Zaufanie do odbudowania - Kobiety - PoMesku.org.pl\nZaufanie do odbudowania\nPrzez Marcinos95, 21 Styczeń w Kobiety\nZacznę od tego, że znamy się ze sobą 3,5 msc, 2 msc mieszkaliśmy razem u niej w mieszkaniu. Po miesiącu znajomości dowiedziała się o moich problemach finansowych, zaakceptowała a nawet zaczęła wspierać, cały ten problem wiąże się z moim wyjazdem na 6 msc za granicę. Często byłem nerwowy i wie o tym, na sylwestra niestety przegiąłem, stała w kącie a ja stałem przed nią, ręki ani głosu nie podniosłem ale mogła się czuć zagrożona. Wyprowadziłem się od niej. Niestety weszła na mojego face gdzie tak na prawdę odkryła tylko to, że oszukiwałem ją z tym, że nie palę ziółka i to co o niej napisałem po pierwszej randce, dotyczące jej wyglądu i jej "stanu" rodzice mają dużo siana po prostu oraz to, że jak wyjadę to znajdę tam sobie drugą. Głupie myślenie wtedy miałem aaaa im bardziej ją poznawałem to nawet nie myślałem, żeby to robić. Dodam, że wie o tym,że przez pierwszy msc znajomości pisałem z innymi, ale co to było za pisanie, poznałem na Tinderze a po dniu lub dwóch kontakt sie urywał i jak się urywał czułem się lepiej. Oczywiście okazało się przeciwnie jak myślałem o niej oraz nawet nie zwracałem uwagi na jej wadę oka. Nie potrafi uwierzyć, że nie chcę jej stracić i nie robię nic złego, nie kłamię, nie oszukuję. Przez 2 tygodnie wchodziła na mój face i nic tam nie znalazła, przyznała się do tego. Od momentu jak weszła na mój face, byłem u niej spałem z nią, seks, wspólne śniadania, kino itd lecz miarka się przebrała jak napisałem, że nie chce zrywać kontatku z koleżanką którą znam od gimby i nigdy między mną a nie nie było i nie będzie ale ona nie wierzy w koleżeństwo kolega-koleżanka. Z resztą z tą koleżanką widuję się raz dwa razy na miesiąc i to w dodatku zajedzie tylko zapalić czyli 15 minutek max. "Czuję się osaczona przez Ciebie" zacząłem pytać czy dziś się zobaczymy nie nie bo to i tamto, okej pytam o wtorek, nie wiem zobaczymy, pytam o następny dzień a ona, że ma już plany. Tu już cierpliwość była na cienkim włosku bo tak ciężko powiedzieć, że po protu nie chce się spotkać? Wczoraj jej uświadomiłem, że nie tylko ona ma prawo zerwać związek ale ja też, że każdy z nas robi błędy, ja zrobiłem duży, że nie oszukuje, że sądziłem, że spróbujemy zaufać sobie a nie inwigilować, nie ma ja czy Ty tylko jesteśmy MY, wk***ia mnie jak ktoś mi nie wierzy, ogólnie przyjąłem postawę, że chce pracować nad nami ale dziś chce sobie to przemyśleć. Dodam, że nie uwierzyła mi ostatnio, że jestem z kolegą i sobie pije, i to też wczoraj wspomniałem, że jak jestem z Kubicą na Majorce to tam jestem itd że zawsze przyjmuje najgorsze mimo, że ja sie ku*** zmieniłem. Rozmowę dziś zakończyłem "paa, do zobaczenia". Natrułem sobie i jej życia i żałuję tego, nie chce pytań "a czujesz, że ją kochasz?" "dopiero 3,5 msc zostaw ją" "czemu kłamałeś" po prostu chcę małej rady od (słabo wygląda, że facet tutaj trafia ale każdy sie uczy ktoś woleniej ktoś szybciej) ;pp\nNie ma zaufania, nie ma związku.\nNie wiem czy dobrze rozumiem. Ona na Twoim Facebooku znalazła informację ze chcesz wyjechać za granicę i tam znaleźć druga i że klamałeś że Ci się podoba ? Pomyślałabym na jej miejscu że byłeś ze mną tylko dla pieniędzy żeby móc wyjechać.\nSorry ale ja już nigdy nie zaufalabym Ci. Dziwię się że ta dziewczyna jeszcze z Tobą jest. Nawet jeśli teraz Twoje uczucia są prawdziwe to brak zaufania z jej strony nie jest niczym zaskakującym. Teraz zakochałeś się w niej naprawdę ?\nNie chcę Cię oceniać źle ale obawiam się że to jest nie do odkręcenia.\nJeśli się zmieniłeś i chcesz ratować tą relacje to może powinneś podejść z większą wyrozumiałością do tego że Ci nie ufa. Nie da się wg mnie odbudować zaufania w tak krótkim czasie.\nPowiedz jej że chcesz to ratować i się zmieniłeś.\nNie ma możliwości żebyś nie polegał na niej finansowo?\nGdybyś był sam chyba jakoś radziłbyś sobie bez jej pomocy. Gdy mieszkaliście razem kto płacił za rachunki ? Za jedzenie ?\nNo i pytanie czy myślisz że ten związek przetrwa jak Ty będziesz za granicą ?\nCzy masz w planach przyjeżdżanie do niej? Czy ona nie może jechać z Tobą ?\nPopraw mnie jeśli coś źle zrozumiałam.


Z Południa na Północ :: "The Tenant of Wildfell Hall" Anne Brontë\nZ Południa na Północ Strona Główna » Na wrzosowiskach Haworth » Twórczość » "The Tenant of Wildfell Hall" Anne Brontë Poprzedni temat «» Następny temat\nWysłany: Wto 31 Paź, 2006 08:42 "The Tenant of Wildfell Hall" Anne Brontë\n"The Tenant of Wildfell Hall" Anne Brontë - związana z losem jej brata Branwella (1848)\nKiedy Helena decyduje się porzucić swego brutalnego męża alkoholika łamie nie tylko konwencje ale występuje też przeciw miejscowemu prawu... Ksiązka napisana w języku angielskim.\nOstatnio zmieniony przez Gitka Nie 05 Lis, 2006 11:46, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Wto 31 Paź, 2006 16:59\nZaczęłam dziś czytać, nawet nie jest tak źle jak myślałam że będzie. No ale przeczytałam dopiero dwa rozdziały 'The Tennant of Wildfell Hall' to pierwsza powieść Anne Bronte z jaką mam do czynienia i bardzo jestem ciekawa jak jej twórczość wypada w porównaniu z twórczością jej sióstr...\nWysłany: Wto 31 Paź, 2006 17:07\nJa bardzo ciekawa jestem Twoich wrażeń! Wczoraj skończyłam to ogladać i mam mieszane uczucia w stosunku do Helen... ??:\nWysłany: Wto 31 Paź, 2006 17:17\nNo na moje wrażenia przyjdzie Ci poczekać Harry bo ja mam żółwie tempo jeśli idzie o czytanie w języku angielskim...\nWysłany: Wto 31 Paź, 2006 18:08\nNigdzie mi sie nie spieszy\nWysłany: Wto 07 Lis, 2006 16:09\nNo, przeczytałam 5 rozdziałów (wiem, wiem, żółwie tempo mam, ale za to przetłumaczyłam pierwszy rozdział ) i muszę przyznać że mnie ta powieść zaczyna wciągać. Podoba mi się że jest pierwszoosobowa narracja, i że narratorem jest Gilbert Markham. To przez pryzmat tej postaci poznajemy innych i dowiadujemy się o wszystkich wydarzeniach. Pani Graham rzeczywiście jest dziwna - zachowuje się dość nieobliczalnie, raz jest miła i sympatyczna, innym razem wyniosła i chłodna - ale ogólnie to jej zachowanie wzmacnia aurę tajemniczości która ją otacza. Dobra, wracam do mojej lektury :smile:\nWysłany: Wto 07 Lis, 2006 16:11\nW filmie miła i sympatyczna to nie jest chyba nigdy... Ale fajnie, ze Gilbert jest narratorem! Wiesz oczywiscie kto go gra?\nWysłany: Sro 08 Lis, 2006 12:07\nWysłany: Sob 20 Paź, 2007 23:22\nDziewczyny, przeczytałam "Tenant of Wildfell Hall".\nTroszkę o fabule dla tych, którzy nie znają. Historię poznajemy dzięki Gilbertowi, który w listach do przyjaciela opowiada o wydarzeniach ze swojej młodości, które zaważyły na reszcie jego życia - spotkaniu tajemniczej kobiety, która z małym synkiem zamieszkała niespodziewanie w okolicy, stopniowym poznawaniu jej, hitorii jej życia i rodzącym się uczuciu.\nKsiążka bardzo interesująca, choć niełatwa (dla mnie), po pierwsze, dlatego że po angielsku, po drugie, dlatego że jednak dość staroświecka. Akurat narracja się sprawdza (szkatułkowa - poznajemy losy postaci z listów, w których główny bohater cytuje pamiętniki bohaterki), choć momentami można dopatrzeć się niekonsekwencji. Ale już język, styl i niektóre pomysły są dość trudne do przejścia. Na przykład potencjał motylków najważniejszej romantycznej sceny został zmarnowany na jakieś koturnowe bzdety w stylu XVIII-wiecznego harlequina... nie będę wchodzić w szczegóły i spoilerować. A tak irytująca jest ta koturnowość, bo najważniejsza część książki, czyli wspomnienia głównej bohaterki, porażają wręcz szczerością i bezpośredniością. To nie są rzeczy i sprawy, o których pisanie akceptowano w XIX w. Mam na myśli różnego rodzaju patologie rodzinne, w które kobiety popadały przez własne błędy i aranżowane małżeństwa, którym nie umiały albo nie chciały się sprzeciwiać, a potem znajdowały się w matni, bo ani ze strony rodziny, ani kościoła, ani prawa nie mogły liczyć na pomoc. Wręcz przeciwnie, wszystkie te instytucje działały przeciwko nim. Jeśli więc chciało się pozostać z nimi w zgodzie, pozostawało modlić się o cud, o to że tyran i brutal nagle się nawróci\nU Charlotte Bronte w "Jane Eyre" czuje się momentami takie mocne stąpanie po ziemi, niezłomne, choć wystawione na próbę, uczucia i zasady, dzięki którym ta książka nigdy się nie zestarzeje.\nPodobnie jest tutaj, choć w bardziej ogólnym wymiarze. Widać, że tą najbardziej delikatną, nieśmiałą i łagodną z sióstr Bronte kierowało przekonanie, że o pewnych sprawach, dramatach i niesprawiedliwościach, które działy się w czterech ścianach wielu domów (a które ona sama miała okazję wielokrotnie obserwować) trzeba i można mówić, a także, że każdy ma prawo, a może i obowiązek, walczyć o swoje szczęście. Dlatego tę środkową część czyta się najlepiej.\nEmily w swojej książce uciekła od rzeczywistości, Charlotte akceptowała zasady narzucone literaturze przez epokę i uważała "Tenant..." Anne za pomyłkę. I chociaż uwielbiam i Emily i Charlotte, za tę książkę składam malutkiej Anne hołd.\nWysłany: Sob 20 Paź, 2007 23:30\nCzuję sie zachęcona do czytania, bo książka narazie leży i czeka na swoją kolejkę\nWysłany: Nie 21 Paź, 2007 21:47\nDroga Koleżanko czy było więcej ekranizacji? Bo ma do mnie trafić ta z BBC ale nie wiem z którego roku? Ale może jest szansa że to właśnie TA ?\nWysłany: Nie 21 Paź, 2007 22:08\nToby gra w TEJ wersji. Mnie się historia spodobała Muszę jeszcze książkę przeczytać - oglądnęłam film jakiś czas temu bez znajomości autorki powieści\nWysłany: Pią 30 Mar, 2012 07:06\nPrzedwczoraj odebrałam z księgarni Lokatorkę Wildfell Hall. Jestem ciekawa, czy będzie mi się dobrze czytało.\nWysłany: Pią 30 Mar, 2012 22:13\nteż kupiłam, ale na razie nie mam czasu\nWysłany: Nie 01 Kwi, 2012 21:06\nCzytam sobie i dochodzę do wniosku, że jak dobrze, że się nie urodziłam w tamtych czasach... Umarłabym z nudów. Doszłam do momentu, kiedy Markham czyta pamiętnik Helen, w którym ona opisuje swoje życie codzienne, składające się m.in. ze spotkań towarzyskich, podczas których opędza się od niechcianych zalotników i wypatruje oczy za tym jedynym, który niekoniecznie jest dobrym materiałem na męża. No, kurna - jakbym miała wieść taki żywot, to też bym się pewnie zakochała w jakim zbóju - z nudów po prostu!!!\nWysłany: Nie 01 Kwi, 2012 21:09\nNapaliłam się tak czy siak, jak szczerbaty na suchary... ma ogromną ochotę nabyć....\nWysłany: Nie 01 Kwi, 2012 21:11\nJa nabyłam w Świecie Książki - promocję mieli.\nWysłany: Nie 01 Kwi, 2012 21:16\nŚwiat książki zobaczę dopiero za trzy tygodnie... zobaczę czy wytrzymam.\nWysłany: Sob 14 Lip, 2012 09:05\nZ pewną taką nieśmiałością, muszę zdradzić wstydliwy sekret...\nCzy to jest powieść epistolarna? Bo z opisu wynika że tak, a ja alergicznie wprost nie cierpię powieści epistolarnych. Do tego stopnia ich nie trawię, że sama myśl o pójściu do Empiku i przekonania się na własne oczy czy ta jest pisana w lisach napawa mnie ogólny zniechęceniem.\nMam ją już w koszyku, w Welbildzie, ale niepewność nie pozwala mi zrealizować transakcji.\nWysłany: Pon 16 Lip, 2012 19:58\nTrudne pytanie, w pierwszej chwili chciałam powiedzieć "Nie", ale na wszelki wypadek zajrzałam do książki. Odpowiedź brzmi "i tak, i nie". Książka zaczyna się listem do przyjaciela i cała narracja prowadzona jest w formie pierwszoosobowej, czasami zdarzają się zwroty do tej drugiej osoby - przyjaciel relacjonuje przyjacielowi wydarzenia, w których brał udział. Jeśli dobrze pamiętam, w środku jest jeszcze dość obszerny fragment - wyjątki z pamiętnika Helen. Ale to nie jest typowa powieść epistolarna (jeśli za typową uznać np. Niebezpieczne związki, która jest cała poszatkowana na listy różnych bohaterów), tutaj można czasami zapomnieć, że to jest czyjaś relacja.\nZ Południa na Północ Strona Główna » Na wrzosowiskach Haworth » Twórczość » "The Tenant of Wildfell Hall" Anne Brontë


Dzieci i młodzież – Strona 2 – Szachimat.com\nStrona Główna » Dzieci i młodzież » Strona 2\nDzieci i młodzież (25)\nEbooki i prezentacje (16)\n„Dlaczego wynik jest nie ważny? Przecież to mecz piłki nożnej, a ja chcę wygrać?” dziecko Życie jest ciągłą konkurencją. Czy to nam się podoba, czy nie – tak po prostu […]\nZNACZENIE ZWYCIĘSTWA I PORAŻKI W SPORCIE DZIECI ...\nŚMIERĆ PIŁKI ULICZNEJ ———————————————————————————————— Oryginalny tytuł: „The Death of Street Football and the Large Implication” Źródło i foto: https://www.soccerpulse.net/single-post/2018/04/12/The-Death-of-Street-Football-and-the-Large-Implications ———————————————————————————————— Dwa tygodnie temu mój przyjaciel Mike wyjechał do Holandii na […]\nŚMIERĆ PIŁKI ULICZNEJ\nZNACZENIE SNU A ROZWÓJ PIŁKARZY W PIŁCE NOŻNEJ ——————————— OGÓLNE ZNACZENIE SNU Oto krótkie streszczenie historii o naukowcu i szczurze, która umożliwi właściwe wprowadzenie w znaczenie snu. Naukowiec przeprowadzał badania, […]\nZNACZENIE SNU W ROZWOJU PIŁKARZY!!!\nZ racji tego, iż jestem ogromnym zwolennikiem gry ulicznej, często pojawiał się ten temat na blogu, w zakładce „Dzieci i młodzież”. Prezentuję ostatnią z trzech części artykułu. By mieć lepszy […]\nGRA ULICZNA cz.2 / 3 ——————————— „Uczyłem się w Arguineguin, grając z innymi dziećmi na ulicy”, (David Silva) Jednej rzeczy, której nie doświadczają młodzi zawodnicy w tych czasach to gra […]\nGRA ULICZNA cz.2 / 3\nJAK ZMARNOWAĆ SWÓJ PIŁKARSKI TALENT? – 12 ...\nZAGUBIONY „DIAMENT” ROZWOJU PIŁKARZY – GRA ULICZNA cz. 1 W marcu tego roku miałem okazję uczestniczyć w konferencji „Periodizacao Tactica by Vitor Frade” w portugalskim Porto. Chciałbym przedstawić Wam jedną […]\nGRA ULICZNA cz. 1\nNIKT JESZCZE NIE ZDOBYŁ ZŁOTEGO MEDALU BO WIĘCEJ TRENOWAŁ ——————————— Najnowsze badania sugerują, że istnieją ograniczenia dotyczące reguły „10 000 godzin” by wejść w poziom mistrzowski oraz jak daleko może ta […]\nREGUŁA 10 000 GODZIN – czy jest ...\nMIĘDZY TEORIĄ A PRAKTYKĄ – RÓŻNICE Pewnie wielu z Was zauważyło, jak na przestrzeni lat zmieniła się dostępność do wiedzy. Powstało wiele artykułów, metod nauczania czy filmów szkoleniowych. Autorzy tych […]\nMIĘDZY TEORIĄ A PRAKTYKĄ – RÓŻNICE\n· © 2021 Szachimat.com · Napędzany · Designed with the Customizr theme ·


