Słuchaj swojego serca - Kasie West - ebook + książka - Legimi online\nSłuchaj swojego serca ebook\n4,3 (62 oceny)\nTo książka dla marzycieli\nRedaktor prowadzący: Maria Zalasa Przekład: Jarosław Irzykowski Redakcja: Grzegorz Krzymianowski Korekta: Katarzyna Kotynia, Alicja Laskowska Adaptacja okładki na potrzeby polskiego wydania: Norbert Młyńczak\nProjekt okładki: Yaffa Jaskoll Zdjęcia na okładce: Michael Frost © 2016 Scholastic Inc.\nCopyright © 2018 Kasie West Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2018\nISBN 978-83-7229-779-2 Wydanie I, Łódź 2018\nNiebo było idealnie błękitne. Jego nieskazitelności nie psuła ani jedna chmurka. Wyciągnęłam się na siedzeniu skutera wodnego, z nogami na kierownicy. Rękę opuściłam nad wodę, przeciągnęłam palcami po jej powierzchni.\n– Drażnisz się ze mną, tak? – zapytałam niebo. – Akurat dzisiaj. – Wyciągnęłam z kieszeni komórkę i zrobiłam mu zdjęcie. Wrzuciłam je do sieci z podpisem: „Ja się nie zgadzam”.\nTelefon zadzwonił, tak mnie zaskakując, że o mało nie wrzuciłam go do jeziora. Siadłam prosto i odebrałam.\n– Kate, gdzie jesteś? – To była mama.\n– Nietrudno zgadnąć – stwierdziła, jak wyczułam, z uśmiechem. – Na jeziorze, co? Za dwadzieścia minut jedziesz do szkoły.\n– Aha. – Szkoła. Starałam się udawać, że to jeszcze nie jest początek roku. Gdybym chodziła do szkoły u siebie, w Lakesprings, zaczynalibyśmy po Święcie Pracy1. Niestety, Lakesprings liczyło zbyt mało stałych mieszkańców, by pozwolić sobie na szkołę. Dlatego moje liceum mieściło się w Oak Court, pół godziny jazdy z górki ode mnie. A Oak Court nie przejmowało się sezonem kąpielowym.\n– Rusz się – powiedziała mama. – To dla twojego brata i waszej kuzynki pierwszy dzień w liceum. Niech się przez ciebie nie spóźnią.\n– Zaraz będę – odparłam. Rozłączyłam się i odpaliłam skuter. Właśnie wtedy tuż koło mnie śmignął inny skuter wodny, obryzgując wodą cały prawy bok mojego.\n– Odstęp! – zawołałam. Nie znoszę, gdy ktoś nie zachowuje dystansu, choć na pewno mnie widzi.\nLewym rękawem przetarłam wyświetlacz, wepchnęłam komórkę do kieszeni spodenek kąpielowych i skierowałam się w stronę mariny. Gdy przybijałam do brzegu, mama już czekała na przystani. Ludzie często mówili, że jesteśmy jak dwie krople wody. Nie o takich komplementach marzą szesnastoletnie córki czterdziestoletnich matek. Rozumiałam to jednak: obie miałyśmy długie jasnobrązowe włosy, cerę podatną na opaleniznę, a oczy orzechowe, czyli mówiąc mniej wymyślnie – brązowe z nutą zieleni.\n– Już tylko piętnaście minut – oznajmiła mama, patrząc znacząco na mój mokry kostium.\n– Zaraz się przebiorę. Będzie dobrze. – Podpłynęłam do nabrzeża, a ona sięgnęła do kierownicy skutera, by go przywiązać. – Od ósmej ma rezerwację – poinformowałam ją.\n– Trzeba zatankować?\n– Pewnie tak – potwierdziłam. – Mogę się tym zająć.\n– Szkoła, Kate. – Ostrożnie mnie uściskała.\nLiceum czasem wydawało mi się bez sensu, bo już i tak wiedziałam, co zrobię ze swoim życiem – będę wraz z rodzicami prowadzić tę marinę.\n– Okej, okej. – Pocałowałam ją w policzek. – Dzięki, mamo.\n– Miłego dnia! – zawołała.\nPrzeszłam przez ulicę, skręciłam za róg, potem weszłam do domu od frontu. W drzwiach przebiegł obok mnie jakiś nieduży osobnik, któremu deptał po piętach drugi dzieciak, wrzeszczący:\n– Wujek Luke powiedział, że to moja kolej!\nOto cały urok naszego sąsiedztwa. Moi dziadkowie całe życie spędzili w Lakesprings. Należała do nich zarówno marina, jak i dwa hektary ziemi po drugiej stronie ulicy. Decydując się na emeryturę, jedno i drugie przekazali trojgu swoim dzieciom, które potem podzieliły między siebie tę działkę i postawiły na niej po sąsiedzku trzy domy. Ciotka i wujek, nie chcąc rezygnować ze swojej dotychczasowej pracy, odsprzedali udziały w marinie moim rodzicom, którzy już i tak nią zarządzali. W ten sposób dostała się nam przystań i życie w czymś na kształt rodzinnej wspólnoty.\nPognałam korytarzem do siebie i szybko wskoczyłam w czyste spodenki i koszulkę w paski. Przejechałam szczotką włosy; były jeszcze wilgotne, ale wyschną po drodze do szkoły. Złapałam za plecak i wypadłam z pokoju.\nMax, mój młodszy brat, czekał przy frontowych drzwiach, też z plecakiem.\n– Gotowy? – zapytałam.\n– Jak nigdy – odparł oschle.\n– Gdzie jest Liza? – Rozejrzałam się za naszą kuzynką.\n– Jak widać, jeszcze nie tutaj.\nWyszłam na ulicę i skierowałam się w prawo. Nasz dom stał w środku, wciśnięty między posesję wujka Tima z lewej i cioci Marinn z prawej. Ciotka i wujek pozakładali już rodziny i dorobili się gromadek dzieci.\nZapukałam w drzwi cioci Marinn. Nikt w całej rodzinie nie uważał, że wchodzenie do któregokolwiek z domów należy poprzedzić pukaniem, ja jednak przestrzegałam tej reguły dobrego wychowania, licząc na to, że inni wezmą ze mnie przykład. Gdy nikt nie zareagował, westchnęłam i weszłam.\n– Lizo! – zawołałam. – Musimy jechać!\nMoja czternastoletnia kuzynka pojawiła się przy drzwiach w cudnej letniej sukience i oparach owocowych aromatów.\n– Co to jest i czy ty się w tym kąpałaś?\n– To Mango Dreams i z czasem wywietrzeje. – Zarzuciła swoimi blond lokami i wyciągnęła mnie za rękę z domu, jakby to ona na mnie czekała.\nMax już siedział w moim samochodzie, na miejscu obok kierowcy. Liza siadła za nim i ścisnęła go za ramiona.\n– Pierwsza klasa liceum! – zawołała. – Oto początek nowego rozdziału w życiu, gdy wszystko staje się możliwe.\n– Jasne – przyznałam. Albo będzie dokładnie tak samo jak rok wcześniej: oby tylko doczekać do lata.\nPierwszy dzwonek rozbrzmiał, gdy wjeżdżałam na parking przy szkole. Liza i Max wypadli z samochodu tak szybko, że nawet nie zauważyłam kiedy. W chwili gdy go zamykałam i wrzucałam kluczyki do plecaka, byli już w połowie placu.\n– Spóźnienie w pierwszy dzień szkoły? – spytała Alana, podchodząc i biorąc mnie pod rękę.\n– Jeszcze nie jestem spóźniona. A ty nie musiałaś na mnie czekać.\n– Co byłaby ze mnie za przyjaciółka, gdybym nie zaczekała?\n– Taka, która stawia na punktualność.\n– Jesteśmy już w trzeciej klasie. Dzwonki to opresja – oświadczyła Alana, przesuwając okulary słoneczne na czubek głowy.\n– Zdaje się, że coś podobnego powiedziałaś w zeszłym roku.\nKiedy wchodziłyśmy razem do budynku, Alana wzruszyła ramionami.\n– Chyba nie oczekujesz, że będę pamiętać wszystko, co mówiłam?\nLiceum Sequoia High w pełni odpowiadało zapowiedziom zawartym w jego nazwie – było szkołą średnią wzniesioną pośród sekwoi. Zajmowało duży trzykondygnacyjny budynek. Stołówka i biblioteka stały osobno i dzięki temu zdarzało nam się zaznać w ciągu dnia smaku wolności i świeżego powietrza.\nW tym roku Alanie i mnie udało się tak zgrać lekcje, że na trzy z sześciu chodziłyśmy razem, a że dotyczyło to również pierwszej, stanowiło najprawdopodobniej powód, dla którego na mnie czekała. Kiedy szłyśmy korytarzem, w kieszeni zabrzęczała mi komórka. Z wyjęciem jej zaczekałam, aż usadowimy się na historii, słuchając przemowy pana Warda o oczekiwaniach na ten rok.\nHunter wrzucił do sieci fotkę na pierwszy dzień w szkole. To był selfik przedstawiający jego z siostrą przed ich nowym domem. „Nowy” było tu określeniem względnym, mieszkali w nim już od trzech miesięcy, bo wyprowadzili się na zakończenie zeszłego roku szkolnego. Pod zdjęciem napisał: „Życzcie nam szczęścia”.\nWyglądał na… zadowolonego. Włosy barwy popielaty blond miał podniesione nad czołem, a jego niebieskie oczy promieniały. Kliknęłam jego profil i przewinęłam stare posty, znajdując tamten sprzed roku, również z pierwszego dnia szkoły – nas dwoje przy jego samochodzie. Ja podnosiłam wzrok na Huntera, mrużąc oczy w uśmiechu, on patrzył w obiektyw. Podpis brzmiał: „Tę dziewczynę wyłowiłem z jeziora, żeby chodziła z nami do szkoły”. Już zapomniałam, że wtedy, przed rozpoczęciem lekcji, też wybrałam się na jezioro.\nAlana chrząknęła, więc podniosłam głowę, myśląc, że pan Ward wywołał mnie do odpowiedzi. On jednak nadal pisał coś na tablicy. Alana zmarszczyła brwi i ruchem głowy wskazała mój telefon, wyraźnie pytając, co się dzieje. Bezgłośnie odpowiedziałam: „Nic” i zamknęłam profil Huntera. Należało powiedzieć stop. Skończyłam z Hunterem. Powiedzieliśmy sobie, że będziemy w kontakcie, on jednak w miarę upływu lata powoli przestawał odpowiadać na wiadomości i maile i w końcu musiałam przyznać się do klęski. Odłożyłam komórkę i spróbowałam się mocniej skupić na lekcji.\n– Co oglądałaś na telefonie? – zapytała Alana po dzwonku, gdy szłyśmy korytarzem na następne zajęcia. – Chyba z dziesięć minut wgapiałaś się w niego z rozmarzeniem w oczach.\n– Wcale nie. Po prostu przeglądałam wszystkie wpisy z pierwszego dnia w szkole.\n– Taa, jasne – odparła. I pewnie nie porzuciłaby tak łatwo tego tematu, gdyby jej uwagi nie przyciągnęło coś na końcu korytarza. Dech jej zaparło.\nOdciągnęła mnie na bok, poza tłum idących.\n– Pamiętasz Diega? – spytała szeptem.\n– Diega Martineza. Z ostatniej klasy.\n– Nie. Nie przypominam sobie.\n– Serio? Przysięgłabym, że raz o nim wspominałam… A może pięćset razy. Pamiętasz, jak w maju odwalałam praktyki w pracowni matematycznej? To on był opiekunem. Chodził z taką Pam, więc nie mogłam do niego startować, ale… Nie? – upewniła się, widząc, że wciąż jeszcze grzebię w pamięci. – Raz przemycił do szkoły pieska, bo z powodu wyjazdu mamy musiał się nim opiekować. I uszło mu to na sucho.\n– Zmyślasz to wszystko na poczekaniu? – spytałam. – Bo nic takiego sobie nie przypominam.\n– A nie dlatego, że nie jest znad jeziora? – Alana wzięła się pod boki. – Tobie nawet nie w głowie poznawanie miastowych.\nNazywaliśmy ich miastowymi, chociaż Oak Court tak naprawdę nie zasługiwało na tę nazwę. Mogło się pochwalić jedynie piętnastoma tysiącami mieszkańców. Tyle że było to i tak o trzynaście tysięcy więcej, niż liczyło Lakesprings.\n– To nieprawda! – zaprzeczyłam. – Nie w głowie mi poznawanie kogokolwiek. Wiesz, że nie cierpię ludzi.\nAlana się roześmiała, wiedząc, że przynajmniej trochę zażartowałam.\n– Przypominam sobie kolesia z kółkiem w nosie, o którym opowiadałaś…\n– Duncana – powiedziałam, przekrzywiając głowę. – I był jeszcze jakiś Mac…\n– Okej, kumam. Dowiodłaś, że moja teoria o „jeziornych” jest błędna.\nJej koncepcja w pewnym sensie odpowiadała prawdzie. Niewiele czasu spędzałam w Oak Court. Dla mnie liczyło się przede wszystkim jezioro.\n– Tu nie chodzi o wyższość jeziornych nad miastowymi – wyjaśniłam. – Rzecz w tym, że opowiadasz o całej masie chłopaków.\n– Bo ich lubię. To coś złego?\n– Nie. Po prostu tłumaczę ci, dlaczego akurat tego mogę nie pamiętać.\n– Mimo że opowiadałam o nim pięćset razy?\n– Nie o nim. Tamten to był Brady, koleś, który z okazji twoich urodzin zapalił w stołówce zimne ognie i został za to zawieszony na tydzień.\nAlana należała do dziewczyn, dla których chłopcy robili takie rzeczy. Była wysoka, miała ciemne kręcone włosy i niemal całkiem czarne oczy. Była Polinezyjką i wszyscy uwielbiali jej opowieści o dzieciństwie na Hawajach, tak jakby były rodem z innego świata. W pełni to rozumiem, bo mnie też zachwycały.\n– Brady to przeszłość. – Chwyciła mnie za ramiona i nakierowała na koniec korytarza. Stał tam przed szafką chłopak z niesforną ciemną czupryną. – A to jest teraźniejszość – dodała.\n– A więc to jest ten koleś od pieska?\n– Tak. Diego.\n– Wydawało mi się, że wspominałaś coś o tym, że chodzi z Pam. – O jaką Pam chodziło, też nie miałam pojęcia. Jedynie powtarzałam uzyskane informacje.\n– Wygląda na to, że latem ze sobą zerwali.\n– Okej, fakt odnotowany. Możemy już iść?\n– Najpierw powiedz mi, co sądzisz?\n– O nim.\n– Ponieważ jesteś moją najlepszą przyjaciółką i jeśli zamierzam cały mój czas poświęcić na myślenie o tym chłopaku i mówienie o nim, potrzebuję twojej aprobaty.\nParsknęłam śmiechem. Alana nigdy nikogo nie pytała o zdanie. Poklepałam ją po policzku.\n– To uroczo z twojej strony, że chcesz, bym czuła się potrzebna.\n– Pytam poważnie. Co o nim sądzisz?\n– Oczekujesz, że ocenię go z ponad piętnastu metrów bez żadnych danych wstępnych?\n– Na podstawie pierwszego wrażenia i historii z pieskiem.\nPrzyjrzałam się więc temu chłopakowi, mrużąc oczy, jakby miało mi to pomóc głębiej w niego wejrzeć.\n– Odnoszę wrażenie, że nienaturalnie długo sterczy przy swojej szafce.\nJakby mnie usłyszał, Diego wyjął z niej książkę, zatrzasnął drzwiczki i gwałtownie odwrócił się w naszą stronę.\nAlana wciąż stała za mną, z palcami zaciśniętymi na moich ramionach, przez co nie dało się ukryć, że się na niego gapimy. Dotknęło mnie spojrzenie jego ciepłych brązowych oczu, które przeniosło się następnie na Alanę. Widząc jego twarz, pojęłam, czemu moja przyjaciółka chce rozmyślać o nim godzinami. Był cudny. Falujące ciemne włosy, jasnobrązowa cera, duże oczy, wysokie kości policzkowe, pełne wargi.\n– Hej, Alana – powiedział, przechodząc, jakby zdarzyło się coś najnormalniejszego w świecie. Jakby dziewczyny stale wystawały na korytarzu, żeby patrzeć, jak bierze książki z szafki.\nI już go nie było. Alana dała spokój moim ramionom, a ja stanęłam twarzą do niej.\n– I jak? Co sądzisz? – zapytała.\n– Sądzę, że to było trochę krępujące.\n– Nie, o nim. Potrzebuję twojej rady.\n– Owszem, jest cudny. W dodatku tak powiedział to „hej”, że niewątpliwie jest na dobrej drodze, żeby się w tobie zakochać. Masz moją aprobatę.\n– Dzięki. – Rozległ się ostatni dzwonek, sygnalizujący, że faktycznie najwyższa pora, abyśmy rozeszły się na drugą lekcję.\n– Widzimy się na obiedzie – zawołałam, machając, bo już się oddalała.\n– Na razie. Aha, i nie zapomnij, że na ostatniej lekcji mamy zajęcia z podkastów! – odparła Alana, też machając.\n– Jak mogłabym zapomnieć? – jęknęłam. – Jeszcze nie wierzę, że dałam ci się namówić.\nAlana uśmiechnęła się triumfalnie, a potem odwróciła się i pognała w głąb korytarza.\nW USA Święto Pracy (Labor Day) jest obchodzone w pierwszy poniedziałek września (wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza). [wróć]\nWysłuchaliście pierwszego podkastu liceum Sequoia High. Dla nastolatków, od nastolatków i o nastolatkach. Jedynego podkastu nagranego w szkole średniej. Przynajmniej o ile nam wiadomo. Szkoła się skończyła, ale czy w waszych nozdrzach, słuchacze, macie jeszcze ten zapach pozostawiony przez sześć setek nastolatków? Nie ma to jak miks pikantnych cheetosów, dezodorantów i potu. My, maturzyści, tęsknimy za nim niemal tak, jak wy będziecie tęsknić za nami. Ale głowa do góry, w przyszłym roku będzie tu kolejna klasa podkastowców, która albo nas przebije, albo totalnie wszystko schrzani. Już nie możemy się doczekać, jak to będzie. Siemka!\nPani Lyon wyłączyła nagranie gwałtownym wduszeniem przycisku, a potem zmierzyła wzrokiem uczniów. Była malutka, o dużych oczach, w tej chwili dodatkowo rozszerzonych z podekscytowania.\n– To był ostatni odcinek zeszłorocznej audycji – oznajmiła. – Oczekiwania wobec was są więc duże. Wiem, że to dopiero pierwszy dzień roku szkolnego, ale nasi słuchacze są wygłodniali. Tego lata opublikowaliśmy więcej odcinków niż przez dwa poprzednie. Nasz podkast może i dopiero raczkuje, bo wchodzi w czwarty rok istnienia, ale nabiera impetu. Na was wszystkich spoczywa podtrzymanie tego pędu.\nPopatrzyłyśmy z Alaną na siebie. Mnóstwo dramatyzmu jak na pierwszy dzień szkoły.\n– W coś ty mnie wkopała? – szepnęłam.\nAlana nalegała, żebyśmy obie zdecydowały się na te zajęcia jako nasz przedmiot do wyboru. Wypełniła nawet za mnie formularz zgłoszeniowy, zapewniając, że będzie niesamowicie. „Podkasty – powiedziała – to coś jak rozrywka na zawołanie. Nagrane, gotowe do odtworzenia rozmowy na każdy możliwy temat”.\nNaprawdę tak powiedziała. Zupełnie jakby wynalazca podkastu zatrudnił ją do wypromowania swego dzieła jak świat długi i szeroki. Widząc, że tego nie kupuję, dodała, iż będę mogła opanować tajniki stołu mikserskiego, nauczyć się montażu lub czegoś innego, co przyda mi się w życiu. Uznając, że to lepsze niż garncarstwo, ustąpiłam.\n– Waszym zadaniem na ten tydzień – kontynuowała pani Lyon – będzie uzgodnienie tematyki naszego tegorocznego podkastu. Każde z was musi przedstawić jedną propozycję. Śledźcie w internecie napływające tematy, bo liczyć się będzie tylko pierwsze zgłoszenie. Powtórzeń nie będę uznawać. Rozstrzygająca będzie liczba głosów. Moje jedyne wymagania? Temat nie może być powieleniem wcześniejszych i musi dotyczyć młodzieży. Jak już bowiem wiecie, to podkast dla nastolatków, od nastolatków i o nastolatkach.\nNa prawo ode mnie wystrzeliła w górę czyjaś ręka.\n– Tak? – Pani Lyon przyjrzała się rozkładowi miejsc, który uzupełniła na początku lekcji, jak tylko się rozsiedliśmy. – Mallory.\n– Jakie dotąd były tematy?\n– O, miło, że pytasz. Chociaż miałam nadzieję, że wszyscy przygotowaliście się do zajęć i zapoznaliście z odcinkami z minionych lat, widocznie jednak spodziewałam się zbyt wiele.\nOsobiście nie słuchałam żadnej z tych audycji, ale okazało się, że inni tak.\n– Ja znam wszystkie trzy tematy z minionych trzech lat. Słuchałam od pierwszej klasy – zaświergotała dziewczyna po mojej lewej.\n– Wspaniale! – Pani Lyon znów pochyliła się nad rozkładem miejsc.\n– Victoria – uprzedziła ją dziewczyna.\n– Victorio. Właśnie taki entuzjazm lubię. Może byś podeszła i wypisała te tematy na tablicy? – Wyciągnęła w jej stronę suchościeralny pisak, a mnie zaciekawiło, czy Victoria się nie wykręci. Ja bym tak zrobiła. Ona natomiast wstała i śmiało wzięła pisak. Co więcej, pisząc, komentowała:\n– W pierwszym roku zabrali się za innowacje. Wyszukiwali różne wynalazki stworzone przez młodzież i przedstawiali je w swoich audycjach. Poza tym zachęcali nastolatków, by do nich dzwonili i opowiadali, nad czym pracują, albo o nieudanych wynalazkach, co było nawet zabawne. – Victoria się odwróciła, cała uśmiechnięta. – Moim ulubionym wynalazkiem z tamtego roku była aplikacja Jak się ubrać. – Przyszło mi do głowy, że może chodzić też na kółko teatralne. Stała przy tablicy tak swobodnie, jakby specjalnie się przygotowała do tej prezentacji.\n– Mnie też się spodobała – przyznała pani Lyon.\n– W drugim roku skupiono się na nastolatkach, którzy zapisali się w historii – ciągnęła Victoria. – Zabawnie było słuchać o tym, jak nasi rówieśnicy robili w przeszłości tak interesujące rzeczy jak władanie narodami czy ograbianie banków. Ogólnie jednak moim zdaniem tamten rok okazał się trochę niewypałem. Był za mało interaktywny. Mało ludzi dzwoniło. Robiło się takie bla, bla, bla.\nSiedząca obok mnie Alana jęknęła.\n– To machanie pisakiem musiało uderzyć jej do głowy – szepnęła.\nMnie też zaskoczyło, że Victoria pozwala sobie na krytyczne opinie na temat wcześniejszych audycji w obecności opiekunki tych projektów, czyli naszej nauczycielki. Przecież to ona miała władzę nad dziennikiem ocen. Pani Lyon uniosła brew.\nVictoria nie milkła.\n– Na szczęście poprzedni rocznik podniósł poprzeczkę polemikami na temat kontrowersyjnych procesów sądowych z udziałem nastolatków. Ludzie chętnie dzwonili i wyrażali opinię na ich temat. Czy tamten zespół korzystał przy tym z pomocy researcherów?\nPani Lyon kiwnęła głową.\n– Owszem. Wszyscy w jakiś sposób wniesiecie coś w ten podkast, zaczynając od wyszukiwania informacji, poprzez montaż, po zajmowanie się sprzętem nagrywającym. Na realizację takiej audycji należy patrzeć pod różnymi kątami. Przez ten rok poznacie je wszystkie.\nZastanawiałam się, gdzie pani Lyon nauczyła się tyle na temat podkastów. Wyglądała na osobę starszą, może nawet pod pięćdziesiątkę. W czasach, gdy studiowała, na pewno nie było tego tematu.\n– Skoro jesteśmy przy obsadzie stanowisk – powiedziała Victoria, wciąż trzymając w ręce pisak, chociaż do niczego jej już nie był potrzebny – chciałabym być jedną z prowadzących.\n– Przydzieleniem tej roli odpowiednim osobom, podobnie jak funkcjami dla reszty grupy, zajmę się w przyszłym tygodniu. – Pani Lyon wyciągnęła rękę po pisak, Victoria więc go oddała. – Teraz najważniejsze jest znalezienie jak najlepszego tematu. – Wyrzuciła rękę w bok, w stronę tablicy. – Te tutaj nie wchodzą w grę, wszystko inne tak. Bądźcie twórczy, wykraczajcie myślą poza to, co oczywiste. Tematy musicie przedstawić do piątku.\nW sali rozległy się jęki.\n– Nie chcę słyszeć narzekań w kwestii tak ważnej jak temat – oznajmiła pani Lyon. – I mam nadzieję, że wszyscy rozżaleni pamiętają, iż zajęcia w pracowni związane z naszym kursem odbywają się po lekcjach, raz w tygodniu. Jedna trzecia z was będzie mieć w środy studio produkcyjne, pozostałe dwie trzecie postprodukcję, w czwartki. – Dwukrotnie klasnęła, potem uderzyła dłonią w tablicę. – Nie zapomnieliście przyjść w pierwszy dzień szkoły z zeszytami? To spiszcie sobie te tematy, resztę lekcji będziecie mogli poświęcić na burzę mózgów nad nowymi pomysłami ze swoim sąsiadem.\nPrzez chwilę w klasie słychać było tylko rozpinanie plecaków i wyciąganie zeszytów. Spisałam sobie tematy, które nie wchodziły w grę, potem odwróciłam się do Alany.