana i zaskoczona. Imperius? Ale dlaczego ktokolwiek miałby na nią rzucać tego typu zaklęcie? W pierwszym momencie to brzmiało zbyt abstrakcyjnie, żeby było prawdziwe. A jednak jej słowa brzmiały tak pewnie, że była w stanie w to uwierzyć. Dostrzegła blizny na udach, które ta odsłoniła. Spuściła na chwilę głowę i nie odzywała się dłuższą chwilę. Opierała głowę o kraty i przymknęła na chwilę oczy. Nie chciała wyjść na kogoś, kto je ograniczał, ale martwiła się. Myśl, że mogłyby wpaść w kłopoty i skończyć jak czarodzieje na dziedzińcu zwyczajnie przyprawiała ją o dreszcze. Wierzyła w to, że zwyczajnie można było żyć jak dawniej… jeżeli tylko cała ta burza miała się uspokoić. A na pewno miała, jak sobie powtarzała.\n– W każdej wojnie są głodni – odpowiedziała wyjątkowo cicho, jakby bardziej sobie niż dziewczynom. – Ale fakt, musimy być razem. Dlatego powtarzam wam, nie wtrącajcie się w politykę. Nie jest dla was – ponowiła uparcie. – Nie zrozumcie mnie źle. Nie jest dla mnie. Jesteśmy jedynie kobietami.\nOdwróciła się ponownie, a spojrzenie padło na młodą czarownicę, która najwyraźniej nie zamierzała przestać płakać. Westchnęła ciężko, a potem ścisnęła usta, słysząc jej szept.\n– Uspokójcie ją – mruknęła jedynie, przyzwyczajona do wydawania poleceń niczym w Parszywym. Sama znowu zaczęła drapać się po barku, gdzie materiał więziennej szaty stał się wyjątkowo nieprzyjemny w dotyku ze skórą.\nTemat: Re: Cela zbiorowa [odnośnik] 03.05.21 0:26\n- Umiemy pływać, Celino – odpowiedziała na jej zająknięcie, a zimne palce wczepiła w potargane, nieco mniej świeże już jasne pasma. To pierwsze, co przyszło jej do głowy, kiedy tak dramatycznie wybrzmiało kolejne nieoczywiste słowo tej młodej dziewczyny. – A tutaj w porcie są przyjaciele, którzy zawsze rzucą nam koło ratunkowe. Tamiza nam niestraszna – kontynuowała to mdłe pocieszenie. Tamiza nam niestraszna. To było echo, wielokrotnie powtórzyła zdanie w myśli, jakby pod nim czaiło się rozległe wyjaśnienie dla tego wszystkiego, co się tutaj działo. Może Lovegood miała rację, może chodziło o chyboczącą się łódź, która w czasie sztormu wypluwała tych nieważnych, tych najciężej pracujących i najmniej osłoniętych przez groźnymi falami. Ich, ludzi z niższej klasy, dalekich od wielkiej polityki, będących gdzieś na samym dnie wielopiętrowej wieży. Tak naprawdę nie mieli żadnego znaczenia. – A żeby to aurorzy potrafili nas uratować… - zakpiła, gdy stanął jej przed oczami ten bezbronny Tonks, albo sam Rineheart. Wszyscy znikali, gdy byli najbardziej potrzebni. Siłą tego świata nie byli wcale oni. Co mogli? Co mogli przeciwko szerokim murom ustawianym przez tych ważniaków? Gdzie pomoc? Powiadali już na mieście, że Londyn był przegrany, że nie było już w czym przebierać. Tamten facet, Skamander z plakatów, mówił jej, że nie chodzi o stolice, że to wszystko sięga znacznie dalej, ale ludzie tutaj żyli sprawami własnego podwórka. Sytuacja robiła się coraz trudniejsza. A w porcie wieszano flagi nowego zarządcy, rozstawiano patrole i rozporządzano obcym towarem jak państwowym.\nBoyle mówiła dalej – że trzeba było prędzej, że już za późno, że nie powinny się w to mieszać. Rain stała u jej boku, wyznając krzywdy i okruchy wojny. A pomazane na jej kolanach dziecko właśnie musiało dorosnąć. Sytuacja była do dupy. To wszystko po prostu nie miało sensu. Wykłócały się jak stare przekupy, kiedy za ścianą wieszano ludzi i nabijano na pal. Kiedy dzieci z doków łapano jak muchy i wystawiano na pożarcie – zupełnie jak te maluchy mordowane przez szmalcowników, o których opowiedział jej Rubeus. – O rodzinę się walczy, pani Boyle. O ciebie i o wszystkich naszych braci. Walczy, by mogła trwać i mieszkać na swojej ziemi – wygłosiła otwarcie, wyginając szyję w stronę dwóch stojących kobiet. – Rain ma racje. Prowokuje ich byle uśmiech. Szukają powodu, by nas skuć i zamknąć. Tak dla porządku, tak na pokaz. Kiedy my nawet nie robimy nic złego. Za co teraz siedzimy? Na co czekamy? –Potrząsneła lekko głową, a garść włosów opadła jej na czoło. Odgarnęła je szybko, a potem oparła głowę o ścianę i wypuściła ze świstem powietrze. Słuchała historii o mordzie na czarodziejach i wojnach ciągnących się wiekami, o nienawiści i niezrozumieniu. – Ja nie myślę o nich, myślę o nas. O naszych ludziach. O was. Właśnie dlatego, że myślę o was, nie mogę być po prostu kobietą, która stoi w kącie i czeka na zbawienie. Już kiedyś nią byłam, nie chcę więcej… - wymówiła dość cicho, dla nich i tylko dla nich. Siedzieć cicho. Bez planu, bez niczego. Tak po prostu patrzeć, jak miasto obraca się w chaosie, jak deptana jest tamta radość, gwałcona wolność. Czym był teraz Londyn? Dla kogo był? Czuła zniechęcenie, do powiedzenia miała znacznie więcej, ale darowała sobie przez wzgląd na nieodpowiednie pary uszu, które mogły być zbyt zaciekawione. Głaskała głowę Celiny, próbowała jakoś przedrzeć się przez chaos w myśli. Nie wtrącajcie się. Boyle było łatwo mówić. Miała swój bar, swoją dobrą pozycję w porcie i wiele przeżytych lat. Być może należało słuchać, kierować się mądrością płynącą z doświadczenia, ale z drugiej strony tyle już razy obiecywała sobie, że zatroszczy się o swój dom, o ukochane doki, jedyne takie miejsce na ziemi. Na pewno jedyne? Prawda była taka, że życie tutaj robiło się coraz trudniejsze. Cholera.\n– Jest już spokojna – dodała tylko do Dorothei, ale patrzyła już gdzieś w bok. Dusiło się w niej tak wiele niewypowiedzianych wniosków. W sobie czuła kumulację złości, moment parzącej niesprawiedliwości. Dom stawał się piekłem.\nJesteśmy jedynie kobietami. Kurwa mać.\nTemat: Re: Cela zbiorowa [odnośnik] 03.05.21 19:37\nO rodzinę się walczy. Jak Celine miała walczyć o swoją? Jak odbić ojca skrytego gdzieś w innej celi Tower, przeświadczonego o tym, słusznie, że o wschodzie słońca stracą go podczas egzekucji? Kiedy tylko przyznał się do win, ona zrozumiała, że ich nie popełnił, ale było już za późno. Kątem oka spojrzała na porzucony na kamiennej posadzce pergamin; gdyby tylko wcześniej zebrała się na odwagę, być może pan Samuel byłby w stanie pomóc, tak jak obiecywał, odbić jej tatka ze zwieńczonych pazurami łap mieszkających tu potworów, lepkich i złośliwych. Czym zawinił im biedny pan Lovegood? Jeśli potrzebowali kozła ofiarnego, czemu nie sięgnąć po kogoś, kto w sercu miał zło? Jej papa był zaledwie hodowcą dirikraków, mężczyzną, który poznał w życiu cierpki smak utraty ukochanej żony, raz wtedy stracił nadzieję, dziś tracił ją ponownie. Bo nadziei już dla niego nie było, wiedziała to nawet Celine, choć drżała przed przyznaniem tego wobec własnych myśli, niespokojnych jak morze pogrążone w sztormie. Uderzały w nią fale kakofonii, których nie była zdolna rozróżnić, podczas gdy towarzyszki niedoli rozprawiały na tak ważne w ich nowej przyszłości tematy, w ich kwaśnej teraźniejszości. Ach, ile dałaby teraz każda z nich, by znów spojrzeć na morze z desek najdalej sięgającego pomostu w porcie - w Londynie, który nie był jeszcze owładnięty szaleństwem, kontrolowany przez ludzi, którym pan Samuel zarzucał nienawiść sączącą się aż do kości. Teraz - nie mogła ukrywać, że w spalonym pergaminie kryła się prawda. Że miał rację.