Reciclaxe de aceiro: seis cuestiones que non sabías | Consumer\nReciclaxe de aceiro: seis cuestiones que non sabías\nReciclar o aceiro contribúe a utilizar este material de uso cotián de forma máis sustentable\nA túa bicicleta, a túa casa ou a túa tixola poden levar aceiro de hai 150 anos pero reciclado. É só una das múltiples características que fan único á reciclaxe deste material. Este artigo presenta seis cuestiones sobre a reciclaxe do aceiro que con toda probabilidade descoñécense. Os consumidores poden contribuír a mellorar as taxas de reciclaxe do aceiro, esencial para garantir a súa produción sustentable.\n1. O aceiro que se usa agora ten 150 anos\nO aceiro é un metal que non perde as súas cualidades, como a resistencia, a dureza ou a maleabilidad. Por tanto, pódese reciclar todas as veces que se desexe. A Unión de Empresas Siderúrxicas (Unesid) estima que desde 1900 recicláronse 22.000 millóns de toneladas de aceiro no mundo. Por cada segundo que pasa, recíclanse no mundo 15 toneladas de aceiro.\nNa fabricación de aceiro reciclado apenas se desperdicia materialMáis da metade do aceiro utilizado a diario ou ao noso ao redor provén da reciclaxe de chatarra: aceiros producidos hai 150 anos forman parte do proceso produtivo actual, como as carrozarías dos vehículos que circulan hoxe nas estradas. En España, máis de tres cuartas partes do aceiro fabricado procede de chatarras férricas, como os residuos de envases de aceiro, asegura Ecoacero, a Asociación para a Reciclaxe da Hojalata, que engloba ás principais empresas do sector dos devanditos envases.\n2. O aceiro recíclase todo, incluso o que se tira mal\nNa fabricación de aceiro reciclado apenas se desperdicia material, cun rendemento próximo ao 100%. Santiago Oliver, director de Medio Ambiente, Enerxía e I+D+i de Unesid explica que, grazas á súa capacidade magnética e ás correntes de indución, o aceiro é o material máis fácil e barato de colleitar de todos os producidos. Ademais, do mesmo xeito que o resto de metais que admiten unha reciclaxe mediante refusión, é o material máis reciclable e reciclaxe do mundo tanto en calidade como cantidade (igualado en porcentaxe polos metais nobres).\nOs produtos de aceiro que chegan a vertedoiros, incineradoras ou plantas de compostaxe , por non depositarse de forma correcta, teñen unha segunda oportunidade. A maioría destas instalacións posúen electroimanes que extraen o aceiro do resto de residuos para poder reciclalo. A pesar diso, separar de forma correcta os residuos é máis directo e reduce o esforzo da reciclaxe e o impacto ambiental.\n3. Aceiro reciclado, desde unha bici ao Gran Colisionador de Hadrones\nO aceiro é un material moi útil para multitude de produtos. Co aceiro reciclado pódese facer “calquera cousa, só hai que adecualo á composición exacta de cada calidade requirida”, precisa Santiago Oliver. A industria emprega unhas 5.000 calidades de aceiro distintas para cada unha dos millóns de aplicacións do aceiro de uso habitual.\nPor iso, pódese atopar aceiro reciclado en envases, edificios, bicicletas, trens, autobuses, tixolas, amortiguadores de coche, tubaxes, aeroxeradores, ou unha peza do Gran Colisionador de Hadrones. Case un 80% das 70.000 toneladas desta xigantesca instalación científica está feito de aceiro.\n4. Os consumidores, importantes para reciclar máis aceiro\nA taxa de reciclaxe de envases de aceiro en España duplicouse na última década. Segundo Ecoacero, pasouse do 43% en 2001 ao 84,8% de 2011 (240.348 toneladas de residuos de envases recuperados). Segundo a Asociación de Produtores Europeos de Aceiro para Envases (APEAL), en Europa recíclase o 70% dos envases de aceiro.\nPor iso, aínda hai marxe de mellora, e aquí os consumidores son importantes. Ecoacero sinala que a través da recollida selectiva do colector amarelo recupérase só o 26,6% dos envases de aceiro domésticos. O resto provén das instalacións de tratamento do lixo para fabricar compost (42%), as empresas de recollida de chatarra (17,5%) ou as plantas incineradoras (13,9%). Cataluña, Madrid e Andalucía son as comunidades autónomas con maior volume de recollida selectiva de envases de aceiro, seguidas da Comunidade Valenciana, Galicia, Baleares e País Vasco.\nOs envases de hojalata, que levan na súa composición aceiro, débense depositar no colector amarelo, como lembra Ecoembes, a sociedade xestora dos residuos do colector amarelo e azul. A lista é moi diversa: as latas (de bebidas, conservas, aceite, galletas, chocolates ou produtos exclusivos e de alta calidade, como cafés, licores, tabacos, perfumes); os aerosois (insecticidas, ambientadores, produtos de limpeza); os tapóns coroa das botellas; a tapa dos tarros de cristal con vexetais ou marmeladas; ou os botes de pintura.\nOutros produtos con compoñentes de aceiro utilizados nos fogares, polo seu volume ou por levar materiais nocivos, non se poden depositar nos colectores amarelos tras converterse en residuo. O lugar indicado para os electrodomésticos, como neveiras, combis, fornos, lavadoras ou lavalouzas, é un punto limpo. Algúns concellos ofrecen un servizo de recollida. Á hora de comprar un electrodoméstico novo, o vendedor ten que responsabilizarse da súa recollida e correcto traslado a unha instalación de reciclaxe. Os automóbiles fóra de uso seguen sendo moi valiosos e, ademais, non se poden abandonar. O seu destino final debe ser un Centro Autorizado de Tratamento (CAT).\n5. Reciclar aceiro beneficia ás empresas e ao medio ambiente\nOs responsables de Ecoacero aseguran que outra razón que explica o éxito da reciclaxe do aceiro é a súa integración no proceso de produción: para fabricar aceiro hai que usar aceiro reciclado. A industria siderúrxica española, no seu recente informe sobre a reciclaxe do aceiro (IRIS 2013), afirma que por cada tonelada de aceiro reciclada, aforra ao redor dunha tonelada e media de mineral de ferro, un 85% de auga, un 80% de enerxía e un 95% de carbón.\nO aumento e a mellora da reciclaxe de aceiro reduce así o impacto ambiental. Segundo Oliver, desde 1970 o sector siderúrxico español diminuíu as súas emisións de dióxido de carbono (CO2) por tonelada de aceiro producida en máis do 75%. Desde 1960 baixou nunha 95% a auga consumida, ao reutilizala nos procesos, e as verteduras limítanse a purgas ou evaporación para arrefriar procesos. Entre o 90% e o 100% dos residuos e subproductos do proceso se valorizan. As escorias, por exemplo, reutilízanse como áridos na construción de estradas ou a produción de cemento .\nA responsabilidade ambiental da industria é cada vez maior, destacan desde o sector. O 100% do aceiro español prodúcese baixo sistemas de xestión ambiental certificados (ISO 14001 e/ou EMAS), sen esquecer os investimentos en I+D. Vallan dous casos diferentes: desde 1982, o espesor mínimo da parede do envase de aceiro diminuíu nun 1% cada ano, segundo Ecoacero. Por outra banda, o modelo de informe de riscos ambientais SidMIRAT ofrece un maior control dos riscos ambientais nas acerías, explica o responsable de I+D+i de Unesid.\n6. España, líder mundial en produción e reciclaxe de aceiro\nO Informe IRIS 2013 sinala que España é un dos grandes produtores mundiais de aceiro: o terceiro da Unión Europea (UE), tras Alemaña e Italia e practicamente empatado con Francia (datos de 2011), e o décimo quinto mundial (datos de 2010). As empresas deste sector facturan 14.000 millóns de euros e dan traballo a 60.000 persoas (directo e inducido) e 20.000 máis vinculadas á recollida de chatarra. O 63% das vendas corresponderon a produtos siderúrxicos que se exportaron, sobre todo a Francia, Alxeria, Portugal e Alemaña.\nEn canto á reciclaxe, en 2011 as acerías españolas reciclaron 12,5 millóns de toneladas de aceiro, dos que 4,8 millóns procedían doutros países. Con estas cifras, segundo Unesid, España sitúase á cabeza da reciclaxe na UE, xunto con Italia e Alemaña. No entanto, Santiago Oliver recoñece que coa crise descendeu algo a cantidade de aceiro reciclado. Como aparece no informe IRIS, máis do 75% do aceiro producido en España recíclase, unha taxa moi superior ao 50% de Europa e ao 40% da media mundial.\nOs desafíos da reciclaxe de aceiro\nO director de Medio Ambiente, Enerxía e I+D+i de Unesid destaca dous desafíos principais aos que a reciclaxe de aceiro enfrontarase de aquí aos próximos anos.\nPor unha banda, a dispoñibilidade de material a nivel global. O elevado ritmo de produción de países emerxentes, en especial China, podería facer escasear a chatarra.\nDoutra banda, a presenza de elementos impropios na chatarra, como o cobre e o estaño, que complican a reciclaxe. No caso dos envases de aceiro, o 56,5% do recuperado tivo que pasar por algún proceso de limpeza, segundo Ecoacero. Neste sentido, Ecoacero e Ecoembes contan con sete plantas para mellorar a calidade da chatarra de envases de aceiro.


