DESCARGAR Sardinia Photoreal FSX & P3D part4 - Rikoooo\ntransferencias 51 308\nA cuarta e última parte da mega paisaxe fotovoltaica de Cerdeña FSX e Prepart3D v1 & v2. Para máis información sobre o escenario ver Páxina parte 1. Este escenario está dividido en partes 4 debido ao seu tamaño que sexa razoablemente consistente, máis de 5 GB en total. partes 4 representan Sardeña na súa totalidade. Ao facer a descarga todas as pezas que vai ter o escenario completo, con todo, as partes non están dependentes de un para o outro, e, polo tanto, pode ser usado por separado.\nEste descarga é 1 moi pesado.30 GB se non un son coloso membro esperar a unhas horas de descarga .. Este escenario foi dividido en 2 partes, tras a descarga descomprimir todo nunha carpeta e prema en sardinia_photoreal_part4.exe para iniciar a instalación automática.\nOUTRAS PARTES DO escenario\nEsta parte inclúe as seguintes áreas: Golfo de Cagliari e da área metropolitana de Cagliari, includea aeroporto liée (Elmas) Cagliari é a capital da illa de Sardeña, ubicated en parte sur da illa.\nA continuación, esta é a área cuberta polas toda escenario (partes 4), seguido pola área abranguida pola Parte 4.\nescenario completo Escenario parte 4 (esta transferencia)\nCanarias Parte 1 FSX & P3D


ROMARÍA DE DARBO | Vive o Morrazo\nO 8 de setembro celébranse as festas na honra de Santa María de Darbo, que teñen unha tradición que se mantén hoxe con máis forza que nunca.\nAs festas de Darbo están consideradas como unha das máis afamadas de tódalas Rías Baixas sendo un exemplo da mellor tradición romeira. A continuación da celebración dos oficios relixiosos, chega o momento da procesión ao redor do templo da patroa de Darbo, Santa María, ao longo dun percorrido que se achega ao medio quilómetro.\nO seu remate bailase a tradicional Danza e Contradanza diante da imaxe da Virxe.\nXa pola tarde, ten lugar unha segunda misa, ao redor das sete, á cal lle segue, de novo, a Danza e Contradanza, que ten unha duración aproximada de tres cuartos de hora.\nEste baile está considerado como unha das pezas máis antigas de Galicia, herdada e transmitida durante séculos polos antepasados. A danza data do século XVI e bailábase para dar gracias á Virxe por favores recibidos durante o ano.\nParticipan dez galáns, cinco damas, un gaiteiro e un tamborileiro, todos eles dirixidos por un guía que marca o tempo da Danza e da Contradanza. Os danzantes distribúense en tres filas, seguindo ao guía principal, que leva as damas e as coloca formando arco en fronte da fila da esquerda; esta sae e marcha por fóra da outra formando outra parte do arco que se une ao primeiro; e, por último, a outra fila de galáns cerra a circunferencia.\nTrátase dun baile moi vistoso, no que os homes tocan as castañolas. Un grupo de bailaríns baila ante a figura da Virxe, seguindo unha coreografía transmitida de pais a fillos procedente do seo dos gremios e confrarías que querían honrar á súa patroa. A Danza de Darbo coincide coas festas do mesmo nome que son as que maior repercusión e éxito acadan de todas as que se celebran nas distintas parroquias de Cangas. O visitante poderá gozar dos peixes, as empanadas e o viño que gran cantidade de postos ofrecen.


A Mariña: crónica da morte paseniña dunha comarca golpeada polas desgrazas\nTemas: ELECCIóNS ESTADO DE ALARMA XUNTA SANIDADE VIRUS CONFINAMENTO FOZ COVID-19 BURELA SEGURIDADE\nOs alcaldes do PP apoian manter os comicios do día 12, contra o resto de partidos. A cabeza de lista do PSOE por Lugo confínase na Mariña e non participará en actos no que resta de campaña. O confinamento obriga a pechar parques e prazas. Os traballadores de Alcoa piden a paralización do ERE.\nPor Europa Press / Redacción | Santiago de Compostela | 06/07/2020 | Actualizada ás 13:46\nA incerteza sobre a cita electoral do próximo domingo se cerne na Mariña despois de que se decretaron medidas sanitarias a raíz do rebrote rexistrado nesta comarca. Os alcaldes do PP apoian manter os comicios do día 12, pero hai voces que explicitamente reclamaron que se suspendan.\nParque infantil pechado | Fonte: arquivo\nAsí o considera o alcalde de Burela, o socialista Alfredo Llano, quen se apoiou en que algúns partidos pediron que se traslade a data das eleccións, como é o caso de Marea Galeguista --que fixo unha consulta ante a xunta electoral-- ou o BNG, que pide que se suspendan os comicios nesta comarca. Así, incidiu en que hai veciños que "teñen medo e reparo" de ir votar este domingo.\n"Hai que garantir o dereito ao voto e tamén garantir o dereito á saúde, que debe ser o principal agora", afirmou, para engadir que se debe facilitar que "os confinados poidan votar".\nPola súa banda, o rexedor do PP de Xove, José Demetrio Salgueiro Rapa, manifestou que na reunión deste luns telemática dos alcaldes da Mariña e a Consellería de Sanidade non se abordaron novas medidas para as eleccións. "Pedimos á poboación que acuda a votar con total normalidade", sinalou.\n"Non vemos lóxico tomar medidas adicionais. Se se permite ir a praias e comercios, pódese votar con total seguridade", concluíu, para lembrar que se implementaron medidas de seguridade para a xornada electoral.\nNesta liña, o alcalde de Cervo, Alfonso Villares (PP), apostou por "garantir o dereito ao voto". Así, indicou que "as persoas contaxiadas non van poder saír a votar", pero o resto poderán "votar con todas as precaucións do mundo". "É unha situación normal", sostivo, para puntualizar que "a preocupación é a saúde da xente".