\nA ona, kierowana miłością do kogoś, kto w najciemniejszej godzinie wyciągnął do niej dłoń, wzbroniła się przed sugerowaną ucieczką, choć ta mogła ocalić jej życie.\nPółwila obróciła się nieco i spojrzała na Philippę z dołu, pociągnęła nosem. Z kącików jej oczu ulatywały łzy, których nie potrafiła jednak powstrzymać, ale nie tak głośne, nie rwące jak błyskawice przecinające nocne niebo, uderzające w spienione fale. Były ciche. Ciche jak jedno istnienie, którego świat zamierzał pozbyć się z obojętnością. A po nim przyjdzie kolej na nią. Gdyby tylko miała w sobie odrobinę sił, zatańczyłaby tę historię. Tutaj, w brudnej i zimnej celi, na wilgotnej podłodze, na której z łatwością można by się poślizgnąć, uderzyć głową w kraty, umrzeć w przeciągu zaledwie kilku sekund. Zatańczyłaby swój ostatni balet, z nadzieją na wypadek, by nie dać przerażającym funkcjonariuszom szansy na stracenie jej w imię kłamliwego oskarżenia jednego mężczyzny. Z drżącym oddechem uniosła dłoń do policzka Moss, jej starszej siostry, jej kochanej Philippy, i pogładziła jej skórę delikatnie.\n- Powin-nam była o tym pamięta-ać - przyznała głosem wciąż urywanym, przygniecionym emocją i wspomnieniem niedawnej paniki. Celine wydawała się spokojniejsza, ale to mylne spostrzeżenie: po prostu brakło jej sił. Na gwałtowny płacz, na rwanie sobie włosów z głowy. W porcie byli przyjaciele, ale nie zwróciła się do nich po pomoc, kiedy napadł ją ten okrutnik; natknęła się jedynie na Hagrida, którego teraz nie było z nimi, gdzie był? Znów pociągnęła nosem gdy do jej uszu dotarły słowa Rain; coś w niej zatrzepotało na wzór motylich skrzydeł uderzających w surowe szkło, coś w niej zapłonęło rozpaczą, coś sprawiło, że odnalazła energię by podnieść się z kolan Philippy i wstać, na chwiejnych, niepewnych nogach, z brudnymi włosami przyklejonymi do twarzy. Z oddechem głośnym i powolnym. - Pod czym? - nie zdążyła zapytać o to w świeżo przygotowanej kąpieli, o rany znaczące uda, tak liczne i nieco już zagojone, ale wciąż czerwone i wściekłe. Nie rozumiała czym był ten imperius, czy to on odpowiadał za obrażenia, których doznała jej przybrana matula, ale serce krajało się w niej jeszcze mocniej, nie była w stanie przecież uchronić nikogo od niczego.\nStojąc na środku pomieszczenia zamarła na dłuższy moment, nim skuliła się w sobie na dźwięk słów pani Boyle. Uspokójcie ją. Chłód bił nie tylko już od ich klatki, ale też od tej kobiety, od jej surowego spojrzenia, od oczywistej myśli, że wszystkie winy wywodziły się z błędów Celine, bo tak właśnie było. Na Merlina, tak było.\n- Kie-edy stąd wyjdziecie, proszę, bądźcie bez-bezpieczne - zwróciła się szeptem do nich wszystkich, bojowniczych, wzburzonych niesprawiedliwością, a siła w jej nogach wystarczyła do tego, by podreptała w kierunku samotnego kąta, bliżej pergaminu, który wcześniej obracała w dłoniach. Sięgnęła po niego ponownie, spojrzenie utkwiwszy jednak w podłodze. We wspomnieniach. Kiedy życie zaczęło mknąć tak krętymi meandrami? - Wy, przyjaciele, ro-odzina... Tu jest źle dl-a dobrych - tu, w więzieniu, czy może w Londynie? Nie sprecyzowała, niczym w transie zalewających ją myśli. Pani Boyle, Philippa i Rain mówiły pięknie i podniośle, ale Celine tak nie potrafiła, jej prośby były proste, jej poglądy wciąż ledwo wyklute z jajka. Z trudem odchyliła głowę do tyłu, oparłszy ją o ścianę, i otworzyła zaszklone oczy. - Nie róbcie głu-upstw, jak ja. Wy jesteścię mądre, d-dacie sobie radę, proszę, niech więcej ni-e będzie głupstw - ciągnęła błagalnie. Tylko tyle mogła zrobić. - Ktoś musi sprawdzi-ić czy James i czy... Czy Ma-arcel... - znów wezbrało w niej preludium paniki, przyspieszyło oddech i zmusiło serce do szybszego dudnienia w piersi; Celine słyszała jego echo w głowie i w uszach, zdawało się pulsować gwałtownie, jak stado koni rwących przez betonowe ścieżki.\nTemat: Re: Cela zbiorowa [odnośnik] 03.05.21 23:36\nJeżeli Boyle myślała, że wystraszy się tego co dzieje się w Londynie, to była w błędzie. Nic nie było straszniejsze od Imperiusa, chyba że tylko śmierć. Nie móc decydować o sobie, być pod skinieniem jednego palca kogoś innego. Przełknęła ślinę słysząc słowa Celiny, słowa Philippy i Boyle. Zasłoniła uda. Spojrzała w stronę córki. Lekko pokręciła głowę. Będzie czas, kiedy jej o tym opowie. Ale nie teraz. Już za dużo przeżyła, miała dość na dzień dzisiejszy. I nie tylko ona. Wysłuchała słów przyjaciółki. Miała rację. O rodzinę się walczyło, a nie siedziało cicho z podkulonym ogonem. Mogły nie robić nic. Za kilka lat będą żałować, że nie podniosły głosu i nie pokazały swojego sprzeciwu. Mogły też coś robić, coś by pokazać, że nie cały port był ich. Były głosem ludzi, którzy się bali. Czarodziejów, którzy nie mieli na tyle odwagi.\n- W dupie mam mugoli – powiedziała.\nZ tym akurat się kryć nie musiała. Naprawdę miała ich gdzieś. W dupie miała co z nimi robią, wiedziała dobrze, tak jak powiedziała Boyle, że gdyby byli w odwrotnej sytuacji, to mugole faktycznie spalili by ich na stosie. Nie czuła współczucia, prawo dżungli, jak to samu mugole mówili. Za to nie podobało jej się to, że przy okazji obrywało się czarodziejom. Porządnym ludziom, którzy chcieli tylko żyć, pracować i mieć święty spokój.\n- Jeżeli będzie trzeba, to postawią cię przed samym Ministrem Magii i nie ważne, czy będziesz siedzieć z podkulonym ogonem i milczeć czy pokazywać, jak bardzo Ci się ich rządy nie podobają – syknęła, wskazując palcem na właścicielkę Parszywego. – Nie będzie to miało dla nich żadnego znaczenia… Tak nie obronisz rodziny.