Santiago Lago: "A Galicia úrxenlle os 700 millóns, pero a vía xudicial non é a mellor"\n01 septiembre 2019 18:00 h.\nentrevista economía Santiago Lago\nO catedrático de Economía Aplicada da UVigo Santiago Lago. EP\nO Director do Foro Económico de Galicia incide en que o Goberno en funcións debe pactar unha solución para desbloquear xa a transferencia dos 7.200 millóns que reclaman as comunidades\nINTEGRADO POR empresarios, académicos e xornalistas de ideoloxías diversas, o Foro Económico de Galicia leva dez anos analizando a evolución do tecido produtivo galego e cuestións claves como as infraestruturas ou as políticas fiscais. A finalidade é xerar debate sobre os desafíos do país e formular receitas que sirvan de guía para as políticas públicas. Á fronte deste think tank, Santiago Lago repasa os retos inmediatos da comunidade.\nCal é a posición do Foro ante o risco de que o país se vexa abocado a unha nova convocatoria electoral ante a incapacidade dos grupos políticos para chegar a acordos?\nA discusión e a busca de xeito construtivo e leal de puntos en común entre persoas con ideoloxía diferente van no ADN do Foro. Esa é a receita para afrontar as urxentes reformas en políticas públicas e marco institucional que precisa España; e é o xeito de acadar fórmulas de goberno estable no escenario de fragmentación electoral no que vivimos. Unhas novas eleccións van mudar pouco isto. O diálogo e o consenso son inevitables para normalizar a situación.\nQue impacto está a ter a falla de Goberno e de orzamentos na actividade económica?\nComparativamente, é peor no que atinxe á actividade pública. Coa velocidade á que vai mudando o mundo non podemos permitirnos estar anos con orzamentos prorrogados e a sensación de que se está de paso polos ministerios. As empresas necesitan maiores doses de certeza para tomar as súas decisións. Xa teñen dabondo coa incerteza propia do seu negocio.\nA Xunta leva meses reclamando ao Estado 700 millóns de financiamento que seguen bloqueados. Debera reclamar esa débeda pola vía xudicial como Cataluña?\nÉ lóxico e xusto que eses cartos sexan transferidos ás comunidades. Son delas. Pero creo que a vía xudicial non é a mellor, por dous motivos. Primeiro, porque calquera proceso xudicial prolóngase no tempo e necesitamos unha solución en cuestión de semanas. E segunda, porque o marco xurídico actual, lido literalmente, pode darlle a razón á Administración central. Precisamos unha solución técnica artellada polo Goberno en funcións co apoio explícito das outras forzas políticas, para evitar que isto se convirta logo nun boomerang para o Executivo central.\nA industria galega non está en crise. Dende o ano 2000 foi unha das comunidades con mellor comportamento industrial\nDebera introducirse algún cambio no sistema de financiamento autonómico para impedir que no futuro estas situacións de interinidade poidan afectar ao financiamento dos servizos públicos?\nO bloqueo destes fondos vai comprometer o obxectivo de déficit ao que Galicia debe aterse este ano?\nPor suposto. A cifra é de tal magnitude que non recibir estes recursos altera completamente a programación orzamentaria. Ou recortamos o gasto previsto ou multiplicaremos o déficit. Non hai outra.\nAs exportacións galegas acumulan no que vai de ano unha caída do 10% co lastre que supón o descenso da demanda dos principais socios comunitarios, co que a demanda interna é a que tira do crecemento. Hai risco de que España e Galicia volvan á recesión, o que está a piques de suceder en Alemaña?\nPara as economías galega e española a recesión está aínda lonxe. Primeiro, porque a desaceleración colleunos partindo de crecementos por riba do 3%, e iso dáche máis marxe. E segundo, porque o noso ciclo marcha cunha certa asincronía. A recesión foi máis dura e tardamos máis en entrar na fase crecente. Decisións de gasto das familias e investimento das empresas que foron aprazadas pola incerteza e o pesimismo estanse concretando aínda agora. Non prevexo que en 2019 ou 2020 vaiamos entrar en recesión, aínda que si continuará a desaceleración. Este ano remataremos en Galicia e en España cun crecemento do PIB algo por riba do 2%; e en 2020 iremos cara ao 1,5%. Pero sempre no terreo positivo.\nO BCE prevé reactivar os estímulos ao crecemento en setembro. A Draghi quédalle capacidade de manobra para endereitar países como España, que non completou as reformas en campos como as pensións, o eido laboral ou o adelgazamento das administracións?\nRealmente, as reformas pendentes son máis relevantes para as perspectivas orzamentarias e económicas a medio e longo prazo. No curto prazo as forzas máis relevantes son outras. A marxe da política monetaria é moi escasa. Estamos xa nun contexto de tipos de xuro negativos. O que precisamos a escala europea é tirar da política fiscal. E posto que o orzamento europeo non ten entidade nin ferramentas de estabilización automática —o déficit non é unha opción—, o lóxico é que países que teñen máis marxe fiscal, comezando por Alemaña, a utilicen. E, en paralelo, deamos pasos para contar con ese orzamento europeo común no medio prazo.\nMoitas empresas, sobre todo de bens de equipo, deixaron de vender a Reino Unido ao paralizarse o investimento empresarial\nNos últimos meses, fomos testemuñas das dificultades de Alcoa, Ferroatlántica, a caída de Vulcano, o parón das térmicas de As Pontes e Meirama polo encarecemento dos dereitos de emisión de CO2 e de que o Grupo Puentes negocia a súa venda a un investidor chino. O tecido industrial está en crise?\nNego a maior. Se collemos como referencia o ano 2000, Galicia foi unhas das comunidades que mellor comportamento industrial tiveron, por riba de Cataluña ou o País Vasco. Isto é compatible con casos concretos de empresas e fábricas con problemas de diversa natureza. Nalgúns casos por mudanzas na normativa, noutros por problemas de sucesión na empresa familiar que aconsellan a venda, ou mesmo por problemas reais de xestión. O desafío de futuro é apostar por actividades e iniciativas máis intensivas en tecnoloxía, capital humano e innovación. Galicia ten pouco que facer se o relevante á hora de competir é ter custos laborais baixos ou unha normativa ambiental laxa. Haberá cousas que teremos que ir deixando de facer para pasar a outras.\nEntre os retos que se albiscan no curto prazo está o risco de que o 31 de outubro se impoña un Brexit sin acordo. Galicia está preparada?\nO Brexit é malo para Europa e, particularmente, para os británicos; e un Brexit duro, hoxe moi probable, é o peor que pode pasar. Neste contexto, Galicia non é das autonomías máis afectadas. O turismo británico non é tan relevante como para outras partes de España. Ademais, parte dos efectos do Brexit xa os estamos padecendo porque moitas empresas, sobre todo de bens de equipo, deixaron xa de vender a Reino Unido pola parálise do investimento empresarial alí, froito da incerteza. Sen dúbida, haberá sectores que empeorarán as súas perspectivas, pero para o conxunto da economía galega non será un shock moi relevante.\nSantiago Lago: "A Galicia úrxenlle os 700 millóns, pero a vía...\nLa catalana Phibo adquiere Sineldent, firma gallega de implantología dental


Predición de risco en Internet: un corpus de avaliación | Centro Singular de Investigación en Tecnoloxías Intelixentes - CiTIUS\nPredición de risco en Internet: un corpus de avaliación\nActualmente, os cidadáns en todo o mundo están expostos a unha ampla gama de riscos e ameazas e moitos destes riscos son reflectidos en Internet. Algunhas desas ameazas veñen de criminais, asasinos en masa e outros individuos con motivación sexual, racial , relixiosa, entre outras.\nOutras ameazas preocupantes teñen a súa orixe nas propias víctimas. Por exemplo, a depresión pode conducir a un trastorno alimentario como anorexia ou ao mesmo suicidio. Nalgúns destes casos, a acción apropiada ou intervención precoz podería ter reducido ou minimizar estes problemas.\nO principal obxectivo deste proxecto é iniciar as actividades para a creación de bancos de proba para a avaliación da predición de risco precoz. Pretendemos alentar a investigación sobre novos tipos de tecnoloxías que son potencialmente aplicables a unha ampla gama de temas de interese para a nosa sociedade.\n1) Estudar a adecuación de distintos tipos de repositorios de Internet como fonte de datos para crear colecións de proba para a investigación sobre a previsión de risco precoz.\n2) Identificar escenarios de predicción e casos de uso onde construír un banco de probas sexa factible.\n3) Deseñar e implementar técnicas de rastrexo (e outros tipos de programas de ordenador para compilación de datos de Internet), que reúnan contidos Internet para crear repositorios centralizados.\n4) Establecer unha metodoloxía de avaliación fiable e sólida para valorar a eficacia relativa dos diferentes algoritmos de predición precoz de risco.\nData de execución:01/06/2015 - 31/08/2015\nInformation Retrieval Group, Universidad de Lugano\nFinanciado porSwiss National Science Foundation, , IZK0Z2_160614\nEvaluating and improving lexical resources for detecting signs of depression in text Language Resources and Evaluation, 2018\nA Test Collection for Research on Depression and Language use Conference Labs of the Evaluation Forum, 2016


XC_xaa: INFORMACIÓNS ENTROIDO 19/20 ao alumnado e familias\nINFORMACIÓNS ENTROIDO 19/20 ao alumnado e familias\nConvocadas axudas para a realización de actividades de formación en linguas estranxeiras no ano 2020, destinadas ao alumnado dos centros docentes sostidos con fondos públicos 19/20, DOGA 26/Feb, prazo 1 mes ver en convocat.\npor IES Sánchez Cantón - Xoves, 23 de Xaneiro de 2020, 13:03\nLigazón ao cartel anotación entroido para aulas e pasillos\nTendes ao lado da porta de Sala de profes a folla de anotación de comparsas e na sala de profesores a folla de anotación para o profesorado responsable de cada grupo.\nAdxúntanse as bases do festival do entroido para o alumnado. Poñeremos unha copia no taboeiro exterior de sala de profes. Os titores ou profesorado responsable de cada grupo explicará a información ao seu grupo asignado. Recordar aos vosos grupos que teñen que anotarse no taboeiro exterior ao lado da sala de PROFES e remitir a música ao correo ies.sanchez.canton@gmail.com en formato mp3 indicando no asunto o nome da comparsa, curso e grupo conforme pon nas bases e carteis ubicados en pasillos.Esta información tamén está publicada no foro xeral do alumnado\nBases festival ENTROIDO 19/20 para o alumnado\nSéguenos no canle TELEGRAM.\nUrxente: Envio música comparsas ENTROIDO por IES Sánchez Cantón - Mércores, 5 de Febreiro de 2020, 09:29\nCOMPROBACIÓN música comparsas ENTROIDO por IES Sánchez Cantón - Venres, 14 de Febreiro de 2020, 09:38\nRe: COMPROBACIÓN música comparsas ENTROIDO por Abad Castro, Noa 3ESOD - Sábado, 15 de Febreiro de 2020, 13:14\nUltima actualización Música Entroido por IES Sánchez Cantón - Xoves, 20 de Febreiro de 2020, 01:05\nActualización 20/2/20 as 10.15 h. por IES Sánchez Cantón - Xoves, 20 de Febreiro de 2020, 10:21\nReportaxe gráfico da actividade ENTROIDO 19/20 por IES Sánchez Cantón - Domingo, 23 de Febreiro de 2020, 16:30\nVideo enterro do papagaio Ravachol 19/20 por IES Sánchez Cantón - Domingo, 15 de Marzo de 2020, 19:45


Ao comprar este produto pode recoller ata 1 punto. A túa cesta totalizará 1 punto que pode converterse nun voucher de $0,06.\nMarabilloso para o día dos namorados, pero tamén en calquera época do ano. Un fermoso tarxeta feito a man, orixinal, na forma dun corazón dos namorados. Deseñado usando frases que celebran o amor ea felicidade.\nTamaño da tarxeta Estándar (10,5 x 14,8 centímetros) Grande (14,8 x 21,0 centímetros)\nExcelente para o día de San Valentín, pero tamén outra forma de mostrar os seus sentimentos ao seu amado en calquera momento do ano. Unha tarxeta feito a man fermoso e orixinal na forma dun corazón dos namorados. Deseñado usando caligrafía en palabras, frases que celebran o amor ea felicidade. Esta linda, tarxeta feito a man ten diamantes colocados de cada lado do texto na parte inferior da tarxeta e tamén no corazón no centro da tarxeta.\nIsto é o que está escrito no proxecto:\nAmar e ser amado. Moitas Felicidades.\nO amor non fai o mundo xirar, o amor é o que fai o paseo paga a pena.\nSuave Tarxeta White (340gsm)\nGrande (14,8 x 21,0 centímetros) e estándar (10,5 x 14,8 centímetros)\nFeliz Aniversario Xeral (escuro)\nFeliz Aniversario Xeral (Light)\nPersonaliza a parte dianteira do...\nImos escribir e publicar a súa...


Ovidio Rodeiro destaca en As Pontes que o obradoiro de emprego de creación de páxinas web formará a 12 alumnos cun apoio da Xunta de 115.000 euros | Xornal Galicia Norte\nOvidio Rodeiro destaca en As Pontes que o obradoiro de emprego de creación de páxinas web formará a 12 alumnos cun apoio da Xunta de 115.000 euros\nO delegado territorial da Xunta de Galicia na Coruña, Ovidio Rodeiro, presentou no inicio deste obradoiro a oferta que haberá este ano na comarca Ferrol\nO delegado territorial da Xunta, Ovidio Rodeiro, asistiu en As Pontes ao inicio do obradoiro promovido polo concello de Ferrol en colaboración con As Pontes. de García Rodríguez Concretamente, este municipio organiza o obradoiro “Pontes de Emprego III” orientado á confección e publicación de páxinas web. En total, neste obradoiro a Xunta investirá máis de 115.000 euros ofertando en total 12 prazas.\nO obxectivo deste obradoiro será confeccionar a páxina web da área de emprego do concellos de As Pontes de García Rodríguez na que os usuarios poderán acceder a numerosa información tanto local, como autonómica ou estatal relativa a emprego.\nOvidio Rodeiro destacou “a importancia destes cursos e a boa acollida que teñen entre os alumnos porque o nivel de reinserción laboral é moi alto e en moitos casos os participantes atopan traballo durante a celebracións dos mesmos porque se centran en ámbitos con amplía demanda laboral”. Ademais, engadiu, “as empresas locais xa coñecen o éxito e a boa calidade da formación que se imparte polo que ven estes cursos moi atractivos para atopar xente ben formada nas áreas que lles interesan”.\nO representante do goberno autonómico informou que os municipios da área de Ferrol contarán en 2018 cun total de 7 obradoiros de emprego, 4 deles de carácter dual, onde participarán alumnos e alumnas de calquera idade e 3 de Garantía Xuvenil, para mozos e mozas menores de 30 anos. Mediante estas iniciativas a Consellería de Economía, Emprego e Industria investirá en políticas activas de emprego 1,4 millóns de euros.\nOs obradoiros duais terán lugar en Cabanas, compartido con Pontedeume e Monfero, As Pontes de García Rodríguez, Ares, compartido con Fene, Cabanas, Mugardos e Neda e Ferrol. Pola súa banda, os obradoiros do Sistema de Garantía Xuvenil, realizaranse dous en Ferrol, un deles compartido con As Pontes, e en Fene, compartido con Ares, Cabanas, Neda e Mugardos.\nEstes obradoiros permitirán que un total de 116 persoas desempregadas se formen nun oficio mentres realizan tarefas en beneficio de espazos e instalacións públicas. Os participantes recibirán un certificado de profesionalidade con validez en todo o Estado. A duración dos obradoiros xerais serán de 9 meses e os de Garantía Xuvenil de 6 meses.\noctubre 5, 2018\tpor xornal norte\tComments are off 278 visitasen Xunta de Galicia\nSiguiente: Convocadas as prazas de Xuíz de Paz titular e substituto do Concello de Lousame\nAnterior: Feijóo incide na necesidade de flexibilizar e axilizar a creación de novas prazas MIR para incrementar o número de pediatras na comunidade\nabril 11, 2016\tComments are off 605 visitas\nA Xunta inviste 86.000 euros na renovación de beirarrúas nun tramo da avenida Ramiro Carregal no polígono industrial de Xaras\ndiciembre 7, 2018\tComments are off 335 visitas\nO delegado territorial da Xunta na Coruña, Ovidio Rodeiro, e o alcalde de Ribeira, Manuel ...\nÁngeles Vázquez anuncia a próxima posta en marcha dos primeiros grupos de traballo da Rede de Reservas da Biosfera de Galicia\nnoviembre 4, 2020\tComments are off 15 visitas\nA conselleira de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda inaugurou hoxe unha xornada promovida polo Centro ...