Urząd Gminy Zakrzówek (Żeromskiego 24, 23-213 Zakrzówek, tel: 81 821 50 02, fax: 81 821 50 02, email: gmina@zakrzowek.pl), zobowiązuje się zapewnić dostępność swojej strony internetowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych. Deklaracja dostępności dotyczy strony internetowej: Biuletyn Informacji Publicznej - Urząd Gminy Zakrzówek.\nW przypadku utrudnień w dostępności strony internetowej prosimy o kontakt. Osobą kontaktową jest Sławomir Głaz, e-mail: sglaz@zakrzowek.pl. Można także zadzwonić na numer telefonu 818215002. Tą samą drogą można złożyć wniosek o udostępnienie informacji niedostępnej oraz skargę na niewystarczające zapewnienie dostępności.\nna stronie internetowej znajdują się pliki multimedialne nieprzystosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych (np. transmisje Sesji Rady Gminy Zakrzówek). Multimedia mogą nie posiadać napisów dla osób niedosłyszących.;\nUrząd Gminy Zakrzówek mieści się w budynku, który nie jest w pełni przystosowany do obsługi osób niepełnosprawnych. Przy wejściu głównym do budynku nie ma podjazdu ułatwiającego wejście do budynku, podjazd znajduje się przy bocznym wejściu, gdzie znajduje się również toaleta przystosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych. Nad wejściem nie ma głośników systemu naprowadzającego dźwiękowo osoby niewidome i słabowidzące. Wewnątrz budynku nie ma windy, przy schodach zamontowane są barierki. Szerokość drzwi nie jest przystosowana do korzystania przez osoby poruszające się na wózkach inwalidzkich. Osoby mające problem z poruszaniem się które chcą załatwić sprawę w referatach mieszczących się na I piętrze budynku powinny telefonicznie (81 8215002) zgłosić potrzebę załatwienia danej sprawy, wyznaczony pracownik obsłuży daną osobę na parterze. Przed budynkiem Urzędu Gminy Zakrzówek znajdują się trzy wydzielone, oznakowane miejsca parkingowe dla osób z niepełnosprawnościami.\nW celu skorzystania przez osoby zainteresowane z pomocy tłumacza języka przy załatwianiu spraw w Urzędzie Gmuiny Zakrzówek prosimy o kontakt:\ntelefonicznie pod nr 81 8215002,\nprzesłanie widomości faxem pod nr 81 8215002,\nprzesłanie e-maila na adres: gmina@zkarzowek.pl\nOsoby zainteresowane pomocą tłumacza powinny zgłosić chęć skorzystania ze świadczenia ze wskazaniem wybranej metody komunikowania się w sposób określony powyżej, co najmniej 3 dni robocze przed tym zdarzeniem, z wyłączeniem sytuacji nagłych. Wcześniejsze wskazanie sprawy ułatwi i przyspieszy jej załatwienie\nUrząd Gminy Zakrzówek nie posiada aplikacji mobilnej.


nike Vapor Match oficjalna koszulka reprezentacji Polski\nNike Oficjalna Koszulka Reprezentacji Polski Vapor Match\n366,34 zł Zniżka 80,00 zł\nRozmiar nike S-173 cm M-178 cm L-183 cm XL-188 cm 2XL-193 cm\nOficjalna koszulka Reprezentacji Polski na Mistrzostwa Światw w 2018 w Rosji. Powstała w oparciu o najważniejszy symbol narodowy - polską flagę. Wykonana z najbardziej innowacyjnych i zaawansowanych technologicznie materiałów typu DRI-FIT VaporKnit\n- Technologia Dri-FIT pomaga utrzymać suchość i wygodę.\n- Tkane godło oraz logo Nike.\n- Materiał: 100% poliester , Technologia VaporKnit\n- Znaczek potwierdzający autentyczność u dołu koszulki\nNa koszulce wykonujemy dowolne nadruki.\nNadruk numeru i nazwiska na koszulce reprezentacji GRATIS\nNike Oficjalna Koszulka...


W czworościanie ABCD krawędź BD ma długość 2, a wszystkie pozostałe... Zadania.info: rozwiązanie zadania, Czworościan, 2891733\nZadanie nr 2891733\nW czworościanie krawędź ma długość 2, a wszystkie pozostałe krawędzie mają długość 4.\nOblicz odległość krawędzi od krawędzi .\nWiedząc, że punkt jest równoodległy od wszystkich wierzchołków czworościanu, oblicz długość odcinka .\nJedno z tych zadań, gdzie wszystko sprowadza się do wykonania dobrego rysunku.\nAby znaleźć odległość krawędzi i musimy znaleźć odcinek, który jest prostopadły do każdej z nich. Na naszym rysunku będzie to odcinek , gdzie jest środkiem krawędzi . Jest on wysokością w trójkącie równoramiennym , więc jest prostopadły do . Ponadto płaszczyzna jest prostopadła do , więc jest on też prostopadły do . Długość tego odcinka łatwo wyliczyć z trójkąta prostokątnego .\nZauważmy, że punkt leży w płaszczyźnie (bo jest równoodległy od wierzchołków i ). Leży on też na prostej , bo jest równoodległy od i . Ponadto jego rzut na płaszczyznę musi być środkiem trójkąta równobocznego (bo jest równoodległy od wierzchołków ), czyli\nNo i zadanie przestało być przestrzenne. Jak popatrzymy na trójkąt równoramienny , to znamy długości jego boków oraz odcinka , a mamy wyliczyć . Możemy tę długość łatwo wyliczyć z trójkąta prostokątnego , ale najpierw potrzebujemy znać długość .\nNo i pozostało zastosować twierdzenie Pitagorasa w trójkącie\nTym razem obróćmy sobie dany czworościan tak, aby w podstawie był trójkąt równoramienny.\nZauważmy, że punkt musi leżeć na płaszczyznach prostopadłych do krawędzi i przechodzących przez ich środki. Ponieważ trójkąty i są równoramienne, płaszczyzny te przechodzą przez wierzchołek oraz przecinają się wzdłuż wysokości czworościanu. W dodatku spodek tej wysokości jest środkiem okręgu opisanego na trójkącie (bo wspomniane płaszczyzny zawierają symetralne boków trójkąta , można też skorzystać z tego, że ). W takim razie szukaną odległość możemy wyliczyć z trójkąta prostokątnego , o ile wyliczymy promień okręgu opisanego na trójkącie i wysokość .\nPromień okręgu opisanego na można wyliczyć na różne sposoby, my zastosujemy twierdzenie sinusów. Mamy\nTeraz łatwo możemy wyliczyć wysokość .\nTeraz patrzymy na trójkąt


Wybierz studia przyszłości. Studiuj Zarządzanie w administracji | Portal Esanok.pl | Telewizja Sanok - Aktualności - Ogłoszenia - Firmy\nNowoczesna administracja wymaga nowoczesnego zarządzania nią. Urzędy potrzebują specjalistów w zakresie planowania pracy urzędu i skutecznego zarządzania nimi. Takich właśnie ekspertów wykształci Wyższa Szkoła Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie. Od najbliższego roku akademickiego uczelnia uruchamia specjalność ZARZĄDZANIE W ADMINISTRACJI na studiach I stopnia na kierunku ZARZĄDZANIE.\nW ramach specjalności nauczymy Cię jak być dobrym planistą i skutecznym menedżerem w strukturach administracji publicznej. Do sprawnego działania urzędów niezbędni są bowiem wykwalifikowani pracownicy, łączący umiejętności kierownicze ze znajomością mechanizmów prawnych funkcjonowania administracji publicznej.\nProgram kształcenia inspirowany jest aktualnymi tendencjami do przenoszenia wzorców zarządzania z sektora prywatnego do sektora publicznego.\nStudenci specjalności w czasie studiów mają możliwość realizacji dodatkowych, nieodpłatnych kursów i zdobycia certyfikatów z zakresu administracji cyfrowej:\nCertyfikat Legislator/ABCPRO – certyfikat wydawany wspólnie z ABC PRO sp. z o.o., potwierdzający umiejętność obsługi Edytora Aktów Prawnych XML Legislator Standard.\nstruktury administracji publicznej.\ninstytucje prawa i postępowania administracyjnego,\nefektywność finansowa w administracji publicznej.\nAbsolwenci tej specjalności znajdą zatrudnienie w: urzędach, spółkach komunalnych, organach jednostek samorządu terytorialnego, sądach.\nJako absolwent studiów I stopnia możesz kontynuować naukę na studiach II stopnia w WSIiZ m.in. na kierunku Ekonomia lub Administracja.\nPodanie na studia możesz złożyć tylko do 30 września 2017 roku. Nie czekaj! wsiz.rzeszow.pl\nTagi: administracja, ekonomia, esanok, reklama esanok.pl, rzesżów, studia, studiuj w Rzeszowie, uczelnia, WSIiZ, Wyższa Szkoła Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie, zarządzanie w administracji


Dlaczego potrzebna jest wymiana gniazda USB w Huawei P8 Lite 2017 ?\nJest wiele powodów, dla których konieczne może być przeprowadzanie wymiany gniazda ładowania w Huawei P8 Lite 2017 Zwykle gniazdo USB ulega uszkodzeniu z powodów mechanicznych. Rzadziej, ale również może się to zdarzać, problem będzie dotyczyć płyty głównej lub taśmy łączącej gniazdo ładowania z ową płytą. Jeśli jednak mielibyśmy wymienić najczęstsze przyczyny uszkodzeń gniazd ładowania, na pewno będzie to:\n2. Zanieczyszczenia – telefony komórkowe służą do tego, aby mieć je zawsze przy sobie. Przechowujemy je zatem w kieszeniach spodni, kurtek, torebkach oraz wielu innych, nie zawsze czystych miejscach. W szczelinach i zakamarkach obudowy, w tym również wnęce gniazda ładowania gromadzą się zanieczyszczenia. Może to być kurz, ale również piasek oraz inne tłuste zabrudzenia. Kiedy nagromadzi się ich zbyt wiele, uniemożliwiają one zamknięcie obwodu, powodując usterkę ładowania. Jakie jest rozwiązanie w tym przypadku? Zwykle wystarczy oczyszczenie wnęki gniazda ładowania, np. przy pomocy sprężonego powietrza. Jednak kiedy to nie pomaga, niezbędna może okazać się interwencja naszego serwisu. Wówczas telefon Huawei P8 Lite 2017 będzie musiał zostać rozkręcony na części i przystąpimy do oczyszczania płyty głównej. Konstrukcje telefonów nie zawsze są szczelne, co ułatwia przenikanie zanieczyszczeń oraz wilgoci do wnętra. Może to być przyczyną powstawania różnego rodzaju usterek, nie tylko związanych z ładowaniem, ale ogólnym funkcjonowaniem telefonu.\n3. Zaśniedziałe styki – zdarza się to bardzo rzadko, ale jednak. Końcówki gniazda ładowania są wykonane ze specjalnych stopów metalu, które nie ulegają śniedzeniu. Dotyczy to jednak standardowych warunków użytkowania. Jeśli zdarzy się, że telefon będzie przebywać w miejscach, w których jest narażony na działanie różnych substancji chemicznych lub ich oparów, mogących wchodzić w reakcję z mikrostykami gniazda ładowania, może to prowadzić do przerwania przewodności elektrycznej, czyli odkładania się śniedzi lub innego nalotu na stykach. Jakie są możliwości naprawy takiej usterki? Pierwsza z nich to próba oczyszczenia mechanicznego lub chemicznego. Jeśli nie przynosi to rezultatu, konieczna będzie wymiana gniazda USB w Huawei P8 Lite 2017.\nJak przeprowadzana jest wymiana gniazda USB w Huawei P8 Lite 2017?\n4. Testowanie urządzenia – kiedy wymiana gniazda ładowania USB w Huawei P8 Lite 2017 zostanie wykonana, następuje czas na przeprowadzenie testów. Przed oddaniem telefonu klientowi, zawsze dokładnie sprawdzamy czy działa on prawidłowo. Jeśli tak, można uznać że nasza naprawa zakończyła się sukcesem. Jeśli jednak urządzenie w dalszym ciągu nie działa jak należy, rozpoczynamy etap ponownej diagnostyki. Co może być przyczyną? Możliwości jest wiele. Od wadliwej części zamiennej, co jednak zdarza się niezwykle rzadko, aż po zbyt słabe przylutowanie elementu, będące wynikiem ludzkiego błędu. Nie obawiamy się tego mówić, gdyż jesteśmy tylko ludźmi i jak każdy inny człowiek, również my czasami popełniamy błędy. Jesteśmy tego świadomi, dlatego celowo stosujemy etap testowania po naprawczego, aby móc szybko i łatwo znaleźć ewentualne niedociągnięcia i je naprawić.\nIle trwa wymiana gniazda ładowania USB w Huawei P8 Lite 2017?\nOdpowiedź na to pytanie jest oczywiście prosta. Uszkodzone gniazdo ładowania USB w Huawei P8 Lite 2017 nie pozwala naładować baterii. Po jej wyczerpaniu, telefon ulegnie wyłączeniu i nie będzie możliwości jego ponownego uruchomienia do czasu, aż bateria nie zostanie ładowana. W większości współczesnych telefonów jest to bardzo dużym problemem. Dlaczego? Ponieważ bateria jest w nich wklejana na stałe we wnętrzu obudowy. Ona sama nie posiada zdejmowanej klapki, umożliwiającej łatwy dostęp do środka i wyjęcie rozładowanej baterii, przełożenie jej do innego telefonu i naładowanie tą alternatywną metodą. Między innymi z tego powodu nie powinno się zwlekać z naprawą uszkodzonego gniada ładowania. Od razu kiedy zauważymy, że dzieje się z nim coś nie tak, należy oddać telefon do naprawy. Zaoszczędzi to wielu problemów i znacznie przyspieszy czas wykonania usługi.\nW Krakowie i województwie małopolskim istnieją dziesiątki serwisów telefonów komórkowych. Jesteśmy jednym z nich. Być może zastanawiacie się dlaczego właśnie nam powinniście zaufać i zlecić naprawę uszkodzonego gniazda ładowania USB w swoim telefonie Huawei P8 Lite 2017. Powodów jest wiele i chętnie Wam je przedstawimy.\nZapraszamy do korzystania z naszych usług, w każdym przypadku wymagającym wymiany gniazda ładowania USB w smartfonie Huawei P8 Lite 2017.