\nDe igual opinión son os alcaldes do Vicedo e Mondoñedo, que cren que "non hai maior problema".\nPola contra, o alcalde de Ribadeo, Fernando Suárez (BNG), incidiu en que "non se dan as garantías para garantir o voto" este domingo na comarca. "Dinnos que hai 1.100 persoas con orde de confinamento" e "din que poden ir votar", contrapuxo para cuestionalo. "Para a saúde iso é fenómeno", reprochou, para abundar que lle "preocupa a saúde e a economía dos veciños da comarca".\nTamén a alcaldesa de Barreiros, Ana Hermida (BNG), resaltou que "non se dan as garantías para que a xente vaia a votar con seguridade" este domingo e avanzou que, no primeiro día de peche da Mariña, recibíronse renuncias de veciños designados a mesa electoral. "E hoxe é luns", abundou.\nNa mesma liña, o rexedor de Foz, Fran Cajoto (PSOE), augurou que o domingo electoral produciranse "problemas na constitución das mesas" desta zona, pola renuncia de persoas en situación de risco "que non queiran exporse" ou, mesmo, porque algún dos illados fose designado para esta función.\n"Agora mesmo a xente ten medo. Non estamos para elixir", sinalou, pola súa banda, o alcalde do Valadouro, Edmundo Maseda, quen tamén dixo que "a xente xa non estaba animada a votar" e menos agora.\nEste alcalde apoiaría que se suspendan as eleccións ata que a situación sexa de normalidade, xa que se pregunta "como se salvagarda as garantías dos cidadáns" para que poidan exercer o dereito a voto. "Isto era case, case previsible", lamentou.\nSimilar pronunciouse o rexedor de Alfoz, Jorge Val, quen dixo que cinco días de confinamento "non se avalan por ningunha tese epidemiolóxica" e indicou que "non liquida nada".\n"Habería que suspender as eleccións na comarca, non pasa nada, celébranse máis adiante", apostou este alcalde, do PSOE, en referencia ata que haxa unha situación de "seguridade" tanto para os membros das mesas como para os votantes. Jorge Val augurou "moita abstención polo medo a contaxiarse".\nA cabeza de lista do PSdeG ás eleccións pola provincia de Lugo, Patricia Otero, informou de que se confinará na súa casa da Mariña, comarca na que reside, e non participará en ningún acto no que resta de campaña por "responsabilidade" ante o brote de coronavirus detectado nesta zona A tamén secretaria provincial do PSOE de Lugo avanzou que só desempeñará actividades que non impliquen contacto directo con grupos de cidadáns.\nConsidera que "sería unha irresponsabilidade" participar en actos colectivos. "Quen nos dedicamos á actividade política temos a obriga de dar exemplaridade cos nosos comportamentos. A prioridade é loitar contra a propagación do virus, e aos candidatos tócanos comportarnos con coherencia co que se lles pide aos veciños", apuntou.\nPatricia Otero confiou en que "os candidatos de todos os partidos prediquen co exemplo" e "declinen a participación neste tipo de actos". "Sería inconcibible que non se estivese á altura do exemplo que debemos dar. Eu dou o primeiro paso e convido a que me acompañen por coherencia entre o que dicimos e o que facemos", apuntou.\nA socialista, así mesmo, considerou que, agora que a Xunta ten as competencias e a responsabilidade, debe "ser eficaz na loita contra a extensión do virus e ser completamente transparente na información". "Os cidadáns da Mariña merecen eficacia sanitaria e transparencia informativa", sinalou.\nMunicipios da Mariña lucense, confinada desde este luns durante polo menos cinco días por un brote de COVID-19 con máis dun centenar de casos positivos, acordaron pechar algunhas prazas e parques como medidas para frear o avance do virus. A comarca, moi golpeada polo peche de Alcoa, ve como unha nova desgracia cae sobre ela.\nO alcalde de Foz, Francisco Cajoto, comentou que no seu municipio acordaron pechar "pistas polideportivas e parques públicos" e barallan "máis medidas" tras decretar a Consellería de Sanidade o confinamento deste distrito sanitario con 14 concellos.\nCajoto mostrouse "moi crítico" coa Xunta por "trasladar a responsabilidade aos concellos" co argumento de que os alcaldes son autoridade sanitaria. "É a Xunta a que ten que velar polo cumprimento", incidiu. Ademais mostrouse "indignado" polo publicado no Diario Oficial de Galicia (DOG) en relación ao peche decretado na Mariña e afirmou que "non é de recibo" que se traslade aos alcaldes "a responsabilidade polo cumprimento".\n"Pedimos que a Xunta tome o liderado, que o asuma, que lle corresponde", subliñou Cajoto, quen reivindicou "coordinación" a "quen corresponda" dos corpos e forzas de seguridade como Garda Civil, Policía Nacional, Policía Autonómica e Policía Local para "actuar de forma coordinada" e "saber a quen dirixirse". "Outra cousa é unha irresponsabilidade", abundou.\nNeste sentido, o alcalde de Foz explicou que no seu municipio a Policía Local pode velar polo cumprimento das medidas de confinamento na medida das súas posibilidades pero "hai outros concellos que non o poden facer efectivo". Con respecto aos cinco días de confinamento decretados este alcalde apuntou que "é unha cifra estraña" e lembrou que durante o estado de alarma as medidas adoptábanse "de 15 en 15 días".\nO rexedor de Foz insistiu en que "os alcaldes de todas as cores" da Mariña reclaman "datos oficiais diarios" do brote. "Non se nos trasladan. Trasládannos unha responsabilidade sen ter datos", lamentou, para criticar "certo escurantismo". Con todo, apelou á "responsabilidade" dos veciños para usar máscara e cumprir as medidas establecidas. Cajoto comentou que o confinamento comezou "con normalidade" e "con moitas consultas" de persoas sobre os desprazamentos.