AROUSA A DEBATE : CONCELLO DE AROUSA\nAgradezolle a Juan poza esta foto para reivindicar o Concello de Arousa.\nCando na conversa un dos contertulios despois de soltar un topico sobre os da illa de Arousa reparou que eu non concordaba coa súa vulgar opinión, antes que formulara a miña protesta disculpouse:\n-Perdoa, pero ti non eres illán.\nHai un ano, máis ou menos, que escribía no blog "arousa día a día" http://sito-vazquez.blogspot.com/ un traballo co título "A ILLA QUE PERDEU O NOME". Pensei, daquela, que anque perdera o nome non perdera o xentilicio e que os da illa que perdera o nome seguiríanse a chamar arousáns.\nDe maneira que lle respondín:\n-Non che vou ir sobre o clixé racista ou clasista que tes sobre a Arousa, pero non che permito que me insultes chamándome illán.\n-Xa sei que tí non eres da illa...\n- Son da Arousa por adopción, por amor a esa terra e a súa xente, por iso me doe que nos chames illáns.\n-Como queres,logo, que lle chame os da Illa?\n-Pois como se chamaron sempre, Arousáns.\n-Arousáns, somos todos os que vivimos na ría de Arousa.-Terciou outro dos contertulios.\n-Perdoa, Paco, ti eres cambadés ou salesiano. Arousáns son só os da illa de Arousa. Na ría non vive a xente.\nVives nun pobo dentro de unha comarca a veira da ría de Arousa: O barbanza, O Salnés, O Ullán.\nDos catro que estabamos na conversa tres viñeron na miña contra con un argumento lóxico e difícil de revater.\n-Os de Vilanova de Arousa chámanse vilanoveses, que non se chaman arousáns, os de Vilagarcía... ,así que os de a Illa...\n-A diferencia está en que Arousa e o nome de unha illa, e unha illa non é máis que un accidente xeográfico, coma un cabo, un golfo ou un monte.\nPor contentarme, Paco, díxome:\n-Será como tí dis, pero vas ter que convencer a moita xente, pois para a mocedade, sodes os da Illa ou os "isleños", ainda que para algúns vellos sexades os da Arousa ou os arousáns...pero os vellos van morrendo.\nAntes de que os vellos vaiamos morrendo e para que non insulten os nosos fillos e netos chamándolles illáns, sería ven que dende o Concello se tomasen as medidas precisas para que a Illa sen nome o recupere e os pobos veciños saiban que o noso xentilicio é arousáns.\nNon sei, ou se cadra sei, quen tendo poder no seu momento, tivo a idea de antepor ó nome do Concello o dun accidente xeográfico que é evidente.\nDebemos facer algo. Se é preciso facer un referendo, faise.\nNada hai imposible.\nTodos xuntos por un concello de Arousa\nPublicado por sito vazquez en 17:38\nTende coidado, como vos vexa Gallego pintándolle un graffiti na casa do Concello aínda se vai cabrear...\nTotalmente de acordo co artigo, xa temos falado nalgunha ocasión deste tema. O que non lembro foi o momento e o motivo do cambio, pois penso que dende o principio cartazes e documentación falaban de "Concello de Arousa". Creo que foi unha decisión da Xunta, mais non lembro. No proceso de segregación cometéronse algúns erros, como o do Areoso e Xidoiros, finalmente arranxado. A ver si o do nome tamén se corrixe. Seguro que Xoan Dopico sabe algo do asunto. Haberá que lle preguntar.\nComo en toda discusión a razón téñena as dúas partes: Os habitantes dunha illa son isleños, así como os habitantes das penínsulas son peninsulares.\nSon isleños os habitantes de Ibiza, A Toxa, Sicilia ou As Bahamas.\nClaro que se queremos ubicalos un pouco mellor teremos que dicir que ademáis de peninsular é madrileño ou coruñés.\nPara diferenciar a un isleño ibicenco dun arousán teríamos que recorrer ao patronímico, igual que o faríamos cun continental para saber se é francés ou alemán.\nClaro está, que sendo Francia tan grande, poderíamos concretar un pouco máis dicindo que é parisino.\nO problema é quen perde o nome patronímico convértese nun apátrida, é dicir, non sabemos onde ubicalo: ¿isleño de onde?


Persoeiros | Concello de Coristanco\nNace no lugar de Segufe na parroquia de Seavia o oito de Agosto de 1919. Co paso do tempo foi coñecida na bisbarra como a Rexoubeira de Bergantiños.\nEsta muller foi a escola para aprender a escribir e as catro regras. Ten un ollar limpo e transparente e de berce humilde. Da vara de conducir o gando fixo o seu lapis da terra que pisaba. As súas materias foron as pedras, o barro e as madeiras, que traballou de cotío. Os seus exámenes foron as súas obras que deixa para a posteridade nun pequeno museo da súa propiedade que ten ó carón da vivenda, onde se poden contemplar.\nO que máis impactou dela foi o gran amor que profesa a súa terra e que deixa plasmadas nos dous libros que ata hoxe publicou “AS PENURIAS DUN AMOR”, e “PAXINAS DA REXUBEIRA DE BERGANTIÑOS”, libro de poemas adicados as terras onde ela vive.\nAntonio Cancela Rodríguez\nAntonio Cancela Rodrìguez naceu o 23 de febreiro de 1873 un lugar de Erbilleira(Verdes) e morreu o 5 de xuño de 1895, en Cuba,xunto co larachés José Rama Varela.\nOs dous soldados de reemprazo pertencían o “Segundo Batallón do Segundo Reximento” de Infantería de Marina, e encontrábanse vixiando a liña de ferrocarril entre Gíbara- Holguín. Foron atacados por unha lexión de insurxentes e a pesares de tela oportunidade, Cancela e Rama non quixeron rendirse e loitaron ata a súa morte.\nForon considerados como heroes. No lugar da súa morte inaugurouse un forte co nome de Rama-Cancela.Esta fazaña foi lembrada durante moitos anos, e o valiente soldado coristanqués e o seu compañeiro recibiron numerosas homenaxes, e aínda seguen sendo lembrados nas crónicas e nos destacados episodios militares de España.\nMaría del Consuelo Remuiñán Carracedo “Sor Isabel”\nMaría del Consuelo Remuiñán Carracedo naceu o 17 de xuño de 1876 no lugar de Amboade, parroquia de Seavia. Seguiu o camiño da fe católica. O 19 de novembro de 1905 vestiu o hábito no noviciado da “Casa Generalicia” en Madrid, coa que estivo relacionada ao longo da súa vida, xa como “Sor Isabel”.\nPertencía a Congregación das irmáns “Franciscanas Misioneras de la Madre del Divino Pastor”. Foi asasiñada o 6 de agosto de 1936 na capital de España durante a Guerra Civil. O seu corpo foi encontrado sen vida na estrada de Perales del Río(Madrid)\nDespois dun proceso que se prolongou durante anos foi beatificada polo Papa Francisco o 13 de outubro de 2013.\nÉ a única persoa da bisbarra de Bergantiños que conta con esta distinción.


por adriana el 3 diciembre, 2014\nCHEGA O NADAL CON AULADEIDEAS !!\nEste obradoiro comeza aló cando os nosos devanceiros decidiron adornar as árbores polo tempo do Nadal. O que che propoñemos é que veñas e cada un de nos realizaremos o máis fermosa árbore de Nadal que sexamos capaces de facer para levala canda nós, coa nosa familia, á nosa casa. Entre todos faremos un bosque de nadal!!!\nSábado 13 de Decembro en Área Central.\nEtiquetado como: actividades de navidad, Actividades de verano en Area Central, Actividades Extraescolares, actividades para niños, actividades para niños en santiago de compostela, Adriana Pazos, Adriana Pazos Otton, auladeideas, Colegio La Salle, Creatividad en Santiago de Compostela, sábados creativos, Santiago de Compostela, talleres creativos, TALLERES PARA NIÑOS EN sANTIAGO, vacaciones niños\nPost anterior:Estamos en clase de Educación Artística con auladeideas!!!!


