Rozszerzenie pliku JPF - .JPF - OTFE\nRozszerzenie pliku JPF należy do kategorii Pliki Obrazów Rastrowych. Rozwinięcie nazwy tego formatu pliku to JPEG 2000 Image. Poniżej znajdziesz listę programów, obsługujących pliki z takim rozszerzeniem. Wystarczy, że pobierzesz jeden z nich, następnie dwukrotnie klikniesz na plik JPF, który nie chciał się otworzyć i ręcznie wybierzesz zainstalowany program jako domyślny. Plik JPF powinien otworzyć się już bez żadnego problemu.\nMoże się zdarzyć również sytuacja, że pomimo instalacji jednego z poniższych programów, Twój plik JPF nadal będzie zwracał błąd przy próbie jego uruchomienia. W takim wypadku należy zapoznać się z dalszą częścią naszego artykułu, gdzie przedstawiamy rozwiązania większości problemów, które mogą pojawić się przy próbie pracy z nowym rozszerzeniem pliku, jakim jest JPF.\nSkojarzenie pliku JPF z zainstalowanym programem\nMożliwe problemy z plikiem JPF\nRęczne dodawanie wpisu z informacjami o pliku JPF do rejestru Windows\nPrzy pierwszym uruchomieniu pliku JPF po zainstalowaniu nowej aplikacji z powyższej listy, system operacyjny powinien automatycznie skojarzyć nasz plik JPF z zainstalowanym programem. Jeżeli tak się jednak nie stało, możemy tą czynność wykonać sami. W tym celu należy:\nKliknąć prawym przyciskiem myszy na plik JPF, który chcemy otworzyć, klikając następnie na opcję „Otwórz za pomocą”\nPo wykonaniu tej czynności, system operacyjny powinien automatycznie kojarzyć już nasze rozszerzenie JPF z nową aplikacją. Jeżeli z jakiś powodów czynność ta nie mogła zostać wykonana we wskazany sposób, zobacz jak dodać skojarzenie ręcznie w Rejestrze Windows\nTypowy błąd rozszerzenia JPF objawia się wyświetleniem komunikatu o błędzie w trakcie próby otwierania, lub czytania pliku rozszerzenia, który nie jest kompatybilny z programami zainstalowanymi w komputerze. Jeżeli w trakcie próby otwierania pliku JPF system Windows nie będzie w stanie zlokalizować określonego programu, mogą wyświetlić się następujące komunikaty „Brak mechanizmu skryptu dla tego rozszerzenia pliku JPF”, „Nieprawidłowe rozszerzenie pliku: niezdefiniowane”, „Niekompatybilne rozszerzenie pliku i tablica pliku”, „Nieprawidłowe rozszerzenie pliku”. Ważne, by w miarę szybko zareagować i naprawić błędy, które mogą być spowodowane przez następujące problemy:\nW takim wypadku rozwiązanie może być znalezienie innej kopii pliku JPF, poprosić o ponowne jego przesłanie (jeżeli otrzymaliśmy go od innej osoby), czy spróbować raz jeszcze pobrać go z internetu.\nWpisy powiązań pliku JPF w Rejestrze Windows mogą być nieprawidłowe\nW takim wypadku możesz spróbować usunąć plik dotyczący rozszerzenia pliku JPF i utworzyć go na nowo. Informacje o tym, jak znaleźć wpis w rejestrze, znajdziesz w dalszej części artykułu\nW takim wypadku należy skojarzyć plik JPF z aplikacją, albo poprzez wybór aplikacji (informacja tutaj) albo ręcznie (informacja tutaj).\nAplikacja do obsługi pliku JPF nie została zainstalowana w całości.\nKomputer nie ma dostatecznych zasobów, by w danej chwili otworzyć plik JPF.\nInstalujemy wszystkie sterowniki, które potrzebne są do uruchomienia aplikacji, która obsługuje plik JPF.\nWiększość pozycji rejestru systemu dotycząca pliku JPF jest dodawana automatycznie w trakcie instalacji programu/aplikacji. W niektórych sytuacjach użytkownik musi sam utworzyć nową pozycję rejestru i wpisać do niej odpowiednią wartość. Można ta metodę wykorzystać, aby skojarzyć typ pliku z istniejącą aplikacją. Wówczas należy zlokalizować ProgID aplikacji w rejestrze. Aby wejść do edytora rejestru Windows - kliknij "Start", wpisz "regedit" i naciśnij ENTER.\nAby skojarzyć typ pliku JPF z nową aplikacją, należy zdefiniować ProgID dla konkretnej aplikacji, a jeśli chcemy uzyskać informacje na temat definiowania nowego ProgID, należy zobaczyć identyfikatory programowe. Informacji o rozszerzeniach plików i jego powiązaniach z aplikacjami szukaj w kluczu HKEY_CLASSES_ROOT.\nZakładamy, że chcemy, by typ pliku z krótkim rozszerzeniem .JPF i długim rozszerzeniem .JPF-file był otwierany za pomocą aplikacji MyApplication. Należy więc użyć składni (tworząc w rejestrze krótkie rozszerzenie .JPF i podklucz dla długiego rozszerzenia .JPF-file) w taki sposób:\nCzy kiedykolwiek dostałeś plik, którego nie mogłeś otworzyć? Prawdopodobnie miała miejsce sytuacja, że posiadał on nieużywane dotąd na Twoim komputerze rozszerzenie, jak np. JPF. Sytuacja taka mogła mieć miejsce również z innymi rozszerzeniami, jednak zawsze kończyła się podobnie – przyprawiała Cię o ból głowy przy ustalaniu, jakiego programu powinniśmy użyć, aby poprawnie otworzyć dany plik.\nZazwyczaj system Windows posiada odpowiednie oprogramowanie aby otworzyć plik JPF, lub chociażby podejrzeć jego zawartość. Często zdarza się jednak, że takiego oprogramowania nie ma, musimy wtedy sami zidentyfikować jaki to rodzaj pliku i pobrać odpowiednie oprogramowanie do jego obsługi.


Zapomniana komnata - Page 6\nTemat: Zapomniana komnata Sob 9 Cze - 15:19\nTo pomieszczenie jest jednym z najrzadziej odwiedzanych miejsc. Żeby się do niego dostać trzeba być niesamowitym farciarzem. Dlaczego? Ponieważ drzwi nie posiadają klamki od zewnątrz i wyglądają tak samo jak mur Hogwartu. Kiedy się o nie oprze łatwo się otwierają chyba, że ktoś zamknie je od środka.\nWnętrze nie jest bardzo przyjemne, ani przytulne mimo iż niewielkie. Znajduje się w środku kilka okien, ale wszystkie zabite są zakurzonymi deskami. Przydałoby się użyć tutaj zaklęcia czyszczącego. W jednym z katów pokoju leży ogromna skrzynia, w której znajdują się wszystkie niepotrzebne przedmioty, które nie pasowały do wystroju innych sal Hogwartu. Został potraktowany zaklęciem zmniejszająco zwiększającym, więc można tam wszystko schować. Na ziemi znajduje się brudny, zielony dywan - miękki w dotyku, na którym się przyjemnie leży oraz kilka poduszek. Te przedmioty nie były niegdyś częścią pokoju co oznacza, że ktoś jakiś czas temu przychodził tutaj. Ale nie było to niedawno, skoro ponownie pojawił się tutaj kurz. Jednak kluczowym punktem pomieszczenia jest stojący w kącie fortepian przykryty ogromną, połataną płachtą. Cały czarny nie licząc złotego napisu wyrytego na wierzchu, który głosi: Muzyka powinna zapalać płomień w sercu mężczyzny, i napełniać łzami oczy kobiety.\nGaleony : 2697\nLiczba postów : 1447\nTemat: Re: Zapomniana komnata Sro 18 Paź - 12:35\n- Niemiecki mugol… - powiedziałem w zamyśleniu, bezwiednie po niej powtarzając. - Beethoven, sprawdzę później. - Mruknąłem jeszcze do siebie, nagle uciekając myślami w stronę stert ksiąg w bibliotece. Musieli mieć tam jakąś o mugolskiej sztuce, prawda? Jeśli nie to chyba rozmówię się z naszym nowym, niewielkim nauczycielem mugoloznawstwa i poproszę go o polecenie jakiejś ciekawej lektury. Swoją drogą, wyczekiwałem jego pierwszych zajęć z ogromnym zniecierpliwieniem. Świat niemagicznych już od dawna mnie intrygował, chociaż nigdy tak naprawdę nie potrafiłem pojąć pewnych absurdów z nim związanych, a Edwin Harrington sprawiał wrażenie szalenie interesującego człowieka, nie tylko ze względu na jego ewidentne powinowactwo z goblinami. - Zdolny człowiek - podsumowałem kompozytora, naprawdę czując, że jestem pod wrażeniem. Gdybym ja stracił wzrok, na pewno nie byłbym w stanie kompletować rdzeni do różdżek, a on komponował, chociaż stracił najważniejszy do tego zmysł. Nagle poczułem się naprawdę maleńki. Dla kogoś z moimi ambicjami to było niezwykle nieprzyjemne uczucie, ale postarałem się zdusić je w zarodku. Słowa Ulli wzbudziły moje zainteresowanie. - Samogrające pianino u mugoli? Koniecznie musisz mi pokazać to miejsce. - Zażądałem, czując się naprawdę podekscytowany taką możliwością. Zaczarowane fortepiany widziałem już niejeden raz, chociażby i w swoim domu rodzinnym, ale skąd takie cudo w samym sercu mugolskiego centrum sztuki? - Szkoda, że nie będą mogli opowiedzieć nam jak ono działa… a może będą tylko popatrzą na nas dziwnie. Jak myślisz? - Spytałem o jej zdanie, nagle niezwykle zainteresowany tą kwestią. Wybiegałem już w przyszłość, wyobrażając sobie jak mogłaby się potoczyć taka rozmowa i w duchu musiałem przyznać, że pewnie byłaby przezabawna. Czarodzieje nie potrafili dogadać się z niemagicznymi w wielu sprawach, a jedną z nich z pewnością stanowiły ich urządzenia napędzane eklektycznością… czy jak to tam leciało. Niepokój zgasił mój entuzjazm, a żarty Ulli wywołały u mnie jedynie nerwowy, krótki śmiech, jaki dość szybko rozpłynął się w ciszy zapomnianej komnaty. Jej ściany zdawały się być zaklęte. Pochłaniały wszelkie dźwięki lepiej od większości pomieszczeń. To przez ten kurz, tłumaczyłem sobie, ale i tak czułem się odrobinę nieswojo. Kiedy pokazała mi bączek, natychmiast go rozpoznałem i jakbym dopiero wtedy uwierzył jej, że zagrożenie naprawdę nie istnieje, uśmiechnąłem się nieznacznie. W lesie nie bałem się niczego. Zapomniane skrzynie w równie zapomnianych komnatach to już było co innego (i tak zajrzałem jej przez ramię, kiedy wkładała tam rękę). Mogła znaleźć w nich wszystko, a wyciągnęła jedynie…\n- Fałszoskop - natychmiast ją oświeciłem, sięgając po jeden z nich, aby zbadać ten relikt przeszłości. Wyciągnąłem różdżkę i szepnąłem zaklęcie, chcąc złożyć bączek w całość. - Och… - westchnąłem natychmiast, gdy na fałszoskopie nagle pojawiło się długie pęknięcie. Nie rozpadł się całkowicie, ale sam nie miałem pojęcia na czym trzymały się jego dwie połowy. Odłożyłem go ostrożnie, nie chcąc jeszcze bardziej pomagać mu w dokonaniu żywota. - Zapomniałem o zakłóceniach. - Wytłumaczyłem się natychmiast, lekko zażenowany. Rad byłem, że Ulla zdecydowała się jednak na kartki. Mniej było z nimi szkody w razie ewentualnego niepowodzenia i jedynie zdążyłem o tym pomyśleć, a przejęła ode mnie kawałki pergaminu. Efekt był zjawiskowy. Eksplozja konfetti uniosła kurz z dywanu. Rozkaszlałem się, natychmiast zakrywając usta rękawem szaty. Zamknąłem na moment oczy, czekając kilka sekund aż wszystko opadnie z powrotem na ziemię.\n- Chociaż było efektownie - zażartowałem, uśmiechając się do niej z czymś pomiędzy pierwiastkiem pocieszającym, a rozbawieniem. - Wolę nie próbować jej naprawiać, widziałaś jak poszło mi z tym. - Wskazałem ruchem dłoni na pęknięty bączek. - Mam jeszcze pióro. - Wyszperałem je z kieszeni. Nie było mi szkoda oddać je na Ullową utylizację. Było już nieco zużyte, a i w domu rodzinnym na pewno znajdę jeszcze kilka w szufladach mamy. Oderwałem od niego kilka, wymiętych od ściskania pomiędzy palcami, piórek i ułożyłem na dywanie pokrytym pożółkłym śniegiem. - Jeszcze raz - poleciłem, nagle machając kilkukrotnie dłonią w określony sposób - spróbuj wykonać taki ruch nadgarstkiem. Wiem, że zakłócenia nie sprzyjają nauce, ale zawsze można postarać się trochę pomóc swojej magii.\n1 (reszta też nieudana, więc założyłam, że więcej nie próbował)\nTemat: Re: Zapomniana komnata Czw 19 Paź - 13:23\nKiedy powtórzył moje słowa, zakiełkowało we mnie ziarno niepewności - może to był jednak Austriak? Zapewne skończy się to tak, że nie tylko on sięgnie po którąś z zapomnianych ksiąg o mugolskiej kulturze, bo będzie mnie to dręczyło tak bardzo, że postanowię zweryfikować stan swojej wiedzy i upewnić się, czy niczego nie przekręciłam. Ta przypadłość to chyba krukońska odmiana nerwicy natręctw.\n- Nie mam pojęcia, jak zostało wprawione w ruch, jeśli to nie jest jakiś rodzaj magii, to chyba nie potrafię tego inaczej zdefiniować - nie próbowałam nawet zrozumieć tego mechanizmu - patrzyłam się na instrument jak na osobliwe zjawisko, chłonąc pierwiastki obcego świata każdym ze zmysłów. Chyba dopiero teraz moja ciekawość została podsycona przez Rileya - wcześniej wolałam nie znać rozwiązania zagadki, by to wspomnienie nie stało się ani odrobinę mniej tajemnicze i wyjątkowe. - Zabiorę cię tam - zgodziłam się bez chwili namysłu - możemy spędzić ten dzień z różdżkami schowanymi głęboko w kieszeniach, tak bardzo mugolsko, jak tylko się da - dodałam, obrzucając go spojrzeniem, w którym kryły się wszystkie te pytanie, które chciałam mu zadać, lecz w ostatniej chwili się powstrzymałam, by nie popsuć mu niespodzianki. Kiedy na podobnych zasadach wybrałam się do mugolskiej przestrzeni po raz pierwszy, zewsząd zaatakowała mnie taka mnogość nieznanych bodźców, że do dzisiaj pamiętam z tamtego dnia każdą chwilę. On - również wychowany w czarodziejskim półświatku - bez wątpienia przeżyje to podobnie intensywnie.