Spośród pacjentów losowo przydzielonych do stymulacji fizjologicznej, 93,5 procent otrzymało urządzenie fizjologiczne, 0,9 procent nie otrzymało rozrusznika, a 5,6 procent otrzymało urządzenie komorowe (najczęściej z powodu problemów technicznych z wszczepieniem przedsionka lub ołowiu w momencie migotania przedsionków w tym czasie; operacji). Stymulator przedsionków wszczepiono 5,2% pacjentów losowo przydzielonych do stymulacji fizjologicznej po odpowiednim badaniu funkcji węzła przedsionkowo-komorowego. W momencie wypisu ze szpit...\nW swojej analizie energii zużytej w gumie do żucia (wydanie 30 grudnia), Levine i in. instruowani pacjenci żuć gumę z częstotliwością dokładnie 100 Hz (wartość zbliżoną do częstotliwości żucia w naszej instytucji) za pomocą metronomu. Ciekawi mnie użycie hertz, jednostki częstotliwości Syst.me International mierzonej w cyklach na sekundę.2.3 Zgodnie z definicją bardziej prawdopodobna byłaby wartość 1,0 Hz niż 100 Hz. Ewentualnie, jeśli protokół eksperymentu wymagał ustawienia 100 na standardowym metronomie, jak możn...\nW ten sposób innowacja technologiczna znacznie ułatwiła rozpoznanie choroby osierdziowej i zastawkowej. Elektrokardiografia, opracowana po raz pierwszy przez Einthovena w 1903 r., Była rutynowo dostępna do użytku klinicznego w latach 20. XX wieku i znacznie ułatwiła wykazanie zajęcia reumatycznego mięśnia sercowego w sposób, który wcześniej nie był możliwy u żywych pacjentów. Nic więc dziwnego, że zaangażowanie sercowe będzie coraz częściej rozpoznawane u pacjentów z ostrym gościem reumatycznym w erze objętej pracą języ...\nChociaż istnieją dowody na to, że rodziny ponad je...\nNajnowsze zdjęcia w galerii okres po cesarce :\nhttp://www.badaniekliniczne.com.pl 751#jak schudnąć 7 kg w miesiąc , #tętno spoczynkowe normy , #biopsja pierś czy boli , #kłucie po lewej stronie brzucha w ciąży , #charaktery ludzi , #biała narośl w nosie , #co dobre na zatoki , #kaźmierczak szczecin , #medicover bydgoszcz , #ćwiczenia na uda brzuch i pośladki ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - okres po cesarce


Koncert jubileuszowy Zespołu Tańca „Uśmiechy" na 10-lecie pracy artystycznej\nJesteś tutaj: ftbarlinek.pl Aktualności Koncert jubileuszowy Zespołu Tańca „Uśmiechy" na 10-lecie pracy artystycznej\nKoncert jubileuszowy Zespołu Tańca „Uśmiechy" na 10-lecie pracy artystycznej\nOpublikowano: środa, 04, kwiecień 2012\nZespół Tańca „Uśmiechy” powstał w 1995 roku. Założycielką i kierownikiem artystyczno - organizacyjnym zespołu jest Leokadia Malanowska – Kawaler Orderu Uśmiechu.\nW dniu 15 kwietnia Zespół „Uśmiechy” obchodził swój jubileusz 10-lecia pracy artystycznej.\n100 dzieci i młodzieży w wieku od 5 do 22 lat szalało na barlineckiej scenie w sali widowiskowej „Panorama”. A trzeba przyznać, że tańczyć z radością na pewno było trudno, ponieważ odbyły się dwa koncerty, o godz. 1600 i 1900 i wszyscy byli zmęczeni. Ogromne tempo koncertu, przebierania do każdego tańca, dbałość o dobre wykonanie, to wszystko wymagało od wykonawców wielkiego zdyscyplinowania. Koncert prowadziły instruktorki tańca - Katarzyna Stanisławska i Magdalena Zynda.\nNa koncercie o godz. 1900 obecne były władze Barlinka, powiatu, media, zaproszeni goście, rodzice, przyjaciele i fani „Uśmiechów”.\nOwacją na stojąco przyjęto program koncertu, który był podsumowaniem 10-letniej działalności artystyczno - wychowawczej zespołu.\nProgram koncertu składał się z kilku części.\n• Uroczyście otwierał go walc Straussa, w którym zaprezentowały się trzy grupy wiekowe. Ten taniec nadał uroczysty charakter całej imprezie.\n• Następnie zebranych gości powitały prowadzące imprezę Panie Katarzyna i Magda.\n• Po dostojnym prologu na scenę jak burza wpadły maluchy – 5-latki, które odtańczyły polkę urodzinową. Widownia powitała gromkimi brawami najmłodszych wykonawców. Nastrój widowni udzielił się występującym, którzy już od tej pory nie wiedzieli, co znaczy „trema”.\n• Następny blok tańców to tzw. „wspominki”. Leokadia Malanowska z zespołami barlineckimi pracuje już 35 lat. Pierwszy zespół, który założyła w 1964 roku to „Słoneczna Gromada”. Prowadziła go 25 lat, czyli do roku 1999. To, że Barlinek „tańcem stoi” jest jej zasługą. Ten blok tańców był na cześć Leokadii Malanowskiej i ku przypomnieniu „Jak to z tym tańcem w Barlinku było”.\n• Następnie pokazaliśmy tańce, które w „Uśmiechach” są klasyką, a także nowe propozycje choreograficzne. Ten blok taneczny pokazał, jaką zespół przeszedł drogę, ciągle się doskonaląc. Nie sposób było nie zaprezentować „Baśni o Kopciuszku”, ciągle aktualnej, uczącej wrażliwości i piękna. Choreografia, czyli mowa ciała była oparta na muzyce baletowej i bardzo dobrze oddawała treść baśni.\n• Ponieważ jesteśmy zespołem, który w swoim dorobku ma bardzo różnorodne tańce, nie sposób by w programie nie znalazł się stylizowany folklor. Blok ten nazwaliśmy folkowym. A był w nim - Rynek krakowski, Lajkonik i popis taneczny najstarszej grupy w tańcu folkowym.\n• Ostatni blok taneczny to prawie historia tańca od XIX wieku do współczesności. Tańce miały swój temat lub były popisem zręczności. Bardzo podobały się żywiołowe klauny.\nProgram zakończono finałem. Piosenka jest własnością zespołu „Uśmiechy”. Radosna i ciepła jak wiosna zakończyła ten wspaniały wieczór, tekst „Uśmiechów gromadą idziemy przez świat” jest informacją, że ten zespół rzeczywiście wędruje po świecie, koncertując w miastach Courrieres-Francja, Schnewerdingen-Niemcy, Eksjo-Szwecja, Kopenhaga-Dania, itd.\nPriorytetem działalności „Uśmiechów” są koncerty autorskie Leokadii Malanowskiej dla publiczności Barlinka, a są to: „Baw się razem z nami”, „Dla ciebie Ewo”, „Spotkajmy się w Barlinku”, „Nasze przesłanie w XXI wiek”, „Taneczny rejs”, „Tyle słońca w całym mieście”, „Przygody Koziołka Matołka”, „Taneczne marzenia”, itp.\nZ zespołem pracują instruktorzy tańca – Katarzyna Stanisławska, Magdalena Zynda, Adam Maślak i akustyk Piotr Stanisławski.\nDużą pomoc mamy od Stowarzyszenia Przyjaciół Zespołu Tańca „Uśmiechy”, którego prezesem jest Zbigniew Wójciński.\nNa scenie w dniu koncertów było radośnie i wesoło. Widać było duże zdyscyplinowanie dzięki rodzicom, którzy ciężko pracowali za kulisami. W zespole jest większość małych dzieci, które są wspaniałe, ale wymagają większej opieki. Jednak systematyczna, konsekwentna praca dała dobre wyniki.\nW imieniu „Uśmiechów” dziękujemy wszystkim, którzy przyczynili się do uświetnienia naszej imprezy. Dziękujemy za życzenia i kwiaty, dziękujemy za aplauz. Jest to dla nas bardzo ważne, bo pokazuje sens naszej pracy.\nDo zobaczenia na następnym koncercie w wykonaniu ”Uśmiechów”


oferty pracy - Strona 2 - BiznesMamy.pl\nPost autor: aldonaxx » 27 cze 2015 12:22\nPodobnym portale do tego co wyżej wymieniono jest Budrank z tymże dotyczy od konkretnie branży budowlano-remontowej. Warto sobie zerknąć jak się szuka fachowca np. do postawienia ścianek działowych czy tapetowania\nPost autor: ewelina546 » 02 paź 2015 20:01\nZnalazłam mozliwośc zarabiania w sieci, bezpiecznie i w dowolnym czasie jako modelka. Wystarczy zarejestrować się i uzyskać szczegóły. Takie videoczaty staja się coraz bardziej pożądane. W zależności od możliwości sama modelka wybiera metody działania, by zarobić jak najwięcej.\nPost autor: zuzia.gola » 31 maja 2016 11:42\nMyślę że dla młodych osób super wyzwaniem i doświadczaniem będzie praca hostessy, modelki bądź modela. Myślę że oferta tej agecnji wytarczająco Was zachęci individual.pl. Kto wie może zobaczymy Was kiedyś w TV.\nPost autor: Minia » 06 cze 2016 13:11\ntaki modeling źle mi się kojarzy


Zagroda dla zwierząt [odnośnik] 09.05.20 19:23\nNa wojnie po równi cierpią i ludzie, i zwierzęta. Dlatego Zakonnicy stworzyli w Oazie także niewielką enklawę dla braci mniejszych. Na początku Susanne Lovegood przyprowadziła do zagrody po dwie kozy i krowy oraz kilka kur, jednak stadko prędko zaczęło się powiększać. Każdy z mieszkańców Oazy może przyjść i zająć się zwierzętami: na drzwiach wejściowych do budynku wisi drewniana tablica z dokładną instrukcją, jak zajmować się podopiecznymi.\nRe: Zagroda dla zwierząt [odnośnik] 11.11.20 1:21\nPlac budowy niedaleko zagrody dla zwierząt tętnił życiem - plany budowy większej stołówki dla Oazowiczów wreszcie zaczynały być wcielane w życie. Nastolatkowie z Oazy żwawo machali różdżkami i młotkami, wznosząc pierwsze ściany, a do Michaela należało dziś przypilnowanie pilnych budowniczych. Kojarzył część chłopców z wianków na wybrzeżu, a choć nie zrobił wtedy dobrego pierwszego wrażenia, to zmagania z morskim smokiem zdołały mu zapewnić jako-taki posłuch. Na szczęście, nie musiał zresztą być głową tej operacji. Młodzieńcy wiedzieli co robić, spędzili tutaj już wiele dni, pracując wedle uprzednio wytyczonych planów. On tylko włączył się do pracy, pilnując czasem krnąbrnej magii i pokazując nastolatkom co bardziej skomplikowane zaklęcia użytkowe. Niektórzy z nich nie zdążyli skończyć Hogwartu, inni byli mugolami i patrzyli na to wszystko z rozdziawionymi ustami.\nMike nie zamierzał wykluczać z roboty tych, którzy nie władali magią. Mięśnie były tu bardzo pomocne, nie da się przecież zbudować drewnianej hali jedynie za pomocą Wingardium Leviosa. Upewniwszy się, że czarodzieje wiedzą, co robić, Mike chwycił za siekierę i dołączył do rąbiących drewno mugolskich nastolatków. Prawdę mówiąc, na tą część dzisiejszego popołudnia czekał najbardziej. Praca fizyczna odprężała, pozwalała zapomnieć. Polubił pracę z drewnem już podczas pierwszych zleceń z Kieranem, potem Hagrid i mugolscy drwale pokazali mu kilka trików. Wciąż był początkującym stolarzo-drwalem, ale regularnie rąbał drewno na opał we Wrzosowej Przystani i coraz lepiej radził sobie z siekierą. Machał nią energicznie, rytmicznie, a po chwili w miejscu belek zaczął widzieć twarze policjantów i Rycerzy Walpurgii. Rosier, ciach. Rookwood, ciach. Tamten sukinsyn, który rzucił mgłę koszmarów podczas marcowej misji ze Skamandrem, rach, ciach, ciach. Pracował coraz żwawiej, leciały drzazgi, pracujący niedaleko chłopak odsunął się przezornie. Koszula przemokła potem, Mike niecierpliwie ją rozpiął, a potem zrzucił na ziemię.\nOpieszałość w ratowaniu Justine, ciach, ciach, ciach. Vincent Rineheart, ciach. Michael Tonks, księżyc w pełni, ciach - deska zbyt gwałtownie pękła pod ciężarem siekiery, Mike zaklął pod nosem. Nie wiedział, czy Reparo coś tu pomoże, więc odkopał na bok zniszczoną przez własną głupotę belkę i zerknął na stos równo (bardziej lub mniej) porąbanego drewna.\n-Wingardium Leviosa. - mruknął, odwracając się w stronę pracujących czarodziejów i chcąc przenieść belki w ich stronę.\nOstatnio zmieniony przez Michael Tonks dnia 11.11.20 1:21, w całości zmieniany 1 raz\nRe: Zagroda dla zwierząt [odnośnik] 27.11.20 23:16\nIgła przetykała materiał, niezbyt zręcznie wbijając się pomiędzy włókna znoszonej, zużytej już bawełny, by zrobić pętelkę i wrócić w ten sam sposób nieco inną drogą. W magiczny sposób ciągnąc za sobą nić, dość twardą i sztywną, łączyła ze sobą dwa różne skrawki materiału. Kraciasta łata z każdym ruchem silniej przylegała do sztruksowych spodni rozdartych na kolanie. I choć zdawało się to być dość trwałym rozwiązaniem, daleko było naszywce do estetycznej pracy. Machnęła więc różdżką i odłożyła ją, by wziąć do ręki igłę i spróbować dalszy kawałek przyszyć ręcznie, jakby sądziła, że magia nie potrzebowała jej umiejętności do niczego i w smukłych dłoniach zrobi to o wiele lepiej. Nie działało. Krzywo przyszyta łata wyglądała jak mały koszmarek, ale wychodziło jej powoli, coraz lepiej. Starała się postępować zgodnie z maminymi radami, ale wiedziała, że to praktyka pozwoli jej na sprawne cerowanie materiałów i przeszywanie najprostszych tkanin. Obok niej, na małym stosiku, wciąż leżało kilka ubrań przyniesionych przez tych, którym nie były już potrzebne — przydadzą się mieszkańcom oazy, szczególnie, że powoli szykowali się do jesieni i zimy.