\n– Jakieś pomysły? – spytałam.\n– Żadnych – odparła.\n– Ja trochę się zastanawiałam nad tymi wykorzystanymi tematami.\n– Ja też. To znaczy, komu mógł przyjść do głowy ten o nastolatkach w dziejach?\n– Mnie ten akurat wydał się interesujący.\n– Serio? A myślałam, że cię znam. – Napisała u mnie na czystej stronie słowo „Historia”, a potem przekreśliła je wielkim iksem.\n– Powinniśmy zrobić coś związanego z jeziorem – stwierdziłam, rysując ludzika surfującego po jej iksie jak po fali. – Nastoletni surferzy albo ludowe legendy znad jeziora.\n– Aha. Wszystko jasne. Jednak cię poznaję.\n– To świetny pomysł! – zaprotestowałam.\n– Naprawdę myślisz, że miastowi za nim zagłosują?\nRozejrzałam się po klasie, żeby się przekonać, jak wielu w niej jest uczniów z Lakesprings. I właśnie wtedy w ostatnim rzędzie zauważyłam Franka Younga. Skrzywiłam się. Do jego rodziców należała połowa Lakesprings i mieli ochotę na resztę. Od lat starali się odkupić od nas marinę. Działkę, którą zajmowała, upatrzyli sobie pod wypasiony hotel. A że moi rodzice nie kwapili się do sprzedaży, Youngowie imali się wszystkiego, żeby ich do niej zmusić – od zamawiania ocen oddziaływania na środowisko po składanie skarg na nieprzestrzeganie przepisów, długo można było ciągnąć tę listę.\n– Widziałaś go? – syknęłam.\n– Mhm. Dziwne, że sama dopiero teraz go zauważyłaś – odparła Alana.\n– Wiedziałaś, że wybierze ten przedmiot?\nFrank siedział obok Victorii. Gryzmolił coś w otwartym zeszycie, podczas gdy ona rozprawiała o tematach.\n– Według mnie super byłaby muzyka. Tego jeszcze nie robili – powiedziała.\n– Podkastów o muzyce jest milion. Nie wspominając o stacjach radiowych, które je nadają – odpowiedział Frank.\n– Potraktowała to bardzo poważnie – stwierdziła Alana, która najwyraźniej też usłyszała Victorię.\nPróbowałam się nie skrzywić i wzięłam głęboki oddech. Nie miałam ochoty myśleć o Franku. Może uda się nam ignorować się wzajemnie na tych zajęciach. Wyszłoby to nam na dobre.\n– Pewnie dlatego, że chce zostać prowadzącą – przypomniałam Alanie. – Człowiek o wiele bardziej przykłada się do tematu, o którym miałby rozprawiać przez następne nie wiadomo ile tygodni.\n– Ja też nie miałabym nic przeciwko prowadzeniu programu – zauważyła Alana.\n– Nadajesz się na prowadzącą. – Dla mnie byłoby to torturą.\n– A ty jaką funkcję byś chciała? – spytała.\n– Researcherki, chyba.\n– No to oby nasze typy się sprawdziły. – Stuknęła długopisem w mój, wznosząc coś w rodzaju toastu z użyciem przyborów do pisania.\nRozległ się dzwonek, wepchnęłam więc zeszyt do plecaka, wstałam i nagle ktoś, przechodząc, trącił mnie w ramię.\n– Cześć, Odstęp – powiedział Frank, oddalając się.\n– Tym razem przynajmniej byłaś sucha – rzucił przez ramię, a potem wyszedł z sali.\nZ początku nie zajarzyłam, ale potem przypomniałam sobie poranek na jeziorze. Tym gościem na skuterze musiał być Frank. Ochlapał mnie celowo. Perspektywa całego roku w małej salce z Frankiem Youngiem nie rysowała się wesoło.\nPo powrocie ze szkoły zajrzałam do kuchni, gdzie mama akurat mieszała mrożoną herbatę.\n– Będę potrzebna tacie w marinie? – zapytałam.\n– Nie, po południu ruch zmalał.\n– To znaczy, że znajdzie się dla mnie wolny skuter, żebym mogła popływać?\n– Faktycznie chcesz wydać całe swoje kieszonkowe na benzynę?\n– Tak. W sumie moglibyście od razu mi je w niej wypłacać.\nOtworzyła lodówkę i wyjęła jabłko.\n– Możliwe, że to właśnie trzecia klasa będzie dla ciebie najfajniejsza.\n– Co roku tak mówisz.\n– Lubię myśleć pozytywnie. – Puściła wodę, umyła jabłko i mi je podała.\n– Dzięki, mamo. – Akurat gdy opuszczałam kuchnię, wszedł Max i mama zaczęła wypytywać go o pierwszy dzień w nowej szkole.\nKiedy szłam korytarzem do swojego pokoju, zadzwoniła komórka, więc wyciągnęłam ją z plecaka.\n– Hej, Alana. Już się za mną stęskniłaś?\n– Przydałoby się zrobić burzę mózgów w sprawie tematu na podkast – odparła.\n– Czemu? Zajęcia były dopiero co, a to zadanie jest na piątek.\n– Tematy trzeba będzie wybrać szybko. Im dłużej będziemy zwlekać, tym będzie ciężej. A przy okazji, posłuchałaś choć trochę tych podkastów, o których ci mówiłam?\nOtworzyłam drzwi pokoju i zsunęłam plecak z ramienia na podłogę. Potem klapnęłam na poduchę w kącie, wgryzając się w jabłko. Spojrzałam na przeciwległą ścianę, na mój ogromny plakat z surferem wzbijającym łuk wodnej mgiełki.\n– Byłam zajęta.\n– Wiesz, że na skuterze też możesz słuchać podkastów?\n– Wiem, wiem. Który jest twój ulubiony? Posłucham go.\n– Lubię te śmieszne recenzje filmowe. Aha, albo ten zabawny o jedzeniu. Ten o pierwszych randkach też jest niesamowity.\n– Czyli wszystkie?\nDo pokoju weszła moja kuzynka z głośnym „grrr”.\nTak mnie zamurowało, że o mało nie udławiłam się jabłkiem.\n– Co się stało? – zaciekawiła się Alana.\nZa Lizą wtargnął mocny aromat cytrusów.\n– To Liza. Chyba się cieszy.\n– Wcale się nie cieszę – oznajmiła Liza.\n– Aha, tylko tak pachniesz, pomyliło mi się.\n– Jak masz problem z moimi perfumami, to nad tym popracuj.\n– Rozmawiasz teraz ze mną czy z Lizą? – spytała przez telefon Alana.\n– Sorki, z tobą – zapewniłam ją.\n– Mam problem – oznajmiła głośno Liza.\n– Czy Liza powiedziała, że ma problem? – spytała Alana.\n– Daj na głośnomówiący.\nWestchnęłam, ale wykonałam polecenie.\n– Hej, Liza – odezwała się Alana. – Opowiedz nam o swoim problemie.\n– Mama chce mnie wysłać na korepetycje do tego ośrodka przy spożywczaku w mieście – oświadczyła zafrasowana Liza.\n– Okej… – powiedziała Alana.\n– Raz w tygodniu, po szkole. Żeby „zapobiec problemom”, tak powiedziała.\n– Jakie problemy? – zdziwiłam się.\n– Wiesz, moje z ocenami.\n– Masz problemy z ocenami?\n– Gdy mam się zabrać do zadania domowego, ciężko mi się zmotywować. – Za pomocą dwóch palców wyciągnęła z ust wstęgę gumy do żucia.\n– A co jest nie tak z chodzeniem do centrum korepetycyjnego? – zapytała Alana. – Aż tak źle jest się zmusić raz na tydzień do odrabiania pracy domowej i jeszcze mieć pod ręką pomoc?\nLiza okręciła gumę wokół palca wskazującego, a potem zeskrobała ją zębami.\n– Jestem w pierwszej klasie. Pomyślcie o mojej reputacji.\nNie bardzo wiedziałam, o jaką reputację jej chodzi, ale rozumiałam, co ma na myśli.\n– Kto się o tym dowie? – spytałam. – Tylko ci, którzy sami też biorą korepetycje.\nLiza tak epicko przewróciła oczami, jakby w życiu nie widziała ignorantki większej niż ja, i przysiadła na skraju mojego łóżka.\n– To tuż przy spożywczaku. Masz pojęcie, ilu ludzi z naszej szkoły chodzi do tego sklepu?\n– Nie mam. – Rzadko bywałam w spożywczaku w Oak Court. My w Lakesprings mieliśmy swój sklepik i chociaż należał do Youngów, stanowił o wiele wygodniejsze rozwiązanie.\n– Ja też nie – przyznała Liza – ale na pewno mnóstwo. Ktoś mnie zobaczy.\nZ telefonu dobiegł głos Alany.\n– Czemu nie pogadasz z mamą i nie powiesz, że jesteś gotowa sama odrabiać lekcje? Zaproponuj jej, żeby co tydzień sprawdzała stronę szkoły i jak tylko zobaczy na niej, że któregoś zadania brakuje, zgodzisz się na plan z korepetycjami.\nLiza siadła prosto, uszczęśliwiona.\n– Doskonały pomysł, Alano. Ty zawsze umiesz doradzić. Dziękuję! – Poderwała się i wybiegła z pokoju, niewątpliwie po to, by natychmiast podzielić się z mamą tym rozwiązaniem.\n– Nie ma sprawy – zapewniła mój pokój Alana.\n– Już wyszła – poinformowałam ją.\n– Zabawna jest ta dziewczyna. Sorry, moja mama właśnie przyszła z pracy i cierpliwie czeka, żeby ze mną porozmawiać.\n– Okej, to do jutra. – Rozłączyłam się i podeszłam do szafy, żeby wyjąć strój kąpielowy. Kiedy się odwróciłam, żeby zamknąć drzwi, stała w nich mama oparta o framugę.\n– To niezły pomysł – oświadczyła.\n– Sprawdzanie w internecie, czy odrobiłaś lekcje, zanim puścimy cię na jezioro.\n– Takiego pomysłu nikt nie sugerował.\n– Odrobinę go zmodyfikowałam. Słyszałam, jak mówiłaś Alanie, że macie coś do zrobienia na piątek.\n– Chodzi tylko o temat na podkast. Nic wielkiego.\n– Jak tam zajęcia z podkastów? Jesteś zachwycona?\nW zeszłym roku w ramach strategii przekonywania mnie do podkastów Alana zaraziła tą koncepcją moją mamę.\n– Było okej.\n– Daj im szansę. Może cię jeszcze zaskoczą.\n– Ty też chciałabyś móc chodzić na zajęcia z podkastów, mamo?\n– Bardzo śmieszne. A więc musicie wymyślić temat audycji?\n– Tak. – Wrzuciłam ogryzek do niedużego kosza na śmieci pod moim biurkiem.\n– I jakie już masz pomysły?\n– Ja żadnych. Wymyślimy coś razem z Alaną.\n– Może porady z dziedziny mody?\nPrzyjrzałam się swoim starym zwykłym spodenkom i koszulce w paski.\n– Czy to jakaś aluzja?\n– W żadnym razie. Po prostu staram się wymyślić coś, co mogłoby interesować nastolatków.\n– Lepiej zostaw to nastolatkom – poradziłam z uśmiechem.\n– Albo „Co masz na śniadanie?” Wypowiedzi o tym, co się dzieje w szkole.\n– Mamo, kocham cię i dziękuję, że się starasz, ale nie.\nWskazała strój kąpielowy, który wciąż trzymałam w ręce.\n– To lepiej szybko coś wymyśl, bo dopóki tego nie zrobisz, nie ma mowy o jeziorze.\nI już sobie szła, a ja rozdziawiłam usta.\n– Od kiedy to tak?\n– Od teraz – zawołała z głębi korytarza.\nKoło pokoju akurat przechodził mój brat.\n– Max! – krzyknęłam zdesperowana.\nZawrócił i stanął w otwartych drzwiach.\n– Masz jakieś pomysły na podkast? – zapytałam.\n– Hm. Gry? Komiksy?\n– Coś bardziej dla wszystkich?\n– Mnóstwo ludzi lubi te rzeczy – zaprotestował.\n– Wiem, ale ten program musi mieć masowy oddźwięk. – Tak naprawdę nie to się chyba liczyło. Pani Lyon nic nie mówiła o trafianiu do szerokiej publiczności. Podkreśliła tylko, że ma być oryginalny. – Może powinnam zasugerować mity związane z jeziorem. Albo sporty wodne.\nMax wzruszył ramionami i poszedł sobie.\nRzuciłam strój kąpielowy na łóżko, wyciągnęłam laptopa, a potem zalogowałam się na stronie zajęć pani Lyon.\nKu swemu zaskoczeniu zobaczyłam, że jest tam już cała lista pomysłów. Inni mnie wyprzedzili. A jeszcze bardziej zdziwiło mnie, że jedną z wymienionych propozycji były „Opowieści znad jeziora”. Warknęłam. Frank to podsunął? Czy w klasie był ktoś jeszcze z Lakesprings? Wpisy na tej stronie były anonimowe (jedynie pani Lyon mogłaby sprawdzić, kto co wprowadził). Czy gdybym dopisała „Sporty wodne”, nie za bardzo kojarzyłoby się to z opowieściami znad jeziora?\nDo pokoju znów wtargnęła Liza i rzuciła się na moje łóżko.\n– Powiedziała nie!\n– Mama. Mówi, że w sprawie korepetycji nie ustąpi przynajmniej przez pierwszy rok. A powiedziałam jej nawet, że ty byś mnie uczyła.\n– Czemu powiedziałaś jej coś takiego?\n– Bo tamto, co poradziła mi Alana, nie podziałało.\n– Zaczynam od przyszłego tygodnia – powiedziała ponuro.\n– Bardzo mi przykro, Lizo. Ale chyba nie będzie tak źle?\n– Gdy mama będzie mnie odprowadzać na cotygodniowe korepetycje?\n– Ja mogę cię odwozić.\nLiza zmarszczyła nos, jakby wcześniej na nic takiego nie wpadła i nie była teraz pewna, czy to dobry pomysł.\n– Okej. No… pewnie. Przecież jesteś teraz w trzeciej klasie. To oznacza, że z tobą byłoby jednak trochę mniej obciachowo niż z mamą.\n– Dzięki… Chyba.\n– To się może sprawdzić! – I momentalnie znów jej nie było. Ta dziewczyna to istna błyskawica.\nPonownie przejrzałam listę tematów. Załapały się na nią nie tylko „Opowieści znad jeziora”, ale też „Komiksy”, „Muzyka” i „Moda”. Ktoś nawet zasugerował to, co moja mama, czyli sondy z życia liceum. A to był dopiero pierwszy dzień zgłaszania! Czekając, nic bym nie zyskała.\nLekko postukałam palcami w klawiaturę. Pozostało mi tylko wpaść na jakiś pomysł. I tak pewnie by się nie sprawdził, gdyby cała klasa miała go przegłosować. Może więc powinnam zadzwonić do Alany i poprosić ją o radę.\nTego właśnie Alana chciała w sprawie Diega. I Liza w kwestii korepetycji. Czy nie czegoś takiego zawsze poszukują nastolatki u swoich przyjaciół, rodziców lub nauczycieli? Audycja z poradami totalnie by się sprawdziła.\nDopisałam swój pomysł. Wydawał się solidny. A przynajmniej na tyle oryginalny, żeby się liczył. Pognałam do kuchni powiedzieć mamie, że znalazłam temat, a ona pokazała mi uniesione kciuki. Chwilę później byłam już w kostiumie kąpielowym i w drodze nad jezioro.\nNastępnego dnia, na przerwie obiadowej, omawiałyśmy z Alaną mój wybór tematu.\n– Podoba mi się – stwierdziła, gdy siedziałyśmy obok siebie na naszej stałej ławce pod szkołą. – Pytanie do Alany, problem rozwiązany. – Każde słowo wypunktowywała w powietrzu ruchem ręki. – Dobrze się rymuje.\n– Coś takiego można opatentować – stwierdziłam, wkładając słomkę w swoje smoothie.\n– Tak czy inaczej, głosuję na twój pomysł.\n– Nie musisz – powiedziałam.\n– Wiem. Ale chcę. Fajnie będzie słuchać, jak ludzie dzwonią ze swoimi problemami.\nSzturchnęłam ją w ramię.\n– Bądź grzeczna.\n– Powiedziałam coś złego? – spytała, odwijając kanapkę.\nZignorowałam to pytanie, przekonana, że żartowała, i zadałam swoje:\n– A ty już wymyśliłaś temat?\n– Nie. Może twój genialny mózg zrodził jeszcze inne pomysły, które mogłabym wykorzystać?\n– Wystarczająco namęczyłam się z tym jednym!\nUwagę Alany przyciągnęło coś po drugiej stronie dziedzińca, jej wzrok całkiem się na tym skupił. Wędrując jego śladem, dotarłam do Diega gawędzącego z grupką chłopaków. Trzymał puszkę pepsi i kanapkę.\n– Może „Vademecum stalkera”? – zaproponowałam. – Jak przyciągnąć i utrzymać uwagę obiektu uczuć.\nAlana się skrzywiła.\n– Nie podpuszczaj mnie. W tym temacie też byłabym świetną prowadzącą.\n– Gdyby taki był twój temat, pierwszy punkt brzmiałby: Namów swoją przyjaciółkę, by gapiła się na niego na korytarzu. Punkt drugi: Gap się na niego, gdy je drugie śniadanie. Jaki będzie trzeci, Alana?\n– Uważasz, że ja tylko gadam, a nie działam? O to chodzi?\n– Akurat tobie nie można zarzucić niedziałania. Widziałam cię w akcji. Zastanawiam się tylko, jak rozegrasz ten konkretny przypadek.\n– Punkt trzeci, moja niedowierzająca przyjaciółko, to będzie wzbudzenie w nim przekonania, że to on na mnie leci.\n– I jak tego dokonasz?\n– Patrz i ucz się.\nAlana zostawiła mnie ze smoothie na ławce. Obserwowałam, jak wyciąga z kieszeni komórkę. Idąc, tak intensywnie wpatrywała się w wyświetlacz, że weszła prosto na Diega. Odskoczyła w tył, podrywając rękę do piersi, jakby się przestraszyła. On wyciągnął ramiona, żeby podtrzymać Alanę. Coś powiedziała, a on się uśmiechnął i opuścił rękę. Potem zwróciła się do innego chłopaka z ich grupy, tamten wzruszył ramionami. Alana powiedziała coś jeszcze do trzeciego, wesoło kopnęła go w but, a potem zawróciła i podeszła do mnie.\n– Tak to się robi – powiedziała, siadając.\n– Nie łapię tego, co się tam wydarzyło.\n– Dałam mu zauważyć swoją obecność, ale zaraz uzmysłowiłam, że nie podeszłam po to, by do niego zagadać.\n– A ten drugi chłopak to kto? – spytałam.\n– Bennett. Nie znasz Bennetta?\n– Słyszałam o nim, ale nigdy go nie poznałam.\n– Wracamy do mojej teorii o mieście i jeziorze.\nProblem nie tkwił w tym, że jestem nietowarzyska… No, może trochę.\n– Według mnie całą winę za to ponosi Hunter – kontynuowała Alana, odgryzając kęs kanapki. – Zazdrośnie strzegł cię przez całe dziewięć miesięcy, a potem miał czelność się wynieść.\nBawiłam się słomką.\n– Nie miał ochoty wyjeżdżać. Sama wiesz, że musiał, bo przeprowadzali się całą rodziną i bez nich byłby jakby bezdomny. Ale przebolałam już Huntera. To było w zeszłym roku. Po co wyciągasz historie z przeszłości? – spytałam.\nZabrzmiało to trochę tak, jakbym się broniła, jeśli wziąć pod uwagę, że tego dnia co rusz zaglądałam na profil Huntera – na fotkę, na której na śniadanie je popcorn, na zdjęcie tablicy informującej, że: „W Teksasie wszystko jest większe” i na fotę sterty podręczników.\n– Ponieważ nie mogę przywołać nikogo aktualniejszego niż Hunter – odparła Alana. – Twoje życie uczuciowe wyschło jak te sosnowe igiełki. – Kopnęła kupkę zrudziałych igieł, znajdującą się akurat koło naszych stóp.\n– Nie spotkałam nikogo równie interesującego jak Hunter.\n– Równie interesującego jak Hunter? – powtórzyła drwiąco Alana. – Jak gość, który samą swoją obecnością uśpiłby niemowlaki?\nZjeżyłam się. Nie uważałam Huntera za nudziarza. Był spokojny. I cichy.\n– Lubię spokojnych i cichych.\n– Pytanie brzmi, jak taki spokojny, cichy chłopak ma cię odnaleźć – stwierdziła Alana, unosząc brwi. – Do internetu wrzucasz tylko tyle, by dowieść, że w ogóle żyjesz, ale za mało, żeby ktoś mógł się dowiedzieć, jaka jesteś.\nDbałam o prywatność. To przecież nic złego.\n– Wydawało mi się, że istnieje też coś, co nazywa się rozmową – zauważyłam.\n– I kto to mówi? Zdobyłabyś się na to, żeby z kimś porozmawiać? Ha. No, może jeśli posłuchasz mojego podkastu, podłapiesz pewne triki. – Wyszczerzyła się.\nA ja się roześmiałam.\n– Okej. To powiem ci, kiedy wypatrzę kogoś interesującego.\nKtoś chrząknął, więc odwróciłam się gwałtownie w prawo.\nStał tam Diego. Czyżby słyszał całą tę wymianę zdań?\n– Hej, Alana. Zgubiłaś coś. – Pokazał jej klucz ze srebrnym breloczkiem w kształcie deski surfingowej.\nAlana, wyraźnie zaskoczona tym spotkaniem, zamiast odebrać zgubę, wyjąkała:\n– Ja… ja… Och.\nJa, znacznie mniej poruszona niż przyjaciółka, uśmiechnęłam się.\n– Życie jej uratowałeś – oznajmiłam. – Inaczej musiałaby wejść do domu przez okno na piętrze. Choć to akurat dla niej nie pierwszyzna.\nAlana szybko doszła do siebie, podniosła się i wyciągnęła rękę.\n– Taką wspinaczkę mam obcykaną.\nNaprawdę tak było. Trudności z dostaniem się do domu zdarzały się Alanie częściej, niż mogłabym zliczyć. Przyczyną było to, że jej rodzice długo ociągali się z dorobieniem jej klucza, a zamek kodowy w drzwiach do garażu mieli popsuty. Teraz, mając już klucz, zwykle o nim zapominała.\n– Może powinnaś trzymać go w jakimś bezpieczniejszym miejscu. – Diego położył klucz na dłoni Alany, a potem zacisnął na nim jej palce, jeden po drugim. Zanim cofnął rękę, przez ułamek sekundy przytrzymał jeszcze tę zaciśniętą w pięść dłoń.\nAlana uniosła kącik ust w półuśmiechu.\n– Racja, przydałby się lepszy system. – Wsunęła klucz do kieszeni.\nŁał, co za mistrzowie flirtu.\n– My się chyba jeszcze nie znamy – powiedział Diego, pewnie wyczuwając, że się na nich gapię.\n– Och. – Alana położyła mu dłoń na ramieniu. – To moja najlepsza przyjaciółka, Kathryn. Kod pocztowy: Lakesprings. Kate, to Diego.\n– Cześć – powiedziałam, nie bardzo wiedząc, co dodać.\n– Mówią na ciebie Kathryn czy Kate? – zapytał mnie.\n– Dziwne, ale i tak, i tak.\n– Bo Kathryn różnie się zdrabnia.\n– Ja lubię tylko Kate – poinformowałam go, może z nadmierną emfazą.\n– O, patrz! – przerwała nam Alana. – Kate, jest twój brat. Szukałyśmy go. Musimy iść. – Odwróciła się i swobodnie ruszyła w stronę Maxa.\n– Hm… Przepraszam – powiedziałam do Diega, mając wrażenie, że Alana odrobinę za szybko sobie poszła. Pozbierałam pozostałości po drugim śniadaniu i wepchnęłam je do brunatnej papierowej torby. – Musimy… – Wstałam i wskazałam mu brata.\n– Poszukać kogoś interesującego? – spytał, puszczając oko.\nA więc słyszał naszą rozmowę. Nic dziwnego, że spodobał się Alanie. Też miał tupet.\n– Tak… To znaczy, nie. Miło było cię poznać.\n– Co to miało znaczyć? – szepnęłam.\n– Zaufaj mistrzyni – odparła, gdy zbliżałyśmy się do Maxa. – Musiałam się pierwsza pożegnać.\n– Okej. A to zgubienie klucza?\nKiedy się uśmiechnęła, pojęłam, że „niespodziewane” pojawienie się Diega wpisane było w jej plan. Była naprawdę niezła.\nMój brat, w swoich przesadnie workowatych dżinsach i z przydługą brązową czupryną, kierował się do biblioteki, gdy go dogoniłyśmy.\n– Maximillian! – zawołała Alana, obejmując go za ramiona.\n– Co robisz? – spytałam.\n– Odnoszę książkę do biblioteki. – Pokazał nam coś na temat programowania.\n– Oddajesz książkę do biblioteki w drugi dzień szkoły? Wypożyczyłeś ją w dniu rozpoczęcia roku? – zdziwiła się Alana.\n– Tak. Myślałem, że to coś innego.\n– Przede wszystkim powinieneś się kierować tymi cyferkami z przodu – pouczyła go Alana. – Choć może wolałbyś poszukać książek ze smokami lub mieczami na okładce?\n– Na to nie wpadłem – odparł Max z absolutną powagą, a ja się uśmiechnęłam.\n– Mam wrażenie, że twój brat sobie ze mnie żartuje – zwróciła się do mnie. – Pierwszaki mają zakaz robienia sobie żartów ze starszych roczników. Tak jest w regulaminie. Ale daruję ci, bo jesteś uroczy.\nMax się zarumienił.\n– Jestem wielce zobowiązany – odpowiedział. Zatrzymał się przed drzwiami do biblioteki. – Zamierzacie tam ze mną wejść?\n– To cię krępuje? – zapytałam.\n– No, trochę tak.\n– Serio? – zdziwiła się Alana. – Towarzystwo dwóch lasek z trzeciej klasy uważasz za krępujące?\n– Jedna z nich to moja siostra.\nCofnęłam się i odciągnęłam Alanę.\n– Zostawiamy cię samego, bo pewnie koledzy w bibliotece czekają. Bawcie się dobrze.\n– Pewnie, dzięki.\n– Masz zabawnego brata – stwierdziła Alana, kiedy drzwi się za nim zamknęły. – Gdybym to ja była w pierwszej klasie, cały czas trzymałabym się mojego starszego brata i jego przyjaciela.\n– Nie masz starszego brata.\n– Żeby dowieść swojej tezy, posługuję się sytuacją hipotetyczną.