\n"A XUNTA É RESPONSABLE"\nNo mesmo sentido se pronunciou, o alcalde de Burela, Alfredo Chairo, que afeo que "as medidas enfocan e reverten nos alcaldes" cando "a Xunta é responsable". Ademais, criticou que se establezan cinco días de confinamento na comarca cando "o normal é ata que se rebaixe o nivel de contagios". Chairo vencellou o esparexemento do virus á "xente nova" infectada que se "move moito".\nEste alcalde lembrou que ata o domingo detectáronse "106 positivos" e "hoxe probablemente haxa máis". Por iso, apelou a "mentalizarse" do uso de máscara.\nCUMPRIR COA ORDE DA XUNTA\nNo caso de Xove, o seu alcalde comentou a Europa Press que non se tomaron "medidas adicionais" a maiores das establecidas por Sanidade. "Imos cumprir co que di a orde", afirmou, para indicar que se controlará "a zona de praias". Na mesma liña, o rexedor do Vicedo, o popular Jesús Novo, tamén se cinguirá aos límites que marque a Consellería de Sanidade e continuará co labor de desinfección de espazos comúns, como parques.\nAo contrario que outra rexedores da área, o alcalde do Vicedo puxo en dúbida que o decreto da Xunta lles atribuía máis competencias aos municipios e criticou que se tente "facer política" con esta cuestión. Neste sentido, explicou que os concellos farán "o que poidan" cos seus medios, sobre todo en función de se dispoñen ou non de Policía Local. "Non temos nin poder nin potestade para controlar a entrada e saída da xente, é un tema que lle corresponde ás forzas de seguridade", apuntou, tras o que eloxiou que a Xunta lles vaia informar diariamente da evolución do brote.\nSobre o estado da cuestión, o alcalde de Cervo, Alfonso Villares (PP), destacou que se "están facendo moitas analíticas, máis de 2.500" e están "a ver todos os posibles focos dos contaxios". "Ten que preocupar e ocupar a saúde dos veciños", aseverou e apostou por "remar todos xuntos" fronte ao virus.\n"ALERTA PERO NON ALARMA"\nTras indicar Villares que no seu municipio hai "catro casos positivos", sinalou que se acordou que por parte de Policía Local e Protección Civil "informar á xente e velar polo cumprimento das normas". Así, aposta por "alerta pero non alarma". Os rexedores da Mariña incidiron tamén na afectación deste peche de cinco días, que se poden prorrogar segundo a evolución do brote, nos "hostaleiros e a restauración".\nA este respecto, o alcalde de Ribadeo, Fernando Suárez (BNG), tras asegurar que a "colaboración é absoluta" por parte dos rexedores da Mariña, lamentou que algúns están "moi contrariados" polo publicado no DOG e porque "o Goberno galego se pon de perfil". "A maioría dos concellos non teñen Policía Local", dixo para controlar aforamentos e praias. "Temos competencias como limpeza viaria, pero non un corpo militarizados para controlar todo isto", matizou.\nPara o alcalde de Ribadeo hai unha "falta de planificación importante" por parte da Xunta, criticando que haxa municipios con "dous casos" que se incluíron no peche da Mariña. "As reservas canceláronse en cuestión de horas", lamentou.\nCOLAS PARA FACER AS PROBAS\nEste luns, o primeiro de illamento na Mariña, municipios como Burela amenceron cun panorama similar ao rexistrado durante o confinamento, coa maioría dos negocios, comercios e locais de lecer pechados. Ademais, pouco antes da hora de apertura do 'COVIDauto' instalado no exterior do Hospital da Mariña, ao redor de medio centenar de vehículos colapsaban o acceso a través da Rúa do Instituto, á espera de poder realizarse as probas de COVID-19.\nAo longo desta semana, e mentres duren as medidas excepcionais, está previsto que os alcaldes da Mariña e a Consellería de Sanidade manteñan unha reunión telemática diaria sobre a evolución deste brote.\nPor outra banda, o comité de Alcoa San Cibrao pediu a suspensión das negociacións do ERE --que son 30 días naturais ata o 24 de xullo-- debido ao peche da Mariña polo brote de coronavirus na comarca.\nAsí, rexistrou un escrito con data de este luns para solicitar a suspensión do proceso formal de consultas "debido á restrición de mobilidade e a imposibilidade de poder exercer" o dereito a mobilizarse e a reunirse en asemblea neste período.\nA Consellería de Sanidade aclarou aos concellos da comarca da Mariña que o control das persoas illadas ou en corentena levarao a cabo os servizos asistenciais da xefatura territorial do Sergas en colaboración coa Policía Autonómica.\nAsí, Sanidade lembrou aos concellos que son competentes para velar polo cumprimento do uso de máscara, o control de aforamento e os horarios de peche dos locais, así como controlar os espazos e instalacións de titularidade municipal.\nAsí mesmo, solicitan a súa colaboración para que "dentro das súas posibilidades" os corpos das policías locais e protección civil poidan exercer tarefas de información das obrigacións establecidas na comarca mariñá.\nA vicesecretaria xeral do PSOE e portavoz no Congreso, Adriana Lastra, trasladou este luns a súa solidariedade aos 70.000 veciños da Mariña afectados o peche da comarca tras o rebrote do coronavirus.\nNun mitin en Ferrol para apoiar a candidatura do socialista Gonzalo Caballero á Presidencia da Xunta, Lastra asegurou que estes cidadáns "van ter a un goberno apoiándoos".