\n— Szlag!— zaklęła siarczyście, gdy igła wbiła jej się w palec, a na jego końcu pojawiła się maleńka kropla krwi. Przyłożyła ją do warg, a po tym zabiegu, jak najlepszej uzdrowicielskiej pomocy, palec wyglądał jak nowy. Być może ukłuła się przypadkiem, przez nieuwagę, a może miało to coś wspólnego z pracami, które z miejsca, w którym siedziała, widziała dość dobrze. Bez trudu spośród wszystkich młodzików też rozróżniła barczystą sylwetkę Michaela, który pomimo pogarszającej się pogody i lekkiego chłodu, który sama już czuła (a może więcej wspólnego miała z tym nadciągająca wielkimi krokami jesień), zdjął koszulkę podczas ciężkiej pracy. Zerkała w tamtą stronę raz po raz, choć nie po to, by podziwiać napinające się i rozluźniające przy wysiłku mięśnie; zresztą na to i tak była za daleko. Odwlekała moment, w którym powinna podejść do niego. Wciąż palił ją wstyd — z powodu ucieczki, porzucenia, zostawienia go w samego w domu w chwili, w której z pewnością była potrzebna. I odwlekała moment napisania do niego listu, czy odwiedzenia Somerset, to zaś jedynie zwiększało nieprzyjemne wyrzuty wobec samej siebie. Nie mogła go dłużej unikać z tego powodu; bo przecież nie ze strachu, którego już nie czuła do Bestii, a którego nie żywiła względem niego samego nigdy. Do odważnych świat należał, mawiała babcia. Powtórzywszy to sobie kilkukrotnie odłożyła spodnie, igłę i kłębek nici i wstała dzielnie, wygładzając materiał spódnicy. Po drodze podwinęła rękawy bluzki, włosy splotła w luźny warkocz, w myślach przygotowując się na wypowiedzenie paru prostych słów skierowanych do mężczyzny, ale kiedy znalazła się już obok, wszystko to, co zdążyła ułożyć sobie w głowie gdzieś przepadło, sama nie wiedziała gdzie się podziało.\n— Potrzebujecie pomocy? — spytała nieco beztrosko, choć jakaś nuta zakłopotania zabłąkała się pomiędzy dwoma wyrazami. Spojrzała niepewnie na Michaela, podpierając się pod boki, ale za chwilę zupełnie naturalnie zwróciła się w kierunku młodego mężczyzny, który magią podrywał do góry jedną z belek — Nie, nie, te zostawcie na krokwie!— Szkielet budynku już został stworzony, szkoda było pozostałych belek na kolejne wzmocnienia, były jednej grubości i długości, przydadzą się na solidny dach. Will mógł na to spojrzeć, znał się na rzeczy, na pewno wiedziałby, czy konstrukcja to wytrzyma, a jeśli nie to czym należało ją dodatkowo wzmocnić. Obejrzała się przez ramię, jakby w poszukiwaniu go w okolicy, ale ostatecznie zatrzymała wzrok na Tonksie. — Jak się trzymasz?— wydostało się z niej, jakby przypadkiem. Splotła ręce na piersi i przygryzła wargę, mierząc go wzrokiem.\nRe: Zagroda dla zwierząt [odnośnik] 30.11.20 17:09\nMama na pewno powiedziałby mu, że się przewieje, ale przecież nie miał już mamy. Możliwe nawet, że nie miał już nawet jednej z sióstr. Bez koszuli pracowało się wygodniej, niż z wilgotnym materiałem lepiącym się do ciała. Kilka miesięcy temu wstydziłby się blizn po ugryzieniu, ale od pewnego czasu - konkretniej od dwudziestego pierwszego sierpnia - było mu jakoś wszystko jedno. Czasami zapominał się nawet na tyle, że nie dusił już rozpaczliwie warkotu w swojej głowie, a uczył się go ignorować. Od kilku tygodni chodził odrętwiały, swoje obowiązki wykonując właściwie automatycznie. Rozmowy z Jaydenem i Alexandrem trochę mu pomogły, ale i tak trudno było mu zająć myśli czymkolwiek innym niż aresztowanie Justine. Praca fizyczna pomagała, można było wtedy wyłączyć myślenie.\nWolał rąbanie siekierą od czarowania, ale jako najstarszy czarodziej wśród nastolatków, to on musiał wziąć na siebie magiczne przenoszenie drewna. Najpierw pozwolił młodziakom na rzucanie Wingardium Leviosa, ale jeden miał dopiero trzynaście lat i słabo radził sobie nawet z tak prostym zaklęciem, dwóch zaczęło pojedynkować się w powietrzu na deski, mugole patrzyli na to krzywo, a kilku chłopców upuściło nawet drewno na widok przechodzących obok ładniejszych nastolatek z Oazy. Ugh. Michael pozwolił im tylko na manewrowanie lżejszymi przedmiotami, a sam ze skupieniem przesuwał porąbane belki.\nPrzystanął, ze zdziwieniem wpatrując się w smakowitą skarżypytę Hanię. Jakiś młodzik wykorzystał fakt, że Michael nie patrzy w stronę budynku i poderwał do góry belki, opuszczając je dopiero, gdy Hannah go zdyscyplinowała. Michaelowi zaś powitanie stanęło w gardle, przez sekundę mierzył Hannah uważnym spojrzeniem, jakby szukając śladów strachu potwierdzenia, że jest cała i zdrowa i prawdziwa, aż opuścił odruchowo różdżkę i...\nDrewno spadło ciężko na ziemię.\n-Szlag. Przepraszam. - syknął, nie bacząc chwilowo na język. No tak, omal jej nie zjadłem, w sumie nic się nie stanie jak trochę poprzeklinasz.\n-Umm... - nie, nie potrzebowali pomocy, nie jej pomocy. -Jasne, przyda się druga para oczu na chłopców. Nie wszyscy czują się pewnie z magią. - rzucił, zanim zdążył to sobie przemyśleć. Albo po prostu chcesz z nią porozmawiać zanim znowu ucieknie, przyznaj się.. Nie miał zamiaru się do niczego przyznawać i spróbował skupić się na czymkolwiek innym, ładnie Hani w tym warkoczu, ale przed pełnią bywało ciężko. Robił się rozkojarzony i drażliwy.\n-Ja... - dobrze, chciał powiedzieć, ale kłamstwo nie przechodziło mu przez gardło. Uśmiechnął się blado, wzruszył ramionami, tak jakby nie miał zamiaru o tym rozmawiać. -Jakoś. A ty?\ngdzie leci drewno?\n1. deska uderza w kostkę Hani, aua\n2. część spada na stopę Michaela, aua\n3. toczy się w stronę chłopców, którzy się z nas śmieją...\nRe: Zagroda dla zwierząt [odnośnik] 06.12.20 14:38\nTemperatura w Oazie była cieplejsza niż gdziekolwiek indziej, chociaż samo wybrzeże pozostawało chłodne, a niosący się od morza wiatr potrafił przywołać już teraz uczucie gęsiej skórki. Gdzieś w pobliżu były gorące źródła, tak słyszała, biała magia też była odczuwalna. Nie pomyślała, że to wszystko w połączeniu z wysiłkiem mogło powodować, że wciąż, pomimo uciekającego szybko — zbyt szybko jak dla niej — lata, czuł, że mu gorąc. I zdawała się nie być aż tak speszona tym widokiem, choć jego skóra błyszczała lekko od potu. Mieszkając pod jednym dachem przez kilka miesięcy i tak przekroczyli kilka granic, których nie było po co tworzyć od nowa. Nie przyglądała mu się szczególnie, ani ostentacyjnie. Nie oceniała jego muskulatury, nie pąsowiała przystając blisko. Zjadało ją od środka to krępujące poczucie winy, wprawiało w jakieś dziwne odrętwienie i nerwowość. Czuła, że była mu to winna — przynajmniej wyjaśnienia, kilka słów, nie wspominając o pocieszeniu, które powinna spróbować mu zapewnić. A teraz? Teraz miała wrażenie, że było już za późno nawet na zwykłe przepraszam.\nDrewno spadło i w pierwszej chwili bardziej wystraszyło ją zamieszanie, niż to co się naprawdę zdarzyło; nieświadoma jeszcze, że kawałek belki spadł Tonksowi na stopę cofnęła się i wyciągnęła do niego rękę, jakby i jego chciała odsunąć, patrząc wszędzie wokół, tylko nie pod nogi. A było już przecież za późno. Cofnęła dłoń, która znalazła się na jego ramieniu i spojrzała na niego.\n— Wszystko w porządku?— Czy to nie on trzymał w powietrzu ten kawałek drewna, czy to ktoś inny się zagapił? Pokręciła głową; nie miał przecież za co przepraszać. — Para oczu? Żartujesz? — spytała i uśmiechnęła się; słabo jednak, nie wiedząc, czy powinna. Czy uśmiech był w tej — w ich — sytuacji wskazany, czy nie odbierze go opacznie. Podwinęła rękawy bluzki i przetarła dłońmi po spódnicy, a następnie wyciągnęła różdżkę. — Powiedz mi co mam robić, jaki jest plan. — Wiedział, że nie radziła sobie z naprawianiem za dobrze, ale wbijanie gwoździ jako tako to nieszczególnie wielka filozofia; robiła to już, pomagała budować chaty mieszkalne. Najwyżej ucierpią na tym jej palce. Mogła się przydać. — Wiesz, że nie znoszę stać i patrzeć. Mike... — spojrzała na niego błagalnie, przechylając głowę nieco w bok, wyraźnie dając mu do zrozumienia, że nie zniesie jeśli nie pozwoli jej nic zrobić. — Ile oni mają lat? Nie powinni być już w Hogwarcie? — Był wrzesień, a część z tych młodzików powinna wrócić do szkoły. Chyba, że wyglądali tylko na młodszych niż byli w rzeczywistości.\nJego wzruszenie ramion ją zasmuciło. Spojrzała na niego, a później zrobiła krok w jego stronę i przechyliła się chcąc ściągnąć na siebie jego wzrok.\n— Wyciągniemy ją, zobaczysz. Nic jej nie będzie... — szepnęła, odszukując jego spojrzenia i zacisnęła na moment wargi. — Przepraszam...— i szepnęła jeszcze ciszej, spuszczając na krótką chwilę wzrok, po chwili unosząc znów. — Że uciekłam. Jak tchórz. Że nie dowiodłam, że wszystko co ci o tym mówiłam było szczere.\nRe: Zagroda dla zwierząt [odnośnik] 17.12.20 16:11\nSkrzywił się z bólu, gdy drewno upadło mu na stopę. Odczuł tępe pulsowanie bólu, a w skroniach pulsowało mu coś jeszcze. Nie ignoruj mnie, niezdaro. Wziął głębszy wdech, chcąc zagłuszyć własne myśli (było źle, było coraz gorzej, a na widok panny Wright wilk zaczął warczeć coraz głośniej) i cofnął się o krok. Wziął belkę z ziemi do rąk, wyprostował się, zerknął na Hannah.\nDopiero wtedy poczuł się dziwnie nagi. Chłopcy, którym tyle mówił o uważaniu na drewno, pewnie podśmiewali się już pod nosem. A Hanię straszyły ślady kłów i pazurów na lewym barku, wyraźnie odcinające się na spoconej skórze i niemożliwe do ukrycia.\nPowiedz mi, co mam robić.\nJuż kiedyś jej mówiłeś, ale wcale nie uciekła.\n-Uhm... - ach tak, chodziło o drewno. Odchrząknął, usiłując pamiętać o tym, że byli w pracy, że w Oazie każda para rąk była potrzebna. To pewnie w tym kontekście do niego podeszła, jako ochotniczka do pracy, czy coś. Nie, jako była współlokatorka i była? była była była? przyjaciółka. Taaak, przyjaciółka, pamiętam co o niej myślałeś. Zamrugał, odwrócił wzrok od krągłości Hani.\n-...chcemy dzisiaj skończyć szkielet stołówki, dociągnąć dach. Chłopcy jakoś sobie radzą, ale niektórzy czarodzieje niepotrzebnie popisują się czarami i mieliśmy już niekontrolowanie fruwające krokwie. Pracuje też z nami sporo niemagicznych. Mogłabyś im pomóc, pokazać czarodziejom jak zająć się tym dachem... mugolom kazałem na razie obrabiać deski... - streścił szybko. Opanowanie gromady nastolatków zdawało się poważniejszym wyzwaniem niż sama konstrukcja (choć Tonks nie znał się dobrze ani na tym ani na tym), czarodzieje mieli irytujące skłonności do popisywania się.\nWiesz, że nie znoszę stać i patrzeć. Wyznanie Hani na chwilę wytrąciło go z rytmu, mimowolnie wrócił myślami do tamtego poranka, kiedy musiała za nim biec, nie mogła po prostu zostać w domu i zostawić go w spokoju, a potem stała i patrzyła zamiast uciekać... Odruchowo spiął mięśnie, serce załomotało mu nerwowo, gardło ścisnęła gula, zrobiło mu się jakoś zimno. Stał tu, wyprostowany, dający przykład chłopakom i udający, że zna się na budowaniu, ale podświadomie chciałby wrócić do własnej kuchni, znów zwinąć się na podłodze, nie musieć się podnosić, nie musieć z nikim rozmawiać, nie musieć patrzeć jej w oczy. Unikał zresztą starannie jej wzroku.