ma kolczyk w pÄpku?! - samochodowa wyprawa do afryki\nWysłany: Sob 21:16, 05 Kwi 2014 Temat postu: ma kolczyk w pÄpku?!\nZofia i Antoni - dzieci Szymona Majewskiego 19.Bryan Adams - Everything I do\npotem idziesz tam gdzie sama wyrabialas paszport, i wypeniasz formularz. [link widoczny dla zalogowanych] myslicie ze moge miec jakies zaburzenia hormalne??\ndzie na firanach ,tapczanie itp rzeczach a nie bardzo mam zamiar na tym siedzieÄ a juz tym bardziej wdychaÄ resztki sprayu Co ciekawe biusty asymetryczne Ĺatwiej jest Ĺadnie ostanikowaÄ w staniki miÄkkie, bo usztywniane mogÄ\nodstawaÄ na mniejszej piersi . nie wiem co to jest fiolet wyglada cudnie z zielonym...... Wchlania sie Ĺrednio po 6 mce. [link widoczny dla zalogowanych]\nile mniej wiecej trzymaja sie takie rzeczy?? Ja objawĂłw wymienionych prze niektĂłrych forumowiczĂłw nie mam- a akcja z NOCNYMI KOSZAMRAMI to juĹź w ogĂłle dla mnie szok totalny !!! ktokolwiek kojarzy czy cooos, to bylabym wdzieczna... teraz to jest moj nos tyle ze bez mankamentow jakie posiadal i wlasnie o to mi chodzilo. Jedni mowia by nie robic bo potem trudno wydalic wode jak wplynie tak gleboko. A powiedz mi jak jest z naukÄ\nkarmienia??? Kilka dni temu zaprosiĹam znajomÄ\nprzy kaĹźdej okazji caĹuje po rekach ... To by byĹo tyle na poczÄ\nPierwszy lodzik nie byĹ za dobry w jej wykonaniu i z tego co pamiÄtam nawet nie doszedĹem. [link widoczny dla zalogowanych] To na razie\nZapobiega puszeniu sie wĹosĂłw, utrzymuje naturalny skrÄt lokĂłw i ich nie skleja. Ale powodzenia, co do muzy, to tania tandeta, doda lepsza no i mandaryna teĹź! Ale to i tak nie zmieniĹo podejĹcia mojej dziewczyny. Najlepsze jest to,Ĺźe gdybym rodziĹa tam gdzie chciaĹam (Inflancka) a nie z przypadku w OrĹowskim to moje dziecko mogĹoby juĹź nie ĹźyÄ!!! ubung, zerstorung, verschmezung jesli ci to pomoze to prosze bardzo [link widoczny dla zalogowanych]\nwlasnie skonczylam czytac ostatniego Harry Pottera w wersji oryginalnej,czyli w jezyku krolowej Elzbietki II i jestem bardzo zadowolona,ze jest happy end.zwlaszcza,ze rozwoj akcji wcale na taki nie wskazuje.nie myslcie sobie,ze moja znajomosc angielskiego jest nadzwyczajna,ale jezyk Harrego jest dostepny. NastÄpnie zaĹoĹźyĹ mi trzy szwy i nie przepisywaĹ Ĺźadnego antybiotyku ani ketonalu, mĂłwiÄ\nc przy tym, Ĺźe gdyby jednak bĂłl byĹ nie do zniesienia to mam siÄ zgĹosiÄ na pogotowie lub do niego. Tylko na moment wpadam, by sie opowiedziec, z zyje, u mnie wszystko ok, kurs koncze dokladnie jutro a w niedziele uderzam do domciu!!!!! albo..www.abcfryzjer.pl Ja nikomu nie nakazuje byc katolikiem. DzieĹ 5 MiaĹam wczoraj resekcjÄ gĂłrnych jedynek, wybraĹam znieczulenie ogĂłlne.\nczeĹÄ dziewczynki moje kochane [link widoczny dla zalogowanych] Zapraszamy nawww.feelbeauty.eu/forum\nAha zapomnialem o jednym MUCHOZOL zabije Lasiodora parahybana (Ptasznika Olbrzymiego) doroslego osobnika wiec mozna to stosowac, napewno znajda sie pajaki nie wrazliwe na to ale to lepsze od odstraszaczy ktore zadko dzialaja. baardzo bogata, jest co zwiedzaÄ i to nie tylko te duĹźe wyreklamowane miasta, muzyka taniec i Ĺpiew osobista wĹochĂłw czÄsto pozostawia wiele do Ĺźyczenia:/ Ale miaĹam drobne komplikacje przy przebijaniu, poniewaĹź wypadĹa igĹa i rureczka takĹźe..;/ WiÄc kumpela wkĹadaĹa kolec bez niczego, na sucho... tez chce taki pasek i nie moge znalezc.... Dziekuje za odpowiedĹş, jesteĹ bardzo pozytywnÄ\nCzy moĹźna go dostaÄ bez recepty? Jestem co prawda glodna jak cholera,ale przetrwalam. Zamiast tÄpo krytykowaÄ, moĹźe czas zawinÄ\negoizmem lalki barbi - MI SIÄ NALEĹťY.... A to Ĺźe niby minimalnie siÄ chudnie? Jak Tobie przebiegaja kolejne dni ? Waga nawet poszla w gore!!! WĹaĹcicielka nie uznaĹa nawet za stosowne zadzwoniÄ do mnie i poinformowaĹa mnie o tym fakcie dopiero gdy siÄ u niej pojawiĹam.\n. [link widoczny dla zalogowanych] Ale powinnaĹ uwaĹźaÄ tym bardzie, Ĺźe juĹź miaĹaĹ jakÄ\nSama mowila, ze wazy 51 kg, a ile wazyla gdy zostala miss? to jest link na forum-wejdz na -pytania do fryzjerki,jest mnostwo postow Usta kacze sa ochydne. Witam, Eruption - One way ticket [link widoczny dla zalogowanych]\nElvis Presley - Viva Las Vegas weszĹam na tÄ\nale nie Ĺatwo je ukĹadaÄ w nastÄpnym tygodniu planujÄ iĹÄ do fryzjera moĹźe polepszy mi troszkÄ mĂłj fryz bo mi juĹź tak urosĹy Ĺźe prawie do pasa mam . julka gdzie zgubiĹaĹ romka nie no nieĹźlleee.;p haha cio...ty ;p Przez ostatnie kilka lat bylo to zwiazane z choroba stozka rotatorow - kto tego nie przeszedl, temu zadne tlumaczenie nie pomoze - podobnie , jak z zbezsennoscia. pozdrowki i wesoĹych ĹwiÄ\nt Moj tez dzis dzien numer 1 druga opcja piekne loki, lsniace...\nWysłany: Sob 21:17, 05 Kwi 2014 Temat postu: Nie uwiezycie,ale od weekendu przez tydzien maja byc u nas u\nMam pytanie odnoĹnie tego ziemniaka bo w jednej diecie napisane, ze jednego mozna zjeĹÄ a w innej, Ĺźe 3 ziemniaczki moĹźna zjeĹÄ, ile wiÄc ich moĹźna zszamaÄ? Najlepszy jest pseudo-KOS z MysĹowic - mister Wilk.\nJa skonczyĹam szĂłstki 2 tygodnie temu sa troszke nudne ale efekty sa 7 cm w pasie byĹam tez na diecie w tym czasie. [link widoczny dla zalogowanych] niestety nie wiem, u mnie tak nie byĹo.\n.......... Czytam i ... jeĹźdza po Winogronce ,jÄdze podĹe,Kasiu jak udaĹo Ci sie schudnÄ\nc,mozesz poradzic i mnie ? ciÄĹźko jest ale dasz rade . Ja jeszcze mam aparat, ale kolano sprawia mi problem od samego poczÄ\nMoze znajdziesz cos w necie, ale pamietam, ze bylam w szoku jak przeczytalam ten artykul. tam przynajmiej pisaĹo w gazecie POMOCY.....szukam pracy za granica np zbior owocow...szukam kontaktow..zaplace za pewniaka RodzinÄ domowymi obowiÄ\nÄ dĹuuugo !! Mniej nie ma sensu- Ĺźadna z nas nie chce jo-jo NiektĂłre Panie bÄdÄ wyjÄ\ntkowo miĹo wspominaÄ, niestety nie znam nawet ich imion Ĺźeby napisaÄ jaka jestem wdziÄczna i podziÄkowaÄ za wszystko co zrobiĹy! bo to moim zdaniem byĹaby duuuuĹźa przesada!!\nWygladaĹa rewelacyjnie , tylko nie znacznie miaĹa powiekszone , raczej miaĹa skorygowany ksztaĹt. Blagam o pomoc!!\nmiaĹem rĂłĹźne przypaĹy z aparatem np. [link widoczny dla zalogowanych] --zdjÄ\nSorry ze to mĂłwiÄ ale mĂłwiÄ to co sĹyszaĹam. Przeczytalam caly watek i tak dla podsumowania wklejam nazwy kursow ktore tutaj sie przewinely: Przyznam , marzy mi sie praktyka w Toni&Guy ,ale tylko tyle moge zrobic-pomarzyc No nic ,jak na razie zoaptrzylam sie w ksiazki i glowke treningowa. IgG 0,4 IU/ ml DuĹźa butelka starcza gdzieĹ na 7 miesiÄcy, wiÄc moĹźna siÄ szarpnÄ\nKto moĹźe zrobiÄ mi tipsy za max 35 zĹoty Ĺadnie ? co 3dzien chociaĹź 1,5 kg mniej to to jest SUPER mobilizacja do dalszego odchudzania po godzince mi przeszĹo ... Maroon 5-She will be loved a po drugie to nie - nie podoba mi sie Piszesz ze ciezko jest znalezc prace blisko milano, wiec nie wiem co myslec bo wszyscy mowia ze na polnocy lepiej, a ja chce sie przeniesc na polnoc. witam,,, piszesz o tym Ĺźe ropiaĹo oczko u synka.PrzypomniaĹo mi siÄ Ĺźe u nas byĹo tak samo.DoĹÄ dĹugo ropiaĹo i Ĺźadne kropelki nie pomagaĹy no i te uciekajÄ\nSzkoda Ĺźe wczeĹniej na Niego nie trafiĹam wielkie dziÄki za ten Ĺliczny nosek dr. Bede wdzieczna\n7.Czy przyjmujecie zwroty od klientĂłw? [link widoczny dla zalogowanych] Na poczÄ\nhej ja robiĹam na biki jestem po 2 i efekty sa takie, Ĺźe zastanawiam siÄ czy pozostac przy 2 bo efekty sa suuper wĹoski nie rosna tylko jakas pojedyncze sĹyszaĹam tylko ze nie wszystkie lasery sa dobre [15.03] 11:20 ARRAKIS powyzej 0,65 wykazuje obecnosc igm pozdrawiam ( ) [link widoczny dla zalogowanych]\nbyc problemy hormonalne i przy nich dieta niewiele pomaga. Witaj KKijankaa , kurde co z tymi facetami !!! Probowalam wszystkich naturalnych metod i nic nie dziala. ...WciÄ\nĹź mam nadziejÄ, Ĺźe nie bÄdzie to potrzebne Cena: Do tej pory nic mnie nie bolaĹo i nie boli. Gynalgin najlepiej aplikowac przy pomocy zelu (pro vag).\nSerce mi puscil na 2s. [link widoczny dla zalogowanych] Tylko do kosmetyczki ze Zdrowych NĂłg -www.zdrowe-nogi.pl/gabinety.php\njak ktos wie gdzie usuwaja dobrze blizny bardzo prosze o podanie namiarĂłw dziekuje z gory Juz mam dosc, bo chce do 55 zejsc. ProszÄ o odpowiedĹş! A mama mi to jeszcze przemywa rumiankiem i jeszcze jakimiĹ innymi ziolami i prznosi mi to duĹźa ulgÄ ale pewnie jak Ci to ĹciÄ\nto przejdzie samo Mam 2 letnie dziecko i wĹaĹnie ma problem z wrastajÄ\njeszcze jedno jak szybko naleĹźy zrobiÄ badania hormonĂłw (po wyjĹciu ze szpitala zaĹźywam eltroxin 100) wschodnie. Piosenka o ktora pytasz spiewa Dusty Springfield, tytuĹ in private Z gĂłry dziÄkujÄ za informacje Na kartoniku teĹź jest taki sam znak jak na kapsuĹce. I to juĹź jest baaaardzo duzy postÄp Krok do przodu GratulujÄ Bardzo Ĺadne imiÄ!-Mi siÄ podoba!


