Witaj, szkoło! | Fanowska Fineasz i Ferb Wiki | Fandom\nWersja Sebolaaa (tablica • edycje) z dnia 23:20, gru 30, 2017\n2/52 (w serialu)\n102 (w historii)\nAngielski tytuł: Hello, school, my old friend...\nOpublikowano: 12 września 2017r.\nPoprzedni: Poznajcie nasze dzieci\nNastępny: Seks w Kalifornii\nDrugi odcinek serii Szkoła z internatem: Drugie pokolenie.\nRozpoczyna się szkoła. Tiffany i Khadidża, a raczej Ivy, poznają dziewczynę, z którą będą mieszkać w pokoju. Zoltan wynajmuje ludzi, którzy na czas kampanii mają porwać Moranicę. Claire przeżywa pierwszy dzień Amy w nowym przedszkolu. Do domu Van Stommów puka nietypowy gość. Heinz Junior buduje Stań-Się-Niewidzialnym-Enator. Xavier, Fred i Amanda wypoczywają na Korfu.\nPepe Pan Dziobak Junior;\nBrigitte Van Stomm;\nOstatnie dni wakacji minęły dosyć szybko. Brandon i Tyler przygotowywali się do nowej szkoły. Tiffany powiedziała rodzicom, że przeprowadza się do G-Tech'u. Choć się nie zgodzili, to Fletcher i tak zrobiła swoje. Za to Ferb i Claire wynajęli specjalną ekipę, która usunęła pająka z ich domu. Okazało się, iż był to ptasznik goliat, pochodzący z Ameryki Południowej okaz, który uciekł z zoo w Danville. Ponadto, kiedy dowiedzieli się o zamknięciu przedszkola Amy, zapisali ją do innej placówki. Dyrektor telewizji ABC wygłosił specjalne przemówienie, w którym przeprosił Demokratów za wyemitowany odcinek programu "Kulinarnych Rewolucji" oraz przyznał się do tego, że ten epizod miał być wyemitowany w celu szerzenia propagandy antydavenportowej. Xavier, Fred i Amanda szczęśliwie dotarli na Korfu, zakwaterowali się w hotelu i zaczęli wypoczywać.\nW dniu rozpoczęcia roku szkolnego Tiffany i Ivy przybyły o godzinie 8. Musiały wcześniej mieć przydzielone pokoje w internacie. Cała ta akcja polegała na tym, że na parterze czekali wszyscy uczniowie z bagażami, a kiedy usłyszeli swoje imię i nazwisko przez wiszący na ścianie głośnik, wsiadali ze swoimi rzeczami do windy. Następnie, kiedy dotarli na odpowiednie piętro, Zoltan wskazywał im odpowiedni pokój, gdzie uczniowie zostawiali swoje bagaże i ruszali do sali, gdzie miała odbyć się uroczystość.\nTiffany i Ivy były jednymi z ostatnich osób. Bardzo to podziałało na ich nerwy, zwłaszcza Tjinder. Nie było tego widać po jej twarzy - w końcu nosiła swój nikab. Nastolatka szeptała pod nosem brzydkie słowa. Pozostali bali się jej, gdyż myśleli, że modli się do Allaha, a cały G-Tech zaraz wybuchnie.\n- Tiffany Fletcher - wywołał Zoltan. Dziewczyna ruszyła w kierunku windy, a jej kilkanaście walizek podążało za nią - Khadidża Hariri - Ivy poszła za przyjaciółką - Park Hyo-Sang.\nTjinder zatrzymała się przed windą, gdzie bagaże Fletcherowej zapełniły prawie całą dostępną przestrzeń.\n- Moje się zmieszczą? - odezwał się miły głos. Przyjaciółki spojrzały w stronę źródła dźwięku. Obok nich stała uśmiechnięta Koreanka, którą Zoltan wymienił w głośniku. Za nią ustawione były cztery bagaże.\n- Może tak - odpowiedziała Tiffany, na co walizki Park "wskoczyły" do windy.\n- Nazywam się Tiffany Fletcher - przedstawiła się.\n- Jestem Park Hyo-Sang.\n- A ja Iv... - przyjaciółka szturchnęła ją w ramię - Khadidża Hariri.\n- Będziemy razem mieszkać - powiedziała Koreanka.\n- Tylko ja ustalam zasady w pokoju - orzekła kulturystka, na co uśmiech z twarzy nowej znajomej znikł.\n- Nie martw się. Iv... - przyjaciółka oddała jej szturchnięcie - Khadidża taka jest. Znam ją bardzo dobrze.\nWinda otworzyła się. Dziewczyny weszły do środka.\n- Źle w tym wyglądasz - stwierdziła Izabela, której młodszy syn właśnie przymierzał czarną koszulę i szare spodnie - W sumie to we wszystkim źle wyglądasz.\nDo pokoju wkroczył Brandon w olśniewającym niebieskim garniturze. Idealnie pasował on do umięśnionej sylwetki brązowowłosego.\n- Nooo... wyglądasz świetnie! - pochwaliła syna, na co twarz Tyler'a przybrała kolor buraka.\nTiffany, Ivy i Hyo-Sang znalazły się w holu. Zoltan był zdziwiony ilością walizek, jaka właśnie wjechała do pokoju nastolatek.\n- Te wszystkie walizki należą do waszej trójki?\n- Dwójki - powiedziała Ivy, wyjmując zza siebie przezroczystą foliową siatkę - Ja się spakowałam w to. Mam tu trzy pary majtek.\n- Starczą ci trzy pary majtek na dziesięć miesięcy?\n- Dziesięć miesięcy? Kurwa, to ja za dużo wzięłam.\n- No i te czerwone walizki są moje - rzekła Ivy - A to jeszcze nie wszystkie. Dojadą dzisiaj wieczorem. W tych, co wjechały, mam tylko buty.\n- Emm... Tiffany, możemy chwilę porozmawiać? - grzecznie zapytał Zoltan.\n- Jasne. A o czym?\n- No... na osobności.\nFletcher wymieniła ze swoimi współlokatorkami porozumiewawcze spojrzenia. Park weszła do pokoju, a za nią niechętnie wkroczyła Ivy, za którą drzwi wysunęły się z ściany.\n- Jesteś pewna, że chcesz z nimi mieszkać? - zapytał, siadając na kanapie. Tiffany popatrzyła na niego groźnie - Tylko pytam.\n- Jestem pewna w 100 procentach.\n- Okej, ale jeśli chcesz, w każdej chwili mogę cię przenieść do jakichś... Amerykanek.\nTymczasem Ivy rzuciła się na łóżko przy ścianie, oznajmiając przy tym, że to miejsce jest jej. Pokój był takiej wielkości, że każda z nastolatek miała odpowiednią ilość przestrzeni dla siebie. Jego ściany były wymalowane na jasnoniebieski. Miał on duże czyste okno, obok którego przymocowany był niewielki panel - pozwalał on na wyświetlenie na szybie obrazu dowolnego miejsca na Ziemi (i nie tylko), ale regulował także temperaturę i wilgotność w pokoju. Umożliwiał też w nagłej sytuacji kontakt z administracją budynku.\nPark zajęła łóżko po drugiej stronie pomieszczenia. Usiadła na nim, a następnie wyjęła telefon.\n- Chyba nie będzie ci przeszkadzało, jak zadzwonię do chłopaka? - spytała nieśmiało. Dziewczyna bardzo polubiła Tiffany, głównie za jej styl. Natomiast Khadidża budziła w niej strach.\n- A dzwoń se, byleby krótko.\nHyo-Sang wybrała numer i przyłożyła telefon do ucha.\n- Halo? O, hej, Brad!\nIvy wytrzeszczyła szeroko oczy. Znała to imię! Przysłuchała się rozmowie, dzięki czemu wywnioskowała, że rozmówca współlokatorki i chłopak Tiffany to ta sama osoba.\n- Musiałabym zapytać - powiedziała, odsuwając słuchawkę od ucha i zakrywając palcem głośnik - Khadidża, nie miałabyś nic przeciwko, gdyby mój chłopak wpadł dzisiaj popołudniu na jakąś godzinę?\n- Nie - odparła stanowczo, myśląc, że pytanie brzmiało bardziej jak "czy mój chłopak mógłby wpaść dzisiaj".\n- Wpadaj śmiało! Papa.\nDziewczyna rozłączyła się, na co Ivy zdenerwowana wstała.\n- Powiedziałam, że...\nWypowiedź przerwała jej Tiffany, która właśnie weszła do pokoju. Ivy zamilkła, zastanawiając się, co zrobić. Gdyby powiedziała Tiffany, że dzieli chłopaka z Park, wściekłaby się. Postanowiła więc nic nie mówić.\n- Tiffany, chyba nie masz nic przeciwko, żeby...\n- Nie ma - odpowiedziała za przyjaciółkę Ivy.\n- Ale o co cho... - chciała zapytać Tiffany, jednak kulturystka przerwała:\nChodnikiem biegł pewien dziewięciolatek. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby chłopak właśnie nie uciekał z domu dziecka. Był niski i rudowłosy, miał lekko piegowatą twarz.\nDziewięciolatek podbiegł pod drzwi jednego z domów, po czym wcisnął dzwonek do drzwi. Rozglądał się dookoła, mając nadzieję, że nikt go nie ściga. Drzwi otworzył Buford.\n- Dzień dobry, dziadku! - zawołał z udawanym uśmiechem. Na słowo "dziadku" Van Stomm rozdziawił usta - Jestem z przyszłości, nie z teraźniejszości. Mogę wejść? - zapytał, po czym szybko wkroczył do środka, nawet nie czekając na pozwolenie.\n- Jak to z przyszłości?\n- No jestem synem twojego... syna - odpowiedział. Równie dobrze mógłby powiedzieć "córki", co prawdopodobnie skończyłoby się wyrzuceniem za drzwi. Jednak instynkt podpowiadał mu, że "syn" to trafniejsza odpowiedź.\nKeyl poczuł, jak zimny pot spływa po jego plecach. Zgadnięcie imienia to już nie lada wyzwanie.\n- Halo? - powiedział Buford, którego rozmówca nie odpowiadał - Jayden'a czy Andrew? - Keyl odetchnął z ulgą.\n- Poważnie? On znajdzie jakąś dziewczynę?\n- Tak... - odparł z uśmiechem na twarzy. Teraz wiedział, że może jakkolwiek wykreować postać dziewczyny swojego "ojca" - Ma na imię Emma.\n- Oooo... to fajnie. Emma Van Stomm. Ładnie brzmi. A jak się nazywasz?\n- Keyl Van Stomm - skłamał. W rzeczywistości nosił nazwisko Jones.\n- To rozgość się. Twoja babcia, Brigitte, niedługo wróci. Zawiozła Jayden'a i Andrew na rozpoczęcie roku. W tych czasach twój tata ma 17 lat, a twój wujek pięć.\nKeyl uśmiechnął się szeroko. Widział, że jego rozmówca nie należał do najinteligentniejszych ludzi, toteż wyciągnięcie od niego informacji o rodzinie Van Stommów będzie prościzną.\nPrzedszkolanka pogłaskała po głowie Amy, która właśnie jadła lizaka.\n- Niech pani się nie martwi, pani dziecko będzie w bardzo dobrych rękach - uspokajała Claire, która była bardziej przerażona niż jej córka. A to właśnie Amy musiała zapoznać się z nowymi kolegami i koleżankami. Jednak pięciolatka była bardzo spokojna.\nKobieta, z którą Claire i jej córka rozmawiały, nazywała się Jolie Martin. Pracowała jako przedszkolanka. Uwielbiała swoją pracę. Była to niska osoba z szatynowymi włosami. Na jej twarzy widać było zmarszczki, a na jej głowie - siwe odrosty. Ubrana była w zwyczajną szarą sukienkę oraz płaskie pantofelki w tym samym kolorze. Nosiła srebrny naszyjnik oraz kilka bransoletek.\n- Ale na pewno? - spytała Claire, podgryzając paznokcie.\n- Dzieci są tutaj przyjazne?\n- Budynek nie stwarza zagrożenia?\n- Wilgotność w tym przedszkolu utrzymuje się w granicach 40-60%?\n- Proszę już wyjść.\nJolie wskazała palcem na drzwi. Choć uwielbiała rozmawiać z ludźmi, to Fletcher ją zirytowała. Blondynka przykucnęła i spojrzała na twarz córki, podczas gdy przedszkolanka przewróciła oczami i usiadła na swoim fotelu.\n- Kochanie, pamiętaj, jeśli ktoś będzie ci chciał zrobić krzywdę - mówiła z żalem i łzami w oczach - To powiedz nam to, a my temu komuś - tu już ze złością, przy okazji wstając - tak spierzemy dupę, że...\nJolie poderwała się ze swojego siedzenia i sprawnie wyprowadziła kobietę za drzwi.\nPodczas gdy w Danville zbliżała się godzina 10, na wyspie Korfu dochodziła 17. Xavier i Amanda leżeli na plaży. Rudowłosa pisała z koleżankami na telefonie, podczas gdy blondyn czytał książkę. Leżeli na niezbyt zatłoczonej kamiennej plaży. Otoczona była wysokimi palmami, a nieopodal stał niewielki bar, przy którym siedzieli opaleni mężczyźni i rozmawiali, delektując się smakiem krwistoczerwonego wina. Cieśnina Korfu, przy której mieściła się plaża, oddzielała od siebie turecką wyspę i Albanię. Dlatego góry, które było widać daleko za wodą, należały już do Imperium Polski Proczadzikowej. Temperatura powietrza przekraczała 40 stopni Celsjusza. Zaśnięcie na takim skwerze było niebezpieczne, zatem leżący na ręcznikach Xavier i Amanda uważali, by nie oddać się w objęcia Morfeusza.\nAle Fred już nie uważał. Smacznie spał na pompowanym czerwonym materacu, którym kołysała woda. Jego sen trwał kilka godzin. Kiedy wreszcie otworzył oczy dostrzegł, że jego łoże było oddalone o prawie 200 metrów od plaży.\nPepe Junior upewnił się, że nikt go nie obserwuje. Wrzucił do kominka trochę proszku Fiuu, a następnie wbiegł do środka. Zaterkotał, co wywołało zielony ogień i zniknięcie dziobaka. Po chwili zwierzak pojawił się w identycznym kominku, który znajdował się w jego podziemnej bazie. Wskoczył na swoje siedzenie. Na ekranie czekał Carl, gotów wydać agentowi polecenia.\nNa środku korytarza Dan School stał złoty piedestał, na który wskoczyła Moranica. Otoczona była uczniami. Wśród męskiej części dominowały czarne i granatowe garnitury, natomiast dziewczyny miały na sobie głównie schludne białe koszule i ciemne spódnice. Strój rudowłosej stanowił brązowy pień zasłaniający tułów i nogi, z którego wystawały dwie gałęzie (rękawy). Natomiast na głowie Moranica miała wiele zielonych liści.\n- Dzisiaj rozpoczynamy rok szkolny 2040/2041 - mówiła, żując gumę - Pierwsze liceum niech podniosą ręce. Okej. To ci, co są w A idą do sali numer 69. Klasa B idzie do sali 18.\nUczniowie rozeszli się. Większość uczniów IA chodziła do Dan School do podstawówki, toteż wiedzieli, w którą stronę iść. Natomiast nowi podążali za resztą. Dotarli w końcu do sali. Oprócz Jayden'a, który musiał zwolnić ze względu na schody. Po pokonaniu ich, oparł się o ścianę i z trudem łapał oddech. Starał się nie stracić przytomności. Po kilku minutach ruszył dalej. Chciał wejść do sali, ale... utknął w drzwiach. Cała klasa wybuchła śmiechem, po chwili Jayden również.\n- Może pomóc? - powiedział jeden z chłopaków. Był umięśniony i miał krótko przystrzyżone brązowe włosy.\n- Tak. Wolę siedzieć niż tu tkwić - odparł, na co kolega złapał go za nadgarstek i pociągnął w swoją stronę. Nie dało to jednak żadnego efektu.\n- Ej, co to za spaślak mi utknął w drzwiach?! - wszyscy usłyszeli głos dyrektorki. Nie widzieli jej jednak, gdyż Jayden wszystko zasłaniał. Po chwili Van Stomm poczuł silny ból i padł na podłogę.\nMoranica wkroczyła do środka i spojrzała na każdą przerażoną twarz. Jayden przekręcił się na plecy, a Davenport zaczęła skakać po brzuchu nastolatka.\n- Nazywam się Moranica Davenport i będę waszą wychowawczynią oraz waszym katem. Opowiem coś o sobie.\n- Witam was w roku szkolnym 2040/2041! - powiedział z szerokim uśmiechem Zoltan, rozkładając ręce. Wszyscy uczniowie siedzieli na wygodnych "siedzeniach". Te "siedzenia" stanowiły okrągłe płyty, które lewitowały tak, że każdy z uczniów idealnie widział mężczyznę stojącego przed mikrofonem - Przyjęcie was do tej szkoły możecie traktować jako jeden z waszych dotychczasowych największych życiowych sukcesów. Bo przekonanie Moranici to faktycznie życiowy sukces. Ta szkoła otwiera drogę do marzeń, wielkiej kariery i sławy. Ponad 40% absolwentów naszej szkoły to laureaci Nagrody Nobla, a jedna z absolwentek jest obecnie kandydatką na urząd prezydenta Stanów Zjednoczonych - po chwili Zoltan dodał szeptem - No ale jej rywal lepszy - i wrócił do normalnego głosu - Ja pominę resztę przemówienia, które wygłaszam co roku. Spieszę się na ważne spotkanie. Dlatego wszystkie ważne informacje dostaniecie na G-Mail, łącznie z planami lekcji. Do widzenia.\nUczniowie zaczęli opuszczać salę. Wszyscy przepuścili Brandona. Tymczasem Tyler, który chciał iść tuż za nim, został odsunięty przez tłum innych osób, którego nie zauważyły. Brązowowłosy znalazł się na korytarzu. Po kilkunastu sekundach pojawił się też Zoltan, który podszedł do Flynn'a.\n- Musimy porozmawiać - powiedział mu, po czym ruszył w stronę windy.\nBrandon, lekko zdziwiony, ale i zaciekawiony, poszedł za nim. Minutę później siedzieli w tym samym pokoju, gdzie Moranica prowadziła przesłuchania. Zoltan usiadł na fotelu za biurkiem, a Flynn zajął miejsce naprzeciwko niego.\n- O co chodzi? - spytał pewnie.\n- Brandon. Prosto z mostu. Wiem o twojej bionice.\nBrązowowłosy momentalnie pobladł. Ale skąd? Jak? Przecież to ściśle strzeżona tajemnica ich rodziny!\n- Izabela mi powiedziała.\n- Mama? Dlaczego?\n- Posłuchaj. Twój ojciec, Fineasz, również był bioniczny. Tak samo jak twój wujek, Ferb. Ich matka, Brenda, chciała przejąć rządy na całym świecie za pomocą tego wynalazku, jakim była bionika. Kiedyś znalazła pewną dziewczynę, w którą wszczepiła bioniczny chip. Jasmine MacMandy obecnie siedzi w więzieniu razem z Brendą. A raczej siedziała. Brenda kilka lat temu umarła. No a Jasmine... otrzymałem kilka dni temu informację, że tajne amerykańskie więzienie...\n- Chyba nie takie tajne, skoro mi pan o nim mówi - przerwał Brandon.\n- Wracając... to więzienie zostało w pewnym stopniu zniszczone. Uciekło z niego 17 przestępców, w tym Jasmine. Została uratowana przez niejakiego Marcusa. To były uczeń G-Tech'u. Też bioniczny. Kiedyś chciał nas zabić, ale słuch po nim zaginął. To, że Marcus powróci, było od samego początku wiadome. I dlatego Fineasz ci wszczepił bionikę. Chciał, żebyś uratował świat przed tym szaleńcem - Brandon lekko spuścił głowę - Musisz mi pomóc ich wytropić. Zwłaszcza, że teraz trwają te wybory. Bardzo prawdopodobne, że Marcus będzie chciał owinąć sobie mnie i Summer wokół swojego palca. A z Summer zapewne to już zrobił. To słaba psychicznie osoba. No i ma wyższe poparcie. Jeszcze... - powiedział, zaciskając zęby.