\nZ lekkim opóźnieniem zdał sobie sprawę, że mówiła coś o Hogwarcie. Ach tak, jest wrzesień. Już wrzesień...?\nDla niego czas zatrzymał się dwudziestego pierwszego sierpnia.\n-Powinni. Mają nieczystą krew i... pewnie podejrzliwych rodziców. Wierzysz, że Hogwart będzie bezpieczny przez cały rok? - zapytał posępnie, zbyt późno gryząc się w język, bo przecież i sama Oaza leżała blisko, za blisko Hogwartu. Hannah nie powinna się tym martwić, ale jemu po głowie chodziły same czarne myśli - szczególnie, gdy zastanawiał się, jak długo wytrwa Justine i na jakie sposoby ją torturują.\nNie musimy przecież o tym myśleć, sam wiesz. Przeniósł wzrok na korony drzew. Chciałby zaszyć się w lesie, nie myśleć już nigdy, ale przy Hannah zbyt boleśnie poznał cenę za ucieczkę do swojej wilczej natury. Trzeba za to przyznać, że faktycznie uniemożliwiło mu to na chwilę zamartwianie się o siostrę.\nHania na próżno szukała jego spojrzenia, patrzył gdzieś daleko. Nawet wtedy, gdy poruszyła temat Just, choć drgnął lekko. Nic jej nie będzie? Wykrzywił usta w jakimś dziwnym grymasie.\n-To już za długo trwa, Hannah. Nie wiem, na co czekamy. - wychrypiał, bo choć próbował nie kwestionować rozkazów Harolda, to narastała w nim frustracja. -Dostałem raz Cruciatusem i... długo nie mogłem dojść do siebie - nadal nie doszedł do siebie, ale przed Hannah wygodniej było udawać, że to odległa aurorska przeszłość, a nie konsekwencje pewnego lipcowego wieczoru. Nie marudź, było przecież fajnie. Doszedłem wtedy do głosu i nas obroniłem. -...a oni... oni mogą jej... - urwał, nie mogąc już zwerbalizować własnych obaw i wymownie zawieszając głos.\nHannah nie byłaby sobą, gdyby nie poruszyła tematu, który ciężko wisiał między nimi, który Michael (i każda mniej odważna dziewczyna) najchętniej zmiótłby pod dywan. Odruchowo pomknął ku niej spojrzeniem, podchwycił jej wzrok. Jego mina na sekundę złagodniała, ale potem w jego oczach pojawił się jakiś gorączkowy błysk. Pokręcił szybko głową, jakby chcąc uprzedzić jej słowa.\n-Nie przepra... - za późno -szaj. - zaprotestował. Na ramiona wpełzła mu gęsia skórka, w sercu i w gardle znów pojawił się dobrze znany ciężar, na policzki wpełzł szkarłatny wstyd.\n-Nie rozumiesz. - przypomniał jej gorączkowo, uparcie odsuwając od siebie jej przeprosiny, jej przypomnienie, że dawne chwile były szczere.\nBudował to wszystko na kłamstwie, na żałosnych złudzeniach, że może być normalnie, że chociaż przy niej może być normalnie. Przychodził do sklepu, przynosił ciasta, prosił ją do tańca i za każdym razem w sercu było mu coraz cieplej - a ceną za to ciepło był fakt, że teraz serce rozpadało się mu na kawałki. I fakt, że tylko dezorientował Hanię - mamił, wprowadzał w błąd, jakby byli dwudziestodwulatkami w jakimś pubie i jakby stawką było tylko kilka całusów. A stawką było jej bezpieczeństwo, jej życie, którego omal przy nim nie straciła.\n-Powinnaś była uciec. Od razu. - i to jej wina. -I to moja wina, że... - głos mu się lekko załamał. Odwrócił się, drżącymi rękami narzucił na siebie koszulę, sięgnął po termos z herbatą od Kerstin i upił szybki łyk, bo w gardle mu zaschło. -...że udawałem przed tobą i sobą, że może być normalnie, że chciałem czuć się normalnie, że słuchałem tych bujd Vincenta - po twarzy przemknął mu gniewny grymas, Rineheart był podwójnie winny pozostawienia Just na pastwę Londynu i pieprzenia mu o jakiś rumuńskich wilkołakach z żonami i dziećmi -i wierzyłem, że mogę nad tym panować, że przy tobie mogę pozwolić sobie na.... - szczęście. -...normalność, nieważne. Dobrze, że pojechałaś do mamy. - zapewnił, wbrew sobie. Bo przecież tęsknił za nią, również wbrew sobie.\nrzucam k6 na herbaciane czary\nparzyste - herbata jest normalna, czarna\nnieparzyste - Kerstin wylosowała na wiankach przepis na herbatę Brunhildy i postanowiła ją dzisiaj na mnie przetestować... (Zwój z receptą na herbatę Brunhildy – Napój dodający pewności siebie. Osoba, która go wypije, nabiera ochotę wyznać swoje uczucia. Jego działanie utrzymuje się przez piętnaście minut.)\nRe: Zagroda dla zwierząt [odnośnik] 18.12.20 23:08\nWymalowany na twarzy ból pod postacią grymasu, skrzywienia, gnącego skórę w okolicach mrużonych kącików oczu uświadomił jej, że kawałek drewna, ciężka drewniana belka przygniotła mu stopę. Przekonana, że zdążył się odsunąć tak, jak i ona, błędnie założyła, że nic się nie wydarzyło, czyniąc jej zaniepokojenie zwykłą, przedwczesną paniką. Szybko zrozumiała, że wcale nie błędną i niepotrzebną. Otwarła szerzej oczy i rozchyliła usta od razu i w chwili, w której on kucał po belkę, ona zrobiła to samo, chcąc mu pomóc ją podnieść. Objęła ją dłońmi, ale już po chwili trzymał ją w rękach.\n— Mike? — powtórzyła jego imię tonem okłamywanej matki, spoglądając na jego nogi. — Zrobiłeś sobie coś? Powinnam pójść po Alexandra? Poszukać... — chciała wymienić imię jego siostry, ale wtedy uzmysłowiła sobie, że nawet jeśli pójdzie, wcale jej tu nie znajdzie. Jej przyjaciółka była zamknięta gdzieś tam, w Londynie. I była całkiem sama. Zimny dreszcz przebiegł jej po plecach, gdy w zamyśleniu patrzyła mu w oczy. Gdzieś mimochodem próbując ich oczy przyrównać do siebie. Przesunęła wzrok na jego bark samoistnie, dopiero teraz zauważając wyraźne ślady. Wypuściła z płuc powietrze i zamilkła znów, na jeden moment. Dużo myśli nazbierało jej się w głowie, mnóstwo rzeczy, które chciała mu przekazać, ale nie wiedziała, od czego powinna zacząć. Szukając w głowie odpowiedniego początku przeciągała przez chwilę milczenie, nie zdając sobie sprawy, że jedynie zwiększało wzajemne poczucie skrępowania. — Dobrze — pokiwała głową, ocierając ręce o siebie po czym rozejrzała się za jakąś drabiną, ale szybko zauważyła, że korzystali głównie z ustawionych jedna na drugiej skrzyń. — Chodź, popilnujesz żebym nie spadła — zadecydowała więc, nie chcąc przerywać z nim tej rozmowy nim właściwie się zaczęła. Wiedziała, że jej tego nie odmówi, nie będzie protestował, a to czym się zajmował mógł robić też stamtąd. — Przejdźcie na drugą stronę — ruchem dłoni przegoniła podśmiechujących się młodych chłopców, wskazując im odległą, drugą stronę powstającego budynku. — Czy ktoś nie powinien przyjść tego doglądać? Żebyśmy nie popełnili jakiegoś błędu. Znasz się na tym? — spytała jeszcze aurora.— Te płaskie zostawcie na czoło — poleciła chłopcom, po czym podciągnęła spódnicę i wspięła się na pierwszą ze skrzyń. Nie znała się na tym za dobrze, ale po obserwacjach i pomocy w Oazie od samego początku, uczestnicząc w pierwszych budowach i pracach chciała podzielić się tym, co przekazali jej mądrzejsi i bardziej doświadczeni. Stary John pokazał jej kilka rzeczy, które łatwo zapamiętała dzięki temu, że na co dzień miała do czynienia z drewnem, jakoś instynktownie wiążąc pewne zasady ze sobą. Być może nie będzie to ani najtrwalsze rozwiązanie ani najestetyczniejsze. Może nie zrobi tego tak, jakby to zrobił John, William, czy ktokolwiek znający się na sprawie, ale brakowało rąk do pracy. Ktoś i tak będzie musiał się tu zjawić, by to sprawdzić. Ktoś powinien tu być i to nadzorować, ale poza Michaelem i kilkoma chłopcami nie widziała nikogo, kto mógł się na tym znać — wyglądało na to, że improwizowali.\nZdawała sobie sprawę, że unika jej wzroku, liczyła, że pracą odciągnie go od tego; łatwiej będzie jej do niego dotrzeć i prosić go, by jej wybaczył.\n— Tak — odpowiedziała w końcu, zaczesując kosmyki włosów za ucho i wspięła się na kolejną ze skrzyń. — Mam znajomego, który jest nauczycielem astronomii. Spotkałam go niedawno. Nie ma bezpieczniejszego miejsca niż oaza, ale po niej myślę, że mógłby być Hogwart.\nZatrzymała się w miejscu, dłonią opierając o chropowate drewno kolejnej, wyżej osadzonej skrzyni i zerknęła na niego z góry.\n— Mike... Może to musi być właściwy moment — zaczęła, skrobiąc przez chwilę drewno paznokciem. W końcu przestała i nabrała powietrza w płuca znów na niego spoglądając. — Musisz zaufać panu Longbottomowi. On wie co robić. Wie kiedy robić. Nie możemy po prostu zebrać się i wyruszyć, nagle, bez planu. Nie jestem aurorem, ale zakładam, że w Tower znajduje się więcej niż garstka strażników. No i... — zawahała się na moment, ale ta myśl pozwalała jej przywołać się do porządku, nawet jeśli była straszna. Szybko jednak wytrącił ją z rytmu.— Co? Cruciatusem? — Zmarszczyła brwi, patrząc na niego przez chwilę ze smutkiem. Wiedziała przez co musiał przechodzić. Jego słowa przywołały jej wspomnienie sowiej poczty, kiedy Jamie padł ofiarą tego okrutnego zaklęcia. Do dziś pamiętała jego krzyk, pamiętała ból, który widziała na jego twarzy. Oczy ją zapiekły, ale zamrugała kilkukrotnie. — Przykro mi... — Że musiał przez to przechodzić, tak cierpieć. Odwróciła wzrok, wypuszczając cicho powietrze. Próbując odszukać myśl, którą chciała mu przekazać. Myśl dotyczącą jego siostry, jej przyjaciółki. Tego, co mogło się z nią dziać, ale straciła ją gdzieś.\n— Dlaczego? To nic nie znaczy?— spytała nieco drżącym głosem, spoglądając na niego i przygryzając wargę od środka nerwowo. Mogłaby zrozumieć, mogłaby wiedzieć, w czym tkwił problem, ale nie była pewna, czy ma jeszcze podstawy, by go ot o prosić. — Przepraszam, że cię zawiodłam — powtórzyła mimo wszystko, ignorując jego protest. — Powinnam. Powinnam była w życiu zrobić wiele rzeczy. Wszyscy mi ciągle powtarzają, co powinnam, a czego nie powinnam. Co mogłam, a czego nie. Nie, nie mogłam tego zrobić, Mike — odpowiedziała ostrzej, spoglądając na niego nieustępliwie. — Nie mogłam cię posłuchać, nie mogłam cię zostawić, kiedy byłeś w takim stanie. To twoja siostra — wiedziała, jak zareaguje, co mógł poczuć. tez miała braci. — Poza tym ja też się bałam. Też potrzebowałam oparcia, na Merlina, kogoś kto powie, że nic jej nie jest, że wykaraska się z tego jakoś. — Zawsze to ona była od tego, ale nie miała mu tego za złe. — Myślałam, że przy okazji... — przy okazji i ona będzie mogła się oprzeć o coś, mogąc mu pomóc. — I przestań mówić, że to twoja wina. Bo nie jest. Nie jesteś taki, bo chciałeś być. Stało się. Ktoś to zrobił tobie. A ty musisz żyć dalej, żyć normalnie. Jesteś normalny, jak my wszyscy. I zasługujesz na normalne życie. Wiem, że nie udawałeś. Nie przede mną. — Zrobiła krok na krawędź skrzyni, a zaraz potem oparła się o tą wyżej ręką i westchnęła cicho. — Dla mnie zawsze będziesz normalny — dodała po chwili, wspinając się na kolejną skrzynię, podciągnąwszy znowu spódnicę. — Będziesz sobą. Po prostu sobą. Nie pozwolę ci wmawiać sobie, że jest inaczej — dodała ze złością, wspinając się jeszcze wyżej, aż oparła się o szczyt szkieletu ściany. Wyciągnęła różdżkę i nabrała powietrza w płuca. — Pojechałam do mamy nie tylko dlatego, że straciłeś kontrolę. Nie boję się ciebie. — I przez chwilę, patrząc na szkielet ścian zaczęła się zastanawiać od czego, by tu w ogóle zacząć. Westchnęła, brakowało jej kogoś, kto poinstruuje ją co robić. Wyciągnęła różdżkę i skierowała jej koniec w stronę jednej z krokwi, by machnięciem unieść ją. Różdżka jej zadrżała, ciężar drewna był tak duży, że wymagało to koncentracji. Powoli przeniosła ją na płatew, ale wtedy brakło jej rąk i różdżki. Zorientowała się za późno.