\n- Co najwyżej wezmą nas za dwójkę dziwaków, zapewne nie pierwszych i nie ostatnich, z którymi będą mieli styczność - zdecydowanie - nawet jeśli miałoby się to skończyć zupełną kompromitacją - wolałabym zadać pytanie, jeśli istniał cień szansy na to, że odpowiedź rozwieje choć część moich wątpliwości i wymaże kilka znaków zapytania.\nNie wiem, dlaczego, ale wyobrażałam go sobie nieco inaczej… aczkolwiek niepozorny przedmiot, już teraz nazwany, zaciekawił mnie na tyle, że po cichu liczyłam na to, że Riley jakoś go naprawi, chciałabym zobaczyć, jak się z tego cuda korzysta. Kiedy jednak - o ironio - Fairwyna zawiodła różdżka (szczególnie dla niego musiało to być naprawdę frustrujące), uśmiechnęłam się do Rileya, starając się w ten sposób przekazać mu, żeby zupełnie się tym nie przejmował - przez zakłócenia szansa na to, że jakiekolwiek zaklęcie się uda, była tak niewielka, że nie powinien mieć o to do siebie pretensji. - Przynajmniej możemy teraz zobaczyć jego przekrój - znalezienie pozytywu takiego rezultatu nie było zbyt trudne - ostrożnie sięgnęłam po niemalże rozpołowiony przedmiot, zaglądając do jego serca, skrytego pod szklaną powłoką. Kiedy zaspokoiłam swoją ciekawość, odłożyłam go na miejsce.\nWzbite tumany kurzu wdarły się do mojego gardła i osiadły na jego ścianach, podrażniając je, a ja rozkaszlałam się, uśmiechając się do Rileya przepraszająco. - Szkoda, że nie efektywnie - dodałam na granicy szeptu; chyba zbyt wiele od siebie wymagam (o ile w ogóle można zbyt wiele od siebie wymagać), ale nie potrafię nie patrzeć na swoje poczynania przez pryzmat krytycyzmu - pobłażliwa mogę być w stosunku do innych, nie siebie. Darowałam sobie wyławianie z włosów drobinek papieru i z wykrzesaną na nowo iskrą determinacji sięgnęłam po ofiarowane mi przez Krukona pióro, po czym położyłam je obok mojego długopisu z niekończącym się atramentem - niech spoczywają w pokoju - uśmiechnęłam się krzywo, gotowa na wszystko. Nie stało się jednak nic - wymówiłam zaklęcie, starając się poruszyć ręką w sugerowany przez Rileya sposób, a moja różdżka nawet nie drgnęła. - To przez zakłócenia, czy nie udało mi się wystarczająco dobrze odtworzyć ruchu nadgarstka?\nTemat: Re: Zapomniana komnata Nie 22 Paź - 14:16\nCo pozostało mi poza uśmiechnięciem się do Ulli? Jeżeli istniała kiedykolwiek lepsza metoda na odpłacenie się Krukonowi za pomoc, to zdecydowanie jeszcze jej nie znałem. Wspólna fascynacja wiedzą łączyła nas tak solidnie, że niekiedy przed drzwiami z kołatką zbierały się prawdziwe tłumy ludzi, chcących wspólnie podywagować nad wyjątkowo trudnym pytaniem, chociaż niektórzy z nich na pewno znali właściwą odpowiedź już przed tym zbiegowiskiem. Nie byłem wyjątkiem na tym polu, Tiverton pewnie też nie, chociaż nigdy nie starałem się w takich sytuacjach jakoś specjalnie rozglądać. Jeszcze mógłbym się za bardzo zadziwić czyjąś obecnością.\n- Piszę się na to. - Zgodziłem się po prostu, a chociaż nie wiedziałem kiedy uda nam się zrealizować tę naszą małą wyprawę to i tak na ślepo mogłem zadeklarować swoją obecność. Zamierzałem poruszyć niebo i ziemię, byleby tylko móc zwiedzić świat mugoli z kimś bardziej obeznanym od moich czarodziejskich znajomych. Nie wiedziałem jaka krew płynie w żyłach samej Ulli, ale podejrzewałem, że jakakolwiek by ona nie była, Tiverton na pewno lepiej orientowała się w tych wszystkich światłach i mugolskich pojazdach ode mnie. Jeśli nie to, no cóż, najpewniej wpadniemy pod ciężarówkę na najbliższym skrzyżowaniu.\n- Raczej nie będzie tam nic interesującego. Fałszoskop działa gównie dzięki magii, zewnętrzna powłoka jest jedynie naczyniem. - Odparłem na jej próbę pocieszenia mnie, jak zwykle sprowadzając uprzejmość na ziemię, chociaż nie byłem pewien tego, czy tak naprawdę mam rację. Zawsze tak podejrzewałem, ale amatorem rozbierania fałszoskopów póki co nie byłem. Kto wie czy nie stanie się inaczej, skoro już i tak jeden rozbiłem? Pomimo swoich słów, nie mogłem powstrzymać się przed zerknięciem jej przez ramię. Słowo daję, ciekawość kiedyś mnie zabije.\n- Wszystko przed Tobą. - Uspokoiłem ją, wskazując dłonią na rozbity wykrywacz nieuczciwych zamiarów. - Wbrew pozorom, to zaklęcie wcale nie jest takie proste, a ostatnimi czasy nasza magia okazuje się wyjątkowo ciężka do okiełznania. - Spróbowałem zdjąć z jej barków nieco winy za niepowodzenia, pokładając sporo nadziei w kolejnej próbie transmutacyjnej. Tym razem, przedmioty nieznacznie różniły się od siebie, więc efekt mógł być naprawdę różny. Spodziewałem się już niemalże, że jej się uda. Nic nie wystrzeliło i nie rozbiło się o ściany komnaty, a kurz jak grzecznie leżał na dywanie tak spoczywał tam dalej. W mojej głowie niemalże rozległo się ciche „pyknięcie”, charakterystyczny odgłos spudłowania zaklęciem podczas pojedynku. Zmarszczyłem brwi.\n- Zakłócenia - wydałem wyrok, chwytając ją za nadgarstek palcem wskazującym i kciukiem. Wyglądałem trochę tak, jakbym bał się po prostu po ludzku złapać ją za rękę i nawet nie zdawałem sobie sprawy z tego jak komicznie musiało to wyglądać. - Gdyby to była Twoja wina, wydarzyłoby się cokolwiek. Pióro by spłonęło, długopis się rozpadł. - Poruszyłem jej ręką w odpowiedni sposób. Raz na próbę, a dwa kolejne już tak, aby oswoiła się z tym gestem i spróbowała samodzielnie. - Użyj wyobraźni, Ulla.\nTemat: Re: Zapomniana komnata Nie 22 Paź - 23:31\nTłumna zbieranina dywagujących na najdziwniejsze tematy Krukonów, którymi dyrygował głos starej jak świat kołatki, nie była obrazem całkowicie mi nieznanym, jednak w takich sytuacjach najczęściej po prostu przystawałam w odpowiedniej odległości, by wszystko słyszeć i skonfrontować ich słowa z murem moich myśli. Mam ten problem, że podążają one takimi meandrami, które często stoją w opozycji do logicznych rozwiązań; dryfują gdzieś na granicy absurdu, zupełnego chaosu. Nie jestem więc najlepszym kompanem do rozwiązywania zagadek - nie potrafię podążać tymi najprostszymi ścieżkami, zawsze niepotrzebnie kluczę, przez co już wielokrotnie spędziłam długie godziny podpierając ścianę, przy której znajduje się wejście do Pokoju Wspólnego.\nTo była obietnica z rodzaju tych, które najpewniej nigdy się nie spełnią - lecz wbrew pozorom nie zobowiązałam się jedynie z czystej kurtuazji, ani nawet nie miało to zbyt wiele wspólnego z tym, że gdzieś w mojej głowie jakiś głos cały czas przypominał mi, że muszę się Fairwynowi za to wszystko odwdzięczyć - wydawał się być tak zainteresowany przypadkowo poruszonym przeze mnie tematem, że naprawdę miałam ochotę go tam zabrać. Wspólna podróż w mugolskie nieznane - była to przede wszystkim obietnica, którą chciałam spełnić; bez terminu ważności.\nRiley miał całkowitą rację, ale nie potrafiłam przejść obojętnie obok takiej okazji - wiedziona ciekawością musiałam organoleptycznie przekonać się, że wnętrze fałszoskopu naprawdę nie skrywa w sobie nic szczególnego. Odrobinę rozczarowana odłożyłam przedmiot na miejsce, uznając, że najwyższy czas skupić się na walce z Transmutacją.\nByłam wdzięczna za to, co powiedział - bo choć wiedzieliśmy przecież, że ciąg moich niepowodzeń nie jest jedynie wynikiem zakłóceń, werbalne dopingowanie motywowało do tego, bym nieco bardziej zawzięcie zacisnęła dłoń na rączce różdżki. - Może faktycznie do trzech razy…? - zaczęłam, koncentrując się na leżących przede mną przedmiotach. To, w jak zachowawczy sposób przytrzymywał mój nadgarstek podczas demonstrowania poprawnego ruchu nie było czymś, co mogłabym nazwać komicznym - wprost przeciwnie, doskonale go rozumiałam, w końcu sama również niezbyt chętnie przekraczałam barierę bliskości. Powtórzyłam ruch dłoni, już sama, kilkukrotnie, dla pewności - wszystko po to, by przychodziło mi to naturalnie, a różdżka bez zawahania przecinała powietrze pod odpowiednim kątem.\nKiedy spróbowałam rzucić zaklęcie… chyba wolałam już tkwić w niepewności, kiedy nic się nie działo, bo tym razem ponownie, zamiast scalić ze sobą przedmioty, sprawiłam, że rozsypały się w drobny… popiół? - Przepraszam… odkupię ci pióro - westchnęłam zupełnie zrezygnowana. - Wyobrażałam to sobie, ale… nie wiem, na ile można użyć tutaj tego nieszczęsnego porównania, aczkolwiek samo przychodzi mi ono do głowy. Jak podczas pierwszych prób teleportowania się - wszystko musi zadziałać, zarówno cel, jak i wola oraz namysł, każdy z trybików powinien wskoczyć na odpowiednie miejsce. Chyba brakuje mi… woli? Nie do końca wierzę w to, że to zaklęcie może mi się udać? Choć jednocześnie robię wszystko, żeby tak się stało, ale najwidoczniej podświadomość i brak pewności siebie robią swoje - nie wiem, czemu to powiedziałam, ale chciałam się jakoś wytłumaczyć ze swoich niepowodzeń.\nTemat: Re: Zapomniana komnata Pon 23 Paź - 19:01\nNie wiedziałem jak mogę jej jeszcze pomóc. Dla mnie zaklęcie ćwiczone przez Ullę, było niegdyś naprawdę łatwe do rzucenia. Wystarczyło odpowiednio się skupić, wizualizując sobie efekt jaki chcielibyśmy osiągnąć i voila. Jednakże porównywanie mnie i jej było jak polewanie wodą ognia. Ona z transmutacją nie musiała mieć nic wspólnego, jeśli tylko tego nie chciała, a dla mnie transmutacja własna była na porządku dziennym. Musiałem coś potrafić, aby móc każdego poranka stawać przed lustrem i budować swoją pewność siebie, kształtować swoją codzienność. Nienawidziłem chwil, w których nie potrafiłem się skoncentrować, gdyż to kompletnie zaburzało mój plan dnia. Wybity z początkowych ustaleń, często nie wiedziałem jak postępować, ale na szczęście z odsieczą przychodziła mi pewna spontaniczność działań. Pewnie to ona zagwarantowała mi też pocałunek smoka, ale mniejsza już o to. Bardzo chciałem, aby Ulla poprawiła się w nauce i słowo daje, że nie wiem dlaczego aż tak bardzo mi na tym zależało. Nie miałem ambicji, aby nauczać innych na pełen etat, więc to był raczej jednorazowy wybryk, jaki nigdy nie miał się powtórzyć względem kogoś innego. Wiedziałem, że nie jestem w tym idealny, a mimo to wyłaziłem ze skóry, aby ułatwić jej to zadanie. Może to kwestia samodoskonalenia się? Skoro wiedziałem, że nie do końca potrafię tłumaczyć, to jakby chcąc udowodnić samemu sobie, że jednak mogę to robić, podejmowałem się tego zadania?\nŚciągnąłem brwi, patrząc jak długopis zmienia się w drobny, szary piasek. Rozgarnąłem popiół dłonią, ale nie pozostało z niego zupełnie nic, nawet ten śmieszny kawałek plastiku, osłonka na wkład, którego roli w tym ustrojstwie nie pojmowałem.\n- Nie trzeba - odmówiłem, dodatkowo zaprzeczając ruchem dłoni. - To było bardzo stare pióro. - Stwierdziłem bez wahania, bo i faktycznie tak było. Chociaż musiałem przyznać, że powoli kończyły mi się już pomysły na przedmioty, jakie mogliśmy zutylizować. Jeżeli fałszoskopy również nas zawiodą to chyba czekało mnie nurkowanie w skrzyni. Przesunąłem po niej palcami w zamyśleniu. Słuchałem słów Tiverton uważnie, a chociaż na mojej twarzy nie pojawiła się nawet odrobina zdziwienia, tak naprawdę faktycznie czułem się subtelnie zaskoczony. - Czemu w to nie uwierzysz? Jesteś równie dobra jak każdy inny uczeń w tym zamku. Jesteś do tego zdolna i możesz to zrobić w każdej chwili. - Odstawiłem gadkę motywacyjną, chociaż nie byłem pewien czy w jakikolwiek sposób jej ona pomoże. Na Melody skutkowała, ale z nią było inaczej. Mel sama w sobie miała tyle samozaparcia, że prędzej czy później spróbowałaby ponownie, wystarczyło ją tylko delikatnie popchnąć w odpowiednim kierunku, a Ursula? Nie znałem jej, więc zgadywałem. Szukałem na nią sposobu. Dokładnie tak samo postępowałem ze zwierzętami i chociaż niekiedy musiałem się sparzyć, często znajdowałem odpowiednie wyjście nawet z trudnych sytuacji. - Musisz nad tym popracować. W innym wypadku, prędzej czy później, będziesz miała kłopot z kolejnym zaklęciem. - Popatrzyłem na nią, w rękach obracając ten sprawniejszy bączek, którego nie rozbiłem. - Dlaczego sobie nie zaufasz?\nTemat: Re: Zapomniana komnata Czw 26 Paź - 22:48\nChwilę po tym, gdy Riley rozgarnął dłonią będący świadectwem mojej kolejnej porażki popiół, wyciągnęłam jedną z wciąż zaplątanych w mych włosach papierowych śnieżynek, po czym z jej pomocą oczyściłam opopieloną powierzchnię z resztki pozostałości po przyborach do pisania. Ostatecznie skończyło się to tak, że część drobinek przywarła do mojej skóry, a ja dałam sobie spokój z całkowicie zbędną czynnością - w tym rozgardiaszu odrobina dodatkowego nieporządku i tak nie robiła żadnej różnicy.