Obniżone i podwyższone napięcie mięśniowe i jego wpływ na rozwój dzieci - Świat Parentingu | Świat Przedszkolaka | Świat Pierwszoklasisty - swiatp.pl\nNiewłaściwe napięcie mięśniowe u dzieci uniemożliwia lub w znacznym stopniu ogranicza nabywanie umiejętności szkolnych. Bariery edukacyjne wynikające z zaburzenia widoczne są już w wieku przedszkolnym. O tym, czym jest obniżone a czym podwyższone napięcie mięśniowe u dzieci, co powinno zaniepokoić rodzica, dlaczego terapia Integracji Sensorycznej jest tak ważna oraz jak stymulować prawidłowy rozwój, by zminimalizować ryzyko wystąpienia zaburzeń, opowie nam Agata Poprawa – diagnosta i terapeuta Integracji Sensorycznej w Niepublicznym – Terapeutycznym Punkcie Przedszkolnym „Effectis“.\nPani Agato, ostatnio coraz więcej słyszy się o problemach obniżonego napięcia mięśniowego u dzieci. Rodzice nie wiedzą, na co powinni zwrócić szczególną uwagę i do kogo się udać w celu konsultacji oraz zdiagnozowania ewentualnego zaburzenia napięcia mięśniowego?\nAgata Poprawa: Pierwszą osobą do kontaktu jest zawsze lekarz pediatra oraz neurolog dziecięcy. Chciałabym jednak podkreślić, że każdy maluch jest inny i ma własne tempo rozwoju, dlatego patrzenie na rówieśników i porównywanie z nimi własnego dziecka nie zawsze jest właściwym podejściem. Im szybciej zgłosimy się do specjalisty, tym lepiej dla naszego dziecka zostaną dobrane odpowiednie metody terapii, które bardzo często polegają na tym, że rodzic dostaje wskazówki, jak ma się bawić z dzieckiem, jak ma go stymulować, motywować np. do większego wysiłku. Bywa też tak, że konieczne jest chodzenie do fizjoterapeuty, który musi ćwiczyć z dzieckiem. Najczęściej po kilku miesiącach pracy z maluchem wszystko się wyrównuje i problem jest zażegnany.\nW dzisiejszych czasach rodzice czerpią informacje z różnych źródeł. Mamy dostęp do Internetu, książek, poradników, a mimo to wielu czuje się zagubionych. Szczególnie, jeśli to pierwsze dziecko.\nAP: Tak naprawdę już od pierwszych miesięcy życia warto bacznie obserwować swoje dziecko. Nie chodzi o doszukiwanie się niepokojących objawów, tylko bieżące monitorowanie, czy osiąga kolejne etapy tzw. „kamieni milowych“. Najlepszym źródłem informacji jest lekarz pediatra, który wskaże odpowiednie źródło wiedzy na ten temat. Rodzice często sięgają po informacje do Internetu. Owszem, Internet to źródło informacji, ale trzeba umieć odnaleźć tę właściwą wiedzę, dlatego pediatra to pierwsza osoba, która podpowie, gdzie szukać pomocy.\nA co to takiego te kamienie milowe?\nAP: Kamienie milowe to nic innego jak tabela, która mówi, jakie są kolejne etapy rozwoju psychoruchowego (psychomotorycznego) dla danego wieku, co dziecko powinno potrafić, mając np. 3 miesiące i tak miesiąc po miesiącu.\nCzy mogłabyś sprecyzować, co to jest rozwój psychomotoryczny?\nAP: Tak, proszę zwrócić uwagę, iż o rozwoju małych dzieci mówimy – rozwój psychomotoryczny – czyli taki, na który składają się: motoryka, czyli to jak dziecko rozwija się fizycznie oraz psychika i jej rozwój. Motoryka, to ogólna sprawność fizyczna człowieka, która dodatkowo dzieli się na dużą i małą, dlatego jej prawidłowy rozwój już od pierwszych miesięcy życia jest tak ważny dla prawidłowego funkcjonowania dziecka.\nMotoryka duża przejawia się w takich czynnościach jak np.: chodzenie, bieganie, skakanie, koordynacja wzrokowo-przestrzenna, pokonywanie przeszkód. Natomiast motoryka mała to np.: chwytanie przedmiotów, trzymanie łyżki, zawiązywanie butów, lepienie z plasteliny, pisanie. Oczywiście prawidłowy rozwój motoryczny dziecka jest ściśle związany z jego wiekiem.\nPo czym możemy poznać dziecko z zaburzonym napięciem mięśniowym?\nAP: W pierwszych miesiącach życia niepokojące z pewnością jest wrażenie stałego napinania się, stale zaciśnięte piąstki, które nie rozluźniają się, problemy z ubieraniem, gdyż dziecko wydaje się być sztywne. Są dzieci, które mają np. problem z chwytaniem zabawek czy butelki, przelewają się przez ręce rodzica, są apatyczne, słabo reagują na bodźce, są nadmiernie płaczliwe, mają trudności z jedzeniem, często zachłystują się. Warto wówczas niezwłocznie wybrać się do specjalisty na konsultacje.\nStarsze dziecko z obniżonym napięciem mięśniowym można poznać poprzez to, że nie lubi zabaw ruchowych, jest statyczne. Są też takie dzieci, które podczas siedzenia mają problem z zachowaniem poprawnej postawy (w pionie) – pokładają się, wiercą, szukając dogodnej pozycji – i tak naprawdę u tych dzieci trudniej wychwycić obniżone napięcie, gdyż one lubią ruch, przez to często otrzymują etykietę niegrzecznych, kręcących – wiercących się. Dzieci, o których mowa, to najczęściej przedszkolaki, które potem trafiają na Integrację Sensoryczną w celu zdiagnozowania ich nadpobudliwości lub mają problem z równowagą. Po zdiagnozowaniu często rodzice otrzymują informację, że ich dziecko między innymi ma obniżone napięcie mięśniowe w tak zwanym centrum (głównie tułów, obręcz barkowa, głowa).\nObniżone napięcie mięśniowe może mieć różną skalę. Dzieci z bardzo obniżonym napięciem są konsultowane o wiele wcześniej (w 1 roku życia) przez neurologa dziecięcego. Diagnoza wówczas jest poparta badaniem EMG mięśni. Fizjoterapeuta jest pierwszym terapeutą do którego trafia takie dziecko na usprawnianie a Integracja Sensoryczna może wówczas jedynie wspierać pracę fizjoterapeuty, najlepiej w ścisłej z nim współpracy.\nJeżeli się okaże, że rzeczywiście u dziecka jest problem z napięciem mięśniowym, to co dalej?\nAP: Dziecko na podstawie diagnozy trafia na terapię, która jest indywidualnie dopasowana do potrzeb, wieku i jego możliwości. Jeśli dziecko jest jeszcze małe, szczególnie takie, które nie jest samodzielne i nie rozumie poleceń – wówczas wskazana jest fizjoterapia (fizjoterapeuta ćwicząc z dzieckiem, często daje zalecenia rodzicom do domu). Jeżeli dziecko jest starsze, rozumie polecenia, to często trafia na zajęcia z Integracji Sensorycznej (SI) prowadzone przez certyfikowanego diagnostę i terapeutę SI. Zdarza się tak, że rodzice dostają sygnał od wychowawców z przedszkola o niepokojących zachowaniach: dziecko może być bardzo wycofane, nie lubi ruchu, przez co wydaje się być niezaradne, niezborne ruchowo bądź odwrotnie – kręci się, jest w ciągłym ruchu i ciężko nad nim zapanować, etc. Rodzice wtedy decydują, co będzie lepsze dla ich dziecka czy praca z fizjoterapeutą czy zajęcia Integracji Sensorycznej. Jeżeli dziecko nie ma wad postawy, to Integracja Sensoryczna jest dobrą decyzją, chociażby z tego powodu, że jest atrakcyjniejszą formą ruchu, pracy z ciałem.\nNa czym polega terapia Integracji Sensorycznej u dzieci z obniżonym bądź wzmożonym napięciem mięśniowym?\nAP: Częstszym powodem, dla którego dzieci trafiają na SI, jest obniżone napięcie mięśniowe. Terapeuci na takich zajęciach wplatają ćwiczenia w zabawę. Dzieci na ogół lubią te zajęcia, gdyż z reguły nawet nie zauważają, że ćwiczą – jest to dla nich o wiele bardziej atrakcyjne niż mozolne ćwiczenia z fizjoterapeutą. Wzmacniane są wówczas mięśnie tułowia, obręczy barkowej, kończyny górne i kończyny dolne. Głównym celem terapii jest poprawa funkcjonowania ośrodkowego układu nerwowego, który jest odpowiedzialny za odbiór ze środowiska bodźców zmysłowych oraz prawidłowe ich przetwarzanie. Integrowane są wówczas ze sobą poszczególne zmysły, takie jak dotyk, słuch, wzrok – tak, aby działały ze sobą spójnie i bez zakłóceń.\nNatomiast u dzieci, u których obserwujemy tendencję do napinania mięśni w terapii, w pierwszej kolejności kładziony jest nacisk na to, aby rozluźnić dziecko poprzez odpowiednio dopasowane aktywności.\nDużo słyszy się ostatnio jak ważne są dodatkowe zajęcia i dodatkowa edukacja rodziców. Niestety ciągły brak czasu powoduje, że dzieci nie spędzają już tyle czasu na świeżym powietrzu jak kiedyś. Łatwiej jest włączyć bajkę albo dać telefon.\nAP: Bez wątpienia rodzice odgrywają ogromną rolę w prawidłowym rozwoju swojego dziecka. Ważny jest ruch szczególnie na świeżym powietrzu i o to powinni dbać rodzice. Dziecko w naturalny sposób jest aktywne, a na placu zabaw może doświadczać wielu aktywności ruchowych, których w domu nigdy nie dozna. Oczywiście jeśli tylko jest czas, to wskazane są wszelkie dodatkowe zajęcia, takie jak na przykład basen. Podczas pływania pracują wszystkie mięśnie. Część dzieci same sobie dostarczy odpowiednią ilość ruchu, inne po prostu trzeba aktywować w tym kierunku. Rozmawiajmy z terapeutami, korzystajmy z ich wiedzy i doświadczenia, dowiedzmy się, jakie aktywności będą najlepsze dla naszego dziecka.\nCzy zaburzenia napięcia mięśniowego występują również u dzieci ze spektrum autyzmu?\nAP: Dużo dzieci autystycznych ma obniżone napięcie mięśniowe, często konsekwencją jest przyjmowanie specyficznych pozycji ciała /pokładanie się/, lekki chwyt zabawki, narzędzia pisarskiego. Dzieci autystyczne w większości trafiają na zajęcia z Integracji Sensorycznej, gdyż u nich bardzo często jest zaburzona praca wielozmysłowa i terapeuci przy okazji również wzmacniają ich mięśniowo.\nPodobno warto również włączyć terapię logopedyczną u dzieci z obniżonym napięciem mięśniowym?\nAP: Obniżone napięcie mięśniowe ma ogromne znaczenie w rozwoju mowy dziecka. Przede wszystkim prowadzi do osłabienia pracy mięśni aparatu artykulacyjnego (języka, warg, żuchwy, podniebienia miękkiego). Dzieci z obniżonym napięciem mięśniowym bardzo często mają otwartą buzię, ślinią się. Język znajduje się w przestrzeni międzyzębowej. Prowadzi to do licznych wad wymowy, między innymi seplenienia międzyzębowego, które jest trudnym i czasochłonnym zaburzeniem w terapii logopedycznej. U dzieci z obniżonym napięciem mięśniowym często występują także problemy z jedzeniem i połykaniem pokarmów. Takie dziecko słabo gryzie, nie będzie chciało jeść np. marchewki.\nWzmożone napięcie mięśni twarzy uniemożliwia prawidłowy rozwój mowy, może prowadzić u dzieci między innymi do szczękościsku. Ale to są rzadkie przypadki i o tych tutaj raczej nie mówimy.\nBardzo ważna jest intensywna terapia logopedyczna i uwzględnienie w niej między innymi ćwiczeń usprawniających motorykę aparatu artykulacyjnego oraz masażu twarzy i wnętrza jamy ustnej.\nNiewyraźna mowa jest zatem efektem wielu czynników, a obniżone i wzmożone napięcie mięśniowe jak najbardziej z tym związane.\nCzyli podsumowując współpraca całego zespołu terapeutycznego składającego się z psychologa, logopedy, terapeuty SI czy fizjoterapeuty w połączeniu ze współpracą z rodzicami daje najlepsze efekty.\nAP: Niewłaściwe napięcie mięśniowe u dzieci uniemożliwia lub w znacznym stopniu ogranicza nabywanie umiejętności szkolnych. Dzieci mają problemy z utrzymaniem prawidłowej pozycji siedzącej w czasie zajęć stolikowych i prawidłowym posługiwaniem się narzędziami pisarskimi. Niewłaściwa postawa ciała wynikająca z nieprawidłowego napięcia mięśniowego wpływa na koncentrację, która jest wówczas skrócona, jak i uwagę – dzieci te są bardziej męczliwe.\nZaburzona priopriocepcja wpływa na trudności w adaptacji na bodźce sensoryczne, problemy z prawidłową reakcją, czuciem własnego ciała, nad kontrolą ruchu i sprawnemu posługiwaniu się przedmiotami.\nZaburzenia wielkości napięcia mięśniowego są przyczyną nieprawidłowych obciążeń w układzie ruchu, a także przyczyniają się do powstania zmian strukturalnych i czynnościowych w obrębie stawów i mięśni oraz struktur z nimi związanych. U dzieci z obniżonym napięciem posturalnym występuje brak liniowego ustawienia poszczególnych segmentów ciała i nieprawidłowe ustawienie krzywizn kręgosłupa oraz asymetria tułowia. Obciążenia stawowe są przenoszone nieprawidłowo i w efekcie dochodzi do wad kończyn dolnych. Dzieci mają duże problemy z wykonywaniem ćwiczeń z zakresu motoryki dużej.\nNieprawidłowa dystrybucja napięcia mięśniowego wpływa także na nieprawidłowy rozwój motoryki małej. Przejawia się ona w postaci: mniejszej zdolności wykonywania ruchów precyzyjnych, trudności w utrzymywaniu prawidłowej postawy ciała w trakcie czynności stolikowych, nieprawidłowego chwytu pisarskiego, niewłaściwego nacisku narzędzia pisarskiego, niską umiejętność graficzną.\nWłaściwe przeprowadzanie działań terapeutycznych, w obrębie opisywanych obszarów, w znacznym stopniu usprawnia naukę.\nWywiad opracowany został przez specjalistów z Niepublicznego Punktu Przedszkolnego „Effectis”