\nMoże jej słowa były zbyt ostre. Może pozwalała właśnie ponieść się emocjom, ale nie mogła zrozumieć, dlaczego jej matka nie rozumie tego buntu. Dlaczego sama nie chce pokazać swojego sprzeciwu? Przecież tylko to im pozostało. Pokazać jak bardzo im się to nie podoba. Że nie są tymi złymi, że to nie z nimi powinni walczyć, oskarżać i niszczyć życie.\n- Jeżeli chcesz tkwić w bezczynności, to nie przekonam cię siłą. Ale nie miej do nas za złe, że chcemy pokazać swój sprzeciw. Jeżeli mam zgnić w Tower, to przynajmniej za coś – szepnęła, była pogodzona ze swoim losem.\nNastępnie spojrzała na Celinę. O Moss się nie martwiła, Boyle również sobie poradzi. Ale ta mała blondyneczka była w strasznym stanie. Jej delikatne serce nie było w stanie znieść aż tyle. Podeszła do niej. Musiała nią potrząsnąć, dziewczyna musiała się ocknąć i zacząć coś robić, a nie gadać bzdury. Gdy ta usiadła w swoim kącie, Huxley kucnęła tuż obok niej. Przysunęła dłoń do jej policzka, pogładziła go lekko, uszczypnęła. Jak matka córkę. Gdy stara Huxley miała lepszy humor i w jej sercu pojawiły się jakieś pozytywne odczucia w stosunku do młodej Rain, to tak właśnie robiła. Jedno z niewielu miłych wspomnień.\n- Dobrze już, przerwali nam kąpiel. A ja bym chciała wrócić do tej wanny. Także walczymy o to by stąd wyjść, jasne? A co zrobić by więcej tu nie trafić, to będziemy myśleć później – powiedziała cicho bezpośrednio do panny Lovegood. – Nie wszystko zależy od nas, ale możesz być pewna, że żadna z nas specjalnie nie będzie chciała trafić tu ponownie. A teraz weź się w garść i skup. Do kogo możesz napisać, kto mógłby cię stąd wyciągnąć. Ta twoja lady? Myśl, skarbie…


Obserwator mediów"Rz": Napięcie w obozie Zjednoczonej Prawicy\nObserwator mediów: "Rz": Napięcie w obozie Zjednoczonej Prawicy\nDodano 18 lutego 2020, 07:47 39\nGazeta przypomina, że po weekendowej konwencji politycy PiS zapowiadają na najbliższe dni tylko prezentację sztabu. Ma się to stać już w tym tygodniu.\nNa razie – zwraca uwagę dziennik – informacja o tym, że za sprawy organizacyjne sztabu Dudy będzie odpowiadał europoseł Joachim Brudziński, a programowe – była premier Beata Szydło, nadal nie ma oficjalnego charakteru.\n"Rz" zauważa, że w 2015 r. skład sztabu Andrzeja Dudy był znany jeszcze przed konwencją "startową" prezydenta. Tymczasem w PiS od kilku tygodni – według gazety – odbywają się "koordynujące" spotkania z udziałem przedstawicieli partii, Pałacu Prezydenckiego i Nowogrodzkiej.\nRozmówcy, na których powołuje się "Rz" uważają, że największym wyzwaniem w trakcie formowania sztabu było powołanie rzecznika, który będzie odpowiadał za komunikację. Według ustaleń "Rzeczpospolitej" decyzja w sprawie obsadzenia tej roli już zapadła.\nArtur IP 21 lutego 2020, 22:31\nMedialne bicie piany czyli o czym pisać jak już nikt nie chce czytać o środkowym palcu\nIlona IP 20 lutego 2020, 07:35\nBielan to porażka dudy niestety a szkoda\nAgata IP 19 lutego 2020, 12:30\nMocny komentarz Ziemkiewicza IP 18 lutego 2020, 12:01\nArtykuly z Rzepy moge sobie przeczytac w Rzepie.\nPotraficie sami cos napisac?\nSukces IP 18 lutego 2020, 10:51\nSzacunkowe dane o wykonaniu budżetu państwa za styczeń - listopad 2019 r.\n- dotacje dla Funduszu Ubezpieczeń Społecznych\nPlan na 2019 r. - 48 390,4 mln zł\nWykonanie - 43 428,9 mln zł (tj. 89,7%)\nSzacunkowe dane o wykonaniu budżetu państwa za styczeń - grudzień 2019 r.\nPlan na 2019 r. - 38 925,0 mln zł\nWykonanie - 38 925,0 mln zł (tj. 100,0%)


Mikro Wiertarko Frezarki, Szlifierki - Profesjonalne Narzędzia, Sklep\n→ Narzędzia dla modelarzy\nWiertarko-frezarki Proxxon to wielofunkcyjne mikro urządzenia przeznaczone do wiercenia, polerowania, cięcia, grawerowania, wycinania, czyszczenia itp. Płynna regulacja obrotów i stały moment obrotowy przy niskich obrotach pozwala na stabilną i precyzyjną pracę urządzeniem. Dzięki szerokiej gamie akcesoriów i końcówek możliwe jest wykonanie bardzo wielu różnych prac za pomocą jednego urządzenia. Wiertarko-frezarka jest niezbędnym narzędziem dla modelarzy, jubilerów, optyków, mechaników precyzyjnych, artystów itp. Szczególnie lubiany jest zestaw wiertarko-frezarka FSB w walizce z 43 akcesoriami. Do prac wymagających większej mocy odpowiedni będzie sprzęt IBS/E z zasilaniem 230V.\nCena 382,65 zł\nPROXXON Mikro wiertarko-frezarka Micromot 50/E zestaw modelarski (28515)\nNajwyższej klasy narzędzie przeznaczone do precyzyjnej obróbki: szlifowania, wiercenia, grawerowania, cięcia, polerowania, frezowania, odrdzewiania, szczotkowania, sygnowania. Doskonałe do prac modelarskich. 12V.\nCena 170,38 zł\nPROXXON Mikro wiertarko-frezarka Micromot 50/E (28510)\nPROXXON Mikro wiertarko-frezarka Micromot 50 (28500)\nNajwyższej klasy narzędzie przeznaczone do precyzyjnej obróbki. Doskonałe do prac modelarskich. Bez regulacji obrotów. 12V.\nPROXXON Mikro wiertarko-frezarka Micromot 50/EF z uchwytem wiertarskim (28512)\nPrzeznaczone do precyzyjnej obróbki: szlifowania, wiercenia, grawerowania itp. Doskonałe do prac modelarskich. Uchwyt wiertarski. 12V.\nCena 339,35 zł\nPROXXON Mikro wiertarko-frezarka FBS 240/E z uchwytem wiertarskim (28472)\nPłynna regulacja obrotów 5000-2000 obr/min, moc 100 W. Uchwyt wiertarski. Komplet 43 akcesoriów.\nCena 469,95 zł\nPROXXON Profesjonalna wiertarko-frezarka IBS/E (28481)\nPłynna regulacja obrotów 5000-2000 obr/min, moc 100 W. Głowica z aluminium. Komplet 34 akcesoriów.\nCena 547,87 zł\nPROXXON Wiertarko - frezarka kątowa z długą szyjką LWB/E (28492)\nPROXXON Wiertarko - frezarka kątowa z długą szyjką LWB/E. Przeznaczone do prac trudno dostępnych.\nCena 477,46 zł\nPROXXON Wiertarko-szlifierka z długą szyjką LBS/E (28485)\nPROXXON Wiertarko-szlifierka z długą szyjką LBS/E. Przeznaczona do szlifowania otworów i w trudno dostępnych miejscach.\nCena 1 771,86 zł\nPROXXON Wiertarka statywowa TBH (28124)\nPROXXON Wiertarka statywowa TBH. Przeznaczona do laboratoriów, warsztatów, do prac wymagających precyzji.\nCena 949,88 zł\nPROXXON Stół koordynacyjny KT 150 (20150)\nPROXXON Stół koordynacyjny KT 150 z ciśnieniowo odlewanego aluminium.\nCena 962,44 zł\nPROXXON Stojak frezarsko-wiertarski BFB 2000 (200000)\nPROXXON Stojak frezarsko-wiertarski BFB 2000. Do standardowych narzędzi z 43mm szyjką wrzeciona.\nCena 527,69 zł\nPROXXON Szlifierka kątowa z długą szyjką LHW (28547)\nPROXXON Szlifierka kątowa z długą szyjką LHW. Do pracy w stali, metalach nieżelaznych, szkle, drewnie, ceramice oraz tworzywach sztucznych.