\nW milczeniu słucham jego słów, nie podnosząc wzroku, by przez przypadek nie zobaczył w nich odpowiedzi na swoje pytania. Choć tak właściwie nawet ja sama ich nie znałam. Cisza nie była następstwem tego, że pytania zadawał on - nawet wtedy, gdy wypływały ze mnie samej, w mojej głowie również pojawiały się same niewiadome, przykryte warstwą niedopowiedzeń. Czasem miałam wrażenie, że znam siebie samą niewiele lepiej niż przypadkowy przechodzeń, że w moich żyłach płynie krew zimniejsza niż niezrozumienie. Moje powieki opadają z tym samym zmęczonym strachem - pod powłoką zbudowaną z iluzji jestem tylko zagubioną dziewczynką, która nie potrafi uwierzyć w siebie, więc zamiast tego wierzy w gości przemykających przez odmęty wizji. Tych potykających się o życie tak często... a nawet częściej niż ja. Przy nich dopiero jestem coś warta (albo - dla nich staram się taka być) - zaskakujące, jak bardzo potrafię się zmienić w obecności kogoś, kto potrzebuje usłyszeć ode mnie słowa o podobnym brzmieniu do tych, którymi starał się mnie zmotywować Riley.\nMuszę nad sobą popracować - bo poruszony przez niego aspekt to jedno, nic się nie stanie, gdy nie uda mi się kolejne z rzędu zaklęcie, zdążyłam już do tego przywyknąć, lecz jeśli znowu skręcę w nieodpowiedni, życiowy zaułek…\n- To nie takie łatwe - przyznałam ze smutnym uśmiechem; zbyt wiele razy zawiodłam samą siebie - kiedy ptak siedzi na gałęzi, nie boi się, że spadnie, gdyby ta gałąź się złamała. Moja babcia mawia, że jest tak nie z tego powodu, że stworzenie pokłada ufność w gałęzi, ale dlatego, że wierzy w swoje skrzydła. Te moje… jeszcze nie wyrosły - dodałam, każde słowo wypowiadając coraz ciszej - a to ostatnie zdanie niemalże na granicy słyszalności.\nW zupełnej ciszy sięgnęłam po dwa zepsute fałszoskopy, kładąc je tak, by stykały się bokami. - Miscere Vires - tym razem tafla spokoju mojego głosu pozostała niezmącona ani jednym wirem niepewności. Łagodna łuna przecięła powietrze, a chwilę później do środka pękniętego przedmiotu został wchłonięty drugi wykrywacz fałszu - powstała cudacznie zniekształcona hybryda o zdeformowanym końcu, popękana jedynie do połowy. Trudno nazwać to spektakularnym sukcesem - ale nie potrafiłam przestać się uśmiechać, kiedy próbowałam ustawić moje dzieło w dostojnym pionie. - Dziękuję - za bezinteresowność, cierpliwość, wiarę we mnie. Może dzięki takim chwilom i takim ludziom moje skrzydła będą jeszcze miały szansę kiedyś wyrosnąć.\nchyba zacznę wyznawać wiarę w latającego potwora kostek\ndzięki śliczne za grę <3\nBenjamin Ash Benoui\nC. szczególne : Tatuaże na rękach, oraz orzeł na piersiach.\nTemat: Re: Zapomniana komnata Pon 26 Lut - 18:32\nPo wyjściu z pokoju prawdy chłopcy wcale się nie zmienili. Na pewno nie Ben. Owszem poczuł jakieś takie dziwne uderzenie, ale i niesamowitą lekkość, tak jakby pozbył się z siebie najcięższego ciężaru. Czy tak było? No przecież ślizgon nie miał tak naprawdę nic do powiedzenia gryfonowi, to on bardziej chciał mu to powiedzieć, ale bądź co bądź czegoś się o sobie więcej dowiedzieli.\nWyszli kierując się w niewiadomym kierunku. Ash chciał gdzieś zabrać Toma, ale nawet nie wiedział za bardzo gdzie. Dopiero teraz sobie przypomniał jak ktoś opowiadał mu o zapomnianej komnacie. Może to będzie lepsze miejsce dla nich? Skoro jest zapomniana to nikt tutaj nie przyjdzie, a choćby przyszedł. Tom przecież znał jakieś zaklęcia nie? Zawsze mogli się jakoś ochronić, albo też wymazać komuś pamięć.\nMiejsce było naprawdę wyjątkowe słyszał o tym jak ma się do niego dostać, ale szczerze powiedziawszy dokładnie nie pamiętał.\nZnajdując się pod ścianą gdzie owy pokój się znajduję oparł się plecami o nią, ale nic się nie stało. - Spokojnie, gdzieś to tu było... - pomacał palcami o ścianę ale nic się nie stało. Oparł się po raz drugi w innym miejscu i jest. Dosłownie wpadł do pokoju rozglądając się po nim. Ale to nie była zasługa Bena tylko Toma. - Widzę, że chyba nikt tutaj nie był od kilku lat... - mruknął. Hogwart pewnie nie jedno posiada takie miejsce gdzie jeszcze żaden uczeń a nawet nauczyciel go nie znalazł.\nOstatnio zmieniony przez Benjamin Ash Benoui dnia Pon 26 Lut - 19:15, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: Zapomniana komnata Pon 26 Lut - 19:06\nWyszedł z sali z chłopakiem. U Toma również nic się nie zmieniło. A co miałoby się zmienić? Jego uczucia do niego? Tak nagle? To było niemożliwe! Uczucia nie zmieniają się z minuty na minutę. Kiedy oboje wyszli z klasy odetchnął z ulgą, że żadnego ucznia nie było widać. Ale czyż to nie było podejrzane? Dziwne? Ale dzięki temu mógł się trzymać blisko chłopaka. Czasami nawet musnął "niechcący" jego dłoń. A podróż w wybrane przez ślizgona miejsce była krótka. Ale nie za krótka.\nKiedy ten zaczął opierać się o ścianę podniósł tylko pytająco brew nie wiedząc co ten zamierza zrobić. Pomógł mu w tym chociaż nie wiedział co ma robić i zaskoczeniem zauważył, że za drzwiami była komnata! Ciekawe co w niej się kiedyś znajdowało! Zamknął miejsce od środka by czasami nikt nie wszedł.\nGdyby wszedł to nie chciałby robić nic tak brutalnego jak czyszczenie pamięci chociaż był do tego zdolny. Każdy zasługuje na to by pamiętać. wolałby rozwiązać sprawy bardziej po męsku. Czasami zdarzało mu się. Wyciągnął różdżkę i wyczyścił wnętrze. Chyba wieki nikt z tego miejsca nie korzystał więc nie mieli co się obawiać. Spojrzał na okno, które było zabite deskami.\n- Ciekawe co zawiniła im ta komnata, że postanowili ją tak ukarać- to było naprawdę smutne. Chociaż teraz niezbyt to go obchodziło. Może jeszcze kiedyś odwiedzi to miejsce? Chociaż szczerze mówiąc nie ma po co. Zauważył stojący instrument i podszedł do niego. Kiedy przeczytał napis parsknął śmiechem.\n- Stek bzdur\nOstatnio zmieniony przez Tom Falk dnia Pon 26 Lut - 19:32, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: Zapomniana komnata Pon 26 Lut - 19:20\n-Byłeś już tutaj bądź słyszałeś w ogóle o tym miejscu? - zapytał. Wydaje mu się, że to miejsce naprawdę mu się spodoba. Owszem w środku nie było idealnie, ale jednak miało jakiś swój czarodziejski urok. Jemu się tam bardzo podobało, a skoro dzisiaj było tutaj tak brudno to nie znaczy, że Ben z Tomem nie mogli sobie tutaj zrobić własnego pokoju. Miał nadzieję, że miejsce będzie tylko dostępne dla nich, ale widząc po stanie pokoju chyba tak będzie. Cieszył się, że takie miejsce mu wpadło do głowy, będzie to ich jedyne. Coś ich będzie łączyło, nie? - Kurwa, ale tu syf. - warknął pod nosem podnosząc się z podłogi. Był cały urąbany kurzem. Ale dość szybko pozbył się go.\nGdy tylko się ogarnął wszedł głębiej i przejrzał rzeczy które się tutaj znajdowały. - A co tam jest? - zapytał przyglądając się instrumentowi, którym to Tom się zainteresował. Dlaczego Ben się tym interesował? Temu, że chłopak dość ładnie śpiewa i muzyka od dziecka była dla niego jakaś ważna. W pierwszej klasie należał do chóru w szkole, ale później gdy dorósł to w trzeciej klasie odszedł. Chyba stał się bardziej doroślejszy i dał miejsce dla młodszych. Zwyczajnie nie pasowało mu to, że koledzy z klasy się z niego nabijali. Nie wiedział czemu, ale faktycznie ta ogromna rechotająca żaba na ramieniu była wielkim obciachem.\nTemat: Re: Zapomniana komnata Pon 26 Lut - 23:40\nStarał sobie przypomnieć te wszystkie lata, które spędził w Hogwarcie? Czy kiedyś tutaj był? Dziwne było to, że w tej sali nie był. Może połowy Hogwartu jeszcze nie przejrzał? Tyle było jeszcze przed nim.\n- Nie. Nie byłem i nie słyszałem. Zgaduję, że to żaden pokój życzeń- powiedział posępnie i rozejrzał się po oczyszczonym już pomieszczeniu. Nie była to wielka przestrzeń, ale wystarczająco duża. Szkoda tylko, że nie została wykorzystana w inny sposób niż... przechowalnię starych gratów i jakiegoś instrumentów. Naprawdę widział potencjał w tej sali.\n- Syf czy nie syf bardzo milutko tutaj. Zwłaszcza kiedy ty jesteś obok- powiedział i przejechał palcem wskazującym po klawiszach instrumentu. Nigdy nie grał na żadnym instrumencie, śpiewanie uważał za stratę czasu a do tego był jeszcze potrzebny talent. Jemu zawsze brakowało telnetu we wszystkim. No chyba, że mówimy o talencie wpadania w kłopoty! Tego aż miał nadmiar.\n- Jest tutaj napisane "Muzyka powinna zapalać płomień w sercu mężczyzny, i napełniać łzami oczy kobiety". - przeczytał po czym zbliżył się do niego. Dzieliło ich naprawdę niewiele. Położył mu rękę na piersi. - Czułeś kiedyś płomień w sercu słysząc muzykę? Widziałeś kiedyś z tego samego powodu łzy w oczach dziewczyny?- może i czuł, ale nic nie mógł poradzić na to, że Tom był taki nieczuły często.\nTemat: Re: Zapomniana komnata Wto 27 Lut - 11:47\nZawsze go ciekawiło to miejsce. Jeden ze ślizgonów ponoć tutaj był, ale jak przychodziło do pokazania to zmyślał wiele opcji. Tak jakby zwyczajnie się chwalił poznanym miejscem, a wcale go nie odkrył. Ślizgoni często go denerwowali. Owszem, on również lubił się chwalić, ale bez przesady. Chwalił się, ale z osiągnięć osiągniętych, a nie z osiągnięć które chciałby osiągnać.\n- Nie to nie jest pokój życzeń, ale coś w ten deseń. To tak zwana zapomniana komnata. - mruknął do niego. Mógł opowiedzieć, bo wiele słyszał. Ale teraz i tak nie miał co opowiadać, bo Tom był przecież naocznym świadkiem więc po co sobie strzępić język? Poza tym chyba nie przyszli tutaj po to, nie? Sam nie wiedział czego teraz chciał i czego oczekiwał od gryfona. Czas pokażę co się między nimi wydarzy, na ten moment byli nieco na świeżo i mogli korzystać z życia, póki są jak magnesy.\n- Wiesz, muzyka zawsze w mojej rodzinie była czymś wyjątkowym. Sam bardzo lubię śpiewać, chociaż nigdy nie robię tego solowo. Nie pamiętasz moich pierwszych lat w Hogwarcie kiedy byłem w chórze... - przypomniał chłopakowi. Chyba pamiętał, chociaż lata minęły i wtedy nie miał nic do gryfona więc pewnie się nim tak nie interesował. - Wiesz nigdy nie śpiewałem dziewczynie do ucha, jakoś mnie to nie kręciło. - mruknął i uśmiechnął się. Tom również nie mógł liczyć na jakikolwiek śpiew z jego strony.\nTemat: Re: Zapomniana komnata Czw 1 Mar - 18:38\n- Nazwa zobowiązuje, co?- powiedział nadal rozglądając się po miejscu. Zapomniana komnata. Czy o niej jeszcze ktoś pamiętał? A może to była cecha komnaty? Zawsze kto z niej wychodzi nadal zaczynała pokrywać się kurzem? Chociaż wątpliwe. Pewnie dużo uczniów i nauczycieli o niej nie wiedziało. W jakim celu mieliby tu przychodzić? Pooglądać stare graty? Poprzyglądać się instrumentowi? Przecież są miejsca leprze niż to, ale mimo wszystko spodobało mu się. Wiedział doskonale, że chłopak mógłby mu wiele opowiedzieć o tym miejscu. Lubił go słuchać. Miał przyjemny głos.\nKiedy wspomniał o muzyce i rodzinie wyobraził sobie szczęśliwą rodzinę w której przy stole przed posiłkiem albo w trakcie zdarza się śpiewać. Ale był niemal pewny, że to nie tak wyglądało! Nie był pewny czy jego matka czy ojciec ładnie śpiewali. Czy śpiewaliby mu kołysanki do snu gdy byłby mały? Czy chociaż nuciliby coś go kołysząc? Tego sie nigdy nie dowie. Wiedział tylko, że jego przybrana matka nie była zbyt skora to takich rzeczy. Uważała, że to strata czasu. No taa, w końcu na dobranoc puszczała mu gramofon. Lepsze to niż nic.\n- Fakt, nie pamiętam. Byłem pewnie zbyt głupi by nie zwrócić uwagi na kogoś takiego. Niezbyt interesowała mnie muzyka więc nie zwracałem uwagi na chór.- powiedział szczerze. Zastępcza matka wpoiła mu niektóre zasady, którymi posługiwała się w życiu. Kazała mu się skupiać na magii a nie na mugolskich przyśpiewach.\nUsiadł na podłodze i podparł się o ścianę i spojrzał na niego zachęcająco.\n- Może to i dobrze? Brzmi banalnie. ale jak za kilka lat albo kiedy zechcesz to z chęcią posłucham- przyznał szczerze. Był ciekawy jak śpiewał. Na pewno inaczej niż wtedy.\nTemat: Re: Zapomniana komnata Pią 2 Mar - 13:00\nPrawda? Po co komu w szkole taka sala. Widać, że była nieuczęszczana, może kiedyś tam służyła jako klasa do jakichś zaklęć czy zwyczajny pokój rozrywki? Skoro znajdowały się tutaj instrumenty to znaczyło, że kiedyś tutaj odbywały się jakieś potajemne koncerty? Sam nie wiedział. Podejrzane to było, ale na dzień dzisiejszy nie miał zamiaru się tym przejmować, bo i po co? Sala jak sala, wiele było takich w lochach. Zwłaszcza w lochach. Ben dobrze wiedział o nich, bo nie raz samotnie wędrował i takie znajdował. Jednak w lochach wiele razy się spotkał, że uczniowie tam przesiadywali, bądź też w wiadomym celu chodziły tam pary i obściskiwały się.\nU niego w rodzinie muzyka była zawsze. Matka również potrafiła dobrze śpiewać, oraz jego ojciec, jednak ojciec śpiewał jedynie podczas świąt, bo tak to był nałogowym graczem Quidditcha. Matka często śpiewała im kołysanki na dobranoc co zawsze mu się bardzo podobało.