O Súper Dépor era isto – Luzes\nO Súper Dépor era isto\nA Coruña vólcase cos xuvenís do Deportivo, que o mércores pasado reuniron en Riazor a máis de 20.000 persoas nas semifinais da UEFA Youth League\nA Coruña.- Que un equipo de xuvenís convoque a máis afeccionados nun partido que algúns clubs da primeira división de fútbol non é para nada habitual. E menos nunha cidade do tamaño da Coruña, con algo menos de 250.000 habitantes nunha comarca que apenas supera os 400.000.\nO pasado mércores, o Xuvenís A de o Real Club Deportivo reuniu no estado municipal de Riazor a 20.115 persoas, que acudiron ao encontro de volta contra o Dynamo de Kiev das semfinales da Youth Champios da UEFA, que xogan futbolistas de entre quince e dezaoito anos. Unha cifra similar á que rexistran os partidos do Deportivo, que xoga na liga Federación, o equivalente á antiga segunda división B do fútbol profesional.\nFoi toda unha mobilización social, que lembrou á cidade que hai non moito tempo o seu equipo estaba na elite: o Dépor gañou unha Copa do Rey na tempada 94/95, unha Liga na 99/00 e tres supercopas de España, en 1995, no 2000 e no 2002. Era a época da presidencia de Augusto César Lendoiro, cando o equipo tamén disputaba competicións europeas e cando moitos partidos de Champions League acababan con baños multitudinarios na fonte de Catro Camiños e con formigoneiras pintadas de branquiazul percorrendo o centro urbano.\nOs xogadores, saudando aos afeccionados tras o partido / Fotos: RC Deportivo\nAquela era do Súper Dépor de Lendoiro deixou ao club cun palmarés envexable, pero tamén con enorme débeda que foi comprometendo a súa capacidade financeira e que lle fixo ir perdendo xogadores, partidos e esperanzas ata descender de categoría na tempada 2017/2018, e, de novo, na 2019/2020.\nO ano pasado,a pesar de ser o equipo con maior orzamento da liga Federación -o accionista maioritario é a Abanca de Juan Carlos Escotet, que situou na Presidencia do club ao exconselleiro de Industria da Xunta Antonio Couceiro-, o Dépor tampouco conseguiu volver a segunda.\nPero este ano os xuvenís, adestrados por Manuel Pablo García Díaz, que xogou de lateral no primeiro equipo supliron aqueles desgustos. «Hoxe [polo venres] díxenlles que son uns privilexiados, que moi pouca xente con quince, dezaseis e dezasete anos pode dicir que ten detrás todo o que eles teñen», di o adestrador, que se recoñece tamén afortunado por poder vivir «algo irrepetible». «Foi unha tremenda sensación de unión, ilusión compartida, de corazón», engade.\n«O fervor que hai cos rapaces probablemente é consecuencia de tocar fondo», explica Adrián Candal, xornalista deportivo de Radio Coruña SER. «O club centrouse, apostouse pola canteira e o resultado foi que a cidade volveu a darse conta de que o Dépor forma parte da súa identidade e de que estes rapaces son o futuro», asegura.\nAfeccionados do Deportivo, no partido do mércores\nPara facerse unha idea en Madrid ou en Barcelona do que representa que 20.000 persoas vaian ver un partido en Riazor, hai que extrapolar as cifras a esas cidades. O resultado é algo así como se máis de 260.000 persoas fosen ver aos xuvenís do Real Madrid ou do Atlético, ou máis de 128.000 aos do Barça. Nin o Nou Camp, nin o Bernabeu nin o Wanda Metropolitano, os estadios máis grandes de España, teñen nin de lonxe o aforo suficiente para albergar a tantos afeccionados.\nO récord do pasado mércores en Riazor non se fraguou nun día. Porque a pesar de que o primeiro equipo xoga na terceira categoría estatal, o club segue contando co apoio dunha gran masa social: preto de 20.000 socios, máis dos que teñen moitos equipos de primeira, como o Vilarreal, o Levante, o Alavés, o Mallorca, o Osasuna e o Granada. E moitos deles seguen ao equipo cada fin de semana. «Teño ido a cubrir partidos a moitos sitios onde había máis afeccionados do Deportivo que do equipo de casa: Tudela, Majadahonda, Calahorra…», conta Candal.\nOs socios tamén acoden habitualmente a ver ao Dépor feminino, que xoga nas instalacións de Abegondo, un municipio da comarca da Coruña onde é habitual que se esgoten as entradas. E tamén ao partidos do filial masculino, o Fabril.\nO primeiro equipo do Dépor pasou 44 tempadas en segunda división e 46 en primeira. Moi preto do que o argot futboleiro se coñece como un «equipo ascensor». Pero ao contrario doutros clubs e doutras cidades, onde a afección adoita ter a un dos grandes como alternativa se o primeiro non xoga en primeira, na Coruña hai tempo que a opción preferida da afección máis nova é o Dépor. Aínda que o ascensor levase ao soto ao primeiro equipo.\nImaxe dos xogadores e as gradas, tras o encontro\nAsí opina Carlos Carballal, portavoz da Federación de Penas do Deportivo e presidente da pena A Torcida da Cabana, de Carballo, quen atribúe boa parte dese éxito ao feito de que os xogadores máis novos se criaran na canteira: «A maioría dos que hoxe teñen dezasete anos chegaron ao club con sete, oito, nove anos. Fan verdade iso de que senten as cores. Non son do Madrid, nin do Barça. Son do Dépor».\nOs xuvenís empezaron a engaiolar de verdade aos afeccionados o ano pasado, cando se clasificaron para a final da liga Nacional. Fixéronse co campionato tras gañar ao Real Madrid en semifinais e ao Barcelona na final, o que lles deu o pase para xogar esta tempada a Youth Champions. Na eliminatoria contra o MKS Pogoń Szczecin polaco, en novembro pasado, reuniron a 8.522 afeccionados en Riazor. Na seguinte, en decembro contra o Maccabi Haifa de Israel, xa eran a máis de 12.000.\nNa volta das semifinais do mércores contra o Dynamo caeron na quenda de penaltis tras empatar a dous goles nun partidazo enorme. Pero ninguén na Coruña parece sentirse derrotado. Ao contrario. A sensación é que eses mozos, o seu club e quen foron wvelos están a darlle ao deporte unha lección sobre o que de verdade significa gañar.\nTags: afección, Deportivo, fútbol


Agencias 25 octubre 2020 10:45 h.\nPedro Sánchez, durante a rolda de prensa deste domingo. EP\nAs comunidades decidirán o horario definitivo das restricións â?? Sánchez pedirá unha prórroga ata o 9 de maio\nO presidente do Goberno, Pedro Sánchez, anunciou na rolda posterior ao Consello de Ministros extraordinario celebrado este domingo a aprobación do estado de alarma para toda España que entrará en vigor esta tarde. O seu obxectivo é que esta situación sexa prolongada polas Cortes Xerais durante seis meses, ata o 9 de maio.\nAsí mesmo, establece un toque de queda desde as 23.00 horas ata as seis da madrugada, aínda que pode ser modulado polas autonomías, adiantando ás 22.00 horas e retrasándalo ata as doce da noite. Tamén o poden modificar para que finalice ás cinco ou as sete da madrugada.\nTamén poderá limitar a entrada e saída do seu territorio, é dicir, o peche perimetral do conxunto da rexión ou unha parte do seu territorio, aínda que haberá tamén excepcións como asistencia a centros sanitarios, acudir a centros educativos ou razoes labores, entre outras.\nOutro aspecto é a prohibición de reunións de máis seis persoas, como xa está a ocorrer en moitas autonomías, pois é fundamental limitar o contacto entre persoas, e o espazo de cogobernanza entre as diferentes comunidades será o Consello Interterritorial.\nSánchez recalcou que a duración deste estado de alarma "non é inamovible" e pode levantarse se se supera a situación, aínda que agregou que eses seis meses de duración é o prazo que aconsellan os expertos para superar non só esta segunda onda, senón a etapa "máis dañiña" do Covid.\n"Os expertos din que as razóns están plenamente xustificadas", remachou Sánchez para solicitar formalmente a todos os grupos parlamentarios do Congreso que dean o seu "apoio abafador" á prórroga do estado de alarma, dado que haberá rendición de contas continúa sobre a súa aplicación.\nDe feito, revelou que conversou "cordialmente" co líder do PP, Pablo Casado, para poder contar con o seu apoio a habilitar este mecanismo "eficaz para conter e manter a raiao virus", tanto o plano da actuación contra a enfermidade como desde o plano constitucional.\n"Entendo que é unha cuestión de estado e os partidos que se consideran de goberno deberían apoiar esta medida tan extraordinaria", remachou para asegurar que tampouco alberga dúbidas de que no Consello Interterritorial aumentaranse ou relaxarán as medidas se así o require a situación.\nE é que Sánchez detallou que a situación é "extrema" cunha incidencia acumulada de 378 casos por cada 100.000 habitantes e máis de 650 mortos por coronavirus na última semana. "O executivo non vai ocultar nunca a realidade da pandemia", aseverou.\nXa que logo, Sánchez apelou a despregar un "enorme exercicio" de disciplina e resistencia para "dobregar" esta segunda onda da pandemia, incidindo en que se evita con este estado de alarma unha medida "daniña" para a economía coa paralización total da actividade do país..\nO Goberno aproba o estado de alarma e impón un toque de queda entre...


60 anos de incumprimentos - Faro de Vigo\n60 anos de incumprimentos\nJenaro Fernández Sáez - Vigo\nAcabo de le-lo Informe Anual 2008 de ONG Amnistía Internacional, que analiza a situación mundial de dereitos humanos. Gustaríame compartir unhas reflexións cos seus lectores.\nA pouco máis dun mes para comeza-los Xogos Olímpicos en Pekín, séguense acontecendo os atropelos contra os Dereitos Humanos. Así, en vez de se converter nunha oportunidade de amosar ó mundo os avances nese campo, China segue sendo o campeón mundial da pena de morte con oito mil execucións anuais, encarcela ata catro anos en campos de reeducación ós disidentes e controla ós millóns de usuarios de Internet con máis de corenta mil policías.\nOs países occidentais ollan para outro lado nun asunto tan grave como o dos voos con presos con destino a cárceres segredas da CIA.\nRusia non tolera a disidencia e Estados Unidos segue debilitando a prohibición absoluta a tortura e outros malos tratos na súa "guerra contra o terror". Oxalá que os novos mandatarios neses países cambien o rumbo.\nAmnistía denuncia tamén a violación dos dereitos máis básicos dos inmigrantes que chegan a España e destaca as denuncias por torturas e malos tratos policiais, práctica desgraciadamente extendida e constante en todo o país.\nEste ano celébrase o 60º aniversario da Declaración Universal dos Dereitos Humanos. Debería se-lo texto básico no que se inspirasen as políticas públicas, en aras de aumenta-la xustiza e igualdade social. Sen embargo fai unhas semanas observamos con estupor o clamoroso fracaso da cumbre da FAO contra a fame.\nPor todo o anterior, considero necesaria unha reacción inmediata da cidadanía para espolear aos gobernos e empresas para que se impliquen sen excusas no desenvolvemento sostible e equitativo.


Todo listo para o Festival de Cine Inclusivo de Vigo, que este ano estará dedicado ao persoal sanitario - Comarcas na Rede\nHomeÉ NoticiaTodo listo para o Festival de Cine Inclusivo de Vigo, que este...\nO certame, integrado na marca provincial de calidade da Deputación “Rías Baixas Film Fest”, celebrarase entre o 13 e 17 de outubro\nNo acto celebrado no Museo Marco, Carmela Silva enxalzou que o festival, que se atopa baixo a marca provincial “Rías Baixas Film Fest”, “reinvéntase cada ano, suma iniciativas e proxectos e sempre con esa idea de que todas as persoas somos iguais e temos dereito a participar activamente en todo”. Amais, a presidenta provincial tamén destacou que é un certame “marabilloso” porque “está cheo de principios básicos”. Pola súa banda, o alcalde de Vigo subliñou a importancia das corporacións locais no mundo da cultura e fixo fincapé na influencia do cine “nas nosas expresións, formas e comportamentos”. Neste eido, Caballero sinalou que o cine inclusivo “é un avance nos dereitos humanos e na igualdade”.\nDoutra banda, o director do festival explicou que o certame “naceu coa vocación de facer visible o invisible” e salientou que “pese as adversidades non para de medrar, é cada vez máis ambicioso e conta con máis seccións”. Amais, Gonzalo Suárez destacou que este ano debido á crise sanitaria da covid-19 “había que dedicarlle o festival ao persoal sanitario”. Neste senso, nesta edición dáse unha maior puntuación na selección a todos aqueles audiovisuais nos que se dá a coñecer o traballo dos e das profesionais da sanidade e dos coidados. Amais, o cartel da V edición, deseñado pola artista viguesa Abi Castillo, tamén está dedicado ao persoal sanitario. E, pola súa banda, o certame será inaugurado co documental “De chaque instante” de Nicolas Philibert, sobre a vocación dos e das enfermeiros e enfermeiras.\nO Festival de Cine Inclusivo de Vigo, cuxas proxeccións terán lugar no Auditorio Municipal e nos Cines Salesianos, ten como finalidade dar a coñecer, apoiar e valorar os proxectos cinematográficos realizados por e para a inclusión e a igualdade. Nesta quinta edición, como novidade o festival abriu un concurso de webseries inclusivas, que se poden votar a través da web, e tamén unha sección competitiva de longametraxes de ficción con temática inclusiva para reflectir a diversidade da nosa sociedade. Amais, o certame segue a apostar por dúas seccións competitivas, unha de documentais e outra de curtametraxes. Doutra banda, o festival tamén contará na súa programación con actividades paralelas ás proxeccións, como webinars e coloquios, que pretenden crear conciencia sobre a inclusión no seu aspecto máis amplo Por mor da pandemia, o festival tivo que reformularse para centrarse na seguridade das persoas asistentes. Ao respecto, tamén contará coas ferramentas postas a disposición pola Deputación no marco do protocolo común que impulsou con medidas de seguridade para os festivais de cinema da provincia.