\n- Jak mamy znaleźć Marcusa i Jasmine?\n- Tego nie wiem. Jeżeli kontroluje Summer, ona nie będzie chciała nam powiedzieć. Będzie się bała. Podejrzewam, że Marcus będzie teraz polował na mnie. To by było na tyle. Chciałem cię tylko o wszystkim uświadomić. Mama ci pewnie o tym nie powiedziała?\n- Nie - powiedział, razem z Zoltanem wstając.\n- Kiedyś do tego wrócimy. Gdy dostanę nowe informacje, natychmiast dam ci znać.\nTiffany, Ivy i Hyo-Sang wróciły do pokoju po uroczystości. Fletcher i Park usiadły na swoich łóżkach, a Tjinder zdjęła z siebie nikab i rzuciła go na poduszkę. Wywołało to zdziwienie w oczach Koreanki.\n- Nie powinnaś być ciągle w nikabie? - zapytała niepewnie Hyo-Sang.\n- Nie jestem żadną muzułmanką. To tylko przebranie.\n- Ale po co ci? Chyba niewygodnie i gorąco musi w tym...\n- Posłuchaj, Ogród...\n- Park - poprawiła.\n- Nieważne. Nazywam się Ivy Tjinder.\n- Rozumiem... - powiedziała, powoli potakując głową i przeciągając samogłoskę "u" - Ale naprawdę? Jesteś tą Ivy Tjinder?\n- Tak. - Wow... - zapanowała niedługa cisza, którą zakończyła Park - Ach, Tiffany, właśnie! Popołudniu przychodzi mój...\n- Tiff, może chcesz iść na zakupy? - przerwała Ivy, na co jej przyjaciółka wstała i wysokim głosem krzyknęła "Tak!" - To masz tutaj tysiąc dolców - kulturystka wyciągnęła z kieszeni kilka banknotów i podała Fletcherowej - Idź sobie coś kup.\nTjinder nie chciała, żeby Tiffany dowiedziała się o chłopaku Hyo-Sang. Głównie dlatego, że wtedy by z nim zerwała. A po tym popadłaby w "depresję" i zaciągnęłaby przyjaciółkę na całodzienne zakupy, czego ta nienawidzi. Potem obie przystąpiłyby do zemsty na byłym partnerze czarnowłosej - nawet jeżeli zerwanie nie byłoby z jego winy. A kiedy chłopak zostałby upokorzony, Tiffany poznałaby nowego przystojniaka, który po jakimś czasie w oczach Fletcher stałby się świnią i doszłoby do zerwania. I tak w kółko. To nieunikniony cykl, który Ivy zawsze starała się opóźniać - byleby rzadziej chodzić na zakupy.\nFred dopływał właśnie do brzegu, przy którym na kocach leżeli ludzie. Kiedy mężczyzna złapał dłońmi chłodnego piasku, odetchnął z ulgą. Lekko sapał - w końcu pokonanie 200 metrów przy ponad 40-stopniowym upale na materacu nie było takie proste. Rozejrzał się. Nigdzie nie widział swojego rodzeństwa. Może poszli już do hotelu? Może on sam dopłynął do pobliskiej plaży? Może to i to?\nPodszedł do jednego z mężczyzn, który wygodnie wypoczywał na zielonym ręczniku.\n- Przepraszam - zaczął Fred - Wie pan, jak trafię do hotelu "Hilton"?\nRozmówca podrapał się po głowie.\n- Ten hotel... eeee... on na Korfu być - powiedział, kalecząc język angielski.\n- A gdzie ja niby jestem?\nClaire wspięła się na wysoki dąb, by z niego obserwować, co jej córka robiła. Czy wszystko było u niej w porządku? Czy nikt jej nie dokuczał? Czy dobrze się bawiła? Na te pytanie Fletcher musiała znać odpowiedź. Usiadła na jednej z grubszych gałęzi tak, że miała stąd idealny widok na okno przedszkola. Przez lornetkę widziała, że jej córka rozmawiała z pewnym chłopcem.\n- Jak mas na imię? - zapytał Andrew.\n- Ja jeśtem Andlew!\nTiffany radośnie wyszła z G-Tech'u. Zaraz zakupy! Już nie mogła się doczekać przymierzania tych wszystkich ubrań.\nW drodze do galerii spotkała Brandona, który zmierzał w stronę parkingu.\n- Brandon? - spytała, na co brązowowłosy odwrócił się na pięcie.\n- Ooo, Tiffany! Cześć! - powiedział, uśmiechając się.\n- Hej. Też się dostałeś do tej szkoły? - podeszła do niego i przytuliła go.\n- Tak. Ja jestem w klasie sportowej, a Tyler jest w gamerskiej.\n- O, Tyler, cześć! Nawet cię nie zauważyłam! - powiedziała, spoglądając na czarnowłosego, który od początku rozmowy stał obok Brandona - Ale masz fajnie. Szkoda, że ja się tutaj nie dostałam, jak miałam dziewięć lat.\n- Ale ja mam szesnaście! - oburzył się.\n- Poważnie? Ach, przecież ty jesteś ode mnie o rok młodszy.\n- Jak ci się podoba szkoła, De LafFashion?\n- Skąd wiesz o moim vlogu?!\n- Oj no, proszę cię. Z czym innym byś się tu dostała? No i jak można nie zauważyć tego podobieństwa między tobą a De LafFashion?\n- Ale nie mów nikomu! - poprosiła.\n- Spoko, spoko. Ja nie powiem. Tyler nawet jak powie, to i tak mu nikt nie uwierzy.\nMłodszy Flynn przekręcił oczami. Tiffany pożegnała się z nimi. Wiedziała, że Brandonowi można ufać. Choć dalej nie była zadowolona z faktu, że wie. Natomiast o Tyler'ze, który również poznał jej sekret, zupełnie zapomniała.\nZoltan wrócił właśnie do Kansas City. Zmęczony padł na łóżko po to, by zaraz uruchomić telewizor i zobaczyć, co się dzieje na świecie. Trafił na pewien wywiad. Rozmowa przeprowadzana była z jednym z bardziej znanych politologów.\n- A co jest przyczyną tak niskiego poparcia Davenporta w ogólnokrajowych sondażach? - spytała dziennikarka, którą była Mikrofala Blender.\n- Hmmm... - zaczął mężczyzna - Odpowiedź na to pytanie jest trudna. Tjinder nie jest dobrą kandydatką. Jak na urząd prezydenta Stanów Zjednoczonych, ma zbyt pokojowe poglądy i zbyt miękki charakter. Davenport to ponadprzeciętny kandydat, a pomimo tego jego poparcie jest prawie 2 razy niższe niż Tjinder. Wszystko to za sprawą żony pana Zoltana, która to poparcie psuje. Pierwsza Dama, podobnie jak prezydent, jest twarzą całego kraju. Nie można doprowadzić do tego, by ową Damą została kobieta, która jeszcze wczoraj w samym staniku wdrapała się na dach Empire State Building i wypierdziała Hejnał Mariacki. Najlepszym rozwiązaniem w tej sytuacji byłby rozwód Zoltana i Moranici.\nDavenport chwilę pomyślał. Nareszcie znalazł przyczynę niskiego poparcia.\nKominek w Spółce Zło wypełnił się zielonym płomieniem. Po chwili wyskoczył stamtąd Pepe Junior. Rozejrzał się. Chciał już skoczyć w stronę stojącego na balkonie Dundersztyca, ale drogę zagrodziła mu klatka, która właśnie na niego spadła.\n- Ach, Pepe Pan Dziobak Junior... Wiedziałem, że przyjdziesz zniszczyć mój enator. Lub zobaczyć, gdzie jest twój ojciec. Siedzi w kącie i gra z moim ojcem w szachy.\nMłody dziobak skierował swój wzrok w stronę wspomnianego miejsca. Przy stoliku spali ojcowie jego i Dundersztyca. Rozłożona była tam plansza do gry w szachy. Pionki były tak rozstawione, że bardziej prawdopodobne było zwycięstwo dziobaka.\n- Chcesz zobaczyć mój enator? Oto on - mężczyzna zrzucił ze stojącej na balkonie maszyny białe prześcieradło - Oto Stań-Się-Niewidzialnym-Enator! Dzięki niemu stanę się niewidzialny, wkroczę do ratusza i przejmę władzę w Okręgu Trzech Stanów. Genialnie, co nie?\n- Nie! - krzyknął Zoltan, przed którymi stało dwóch mężczyzn ubranych w czarne stroje - Macie ją tylko porwać i do 6 listopada przetrzymać na tych Wyspach Dziewiczych.\n- Jasne. To będzie kosztować 20 milionów dolarów.\n- Okej. Kiedy ją uśpicie, dam wam tę kasę. A teraz ukryjcie się.\nMężczyźni wymienili porozumiewawcze spojrzenia i skryli się za kanapą. Zoltan wyciągnął telefon i zadzwonił do swojej żony.\n- Moranica, przylatuj tu natychmiast! - zażądał.\n- Właśnie prowadzę rozpoczęcie roku w mojej klasie.\n- W twojej klasie? Wzięłaś wychowawstwo, kiedy ja kandyduję na prezydenta?\n- Dlaczego miałabym przylecieć do Kansas? - zmieniła temat.\n- Bo... jestem napalony - wybąkał. Moranica rozłączyła się. Dwie sekundy później cała spocona wpadła przez drzwi do mieszkania.\n- Sory, że tak długo - dyszała - Ale pociąg się spóźnił.\nJeden z mężczyzn podniósł się i wycelował w stronę rudowłosej pistolet. W szyję kobiety trafiła niebieska strzałka. Po chwili Moranica z hukiem wylądowała na podłodze. Mężczyźni podeszli do kobiety.\n- To ja idę po wasze pieniądze - orzekł Zoltan.\nKiedy dobiegła równa godzina 14, Claire wbiegła do przedszkola. Złapała swoją córkę za nadgarstek.\n- Jak było w przedszkolu? - zapytała, niemalże krzycząc.\nClaire wybiegła, ciągnąc za sobą Amy. Jolie tylko przewróciła oczami i westchnęła:\n- Achh, te nadopiekuńcze matki.\nUroczystości z okazji rozpoczęcia roku szkolnego zakończyły się. Tyler grał na komputerze, Jayden wrócił do domu, gdzie czekał na niego Brandon chcący podzielić się wrażeniami.\nW rozmowie udzielał się głównie Flynn, który opowiadał o nowej szkole. Van Stomm mówił za to o nowych nauczycielach i nowej klasie. W pewnym momencie temat rozmowy zszedł na podręczniki.\n- Mnie rodzice dalej nie kupili książek - powiedział Jayden.\n- Może sam kup - zaproponował Brandon - Moja ciocia, Ocean, otworzyła niedawno księgarnię szkolną.\nAlbańskie słońce powoli ukrywało się za wysokimi korfiańskimi górami. Plaża, na której znalazł się Fred, należała do miasta Ksamil. Stamtąd ruszył autobusem bez biletu. Starał się ignorować zdziwione spojrzenia ludzi. Choć Albania była gorącym krajem związkowym Imperium, to jednak widok ludzi w samym stroju kąpielowym w komunikacji miejskiej był niepożądany. Po prawie półgodzinnej podróży wysiadł blisko portu w Sarandzie. Ruszył uliczką w dół, by po chwili znaleźć się przed niedużym budynkiem, gdzie zatrzymali go dwaj ochroniarze. Jeden z nich zapytał o coś po albańsku.\n- Angielski? - zmienił język Fred.\n- Dokumenty prosimy - zażądał ten sam ochroniarz.\n- Nie mam. Panowie, jest taka sytuacja: byłem na Korfu, ale zasnąłem na materacu wodnym i przywiało mnie do Ksamilu. Muszę dostać się na Korfu, gdzie czekają na mnie siostra i brat.\n- Było wielu takich - odezwał się drugi - z takimi historiami. Raz jakiś typ powiedział, że go na materacu przywiało aż z Sycylii.\n- Ale proszę. Nie kłamię.\n- Bez paszportu nie opuścisz terenów Imperium. Ba, celi więziennej też nie opuścisz.\n- Ale nie możecie mnie aresztować!\n- Możemy - powiedział pierwszy z nich, po czym wyciągnął kajdanki i zakuł w nie Freda.\n- Ale... ale zanim mnie aresztujecie, chcę wykonać jeden telefon!\nOchroniarze westchnęli, po czym drugi z nich rozkuł Freda, a pierwszy wyciągnął swoją komórkę i podał ją brązowowłosemu. Ten wpisał pewien numer i przyłożył urządzenie do ucha.\n- Halo? Zoltan?\nMężczyźni wymienili zdziwione spojrzenia. Czyżby chodziło o tego Zoltana? Fred wytłumaczył przybranemu ojcu żony brata ciotecznego jego matki całą sytuację, po czym podał z lekkim uśmiechem telefon jednemu z ochroniarzy.\n- Halo? - spytał nieśmiało.\n- Tu Zoltan George Davenport. Proszę o wpuszczenie Freda na pokład promu na Korfu, bo w przeciwnym razie, jeśli wygram wybory, obciążę Imperium wysokimi sankcjami.\nPepe przyjrzał się klatce. Zastanawiał się, jak z niej uciec, kiedy nagle... zwyczajnie ją podniósł. Odrzucił ją w kąt i pobiegł w stronę przeciwnika, który właśnie miał zostać trafiony przez promień enatora. W ostatniej chwili zepchnął go z linii lotu strumienia, który poleciał w stronę przedmieść.\n- Pepe Panie Dziobaku Juniorze, jak mogłeś?! - krzyknął rozwścieczony. Agent za to zdjął mu buta i rzucił nim w stronę przycisku autodestrukcji. Enator wybuchł, a zwierzak pobiegł w stronę kominka - A żeby cię, Pepe Panie... - dziobak za pomocą proszku Fiuu znikł, więc Heinz westchnął - a zresztą, co za różnica.\nTak oto niszczenie wynalazków Dundersztyca przez dziobakowego agenta stało się tradycją - podobnie jak u ich rodziców.\nKeyl siedział na krześle w kuchni, jedząc kanapkę. Usłyszał nagle, że ktoś wchodzi do domu.\n- Buford, wróciliśmy! - odezwał się damski głos należący do Brigitte.\nPo chwili ktoś zbiegł ze schodów.\n- Brigitte, muszę ci kogoś pokazać!\n- Naszego wnuka. Przybył z przyszłości!\n- Nie kupiła tej bajki. Pora się zmywać - pomyślał Keyl, rzucając kanapkę w kąt i rozglądając się za kryjówką.\n- Musisz mieć jakieś urojenia! Gdzie on jest?\n- W kuchni. Kanapkę je.\nKeyl usłyszał szybkie kroki, a dalej nie wiedział, gdzie się skryć. Oblał go zimny pot. Jego plan wyjdzie na marne. Brigitte zaraz go wyda i odstawi do domu dziecka, z którego w końcu uciekł.\nPrzez otwarte okno wpadł zielony promień, który trafił w Keyl'a. Oszołomiony chłopak nie wiedział, co się stało. Tymczasem do kuchni wpadła Brigitte, a za nią Buford.\n- Nikogo nie ma - stwierdziła spokojnie - Mówiłam, że masz jakieś urojenia.\nBuford i Brigitte ruszyli w stronę sypialni, podczas gdy Keyl wybiegł z domu, zupełnie zapominając o swojej niewidzialności.\nClaire oglądała pewien program kulinarny w telewizji. Obok niej siedziała jej mała córeczka, która bawiła się telefonem.\n- Najważniejszą zasadą gotowania jest to, żeby nie spalić kuchni ani nikogo w jej otoczeniu - odezwał się głos z telewizora.\n- O, to muszę zapamiętać. Miewam z tym problemy - stwierdziła Fletcher. Po chwili spojrzała na Amy - Co robisz, kochanie? - zapytała.\n- Pisę z chłopakiem - odparła.\n- Okej - odpowiedziała, ponownie odwracając wzrok w stronę ekranu.\nKucharz pokazywał właśnie, jak przyrządzić naleśnika. Najpierw należało na patelnię nalać wcześniej przyrządzonego ciasta, po czym...\nZaraz, zaraz! Amy pisała z chłopakiem?! Claire energicznie wstała i łapiąc się za głowę, spytała:\n- Piszesz z chłopakiem?!\n- Tak - odparła pięciolatka, nawet nie zwracając uwagi na stan jej mamy.\n- Ale Amy, ty... ty masz pięć lat! Przecież ty jeszcze nie umiesz pisać!\n- Wiem, dlatego wysyłamy sobie śmiesne buźki.\n- Aaaa, okej. Czekaj... Ty masz chłopaka?\nAmy chwilę podrapała się po głowie i powiedziała:\nNa imię miał Andrew.\nJayden wkroczył do księgarni. Ocean spojrzała z niedowierzaniem na otyłego klienta, który podszedł do lady i ułożył przed nią kartkę papieru.\n- Są te podręczniki? - spytał. Davenport przyjrzała się liście, na której zaznaczone było żółtym mazakiem kilka tytułów.\n- Powinny być na zapleczu. Zaraz sprawdzę.\nOcean zabrała kartkę ze sobą i zniknęła, przechodząc przez szare drzwi. Jayden rozejrzał się. Niemal od razu ujrzał stojącą przy kasie półkę z batonikami. Oblał go zimny pot. Zjeść czy nie?\nTymczasem Davenport przechadzała się po zapleczu, szukając podręczników. Dosyć szybko odnalazła dwa pierwsze. Z trzecim miała drobny kłopot, na szczęście odnalazła go skrytego między grubymi książkami do fizyki. Kiedy wróciła na sklep, upuściła podręczniki na podłogę.\n- Co... - wyjąkała - co... co tu się stało?!\nKsięgarnia była pusta, zupełnie tak jakby nikt jej tu nigdy nie umeblował. Nawet kasy nie było. Jedynie gołe ściany i drzwi prowadzące na zewnątrz i na zaplecze. Na środku pomieszczenia siedział Jayden pożerający kilka książek naraz. Spojrzał się z zażenowaniem na Ocean, której usta były szeroko otwarte.\n- Czy ty... czy ty mi właśnie zjadłeś całą księgarnię?\n- Przepraszam, ale nie mogłem się powstrzymać.\nIvy ubrana była w swój nikab. Obserwowała, jak Hyo-Sang pieści się z Bradem. Bała się, że zaraz rozbiorą się i na jej oczach...\nTjinder coś wyczuła. Szybko zorientowała się, co to takiego. Wraz z jej najlepszą przyjaciółką miały "zmysł", dzięki któremu wyczuwały, że druga z nich zbliża się. Ivy wyskoczyła z pokoju.\nTiffany radośnie wracała z zakupów. Jej ręce były tak obładowane torbami, że nawet nie dostrzegła, kiedy jedną z nich strąciła wazę ze stolika. Przedmiot potłukł się, na co Fletcher nie zwróciła większej uwagi.\n- Hej! Dzięki za tego tysiaka. Nigdy bym się po tobie nie spodziewała takiej dobroduszności.\n- Jasne... Poczekaj tu.\n- Po co? - spytała, jednak nie doczekała się odpowiedzi. Ivy wbiegła do pokoju, a Tiffany za nią.\n- Spierdzielaj! - wykrzyczała Khadidża.\n- Ale o co... - chciał już zapytać Brad, jednak gdy ujrzał swoją drugą dziewczynę, szeroko wytrzeszczył oczy i wyskoczył przez okno. Tuż przed opuszczeniem pokoju z jego kieszeni wypadł telefon, lądując na poduszce Fletcher. Tymczasem Ivy zaczerwieniła się. Nie tak miało to wszystko wyglądać.\n- O co chodzi? - wstała oszołomiona i zdezorientowana Hyo-Sang.\n- To mój chłopak! - wykrzyczała zezłoszczona Tiffany.\n- Zaraz, czyli on nas... oszukał. Musimy się zemścić.\nIvy uśmiechnęła się szeroko. Cykl Tiffany pominął depresyjne zakupy, co bardzo ucieszyło Tjinder.