A dziś zagramy w … Dragon Quest VIII: Journey of the Cursed King (PS2) – RaczejKonsolowo\nJakiś czas temu kALWa888 przedstawił w ramach Retrogrania na PSSite ósmą odsłonę serii Dragon Quest, jednego z filarów gatunku JRPG. Od premiery minęło 12 lat. Jak tytuł prezentuje się dzisiaj?\nGrę „wielkiej trójcy” (Yuji Horii, Akira Toriyama i Koichi Sugiyama) rozpoczyna scena, w której to bohater tytułu przesiaduje na polanie wraz z kilkoma towarzyszami podróży. Karłowatego czegoś, będącego połączeniem żaby i Mistrza Yody oraz „pulchnego” zawadiaki, o niskim wzroście, lekko przypominającego pewnego Gala, który wpadł do kociołka magicznego trunku, gdy był bardzo mały. Po oparciu niespodziewanego ataku bandy Slime’ów (niebieskie „łezki”, najbardziej rozpoznawalny potwór serii) do kompanii dołącza biała klacz, o wyjątkowo ludzkich oczach, do której zielony stworek zwraca się: „księżniczko”. Tak się bowiem składa, że zielony karzeł to Król Trode, a klacz to jego córka Medea, na których rzucono zaklęcie. Wraz z nimi całe królestwo zostało zaczarowane, a zaklęcie przerwać może jedynie zatrzymanie czarnoksiężnika Dhoulmagusa. Bezimienny bohater jest jedynym ocalałym członkiem oraz kapitanem straży królewskiej a towarzyszący mu rozbójnik to Yangus. Taka kompania rusza w pogoń za czarnoksiężnikiem i uwolnieniem królestwa z mocy zaklęcia. Niedługo jednak skład drużyny pozostaje w takim stanie. W trakcie początkowych etapów gry, spotykamy dwóch ostatnich członków naszej drużyny: piękna czarodziejka Jessica oraz Angelo, szermierz-casanova.\nOd lewej: „bohater”, Yangus, Jessica i Angelo.\nW ten sposób rozpoczyna się historia Dragon Quest VIII: Journey of the Cursed King (PS2). Fabuła gry jest bardzo dobrze opowiedziana, trzyma się kupy i ma wszystko, co wymagamy od dobrej historii w JRPG-u. Jest zabawnie, zaskakująco i ciekawie. Całość jest spójna, bez wyraźnych komunałów i przesadzania, w którymś z kierunków. W trakcie grania poznajemy przeszłość członków drużyny oraz wspólny cel spajający ich losy. Pozornie prosta historia w trakcie gry ewoluuje i trzyma silnie przy konsoli. Co jednak, jeśli (jakimś cudem) grę pozostawimy na dłuższy czas w odstawce? Kilkukrotnie musiałem robić dłuższe przerwy w graniu i powiem Wam szczerze, że brakuje mi w grze jakiegoś ‚adventure log’ lub pamiętnika, któregoś z bohaterów, aby po dłuższym czasie przypomnieć sobie, co teraz dokładnie miałem zrobić? Ósmy Dragon Quest jest japońskim erpegiem starej daty pełną gębą, czyli jak nie przeklikaliście, przeoczyliście lub zapomnieliście rozmowę z kluczowym NPC – marsz z powrotem. Dobrze, że praktycznie od początku gry główny bohater ma możliwość rzucania czaru a’la fast travel, co mocno ułatwia backtracking.\nW pierwszym akapicie wspomniałem o uczestnictwie pana Akira Toriyama w produkcji. Jest to widoczne zarówno w szacie graficznej gry, jak i humorze tytułu. Nie do końca wiem, jak wielki wpływ miała twórczość ojca serii Dragon Ball na komizm i śmieszność wielu sytuacji w grze, ale czuć jego rękę bardzo często. Może to przez charakterystyczną kreskę mi się tak wydawało, ale grając w grę, czułem się jak podczas oglądania „smoczych kul”. Zanim jednak na dobre przejdę do szaty graficznej, chciałbym jeszcze wspomnieć o ważnym czynniku oceny humoru w Dragon Quest VIII – voice actingu. Czapki z głów przed obsadą aktorów podkładających głosy bohaterom. Mimo, że poza panią Emmą Ferguson (Claudia w Castlevania: Lords of Shadow™ (PS3)) nie rozpoznałem żadnego głosu, to na długo zapamiętam jak świetnie zostały przez wszystkich odegrane role. Nie było głosu i postaci, które by do siebie nie pasowały. Co to ma wspólnego ze śmiechem? Przekomarzanie się Yangusa i Króla Trode, reakcje tego pierwszego i ogólnie cała jego kreacja. Niekiedy naprawdę serdecznie się uśmiałem. Jasne. Humor ten jest typowo japoński, jednak jeśli kogoś bawiły wybryki Son Goku, to i tutaj się uśmieje. Do oceny dubbingu dorzućmy wykorzystanie akcentów języka angielskiego, często ubarwionymi naleciałościami z innych krajów. W trakcie podróży napotykamy Morrie, chudą wersję Mr. Satana z Dragon Ball, który mówi z włoskim akcentem i wrzuca w rozmowę włoskie słówka. Mieszkańcy zasypanego śniegiem miasta Orkutsk – prawdopodobnie nazwa wzięta od miasta Irkutsk w Rosji, na Syberii – mówią z rosyjskim akcentem i używają znajomych nam słów: „dobro”, gdy się z czymś zgadzają lub „spasiba”, kiedy dziękują. Jessica, jako panna z arystokracji mówi z bardzo ładnym brytyjskim akcentem, a Yangus posługuje się „pospolitym” akcentem cockney. Wszystko ubarwia wiele sytuacji w grze, nadaje im naturalności i prawdziwości. Czapki z głów dla podkładających głosy.\nBiedak zgubił klucz.W zamian za pomoc odda nam jedną skrzynię.\nStylu graficznego Akiry Toriyamy nie da się nie pomylić. Chyba po CLAMPie to jeden z najłatwiej rozpoznawalnych stylów w mangach. Prawdopodobnie nie każdemu przypadnie on do gustu, ale w serii Dragon Quest pasuje znakomicie. Akira Toriyama zaprojektował modele postaci, a także wszelkiego rodzaju inne stworzenia zamieszkujące świat gry. Ci z Was, którzy oglądali serię o przygodach Goku, bez problemu odnajdą się w tytule i znajdą mnóstwo podobieństw, pomiędzy grą, a znaną animacją. Szczególnie z pierwszą, „klasyczną”, częścią serii. Każda z ważniejszych postaci również spokojnie znajdzie swojego odpowiednika w świecie DB i tak główny bohater to wykapany Gohan z ‚Sagi Buu’, Jessica to rudowłosa Bulma, natomiast Angelo to wypisz-wymaluj Trunks. Mnie to w zupełności nie przeszkadza, a nawet bardzo się podoba. Jak najlepiej natomiast oddać kreskę Akiry Toriyama w grze? Przez cell-shading. A co wiemy o nim? Po pierwsze studio Level-5 potrafi stworzyć prawdziwe perły w tej technice, co pokazali przy Ni no Kuni: Wrath of the White Witch (PS3), a dodatkowo cell-shading bardzo powoli i „ładnie” się starzeje. Dragon Quest VIII: Journey of the Cursed King (PS2) jest tego świetnym przykładem. Przypominam, że recenzuję wersję na PS2 i muszę przyznać, że momentami byłem wręcz zauroczony tym jak świetnie ta gra wygląda na czarnuli. Modele postaci są dopracowane w nawet bardzo małych detalach. Mimika twarzy jest świetnie odwzorowana. Animacja ruchów również. Jest nawet „fizyka”, jak w Dead or Alive. Nie ma się za bardzo, do czego się przyczepić. Tytuł kilka razy zaliczył podczas grania spadki animacji, ale to tylko w walkach z większą ilością przeciwników i rzucaniu dużego czaru. Jeśli po czymś ewidentnie widać starość gry to otoczenia, które są w pewnym stopniu powtarzalne. Natomiast w grze uświadczymy bardzo ładnych zachodów i wschodów słońca. Tak, gra posiada system dnia i nocy, który nawet ma wpływ na rozgrywkę.