O firmie KSYLON: maszyny i narzędzia ogrodnicze | Koszalin\nJesteśmy autoryzowanym dilerem Husqvarna od 1992 roku.\nPonad dwudziestopięcioletnie doświadczenie i zdobyta w tym czasie wiedza fachowa personelu firmy daje pewność uzyskania odpowiedzi na każde niemal pytanie naszego klienta. Przez te lata kształtowało się nie tylko nasze doświadczenie, lecz także rodzaj sprzedawanego asortymentu. Obecnie oferujemy wyroby najbardziej uznanych firm światowych. Jesteśmy autoryzowanym dealerem firmy Husqvarna, Gardena, McCulloch. Sprzedajemy też produkty innych marek, posiadamy bardzo duży wybór maszyn i akcesoriów. Każdy klient odwiedzający nas może liczyć na radę co kupić by narzędzie spełniło jego choćby najbardziej złożone oczekiwania.\nDysponujemy profesjonalnym serwisem sprzedawanego przez nas sprzętu. Do skorzystania z usług naszego serwisu zapraszamy wszystkich, którzy mają problemy ze spalinowym lub elektrycznym sprzętem jakiejkolwiek firmy. Wszystkie maszyny w naszym sklepie objęte są obsługa gwarancyjna i pogwarancyjna. Zapewniamy serwis i dostępność części.


Nauka jazdy w Warszawie - gdzie zacząć? - Mooska.pl\nOdpowiednia nauka jazdy podczas naszej przygody z autem to zupełna podstawa. Dzięki specjalistom poznajemy elementarną wiedzę na temat auta i przepisów drogowych. Jak jednak okazuje się w praktyce, atmosfera w dzisiejszych naukach jazdy bywa różna. Skutkiem tego, warto wybrać szkołę o najlepszej atmosferze w Warszawie!\nZgadza się. Atmosfera podczas egzaminu i jazd praktycznych to zupełna podstawa. Tym bardziej, że młodzi kierowcy często mają pierwszy raz styczność z autami i ruchem drogowym. Praktyka szczególnie jest narażona na stres, którego najzwyczajniej w świecie trudno jest uniknąć na samym początku. Niemniej jednak, przy odpowiednim podejściu do naszego kursanta, bardzo szybko znajdziemy odpowiedni, złoty środek na jego lęki podczas jazd praktycznych.\nGdzie szukać szkoły z dobrą atmosferą w Warszawie?\nW stolicy istnieje bardzo dużo nauk jazdy, skutkiem czego odnalezienie tej jednej może być problematyczne. W tym miejscu warto polecić naukę jazdy dostępną pod adresem internetowym https://qmobil.pl/ – znajdziemy tutaj pełne wsparcie zarówno podczas nauki teoretycznej jak i praktycznej.\nDoświadczeni instruktorzy z pewnością pomogą nam w każdym problemie, oraz wprowadzą nas delikatnie w świat ruchu drogowego, który jak okazuje się z czasem, staje się naszym naturalnym środowiskiem w poruszaniu się autem.


MODO by Roncato walizka duża z kolekcji SPACE twarda 4 koła materiał ABS/ Poliwęglan zamek szyfrowy TSA - Świat Torebek - Torby - Walizki - Torebki - RONCATO, DIELLE, SAMSONITE, AMERICAN TOURISTER, PUCCINI, DAAG, WOJEWODZIC\n» MODO by Roncato walizka duża z kolekcji SPACE twarda 4 koła materiał ABS/ Poliwęglan zamek szyfrowy TSA\nCena: 309,00 zł 448,00 zł 309.00\nKod produktu: 42_5371\nDuża walizka marki MODO by Roncato z kolekcji SPACE, twarda, na 4 kółkach posiada zamek szyfrowy z systemem TSA. Walizka wykonana jest z wysokiej klasy mieszanki Poliwęglanu i ABS co zapewnia wytrzymałość zdecydowanie powyżej standardów, dużą elastyczność i lekkość walizki. Komora główna zapinana na zamek, a w niej pasy główne zabezpieczające przewożone rzeczy. W komorze klapy zasłona do zabezpieczenia bagażu zapinana na suwak. Kieszeń na drobiazgi. 4 koła skrętne wmontowane w metalowe łożyska. Aluminiowy, lekki i mocny stelaż z wysuwaną rączką. 2 ergonomiczne rączki do przenoszenia walizki na górze i z boku. Elegancka podszewka z poliestru wewnątrz walizki. Wysoki standard, komfort podróży i nowoczesne wzornictwo za przystępną cenę. 2 lata gwarancji producenta.


Fundamentalny Portfel SII - Strona 24 – Edukacja i Analizy – Stowarzyszenie Inwestorów Indywidualnych\nFundamentalny Portfel SII - strona 24\n11.06: Rynek wydaje się wykupiony, ale wciąż rośnie pod rozstrzygnięcie z OFE\nOczekiwana przez nas silniejsza korekta na szerokim rynku nie nadeszła, ale wisi w powietrzu. Nie spodziewaliśmy się aż tak zdecydowanego pokazu siły byków. Dodatek edukacyjny "Tajniki AF cz.10. - Wycena spółki - metody porównawcze cz.2. Pozostałe wskaźniki i przykłady"Zobacz więcej\n15.05: Inwestowanie selektywne przy niepewnym rynku, kupujemy akcje Netii\nSkala wzrostów od początku maja może budzić zdziwienie, spodziewamy się obecnie korekty zwyżek - w jej trakcie dołączymy się do startującej hossy. Dodatek edukacyjny "System UTP"Zobacz więcej\n25.04: Portfel SII w serwisie inwestomierz.pl\nW Portfelu SII od niemal dwóch tygodni mamy wyłącznie gotówkę (na lokacie overnight) oraz obligacje, które stanowią 27% wartości portfela. Od bieżącego odcinka statystyki Portfela SII będziemy prowadzić na serwisie inwestomierz.pl - nowej inicjatywie SII.Zobacz więcej\nUPDATE2 Środa 20.03: Sprzedaliśmy wszystkie akcje - stop lossy i take profity\nPo publikacji rozczarowujących wyników finansowych zakupione przez nas instytucje finansowe - PZU i GTN zostały mocno przecenione. Okazało się, że szybkie zarobki podobnie prędko zniknęły. Jednak trzymaliśmy się naszej strategii i zamknęli pozycję "na zero". Nie mieliśmy nawet okazji ustawić stopa kroczącego.Zobacz więcej\nUPDATE! Piątek 8.03: Kupujemy Getin i PZU, we wtorek sprzedaliśmy Vistulę i Wasko\nWe wtorek po raz pierwszy od dwóch miesięcy kurs indeksu WIG20 przebił średnią 15-sesyjną. Jednak kursy niektórych spółek wykonały na razie jedynie retesty oporów stanowiących wcześniejsze wsparcia.Zobacz więcej\nCzwartek 21.02: dokupujemy CPS, wahamy się ze sprzedażą Wasko i Cormay\nPodaż na akcjach Cormaya odpuściła, linia trendu nas chroni. Wnioski płynące z tej lekcji są jednoznaczne - takie są skutki nie postawienia zlecenia stop loss.Zobacz więcej\nWtorek 12.02: fundamenty nas przekonują - kupujemy Cyfrowy Polsat. Uwaga na CRM!\nA już wydawało się, że byki przejmują inicjatywę i mogą odwrócić kilkutygodniową korektę, a tu nagle przecena -30% na tepsie. Takie "niespodzianki", podobnie jak sprzedaż pakietu akcji PKO BP i Pekao SA przez Skarb Państwa i Unicredit w styczniu, nie pomagają w zakończeniu korekty bykom. Akcje PZ Cormay prawie -10%!Zobacz więcej\nWtorek 05.02: popyt słabnie, sprzedajemy akcje Ganta\nKorekta na warszawskim parkiecie przyspiesza. Pękają kolejne wsparcia. Testowanie poziomu 2420 pkt. przez indeks WIG20 wydaje się coraz bardziej realne.Zobacz więcej\nDuże zmiany! W styczniu kupiliśmy akcje ABC Data, Gant, Vistula i Wasko, zwiększyliśmy pozycję w ETFW20L oraz sprzedaliśmy Graala i ZEPAK\nStyczeń to okres korekty na warszawskim parkiecie w trwającym naszym zdaniem trendzie wzrostowym. Postanowiliśmy zainwestować w mocno przecenione podczas bessy małe i średnie spółki, jednocześnie utrzymując zaangażowanie w blue-chipach poprzez ETFy. Dodatek edukacyjny "Tajniki AF cz.9. - wycena spółki - metody porównawcze cz.1. wskaźniki C/Z i C/WK"Zobacz więcej\nKupiliśmy akcje PZ Cormay i ZEPAK, z dalszymi zakupami czekamy na korektę.\nGłówne indeksy warszawskiego parkietu wskazują hossę. Nie można się z tym sprzeczać, nawet w obliczu spowolnienia gospodarczego, giełda bowiem wyprzedza sferę realną. Dodatek edukacyjny "Tajniki AF cz.8. - Wycena akcji - metody dochodowe"Zobacz więcej


ᐅ Oczyszczacz powietrza Prem-I-Air INVIERNO - klimasklep.pl\noczyszczacz powietrza prem-i-air invierno\nOczyszczacz powietrza Prem-I-Air INVIERNO (do 60 m²)\nProponujemy: PREM-I-AIR INVIERNO.ION\nKlimaSklep.pl jest autoryzowanym dystrybutorem marki Prem-I-Air w Polsce. Oferujemy naszym Klientom markowy produkt, pomoc w doborze oraz wsparcie posprzedażowe. Do każdego zakupu wystawiamy fakturę VAT oraz podbitą gwarancję na pełny okres od daty zakupu.\n60 m² + jonizator\nWyprodukowany w Wielkiej Brytanii, nowoczesny oczyszczacz powietrza INVIERNO przeznaczony jest do pomieszczeń o powierzchni ok. 60m². Oczyszczacz efektywnie filtruje powierzchnie mieszkalne, biurowe itp. Urządzenie posiada 5-stopniowy system filtracji i soft control panel, czyli tzw. "miękkie przyciski".\nINVIERNO posiada m.in. takie funkcje jak tryb AUTO - wbudowany czujnik jakości powietrza sam wybiera najodpowiedniejszą prędkość wentylatora do danego pomieszczenia. Kiedy urządzenie oczyści powietrze w pomieszczeniu zgodnie z zadanym poziomem, zredukuje prędkość wentylatora i w końcu wyłączy się. Urządzenie włączy się ponownie jeżeli jakość powietrza ulegnie pogorszeniu. Tryb NOCNY to funkcja, która automatycznie włączy się, gdy w pomieszczeniu zgaśnie światło na co najmniej 3 minuty.\nZalety oczyszczacza powietrza Prem-I-Air INVIERNO\ncicha praca (min. 25 dB(A) w trybie cichym)\ntryb MANUAL - 4 prędkości wentylatora\n3 tryby oczyszczania (STANDARD, WRAŻLIWY, EXTRA WRAŻLIWY)\nelegancki wygląd, dzięki wysokiej jakości plastiku\nOczyszczacz powietrza Prem-I-Air INVIERNO - etapy czyszczenia\nNowoczesny oczyszczacz powietrza INVIERNO poprawia jakość powietrza podczas 5-etapowego procesu:\nOdporny na pył filtr siatkowy - bardzo trwały (może być myty kilkadziesiąt razy), oczyszcza powietrze z większych cząsteczek brudu i kurzu, a także chroni filtry wewnętrzne.\nFiltr katalityczny TiO2 - jest w stanie oczyścić powietrze w 99% z nieprzyjemnych zapachów, m. in. różnego rodzaju lakierów do paznokci, benzyny czy rozpuszczalników oraz szkodliwe cząsteczki kurzu, pyłu, smogu, sierści czy różnorakich bakterii.\nFiltr węglowy z łupiny kokosowej + wydzielina okrzemkowa - może usunąć do 99% różnego rodzaju zanieczyszczeń powietrza. Połączenie tych dwóch substancji prowadzi do efektywnego oczyszczania powietrza.\nFiltr HEPA - usuwa 99.97% zanieczyszczeń takich jak: kurz, mgła, smog, sierść, zarodniki pleśni, a także bakterie i wirusy, o wymiarach powyżej 0,3 mikrona\nZgodnie z zaleceniami producenta filtry należy wymieniać co 6-12 miesięcy, w zależności od warunków w jakich pracuje urządzenie i częstotliwości jego użytkowania.\nNowoczesny i stylowy oczyszczacz firmy PREM-I-AIR służy do efektywnej filtracji powietrza w pomieszczeniach domowych tj. mieszkania, gabinety, sypialnie, pokoje dziecięce itp. Zaawansowana elektronika pozwala dostosować pracę urządzenia do jakości powietrza. Kiedy oczyszczacz jest ustawy na tryb AUTO, wbudowany czujnik jakości powietrza sam wybierze najodpowiedniejszą prędkość wentylatora do danego pomieszczenia. Kiedy urządzenie oczyści powietrze w pomieszczeniu zgodnie z zadanym poziomem zredukuje prędkość wentylatora i w końcu wyłączy się. Urządzenie włączy się ponownie jeżeli powietrze ulegnie zanieczyszczeniu. Podczas pracy w trybie AUTO INVIERNO przełączy się automatycznie w tryb cichy gdy w pomieszczeniu zgaśnie światło na co najmniej 3 minuty. Oczyszczacz wyposażony jest we wskaźnik jakości powietrza, który zamieszczony został w krzyżyku w prawym górnym rogu obudowy. Stan powietrza odczytywany jest wg. wyświetlanego koloru:\nniebieski - bardzo dobry\nfioletowy - umiarkowany\nPrzykładowe zastosowania oczyszczacza Prem-I-Air INVIERNO\nOczyszczacz sprawdzi się doskonale w pomieszczeniach domowych. Polecany m.in do: mieszkania, gabinety, pokoje dziecięce, sypialnie, pomieszczenia biurowe. Zalecana wielkość pomieszczenia to 60 m².\nWyposażenie standardowe oczyszczacza\nfiltr wstępny - zatrzymuje kurz, roztocza itp.\nfiltr węglowy - eliminuje zapachy\nfiltr HEPA - usuwa zarodniki grzybów, bakterie, pyłki roślinne do wielkości 0,3 mikrona\nDodatkowe zdjęcia Prem-I-Air INVIERNO\nDane techniczne Prem-I-Air INVIERNO\nmaksymalna powierzchnia według klimasklep.pl : max. 35 m²\nmaksymalny przepływ powietrza: max. 450 m³/h\nżywotność filtrów według producenta: 6 - 12 miesięcy\npoziom ciśnienia akustycznego: 25 - 42 dB(A)\nskuteczność oczyszczania - pył zawieszony PM2.5: 99 %\nskuteczność oczyszczania - pył zawieszony PM10: 99 %\nskuteczność oczyszczania - zarodniki pleśni: 99 %\nskuteczność oczyszczania - kurz: 99,97 %\nskuteczność oczyszczania - pyłki: 99 %\nskuteczność oczyszczania - formaldehyd: 95 %\nskuteczność oczyszczania - zapachy: 99 %\nskuteczność oczyszczania - powietrze: 99,8 %\nnatężenie: 0,16 A\nOpinie o Prem-I-Air INVIERNO\nOpinia o Prem-I-Air INVIERNO:\nOpinie o produktach Prem-I-Air z tej samej kategorii:\nBardzo polecam - świetny oczyszczacz. Przede wszystkim jest chyba najcichszy na rynku, a to miało dla nas duże znaczenie. Łatwa obsługa i sensowne utrzymanie/serwis. Jesteśmy bardzo zadowoleni.\n- stosunkowo tani w utrzymaniu Wady:\nocena 5 na 5 gwiazdek od: Krzysztof S., 06.03.2019\nChociaż ta marka oczyszczacza nie jest jakoś specjalnie rozreklamowana, to ich produkt jest najwyższej jakości. Świetne filtry, kilka trybów pracy, cichy i prosty w obsłudze. Bardzo gorąco polecam.\n- łatwa obsługa Wady:\n- może przydałaby się do pełni szczęścia aplikacja mobilna, ale to taki bajer ;)\nocena 5 na 5 gwiazdek od: Maria S., 06.03.2019\nSprawnie usuwa zapachy dobre i te gorsze. Jeśli równie dobrze radzi sobie z tym co niewidoczne dla oka to warto go kupić. Nie jest może równie efektowny jak niektóre urządzenia konkurencji ale nie o to w nim chodzi. Ma oczyszczać powietrze a nie dobrze się prezentować. Na początku celowaliśmy w producenta koreańskiego ale wygrał ten. Sześć stopni filtracji zdecydowało o wyborze. Można wyłączyć filtr elektrostatyczny, jonizację i lampę UV. Na najniższych obrotach rzeczywiście niesłyszalny, żadnego "buczenia" z obudowy itp. Na najwyższych dmucha konkretnie. W słońcu widać ile kurzu z powietrza zaciąga.\nwydajny, cichy, pilot na wyposażeniu, funkcja wygaszania wyświetlacza i wskaznika czujnika, dwa czujniki z możliwością ustawienia czułości, uchwyt do przenoszenia Wady:\ndźwięk przycisków, instrukcja obsługi, krótki przewód, wlot-wylot powietrza po bokach urządzenia\nocena 5 na 5 gwiazdek od: Michał C., 16.12.2018\ncichy, wydajny, filtry, lampa uv. jonizator, uchwyt, pilot, blokada przycisków Wady:\ndźwięk przycisków, instrukcja\nocena 5 na 5 gwiazdek od: Michał, 11.12.2018\nJestem bardzo zadowolona z tego produktu, powietrze zauważalnie czystsze, a mieszkam w miejscu, gdzie zanieczyszczenie jest bardzo duże. Jest cichy, lekki, obsługa intuicyjna. Na razie nie mam żadnych zarzutów.\nEfektywny, cichy, lekki, ładny design Wady:\nocena 5 na 5 gwiazdek od: Grażyna M., 07.12.2018\nJestem bardzo zafowolona. Dziala cicho i tak jak opisuje producent.\nUzywamy w trybie Auto. Zdecydowanie lepsze powiettze mieszkaniu. . Polecam.\nCichy. Moźliwosc dobrania trybu odpowiedniego do potrzeb. Wady:\nocena 5 na 5 gwiazdek od: -- -.Anita, 30.10.2018\ncicho, przyjemnie, myślę że skutecznie oczyszcza powietrze.\nSame zalety. Wady:\nocena 5 na 5 gwiazdek od: Mirosław Rafałko, 27.05.2017\nUrządzenie bardzo przydatne, jestem zadowolona z zakupu, dobra jakość w stosunku do ceny\nŚwieże rześkie powietrze, czujnik jakości powietrza, tryb nocny nie przeszkadza w nocy Wady:\nocena 5 na 5 gwiazdek od: Katarzyna, 21.04.2017\nWszystko zgodne z opisem. Działa bez zarzutu.\nLekki, cichy, wydajny. Wady:\nocena 5 na 5 gwiazdek od: Damian Sopala, 17.03.2017\nJest dokładnie tym czego szukaliśmy. Dym papierosowy szybko zniknął (2dni), kurzu zdecydowanie mniej, zapachów w domu brak. Choćby dlatego warto go mieć. Jest fajny, łatwy w obsłudze, estetyczny. Może ciut duży ale jakoś nam to nie przeszkadza\nSzybki, sprawny, intuicyjny, przyzwoita cena filtrów Wady:\nNie widzę wad. No może fakt że zapach kadzidełka czy perfum do wnętrz znika szybko.ale to świadczy dobrze o sprzecie\nocena 5 na 5 gwiazdek od: Anna Burzyńska, 15.03.2017\nAkcesoria do Prem-I-Air INVIERNO\nINVIERNO.F1 jest dostępny\nINVIERNO.F1 28000 brutto\nINVIERNO.F2 jest niedostępny\nINVIERNO.F2 produkt niedostępny\nINVIERNO.F3 jest niedostępny\nINVIERNO.F3 produkt niedostępny\nINVIERNO.F4 jest niedostępny\nINVIERNO.F4 produkt niedostępny\nPrem-I-Air INVIERNO - dokumenty do pobrania\ninstrukcja obsługi Prem-I-Air INVIERNO pobierz\nkarta produktu Prem-I-Air INVIERNO pobierz\nprzesyłka kurierska ubezpieczona (przedpłata): 23zł 0zł brutto\nprzesyłka kurierska ubezpieczona (pobraniowa): 77zł 19zł brutto\nwysyłkowy Model wycofany ze sprzedaży, dostępna jest nowa wersja.\nProponujemy: PREM-I-AIR INVIERNO.ION - wysyłka