Marzena bugała - artykuły | Gazeta Pomorska\nSpacer po polskich Malediwach. Park Gródek w Jaworznie jak zwykle zachwyca\nNie ma co ukrywać - Park Gródek, którzy został okrzyknięty w internecie polskimi Malediwami zachwyca. W weekendy przyjeżdża tutaj mnóstwo turystów z województwa śląskiego, małopolskiego oraz innych części Polski. Piękna przyroda, czysta woda i strome klify turyści z chęcią utrwalają na zdjęciach. To piękne miejsce na spacer.\nJaworzno: Policjant molestował 6-latkę. Jej matka miała o wszystkim wiedzieć i milczeć. Usłyszała zarzuty\nDwie osoby, matka dziewczynki oraz dyrektor Ośrodka Interwencji Kryzysowej w Jaworznie, zostały oskarżone w związku ze sprawą molestowania 6-latki przez policjanta z Jaworzna. Zdaniem prokuratury, obie wiedziały, co mężczyzna robi z dzieckiem, a mimo to nie poinformowały organów ścigania. Grozi im do trzech lat więzienia.\n7 stycznia 2020, 13:57\nPitbull pogryzł dziecko w Jaworznie. Właścicielka psa też była agresywna\nPitbull pogryzł dziecko, które spacerowało ulicą w Jaworznie. Właścicielka zwierzęcia była pijana. Pies uciekł z posesji przez niedomkniętą furtkę.\n5 czerwca 2019, 12:27\nKandydat z PO: Ja p..., nie znam programu - wpadka na antenie [wideo]\nKandydat na radnego z Platformy Obywatelskiej, Dawid Chełmecki miał bardzo dużo do powiedzenia na temat lokalnej polityki w Jaworznie - podaje portal Pardon. Na pytanie o swój i Platformy program dla miasta zaczął mówić...\n21 października 2010, 12:12