\nJak na erę PS2 zmienne pory dnia i nocy robią spore wrażenie\nDragon Quest VIII: Journey of the Cursed King (PS2) jest klasycznym JRPG-iem. To już mówiłem przy okazji sposobu prowadzenia gracza przez fabułę. Natomiast dotyczy to również samej rozgrywki. Od miasta do miasta poruszamy się po mapie świata i tutaj od razu muszę skarcić twórców. Mapa zaimplementowana w grze jest kompletnie nie używalna. Mamy możliwość jedynie pokazania całego świata gry i zbliżenia na obszar, w którym jesteśmy. Na mapie są zaznaczone kropkami miasta, ale nie możemy kursorem sprawdzić ich nazw, czy która kropka odpowiada, jakiemu miastu, ruiną czy innemu miejscu odpoczynku. Bardzo wkurzający mankament. Każde miasto różni się od następnego na swój sposób. A to w jednym jest kasyno, a drugie to dwór przy zamku, a trzecie to podziemne korytarze nad zasypaną śniegiem ziemią. Każde, a przynajmniej spora większość miast, posiada stałe punkty: „studnie z niespodzianką”, Kościół (miejsce gdzie zapisujemy stan gry przez spowiedź!), sklepy z bronią/ekwipunkiem i noclegu, w którym regenerujemy siły przez sen do świtu lub zachodu słońca. Pory dnia wpływają na różne rzeczy w grze. Od rodzaju napotykanych potworów, po zadania fabularne, które wymagają od nas znalezienia się w odpowiednim miejscu, w odpowiednim czasie.\nSystem walki w grze jest turowy. Nasza drużyna składa się z 4 postaci, a przeciwników może być nawet i ośmiu jednocześnie. Gdy rozpoczyna się walka mamy możliwość wyboru pomiędzy Walką, Ucieczką, Straszenie wrogów, którego nigdy nie użyłem oraz Strategii, czyli ustawiamy zachowanie dla członków zespołu, aby nie musieć im ręcznie wydawać komend – nie polecam. Gdy już wybierzemy walkę każdemu członkowi drużyny wydajemy komendę, która z uwzględnieniem szybkości przeciwników i naszej, zostanie wykonana w odpowiedniej kolejności. Klasyka gatunku. Ciekawostką jest komenda Psyche Up, która powoduje utratę ruchu w danej turze, ale podnosząca „koncentrację” członka drużyny. Koncentracja ta rośnie z każdym użyciem, i po każdym użyciu możemy wykonać atak zadający obrażenia drastycznie zwiększające się z każdym poziomem Tension (koncentracji). Tyle, jeśli chodzi o system walki, natomiast, czego mi zabrakło tutaj? Dwóch rzeczy: możliwości zmiany broni w trakcie walki i komendy nakazującej atak drużyny bronią w przeciwnika. Każdy członek drużyny ma możliwość posługiwania się kilkoma rodzajami broni, różniącymi się sposobem ataku oraz umiejętnościami, które najpierw postać musi się nauczyć. Brak możliwości zamiany broni podczas walki, np. kosztem ruchu, jest momentami drażniący. Kiedy spotykamy grupę przeciwników chcemy, aby główny bohater używał bumerangu, który uderzy we wszystkich przeciwników, ale jeśli trafimy na pojedynczego, silnego przeciwnika, fajnie byłoby się przeładować na włócznię, która zadaje spore obrażenia i ma dużą szansę na krytyczny cios (DMG x2). Co do komendy ataku, to mam na myśli patent znany mi chociażby z Breath of Fire IV (PS One), gdzie komenda Charge wybranie komendy Attack w każdej postaci za jednym kliknięciem. Bądźmy szczerzy: 90% random encounters, jakie napotkamy w trakcie będziemy rozwiązywać bez marnowania MP na czary i umiejętności.\nNie raz zostaniemy zaatakowani przez wrogów w przewadze liczebnej\nPo walce otrzymujemy oczywiście loot, punkty doświadczenia i kasę. Z przedmiotami i kasą wiadomo, co można zrobić. Punkty doświadczenia pozwalają naszym postacią levelować. Otrzymanie poziomu zwiększa statystyki postaci, a także daje nam możliwość rozłożenia określonej liczby punktów umiejętności dla poziomu posługiwania się danym rodzajem broni lub „cechą” postaci. I tak dla przykładu, główny bohater ma możliwość rozłożenia punktów doświadczenia w kategoriach: miecz, włócznia, bumerang, odwaga. Gra nie pozwala….może inaczej, gra nie daje tak dużej swobody grindowania poziomów, aby bawić się w masterowanie wszystkich rodzajów broni, więc najlepiej wybrać. Po uzbieraniu się odpowiedniej liczby punktów przy broni, stajemy się lepsi w posługiwaniu nią, a przez co odblokowują nam się specjalne umiejętności ataku lub zwiększają się obrażenia zadawane przeciwnikom. Inwestowanie w „cechę” natomiast odblokowuje umiejętności niezwiązane z broniom, jak np. leczenie całej drużyny lub ataki typu „seksapil”, którymi posługuje się Jessica. Gdy już jesteśmy przy ekwipunku, broni i innych przedmiotach, nie można pominąć alchemicznego kociołka, znanego dobrze osobą, które grały w Ni no Kuni: Wrath of the White Witch (PS3). Tu w kociołku tworzymy najlepsze bronie, tarcze, nakrycia głowy itp. Do stworzenia przedmiotu w kociołku jednak potrzebujemy przepisów, które znaleźć możemy szperając w rozsianych po całej grze witrynach z książkami oraz w rozmowach z NPC. Przepisy wprost mówią, jakie przedmioty potrzebujemy lub mówią to w formie zagadki, np. „coś srebrnego + wyjątkowo odporny żelazny hełm”. No i tu się robi mały kwas, bo przydałaby się wewnątrz gry jakaś Wiki przedmiotów lub chociażby możliwość sprawdzenia, w jakim mieście można dostać, co w sklepach. Nie wiem ile więcej musiałbym grać gdybym nie korzystał przy przepisach z internetowych Wiki, które swoją drogą są świetnie wykonane, polecam: http://squarehaven.com). Prawdopodobnie spędziłbym z tytułem kilkanaście godzin więcej, a i pierwsze przejście nie było krótkie.\nSave końcowy wskazywał 97h, ale przyznam, że sporo w grze grindowałem. Głównie złoto na złotych golemach w Neos (później lokacja się zmieniła, ale to byłby już duży spoiler). Poziom postaci w grze nie stanowił nigdy problemu, natomiast na to jak łatwo pójdzie nam w walkach ma duży wpływ, co na sobie mamy. Dlatego złoto na nowy sprzęt lub materiały do alchemii jest bardzo ważne. Osobiście mi to kompletnie nie przeszkadza, a nawet możliwość grindu w kRPG-u jest dla mnie atutem tytułu. Nie lubię być ograniczony czasowo w japońskich erpegach i uwielbiam możliwość „wykoksania” postaci zgodnie z zachcianką oraz swobodnego poruszania się po mapie. To wszystko Dragon Quest 8 umożliwia. W tych blisko 100-u godzinach gry, zaliczyłem większość podocznych questów (nie ma ich za wiele, ale nie są to nudne zlecenia typu „przynieś-podaj-pozamiataj”), nie bawiłem się kompletnie werbowaniem potworów do Monster Arena i nie zająłem się lokacją, która otwiera się po ukończeniu gry. Przez całą grę tylko kilka walk z bossami sprawiło mi problem, który z jednym wyjątkiem załatwiałem poprzez zebranie lepszego ekwipunku (wyjątkiem był pewien kolorowy ptaszek, który wymagał troszkę więcej „pomyślunku” podczas walki). Świadczy to o tym, że gra nie jest trudna, jeśli tylko od czasu do czasu zrobimy sobie przerwę na podniesienie siły drużyny, a i ostatni boss wymagał ode mnie paru podejść – kilka razy próbowałem, później zrobiłem sobie najlepszy łuk dla Angelo, nową zbroję dla Jessici i kupiłem ostatnią kosę dla Yangusa. Boss padł.\n„COR BLIMEY!” – Yangus\nNa wstępie wymieniłem nazwisko Sugiyama, więc warto wspomnieć przynajmniej trochę o muzyce. Jeśli ktoś znał twórczość Pana Sugiyamy to wie, czego się spodziewać. Muzyka filmowa, grana przez Tokijką Orkiestrę Symfoniczną, bez jakichkolwiek naleciałości elektroniki, czy innych gatunków muzycznych. Osobiście jednak preferują mieszankę gatunkową i bardziej „ostre” brzmienia w OST, ale o muzyce w Dragon Quest VIII: Journey of the Cursed King (PS2) nie można powiedzieć złego słowa. Utwory są bardzo dobrze dobrane do miejsca, sytuacji i atmosfery w grze, a główne motywy towarzyszące nam podczas podróży, czy walki – wpadają w ucho i nie drażnią mimo godzin spędzonych z nimi. Czy jedna kupiłbym płytę z OST? Nie.