Chrabota: ACTA 2? Bzdura. Nie ma cenzury internetu - Media - rp.pl\nAktualizacja: 11.12.2018, 10:05\nTo jest kompletna bzdura. Nie ma żadnego podatku od linków. Chodzi wyłącznie o to, że ci, którzy korzystają z treści prasowych, powinni za to uiścić niewielką opłatę - mówił w programie "Onet Rano" redaktor naczelny "Rzeczpospolitej" Bogusław Chrabota.\nChrabota wypowiadał się na temat dyskutowanych w Parlamencie Europejskim nowych przepisów prawa autorskiego, dotyczących wprowadzenia opłat za treści, które pojawiają się w internecie.\nWedług naczelnego "Rzeczpospolitej", wprowadzenie opłat nie ma nic wspólnego z cenzurowaniem internetu, a jedynie umożliwia twórcom i wydawcom walkę o swoje prawa.\n- To cios wymierzony w tych największych, agregujących treści, gdzie chcemy wprowadzić ograniczenie - mówił Chrabota cytowany przez Onet.\nNa podstawie nowych przepisów np. Google musiałoby podpisać z wydawcą umowę licencyjną i na tej podstawie miałoby prawo do wykorzystania określonego w procentach fragmentu treści. - Tekst w internecie to czyjaś własność. Trzeba za to, przynajmniej minimalnie, zapłacić - uważa Chrabota.\nJego zdaniem nowe prawo sprzyjałoby ochronie i tak już zamierającego rynku prasy papierowej.\n- Gdyby nie ona, gdyby nie jakościowe treści dziennikarskie, to co nam zostaje? Plotka, fake news? Musimy chronić, to co jest - dla mnie - fundamentem debaty publicznej - stwierdził.\nJak zapewniał naczelny "Rzeczpospolitej", nie ma mowy o wprowadzeniu "podatku od linków" czy zakazu stosowanie memów, ani też nowe prawo nie zostanie narzucone w 100 procentach poszczególnym krajom.\n- Nawet jeśli ktoś miałby bardzo restrykcyjne podejście do przepisów, to w Polsce możemy to rozwiązać inaczej - wyjaśnił.\nJego zdaniem lęk przed nowymi przepisami i nazywanie ich nową aferą ACTA 2 jest psychozą pompowaną przez przeciwników ich wprowadzenia.


pokaż telefon +48 530 721 490\npokaż telefon +48 730 721 490\nJubiler Pasja oferuje szeroki wybór wyrobów z kamieniami naturalnymi jak perły, agaty, onyks, koral itp. W naszym salonie oferujemy wzory zgodne z aktualnymi trendami oraz ponadczasowe klasyki. Jubiler Pasja zajmuje się również skupem złota i srebra. W Salonie Jubilerskim Pasja oferujemy wymianę biżuterii na nową na atrakcyjnych warunkach.\n- 10 % rabatu na obrączki po zakupie pierścionka zaręczynowego.\nobrączki i biżuteria bydgoszcz,obrączki ślubne bydgoszcz,obrączki ślubne świecie,obrączki ślubne solec kujawski,obrączki ślubne nakło nad notecią,obrączki ślubne inowrocław,obrączka ślubna bydgoszcz,biżuteria ślubna bydgoszcz,pierścionki zaręczynowe bydgoszcz,pracownia jubilerska bydgoszcz,pracownia biżuteria artystycznej bydgoszcz,jubiler bydgoszcz,obrączki na zamówienie bydgoszcz,galeria obrączek ślubnych bydgoszcz,grawerowane bydgoszcz,grawerowanie bydgoszcz,złote obrączki bydgoszcz,jubiler pasja opinie bydgoszcz,przymierzalnia bydgoszcz,obrączki ślubne online bydgoszcz,wizualizacja obrączek bydgoszcz,pracownia złotnicza bydgoszcz,obrączki ślubne jubiler pasja bydgoszcz,złotnik pasja bydgoszcz,ekskluzywne obrączki ślubne bydgoszcz,klasyczne obrączki bydgoszcz,obrączki ślubne łazur bydgoszcz


Praca w Niemczech jako pomocnik kierowcy przy rozładunku Koblencja | Praca w Niemczech oferty - ogłoszenia 2018\nStrona główna » Dam pracę » Praca w Niemczech jako pomocnik kierowcy przy rozładunku Koblencja\nPraca w Niemczech jako pomocnik kierowcy przy rozładunku Koblencja\nOpublikowany: 26 lipca 2015 01:21\nFirma spedycyjna z Koblencji zatrudni pomocnika kierowcy do pracy w Niemczech przy rozładunku i załadunku kontenerów, kontroli jakości towaru pod względem jakości.\n– rozładunek i załadunek kontenerów lekkich,\n– pomoc w kontroli towaru pod względem jakościowym i ilościowym,\n– dystrybucja towarów.\n– zdyscyplinowanej pracy,\n– dobrej znajomości j. niemieckiego (warunek konieczny),\n– prawo jazdy kat. C1,\n– mile widziane dodatkowe uprawnienia.\n– niemiecką umowę o pracę z dobrymi świadczeniami, w tym:\n– stałe zatrudnienie na długi czas,\n– pomoc koordynatora polskojęzycznego,\n– bezpieczną pracę w stabilnej firmie.\nID ogłoszenia: 77555b0af7870c00\npraca Koblencja praca przy rozładunku


Pasek 10040373 Do Zegarka Casio Modele W-42H W-43-H - 29,00 zł - Otozegarki.pl\nOferowanym produktem jest czarny pasek Casio EAN 10040373, przeznaczony do zegarka Casio W-42H, ale również Casio W-43H. Pasek wykonany został z bardzo wytrzymałego tworzywa sztucznego, a jego długość regulowana jest poprzez zaczepienie klamerki o dziurkę paska, która najbardziej odpowiada obwodowi nadgarstka użytkownika. Pasek jest oryginalnym produktem japońskiego producenta zegarków Casio. W naszej ofercie posiadamy paski przeznaczone do wielu różnych modeli zegarków Casio, dzięki czemu na pewno uda się dopasować nowy pasek na miejsce już zużytego. Jeżeli w naszej ofercie nie znalazłeś paska do swojego zegarka zachęcamy do kontaktu mailowego, postaramy się pomóc.\nDługość całkowita części paska z klamerką A= 84 mm\nSzerokość wcięcia na pasek przy kopercie X= 15 mm\nOdległość od koperty zegarka do ostatniej dziurki E=100 mm\nCałkowita długość paska przy zapięciu na ostatnią dziurkę L= 184 mm