Suíza - Wikipedia, a enciclopedia libre\nestado federal da Europa central\nCoordenadas: 46°50′N 8°20′L / 46.833, -8.333\nHimno nacional de Suíza\nPresidente do Consello Federal\nIndependencia do Sacro Imperio Romano\n8 401 120 hab.\n415 516 millóns US$\n53 352 US$\n300 186 millóns US$\n41 128 US$\n0,960 (9º) – Moi alto\nO seu nome deriva dun dos cantóns fundadores da federación, Schwyz (en alemán estándar: Schweiz, aparentemente variante da tribo dos suevos), en canto ao nome de Confederación Helvética deriva da antiga tribo celta dos helvecios que habitaron a metade oeste e parte do centro deste país durante a antigüidade. Suíza é, dende finais do século XIX, un dos estados máis ricos e desenvolvidos do mundo.\n2.2 Institucións internacionais en Suíza\n5.1 Sector primario\n5.2 Sector secundario\n5.3 Sector terciario\n6.1 Cidades máis habitadas\n7.2 Festas e días festivos\nA Carta Federal de 1291\nA Antiga Confederación Suíza foi unha alianza entre as comunidades do val central dos Alpes, que facilitaba a xestión dos intereses comúns e garantía a paz na montaña das rutas comerciais máis importantes. A Carta Federal de 1291 asinada polos representantes dos cantóns rurais de Uri, Schwyz e Nidwalden, é considerada o documento fundacional da confederación, malia ser probable que as alianzas xa existisen décadas antes.\nUn dos motivos deste acordo foi unirse fronte ao dominio da foránea casa dos Habsburgo, entón detentores do trono do Sacro Imperio Romano Xermánico. Na Batalla de Morgarten en 1315, os suízos derrotaron o exército dos Austria, garantindo así a súa independencia de facto como a Confederación Suíza. Na Paz de Westfalia de 1648, os países europeos recoñeceron a independencia helvética do Sacro Imperio e a súa neutralidade.\nEn 1798, os exércitos da Revolución francesa conquistaron Suíza, constituíndo un novo estado centralizado e abolindo os cantóns. O novo réxime, coñecido como a República Helvética era moi impopular, xa que foi imposto por un exército invasor que destruíu séculos de tradición, para pasar a ser un estado satélite francés. En 1815, o Congreso de Viena restableceu de novo a independencia do país e as potencias europeas concordaron en recoñecer a súa neutralidade de xeito permanente.\nSuíza adoptou unha constitución federal en 1848, na cal elixiuse Berna como capital. Até entón a sede do goberno rotábase cada ano e máis tarde cada dous anos para non menosprezar a ningún cantón da confederación. As outras dúas cidades candidatas eran Zúric e Lucerna. A idea da necesidade dun equilibrio entre os cantóns nun sistema federado (argumento en contra de Zúric como a cidade máis forte e capital industrial) e os resentimentos debidos á guerra separatista do Sonderbund (Liga Separada ou A Outra Alianza) de 1845 (á cal Lucerna pertencía) levaron á elección final de Berna como sede do Goberno.\nA constitución sufriu extensas emendas en 1874, estabelecéndose responsabilidade federal para os asuntos legais, de defensa e comercio. Dende entón, melloras continuas nos campos político, económico e social teñen caracterizado a historia do país. Historicamente neutros, os suízos non participaran en ningunha das guerras mundiais. En 2002, de acordo coa constitución federal de 1999, Suíza finalmente tornouse membro integral das Nacións Unidas.\nO Primeiro Pazo Federal en Berna\nO Consello federal suízo en 2013. Os seus membros actuais son (de esquerda á dereita): CF Johann Schneider-Ammann, CF Simonetta Sommaruga, CF Didier Burkhalter (Vicepresident), CF Eveline Widmer-Schlumpf, CF Ueli Maurer (President), CF Alain Berset, CF Doris Leuthard, Chanceler federal Corina Casanova\nSede da Asemblea Federal\nDe acordo coa constitución de 1999, os cantóns deteñen todos os poderes non especificamente delegados á Confederación. O parlamento bicameral suízo, a Asemblea Federal, é principalmente quen exerce o poder. As dúas cámaras, o Consello dos Estados e o Consello Nacional, teñen poderes iguais en todos os aspectos, inclusive canto á iniciativa lexislativa. Non existen o cargo de primeiro ministro nin o de presidente a Suíza. O Presidente da Confederación Suíza é soamente un primus inter pares do Consello Federal Suízo, un consello executivo de sete membros que constitúen o goberno e a prefectura de Estado de Suíza.\nOs 46 membros do Consello de Estados (dous de cada cantón e un de cada un dos antigos semicantóns) elíxense directamente en cada cantón, mentres os 200 membros do Consello Nacional son electos directamente nun sistema de representación proporcional. Calquera cidadán pode oporse a unha lei que sexa aprobada polo parlamento. Se é capaz de recoller 50.000 firmas contra devandita lei en 100 días, hase de convocar un referendo a nivel nacional no que os votantes deciden por maioría sinxela se aceptan ou rexeitan a lei.\nAdemais, calquera cidadán pode solicitar que se adopte unha decisión sobre unha emenda que queira facer á constitución. Para que tal emenda prospere, ten que recoller 100.000 firmas en 18 meses. Devandita iniciativa popular pode ser formulada como unha proposta xeral ou, máis frecuentemente, como un novo texto cuxo contido non poida ser mudado nunca polo parlamento e o goberno. Despois da recollida de votos, o Consello Federal (Goberno) pode crear unha contraproposta á proposta de emenda e realizar unha votación no mesmo día. Dita contraproposta adoita ser un compromiso entre o sistema actualmente vixente e a nova proposta. Os votantes decidirían de novo nun referendo nacional se aceptan a iniciativa, a contraproposta ou ámbalas dúas. Se ambas son aceptadas, o votante ten que asinar adicionalmente unha preferencia. As iniciativas teñen que ser aceptadas por unha dobre maioría dos votos populares e unha maioría dos cantóns.\nO órgano executivo máximo é o Consello Federal, un colexiado de sete membros. Aínda que a constitución determine a responsabilidade da Asemblea Federal pola elección e supervisión dos membros deste Consello, el asumiu gradualmente un papel destacado na dirección do proceso lexislativo, alén da súa atribución na execución da lei federal. O Presidente da Confederación elíxeno os sete conselleiros pola Asemblea Federal, e por un ano asume funcións representativas especiais.\nDende 1959, os catro partidos maioritarios están representados no Consello Federal, proporcional á súa representación no Parlamento federal:\n2 demócratas cristiáns (CVP/PDC)\n2 socialdemócratas (SPS/PS)\n2 demócratas liberais (FDP/PLD)\n1 Partido Popular da Suíza (SVP/UDC).\nEsta distribución tradicional das cadeiras non está sustentada por ningunha lei, e nas eleccións de 2003 para o Consello Federal o CVP/PDC perdeu a súa segunda cadeira para o SVP/UDC.\nO Tribunal Federal vela polo cumprimento da lei e resolución de conflitos oriúndos de violacións de autonomías cantonais e comunais, ben como de tratados internacionais; aprecia aínda reclamacións por violación de dereitos constitucionais. Os seus xuíces son elixidos pola Asemblea Federal para mandatos de seis anos.\nArtigo principal: Cantóns de Suíza.\nA Confederación suíza divídese en 26 cantóns:\n*Estes semicantóns están representados por un só representante no Consello de Estados (en lugar de dous).\nAs súas poboacións oscilan entre os 15.000 habitantes de Appenzell Interior e os 1.253.500 de Zúric. A súa área entre os 37 km² do cantón menor, Basilea-Cidade, e os 7.105 km ² dos Grisóns. Os cantóns comprenden un total de 2.889 municipios. En Suíza existen dous enclaves: Büsingen, que pertence a Alemaña e Campione d'Italia, que pertence a Italia.\nNun referendo celebrado no estado austríaco de Vorarlberg o 11 de maio de 1919 máis do 80% dos votantes apoiou a proposta de que o Estado debería unirse á Confederación Suíza. Con todo, finalmente foi impedido pola oposición do goberno de Austria, os aliados, os liberais suízos, os italo-suízos (persoas de nacionalidade Suíza que viven nas rexións de fala italiana) e o romands (suízos que viven nas rexións de fala francesa).\nInstitucións internacionais en SuízaEditar\nUn número inusitado de institucións internacionais teñen a súa sede en Suíza, en parte debido á súa política de neutralidade. A Cruz Vermella foi fundada aquí en 1863 e aínda ten o seu centro institucional no país. Tamén ten a súa sede a Unión Europea de Radiodifusión, concretamente na cidade de Xenebra.\nAínda que Suíza non é membro da Unión Europea, xa que o pobo suízo rexeitou a súa adhesión nun referendo a comezos de 1990, forma parte do Acordo de Schengen, que permite a libre circulación polo estados da Unión. Suíza é un dos máis recentes países que se sumaron ás Nacións Unidas, no ano 2002, aínda que a segunda maior sede da Organización xa se atopaba en Xenebra. Ademais Suíza foi membro fundador da Liga das Nacións. A parte da sede das Nacións Unidas, Xenebra é sede de moitos organismos das Nacións Unidas, como a Organización Mundial da Saúde (OMS) ou a Unión Internacional de Telecomunicacións (UIT) entre outros.\nTamén moitas das federacións e organizacións deportivas internacionais teñen a súa sede arredor de todo o país, como por exemplo a Federación Internacional de Hóckey sobre Xeo. Os máis importantes son, probablemente, o Comité Olímpico Internacional, en Lausana, a FIFA (Federación Internacional de Fútbol Asociación), en Zúric, e a UEFA (Unión Europea de Fútbol Asociación).\nA fundación do Foro Económico Mundial fundación tamén ten a súa sede en Xenebra, organización mellor coñecida pola súa reunión anual en Davos, reúne os líderes económicos e políticos para discutir os temas importantes que enfronta o mundo, incluída a saúde e o medio ambiente.\nMapa de Suíza\nA paisaxe suíza caracterízase polos Alpes, unha alta cadea montañosa que se estende polo centro-sur do país. Entre os altos picos dos Alpes suízos, o máis alto dos cales é o Pico Dufour, de 4.364 m, encóntranse innúmeros vales, algúns con glaciares. En total, conta con 48 montañas que superan os 4.000 metros. Deles emerxen varios dos máis importantes ríos europeos como o Rin, o Ródano, o Inn, o Aar ou o Tesino, que adoitan desembocar en lagos como o Léman, o de Zúric, o Neuchâtel e o de Constanza, volvendo logo a descender. Á súa vez, estes e outros lagos son de orixe glaciar, os meirandes formados nas terminais dos antigos glaciares alpinos. O norte do país é máis aberto e máis habitado, mais tamén ten ondulacións como o macizo do Xura, unha cadea menor no noroeste, famosa pola súa abundancia en fósiles de dinosauros e que deu nome ao período Xurásico da era mesozoica. As súas maiores alturas rondan os 1.200 metros.\nA meseta central é na que se concentran as maiores cidades do estado, coma por exemplo Zúric. Non é totalmente plana, acadando altitudes de case 600 metros nas inmediacións do Lago de Xenebra.\nO clima suízo é en xeral temperado, mais as variacións rexionais son grandes, dende as rigorosas condicións nas altas montañas ao agradábel clima mediterráneo no extremo sur. Está notablemente influenciado pola proximidade do Océano Atlántico, xa que, ao seren predominantes os ventos do oeste, estes traen o aire marítimo ao país, favorecendo un efecto refrescante no verán e un atenuamento do frío invernal, ademais de asegurar precipitacións abondas na maior parte das rexións ao longo do ano.\nOs Alpes actúan como unha barreira climática entre o norte e o sur de Suíza. A zona máis meridional do país, influenciado pola proximidade do Mar Mediterráneo, posúe uns invernos moito máis suaves que o sector setentrional. Tamén son a causa de que os vales dos Alpes centrais teñan un clima máis seco, xa que se atopan protexidos das precipitacións polo obstáculo que representa a cadea montañosa tanto ao norte coma ao sur.\nA altitude condiciona fortemente a climatoloxía suíza. A elevada altitude media do país, a maior de Europa, determina un endurecemento das condicións climáticas, con nevaradas continuas nos meses de inverno a partir dos 1.200 metros. En contraste, nas rexións baixas de Xenebra, Basilea e as do sur do país poden ter lugar invernos nos que a neve non chegue a callar.\nUnha particularidade do clima suízo é o efecto Foehn. Os ventos do sur acadan a barreira alpina, ascendendo e condensándose, deixando abondosas precipitacións na aba sur do cordal e a predominancia de ventos fortes e secos na aba norte. Este fenómeno adoita acontecer entre outono e primavera.\nA continuación expóñense os datos climáticos de Zúric, a principal cidade do país:\nParámetros climáticos medios de Zúric\n2,0 4,2 8,3 12,6 17,3 20,5 23,0 22,0 18,8 13,3 6,9 2,9 12,7\n- 2,8 - 1,9 0,6 3,7 7,7 10,8 12,8 12,4 10,0 6,2 1,4 - 1,7 4,9\n67 70 69 87 103 124 117 133 92 69 82 73 1.086\nFonte: Servizo de Información Meteorolóxica Mundial\nA maior temperatura rexistrada en Suíza foi tomada en Grono, na rexión sur do país, o 11 de agosto de 2003, ao se medir 41,5 °C. A máis fría data do 12 de xaneiro de 1987 en La Brévine, nos montes do Xura. Rexistráronse 41,8 °C baixo cero.\nEdelweiss fotografadas en Lac de Moiry, no cantón de Valais.\nA variabilidade climática suíza, debida á súa vez á variabilidade na súa altimetría, condiciona fortemente a súa flora e fauna. Na zona sur, especialmente no cantón do Ticino, o clima con trazos mediterráneos permite o medre de especies vexetais tales coma piñeiros, castiñeiros ou mesmo eucaliptos. Cultivos de vides ou tomates son quen de se desenvolveren nesta zona. Na zona norte, o bosque componse dunha mestura de especies caducifolias e coníferas. Ata os 1.400 metros medran carballos e faias e a partir desa altura dominan os abetos. Por último, na zona alpina a vexetación está moi limitada pola altitude. Ata os 1.800 metros aínda atopamos especies arbóreas, pero a partir desa altura só medran os matos e algunhas raras especies de flores alpinas, entre as que cómpre salientar a edelweiss, Leontopodium alpinum, figura emblemática da vexetación europea de alta montaña.\nCanto á fauna, en Suíza abundan os raposos, cervos, corzos e martas. Osos, lobos, linces e castores desapareceron do país hai arredor dun século. Porén, o lobo volveu a entrar en datas recentes no país dende a veciña Italia, mentres que o lince e o castor foron reintroducidos deliberadamente. As zonas alpinas son o hábitat de especies coma o íbex e a marmota. Dentro das aves, cómpre salientar a reintrodución do quebraosos, extinta tamén no século XX.\nReunión do Foro Económico Mundial en Suíza\nZúric, centro económico de Suíza\nSede central de Nestlé, á beira do lago Léman\nArtigo principal: Economía de Suíza.\nA pesar da ausencia de recursos naturais, a economía suíza figura dentro das máis prósperas e desenvolvidas do mundo. A taxa de desemprego é particularmente baixa así como a taxa de infiltración. A continuación pódese observar un pequeno resumo da economía helvética por sectores.\nO sector primario ocupa un lugar mínimo na economía suíza. O custo da agricultura non permite a exportación sen a axuda do estado (subvencións), que utiliza miles de millóns de francos, o que permite a supervivencia dun gran número de agricultores. O consumo de produtos biolóxicos e as restricións de utilizar fertilizantes e pesticidas comeza a gañar a opinión suíza. Os controis son moi estritos e son un dos factores principais que beneficia a imaxe da agricultura suíza.\nOs organismos xeneticamente modificados son aínda centro de polémica, as sondaxes demostran que a poboación suíza concorda coa procura científica nese dominio (o grupo Syngenta, filial agro de Novartis, é actualmente líder do sector), aínda que esta discorda co consumo destes produtos.\nA empresa suíza Nestlé, cuxa sede principal se atopa en Vevey, é o líder mundial da industria agroalimentaria.\nO sector secundario está en regresión desde os anos 70. As principais razóns son:\nO traslado das actividades do sector, debido en parte aos custos extremadamente elevados.\nO traslado da produción para países asiáticos e de Europa Oriental.\nA pesar disto, os sectores da mecánica, electrónica, da reloxaría, da tecnoloxía médica e da química son recoñecidos pola súa calidade e innovacións. Entre as empresas que exercen neste dominio, Novartis (líder mundial de medicamentos xenéricos) é unha das maiores empresas farmacéuticas do mundo, Hoffmann-A Roche (medicamentos) e Rolex (reloxos).\nActualmente, a maioría dos empregos atópase no sector terciario e continúa avanzando neste sector grazas á importancia das actividades financeiras, de seguros, de transportes así como as empresas ditas de "consello" ou conselleiras. Ademais o aumento do nivel de vida, significativo en Suíza despois de mediados do século XX, participa no progreso do sector grazas a unha ganancia de intereses nas actividades de entretemento da poboación (vacacións, cinema, actividades deportivas, entre outras). O turismo, os bancos e os estudos de enxeñaría son sectores de gran prosperidade.\nLinguas oficiais en Suíza (2013): Alemán suízo (62.7%; 72.5%) Francés (20.4%; 21.0%) Italiano (6.5%; 4.3%) Romanche (0.5%; 0,6%)\nFamosos suízos: Leonhard Euler (matemático), Louis Agassiz (xeólogo), Albert Einstein (físico), Auguste Piccard (físico)\nArtigo principal: Demografía de Suíza.\nSuíza atópase no cruzamento de diversas das principais culturas europeas, que influenciaron profundamente nas linguas e prácticas culturais do país. Hai catro linguas oficiais: o alemán no norte e no centro (62,7% da poboación), o francés ao oeste (20,4%), o italiano ao sur (6,4%) e o romanche, unha lingua románica falada por unha pequena minoría (0,5%) no cantón dos Grisóns.\nO alemán falado en Suíza é fundamentalmente un dialecto suízo coñecido como alemán suízo (Schwyzerdütsch), mais os xornais e algúns programas de televisión usan o alemán estándar. Con todo, a meirande parte dos suízos falan máis dunha lingua e ademais estranxeiros, residentes ou traballadores temporais, suman aproximadamente o 21% da poboación.\nA relixión maioritaria, practicada polo 43% dos suízos, é o catolicismo, seguido por diversas crenzas protestantes (35%). Debido á inmigración hoxe en día tamén se estabeleceron o islamismo (4%) ou o cristianismo ortodoxo (2%), o resto da poboación pertencen a minorías relixiosas máis pequenas ou non practica relixión ningunha. A estabilidade e prosperidade da Suíza, combinada coa poboación lingüística e relixiosamente diversa, leva a algúns a describir o país como un estado consociacional. A esperanza de vida es de 81,3 anos (a terceira máis alta do mundo) e a media de fillos por muller é de tan só 1,44. A composición étnica actual é a seguinte (2007):\nSuízos: 77,6% (5.894.501 residentes)\nEuropeos: 19,1% (1.450.000 residentes)\nSerbios e montenegrinos: 196.078\nAsiáticos: 1,4% (109.113 residentes)\nAmericanos: 0,9% (69.010 residentes)\nAfricanos: 0,9% (66.599 residentes)\nOceánicos: 0,1% (3.777 residentes)\nCidades máis habitadasEditar\nTrompa dos Alpes\nLetreiro en romanche\nOs suízos son quizais mundialmente famosos polos seus bancos, o seu chocolate, os seus queixos, as súas fondues, os seus reloxos, a súa neutralidade e os seus colexios internados privados. Con todo, o país helvético sempre foi influenciado por moitas das maiores culturas europeas, quedando dende as súas prácticas culturais ata os seus idiomas. A súa festa nacional é 1 de agosto.\nEn Suíza hai catro idiomas nacionais: o alemán, idioma máis falado, oficial fundamentalmente no norte e centro do país (62,7%), o francés no oeste (20,4%), italiano no sur (6,5%) e unha pequena minoría fala romanche no cantón dos Grisóns (0,5%). Porén, con respecto á súa oficialidade, a Constitución di no seu artigo 70 que As linguas oficiais da Confederación son o alemán, o francés e o italiano, o retorrománico é tamén unha lingua oficial nas relacións que a Confederación manteña con persoas desta lingua. Ademais, cada cantón determina cal é a súa lingua oficial, aínda que sempre baixo o mandato constitucional de preservar a harmonía entre as comunidades lingüísticas e protexer as minorías idiomáticas. Con todo, os cantóns de Tesino e Xura, aínda que se definen lingüisticamente como italiano o primeiro e francés o outro, a maioría da comunidade é xermana.\nOficialmente hai rexións que se denominan bilingües: as comunidades de Biel-Bienne, Friburgo, Murten-Morat e Sierre-Siders. Nos Grisóns, pola súa banda, as comunidades defínense en moitas ocasións como retorromanas, aínda que o alemán domine como lingua de comunicación. Nestes casos, o retorromano é a lingua administrativa e escolar, mentres que na vida cotiá a lingua utilizada é o suízo alemán. Hai ademais tres cantóns bilingües, Friburgo, Berna e Valais, ademais do xa nomeado cantón trilingüe dos Grisóns.\nO alemán falado é predominantemente o dialecto suízo, coñecido como alemán suízo (Schwyzerdütsch), que á súa vez está dividido en varios subdialectos que forman dous conxuntos: os dialectos alemánicos ao oeste e os saxóns ao leste, mais nos medios de comunicación úsase o alto alemán (Hochdeutsch ou Schriftdeutsch), é dicir, o alemán normativo.\nEn canto ao francés, o idioma estendeuse na idade contemporánea sobre o substrato de dialectos do arpitano.\nO sistema escolar suízo obriga a cada cantón a ensinar como mínimo unha lingua nacional á parte da lingua oficial do cantón. O conxunto de cantóns e territorios nos que predomina o idioma alemán é chamada Suíza alemá, a parte francesa Suíza Romanda ou Romandía e a parte italiana Suíza Italiana. Pese a todo é preciso sinalar que a meirande parte dos suízos falan máis dun idioma.\nFestas e días festivosEditar\nSoamente a festa nacional do 1 de agosto está inscrita na Constitución. Cada cantón é libre de fixar ata 8 días festivos ao ano, aínda que esta posibilidade é só utilizada por vinte e un deles. Legalmente os días festivos contan como un domingo, polo que hai as mesmas restricións en materia de transporte, salarios e a apertura de almacéns (prohibida os domingos, con excepción dos sitios autorizados, como as estacións de tren e aeroportos maiores do país, ou no caso de que o dono do almacén traballe tamén).\nOs días festivos varían moito dun cantón a un outro. Soamente o Nadal e o Ano Novo son celebrados por todos. Outras festas, como Pascua, Luns de Pentecoste, Ascensión, Tódolos Santos, festas de relixiosas, varían dependendo da confesión do cantón, sexa esta católica ou protestante.\nCantóns onde o día é festivo\nCantóns onde o día é inhábil\n1 de xaneiro Aninovo Todos\n2 de xaneiro Berchtoldtag Argovia, Berna, Neuchâtel (soamente se o día 1 é domingo), Xura, Zug Argovia, Friburgo, Glaris, Lucerna, Neuchâtel, Obwalden, Schwyz, Soleura, Vaud, Xura, Zúric\n6 de xaneiro Epifanía Schwyz, Tesino, Uri\n1 de marzo Independencia Neuchâtel\n19 de marzo San Xosé Lucerna (medio día), Nidwalden, Schwyz, Tesino, Uri, Valais\n21 de marzo Santa Benedicta Lucerna\n1 de abril Fahrtsfest Glaris\nVariable Venres Santo Todos salvo Tesino e Valais\nVariable Luns de Pascua Argovia, Appenzell Interior, Appenzell Exterior, Berna, Basilea-Campo, Basilea-Cidade, Glaris, Grisóns, Sankt Gallen, Schaffhausen, Schwyz, Tesino, Turgovia, Uri, Vaud, Xenebra, Xura, Zúric Lucerna, Neuchâtel, Nidwalden, Obwalden, Soleura, Zug\nVariable Ascensión Todos\nVariable Luns de Pentecostes Argovia, Appenzell Interior, Appenzell Exterior, Berna, Basilea-Campo, Basilea-Cidade, Glaris, Grisóns, Sankt Gallen, Schaffhausen, Schwyz, Tesino, Turgovia, Uri, Xenebra, Xura, Zúric Friburgo, Lucerna, Neuchâtel, Nidwalden, Obwalden, Soleura, Vaud, Zug\n19 de abril Sechseläuten Zúric\n1 de maio Día do Traballo Basilea-Cidade, Basilea-Campo, Schaffhausen, Soleura, Tesino, Uri, Xura, Zúric\n23 de xuño Conmemoración do plebiscito Xura\nVariable Corpus Christi Argovia, Appenzell Interior, Friburgo, Lucerna, Nidwalden, Obwalden, Schwyz, Soleura, Tesino, Uri, Valais, Xura, Zug\n29 de xuño San Pedro e San Paulo Tesino\n1 de agosto Festa nacional Todos (federal)\n15 de agosto Asunción Argovia, Appenzell Interior, Friburgo, Lucerna, Obwalden, Nidwalden, Soleura, Schwyz, Tesino, Uri, Valais, Xura, Zug\nxoves despois do 1º domingo de setembro Xaxún xenebrino Xenebra\nluns seguinte ao 3º domingo de setembro Luns de xaxún federal Vaud Neuchâtel\n2 de outubro Leodegar Lucerna\n25 de setembro Festa de San Nicolás de Flüe Obwalden\n1 de novembro Día de Tódolos Santos Argovia, Appenzell Interior, Glaris, Friburgo, Lucerna, Nidwalden, Obwalden, Sankt Gallen, Soleura, Schwyz, Tesino, Uri, Valais, Xura, Zug\nO 4º luns de novembro O mercado de cebolas Berna\n8 de decembro Inmaculada Concepción Argovia, Friburgo, Lucerna, Nidwalden, Obwalden, Schwyz, Tesino, Uri, Valais, Zug\n12 de decembro A escalada Xenebra\n25 de decembro Nadal Todos\n26 de decembro Santo Estevo Argovia, Appenzell Interior, Appenzell Extarior, Basilea-Campo, Basilea-Cidade, Berna, Glaris, Grisóns, Lucerna, Neuchâtel (soamente se o 25 cae un domingo), Sankt Gallen, Schaffhausen, Schwyz, Tesino, Turgovia, Uri, Zúric Friburgo, Nidwalden, Obwalden, Soleura, Zug\n31 de decembro Restauración da República Xenebra\nEstación de esquí suíza\nEscola Politécnica Federal de Zúric\nSuíza conta con catro linguas, culturas variadas, unha fermosa paisaxe e completa calma política. Por iso ten un papel destacado no panorama da educación internacional.\nCon todo, para o inmigrante con fillos pequenos, a diversidade de idiomas expón un problema. Tomando como exemplo os cantóns de fala alemá, o neno inmigrante vese confrontado cunha variedade de idiomas no ámbito escolar que lle esixen un esforzo para adaptarse correctamente. Este neno falará no seu fogar o idioma materno, cos nenos locais deberase comunicar no dialecto suízo, situación que se prolongará durante todo o kindergarten (xardín de infancia), e paulatinamente deberá incorporar o alemán normativo, que é a lingua de instrución, tanto falado como escrito, na escola primaria e superior.\nÉ así que o dialecto suízo falado no xardín de infancia representa unha lóxica transición para o neno local, que deberá pasar do dialecto falado no seu fogar ao alemán normativo (linguaxe de instrución na escola primaria). Pero para o neno inmigrante, isto representa unha complicación, pois deberá facer o esforzo de aprender en dous anos (a habitual duración do kindergarten), o dialecto suízo que logo deberá substituír polo alemán normativo durante a duración das clases, e seguirse comunicando en dialecto local cos seus compañeiros locais durante os recreos. Debido a isto, moitos padres inmigrantes con medios suficientes envían os seus fillos a xardíns de infancia de ensino en lingua exclusivamente alemá ou bilingües (inglés/alemán), para simplificar a aprendizaxe do idioma alemán, que é o idioma oficial da Suíza alemá. Aínda que isto facilita a aprendizaxe do alemán normativo (cuxo dominio é altamente apreciado polos locais), isto non resolve totalmente o complexo problema de integración, dado que os locais prefiren comunicarse informalmente en dialecto suízo, xa que idioma que segue sendo considerado por algúns un idioma estranxeiro. Isto crea unha división cultural entre locais e inmigrantes que non dominen o dialecto local. Hai canles de televisión (por exemplo TeleBasel) e radios (por exemplo Radio Basilik) que actualmente transmiten os seus programas en dialecto suízo.\n↑ Na Lingua alemá de Suíza pode ser Schwyz ou Schwiiz\n↑ "Centre for Research on Direct Democracy". Arquivado dende o orixinal o 05 de xaneiro de 2009. Consultado o 11 de maio de 2009.\n↑ "Páxina web de MeteoSwiss". Arquivado dende o orixinal o 07 de novembro de 2011. Consultado o 27 de maio de 2011.\n↑ Flora e fauna de Suíza (en inglés)\n↑ Swiss Federal Statistical Office. "Languages and religions - Data, indicators". Arquivado dende o orixinal o 30 de outubro de 2007. Consultado o 2009-11-09. O primeiro número refírese ao número de falantes totaism o segundo só aos cidadáns suízos.\n↑ Nova que trata o censo electoral de galegos fora do país\n↑ Artigo 4 da Constitución Suíza.\nCommons ten máis contidos multimedia sobre: Suíza\nPáxina web con información turística de Suíza\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Suíza&oldid=6089230»\nÚltima edición o 28 de maio de 2022 ás 15:18\nA última edición desta páxina foi o 28 de maio de 2022 ás 15:18.