Małgorzata Margolcia Dumin: 2010\nOffiicial Page - MargoDumin.com\nShop - DaWanda\nSuccesses & Art exhibitions\nOstatnio zaciekawiły mnie na nowo kredki. Coraz bardziej skłaniam się ku tradycyjnym metodom rysowania.\nPoniżej efekty pierwszych przymiarek do tematu.\nAutor: margolcia o 13:55 5 komentarzy:\nEtykiety: Kobiety, Odręcznie\nDawno nie wrzucałam nic nowego. Aktualnie skupiam się na rysowaniu ołówkiem, a przez brak dobrego skanera za wiele nowych prac nie będę mogła tu pokazać.\nDzisiaj rysunek z niedzieli. Podziękowania za dobry skan ważący jedynie 32 mega ;)\nAutor: margolcia o 12:49 1 komentarz:\nCzyli zło i dobro. Przyjrzyjcie się uważnie.\nAutor: margolcia o 15:04 1 komentarz:\nEtykiety: Ilustracja, Kobiety\nUniwersal vol. 1\nOstatnio zostałam poproszona przez studencką gazetę z Wrocławia, o zrobienie ilustracji do artykułu dotyczącego konfliktu z krzyżem w tle.\nJestem ciekawa jak będzie komponował się z tekstem.\nAutor: margolcia o 03:21 5 komentarzy:\nEtykiety: Ilustracja, Publikacje\nDrugie podejście. Pola kobieta wyzwolona.\nAutor: margolcia o 06:12 2 komentarze:\nEtykiety: Ilustracja, Kobiety, Moda\nDługo czekała, ale się doczekała. Moja rumuńska Gwiazda ;)\nAutor: margolcia o 14:03 1 komentarz:\nDzisiaj dla odmiany portret Bloo. Pozdrawiam ;)\nAutor: margolcia o 04:01 8 komentarzy:\nCharlize Mystery - Karo\nDla Karo z pozdrowieniami, czyli polskich szafiarek ciąg dalszy.\nMam blokadę na rysowanie, chyba jestem za bardzo przerażona przygotowaniem kompozycji 30 sześcianów, które zadali mi na kursie.\nAutor: margolcia o 00:09 4 komentarze:\nHiro o mnie\nHiro napisało i jest fajnie.\nPrzeczytać i zobaczyć możecie tu.\nAutor: margolcia o 04:02 Brak komentarzy:\nKonkurs STAMPS - wyniki\nZ wielką radością chciałabym oznajmić, że udało mi się wygrać konkurs na projekt znaczka dla firmy STAMPS, który odbył się na portalu stylio.pl. Stamps jak już wszyscy chyba wiedzą produkuje niebanalne zegarki, których cyferblat ma kształt znaczka pocztowego.\nBardzo dziękuję wszystkim za głosy i pomoc w ich zdobywaniu ;)\nAutor: margolcia o 00:22 5 komentarzy:\nA czy Ty też jesteś zepsuta?\nAutor: margolcia o 13:14 2 komentarze:\nJak to wyglądało 5 lat temu\nWróciłam z wakacji, ale krótką fotorelację zamieszczę dopiero później.\nDzisiaj natomiast przypadkowo znalazłam zdjęcie zrobione ponad 5 lat temu.\nTrochę mnie rozbawiło, bo podobne zdjęcie zrobiłam niedawno. Zwróćcie uwagę na ten ekstra nowoczesny telefon ;)\nTak to się kiedyś robiło, a nie jakieś tablety i PS'y:\nAutor: margolcia o 01:47 1 komentarz:\nPotrzebuje Waszej pomocy. Wszyscy, którzy są zarejestrowani na stylio.pl proszeni są o oddawanie głosu na moje prace, które zgłosiłam do konkursu:\nZnaczek 1 Znaczek 2 Znaczek 3\nAutor: margolcia o 02:03 3 komentarze:\nZ potrzeby serca, chociaż nie do końca jestem zadowolona.\nAutor: margolcia o 04:01 1 komentarz:\nTrochę inną techniką niż zwykle. Na podstawie zdjęcia znalezionego w sieci.\nAutor: margolcia o 09:55 5 komentarzy:\nKoszulki Pij to!\nUWAGA UWAGA! Kto byłby chętny na koszulkę z nadrukiem 'Pij to!'? Kolory będą wyraźniejsze. T-shirty białe.\nCena w granicach 40 zł (uzależniona od ilości osób, które się zgłoszą). Zgłoszenia przyjmuje na facebooku lub tu w komentarzach.\nAutor: margolcia o 07:10 5 komentarzy:\nPij to! czyli wspomnienie minionego weekendu.\nAutor: margolcia o 15:20 2 komentarze:\nDrugi (po Relacjach) pomysł, który narodził mi się ostatnio w głowie.\nPodobieństwo przypadkowe, ryli.\nAutor: margolcia o 12:49 2 komentarze:\nWalczę z tym pomysłem od tygodnia.\nAutor: margolcia o 13:39 2 komentarze:\nDzięki temu, że studium do którego chciałam iść nie przewidziało jednak dodatkowego naboru we wrześniu, udało mi się podjąć błyskawicznie decyzję dotyczącą studiów plastycznych.\nMiniony tydzień to był wariactwo - załatwianie papierów, wybieranie i drukowanie prac.\nI tym oto sposobem, od października zamiast iść na zajęcia z Historii mediów będę siedziała na Rysunku. Specjalizacja ilustracja książkowa i prasowa.\nEgzamin nie był taki straszny jak myślałam. Podziękowania dla tych, którzy trzymali kciuki ;)\nDodatkowo na poprawę nastroju wpłynęło zajęcie 3 miejsca na logo/avatar sklepu z biżuterią, który ogłosiła na swoim blogu Vintagefanka.\nAutor: margolcia o 07:52 6 komentarzy:\nRykoszetem udało mi się narysować drugi portret Gefanki.\nTempo jest zawrotne. Korzystam, bo niedługo będę musiała zająć się na poważnie kończeniem licencjatu.\nAutor: margolcia o 00:14 2 komentarze:\nDzisiaj musiałam odstresować się po egzaminie ustnym z historii mediów. Ilustrację obiecałam Gefance jakiś czas temu, ale dopiero wczoraj dostałam od niej zdjęcie, które wybrała do pracy.\nW rekordowo szybkim tempie udało mi się wymyślić koncept i narysować to.\nChyba dzień można uznać za kreatywny.\nAutor: margolcia o 14:04 3 komentarze:\nPraca stworzona dla Ann, szafiarki z bloga Pinacoolada.\nJak zwykle pojawił się motyw znaczka Chanel i tym razem krawiecki akcent.\nOstre cięcie - tak skojarzyła mi się Anita. Mam nadzieję, że praca się spodobała.\nAutor: margolcia o 00:36 2 komentarze:\nOstatnio przez przypadek znalazłam informację, o konkursie "Pokaż swój styl" organizowanym przez TVN Warszawa i iSpot. Pracę wysłałam dosłownie w ostatniej chwili. Wczoraj podczas programu Rytm Miasta okazało się, że udało mi się wygrać wspomniany konkurs i tym samym stałam się posiadaczką rzeczy, o której marzyłam od dawna, czyli iPoda.\nNajwiększą satysfakcję przyniosła mi jednak możliwość zobaczenia swojej pracy na ekranie mojego domowego telewizora. Dzisiaj śmigam odebrać nagrodę, czuje się jak małe dziecko.\nJeszcze raz dziękuje osobom, które pomogły mi wybrać pracę, a najbardziej to dziękuję Sibemu za wsparcie i wiarę w moje siły, których ciągle nie doceniam ;)\nLINK DO NEWSA NA STRONIE\nAutor: margolcia o 07:00 7 komentarzy:\nA może wstążeczki przyczepione do poroża?\nAutor: margolcia o 10:55 2 komentarze:\nCzyli robię pracę od niedzieli nie mogę jej skończyć.\nAutor: margolcia o 08:51 Brak komentarzy:\nMiałam się uczyć na egzamin z Historii mediów.\nZamiast tego, powstał flaming. (zamiast wstążki powinny być nogi flaminga)\nalbo nie dobranoc tylko nauka.\nAutor: margolcia o 13:48 3 komentarze:\nJaka pogoda, taki humor.\nCharlotte w mojej wersji. Niestety w trakcie rysowania wystąpił błąd i praca skasowała się.\nAutor: margolcia o 09:09 Brak komentarzy:\nAutor: margolcia o 06:14 3 komentarze:\nEtykiety: Ilustracja, Moda\nAutor: margolcia o 14:56 4 komentarze:\nCarry Bradshaw. Która kobieta, oglądająca Sex and the City jej nie kocha?\nOsobiście uwielbiam ją za to, że nie jest klasyczną pięknością, ani wystrzałową blond laską, a jednak robi tak niesamowite wrażenie. Nie mogę się napatrzeć.\nPoza tym pokłon dla scenarzystów za cytat, który padł z jej ust: "Lubię moje pieniądze w miejscu, w którym mogę je widzieć… wiszące na wieszakach w mojej szafie".\nRysowana przez ok. 2 dni, najgorsza walka była przy robieniu ust.\nZ nudów taki eksperyment, nie-ekspertyment\nAutor: margolcia o 13:17 1 komentarz:\nDla Nonszalanckiej z pozdrowieniami.\nAutor: margolcia o 14:33 1 komentarz:\nW praca dla nonszalanckiej, aktualnie w trakcie tworzenia. Ciekawa jestem efektu końcowego.\nAutor: margolcia o 03:20 Brak komentarzy:\nModa z innej perspektywy 4\nPo trzech dniach udało mi się skończyć pracę. Nie była szczególnie skomplikowana, ale czasu mi nią brakowało. Jednego dnia zrobiłam kontury, innego go poprawiłam i zaczęłam wypełniać kolorem, a dzisiaj dorobiłam szczegóły.\nTworzenie serii chyba kończę na jakiś czas, bo potrzebuje odmiany.\nAutor: margolcia o 11:26 2 komentarze:\nPiękna pogoda krzyżuje trochę moje plany i od trzech dni siedzę nad jedną, rozgrzebaną ilustracją. Druga czeka na realizację w szkicowniku.\nTymczasem, żeby nie było nudno wrzucam swój projekt zrealizowany dla dubstepowego labelu Subtopia.\nOpakowanie stworzone na potrzeby pierwszego Subtopiowego wydawnictwa, czyli składaka Sub0001.\nDziecko w masce przeciwgazowej to logotyp wytwórni, mroczna oprawa oddaje klimat muzyki znajdującej się na krążku.\nAutor: margolcia o 04:16 4 komentarze:\nEtykiety: Muzyka, Publikacje\nModa z innej perspektywy 3\nTrzecie z serii. Wydaje się najsłabsze ze wszystkich - zawsze przy trzeciej pracy mam jakiś kryzys, chyba nie będę rysować większych serii ;)\nRysowanie po ciemku w takt przejeżdżającego niedaleko pociągu jest nieco trudne - prowadzi do rozkojarzeń.\nBardzo dziękuję za wiele bardzo miłych komentarzy i wiadomości. To budujące. Jeżeli komuś nie zdążyłam odpisać to przepraszam, na bank to zrobię.\nAutor: margolcia o 14:11 4 komentarze:\nPrace powstały w 2009 roku, czyli na początku mojej zabawy z tabletem. Każda jest inna, lecz łączy je wspólny mianownik. Jest nim muzyka.\nNa pracach znajdziecie Mos Defa, Chuck Inglisha z Cool Kids, chłopaków z The Pharcyde.\nAutor: margolcia o 09:54 3 komentarze:\nEtykiety: Ilustracja, Mezczyzni, Muzyka\nTworzę grafiki na zamówienie.\nFor any freelance comissions please contact me.\nMałgorzata Margolcia Dumin, Warszawa, Polska. Rysuję, bo sprawia mi to przyjemność. Głównie skupiam się na kolorach i wzorach. Inspirację czerpię z muzyki, znalezionych w sieci zdjęć i ilustracji.\nMargo Dumin is a freelance illustrator based in Warsaw, Poland.\nJA W SIECI/ MY LINKS\nKup moje ilustracje/ Buy my illustrations\nPlease: Don't use my pictures without my permission.\nODWIEDZANE/ FAV ARTISTS\ni missy you\nINNE STRONY/ Other Links\nIlustracja Inne Kobiety Konkurs Mezczyzni Moda Muzyka Odręcznie Publikacje Retro Food