Kultowe „The Twilight Zone”: sezon 2, odcinek 13 (1959-64) – „Back There” · Serialomaniak.pl\nKultowe „The Twilight Zone”: sezon 2, odcinek 13 (1959-64) – „Back There”\nTemat podróży w czasie jest jednym z moich ulubionych motywów w kinie i literaturze science-fiction. Zagadnienie, czy człowiek może przemieszczać się wstecz i naprzód wzdłuż osi czasu i czy istnieje prawdopodobieństwo, by podróżując w przeszłość, można było wpłynąć na zaistniałe ongiś wydarzenia, najwyraźniej pasjonowało też samego Roda Serlinga, który kazus temporalnych wojaży podejmował i – wybiegając nieco myślą w przyszłość „The Twilight Zone” – podejmować będzie wielokrotnie w swoim serialu. „Back There” jest już trzecim – nie licząc „Walking Distance” i „A Stop at Willoughby”, w których podróż w czasie miała wymiar raczej symboliczny – epizodem koncentrującym się na tym pobudzającym fantazję motywie. W napisanym przez Richarda Mathesona „The Last Flight” udało się skonstruować zgrabną i logiczną pętlę czasową, a w przypadku „Execution” igranie z naturalnym porządkiem rzeczy skończyło się tragicznie dla wynalazcy wehikułu czasu, który sprowadził z przeszłości pozbawionego skrupułów mordercę. „Back There” łączy z „Execution” nie tylko topos podróży w czasie, ale również pojawiający się w obu odcinkach aktor, Russell Johnson. Tym razem to jego postać weźmie na siebie brzemię chrononauty.\nW pewnym eleganckim klubie grupa mężczyzn prowadzi dysputę o czymś tak nieprawdopodobnym, jak podróż w czasie. Jednemu z nich zdarza się cofnąć w przeszłość i dokonać korekty historii oraz – co za tym idzie – kilku zmian w teraźniejszości...\n14 kwietnia roku 1961. Waszyngton. W elitarnym klubie dla dżentelmenów toczy się dyskusja na temat tego, czy istnieje możliwość, by po podjęciu udanej podróży w przeszłość, można wpłynąć na wydarzenia, które już zapisały się w historii. Głosy są podzielone, ale Pete Corrigan (Russell Johnson) najbardziej dosadnie wyraża sprzeciw, jakoby taka ewentualność mogła zaistnieć. Przeszłość dokonała się i nie ma realnej szansy na zmianę tego, co już nastąpiło. Nawet jeśli możliwa jest podróż w czasie, to temporalny wędrowiec może jedynie partycypować w wydarzeniach, ale w żaden sposób nie ma szans na to, by zmienić ich bieg.\nKiedy skonfudowany dyskusją Corrigan opuszcza towarzystwo i wychodzi z „Potomac Club”, niechcący potrąca kelnera, Williama (Bartlett Robinson), który wylewa nań nieco herbaty (krótka wymiana zdań pomiędzy panami jest ewidentym tropem podrzuconym widzowi – zostanie on wykorzystany w finale epizodu). Po opuszczeniu klubu, Corrigan nagle zaczyna odczuwać niepokojące zawroty głowy. Jak się okazuje, są to skutki uboczne tego, że Pete – z bliżej nieokreślonej przyczyny – przenosi się w czasie do dnia, który wszyscy Amerykanie pamiętają nawet po przebudzeniu o drugiej w nocy.\n14 kwietnia roku 1865 to dzień – a właściwie następująca po nim noc – w którym John Wilkes Booth dokonał udanego zamachu na prezydenta Abrahama Lincolna. Corrigan szybko zdaje sobie sprawę, że znalazł się w tym konkretnym miejscu i czasie nie bez przyczyny – musi zrobić wszystko, aby zapobiec temu wydarzeniu. Nie tracąc czasu, udaje się do Teatru Forda, by ostrzec prezydenta, który udał się tam na wieczorny spektakl angielskiej farsy „Our American Cousin”. Niestety, nikt nie daje wiary jego przestrogom i ostatecznie Corrigan zostaje wzięty za szaleńca i aresztowany. Na posterunku tylko jeden, niższy rangą funkcjonariusz zdaje się brać słowa Pete'a nieco bardziej poważnie.\nDo aresztu przybywa mężczyzna, podający się za niejakiego Jonathana Wellingtona (John Lasell), psychiatrę, dla którego Corrigan jest podobno ciekawym przypadkiem osoby cierpiącej na demencję. Wellington przekonuje sierżanta policji, że przekazanie pod jego opiekę będzie najlepszym rozwiązaniem dla „szaleńca”. Udawszy się do apartamentu Wellingtona, Corrigan nie zaprzestaje w próbach przekonania doktora, iż życie Lincolna jest w niebezpieczeństwie. Niestety, okazuje się, że „życzliwy opiekun” zatruł drinka zaoferowanego Pete'owi i podróżnik w czasie traci przytomność.\nKiedy się budzi i próbuje wydostać z pokoju, okazuje się, że jest już za późno. Z ulicy dobiegają pełne grozy głosy: „prezydent Lincoln został zamordowany!”. Corrigan na znalezionej w pokoju chusteczce odkrywa wyhaftowane incjały JWB. Okazuje się, że jego opiekun to w istocie aktor John Wilkes Booth, który podając się za lekarza, usunął w ten sposób zagrożenie, jakim dla jego „misji” był biegający wokół i ostrzegający przed zamachem Corrigan. Po tej rewelacji Pete – ponownie zrządzeniem bliżej nieokreślonej siły nadprzyrodzonej –wraca do roku 1961. Jego zdanie, iż nie można wpłynąć na przeszłość właśnie zyskało potwierdzenie, ale...\nKiedy wraca do „Potomac Club”, wychodzi na jaw, że o ile nie można dokonać WIELKICH zmian w przeszłości, drobne korekty są jak najbardziej możliwe. Policjant, który uwierzył w słowa Corrigana w przeszłości, był przodkiem poznanego wcześniej kelnera, Williama. Jego antenat, dzięki temu, że – jak się okazuje – również podjął wysiłki, by powstrzymać zamach, szybko zaczął piąć się po szczeblach kariery zawodowej i politycznej, oraz zbił niemały kapitał, który sprawił, że jego potomek, William, w 1961 roku jest szanowanym i bogatym obywatelem i członkiem „Potomac Club”. Tak więc, mimo wszystko, Corrigan dokonał korekty przeszłości.\n„What is the date, William? April 14, 1961, right? Well, good night, William”.\nTemat powstrzymania zabójstwa prezydenta Lincolna podejmowany był przed emisją „Back There” niejedokrotnie, głównie na antenach słuchowisk radiowych. Ten moment w historii Ameryki był bardzo ciekawym punktem wyjścia do snucia różnego rodzaju spekulacji i pytań „co by było, gdyby?” – czy obecne Stany Zjednoczone wyglądałyby inaczej, gdyby Lincoln przeżył zamach w Teatrze Forda? Wśród twórców science-fiction dominowały bardzo zróżnicowane na ten temat poglądy. Interesujące zdanie w tej kwestii miała dziennikarka, Mignon McLaughlin, której list do Serlinga, z propozycją na scenariusz, mógł mieć istotny wpływ na powstanie „Back There”.\nJej pomysł zakładał, że po nieudanym zamachu Lincoln kompletnie stracił swoją wcześniejszą pogodę ducha, zapał i „pazur” w polityce, co doprowadziło do pasma klęsk, które spadały kolejno na, osłabione wojną secesyjną, Stany Zjednoczone. Pewnego dnia przybywa doń Istota (prawdopodobnie pochodzenia pozaziemskiego), oferująca mu wyjście – cofnie go do wydarzeń z 14 kwietnia 1865 roku, ale tym razem John Wilkes Booth nie sfuszeruje. Lincoln, choć zmęczony życiem i załamany, uznaje takie wyjście za niehonorowe, jakkolwiek Istota przekonuje go, że tylko poświęciwszy się, stanie się inspiracją dla milionów, a jego następca będzie mógł dźwignąć Amerykę z powojennej słabości. Lincoln ostatecznie godzi się na takie rozwiązanie. Nawiasem mówiąc, pewne założenia tej fabuły zdają się pobrzmiewać echem w „Dallas ‘63” Stephena Kinga.\nSamo „Back There” wypadło jednak bardzo średnio. Fabuła leniwie meandruje pomiędzy kolejnymi wydarzeniami, które z uwagi na podrzucane wcześniej wskazówki są bardzo łatwe do przewidzenia. W wielu miejsca ekspozycja wręcz razi dobitnością. Tożsamość Jonathana Wellingtona łatwo odgadnąć – John Lasell gra tą postać z taką manierą, że od jej pierwszego pojawienia się na ekranie nie ma najmniejszych wątpliwości, co do jego niecnych zamiarów względem Corrigana. Pete natomiast, w sposób kłócący się z jego chłodną logiką, którą prezentuje na początku opowieści, podejmuje szaleńczą próbę powstrzymania zabójstwa. To już nie pierwszy raz w historii „The Twilight Zone”, kiedy osoba mająca rację brana jest za wariata tylko dlatego, iż... cóż, zachowuje się jak wariat.\nMyślę, że scenariuszowi zaszkodziła skala wydarzeń, z jaką mierzy się główny bohater. Zawieszenie niewiary w przypadku wydarzenia tak kluczowego dla historii bywa wyjątkowo skomplikowane, a na przestrzeni niespełna półgodziny trudno – choć nie uważam, że to niemożliwe – opisać alternatywną wersję historii po uratowaniu Lincolna. W związku z czym od samego początku można założyć, że działanie Corrigana spełznie na niczym, a co za tym idzie, mocno cierpi tu dramaturgia, jaką powinna cechować się tego rodzaju opowieść. Można tylko się domyślać, o ileż lepsza byłaby to historia, gdyby podróż w czasie miała dla Pete'a charakter dużo bardziej osobisty.\n„I was just telling the boys here, Corrigan, my great-grandfather was on the police force here in Washington the night of Lincoln's assassination. He went all over town trying to warn people that something might happen. How he figured it out, nobody seems to know. It's certainly not recorded anyplace. But there was so much publicity about it that people never forgot him. He became chief of police, then a councilman, did some wheeling and dealing in land, and became a millionaire”.\nData emisji odcinka: 13 stycznia 1961


Strona główna/Ogłoszenia drobne/Wypadek na autostradzie A4 – kolizja 4 samochodów / 28 lutego 2020\n1 605 Mniej niż minuta\nW piątek 28 lutego 2020 r. 5 minut po północy strażacy zostali zadysponowani zastępem do zdarzenia drogowego na 485 kilometrze autostrady A4 w kierunku Rzeszowa (pomiędzy Boadolinami Radłowskimi a węzłem Wierzchoslawice). W trakcie prowadzenia działań ratowniczych autostrada była całkowicie zamknięta.\nW kolizji brały udział łącznie 4 pojazdy, 3 samochody osobowe i bus. Na szczęście wszystkie podróżujące nimi osoby nie doznały żadnych poważnych obrażeń i po przebadaniu przez przybyły zespół ratownictwa medycznego pozostały na miejscu.\nW akcji brały udział 2 zastępy z JRG-2 Tarnów, 1 zastęp z OSP Wierzchoslawice oraz pogotowie, policja i służba drogowa.\nMapa natężenia ruchu godz 01.00 28 lutego 2020 r.\nosp psp straż wypadek wypadek autostrada A4


Zarabianie pieniędzy obniża stres, nie chroni przed chorobami serca\nDodano: 1 maja 2020, 19:55 0\nBadacze podają, że osoby bogacące się mają tendencję do poprawy zdrowia psychicznego, ale także wyższego ryzyka chorób związanych z układem sercowo-naczyniowym. Czasem są tak skoncentrowani na swojej pracy, że nie zachowują dobrych nawyków zdrowotnych.\nBadania opublikowane w czasopiśmie Journal of American Heart Association wykazały, że chociaż wzrost dochodu poprawił zdrowie psychiczne, wyniki kardiometaboliczne badanych osób były gorsze. „Pięcie się w górę nie zawsze jest korzystna dla zdrowia kardiometabolicznego, nawet jeśli poprawia sytuację ekonomiczną i zdrowie psychiczne” – powiedział dr Greg Miller, autor badań i współzałożyciel Fundacji Badań Zdrowia Centrum na Northwestern University w Illinois.\nJak pokazują prace, korzyści zdrowotne wynikające z bogacenia się zależą w pewnym stopniu od tego, jak ktoś osiąga wysoki status społeczno-ekonomiczny.\nJak status wpływa na zdrowie serca?\nZespół kardiometaboliczny obejmuje takie stany, jak wysoki poziom cukru we krwi, wysokie ciśnienie krwi, większy poziom tkanki tłuszczowej w talii i nieprawidłowy poziom cholesterolu. Ci, którzy próbują poprawić swój status społeczno-ekonomiczny, mogą prowadzić styl życia, który przyczynia się do tych czynników ryzyka. Często koncentrują się na pracy lub zadaniach, które muszą wykonać, aby osiągnąć sukces kosztem swojego zdrowia. Czynniki ryzyka kardiometabolicznego są zależne od stylu życia. Osoby mocno zajęte pracą mogą mieć problemy z dopasowaniem ćwiczeń do już i tak napiętego harmonogramu, jeść gotowe posiłki lub przetworzoną żywność.\n„Gdy ludzie wspinają się po drabinie społecznej i poprawiają swój status ekonomiczny, powinni również pamiętać o tym, aby zwrócić uwagę na problemy związane ze stylem życia. Chodzi tu przede wszystkim o: zaprzestanie palenia lub unikanie go, dbanie o ciśnienie krwi, kontrolowanie poziomu cukru we krwi, kontrolowanie swojej wagi i zdrowy styl życia, który obejmuje regularną aktywność fizyczną” – powiedział dr Robert Harrington, kardiolog interwencyjny i kierownik katedry medycyny na Uniwersytecie Stanforda w Kalifornii.\nNiepokojące wyniki badań: Niektóre „obojętne” składniki leków mogą być...


Skrzynka na herbatę z grawerem na mikołajkowy dla babci\nPojemnik na herbatę z...\nPojemnik na herbatę z personalizacją mikołajkowy dla babci\nPojemnik na herbatę z personalizacją na prezent mikołajkowy dla babci\nWybór przedmiotu, który doskonale sprawdzi się, jako prezent mikołajkowy dla babci to nie lada wyzwanie. Przedstawiona przez nas grawerowana skrzynka na herbatę to znakomite rozwiązanie na upominek dla osób, które lubią praktyczne i zarazem pamiątkowe znaczenie. Wyposażona w dwa bardzo aromatyczne gatunki tego napoju z pewnością przypadnie do gustu bliskiej Ci osobie. Skrzyneczka pomalowana jest na delikatny różowy kolor, dzięki czemu jest bardzo kobieca. Na jej frontowej części wykonamy na Ciebie grawer imienia, dzięki czemu Twój prezent dla babci nabierze bardzo indywidualnego charakteru. Oj tej chwili każdy poranek będzie ona zaczynała z ogromnym uśmiechem na twarzy.


Czy warto było uderzyć w hybrydowe Państwo Boga [OPINIA] - Dziennik.pl\nZbigniew Parafianowicz Szef Działów Kraj, Świat i Biznes\n7 stycznia 2020, 07:40 Ten tekst przeczytasz w 3 minuty\nPAP / IRANS SUPREME LEADER OFFICE HANDOUT\nPierwszy zbudował potęgę brygady al-Kuds – jednostki, która w imieniu Teheranu prowadzi wojny zastępcze w Syrii i Jemenie, de facto współrządzi Irakiem i ściśle współpracuje z libańskim Hezbollahem. Z kolei "Inżynierowi" – w Iraku, w którym w zasadzie nic nie działa tak, jak powinno – udało się zjednoczyć ponad 40 milicji, zbudować nieformalną armię – Siły Mobilizacji Ludowej (SML), wziąć udział w ofensywie przeciw Państwu Islamskiemu, a następnie stworzyć z tych sił ekspozyturę interesów Iranu nad Tygrysem i Eufratem.\n"Inżynier" – jako dowódca operacyjny SML – cieszył się pełnym zaufaniem Solejmaniego. Do tego stopnia, że ten powierzył mu w Iraku kontrolę nad programem budowy pocisków rakietowych krótkiego i średniego zasięgu, które w przyszłości miały być zdolne do rażenia celów w sunnickiej Arabii Saudyjskiej i Izraelu.\nObaj dowódcy byli symbolem "hybrydowego Państwa Boga" i wspierania na Bliskim Wschodzie przez Iran sił, które były w stanie realnie zagrozić interesom Waszyngtonu, Jerozolimy czy Rijadu. To właśnie tymi siłami uderzono w saudyjską rafinerię w Bukajk, zagrażając światowemu systemowi dostaw ropy. Ludzie pod dowództwem Solejmaniego, w sierpniu 2018 r. – z terytorium Syrii – testowali również izraelską tarczę antyrakietową i planowali uderzenia terrorystyczne na tereny Górnej Galilei. Muhandis z kolei pokierował ostatnimi atakami na ambasadę USA w Bagdadzie.\nWszystkie te akcje, prowadzone w ramach – określanego eufemistycznie – programu selektywnej eliminacji dotyczyły grubych ryb. Nikt jednak nie zdecydował się na ludzi tej szarży co Solejmani i Muhandis. I to nie dlatego, że brakowało informacji na ich temat. Obaj mieli status celebrytów. Dawali się fotografować. Korzystali z telefonów, a nie łączności kurierskiej. Brali udział w uroczystościach, podczas których mogły na nich spaść z drona pociski hellfire. "Inżynier" oficjalnie odwiedzał przyjaciół w bagdadzkiej Zielonej Strefie, gdzie zlokalizowana jest ambasada Stanów Zjednoczonych. I to mimo tego, że od końca lat 80. znajdował się na amerykańskiej liście poszukiwanych terrorystów (za zamachy w Kuwejcie na lotnisko, placówki dyplomatyczne USA i Francji oraz pracowników amerykańskiego koncernu Raytheon, produkującego między innymi zestawy Patriot, które odegrały kluczową rolę podczas pierwszej wojny w Zatoce Perskiej).\nśmierć Irak Trump Sulejmani USA\nPanstwem Boga jest Polska pod rzadami PiSu ... tak samo niesprawiedliwe, klamliwe, bezprawne ...\nPanstwem Boga jest Polska, bo niby Pis rzadzi, a Pisem rzadza duchowni. Ci nasi duchowni tez w dlugich kieckach wtracaja sie do kazdej dziedziny zycia w Polsce. Od kiedy Pis dal im wolna reke rozpasalo sie toto od proboszcza po arcybiskupa. Taki probosz z poznanskiego sredniowiecznym zyczenie pietnuje tych co za malo na kosciol daja. W p a l e sie nie miesci, XXI wiek, srodek Europy, a jak w zacofanym kraju islamisch, albo sredniowieczu. No ale jak sie zyje w panstwie Boga....\nZbigniewie P. według ,,pana" rozumowania do kanonu polityki wchodzi NOWA ZASADA--,,Likwidacja Niewygodnych przeciwników politycznych",czyli ZLECENIA na przeciwnika. Więc pytam KTO Następny????????????????????? Może : R--ja W.P, P------------J.K. ITD. Toż w/w są uwierającym Robakiem.