\n- Daj spokój, stare dzieje. Nie warte zapamiętania. - mruknął do niego. To było dawno i nie prawda. Nie chciał pamiętać tych czasów, zresztą po co je wspominać skoro one już nie wrócą?\nGdy tylko gryfon zaproponował, że chętnie by posłuchał ten od razu zaczął energicznie kiwać głową. - Nie, nie... To jest bardzo zły pomysł. - warknął na niego. Może nie chciał, żeby to tak zabrzmiało, ale jednak zabrzmiało. To było silniejsze od niego. Na pewno nie będzie nikomu osobiście śpiewał, a na pewno nie gryfonowi. Wstydził się? Nie, raczej nie. Jednak z biegiem czasu uważał, że się do tego nie nadaje i pewnie zrobiłby tylko głupiego z siebie. A jednak zależało mu na tym, żeby zrobić dobre wrażenie na chłopaku. Rozejrzał się za poszukiwaniem czegoś do posiedzenia i w końcu znalazł lekko zakurzony fotel, jednak postanowił na nim mimo wszystko zasiąść.\nWzrost : 138cm\nC. szczególne : szczęśliwe dziecko\nTemat: Re: Zapomniana komnata Pią 14 Gru - 21:12\nSobotni poranek oznaczał dla Cassie jedno - zwiedzanie! Od momentu gdy przekroczyła próg Hogwartu podjęła nieodwołalną decyzję o tym, że chce poznać każdy jego zakamarek, każdą tajemnicę. No, bo co do istnienia tych ostatnich Krukonka nie miała najmniejszych wątpliwości! Tak więc w ten piękny, grudniowy weekend, w który nie miała akurat zbyt wiele do roboty ze względu na nadchodzące święta, zdecydowała się zacząć systematyczny przegląd całego zamku, a przynajmniej tylu miejsc, ile zdoła. Choć oczywiście w swym entuzjaźmie z góry założyła, że zwiedzi cały. Naiwna.\nZaczęła zaraz po śniadaniu i od razu przeszła na wieżę Krukonow. Poświęciła jej blisko godzinę i nie znalazła niczego nowego. Tak samo było z sowiarnią, ktorej poświęciła godziny dwie, nie znajdując nic poza sowiarnią i krukarnią, ktore przecież zwiedzała już wcześniej. Zirytowania łażeniem po schodach postanowiła zabrać się do sprawy inaczej - systematycznie, piętro za piętrem. A że i tak była wysoko, zdecydowała się zacząć od piętra siódmego. Tam już było ciekawiej. Znalazła pustą klasę, a także pewne dziwne pomieszczenie, w którym czas zdawał sie stać w miejscu. Oczywiście nie miała na to dowodów, po prostu tak jej się wydało, kiedy wychodząc z niej trafiła na tę samą osobę, którą widziała wchodząc do środka. Odnotowała w pamięci, żeby to sprawdzić, a potem ruszyła dalej. Klase, gabinety, nic porywającego. Już miała przejść dalej, ale stwierdziła, że nie ma sił. Musiała odpocząć, choć na chwilkę. Oparła się o ścianę, chcąc wyciągnąć z torby zachomikowany w czasie śniadania pasztecik iii... Runęła na ziemię jak długa. Jak do tego doszło?! Solidny mur po prostu się osunął pod jej naporem! Aaaale to nie był mur! W tej chwili dziewczę zorientowało się, że znalazło coś wyjątkowego. Tajne miejsce! Tajemna komnata! Pełna... Pełna...! Gratów. Oh. Ale tak czy inaczej to tajemna komnata! Dawno nie odwiedzana, sądząc po ilości znajdującego się tutaj kurzu. Cassie nie czekała długo, od razu rozpoczynając myszkowanie. Oczywiście najpierw podbiegła do kufra, sprawdzając, co w nim jest, ale prócz absolutnie niesamowitego faktu, że mieścił on obłędne ilości przedmiotów, nie znalazła w nim absolutnie nic wartego uwagi. Szukała więc dalej. I znalazła tajemniczy przedmiot pokryty wyświechtaną płachtą. Pociągnęła nią i znalazła... Fortepian! Taki prawdziwy, najprawdziwszy w świecie fortepian! Nie czekając długo podniosła wieko i nacisnęła na jeden klawisz. Oooo co za brzmienie! Jaki głośny! Nacisnęła drugi. Oooo jeszcze lepiej! Zaczęła naciskać po kolei wszystkie, licząc, że zadzieje się jakaś magia, ale jedynym jej rodzajem była po prostu muzyka. I to niezbyt porywająca. Tak więc dziewczynka zamknęła wieko, przykryła instrument i podeszła do drzwi, rzucając za siebie długie, pochłaniające każdy szczegół spojrzenie. Wróci tu. Z pewnością wróci. I na pewno przyniesie ze sobą książkę o nauce gry. A tymczasem wyszła, przyjrzała się dokładnie otoczeniu, by zapamiętać w ktorym miejscu jest sala, a potem... Potem ruszyła na dalsze łowy!\nKostka: 5 (udało się wejść)\nTemat: Re: Zapomniana komnata Pon 4 Lut - 1:11\nHogwart skrywał rozliczne jeszcze zagadki, nieokreślone; niezdolne do ogarnięcia. Sam Daniel Bergmann, przebywał wśród jego murów niezwykle krótko - marne zaledwie trzy lata, niepoprzedzone karierą samego ucznia. Uczęszczał wcześniej do Trausnitz, niemieckiej szkoły; kiedy już ostatecznie przybył, wszystko zdawało się całkowicie inne. Inne, chociaż niezwykle intrygujące - nic dziwnego, skoro oddawał się regularnym przechadzkom. Kroczył, wśród obecnego korytarza; wydawał się, w intuicyjnych podszeptach, być przepełnionym magią. Niestety, wówczas nie znalazł nic ponad - musiał więc odejść, świadomy niemal doznania wręcz namacalnej porażki.\nKostka na wejście: niestety parzysta dowód\nTemat: Re: Zapomniana komnata Pon 4 Lut - 1:18\nTriumfalny uśmiech rozciągnął wargi mężczyzny.\nTak. Był niemal - przepełniony pewnością. Druga, podejmowana próba, na szczęście - nie zakończyła się fiaskiem; zdołał samotnie doświadczyć - kolejnej, wśród rozmaitych tajemnic, skrywanych w głębi niepojętego zamku, wszywanych w schemat ciągnących się korytarzy, rozlicznych pięter, uchyłków, przejść dostrzegalnych przy wprawnej sztuce odnotowania spostrzeżeń. Zanurzył się wówczas w środku; pragnął uzyskać ciszę. Pragnął, przez krótki moment odpocząć, w przerwie pomiędzy jedną a drugą lekcją; schronić się przed stłoczeniem, przed gwarem, przed szturmem gości przekraczających próg gabinetu. Spokój.\nKolejne, stawiane kroki, miały pogrążyć mężczyznę w objęciach osamotnienia. Przekorność losu, jednakże, zdołała zadecydować inaczej, uśmiechnęła się - w zaistniałej, sprzyjającej ironii oraz zarazem słabości, niespotykanej już dawno, ostatnio - pozostawionej w obrębie Hogsmeade. Zbliżył się, bezszelestnie, czując jak serce (przyjemnie) wzmaga cykliczność rytmu. Zastygnął, poniekąd nie do poznania, odmienny; zupełnie wszak pozbawiony oszronienia rdzawego zarostu, dotąd, wręcz nieodzownie zaznaczonego jawnie na jego twarzy.\n- Panno Holmes - przełamał, bez zawahania kurtynę tężejącego milczenia, głębokim, wybijającym się głosem, odrywającym Krukonkę od poprzedniego zajęcia.\nKostka na wejście: nieparzysta dowód\nTemat: Re: Zapomniana komnata Pon 4 Lut - 19:40\nDni zlewały się w jedno, a Hogwart nadal pozostawał równie obcy, co kilka miesięcy temu, gdy przyjechała do Londynu po raz pierwszy – łaknąc nowego życia. Chłodne powietrze nie zmieniło się, podobnie jak nie zmieniały się twarze, które ją otaczały; nieustannie dochodziło jednak do metamorfozy duszy rudowłosej, gdy spotykała na swej drodze trudności, tych było zbyt wiele. Pod kurtyną enigmy, zatraciła siebie, celowo kreując maskę studentki wyzbytej z problemów, pozbawionej emocjonalnych rozmyślań, pomimo że w dniach takich jak ten, pragnęła jedynie ciszy, do której uciekała błądząc pomiędzy kolejnymi korytarzami.\nOpuszkami palców przesuwała po zimnej ścianie, wyczuwając intensywność pomieszczeń skrytych za drzwiami, lecz pomimo ciekawości – nie udało jej się otworzyć żadnych. Oczekiwała na zbawienny cud, lecz ten w ferworze mijających sekund nie nastał, aż do momentu, gdy po raz drugi spróbowała uchylić rąbka tajemnicy. Wrota stanęły przed nią otworem, zaś oczom ukazał się fortepian na widok, którego uśmiechnęła się naturalnie, w ten swój typowy – dziewczęcy sposób.\nPodeszła do instrumentu wolnym krokiem, na początku muskając go ledwie smukłymi palcami, aż wreszcie zdecydowała się nacisnąć śnieżnobiałe klawisze. Dźwięk zdawał się być czysty, wdzierał się do poranionej, nader potarganej duszy, dając w ten sposób upust emocjom splątanym zwojami iluzorycznych kanałów. Wygrywała melodię – znaną tylko sobie (czyżby?), aż wreszcie słowa wypowiadane przez nader znajomego mężczyznę dotarły do uszu Holmes.\n- Profesorze Bergmann – odparła, lecz nie obróciła się do niego. Rdzawe kosmyki opadały na szczupłe plecy, wijąc się na materiale czarnej sukienki niczym płomienie. - Czy to nie jest kolejna ironia losu? – spytała z nutą przekory w głosie, nawiązując do ostatnich wydarzeń, od których nie widzieli się przez kilka dni?, tygodni? Czas leciał zbyt szybko, by krukonka była w stanie umiejscowić przeszłość w odpowiednim momencie. Umysł płatał jej figle, podobnie jak magia, dlatego coraz częściej oddalała się od ludzi, przybierając postać aktorki, która odgrywała jedną, odgórnie narzuconą rolę.\nOdwróciła się wolno w stronę Daniela, by otaksować go spojrzeniem i ukazać mu własne lico.\nWszystko było bowiem d o b r z e.\n- Widzę, że z nowym rokiem postanowił pan wcielić w życie nowe zasady – miała na myśli jego brodę, której obecnie nie posiadał. Utracał w enigmie iluzji kilka lat? - Wygląda pan… Zdecydowanie dużo młodziej – dźwięk złośliwości zadźwięczał w stwierdzeniu, lecz nic złego na myśli nie miała.\nW i e d z i a ł?\nTemat: Re: Zapomniana komnata Nie 10 Mar - 23:38\nEmocje, skryte pod warstwą skóry, wciąż rozdzierały od środka. Pęd duszy chwiał się pod wpływem ich intensywnych zrywów; wspomnienia - tłukły się natarczywie o czaszkę, prześladowały, wciąż powtarzane jak echo. Był, niemniej jednak wspaniałym aktorem fałszu, jak zawsze, bez skrępowania, formował na twarzy uśmiech. Naiwnie jak dziecko, uchwycił się powstającej zgodnie z instynktem opinii - że zdoła teraz zapomnieć, porzucić wszystko w odrębnym, ich hermetycznym świecie.\nBył wyjątkowo pusty; chciał cieszyć się z zaistniałej okazji, subtelnego spotkania ponownie zbliżającego (pełne tęsknoty?) sylwetki. Niedozwolony owoc ich prowadzonej relacji nie przejrzał. Daniel Bergmann chciał, choć nie wiedział - czy będzie obecnie w stanie. Pustka. Wielka, chłodna, bezkształtna. Nie zabrał jednak uśmiechu, nadal wytrwale wzmacniającego pogodny wyraz mimiki.\n- Powinienem uznawać to jako korzyść? - zapytał, wprost identycznym tonem. Zarost, dotychczas porastający męskie policzki był równie osobliwym dodatkiem co najzwyklejszą skazą posiadanego lenistwa. Nie znosił rytuału sięgania rankiem po brzytwę; teraz, niemniej, postanowił spróbować zmiany. Jak zawsze, nie umiał wprost uzasadnić swojej decyzji. Jak zawsze, ulegał swoim odwiecznym kaprysom.\nZbliżył się, naruszając nieznacznie granicę szeptaną przez konwenanse.\n- Czy będzie pani przeszkadzać - kontynuował, nadal w niezmiennej formie nauczyciel; nikt więcej, zwyczajny pracownik szkoły - jeśli zostanę przez chwilę? - Czekał. Na przyzwolenie. Na lekki uśmiech. Na tymczasowe zmieszanie. Na niechęć?\nTemat: Re: Zapomniana komnata Pon 11 Mar - 22:26\nWszystko wydawało się zmienić.\nOni razem – jak gdyby przestali istnieć obok siebie, pozostając odległymi, bardziej – aniżeli kiedykolwiek wcześniej.\nObserwowała wzrokiem męską sylwetkę, która zbliżała się na każdym kroku, nieustannie hamując w sobie iluzję emocji. Nie mogła dać im szansy na ujawnienie, wiedząc czym to grozi, a przecież zawsze kończyło się tak samo. (O, ironio – raptem od kilku tygodni, w których zdołała utracić siebie.)\n- Z pewnością, być może jest to niepowtarzalna szansa – dla ciebie; słowa pozostawały jedynie nikłą siecią utkanych liter. Przekraczała granice, raz jeszcze, przekornie zbliżając się, odnajdując w jego spojrzeniu czegoś nowego, bardziej ciekawego, lecz podświadomość podsuwała jej odpowiedzi na niezadane pytania. Cóż bowiem zdołało się zmienić w ciągu kilku dni? Dni, które dłużyły się zaistniałą rozłąką, lecz przecież Daniel Bergmann nie posiadał dostatecznej wiedzy; ojciec wymierzający kolejne ciosy, choroba rozprzestrzeniająca się w tunelach żylnych i zdewastowany umysł, w którym roiło się od absurdu cudacznych scenariuszy.\n- To zależy – szepnęła i uniosła wzrok na linię jego oczu, robiąc kolejny krok w przód. Czuła przyjemny zapach perfum, który wdzierał się do jej umysłu, zaraz potem przenikając w głąb duszy Marceline. Ciepło bijące od ciała wykładowcy zdawało się być fałszywe, czego nie mogła sprawdzić. Ani teraz – ani kiedykolwiek wcześniej. Musiała dać im czas, ponownie wrócić do zakłamanej enigmy splecionych przypadków. - Chciałam poddać się grze, ale zawsze mogę zmienić swe plany – sugestia? Propozycja? Czymkolwiek to było – ruch należał po jego stronie. - Zawsze też mogę przestać, panu, wadzić - dodała z wątpliwym uśmiechem, cofając się w tył. - W tej ciszy, można odnaleźć iluzję spokoju - widocznie to właśnie tego potrzebował, tak jak i ona.\nRozstali się raz -\nmogli to powtórzyć ponownie.