\nGrę stworzyło studio Level-5 i czuć to niemalże na każdym kroku. Całkiem zabawne jest ogrywanie DQ8 po Ni no Kuni: Wrath of the White Witch (PS3) i zauważanie jak wiele naleciałości z tytułu z 2006 roku ma prawdopodobnie najlepszy jRPG PlayStation 3. Od tak małych szczegółów jak identyczna animacja podnoszenia postaci podczas walki, alchemiczny kociołek, Monster Arena (liga walk drużyna VS drużyna), piratami ukrytymi w jaskini, latającą fortecą ostatniego bossa, wnętrzu tejże fortecy czy elementów posuwania fabuły do przodu – pamiętacie jak w NNK musieliśmy odwiedzać wcześniej już odwiedzone miasta i w każdym coś znaleźć? Tutaj mamy to samo pod koniec gry. Podobieństw jest więcej, ale to chyba obrazuje, że jeśli komuś z Was leżą gry Level-5 to w Dragon Quest VIII: Journey of the Cursed King (PS2) się znakomicie odnajdzie.\nCell-shading nawet dziś wygląd bardzo dobrze\nVoice-acting na najwyższym poziomie\nZabawa na wiele, wiele godzin, nawet po ukończeniu gry\nMożliwość szkolenia postaci w wielu broniach\nAlchemiczny kociołek to lepszy pomysł niż liczenie na loot\nLekkie chrupnięcia przy ostrych zadymach\nBrak możliwości przypomnienia sobie „gdzie to w fabule jestem obecnie”\nZmusza do backtrackingu\nSkoro 90% walk rozwiązuje siłowo to gdzie jest opcja „Charge!”\nSą gry, które definiują generacje konsoli i Dragon Quest 8 jest jedną z nich. Może nie najlepszy JRPG na PS2, ale gra, w którą każdy miłośnik „japońskiej szkoły” musi zagrać. Przymknąć oko na problemy starości i mamy prawdziwą perłę.\nA Dziś Zagramy W, dragon quest, jrpg, level-5, ps2, square-enix


Senat za skróceniem czasu pracy niepełnosprawnych PolskaBezBarier.pl - niepełnosprawni\nSenat za skróceniem czasu pracy niepełnosprawnych Skrócenie na mocy prawa wymiaru czasu pracy dla osób o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności proponuje Senat w przyjętym w czwartek projekcie nowelizacji ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.\nZa przyjęciem projektu, który był inicjatywą ustawodawczą Senatu, głosowało 71 senatorów, jeden był przeciw, jeden wstrzymał się od głosu. Projekt trafi teraz do Sejmu.\nProjekt został przygotowany przez senacką komisję ustawodawczą. Ma on na celu dostosowanie prawa do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 2013 r. TK uznał wtedy za niezgodny z konstytucją przepis pozwalający od 2012 r. skracać wymiar czasu pracy niepełnosprawnym o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności (8 godz. na dobę i 40 godz. tygodniowo) tylko tym spośród nich, którzy uzyskają odpowiednie zaświadczenie lekarskie. TK odroczył wejście w życie wyroku o 12 miesięcy - do 9 lipca br. Senacki projekt przywraca rozwiązanie sprzed 2012 r., przewidujące, że osoba ze znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności korzysta ze skróconego wymiaru czasu pracy z mocy prawa (7 godz. na dobę i 35 godz. tygodniowo).\nRząd jest przeciwny projektowi, bo jego zdaniem "nadmierna regulacja" powoduje niepotrzebne komplikacje. Wiceminister pracy i polityki społecznej Jarosław Duda mówił senatorom podczas środowej debaty nad projektem, że TK w ogóle nie zajął się kwestią możliwości dłuższej pracy niepełnosprawnych. Powołał się na opinie środowisk samych niepełnosprawnych. "Prosimy przywrócić stan sprzed wyroku TK" - dodał Duda.\nWięcej w artykule: Senat za skróceniem czasu pracy niepełnosprawnych\nKategoria wpisu: Aktualności | dodane: 2014-05-23 07:40:51 | dodał: PolskaBezBarier - Seba


Dodano: 3 kwietnia 2007, 16:05 / Zmieniono: 3 kwietnia 2007, 16:05 0\nCo zagraniczni dziennikarze mają wspólnego z ruchem TIR-ów w Augustowie? Mogą mieć dużo, o ile minister ich przekona, że obwodnica jest tam konieczna.\nKilka tygodni temu rząd Kanady zaprosił dziennikarzy z całego świata na… polowanie na foki. Na zlecenie odpowiednich ministerstw zrobiono międzynarodowe badania, z których wynikało, że obraz Kanady na świecie jest czysty jak łza. No prawie jak łza. Jedyną rysą jest coroczne polowanie na foki. To wtedy właśnie w mediach na całym świecie dominują zalane krwią śniegowe polany i małe foczki, które bezskutecznie próbują znaleźć swoich rodziców. Obraz jest wstrząsający, bo taki właśnie ma być. Organizacje Zielonych – bo to one nakręcają całą aferę – nie mówią o tym, że bez selekcji, foki pomarłyby z głodu, nie mówią też o miejscowych, którzy z polowania na foki po prostu żyją. Pęknięcia na kryształowym wizerunku spowodowane, odwołującymi się do silnych emocji, drastycznymi relacjami są bardzo trudne do naprawienia. I dlatego właśnie rząd Kanady zaprosił dziennikarzy na wizytę. Zobaczą, porozmawiają z tubylcami i za rok nie będą pisali, że populacja fok jest zagrożona z powodu rzezi, jaką fundują bezduszni Kanadyjczycy.\nMinister Szyszko ma jasno sprecyzowane poglądy. Można się z nimi nie zgadzać, ale trudno nie zauważyć, że stara się nimi zarazić, jak największą grupę ludzi. Byli dyplomaci, byli ministrowie środowiska kilku krajów europejskich, a teraz są dziennikarze. To oni rysują obraz Polski za granicą. Obraz, który dotychczas w sprawie Rospudy był tak samo jednostronny, jak relacje z wielkiego polowania na foki w Kanadzie.\nBruksela jest daleko. Urzędnicy europejscy na pewno swojej wiedzy nt. inwestycji drogowych w dolinie Rospudy nie czerpią z mediów. Te ostatnie mogą ich jednak w przekonaniach utwierdzić, albo zasiać ziarno zwątpienia. W tym kontekście jest zupełnie zrozumiałe, dlaczego to właśnie zagranicznym dziennikarzom poświęca się tyle uwagi.\n„Kur**", „faszyści”, „jeb*** psy”. Policja publikuje nagranie z...


Kiedy mnie tu nie było… | Kobieta-nie-typowa\nKomentarze: 15 komentarzy\nKiedy mnie tu nie było – Was dręczyły upały, więc postanowiłam\nulżyć nieco waszej doli, więc wracając – zabrałam ze sobą cały\nchłodek, który udało mi się zgarnąć, a nie było to łatwe – zapewniam D))…\nNo i mi się dostało… że przesadziłam, że nie potrzebnie aż tak, itp…\nNo może faktycznie przesadziłam, sama widziałam reakcję natury – na tę\ngwałtowną zmianę temperatur – zareagowała równie gwałtownie, co\nnieprzyjemnie, a nawet niebezpiecznie!\nReasumując – nie o to mi chodziło! Naprawdę!\nZmiany klimatyczne już od wielu lat zadziwiły nas gwałtownością natury.\nPomijam to, na ile powód tych zmian leży tylko i wyłącznie w naturze,\nna ile zaś są one spowodowane działalnością człowieka…\nFaktem jest -i to wiemy nie od dziś – że nie da się tego już odwrócić,\nwięc pozostaje się przystosować i oswoić.\nNie da się zminimalizować strat, jakie poczyni wściekły żywioł,\nale – skoro już wiemy gdzie i kiedy się spodziewać – można chociażby\nnie kusić losu. Do czego zmierzam? Alert drugiego, czy trzeciego\nstopnia dla danego rejonu – powinien skutkować natychmiastowym\nzabezpieczeniem życia ludzkiego, tam gdzie jest narażone najbardziej.\nCzyli: dzieci obozujące w lesie, powinny być natychmiast ewakuowane\ndo budynków, a miejsca na biwaki powinny być dobierane starannie\npod kątem bezpieczeństwa obozowiczów – na otwartej przestrzeni,\nz dala od niebezpieczeństw jakie niosą za sobą połamane drzewa,\nzerwane trakcje itp…\nOd polityki nie da się odciąć. Nigdzie. Chyba, że człowiek nie jest\nzainteresowany co się wokół niego dzieje i w jakich okolicznościach\nprzyszło mu żyć, oraz jaki z tego skutek może wyniknąć na później…\nSą tacy – i chyba mają po części rację, bo nic nie zmienią,\na przynajmniej śpią spokojnie…\nUwielbiam dyskusje polityczne. Serio.