Hotel Fai*** | Zima 2018-2019 – Włochy | Biuro podróży České kormidlo\nShopStrona główna / Produkty / Hotel Fai***\nZakwaterowanie w 3-gwiazdkowym hotelu w centrum wioski Fai della Paganella z wyżywieniem HB (śniadanie + obiadokolacja)\nRodzinny kurort z 50 km tras zjazdowych\n10 niebieskich i 13 czerwonych tras zjazdowych\nJazda na nartach w Alpach na wysokości 1030 – 2 125 m.n.p.m\nPokrycie sztucznym śniegiem w 100%\nNocna jazda na nartach oraz snowpark\nDo dyspozycji skipass na 6 dni na obszar Paganella\nKierunek: Fai della Paganella, Paganella, Włochy, Zima 2018-2019 Tagi: Dojazd we własnym zakresie, Odpowiednie dla rodzin z dziećmi, Polecamy, Popularne w ostatnim sezonie, Superskirama, Wczasy, Wyjazd na narty, Wyżywienie bezglutenowe, Wyżywienie wegetariańskie, Ze skipassem\nJazda na nartach w jednym z najnowocześniejszych włoskich kurortów w 3-gwiazkowym hotelu Fai z wyżywieniem HB\n50 km tras zjazdowych, nowoczesny kurort, zaskakujące różnice poziomów – taka jest Paganella!\nW porównaniu do innych kurortów, Paganella wydaje się być małym ośrodkiem, ale pod względem nowoczesności – jednym z najlepszych. Znajduje się w samym sercu Dolomiti di Brenta, niedaleko miasta Trento. W kurorcie dominują niebieskie trasy zjazdowe o średnim poziomie zaawansowania, które są odpowiednie dla rodzin z dziećmi oraz dla mniej wymagających fanów narciarstwa. Doświadczeni narciarze docenią czerwone trasy, wśród których dominuje Olimpionica z różnicą poziomów 367 m, 307 m oraz 351 m. Odwiedzający Paganellę goście są zachwyceni pięknymi widokami na jezioro Garda oraz na góry Brenta i Monte Bondone. Biały szlak o długości 6,2 km jest zawsze przygotowany dla miłośników narciarstwa. Snowboardziści zadowoleni będą ze snowparku Dosson. Polecamy skorzystać także z nocnej jazdy na nartach, która odbywa się we wtorki i piątki. Kurort oferuje także wiele atrakcji dla rodziny z dziećmi – na obszarze znajdują się 4 parki rozrywkowe na śniegu, organizowane są także programy dla najmłodszych. W kurorcie znajduje się wellness centrum AcquaIN, które jest idealnym miejscem, aby się zrelaksować.\nZakwaterowanie w 3-gwiazdkowym hotelu Fai z wyżywieniem HB (śniadanie i obiadkolacja) w centrum Fai della Paganella\nHotel znajduje się w centrum wioski, ok. 2 km od tras zjazdowych Paganella, a przystanek skibusu jest oddalony ok. 140 m. Hotel jest wyposażony w recepcję, windę, restaurację, salon z SAT/TV, bar, taras, przechowalnię nart oraz parking (ograniczona liczba miejsc). Dla gości dostępne jest WiFi we pomieszczeniach wspólnego użytku.\nW pokojach 2-osobowych możliwe jest umieszczenie 1-2 dostawek. W pokoju jest łazienka i toaleta (razem lub osobno), suszarka, ogrzewanie, telefon, SAT/TV oraz sejf.\nNa kolacje podawane są 3 dania (do wyboru z menu); bufet sałatkowy\nDania bezglutenowe/wegetariańskie na prośbę w biurze podróży\nPrzy wybranym terminie pokażą się w kalkulacji skipassy na obszar Paganelli. W przypadku terminu na 7 nocy będzie możliwe wybranie skipassu na 6 dni. Biuro podróży nie oferuje skipassów na więcej niż 6 dni. W przypadku braku zainteresowania zakupem skipassu należy wybrać opcję "bez skipassu".\nZwierzęta domowe na życzenie za dodatkową opłatą\nIstnieje możliwość, że na początku i na końcu sezonu mogą nie być otwarte wszystkie wyciągi narciarskie w ramach kurortu. Nie uprawnia to klientów do jakichkolwiek zniżek wycieczki. Na początku i na końcu sezony jest ograniczony dostęp do skibusów – ich dostępność jest zależna tylko i wyłącznie od możliwości ośrodka narciarskiego.\nLokalizacja zakwaterowanie – Hotel Fai\nOgólna ocena 82,0 % (z 5 opinii)\nprevious post: Hotel Chalet all’Imperatore****\nnext post: Hotel Villa Argentina***


Jakich owoców najlepiej ze sobą nie łącz...\nCzasem jednak po prostu chcemy połączyć razem kilka owoców i oczywiście nie ma w tym nic złego. Warto jednak poznać proste zasady, by dalej móc dbać o swoje zdrowie.\nOwoce można podzielić na sposób, w jaki je trawimy. Dlatego połączenie niektórych owoców i zjedzenie ich razem może spowodować problemy z trawieniem. Czy wiesz, że zjedzenie świeżego ananasa i banana może spowodować nagły bol brzucha? Oczywiście przy zjedzeniu ich oddzielnie nic takiego nie powinno się wydarzyć.\nWyjątkiem są owoce zawierające bardzo dużo wody i lekkostrawne. Dlatego arbuzy, melony, melony miodowe i kantalupy najlepiej jeść całkowicie osobno.\nNie łącz owoców słodkich z kwaśnymi! Jednak zjedzenie owoców kwaśnych z pół-kwaśnymi, lub pół-kwaśnych ze słodkimi nie powinno powodować żadnych problemów. Poniżej kilka przykładów:\nOwoce słodkie: banany, figi, winogrona, persymona, papaja i winogrona oraz… Wszystkie suszone owoce!\nOwoce kwaśne: pomarańcze, cytryny, limonki, ananasy, granaty, kwaśne brzoskwinie, kwaśne jabłka i śliwki, truskawki, kiwi i pomidory\nOwoce pół kwaśne: słodkie jabłka i śliwki, słodkie brzoskwinie i owoce leśne, morele, nektarynki, gruszki, mango.\nOwoce tak zwane tłuste, z których można zrobić olej, np. kokos, awokado lub oliwki powinno jeść je oddzielnie lub z zieleniną.\nPowinnaś unikać jedzenia ogórka z pomidorem. Askorbinaza zawarta w ogórku zniszczy witaminę C, która pochodzi z pomidora. Nie jest to jednak duża strata, więc wielbiciele takiego połączenia mogą odetchnąć z ulgą i dalej jeść swoje ulubione sałatki lub kanapki.\nOwoce są zazwyczaj lekkostrawne, więc nie powinno się ich jeść po gotowanym posiłku. Takie owoce mogą fermentować w żołądku, co może doprowadzić do licznych problemów, między innymi z trawieniem.\nWarto być świadomym, jak poszczególne grupy produktów (nie tylko owoców) zachowują się w naszym układzie pokarmowym. Dlatego dobrze jest zapamiętać podane powyżej wskazówki o tym, jakich owoców nie powinno się na co dzień ze sobą łączyć.\nKażdy jest jednak inny i to, co szkodzi jednej osobie, nie musi koniecznie szkodzić drugiej. W sytuacji ciągłych problemów pomimo wyeliminowania podstawowych błędów, warto zwrócić się do specjalisty, który skieruje nas na odpowiednie badania.\nJeśli wprowadzasz owoce do swojej diety, wiedz, że powinno się je jeść jako oddzielny posiłek. Dlatego nie warto jest używać ich jaki zagryzek do kanapki czy składnika ciasta.\nJeśli będziesz jeść owoce po upłynięciu minimum 2-3 godzin od poprzedniego posiłku, dasz organizmowi dużo większą szansę na pełne wykorzystanie ich wartości odżywczych i walorów zdrowotnych. Dobrym pomysłem jest też jedzenie owoców na czczo lub między śniadaniem, a obiadem – rano potrzebujemy więcej cukru i energii, a wieczorem mogłyby one powodować problemy z zaśnięciem.\nTo tylko kilka wskazówek dotyczących zdrowego odżywiania. Które z nich wprowadzisz już dzisiaj?


Sukcesy uczniów klas II i III w międzyszkonlych konkursach\nLaureaci konkursu plastycznego "Czarcia Łapa"\nLaureaci konkursu plastycznego "Czarcia Łapa": Martyna Pawłat VId- I nagroda, Jakub Dzikowski VId- wyróżnienie. Pozostali uczniowie - udział w wystawie na zamku lubelskim12.06.2015.\nGrażyna Nóżka - nauczyciel plastyki\nSukces naszych uczennic w Konkursie Prezydenta Miasta Lublin pt. „Wesoły Lublin”\n28 maja w lubelskim ratuszu odbyło się uroczyste podsumowanie Konkursu Prezydenta Miasta Lublin pt. „Wesoły Lublin” zorganizowanego z okazji nadchodzącego Dnia Dziecka. Na konkurs wpłynęło blisko tysiąc prac wykonanych przez dzieci z lubelskich szkół oraz przedszkoli.\nWśród nagrodzonych znalazły się dwie uczennice naszej szkoły: Natalia Siwko i Katarzyna Paszek z kl. IVb. Obydwie zajęły ex aequo II miejsce w kategorii klas IV-VI.\nNasza szkoła zwycięzcą XV finału konkursu ,,Jestem Bezpieczny” w pow. lubelskim!\n23 maja w Komendzie Miejskiej Policji w Lublinie, odbył się XV finał konkursu Wiedzy Prewencyjnej ,,Jestem Bezpieczny”. Konkurs przygotował i przeprowadził Zespół ds. Nieletnich i Patologii Wydziału Prewencji. W jury zasiedli także przedstawiciele WORD w Lublinie oraz Urzędu Miasta Lublin. Naszą szkołę reprezentowali uczniowie klas IV-VI: Adrian Zygmunt z klasy IVb, Małgorzata Tarkowska z klasy Vb oraz Grzegorz Lakutowicz z klasy VIb.\nSUKCES W I MIEDZYSZKOLNYM KONKURSIE RECYTATORSKIM Z JĘZYKA ANGIELSKIEGO DLA UCZNIÓW KLAS 1- 3 „RHYMES AND POEMS FOR YOUNG LEARNERS”\n12 maja 2015 roku w Szkole Podstawowej nr 3 w Lublinie odbył się I Międzyszkolny Konkurs Recytatorski z Języka Angielskiego dla uczniów klas 1-3. Uczniowie prezentowali krótkie utwory w języku angielskim z kanonu literatury dziecięcej. Występy oceniane były przez niezależne jury - przedstawiciela wydawnictwa Macmillan oraz szkoły językowej Lingoland. Uczennica naszej szkoły Daria Abramczuk z klasy II b zajęła I miejsce ex aequo z inną dziewczynką ze Szkoły Podstawowej nr 34.\nOgłoszony przez Sejm RP rok Jana Pawła II, obfituje w inicjatywy poświęcone naszemu Świętemu Papieżowi. Jedną z nich był konkurs „Z Janem Pawłem II pod Krzyżem”, organizowany przez Parafię Świętego Krzyża w Lublinie. 3 uczennice z naszej Szkoły zostały wyróżnione za prace wykonane na ten konkurs.\n8 maja 2015 r, uczennice klasy 6d – Wiktoria Łubkowska i Karolina Kozyra – wzięły udział w III Konkursie Recytatorskim Poezji i Prozy Polskiej „Cudze chwalicie, swego nie znacie”, poświęconym twórczości Jana Pawła II, organizowanym przez Ośrodek nr 1 „Teatr” Fundacji Szczęśliwe Dzieciństwo.\nLaureat I nagrody Międzyszkolnego Konkursu "Zwiastuny wiosny"\nLaureat I nagrody Międzyszkolnego Konkursu Przyrodniczo-Plastycznego "Zwiastuny wiosny" w SP 32\nSUKCES NASZYCH UCZNIÓW W KONKURSIE PAPIESKIM\n22 kwietnia w Szkole Podstawowej nr 51, odbyła się siódma edycja Międzyszkolnego Konkursu: „Pielgrzymi szlak Ojca Świętego Jana Pawła II - VII pielgrzymka do Ojczyzny”. W konkursie wiedzy 2 miejsce zajęła uczennica klasy 5b – Agata Zaborska. W konkursie na grę planszową zwycięzcami zostali Magdalena i Jarosław Pastuszak – uczniowie klasy 5c.\n21.04.2015 w Szkole Podstawowej Nr 44 odbył się Międzyszkolny Konkurs Ortograficzny. Do konkursu przystąpili uczniowie klas drugich i trzecich wyłonieni w eliminacjach klasowych. Na szczególną uwagę i uznanie zasługują laureaci konkursu:\nHanna Krajka i Daria Abramczuk - zdobyły I miejsce w kategorii klas II\nJustyna Kufel i Alicja Podolska - zdobyły II miejsce w kategorii klas III\nNagroda dla Marii Pawłowskiej – uczennicy klasy IIIc\nLaureat II Międzynarodowego Konkursu Plastycznego\nNagroda w Wojewódzkim Konkursie Plastycznym "Renesans w sztuce"\nI miejsce w Międzyszkolnym Konkursie na najlepszą prezentację multimedialną pt: „Moja Irlandia"\nPierwsze miejsce i dwa wyróżnienia dla uczniów z naszej szkoły w konkursie z języka angielskiego „My town”\nIII miejsce w Międzyszkolnym Konkursie Wiedzy o Krajach Anglojęzycznych\nUroczyste podsumowanie IV edycji konkursu " HURA MAKULATURA"\nSukces naszych uczniów w II Międzyszkolnym Konkursie Wiedzy Ogólnej pn. „Rozum na piątkę”\nRozstrzygnięcie w Urzędzie Miasta IV edycji Konkursu „HURA MAKULATURA”\nII miejsce Sandry Maksim w ogólnopolskim konkursie plastycznym Nie truj powietrza