\n— Mógłbyś? — spytała, nie odrywając wzroku od krokwi, którą próbowała osadzić we właściwym miejscu. — Trzeba tam to przymocować. Na pewno gdzieś były gwoździe, których mógł użyć.\nRe: Zagroda dla zwierząt [odnośnik] 23.12.20 16:52\n-To tylko drewno, daj spokój. - zaprotestował od razu, zażenowany. Prędko porwał z ziemi belkę, muskając przy tym dłoń pochylającej się Hannah. Poderwał się jak oparzony, jakby dotyk go palił (bo palił, przynajmniej odkąd uświadomił sobie na podłodze w kuchni, że czuje do Hani coś, czego nie powinien. I że użył tego jako obrzydliwej karty przetargowej w pertraktacjach z własnym wilczym "ja"). Nie rozumiał, czemu zatroszczyła się o zwykłe stłuczenie stopy. To przecież nic, w porównaniu z innymi obrażeniami jakich doświadczał, z zagrożeniem, którym sam był dla Hani i ze wstydem, który odczuwał na samo wspomnienie tamtego sierpniowego poranka.\n-Mhm. - mruknął posłusznie. Równie dobrze mógł jej pilnować kto inny, ale nie miał siły szukać wymówek do odwrotu. O, zresztą Hannah sama mu jedną podsunęła. Ktoś musiał przecież rzucić na budynek fachowym okiem. Widzisz, sama chce się ciebie pozbyć. Lepszy emerytowany majster niż nasze towarzystwo.\n-Joe jest emerytowanym stolarzem, dogląda tu podstaw konstrukcji. Teraz ma przerwę, ja tylko pomagam mu ogarniać chłopaków i nadzorować robotę. Wróci po południu. - uspokoił Hanię, zerkając gdzieś w dół. Gdy wspięła się na skrzynię, asekuracyjnie zerknął w górę, "pilnować żeby nie spadła", ale wtem pojął, że z tej perspektywy ma doskonały widok na jej kobiece... walory i znów odwrócił wzrok.\n-Nauczyciela astronomii? Znasz Jaydena? - skojarzył. Też widział go niedawno, ale nie rozmawiali o Hogwarcie, Tonks szukał u niego raczej zrozumienia i rozgrzeszenia. Choć spotkanie z Vane'm było poważne, a smutek po zniknięciu Just i Pomony przygniatał ich obu, to na wspomnienie wspólnego znajomego Michaelowi zrobiło się jakoś lżej. Przynajmniej na sekundę pomyślał o czymś innym niż aresztowana siostra i próba zjedzenia Hannah. Aż nie powrócili do tematu.\n-Mhm. - mruknął znowu, smętnie wzruszając ramionami. Bla, bla, właściwy moment, bla, bla, plan, Longbottom, Gwardia, wszyscy mu o tym przypominali, zupełnie jakby mieli go za wariata gotowego iść tam z samobójczą misją, ale to jakoś nie pomagało. Drgnął, uświadomiwszy sobie, że właśnie przyznał się Hani do czegoś, o kim nie chciał nikomu mówić. Tamta porażka wciąż ciążyła mu na sumieniu, krew zamordowanych mugoli wołała o pomstę, a sam ból przebudził w nim wilka. Wiedział, że po Cruciatusie komukolwiek trudno dojść do siebie, ale normalni ludzie nie reagowali tak na cierpienie. Pamiętał tamtą noc mgliście, ale przebłyskami docierało do niego, że wilk pragnął tego bólu, upajał się nim, celowo prowokował przeciwniczkę, ciało Michaela mając tylko za naczynie. Na samą myśl było mu tak strasznie dziwnie, tak strasznie wstyd. Czy to wtedy zaczął wariować?\n-Ryzyko zawodowe. - przerwał jej szybko, nie chciał słuchać, że jest jej przykro. Nie zasługiwał na litość, nie zareagował przecież na ból w normalny sposób. A teraz... teraz nie skłamał, chyba. Niech Hannah myśli, że oberwał w pracy. W lipcu był w teorii w pracy, na patrolu. Praca mieszała się po prostu z Zakonem, wojna z życiem. -Hej, przecież widzisz, że jestem cały. - dodał, zerkając w górę. Jeszcze przed chwilą chciał wyrzucić z siebie, że każdy dzień zwłoki jest okupiony cierpieniem Just, że sam wiedział jak niewyobrażalne jest to cierpienie, ale teraz nie miał już serca do tego wracać. Nie na widok niepokoju Hani. Ta zaś uparcie brnęła w jeszcze trudniejsze tematy. Dlaczego? Dlaczego lgniesz jak ćma do ognia, Hannah Wright? Dlaczego nie uciekłaś na prośbę przemieniającego się wilkołaka, dlaczego masz odwagę to wspominać zamiast udawać, że ten dzień w Oazie ma szansę być normalnym, dlaczego chcesz wszystko naprawiać? Życie to przecież nie miotła.\n-Nie przepraszaj, bo to nie twoja wina. - przerwał nerwowo, z naciskiem. Jak mogła... jak mogła w ogóle tak myśleć? Może i sam zaognił nieco sytuację, mając pretensje, że nie uciekła, ale jej jedyną pomyłką była niedostatecznie szybka reakcja. To on stracił panowanie nad sobą, to on był zagrożeniem, to on mógł ją zabić, a ona jeszcze przepraszała. Nie rozumiał, dlaczego wtedy za nim biegła, ale teraz wreszcie mu to wyjaśniła, dobitnie. Coś ukłuło go w sercu. No tak. To przecież takie ludzkie, takie proste. Szukała wsparcia.\nAle już tego nie rozumiesz, już przecież nie myślimy po ludzku. - zadrwił wilk. Mike przytknął dłonie do skroni, chcąc uciszyć szaleńczy warkot. Czy ten szum w głowie to nieludzka obecność panosząca się w jego psychice, czy to jego serce zaczęło pompować krew jakoś za szybko?\nGdybyś był mężczyzną, zdołałbyś wtedy ją pocieszyć, a może coś więcej. Ale nie zdołał, nie zdążył nawet spojrzeć jej w oczy, a potem myślał już tylko o tym, jak można było zapobiec tamtemu dramatowi, a nie o tym, czego mogła potrzebować. A teraz... teraz nadal myślał o przemianie, o początku tamtego okropnego zdarzenia. Nie domyślił się, że Hannah martwi się o to, co było potem - on był już wtedy tylko roztrzęsioną kulką nerwów, z pikującą w dół samooceną.\n-Chciałaś pocieszenia. - podsumował cicho. Czy je znalazła, potem, już u mamy? -Nie mogłem... Hannah, jak za mną pobiegłaś, to przestawałem już być sobą. Czułem, że to się zbliża. Dlatego krzyczałem, żebyś mnie zostawiła. - wyjaśnił, rozumiejąc nieco lepiej jej poczucie winy. -To nie ty mnie sprowokowałaś, tylko list od Vincenta. Byłaś w niewłaściwym miejscu w niewłaściwym czasie, bo łudziłem się, że mam wszystko pod kontrolą i mogę mieć współlokatorów. - podsumował gorzko. Paradoksalnie, mniejszym zagrożeniem dla świata był tuż po ugryzieniu, gdy zamknął się w leśniczówce i odciął od wszystkich. Gdy przestał rozmawiać nawet z własną mamą. Nie potrafiłby chyba porzucić Kerstin, ale teraz też był niebezpiecznie blisko chęci odizolowania się od wszystkich, a ilekroć wyobrażał sobie szturm na Tower, tylekroć miał poczucie, że oddałby swoje życie za Just. Nie wiedział, na ile wynikało to z troski starszego brata, a na ile z chęci ukarania samego siebie za... to wszystko.\nJesteś normalny. - szczery głos Hani poniósł się echem w jego głowie, werbalizując najsilniejsze pragnienie. Marzył przecież o tym, by wszystko było tak jak wcześniej.\nDobrze, że Hannah stała na skrzyniach i nie widziała dokładnie wyrazu jego twarzy. Zacisnął powieki, bo oczy zaczęły go nagle piec, a gardło się mu ścisnęło.\n-Jak mogę być normalny, skoro wtedy wybuchłem jak bomba z opóźnionym zapłonem? - szepnął, mając nadzieję, że Hannah zrozumie wojenno-mugolską metaforę. W przeciwieństwie do niej, myślał bardziej sztywnymi kategoriami. Własny stosunek do likantropii traktował jak transakcję - mógł pozwolić sobie na przebłyski normalności, dopóki miał nad wszystkim kontrolę. Warunkiem, jaki postawił sam sobie, było niedopuszczanie wilka do głosu poza jedną nocą w miesiącu. A to przestawało mu wychodzić, szczególnie, że... -Ostatnio... a może od zawsze, nie wiem... im więcej... emocji tym jest trudniej nad tym zapanować. Myślałem, że te... pozytywne jakoś pomagają, ale jak widać nie, skoro straciłem kontrolę akurat przy tobie. - wyrzucił z siebie, na końcu ton mu złagodniał. Czy nie rozumiała, że była ostatnią osobą, której chciał by zrobić krzywdę? Skoro nie możesz ochronić nawet ludzi, których kochasz, to może nie powinieneś przy nich być. -Skoro nie są ze mną bezpieczni nawet ludzie, których kocham, to może powinienem mieszkać sam. - powtórzył za wilkiem, przytakując wilkowi i nieświadom, że robi to na głos. Machinalnie sięgnął po gwoździe i podał je Hannah.\n-Wingardium Leviosa. - mruknął, jakby nigdy nic, żeby Hann łatwiej było przybić płatew.\nRe: Zagroda dla zwierząt [odnośnik] 25.01.21 23:36\nDłonie, które znały trud pracy i rzemiosła nie były mniej delikatne od dłoni damy, której skórę muskały muślinowe rękawiczki i pąki najpiękniejszych kwiatów. Jego dotyk poczuła od razu, wzdłuż całej ręki przemknął lekki dreszcz — i miało to więcej wspólnego z tym, że był mężczyzną, który przed miesiącami wydawał się zainteresowany nią, jak kobietą, a mniej z tym, że przed kilkunastoma dniami przemieniony w prawdziwą bestię przypierał jej drżące ciało do desek kuchennej podłogi pomimo dramatycznej szarpaniny. Kiedy jednak poderwał się gwałtownie do góry, spojrzała na niego zaskoczona — bo jeszcze niedawno, podczas sierpniowego wieczoru na bezpiecznym wybrzeżu nie napawał go takim obrzydzeniem. Złapała dłoń, którą przypadkiem musnął i objęła ją drugą, spuszczając niepewnie wzrok w ziemię na jedną chwilę. Nie pytała siebie, co zrobiła źle — wiedziała, że tak szybka, nagła przeprowadzka musiała go zawieść. Liczył na nią, na to, że z nimi zostanie, a po tym wszystkim zapewni go, że będzie dobrze. I nie zrobiła tego. Ruszyła więc na skrzynie, próbując pomóc w budowaniu czegoś, robieniu czegokolwiek, byle tylko uciec myślami od tego nieprzyjemnego wrażenia, że zepsuła całą ich przyjaźń jedną instynktowną reakcją.\nPrzyglądała się, jak wznosili belki, stawiając potem deski jedna obok drugiej, zbijając je ze sobą powoli, tworząc krótką ścianę drewnianej konstrukcji. Budowa tego miejsca zajmie im jeszcze trochę czasu, ale potrzebowali jadłodajni jak najszybciej, musiała postać jeszcze przed zimą, bo jedzenie na świeżym powietrzu stanie się zbyt uciążliwe dla mieszkańców.\n— To może nie powinnam tu nic robić. Na pewno ma pomysł na to wszystko, a jak wróci to będzie musiał wszystko poprawiać — dodała z rezygnacją, rozglądając się dookoła. Wytarła dłonie w spódnicę z lekkim zagubieniem i westchnęła ciężko, szukając rozbieganym spojrzeniem czegoś, czego mogła się chwycić; czegoś czym mogła zająć dłonie, zrobić coś byle tylko nie sterczeć bezczynnie. Dopiero pytanie o Jaydena ją rozluźniło. Spojrzała na niego z góry i pokiwała głową.\n— Tak, spotkaliśmy się niedawno w Błędnym Rycerzu. Przypadkiem, gdy wracałam ze sklepu ze sprzętem do quidditcha. — Pamiętała dobrze, że między nimi pojawiło się coś dziwnego, jakaś nić zrozumienia. Oboje kogoś stracili. Kogoś ważnego. I oboje mieli nadzieję, że wkrótce tą bliską osobę odzyskają. Nie była pewna, jakie relacje łączyły panów i choć powstrzymała się przed zdradzeniem tego co myślała, po chwili wyznała cicho: — Słabo wyglądał. Był zmartwiony.— Czy Mike wiedział o Pomonie? O tym, że została żoną Jaydena dowiedziała się właśnie od niego, dopiero co. Nie spodziewała się tego zupełnie i tym bardziej, jej zaginięcie wywołało w niej smutek i żal.\nChłód jaki bił od Michaela, jego stoicki spokój, opanowanie graniczące z niepodobną do niego obojętnością wprawiały ją w rosnące poczucie winy. Kiedy milczał lub przytakiwał mruknięciami, odpowiadał zdawkowo, próbowała wytłumaczyć sobie, że to nieobecność Just wywoływała w nim takie otępienie, ten dziwny stan. Zamykał się w sobie, odgradzał od świata. Znała dobrze ten sposób działania. Nie mogła jednak przestać myśleć o tym, że blokował ją z powodu jej ucieczki z Somerset.