\nTemat: Re: Zapomniana komnata Pią 15 Mar - 13:55\nUniesienie. Upadek. Bolesne starcie z wybrzeżem skał ograniczeń. Skrwawiona pleśń duszy, rozpostarta na fundamentach anatomicznych ciała. Był zepsuty.\nWiedziała o tym? Nie chciała wiedzieć?\nPustka wciąż grzęzła w sercu - rozsiana jak chwast w niezliczonych obrazach wspomnień. Dusił się - przeglądając wyrwane kadry. Kogo naprawdę kochasz? Potrafisz kochać Danielu? Niedawna obecność Selmy, ascetyczna wręcz postać, cień dawnej prawdy - boleśnie atakowały świadomość. Z drugiej zaś strony pozostawała ona - niewinna, zbyt niewinna, zbyt dobra. Dziewczęca, o uchodzących poza granice ramion miedzianych kaskadach włosów.\nWymusił uśmiech. Blada koślawość łuku posępnie gościła na twarzy; uśmiechał się, choć nie chciał w ten własny uśmiech uwierzyć. Uśmiech mężczyzny był pusty, podobnie jak było wnętrze. Spojrzenie - blade, wygasłe, ogołocone z tak doskonale znajomych refleksów zaciekawienia. Błękit, bez najmniejszego wyrazu jak wyświechtane płótno. Udawał.\nCo najgorsze - tym razem wręcz namacalnie. Na wyciągnięcie ręki. Tak łatwo było to dostrzec. Co się dzieje, mój drogi? Nie wiedział. Nadal.\nChciał zniknąć, lecz dziwnie, nadal - z nieokreślonym uporem pozostać ciągle w jej wnętrzu. Nie, nie wadziła. Przyczyną pozostawała pustka.\n– Nie będę przeszkadzającym słuchaczem – oznajmił, wędrując wolno spojrzeniem pośród znajomej twarzy. Chaosu piegów, szczodrze rozsianych wokół zgrabnego nosa. Niech zagra. Wiedziała, jak przecież lubił; jej palce dawno nie wyciskały z dusz instrumentu dźwięków. Niech zagra. Może wypełni pustkę.\nOdwrócił po chwili głowę, wpatrzony w bliżej nieokreśloną przestrzeń; obecny zaledwie częściowo. Pusty?\nTemat: Re: Zapomniana komnata Pią 15 Mar - 18:29\nBył inny, jakby bardziej nieobecny,\npozbawiony tego błysku, który rozpalał ją, tętnił intensywnym ogniem, a potem spalał na popiół ciało Marceline Holmes, pociągając za sobą jej nieskazitelną duszę.\nCóż cię trapi,najdroższy Danielu?\nObserwowała go ciemnym spojrzeniem, które nieustannie osiadało na męskiej twarzy, aż wreszcie przystąpiła krok w przód, subtelnie ofiarowując mu dotyk. Smukłe palce musnęły linię obojczyka, następnie mostku, aż dotarła do granicy, która oddzielała jej opuszki od serca bijącego intensywnym rytmem. Robiła to ledwie wyczuwalnie, jakby w onirycznym śnie, czerpiąc z tego dziwnego rodzaju przyjemność, pomimo że nie powinna. Zakazy.\nMoralnie zasady rozcinające na wpół splecione sylwetki w efemerycznej bliskości.\nUczyniła krok w tył, wycofując się w stronę fortepianu, na którego krześle usiadła, oczekując na odpowiedni moment. Pytanie jednak błąkało się w jej umyśle, aż wreszcie opuściło spierzchnięte wargi.\n- Co się stało? – rozcinające ciszę słowa uleciały w eter. Nie była ślepa ani pozbawiona racjonalnego myślenia. Znała go dostatecznie, by stwierdzić iż danielowy umysł jest gwałcony przez demony, których kształtu nie potrafiła określić. Nikły cień uśmiechu osiadł na ustach Marceline, kiedy to odwróciła się ku niemu, wymagając swoistego rodzaju prawdy, do której on przecież nie był zdolny.\nNuta lęku otuliła pustkę wypełniającą ich przestrzeń; zdawali się oddalać, uciekać pośród meandry myśli. Rudowłosa nieustępliwie jednak przyglądała się postaci mężczyzny, oczekując kilku słów szczerości, nikłej szansy na zrozumienie powodów. Nie przypuszczała też, że chodzi o nią.\nO tę, której imię zdawało się ciążyć -\n- przekreślając grubą kreską szansę rozwiania ciemniejących chmur, ponad ich głowami.\nTemat: Re: Zapomniana komnata Pon 18 Mar - 23:13\nMilczenie grzęzło, ponownie, wdzierało się między dwoje (zgubionych całkiem?) sylwetek. Linia spierzchniętych warg ani drgnęła - choć przez ulotny moment, w złudnie podarowanej nadziei - mających nastać wyjaśnień. Nic nie istniało, prócz nieporządku wzrastającego jakby przeklęta, pasożytnicza forma. Strzępki zdań wiły się, bez najmniejszej reguły, bez dyktanda precyzji. Nieokreślone. Niedopełnione. Niewygłoszone; umarłe, zanim zdołały ujść z krtani.\nBył zawiedziony. Był wściekły. Oddalał się - z bezlitosnym upływem sekund; obecny ledwie fizycznie. Nie był jej. Nigdy nie był. Odwiecznie dryfował gdzieś obok - raz bliżej, nigdy z kolei wspólnie. Żywił się złudzeniami, przechodził niczym wędrowiec. Wyrzekał się zobowiązań. Stawał się beznadziejnym, zamkniętym sobą, nieosiągalnym, skrywanym za grubym murem - fortecą swoich poglądów. Nie chciał jej wpuścić w obręb swojego świata, nie chciał się zwierzać, pozwalać, aby ktokolwiek złożył - trwającą w nieładzie duszę. Miała zagrać. Dlaczego nie grała? Spoglądał na nią, jeszcze przez krótką chwilę - następnie, odwrócił wzrok całkowicie, utonął spojrzeniem gdzieś nieopodal, bliżej nieokreślonym; mętnym. Zapomniał o jej istnieniu?\nŻądała obecnie zbyt wiele. Stanowczo zbyt wiele, niż mógłby jej ofiarować.\nTemat: Re: Zapomniana komnata Sro 20 Mar - 16:12\nWzrok Marceline Holmes osiadł na śnieżnobiałych klawiszach, kiedy to oczekiwała na reakcję mężczyzny, lecz ta – po raz kolejny (jak zwykle – niezmiennie) – nie nadchodziła.\nTkwiła odwrócona plecami do nauczyciela, pozwalając nikłemu uśmiechowi na pojawienia się ledwie na moment. Nie mógł tego dostrzec, podobnie jak przygryzania delikatnej tkanki wargi, gdy nerwy powoli zaczynały kotłować się w jej ciele, zaś w najbliższym otoczeniu rudowłosej poczęły drgać przedmioty, te szczególnie niezbyt ciężkie. Z trudem powstrzymywała wir uczuć, który szczelnie wypełnił meandry żył.\nTrzy, zbyt szybkie uderzenia serca.\nSmukłe palce zahaczyły o klawisze, aż wreszcie z fortepianu wydobył się delikatny dźwięk, intensywnie odbijający się od ścian. Raz po raz pozwalała melodii dudnić w umyśle, aż wreszcie pojęła sens tego iluzorycznego spotkania, z którego nie byli w stanie wynieść nic. Ich drogi rozlały się nad horyzontem, zawijając się w różne strony, lecz nie zespalając się w ani jednym fragmencie. Gdy muzyka ucichła, spojrzała na niego raz jeszcze.\n- Powinnam już wracać – wydusiła, lecz z trudem. Podniosła się lekko, zaraz potem kierując kroki ku niemu, zachowując przy tym odpowiedni dystans. Przez ułamek sekundy spoglądała na danielową twarz, zdając sobie sprawę – jak niewiele może.\nTemat: Re: Zapomniana komnata Pią 22 Mar - 20:01\npożarty przez zakamarki umysłu. Był stwórcą siebie i katem, był męczennikiem i wydającym na rytuały tortur; był mięsem i był szczękami; był błędnym kołem; był wężem, który pożerał swój ogon.\nDźwięk niósł się - między ścianami niczym fałszywy akord. Irytował. Trwał krótko - zbyt krótko, aby posądzić o rozpoczęcie melodii, drobnego, zażądanego koncertu. Odpowiedź. Czekała na nią. Nie zadrżał, nadal wbijając tępo wzrok w przestrzeń. Nie wiedział - czy nienawidzi jej prób wkroczenia do zamkniętego świata i odczytania uczuć, czy może, w rzeczywistości naprawdę nienawidzi sam siebie, chorego przewlekle wnętrza. Chciał zniknąć, zaszyć się, w głębi swoich rozmyślań znowu odnaleźć sens życia; ona nie mogła mu pomóc. Nie dostrzegała, tak samo jak nie dostrzegli inni.\nSekundy płyną powoli, rozciągnięte jak smoła.\n- Powinnaś. - Pada już ostatecznie. Szorstka, bezduszna fraza, wydostająca się z ust mężczyzny; wbija się nieprzyjemnie na podobieństwo ostrza. Złożył przed sobą dłonie na kształt wieżyczki. Nie spojrzał na nią już więcej.\nIdź. Masz całkowitą rację. Po prostu idź w swoją stronę.\nTemat: Re: Zapomniana komnata Pon 25 Mar - 20:22\nOboje utracili siebie, jeszcze wcześniej niż to się w efekcie zaczęło.\nTaniec zbłąkanych dusz wydawał się być jedynie wspomnieniem, o którym Marceline zdawała się zapominać, analogicznie wyzbyła się z umysłu także prawidłowo wykonywanych kroków. Po omacku dążyła do uzyskania odpowiedzi, coraz bardziej utwierdzając się w przekonaniu, że nie jest mu potrzebna.\nByć może – nigdy nie była.\n- Miłego popołudnia, profesorze – zaakcentowała silnie ostatni człon zdania, odwracając się do niego plecami i nie pozwalając mu na dostrzeżenie relacji. Sine palce mimowolnie zacisnęły się, zaś emocje zmusiły ją do nieświadomej reakcji, jaka opuściła jej ciało. Gwałtowny podmuch wiatru otulił sylwetkę Daniela, zaś Holmes nie spostrzegła, że po raz kolejny utraciła kontrolę. Wypuściła powietrze ze świstem, pozwoliło sercu uderzyć kilkukrotnie zbyt szybko, aż wreszcie zniknęła za masywnymi drzwiami. Samotna łza przyozdobiły upstrzony piegami policzek, zaś umysł nakreślił odpowiedni scenariusz, który wydawał się dostatecznie dobry, by podjąć się jego realizacji.\nMężczyzna nie potrzebował jej w swoim pobliżu, toteż mogła zniknąć – bez lęku o następstwa własnych czynów.\nNie zdołałby zauważyć,\npozostając nikłą masą zlepionych ze sobą myśli; całkowicie pozbawiony swej naturalności, której zapragnęła dawno temu.\nGaleony : 865\nTemat: Re: Zapomniana komnata Pią 21 Cze - 18:25\nKumpel pożyczył mu egzemplarz dość mocno zdezelowanej Therii. Wydawało się jednak, że jest kompletny, więc wystarczyło poszukać kogoś chętnego do gry. Sam właściciel niespecjalnie się do niej garnął – nic dziwnego, skoro podczas rozgrywki można było nabyć parę nieprzyjemnych urazów. Prawdę powiedziawszy w ogóle trudno było znaleźć kogoś, kto zdecydowałby się na grę. Matthew popytał kilkoro uczniów na korytarzach, ale każdy z nich jakoś miał nagle inne sprawy do załatwienia albo szczerze mówił, że nie widzi mu się obecnie wizyta w Skrzydle Szpitalnym lub św. Mungu. Ślizgon przez moment zaczynał już wątpić w to czy Theria w ogóle na cokolwiek mu się przyda, kiedy zdał sobie sprawę z tego, że nie zapytał osoby, która z pewnością mu nie odmówi. Toma! Szybko naskrobał na pergaminie zaproszenie, a następnie zaczął zastanawiać się nad tym gdzie mogą z Gryfonem usiąść i rozłożyć spokojnie planszę. Potrzebowali zdecydowanie takiego miejsca, w które nie zajrzy żaden przypadkowy obserwator. W Szkole Magii i Czarodziejstwa mnóstwo było takich zakątków, ale kiedy trzeba było coś wymyślić, doznawało się niespodziewanie jakiejś cholernej pustki w głowie. Chwila… młody Gallagher wytężył mózgownicę i przypomniał sobie o jednej z salek na siódmym piętrze, do której niegdyś trafił przez przypadek. Pomieszczenie nie miało klamki od zewnątrz, a przejście wyglądało identycznie jak mury zamku, więc naprawdę trudno było się tam dostać. Właściwie nie był pewien czy do końca pamięta, gdzie to było, a już tym bardziej nie posądzałby o taką wiedzę Falka. Dlatego też stwierdził, że umówi się z nim na dziedzińcu i dopiero stamtąd zgarnie go na najwyższą kondygnację Hogwartu. Nic ich nie goniło, więc mogli poszukać tych magicznych „drzwi”.\n- Siema. Mam nadzieję, że znasz zasady? – Rzucił Gryfonowi na przywitanie, kiedy ujrzał już znajomą sylwetkę. Pokazał mu pudełko z wytartym napisem „Theria” i wcisnął mu je w ręce, samemu pokazując gestem dłoni, żeby chłopak szedł za nim. Miał przy tym nadzieję, że schody nie wywiną im po drodze żadnego numeru.\n- Gdzieś tutaj jest taka opuszczona sala, tylko nie widać do niej wejścia. Idź z drugiej strony korytarza. W końcu znajdziemy. – Zarekomendował swojemu towarzyszowi, samemu także zabierając się do pracy. Wreszcie odnalazł jedną ściankę, która wydawała mu się nieco inna niż wszystkie. Uderzył w nią nieco zbyt mocno plecami, wpadając z impetem do środka.\n- Dobra, to najwyraźniej tutaj… – Rzucił do Toma, dając mu tym samym sygnał, że udało im się odnaleźć ich cel. Zaraz po tym otrzepał swoje ubranie z kurzu, bo oczywiście nie byłby sobą gdyby nie wpadł na jakiś stary mebel. Czego by jednak nie powiedzieć, ciemno tu było jak… Wyciągnął więc jeszcze zza pasa swoją różdżkę, zapalając wszystkie stojące wokoło świece.\n- To co, kto zaczyna? – Zapytał, kiedy zasiadł już na zielonym, przybrudzonym dywanie nieopodal zakrytego płachtą fortepianu. Tam, gdzie plecy kończą swą szlachetną nazwę ułożył sobie również jedną z poduszek, żeby było mu wygodniej. Nie mógł się doczekać, co też przyniesie im ta rozgrywka w Therię.\nKostka: 1; wejście z Tomem Falkiem\nTemat: Re: Zapomniana komnata