\nZwłaszcza takie, gdzie ścinają się ze sobą przedstawiciele przeciwnych\nobozów i nikt nawet nie zahaczy o sedno…\nZaś sednem jest to, że w kraju, gdzie dzieciom odmawia się refundowania\nkuracji będącej szansą na życie – opłaca się z pieniędzy podatników\nochronę „rozmodlonych” na Krakowskim Przedmieściu.\nI to przed kim się ochrania! Przed „garstką totalnej opozycji i garstką\nspacerowiczów”, którzy z ciekawości przyszli popatrzeć na ten cyrk…\nZdecydowanie przerost formy nad treścią, oprawa przekracza wartość widowiska.\nW najmniejszej nawet grupce może znaleźć się jeden wariat – powiecie.\nZgadza się, choć w tym przypadku jakoś tego nie widzę…\nWidzę jedną grupę wariatów po jednej stronie i grupę drugich po drugiej\nstronie barierek… Bo należało by odpuścić, dać spokój.\nW końcu wyszło by taniej, a cyrk bez widza – przestaje mieć znaczenie.\nŻe każdy ma prawo do swojej demonstracji i nie wolno przeszkadzać…\nJakoś nikomu nie przeszkadza „przeszkadzanie” demonstrującym legalnie\nŻe można przecież kontrdemonstrację zorganizować w innym miejscu, lub\ninnego dnia… Tyle, że to nie byłaby kontrdemonstracja.\nŻe ochrona – łącznie ze snajperami na dachach jest konieczna,\nbo niektórzy gotowi są bić się w dosłownym znaczeniu…\nTyle że – jak na razie – bici są ci, przeciw którym ta ochrona.\nŻe nie wolno przeszkadzać w modlitwie – też się zgadzam, bo nic mi\ndo tego, kto w jaki sposób pojmuje modlitwę.\nTyle że – gdyby czyjaś modlitwa odbywała się pod moim domem\ni powodowała utrudnianie mi swobodnego dostępu do niego już w dniu\npoprzedzającym – to już nie było by mi wszystko jedno.\nMódlcie się gdzie chcecie, jak chcecie i chrońcie się jak chcecie\n- im podlejszy charakter tym liczniejsza ochrona – byle ZA SWOJE!\nWtedy pies z kulawą nogą się nie przyczepi.\nTamto mnie wkurzyło – to mnie cieszy szczególnie.\nJak to z Romkiem było…\nKlęski są po to, aby było na czym oprzeć zwycięstwo.\nSeeker · 13 sierpnia 2017 Odpowiedz\nNo to pięknie się tam dzieje… Ciekawe, czy uda mi się coś zaobserwować na urlopie- odwiedzam przyjaciółkę w Polsce, już dzisiaj, po 7-u latach nieobecności w kraju!\nMódl się za mnie haha\n~kobieta-nie-typowa · 14 sierpnia 2017 Odpowiedz\nModlę się za Ciebie i to bez pośredników a tak poważnie, to ciesz się spotkaniem, korzystaj z pogody – jeśli dopisze, staraj się jak najmilej spędzić czas i nie stresuj się polityką. Po siedmiu latach należy ci się maksimum radości, bez jednej chmurki – no nie?\n~Phoenix(L)k · 14 sierpnia 2017 Odpowiedz\nmówisz o natychmiastowej ewakuacji… kogo?\nJedna z osób zginęła w domu – czy mieszkańców domów też trzeba ewakuować, gdyż w pobliżu jest większe drzewo?\nTamto miejsce ponoć było miejscem kolejnego obozu… Sam – mając na koncie 13 obozów – przeżyłem wiele burz… nie byłem obecny tylko w czasie jednej burzy na jednym obozie – akurat wtedy liznęła nas trąba powietrzna, która wycięła 12 tys. ha (11%) Puszczy Piskiej… Sam jechałem wtedy pomóc – moja siostra miała kolonię zuchową w oddalonym o 3 km Orzyszu… Na szczęście od razu było info, że było bez poważniejszych obrażeń… mimo wszystko – jakby jedno z powalonych drzew trafiło szkołę… miały z pół metra średnicy… i były wyrwane z korzeniami…\nMieliśmy szczęście – burza w obóz uderzyła ok. południa…\nMiała miejsce tragedia – to prawda… Ale ludzie – nie dajmy się zwariować… Tak – trzeba wyciągnąć wnioski na przyszłość – trzeba przeprowadzić szkolenia dla nadleśnictw (to one wydają zgodę na obozowisko w danym terenie), przeprowadzić szkolenie oraz dofinansowanie również dla służb meteo (http://tvnmeteo.tvn24.pl/informacje-pogoda/nauka,2191/czy-mozna-bylo-przewidziec-nieszczescie-w-suszku-klimatolog-odpowiada-na-pytanie,238211,1,0.html „- Ja powiem szczerze, nie jestem w stanie odpowiedzieć na pytanie, jak służby potrafią działać. Natomiast jeśli chodzi o to, żebyśmy w każdym miejscu w Polsce moglibyśmy na półtorej godziny do przodu powiedzieć, że zdarzy się tam nieszczęście, to mam wrażenie, że na pewno w tej dekadzie nie jesteśmy w stanie tego zrobić – powiedział klimatolog.”), oraz samych harcerzy – zarówno na poziomie drużynowych, jak i szczebel niżej…\nPowiem szczerze – sam miałem nieprzyjemność mieć obóz na skraju lasu – kilometr od miejscowości, której nazwy nie mam chęci wymieniać…\nPo drugiej nocy rozpoczęły się conocne patrole z telefonami gotowymi do dzwonienia na 997, bo turyści wypoczywający w tej miejscowości dowiedzieli się, że całkiem niedaleko jest ok. 50 dziewczyn w wieku 11-18 lat. Spokój był dopiero po 2 tygodniach – okazało się, że jeden z rodziców harcerzy jest policjantem w okolicy, z której pochodzili ci turyści…\nInna miejscowość – 3 lata później… miejscowi wynosili wynosili wszystko, co nie było kontrolowane 24 h/dobę… co z tego, że potem komenda wskazała policji nasze gary, lub nasze boje z kąpieliska, jak tamci wytłumaczyli, że dawno temu to kupili… a kto by tyle czasu trzymał paragony…\nCzemu w środku lasu, a nie na jakiejś polanie? 170 osób to ok. 4 do 5 drużyn plus komenda całego zgrupowania (podobno idealna ilość osób w jednej drużynie to 3 lub 4 zastępy po 4-6 osób plus zastępowy… dodajmy do tego 2-3 osoby z komendy… i mamy 31 osób… )… takie zgrupowanie na jednej polanie? Albo musiałaby to być bardzo duża polana… albo obozy jeden obok drugiego… naprawdę obok… Las – choćby nawet niezbyt gęsty – daje jednak pewną autonomię działania…\nkobieta-nie-typowa · 14 sierpnia 2017 Odpowiedz\nMówię o biwakach i obozach. Nie sposób przewidzieć wszystkiego, ale trzeba pomyśleć, jak zapewnić maksymalne bezpieczeństwo, bo wobec walących się drzew, wszelkie szkolenia i strategie można o doope rozbić. Autonomia mówisz? No coś kosztem czegoś… Zmian klimatycznych nie cofniemy. To co się stało ostatnio w Suszku,to wielka tragedia. Zwłaszcza dla rodziców. Nie większa jednak od tragedii rodziców, którym dziecko umiera, bo NFZ odmawia refundacji leku, czy w wyniku powikłań poszczepiennych. O jednych się nie mówi wcale, drugim się zaprzecza, o innych się napierdziela przez kilka dni…\nszósta ofiara – schroniła się w stodole, która po chwili się zawaliła… jak wyeliminować takie zagrożenie?\nJak w trybie natychmiastowym ewakuować – liczący ponad setkę osób – obóz, jeśli klimatolog oficjalnie mówi, że nie ma szans, by przewidywać tego typu zjawisko z półtoragodzinnym wyprzedzeniem? Postawić przy każdym obozie odpowiednią ilość autokarów?\nagresywnie? Może trochę… ale czuję się bezsilny… a znam osoby mające bezpośredni kontakt z obecnym naczelnikiem ZHR…\nJakikolwiek pomysł byłby na wagę złota – pod warunkiem, że dawałby nadzieję na – choćby minimalne – zmniejszenie ryzyka…\nPrzy okazji… mogłem mieć inny obóz rozbity na polanie – przy jeziorze…\nWiesz, jakie to dziwne uczucie, gdy wiatr podnosi namiot wraz z omasztowaniem? Zwłaszcza, że mówimy o takim namiocie (http://www.profinamiot.pl/Hale-Lukowe/379010.html?gclid=EAIaIQobChMIx9H9sMvW1QIVVl8ZCh2LEgyqEAQYASABEgIFVfD_BwE… może niekoniecznie ten model – nasze są o wiele starsze… ale jednak)\nTak – po tej sytuacji zażądaliśmy zmiany miejscówki…\nstarczyło chwilę pogrzebać;)\nTak – taki właśnie namiot zaczął się unosić …\n„Człowiek jest bezradny wobec potęgi i sił natury. Z pokorą stajemy wobec tego faktu w momentach dla nas najboleśniejszych. Stawiamy sobie pytanie – czy mogliśmy uczynić coś jeszcze, aby tego uniknąć, aby temu zapobiec? Nie potrafimy też zrozumieć jaki Boży Plan przewidział takie wydarzenie, ale pokładamy w Bogu nadzieję i ufamy, że mamy w Nim oparcie i znajdziemy u Niego tak potrzebne dziś pocieszenie. Wierzymy, że wezwanych do siebie otoczył blaskiem i ciepłem Najwyższego. Wobec tragicznych wydarzeń na obozie drużyn z Okręgu Łódzkiego w Suszku składam rodzinom i najbliższym zmarłych Druhen najszczersze kondolencje. Składam także, w imieniu Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej, kondolencje rodzinom wszystkich ofiar tragicznych nawałnic z ostatnich godzin. Zarządzam miesięczną żałobę we wszystkich jednostkach Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej. Dziękuję harcerkom i harcerzom oraz instruktorkom i instruktorom, którzy na wezwanie pomocy stawili się na służbę. Dziękuję służbom państwowym za ofiarną pomoc. Dziękuję wszystkim naszym przyjaciołom za słowa wsparcia i gotowości do pomocy płynące do nas z wielu stron. Czuwaj! Przewodniczący Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej hm. Grzegorz Nowik HR”\nTO CO NAPISAŁ HARCMISTRZ ZHR, TO BZDURY!\n77-88 km/h – wichura, która zrywa dachówki, łamie całe drzewa.\n89-102 km/h – silna wichura, która wyrywa drzewa z korzeniami, powoduje duże uszkodzenia budynków czy łamie słupy energetyczne\n103-117 km/h – gwałtowna wichura\n118-126 km/h – huragan lub trąba powietrzna\n127-180 km/h – huragan niszczycielski\n>180 km/h – huragan dewastujący\n„Czy tragedii można było uniknąć?\nOczywiście, ponieważ były komunikaty Instytutu Meteorologii i naszego stowarzyszenia. Mówiliśmy o tym od kilku dni, ostrzegając, że nadciągające burze mogą być ekstremalne. Kolejne komunikaty aktualizowaliśmy na bieżąco. Tylko, że ludzie nie traktują na poważnie ostrzeżeń, a można było zminimalizować straty, chociaż w ofiarach w ludziach. W dzisiejszej sytuacji, kiedy zachodzą gwałtowne zjawiska pogodowe psim obowiązkiem opiekuna jest sprawdzanie pogody i zapewnić bezpieczeństwo”.\n~Phoenix(L)k · 16 sierpnia 2017 Odpowiedz\nCo z tego, że sprawdzali, jak IMiGW dało du*y?\nŻe namiot się unosi, to mnie nie dziwi – w końcu to tylko namiot i skoro unoszą się dachy domostw to tym bardziej namiot. Alerty burzowe są podawane z kilkugodzinnym wyprzedzeniem i choć nie zawsze oznaczają nawałnicę taka jak ta – nauczmy się reagować właściwie. Ja z harcerskich i sportowych obozów (bardziej sportowych, bo harcerstwo nie skradło mi serca, nie ukrywam) pamiętam wachty rozstawione w dzień i w nocy, dla bezpieczeństwa obozowiczów i ochrony obozowego mienia przed szkodnikami (to odnośnie Twojego komentarza o kradzieżach). Nie wiem jak to się teraz odbywa, ale wiem jak niebezpieczne bywają gwałtowne zmiany temperatur i wiem że jedno co na pewno trzeba zmienić, to przyzwyczajenia…\nChyba, że ma to być obóz przetrwania za wszelką cenę.\nreportaż z Polsatu – piątek, 21:41 (godzinę przed koszmarem w Suszku)… ostrzeżenie o burzy… 2 poziom (http://lowcyburz.pl/objasnienie-skali-ostrzezen/)\ninformacja o 3 poziomie pojawiła się za późno…\nJak widać – alert był… ale nie do końca prawdziwy…\na co do latającego namiotu… to były trochę mocniejsze podmuchy od strony jeziora… żadnej burzy – średniej mocy ulewa…\nNamiot to jednak namiot -nie bunkier – czyli słabo chroni przed czymkolwiek. Ten wpis, który mi poleciłeś… Przyznam się, że nie bardzo rozumiem intencje tej Pani. Zamilczcie bo nie wiecie co czułam, zamilczcie bo ja wiem lepiej, czy co? Podejrzewam co czuła, każda matka łatwo potrafi sobie wyobrazić. Dlatego ja – jako matka – nigdy się nie zgodzę na narażanie życia dzieci w imię… no właśnie, w imię czego? Nikt nie czyni wyrzutów o to, co się już stało. Ale się stało i należy wyciągnąć bolesną naukę. I każdy ma prawo mieć swoje zdanie, nie tylko ci co zechcą dalej rozbijać obozy w lasach, nie zważając na to czym to się może skończyć. Zaznaczam – obozy były kontrolowane pod względem bezpieczeństwa, spełniały wymogi, a jednak się okazało, że nie wszystkie… I powiem szczerze, że początkowy szok i współczucie – z czasem się zmienia w rozdrażnienie, bo jak już napisałam tragedia rodziców tracących dziecko nie jest mniejsza, lub większa ze względu na okoliczności.\n~Matylda · 15 sierpnia 2017 Odpowiedz\nChłodek był dla mnie zjawiskiem osiągalnym jedynie w miejscach klimatyzowanych, ale nie narzekam, bo uwielbiam ciepełko w każdej postaci.\nCo do tragedii na obozie harcerskim, mam nadzieję, że wszyscy miłośnicy natury zapamiętają, że klimat w Polsce zmienił się na naszą niekorzyść.\nPodpisuje się oburącz pod zdaniem: „Od polityki nie da się odciąć”\nNaród jak nigdy rozpolitykowany, i podzielony na wiele frakcji, a nie na dwie, jak próbują nam wmówić media i politycy.\nkobieta-nie-typowa · 15 sierpnia 2017 Odpowiedz\nJa – nastawiona na wielkie upały – mile się rozczarowałam, bo ich po prostu nie było! Dlaczego mile? Bo niestety takie ciepełko całkowicie mnie wyłącza z życia poza klimatyzowanymi pomieszczeniami.\nAby zminimalizować skutki nawałnic – bo nie da się niestety wyeliminować wszystkich – musimy się niestety przyzwyczaić do pewnych ograniczeń. Zlustrowano obozy pod kątem bezpieczeństwa na początku i po tragedii i co to dało? Przecież ten obóz był zdaniem kontrolujących bezpieczny.\nOj naród podzielony na wiele frakcji, bo i w jednej jest tak wiele poglądów na różne sprawy. Najgorsze, że nie potrafimy się różnić kulturalnie i zamiast argumentów słyszymy/czytamy często „Wypierdalaj debilko”, jak ja wczoraj na ten przykład…


Ikea w Lublinie. Ikea chce zacząć budowę w wakacje - Dziennik Wschodni\nLublin: Ikea chce zacząć budowę w wakacje\nIKEA zobowiązana jest przebudować drogi w rejonie swojej inwestycji\nNiebawem może się rozpocząć budowa centrum handlowego IKEA przy al. Spółdzielczości Pracy w Lublinie. Na miejscu trwają ostatnie prace przygotowawcze. Z deklaracji inwestora wynika, że kompleks będzie powstawał etapami\n– Obecnie trwają prace związane z rozbiórką budynków na działkach objętych pozwoleniem na budowę dróg – mówi Agata Czachórska, specjalista ds. komunikacji w firmie IKEA Retail. – Drogi te mają poprawić warunki komunikacji dla mieszkańców wschodniej strony al. Spółdzielczości Pracy.\nIKEA Ikea w Lublinie IKEA Lublin\nGość / 28 czerwca 2016 o 07:17\nCo jest w tej megawieści tak cennego, że aby przeczytać to trzeba zapłacić? Niedługo co drugi będzie płatny. Tylko ciekawe kto tu zaglądnie.... zastanówcie się nad tym łapciuchy.\nnonsense / 27 czerwca 2016 o 19:11\nRozpoczną w wakacje a kiedy ukończą? Na święta :) 2025 :)\nez / 27 czerwca 2016 o 17:54\nZebyś miał zagadkę skąd lublinianin ma kasę ,będzie tyle samo albo wiecej ludzi jak w Jankach wspomnisz moje słowo,a w BRW wcale nie ma tańszych i są ciulowo wykonane\nGość / 27 czerwca 2016 o 17:03\npo co ikea w lbnie, to sklep z dość drogimi meblami jak na kieszen lublinian\nGość / 27 czerwca 2016 o 16:51\nJeszcze kolejne 100 artykułów i zacznie budować...\nGość / 27 czerwca 2016 o 16:50\nJeszcze kolejne 100 artykółow i zacznie budować...\nGość / 27 czerwca 2016 o 16:00\nktóre wakacje ? buahahahhaha\nGość / 27 czerwca 2016 o 14:41\nTa ikea to chyba z 6 at temu miała powstać