\n— Może i ryzyko zawodowe, ale oberwanie cruciatusem nie można przyrównać do Everte Stati, czy nawet jakiejkolwiek czarnomagicznej klątwy, Mike. Wiem, że jesteś silny i wytrzymały, ale nie traktuj mnie jak idiotkę — odparła z irytacją, marszcząc brwi, choć w pierwszej chwili chciała go przeprosić za to, że się wtrąca, martwi. — To nie jest nic. Widziałam co się dzieje z człowiekiem, który jest jego ofiarą. I wiem, jak potężne cierpienie generuje ta klątwa. Możesz mówić, że jesteś cały, widzę to przecież. Ale… — zawahała się, zdając sobie sprawę, że żaden mężczyzna nie chciał otwarcie mówić o takich rzeczach. Ugryzła się w końcu w język i przełknęła ślinę, jakby to miało jej pomóc, a potem pokiwała głową. — Po prostu… rozumiem. Po prostu chcę żebyś pamiętał, że jeśli mogłabym coś dla ciebie zrobić to to zrobię — odparła pewniej, szukając na chwilę jego spojrzenia, by zaraz potem wrócić do wbijania gwoździ. Nie miała pojęcia, ile ich było potrzebne. Może je tylko marnowała, trudno jej było oszacować, czy konstrukcja mogła w ten sposób wytrzymać, ale wierzyła, że będąc przy tym, obserwując może cokolwiek zrobić. A kiedy wróci owy Joe, może nie wystraszy się tym, co zastanie. Kolejny gwóźdź wbił się krzywo, więc zacisnęła mocno usta z zacięciem. Przekrzywił się, główka wygięła się w bok, ale zamiast próbować go wyciągnąć postanowiła go już całkiem zagiąć i tam docisnąć krzywo do drewna.\n— Nie wiedziałam, nie zorientowałam się — odparła od razu, wchodząc mu prawie w słowo, sięgając po kolejny gwóźdź i tym razem próbując go ustawić równo i równo w niego uderzyć. — Nie mogłeś być wtedy sam. Przynajmniej tak myślałam. — Ludzie często mówią, że chcą zostać sami tylko dlatego, by zaszyć się przed wzrokiem innych, gdy upadali, gdy oddawali się własnym emocjom, okazywali ból, cierpienie, pozwalali łzom spływać pod twarzy. Ona sama cierpiała na syndrom ucieczki. Kiedy czuła się źle uciekała do sypialni, zamykała się w niej, by wypłakać w poduszkę, a kiedy wszystko już wypłacze mogła zebrać się w sobie. Robiła tak odkąd była dzieckiem i choć była już starą panną nic się nie zmieniło. Sądziła, że pomimo jego próby ucieczki w samotność może go otulić opieką, przypomnieć mu, że wszystko będzie dobrze, zapobiec kolejnej tragedii, gdyby pod wpływem silnych emocji chciał samodzielnie działać. Nie podejrzewała, że to się tak skończy.\n— Mike — westchnęła, odrywając się od deski, by na niego spojrzeć z góry. — Każdy czasem wybucha. Popatrz na mnie. Nie panuję nad sobą, mówię co myślę, często… — zawahała się na moment, spuszczając wzrok. — Czasem żałuję tego, co mówię— poprawiła się po chwili. Wiedziała, do czego nawiązywał i przyrównywanie się do tego było idiotyczne, ale rozmawiali o emocjach. A te czasem nad każdym potrafiły zapanować. — Uleganie emocjom jest normalne — zapewniła go ciszej, marszcząc brwi, by odłożyć na chwilę gwoździe i wysłuchać go, nie odejmując spojrzenia od jego zatroskanej twarzy. Widząc, że się otwiera, nie mogła tego zignorować — tych uchylonych drzwi, przez które pozwalał jej zajrzeć do środka. Przykucnęła na skrzyniach, tylko raz oglądając się za siebie, czy praca dalej szła do przodu wokół nich, a oni mogli po prostu spokojnie porozmawiać.\nNie czuła się wyjątkowa, ale słowa jakie zaczęły płynąć z jego ust nieco ją onieśmieliły. Otworzyła własne, by mu odpowiedzieć, ale mówił dalej, aż w końcu to, co chciała mu przekazać uciekło jej z głowy. Odłożyła gwoździe na skrzynię i zogniskowała na nim spojrzenie.\n— Co? — szepnęła niepewnie, siadając na krawędzi skrzyni i łapiąc się brzegu dłońmi, niepewna, czy zaraz z niej nie spadnie. Patrzyła na niego, nie wiedząc, czy się nie przesłyszała, a może czy jej głowa podpowiadała jej nagle zbyt wiele. Zastanawiała się nad tym czasem — sposób w jaki na nią czasem patrzył ją zawstydzał, ale nie krępował. A potem przyznał, że jest jak rodzina. Spuściła wzrok, niepewna czy właściwie chciała, by powtórzył; by jej to wyjaśnił. Serce zabiło jej szybciej. — Możesz…?— Podała mu dłoń, by pomógł jej zejść ze skrzyni, nieco gorączkowo, nerwowo. Jeśli ją ujął zeszła z jego pomocą, po czym rozejrzała się dookoła. — I wiesz, chyba lepiej będzie jeśli zostawimy to tak dopóki ten stolarz się tu nie zjawi.— Spojrzała na niego prędko, a później spuściła wzrok i ruszyła z powrotem, na drugą stronę budynku, odwracając się przez ramię do niego z nieco zbyt szybkim uśmiechem. — Kompletnie się na tym nie znam, a jeśli będzie musiał wyciągać te gwoździe to szkoda i czasu i materiału. Albo poczekam na niego, by poinstruował, co należy zrobić, wtedy będzie znacznie łatwiej. — Otrzepała spódnicę, jedną ręką zaczesała wypadające z warkocza kosmyki włosów za ucho. Nagle zrobiło jej się strasznie gorąco, nic dziwnego, że Tonks pracował bez koszuli było tu dość duszno, dopiero teraz to poczuła. — Może pomożemy tym chłopcom?— zaproponowała, rozpinając dwa guziki bluzki na piersi, licząc, że wiejący od morza wiatr trochę ją ochłodzi. — Tutaj panowie, ja wam pomogę. Mam to wziąć? — Zbliżyła się do młodych czarodziejów i próbowała złapać za jedną z belek. — O, Morgano, jakie to ciężkie.\nRe: Zagroda dla zwierząt [odnośnik] 02.02.21 17:27\nSporo nam obiecałeś - tylko czy mnie, czy jej, czy s o b i e? - zadźwięczało mu w uszach gdy tylko poczuł na skórze ciepły dotyk dłoni Hannah, gdy ciepło omal nie dotarło w okolice serca. Opuścił rękę, czując chłód wzdłuż kręgosłupa. Odetchnął głęboko. Chłód był dobry. Zdystansowany. Bezpieczny.\nPrzemiany zawsze zaczynały się gorącym pulsowaniem w mięśniach. Kiedyś umiał to rozróżnić - uczucia związane z pełnią i wszystkie inne. Od pewnego czasu radził sobie z tym coraz gorzej. Wygodnie było obwiniać wilka o część wojennej agresji, o to, że od Bezksiężycowej Nocy Michael miał czasem szczerą ochotę walnąć Lamino w każdego magicznego policjanta na swojej drodze. A potem przypominał sobie, że to jego dawni koledzy zabijali teraz mugoli, a wstyd przeplatał się z niezrozumieniem.\nNajpierw tłumaczył tak sobie tylko agresję. Ale gdy zaczął myśleć o Hannah w nieprzyzwoity sposób, w wilczej postaci... już nie wiedział, czy to on, czy tamten. Może czułby się mniej winny, gdyby pomysł przedziwnych negocjacji nie wyszedł od niego samego?\nJuż nigdy nic ci nie obiecam, zwyrolu. - obiecał i założył wilkowi kaganiec, żeby skupić się na Hani. Z dołu miał dobry widok na jej...\n...krój spódnicy, nieważne.\n-Hannah... - czemu wydawała się tak zestresowana? Chodziło tylko o remont?\nPewnie tak, o cóż by innego? Może stał trochę za blisko, może przypominała sobie o wilkołaczym pościgu, ale przecież starała się udawać, że wszystko jest w porządku. Poudaje razem z nią.\n-...skoro zostawił tutaj mnie jako nadzorcę, to może nie da się nic zepsuć. Dzięki za pomoc. - spróbował zażartować.\nPrzygryzł lekko wargę, pamiętając o niedawnej rozmowie z Vanem i o tym, że wyglądał na zdruzgotanego już od lipca.\n-Wiem. - rzucił cicho i podniósł na Hannah niepewne spojrzenie. -O jego żonie. Znasz Pomonę? - lepiej niż ja? Jayden myślał, że sama uciekła, a ja... ja się martwię. Nie wykrztusił z siebie nic więcej, czując, że niektóre sprawy są tylko Vane'ów, ale żałował, że nie poznał pani Vane ani nie podpytał o nią Justine. Zanim ona też zniknęła.\nParadoksalnie, nawet o Vane'ach łatwiej mu było rozmawiać niż o sobie. "Silny i wytrzymały?" Dobre sobie. Gdyby był silny, powstrzymałby wtedy przemianę. Przygotowałby się lepiej na ewentualność aresztowania kogoś z rodziny. Nie zareagowałby jak z w i e r z ę na zapach krwi, nie pognał wtedy za Hannah.\nWbił wzrok gdzieś w belki, mając wrażenie, że zaraz się udusi, że ciężar na sumieniu zgniecie mu wnętrzności. Wdech. Wydech. Spokojnie. Tylko spokój był bezpieczny, spokojny chłód.\n-Widziałaś...? - spytał cicho, zerkając na nią wreszcie, z niepokojem. (Tylko spokojnie). Widziała Cruciatusa? Walczyła dla Zakonu dłużej od niego. Straciła nawet oko, choć wtedy nie domyślał się, dlaczego, a potem już o tym nie rozmawiali. -Jak ma się... osoba, u której to widziałaś? - czy ten ktoś też zapomniał z bólu kim jest, jak się nazywa? Czy też poczuł się na moment kimś albo czymś innym, tak jakby to miało być tarczą? Czy taki rodzaj ucieczki może przerażać jeszcze bardziej od bólu?\nSłuchał Hannah dalej, jej zapewnień o zrozumieniu i normalności, ale... przecież nie rozumiała. W swej urzekającej dobroci chciała porównać likantropię do własnych emocji - a zęby i pazury ranią przecież inaczej niż słowa.\n-Hania. - przerwał. Przełknął nerwowo ślinę, czuł gulę w gardle. -Znowu to robisz. Udajesz, że będzie dobrze, widzisz we mnie... coś lepszego, niż w istocie. - To dlatego straciłaś czujność i podeszłaś wtedy za blisko. I to moja wina. Chciałem być z tobą blisko.\n-Rozmawiałem z Alexem. - dodał sucho, rzeczowo. Nie miałeś wyjścia, po tym jak naskarży... CICHO.\n-Będę nad tym pracował. Ale nie mogę tego bagatelizować. Ty też nie możesz, Hania. - przypomniał łagodniej. -Zawsze byłem dobrym aurorem, wiem, że jestem potrzebny Zakonowi, nie dam...temu - no weź, nadaj mi jakieś imię czy coś -tego zepsuć.\nAle relacje międzyludzkie to co innego. Nigdy mi nie wychodziły. Są zbyt nieprzewidywalne, a on karmi się gorącymi emocjami.\nUsłyszał niepewność w jej głosie, drgnął. Czy on naprawdę właśnie powiedział, że...?\nNo właśnie, nieprzewidywalne.\nCzując nagłe otępienie (spokój, tylko spokój), obserwował ją uważnie. Skupienie i niezrozumienie malujące się na jej twarzy.\nNadal nie rozumiała...?\nW końcu ujął jej rękę, czując, że może to ostatni raz. Ścisnął delikatnie jej dłoń, odważnie odszukał jej spojrzenie.\n-Hania, wolę być całe życie sam i wiedzieć, że jesteś bezpieczna. - może kiedyś zdoła się ogrzać w jej cieple, a nie spłonąć. Ale nie mógł ignorować tego, co do niej czuł - i jak to na niego wpłynęło wtedy, w sierpniu, ewoluując w coś mrocznego, niebezpiecznego, nieprzewidywalnego. Może ktoś bardziej romantyczny spróbowałby się rozgrzeszyć, hipotetyzować, że zdołał przemienić się w człowieka, bo tak bardzo nie chciał jej skrzywdzić. Ale dla Michaela, który nigdy nie umiał sobie niczego wybaczać, liczyło się tylko to, że przez moment c h c i a ł ją skrzywdzić. On, wilk, któryś z nich, a może obaj.\nUśmiechnął się blado, bo na sekundę przed oczyma stanęło mu inne życie. Życie, w którym nie puszcza jej dłoni i mówi jej, że się nie przesłyszała. Zakochałem się w tobie, Hannah. Przy herbacie z rumem, a może o wiele wcześniej. Odchodzą między drzewa, z dala od natrętnych spojrzeń chłopców i całują się nieśmiało, kontynuując chwilę przerwaną rozlaniem herbaty. Potem on cofa głowę, obiecuje nad sobą pracować, ona obiecuje poczekać. Tak, jakby likantropię dało się uciszyć i jakby śliczna panna nie marnowała czekaniem czasu. Mijają lata, a naukowcy odnajdują lekarstwo (w końcu wynaleźli już eliksir tojadowy), albo to on odnajduje wreszcie spokój we własnej duszy, a Hannah działa na niego jak balsam, a nie jak zapalnik. On rąbie drewno, ona robi miotły, są dobrymi rodzicami.\nZamrugał, z bólem żegnając się z tymi marzeniami. (Tylko spokojnie). Czy mogła przez moment wyczytać je w jego oczach? Puścił jej dłoń, myśląc sobie, że kiedyś będzie wspaniałą mamą i zbuduje swoją wymarzoną miotłę, że wróci do swojego sklepu i będzie szczęśliwa. Z kimś, kogo nie musiałaby się bać.\n-Masz rację. - przytaknął, chyba jej planowi, by zostawić już tą budowę i pomóc chłopcom. Albo swojej decyzji, że z tęsknotą da się żyć.\n-Ja to wezmę. - chwycił za drugi koniec belki, a Hannah momentalnie zrobiło się lżej.\nPoniosę ten ciężar za nas oboje.