Redhead Nails | blog paznokciowy: Walentynki z Orly "Star Spangled" i "Mirrorball"\nWalentynki z Orly "Star Spangled" i "Mirrorball"\nUnknown 13:57:00 17 B.Loves Plates , Colour Alike , Flowers , Konad , lakier , Miss Sporty , Orly , stempelki\nJedyne u mnie typowo walentynkowe zdobienie. Aktualnie na moich paznokciach :) Jeśli chodzi o płytkę, to naturalnym wyborem było coś z niedawno otrzymanej z Aliexpress płytki Flowers-19. Zamówiłam ją w połowie stycznia właśnie z zamiarem wykorzystania jej do walentynkowego zdobienia. Na szczęście zdążyła dotrzeć :) Pozostało wybrać to jedno z dziesiątek serduszek, wybrać kolory i voilà!\nNie chciałam rezygnować z czerwieni, ale też nie chciałam, żeby zdominowała moje zdobienie. Dwa paznokcie pomalowałam\njednym z najpiękniejszych czerwonych lakierów jakie posiadam. To Star Spangled z kolekcji podstawowej. Na stronie Orlybeauty niestety zdjęcie jest bardzo przekłamane. Lakier jest czysto czerwony, konsystencja jest lekko żelkowa i jest napakowany błyszczącym mikro glitterem. Niesamowicie trudno na zdjęciach oddać całą urodę tego lakieru, ja jestem w nim zakochana! Łatwo się nim maluje, 2 warstwy wystarczą do idealnego krycia. Nie barwi skórek przy zmywaniu :)\nDo pary dla czerwieni wybrałam niezawodny i jak zawsze boski Orly Mirrorball. Akurat rano było u mnie słońce, dlatego udało mi się uchwycić na zdjęciach jak się pięknie holograficznie mieni. Stąd też zdjęcia poniżej są w różnym oświetleniu.\nZ pomocą przezroczystego stempla odbiłam serducha, w tym jedno w podziale na dwa paznokcie.\nJak Wam się podoba taki manikiur na Walentynki? Jaki Wy dziś nosicie? ;)\nLakiery ORLY możecie kupić na stronie Orly Beauty: <KLIK>\nNa rozmytym zdjęciu widać jak się mieni!\n- 2 warstwy Orly Star Spangled\n- 2 warstwy Orly Mirrorball\n- do stempli: płytkę Flowers-19 / lakiery: Colour Alike/B.Loves Plates B.a Silver King; Konad Red\nJustine145 14 lutego 2016 14:35\nWspólne pasje 14 lutego 2016 15:45\nBardzo ładne =)\nAsia 14 lutego 2016 16:01\nAle ta płytka ma możliwości. Orliki cudowne, ta czerwień rzeczywiście przepiękna o Mirrorball nie wspominając :)\nRedRouge 14 lutego 2016 16:53\nNie jestem wielką fanką czerwieni, ale ta od Orly jest przepiękna! Cały manicure bardzo mi się spodobał, stonowany bez nadmiernej ilości słodyczy, ostatnio miałam jej troszkę dosyć ^^ Ja właśnie skończyłam nowy manicure, również dużo czerwieni i uwaga! Ręczny malunek, chyba z dobre kilka miesięcy nie ruszałam pędzelków :P\nUnknown 14 lutego 2016 17:53\nBardzo ładne te połówki serduszek, rozdzielone, a mogą się połączyć :)\nwiolka94 15 lutego 2016 00:24\nTo holo i to serducho! Obłęd <3\nPulinka 15 lutego 2016 01:19\nSłodko wyglądają te paznokcie, ale (według mnie) post zdominowała płytka - jest cudowna :)\nbelgijska 15 lutego 2016 08:10\nnaprawdę cudowne <3 mam identyczną czerwień z avonu i jest moją ulubioną! super pomysł z podzieleniem serducha :D\nZu 15 lutego 2016 10:21\nten orly czerwony jest piękny. mam go i on faktycznie się tak ślicznie mieni. no i mirrorball! i w ogóle ta płytka! ile tam jest ladnych serduszek :p\na ja na walentynki miałam... gołe paznokcie haha :D\ntheCieniu 15 lutego 2016 12:20\nAle czadowe to zdobienie! Mirorbal *.* i ta płytka też piękna :)\nada ha 15 lutego 2016 17:20\npłytka ma genialne wzory! a mani jak zwykle świetne! ten holo jest obłędny :3\nKasia 15 lutego 2016 18:36\nMirrorball jest cudny :)\nJoanna K 15 lutego 2016 19:50\nMatMaja 19 lutego 2016 16:54\nCzy mi się wydaje, czy Orly SS bardzo, ale to bardzo przypomina Chinkę Ruby Pumps?\nZdobienie jest świetne, mimo mojej niechęci do walentynkowych serc i różowości, bardzo mi się podoba.\n@MatMaja - też mi się tak wydawało, nawet cieszyłam się, że mam dupe, bo Ruby Pumps zawsze był na mojej wishliście, a jednak Chinka ma większą głębię, można znaleźć w necie porównania - są podobne, ale Chinka jest jednak bardziej szałowa ;)\nMatMaja 21 lutego 2016 12:10\nMam Chinkę, też oglądałam porównania w necie i chyba orlika już nie muszę mieć :)\nSyla 23 lutego 2016 06:11\nPiękne kolory i świetne zdobienie!!!


polskierekordy - Huba.news\n"Ona tańczy dla mnie" już nie króluje. Znamy nowy najczęściej odtwarzany na polskim YouTubie film\nNiedawno z tronu światowego YouTube'a spadł kawałek "Gangnam Style". Jego miejsce zastąpił numer "See You Again" Wiz Khalify. Teledysk z utworem znanym z 7. części "Szybkich i wściekłych" jest obecnie najczęściej odtwarzanym filmem na YouTubie. Podobne zmiany zaszły także na polskiej liście hitów. Rekordowa dotychczas piosenka "Ona tańczy dla mnie" zespołu Weekend chcąc nie chcąc, ustąpiła miejsca innemu przebojowi disco polo. Pewnie się już domyślacie, o kogo chodzi ;) Najczęściej wyświetlanym polskim filmem na YouTubie jest kawałek "Przez Twe Oczy Zielone" zespołu Akcent. Obecnie liczba jego wyświetleń wynosi ponad 109 milionów razy! Trzecie miejsce na podium z ponad 84 milionami wyświetleń zajmuje piosenka "Ruda tańczy jak szalona" Czadomana. Fanom Zenka Martyniuka przypominamy, że w planach twórców filmowych jest ekranizacja biografii "kultowej postaci polskiej estrady". Daty premiery "Króla Disco Polo" jeszcze nie znamy. Więcej informacji szukajcie pod tagiem #ZenekMartyniuk ;)\nObraz Jana Matejki sprzedany za rekordową kwotę!\nObraz Jana Matejki pt. "Zabicie Wapowskiego podczas koronacji Henryka Walezego" sprzedano za prawie 3, 7 mln złotych. W ten sposób pobito dotychczasowych rekord na polskim rynku sztuki. W czasie licytacji, która odbyła się w warszawskim domu aukcyjnym DESA Unicum, szybko przebito cenę wyjściową (2,3 mln złotych). Nowy właściciel obrazu pozostaje anonimowy. Warto zaznaczyć, że pierwszeństwo w nabyciu tego dzieła sztuki otrzymały polskie muzea. Obraz Matejki ma niesamowitą historię. Od lat 30 XX wieku uznany był za zaginiony. Odnaleziono go dopiero w 2012 roku w Ameryce Południowej. Po sprowadzeniu do kraju prezentowano go na Wawelu w Krakowie. Być może wkrótce nowy właściciel ponownie udostępni obraz dla miłośników sztuki oraz twórczości Jana Matejki.\nPod Warszawą powstaje największy park rozrywki w Polsce. W Europie większy jest tylko Disneyland!\nZaledwie 60 km od Warszawy powstanie największy w Polsce i (drugi po Disneylandzie w Europie!) park rozrywki. Obiekt w Mszczonowie będzie ogromnym aquaparkiem przypominającym stylem tropikalną wyspę. Oprócz pływalni, park rozrywki obfity będzie również w inne atrakcje. Obok wielkiego basenu z rozsuwanym dachem, plan inwestycji zakłada także budowę strefy odnowy biologicznej oraz kolejki górskiej. Park wodny będzie liczył 62 tysiące metrów kwadratowych! Też nie możecie się doczekać? Pierwsi szczęśliwcy przekonają się na własnej skórze o wspaniałościach tego kompleksu za dwa lata - mniej więcej tyle potrwa budowa parku. Kompleksy hotelowe powstaną nieco później - za osiem lat.


Egzorcyzmy w pytaniach i odpowiedziach – duchowosc.annamart.pl\nOpublikowane przez Ania Mart w dniu 14 kwietnia, 2021 14 kwietnia, 2021\nIle trwa oczyszczenie człowieka i odprawienie demona?\nOkoło godziny, wszystko zależy od rangi demona i jego przebiegłości. Czasami próbują robić jakieś sztuczki, np. ukrywają ciało subtelne, robią jakiś teatr by nas zmylić i to przedłuża czas oczyszczania.\nCzy do odesłania demona potrzeba znać jego imię?\nNie, jeśli go widzisz. Co więcej demon może skłamać, jak się nazywa, część w ogóle nie chce powiedzieć, jak się nazywa, a gdy pytamy Stwórcy o imię (w sumie tylko raz spytaliśmy, bo już wiemy jaka będzie odpowiedź za każdym razem) to odpowiedział, że nie wyjawia imion demonów, bo za ich nazwą idzie ich energia.\nIle trwa odesłanie zbłąkanej duszy ludzkiej?\nNa ogół nie dłużej niż 5 minut.\nCzy dusze ludzie mogą odmówić odejścia do Światła i gdzie właściwie są odsyłane dusze ludzkie?\nMy odsyłamy zawsze do Źródła duszy, to jest dom każdej duszy. To miejsce tuż przy Stwórcy. Nam się nie zdarzyło, by jakaś dusza, gdy jej otwieramy portal do jej własnej Nadduszy nie chciała wrócić do domu, rozpoznają swoją własną energię, tęsknią za nią i wracają.\nCzy dusze trafiają do tzn. piekła, czyśćca czy nieba, czy te miejsca w ogóle istnieją?\nTak istnieją te przestrzenie, ale one są stworzone w ramach Matrixa tj. tej przestrzeni, w której działa ta istota, która potocznie nazywa się Szatanem. Ona zarządza naszą częścią Wszechświata według swoich zasad i reguł, a nie reguł jakimi rządzi się sam Stwórca. Jednak demon może stworzyć dowolne miejsce do więzienia duszy czy ciała subtelnego i więzić taką duszę na swoich zasadach przez dziesiątki czy nawet setki wcieleń.\nCzym różni się opętanie od dręczenia?\nOpętanie jest wtedy, gdy człowiek z jakiegoś powodu dopuścił istotę do swojego ciała i umysłu, wtedy jedno ciało zamieszkują dwie świadomości: dusza ludzka i byt demoniczny. Nękanie jest wtedy, gdy demon wprosił się do naszej przestrzeni/domu za sprawą jakichś przedmiotów, które są namaszczone jego energią. Czasami to mogą być reprodukcje obrazów, obrazy tzn. świętych, które są przejęte przez byty demoniczne jako egregory, książki, które dyktowane były przez istoty demoniczne i których prawdziwym autorem pozostaje byt demoniczny i tak dalej.\nW jaki sposób może dojść do opętania człowieka?\nOpętania często pochodzą z poprzednich wcieleń. Gdy ktoś raz pozwolił się opętać demonowi, bo np. chciał mieć moce, to zostaje przejęty i wykorzystywany przez demona przez dziesiątki a nawet setki wcieleń. Człowiek rodzi się mając już byt demoniczny w swoim ciele i umyśle.\nJak odróżnić opętanie od dręczenia?\nNa ogół bardzo prosto. Gdy byt demoniczny tylko nęka, bo wchodzi do domu przez tzn. “furtkę” lub osobę, to jeśli opuścicie dane miejsce lub człowieka to ustaną także nękania. Jednak, jeśli ktoś jest opętany, to niezależenie od tego, gdzie przebywa będzie odczuwał ingerencję demoniczne w swoje życie.\nCzy istnieją byty demoniczne pochodzące z piekła?\nTak istnieją, chodź na samym początku spotykaliśmy się z innymi istotami demonicznymi pochodzenia gadziego, owadziego itd. Ich energia jest o wiele słabsza i ich obecność w naszym życiu nie odbija się tak negatywnie, jak istot typowo piekielnych. Większość ludzi, bo około 97% ma przy sobie byty pochodzenia gadziego albo przy ciele fizycznym, albo przy ciele subtelnym. Około 5% z tych ludzi ma przy sobie byty typowo piekielne.\nJak to jest możliwe, że sam Lucyfer może opętać człowieka?\nJest to możliwe, ponieważ byty demoniczne dzielą się na mniejsze części, a jeśli nie dzielą się, to tworzą różne twory energetyczne o bardzo ograniczonej inteligencji, które im służą do nękania ludzi i pobierania z nich energii.\nPo oczach na przykład. Po tym, że “urywa jej się film”. Nie przypomina sobie tych najgorszych momentów, gdy zachowywała się bardzo źle, agresywnie. Po złośliwości – byty demoniczne bywają bardzo złośliwe. Po tym, że lubi dręczyć zwierzęta i nie lubi zwierząt. Po przekleństwach – język demonów jest pełen przekleństw. Po tym, że w otoczeniu danej osoby czujemy się zmęczeni, jakby nam ubywało energii. Jest wiele poziomów opętania i często jest też tak, że demon w ogóle do pewnego momentu w życiu w ogóle nie ingeruje w czyjś umysł i zachowanie. Następnie ujawnia się jednego dnia, gdzie na przykład wstępuje w człowieka, ten popełnia jakąś zbrodnię, która kończy się bardzo tragicznie dla jego bliskich.\nCzy można wypędzić demona z osoby, która nie wyraża na to zgody/woli?\nNie. Wyjątkiem są dzieci, gdy rodzic reprezentuje wolę w imieniu dziecka. Osoba, której mamy pomóc musi wyrazić wolę, byśmy w jej imieniu odesłali demona. Inaczej ten demon nawet się nam nie ukaże, bo będzie zasłaniał się Prawem Wolnej Woli ustanowionym przez Źródło.\nCzy demony mają rogi?\nTak, te demony piekielne najczęściej prezentują się z rogami. Inne bardzo rzadko. Wyjątkiem są twory, które też mogą mieć jakieś rogi, ale to już jest wytwór wyobraźni.\nCzy demony są wulgarne/agresywne czy mówią coś?\nGdy je odprowadzamy to robimy to nie mocą ludzi, ale mocą Źródła. Reprezentujemy wtedy Źródło. Na ogół są bardzo posłuszne, część z nich coś tam mówi. Niektóre się denerwuja, ale część z nich potrafi być nawet zabawna w swoich wypowiedziach. Jedyne z czym się spotkalismy, to jakaś forma arogancji w wypowiedziach w stosunku do nas np. gdy nazywa się Władcą Władców 🙂 Wtedy przypominamy mu, że my jestesmy jego Władcą bo reprezentujemy Źródło. Powiem żartobliwie, że demony potrafią być bardziej uprzejme niż niejeden człowiek 🙂\nKategorie:\tegzocyzmy w pytaniach i odpowiedziachfurtka dla demonagdzie odprowadza się duszejak odprawić demonajak uwolnić się od negatywnych bytów\nDawid\t· 24 kwietnia, 2021 o 6:16 am\nCzy można pozbyć się demona z własnej osoby czy pomieszczenia i jak się da to jak to zrobić\nAnia Mart\t· 24 kwietnia, 2021 o 8:23 am\nKtoś musi Ci pomóc, bez możliwości zobaczenia go, bardzo trudno jest go odesłać, gdy człowiek jest opętany i ma go w sobie. Z pomieszczenia by pozbyć się demona musisz pozbyć się przedmiotów przez które wchodzi. Czasami takim przedmiotem jest cały dom, np. po rytuałach czarnej magii. Wtedy jest bardzo ciężko a często niemożliwe by taką energię zneutralizować i zamknąć demonom portal.\nMałgorzata\t· 29 grudnia, 2021 o 1:44 am\nDlaczego woda święcona od kapłana ma działać, skoro jest to woda z „religii ” czyli z rytuału od obcych a nie ze Źródła? Jakoś się gubię w tym.\nAnia Mart\t· 29 grudnia, 2021 o 10:40 am\nUsuneliśmy ten tekst, gdyż był nieprecyzyjny. Woda święcona działa mniej więcej tak, jak biała szałwia. To część rytuału stworzonego przez byty dla podtrzymania iluzji tego, że te rekwizyty mogą odpędzać byty. Owszem byty mogą wyjść z domu na ten czas, gdy kapłan użyje „wody święconej” czy ktoś białej szałwi, ale wtedy powstaje inny problem, bo przedmioty użyte do tego rytuału stają się rytualne i przez nie byty mogą wchodzić.\nAaa\t· 1 stycznia, 2022 o 10:06 pm\nCzy samo palenie szalwi (jako kadzidelka zapachowego), ale bez rytualow, tez moze sprawic ze skazimy np. stol, kadzielnice, czy mieszkanie?\nAnia Mart\t· 1 stycznia, 2022 o 10:13 pm\nTak, bo to zalezy juz od interpretacji bytu, a oni uwielbiaja naginać swoje rytuały.\nJak to jest odprawiać demony piekielne?\nW ciągu ostatniego tygodnia zdarzało nam się odprawiać cztery razy Belfegora. To jeden z najwyższych demonów, zastępca Lucyfera. Pierwszy raz spotkaliśmy go u ojca. Najpierw pojawił się przy ciele subtelnym, żona wysłała go do miejsca skąd Więcej…