Zalety VITAMIXA - taxicieszyn.pl\nTo urządzenie, które jest powszechnie uważane za doskonałe. Moc na poziomie 1200 W daje możliwość wykonywania różnorakich zadań. Do tego mamy specjalnie przygotowane ostrza, które dają możliwość przygotowywania smacznych zup, sosów oraz kremów. Kielich urządzenia mieści aż dwa litry, dlatego spokojnie można tam przygotowywać posiłek dla całej rodziny. Pysznych i na dodatek również pełnowartościowych dań będziemy mieli tak wiele, że każdy z rodziny będzie zadowolony.\nMamy w urządzeniu specjalną nakrętkę, którą można zdejmować i to praktyczne rozwiązanie, ponieważ w trakcie miksowania można spokojnie dodawać do urządzenia kolejne składniki. Popychacz, który dostajemy ma taką formę, że nie będzie sięgał do ostrza i w trakcie miksowania będzie można wygodnie z niego korzystać bez obaw, że coś się wydarzy. Vitamix to taki sprzęt, który jest naprawdę solidnie przygotowany i powinien spełnić oczekiwania wymagających użytkowników.\nWielką zaletą urządzenia będzie łatwość jego czyszczenia. Wlewamy wodę i włączamy ostrza do miksowania, wtedy wszystko będzie się płukać, można dodać również płyn do mycia naczyń i mycie urządzenia będzie po prostu bardzo wygodne. Producent oprócz tego, że do sprzętu oczywiście dołączył nam świetną instrukcję to postarał się o coś więcej i dlatego ma dla nas świetne rozwiązanie w postaci książeczki z przepisami. To rzeczywiście fajny dodatek, ponieważ od razu będziemy mieli ciekawe porady co można smacznego z użyciem tego urządzenia przygotować dla całego rodziny.\nProducent daje nam również gwarancję aż na 7 lat, dlatego będzie można bez obaw sprzętu używać. Dodatkowo jest to również znak jakości, producent wie, że oferuje sprzęt, który będzie długo pracował bez żadnych awarii, jeśli miałoby być inaczej nie dawałby tak długiej gwarancji. Przy pomocy tego jednego urządzenia mamy możliwość siekania, blendowania, miksowania czy mielenia. Można podgrzewać, kruszyć lód czy mielić składniki mrożone. Jeśli dodatkowo dokupimy drugi kielich Dry Blade dostaniemy produkt, który pozwoli nam również dodatkowo mielić różne ziarna i będzie można przygotowywać w nim ciasto. Sprzęt jeśli tylko będziemy umieli to wykorzystać daje nam nieograniczone możliwości.


Toshiba: wykryć Kaczmarka można też naszym sprzętem - Tech\nToshiba: wykryć Kaczmarka można też naszym sprzętem\nRadio Zet podało, że były minister sprawiedliwości i prokurator Engelking śledzili Janusza Kaczmarka dzięki tajnemu oprogramowaniu, które analizuje ludzką twarz. Ponieważ software pochodził od obcych służb wybuchł skandal. Producent komputerów, firma Toshiba, twierdzi, że ma procesor, który również rozpoznaje ludzi, zupełnie jawny. Chwyt marketingowy, czy służby nie dysponują niczym niezwykłym?\nRadio Zet poinformowało, że na sławnej prezentacji prokuratora wykorzystano podarowany naszym służbom tajny program komputerowy do śledzenia terrorystów. Według radia, sprawa wywołała skandal w międzynarodowym środowisku służb specjalnych - przedstawiciele ambasad dwóch krajów interweniowali u naszych władz.


Zobaczyć Miłosierdzie | DDM Studnia\nStrona główna Wydarzenia Zobaczyć Miłosierdzie\nZobaczyć Miłosierdzie – rekolekcje internetowe z okazji 90. Rocznicy objawień Jezusa Miłosiernego\n„Wieczorem, kiedy byłam w celi ujrzałam Pana Jezusa ubranego w szacie białej. Jedna ręka wzniesiona do błogosławieństwa, a druga dotykała szaty na piersiach. Z uchylenia szaty na piersiach wychodziły dwa wielkie promienie, jeden czerwony, a drugi blady. (…) Po chwili powiedział mi Jezus: „Wymaluj obraz według rysunku, który widzisz, z podpisem: Jezu, ufam Tobie. Pragnę, aby ten obraz czczono najpierw w kaplicy waszej i na całym świecie”. („Dzienniczek” 47) – w tym roku mija 90. rocznica tego cudownego objawienia.\nW poprzedzającym ją czasie chcemy zaprosić Was na trzydniowe rekolekcje zatytułowane „Zobaczyć Miłosierdzie”. Rekolekcje odbędą się w dniach 19 – 21 lutego o g. 20:00 i będą dostępne na kanale youtube ddm studnia. W programie: konferencja, wprowadzenie do osobistej modlitwy na kolejny dzień przygotowania do rocznicy i Koronka do Miłosierdzia Bożego.\nZobaczyć Miłosierdzie w Biblii – ks. Jarosław Kwiatkowski\n20 lutego godz. 20:00\nZobaczyć Miłosierdzie w Dzienniczku św. Faustyny – ks. Krzysztof Ruciński\nZobaczyć Miłosierdzie w nauczaniu papieża Franciszka – ks. Jarosław Tomaszewski\nPoprzedni artykułDDM Studio\nNastępny artykułAdoracja Najświętszego Sakramentu z możliwością spowiedzi w Wielkim Poście


Podążaj za marzeniami… – 4 Urodziny SimplyBeautiful.pl/Mazury – Weronika Sienkiewicz\nHome Psychologia Podążaj za marzeniami… – 4 Urodziny SimplyBeautiful.pl/Mazury\nNext ArticleBooks review #3 – Pokolenie Ikea, Pokolenie Ikea Kobiety & Brud\nPosted on 8 maja 2018 at 7 h 56 min\nZachwycasz i inspirujesz za każdym razem! <3\nGratuluję tego czasu, każdego wpisu, który czytam wstrzymując oddech o klimatycznych zdjęć!\nPosted on 8 maja 2018 at 8 h 44 min\nKochana! Bardzo Ci dziękuje!\nNie wiem co powiedzieć ❤\nTyle miłych słów 😚😚\nPosted on 10 maja 2018 at 12 h 21 min\nA wiesz, że jeszcze nigdy nie byłam na Mazurach? Może w tym roku to zmienię…\nWszystkiego najlepszego z okazji urodzin bloga – życzę wielu inspiracji 🙂\nPosted on 11 maja 2018 at 23 h 30 min\nZapraszam serdecznie w moje rodzinne strony 🧡


Opracowanie dokumentu określającego ryzyko wystąpienia wybuchu wymagane stanowi w odniesieniu do marek i przedsiębiorstw, podczas pracy których następuje styczność z środkami wybuchowymi oraz łatwopalnymi - w takiej formy konieczne jest posiadanie odpowiednio skompletowanej dokumentacji, informującej o poziomie ryzyka i rodzaju produktów, do jakich się ono ogranicza.\nDokument zabezpieczenia przed wybuchem - podstawowe daneOsobą dorosłą za stworzenie wspomnianego dokumentu zatrzymuje się pracodawca, zatrudniający kobiety posiadające bliscy dostęp z artykułami wybuchowymi, jak również leżące w ich otoczeniu. Podobny proceder jest zwykły w odniesieniu do takiej kondycji i oznaczany jest Prawem Ministra Gospodarki, Akcji oraz Metody Społecznej dotyczącego minimalnych wymagań oddających się do bezpieczeństwa oraz higieny rzeczy na miejscach zagrożonych atmosferą wybuchową.\nstopień prawdopodobieństwa a czas pojawiania się atmosfery wybuchowej,prawdopodobieństwo wystąpienia oraz aktywacji źródeł zapłonu, w tym jednocześnie powstania wyładowań elektrostatycznych,zbiór oraz opis systemów instalacyjnych używanych przez pracodawcę,stosowane w środowisku pracy substancje, z uwzględnieniem ich wzajemnego oddziaływania na siebie i wyjątkowych właściwości,oszacowanie przewidywanej skali potencjalnego wybuchu.\nWarto podkreślić, że omówiona ocena zagrożenia wybuchem i jego możliwych skutków mówi nie tylko stanowiska pracy, ale także lokalizacji z nim połączonych, w których potrafi przyjść zagrożenie rozprzestrzenienia się wybuchu.Nieodzownym elementem potrzebnym do wyrażenia w dokumencie zabezpieczenia przed wybuchem staje się granica wybuchowości, żyjąca w dwóch wyznacznikach. Dolna granica wybuchowości oznacza najniższe stężenie substancji łatwopalnej, odnośnie której może pojawić się zjawisko zapłonu oraz ewentualnego wybuchu.Z zmiany górna granica wybuchowości nawiązuje do ostatniego stężenia wspomnianej substancji, przy którym możliwe istnieje więcej powstanie wybuchu - stężenie ponad tej granicy niweluje możliwość wybuchu z opieki na stworzoną zbyt bogatą atmosferę.\nTworzenie dokumentu zabezpieczenia przed wybuchemPrzeprowadzenie analiz i zebranie ich w jednym dokumencie może wykazać się trudne - warto w niniejszym polu zaznaczyć, że są firmy profesjonalnie zwracające się tworzeniem podobnej dokumentacji. Często daje się, że pracodawca zleca wykonanie dokumentu specjalistom, co ogranicza konieczność jego własnego udziału w współczesnej technologii, dając jednocześnie gwarancję prawidłowo dokonanych szacunków.\nGdzie wymagany jest materiał zabezpieczenia przed wybuchem?Ogólnie rzecz biorąc można pozwolić, że omawiany dokument opowiadający o zagrożeniu wybuchem chciany jest we pełnych stanowiskach pracy, gdzie istnieje ryzyko wystąpienia tak zwanej atmosfery wybuchowej - świadczy to stanie mieszaniny tlenu z substancjami określającymi się łatwopalnością: proszkami, pyłami, cieczami, gazami i parami.Reasumując, można uznać, że dane zawarte w omówionym powyżej dokumencie zabezpieczenia przed wybuchem kojarzą się do wyjątkowo istotnych sprawy, mających prestiż na bezpieczeństwo zdrowia i życia zatrudnianych pracowników. Z ostatniego względu opracowanie faktu jest wymagane oraz zarządzane konkretnymi przepisami prawymi, nakładając na pracodawcę obowiązek uzupełnienia i poprawiania niezbędnej dokumentacji.


Podkategoria: Odzież - strona 2 - Katalog ZORD\nZachęcamy do zaciekawienia się ofertą przygotowaną przez hurtownię odzieży używanej Stuttgarter Mode z Piaseczna. Jesteśmy bezpośrednim importerem odzieży używanej. Hurtowo sprzedajemy odzież używaną z Niemiec oraz Austrii. Mamy d...\nCoraz więcej mężczyzn dużą uwagę poświęca swojemu wyglądowi. Jeżeli mężczyzna pracuje w biurze to wiadomo, że musi wyglądać elegancko. Dlatego też na rynku polskim powstaje coraz więcej firm, które w swojej ofercie posiadają modne...\nChociaż w Polsce jest bardzo dużo sklepów oferujących odzież w dużych rozmiarach, to jednak w wielu przypadkach nie są to sklepy dla puszystych, w których mogą czuć się swobodnie. Opryskliwe ekspedientki ostentacyjnie dezynfekując...\nStrona online płaszcze damskie to serwis przentujący najnowszą kolekcję płaszczy damskich. Pokazane na domenie głównej modele pochodzą z brandu Unique, zostały szyte z nylonu, a napełnione są kaczym puchem, materiały zostały dosko...\nGaleria Koloru to wzięty graffshop w Polsce. Przez lata egzystencji w branży mamy ogromne doświadczenie plus najlepsze farby i akcesoria do graffiti. Zatrudniamy ludzi, którzy gruntownie czują kulturę graffiti dodatkowo całkowicie...\nZimowy sezon już coraz bliżej. W związku z tym, mamy do zaproponowania całą masę profesjonalnego pod kątem jakości sprzętu dla zapaleńców od zimowych sportów. Możesz sprawdzić choćby za chwilę, co wyraźnie odróżnia nasz sklep od r...\nDroga wysyłkową ubrania zostają dostarczone w każdej ilości i w którykolwiek zakątek kraju oraz poza granice Państwa. Hurtown...\ndamskie szlafroki (1), Bestbuty. pl (1), sukienki weselne (2), zakolanówki (2), akcesoria myśliwskie (1), modne torebki (5), sklepy dla puszystych (1), wyprzedaże odzieży (1), moda dziecięca (1), Buty puma męskie (1), modne garnitury (4), wyprzedaże (7), Sukienki (11), kostiumy kąpielowe (2), odzież w dużych rozmiarach (1), odzież damska (24), odzież używana (1), zimowe koszule męskie (1), koszule męskie flanelowe (1), dickies (1), kopertówki (2), suknia (2), Buty lacoste (1), seksowna bielizna (3), dla dziewczynek (1), marynarki na miarę (1), buty puma (3), portfele męskie (4), dla chłopców (1), montana (1), odzież męska (10), koszule z dużymi kołnierzykami (1), kurtki wędkarskie (1), graffiti shop (1), spodnie na ryby (1), obuwie sportowe (1), zestawy snowboardowe (1), skarpety (1)


Samorząd nie ma na pensje dla 250 osób | Gazeta Współczesna\nSamorząd nie ma na…\nSamorząd nie ma na pensje dla 250 osób\nEwa Sznejder 23 listopada 2008, 15:34\n- Z taką sytuacją spotykamy się pierwszy raz - przyznaje Stanisław Szymański Ewa Sznejder\nZambrów.Finansowa zapaść - tak krótko rysują przyszłość Zambrowa samorządowcy. Mają dziurę w budżecie na 4,5 mln zł. A radni nie godzą się na zaciągnięcie kredytu.\n- W tej chwili mamy złożone faktury na 1,8 mln zł, a w kasie ok. 500 tys. zł - mówi Bogdan Kamiński, zastępca burmistrza Zambrowa. - Nie mamy z czego zapłacić, przecież są jeszcze wydatki bieżące, oświata, pomoc społeczna, które trzeba regulować na bieżąco.\nDlatego pieniędzy nie dostaną dwie firmy budowlane, które zmodernizowały ul. 71 Pułku Piechoty oraz pracują przy uzbrajaniu terenów w dzielnicy przemysłowej na obrzeżach Zambrowa.\nPierwszy raz firma znalazła się w tak trudnej sytuacji. Zrobimy wszystko, by zapłacić ludziom - mówi Stanisław Szymański, właściciel jednej z firm. Razem ze wspólnikiem podjął już decyzję o kredycie. Muszą zapłacić za materiały, podwykonawcom, a w końcu pracownikom. W obu firmach pracuje w sumie ok. 250 osób.\n- Dołożymy wszelkich starań, żeby zrobić wypłaty - zapewnia Szymański. - Możliwe jednak będą jakieś przesunięcia. Kredytowanie wymaga po prostu czasu.\nBurmistrz chciał ratować sytuację kredytem. Do końca roku dostanie ok. 2,4 mln zł zwrotu z funduszy unijnych za remont dwóch przedszkoli. Kredyt nie byłby wysoki (ok. 3 mln zł). Przy budżecie miasta ok. 60 mln zł ryzyko jest niewielkie. Jednak radni powiedzieli: nie.\n- Burmistrz po raz kolejny stawia nas pod ścianą - nie kryje wzburzenia Andrzej Gniazdowski, wiceprzewodniczący Rady Miasta. - Zaczynamy tracić kontrolę nad wykonaniem budżetu.\nChodzi o to, że burmistrz decyduje się na realizację inwestycji, nawet gdy nie dostanie na nie unijnych dotacji. Tak było w przypadku uzbrojenia terenów w dzielnicy przemysłowej, czy budowy targowicy miejskiej. Koszty inwestycji stają się w tej sytuacji wyższe niż zapisane w budżecie.\nBurmistrz broni się argumentem, że pewność unijnego finansowania daje pozycja na liście indykatywnej. Inwestycja będzie finansowana, ale nieco później, bo przedłużają się procedury formalne.\n- Bez ryzyka nie ma rozwoju miasta - przekonuje Kamiński. - Przedszkola też wyremontowaliśmy sami, a dopiero teraz dostajemy na nie pieniądze z Unii. Warto jednak było zaryzykować.\nGość 24.11.2008 11:10:02\nOto jak wygląda polskie zarządzanie. A wy chcecie budować elektrownie atomową?\nobywatel 24.11.2008 09:55:37\nObudźcie się ! Za samowolę musi być odpowiedzialność bez względu na przynależniść partyjną P. Przewodniczący!!\nGość 24.11.2008 09:40:04\nW dniu 24.11.2008 o 08:06, niezielony, ale rozumny napisał:\nNie rozumiem postu zielonego. Tematem jest brak środków na zaspokojenie zobowiązań za realizowane inwestycje(nota bene drogowe). Skarży sie Pan na dziurawe drogi. Pytam się jako niezielony, jak wybudować drogi np. w Zambrowie bezinwestycyjnie. Poza tym to ca Pan pisze, że 10 % jest na łapówki - jeżeli ma Pan wiedzę na ten temat proszę zawiadomić CBA i prokuraturę. Uogólnianie, że wszyscy biorą sprowadza dyskusję do absurdu oznaczającego, że zielony też bierze. Pytanie ile i od kogo ? Ponadto zdaniem zielonego Białystok zadłużył się na 200 mln. zł, dlatego porównywanie Białegostoku do Zambrowa jest nietrafione.Miasto Zambrów (chodzi o gminę miejską) nie ma obecnie żadnego zadłużenia, a radni sprzeciwiając się zaciągnięciu kredytu i tak nie zmienią faktu zadłużania się z tytułu niezapłaconych faktur. Tylko, że wynagocjowany kredyt bankowy byłby tańszy niż kredyt konsumencki.\nTEGO ZIELONEGO NIKT NORMALNY NIE ROZUMIE. ON SAM TYLKO SIEBIE ROZUMIE\nniezielony, ale rozumny 24.11.2008 09:06:02\nNie rozumiem postu zielonego. Tematem jest brak środków na zaspokojenie zobowiązań za realizowane inwestycje\n(nota bene drogowe). Skarży sie Pan na dziurawe drogi. Pytam się jako niezielony, jak wybudować drogi np. w Zambrowie bezinwestycyjnie.\nPoza tym to ca Pan pisze, że 10 % jest na łapówki - jeżeli ma Pan wiedzę na ten temat proszę zawiadomić CBA i prokuraturę. Uogólnianie, że wszyscy biorą sprowadza dyskusję do absurdu oznaczającego, że zielony też bierze. Pytanie ile i od kogo ?\nPonadto zdaniem zielonego Białystok zadłużył się na 200 mln. zł, dlatego porównywanie Białegostoku do Zambrowa jest nietrafione.\nMiasto Zambrów (chodzi o gminę miejską) nie ma obecnie żadnego zadłużenia, a radni sprzeciwiając się zaciągnięciu kredytu i tak nie zmienią faktu zadłużania się z tytułu niezapłaconych faktur. Tylko, że wynagocjowany kredyt bankowy byłby tańszy niż kredyt konsumencki.


Błędy w tłumaczeniu – poprawiać czy nie? | Blog o języku rosyjskim\nNa początek od razu zaznaczam, że nie będą pisać tutaj o tłumaczeniach uwierzytelnionych, gdyż takimi się nie zajmuję. Skupię się na tekstach użytkowych, czy to reklamowych, czy technicznych, z którymi zdarza mi się pracować.\nPodstawowym celem tłumaczenia jest nie tylko oddanie znaczenia oryginału, ale też formy tekstu wyjściowego, aby oddziaływał on w podobny sposób na odbiorcę. Jeśli rosyjskojęzyczny użytkownik pralki z instrukcji obsługi urządzenia dowie się, w jakiej temperaturze wyprać lnianą bluzkę, taką samą informację powinna otrzymać osoba mówiąca po polsku.\nPodobne przypadki można mnożyć, a wszelkie błędy merytoryczne (np. podanie dwóch innych cen tej samej usługi w treści umowy, przekręcenie nazwiska etc.) w oryginale oddane tak samo w przekładzie mogą zmylić kolejnego odbiorcę.\nJestem zdania, że należy takie fragmenty poprawiać, ponieważ za tekst tłumaczenia odpowiadam ja i to on będzie świadczył o poziomie mojej znajomości języka czy profesjonalizmie. Jest jednak kilka istotnych kwestii:\njestem tłumaczem, a nie redaktorem tekstu – jeżeli w oryginale zdarzą się drobne błędy stylistyczne czy merytoryczne, poprawiam je, aby w języku docelowym treść brzmiała poprawnie. Jeśli jednak dostałabym do przetłumaczenia tekst kiepskiej jakości (co w przypadku tłumaczeń mi się nie zdarzyło; w przypadku tekstów w języku polskim do redakcji i korekty już tak, ale wtedy moja funkcja jest zupełnie inna), najprawdopodobniej bym go nie przyjęła – moją rolą nie jest redakcja tekstu w języku oryginalnym, a dopiero potem przełożenie go.\njestem tylko tłumaczem – a więc nie mogę sobie pozwolić na nie trzymanie się treści oryginału, bo „to słowo będzie tutaj lepiej pasować” lub dopisywanie nowych treści. Jeżeli uznaję, że coś może nie być do końca zrozumiałe dla odbiorcy, swoje uwagi mogę dodać w treści w nawiasach kwadratowych lub przypisach dolnych z zaznaczeniem, że pochodzą one od tłumacza.\ntłumaczę błędy – jeżeli w treści pojawia się rok 1996, a z kontekstu wiem, że chodzi o 1998, mimo wszystko tłumaczę tak, jak jest w oryginale. Uważam jednak, że najprawdopodobniej jest to niezamierzony błąd autora i w komentarzu do tekstu zaznaczam, że warto zweryfikować ten fragment. Nie czuję się uprawniona do poprawiania tego typu informacji w treści bez informowania o tym osoby zlecającej tłumaczenie.\nOczywiście, jeżeli pojawia się sytuacja, w której warto zmienić wydźwięk tekstu, żeby lepiej oddziaływał na odbiorcę (np. zmiana w treści reklamy zwrotu do adresata z formy grzecznościowej na bezpośrednią), informuję o tym wcześniej zlecającego (jeżeli tekst jest dłuższy). W przypadku krótszych tekstów tłumaczę od razu, stosując przyjętą strategię i informuję o tym klienta w momencie wysłania gotowego tłumaczenia – zawsze jednak z zastrzeżeniem, że jest możliwe wniesienie poprawek do tekstu.\nA jakie jest Wasze podejście? Co robicie z błędami podczas tłumaczenia?\n"Słowa na słowa" - polsko-rosyjska szkoła przekładu


rurki plexi- lublin - elektroda.pl\nlord_blaha 27 Gru 2005 19:52 2360 4\n#1 27 Gru 2005 19:52\nczy ktoś się orientuuje gdzie mogę dostać rurki z plexi w lublinie?\nZ góry dziękujat=)\n#2 28 Gru 2005 10:32\nja moge ci powiedzieć orjętacyjnie bo nie pamiętam dokładnie adresu za chalą makro jest dużo budynków magazynowych i w tamtych rejonach jest churtownia pleksi ale jest też sprzedaż detaliczna maja przerózne wyroby z plexi, ja kupowałem tam plexe na szybe do samochodu.\nJak sobie przypomne to ci podam adres ale jak byś się popytał w tamtych rejonach to byś znalazł budynek magazynu jest dość nowocześnie wykończony i jest cały biały.\n#3 29 Gru 2005 11:40\nw książce telefonicznej znajdź tworzywa sztuczne i tam napewno znajdziesz jak nie będą mieli to sprowadzą\n#4 29 Gru 2005 12:43\nano mają- kawałki 80/70 po 2 metry za 269 zł.....\n#5 05 Lut 2006 11:36\nmają no ale niestety trzeba kupować cały odcinek a pociąć mogą jak chcesz bo jakiegoś małego kawałka ci nie dadzą może mają odpady tzn. to co zostawił poprzedni klijent któremu nie potrzebne było tyle tego materiału.\nNiestety firma o której muwie sprzedaje chyba tylko płyty z tworzyw sztucznych ale można zadzwonić i zapytać\npodaje adres i telefon\nLublin, ul.Witosa 18A\ntel. 0-81 441-01-21\nPodobne tematy rurki plexi- lublin\nPotrzebuję rurek stalowych o średnicy 4-8mm. Gdzie to dostać?? A może ktoś ma??,8 mam duralowe jak chcesz,Większość sklepów modelarskich + hurtownie m... (2)\nMam pytanko. Potrzebuje rurki z plexi(takie bez wolnej przestrzeni w środku) i nie wiem gdzie je kupić. Acha jeszcze jedno pytanie. Gdzie można kupić ... (3)\nGdzie można kupić rurki do neonów diodowych? Potrzebuję żeby te rurki były sztywne. (TJT),Nie ma czegoś takiego jak neon diodowy. Pod tym pojęciem m... (3)\nAmator 2. Obudowa wzmacniacza. Może z plexi?\nsa w castoramie ale najgrubsza ma 0,5 cm ;/ cena ok 30zl (1x1),W Castoramie widziałem, ale cena do niskich nie należy. O ile sobie dobrze przypominam ... (2)


Lodówki samsung do zabudowy – Dampvasker bilseter\nLodówki samsung do zabudowy\nPosted on March 22, 2017 by Nora\nDostępne są: lodówki jedno-drzwiowe, z zamrażalnikiem, a także witryny chłodnicze do zabudowy. For timer siden – Ranking najlepsze lodówki do zabudowy, aktualizowany. Coraz częściej decydujemy się na zabudowę naszej kuchni, a co za tym idzie zabudowę sprzętu AGD.\nLodówka do zabudowy jest coraz częstszą formą wyboru . Osoby rozglądające się za lodówką do swojej kuchni najczęściej poszukują modelu. Jeżeli weźmie się pod uwagę, ze lodówki do zabudowy są droższe od modeli. Samsung Galaxy SPlus 64GB SM-G9Midnight. Lodówki są alternatywą do urządzeń do zabudowy.\nPomysły dla: lodówki do zabudowy samsung. Na rynku znaleźć można całe mnóstwo lodówek pod zabudowę, zdecydowanie więcej niż innych. Film pokazuje jak poprawnie poziomować lodówkę Side by Side.\nJesteśmy liderem na rynkach lokalnych, oferując . JAkiego polecaciecichego Electroluxa do zabudowy? Posiadamy pełną ofertę AG sprzęt do zabudowy, kuchenki, lodówki, pralki, najniższe ceny, profesjonalna obsługa to. Rozważasz jakie lodówki do zabudowy nabyć? Nie mam natomiast przekonania co do lodówek do zabudowy.\nSiemens – oznaczenie E-NR, łącznie z . Obejrzyj lodówki marek MPM, Beko, Media Expert, ELECTRO. Zanim nakręcicie się na kupno lodówki typu side-by-side,. Przeznaczony do lodówek do zabudowy.\nZamów teraz, wyślemy jeszcze dziś! Umożliwia niezależne schładzanie każdej komory, . Rozwiązanie to pozwola zwiększyć . Jakiej firmy, model polecacie ? Sprzedam zamrazarke plus lodowke komplet, uzywana do zabudowy. W naszym sklepie znajdą Państwo używane oraz nowe sprzęty takie jak: pralki, lodówki, zmywarki, kuchnie, odkurzacze, mikrofale oraz wiele innych, a także .\nPiekarnik do zabudowy beko\nZmywarki do zabudowy ranking\nPiekarnik do zabudowy bosch


„Klasa 1999”. Może powiesz to głośno, żebyśmy wszyscy się pośmiali? – Górna Ogląda\nCi nowi nauczyciele są jacyś dziwni. Panna Connors od chemii zna sztuki walki i z promiennym uśmiechem złamie ci rękę (albo kark), Pan Bryles od wf-u uśmiecha się jak maniak, a nieporozumienia z uczniami załatwia na macie, a Pan Hardin od historii pykając fajkę nawet największym drabom wymierzy kilkadziesiąt szybkich jak seria z karabinu klapsów. Przekładając ich przez kolano, na chwilę przerywając energiczne żucie gumy.\nSą dziwni i porażająco brutalni, a to dlatego, że daleko im do ludzi. To stworzone przez wojskową korporację roboty, które mają za zadanie zaprowadzić porządek w szkołach opanowanych przez młodociane gangi.\n„Klasa 1999” to sequel niezłej „Klasy 1984” z 1982 r. Druga część premierę miała w roku 1990, a jej akcja toczy się w niedalekiej przyszłości, tuż przed początkiem XXI wieku. USA są w kryzysie edukacyjnym, a najgorszej jest w Seattle. Tamtejsze liceum im. Kennedy’ego ma tak złą opinię, że nawet policja boi się tam zapuszczać. Nastoletni przestępcy terroryzują okolicę, a drogę do szkoły urozmaicają sobie strzelaninami. Dyrektor tego liceum, Miles Langford chce to zmienić. I ochoczo przystępuje do eksperymentalnego programu, któremu szefuje Robert Forest, demoniczny albinos z zabójczą fryzurą na kierowcę ciężarówki z lat 80. Kiedy Langford orientuje się, że to jednak błąd, jest już za późno…\nZostaniesz po lekcjach młody człowieku\n„Klasę 1999”, podobnie jak oryginał wyreżyserował Mark L. Lester, który na koncie ma też kultowe „Komando” ze Schwarzeneggerem, „Starcie w japońskiej dzielnicy” z Lundgrenem i „Podpalaczkę” na podstawie prozy Stephena Kinga. Pierwsza część była niepokojąco realistyczną opowieścią o zemście w warunkach szkolnych. Tam młody, idealistyczny nauczyciel muzyki musiał się zmierzyć z okrucieństwem młodych morderców, gwałcicieli i oszustów, których przyszło mu uczyć. Druga część to już polana sosem sci-fi historia uczniów, którzy walczą z nauczycielami, a ich bronią wcale nie są wzniosłe idee, tylko kastety i pistolety.\nGłównym bohaterem „Klasy 1999” jest Cody, były członek gangu „Czarne serca”, który właśnie wyszedł z więzienia i zrobi wszystko, aby tam nie wracać. Pobyt za kratami sprawił, że wydoroślał. Nie chce się już bawić w gangstera, bez słowa skargi chodzi do szkoły i próbuje nie rzucać się w oczy. Na początku, podobnie jak inni, dochodzi do wniosku, że Bryles, Hardin i Connors to po prostu mocni gracze, którzy dyscyplinują uczniów twardą ręką. Kiedy jednak giną uczniowie Cody postanawia odkryć sekret nowych nauczycieli. A wtedy oni obierają go sobie na cel.Wszystko to prowadzi do krwawej finałowej jatki, w której kończyny (również te mechaniczne) będą latały w powietrzu.\nGwiazdy w pokoju nauczycielskim\n„Klasa 1999” to zgrabnie napisany thriller z zaskakująco błyskotliwymi dialogami i świetną obsadą, dzięki której film można spokojnie postawić na równi z oryginałem. Troje nauczycieli-zabójców zagrały ikony kina kultowego – Pam Grier („Jackie Brown”, „Ucieczka z Los Angeles”, „Nico”), Patrick Kilpatrick („Wykonać wyrok”, „Liberator II”) i zmarły w 2007 r. John P. Ryan, aktor znany m.in. z filmów „Uciekający pociąg” i trylogii „A jednak żyje”. A to jeszcze nie wszystko – jako pławiący się w swej podłości Foster wystąpił legendarny Stacy Keach („Mark Hammer”, „Ucieczka z Los Angeles”, „Więzień nienawiści”), w roli dyrektora Langforda pojawił się Malcolm McDowell („Mechaniczna pomarańcza”), a na drugim planie zobaczycie m.in. Traci Lind („Postrach nocy 2”, „Mój chłopak zombie”) i Joshuę Millera, którego fani horroru pamiętają pewnie z „Blisko ciemności” w reżyserii Kathryn Bigelow.\nWypatrujcie też Rose McGowan w jej pierwszej filmowej roli (ale nie mrugajcie). Celowo zostawiłam Cody’ego na sam koniec, bo gra go Bradley Gregg, aktor z rolami w prawdziwie kultowych filmach na koncie, ale zawsze – mocno drugoplanowych. W „Stan przy mnie” był pomagierem Kiefera Sutherlanda, w „Koszmarze z ulicy Wiązów 3: Wojownikach snów” pobocznym Philipem, a w „Indianie Jonesie i ostatniej krucjacie” – walczył z Riverem Phoenixem na dachu pociągu. W „Klasie 1999” udowadnia, że jako główny bohater też świetnie sobie radzi, a jego Cody to nie tylko nawrócony przestępca, ale też bardziej złożona, skomplikowana postać, w której chęć zemsty miesza się z szlachetnością i pragnieniem stabilizacji. Szkoda, że to jego jedyna główna rola.\nFilm kosztował 5,2 mln. dol., a zarobił tylko połowę tej kwoty. W 1994 r. na rynek VHS trafiła „Klasa 1999: Zastępstwo”, w którym to filmie zagrał Sasha Mitchell, gwiazda serii „Kickboxer”. Film „Klasa 1999” można obejrzeć m.in. Amazon Prime Video.\nLicznik odwiedzin 1 731\nTags: lata 90., malcolm mcdowell, pam grier, patrick kilpatrick, stacy keach, traci lind\nPrevious „Podła macocha”. Ostatni film Bette Davis\nNext „Transylvania Twist”. W stylu Mela Brooksa


Nasz serwis internetowy rekomenduje ten wpis reklamowy : Blog\nProcesy takie jak spalanie biogazu są aktualnie wykonywane w wielu rozmaitych miejscach. Opisywana tutaj firma oferuje profesjonalne instalacje biogaz które umożliwiają wykonywanie ich rzeczywiście skutecznie. Przygotowana przez nią oferta skrywa w sobie bogaty wybór usług dotyczących takich właśnie instalacji, które w każdym przypadku stoją na najwyższym możliwym poziomie. Pełen profesjonalizm i atrakcyjne ceny sprawiają, że oferta ta bez wątpienia może być fantastyczną propozycją dla dosłownie każdego, kogo tylko interesuje biogaz i chce korzystać z niego bez najmniejszych nawet problemów.\nsłowa kluczowe: Dom, Medycyna, Medycyna i Zdrowie, Zdrowie i Medycyna.