George Wells Beadle - Wikipedia, a enciclopedia libre\n22 de outubro de 1903\n9 de xuño de 1989\nUniversidade Cornell e Universidade de Nebraska-Lincoln\nPremio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1958\nGeorge Wells Beadle, nado en Wahoo, Nebrasca, o 22 de outubro de 1903 e finado en Chicago o 9 de xuño de 1989, foi un biólogo norteamericano. Premio Nobel de Fisiloxía e Medicina de 1958 compartido con Edward Lawrie Tatum polo seu descubrimento de que os xenes actúan regulando procesos bioquímicos dentro da célula.\nBeadle naceu en Wahoo, Nebrasca, licenciouse en ciencias na Universidade de Nebrasca en 1928 e doutorouse na Universidade de Cornell en 1931. Traballou con Thomas Hunt Morgan no Instituto de Tecnoloxía de California ata 1936 e traballou como profesor nas universidades de Harvard, Stanford e Pasadena.Presidiu a American Association for de Advancement os Science en 1956 e de 1961 a 1968 foi reitor da Universidade de Chicago. En 1966 publicou The Language of Life.\nOs seus traballos con Tatum centráronse nas transmisións hereditarias dos caracteres bilolóxicos dos mofos, en concreto do Neurospora crassa ou mofo do pan, chegando a controlar a súa bioquímica en certa medida, modificando os seus xenes.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=George_Wells_Beadle&oldid=4936771"\nAlumnos da Universidade de Nebrasca-Lincoln\nA última edición desta páxina foi o 30 de setembro de 2018 ás 21:08.