Jak widać temat regałów – silownia24\nW Polsce pracownicy zarabiają nadal kilka razy mniej niż ludzie zatrudnieni w tych samych firmach, na tym samym stanowisku w krajach zachodnich, przy czym ceny wielu produktów są u nas nawet wyższe niż w krajach zachodnich, zwłaszcza towary luksusowe. Seks jest sportem młodych i sekretem starców? To będzie dobry minister sportu. forum sportowe Wszystkie powyższe cechy są niezmiernie istotne niemalże na każdym stanowisku pracy, co więcej, w zależności od charakteru pracy, istotne jest ich natężenie? Jeśli żart ma ukąsić to nie jak pies, ale jak jagnię kąsać powinno, w przeciwnym bowiem razie nie żart to będzie, ale grubiaństwo. Przełomem stał się wynalazek Lymana R. Ich sprzedaż można niemalże w pełni zautomatyzować. W kraju wolnym nawet minister może mieć swoje poglądy. Wciąż staramy się do tych wzorców zachodnich doskoczyć. Życie jest jak film zawsze się kończy. Jak mnie znowu zawiedziesz, to ci nogi z dupy\ndo szóstego pokolenia powyrywam. Są tylko mężczyźni, którzy nie potrafią forum kulturystyka traktować ich tak, jak je traktować trzeba. Jeśli poznasz dobrze swoje serce, to nigdy ci takiego ciosu nie zada. Minimalizuję spożycie cukru, nie słodzę kawy i herbaty. Owszem, stoki pełna klasa, Kasprowy Wierch, Nosal czy Gubałówka w Zakopanem, należą do luksusowych w swym znaczeniu. Choć nikt nie wie, o co tak naprawdę chodzi, wiadomo tylko bo instynkt jest od nas silniejszy że trzeba to robić? Niemniej odbiorcy wydaje się, jakby cały kulturystyka forum czas go oglądał, ekran jest niemalże napromieniowany Maćkiem, wibrującą siłą jego osobowości. Specjalne środki w areozolu lub płynie pomagają odpędzić owady i uniknąć ukąszeń. Do czarnych punkowych niegrzecznych bluzek można założyć lekką i niezwykle kobiecą kolorową spódniczkę, albo jakiś dodatek zupełnie z innej bajki? Czy szybka przeprowadzka biura to trudne zadanie? Powinniśmy si ę uczyć miłości od własnych dzieci. Jednym z takich eleme


Sprawdź, które kosmetyki nie są testowane na zwierzętach! | Viva.pl\nTe marki są Cruelty Free...\nMarta Baran • 29 maja 2019 18:30\nCoraz więcej marek kosmetycznych promuje ekologiczne podejście do życia, podkreśla naturalność swoich produktów i fakt, że są one przyjazne dla środowiska. Wciąż jednak niełatwo to zweryfikować. Tak samo jest w przypadku nowego trendu, który obiega świat. Marki coraz częściej komunikują, że są Cruel-Free, czyli wolne od okrucieństwa i nie testują swoich kosmetyków na zwierzętach oraz nie stwarzają dla nich zagrożenia. Wielu producentów deklaruje swój sprzeciw wobec testowania surowych składników lub gotowych kosmetyków na żywych istotach. Nie zlecają również innym stronom tego typu testów w ich imieniu, ani nie sprzedają żadnych produktów w krajach, w których wymagane są badania na zwierzętach. Sprawdźcie, które produkty z Waszej kosmetyczki działają właśnie według takich zasad.\nMarka znana była ze swojego bezwzględnego sprzeciwu wobec testów na zwierzętach. Po przejęciu jej przez koncern Estée Lauder w 2016 roku niektórzy martwili się o powszechnie ceniony status kosmetyków. Minęły trzy lata, a zaangażowanie Too Faced w bycie Cruel–Free nie słabnie, co więcej, marka nadal dodaje do swoich produktów wegański skład.\nPost udostępniony przez Too Faced Cosmetics (@toofaced) Maj 28, 2019 o 11:01 PDT\nKolejna marka, która nie testuje na zwierzętach. Pokochały ją gwiazdy takie jak – Monica Bellucci, Anja Rubik, Karlie Kloss oraz Scarlett Johansson. Produkty są oparte na składnikach pochodzenia naturalnego. Prawdziwym hitem stał się krem odżywczo-nawilżający EMBRYOLISSE (cena: 79,90 zł)\nPost udostępniony przez Embryolisse (@embryolisse_pl) Cze 2, 2019 o 4:17 PDT\nKażda miłośniczka perfekcyjnego selfie zna ich kosmetyki, które zapewniają idealny makijaż również w blasku fleszy. Nie tylko za to marce należą się brawa. Becca Cosmetics stawia na produkcję bez okrucieństwa, nie sprzedaje również swoich produktów tam, gdzie prawo wymaga testów na zwierzętach.\nPost udostępniony przez beccacosmetics (@beccacosmetics) Maj 14, 2019 o 2:00 PDT\nWiele osób jest zaskoczonych tym, że marka jest całkowicie wolna od okrucieństwa oraz zobowiązała się do zakończenia testów na zwierzętach na rynku kosmetycznym. Teraz możemy spokojnie korzystać z ulubionej paletki gwiazd bez poczucia winy.\nPost udostępniony przez Urban Decay Cosmetics (@urbandecaycosmetics) Maj 9, 2019 o 8:31 PDT\nPrzyjazna dla skóry formuła, która wykorzystuje organiczny olej kokosowy i inne naturalne substancje jako podstawa kosmetyków tej marki. Asortyment szybko stał się bazą pielęgnacyjną dla osób, które chcą zmniejszyć toksyczność w swoich zabiegach.\nPost udostępniony przez rms beauty • organic beauty (@rmsbeauty) Lut 26, 2019 o 9:23 PST


Ozdoby świąteczne z plexi - Formedia.pl\nEleganckie błyszczące dekoracje z plexi wyglądają jak wycięte z tafli szyby. Mogą przyjąć różne kształty brył i napisów. Doskonale nadają się również do graweru, oklejania ich naklejką. Dzięki temu możemy uzyskać ciekawe efekty. Doskonałe do swobodnego zawieszenia i przyklejenia do ściany, szyby, okna witryny. Plexi jest bardzo lekka. Dzięki połyskowi ozdoby z plexi są bardzo efektowne. Dodadzą blasku aranżacji świątecznej. Mamy bardzo dużo możliwości wykorzystania plexi. Mogą być stosowane jako element doczepiany do większych form przestrzennych lub jako breloczki czy samodzielne, gięte formy.


KR 80.100-5 IP54 Termostat ALRE - DACPOL : SKLEP\nSzeroki wybór zasilaczy laboratoryjnych o zróżnicowanych parametrach wyjściowych. Zasilacze pojedyńcze, symetryczne, wielokanałowe, oraz programowalne. 26 Maj 2020 Zasilacz laboratoryjny jest to niezbędny element w warsztacie każdego elektronika i Schemat blokowy zasilacza liniowego jest następujący:. Schemat takiego rozwi¹zania przedstawiono na rysunku 2b.\nWyjście zasilacza możemy łączyć szeregowo, równolegle lub symetrycznie z drugim zasilaczem o podobnej konstrukcji. Maksymalna moc wyjściowa zasilacz wynosi 150W = napięcie 30V x prąd wyjściowy 5A. Zasilacz laboratoryjny YH … Znalazłem na łamach pewnej gazety elektronicznej schemat (może być trochę przestarzały) zasilacza regulowanego 0 – 30V 5A. Zasilacz laboratoryjny – regulowany Język . Polski (PL) (Domyślny) English (USA) Motyw . Audiostereo Clean . Audiostereo Black 2021 .\nWażne informacje dla tych, którzy chcą sobie zbudować ten zasilacz laboratoryjny - ostrzegam, to urządzenie ma poważne wady które mogą wykluczyć sens jego budowy: 1. Jest to stabilizator jednokanałowy!\nzarris.se - Frisör i Falun - Zarris\nSubject: Zasilacz laboratoryjny - szukam schematu :) Date: Sun, 4 May 2003 17:14:07 +0000 (UTC) Szukam schematu jakiegoś sprawdzonego zasilacza laboratoryjnego z ograniczeniem prądowym. Wymagań zbyt wygórowanych nie mam. Regulacja Uwy 2020-03-16 Zasilacz laboratoryjny na Allegro.pl - Zróżnicowany zbiór ofert, najlepsze ceny i promocje. Wejdź i znajdź to, czego szukasz!\nPorówananie cen produktów, opinie. Sprawdź ceny w przedstawiono schemat blokowy zasilacza o działaniu ciągłym oraz przebiegi napięć Zasilacz ze stabilizatorem o działaniu impulsowym: a) schemat blokowy , Zasilacz stabilizowany typ Z3020 jest źródłem napięcia stałego laboratoryjnych , warsztatowych i przemysłowych, przystosowa- Schemat ideowy układu WB. Zbieramy najprostszy regulator napięcia zgodnie ze schematem z instrukcji: Oto, co udało nam się uzyskać na 3 pozycjach rezystora zmiennego: Szczerze Kup Zasilacz laboratoryjny, 30V, 10A, 300W, Możliwość regulacji. Kup nasze najnowsze produkty z kategorii Zasilacze laboratoryjne. Możliwość dostawy 11 Gru 2017 Włącznik regulatora wpinamy między obwód gniazda bananowego +.\nWejdź i znajdź to, czego szukasz! Zasilacze • SCHEMATY • pliki użytkownika bmzalewski przechowywane w serwisie Chomikuj.pl • Ogrodzenie pod Napieciem.pdf, Akumulator w telefonie nie trzyma napiecia odpowiedz dlaczego.pdf zasilacz laboratoryjny z cyfrowym wyświetlaczem LCD i mikroprocesorowym sterowaniem; wyświetlacz LC1602 z podświetleniem: 16 znaków x 2 linie; białe znaki, niebieskie podświetlenie; sterowanie przy pomocy impulsatorów obrotowych - szybkie obracanie regulacja ze skokiem 0,5V / 0,05A - wolne obracanie regulacja ze skokiem 0,1V / 0,01A Zasilacz jest przystosowany do pracy ciągłej. Wyjście zasilacza możemy łączyć szeregowo, równolegle lub symetrycznie z drugim zasilaczem o podobnej konstrukcji. Maksymalna moc wyjściowa zasilacz wynosi 150W = napięcie 30V x prąd wyjściowy 5A. Zasilacz laboratoryjny YH-305D ma kompaktowe małe wymiary. dzień, że zasilacz ten przestał mi się podobać, dostrzegłem jego wady, a między innymi: – regulacja napięcia nie od zera, a od 2…3V, – duy spadek napiż ęcia między wejściem a wyjściem (określany skrótem UDO), rzędu 3V, – dość duży spadek napięcia stabilizowanego, rzędu 0,1V przy obciążeniu 0…5A, Se hela listan på majsterkowo.pl Zasilacz laboratoryjny – regulowany.\nOgraniczenie prądowe jest bardzo ważne podczas pierwszego uruchamiania układów lub testowania naprawianych urządzeń - jeżeli coś się nie powiodło nie utracimy kosztownych elementów. Subject: Zasilacz laboratoryjny - szukam schematu :) Date: Sun, 4 May 2003 17:14:07 +0000 (UTC) Szukam schematu jakiegoś sprawdzonego zasilacza laboratoryjnego z ograniczeniem prądowym. Wymagań zbyt wygórowanych nie mam. Regulacja Uwy 2020-03-16 Zasilacz laboratoryjny na Allegro.pl - Zróżnicowany zbiór ofert, najlepsze ceny i promocje. Wejdź i znajdź to, czego szukasz! Programowany zasilacz laboratoryjny Elektronika Praktyczna 12/97 61 P‡ytka zasilacza Schemat elektryczny czŒœci sta-bilizacyjnej przedstawiono na rys.5.\nZasilacz laboratoryjny YH … Szeroki wybór zasilaczy laboratoryjnych o zróżnicowanych parametrach wyjściowych. Zasilacze pojedyńcze, symetryczne, wielokanałowe, oraz programowalne.\nWyjście zasilacza możemy łączyć szeregowo, równolegle lub symetrycznie z drugim zasilaczem o podobnej konstrukcji. Maksymalna moc wyjściowa zasilacz wynosi 150W = napięcie 30V x prąd wyjściowy 5A. Zasilacz laboratoryjny YH … Szeroki wybór zasilaczy laboratoryjnych o zróżnicowanych parametrach wyjściowych. Zasilacze pojedyńcze, symetryczne, wielokanałowe, oraz programowalne. schemat zasilacza laboratoryjnego. Witam wszystkich.\nSchemat tego prymitywnego zasilacza z tego co pamiętam z dawnych szkolnych lat jest bardzo prosty .\nSłowo kluczowe Pozycja Skrawek; zasilacz laboratoryjny schemat: 45: Zasilacz laboratoryjny 0-30V 1A + przerobiony zasilacz ATX +++++ Zestaw do samodzielnego montażu umożliwiający zbudowanie modułu zasilacza liniowego z regulowanym napięcie od 0V do 30V. Mamy także możliwośc regulacji ograniczenia wartości prądu wyjściowego w przedziale od 2mA do 3A. Regulacji wartości napiecia wyjściowego i prądu dokonuje się płynnie za pomocą potencjometrów. Na wejściu mamy 4 diody prostownicze w układzie Greatz'a i do Tematy o zasilacze laboratoryjne schematy, Zasilacz laboratoryjny 2 x (0-30 V 3 A) by danzel, Zasilacz laboratoryjny prośba o opinie., Naprawa zasilacza laboratoryjnego "Typ-z3", Zasilacz laboratoryjny Basetech BT-305 brak regulacji napięcia na wyjściu Prosty amatorski zasilacz laboratoryjny opisany w Radioamatorze 12/1957.