Equilibra, Płynne kryształki\n» Equilibra, Tricologica, Płynne kryształki - olejek do włosów\nEquilibra, Tricologica, Płynne kryształki - olejek do włosów\nPłynne kryształki - olejek do włosów\nPłynne kryształki to kompozycja naturalnych olejków. Przeznaczona do odżywienia i ochrony włosów w codziennych zabiegach pielęgnacyjnych. Zawarty w produkcie aloes doskonale nawilża. Olej arganowy ma właściwości zmiękczające i przeciwstarzenowe. Oleje z konopi siewnych i siemienia lnianego odżywiają, chronią przed szkodliwym działaniem czynników zewnętrznych, ułatwiają stylizację, dodają blasku. Mieszanka silikonowa dimetikonu i dimetikonolu pozostawia film na włosach, dzięki czemu łatwo się rozczesują i są wyjątkowo zdyscyplinowane.\nmieszanka silikonowa dimetikonu i dimetikonolu.\nRozprowadzić na dłoniach na następnie aplikować na końcówki włosów i/lub po całej długości.


Sex kontakty Szlichtyngowa | Anonse pań\nfbg(dopłata) w Szlichtyngowa\nExpress Girl Claudina\nBlack Woman Didiana\n, jestem NORMALNA fajna dziewczyna z ktora rowniez mozna porozmawiac na wiele tematow:)))))Zapraszam do kontaktu telefonicznegoCalujeCharlotteNie przyjmuje panów pod wpływem alkoholu, narkotyków.Szanujmy swój czas.Cena 200zl -jedno spelnienie. Chcesz prawdziwego seksu? Dzwonić.\nWitam Cię!Myślisz, że to aniołeczek pokazuje swój tyłeczek? Śliczna buzia, ładne ciało według Ciebie to za mało? Ja mam talent do miłości, będziesz dużo miał radości jeśli wpadniesz na godzinkę i wypieścisz swą dziewczynkę, ja odwdzięczę się sowicie, laskę zrobię wyśmienicie, potem zdejmiesz mi majteczki i użyjesz swej pałeczki, dam muszelki, dam Ci seksu co niemiara. Kiedy leżysz już rozebrany i odprężony okazuje się że za to żeby dotykać i pieścić dziewczynę trzeba dopłacić.\nWizyty w obecnym mieście to niezapomniane możliwości — wystawy, galerie, romantyczne kawiarnie czy szalona impreza w ruchu. Pobierz naszą aplikację mobilną aby wiedzieć kto dzwoni z nieznanego numeru. Dają więc szerokie pole do popisu dla rządzących.


Opony 225/50r17 – najważniejsze informacje – Moto freak\nOdpowiednio wybrany profil ogumienia\nProfil opisywanych opon – 50 procent szerokości bieżnika, umożliwia podkreślenie zacięcia tychże modeli do bardzo szybkiej jazdy, nawet jeśli samochód spoczywa w totalnym bezruchu na własnych felgach 17-calowych. Dlatego też wymiar ogumienia 225/50 R17, jest nierzadko wykorzystywany przez osoby będące fanami tuningu, ponieważ pozwalana na nadanie pojazdom bardziej agresywnego wyglądu.\nNiski poziom hałasu, nawet w trudnych warunkach drogowych\nOgumienie 225/50 R17, odznacza się zadowalającym poziomem hałasu, który generowany jest w czasie jazdy. Znaczna większość spośród modeli dostępnych na rynku, wytwarza 71-72 dB., niemniej jednak istnieje także wiele cichszych, funkcjonujących przy 70, jak i mniej decybelach. Dzięki czemu pokonanie nawet długich tras, może odbywać się w bardzo komfortowych warunkach, co nie męczy zbytnio kierowcy, ani podróżujących z nim pasażerów.\nOpony sprawdzać się muszą także podczas deszczu. Rozmiar 225/50 R17, radzi sobie bardzo dobrze w tejże kwestii. Większość tego typu opon, dysponuje przyczepnością na wilgotnej nawierzchni w tak zwanej klasie B.\nPrevious Previous post: Rev’it sand 4 motocyklowa odzież turystyczna\nNext Next post: Prawidłowa naprawa uszkodzonego lakieru samochodowego dzięki zaprawce lakierniczej


Kacprzak: Przemówienie jak z filmu "Rejs" (OPINIA) - WP Opinie\nPodczas swojego przemówienia premier Morawiecki wysłał Polakom zaproszenie do zmiany Konstytucji. Tak, by zagwarantować w niej, że nasze pieniądze są naprawdę nasze. Na wielu tych, którzy mają w nosie politykę, ale stan swojego konta już nie, taki argument może zadziałać.\nMateusz Morawiecki podczas expose (PAP, Fot: Paweł Supernak)\nMateusz Morawiecki doskonale wie, że lubimy te piosenki, które dobrze znamy. Na tej starej prawdzie z filmu "Rejs" premier zbudował całe swoje wystąpienie.\nWiele obietnic i planów, które kreślił podczas swojego przemówienia premier, znamy dobrze i są nam wszystkim bliskie. Że szpitale będą działać sprawnie, że dialog to nie tylko pusty slogan, że podatki będą niskie, a życie dostatnie w mieszkaniach zbudowanych w ramach kolejnego programu z plusem. Plany wciąż aktualne. Za to od lat niezrealizowane.\nDla tych, którzy byliby oporni na frazy wygłaszane podczas wyborczych wieców i różnych expose, premier dołożył dbanie o to, żeby było normalnie.\nCo dokładnie miał na myśli Mateusz Morawiecki mówiąc o normalności? A słowo "normalność" padało najczęściej. Niektórzy doliczyli się, że padło czterdzieści trzy razy. Normalność to dla premiera na przykład polskość. Co ta "polskość" dokładnie oznacza, już się nie dowiedzieliśmy. W efekcie każdy będzie mógł interpretować sobie te pojęcia jak chce.\nPo wystąpieniu Morawieckiego nie można mieć wątpliwości, że normalność musi być tradycyjna. Tradycyjne małżeństwo - tak. Żadne związki partnerskie, żadne LGBT nie wchodzą w grę. Bo jak zauważył premier: "Rodzina jest najważniejsza". Podkreślając: "Nie godzimy się na mniejszościowe eksperymenty".\nA zatem drogi suwerenie, nie godząc się na "normalność" według PiS, sam skazujesz się na bycie w mniejszościowym zbiorze społecznych eksperymentów.\nNie ma się co jednak dziwić, że twardych definicji premier nie przedstawia, skoro nawet dane, wynikające ze statystyk i wyliczeń, nie przeszkadzały mu głosić własnej wizji świat rządów gabinetu, którym kieruje. Choć zarzucanie mu kłamstwa jest ze strony opozycji dużym nadużyciem. Mateusz Morawiecki, jako były prezes banku, liczby umie czytać doskonale.\nPremier wie, które dane przedstawiać, by obraz pasował do jego wizji świata. A ten jest piękny, prawy i sprawiedliwy tak bardzo, że aż szef nowego rządu jest gotów ten model dobrobytu zaszczepiać w… Unii Europejskiej. "Naszej unii" – jak się wyraził. Unii, którą, zauważmy, tak bardzo wielu polityków PiS ciągle przedstawia jako obcą, wręcz wrogą.\nNa szczęście tym, którzy mogli czuć się tym wszystkim nieco pogubieni, sam prezes PiS Jarosław Kaczyński (zabierając głos w dyskusji) wytłumaczył, że "Unia to też jest element światowej destabilizacji".\nInaczej mówiąc, my najpierw tę normalność wprowadzimy u siebie, a potem przekażemy ją całej Unii Europejskiej. Dla dobra wszystkich i wszystkiego.\nMisje i pieniądze\nPrzywiązanie do własnej wizji "normalności" jest tak w PiS ogromne, że na wszelki wypadek prezes nie chciał sobie jej psuć jakimś totalnym czarnowidztwem Schetyny. Lider PO nie zasłużył na to, by być przez Kaczyńskiego wysłuchanym. Nie po to prezes nie jest premierem, by mu ktoś ten obraz miał zaciemniać. By się musiał z innymi wizjami świata, zwłaszcza tymi opozycyjnymi, konfrontować. To już niech robi premier. Od tego jest właśnie premierem, by totalnie innych od PiS jakoś znosić. Tę misję premier wykonuje bez mrugnięcia okiem.\nA jednak premier mrugnął okiem. Do tych, którzy mają w nosie politykę. Tych, którzy martwią się nie o to, czy rządzi prawica, czy lewica, tylko o to, ile mają pieniędzy w kieszeni. To, między innymi, do nich, podczas przemówienia, Morawiecki wysłał zaproszenie do... zmiany Konstytucji. W taki sposób, by zagwarantować w niej, że nasze pieniądze (te z nowego programu emerytalnego) są naprawdę nasze. A nie, jak bywało dotąd (OFE) cudze.