Doskonałe buty na trening. Docenią je osoby zaczynające swoją przygodę ze wspinaniem.\nWybierz rozmiarEU 39.5EU 40EU 40.5EU 41EU 41.5EU 42EU 42.5EU 43\nLa Sportiva Tarantula to niezwykle uniwersalne i wygodne buty wspinaczkowe o całkowicie prostym profilu, które przeznaczone są dla osób rozpoczynających swoją wspinaczkową karierę lub dla wszystkich tych, którzy poszukują wygodnych i komfortowych butów do długiej wspinaczki, gdy w założonych butach spędzają dużo czasu. Tarantula jest idealnym rozwiązaniem dla mniej zaawansowanych wspinaczy, którzy nie mają jeszcze wyrobionej techniki. Charakteryzują się nieznaczną asymetrią oraz wyjątkową wygodą, co sprawia, że bardzo często wybierane są przez właśnie przez świeżych adeptów wspinaczki. Docenią go również zaawansowani wspinacze, którzy chcą mieć wygodny model na treningi.\nMateriałem, z którego wykonana została cholewka butów La Sportiva Tarantula jest naturalna skóra zamszowa, co sprawia, że świetnie dopasowują się do stopy i idealnie układają, dzięki czemu zapewniają niesamowity komfort w czasie użytkowania. Miękki zamsz precyzyjnie opina stopę zapewniając jej bardzo dobre przyleganie w każdym punkcie. Wykonany z syntetycznego, przewiewnego materiału, lekko wyścielany, dzielony język oferuje bardzo dobrą wentylację, a także zapewnia optymalną wygodę w okolicach podbicia. Zastosowany system opozycyjnych rzepów, które zapinają się po przeciwnych stronach zapobiega przypadkowemu odpięciu rzepa, a także pozwala na jeszcze dokładniejsze dopasowanie buta do stopy użytkowania. Wpływa również na szybkość zakładania butów, albowiem nie jest konieczne ich sznurowanie. Należy również zaznaczyć, że rzepy można zapiąć pod różnym kątem. Naturalna skóra oraz brak podszewki umożliwia dobre odprowadzanie wilgoci z powierzchni stopy. Uzupełnieniem są mocne i trwałe pętle ułatwiające zakładanie butów, które umieszczone zostały na tylnej krawędzi cholewki oraz na języku.\nCechy butów La Sportiva Tarantula:\nWaga: 480 g para w rozmiarze 39 EUR\n480 g para w rozmiarze 39 EUR\n247,49 zł329,99 zł\n266,99 zł355,99 zł


Nasz Głos | Polski tygodnik w Irlandii | Irlandia Północna: Tu na lekarza naczekasz się najdłużej | ng24.ie\nChcesz się leczyć w ramach publicznej służby zdrowia w Irlandii Północnej? Uzbrój się w ogromną dozę cierpliwości. W Ulsterze są najdłuższe kolejki w szpitalach w całej Wielkiej Brytanii. Nieważne, czy chodzi o długo planowany zabieg czy zwykłą konsultację.\nKażdy wie, że brytyjskiej służbie zdrowia daleko jest do światowej czołówki. Warunki panujące w wielu szpitalach na Wyspach nie należą do najlepszych. Nie wspominając o tym, że aby dopchać się do lekarza trzeba naczekać się niekiedy naprawdę długo.\nJednak to, co dzieje się w Irlandii Północnej przechodzi ludzkie pojęcie. I to nawet jak na standardy Wielkiej Brytanii. Jak podaje „Belfast Telegraph”, w skali całego kraju czas oczekiwania na wizytę lekarską jest najdłuższy właśnie na północy Zielonej Wyspy.\nDla ulsterskich szpitali statystyki są nieubłagalne. Obecnie na rutynowy zabieg bądź wizytę lekarską oczekuje aż 12 tys. pacjentów – donosi „Irish News”. Północnoirlandzkie placówki regularnie nie spełniają postawionych przed nimi zadań.\nPrzykładowo – aż 95 proc. pacjentów ostrych dyżurów musi czekać na pomoc nieco ponad cztery godziny. A głównym założeniem wytycznych Emergency Medicine było to, by cztery godziny były absolutnym maksimum jeśli chodzi o czekanie.\nPółnocnoirlandzkie szpitale nie sprawdzają się także w sektorze onkologicznym. Terapie pacjentów zazwyczaj rozpoczynane są ze znaczącym opóźnieniem. A mowa tutaj o przypadkach wymagających niekiedy naprawdę pilnej interwencji.\nW kwestii samych operacji – tylko połowie pacjentów udaje się otrzymać ją w terminie nieprzekraczającym 13 tygodni. A założonym celem było 70 procent. Szpitale wyrabiają więc normę 20 proc. niższą od założonej.\nFatalną sytuację północnoirlandzkiej służby zdrowia zdążył skomentować Michael Bloomfield. Wicedyrektor Health and Social Care Board cytowany przez „BBC” winę zwala na niewystarczające środki finansowe.\nJego zdaniem tylko dodatkowy zastrzyk gotówki może uratować ulsterskie lecznictwo przed zapaścią: – Bez dodatkowych funduszy kolejki będą znacząco się wydłużały. Wszyscy wiemy, że jest to niedopuszczalne i robimy wszystko, by poradzić sobie z tym problemem.\nNawet jeśli północnoirlandzkie szpitale otrzymałyby błyskawiczny zastrzyk gotówki, systemu nie da naprawić się raz dwa. Mimo tego miejmy nadzieję, że politycy zwiększą wydatki na tutejszą służbę zdrowia. Dla dobra swoich wyborców.\nOpublikowano 08.11.2017, autor: Redakcja NG\nKolej na kolej. Pracownicy Irish Rail wyszli protestować


Rów Mariański - największa głębia oceaniczna na świecie\nNajgłębszy rów oceaniczny\nWielu naukowców uważa, że w niewielkim stopniu udało się ludzkości poznać własną planetę. Ludzie latają w Kosmos, podczas gdy na Ziemi jest tak dużo miejsc, o których niewiele wiemy. Najmniej poznane przez człowieka są morza i oceany. Pomimo ciągle prowadzonych badań nasza wiedza o głębinach jest bardzo fragmentaryczna.\nDziesięć kilometrów w głąb\nRów Mariański jest najgłębszym ze znanych rowów oceanicznych. Położony jest w zachodniej części Pacyfiku, na południowy wschód od Marianów. Rów powstał na złączeniu dwóch płyt tektonicznych: Płyty Pacyficznej i Płyty Filipińskiej. Na jego dnie znajduje się najniżej położony punkt Ziemi. Ostatnie obliczenia mówią, że jego głębokość wynosi 10 994 metry.\nPierwsze pomiary głębokości zostały dokonane w latach 1872 – 1876, w czasie ekspedycji HMS Challenger. Wyznaczono wtedy Głębię Challengera, której rozmiar oszacowano na 8184 metry. 75 lat później po raz kolejny badano Rów Mariański i doliczono się 10 863 metrów pod poziomem morza. Kolejne pomiary dawały przeróżne głębokości, od 10 915 aż do 11 521 metrów.\nNiecodziennym wyczynem popisało się dwóch śmiałków, którzy osiągnęli dno rowu na pokładzie batyskafu Trieste. Sierżant amerykańskiej marynarki wojennej, Don Walsh oraz Jaques Piccard zeszli na głębokość ponad 10 kilometrów. Oczom śmiałków miały ukazać się ryby i skorupiaki. Piccard opisywał, że dno rowu było czyste i przejrzyste, pokryte mułem z obumarłych okrzemków. Przez ponad półwieku podwodny rejs Trieste był jedyną, załogową próbą eksploracji najgłębszego miejsca naszej planety.\nRów Mariański był badany dzięki zdalnie sterowanym robotom podwodnym. W latach 1995 – 2003 pracował tam japoński Kaiko, który dokonywał pomiarów głębokości i rejestrował wskazania fizyczne oraz chemiczne. W maju 2009 roku do najgłębszego miejsca Głębi Challengera spuszczono w okolicach wyspy Guam robota Nereus, który jest najgłębiej nurkującym ze wszystkich obecnie eksploatowanych pojazdów.\nPowrót do wnętrza Ziemi\nCiśnienie panujące w głębinach Rowu Mariańskiego przekracza 110 MPa, czyli jest 1100 - krotnie wyższe niż zwykłe ciśnienie atmosferyczne na powierzchni ziemi. W takie warunki postanowił w marcu 2012 roku zanurkować, jako trzeci człowiek w historii, kanadyjski reżyser i oceanograf, James Cameron. Rejs w jednoosobowym batyskafie Deepsea miał przynieść materiały do filmu dokumentalnego o głębinach. Wyprawa reżysera między innymi Otchłani, Titanica i Avatara udała się znakomicie.\nBatyskaf zawierający część załogową w formie stalowej kuli, o średnicy 1,1 metra i ściankach grubości 64 milimetrów, około 3 godziny leżał na dnie Rowu Mariańskiego, penetrując jedno z najbardziej niedostępnych miejsc na Ziemi. Jego kamery wysokiej rozdzielczości rejestrowały otoczenie, a specjalistyczny sprzęt pobierał bezcenne próbki.