\nA este respecto, volveu pedirlle ao presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, que informe publicamente e na Deputación Permanente do Parlamento de Galicia do rebrote. "Necesitamos toda a transparencia, necesitamos a un presidente da Xunta que diga a verdade", sostivo.\nAsí mesmo, criticou que os alcaldes e alcaldesas desta zona non conten cos datos suficientes por parte do Goberno galego e rexeitou tamén que a Xunta, a través do Diario Oficial de Galicia (DOG) tente trasladarlles a autoridade cando "eles non teñen as competencias".\n"O Goberno da Xunta ten as competencias en materia de sanidade, de saúde pública e ten que tomar as medidas necesarias e explicar con claridade o que está a facer, por que non se tomaron medidas antes e os motivos polos que se expón un confinamento de cinco cías", asegurou.\n"Non quero pensar que alguén está a tentar minimizar a gravidade para tentar levar adiante un proceso electoral que non teña todas as garantías", indicou Gonzalo Caballero, que volveu a afirmar que "parece que non se dan as condicións óptimas para que as eleccións se poidan celebrar con normalidade".\nResposta para " Ana". A " suposta" pandemia matou a 600 e pico persoas en Galicia, e 28.000 en España, ou 130.000 en USA. Xa que logo, non ten nada de " suposta" e moito de real. As teorías conspiranoides ( todo e una conspiración ) ainda teñen público.E algo infantil pensar que o das mascarilas é unha técnica de " control" social. Menos infantilismo, please.\nA seguir votando PPSOE. Galegos e galegas a seguir emigrando.\nNon entendo como a xente non ve que o confinamento supon ruina economica e recorte de liberdades. E por suposto non se xustifica por uns cantos positivos (supoñendo que sexan fiables os test) e por un virus que e menos mortal que a gripe. Arruinar as economias, endebedar mais os paises e control social (bozal, distanciamento social, praias parceladas, controis de temperatura,etc ) de iso vai a suposta pandemia. A lastima e a falta de pensamento critico da poboacion que nos levara a que o proximo sexa a vacuna obrigatoria e o chip. Por certo, buscade en youtube "informe Barbastro".\nMire señora, faría ben en informarse mellor, razonar antes de escrever e deixar de propagar especulacións como se fosen verdades reveladas. O principal estrago que fai o confinamento é na estabilidade emocional, algo que, por certo, muita xente coñece de primeira man e por iso non anda soltando parvadas que saen no youtube.\nHabía que facer un eixe atlántico dende Vigo ata Ribadeo, e dalí a Europa.\nDesgrazas, desgrazas e máis desgrazas ese é o designio que temos en Galicia.... queixumes dos pinos!!!!! Si o único que sabemos facer é pedirlle aos demáis que resolvan os nosos problemas as desgrazas están garantizadas....


crítica de CELADA, de Antonio Piñeiro – Ferradura en Tránsito II\ncrítica de CELADA, de Antonio Piñeiro\nXuño 12, 2020 ~ xmeyre\nAQUELES ANOS DE INQUEDANZA E ESPERANZA\nAutor: Anatonio Piñeiro\nHoxe, recén encetada a segunda década do século XXI, parece como se os anos 70, ou 80 do pasado século foran xa Historia sedimentada da que só catro vell@s se lembran. Digo isto tanto para os acontecementos históricos (velaí, como exemplo, a mal chamada Transición) como para o decorrer literario (autororías que abriron camiños e hoxe son practicamente ignoradas baixo a fría lousa do esquecemento). Por iso, que un autor como Antonio Piñeiro decida rescatar aquela atmosfera setenteira que mesturaba ansias de liberdade, inquedanza por un futuro onde a mocidade quería participar con protagonismo decidido e valente, e esperanza en que o futuro traería a caída do franquismo e a chegada da democracia…é como para ter moi en conta. Aquí cabería agora salientar que o nome de Antonio Piñeiro vai asociado nas nosas letras a unha obra personalísima na cal os valores estéticos e temáticos camiñan de mans dadas; valores, preocupacións, angueiras…tamén éticos, tamén éticos, non se esquenza. Porén, a nosa misión é ecribir sobre a súa última novela, Celada, coa que obtivo o VII Premio de Novela Curta Cidade Centenaria de Ribeira. E comprácenos moito esa denomincación (novela curta) porque así se distingue claramente da novela breve, que xenericamente é diferente, outro mundo.\nCelada é, pois, unha novela curta, curta pola extensión, mais que segue e garda os requisitos dunha novela, non dunha novela breve. Un formato que proporciona unha lectura rápida e concentrada. Precisamente este tipo de lectura ben querido polo público lector, ou iso parecía, décadas atrás. Mesmo xurdiron os “Relatos dunha hora” da Editorial Nigra, nos 90. Agardemos que este premio teña mellor fortuna.\nDe primeiras, cómpre indicar que o principal valor da novela reside na recreación do ambiente universitario politicamente activo dos anos setenta. Mais, ollo, cando dicimos “recreación do ambiente” para nada queremos sinalar unha novela curta panfletaria ou unha novela curta politicamente interesada (sobre todo porque despois engadimos o de “politicamente activo”). Entendámonos cando dicimos recreación do ambiente é iso, é que as súas páxinas cheiran a papel e tinta de cliclostil (a “máquina” da que saían os pasquíns, as follas voandeiras, non se indica a color política delas, nunca, quen le debe colaborar desde a súa experiencia ou vivencia ou cultura enchendo un oco que, a verdade, só tiña unha mensaxe posíbel), e cheiran a atmosfera de bar (de viños, cervexas, balbordo de conversas e ruído de flippers ou pimball) e tamén e sobre todo cheiran a esa atmosfera de temor e inquedanza, de medo e de esperanza dunhas personaxes que son recluídas polas forzas de seguranza do Estado nunha celada, unha de tantas que houbo, da que había que estar espelido e saber orientarse para fuxir con éxito.