\nRe: Zagroda dla zwierząt [odnośnik] 24.02.21 0:17\nNie miała pojęcia o tym, jaka walka toczy się w jego głowie i w sercu. O tym, jak wiele musi znosić i cierpieć, jak wielu wyrzeczeń dokonuje, by zapewnić sobie i przede wszystkim bliskim bezpieczeństwo. Jak ciężko mu jest spojrzeć w lustro i dostrzec w sobie po prostu człowieka. Dla niej zawsze nim był — był Michaelem, bratem jej najlepszej przyjaciółki, przyjacielem, kimś, kto w innej rzeczywistości a może po prostu w innym czasie mógłby stać się kimś więcej. Wilkołactwo nie było dla niej problemem, nawet jeśli wciąż pamiętała świszczący, gorący oddech bestii na karku, ciężar jego łap na ramionach przygniatających ją do drewnianej podłogi i strach, który paraliżował ją całą i wyciskał ostatnie łzy. I kiedy patrzyła na niego teraz, nie widziała w nim nikogo innego, poza człowiekiem, którego coraz lepiej poznawała przez ostatni rok. W jego uciekającym spojrzeniu mogła dostrzec cząstki czarodzieja, który pukał do drzwi jej sklepu i przysiadał z nią na zapleczu w rozmowach o wszystkim i o niczym, w wyznaniach i wspólnych westchnieniach. Widziała ten sam strach i lęk, co dawniej, niechęć do samego siebie, ale nie była już pewna, czy potrafi temu zaradzić.\nKiedy wspomniał o nadzorowaniu budowy, spojrzała na powstający szkielet, a potem na niego i uśmiechnęła się, jakby złapał ją na jakimś głupstwie.\n— No tak, to oczywiste — potarła palcami skroń, a potem czoło, na moment wtykając jeszcze palce we włosy. Powoli uniosła oczy w jego kierunku, niepewnie ale i ostrożnie zawieszając wzrok na jego twarzy starając się nie wyjść przy tym na nachalną, ale i tak zdawała się na coś czekać, choć nie powiedziała słowa o tym, czym to miało być. — Ja...— zawahała się przez chwilę i uniosła brew, nie bardzo wiedząc jak powinna zareagować na tą informację, co zrobić, jak skomentować. — Dowiedziałam się niedawno. Spotkałam Jaydena w Błędnym Rycerzu, ostatniego sierpnia. Wracałam z Londynu ze sprzętem do quidditcha dla Billego. Był w kiepskim stanie. Słabo wyglądał. — Dopiero po chwili zdała sobie sprawę, że nie mogło być inaczej. Sama dobrze wiedziała, jak to jest, kiedy z dnia na dzień ktoś ważny, najważniejszy znika bez słowa, bez śladu. Mała szczęście, że w jej życiu wszystko wróciło do swojego porządku. — Pomona była w Zakonie, ale słabo ją znałam — wydawało jej się, że potrafiła ją przypomnieć sobie ze spotkań, ale teraz jej wspomnienia nie były czyste i prawdziwe. Podobizna kobiety od miesięcy wisiała w Londynie, zdawało jej się czasem, że przez to znała ją lepiej niż naprawdę.\nStarał się robić dobrą minę do złej gry. Starał się udawać, że to nic, przejść z tym do porządku dziennego. I może powinna mu na to pozwolić, niepotrzebnie narzucała mu się ze sobą, ale wiedziała — jakoś wiedziała, że to nie pomoże mu ruszyć dalej, zapomnieć. By przetrawić to, co go dotknęło i wpłynęło na jego zachowanie musiał się z tym zmierzyć, a dopóki nie był gotów o tym komuś opowiedzieć, nie był w stanie zrobić kolejnego kroku w przód. Może nie była właściwą osobą. Napewno nie — ostatnie wydarzenia zdawały się ich od siebie oddalić dość wyraźnie. A jednak nie potrafiła tego zignorować.\nPokiwała głową powoli, nie będąc pewną, czy chce do tego wszystkiego wracać, ale wierzyła, że doświadczenia innych — nawet te trudne i bolesne mogą pomóc.\n— Razem z Benem odwiedziłam w sierpniu sowią pocztę, gdzie wedle pogłosek znajdowało się jedno ze źródeł anomalii. Ale na miejscu natknęliśmy się na...— zawahała się, czując jak coś zaciska się wokół jej trzewi.— Na Tristana Rosiera i brata Percivala. Ten pierwszy — którego imię trudno przechodziło jej przez gardło. — Rzucił na mojego brata to zaklęcie. — Spojrzała na Michaela, szukając własnym spojrzeniem jego, chcąc dać mu pewność, że nawet jeśli nie znała tego bólu z autopsji, wiedziała jak wielki musiał być. — I nigdy tego nie zapomnę. — Rzadko wracały do niej w snach te obrazy. Ale czasem miewała koszmary. I słyszała w nich echo krzyku Benjamina. Silnego, potężnego i niepokonanego Wielkiego Bena. — Ma się dobrze, poradził sobie z tym. Ty też poradzisz — zapewniła go. Wiedziała, że mógł znaleźć tą siłę w sobie i podoła temu, co mu się przytrafiło, tak jak radził sobie z likantropią, nawet jeśli było to jedno z najtrudniejszych wyzwań w jego życiu.\nGdy ją zganił, zmarszczyła brwi, ale nie wycofała się.\n— Nie, Mike. Niczego nie udaję. Wiem, że będzie, jeśli tylko wykorzystasz dobrze tę siłę, jeśli przekujesz ten ból w coś innego. Wierzę, naprawdę wierzę, że dasz radę. Pokonasz to — i swoje własne słabości. Nie da się wilkowi. Nie da się cruciatusowi. Nawet jeśli potrwa to więcej niż zakładał, podoła wyzwaniu i znów będzie szczęśliwy. Nie miała powodu by oszukiwać jego, a tym bardziej siebie. Pokiwała głową i uśmiechnęła się lekko, ciepło. Może tak jak lubił najbardziej, by dać mu znać, że to była dobra decyzja — jego rozmowa z Alexandrem. Nie była zbyt delikatna w tych sprawach i podejrzewała, że wewnętrznie Tonks mógł mieć do niej pretensje. Ale nie mogła sama z nim o tym porozmawiać, a tym bardziej spróbować go przekonać, by sam podjął z uzdrowicielem taką rozmowę — prędzej pomyślałby, że ma go za wariata. Nie miała. Wiedziała, że potrzebował odpowiedniej pomocy.\n— Zawsze byłeś dobrym aurorem — powtórzyła po nim, dla potwierdzenia. By pamiętał. By nie dał się temu. Sięgnęła dłonią w jego stronę, palcami lekko dotknęła przedramienia, nie decydując się jednak na to by go objąć. Zupełnie jakby przeczuwała, że to, co za chwilę powie sprowadzi na nią rzęsisty deszcz. Ścisnął jej dłoń. Była ciepła, szeroka, szorstka. Spojrzała na nią, a serce zabiło jej nieco szybciej i nie była pewna, czy powinna się w ogóle poruszyć. Jego słowa zalały ją nagle i niespodziewanie. Miał rację. Nie przeczuwała tego, nie miała pojęcia, że to nastąpi. Jedno po drugim. Nabrała powietrza w płuca, nie mówiąc nic, ale uniosła na niego wzrok znów, uparcie milcząc. I wiedziała, że dobrze się stało. Dobrze, że to właśnie on to powiedział i nie musiała mówić mu, że ostatnie pół roku nic jej nie dały. Nie poradziła sobie z tym, co czuła, nie uporządkowała chaosu, który w sobie nosiła. Wręcz przeciwnie. Powrót przyjaciela, którego wspomnienie nie pozwalało jej wejść w nowy rok z nową energią i pragnieniem podjęcia ryzyka tylko udowodnił jej, że nie była w stanie z tego zrezygnować. Nie była w stanie zapomnieć i zostawić za sobą, a co mogło zdarzyć się jutro, za parę dni, miesięcy - nie wiedziała. I zgodnie z tym, czego się obawiała jeszcze przed jego powrotem — Tonks by na tym ucierpiał. Nie chciała go ranić. Ani wtedy, ani teraz ani nigdy później. Patrzyła na niego w ciszy, w jego szarobłękitne oczy w końcu ze zrozumieniem kiwając głową. Przygryzła wargę i spuściła wzrok, wciąż nie powiedziawszy ani słowa. Oddychała tylko powoli, słysząc jak za jej plecami chłopcy stawiają budynek. Patrzyła na jego dłoń, zaciśniętą na jej dopóki jej nie puścił, a kiedy to zrobił chłód ją spowił. Otoczyła się rękami, chwytając za przedramiona. — Nie będziesz sam — powiedziała w końcu i nabrała powietrza w płuca. — Zobaczysz, że nie.— Była pewna, co do własnych słów. Nie zamierzała jednak zdradzać mu, skąd wie. Uśmiechnęła się tylko blado, lekko, zabierając się za pracę, by odegnać myśli, by zrobić, coś, co nie będzie wymagało od niej myślenia ani mówienia, o dziwo, które nie przychodziło jej nagle z łatwością. Kiedy zaoferował, że zajmie się belką, poczekała, aż weźmie ją tak, by przeciągnąć bliżej chłopców i wtedy puściła, ostrożnie. Wytarła dłonie w spódnicę. — Ja... wrócę do pracy — mruknęła cicho, usprawiedliwiając poniekąd swój zamiar odejścia, ale czuła, że z każdą kolejną minutą atmosfera zdaje się tężeć. Zerknęła w miejsce, w którym szyła i zrobiła krok w tamtą stronę, zatrzymując się jednak po chwili. — Jeśli... będziesz czegoś potrzebował, to dasz mi znać, dobrze?— poprosiła go, spoglądając ku niemu ostrożnie.


Bloober Team tanieje po premierze gry-horroru - Cyfrowa\nW piątek po południu ruszyła sprzedaż najnowszej gry Bloobera „Blair Witch”. Choć cieszy się dużą popularnością, notowania krakowskiego studia mocno zniżkują.\nW poniedziałek przed południem kurs Bloober Teamu wynosił 65,9 zł, co oznacza przecenę aż o 17 proc. Uwagę zwraca też wysoki obrót – jego wartość od rana przekroczyła już 6 mln zł, co jak na NewConnect jest bardzo wysokim wynikiem.\n„Myślę, że pierwszy tydzień sprzedaży da nam pełną świadomość na temat trendu. Liczymy jednak na bardzo szybki zwrot poniesionych kosztów produkcji i marketingu. Wierzymy, że zaplanowane działania sprzedażowe będą dla nas podstawą do całkowicie nowych poziomów przychodowych. Myślę, że już wkrótce podzielimy się z naszymi akcjonariuszami dobrymi informacjami o przychodach” – mówi, cytowany w komunikacie, prezes Bloober Teamu Piotr Babieno.\nBloober Team nie podał konkretnych danych sprzedażowych, ale podkreślił, że gra ma najlepsze otwarcie w historii spółki.\nPo trzech dobach tytuł znajduje się w TOP 25 najchętniej kupowanych światowych bestsellerów. Średnia ocen zebrana od magazynów branżowych plasuje się na poziomie 74 proc. „Blair Witch” otrzymał też blisko 900 recenzji na portalu Steam, których średnia wynosi 68 proc. i – jak zaznaczyła spółka- po szybkim naprawieniu błędów rośnie.\n„Blair Witch” jest grą z gatunku survival horror, która powstała na podstawie filmu z końca lat 90. W piątek wieczorem gra zadebiutowała w wersji na komputery PC oraz na konsolę Xbox One.


Najważniejsi bukmacherzy on line w Polsce wciąż zwiększają własną propozycję, stąd warto wiedzieć u którego buka obstawiać spotkania - klasycznie lub to na remisy czy w innych kombinacjach, który bukmacher online ma najciekawszy bonus na start oraz u kogo rejestracja bez dowodu osobistego na zakładach u bukmacherów to norma.\nLegalnie działający bukmacher wirtualny Totolotek to legalny w Polsce bukmacher internetowy. Od 2013 roku ta instytucja odbiera zakłady nie tylko w przeszło 300 punktach w naszej Polsce, ale także w necie. Poza tradycyjną stronką freebet Totolotka w internecie bukmacher Totolotek ma stronkę mobilną i apki do typowania na Android i iOS.\nNiezależnie od klasycznych zakładów sportowych (w tym także propozycji live) czynne są totalizatory piłki nożnej jak chociażby Toto-Liga a także Toto-Gol, zabawy internetowe, a w punktach zakłady na biegi koni oraz czworonogów.\nAtuty Totolotka to wysokie kursy oraz promocje powiększające nagrody pieniężne, dobra aplikacja na telefon a także najfajniejszy bonus po rejestracji na rynku.\nÓw Bukmacher online jest aktualnie sponsorem Lechii Gdańsk, Jagiellonii Białystok i koszykarskiej Legii Warszawa. Totolotek olbrzymi nacisk kładzie na przymiot lansowania u swoich użytkowników rzetelnej gry - posiada Certyfikat Odpowiedzialnej Gry wydany przez The European Loteries.\nDo tego opinie o Totolotku są znakomicie lepsze aniżeli o STS bądź eToto. To informacja dla tych poszukujących jacy przywiązują potężną atencję do opinii.\nEkstra 5 złotych za pierwsze posunięcie z komórki!\nPoczątkowa wpłata każdego klienta zostanie mimowolnie podwojona aż do kwoty 500 złotych (minimalna sumka depozytu to 20 zł).\nNajkorzystniejszą zaletą oferty są przejrzyste a także trywialne zasady obrotu - 2 x (bonus plus wielkość pierwszej wpłaty).\nZakłady stworzone z pieniędzy bonusowych muszą mieć kurs przynajmniej 2.00, jednak w przypadku typów zagranych z salda nadrzędnego wliczają się wszystkie modele typów bez żadnych ograniczeń kursowych!\nJeżeli ciekawi Cię obstawianie na remisy to rzeczony bukmacher wirtualny to optymalny wybór.