Artur Schroeder, ORLĘTA\nSto lat temu, w listopadowe dni pod bronią stanęły polskie dzieci, by bronić Lwowa. Bohatersko opierały się atakom nieprzyjacielskich oddziałów ukraińskich. Dzielnie doczekały odsieczy polskich wojsk, które w niemałym trudzie przez wiele jeszcze miesięcy musiały walczyć o utrzymanie miasta będącego w potrzasku. Wojna polsko-ukraińska szybko przedzierzgnęła się w wojnę polsko-rosyjską, a Lwów powtórnie znalazł się w niebezpieczeństwie. Poniżej przypominamy kilka opowiadań-reportaży poświęconych obronie Lwowa w 1918 r. zaczerpniętych z książki Artura Schroedera „Orlęta” (Wydanie Spółka Nakładowa „Odrodzenie”, Lwów 1937) oraz ilustracjami Kamila Mackiewicza. Książkę, którą otrzymał od swych rodziców, wypożyczył nam pan Andrzej Pawłowski.\n– Proszę pani, ja chciałbym się przydać na co w redakcji. Do wojska mnie nie chcą, więc bodaj w wojskowym piśmie, w „Pobudce”.\nWychodziłem właśnie z zecerni, kiedy usłyszałem te słowa. W malutkim pokoiku obok, który stanowił „lokal” redakcyjny, administrację, „salon przyjęć”, ekspedycję itd., w nikłym świetle malutkiej lampki stała drobna postać chłopięca. Dzieciak kręcił czapkę w rękach, przestępował z nogi na nogę i patrząc w oczy redaktorce Walickiej, mówił cienkim wyraźnym głosikiem:\n– Może pani…\n– Mamy nowego współpracownika – z uśmiechem odezwała się redaktorka. – A cóżbyś ty tu chciał robić?\n– Ja bym proszę pani, zawsze tak, jak dziś wieczór, codziennie przychodził, brał kilka numerów gazety i przenosił do „tamtego Lwowa”.\n– Zarobiłbyś dobrze – wtrąciłem – tylko widzisz, nie dostaniesz się tam.\nDzieciak energicznie się zwrócił w moją stronę: – Ja nie za pieniądze!\n– Dawałbym ludziom, żeby czytali, że już niedługo będzie cały Lwów nasz i żeby się nie martwili, a przedostać, to ja się już potrafię. Byłem już raz przez Cytadelę u cioci.\n– I puścili cię?\nChłopiec się ośmielił:\n– Trochę puścili, trochę potem strzelali, alem uciekał skulony, i jakoś nic.\nByło to w pierwszych dniach założonej przez nas „Pobudki”, zanim jeszcze zorganizowaliśmy regularną „dostawę” dziennika poza front, przez dzielne nasze kurierki i sprytnych starszych łobuzów, którzy sprzedawali go w części miasta zajętej jeszcze przez Rusinów po 5, a nawet 10 koron. Właśnie przemyśliwaliśmy nad tym, by tych kilka numerów, jakie już wyszły, rzucić na „tamten” Lwów. Trafia się więc okazja. Cóż kiedy ten mały pędrak gotów wpaść z bibułą w ręce Ukraińców.\n– Proszę mi dać na próbę dziś kilka gazet. Ja przyniosę poświadczenie, że oddałem.\n– Dobrze. A cóż chcesz za to?\n– Niiic! – ostro jakoś wykrztusił. A potem prawie płaczliwym głosem: – Do wojska mnie nie chcą, bom nie wyrósł, więc tak. Ja chcę też coś zrobić, a ojciec to dziś mówił, żeby kto tę gazetę tam zaniósł, to by ludzie we Lwowie zaraz lepiej oddychali. Więc ja zaraz tutaj.\nOczy nasze zbiegły się na tej mizernej, niepokaźnej figurce i z miłością spoczęły na ciemnej strzępiastej czuprynie. Prawie równocześnie spytaliśmy:\n– Będę miał dziesięć w grudniu.\n– Dobrze więc, dostaniesz, jakże ci to na imię?\n– Dostaniesz Józiu osiem gazet.\n– A jaki adres?\n– Bez adresu. Dasz komu zechcesz. Tylko Polakom.\nTo się wi – szepnął z powagą.\n– Niechże się dobrze „wi” i uważa, żeby gdzie Ukraińcy nie przyłapali, bo będzie źle!\n– Zobaczą państwo – zawołał głośno i oczy mu się zaśmiały. Wziął osiem numerów „Pobudki”, troskliwie je złożył, szurgnął nogami i uciekł.\nNa drugi dzień w południe zjawił się z miną markotną.\n– Jużeś z powrotem?\n– Proszę obywatela (już się nauczył tego słowa i wymawiał je specjalnie) redaktora, placówka nasza nie chce mnie puścić. Może by tak poświadczenie, że jestem współpracownikiem „Pobudki”.\n– Jak to współpracownikiem?\n– A no tak, jak raz słyszałem. Niby, że pomagam.\n– Czekaj, od nas takiego poświadczenia dostać nie możesz, „współpracownikiem”, jeśli tak chcesz koniecznie, jesteś, ale przepustkę dać musi kto inny.\nPoszedłem z nim do szkoły Konarskiego, gdzie w ekspozyturze żandarmerii dano mu pozwolenie dostania się do ostatnich placówek.\nUpłynęło dwa dni. „.współpracownik”, jak go żartobliwie już nazywaliśmy, nie wracał. Koło godziny 10 w nocy, gdy w redakcji pochyleni nad stołem, zbici w kulącą się gromadę, pracowali koledzy Szarota, Przybyła i Walicka, a ja zajęty byłem przygotowaniem numeru u metrampaża, zjawił się nagle Józek.\n– Cześć! – stał rozpromieniony, uśmiechnięty.\n– A, Józek! No i jakże?\n– Poszło świetnie. A jak się tam ludzie cieszyli!\n– Jak się dostałeś?\n– Przez pola od Cytadeli, z powrotem na Żelazną Wodę.\n– Spokojnie przeszedłeś?\n– Zaraz w polu złapał mnie jakiś żołnierz ukraiński. Pyta, gdzie idę, a ja tak jakoś od razu zacząłem „strugać” niemowę. Mówię mu: „u-y-chy-chy-o”, macham rękami, o tak, potem żegnam się trzy razy, jak Rusini. A bałem się, żeby „Pobudka” zza spodni nie wyleciała. Puścił. Ja najpierw powoli, a potem nogi za pas, tylkom się za brzuch trzymał, tam, gdzie gazety. Żeby obywatel redaktor wiedział, jak się tam cieszyli. A jedną „Pobudkę” to dałem na Akademickiej jakiejś pani, co mówiła po polsku. Aż krzyknęła. Chciała coś mi powiedzieć, ale ja dymnąłem, bo widziałem, że z bocznej ulicy wyłazi zbój z karabinem. Proszę obywatela redaktora, ja teraz więcej wezmę.\nUścisnąłem dzieciaka. Chciałem go przynajmniej czymś poczęstować, cóż kiedy w redakcji prócz konserw, chleba i baniaka czarnej kawy, nad którym jak nad Zniczem, nieustannie czuwało oko naszej koleżanki, nie mieliśmy literalnie nic.\n– Ja zaraz proszę obywatela redaktora wezmę, bo jutro rano znowu idę.\n– Dobrze. A uważaj!\nWziął dwanaście numerów.\nOdtąd codziennie wieczorem lub nawet nocą przychodził i zabierał paczkę gazet. Ożywił się nadzwyczajnie, drobna figurka jakby wyrosła, wchodził do redakcji jak do własnego domu, krzyczał z powagą na cisnących się chłopców, którym zawsze przedstawiał się jako współpracownik „Pobudki”.\nPo pewnym czasie przyszedł jakiś skromniejszy, bardziej nieśmiały, wyjął z kieszeni pomięte korony i oddał mi je.\n– Nie chciałem wziąć, ale tam, na drugiej stronie, gwałtem mi powpychali, niby za to, że przyniosłem „Pobudkę”.\n– Zarobiłeś, weź sobie. I tak już chcieliśmy ci…\n– Proszę obywatela – szybkim, zdyszanym głosem zaczął – ja to na wojsko polskie. Czytałem, że jest składka.\n– Ależ weź – próbowałem tłumaczyć.\n– Proszę obywatela redaktora – tym samym głosem – ja to na wojsko polskie…\nTwarz mu się zarumieniła.\n– Niech to stoi w gazecie, że za przeczytaną „Pobudkę”.\nNie rzekłem już ani słowa. Uścisnąłem tylko serdecznie wyciągniętą drobną rączkę, pełną papierowych koronówek.\nChłopiec chcąc widocznie, by o tym jak najprędzej zapomnieć, zaczął opowiadać:\n– Ale dziś grzali do mnie Ukraińcy pod parkiem Stryjskim. Oni tam do każdego strzelają. Nie chciałem się wracać, bo lało, a przede wszystkim muszę jutro przynieść „Pobudkę”, bo tam obiecałem. Kule to tak piszczały jak muchy. Nigdy nie trafią. Tylko trzeba tak przy ziemi i zygzakiem – pouczał mnie na serio. – Ja jeszcze więcej wezmę teraz „Pobudki”, mam morowy sposób.\n– Powiem, jak wrócę.\nI rzeczywiście wynalazł sposób. Porozumiał się jakimś cudem ze swoim kolegą szkolnym, Rusinem, który czatował na niego w umówionym miejscu, odbierał część „Pobudki” i sprzedawał z dobrym zyskiem w mieście. Józek resztę z łatwością już rozrzucał po Lwowie i nosił do znajomych domów, gdzie go zawsze witano z radością.\nAż raz, zamiast naszego współpracownika zjawił się jakiś starszy jegomość, konduktor kolejowy.\n– Jestem ojcem Józka – mówił – tego, co to nosił tam „Pobudkę”. Chłopiec jest ranny.\n– Co!? Kiedy?\n– Przed chwilą właśnie ledwo dowlókł się do domu, but cały we krwi. Przebiegał od Żelaznej Wody, a że go widocznie już te psi syny znały, iż nosi „Pobudkę” – musiał ktoś wypatrzyć – więc chcieli go koniecznie złapać. Chłopak uciekł już na naszą stronę, ze złości jednak, jak mówi, że zgubił czapkę, odwrócił się i pokazał żołnierzowi z daleka język. W chwili gdy się zatrzymywał, ugodziła go kula w nogę. Jakoś jeszcze zdołał dokusztykać do domu. Dalej nie mógł. Właśnie przyszedłem ze służby. Wdowiec jestem, więc nie miałem czasu badać, dokąd i gdzie chodził.\n– Sam chciał.\n– Ja wiem. Przecież się nie gniewam, niech i on… Prosił mnie, mówił: „Niech tata idzie, odda te pieniądze, osiem koron i powie, że ja dopiero za kilka dni”.\nDziwne wzruszenie ogarnęło me serce.\n– Rana ciężka? Można go widzieć?\n– Lekka, obok nas lekarz, już był, mówi, że chłopiec ma szczęście, bo jeszcze trochę, a byłoby źle. I to dobrze, że nie ekrazytówka. Jeśli pan chce, to proszę.\nNiebawem byliśmy już w mieszkaniu. Na łóżku siedział nasz „współpracownik” i majstrował coś koło bandaża. Gdy mnie zobaczył, stropił się i zaraz zaczął:\n– Tata pewnie wszystko powiedział. Nie mogłem nie pokazać mu języka, bo przez niego zgubiłem czapkę. A zresztą on tak strasznie na Polaków zaklął – świnia! Ale mi to zaraz przejdzie.\n– Przejdzie, przejdzie, tylko leż spokojnie – uspokajałem, ściskając to dzielne, drogie dziecko.\n– Niech mi obywatel redaktor przyśle przez tego małego (specjalnym tonem) z drukarni „Pobudkę”. Dobrze? I jeszcze jedno. Chciałbym nad łóżko widokówkę z panem dowódcą Mączyńskim.\n– Czytałem pod afiszem. To on taki, naczelny. W „Pobudce” musi być taka kartka, tata zapłaci.\nObiecałem, że „Pobudkę” przyszlę, widokówkę z „panem dowódcą” może kiedyś później, bo jeszcze nie ma.\n– Ale panowie się nie gniewają?\n– Niby, za ten język? Bo teraz kto „Pobudkę”?…\nWytłumaczyłem mu, że „Pobudka” już od dwu dni idzie „tam” regularnie.\n– Ale ja pierwszy…\n– Tak, ty byłeś pierwszy – najpierwszy!\n– Rany Boskie! Alei to biją, że chałupa się trzęsie.\n– A cóż to mama nie wi, że to wojna? Do szczylania mama jeszcze nie przyzwyczajona?\n– Cóżeś taki mądry, Felek, i uczysz matkę? Widzicie go! O, to gdzieś koło nas buchnął granat.\n– A niech se bucha, cholera ruska. Już jak my im buchniemy, to będzie dopiero.\n– A ino, z czego? Armat przecie nie mamy.\n– Będą, bo je zdobędziemy.\n– Pewnie ty to zrobisz? – Chryste, znowu!\n– Mycyje! Wywalił gdzieś i nic pewnie nie zrobił. A mama zaraz gwałtu.\n– Siedź cicho, raku! Nie wiesz to, że ojciec poszedł i tam teraz, w tym zimnie…\n– Miał siedzieć w chałupie, jak się Polska robi? No nie, Józek? Ma teraz robotę, to nie ma czasu się bać. Ja bym też się nie bał. I ty Józek?\n– Takie mikrusy, nie o wojnie wam… Znowu!\n– Nie rób, mama, harmideru! A z tymi mikrusami to też nie tak, jak mama mówi. Tacy jak my też są w wojsku. Mamy już prawie po czternaście lat.\n– Żebym ci nie powiedziała, jacy to żołnierze.\n– Gadaj se, mama, co chcesz, a my wiemy swoje. Nie nosiłem to do zajętej części Lwowa „Pobudki”, nie widziałem? Tylko mama zawsze przeszkodzi. Po co było mnie do domu ściągać. Teraz wstyd tylko, że nie noszę. Mogę to, skoro mi mama zabrała buty?\n– Dość już, że ojciec jest. On powinien, ale takie bąki!\n– E, nie zna się mama na wojsku. Duch musi być!\n– Dam ja ci ducha z takim gadaniem. Teraz kogoś trafiło na ulicy, bo jęczy.\n– Wyjdziemy zobaczyć.\n– Ani się ważcie! Ja sama.\n– Kiedy się mama boi.\n– Ej, bo cię zdzielę! Lecę i zaraz wracam.\nW suterenach zapadł już mrok. Trzeszczały po ulicach strzały karabinowe, ryczały granaty i szrapnele, a wszystko to mieszało się z wyciem jesiennego wichru, który w tym dniu miótł w dodatku ostre igły śniegowe.\nFelek i Józek, bliźniaki, podsunęli się pod okienko, tuż prawie przy chodniku.\n– Do diabła z takim mieszkaniem! Nogi tylko widać. Dymnąć nie można, bo matka z tymi butami. – Józek?\n– Pożycz mi butów.\nJózek, zawsze milczący, powoli odpowiada, jakby ważył każde słowo:\n– No, pewnie, że nie fortepianu.\n– Gdybym miał dwie pary…\n– Cóżeś to hrabia? Masz jedne. Nie potrzebne ci, bo siedzisz w domu.\n– Tak, ale ja właśnie…\n– No, wypluj! Co właśnie?\n– Nie powiesz mamie?\nFelek się zrywa, przyskakuje do Józka, oczy mu płoną, mówi jakby wzruszony:\n– Ty też? A ja myślałem, że ty taki mamin bubek!\n– Dawniej już miałem – mówi teraz już pospiesznie, jakby się chciał od razu wywnętrzyć – ale ciebie przy mamie nie było. Teraz, skoro musisz siedzieć w domu…\n– Józek, mój Józek! Nie będę musiał, jak mi dasz buty.\n– Tyś już był, a ja nie. Jeśli nie wezmą do wojska, to i ja „Pobudkę”.\n– Nie dasz rady – rzekł tonem doświadczonego. – Trzeba wiedzieć, umieć w nocy przez linie przeleźć i tak rwać, żeby cię kula nie trafiła. A tam, po tamtej stronie morowo trzeba się zwijać, by nie wpaść im w łapy, bo kula zaraz w łeb. Ho, ho!\n– Dam radę, Feluś!\n– Nie ma co! Dawaj buty.\n– Nie dam, Feluś! – powiedział stanowczo.\nChwila ciszy. Obaj nasłuchują. jak grzmocą strzały i wyje wicher. Wreszcie Felek, widząc, że inaczej nie poradzi, zaczyna:\n– Słuchaj, Józek. Zrobimy tak: pożycz mi pod słowem honoru, no, wiesz, takim żołnierskim, buty na trochę.\n– Dasz buty, ja pójdę do komendy odcinka. Tam mam kolegów w wojsku, wydostaną gdzieś jakieś buciska, a te ci odeślę przez kogoś. Słowo wojskowe! Rozumiesz? Chyba że mnie po drodze trafią. Ale ja mam szczęście. Wypróbowałem. No, prędzej, bo mama wróci. Skoro i ty chcesz, toś kolega, a kolega musi pomóc!!\nTen argument poskutkował. Józek zdjął buty, Felek w mig je ubrał i wyleciał jak z procy.\nZa pół godziny przysłał istotnie buty z powrotem i nagryzmoloną kartkę, że mają się spotkać obok gmachu komendy odcinka, szkoły Konarskiego.\nWieczorem zgłosił się do nas chuderlawy chłopczyna z prośbą o przydzielenie go do przemycania na front „Pobudki”.\n– Brat mój już nosił – mówił – i nauczył mnie, ale on teraz z karabinem, bo jest starszy i silny, jak nie wiem co!\n– Dobrze! Zgłosisz się u żandarma w drukarni.\n– A jak mi nie da?\n– Zrobimy. Tylko uważaj!\n– Wi się!\n– Pójdziesz na razie z drugim.\nPoszedł i spisał się doskonale. Już kilkakrotnie przełaził front, wreszcie kiedyś w nocy, przed nowym transportem, spotkał mnie na ulicy i zaczepił.\n– Co? A usuń się, bo padają strzały.\n– E, głupstwo – powiedział tonem starego „wojaka” – nie dziwne mi. Czy mogę prosić, by ktoś zaniósł tę kartkę?\n– Do mamy – zląkł się, że może za dużo powiedział i zaraz dodał:\n– Nic, tylko taki interes domowy.\n– Dobrze. Gazety wziąłeś?\n– Mam już – i zniknął w mroku nocy.\nNa kawałku odwrotnej strony odezwy komendy nasmarowane były te proste śliczne słowa:\n„Nie gniewaj się, mama, na mnie i na Felka, ale przecież musieliśmy, bo mało ludzi. Nie trzeba się o nas bać. I niech mama nas nie szuka, bo po wojnie sami się znaleziemy. A tak byłby znowu wstyd. Teraz my razem z tatą. Nie ma nikogo w domu, to i mama może do sanitetek. A Felek ma buty całkiem nowe, więc tamtych nie zniszczy.\nNa rozczulenia nie było czasu. Wnet też o tym zapomniałem.\nW kilkanaście dni potem odwiedziłem kolegę w szpitalu. Już wychodziłem, kiedy doszedł mnie słaby, dziecinny głos.\nOdwróciłem się. W rogu Politechnki, przemienionej na szpital, leżał obandażowany chłopiec. Miał rękę przestrzeloną. Poznałem Józka.\n– Nie wiedziałem, żeś ranny. Boli?\n– Nic już teraz. Trochę z początku. Wstanę za kilka dni i znowu „Pobudkę”. Noszą dobrze?\n– Dzielnyś! Noszą, noszą – mówiłem, kryjąc wzruszenie – a ty nie myśl o tym. Dobrze ci tu?\n– Ojej! I tata tu jest. Ale z nim gorzej, bo go skrobnęli w nogę. Niech się pan zapyta, czy będzie z nim dobrze. Pielęgnację ma, bo mama pilnuje. Posłuchała mnie i jest u sanitetek. O, idzie.\nPodeszła do łóżka skromna kobiecina i pochyliła się nad dzieckiem.\n– Zuchów ma pani!\n– A no, te raki i tak by nie usiedziały w domu, skoro tak potrza. O tych dwu jestem już spokojna, ale Felek… – zatroskała się serdecznie.\n– Nie bój się, mama – szeptał Józek – da se radę. On morowy. Mówią, że dobrze się zwija. Pewnie, silniejszy ode mnie i nauczył się z karabinem. Szczęściarz! W polskim wojsku. Może już nawet zostanie. Ale proszę pana, my ich wywalimy z naszego Lwowa?\n– Bądź spokojny. Wywalimy, a wtedy ty, twój tata i Felek dostaniecie odznaczenia.\n– Nam nie o to. O Polskę! Prawda, mama? Tak jak mamy dziadek w powstaniu. Opowiadała mama.\n– Opowiadałam. A teraz leż cicho i nie kręć się, bo bandaż.\n– I my byliśmy powstańcami, tylko nam się już uda…\nWybraliśmy się do szpitala na Technice, by odwiedzić por. Jankowskiego. Po drodze, w sprawie pewnej składki, chcieliśmy się widzieć z Maurycym hr. Mycielskim, który pamiętnej nocy z 3 na 4 listopada pełnił z całym poświęceniem służbę sanitarną na głównym dworcu kolejowym, obecnie zaś przydzielony był od kilku dni do szpitala.\nTechnika cała przepełniona była rannymi i chorymi. W salach wszystkie łóżka były zajęte, ponadto poustawiano na ziemi nosze. Na pierwszym piętrze, w skrzydle, spotkaliśmy znajomą siostrę, która również dawniej była na dworcu.\n– Szukacie kogo?\nPowiedzieliśmy cel przybycia.\n– Chwilowo wyszedł, wróci za pół godziny. chodźcie do mnie na salę.\nSala natłoczona była rannymi. Wśród nich zwrócił naszą uwagę młodziutki chłopczyk z nogą wiszącą w powietrzu w bandażach. Chłopczyk bawił się mimo to z zajęciem blaszanymi żołnierzami, których ustawiał na rogu łóżka.\n– Cóż to za jeden?\n– Ranny jedenastoletni chłopiec.\n– Z pewnością w przechodzie ulicą?\n– Ale, gdzie tam! Walczył.\nPodszedłem do łóżka. Dzieciak tak był zajęty ustawianiem żołnierzy, że mnie nie spostrzegł. Silnie zbudowany, nad wiek wyrośnięty, miał jasną czuprynę, która niesfornie spadała mu ustawicznie na białe czoło.\n– Bardzo cię boli noga?\nChłopiec podniósł na mnie duże, niebieskie oczy.\n– Nie bardzo – odpowiedział, zabierając się dalej do blaszanych żołnierzy.\n– Gdzie cię ranili?\n– Jak pan widzi… w nogę.\n– No tak, ale w której części miasta?\n– Na cmentarzu Janowskim.\nUdawałem, że nie wiem, iż brał udział w walkach.\n– Skądżeś się tam wziął?\n– Jak to skąd? Biłem się.\n– Pewnie, że nie z chłopcami! Strzelałem do Ukraińców – sarknął zniecierpliwiony.\n– Albo co? – rzucił hardo patrząc mi w oczy.\n– Udźwignąłeś karabin?\n– Siły mam. Byłem najmocniejszy w klasie. Zresztą pan sierżant dał mi taki krótki, lekki karabin, że aż ha. A strzelać to mnie dawniej nauczył brat cioteczny, który chodził na strzelnicę gimnazjalną.\nUdawałem dalej, że mnie nic nie dziwi, i pytałem, tak, niby mimochodem:\n– Musiałeś się tam dosyć namęczyć?\n– E, nie. Raz byłem cały dzień i całą noc w ogniu i nic a nic. Spraliśmy wtedy ich strasznie i zabraliśmy im granaty ręczne. Pan sierżant potem obiecał, że powie panu porucznikowi, aby mnie zamianował starszym żołnierzem. Wie pan, taki, co to przedtem nazywał się freiter. Jedna gwiazdka. Może to już się stało? Gdyby się tak pan dowiedział. Mama zaraz by mi przyszyła obok paska na kołnierzu. Może pan się zapytać?\n– Dobrze. A ty jak się dostałeś?\n– Dymnąłem mamie i kwita. Przez ogród Jezuicki dostałem się na naszą stronę i do szkoły Konarskiego. Tam był bardzo dobry, ale bardzo ostry pan kapitan Kamiński, taki wysoki, duże wąsy, a pani kapitanowa bardzo dobra, prawie jak mama. Dali mi płaszcz, czapkę i przydzielili do „wojska kartoflanego”. No, pan wie…\n– Wiem. Ale przecież…\n– Pan chce powiedzieć, że nie byliśmy przeznaczeni do linii. Jak już miałem płaszcz i czapkę, a w dodatku wystałem się o bagnet, razem z jednym znajomym z mojej klasy daliśmy dęba. On nie wiem, gdzie się podział, ja zgłosiłem się na Bema i skłamałem, że gdzieś mi się karabin zapodział, niby że to już walczyłem. Taka tam była potrzeba! Powiedziałem, że mam czternaście lat. Bo ja proszę pana, jestem wysoki, żebym tak wstał, to by pan widział.\n– Widzę i tak.\n– No. Potem to już pan sierżant mną się zaopiekował. Byłem ciągle koło niego. Jak on ślicznie strzelał! Raz, już ranny, chciał mnie zasłaniać i krzyczał: „Ustąp się, zatracony raku, bo tam karabin maszynowy”. Pomogłem mu wstać z ziemi, a on znowu: „Ani mi się waż znowu tam leźć, bo ci łapę skręcę”. Inna rzecz, że wróciłem. Rękaw mi tylko przestrzelili. Alem ja im dał bobu!\n– No! Potem byłem w kilku miejscach, nie chciałem się tylko spotkać z panią kapitanową, ażeby mnie nie poznała. Chociaż przecież to nie dezercja. Prawda?\n– Kilka razy to już myślałem, że mnie utrącą Ukraińcy.\nChłopiec z jakimś zdziwieniem i oburzeniem burknął:\n– Także coś! A cóż to ja jeden? Ja panu powiem, bałem się tylko, żeby mama nie przeszła na drugą stronę, nie odszukała mnie i na wstyd nie kazała wracać do domu. Aj, ta noga! Niech mi pan poprawi. Ten psubrat musiał akuratnie w nogę, żebym nie mógł chodzić. Trochę niech pan tak z boku, o tak, dobrze, dziękuję.\n– Nie, piecze tylko. Żeby tylko jak najprędzej stąd uciec. Aleśmy im nasolili, co? Na Kadeckiej? Szkoda, że ja tam nie byłem. Ten złodziej, co mnie tak zdzielił w nogę, był taki ogromny, jak drzwi.\n– Leż spokojnie. A któż ci tych żołnierzy blaszanych naznosił?\nChłopiec się zażenował:\n– A… to mama, z domu. Dawne moje zabawki. Nie mam co robić, więc tak sobie…, ustawiam bitwę…\nPrzemknęło mi przez myśl: Kilka dni temu bił się po rycersku z takimi prawdziwymi żołnierzami „ogromnymi jak drzwi”, a teraz w samotni szpitalnej znowu dziecko, tymi samymi rączynami, co dzierżyły grzmiący karabin, ustawia, jak za spokojnych czasów, żołnierzy – blaszanych. Cudne; nieznane nigdzie zespolenie się naiwności dziecka z bohaterstwem obrońcy grodu rodzinnego.\nChłopiec tymczasem zgarnął żołnierzy i przykrył dyskretnie ręką.\n– Idę już. Wylecz się prędko. Cześć.\n– Cześć! A proszę pana, może się pan spyta naszego sierżanta o…\n– O to, no wie pan, czy naprawdę nie zapomnieli, że miałem być starszym żołnierzem.\n– Dobrze, spytam. Przyjdę za kilka dni jeśli będę mógł.\nZ końca sali, wychodząc już, raz jeszcze spojrzałem w jego stronę:\n„Starszy żołnierz” ustawiał już na nowo żołnierzy blaszanych.\nByło to w nocy z 3 na 4 listopada 1918 roku na głównym dworcu kolejowym.\nWyekwipowani przez dzielnego komendanta szkoły Konarskiego Starcka, który potem jako kapitan zginął pod Lwowem, udaliśmy się; dzielna redaktorka Janina Lada Walicka, która była pierwszą kobietą pod karabinem, literat-publicysta Ludwik Szczepański i ja na patrol w stronę toru kolejowego, prowadzącego ku Podzamczu.\nW odległości kilkuset metrów od hali dworca spotkaliśmy się z patrolem pod komendą kaprala legionowego. Rozkaz opiewał: kilku ludzi obsadzi odcinek koło budki kolejowej i uważać będzie na wozy kolejowe, koło których kręcili się uzbrojeni bandyci i do których od pól próbowały podchodzić patrole ukraińskie, ostrzeliwujące gęsto tę część odcinka – druga część krążyć będzie po obu stronach torów ku stacji Podzamcze. Gdyby szedł jaki pociąg od Podzamcza, rozbiegnąć się po torach w linii tyralierskiej, ostrzeliwać go gęsto i w porządku cofać się do hali dworca.\nZaledwie przybyliśmy na miejsce i rozdzieliliśmy nasze role, rozpoczął się od pól ogień karabinowy w naszą stronę. Osłonięci z jednej strony kupą progów kolejowych, odpowiadaliśmy na ślepo. Po jakimś czasie strzały ustały. Przyszło jeszcze do małego starcia z dwoma rabusiami, rozbijającymi wozy kolejowe, których odstawiliśmy pod strażą do komendy dworca.\nCisza. Deszcz lał ciągle, zimno przejmowało do kości. Po jakimś czasie ujrzałem sylwetkę kaprala legionowego, który podczołgiwał się w naszą stronę z jakimś małym chłopcem. Chłopczyk miał może lat trzynaście. Był tak wielki, jak karabin, który ściskał w ręku.\n– Obywatelu – usłyszałem szept kaprala – pociąg od strony Podzamcza! Placówki się ściągają. Ten mały wraz ze mną podsunął się prawie pod sam nos Ukraińcom na Podzamczu. Właśnie miał odejść pociąg.\nW istocie za chwilę z naszego nasypu kolejowego ujrzeliśmy zarysy zbliżającego się pociągu z pogaszonymi światłami. Rozrzuceni w tyralierkę po torach, dobrze celując, rozpoczęliśmy szybki ogień, cofając się ku hali. Zarysy pociągu zatrzymały się, jak człowiek wahający się, co ma robić, i poczęły z wolna się cofać. Mieliśmy szczęście, że trafiliśmy na tak głupiego przeciwnika, który zląkł się kilkunastu karabinów.\nZadanie wypełniliśmy. Zluzowano nas po dwu i pół godzinach.\nW komendzie dworca dostaliśmy posiłek i koniak.\nMały, który z kapralem był pod Podzamczem, stał teraz skromnie w kącie, wsparty o karabin. Koniec lufy sterczał mu nad jasną głowiną.\n– A ty co? – zapytał go przechodzący porucznik.\n– Staszek – odpowiedział prostując się i nie wymieniając nazwiska. – Wróciłem z patrolu.\n– A karabin udźwigniesz? – rzucił ktoś z kąta.\n– Czemu nie, nie ciężki.\n– Znam go – zwrócił się do mnie jeden z kolejarzy – od dwu dni już tu jest. Sprytny, tylko tak obładowany patronami, że ledwo się rusza. O, popatrzcie!\nPodszedł do chłopca i uderzył go po kieszeniach. Zadźwięczały gilzy od ładunków.\n– Zawsze mu tego za mało. Jeszcze mu kiedy od ciężaru portki zlecą.\nStaszek stał dalej. W blasku kilku świeczek nikła jego postać, oparta na karabinie, zdawała się jeszcze drobniejsza. Dano mu „szalkę” herbaty, chleb i mięso. Potem zniknął mi z oczu.\nO godzinie 11 w nocy alarm. Huk piekielny w hali od granatów ręcznych. Ukraińcy rozpoczęli atak od frontu i z boku od strony torów prowadzących z Zimnej Wody.\nŚwiatła pogasły. Jedna tylko świeczka w kącie, w głębi wejścia. Donośny głos komendanta.\n– Wypełzać na peron! Rozrzucić się po torach!\nWśród pierwszych, którzy zaczęli pełzać na peron, zasypywany już granatami ręcznymi, ujrzałem drobną figurkę Staszka. Zwinny, jak jaszczurka wysunął się i zniknął.\nGorąca walka trwała godzinę. W jakiś czas przyniesiono dzielnego porucznika Jankowskiego, ciężko rannego w nogę odłamkiem granatu.\nZaświeciliśmy świeczkę, by go obandażować.\nNagle w drzwiach ujrzałem figurkę Staszka. Brudny od błota i dymu, zbierał w kącie ładunki i spiesznie chował je po kieszeniach. Znowu zniknął, a tymczasem znowu wzmógł się wściekły atak Ukraińców. Widziałem go potem w ogniu. Z daleka dopalały się resztki jakichś desek, wśród których wzniecili ogień Ukraińcy. W dogasającej łunie widziałem Staszka, jak osłonięty tylko słabo bokiem muru, niedaleko zegara w hali, klęcząc, strzelał równo, prędko, nieustannie, niezmordowanie.\nPrzydały mu się naboje, których mu było zawsze za mało! Tylko jak te drobne rączyny się nie znużyły tym ciągłym nabijaniem ciężkiego karabinu i dźwiganiem go do twarzy…\nRano cicho, skromnie, zgłosił się pierwszy do znoszenia rannych. Zobaczyliśmy, że lewy policzek ma opuchnięty.\n– Nic – odpowiedział wesoło – kopnął mnie raz „gwer”, bo mi się ześliznął. Każdemu się przytrafi – dorzucił, jakby się chciał usprawiedliwić. „Gwer” jednak, prawie jeszcze ciepły, przytulił miłośnie do siebie.\n– Idź się połóż. Tu niepotrzebnyś, ludzie pomogą.\n– To ja na chwileczkę do mamy i wracam.\n– A otrzyj sobie krew z nosa. To też pewnie od „gweru”, co?\nStaszek sięgnął do kieszeni, wyciągnął brudną szmatkę. Zadźwięczało coś i wypadły trzy naboje.\n– Tyleś się nastrzelał, a jeszcze masz naboje?\n– Ostatnie! Już nie było do kogo, bo uciekli – wyszeptał, jakby z żalem, podnosząc z ziemi żółte łuski.\n Artur Schroeder (1881–1934) – pisarz, historyk sztuki, krytyk teatralny. W listopadzie 1918 był ochotnikiem podczas obrony Lwowa. Brał udział w wojnie polsko-sowieckiej, w lipcu 1920 został ciężko ranny pod Zadwórzem. Od 1927 mieszkał w Krakowie, Był członkiem zarządu i sekretarzem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych. 16 kwietnia 1934 popełnił samobójstwo. Pochowany na cmentarzu w podkrakowskiej Luborzycy.\n Kamil Mackiewicz (1886–1931) karykaturzysta, ilustrator książek, prekursor polskiego komiksu.\n „Pobudka”, pismo ukazujące się we Lwowie podczas jego obrony w listopadzie 1918 r. Pierwszy numer ukazał się 5 listopada 1918 r. Było dziennikiem Komitetu Obywatelskiego VI Okręgu miasta Lwowa, ukazywało się pod redakcją Jana Przybyły, Artura Schroedera, Janiny Walickiej i Jana Szaroty. W czasie obrony Lwowa wydano 17 numerów „Pobudki”.\n Metrampaż – pracownik zecerni układający kolumny gazet ze szpalt przygotowanych przez zecera.\n Amunicja ekrazytowa – pociski wskaźnikowe pokrywane ekrazytem służące do wstrzeliwania się w cel – po trafieniu wybuchały, wywołując widoczny obłok dymu ułatwiający celowanie.\n Czesław Jan Mączyński (1881–1935) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego, naczelny dowódca obrony Lwowa w listopadzie 1918, członek Naczelnej Komendy Obrony Lwowa, polityk II Rzeczypospolitej – poseł na Sejm RP (1922–1927), nauczyciel historyk.\n Dawna nazwa sanitariuszki.\n Kapitan Wilhelm Jan Starck (1897–1918), oficer austriacki i członek konspiracyjnych Polskich Kadr Wojskowych, podczas Obrony Lwowa komendant odcinka ulicy Leona Sapiehy, ulokował swą komendę w szkole im. Konarskiego. W walkach o Wulkę wykazał się brawurą i talentem dowódczym, usunął Ukraińców ze swego rodzinnego Zamarstynowa. Zginął 6 grudnia 1918 roku w czasie ataku na Laszki Murowane.\n Gwer – w gwarze lwowskiej karabin.


Wojciech Mecwaldowski w nowym teledysku Podsiadło! - Wybieram Kulturę\nHomeNowości „PASTEMPOMAT” Dawid Podsiadło ma na koncie już dwa albumy i jest jedną z największych gwiazd polskiej muzyki popularnej, wielbiony przez fanów i ceniony przez krytyków. Wydaje się, że złotym środkiem na jego wiarygodność jest po prostu artystyczna uczciwość i ciężka praca.\n„Wymyślając fabułę tego filmu, zarówno dla Dawida jak i dla mnie najważniejszy był klimat tej historii. Po części zawarty jest on już w utworze, ale należało tak podejść do ogólnego założenia, żeby nie był zbyt oczywisty. – mówi Sebastian Pańczyk, reżyser klipu – Zależało mi na metaforycznym pokazaniu głównego bohatera w relacji z kolejnymi kobietami. Pokazania drogi jaką pokonuje człowiek poszukując miłości, pewnie tej jedynej. To kolejne związki, kolejne relacje, kończące się po, to aby zrobić przestrzeń następnym. Każde spotkanie, każde rozstanie jednak ma wpływ na kolejne. W dość lekki i metaforyczny sposób pokazujemy ten mechanizm.”\nTagi: Dawid Podsiadłopastempomatteledysk


Wow świeczki Urodzinowe Party\nDom > Products > Wow świeczki Urodzinowe Party\n(Wszystkich 21 Produkty dla Wow świeczki Urodzinowe Party)\nJesteśmy wyspecjalizowani Wow świeczki Urodzinowe Party Producenci i dostawcy / fabryki z Chin. Hurtownie Wow świeczki Urodzinowe Party o wysokiej jakości, jak niska cena / tanie, jedna z wiodących marek Wow świeczki Urodzinowe Party z Chin, Shijiazhuang Tabo Candles sales co.,Ltd.\nTort urodzinowy skręt spirala party Time świeca\nTag: Czas na imprezę urodziny świeca , Spirala Twist świeca , Tort urodzinowy spirala świeca\nTaBo czas spirala Twist urodziny tort świeca dodaje zabawa do Twojej strony. Te spiralne stożków zrobić swoje urodziny, tort wygląda bardziej piękne i wspaniałe. Opakowanie zawiera torby plastikowe, przezroczyste plastikowe pudełko, kolorowy papier...\nHurtownie Wow świeczki Urodzinowe Party z Chin, potrzebna, aby znaleźć tanie Wow świeczki Urodzinowe Party tak niskiej cenie, ale wiodących producentów. Wystarczy znaleźć wysokiej jakości marki dniu Wow świeczki Urodzinowe Party produkują fabryki, można również informacje zwrotne o tym, co chcesz, zacznij oszczędzać i zapoznania się z naszą Wow świeczki Urodzinowe PartyMamy'll odpowiedzieć Ci najszybciej.


Rumiankowa Esencja Micelarna - 100ml - Polny Warkocz\n> Twarz>Oczyszczanie>Rumiankowa Esencja Micelarna - 100ml - Polny Warkocz\nNumer produktu: PW-5\nRumiankowa esencja micelarna jest przeznaczona do codziennego demakijażu . Działa łagodnie ale bardzo skutecznie. Sprawdzi się nawet przy bardzo delikatnych skórach i wrażliwych oczach. Esencja działa dodatkowo kojąco i uspokajająco na skórę. Hydrolat z Rumianu Rzymskiego podnosi poziom nawilżenia i koi skórę. Pentanol łagodzi stany zapalne i podrażniania.\nINCI: Aqua, Anthemis Nobilis Flower Water, Polyglyceryl-4-Caprate, Panthenol, Glycerin, Saccharomyces Ferment Filtrate*, Benzyl Alcohol*, Dehydroacetic Acid*.


Infovide-Matrix ma umowę partnerską z brytyjskim OpenCloud - Tech\nFirma IT Infovide-Matrix podpisała umowę partnerską z dostawcą technologii następnej generacji (NGN) brytyjską firmą OpenCloud, poinformowała spółka w komunikacie. Pozyskanie partnera ma umocnić pozycję Infovide-Matrix na rynku usług sieciowych dla sektora telekomunikacyjnego.\n„W wyniku podpisanej umowy Infovide-Matrix zyskuje dostęp do środowiska JSLEE (Java Service Logic Execution Environment) – serwera aplikacyjnego Rhino, znajdującym zastosowanie w budowie zaawansowanych rozwiązań telekomunikacyjnych. Większość wiodących polskich operatorów telekomunikacyjnych posiada już usługi zrealizowane w tej technologii lub jest w trakcie ich uruchamiania" – czytamy w komunikacie.\n„Współpraca z firmą OpenCloud umożliwi naszej spółce projektowanie oraz wdrażanie rozwiązań odpowiadających na potrzeby rynku polskiego. Partnerstwo to jest wyrazem realizowanego przez Infovide-Matrix programu rozbudowy oferty w obszarze telekomunikacyjnych usług konwergentnych" – powiedział Marcin Stróżański, partner w Infovide-Matrix, cytowany w komunikacie.\nFirma OpenCloud w swoim portfolio posiada rozwiązania technologiczne dedykowane dla operatorów telekomunikacyjnych.\nInfovide-Matrix miało 4,80 mln zł skonsolidowanego zysku netto przypisanego akcjonariuszom jednostki dominującej w 2010 roku wobec 12,89 mln zł zysku rok wcześniej. Skonsolidowane przychody wyniosły 227,04 mln zł wobec 230,71 mln zł rok wcześniej.


Weeckend z Energa Basket Ligą – Sportowy Poznań\nWeeckend z Energa Basket Ligą\nBiuro Prasowe Energa Basket Liga tekst zdjęcie archiwalne\nKrzysztof Szubarga na początku meczu był nie do zatrzymania – dzięki jego trzem trójkom gospodarze prowadzili 11:8. Start ciągle trzymał się jednak bardzo blisko, w czym pomagał Tweety Carter. Później jednak bardzo ważne rzuty trafiali Devonte Upson oraz Phil Greene, a Asseco Arka prowadziła po 10 minutach 21:16. Lublinianie drugą kwartę rozpoczęli od niesamowitej serii 16:0 (!) – po trójkach Grzegorza Grochowskiego i Mateusza Dziemby było już więc 32:21. Pierwsze punkty zespół trenera Przemysława Frasunkiewicza zdobył po pięciu minutach – przełamał się Josh Bostic. Po późniejszym rzucie z dystansu Szubargi gdynianie zbliżyli się nawet na dwa punkty. Ostatecznie po pierwszej połowie goście wygrywali 42:38.\nMichał Kolenda na początku meczu trzymał gospodarzy w grze – dzięki jego ośmiu punktom prowadzili 8:7. Niesamowitą skuteczność pokazywał też Krzysztof Sulima, a po jego trójkach to Anwil dość szybko miał siedem punktów przewagi! To jednak nie zatrzymywało Trefla. Pod koszami świetnie radził sobie Nana Foulland – środkowy doprowadził do remisu po 20 po 10 minutach spotkania. Debiutujący w Energa Basket Lidze McKenzie Moore wyprowadzał swój zespół na prowadzenie w drugiej kwarcie. Sopocianie trzymali się ciągle jednak bardzo blisko, bo trafiali Mikołaj Kurpisz i Paweł Leończyk. Przyjezdni odskakiwali jednak dzięki rzutom Chrisa Dowe’a oraz Ricky’ego Ledo. Pierwsza połowa zakończyła się wynikiem 41:35.\nTrzecią kwartę Anwil rozpoczął od małej serii 5:0, dzięki czemu zaczął kontrolować wydarzenia na parkiecie. Po późniejszych rzutach wolnych Chrisa Dowe’a uciekał na 12 punktów. Za odrabianie strat wzięli się Michał i Łukasz Kolendowie – po rzutach wolnych młodszego z braci gospodarze zbliżyli się na dwa punkty! Trójka Moore’a ustawiła wynik po 30 minutach na 58:53. Szymon Szewczyk w czwartej kwarcie trafiał bardzo ważne rzuty, co pozwalało włocławianom na utrzymywanie przewagi. Później kluczowe trójki dołożyli Dowe oraz Moore, a zespół trenera Marcina Stefańskiego nie był w stanie już tego odrobić. Ostatecznie mistrzowie zwyciężyli 77:64.\nPaweł Leończyk: Skuteczność i decyzje\nPaweł Leończyk z Trefla Sopot udzielił wywiadu Polsatowi Sport po meczu Energa Basket Ligi z Anwilem Włocławek.\nSzymon Szewczyk: Mądrze rozegraliśmy końcówkę\nSzymon Szewczyk z Anwilu Włocławek udzielił wywiadu Polsatowi Sport po meczu Energa Basket Ligi z Treflem Sopot.\nŚwietnie spotkanie rozpoczęli zawodnicy z Torunia, którzy po trafieniach Bartosz Diduszki i Aarona Cela prowadzili 12:3. MKS odpowiedział serią 8:0, a po trójce Marka Piechowicza znacznie się zbliżyli. Dąbrowianie nie potrafili jednak doprowadzić chociażby do remisu, a po kolejnym rzucie z dystansu – tym razem w wykonaniu Aleksandra Perki – po 10 minutach było 21:17. W drugiej kwarcie było podobnie, bo Piotr Śmigielski i Tra Holder zmniejszali straty. Goście ciągle utrzymywali jednak bezpieczną różnicę, ponieważ mogli liczyć na trójki Chrisa Wrighta oraz Karola Gruszeckiego. Akcja Damian Kuliga ustawiła wynik spotkania po pierwszej połowie na 46:40.\nZespół trenera Pawła Turkiewicza świetnie rozpoczął ten mecz – najpierw po akcji Łukasza Diduszki prowadził 4:0, a później dzięki zagraniu 2+1 Joe Furstingera było 9:2. Gospodarze mieli spore problemy z konstruowaniem ataku, ale w końcu złapali swój rytm. Peter Olisemeka i Tomasz Śnieg sprawiali, że dość szybko zbliżyli się na zaledwie dwa punkty! Trafienie Milivoje Mijovicia ustawiło wynik po 10 minutach na 24:20. Brandon Tabb i Duke Mondy na początku drugiej kwarty utrzymywali małą przewagę gości. Po chwili kolejna akcja Diduszki oznaczała, że prowadzenie wzrosło do 10 punktów. PGE Spójnia odpowiedziała serią 7:0, dzięki czemu ciągle była w grze. Świetny fragment Raymonda Cowelsa szybko oznaczał remis! Amerykanin był nie do zatrzymania – po jego trójce stargardzianie wygrywali 46:42 po pierwszej połowie.


W USA auta elektryczne są popularniejsze niż manualna skrzynia biegów\nW USA sprzedaje się więcej elektryków, niż aut z manualną skrzynią biegów\nKamil Pieczonka 13 listopada 2019\nSamochody elektryczne to nadal bardzo mała nisza na rynku motoryzacyjnym, nawet w kolebce Tesli, w Stanach Zjednoczonych, w ostatnim kwartale sprzedaż aut elektrycznych stanowiła tylko 1,9% całości. To jednak nie jest dla mnie tak szokujące, jak fakt, że w tym samym czasie udział w rynku aut z manualną skrzynią biegów wyniósł tylko 1,1%.\nUSA automatyczną skrzynią biegów stoją\nZdawałem sobie sprawę, że w Stanach Zjednoczonych automatyczne skrzynie biegów to w zasadzie standard. Nie byłem jednak do końca świadomy jak bardzo to rozwiązanie jest zakorzenione w tamtejszej motoryzacji. Okazuje się, że w 3. kwartale 2019 roku zaledwie 1,1% nowych aut było wyposażone w ręczną skrzynię biegów. De facto tylko 1 na 100 sprzedanych aut ma tradycyjną przekładnię, która np. w Polsce nadal jest powszechna i częściej stosowana. Chciałem nawet sprawdzić jak Polska prezentuje się pod tym względem na tle USA, ale nie udało mi się znaleźć żadnych świeżych informacji. Podejrzewam jednak, że nadal tradycyjny "manual" ma się bardzo dobrze, z kilku względów, o których powiemy sobie za chwilę.\nTo cię zainteresuje Filmy z lektorem - co trzeba o nich wiedzieć?Traficar zmienia cennik, bo jeździcie jak szaleńcy autami na minuty\nJeśli natomiast jakimś wyznacznikiem mogą być oferty sprzedaży aut używanych, to wygląda na to, że automatyczne skrzynie biegów z pewnością nie są w Polsce niszą. Jeśli spojrzymy na oferty na jednym z największych portali ogłoszeniowych, to okazuje się, że 82 000 aut z oferowanych 274 000 ma już automatyczną skrzynię biegów. Jeszcze lepiej wygląda to w przypadku aut nowych, na 31 000 takich ogłoszeń, ponad połowa (16 700) to auta z automatycznymi przekładniami. Wygląda więc na to, że również do naszego kraju powoli trafia moda na automaty.\nDlaczego w Polsce ręczna skrzynia biegów jest popularniejsza?\nWiększa popularność ręcznych skrzyń biegów w Polsce nie bierze się znikąd. Po pierwsze przy zakupie nowego auta, zazwyczaj do "automatu" trzeba solidnie dopłacić. Ten sam silnik sparowany z automatyczną skrzynią biegów potrafi kosztować 5000, 7000 czy nawet 10 000 PLN więcej, dlatego wiele osób decyduje się na lepsze wyposażenie, zamiast wygody jaką oferuje skrzynia automatyczna. Mam też wrażenie, że w kraju nadal pokutuje opinia, że ewentualne naprawy i serwisowanie automatycznych skrzyń biegów są znacznie droższe niż tych manualnych.\nTo pewnie po części prawda, choć nie dotyczy każdej konstrukcji. Skrzynie hydrokinetyczne mają bardzo dobre opinie i są w zasadzie niezawodne. Problemy częściej występują ze skrzyniami dwusprzęgłowymi, które są szybsze ale też delikatniejsze. Biorąc pod uwagę, że auta używane, która trafiają do Polski z solidnym przebiegiem mają takie skrzynie, to faktycznie ryzyko awarii może być spore. W przypadku nowych samochodów, tego typu obawy są bezzasadne.\nSpokojnie, przegapiliśmy tylko najważniejszą premierę VOD ostatnich lat KK Konrad Kozłowski\nNatomiast kompletnie nie chce mi się wierzyć w opinie typu "lubię jazdę z ręczną skrzynią biegów, bo daje mi lepsze poczucie panowania nad autem". Daje się raczej obserwować tendencję, że jak ktoś już raz przesiadł się na auto z "automatem" to już do "manuala" nie chce wracać, szczególnie jeśli często jeździ w mieście i korkach, które są katorgą dla sprzęgła.\nA jakie jest wasze zdanie? Gdybyście mieli wybór w tej samej cenie, to wybralibyście skrzynie manualną czy automatyczną?\nAktualizacja, 13/11/2019, 21:30:\nWynik ankiety po 12 godzinach nie jest tak jednoznaczny jak się tego spodziewałem, ale przewaga automatu jest więcej niż widoczna :-).\nZaczynam wierzyć w przyszłość bez smartfonów, szczególnie z Apple Albert Lewandowski