##### Najlepsze aplikacje randkowe z ZEA - Opinie i doświadczenia o serwisach randkowych.\nW mieście Kielce jest niejedna dziewczyna, która. Od slangowe słowo oznaczające podłączenie kwietnia do lokalnej najlepsze aplikacje randkowe z ZEA Ubera w ZEA dołączył także jacht. Uważam, że mamy najlepszych zawodników na świecie. W województwie lubelskim jest niejedna dziewczyna.\nNa Bumble panie mają pierwszeństwo. Wyspa Miłości” to randkowe reality-show, w którym piękni i młodzi single, spędzają. Zjednoczone Emiraty Arabskie rozbudzają zainteresowanie szczególne. Chcemy, aby użytkownicy aplikacji Snapchat dobrze się bawili i byli bezpieczni.\nSkorzystaj z naszej wyszukiwarki. Teraz możesz poznawać nowe osoby w zupełnie nowy sposób. Dodatkowo aplikacje randkowe generują ogromną liczbę danych. W mieście Szczecin jest niejedna dziewczyna, czy datowanie ultradźwiękowe może być błędne chciałaby Cię poznać. Przedstawiam najlepsze bezpłatne aplikacje, które sprawdziłam i polecam. Tracisz czas najlepsze aplikacje randkowe z ZEA. Bardzo dobre wyniki finansowe, realizacja inwestycji przed terminem.\nNanlepsze mieście Bielsko-Biala jest niejedna dziewczyna, która chciałaby Cię poznać. Katar nie jest najlepszym na świecie miejscem dla gejów, ale też nikt mnie. Miłość? Flirt? Związek? A może przyjaźń? Apple Search Ads – aplikafje promować aplikację w płatnych wynikach wyszukiwania App Store?\nW kraju Belgia jest niejedna dziewczyna, która chciałaby. Serwisy randkowe w kategorii: Gej Randki, Zawiera opinie najlepsze aplikacje randkowe z ZEA użytkowników, a nie wydumane recenzje. Ogólne serwisy randkowe Napoje alkoholowe Zdjęcia do internetowych profili randkowych hazardowe Rozrywka. Tinder?\nWiemy, które aplikacje randkowe są najpopularniejsze w Polsce. Najlepsze miejsce na randki. Dobry wybór sklepów, w których można kupić dowolne daty. Pierwszym krajem na jego tajnej najlepsze aplikacje randkowe z ZEA względów bezpieczeństwa trasie podróży są Zjednoczone Emiraty Arabskie (ZEA), które użyczyły lotnictwu.\nW Rosji w listopadzie 2014 roku najpopularniejszą stroną randkową był serwis. W założeniu miały służyć nawiązaniu kontaktów. W mieście Oslo jest niejedna dziewczyna, która chciałaby. Dla mnie najlepsze są te kraje, gdzie mogę zarobić, nie patrzę już na inne.\nUmawiaj się na randki i poznaj najlepsze aplikacje randkowe z ZEA swojego życia! W mieście Najlepsze aplikacje randkowe z ZEA jest niejedna dziewczyna, która chciałaby Cię poznać. Zjednoczone Emiraty Arabskie (ZEA). Wiemy, piątka serwis randkowy aplikacje randkowe są najpopularniejsze w Polsce. W województwie kujawsko-pomorskim jest niejedna dziewczyna, która chciałaby Cię poznać.\nW mieście Jarocin jest niejedna kobieta, która chciałaby Cię poznać. Zjednoczone Emiraty Arabskie. Wystarczy włączyć aplikację WhoseHere (bardzo popularna w tym kraju) i młody mężczyzna, siedzący w. Nie szukaj już dłużej: portale randkowe dla Polaków za granicą są różne.\nPostanowiłem wypróbować aplikacje do randkowania i zobaczyć, co z tego. W mieście Bydgoszcz jest niejedna dziewczyna, która chciałaby Cię poznać. W mieście Sochaczew jest niejedna dziewczyna, która chciałaby Cię poznać.\nZgodnie z powszechną opinią gry komputerowe i e-sport to domena mężczyzn. Abu Dhabi (Zjednoczone Emiraty Arabskie). Polecamy najlepsze aplikacje randkowe dla singli i singielek, dzięki którym umówisz się na randkę. Produkty z Podlaskiej Farmy Urody sprzedajemy na całym świecie, od Europy poprzez USA, Kanadę i Zjednoczone Emiraty Arabskie. Randki w sieci. Portal randkowy - spotkania powyżej 18 lat.\nStare randkowe porady Randki filipińskie w Arabii Saudyjskiej Wyjaśniono, że węgiel 14 może być wykorzystywany do datowania przepływów lawy Przykłady wprowadzenia do profilu randkowego Szybkie randki Nijmegen Craigslist visalia randki\nPorto to najlepsze miasto na świecie do zawierania nowych znajomości i. Taki „tinder po emiracku” [aplikacja randkowa na telefon]. Zjednoczone Emiraty Arabskie. nasza aplikacja działa na jakimś konkretnym obszarze (jeżeli promujemy aplikację randkową. Skorzystaj z naszej wyszukiwarki i. Katar, Kuwejt, Oman i Zjednoczone Emiraty Arabskie - ogłosiły decyzję o natychmiastowym wydaleniu ambasadorów syryjskich i odwołaniu.\nW mieście Gdynia jest niejedna dziewczyna, która. To przede wszystkim aplikacja mobilna, dzięki której w sposób prosty i szybki. W kraju Islandia jest niejedna dziewczyna, która chciałaby. Zjednoczone Emiraty Arabskie. Liderem nieszczytnego. Nawet bardzo wykształcony Hindus, zapytany o uczucia.