Temas: PARQUE NATURAL ESTADO DE ALARMA MEDIO RURAL CORONAVIRUS CONFINAMENTO LUME XUNTA SEAGA INCENDIOS LIMPEZA TRABALLADORES PANDEMIA PREVENCIóN POBOACIóN SEGURIDADE TERRITORIO MONTE\nPor Europa Press / Redacción | SANTIAGO DE COMPOSTELA | 26/04/2020 | Actualizada ás 16:13\nA Consellería de Medio Rural descarta que haxa máis risco de incendios este ano en Galicia polo atraso nas tarefas de roza nas franxas secundarias --nos 50 metros ao redor de vivendas--, tras ampliarse dous meses o prazo para realizar limpezas debido ao estado de alarma polo impacto do coronavirus. Agora o límite para estas tarefas será o 31 de xullo no canto do 31 de maio.\n"A causa última dos lumes é a man do home, non a situación na que se atope o monte nun momento determinado", asegura a Consellería de Medio Rural a Europa Press.\nAínda que recoñece que unha biomasa ben xestionada "axuda a frear a propagación do incendios", deixa claro que "o risco de que se produzan lumes non se incrementa necesariamente polo estado da biomasa, senón polo factor humano". Fai fincapé en que se comprobou "en repetidas ocasións que cando se dan as circunstancias proclives para a actividade incendiaria (como vento forte, calor e baixa humidade), esta dispárase".\nO pasado sábado, a Xunta acordou no Centro de Coordinación Operativa (Cecop) --onde tamén participan a Delegación do Goberno e a Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp)-- levantar a suspensión do prazo legal para cumprir co deber de execución da xestión da biomasa nas franxas secundarias, que estaba fixado para o 31 de maio. Agora haberá dous meses máis correspondentes aos días transcorridos durante o estado de alarma.\nMáis aló desta ampliación, Medio Rural remarca que as empresas forestais "poden traballar con normalidade", polo que "calquera particular lles pode encargar estes labores". "É algo que non se está vendo condicionado", asegura. Así mesmo, apunta que os convenios cos concellos están activos e en vigor, cun "nivel de esforzo en materia de prevención e extinción idéntico aos dous últimos anos".\n"AMBICIOSO" PROGRAMA DE PREVENCIÓN\nMentres, persoal da empresa pública de Seaga executa actuacións de limpeza en parcelas contratadas por propietarios nas parroquias de alto risco de incendios, en función do convenio asinado con Xunta e Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp), "ao ser a prevención unha actividade considerada esencial".\nRespecto diso, a Consellería de Medio Rural avanza que se traballa "nun ambicioso programa de prevención" que se executará integramente "axiña que o permita a emerxencia sanitaria", aínda que "moitas" das liñas de actuación están en marcha.\nO ESTADO DE ALARMA NON TEN IMPACTO RESEÑABLE EN INCENDIOS\nDurante o confinamento, entre finais de marzo e comezos de abril rexistráronse varios incendios na provincia de Ourense, entre eles algúns provenientes de Portugal como os que afectaron o parque natural do Xurés. Medio Rural subliña que "a actividade delictuosa incendiaria é independente da situación de emerxencia sanitaria", polo que "esta casuística non varía polo coronavirus".\nULTIMA O NOVO PLADIGA\nAsí mesmo, a Xunta está "a ultimar" as actualizacións do plan de loita contra o lume (Pladiga) para este ano. O alto risco arrincará, como é habitual, o 1 de xullo, cando se despregará a maior parte. Prevese un operativo e un orzamento "semellantes" a outros anos.\nCon todo, a pandemia obrigou a adoptar unha serie de protocolos para garantir que os traballadores do dispositivo poidan actuar con seguridade na protección fronte ao virus. Actualmente, traballa sobre o territorio "con total normalidade" o persoal de nove e 12 meses no marco de época media de risco. A partir de maio comezará a traballar o persoal de seis meses.