\nEsta novela curta de Antonio Piñeiro recrea moi ben ese ambiente universitario comprometido dos anos 70, previos á caída do franquismo, aqueles anos en que Compstela era un fervedoiro comprometido, audaz, onde mozos e mozas loitaban por outro mundo posíbel fóra das gadoupas franquistas. Recrea moi ben ese ambaiente, e léndoa lembramos a ese mestre na recreación de ambientes (de calquera época, no só do XIX) que foi Otero Pedraio, e tamén, tamén a Blanco-Amor, outro mestre na recreación ambiental (en calquera das súas obras, mais para a ocasión lembramos especialmente Xente ao lonxe por ese atmosfera de compromiso social).\nE se a escrita de Antonio Piñeiro resulta especialmente rica nesa recreación de ambientes de atmosferas, tamén hai que dicir que a súa é unha narrativa intelixente. Xa dixemos que nunca se indica orientación política dos mozos e mozas que están sendo obxecto da manobra policial. E do mesmo xeito, o narrador actúa como se dunha cámara cinematográfica se tratara; describe, recrea, dá conta mesmo de diálogos e atmosferas, mais ten vocación de ocultar o que pensan as personaxes, tampouco era preciso e a estratexia resulta unha boa, e pouco agardada, maneira de cear tensión narrativa, ese requisito tan imprescindíbel na narrativa. Outro elemento nesta orientación é o tratamento temporal; nunca se indican datas, non hai referentes temporais primarios, iso ten que deducilo quen le a partir de elementos do discurso tales como as cancións de “Las Grecas” ou o prograna “Un, dos, tres”, por exemplo.\nNon nos enganamos se dicimos que Celada é unha homenaxe a aquel clima universitario comprometido, activo, valente, dos anos 70. Inquedanza e esperanza, xuntas nunha mocidade insatisfeita que pula por un mundo distinto e mellor. Nin se dicimos que tampouco se trata dun simple exercicio de nostalxia, hoxe, onde a mocidade parece máis apática, Compostela segue a ser un lugar onde o estudantado universitario está organizado (no como non imos entrar) e reivindica, cousa que non sucede en moitísimas outras universidades estatais. Medio século despois, velaí un herdo, non só dos anos 70, tamén doutras décadas, anteriores e posteriores. Eu mesmo, xa nos 80, tiven que refuxiarme en bares (coma na novela) da persecución policial e atravesar cordóns policiais (ollo, de policías que viñan de fóra da Galiza, para mallar sen conciencia) e participei en multitude de manifestacións (polo idioma, pola carestía dos alugueiros, polo facherío que aínda sobrevivía sedimentado na sociedade univeristaria…). Pode parecer que non se logrou nada, pode, pero aquela loita (hai na novela unha breve referencia aos “estudantes revoluvionarios”, engadan vostedes “galegos” pois na Galiza estamos, e queda algo como ERGA, fundada no 72, verdadeira matriz do movemento universitario), pero o feito velaí está, Compostela segue a ser un dos poucos lugares onde os universitarios están organizados e teñen poder reivindicativo ( xa dixemos, no como non imos entrar).\nMais volvamos á novela, que perdemos o fío. Dixemos que era unha homenaxe a aquela atmosfera reivindicativa universitaria (sen indicación de orientación política), comprometida socialmente. Tamén, que non se tarta dun exercicio nostálxico máis, aínda que sexa oportuno porque nas nosas letras este é un tema pouco tratado ( sen esquecer Dos anxos e dos mortos, de Rei Ballesteros, pero son dúas novelas moi distintas). E do dito extráese que é unha novela que “economiza” recursos innecesarios e usa con moito tino outros para conformar unha estratexia narrativa formalmente rica (a raíz da habelencia narrativa do autor) que reivindica un ambiente, un clima, unha atmosfera onde mozas e mozos xermolan a esperanza dun mañá diferente e esperanzador. Rica e arriscada, porque tampouco se elabora unha trama novelesca convencional.\nHaberá quen faga de menos certa compoñente ideolóxica máis clara e decidida nas personaxes, mais non se trataba de recrear a ideoloxía senón o ambiente en xeral dunha celada.\n‹ Previous40 anos sen Víctor Luís Molinari\nNext ›Tatiana Nascimento contra a crueldade intolerábel


Contos e Bigotes: March 2014\nPublicado por Contos e Bigotes ás 10:39\nPublicado por Contos e Bigotes ás 10:20\nPublicado por Contos e Bigotes ás 13:54\nPublicado por Contos e Bigotes ás 09:42\nGraffiti Rosalía - a fenda nos muros\nO mes pasado a Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG) fíxonos o seguinte reto:\nE nós, por suposto, aceptámolo! Que si, que si, que estivemos pintando as paredes! (Non llo digades @s profes...).\nAínda nos queda un pouquiño por rematar, pero... a que está quedando chulísimo?\nAquí nos podedes ver traballando duramente:\nEtiquetas: AELG, día de Rosalía, fotos, graffiti, Rosalía, vídeo\nMirade como amaneceu onte o cole! Parece que ao noso monstro encantáronlle os nosos traballos sobre o Universo e liberou un montón de estrelas!\nPublicado por Contos e Bigotes ás 17:00\nEtiquetas: contos das estrelas, fotos, proxectos, universo\nHoxe veunos contar contos chulísimos Ignacio de Lalín, escachamos coa risa!!!\nPublicado por Contos e Bigotes ás 11:22\nEtiquetas: Contacontos, conto, fotos\nXIV Maratón de Lectura - Día da muller traballador...