Wojciech Świerczek - Tylko albo aż - Helikopter 11/2020\nWojciech Świerczek – Tylko albo aż\nStrona główna » Helikopter » 11/2020 » Wojciech Świerczek – Tylko albo aż\nZ jej obrazów można było dowiedzieć się, co u niej słychać, w jakim jest nastroju albo z kim się spotyka. Od kiedy na studiach wyklarował jej się styl i znalazła ulubione środki wyrazu, na płótno zaczęła przenosić tylko własne życie. Nie wychodziła poza osobiste doświadczenie. Utrwalała samą siebie w różnych sytuacjach, rejestrowała emocje i reakcje na otaczającą ją rzeczywistość. Czasami wrzucała na Facebooka i Instagram zdjęcia świeżych prac. Pokazywała je znajomym, którzy, kiedy do niej przychodzili, zgadywali, co jej się ostatnio przytrafiło.\nNiedawno w Arsenale odbył się wernisaż jej wystawy „Tylko albo A.Ż.”, na której postanowiła podzielić się chwilami zbieranymi przez ponad dwa lata. Nic nie było zbyt błahe, zbyt podniosłe czy zbyt prywatne, żeby nie mogło stać się sztuką. Odwiedziny u rodziców, samotny spacer bez celu, przypadkowe spotkanie koleżanki z liceum, z którą nie ma o czym gadać, podróż pustym autobusem, bezsenna noc spędzona na oglądaniu Netflixa, bardzo nieudana próba podrywu przez jakiegoś nachalnego gościa na Wrocławskiej, masturbacja, randki z internetu. Randka nad Wartą, randka na lodowisku, randka w wegetariańskiej restauracji, randka w parku na trawie, randka na plaży na wakacjach. Ciekawość, dobra energia, uniesienia, zachwyty. Niedopasowania, rozczarowania, zdrady, rozstania. Mężczyźni, faceci, chłopacy.\nWielu znalazło się na obrazach. Nigdy się o tym nie dowiedzieli. Uwieczniała co ciekawsze, co bardziej znamienne sytuacje w czasie trwania tych krótszych lub dłuższych znajomości, a oni nie byli tego świadomi. Z prostego powodu: żaden nie zainteresował się jej artystycznym światem. Myśleli, że malarstwo to jakaś jej zachcianka, fanaberia, coś, czym zajmuje się dla zabicia wolnego czasu. Nie zdawali sobie sprawy, jak ważna jest dla niej sztuka. Tłumaczyła im, jak można w Polsce sprzedać obraz, i próbowała walczyć ze stereotypem artystki jako dziewczyny szalonej, szukającej przygód, zawsze z dobrym gustem. Niektórzy co najwyżej obserwowali ją na Instagramie, ale i tak, kiedy przeglądali posty i natrafiali na tytułowane od swoich słów obrazy – słów, których zresztą nie pamiętali – nie domyślali się, że to oni na nich są.\nAmelia facetów miała już serdecznie dość. Dobiegała do trzydziestki i postanowiła w końcu zerwać z randkami. No dobrze, zrobić sobie od nich przerwę. Na pewno chciała być teraz sama. Tinder, Badoo i zaadoptujfaceta.pl napsuły jej już wystarczająco dużo krwi. Kojarzyły się z rozgoryczeniem i tylko utwierdziły w przekonaniu, że po pierwsze portale randkowe są dla tych, którzy szukają cielesnych przygód, potrzebują naćpać się spotkaniem jak poprawiającymi nastrój prochami i lubią popisywać się kasą, dla buców i manipulantów, dla zniecierpliwionych, niedowartościowanych i niezdecydowanych – czyli nie dla niej. Była jednak na tyle naiwna w poszukiwaniu prawdziwej miłości w internecie, że musiała trafiać na samych takich facetów, zanim przejrzała na oczy. A po drugie: że uzależniają – co na szczęście nie wymknęło jej się całkowicie spod kontroli.\nWięc kiedy zdecydowała, że będzie teraz sama, pojawił się Wiktor. Wiktor wydał się jej – stety niestety – pierwszym od wielu lat fajnym i w jej mniemaniu normalnym facetem, którego poznała poza aplikacją randkową. Trzy miesiące wcześniej rozstał się z Dziewczyną Swojego Życia. To znaczy to ona zakończyła związek, bo on przestał być Mężczyzną Jej Życia. To ona podjęła decyzję i to ona musiała zerwać. Nawet nie łudziła się, że Wiktor zdobędzie się na ten krok.\nChociaż dobrze wiedział, że już od dłuższego czasu było między nimi kulawo i sztucznie, naiwnie wierzył w nich do samego końca, próbując jakoś ratować tę relację. Ale nagłe zrywy spontaniczności, kiedy wyraźnie sygnalizowała mu nudę i zarzucała rutynę, i doraźne działania na zasadzie akcja-reakcja, na przykład smutek-pocieszenie czy problem-rada – często zresztą nieudane, bo Wiktor był kiepskim pocieszycielem i doradcą – przynosiły, jeżeli w ogóle, efekt jedynie krótkotrwały. Dziewczyna Jego Życia tłumaczyła mu, że związek to nie matematyka, nie bilansowanie zysków i strat, o czym on doskonale wiedział, ale nie potrafił odpuścić, bo bał się, że ją straci. Była na niego coraz bardziej cięta, coraz bardziej irytowały ją jego roztrzepanie i objawiająca się w niepożądanych chwilach chłopięcość. Miała dość jego sporadycznych, ale znaczących faux pas, które wobec niej popełniał i które wynikały z braku pomyślunku, i miała dość tłumaczenia mu tych wpadek. Czuła się coraz mniej rozumiana, jakby od pewnego czasu nie nadawali na tych samach falach. Potrzebowała ognia, ale już nawet nie w łóżku (lepiej nie poruszajmy tego tematu), tylko takiego codziennego ognia męskości – zdecydowania, asertywności, bystrości umysłu, empatii.\nCielesność Wiktora była z kolei tym, co pogłębiało jej problemy z akceptacją własnego ciała. W duchu uważał się za łysiejącego, jajogłowego chudzielca, chociaż wolał być określany jako szczupły, nie chudy. Ona zaś odwrotnie – zawsze chciała być tą chudą, nie szczupłą. Wiktor postrzegał ciało Dziewczyny Swojego Życia tak, jak postrzegał własne. Nic dziwnego, że pod koniec ich ponad trzyletniego związku ważyła o prawie dziesięć kilogramów mniej niż na początku. Kiedy zapytała go, czy myśli, że jej BMI jest prawidłowe, odpowiedział, że na oko jest w dolnej granicy normy. Sam miał niedowagę.\nWiktor sobie przypisywał większą winę za rozpad związku. Cały czas nosił w sobie te wszystkie grzechy i błędy, które popełnił wobec byłej. Tak myślał o czymś, na co nie miał wpływu. Tak myślał o sobie samym – jako o wadliwym ludzkim egzemplarzu, którego nie da się zwrócić i który można jedynie bez końca naprawiać. Uważał, że ma więcej wad niż zalet. Dziewczyna Jego Życia nie była oczywiście doskonała, broń Boże. Niewykluczone, że była równie niedoskonała, co on, ale nie rozwijajmy tego wątku. Wiktor powiedział Amelii tylko o fakcie rozstania i że po prostu ostatecznie się nie dobrali. Resztę zachował dla siebie.\nPoznali się na domówce u Oli, wspólnej znajomej. Przedstawiła ich sobie w salonie. Amelia znała się z Olą od paru lat, Wiktor – dopiero od niedawna. Nic o sobie jeszcze nie słyszeli. Wiktor dotychczas nie znał żadnej dziewczyny o imieniu Amelia. Kojarzyło mu się dobrze, bo właściwie tylko z filmem, który mu się podobał. Stojąca przed nim krótkowłosa brunetka o ciemnych oczach wydała mu się nawet podobna do tytułowej bohaterki.\n– Rodzice chcieli, żeby ich jedyna córka nosiła jakieś rzadkie imię – powiedziała Amelia, kiedy usiedli na kanapie. – Ale teraz jest chyba na nie moda. Ostatnio parę razy słyszałam na ulicy, jak ktoś zwraca się tak do dziewczynki. Tak czy siak lubię swoje imię. Jest starogermańskie i oznacza mniej więcej tyle, co dzielny, pracowity, zaradny – uśmiechnęła się.\nNie tylko lubiła je, ale też silnie się z nim identyfikowała. Z imieniem i nazwiskiem. Nigdy by ich nie zmieniła. Był to ważny element jej tożsamości, której fundamentów nie chciałaby naruszać. Po ewentualnym ślubie nie przyjęłaby nazwiska męża ani nie nosiłaby dwuczłonowego. Choćby miała wyjść za jakiegoś Czartoryskiego albo innego Raczyńskiego.\nA poza tym była już rozpoznawalna w środowisku poznańskich malarek i malarzy. Jej obrazy kojarzono z nazwiskiem, które nosiła od urodzenia i na które pracowała, odkąd zaczęła tworzyć.\nSygnaturę – pełne imię i nazwisko – umieszczała klasycznie, w rogu płótna, malując ją dobrze kontrastującą z tłem farbą, żeby było jasne, że to istotna część całości. Ukończonej i zaakceptowanej całości.\nJej imię zaczynało się od pierwszej, a nazwisko od ostatniej litery alfabetu. Inicjały malowała większe i nieco pogrubiała, tak że patrząc z pewnej odległości, widziało się wyeksponowane A i Ż. To była taka jej gra. Lubiła myśleć, że to słówko uwydatnienia, które w ten sposób powstaje, jakoś koresponduje z jej twórczością. Że to, co obserwator widzi na obrazie, sprzeczne jest z zaakcentowanymi literami. To tylko fragment życia. Albo AŻ fragment życia. Fragment jej życia. Tak lubiła myśleć, dlatego tak też zatytułowała swoją wystawę. A i Ż. Alfa i omega, śmiała się w duchu.\n– I co, jesteś dzielna, pracowita i zaradna? – zapytał Wiktor.\n– Ba, no jasne! A ty pewnie ciągle w czymś zwyciężasz.\n– Oczywiście. Moje życie to pasmo samych zwycięstw i sukcesów – zaśmiał się i spuścił wzrok na swoją szklankę z drinkiem, żeby rozmieszać zalegający w niej lód. – Moim rodzicom Wiktor po prostu się podobał. Wybrali i już. Specjalnie się nad tym nie zastanawiali. Swoją drogą, też jestem jedynakiem.\nStuknęli się szkłem i wypili za zdrowie jedynaczek i jedynaków. Kiedy Amelia powiedziała Wiktorowi, że jest malarką, nie sądziła, że tak go to zafascynuje. Widziała, że był szczerze zainteresowany. Faceci, z którymi się przez ostatnie lata spotykała, tylko udawali, że ich to ciekawi.\n– Maluję sceny rodzajowe z własnego życia, tak bym to nazwała. Zresztą, pokażę ci.\nWyciągnęła telefon i za chwilę Wiktor oglądał zdjęcia wybranych obrazów. Kurczę, Amelia, nic się nie zmieniłaś – spotkanie starego znajomego na mieście, Proszę się nie bać, tym razem nie będzie bolało – wizyta u dentysty, Chcesz jakiś przelew? – odwiedziny u rodziców.\nTytuł nanosiła z przodu obrazu, na wybrany element przedstawionej rzeczywistości, na przykład na uliczny chodnik, ścianę w gabinecie czy dywan w pokoju. Gdzie indziej było to niebo nad budynkami albo trawnik w parku.\nPotem opowiadała Wiktorowi o swojej najnowszej wystawie w Arsenale i o tym, jak funkcjonuje branża malarstwa artystycznego w Polsce. Ale też o pracy na uczelni, gdzie po zrobieniu dyplomu zatrudniła się jako asystent w pracowni swojego profesora. Że to jest jej głównym źródłem zarobku. Wiktor wypytywał o wszystko. Podniecało go to, że poznał artystkę z prawdziwego zdarzenia, taką, która się wybiła, której prace są wystawiane, doceniane i udaje jej się na nich zarobić.\nDziewczyna Jego Życia też była artystką – aktorką, do tego literatką. Nie kończyła wprawdzie żadnej szkoły teatralnej czy żadnego studium aktorskiego, ale była dobra, miała talent i warsztat, rozwinęła się na wyjazdach i w amatorskim teatrze w swojej rodzinnej miejscowości. Grała w profesjonalnym spektaklu Teatru Polskiego w Poznaniu, spektaklu, który zdobywał nagrody, z którym wyjeżdżała na festiwale za granicę, a do którego dostała się tuż przed rozpoczęciem studiów na poznańskiej polonistyce. Aktualnie robiła doktorat. Niedawno opublikowała swój pierwszy esej w „Twórczości”.\nKiedy byli razem, Wiktor był dumny, że ma taką dziewczynę. Wspierał ją, kibicował jej, nawet uczestniczył trochę w jej teatralnym życiu. Potrzebował takiej artystycznej duszy u boku, bo potrzebował wypełnić w sobie jakąś lukę. Podziwiał Dziewczynę Swojego Życia, a ona potrzebowała być podziwiana, szczególnie przez swojego chłopaka.\nWracając z imprezy nocnym autobusem do domu – do wynajmowanego pokoju na Łazarzu – Wiktor googlał Amelię. W Grafice wyskoczyło mu mnóstwo obrazów, były też te, które mu pokazała. Czytał o niej na stronach uczelni, galerii, domów aukcyjnych, portali o sztuce. Trafił na wywiad, którego udzieliła poznańskiej „Wyborczej” przy okazji najnowszej wystawy. Na e-korepetycje.net dowiedział się, ile bierze za godzinę lekcji malarstwa lub rysunku. Kiedy wszedł do mieszkania, zamknął się w pokoju na klucz i sprawdzał dalej. Znalazł ją na Instagramie, a na Facebooku obejrzał w końcu jej zdjęcia. W sukience, w rajstopach, zbliżenia na twarz.\nPotem rozebrał się do naga, usiadł przed laptopem, wszedł na RedTube’a i w wyszukiwarce wpisał short-haired brunette. Zaczął drżeć, czuł, jak przyspiesza mu serce, jak rośnie i tętni penis. Obejrzał dwa filmiki, tylko się pieszcząc. W końcu trafił na materiał z najbardziej podobną i przygotował chusteczki.\nZ fotela wstał sflaczały. Poczekał, aż mu opadnie, założył szlafrok i poszedł pod prysznic. Kiedy wrócił, usiadł jeszcze na chwilę przed komputerem. Wyłączył przeglądarkę i ukazał mu się pulpit z nieotwieranym od dwóch tygodni plikiem „opowiadanie” na środku. Sennym wzrokiem spojrzał na leżące w narożniku biurka dwie książki: Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika Stephena Kinga i O pisaniu. Na chłodno Remigiusza Mroza.\nKiedy Amelia wróciła do swojej kawalerki na poddaszu w kamienicy na Jeżycach, przygotowała paletę z farbami olejnymi i umieściła czyste płótno na sztaludze. Przystawiła sobie stojącą lampę do czytania, której ramię skierowała na środek podobrazia, i zgasiła inne światła.\nMalowała siebie siedzącą na kanapie w salonie obok niemal łysego, szczupłego mężczyzny. Oboje trzymający szklanki. Tuż przed nimi, na dywanie, mały stolik. Po prawej fragment kuchni z niewyraźnymi sylwetkami ludzi. Po lewej, w narożniku salonu, palma w donicy. Przed rośliną uchylone drzwi od balkonu.\nNa ciemnej ścianie nad kanapą jasną farbą namalowała tytuł: Swoją drogą, też jestem jedynakiem. Sygnaturę umieściła w dolnym prawym rogu, na kuchennej podłodze, pod nogami ludzi. Świtało, kiedy skończyła.\nWiktor denerwował się przed drugą randką z Amelią, bo czuł, że tym razem zaprosi go do siebie.\nZa pierwszym razem, kilka dni po domówce u Oli, w czasie których intensywnie ze sobą pisali, spotkali się na przedpołudniową kawę w kawiarni w centrum miasta. Miejsce wybrał Wiktor i był to jeden z tych modnych dzisiaj, minimalistycznych lokali z dużymi oknami, białymi ścianami, drewnianymi stolikami, wygodnymi fotelami, krótkim menu i miłą obsługą. Była to swego czasu ulubiona kawiarnia Wiktora i Dziewczyny Jego Życia.\nPotem poszli na spacer w stronę Starego Rynku. Kiedy przechodzili obok Arsenału, na którego oknach wisiały plakaty reklamujące wystawę Amelii, malarka wyprzedziła propozycję Wiktora i zaprosiła go na małe oprowadzenie.\nObrazy były nie większe niż pięćdziesiąt na sześćdziesiąt centymetrów. Mówiły same za siebie, ale o niektórych autorka co nieco opowiadała. Na Wiktorze zrobiła wrażenie ich liczba – sto dwadzieścia, i to tylko na tej wystawie. Był zdumiony, ale i trochę zakłopotany tym, jak bardzo potrafiła się na nich odkryć, na przykład wtedy, kiedy oglądali scenę masturbacji. Kiedy szli przy ścianie z pracami, na których na każdej był jakiś mężczyzna, Amelia wyznała, nie bez wstydu, że przez długi czas spotykała się z facetami z portali randkowych. Powiedziała, że to był stracony czas i że żaden z nich nie wniósł nic w jej życie. Przynajmniej teraz, śmiała się, był z nich jakiś pożytek.\nWiktor gratulował Amelii, mówił, że wystawa bardzo mu się podoba i że ma chwytliwy tytuł. W duchu czuł się mały – tak bardzo podziwiał ją za to artystyczne osiągnięcie. Kim ja przy niej jestem, myślał.\nKiedy wyszli, Wiktora nie opuszczało poczucie niższości. Świadomość, że obcuje z zawodową, do tego bardzo płodną artystką, która właśnie oprowadziła go po swojej wystawie, stawiała go na niższym szczeblu w jego osobistej klasyfikacji ludzi mniej i bardziej wartościowych, którą uroił sobie w czasie związku z Dziewczyną Swojego Życia. Starał się, w czym miał już wprawę, nie uzewnętrzniać swoich prawdziwych uczuć. Wyznał Amelii, że pisze, to znaczy dopiero zaczął, ale jak coś napisze, to jeżeli nie będzie miała nic przeciwko, chętnie pokaże.\nOdprowadził ją na siedemnastkę i na pożegnanie pocałowali się w policzek. Kiedy tramwaj odjechał, natychmiast do niej napisał i podziękował za przemiłe spotkanie. Odpisała, że również dziękuje i ma nadzieję, że niedługo znów się zobaczą.\nTeraz, tydzień po pierwszej randce, Wiktor szykował się na drugą, tym razem wieczorną. Zaproponował Amelii pewną podobno znakomicie przyjętą sztukę w Teatrze Polskim i ucieszył się, kiedy powiedziała, że na niej nie była.\nWiktor wyszedł przed chwilą spod prysznica i miał jeszcze pół godziny do wyjścia. Na łóżku leżały wyprasowane spodnie, koszula i marynarka. Siedział w samej bieliźnie przed komputerem i próbował się zrelaksować, oglądając jakieś durne filmiki z gadającymi psami i kotami na Facebook Watch.\nNa jednym z nich pokazała się krótkowłosa brunetka, właścicielka nadpobudliwego golden retrievera. Dziewczyna miała bluzkę na ramiączkach z głębokim dekoltem i próbowała w ramach zabawy łapać psa, który ciągle jej uciekał. Podskakiwały jej piersi, kiedy biegła.\nI tak do niczego dzisiaj nie dojdzie, pomyślał Wiktor. Wszedł na RedTube’a i wpisał short-haired brunette. Wybrał filmik, na który natrafił po imprezie u Oli i który w ostatnim czasie stał się jego ulubionym.\nKiedy skończył, zorientował się, że zostało mu tylko parę minut do wyjścia. Nie mógł umyć rąk, bo łazienkę zajął właśnie jeden ze współlokatorów, ten, który lubi długo przesiadywać. Wytarł je porządnie w chusteczki, szybko się ubrał, zabrał butelkę wody i wyszedł. Wyszedł na miękkich nogach, zły na siebie i z poczuciem winy. Na chodniku oblał sobie dłonie wodą, umył na tyle, na ile mógł, i idąc, potrząsał nimi, żeby wyschły. W tramwaju, trzymając się uchwytu, poprawiał sobie koszulę.\nZ braku lepszych miejsc siedzieli na balkonie po lewej, Amelia nieco bliżej sceny. Wiktor spoglądał na nią ukradkiem podczas spektaklu i badał, czy jej się podoba. Sztukę, w której występowała Dziewczyna Jego Życia, oglądał po raz czwarty. Nie widział swojej byłej od czasu zerwania. Był pewien, że ona go nie widzi. Nie spodziewała się go, a poza tym światła sceny podobno nieźle dają po oczach.\nPo spektaklu, kiedy dzielili się wrażeniami na gorąco, Wiktor starał się mówić o nim tak, jakby oglądał go po raz pierwszy i jakby w ogóle nie czytał żadnych recenzji. Silił się na jakąś bardziej wyszukaną opinię, skoro miał już wyrobione zdanie. Chciał zaimponować Amelii błyskotliwością, ale pamiętał, żeby błyskotliwie nie palnąć, że już kiedyś był na tej sztuce.\nPoszli do pewnej przytulnej restauracji na jednej z ulic przy Starym Rynku. Na kolację, podobnie jak do teatru, zapraszał rzecz jasna Wiktor. Amelii podobał się taki plan na wieczór i podobało jej się to, że Wiktor wykazuje inicjatywę i podrywa ją w jakiś taki dżentelmeński sposób. Przytulna restauracja była miejscem, do którego Wiktor zabrał Dziewczynę Swojego Życia na ich pierwszą randkę. Po raz pierwszy spojrzeli sobie wtedy głęboko w oczy i oboje poczuli ukłucie podniecającego ciepła.\nW restauracji Wiktor i Amelia po raz pierwszy spojrzeli sobie głęboko w oczy. Amelia poczuła ukłucie podniecającego ciepła, Wiktor uśmiechał się, ale nie poczuł nic szczególnego. Pierwszy spuścił wzrok.\nKiedy odprowadził ją pod jej kamienicę na Jeżycach, zaprosiła go na górę. Mógł się jeszcze wycofać, ale nie zrobił tego.\nJak każdemu, kto odwiedzał Amelię, Wiktorowi od razu rzuciły się w oczy dziesiątki obrazów, porozstawianych na półkach biblioteczki i pod ścianami, ułożonych w stosy na parapecie i podłodze. W narożniku kawalerki, pod oknem dachowym, stała sztaluga, a wokół niej porozkładane utensylia: farby, pędzle, palety, rozpuszczalniki, czyste podobrazia. Wiktor pomyślał o swoim stanowisku pracy – o biurku z klawiaturą, myszką i monitorem w nudnym biurze nudnej korporacji.\nAmelia poprosiła, żeby usiadł na kanapie, i zaproponowała coś do picia. Za chwilę grzała się woda na herbatę.\nWiktor chciał jakoś skomplementować mieszkanie-pracownię, ale nie wiedział, jaki epitet by tu najlepiej pasował, więc stwierdził tylko, że jest bardzo ciekawe i że jeszcze nigdy w takim nie był.\n– Coś ci pokażę – odpowiedziała na to Amelia.\nPodeszła do ściany w narożniku, ze stosu opartych o nią płócien wyciągnęła jedno i umieściła na sztaludze. Stanęła obok i uśmiechnęła się.\nWiktor wstał i podszedł bliżej. Przeczytał na głos tytuł: Swoją drogą, też jestem jedynakiem i oglądając obraz, starał się ukryć wzruszenie serdecznym śmiechem.\nKiedy odwiedzał Dziewczynę Swojego Życia w wynajmowanym przez nią pokoju na Winogradach, miał taką manierę, że przeglądał jej książki, leżące zawsze stosikami na parapecie. Był ciekaw, co aktualnie czyta, co przerabiają na historii literatury. Chciał wiedzieć, w co warto się zagłębić, ale też co go omija, skoro nie studiuje polonistyki. Zazdrościł jej tych lektur i chociaż sam dużo czytał, czuł się przy niej nieoczytany. Musiała go potem pocieszać, że przecież nie byłaby z nim, gdyby nie czytał.\nTa maniera przeglądania oczywiście wkurzała Dziewczynę Jego Życia, tak że w końcu Wiktor przestał szperać w tytułach na jej oczach. Któregoś dnia, kiedy wyszła na chwilę do łazienki, zauważył leżący obok książek plik wydrukowanych kartek. Zaczął je wertować i zorientował się, że jest to dziennik. W ciągu trzech stresujących minut udało mu się ustalić, że wpisy są nieregularne, choć długie, i dotyczą jej życia teatralnego, wyjazdów na festiwale za granicę, tego, jak się czuje na scenie i poza nią. Najbardziej interesowało go jednak co innego: szukał jakiejkolwiek wzmianki o sobie, swojego imienia, opisów wspólnych przeżyć, czegoś takiego. Usłyszał spłukiwanie wody i odłożył kartki na swoje miejsce. Niczego nie znalazł. Dziewczyna Jego Życia weszła do pokoju i po chwili krzątania się schowała wydruk do szafki. Tak jak często podsyłała mu swoje teksty do oceny, przynajmniej na początku związku, tak dziennikiem nigdy się nie podzieliła. Nigdy mu o nim nawet nie wspomniała.\nWiktor chciał coś powiedzieć o obrazie, ale Amelia mu na to nie pozwoliła – zbliżyła się i pocałowała go. Przesunęli się w stronę kanapy, nie odrywając od siebie ust, i zaczęli rozbierać. Ściągnął jej sukienkę, pod którą zobaczył mały biust w koronkowym staniku, lekkie fałdy tłuszczu po bokach brzucha, koronkowe majtki i trochę grubsze, niż się spodziewał, uda. Dziewczyna rozpięła i ściągnęła mu koszulę, pod którą zobaczyła chudy tors z wystającymi żebrami. Zjechała dłonią w dół i włożyła mu ją do bokserek. Wiktor poczuł, że coś jest nie tak, czuł to już w momencie, w którym go pocałowała. Odpiął jej stanik i jedną ręką zaczął intensywnie pieścić piersi, drugą włożył jej do majtek. Zmuszał się, ile mógł, zaczął fantazjować o dziewczynie z filmiku na RedTubie, ale Amelia mimo starań nadal czuła miękkie przyrodzenie. Zrobiło im się niewygodnie, więc Wiktor, który nie dawał za wygraną, pozbył się spodni i bokserek, Amelię pozbawił resztek bielizny, położyli się na kanapie, którą rozłożyli w mgnieniu oka, i zagłębił głowę w jej udach. Nie był pewien, czy pojękiwania i wpijanie dłoni w materac wynikają z jego umiejętności, czy mają go podniecić. Zamiarem Amelii było to drugie, chociaż nie było tak, że nie odczuwa przyjemności. W końcu Wiktor podniósł się i mieli się zamienić, ale on wiedział, że już nic z tego nie będzie. Jeszcze nigdy w życiu nie czuł się tak zażenowany.\n– Przepraszam cię, nie wiem, co się stało. To chyba przez zmęczenie – powiedział, nie patrząc jej w oczy.\nAmelia, widząc, jak chłopak pospiesznie się ubiera, próbowała go pocieszyć, że to nie musi niczego oznaczać, że ma się nie przejmować, ale Wiktor jej nie słuchał.\n– Przepraszam cię, ale muszę wyjść. Dziękuję ci za cały wieczór.\nI wyszedł. Zostawił Amelię nagą i rozemocjonowaną. Zatkało ją, buzowały w niej sprzeczności. To ona nawaliła czy to z nim jest coś nie tak? Jebany dupek. Poczuła się przez niego nieatrakcyjna. Skuliła się ze wstydu i rozpłakała.\nKilka godzin później, kiedy zasypiała z wyczerpania przy pierwszym szarym świetle dnia, na sztaludze schnął świeżo namalowany obraz. Kawalerka, półmrok. U góry fragment kuchni. U dołu stanowisko pracy. Po lewej ona, naga, na wpół leżąca, na wpół siedząca na łóżku, po prawej, przy drzwiach, chudy chłopak z niedopiętą koszulą i marynarką pod ręką. Między nimi, na podłodze, tytuł: Przepraszam cię, ale muszę wyjść. Dziękuję ci za cały wieczór. Sygnatura w dolnym prawym rogu.\nWiktor i Dziewczyna Jego Życia odezwali się do siebie po raz pierwszy od czterech miesięcy – od tego spotkania, na którym on nie mógł powstrzymać łez, chociaż bardzo się starał, a ona mogła. Od spotkania, na którym on chciał się przytulać, a ona nie, bo było to dla niej zbyt trudne. Na którym on mówił, że wciąż w nich wierzy, a ona, że już przestała.\nTo znaczy to Wiktor się odezwał, a konkretnie zadzwonił. Uznał, że to dobry moment, żeby pogadać, i był zwyczajnie ciekawy, co u niej słychać. A poza tym wydawało mu się, że to właśnie jemu jako facetowi wypada odnowić kontakt. Że to on powinien zainicjować następny etap ich znajomości. Bo nie chcieli jej zrywać, tak sobie obiecali. Chciał też, po tym, jak to się skończyło, zachować resztki męskiej godności. Tak sobie przynajmniej wmówił – że w ten sposób chociaż trochę zyska w oczach Dziewczyny Swojego Życia.\nW odróżnieniu od Wiktora nigdy nie była sentymentalna, mówiąc oględnie. Trochę ją jednak znał, wiedział, że nie ma co liczyć na rozdrapywanie ran ani tym bardziej na wspominanie tych lepszych, przyjemnych chwil, kiedy robili sobie piwno-popcornowo-filmowe wieczory i kiedy godzinami wzdychali do siebie przez telefon, kiedy tarzali się na podłodze w głupawkowym śmiechu i kiedy snuli wizje wspólnej przyszłości, kiedy się droczyli i kiedy przeżywali prawdziwą seksualną rewolucję.\nZresztą nie chciał i nie miał zamiaru wspominać. Obiecał sobie, że w żaden sposób nie będzie nawiązywał do tego, co między nimi było. Liczyła się teraźniejszość. Także i to podejście miało pomóc mu podreperować jego męską godność.\nRozmowa przez telefon była krótka i koleżeńska. Krótka, bo Dziewczyna Jego Życia zwyczajnie, bez emocji, przystanęła na jego dwie propozycje: żeby się spotkać i żeby była to dobrze im znana (kiedyś ulubiona) kawiarnia. Wiktor tłumaczył sobie w duchu, że to sprawdzone miejsce i że dlaczego niby miałby poznawać z nią jakieś nowe. Koleżeńska, bo rozmawiali ze sobą tak, jakby byli dalszymi znajomymi. Znał ten ton głosu – serdeczny, lekko zdystansowany. Znał, bo wielokrotnie przy nim tak z kimś rozmawiała.\nNa spotkanie jechał z otwartą głową. Starał sobie niczego nie przypominać ani nad niczym się nie zastanawiać. Wiedział, że nie są już jej potrzebne jego myśli, troska ani dobre słowo. W ogóle nie był jej już do niczego potrzebny. I vice versa, myślał z satysfakcją. Pamiętał jednak o tych wszystkich Piotrusiach Panach i chłopkach roztropkach, którymi nazywała go w przypływie irytacji. Pamiętał też to zdanie, które powiedziała pod koniec ich ostatniego spotkania: że gdyby ze sobą zamieszkali, to prędzej czy później by się znienawidzili i pozabijali.\nWydawało mu się, że schudła jeszcze bardziej, na pewno nie przytyła. Blada jak zawsze, z lekkim makijażem, w bluzce i spódniczce, które pamiętał, nie wyglądała w jego oczach najlepiej, toteż powstrzymał się od komplementu. Nie miała na sobie żadnego prezentu od niego – żadnych z tych niezliczonych kolczyków, żadnych z kilku pierścionków, żadnego z dwóch naszyjników. Wiedział, że prawie cała biżuteria, którą jej kupił, była idealnie trafiona, więc był pewien, że ją nosi – jeżeli nie na co dzień, to od czasu do czasu.\nZ początku byli trochę skrępowani, nie wiedzieli, od czego zacząć, ale od niezawodnej pogody przeszli do tego, co u nich. Ona mówiła o postępach w doktoracie, o teatrze, o tym, co u rodzeństwa. On – o pracy, o tym, co u rodziców, i że spotyka się teraz dużo z ludźmi. Rozmawiali o filmach i serialach, które ostatnio obejrzeli, o kulinarnych odkryciach, trochę o polityce. Wiktor śmiał się częściej niż Dziewczyna Jego Życia, ale to ona mówiła więcej. W żaden sposób nie nawiązywali bezpośrednio do tego, co ich kiedyś łączyło. Bezpośrednio, bo nie dało się, dla jasności kontekstu, uniknąć sformułowań typu: „Pamiętasz, tam, gdzie kiedyś byliśmy” albo „Wiesz, ta, którą poznałaś”.\nPłacił on, po dżentelmeńsku. Nie oponowała, ale obiecała, że następnym razem, jeżeli będzie chciał się spotkać, zaprasza ona.\nZaproponowała spacer i poszli w stronę Starego Rynku. Mijali witryny sklepów z ciuchami i opowiadała, co ostatnio sobie kupiła. Teraz mówiła tylko ona, co mu najbardziej odpowiadało. Zawsze wolał słuchać, niż mówić. Zawsze lubił też, jak przymierzała przy nim nowe ubrania, a on oceniał. Jakoś go to uspokajało, utwierdzało w przekonaniu, że jest dobrze.\nKiedy przechodzili obok Arsenału, Wiktor rzucił od niechcenia, żeby może wejść, bo gdzieś czytał, że ta wystawa z plakatu jest podobno niezła. Dziewczyna Jego Życia zgodziła się, wzdrygając ramionami.\nPrzed wejściem do głównej sali przeczytali w broszurze informacje o autorce, po czym zagłębili się w jej historie.\nW pewnym momencie Wiktorowi zapikał Messenger. Była to wiadomość od Amelii, z którą nie widział się ani nie rozmawiał od trzech dni, czyli od ich drugiej randki. Amelia napisała tylko: „Czy to już koniec?”. Wiktor patrzył przez chwilę na telefon, nic nie odpisując, po czym schował go do kieszeni i dołączył do Dziewczyny Swojego Życia. Akurat szli przy ścianie z obrazami, na których na każdym był jakiś facet.\nQR kod: Wojciech Świerczek – Tylko albo aż\nfot. Michał Wegner\n(ur. 1994) – ukończył biotechnologię medyczną na Uniwersytecie Medycznym w Poznaniu, studiuje lingwistykę stosowaną na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza. Pisze opowiadania, artykuły i posty na Facebooku. Swoje teksty zamieszczał dotychczas w studenckich czasopismach („Puls UM”, „Nowe Pro Arte”, „Zin Et Bajzel”). Jego opowiadanie Pod cienką skórą ziemi zostało wyróżnione w dziesiątej edycji Fantazji Zielonogórskich i ukazało się w pokonkursowej antologii. Publikacja Tylko albo aż w „Helikopterze” to jego internetowy debiut. Mieszka w Poznaniu.


Architektura – RymDo\nWiele osób pragnie dziś wejść w posiadanie jednorodzinnego domu, oczywiście wolnostojącego. Trzeba przyznać, że to bardzo dobre rozwiązanie. Można bowiem wówczas posiadać swój własny ogród, ma się także zdecydowanie więcej prywatności. Jak projekt wybrać? By jednak móc w ogóle rozpocząć budowę takiego domu, na samym początku należy wybrać jego projekt. Bez tego żadne prace nie… Czytaj dalej Projekt domu jednorodzinnego\nUmieszczono w kategoriach: Architektura\nW przypadku każdego wnętrza dobrze byłoby się postarać o stworzenie odpowiedniej atmosfery. Może się to wydawać trudne, jednak tak naprawdę składa się to z kilku elementów o których warto wiedzieć. O jednym z nich postaram się napisać w tym tekście. Światło jest niezwykle istotne dla projektanta wnętrz To właśnie dzięki światłu można postarać się… Czytaj dalej Projektując wnętrze trzeba umiejętnie rozprowadzać światło\nAranżacja domu i ogrodu z pomocą architekta\nKażdy z nas chce mieszkać ładnie, ciekawie, bezpiecznie. Dlatego dokładamy starań, aby dom oraz jego otoczenie urządzić starannie oraz niebanalnie. Możemy rozważyć opcję zatrudnienia doświadczonego architekta. Taka osoba podpowie nam, jak wykorzystać przestrzeń i jak urządzić poszczególne pomieszczenia mieszkalne. Ciekawe rozwiązania proponowane przez architekta wnętrz Bardzo ważne jest to, aby poszczególne pomieszczenia w domu były… Czytaj dalej Aranżacja domu i ogrodu z pomocą architekta


Podstawowa zasada - odpowiednio do pogody\nBardzo istotną kwestią w przypadku bielizny termoaktywnej jest jej dopasowanie. Powinna ona bowiem stanowić „drugą skórę” - wówczas jej działanie będzie najbardziej efektywne. Jeśli wybierzemy rozmiar zbyt mały, będzie nam zwyczajnie niewygodnie, jeśli zaś zbyt luźny – nadmiar wody nie będzie usuwany na zewnątrz i bielizna nie spełni swojej funkcji.\nOdpowiedni strój podczas treningu ma jeszcze jedno znaczenie – powoduje, że... chce nam się trenować. Skoro już zakupiliśmy fajne buty, odpowiednią bieliznę, czepek, mat czy inne gadżety, szkoda przecież, aby kurzyły się gdzieś w szafie. Jeżeli więc czujemy, ze ciężko będzie nam wytrwać w postanowieniu odbywania regularnych treningów, warto zakupić sobie taki strój i przyrządy, które będą nas motywować. Co więcej, oprócz zwykłej zachęty zadziała tu jeszcze inny mechanizm psychologiczny – przecież to, co zakupiliśmy, z pewnością nie było tanie. Porzucając więc zamiar trenowania, będziemy mieć poczucie, że wyrzuciliśmy niepotrzebnie pieniądze w błoto. Być może taki „wyrzut sumienia” sprawi, że nie poddamy się po pierwszych kilku razach, a za parę tygodni będziemy mogli z dumą patrzeć w lustro... oraz na wskaźnik wagi.


Najwyższej jakości folie o odpowiednim stopniu wytrzymałości • Dekraits i Ty\nW Internecie można szybko znaleźć najróżniejsze rodzaje folii, dzięki czemu bez kłopotów można je dostosować do aktualnych preferencji.\nZobacz koniecznie ten świeży materiał (https://lankamerprzewozy.pl/) – on z pewnością również Cię zaintryguje, gdyż są tam podobne informacje w temacie przedstawianej problematyki.\nNawet pod kątem ceny jest to propozycja niezwykle satysfakcjonująca.\nOsoby zajmujące się nauczaniem zwykle korzysają z tablicy, by w ten sposób przekazać uczniom swoją wiedzę. Z tego powodu jednym z ważniejszych produktów stanie się dla nich (rozwinięcie tych informacji – nasza strona) folia tablicowa – (folia tablicowa). Z jej pomocą znacznie zwiększa się wytrzymałość tablicy, która jednocześnie wspaniale sprawdza się w swojej roli. Należy nadmienić, że omawiane produkty są dostępne w różnych wielkościach, dlatego bez kłopotów można je dopasować do określonej powierzchni. Warto zaznajomić się z dostępnym asortymentem przez Internet i dokładnie tą drogą kupić dla siebie potrzebną długość folii, z uwzględnieniem aktualnych potrzeb.\nWśród obecnie dostępnych rodzajów folii na wyszczególnienie zasługuje również tak zwana folia polimerowa. Można z jej pomocą dopasować tablicę do pisania specjalnymi markerami. W niektórych szkołach wspomniane tablice są tak naprawdę obowiązkowym przedmiotem, z pomocą którego nauka staje się bardziej efektywna.\nOsoby zaciekawione zakupem wymienionej folii powinny sprawdzić, w jaki sposób nakłada się ją na konkretną płaszczyznę. Warto nadmienić, że jest to banalnie proste, nawet dla tych konsumentów, którzy pierwszy raz dostosowują tablicę pod kątem własnych preferencji.\nKategorie Działalność usługowaTagi efekt, problem, sklep, Zadanie\tZobacz wpisy


Zupełnie nowy komitet 'Nasz Powiat' powalczy w wyborach do Rady Powiatu Koneckiego | TKN24\nMaj 7, 2019 Arek Góral Informacje, Końskie, Slider Brak komentarzy\nW wyborach do Rady Powiatu Koneckiego weźmie udział zupełnie nowy, dotychczas nie funkcjonujący komitet wyborczy. Nosi on nazwę „Nasz Powiat”, a za jego utworzeniem stoją między innymi prezes KSSPR Końskie Piotr Bocheński oraz znany biznesmen Rafał Postuła.\nOd lewej: Piotr Bocheński i Rafał Postuła.\n„Nasz Powiat” oprócz wspomnianych Bocheńskiego i Postuły tworzy także inny przedsiębiorca Andrzej Byczek. Cała trójka związana jest z biznesem, a teraz chce zmieniać otaczającą nas rzeczywistość poprzez samorząd –„Po bardzo długim rozważaniu zdecydowaliśmy się zarejestrować komitet. Na ten moment wśród nas nie ma nikogo związanego z poprzednią Radą Powiatu. Odcinamy się od tego zamieszania. Z założenia jesteśmy bezpartyjni, nie pchamy się w politykę, a chcemy tylko zadziałać tutaj lokalnie, by dodać nowej energii naszemu regionowi. Jesteśmy w trakcie układania list wyborczych, chcemy by startowały od nas osoby zaangażowane i energiczne” – mówi nam Piotr Bocheński, pełnomocnik KWW ‚Nasz Powiat’.\nOficjalnie listę komitetów, które wezmą udział w wyborach 16 czerwca poznamy w czwartek rano. Z kolei do 23 maja komitety muszą zarejestrować listy kandydatów.\nKWW Nasz PowiatPiotr Bocheńskiponowne wybory do Rady Powiatu KoneckiegoPonowne wybory w powiecie koneckimRafał PostułaWyboryWybory Samorządowe


urodziny dla dzieci Nowa Sól − news-lodz.pl\nnews-lodz.pl urodziny dla dzieci Nowa Sól\nNadchodzą urodziny Twojego dziecka albo inne święto rodzinne? Animator dla dzieci będzie pierwszorzędnym pomysłem, jeżeli nie masz pomysłu, w jaki sposób da się rozplanować dzieciom czas w tym dniu. Wprawna organizacja imprez dla dzieci jest jego specjalnością, więc masz pewność, że zostawiasz swoje dziecko z właściwą osobą. W jakich warunkach animator dziecięcy mógłby pomóc? W każdej sytuacji, gdzie pojawi się mnóstwo pociech i należy zagwarantować im frajdę oraz bezpieczeństwo. Czy szykuje się bal dla dzieci czy urodziny dziecka - animator zabaw dla dzieci powinien się w tej chwili zjawić.\nWiedziałeś, że animator dla dzieci na wesele może okazać się cudownym pomysłem? Animator na wesele okaże się wielką asystą w tym ważnym dniu. Niektóre pary młode nie zapraszają na tę uroczystość, gdyż mają obawy o ich bezpieczeństwo i nudę. Jednakże jeżeli zostaje zatrudniona wykwalifikowana animatorka dla dzieci, nie powinieneś się obawiać.\nOrganizacja urodzin dla dziecka może przynosić wiele kłopotów rodzicom. Pragniemy, żeby imprezy urodzinowe dla dzieci były w ich wspomnieniach na długi czas, aczkolwiek niestety nie wiemy, jak to zrobić. Taki kłopot rozwiąże animator na urodziny. Podpowie interesujące i pogodne gry, które będą w tym samym czasie dydaktyczne oraz przyjazne.\nUrodziny dla dzieci nie są jedyną sytuacją, którą warto umilić w ten sposób. Może to być jakakolwiek okazja, na którą zostaną zaproszone pociechy i zechcesz umilić im czas w pomysłowy sposób. Więc jeżeli pragniesz umilić chwile w czasie dowolnej imprezy dla dzieci, musisz zlecić pracę fachowcowi. Dobrze, by była to osoba, która z lekkością nawiązuje relacje z dziećmi.\nJaki animator będzie najlepszy? Najistotniejsza jest cierpliwość, pomysłowość a także bycie dowcipnym. Najlepiej przygotowany animator szaleje wraz z dziećmi. Wtedy masz spokój, że ma do swojej pracy talent i odpowiedni charakter. Jedynie taki animator zabawi pociechy.


PLASTPOL 2017 - liderzy branży w Kielcach!\nOd dwóch dekad Międzynarodowe Targi Przetwórstwa Tworzyw Sztucznych i Gumy kojarzą się na świecie z Targami Kielce. W ostatniej edycji udział wzięli wystawcy z 32 państw. Tegoroczny PLASTPOL to jeszcze większa międzynarodowa reprezentacja liderów branży. Ekspozycję zgromadzono we wszystkich 7 halach kieleckiego ośrodka. PLASTPOL 2017 w Kielcach to punkt obowiązkowy dla firm z sektora przetwórstwa tworzyw sztucznych i gumy, które stawiają na rozwój i nowoczesne technologie. Wystawa rozpoczyna się już 23 maja.\nKolejna, 21. edycja targów PLASTPOL, z uwagi na wielkie zainteresowanie firm krajowych i zagranicznych, ugruntowuje tytuł największej wystawy w Polsce i Europie Środkowo-Wschodniej. Dziś to jedno z najważniejszych branżowych wydarzeń w Europie i wizytówka polskiego przemysłu tworzyw sztucznych. Od lat targi cieszą się rosnącym zainteresowaniem zwiedzających - w roku ubiegłym wystawę odwiedziło ponad 18.500 specjalistów. Jednak najlepszą rekomendacją dla każdej edycji kieleckich targów są komentarze branży: „ W Kielcach podpisaliśmy naprawdę ważne kontrakty.” – mówiła po zakończeniu ubiegłorocznej wystawy Urszula Steiner, prezes firmy Dopak. „Nie ma równie ważnej imprezy dla branży w Polsce.” – komentował Zenon Narojek, właściciel Wadim Plast. ”Zaskoczyła nas świetna frekwencja zwiedzających”- oceniał PLASTPOL Jan Muehsam, właściciel firmy Muehsam-Elektromech.\nCała branża i światowi liderzy w Kielcach\nPrzekrój branżowy targów PLASTPOL pozwala poznać nie tylko najnowsze technologie używane do przetwórstwa tworzyw sztucznych, ale również wzornictwo, opakowania, tworzywa i zagadnienia przetwórstwa gumy.\n- Wystawa kompleksowo przedstawia branżę: od maszyn i całych linii technologicznych, po granulaty i inne komponenty aż po innowacyjne technologie recyklingu tworzyw sztucznych - mówi Kamil Perz, dyrektor projektu. Tradycją PLASTPOLU są, przyznawane podczas prestiżowej gali Platinum Plast, Medale Targów Kielce dla najlepszych firm i produktów.\n- Targi PLASTPOL są dla wielu znanych graczy polskiego i zagranicznego rynku tworzyw sztucznych, stałym elementem strategii marketingowej. Wystawa daje też wiedzę na temat stanu gospodarki. Patrząc na ubiegłoroczną edycję, to prognoza jest bardzo optymistyczna – komentuje siłę kieleckiej wystawy Dariusz Michalak, dyrektor Wydziału Targów w Targach Kielce.\nOprócz wielu najważniejszych polskich firm, podczas PLASTPOLU 2017 zobaczymy kilkadziesiąt znanych firm z Niemiec i Włoch, które co roku stanowią najliczniejsze grupy wystawców zagranicznych. W tegorocznej edycji licznie występuje również reprezentacja firm tureckich i chińskich. Nie zabraknie również, między innymi, cenionych przedsiębiorców z Austrii, Francji, Belgii, Bułgarii, Portugalii, Szwecji, Danii, Hiszpanii, Holandii, USA, Litwy, Czech, Japonii, Indii, Tajwanu i wielu innych państw. Dzięki takiemu przekrojowi wystawców PLASTPOL stał się najbardziej międzynarodowymi targami w Polsce. Ponad połowa wystawców, biorących udział w kieleckich targach to firmy zagraniczne lub z zagranicznym kapitałem – tak wynika z ubiegłorocznego bilansu wystawy. Każdy, kto chce „trzymać rękę na pulsie” branży i wiedzieć co dzieje się w polskim i światowym sektorze przemysłu przetwórstwa tworzyw sztucznych już powinien rezerwować termin 23-26 maja na wizytę w Kielcach.\nNajnowsze maszyny i technologie\nTo, co z pewnością charakteryzuje targi PLASTPOL, to setki stale pracujących maszyn, całych linii produkcyjnych. Nowe maszyny często mają swe polskie premiery w Kielcach. Podczas PLASTPOLU widać jak dynamicznie rozwija się branża, sięgając po najnowsze zdobycze myśli technicznej i technologie rodem ze stacji kosmicznej. W ciągu 21 lat istnienia targów, krajowa produkcja wzrosła aż trzykrotnie! Jednym z motorów postępu jest oczywiście rozwój sektora produkcji wszelakich opakowań, produkcji urządzeń oraz sprzętu RTV i AGD oraz motoryzacji.\nW roku 2017 targi PLASTPOL włączają się do branżowej edukacyjnej akcji społecznej o nazwie „POLIMERY przyjazne człowiekowi i potrzebne ludziom”. Nieprzyjazny publiczny wizerunek tworzywa sztuczne zawdzięczają między innymi stereotypom, że nic co sztuczne nie może być wartościowe, oraz, że przemysł tworzyw to kontra dla natury, niosąca ze sobą zanieczyszczenie środowiska, kłopoty z późniejszą utylizacją odpadów. W świadomości społecznej nazwa „tworzywa sztuczne” jest po prostu postrzegana źle. Tymczasem termin „polimery”, który miałby szansę go zastąpić, nie tylko nie kojarzy się negatywnie, ale do tego jest międzynarodowy, uniwersalny dla branży.\n- Celem akcji POLIMERY jest ocieplenie publicznego wizerunku biznesu polimerowego w Polsce, a w dalszej konsekwencji zmiana negatywnego społecznego wizerunku. Doprowadziłoby to, jak sądzimy, do większej akceptacji firm tworzących branżę, i powinno ożywczo wpłynąć na sam biznes - przekonuje Waldemar Sobański, prezes zarządu Wydawnictwa Business Image, które jest inicjatorem akcji. - Na początek apelujemy o umieszczenie znaku graficznego akcji na stronach internetowych, między innymi przetwórców polimerów, dostawców surowców, maszyn i usług, którym zależy na pozytywnym wizerunku przemysłu polimerowego – dodaje. - Zachęcamy wszystkie organizacje branży do przyłączenia się do takiej formy edukacji społeczeństwa.\nZapraszamy do Targów Kielce na XXI TARGI PLASTPOL\n23-26 maja 2017!


"Pokot" - recenzja filmu - film.gildia.pl - film, newsy, recenzje\n"Pokot" - recenzja filmu\n[Berlinale 2017] Pogrążona w chaosie wojna wartości\nNie zawsze łatwo jest przełożyć słowo pisane na celuloidową taśmę. Mimo niezaprzeczalnej obrazowości wielu dzieł, adaptacje bardzo często okazują się tworami poniżej oczekiwań. Czasem jednak – jak chociażby w przypadku wybitnej Psychozy czy Forresta Gumpa – filmowy przekład znacznie przerasta jakością pisany oryginał. Pokot Agnieszki Holland, oparty na kontrowersyjnej powieści Olgi Tokarczuk pt. Prowadź swój pług przez kości umarłych należy ulokować mniej więcej w połowie tej drogi.\nJanina Duszejko (znakomita rola Agnieszki Mandat) to postać pełna tajemnic. Kiedyś budowała mosty na Bliskim Wschodzie, dziś mieszka samotnie w Sudetach, dorabiając jako nauczycielka angielskiego w wiejskiej szkole. Spokojną egzystencję na malowniczym odludziu przerywa ciąg trudnych do wyjaśnienia wydarzeń: pewnego dnia psy kobiety nie wracają z wieczornego spaceru, następnie zamordowany zostaje sąsiad Janiny, kłusownik. Jedyne ślady wokół jego domu to odciski racic… Wkrótce dochodzi do szeregu podobnych zabójstw. Dostrzegłszy opieszałość policji, Duszejko rozpoczyna własne śledztwo.\nTrudno jednoznacznie przyporządkować Pokot do konkretnego gatunku, znajdują się tu bowiem elementy thrillera, kryminału, ale i czarnej komedii czy też kąśliwej satyry społecznej. Mieszanka ta podlana jest w dodatku astrologiczno-moralizatorskim sosem. Na ekranie przewija się istna galeria osobliwości, ciągle zderzając ze sobą skrajnie różne wartości. Duszejko w swojej niecodzienności nie jest bowiem osamotniona; towarzyszą jej m.in. przeuroczy w swojej nieporadności programista-minimalista Dyzio (Jakub Gierszał), walcząca z demonami przeszłości Dobra Nowina (Patricia Volny) czy też lekko zdziwaczały sąsiad, Matoga (Wiktor Zborowski). Wykraczający poza bezrefleksyjnie przyjęte normy i sztywne tradycje podejmują nierówną walkę z tym, co pozornie normalne – służbami mundurowymi, sądowniczymi czy też mającą silną pozycję w lokalnej społeczności grupą myśliwych.\nPostacie, choć znakomicie obsadzone i zagrane, są do bólu przerysowane, wręcz karykaturalne. Fakt, czarne charaktery (na czele z Marcinem Bosakiem, Borysem Szycem i Andrzejem Grabowskim) odrzucają skutecznie, ale i ci, z którymi mamy sympatyzować, odrzucają nagromadzeniem dziwactw i hiperbolizacją odchyleń, rysując przy tym czarno-biały, łopatologiczny antagonizm. Zamiast kibicować, wzdychamy więc z poirytowaniem. Nie pomagają w tym także przesadnie patetyczne dialogi i przewidywalna linia fabularna (co sprawniejszy widz zwęszy główny zwrot akcji jeszcze w pierwszej połowie seansu). Podobny dysonans można odczuć w przypadku wizualnej oprawy filmu. Zdjęcia są niekonsekwentne i chwilami chaotyczne, jakby brakowało spójnej, jednolitej koncepcji artystycznej. Zapierające dech w piersiach landszafty przepięknej Kotliny Kłodzkiej przeplatają się z fragmentami tragicznie niedoświetlonymi, a roztrzęsiona kamera momentami przyprawia wręcz o zawroty głowy.\nMogło być tak pięknie – przebojowa, doceniona także za granicą powieść, plejada gwiazd europejskiego kina, malownicza sceneria i tematyka tak istotna w dzisiejszych czasach. Niestety, mimo ogromnego potencjału Pokot to film bardzo nierówny, niekonsekwentny i chaotyczny. Mogło być naprawdę dobrze, wyszło w najlepszym wypadku średnio – zupełnie jakby wszystkie składowe legły… pokotem. Szkoda.


W Żorach gościli artyści z francuskiego miasta partnerskiego - Gazeta Żory\n13 września 2021\tComments 0 34 Views\nPrevious Agresywny uczestnik dożynek zaatakował policjantów\nNext Zabytkowy pałac w Baranowicach zmienia swoje oblicze\nW setną rocznicę urodzin Stanisława Lema Miejska Biblioteka Publiczna w Żorach im. Ottona Sterna zaprasza do udziału w kolejnych wydarzeniach w ramach projektu „MyśLEM więc jestem. Czy Stanisław Lem był\nTo największe wydarzenie tegorocznej edycji Festiwalu Fide et Amore. Po raz pierwszy w Polsce wystąpi Maria Keyrouz – znana jako „Siostra ludzkości”. Artystka pochodząca z Libanu wraz z zespołem „Ensamble de la Paix” zaprezentuje w