O trompetista sueco\nO trompetista Hakan Hardenberger actúa en Galicia\nA Real Filharmonía de Galicia celebra esta semana dous concertos. O primeiro, hoxe xoves, ás 20:30 horas, no Centro Cultural da Fundación Novacaixagalicia de Vigo. E mañá venres, ás 21:00 horas, no Auditorio de Galicia. En ambas as citas a orquestra estará dirixida por Hakan Hardenberger, considerado polos expertos como o mellor trompetista do mundo. Os asistentes aos concertos terán a ocasión, ademais de contemplalo coa batuta, de escoitar o seu virtuosismo coa trompeta.\nConcentración de persoal no Arquitecto Marcide de Ferrol (Fotografía: Arquivo Radiofusión)\nA sanidade vai á folga\nArredor de 8 de cada 10 traballadores do SERGAS, secundaron a convocatoria de folga en defensa da sanidade pública, convocada polas organizacións sindicais CIG, CC.OO., CESM e O'Mega. As centrais critican os recortes e opóñense ás áreas de xestión clínica.\nMinistro de Xustiza Ruiz Gallardón\nConvocan movilizacións contra as taxas xudiciais\nO fiscal superior de Galicia Carlos Varela reclamou máis recursos especializados para combater a corrupción con prevención. Fixoo nunha charla en Vigo que serviu como presentación da plataforma SOS Xustiza, unha entidade que convoca movilizacións contra as taxas xudiciais para o vindeiro mércores dia 20\nSalustiano Mato agarda máis reflexión en materia educativa\nO reitor da Universidade de Vigo, Salustiano Mato, espera que a decisión do Goberno de dar "marcha atrás" na retirada de bolsas Erasmus a alumnos que o pasado curso non tiveron unha axuda xeral de estudos sirva para que se "reflexione" máis en materia de educación. Dixo que para tirar abaixo a decisión do ministro Wert veu moi ben a sorpresa xeneralizada, que mesmo tivo efecto na Comisión Europea.\nEstación marítima premiada\nPremio á arquitectura portuaria\nPortos de Galicia vén de recibir o recoñecemento do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia (COAG) á nova filosofía construtiva que se reflicte nas edificacións portuarias máis recentes. En concreto, o presidente do ente público, José Juan Durán, vén de recoller dous galardóns Gran de Area outorgados pola delegación en Pontevedra do COAG ás obras da reforma e ampliación da lonxa de Vilanova de Arousa e ao edificio da estación marítima da mesma localidade.


Descrición:Batería de alta capacidade para iPhone 6,IPhone 6 de alta capacidade 2200mAh,IPhone 6 High Capacity\nHome > Produtos > Capacidade de batería do iPhone > Alta capacidade da batería do iPhone 6 / 6S > Substitución de batería Li-ion de alta capacidade para iPhone 6 de 2200 mAh\nApple iPhone 6 Batería de ións de litio de alta capacidade 2200mAh-A1549, A1586, A1589\nSó pode usar para iPhone 6 / 6G 4.7 ", comproba o número de modelo A1549 / A1586 / A1589 que na parte de atrás do teléfono. Por favor, confirme o seu modelo de iPhone de tapa do teléfono de volta, non é adecuado para iPhone 6s ou 6p, 6SP. Vida Durable e Capacidade Grande: 3.82V 2200mAh Capacity Grade A As baterías de polímero de litio da batería aseguran unha maior duración da batería e un novo ciclo 0, non remodelado. HIGH CAPACITY: iPhone 6 High Capacity 2200mAh.Descarga a aplicación "AIDA64 APP", asistente de Ace ou use un profesional equipos de proba para comprobar a capacidade real. Algúns programas non poden ler a nosa alta capacidade. Cada batería de novo iPhone 6 de alta capacidade é probada por un testador profesional baixo rigorosos estándares de control de calidade, a través da certificación FCC, CE e RoHS. Tempo de ciclo non renovado 100% 0 por máquina. Substitución da batería do iPhone 6S Plus con chip actualizado: evitando que a electricidade virtual e o dispositivo funcionen máis lentamente. A duración da batería é un 30% máis que a batería ordinaria, a taxa de conversión de enerxía é superior ao 95%.\nBatería de alta capacidade para iPhone 6 IPhone 6 de alta capacidade 2200mAh IPhone 6 High Capacity Batería de alta capacidade para iPhone 6 / 6S Batería de alta capacidade para iPhone 6S Plus Batería de alta capacidade do iPhone Batería de substitución de alta calidade para iPhone 6 Batería de ión de litio para iPhone 6


ArqueoNeixón. Proxecto Arqueolóxico dos Castros de Neixón: O Elinfante\nComo sabedes, nos últimos anos temos traballado na fronteira entre Sudán e Etiopía occidental pescudando no modo de estar no mundo de comunidades étnicas marxinadas, perseguidas e escravizadas, como os gumuz ou os mao. Nestes pobos a Tradición confírelle moita importancia ao consumo ritualizado da cervexa en banquetes colectivos e á caza maior como rito de paso e prática cohesionadora dos varóns do grupo. O espallamento do Islam e dos misioneiros protestantes está rematando coa primera manifestación cultural mentres que o Estado abisinio, na súa angueira civilizatoria de antergos costumes, prohibe a caza a grande escala levada a cabo por estes grupos minoritarios.\nEn 2010 tivemos ocasión de observar as manobras dos inspectores do goberno para obviar a realidade étnica do grupo mao, minoría que habita os lindeiros occidentais de Oromía (vinte millóns de oromo cirtiáns ortodoxos e/ou musulmáns). O Goberno rexional nega esta realidade, considera os mao coma un clan oromo máis e ve nestas práticas cinexéticas unha inútil cousa do pasado. O bo da Etnoarqueoloxía é que nos permite contrastar a memoria material e a memoria histórica. Nas choupanas dos xefes mao penduran do esteo central os trofeos de caza, entre os que sobrancea a especie maís respectada e temida: o bisonte. Sen embargo, na memoria colectiva prevalece a lembranza do rei indiscutible: o elefante, extinguido nestas terras hai unha recua de tempo. Entre os gumuz de Metekel tamén se conserva o recordo das cacerías de elefante, um animal praticamente sagrado, agora convertido en toda unha metáfora literaria que forma parte da xenealoxía histórica dos gumuz e dos seus mitos fundacionais.\nAquelas cacerías desenvoltas por estes grupos premodernos pouco ou nada tiñan que ver con outro tipo de caza, a desenvolta pola elite que controlaba o poder imperial no Estado etíope. A fins do século XIX, os nobres amhara de Addis Ababa desprazábanse ás terras baixas para cazaren elefantes e gumuz. Como no caso da burguesía chilena da mesma época hai fotos de cazadores pousando o pé na cabeza dun ser humano: mapuches e gumuz como trofeo de caza. Esta é caza moderna, deshumanizada, como símbolo de ostentación social do Poder. Malia todo, a proverbial resistencia dos gumuz fixo que estes sigan existindo, mentres que os elefantes fuxiron definitivamente cara ao S. Doutra volta, o desprazamento de centos de miles de refuxiados sudaneses nas últimas décadas deu lugar a unha sobreexplotación do medio que pouco axudou á preservación desa especie en extinción, recluída neses parques naturais coñecidos por todos, dende Kenia até Sudáfrica.\nA cobiza do marfín sempre estivo no maxín de todos os poderes coloniais dende o século XV, no Golfo de Guiné, for portugueses, españois, franceses, británicos ou holandeses. A illa de Mandji (Corisco) na que estivemos traballando o ano pasado, foi o encrave privilexiado para o embarque de escravos, colmillos, pelos e colas de elefante. Mesmo as comunidades locais do continente mercaban escravos aos europeos en troques de marfín. Como sinala o historiador catalán Gustau Nerín, cando os holandeses tomaron momentaneamente a posesión portuguesa de São Tomé en 1599, atoparon nos almacéns a módica cifra de 1.400 colmillos de elefante. O que resulta evidente é que o colonialismo europeo tratou por igual a persoas e elefantes. O incremento do prezo do marfín a partir de 1820 levou a pagar un duro español por 20 libras de colmillo de elefante. Mentres contra 1855 a trata de escravos xa desaparecera “oficialmente” no folgo de Guiné, a caza sistemática de elefantes seguiu sustentando a exportación de marfín, produto seguido moi de lonxe por madeiras exóticas, a cera e o caucho. Esta economía predadora levou á prática desaparación de determinadas árbores e dos elefantes na costa na década de 1890, razón de máis que levou aos franceses, alemáns e españois a encetar a conquista das terras do interior do Continente. Comezaba o século XX das prantacións, as grandes compañías e as explotacións forestais, o arrasamento dunha terra que foi lostregada por xente como Carrero Blanco no franquismo e polos Obiang hoxendía.\nDa Guiné colonial contamos cun amplo abano fotográfico das cacerías levadas a cabo polos ricos explotadores españois, que emulaban a eses príncipes etíopes dos que vos falei ao principio. Estes retratos coloniais da década de 1940 para nada se diferencian da estampa do xefe de Estado do Reino de España en Bostwana en 2006. Algo lóxico se temos en conta que estamos a falar dun Borbón, que non fai outra cousa que seguer a tradición da escopeta nacional aprendida do seu pai e de Francisco Franco (de gatillo fácil), e transmitida ao seu neto (con notable éxito como se pode apreciar). Así e todo eu teño a sospeita de que Juanca estaba na sabana africana botando unhas salvas na honra da IIª República española,\nPor unha banda, quizabes Juan Carlos de Borbón deba explicarlle ao elinfante Froilán que en certas zonas de África non hai nada máis sagrado ca un camposanto de elefantes e nada máis infame ca disparar a un animal indefenso. E se El-Rei quere botar uns tiros, coma o seu xenro, que lle poñan na Zarzuela unha diana con gallifantes rechamantes, moito máis limpos, baratos, ecolóxicos e divertidos. Ademais, os gallifantes, como os monarcas, non están en vías de extinción, ou si?\nFotografías: colonos españois liquidando elefantes en Guinea Ecuatorial\nPublicado por El Ayán o 19.4.12


Inauguradas en Narón as xornadas sobre Cambio normativo dos requisitos de seguridade en parques infantís e instalacións deportivas e recreativas – Galicia Ártabra Digital\nInauguradas en Narón as xornadas sobre Cambio normativo dos requisitos de seguridade en parques infantís e instalacións deportivas e recreativas\n21 febrero, 2019\tComentarios desactivados en Inauguradas en Narón as xornadas sobre Cambio normativo dos requisitos de seguridade en parques infantís e instalacións deportivas e recreativas 755 Vistas\nA alcaldesa de Narón, Marián Ferreiro, inaugurou na mañá deste xoves, ás 10.00 horas, as xornadas sobre Cambio normativo dos requisitos de seguridade en parques infantís e instalacións deportivas e recreativas. Medio cento de persoas –funcionarios e representantes políticos- de Narón e doutros concellos (Ferrol, Oleiros, Miño, Santiago, A Coruña…) participaron nesta convocatoria, que continuó desenvolvéndose en horario de tarde no Café Teatro do Pazo da Cultura. O Concello colabora coa firma Soluciones Técnicas de Ocio na organización da convocatoria.\nFerreiro destacou na súa intervención a importancia de que tanto os parques infantís como as instalacións deportivas e recreativas estean totalmente adaptados á normativa vixente. No caso de Narón, o cen por cento dos parques infantís cumpren a normativa europea e tan só a pavimentos de seguridade destinarase unha partida de case 163.000 euros –para a mellora dunha ducia de parques- e outros preto de 30.000 serán para a substitución de valados –en cinco parques-. En canto ás instalacións deportivas, desde o Concello tamén se continúan realizando investimentos nesa mesma área, tal e como apuntou Ferreiro.\nA alcaldesa destacou que estas xornadas representan “unha moi boa oportunidade para compartir experiencias e coñecementos entre os asistentes”, e presentou ao primeiro dos poñentes, José María Fariñas, experto en seguridade infantil e vicepresidente da Comisión de Normalización UNE, da empresa Ases XXI. Fariñas destacou a importancia do “certificador de produto, a diferencia dos laboratorios de ensaio” e incidiu en que “sempre debe vir a marca do acreditador correspondente do país que sexa”. Asegurou tamén o experto que no caso dos parques, “teñen que estar sempre vixiados os nenos e nenas por un adulto e ter moi en conta que se un menor non se pode subir a un xogo, é que non é para el, e non se debe subir porque pode caer”.\nTras unha pausa para o xantar, ás 16.00 horas deu comezo a intervención de Manuel Ángel Lorca, xerente e administrador de Vugalia, empresa que fabrica e subministra pavimentos de seguridade.\nPrevio Rey Varela quiere convertir a Ferrol en la primera ciudad cardioprotegida de Galicia\nSiguiente La Xunta autoriza la prórroga del Plan de Transporte Metropolitano de Ferrol durante el 2020, con una inversión de más de 1,2 millones de euros