System simplexAPP - internetowy system przeznaczony dla agencji zajmujących się świadczeniem usług pośrednictwa pracy. Jest to zaawansowany system do wspomagania procesów rekrutacyjnych prowadzonych przez agencje pośrednictwa pracy. System automatyzuje i ułatwia przyjmowanie internetowych zgłoszeń od kandydatów do pracy oraz gromadzi ich dokumenty, wspomaga ocenę i nabór kandydatów do poszczególnych ofert, umożliwia wysyłkę mailową do pracodawców automatycnie tłumaczonych na wybrany język formularzy osobowych i zawodowych, rejestruje historię kontaktów Agencji z pracodawcami i kandydatami do pracy, utrzymuje kompletną bazę danych pracodawców, ofert pracy, potencjalnych pracowników, daje pełne mechanizmy wyszukiwania i kojarzenia informacji.\nKorzyści dla Agencji Pośrednictwa Pracy::\nodciążenie pracowników poprzez dostarczenie mechanizmów automatyzacji codziennych działań przy obsłudze pracodawców, ofert pracy, kandydatów i przekazywania ich danych pracodawcom,\nposzerzenie oferty o wygodne, proste mechanizmy poszukiwania i komunikacji internetowej z pracodawcami,\nmożliwość pełnego i szybkiego dostępu do wszystkich danych o firmach, ofertach i kandydatach zgromadzonych w systemie,\nmożliwość obsługi agencji z wieloma oddziałami zlokalizowanymi na terenie całego kraju i za granicą,\nmożliwość generowania raportów i statystyk dotyczących działalności Agencji na podstawie danych przechowywanych w bazie,\nstworzenie wizerunku nowoczesnej, prężnej i skutecznej Agencji.\nmożliwość internetowego zgłoszenia swojej kandydatury do ofert pracy i wczytywania do bazy dokumentów wymaganych w procesie rekrutacyjnym bez konieczności odwiedzania Agencji osobiście.\notrzymywanie informacji o kandydatach spełniających wymagania zawarte w ofertach wraz z automatycznie tłumaczonymi na wybrany język formularzami osobowymi i zawodowymi oraz dokumentami kandydatów.\nSystem pozwala pracownikom Agencji na zarządzanie informacją o ofercie na wszystkich etapach jej obsługi, od zgłoszenia oferty przez pracodawcę aż po gromadzenie i przekazanie pracodawcy informacji o zgłoszonych kandydatach i archiwizację danych o ofertach i kandydatach.\nDzięki zastosowaniu technologi typu Open Source jest możliwa minimalizacja kosztów wdrożenia systemu przy jednoczesnym zachowaniu dużej wydajności systemu bazodanowego i niewielkich wymaganiach sprzętowych dla serwera.\nPrzy tworzeniu systemu położono ogromny nacisk na bezpieczeństwo systemu i danych osobowych przechowywanych w bazie.\nSystem jest w pełni zgodny z ustawą o ochronie danych osobowych i stosownymi rozporządzeniami.\nZapewniamy pomoc merytoryczną przy sporządzaniu wniosku rejestracyjnego do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych oraz opracowaniu i wdrożeniu polityki bezpieczeństwa i zarządzania systemem informatycznym służącym do przetwarzania danych osobowych.\nIstnieje możliwość pełnego dostosowania systemu do indywidualnych potrzeb i wymagań.


Magiczna Szuflandia: Muszelkowo.\nJakiś czas temu buszując po necie natknęłam się na ten wzór i oczarował mnie , niestety nie spotkałam nigdzie wyhaftowanej pracy i nie wiesziałam jaki będzie efekt spod igły.\nKompozycja tych muszek był wręcz rewelacyjna i idealna do mojej łazienki. Różnego rodzaju muszli - muszelek jest w niej troszkę i to wykorzystane w różny sposób .\nWzór jaki udało mi się zdobyć był w miarę czytelny. Miał tylko jedną wadę , otóż nie pasowały mi kolory użyte do tego haftu. Niebiesko – granatowy hafcik do niczego mi nie pasował . Miałam zamiar powiesić go w łazience, a tam gościły kolorki zielono – kremowe. Sama dobrałam sobie pasujące mi malinki ( DMC- a wybór jest duży) w odpowiednich odcieniach i zabrałam się do xxx .\nPowiem szczerze, że bardzo przyjemnie się xxx ten obrazek i naprawdę jestem zadowolona z efektu. Biedny obrazek poleżakował sobie troszkę w szufladzie, aż nabrał mocy prawnej i zlitowałam się nad nim ……. I wczoraj udało mi się go oprawić, niestety przytrafiła mi się mała gafa otóż moja ramka jest ciut za mała …….albo mogłaby być odrobinę większa ale i tak bardzo mi się podoba. Teraz zostało mi tylko go powiesić aby mógł cieszyc moje oczęta i mam nadzieję innych też……..\nDziekuje serdecznie za wizyty , mile komentarze oraz zapraszam w moje skromne progi.\nŻycze wszystkim odwiedzajacym wspanialego i słonecznego weekendu .\nblog niedzielny sierpnia 27, 2010\nmnie sie w tym odcieniu chyba nawet lepiej podoba takie troche porosniete mchem albo glonami :)\nZula sierpnia 28, 2010\naaannusia sierpnia 29, 2010\nbardzo oryginalne te Twoje muszle. Wcale się nie dziwię, że cieszą oko w łazience - obrazek jest piękny. Pozdrawiam\nmilenka sierpnia 29, 2010\nPięknie wyszedł Ci ten obraz!! Śliczny !!\nMogłabym się uśmiechnąć o wzór??\nasia305 sierpnia 29, 2010\nNo to ja się pochwalę tu, u Ciebie, że widziałam te muszle na żywo i mogę z całą pewnością stwierdzić, że Twoja wersja kolorystyczna jest dużo ładniejsza niż oryginał!\njewa sierpnia 30, 2010\nCudne !!!! I zmiana kolorku na korzyść :D\nElżusia sierpnia 31, 2010\nPiękny obrazek i świetnie dobrałaś kolory.Twoja wersja bardziej mi się podoba.\nbecia-b września 05, 2010\nMoje Drogie...bardzo się ciesze , że muszelki w mojej kolorystyce przypadły Wam do gustu. W rzeczywistości wyglądają dużo lepiej. OJ, cieszą oczęta ......\nMilenka ,wzór w orginalnych kolorach mogę Ci przesłac już teraz ale jeżeli chcesz w mojej wersji kolorystycznej to do końca tygodnia postaram się wysłac (wzór dałam koleżance) .


Moje Hobby: listopada 2011\nKolejna chusta gotowa :). Tym razem z gatunku nieco grubszych i grzejących.\nWyszła całkiem spora, bo ma aż 220 x 83 cm, a prezentuje się tak:\nZdjęcia robione zaraz po przyjściu z pracy, żeby wykorzystać resztki dziennego światła :). Kolor wyszedł nawet dobrze :).\nWzór to Dew Drops.\nWłóczka - 100% wełna Cashmira Fine Alize, zużycie ok. 160 g.\nDruty Addi 4,5 mm.\nPierwszy raz robiłam z tej wełny i muszę stwierdzić, że robi się z niej całkiem dobrze, nie rozwarstwia się w czasie pracy, pięknie się blokuje i nawet w praniu specjalnie nie farbuje :). Jedynie w dotyku - jak dla mnie - jest nieco "mało wełniana", bardziej przypominała mi akryl niż wełnę (ale zaznaczam, że to moje bardzo subiektywne odczucie). Poza tym jest bardzo elastyczna (w rękach naciąga się trochę jak guma).\nAle z gotowego wyrobu jestem bardzo zadowolona i chyba jutro się w nią ubiorę :).\nTo teraz jeszcze pochwalę się moim pierwszym, uprzędzionym merynosem, już w wersji 2 ply :)).\nKolejna mocno artystyczna nitka, ale niesamowicie mięciutka i miła w dotyku :).\nUprzędłam tego 180 g o długości (w sumie) 177,5 m.\nMam ochotę zrobić z niej jakiś bardzo prosty szyjo-otulacz. Jestem ogromnie ciekawa jak się będzie prezentowała w gotowym wyrobie.\nSerdecznie wszystkich pozdrawiam :).\nAutor: Frasia o 20:58 28 komentarzy:\nWielki i puchaty\nTaki własnie jest mój nowy szal :).\nKilka miesięcy temu koleżanka z pracy sprezentowała mi kilka motków włóczki moherowej. W pierwszym odruchu chciała ją po prostu wyrzucić (włóczka przeleżała u niej ładnych parę lat i odnalazła się w czasie remontu), przypomniała sobie jednak o mnie i tym oto sposobem włóczka znalazła się u mnie :). Musiała trochę poczekać na swoją kolej, poza tym nie bardzo wiedziałam co z niej zrobić. Włóczka ma bardzo długi włos, bałam się więc, że w swetrze z niej będę wyglądała jak kulka. Żaden wyszukany wzór też nie wchodził w rachubę. W końcu wybór padł na szal.\nWybrałam bardzo prosty wzór i oto co powstało:\nWłóczka to Maja Mohair o składzie: 60% wełna, 20% mohair, 20% wiskoza.\nKolor - hmmm, miodowo-musztardowy? Zrobiłam wiele zdjęć, ale na żadnym nie chciał wyjść taki jak w rzeczywistości :(. W rzeczywistości jest ładniejszy niż na zdjęciach :).\nWzór wzięłam z książki Catherine Ham "Dzierganie. 20 prostych i modnych fasonów dla początkujących".\nSzal jest wielki (jak dla mnie) - wymiary: 220 x 57 cm.\nMyślę, że będzie nieźle pasował do mojej zimowej, brązowej kurtki :).\nPoza tym - kolejna chusta właśnie się blokuje, własnoręcznie uprzędziony kremowy merynos (już w wersji 2 ply) grzecznie się suszy, a ja zastanawiam się czym zająć ręce dzisiaj po południu :). A zastanawiam się nie dlatego, że nie mam co robić - wręcz przeciwnie, pomysłów mam więcej niż czasu, dlatego wybór trudny ;))).\nMilej niedzieli Wam życzę :).\nAutor: Frasia o 11:44 20 komentarzy:\n... własnoręcznie uprzędzione wełenki :). Szczerze mówiąc to nie bardzo jest się czym chwalić, ale w końcu dopiero się uczę tej trudnej sztuki, więc pokazuję co udało mi się stworzyć :).\nPierwszy był kremowy merynos, którego uprzędłam pod czujnym okiem mojej wspaniałej Nauczycielki Sabiny i na jej kołowrotku :). Na razie jest w wersji pojedynczej, ale już w sobotę będę go splatała w dwie nitki.\nSabinko - bardzo Ci dziękuję za ogromną cierpliwość i naukę. I coś czuję, że tak szybko się mnie nie pozbędziesz ;))).\nMój kołowrotek też już jest polakierowany i poskładany :).\nPostanowiłam więc sprawdzić jak się na nim przędzie. Oj, nie było lekko! Chwilami miałam wrażenie, że zapomniałam wszystkiego czego nauczyłam się wcześniej, ale Sabina uspokoiła mnie, że kołowrotek musi się po prostu dotrzeć. Docieraliśmy się więc razem - kołowrotek i ja ;)). A z tego docierania wyszło mi coś takiego:\nWłóczka jak widać baaardzo artystyczna ;)). Jest tego 148 g i ma długość ok. 70 m. Niezły grubas mi wyszedł - nic dziwnego, ze kołowrotek ledwie dyszał przy splataniu w dwie nitki ;)).\nNie mam na razie pojęcia co z tym zrobię, ale na druty wrzucę na pewno - z czystej ciekawości jak to cudo będzie wyglądało w dzianinie :).\nNa razie tyle :). Mam nadzieję, że kolejne wełny będą wychodziły mi już równiejsze i że moja Fantazja się na mnie nie obrazi :). Bo ja nie zamierzam się poddawać!\nAutor: Frasia o 20:04 20 komentarzy:\nCoś ostatnio namnożyło mi się pozaczynanych i nieskończonych dziergadeł :(. W moim koszu z robótkami, oprócz tuniki z bawełny (która pewnie na ukończenie poczeka do wiosny), znajdują się również chusta i ażurowy szal. Jakby tego było mało zabrałam się jeszcze za dzierganie kapci - na szczęście te ukończyłam :).\nTak oto powstały dwie pary włóczkowych kapci:\n- bordowe z włóczki Chainette (25% wełna, 75 % akryl)\n- beżowe z włóczki Polo (50% wełna, 50% akryl)\nTe bordowe wyszły mi nieco za duże na moje stopy, ale już mają nową właścicielkę :).\nKapcie będą jak znalazł do deptania na kołowrotku :). Już je przetestowałam i świetnie zdały egzamin :).\nW tak zwanym międzyczasie powstały jeszcze dwie pary filcowych kolczyków. Mimo posiadania całkiem sporej kolekcji różnistych kolczyków okazało się, że brakuje mi filcowych kolczyków w kolorze czarnym i szarym :). No to już takie mam :))).\nJakieś takie krzywe mi na zdjęciu wyszły, ale w rzeczywistości prezentują się lepiej :).\nMiłego weekendu Wam życzę :).\nAutor: Frasia o 12:46 18 komentarzy:\nNo muszę to napisać, bo inaczej pęknę z emocji!\nDzisiaj późnym popołudniem do moich drzwi zadzwonił bardzo sympatyczny Pan Paczkonosz i przyniósł mi taką pakę:\nA w środku były takie cuda:\nTak, tak - kupiłam sobie kołowrotek! I właśnie dzisiaj moja Fantazja do mnie dotarła :).\nKołowrotek jest w wersji surowej i wymaga "dopieszczenia", więc jeszcze trochę potrwa zanim przy nim zasiądę i coś uprzędę, a raczej spróbuję uprząść :). Na razie cieszę się jak dziecko i co chwilę spoglądam na to moje cudo :).\nNie wiem jak ja dzisiaj zasnę od tych emocji ;)).\nAutor: Frasia o 20:06 29 komentarzy: