Arqueotoponimia: As Lagoas como moimentos megalíticos\nLembro cando lle dabamos voltas na web Celtiberia.net, no 2006, ó asunto do exacto significado de laco ou lacuna nos textos medievais, como o de Celanova ("lacos anticos et mamolas", ano 982), nun debate promovido por André Pena Graña ó pé dun artigo seu desaparecido. É certo que é un contexto brevísimo, máis dibuxa nidiamente a paisaxe do megalitismo galaico.\nQue poderían ser as lagoas neste contexto e noutras mencións nas que aparecen xunto coas pedrafitas? Entón non o sabiamos ben: mámoas desfeitas, cun cono de violación e aspecto de lago ou lagoela? Era o que dicía Pena Graña.\nO texto de Celanova non nos fai falla máis que para comprobar o uso do termo lacos aparellado co de mámoas fai un milenio; a nosa paisaxe cultural está inzada de megalitos que reciben o nome, directa ou indirectamente, de lagoas. Se o lugar leva dito nome é pola instalación dos túmulos; por exemplo, Chan das Lagoas (no ámbito lusitano podemos anotar os dólmenes do sitio da Lagunita, en Santiago de Alcántara).\nDoutra banda, en moitos túmulos e castros desfeitos fórmanse lagoas por escorrentía da auga da chuvia cara ó seu interior, acabamos de velo nunha entrada anterior (Fornos, támbaros e lagoas: unha sauna castrexa en Goiriz?). Será únicamente por iso que reciben o nome de lagoas?\nTambén existen o que pensamos que puideron ser antigas lagoas neolíticas feitas polo home para que o gando abrevase nas penichairas, nalgún caso preto de necrópoles prehistóricas, das que temos falado nalgunha outra entrada: Lagoas neolíticas de Galicia, Lagoa neolítica no Petón da Campaíña - Corme.\nNun interesantísimo estudo de Elizabeth FitzPatrick analízanse os lugares onde se terían celebrado as cerimonias de investidura real irlandesas na Idade Media (Royal Inauguration in Gaelic Ireland, circa 1100-1600. A Cultural Landscape Study, 2004). Estes lugares eran as leaca: Leac na Ríogh, Mullagh Leac, Leac Mhic Eochadha e Leac Mhíchíl. Segundo esta autora, unha leac é unha lousa (pedra plana) situada horizontalmente. Son, entón, as pierres plates ou lapis planus, as lousas de cobertura das antas que formaban as necrópolis antigas. Neste senso, o dolmen de Lácara, na Extremadura, pode encadrarse nesta etimoloxía.\nAdoitan representarse como grandes cadeiras de pedra, e ás veces son verdadeiras cadeiras ou coronation chairs. Tivemos a oportunidade de ver a de Loughcrew en Meath, e de falar abondo delas en La Piedra del Destino - Loughcrew (Condado de Meath - Irlanda), onde comentamos que unha das súas ubicacións preferentes, segundo FitzPatrick, era nas necrópoles megalíticas, pois nelas se establecía a lexitimación da soberanía territorial fundada sobre as tumbas dos devanceiros, con toda a simboloxía que elo implica. Engadimos agora que non é que a ubicación preferente das leaca foran as necrópolis, é que as leaca eran as necrópoles.\nComo topónimos, as leaca irlandesas foron deturpadas de varias formas polos ingleses: Leaghoill, Lachiell (v. FitzPatrick). Parece evidente, entón, que o mesmo poido ter ocurrido en Galicia, onde o indoeuropeo *PLAK-, "superficie plana de pedra", evolúe a *(P)LAK- > *LAG-, e conflúe polo tanto coas formas que proveñen do latín lacum, "lago, lagoa" (v. Dictionary of the Welsh Language, sub llech).\nPero houbo investidurais reais nas lagoas megalíticas de Galicia?\nCoronation chair de San Tomé\nCoronation chair no borde da croa do Castro de San Tomé (Ourense).\n(C) Andregoto Galíndez.\nA cadeira ten no seu asento a gravura dun lacum, o que a identifica, segundo a linguaxe elíptica dos gromáticos, cunha leac. Chegamos ó significado a partir do significante representado na gravura cuxa pronunciación remite a dous términos homófonos, como é corrente na práctica dos gromáticos. Aducimos o seguinte exemplo: "terminus si super se plumbum habuerit, stagnum significat aut cisterna" (Latinus Togatus, en Gromatici Veteres, ed. e trad. de G. Libertini, 2018, px. 383). Como é que o chumbo indica unha cisterna? O chumbo é un metal que se usa na aliaxe de produción do estaño, e o latín stagnum ten dous significados, estanque e estaño, polo que un depósito de chumbo xunto ou sobre unha pedrafita indica que hai un estanque ou balsa de auga que actúa como límite. A lectura destes antiquísimos símbolos gromáticos lembra moito á dos xeroglíficos exipcios, ou á dos xeroglíficos dos crucigramas.\nPublicado por Andregoto Galíndez en junio 19, 2020\nEn Coruña tenemos la zona de "Lagoas" en la orilla suroeste de Montealto, situada en un bancal inundable sobre el que se construyó el edificio Mediodía. Y también la desaparecida calle Laguna, en el límite superior del Castro de Eirís (Castrillón-Os Castros).\nGracias por la información, en el primer caso, al ser un bancal inundable no estaría tan claro, en el segundo sí: cerca del castro del Castrillón pudo haber alguna de estas lagoas relacionadas con el megalitismo, sobre todo en un sitio elevado que no parece susceptible, en principio, de inundarse.


O Club Taekwondo Neka de Monforte sumou 6 medallas no Campionato de Europa - RIBEIRASACRAXA\nPor galiciaxa24 Decembro, 2021Decembro 26th, 2021Sin comentarios\nJosé Tomé Roca, en nome de todos os monfortinos e monfortinas, homenaxeou a catro deportistas do Club Taekwondo Neka, polos excelentes resultados que acadaron no Campionato de Europa de Taekwondo que se celebrou en Seixal (Portugal) entre o 19 e o 21 do pasado mes de novembro, representando á Selección Española de Taekwondo.\nNo acto de recoñecemento, o Alcalde estivo acompañado polos 4 homenaxeados, Alejandro Losada, Carlos Rey, Laura Álvarez e Daniel Areán, así como pola primeira Tenente de Alcalde, Gloria Prada, e o Concelleiro de Deportes, José Manuel Mougán.\nAlejandro Losada e Carlos Rey quedaron Campións de Europa en modalidade de parellas, conseguindo a medalla de ouro, Laura Álvarez quedou subcampiona de Europa en categoría individual e parellas conseguindo dúas medallas de prata e, Daniel Arean quedou Subcampión de Europa por parellas sumando unha medalla de prata as xa acadadas polos seus compañeiros.\nAdemais do logrado no Campionato de Europa, o Club Tekwondo Neka, e os seus deportistas, conseguiron uns magníficos resultados deportivos nos seguintes campionatos, motivo polo cal o Alcalde lles entregou unha placa conmemorativa. En Benidorm entre o 4 e o 7 de decembro, o Club Taekwondo Neka quedou subcampión de España por Clubs, acandado 2 medallas de ouro, 4 de prata e 2 de bronce. No Campionato de España Infantil por Seleccións territoriais, foron 2 medallas de bronce e 1 de ouro as conseguidas polos deportistas do Neka. Na Copa Xunta de Galicia celebrada o 11 de decembro en Bueu (Pontevedra), foron un total de 12 medallas, 4 de ouro, 3 de prata e 5 de bronce e, por último, no Open Vila de Madrid que se celebrou o 18 de decembro, foron 11 medallas, 5 de ouro, 3 de prata e 3 de bronce.\nAs Festas Patronais de Monforte volven a normalidade e gañan un día máis de festexos


Manuel Gago abre a liña editorial do Festival Atlántica e da Libraría Couceiro – O Barbanza\nManuel Gago abre a liña editorial do Festival Atlántica e da Libraría Couceiro\nDecembro 23, 2020 P.P.\nO Festival Atlántica e a Libraría Couceiro estrean liña editorial con acento galego e palmeirán, xa que o título O sangue das pantasmas de Manuel Gago (Insuela, Palmeira, 1976) será a primeira obra deste proxecto editorial que nace coa vocación de levar ao papel as rutas narradas do Festival Atlántica.\nDeste xeito, Manuel Gago aportará seu gran de area logo de desenvolver proxectos no eido da difusión e investigación arqueolóxica, do patrimonio cultura, entre outros, ademais da publicación das novelas O anxo negro, O exército de fume e está a preparar unha nova obra prevista para marzo do 2021.\nO sangue das pantamas é un texto de autoficción que ten a súa orixe nunha estancia de Manuel Gago nun castelo escocés hai anos. A raíz desa experiencia, o autor preguntouse por que en Galicia, con tantas historias de mortos e aparecidos, apenas se coñecían pantasmas nos abundantes pazos e casas vedrañas do país. Nese momento comezou unha aventura cultural na procura dun territorio da imaxinación ben pouco coñecido. E a historia levou a Gago ás sombras de Compostela: ás mansións invisíbeis, os monstros míticos, os ocultistas decimonónicos e aos espectros que aínda sobreviven nas últimas fisgas da cidade, máis vivos do que parece.\nEste primeiro título do escritor galego será unha edición agasallo que recibirán os clientes de Couceiro cando merquen outro libro no establecemento. Máis adiante vanse publicar novos títulos doutros autores vinculados a unha das actividades con mellor acollida do Festival Atlántica: as rutas narradas. Deste xeito, a experiencia dos paseos con historias fixaranse no papel para o goce de novos públicos.


Haberá un período para as inscricións e outro período para as votacións, que dará como resultado un grupo gañador por cada provincia.\nCada grupo inscrito poderá efectuar a súa votación co seu nome de usuario e contrasinal, que consistirá en darlle o seu voto a 4 grupos que previamente se inscribiron nas 4 provincias galegas (só se poderá dar un voto por provincia, incluíndo a súa, non se poderá votar cada grupo a si mesmo).\nO prazo de votacións abrirase o 4 de decembro e estará aberto ata o día 17 de decembro.\nO resultado final, sumando os votos obtidos, será o que determine cales foron os grupos vencedores por cada provincia.\nCada grupo resultante gañador na súa provincia elixirá 2 formacións doutras distintas provincias á súa, para levar a cabo un CONCERTO co seu grupo e as 2 formacións elixidas, que non terán porque ser as gañadoras das súas provincias xa que se poderán elixir a estes 2 grupos baseándose nos gustos persoais ou afinidade de estilos musicais (co único requisito de que estean inscritos no certame).\nCada grupo resultante gañador na súa provincia elixirá unha sala de concertos nesta (con licenza para a devandita actividade), coa que a organización acordará unha data para a celebración do CONCERTO coas 3 formacións (deberanse achegar as propostas de 2 salas máis como alternativa, no caso de que non fose viable a primeira opción por cuestións de loxística ou dispoñibilidade).\nComo norma, o grupo residente cederá o seu backline para o CONCERTO, independentemente de que calquera outro grupo convidado queira levar algún elemento a maiores do devandito backline, tendo entón que cedelo para o uso das formacións que o necesitasen (os baterías deberán levar o seu propio pedal de bombo, caixa e pratos). No escenario haberá un único backline compartido e haberá un encargado de produción que coordinará o evento. No caso de que se producise algunha dúbida co backline, sería a organización quen decidiría como resolvela.\n- As actuacións de cada unha das formacións seleccionadas para os concertos terá unha duración máxima duns 50 minutos aproximadamente e a orde estableceráa o grupo anfitrión de mutuo acordo coa organización.\nO acceso a cada concerto será gratuíto.\nA organización poñerase en contacto coas 4 formacións gañadoras nas súas provincias para indicarlles como han de facer oficial a elección dos grupos cos que quererán compartir o seu CONCERTO e saber que sala de concertos elixiron para realizar o seu CONCERTO en cada provincia.\nA organización solicitará a todos os grupos elixidos para os concertos unha declaración responsable de que teñen repertorio para actuar dun mínimo de 40 minutos e tamén as letras das cancións do repertorio que vaian interpretar.\nA organización poñerase en contacto coas diferentes salas elixidas para acordar as datas que mellor se adecúen a todas as partes implicadas.\nA organización correrá con todos os gastos de alugueiro das distintas salas.\nA organización contratará a cea dos grupos participantes nun lugar próximo á sala.\nOs grupos desprazados terán á súa disposición unha noite de hotel na localidade ou o máis preto posible onde se celebre cada CONCERTO ao que estean convidados e para iso, a organización correrá cos gastos derivados da devandita hospedaxe. A organización recomenda non viaxar despois dos concertos.\nTodos os integrantes dos grupos participantes na fase de concertos serán dados de alta na seguridade social por parte da organización, sendo este un requisito indispensable.\nSe algún dos grupos seleccionados para os concertos tivese entre os seus compoñentes alguén menor de 16 anos, este deberá achegar, no seu momento, unha autorización paterna/materna/titor/a legal.\nAs datas dos concertos serán confirmadas en función da dispoñibilidade das salas elixidas e dos grupos participantes.\nA organización achegará a cada grupo residente 100 carteis de tamaño A3 coa información de cada concerto, para a súa colocación e repartición onde crean oportuno e tamén unha imaxe co deseño do devandito cartel para promover nas redes sociais. A organización gardará 10 carteis para que os grupos convidados poidan ter como recordo.\nToda a información cos grupos seleccionados publicarase o día 22 decembro do 2017 na web www.musicaxoveemerxente.gal e na web www.xuventude.net no apartado de Música Xove Emerxente.\nRELACIÓN DE GRUPOS MAIS VOTADOS e grupos que elixen para os seus concertos\nPROVINCIA GRUPO MAIS VOTADO PUNTOS GRUPO ELIXIDO 1 GRUPO ELIXIDO 2\nPor A Coruña: NORTONES 7 puntos BLUNK(Pontevedra) MAZE ON(Lugo)\nPor Lugo: MAZE ON 12 puntos BLACK WINGS(Ourense) REBEL ROOTS(Pontevedra)\nPor Ourense: SUEÑOS DE ÍTACA 6 puntos BLUNK(Pontevedra) EVERET( A Coruña)\nPor Pontevedra: BLUNK 6 puntos SUEÑOS DE ÍTACA(Ourense) NORTONES(A Coruña)\nNo caso de que se producise un empate, sería a organización quen decidiría como resolvelo.\nCalquera dúbida ou consulta poderase realizar a través do correo electrónico copra@mundo-r.com\nOs grupos cobrarán, netos de impostos, 300€ (trescentos euros) por cada actuación.\nTodas as formacións participantes deberán seguir en todo momento as instrucións da organización para o bo desenvolvemento dos concertos, respectando os tempos de que dispoñerá cada grupo para a súas probas de son e a súa actuación, a risco de ser penalizados no caso de non respectar as indicacións do representante da organización.


Salceda recupera a súa memoria histórica | Salceda de Caselas\nSalceda recupera a súa memoria histórica\nO Concello de Salceda de Caselas leva meses traballando na posta en marcha do Arquivo Municipal da Imaxe (AMIS). Este proxecto pretende reunir nun mesmo arquivo fotografías, vídeos e documentos antigos con valor etnográfico, documental e histórico, que na actualidade se presentan diseminados en coleccións persoais polos fogares salcedenses ou de fora do municipio. O proxecto estase a levar a cabo grazas á colaboración da veciñanza, que aporta as súas imaxes de xeito desisteresado. Así, o arquivo conta xa con imaxes de festas, actos sociais, emigración, paisaxe…, rondando xa a cifra dun milleiro de documentos. O proxecto ven a complementar as iniciativas que ten en marcha agora mesmo o Concello nos campos da historia da emigración a América, o Catálogo da historia dos grupos de música tradicional do municipio, ou a vida do Dr. Zunzunegui. O obxectivo é catalogar e dixitalizar as fotografías, documentos ou vídeos da historia dos veciños individuais de Salceda para que pasen a formar parte da historia de todos os salcedenses e para que este patrimonio cultural non se perda ou quede no olvido.\nAs persoas interesadas en participar no proxecto coa aportación de imaxes ou documentos poden facelo dirixíndose á oficina do AMIS que se habilitou no Concello, ou na mesma Concellaría de Cultura. O proceso de dixitalización e devolución dos orixinais farase sempre o máis rápido posible, mantendo sempre todas as garantías mentres os orixinais estén no depósito. No momento de entrega, as persoas que ceden as fotografías firmarán un escrito no que se declara que os dereitos de propiedade desas imaxes son exclusivos dos propietarios e que estes autorizan o uso dunha copia dixital para o Arquivo Municipal da Imaxe.\nAs imaxes xeradas formarán parte dunha base de datos, desenvolvida sen ánimo de lucro, con intenciñon de constituír un fondo documental de interese para historiadores, investigadores, escritores e en definitiva para toda persoa interesada en ver como eran ou vivían os salcedenses.\nOs dereitos de reproducción tamén serán extensibles a tódalas iniciativas que o AMIS faga para divulgar a historia visual dos salcedenses a través de exposicións e publicacións.\nTeresa Pérez, Concelleira de Cultura: “Traballamos na recuperación da memoria dos nosos antepasados para transmitirlla aos nosos descendentes. Estamos ante un traballo fundamental que está a ter unha gran acollida por parte da veciñanza de salceda, e polo cal lle estamos enormemente agradecidos”.\nGabinete de prensa, 23 de abril de 2.014\nIoga na natureza Comenzan as obras de acondicionamento da área de esparcemento do CDL O Torrón


Achégase o verán, aumenta a poboación vacinada, van desaparecendo parte das restricións... parece que se acumulan as boas novas en relación coa COVID-19, se as novas variantes o permiten. Porque a delta, a última en facerse mediática, xa está lentificando ou paralizando a desescalada en varios países europeos.\nNos meses que levamos oíndo falar das distintas variantes (se eran máis contaxiosas, se as vacinas ían manter ou non a súa eficacia...) estas sempre tiñan un xentilicio que as identificaba como un pasaporte: eran británicas, surafricanas ou brasileiras. Pero nos últimos días vivimos en directo un cambio: a variante india perdeu o xentilicio e pasou a denominarse delta. Que foi o que pasou?\nPara explicalo, imos falar un pouco das variantes do SARS-CoV-2, de como se clasifican e de como se lles pon nome. E para iso, comecemos polo principio.\nA Organización Mundial da Saúde (OMS) fai un seguimento especial daquelas variantes que poden supor un perigo para a saúde global, e clasifícaas en dúas categorías segundo a gravidade deste perigo:\nAs variantes de interese son aquelas que posúen no seu xenoma mutacións con implicacións fenotípicas establecidas ou sospeitadas; e que ademais cumpren unha das condicións seguintes: a) causar múltiples casos de transmisión comunitaria ou ser detectada en múltiples países; b) ser clasificada nesta categoría pola OMS.\nAs variantes preocupantes son variantes de interese con vinculación demostrable con algunha das seguintes alteracións, nun grao significativo para a saúde pública mundial: a) aumentar a transmisibilidade ou empeorar a epidemioloxía da COVID-19; b) aumentar a virulencia ou alterar as doenzas clínicas asociadas que provoca; c) diminuír a eficacia das medidas de saúde pública ou das ferramentas diagnósticas e terapéuticas que se empregan para tratala.\nEstas últimas son as que, pola súa relevancia social, rebordaron o ámbito da investigación científica e chegaron aos medios de comunicación e a espazos divulgativos. Como as nomenclaturas científicas (B.1.1.7, B.1.617.2 e cousas así) non eran utilizables neses contextos, comezaron a empregarse denominacións que aludían ao estado onde esa variante se documentou en primeiro lugar: así comezamos a oír falar das variantes con xentilicios (a última delas, a india).\nPero a OMS considerou —con razón— que estes nomes son discriminatorios e estigmatizantes, e que sinalan a determinados estados e poboacións. E por iso, desde hai unhas semanas, recomenda para os usos non científicos unha nova nomenclatura baseada no alfabeto grego, e invita a non empregar os nomes que aluden a un lugar xeográfico concreto.\nVelaí o motivo polo que os nomes das variantes do SARS-CoV-2 perderon o seu pasaporte, e a variante india se converteu en variante delta.\nE tamén por iso é mellor empregar variante alfa (no canto de variante británica), variante beta (mellor ca variante surafricana) e variante gamma (mellor ca variante brasileira).


Verín | Periódico Barrios - Part 59\nConcerto pola Paz en Verín\nPor redaccion el 29 enero, 2015 Comentarios desactivados en Concerto pola Paz en Verín\nA Casa da Cultura de Verín acollerá o sábado 31 de xaneiro, ás 19 horas, o concerto pola Paz do alumnado do Conservatorio Elemental de Música de Verín.\n‘Unha mirada sen fronteiras’ na Sala de Exposicións de Verín\nPor redaccion el 28 enero, 2015 Comentarios desactivados en ‘Unha mirada sen fronteiras’ na Sala de Exposicións de Verín\nO fotógrafo José Luis Montes inaugura a exposición ‘Unha mirada sen fronteiras’ o sábado día 31 na Sala de Exposicións de Verín. A mostra permanecerá até o día 20 de febreiro e poderase visitar de luns a sábado das 10 ás 14 e das 17 ás 20:30 horas.\n‘Rodeira Monocolor’ na Sala de Exposicións de Verín\nPor redaccion el 8 enero, 2015 Comentarios desactivados en ‘Rodeira Monocolor’ na Sala de Exposicións de Verín\nDo 9 ao 30 de xaneiro, a Sala de Exposicións de Verín acolle a mostra ‘Rodeira Monocolor’, realizada por José Luis Diz, socio fundador da Asociación Fotográfica “O Potiños”.\nO XXI Concerto de Reis clausura a programación de Nadal en Verín\nPor redaccion el 5 enero, 2015 Comentarios desactivados en O XXI Concerto de Reis clausura a programación de Nadal en Verín\nO 6 de xaneiro, ás 20 horas, a igrexa da Mercé de Verín acollerá o XXI Concerto de Reis, organizado pola Asociación Verinense de Amigos da Música.\nPor redaccion el 3 enero, 2015 Comentarios desactivados en As obras do Centro Cultural das Artes de Verín avanzan a bo ritmo\nRecta final da programación de Nadal de Verín\nPor redaccion el 2 enero, 2015 Comentarios desactivados en Recta final da programación de Nadal de Verín\n‘Show de los Muñecos’, ‘A cantar con María Fumaça’, e a Cabalgata e Gala de Reis son algunhas das actividades que a localidade acollerá ata o 5 de xaneiro.


ATDA/ 5ª MEDIDA: o centro + o arrabalde\nAcción do colectivo Ergosfera na glorieta Eduardo Diz López da Grela, ou 24 horas nunha centralidade emerxente, coa que remata a xeira de cinco intervencións na cidade.\nATDA/ 4ª MEDIDA: o banco\nCon Valores do micro a través de 7 enclaves na marea urbanizadora, Ergosfera achégase ao banco.\nATDA/ 3ª MEDIDA: o centro comercial\nO colectivo Ergosfera sae á procura das Instrucións de uso para 20.000 m2 de espazo libre asociado a un centro comercial., nunha nova acción para AS TÁCTICAS DO ADVERSARIO.\nATDA/ 2ª MEDIDA: o bar\nOs bares coruñeses forman parte desta segunda acción do colectivo Ergosfera, na que tamén contarán coa participación cidadá.\nATDA/ 1ª MEDIDA: o fogar\nO colectivo Ergosfera comeza a xeira de accións paralelas a AS TÁCTICAS DO ADVERSARIO con estes 5 km de ruta na procura das outras naturezas da cidade abertos á participación.\nATDA/ Tomar medidas: 5 accións co colectivo Ergosfera\nToman corpo as cinco medidas que o colectivo Ergosfera desenvolverá en outros tantos espazos da cidade dentro das actividades paralelas de AS TÁCTICAS DO ADVERSARIO.\nAsí foi o paso de 'Loops diarios' por NORMAL\nCompartimos un vídeo de Bego M. Santiago no que se pode ver un fragmento da súa sesión de LiveCinema no CUBO.\nO Macrófono sae á captura da sonosfera da Coruña\nDespois da súa xira por Alemaña, Italia ou México, o Macrófono de Chiu Longina chega á Coruña para propoñer un debate público sobre o esquecemento histórico da orella.\nEnsaio aberto do proxecto «VIGILIA»\nA compañía de danza contemporánea SóLODOS, con residencia de creación artística en NORMAL, abre as portas ao público para amosar o seu proceso de ensaio e ofrecer coñecer de primeira man a súa nova produción: a obra de danza «VIGILIA».\nO obxectivo desta acción é achegar o proxecto á xente interesada na danza, a creación e o feito artístico, que poderá intercambiar impresións e interactuar cos artistas para atinxir un maior coñecemento do traballo en proceso (work in progress) da peza en cuestión.\nCOMUNICADO DE FLU.OR Á COMUNIDADE INTERNACIONAL


Estrela: Claudia Fariñas – CPR Santiago Apóstol\nClaudia é unha nena con moitas habilidades.\nA primeira que nos amosou, como estrela da semana, a de contar contos.\nO seu conto de “Os tres porquiños” foi moi entretido.\nA segunda habilidade, a de bailar a súa buxaina luminosa.\nO que máis nos gustou… o seu quad!\nManéxao de marabilla!\nFinalmente, bailou a súa canción preferida do “Cantajuegos”.


As XIV Xornadas "Vigo ante o seu futuro" da Fundación Provigo analizan o papel dos viveiros e aceleradoras.\nA creación e consolidación de empresas e, especialmente, o papel dos viveiros e as aceleradoras de proxectos, é o tema sobre o que versaron as XIV xornadas "Vigo ante o seu futuro", organizadas pola Fundación Provigo e celebradas esta mañá.\nAbel Caballero destacou na inauguración o "papel esencial" que desenvolveu Vigo desde fai máis dun século na creación de empresas. "Os nosos devanceiros xa foron capaces de entender que o motor principal do progreso é a industria e actualmente temos que continuar coa creación permanente de estruturas produtivas e en primeira fila da dimensión do 4.0", afirmou o rexedor.\nCaballero lembrou que en Vigo hai nada menos que 43.000 actividades económicas "e isto sinala o importante nivel de especialización da cidade".\nAlbino Rodríguez, director xerente de Provigo, valorou pola súa banda o importante papel dos emprendedores "como motor económico e social da cidade", polo que aplaudiu o "despregamento de iniciativas públicas e privadas para xerar o ecosistema adecuado para a creación de novos negocios, que son os viveiros e as aceleradoras de empresas".


18:03 Martes, 05 de Xullo de 2022\nFRANCISCO RODRÍGUEZ SÁNCHEZ Perfil\nÉ Licenciado e Doutor en Filoloxia Románica e Catedrático de Literatura española en Instituto. É autor dunha ampla obra de investigación e ensaio en temas lingüísticos, literarios, culturais e políticos desde unha perspectiva nacionalista. Inaugura unha liña de análise socio-lingüística coa publicación de "Conflicto lingüístico e ideoloxía na Galiza" (1976 - vai pola 4ª edición). Especialista en figuras de grande releváncia como Rosalía de Castro (tese de doutoramento, xaneiro 1988), Curros Enríquez (1973), Blanco Amor (1993) Neste ámbito realizou diversas publicacións- e o manual "Literatura galega, problemas de método e interpretación".\nMilitante do nacionalismo desde que tiña 19 anos. Desde entón, loitou contra o franquismo desde a perspectiva nacionalista, por iso sofreu desterro, foi multado en numerosas ocasións e padeceu o cárcere pola súa militáncia, por defender os direitos de Galiza e os direitos dos traballadores do país.\nFoi impulsor fundamental da creación e dinamización de organizacións sindicais e políticas como a INTG e o BNG. Foi deputado no Parlamento Galego e deputado e Portavoz do BNG no Congreso dos Deputados desde o ano 1996 até o 2008.\nFoi Secretario Xeral da Unión do Povo Galego até xuño do 2012.


SK Slavia Praha - Wikipedia, a enciclopedia libre\nO Slavia Praga (nome completo en checo: Sportovní klub Slavia Praha - fotbal, a.s.) é un dos principais clubs de fútbol da República Checa. Ten a súa sede está na cidade de Praga. Foi fundado o 31 de maio de 1892, sendo un dos clubs checos de fútbol máis antigos.\n31 de maio de 1892 (127 anos)\nO seu principal rival é o Sparta Praga. O clásico, é considerado como a maior rivalidade do país, é coñecido como Derbie S.\nO club xoga actualmente os seus partidos no Stadion Eden de Praga, que ten capacidade para 21.000 espectadores, inaugurado o 7 de maio do 2008. É considerado o estadio de fútbol máis moderno do país. Anteriormente, a súa sede era no Stadion Evžena Rošického.\nA empresa que controla o club, a ENIC Sports Ltd, tamén controla clubs importantes en Europa como o Tottenham e o AEK Atenas.\nCor branca: Xogo limpo e ideal olímpico;\nCor vermella: Representa o corazón;\nEstrela vermella: Simboliza a esperanza e a boa mente.\nO feito de que a camiseta sexa metade branca e metade vermella simboliza a dicotomía da vida.\nNos seus inicios, o club gañou numerosos campionatos e copas na rexión de Bohemia, mesmo mais que o Sparta, o seu principal rival. Na Copa do Mundo de 1934, a subcampioa Checoslovaquia posuía 8 xogadores do Slavia. Entre 1905 e 1930, o equipo era unha sensación europea, tendo gañado 134 dos 169 partidos que disputou.\nNa primeira metade do século XX, era o club checo máis laureado, cuxos títulos incluían unha Copa Mitropa, principal torneo europeo da época, no ano 1938, eliminando nos cuartos de final ao Inter de Milán con marcadores de 9 a 0 en Praga, antes de perder por 3 a 1 en Italia. Na semifinal, derrotou ao daquela poderoso Genoa, perdendo por 4 a 2 en Italia, mais gañando por 4 a 0 en Checoslovaquia. Na final, venceu ao Ferencváros. Na capital checa, o partido empatou a 2, gañando en Hungría por 2 a 0, garantindo o título. O club xa fora subcampión na terceira edición do torneo, perdendo en 1929 a final contra o Újpest, de Hungría.\nOs anos de éxito duraron ata a instauración do réxime comunista no país. Pola súa orixe na clase intelectual e estudantil, o Slavia foi perseguido polo goberno, e seus mellores xogadores forom forzados a xogar no outro equipo da cidade, o Dukla Praga. O Slavia, que gañara dez campionatos checoslovacos antes do comunismo, gañou apenas un máis en 1947, e nas décadas seguintes viviu unha forte decadencia, chegando a disputar a segunda división. O club só se reafirmou coa fin do comunismo. Cando gañou o campionato checo de fútbol de 1996, rachando con case medio século sen títulos.\nNos anos posteriores viviu no dominio do arquirrival Sparta, que se consolidou como principal equipo checo coa decadencia do Slavia e do Dukla. O equipo viu como o seu rival gañaba dez títulos da liga ata volver gañala no 2008, sendo subcampión no 2009, recuperando o equilibrio co Sparta no que se refire aos campionatos checos: considerando os torneos da rexión disputados na época austro-húngara e os da época do Protetorado da Bohemia e Moravia (estado correspondente á actual República Checa durante a Segunda Guerra Mundial), o Slavia é o equipo máis laureado con quince títulos, un máis que o rival.\nActualmente, con menos sona que outras rivalidades europeas, o Derbie S é recoñecido como un dos clásicos máis feroces do mundo. En toda a súa historia, apenas sete xogadores cambiaron dun club directamente ao outro.\nO principal xogador da historia do club é probablemente o austríaco (despois nacionalizado checo) Josef Bican, un dos maiores goleadores de tódolos tempos, que en 8 tempadas no club marcou 328 goles.\nOutros xogadores importantes foron os checos František Plánička (que disputou 969 partidas co Slavia dende 1923 ata 1939), Patrik Berger, Karel Poborský e Vladimír Šmicer.\n17 Campionatos Nacionais Profesionais:\nLiga Checa de Fútbol 7: (1940, 1941, 1942, 1943, 1996, 2008, 2009, 2017, 2019\nCampionato Checoslovaco de Fútbol 9: 1925, 1929, 1930, 1931, 1933, 1934, 1935, 1937 e 1947\nCopa de Bohemia 12: 1908, 1910, 1911, 1912, 1922, 1926, 1927, 1928, 1930, 1932, 1935 e 1941\nCopas Checas 5: 1942, 1945, 1997, 1999 e 2002\n↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 ZAMBUZI, Luciana (abril de 2008). Beleza e ódio. Trivela n. 26. Trivela Comunicações, pp. 44-47\n↑ STOKKERMANS, Karel (14/03/2007). "Czechoslovakia - List of Champions". RSSSF. Consultado o 18/09/2011.\n↑ STOKKERMANS, Karel (10/06/2011). "Czech Republic - List of Champions". RSSSF. Consultado o 18/09/2011.\n↑ HOŘEJŠÍ, Michal (30/01/2010). "Exslávista Brabec: S Řepkou to bude klapat". Lidové Novniy. Consultado o 18/09/2011.\nPáxina do futuro estadio do club, Eden\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=SK_Slavia_Praha&oldid=5260614"\nÚltima edición o 24 de setembro de 2019 ás 09:13


Todo é cuestión de posicións. E de preposicións. Ela escribe contra a súa nai, entre a culpa e a vitimización e Elsa faino sobre a súa relación con alguén que pasou fugaz mais deixou ruínas ao seu paso. Benedetta próstrase ante Bartolomea e esta acouga canda o corpo da monxa compañeira. A través dos séculos que as afastan, as catro mulleres –e unhas quinta e sexta que se intúen–, compoñen un tapiz reflexivo sobre a maternidade, a sexualidade, a diversidade nos afectos e o libre albedrío. Unha composición feroz e íntima, desde o interior de catro mulleres que falan entre elas e sobre elas como o farían consigo mesmas, para procurarse.\nEntre a ficción e a realidade histórica, As fauces feroces enlaza unha reflexión actual sobre a relación nai-filla co histórico proceso á monxa italiana Benedetta Carlini durante a Contrarreforma.\nVÍDEO PROMOCIONAL DO LIBRO\nEntrevista a Emma Pedreira no programa Distrito15.\nEntrevista a Emma Pedreira no Diario Cultural.\nEl Ideal Gallego informa do libro de Emma Pedreira, As fauces feroces.\nSermos Galiza analiza As fauces feroces.\nMagnífica análise da obra As fauces feroces no Blog Entre escila e caribdis.\nAnálise de As fauces feroces en Novenoites (Caderno de Francisco Martínez Bouzas).\nAnálise de As fauces feroces en O meu andel (Blog de Manrique Fernández).\nRecesión de As fauces feroces en Palabra de Gatsby (Blog de David González).


Galiciaé / Efe 08 mayo 2018 21:00 h.\nmúsica televisión luz casal Antonio-Orozco La-voz-Kids\nNon puido evitar desmoronarse no programa La Voz Kids tras a súa recente perda\nAntonio Orozco volveu emocionarse ao reabrir unha ferida profunda na súa vida persoal, a perda de Susana Prat, a nai do seu fillo.\nO artista atopábase exercendo de coach en La Voz Kids cando a participante Sara, de 15 anos, cantou o tema de Luz Casal Te dejé marchar. Orozco estivo afectado durante toda a interpretación. Ao final da canción, Orozco levantouse da cadeira para abrazar á nova intérprete e o presentador Jesús Vázquez acudiu a consolarlle.\nEntre a emoción do momento e coa voz crebada, Coa voz emocionada Orozco dixo: "Eu vouche a dicir unha frase que escribiu Alejandro Sanz hai un tempo e di 'unha bágoa é o prisioneiro que se escapa do cárcere da alma'. En realidade, non hai nada que se poida dicir, nin ningunha palabra que poida igualar a estas bágoas. Así que só pódoche dar as grazas desde a emoción".\nPrat, quen foi compañeira de Orozco, faleceu o pasado 26 de outubro, unha data próxima á gravación do programa, polo que matizou, refiríendose á letra da canción de Luz Casal, que "hai que ter moito coidado de deixar marchar segundo que tipo de cousas e persoas", sinalou.\nAntonio Orozco rompe a chorar cunha canción de Luz Casal que lle...


Departamento de Benestar Social | Page 2 | Concello de Ames\nEsta aqui: Inicio » Organización Municipal » Departamentos Municipais » Departamento de Benestar Social\nDepartamento de Benestar Social\nUnidade Municipal de Servizos Sociais de Bertamiráns (UTS BERTAMIRÁNS): Praza de Chavián s/n, Bertamiráns, 15220 - Ames (A Coruña)\nTeléfono: 981 89 09 64\nHorario de atención ao público Lunes a viernes de 9:00h a 14:00h\nUnidade Municipal de Servizos Sociais do Milladoiro (UTS MILLADOIRO): Rúa de Abaixo, nº 10, O Milladoiro, 15895 - A Coruña\nTeléfono:981 53 59 41\nProgramación actividades Amessan 2020-2021\nEstrutura do servizo:\nUTS : Milladoiro e Bertamiráns\nAs UTS ou Unidades de Traballo Social son a "porta de entrada" ao Sistema de Servizos Sociais e ofrecen un Servizo de Información público, para toda a poboación, desde onde se facilita de forma profesional e confidencial, información sobre os servizos sociais, recursos e prestacións a disposición das cidadás e cidadáns, así como os dereitos que teñen tanto a nivel individual como grupal.\nNelas valóranse as necesidades, oriéntase aos recursos máis axeitados, e intervense cando as persoas así o demandan, cara a garantir unha atención persoal e social de calidade, ofrecendo:\nInformación , valoración, diagnóstico e orientación en canto a dereitos, recursos e intervencións sociais.\nXestión do Servizo de Axuda no Fogar, Xantar na Casa, Fogar de tránsito, Programa de alimentos, Renda Básica Municipal, axudas de emerxencia social.\nActuacións preventivas das situacións de risco e necesidade social do conxunto da poboación, intervindo para acadar a integración social.\nRuta urbana circular 8M\nServizos de información e primeira atención\n50 familias de Ames benefícianse das axudas do Concello para familias numerosas con menos recursos\nA Xunta de Goberno Local aprobou este xoves 21 de outubro a concesión das axudas destinadas ao apoio das familias numerosas do Concello de Ames, que ascende a un total de 60.000 euros repartidos entre 50 familias. As axudas consisten nun único pagamento por unidade familiar de 1.200 euros. Optaron a estas subvencións familias numerosas que leven ao menos un ano de antigüidade sen interrupción coa súa residencia habitual no municipio amesán, e que cumpran cos requisitos de renda e débeda coas administracións tributarias.\n53 persoas participaron na andaina saudable que discorreu polo último tramo do Camiño Portugués\nEste pasado venres, 6 de setembro, as Concellarías de Sanidade e Turismo do Concello de Ames organizaron unha andaina saudable polo último tramo do Camiño Portugués. Nesta actividade participaron 53 persoas que saíron dende a Casa da Cultura do Milladoiro e remataron na praza do Obradoiro, en Santiago de Compostela. Unha vez rematada a andaina realizouse unha actividade de mindfulness con Biodanza na praza do Obradoiro. A esta actividade sumáronse varias persoas que se atopaban nese momento na praza do Obradoiro.\n80 persoas participaron da "Andaina polo Samaín" organizada pola concellaría de Benestar e Promoción da Saúde\nA pantasma do antigo morador e dunha vella criada do Pazo da Peregrina, un verme de luz de grandes dimensións, un espantallo e unha cabaza xigante foron algunhas das sorpresas coas que se atoparon os camiñantes ao longo do traxecto de oito quilómetros que a concellaría de Benestar e Promoción da Saúde preparou como roteiro co gallo da celebración do Samaín. A actividade, dirixida ás familias, foi teatralizada pola compañía “Os Quinquilláns” e contou coa participación dos músicos de Sarela que animaron aos/ás asistentes a cantar con eles cancións populares.\nA Concellaría de Benestar Social organiza catro excursións para os usuarios/as do servizo de axuda no fogar\nQuince usuarios e usuarias do servizo de axuda no fogar do Concello de Ames van poder desfrutar de catro excursións ao longo dos meses de xuño, setembro, outubro e novembro. A actividade está organizada pola Concellaría de Benestar Social do Concello de Ames.\nA andaina pola Ruta do Tambre deste sábado congregou a máis de 120 persoas\nMáis de 120 persoas participaron este sábado na andaina pola Ruta do Tambre, organizada polas Concellarías de Sanidade e Medio Ambiente ao abeiro do programa SaudeAndo. Durante o percorrido, os/as participantes foron supervisados polo monitor de marcha nórdica Ricardo Angueira e guiados pola técnica municipal da Aula da Natureza, Patricia Reboreda. Trala camiñada, as/os paseantes puideron gozar dun almorzo saudable para recargar forzas, composto por gran variedade de froita, torradas, empanada e auga. O programa SaudeAndo ten como obxectivo o fomento da práctica de actividade física non contexto social e distendido.\nA Andaina Saudable de febreiro percorrerá a quinta e a sexta etapa do Xiro dos Montes\nA Concellaría de Benestar Social e Promoción de Saúde celebra a segunda sesión do programa de Andainas Saudables neste 2022, continuando co Xiro dos Montes. Tras teren completado a terceira e cuarta parada da ruta en xaneiro, as persoas participantes terán ocasión de percorrer a quinta e a sexta etapa do circuíto o próximo sábado 26 de febreiro, cuns 8,2 quilómetros entre o Monte de Vidán e o de Santas Mariñas. Para inscribirse, cómpre enviar un correo ao enderezo promociondasaude@concellodeames.gal, ata o xoves 24 de febreiro ás 14:00 horas. Haberá servizo de autobuses, que sairán ás 10:00 horas da praza do Concello, en Bertamiráns, e ás 10:15 horas da Casa da Cultura do Milladoiro.\nA Andaina Saudable de marzo pechará o Xiro dos Montes percorrendo a súa sétima e oitava etapa\nA Concellaría de Benestar Social e Promoción de Saúde pecha as súas andainas saudables polo Xiro dos Montes, na que é a súa terceira sesión do ano 2022. As persoas participantes percorrerán a parte final do circuíto o próximo sábado 26 de marzo, cruzando os montes de Santa Mariñas, o Gaiás e o Viso. Para inscribirse, cómpre enviar un correo ao enderezo promociondasaude@concellodeames.gal, ata o xoves 24 de marzo ás 14:00 horas. Haberá servizo de autobuses, que sairán ás 10:00 horas da praza do Concello, en Bertamiráns, e ás 10:15 horas da Casa da Cultura do Milladoiro.\nA artista Ceciro pintou na antiga escola de Firmistáns un mural dedicado ás leiteiras e ao traballo das mulleres amesás\nA cuarta edición do festival de arte urbana con perspectiva de xénero, o Delas Fest, vén de rematar as súas actividades no concello de Ames, que serve como unha das sedes do certame, xunto a Brión, Santiago e Teo. Neste senso, a artista uruguaia Cecilia Rodríguez Oddone, coñecida como Ceciro, creou un mural na antiga escola unitaria de Firmistáns, que titulou “A ruta das leiteiras”, e que serve de homenaxe a un dos labores tradicionais das mulleres amesás, que era o traslado de leite e auga a pé con caldeiras na cabeza. Ademais, no palco da festa de Bugallido realizouse un obradoiro de iniciación á pintura con spray, que dirixiu o equipo de 7H Cooperativa Cultural, a organizadora do proxecto Delas Fest.\n> A Unidade de Doazón de Sangue en Bertamiráns\nA Unidade de Doazón de Sangue en Bertamiráns\nEste xoves 30 de xullo, a Unidade de Doazón de Sangue estará en Bertamiráns en horario de tarde. Situarase na Avenida da Maia, fronte a praza da Maía.\nTarde: Desde as 15:30 até as 21:00 horas.\n> A Unidade de Doazón de Sangue en Milladoiro e en Bertamiráns\nEste xoves, 30 de xullo, a Unidade de Doazón de Sangue estará no Milladoiro e en Bertamiráns:\nSituarase na Rúa Curuxa, esquina Avenida Rosalía de Castro.\nMañá: Desde as 9:00 até as 14:30\nSituarase na Avenida da Maia, fronte a praza da Maía.\nTarde; entre as 15:30 e as 21:00\n> Andaina solidaria SOGAPS\nA asociación Solidariedade Galega co Pobo Saharauí organiza este próximo sábado 7 de maio unha andaina solidaria co fin de recadar fondos para unha caravana de alimentos que se vai enviar proximamente aos campamentos de refuxiados saharauís. Percorrerase a ruta do Rego da Andoriña, partindo da praia fluvial de Tapia ás 10:30 horas. As persoas participantes colaborarán achegando unha cantidade simbólica de cinco euros, e un euro máis no caso de seren acompañadas dalgunha mascota. Para participar na actividade, na que colabora o Consello sectorial de nenas e nenos do Concello de Ames, cómpre contactar co número de teléfono 609 76 49 45, ou ben escribir ao enderezo eybarra.sogaps@gmail.com.\n> Andainas Saudables: Quinta e sexta etapa do Xiro dos Montes\n> Andainas saudables: ruta polas ribeiras do río Sar\n> Andainas Saudables: sétima e oitava etapa do Xiro dos Montes\n> Andainas Saudables: Terceira e cuarta etapa do Xiro dos Montes


Un recoñecemento aos centros educativos – Solidariedade Internacional de Galicia\nO pasado xoves, día 8 de abril, celebrouse un acto virtual que tivo coma obxectivo o recoñecemento aos centros educativos participantes na primeira edición do Premio Galego de Educación para o Desenvolvemento e a Cidadanía Global. Do acto participou o profesorado, representantes da Coordinadora Galega de ONGD e Solidariedade Internacional de Galicia, así coma os membros do xurado.\nParticipantes no acto\nNesta primeira edición participaron 19 centros educativos ( (7 correspondentes á Categoría A: Educación Infantil e Primaria; e 12 correspondentes á Categoría B: ESO, Bacharelato, Formación Profesional, Centros de Ensinanza de Réxime Especial e Ensinanzas Artísticas) que presentarons experiencias educativas, proxectos e propostas pedagóxicas realizadas durante os dous últimos cursos escolares: 2019-2020 e 2018-2019. Un xurado composto por seis persoas vinculadas ao mundo da educación, a cooperación e a Educación para o Desenvolvemento e a Cidadanía Global en Galicia avaliou as candidaturas e aprobou por unanimidade a resolución do Premio.\nNos seguintes videos podes coñecer todas as experiencias participantes;\nParticipantes Categoría A :\nParticipantes Categoría B:\nSecundaria, Bacharelato, Formación Profesional, Centros de Ensinanza de Réxime Especial e Ensinanzas Artísticas\nO CEIP Ponte dos Brozos de Arteixo e o CPI Plurilingüe Virxe da Cela de Monfero foron os dous centros gañadores desta primeira edición.\nA participación da mocidade en Galicia a estudo.\nEntre os anos 2020 e 2021 elaboramos o “ESTUDO SOBRE A...\nO estudo que hoxe presentamos é unha das accións desenvolvidas...\njueves, 30, Dic\nmartes, 14, Dic\nDous anos de traballo no Corredor Seco Hondureño.\nmiércoles, 10, Nov\nlunes, 8, Nov\nAsinamos o convenio “Activistas polo mundo que queremos 2021-2022”\nSabías que temos tres tendas de Comercio Xusto en Galicia?


O debate sobre o futuro das pensións no Estado español, entre precarización e privatización - CIG: Confederación Intersindical Galega\n13 Abril 2021 00:45\nO debate sobre o futuro das pensións no Estado español, entre precarización e privatización\nsistema público de pensións\nFrancesc Bayo - 13 Abr 2018\nO Goberno español, co seu discurso apocalíptico sobre o colapso do sistema público de pensións e a súa nada sutil campaña de propaganda en favor dos plans privados, está intentando distraer a atención da realidade estrutural do sistema financeiro, pois eses plans privados están en mans do mesmo sistema financeiro que levou ao estourido da burbulla crediticia ligada ao auxe do ladrillo\nUn breve repaso aos fundamentos dos sistemas de pensións e a súa aplicación no Estado español\nOs sistemas de pensións iniciáronse hai máis dun século e na súa evolución máis recente acabáronse consolidando fundamentalmente dous modelos antagónicos, que nalgúns países conviviron. Por unha banda está o sistema de carácter contributivo de reparto, que habitualmente foi organizado e xestionado polo Estado, e ademais historicamente é o máis frecuente entre os países europeos. Separadamente da súa condición de sistema público, que é un factor fundamental para asegurar a xestión dos riscos sociais dunha forma solidaria, entre as características principais deste modelo destaca a necesaria vinculación dos beneficiarios ao mercado laboral en calquera dos seus réximes. Dese xeito establécese a rotación anual dos fondos que conforman os ingresos e os gastos do sistema, e así xérase un modo de pacto interxeracional que se sustenta na garantía duns dereitos e na esperanza de que cada traballador poida obter unha pensión acaída cando lle corresponda ao final da súa vida laboral.\nAsí mesmo, a condición laboral tamén determina quen son os beneficiarios con dereito a percibir unha pensión contributiva e en que condicións de contía en función dos anos traballados e dos niveis de cotización. Desta forma, no Estado español consolidáronse nos últimos anos uns orzamentos de fondos públicos da Seguridade Social que son paralelos aos orzamentos xerais do Estado, para que os traballadores/as que chegan á idade de xubilación aseguren unhas pensións contributivas (ou outras continxencias como, por exemplo, as baixas laborais transitorias ou permanentes por enfermidade, e as pensións de viuvez e/ou de orfandade), que son pagadas polo sistema público segundo as contías e as regulacións establecidas na lexislación vixente nese momento (normalmente atendendo a criterios de anos cotizados).\nDespois están os sistemas privados de capitalización, que se nutren da achega de cotas de individuos e/ou empresas (predominantes no mundo anglosaxón e nalgunhas economías ultra liberais como a chilena), que se foron desenvolvendo en gran medida de forma paralela ao forte avance do sector financeiro no sistema capitalista. Neste caso, ademais de utilizar o capital deses fondos para investir, as institucións promotoras cobran unhas comisións de xestión e de depósito moi suculentas, que son as que aseguran fundamentalmente o negocio. Neste modelo as achegas dos partícipes acaban constituíndo fondos de aforro colectivo, que se invisten no mercado financeiro coa suposta confianza de obter unhas ganancias que ninguén pode garantir, que logo se suman ás achegas propias e ás dos novos partícipes que se engadan ao fondo, xerando así un fluxo de entrada e saída de capitais e copropietarios, que tamén inflúe no valor e na rendibilidade do mencionado fondo, que hai que volver repetir que en ningún momento están garantidos.\nFinalmente, no Estado español coexistiron as pensións non contributivas e outras prestacións asistenciais para discapacitados, xeralmente de baixa contía e financiadas con cargo aos Orzamentos Xerais do Estado. Estas prestacións benefician a aquelas persoas que por diversas circunstancias laborais non puideron contribuír (ou non contribuíron o tempo legalmente establecido) ao sistema de reparto, e que obviamente tampouco puideron pagar unhas cotas para acceder a unha pensión privada. En comparanza cos pensionistas procedentes do sistema contributivo, o montante asistencialista é moitísimo menor (no ano 2018 o valor da pensión non contributiva básica é de 369,90 euros mensuais), pero, con todo, non hai que desprezar a cantidade de persoas ás que dan cobertura. Aínda que nos últimos anos este colectivo de beneficiarios foron descendendo, na actualidade aínda son unhas 450.000 persoas. En definitiva, este é o último chanzo que ten o sistema no Estado español para que a xente maior, e as persoas con discapacidade que non teñan outro medio de acceder a ingresos, non caian máis aló da pobreza até chegar á miseria absoluta.\nA evolución das diferentes reformas para laminar os dereitos e as contías das pensións públicas\nCo paso do tempo, no Estado español, do mesmo xeito que noutros países europeos, a competencia do modelo privado en detrimento do sistema público foi crecendo até converterse nunha presión abafadora sobre todos os Gobernos, especialmente debido ás expectativas de ganancia que viron os promotores dos fondos de pensións privados no sistema capitalista. Dese xeito, os bancos e outras corporacións vinculadas aos fondos de pensións privados pugnaron primeiro para obter lexislacións supostamente neutrais que promovesen a coexistencia de ambos os modelos, pero procurando que fosen favorecidas con desgravacións fiscais as achegas aos fondos privados, e logo conseguiron que os Gobernos españois fosen laminando de forma paulatina os dereitos e as contías nos sistemas públicos, para poder así captar os aforros das clases medias e dalgúns sectores populares, que se asustan ante o medo inflixido polo bombardeo nos medios de comunicación sobre o escuro futuro das pensións públicas. De momento o resultado é incerto, pois aínda non conseguiron eliminar o sistema público, pero seguirán á espreita e é un dos obxectivos no medio prazo no avance do capitalismo financeiro en aras da desposesión do público.\nOutro factor que afectou negativamente á estabilidade do sistema público contributivo vén derivado da súa condición vinculante ao sistema laboral, xa que co empeoramento das condicións salariais e a precarización dos contratos de traballo deteriorou moi significativamente unha parte importante da capacidade financeira do sistema público. Por esta vía, as forzas do capitalismo neoliberal conseguiron establecer unha fronte de debilidade do sistema público de pensións no Estado español, da mesma forma que están conseguindo eludir os seus compromisos fiscais para engrosar as recadacións necesarias para o sostemento do gasto público en xeral. Este dobre asalto para a precarización das rendas primarias e secundarias é o que está danando os fundamentos do Estado do Benestar no Estado español, que dese xetio está sendo retallado en todos os seus contidos.\nA ofensiva lexislativa para reducir os dereitos e as contías do sistema público de pensións iniciouse hai xa máis de dúas décadas, e desde entón todas as intervencións foron limitadoras. Os últimos fitos foron a Lei 27/2011, promulgada polo Goberno socialista co apoio de CiU e a abstención do PNV (mentres que o PP se opuxo por considerala insuficiente), que consagraba importantes recortes como as restricións ás condicións das prexubilacións, a ampliación dos anos de contribución requiridos para acceder á pensión completa (progresivamente de 35 a 38,5), o aumento progresivo de 15 a 25 anos para a base de cálculo da pensión, ou o atraso progresivo da idade regulamentaria para a xubilación ordinaria desde os 65 aos 67 anos.\nMáis adiante, co PP gobernando en solitario e con maioría absoluta, esta mesma lei foi de novo reformada á baixa co DL 5/2013, e logo o punto culminante ata agora foi a Lei 23/2013, do 23 de decembro de 2013. Nesta nova volta de parafuso ao sistema público de pensións, as innovacións máis negativas para os pensionistas presentes e os futuros serán: 1) para os presentes (e a partir deste momento aplicábel aos futuros tamén) desvincular a actualización das pensións respecto de a evolución do IPC (desde ese momento queda ao arbitrio do Goberno do momento a decisión de manter, ou non, e en que grao o poder adquisitivo dos pensionistas); 2) para os futuros pensionistas (que se xubilen a partir de 2019) introducir un denominado factor de sostibilidade, ligado á esperanza de vida dos beneficiarios mediante un mecanismo ben arbitrario que se xustificou para liquidar un falso conflito entre os dereitos dos xubilados actuais e os futuros, e que ten como obxectivo fundamental reducir a contía percibida por estes últimos.\nO resultado foi que a factura das pensións no Estado español nunca alcanzou máis aló do 11% do PIB (cando o termo medio dos países europeos máis avanzados se move entre o 13% e o 15%), e a perspectiva é que o importe se estanque ou se vaia reducindo na medida que o Goberno vaia designando revalorizacións do 0,25% que quedan moi por baixo da evolución do custo da vida. Tamén terá un efecto redutor a ampliación dos anos de contribución requiridos para acceder á pensión completa, e logo a partir de 2019 haberá outra mingua cando se comecen a aplicar as rebaixas polo chamado factor de sostibilidade. Doutra banda, aínda que o número de pensionistas segue crecendo momentaneamente polo avellentamento da poboación, sumando arredor de 9,5 millóns de beneficiarios a finais do ano 2017, a evolución non é tan esaxerada como nos queren facer crer os apoloxetas do colapso do sistema público de pensións.\nPero malia as acusacións malintencionadas da OCDE e doutros organismos internacionais sobre o elevado nivel da denominada taxa de reemprazo ou de substitución, que consiste en comparar o valor das pensións co valor dos salarios dos traballadores no momento de acceder á xubilación, a realidade é que o valor medio das pensións no Estado español é moi baixo e a metade dos pensionistas cobran como moito o equivalente ao Salario Mínimo Interprofesional (SMI), que no ano 2017 era de 700 euros. Esta cantidade aproxímase bastante ao que está establecido como liña da pobreza para os fogares dunha soa persoa, segundo a Enquisa de Condicións de Vida do INE, polo que se pode dicir que no ano 2017 o valor dun 50% das pensións situaba os seus perceptores cerca do nivel da pobreza. Ademais, dentro deste colectivo hai case un millón de pensionistas que cobra menos de 350 euros e está en situación de extrema pobreza. Para rematar, se contamos os pensionistas que cobran entre o SMI e 1.000 euros, que representan pouco máis do 20% do total, e engadímolos ao primeiro grupo de pensións que están igual ou por baixo do SMI, poderemos comprobar que no Estado español case as tres cuartas partes dos pensionistas cobran menos de 1.000 euros.\nCon todos estes antecedentes pódese concluír que o sistema público de pensións español, malia que aínda segue inspirado nuns principios solidarios moi arraigados, hai xa tempo que deixou de cumprir coa función de solucionar o tránsito da vida laboral activa a unha xubilación nuns termos de poder adquisitivo acaído para a gran maioría da poboación. Coas depreciacións tras as sucesivas reformas e a progresiva inestabilidade do mercado laboral, a taxa de reemprazo das pensións en España foise deteriorando paulatinamente e vai empeorar aínda máis, polo que se non se cambian algunhas condicións disfuncionais do sistema no futuro os pensionistas aínda serán máis pobres.\nIII. A desleixo do Goberno español e os seus perversos argumentos para facer fronte aos elementos disfuncionais do modelo do sistema público de pensións\nComo xa se mencionou, nas economías capitalistas o asedio contra os sistemas públicos de pensións foi continuado e nos últimos anos encarnizouse particularmente, argumentando dunha forma perversa respecto dalgúns dos elementos disfuncionais do sistema público, para infundir pánico entre a poboación e así poder aplicar unha reversión en favor dos sistemas privados.\nO primeiro argumento fai referencia á demografía, onde se aprecian algunhas problemáticas que se queren facer aparecer como incuestionábeis, aínda que como ocorre case sempre con todo a realidade dependa dos lentes ideolóxicos que se apliquen a priori. É certo que no Estado español houbo nos últimos anos un incremento da poboación maior, debido fundamentalmente ás melloras do benestar que permitiron un aumento da esperanza de vida. Pero o que noutras circunstancias se percibe como algo beneficioso para un país, por exemplo cando se utiliza a esperanza de vida como un indicador que pondera positivamente para os resultados do índice de desenvolvemento humano que utiliza o Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD), no caso dos sistemas públicos de pensións estase utilizando como unha circunstancia que penaliza e, así, estase empregando como coartada para recortar.\nDoutra banda, cando no Estado español se utiliza o indicador da esperanza de vida desde unha perspectiva estándar e xeneralizada para os cálculos do índice corrector da sostibilidade, estase aplicando unha auténtica falacia porque así non se poden interpretar correctamente as diferentes situacións individuais. Neste sentido non debemos esquecer que todas as mal denominadas reformas dos sistemas públicos de pensións tentan ir na dirección de transformar un mecanismo público que ten uns elementos moi importantes de aseguramento colectivo por parte da sociedade e con criterios de solidariedade interxeracional, noutro tipo de mecanismo onde a asunción dos riscos se efectúan de forma individual por cada persoa.\nEn definitiva, se en realidade se quixo refinar tanto co argumento da esperanza de vida, deberíase ter en conta que non todo o mundo envellece coas mesmas condicións de saúde, e mesmo recoñecer que hai outros condicionantes, por exemplo a situación económica de cada persoa, que poden influír nunha maior ou menor lonxevidade de cada unha delas. Ademais, canto máis maiores son as persoas poden aumentar as necesidades de atención para a súa saúde ou mesmo para valerse por si mesmas. En consecuencia, as necesidades económicas poden ser importantes no momento de atender aos coidados das persoas a medida que se van achegando ao final das súas vidas. E con todo, a tendencia que se seguiu foi recortar as pensións en dereitos e contías, mentres que doutra banda xa sabemos a pouca atención e a escasa importancia que se lle concedeu á mal deseñada e peor executada Lei da Dependencia.\nIgualmente, estivéronse facendo xogos malabares coas proxeccións sobre a evolución global da poboación, que até o momento non demostraron ningún tipo de acerto, nin no Estado español nin nas perspectivas mundiais dos organismos internacionais especializados sobre o tema, que asumen que son simples exercicios retóricos dificilmente constatábeis. Todo isto ocorre porque é moi difícil calcular proxeccións cando interveñen factores que son practicamente imposíbeis de predicir, entre eles a evolución da natalidade ou das migracións, que en ambos os casos polo xeral non adoitan estar nas axendas de prioridades de planificación das políticas públicas nas economías capitalistas.\nEn calquera caso, segundo as proxeccións do Instituto Nacional de Estatística (INE), no Estado español poderíase pasar dos 8,6 millóns de persoas maiores de 65 anos que hai na actualidade (18,7% do total da poboación) a 11,7 millóns no ano 2031 (25,6% do total da poboación), e no ano 2066 serían 14 millóns de persoas (34,6% do total da poboación). Se temos en conta que o aumento de persoas maiores de 65 anos entre o ano 1950 e o 2000 foi de 3,4 veces, non parece que teña que ser unha catástrofe que o incremento entre o ano 2016 e o 2066 poida ser de 1,6 veces. De forma comparativa cómpre lembrar que o PIB per capita se multiplicouspor un pouco máis de 5 entre o ano 1950 e o 2000, e que algunhas proxeccións indican que malia a crise este indicador case se duplicou en termos correntes entre o ano 2000 e o 2020, polo que hai que deducir que o problema non é tanto de demografía como de reparto da riqueza entre os habitantes do país.\nEn troca, o factor que si debería ser preocupante nesta proxección de poboación do INE é unha realidade que xa é constatábel, en concreto a referencia ao descenso da poboación na franxa encadrada entre os 30 e os 49 anos. Segundo as predicións, espérase unha diminución de poboación nesta franxa de 4,2 millóns de persoas nos próximos 15 anos, o que supón case un 30% menos que na actualidade, e para o ano 2066 a redución sería duns 6 millóns de persoas (ao redor do 40% menos). Estes datos indican unha situación preocupante en relación á evolución da poboación activa (entendida como cantidade de persoas en idade de traballar) en proporción á poboación pasiva (que ademais da xente maior inclúe aos nenos, aos parados, ás persoas que teñen diferentes incapacidades para traballar, así como á gran cantidade de persoas -maioritariamente mulleres- que coidan das súas familias e non computan como poboación activa).\nA outra disfuncionalidade importante, e que ten unha envergadura moito máis considerábel na problemática da sostibilidade do sistema público de pensións no Estado español, radica na precarización das relacións laborais e na depreciación dos salarios que se produciu nos últimos anos. Segundo se puido comprobar, a enorme caída nos ingresos da Seguridade Social produciuse pola concatenación de dúas circunstancias cruciais e que están moi estreitamente relacionadas.\nPor unha banda temos unhas oscilacións moi acentuadas na cantidade de afiliados ao sistema, que se deben ás alteracións cíclicas entre o número de ocupados e desempregados que se sucederon en prazos moi concretos e ao abeiro dos axustes produtivos e das relacións laborais que resultaron do axuste económico nos últimos anos. Nese sentido, as cifras móstrannos un pico máis alto de afiliacións á Seguridade Social no ano 2007, con 19,5 millóns de cotizantes en todos os réximes (incluíndo o especial agrario e o de empregados do fogar), e unha cifra de parados de arredor de 2 millóns; mentres que en 2017 eses datos estarían en 18,3 millóns de afiliados e 3,7 millóns de parados, dos cales case 2 millóns non cobran prestacións nin subsidios e xa que logo non poden cotizar.\nE doutra banda temos as oscilacións debidas ao empeoramento das condicións laborais, con especial incidencia na inferior calidade dos contratos (que na súa gran maioría son de menos horas e/ou de menor duración temporal), ao que hai que engadir a redución drástica dos salarios. Para entender o que está ocorrendo coa calidade das contratacións abonda con lembrar que no ano 2017 se asinaron 21,5 millóns de contratos para só chegar a incrementar o número final de empregados en 600.000 persoas máis. En canto ás consecuencias da depreciación salarial os últimos datos consolidados do INE para o ano 2015 mostran que o 12.62% dos traballadores de ambos os sexos cobraba igual ou menos que o salario mínimo, cando no ano 2008 esa porcentaxe era do 4,76% (e estas cifras son aínda peores no caso das mulleres traballadoras: o 18,19% cobraba en 2015 por baixo do SMI). Para acabalo de rematar, a evolución salarial para os contratados a tempo parcial evoluíu peor, xa que mentres no ano 2008 de media cobraban un salario que era un 26% inferior ao salario medio, no ano 2015 esa ratio era do 33%.\nEn consecuencia, con estes axustes no mercado laboral cambiou moito nestes tempos a composición estrutural dos cotizantes, onde se aprecia que o descenso maior se produciu nos afiliados ao réxime xeral, que pasou de case 15 millóns no ano 2007 a 13,8 millóns a finais do 2017, mentres que os autónomos e outros réximes específicos (especial agrario, empregados do fogar, minería do carbón e do mar) seguiron unha evolución algo máis estábel. Tamén mudou a estrutura proporcional pola caída de afiliados no réxime xeral de tempo completo e contrato indefinido, que a final do ano 2017 representaba o 47,9% do total dese segmento, cando chegou a representar o 50% xusto no momento antes da crise, e iso tendo en conta que xa se produciu un longo percorrido no proceso da temporalidade do emprego desde anos anteriores.\nTodo iso tivo consecuencias na evolución do desfase no balance de ingresos e gastos da Seguridade Social, que se foi liquidando co recurso ao baleirado do Fondo de Reserva que se coñece popularmente como o peto das pensións. Este fondo creouse no ano 2000 no contexto do Pacto de Toledo, e durante anos foise engrosando grazas aos diferenciais favorábeis no balance da Seguridade Social, até alcanzar un pico máximo de 67.000 millóns no ano 2011. Pero en pouco menos de seis anos, para cubrir os déficits por mingua de ingresos o Goberno fundiu as reservas e non se preocupou en absoluto de buscar alternativas para facer fronte ás dificultades propias dun mecanismo que aínda que é público e se basea no reparto, no fondo ten unha perspectiva actuarial e todo isto volveuse inadecuado para momentos de recesión económica e caídas da produtividade que van ser difíciles de remontar no medio prazo.\nAs propostas máis recentes do Goberno e doutros actores sociais relevantes para facer fronte ás dificultades financeiras do sistema público de pensións\nAnte as diferentes circunstancias coadxuvantes que levaron o sistema público de pensións á actual encrucillada financeira, e despois de ver os resultados das medidas lexislativas “correctoras” aplicadas até o momento polos gobernos do PSOE e do PP, a maioría de propostas dos partidos da oposición e dos sindicatos seguiron insistindo en manter o modelo do sistema de reparto sen revisar as características actuariais que o dificultan, aínda que anuncian o desexo de mellorar o mecanismo para o facer sostíbel mais sen mostrar demasiadas concrecións.\nPola súa banda, os sindicatos continúan reivindicando melloras salariais, comezando por un aumento do salario mínimo, que redundarían nun incremento automático dos ingresos polas cotizacións sociais, ademais doutras medidas de aumento da recadación pola vía de levantar os topes máximos de cotización das rendas salariais máis elevadas, ou a supresión das bonificacións e exencións empresariais ás cotizacións sociais. Pero as forzas do sindicalismo actualmente están bastante minguadas e a súa capacidade de resposta foi duramente castigada polo impacto da última reforma laboral, que ademais de destruír emprego e servir de clarísima advertencia para amoldar as reivindicacións dos traballadores en activo e dos demandantes de emprego, serviu de curtocircuíto para frear as posibilidades de axuntar forzas para negociar convenios sectoriais e de maior amplitude territorial que permitan mellores condicións laborais. A todo iso hai que engadir que hai escasas expectativas de crecemento sostido da economía, e sobre todo do emprego, no contexto actual do sistema produtivo español, que non debemos esquecer que segue engarzado á estrutura xeneralizada da economía capitalista global.\nCoas perspectivas anteriores, contrasta que poucas voces se erguesen para reivindicar unha alternativa que algúns especialistas chamaron dun modelo social, no que primeiro se determina que a pensión é un dereito universal de cidadanía, logo establécense as necesidades vitais dos pensionistas e finalmente prevense as fontes e as modalidades de ingresos do sistema. Evidentemente, unha alternativa que inverte o ángulo de visión para primar a suficiencia da prestación por riba do mantra actual da sostibilidade financeira nun contexto de baixada de ingresos tampouco é doada de implementar no medio prazo. Pero este debate algún día terase que abrir máis aló dos ámbitos académicos e de expertos, para o facer extensivo ao conxunto da cidadanía que é a que se debería apropiar del e loitar para conseguir a súa implantación.\nSen chegar a unha viraxe tan radical para liquidar a problemática actual do sistema, semella que vai callando un consenso social que politicamente as forzas máis progresistas estarían trasladando ao marco do Pacto de Toledo, onde o eixe central da solución contemplaría unha adición de ingresos que debería provir dun incremento da recadación do propio sistema nos termos expresados polos sindicatos e algúns partidos da oposición, e tamén doutros fondos dos Orzamentos Xerais do Estado. Así se permitiría polo menos manter o poder adquisitivo das pensións, e despois trataríase de reverter algunhas das tendencias máis regresivas das últimas reformas, comezando polo factor de sostibilidade. Nesta tarefa a posición máis clara segue sendo a de Unidos Podemos e ERC, mentres que o PSOE e o PDCAT mantiveron unha actitude máis errática.\nCon esta proposta intermedia e de corte posibilista, pretenderíase tentar reconducir o desfase actual do balance financeiro da Seguridade Social sen variar as condicións primordiais do sistema vixente, que ao final xera uns resultados que como vimos con anterioridade tampouco é que signifique un gran malgasto social, xa que a maioría dos pensionistas como moito van seguir obtendo uns ingresos que lles permitan sobrevivir e pouco máis, polo que este acordo de mínimos debería supoñer un límite que os pensionistas non deberían estar dispostos a deixarse arrebatar.\nInfelizmente, o Goberno non está contemplando ningunha destas posibilidades, e moito menos unha reforma fiscal máis progresiva para poder afrontar esa necesidade de fondos adicionais, polo que até o momento está empregando unha serie de tácticas dilatorias, comezando pola dilapidación do Fondo de Reserva, e agora que este se está esgotando o Goberno está recorrendo a empréstitos con cargo á débeda pública sen saber moi ben que repercusións pode ter isto no sistema a posteriori. O recurso ao crédito tería un primeiro obxectivo simbólico de evitar pasar á historia como o Goberno que liquidou definitivamente o Fondo de Reserva, polo impacto mediático que iso tería, e en segundo lugar porque se pretende trasladar unha mensaxe de tranquilidade intentando gañar tempo mentres agarda que os efectos da última reforma das pensións dean en producir efecto a partir do ano 2019.\nTamén está atacando o Goberno cunha contraofensiva ideolóxica con intentos de culpabilizar os pensionistas coma se fosen uns privilexiados entre os afectados pola crise. Así se pretende provocar un conflito interxeracional entre maiores e novos, ou entre pensionistas que accederon ao sistema hai un tempo con mellores condicións e outros que accederon máis recentemente ou están a piques de facelo noutras condicións menos vantaxosas. Nesta campaña tamén participan organismos internacionais que xa fixeron o seu papel de cómplices ideolóxicos para deformar as percepcións sobre as causas da actual crise económica, destacando entre eles a OCDE, o FMI ou a Comisión Europea. Porén, a realidade que agochan o Goberno e os seus aliados é que as pensións son un importante instrumento redistributivo e de solidariedade interxeracional, que está cumprindo unha función extraordinaria de amortecedor das desigualdades sociais e á vez está favorecendo o crecemento económico porque mantén uns niveis básicos de renda entre un gran número de persoas.\nPero ante as demandas de diferentes actores sociais e dos propios pensionistas, o Goberno non anunciou máis nada que algunhas ocorrencias, como ese amago de bonificar fiscalmente a algúns pensionistas de maior idade. Se arredor da metade dos pensionistas (case 5 millóns de persoas) cobran unha renda que non supera o valor do salario mínimo, e en consecuencia teñen unha carga contributiva baixa, pouco beneficio se vai poder obter por ese lado. Ademais, o Goberno segue insistindo en lembrar as bondades da necesidade do aforro privado, que por suposto tamén sería recomendábel que se canalizase a través de fondos privados de pensións, e para favorecelos o Goberno anunciou unha nova lexislación que permitiría o rescate dun fondo privado de pensións ao alcanzar os dez anos de antigüidade no plan.\nOutro efecto lamentábel é que o Goberno español, co seu discurso apocalíptico sobre o colapso do sistema público de pensións e a súa nada sutil campaña de propaganda en favor dos plans privados, está intentando distraer a atención da realidade estrutural do sistema financeiro, pois eses plans privados están en mans do mesmo sistema financeiro que levou ao estourido da burbulla crediticia ligada ao auxe do ladrillo, que ademais de producir unha auténtica catástrofe social ao cabo custou unha auténtica millonada aos contribuíntes, que tiveron que acudir prestos ao rescate do colapso do sistema financeiro (porque para isto si que houbo fondos).\nNesta tarefa estanlle botando unha man ao Goberno o partido Ciudadanos, e dunha forma máis discreta o PNV, xunto ás autoridades do Banco de España. Con esta última autoridade o tema é máis grave, porque da mesma forma que insistiron no seu momento en que non había ningún problema crediticio nin de burbulla inmobiliaria, agora dedícanse a estigmatizar os pensionistas porque dedicaron os aforros de toda unha vida a comprar un piso de propiedade no canto de investir en produtos financeiros (léase, fondos privados de pensións). E o colofón da perversión conceptual, e do insulto persoal polo ton admonitorio empregado, fíxoo o gobernador do Banco de España, Luis Linde, argumentando que o aforro que poida supoñer para un xubilado ter un piso de propiedade representa unha renda en especie, porque así evita destinar diñeiro a pagar un alugueiro.\nA realidade do Estado español é que os maiores fondos (con máis de 100.000 partícipes) están ligados ás principais entidades financeiras (BBVA, La Caixa, Banco Santander, Banco Sabadell e Bankia), e que estes xeraron unha rendibilidade media moi baixa na última década (por volta do 2% anual unha vez descontada a inflación pero antes do cobro das comisións). Despois hai que contar coa factura das comisións e está recoñecido que as xestoras españolas cobran unhas das comisións máis onerosas que se aplican no contorno europea, cunha media que chegou a superar o 1,5% sumando as comisións de xestión e de depósito, até o punto de que o Goberno tivo que intervir recentemente poñendo uns topes para limitalas.\nEn canto ao stock destes fondos, segundo datos da asociación patronal de fondos privados de investimento (INVERCO), en decembro do 2017 o conxunto de todos os plans privados de pensións no Estado español sumaba uns 8 millóns de partícipes, aínda que hai persoas que teñen subscrito máis dun plan e iso supón que haxa 9,7 millóns de contas, cun valor bursátil dos fondos que nese momento era duns 111.000 millóns de euros (que representa ao redor do 10% do PIB e pouco menos do 6% do total do aforro financeiro das familias).\nMais o que INVERCO non publicita con tanto aquel é que fixeron cálculos internos de equivalencias que indican que en condicións temporais similares de cotización para cobrar unha pensión de arredor de 900 euros se debería achegar ao fondo de capitalización uns 270.000 euros, e que para cobrar o equivalente da pensión pública máxima actual farían falta case 750.000 euros (e todo iso sen contar cos riscos bursátiles que non están garantidos). Tampouco anuncian que as achegas medias aos plans son relativamente baixas, e que no último exercicio con datos recoñecidos (2016) o 65% dos partícipes non achegou novos fondos ao seu plan, que un 10% ingresou menos de 300 euros e que tan só o 1,4% dos partícipes achegou máis de 6.000 de euros ao seu plan nese ano.\nMalia todo, contando co alento e o apoio gobernamental, a competencia continuou sendo moi disputada entre as diferentes aseguradoras, bancos e outros operadores do sector financeiro para captar a xestión dos plans privados de pensións, en especial dos colectivos de grandes empresas e de núcleos importantes do funcionariado público. Tampouco non cesarán no seu empeño de repañar todo o que poidan do aforro popular, que para iso deben servir as custosas campañas publicitarias ideolóxicas, con todos os tons catastrofistas posíbeis en contra dos sistemas públicos de pensións, que contan coa complicidade e o visto e prace do Goberno, do Banco de España e dos principais organismos internacionais (FMI, OCDE, UE…). Nese ámbito hai que lembrar as infames campañas mal chamadas de educación financeira da cidadanía, que están desenvolvendo os propios bancos con axentes subcontratados que divulgan por diferentes entidades e asociacións, e mesmo nos institutos de secundaria do país, a boa nova dos “auténticos e correctos valores do aforro a través dos mecanismos axeitados que proporciona o sistema financeiro privado”.\n No Estado español as cotizacións sociais para contribuír ao sistema público de reparto forman parte do salario dos traballadores e os empresarios actúan só como simples intermediarios recadadores a favor da administración (igual que ocorre co Imposto sobre a Renda das Persoas Físicas, IRPF). Mais os empresarios e as organizacións patronais non deixan de insistir reclamando a rebaixa das cotizacións sociais para reducir os custos salariais globais (e adoitan conseguilo).\n A medida de separar os orzamentos da Seguridade Social respecto dos Orzamentos Xerais do Estado adoptouse no ano 1995, mediante un acordo de consenso que se chamou o Pacto de Toledo. Nese mesmo acordo máis adiante se incluíu a creación do Fondo de Reserva (chamado popularmente o peto das pensións) que se foi nutrindo do diferencial entre ingresos e pagamentos ao sistema en cada ano.\n Ao que se chega á idade de xubilación establecida polo regulamento do fondo, normalmente en consonancia coa lexislación vixente sobre a xubilación legal no sistema público, os beneficiarios poden escoller entre: 1) a capitalización total segundo o valor das súas participacións nese momento (á que hai que aplicar unha considerábel carga de impostos por ingresos sobrevidos, que ao final acaba neutralizando as deducións fiscais efectuadas con anterioridade, e que naquela altura foron esgrimidas polos promotores do fondo como engado para atraer clientes); ou 2) unha cantidade mensual que se calcula en función de varios parámetros actuariais (por exemplo a esperanza de vida, a cantidade de partícipes activos no fondo, o volume de capital vixente nese momento, etc.).\n Como se explica máis adiante esta ameaza é grave, porque afecta aos fundamentos do sistema de reparto, pero está inflixida polo avance sistémico do capitalismo contra o valor salarial do traballo e pola precarización das condicións laborais. Despois está a cuestión do enfoque do sistema público, se está baseado en criterios actuariais ou sociais, porque isto determinará o modo en que se actúe para axustar o modelo, decidindo se o criterio primordial é a necesidade de gasto e entón se amoldan os ingresos buscando outras fórmulas para que estes aumenten, ou se o gasto ten que estar cinguido á capacidade dos ingresos sen variar a forma até o de agora vixente e que se demostrou insostíbel.\n Entre as posíbeis solucións ao problema da sostibilidade financeira do sistema público de pensións no Estado español, suxeriuse a complementación dos fondos necesarios para cubrir os pagamentos da Seguridade Social con recursos procedentes dos orzamentos xerais do Estado. Pero para que isto se puidese facer efectivo sería tamén moi importante que se revertese a regresión crecente que se está producindo no sistema fiscal español, onde hai tempo que se detectou unha deserción contributiva por parte de empresas e grandes fortunas.\n Para a perspectiva de futuro ver o documento do Goberno español sobre “Actualización do Programa de Estabilidade 2017-2020”, onde se asume que para o ano 2020 a redución do gasto en protección social respecto das cifras do ano 2013 será d arredor dun 2% sobre o PIB, o que supón máis de 20.000 millóns de euros.\n Segundo as distintas hipóteses de crecemento da poboación xubilada, a porcentaxe do custo das pensións pode subir ao 13,4%, ao 12,2% ou ao 11,5% do PIB para 2026 e ao 14,4% en 2050. Isto quere dicir que no peor dos casos até dentro de 35 anos non se alcanzou o nivel de custo que significa agora para varios países europeos.\n Até hai ben pouco a condición de mileurista era considerada socialmente entre a poboación en xeral (e nomeadamente, entre a xente nova) como a barreira da precariedade de ingresos. Tras a crise económica, e co severo recorte dos salarios que se estivo aplicando, as expectativas de aspiración de ingresos reducíronse en toda a sociedade, pero iso non obsta para recoñecer que a meirande parte dos pensionistas españois obtén uns ingresos moi precarios.\n Ignacio Zubiri, “Las pensiones en España: situación y alternativas de reforma”, en Papeles de Economía Española, n.º 147, 2016, pp. 167-187. Ver tamén o Documento-proposta titulado “Financiación del derecho a pensiones públicas suficientes: alternativas sostenibles desde el lado de los ingresos”, publicado pola Fundación Francisco Largo Caballero en 2017.\n Non hai espazo para explicar a verdadeira natureza regresiva do sistema fiscal español. Só indicar que practicamente o 80% da recadación da facenda pública provén da suma de tres impostos que recaen maioritariamente entre os sectores populares (IRPF, IVE e impostos especiais de combustíbeis, tabaco e alcol), mentres que a achega do imposto de sociedades non chega ao 15% do total recadado. E a isto hai que engadir o diferente trato no IRPF ás rendas do traballo e do capital, ou que se permita a existencia de sociedades de investimento (SICAV) para que as grandes fortunas poidan evadir “legalmente” impostos.\n OCDE, “Pensions at a Glance 2017, How does Spain compare”?, 5.12.2017; FMI, “IMF Executive Board Concludes 2017 Article IV Consultation with Spain”, 6.10.2017.\n[Artigo tirado do sitio web Mientras tanto, núm. de abril de 2018]\nXubilados/as e pensionistas da CIG reclaman pensións dignas e un sistema público de atención ás persoas\nA CIG convoca mobilizacións por unhas pensións públicas dignas e un sistema público de atención ás persoas


A Cacharela de A Redeira – A Redeira PO2\nA Cacharela de A Redeira\nAs persoas somos o combustible do efecto PO2 para construír xuntas a contorna que queremos.\nO pasado 29 de xuño tivemos a oportunidades de voltar a reencontrarnos coas persoas que vamos conformando A Redeira.\nA Concelleira de Promoción da Cidade Anabel Guías compartiu en que consiste A Redeira como espazo de pensamento, conexións e rede que se articula a través dun peto colaborativo entre as persoas do noso territorio.\nSinalou que un dos elementos clave deste movemento cidadá é a de achegar ideas para construír a contorna que queremos. É por iso que durante este encontro tivemos a oportunidades de dar ideas e propostas para estes novos tempos onde máis que nunca son esenciais as redes de colaboración e axuda mutua.\nDescubrindo A Toda Vela\nComezamos o encontro coñecendo de primeira man a algunhas das participantes do proxecto da Redeira A Toda Vela. Trátase dun programa de acompañamento personalizado de A Redeira para quen teña un proxecto, unha idea ou ganas de avanzar non seu desenvolvemento persoal.\nCoñecemos casos de persoas que xa participan do mesmo para saber como lles está a axudar e promover que outras poidan sumarse para seguir creando redes de colaboración.\nDavid falounos do seu proxecto de fomento do deporte na nosa cidade a través da escalada.\nInés compartiu Bruxuleando. Serán encontros para intercambiar coñecementos e inquedanzas entre persoas emprendedoras, profesionais e empresas de A Toda Vela coa Asociación Pontebrújula.\nCoñecendo alianzas 60+ de A Redeira\nAproveitamos a ocasión para coñecer a experiencia dalgunhas das redeiras máis activas. Ana Santos fai parte do movemento De Vella A Bella cuxo obxectivo é promover a cidadanía activa na xeración 60 Plus.\nExplicou como imos forxando a alianza entre A Redeira e De Vella a Vella a través de encontros creativos mensuais de intercambio de ideas e inquedanzas.\nOs novos pasos de A Redeira con Empatía & co\nCompartimos os novos pasos do avance de A Redeira para os próximos meses. Explicamos en que consistirá Empatía & co. En cada encontro, charlaremos sobre a importancia de conectar, de coñecer as nosas emocións e charlar sobre elas. O obxectivo é falar sobre como nos sentimos a través de compartir pensamentos, crenzas e opinións coa finalidade de aprender a coñecernos mellor.\nSomos conscientes que a rede de apoio conxunto é un mecanismo para identificar como avanzar e construír en compañía. Moi pronto informaremos sobre as vindeiras datas.\nA Cacharela en ideas\nUnha cacharela é morea de leña ou outro combustible que arde e fai laparada. Baixo esta metáfora foron as persoas participantes as que acenderon as brasas para esta nova volta da Redeira.\nDespois de coñecermos a través de preguntas abertas, compartimos en pequenos grupos as nosas lideiras sobre para que cremos que A Redeira pode ser útil.\nAquí deixamos algúnhas das ideas, propostas e necesidades que identificamos para estes novos tempos onde máis que nunca son esenciais as redes de colaboración e axuda mutua.\nConstruír outro modelo de relacionarnos a través de espazos para coñecermos e facer grupo con xente afín onde socializar máis alá das pantallas para divertirmos e rir. Entre outras propostas, destacamos as de crear encontros entre xentes diversas en idade, profesión, cultura, gustos… O obxectivo é o de conectar para falar de proxectos e ideas porque a diversidade é creativa e fermosa.\nCoñecer cousas novas para aprender, compartir coñecementos e descubrir que iniciativas se están a facer no noso territorio. En especial, destacouse a necesidade de aprender outros idiomas, de argallar coas tecnoloxías, teatro, escritura e música.\nNon pensar sós e voar xunt@s. Romper co establecido, fozar, probar, cacharrear, innovar, escoitar, facer e colaborar.\nCoñecer novos lugares da nosa contorna, acercándonos máis ao rural, creando a Redeira en pobos pequenos dos arredores.\nCoidar o noso corpo con propostas como facer rutas de sendeirismo, rutinas de exercicio e momentos de desconexión.\nPrevious post Que é A Redeira?\nNext post Bruxuleando entre redes


O mozo da última fila: o inconfundible aroma do stalker milenial | Crítica | Erregueté\nImaxe de Álex Sampayo\nO inconfundible aroma do stalker milenial\nEntramos na sala do Auditorio do Concello de Vigo e entramos nun mundo de inquedanzas. Recíbennos unha butaca e unha cadeira, un pano cun espazo opaco aberto no medio e, de xeito especial, unha atmosfera musical que xa nos introduce no aire da peza.\nEu, que coñezo o texto orixinal de Juan Mayorga e algunha das súas versións, non podo facer máis que preguntarme que nos deparará esta velada, cal será a visión que nos ofreza esta primeira tradución ao galego de El chico de la última fila (Premio Max ao mellor autor no 2008), dirixida e adaptada por Álex Sampayo.\nFalamos dunha das pezas máis coñecidas dun dos dramaturgos contemporáneos máis importantes, e o feito de que sexa representada en galego non é calquera cousa. No noso teatro adoitamos tirar máis cara a adaptacións internacionais e producións propias que por autores nacionais contemporáneos, e isto non deixa de ser unha novidade interesante. Con todo, non é unha novidade, precisamente para Redrum, compañía que xa adaptara textos de Jordi Casanovas (Idiota, Un home con lentes de pasta), e que con O mozo da última fila continúa a configurar un estilo de teatro contemporáneo, bañado en luces frías e que ofrece un panorama de inquedanza na súa reflexión sobre a sociedade e o ser humano.\nComo digo, esa inquedanza dános a benvida coa atmosfera musical composta por Davide González (unha das presenzas máis interesantes e completas do panorama teatral galego actual), que nos acompaña durante toda a peza, levándonos a mundos de frialdade tecnolóxica (como podería ser un Blade Runner composto por Vangelis).\nA inquedanza é algo que se salienta na peza orixinal, protagonizada por un rapaz que comeza a escribir sobre unha familia de clase media, da que se mete na súa casa a cheirar a súa intimidade co pretexto de ensinarlle matemáticas ao fillo. A peza ofrece, así, a presenza dun estraño que asexa e do que non sabemos de certo o seu interese pola intimidade desa familia, pero que o rapaz comparte co seu mestre de literatura, a través dunha serie de redaccións que lle ofrece como exercicios.\nO mestre composto por Roberto Leal convértese, entón, no eixo da peza, máis ca o mesmo “mozo da última fila” de Guillermo Carbajo, ofrecendo esta versión a un profesor que se debate entre o interese por un futuro talento literario ou o morbo que este lle ofrece en cada escrito, ata meterse na súa propia casa. Se cadra é que ese mestre atopa no rapaz un reflexo do que el puido ser, cando sentaba, tamén, na última fila da clase, ou se cadra está tan aburrido da súa monótona vida rodeada da arte conceptual da súa muller (Belén Constenla) que necesita unha emoción forte para sentir algo.\nO resto do elenco ofrece uns soportes sólidos para acompañar este duelo entre mestre e alumno -salientando a parella Machi Salgado (recente aínda o seu María Casares por Idiota) e Mónica García (que mostra de novo unha enorme variedade de rexistros, ata o punto que me levou un tempo recoñecela)-, malia a miña confusión con algunha das opcións para os personaxes, como a coxeira do rapaz interpretado por Rubén Porto.\nInterésame moitísimo a escenografía, separando os mundos do mestre e da familia, que coliden só a través do personaxe de Claudio (o mozo da última fila) cando este atravesa o muro invisible que os separa. Resulta sorprendente o efecto desa pantalla transparente na que se mostran imaxes coas que os actores interactúan (o efecto da choiva que semella ata repenicar nos ombreiros de Claudio, por exemplo) e que ilustran espazos tanto físicos coma internos. Ao meu gusto, sobraba algo de outono sentimental, mais eses son gustos persoais, que lle vou facer! Unha escenografía que vai acompañada, como xa mencionei antes, dese xogo de luces frías que nos levan todo o tempo á mesma frialdade da mente analítica do rapaz/stalker e operadas ambas por José Faro ‘Coti’.\nQuedo así preso da inquedanza, coa ameaza da presenza do monstro, a incerteza de se estamos a crear artistas ou psicópatas.\nO mozo da última fila, Redrum Teatro\nO mozo da última fila, tradución de Álex Sampayo da peza de Juan Mayorga\nElenco: Guillermo Carbajo, Roberto Leal, Belén Constenla, Mónica García, Machi Salgado, Rubén Porto\nDirección e tradución: Álex Sampayo\nDeseño de iluminación e escenografía: José Faro ‘Coti’\nMúsica e espazo sonoro: Davide González\nVídeos: Álex Sampayo\nCaracterización: María Illobre\nAxudante de dirección: Sheyla Fariña\nAxudante de produción: Rubén Porto\nDeseño cartel: Pablo Dávila\nPrensa: Alberto Ramos\nDistribución: Guillermo Carbajo\nAuditorio Municipal de Vigo. 20 de marzo de 2021.\nNeste artigo falamos de: Álex Sampayo, Auditorio Municipal de Vigo, Belén Constenla, Davide González, José Faro 'Coti', Juan Mayorga, Machi Salgado, Mónica García, O mozo da última fila, Redrum Teatro, Roberto Leal, Rubén Porto, Sheyla Fariña


De Antonio e De Guevara na presentación do coloquio\nO Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) celebra en Santiago de Compostela o coloquio "Xudeus e conversos: Relacións de poder en Galicia e nos reinos hispanos". O coloquio é unha iniciativa o Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento. Desenvólvese hoxe e mañá e está dirixido por Eduardo Pardo de Guevara e Valdés, profesor de investigación do CSIC e director do IEGPS, e coordinado por María Gloria de Antonio Rubio, axudante de investigación do CSIC no IEGPS. "O estudo da comunidade xudía pode facerse, loxicamente, desde moi diferentes perspectivas pero, neste caso concreto, farase exclusivamente desde a análise das relacións de poder. Estas relacións susténtanse en toda sociedade, maioritaria ou minoritaria, moderna ou medieval, na desigual posición dos seus membros e será o estudo destas relacións -harmónicas, caritativas ou conflitivas- o que permita avanzar na destrución da imaxe homoxénea da sociedade xudía e conversa que se perpetuou no imaxinario colectivo e na propia historiografía, para mostrar unha sociedade poliédrica e heteroxénea no que ás relacións internas refírese", sinalou María Gloria de Antonio Rubio ao presentar as xornadas.\n“Deixa que chova”, cantan os veciños do vello territorio Couto Mixto arredor do acordeón nun bar. E abofé que chove. As pingas caen con violencia sobre este territorio da raia entre Galicia e Portugal e rachan co silencio. A natureza, as palabras contadas cunha sonoridade moi especial e as cancións espontáneas poñen o son a unhas imaxes que nos levan a transitar un territorio de fronteira, non so física, senón tamén entre ficción e realidade, nun espazo case que esquecido do mundo. Santiago, Rubias e Meaus son as tres localidades da raia seca que formaban a Andorra galega.\nO volume publicouno Editorial Galaxia\nPoida que os bardos das idades do himno galego cansen de esperar. Cal vai ser o futuro do noso país, cal é a identidade que lle corresponde, o seu lugar no mundo? Cuestións esencias como estas dirixen a longo prazo os movementos cotiás da política. Advertímolo estes días, cando diversos actores públicos discuten sobre como debe artellarse unha representación galega no centros de decisión estatais. A Editorial Galaxia presenta o volume que formula a pregunta “Tempos chegados? Sobre o futuro político da Galiza”, unha obra que recolle catro breves ensaios dende catro opcións diferentes: o mantemento do Estado autonómico; a transformación federal; a da creación dun Estado independente; e a da reformulación libertaria e autoorganizada deste suxeito político. Os editores de “Tempos Chegados?” son Carlos Taibo e Arturo de Nieves.\nCeip Princesa de España (Verín)\nExiste desabastecemento de vacina pentavalente\nA CIG-Saúde denuncia a modificación do calendario de vacinación infantil que se vén de comunicar vía circular aos centros de saúde, diante do desabastecemento provocado polas multinacionais farmacéuticas. María Xosé Abuín, secretaria nacional, considera que no canto de denunciar a actitude dos laboratorios, a consellaría “dobrégase á súa tiranía” priorizando os seus intereses aos das e dos doentes. Segundo explicou Abuín en rolda de prensa, a modificación do calendario de vacinación vén provocado polo desabastecemento a nivel mundial por parte dos dous laboratorios que elaboran a vacina pentavalente (difteria, tétanos, tos ferina, polio, haemophilus e meningococo) e a trivalente (difteria, tétanos, tosferina). Con este cambio a consellaría substitúe a pentavalente, que se administra aos 4 e 18 meses, pola hexavalente que inclue a hepatite B, e retrasa a trivalente, que se administra aos 6 anos, ata que se dispoña de existencias. Ante isto, Abuín lembrou que ”o calendario de vacinas está deseñado por profesionais da sanidade pública” e denunciou que o que se está facendo é mudalo por outro “que impón a industria farmacéutica”.