Vieiros: Galiza Hoxe - Unha bomba caseira provoca danos materiais nunha construtora de Sigüeiro\nPODERÍA TER RELACIÓN COA SABOTAXE DE CACHEIRAS\nUnha bomba caseira provoca danos materiais nunha construtora de Sigüeiro\nA sede da empresa construtora Puentes y Calzadas, S.L. sufriu cuantiosos danos materiais logo de que esta madrugada estourase un artefacto caseiro nas súas instalacións, destruíndo a metade das oficinas. Así o confirmaba o alcalde de Oroso, quen falou dun "presunto atentado", insistindo en que o artefacto foi colocado "a propósito", aínda que non lle consta que a empresa recibise ameazas. Ao longo da mañá especialistas en desactivación de explosivos da Garda Civil acudiron ao lugar dos feitos para determinar as causas da explosión. Porén, as axencias de información xa sinalan que segundo fontes da investigación o explosivo caseiro é o mesmo que usan habitualmente grupos independentistas, e que este suceso podería estar relacionado co que se produciu hai case un mes nas obras da autovía Santiago-Cacheiras, no concello coruñés de Teo. Unha das pistas é que a empresa Puentes e Calzadas é unha das subcontratadas da devandita obra.\n- 12:58 20/07/2006\nEsta hipótese tamén a considera o presidente de la Xunta, Emilio Pérez Touriño, quen sinalou na roda de prensa posterior ao Consello da Xunta que este artefacto "cadra con outras explosións previas e sitúase nas vésperas do 25 de xullo", aínda que non dixo máis porque "creo que non é bo, pola miña parte, facer ningunha hipótese nin apreciación adicional".\nTouriño púxose en contacto coa Delegación do Goberno, que lle transmitiu unha "mensaxe de control e de tranquilidade á cal me sumo".\nCondena do BNG e do PPdeG\nO Bloque Nacionalista Galego apurou a "condenar con toda firmeza o atentado" de Sigüeiro "por constituír unha nova mostra dunha violencia irracional que repugna a calquera conciencia humana". Para o BNG "o atentado é especialmente irracional por se producir nas vésperas do Día da Patria Galega 06, a festa cívica de todos os galegos e galegas de boa vontade que pretenden construír unha Galiza pacifista, libre e dona de si".\n"Xusto nun momento en que un conflito longamente enquistado como o basco se endereita cara a súa solución por vías pacíficas, democráticas e negociadas, semella especialmente demencial o recurso á violencia nun país, o galego, que sempre repudiou calquer violación dos dereitos humanos máis elementares, a comezar polo dereito á vida e a integridade física", conclúe o comunicado enviado polo BNG.\nPola súa banda o Partido Popular de Galicia tamén quixo condenar o atentado reiterando "que ningunha expresión de forza ten cabida nun sistema democrático", ao tempo que anima á sociedade galega "a non deixarse impresionar por este tipo de sucesos". Asemade indican que o presidente do PPdeG, Alberte Núñez Feijoo, contactou este mediodía cos responsables da empresa Puentes y Calzadas para expresarlles a súa solidariedade e apoio.


Fios invisibles: Janeiro 2009\nRaimundo, as galiñas e os teros\nCando os meus marcharon de Ourense, antes de que abrise o día para non pasar pola pena de dicir adeus, levaban maletas, os billetes para subir ao barco Alberto Dodero, bastante medo e unha memoria poboada de animais. Eses compañeiros eran os protagonistas da meirande parte das historias da familia. Os momentos importantes, os mais felices e mesmo os durísimos, sempre tiñan como partícipe a algún animal.\nNada mellor para dar conta do estilo túzaro do avó Emilio que lembrar aquela vez mallou nun home na feira de Bande por un becerro. Se a miña avóa quería sinalar -con modestia dende logo- que tiña ela os ollos mais bonitos da familia, falaba dunha gata á que moito lle chamaba a atención a cor azul dese ollar. O conto de como a pequena Anita escapou do lobo e chegou chorando á casa porque o animal lle comera o aniño é dos momentos mais temibles e tenros da nosa historia. E ainda que morreu hai mais de 30 anos, o gato Raimundo semella que é cada día mais listo.\nO arqueólogo Xurxo Ayán explica, na recensión do libro Os animais domésticos na Historia de Galicia, que o país “tense caracterizado tradicionalmente pola importancia que os animais tiveron e teñen na cultura e na forma de vida do seus habitantes”. Engade que o libro axuda a comprender mellor "o papel que teñen xogado os animais na conformación da nosa sociedade”.\nSe é posible, a partir dos nosos bechos, dar conta da “complexa realidade mental do agro galego a comezos do século XXI, co seu conflicto entre Tradición e Modernidade” -segundo apunta Ayán- tamén pode ser posible pensar como esa mentalidade e esa tensión emigrou cos galegos e as galegas e se perviviu ou desapareceu alende o mar.\nTecido por torredebabel en 10:10 7 comentários:\nTerra extravagante a dos soños. Chegamos alí e sempre somos estranxeiros, mesmo se protagonizamos a trama. Cando mociña, padecía os clásicos pesadelos de quedar espida na rúa e tamén as historias nas que fuximos dalgo ou dalguén. A pouco de morrer o meu avó, miña nai contoume que unha noite soñara con el e que estaba tan guapo, tan sorridente e pleno que ela interpretou que iso non podía ser mais que unha visita. Era, dixo ela, unha despedida do pai, que onda estaba sentíase ben, que quería que o soubesen para quedar tranquilos. Hai algún tempo, mentres almorzabamos, Santiago contou o que soñara: "Estabamos mamá e mais eu...", comezou. E ollando cara a min, preguntou: "Lémbraste mamá?".\nTecido por torredebabel en 14:28 16 comentários:


MILNEN@S-GALEGO: marzo 2019\nBoletíns de actos mes de abril de CCRosales e CCLabañou\nBoletín CC Los Rosales abril\nBoletín CC Labañou abril\nInformación sobre novas admisións no curso escolar 2019-2020\nMAÑÁ 20 de marzo REMATA o período de solicitude de praza para o curso escolar 2019-2020 no procedemento de admisión e matriculación do alumnado de Educación Infantil, Educación Primaria, ESO e Bacharelato.\nNa páxina co CEIP tendes toda a información sobre o proceso.\nNo seguinte documento PDF tendes a información dos servizos ofrecidos polo ANPA.\nDocumento de servizos do ANPA Milnenos 2019-2020\nSesión de Escola de Nais e Pais o martes 26: Prevención do acoso escolar (bullying, ciberbullying)\n26/03/2019 18:00-20:00 no SUM (Salón de Usos Múltiples) do colexio\nPatricia Gómez Salgado\nTrataremos de coñecer cal é o estado da cuestión actualmente e cal é a prevalencia deste fenómeno entre os nosos menores. Falaremos da que nos referimos cando falamos de acoso e ciberacoso, de cales son as súas semellanzas e particularidades, así como dos sinais de alerta ás que habemos de estar atentos e atentas para poder detectar se o noso fillo ou filla está a ser acosado e/ou está a acosar. Tamén se abordarán diferentes variables asociadas a estas condutas e estratexias de prevención que poñer en marcha.\nTorneo de judo Xogade\nXogade é un torneo de Judo que serve para iniciar aos nenos na competición dun modo lúdico e no que participaron máis de 1000 nenos e nenas, entre eles unha ampla representación do noso colexio, que demostraron ser todos uns campións.\nEleccións 2019. Lista definitiva de candidatos\nInformarvos que a lista definitiva confirmase sen cambios:\nCatuxa Oviedo Pérez\nJuan José Villar Freire\nMontse López Lores\nSara Cainzos Cuenca\nSira Aurora González Rodríguez\nEleccións 2019. Lista provisional de candidatos\nUnha vez finalizado o prazo de presentación de candidaturas para a renovación da xunta directiva do ANPA, recibimos 7 solicitudes integradas todas na mesma candidatura. Por este motivo, garántese a continuidade do ANPA e non será necesario realizar votación.\nA lista provisional é a seguinte:\nAs datas para o cambio de directiva serán as seguintes:\n07-10 de marzo: prazo de reclamacións á lista provisional\n11 de marzo: publicación da lista definitiva\n23-26 de abril: Asemblea Xeral para a toma de posesión dos cargos a nova directiva\nSesión de Escola de Nais e Pais o próximo luns: Odontopediatría\n11/03/2019 18:00-20:00 no SUM (Salón de Usos Múltiples) do colexio\nAna del Llano, odontopediatra, especialista en bebés e nenos.\nFalaremos de todo lo relacionado coa saúde bucodental dos nosos nenos e case adolescentes: hixiene, prevención, maloclusións, ortodoncia, caries... Nas dúas horas que dura a charla, teremos tempo, despois da exposición inicial, de consultar as posibles dúbidas que teñamos en relación aos temas tratados.\nBoletíns de actos mes de abril de CCRosales e CCLa...\nInformación sobre novas admisións no curso escolar...\nSesión de Escola de Nais e Pais o martes 26: Preve...\nSesión de Escola de Nais e Pais o próximo luns: Od...


A distancia correcta entre as lámpadas halógenas | Consumer\nA distancia correcta entre as lámpadas halógenas\nDebido a que as lámpadas halógenas acesas alcanzan temperaturas moi elevadas, teñen que colocarse polo menos a un metro de distancia unhas doutras\nPor EROSKI Consumer 19 de Xullo de 2005\nAs lámpadas halógenas constitúen unha das opcións preferidas para iluminar zonas de paso, como corredores e recibidores, e espazos como a cociña e o baño, ademais de como complemento das luces xerais no salón. Este artigo informa acerca das distancias correctas para a instalación de focos halógenos, os lugares apropiados para este tipo de luces, a historia destas lámpadas e as precaucións para o seu emprego.\nDistancias correctas para a instalación de lámpadas halógenas\nAs lámpadas halógenas son moi utilizadas como unha variante das lámpadas tradicionais, debido á calidade da súa luz e a súa longa vida útil. Polas súas características, non se poden instalar de calquera forma, senón que é importante ter en conta unha serie de datos antes de decidir onde colocalas.\nAdemais da distancia das lámpadas halógenas entre si, convén evitar que estean a menos de 50 centímetros da parede\nEn xeral, a distancia mínima que debe separar uns focos halógenos doutros é dun metro, mentres que ningún debería estar a menos de 50 centímetros da parede. Isto é, entre outros motivos, por mor dun dos principais aspectos negativos deste tipo de iluminación: as altas temperaturas que xeran, que poden superar os 250 ºC. Por iso, están cubertas por un material termorresistente, normalmente cuarzo, que evita que desprendan tanto calor.\nAdemais, as lámpadas deste tipo instálanse a miúdo encaixadas no teito. Esta é outra das súas vantaxes, xa que grazas a tal localización apenas se ensucian e son bastante fáciles de limpar. Como contrapartida, esixen a existencia dun “falso teito”, cun oco de polo menos 10 centímetros. Tamén poden instalarse no interior de armarios , nese caso o corpo das lámpadas e demais accesorios quedarán na parte superior, por fóra do moble.\nMoitos destes focos funcionan con sistemas de baixa tensión (son comúns as de 12 voltios), o cal fai necesaria a introdución dun transformador. Aquí tamén hai que ter en conta as distancias: entre cada foco e o transformador debe haber polo menos 20 centímetros de separación.\nLugares apropiados para as lámpadas halógenas\nAs lámpadas halógenas empréganse con frecuencia en zonas de paso, debido entre outros motivos a que desde o momento mesmo en que se acenden iluminan con toda a súa capacidade. Os focos de baixo consumo, en cambio, necesitan dalgúns segundos para alcanzar o seu máximo brillo e, ao tratarse de zonas de tránsito (como corredores ou recibidores), ese tempo pode ser o que se tarde en pasar por alí e abandonalas.\nAs lámpadas halógenas utilízanse con moita frecuencia para iluminar zonas de paso, como corredores e recibidores\nDe todos os xeitos, estas lámpadas úsanse tamén en espazos pequenos, como a cociña ou o cuarto de baño. No salón e mesmo ás veces nos dormitorios, os focos halógenos a miúdo combínanse con outro tipo de luces destinadas á iluminación xeral, mentres que as halógenas resérvanse para iluminar unha área específica da estancia, cadros na parede, para que alumen de forma parcial cando se necesita pouca luz, etc.\nA cantidade e potencia das lámpadas halógenas que corresponda instalar dependerá tanto da superficie da estancia que deban iluminar, como do fluxo luminoso dos focos. Outra vantaxe destes focos con relación a outras lámpadas é que teñen unha maior eficacia luminosa. É dicir, coa mesma potencia (medida en watts) que unha lámpada doutro tipo, unha halógena ten un maior fluxo luminoso (que se mide en lúmenes), ilumina máis.\nHistoria das lámpadas halógenas\nA orixe das lámpadas halógenas remóntase a mediados do século XX, cando foron desenvolvidas debido á necesidade de conseguir luces de gran potencia e pouco tamaño para os extremos máis agudos das ás dos avións a reacción. Así foi como no bulbo das lámpadas introduciuse unha pequena cantidade de gas halógeno (en xeral, iodo ou bromo), ademais do gas inerte que xa formaba parte dos focos normais na época. O resultado foi unha mellora do rendemento do filamento, o cal proporcionou maior potencia en menor tamaño e tamén unha maior vida útil.\nPrecaucións para o seu emprego\nAs bochas dos focos halógenos están construídas xeralmente con cuarzo, para reducir as altas temperaturas que estas luces alcanzan. Por iso hai que ter moito coidado de non tocar a bocha de cuarzo cos dedos, xa que a minúscula capa de graxa presente na pel pode desvitrificar o cuarzo e causar a rotura da lámpada. Para evitar este risco, algunhas lámpadas inclúen unha especie de segunda bocha, fabricada en cristal común, que recubre e protexe a primeira.\ncorrecta distancia halógenas-gl instalación-gl lámparas-gl


Vieiros: Galiza Hoxe - Beiras quita as pinturas de guerra\nO NOVO ESCENARIO POLÍTICO\nBeiras quita as pinturas de guerra\nO ex portavoz do BNG afasta a posibilidade dunha excisión pero advirte que para enterrala é fundamental respectar a pluralidade interna e abrirse aos movementos sociais.\nRamón Vilar - 18:15 06/07/2009\nTags: Beiras BNG futuro\n-A última aposta?\n-Non última. É a aposta despois do enterro, porque a min enterráronme cinco veces e debéronme sepultar outras tantas... Pero seica resucitei... (Ri) O que é importante é recordar que moita xente que está nese plano, se isto volve funcionar, esa xente reactívase e recupérase. Hai xente que non cre, pero como a historia do santo e aquel ao que lle dicían, "non cres? mete a man aquí na ferida", pode volver crer.\n-Cantas veces ao longo destes anos Xosé Manuel Beiras pensou que había que soltar amarras?\n-Moitas.... Pero non para montar outra cousa. Eu non. De feito deixei durante moito tempo a actividade política na organización, deixei de ir cando vin que non valía de nada, pero non montaba cristo... E dediqueime máis a outras liñas de traballo, a escribir, a predicar, a estar en relación cos movementos sociais. Caso do Foro Social Galego, a revitalización da Conferencia de Nacións sen Estado de Europa, o Consello Internacional do Foro Social Mundial...\nEstas eran dúas das preguntas da longa entrevista celebrada na Redacción de Vieiros o pasado 23 de marzo. Por aquel tempo, cunha asemblea á volta da esquina, o BNG fervía e o histórico líder nacionalista tiña debuxada na cara as pinturas de guerra. Sostiña que o Bloque precisaba unha refundación que o reconciliase cos movementos sociais e que, á mesma vez, servise para profundizar na mensaxe nacionalista e de esquerdas. Naquela altura non eran poucos os que temían unha excisión interna liderada por Beiras, pero os medos viñan de moito antes.\nO ano que se puxeron as cartas boca arriba\nA xestión do BNG no Goberno non contentou a todos dende un principio. Porén, dentro do movemento nacionalista, o malestar comezou a facerse máis palpábel pasado o ecuador do mandato. En 2008 houbo algúns movementos claros que apenas trascenderon á opinión pública pero que non pasaron desapercibidos para a cúpula frontista.\nA un ano das eleccións ao Parlamento, os sectores máis críticos do BNG (Encontro Irmandiño e Movemento pola Base) comezaron unha serie de contactos nos que tamén participaron en ocasións representantes da FPG. No decurso destes encontros, analizábase a situación xeral do nacionalismo. Aínda que sen pasos en firme, sobre as reunións sobrevoaba unha pregunta: Era posíbel unha alternativa unitaria ao Bloque?\nFontes consultadas por Vieiros recoñecen que Beiras, que ten estado presente nalgunha das xuntanzas, nunca deixou claro se estaba disposto a abandonar un proxecto que fundara en 1982. Máis ca el, eran outros os que soñaban que fose o que nuclease unha fronte plural alternativa ao BNG. Sabían que aos seus 72 anos (daquela) seguía a ser un líder cun carisma excepcional.\nMais as conversas, que nun principio avanzaban con soltura, comezaron a atoarse. Logo do fracaso electoral, foi o propio Beiras o que petou enriba da mesa. O de Roxos consideraba que o naufraxio nas urnas servía para que as hostes do Bloque fixesen un alto no camiño e reflexionasen sobre os posíbeis erros.\nCatro meses despois daquel berro de guerra e logo dunha asemblea que marcou unha nova correlación interna de forzas, deixa claro que quere rematar a súa vida política dentro da organización na que xa ten sido todo. Este mesmo luns, nunha entrevista na TVG, descartaba “montar cousas” e afirmaba que quería seguir activamente na organización frontista. Iso si, poñendo como condición unha liña infranqueábel: que se respecte a pluralidade interna. Para Beiras, a receita segue a ser a mesma: recuperar o carácter asembleario e volver conectar cos movementos sociais.\n4.25/5 (24 votos)\nVideo da entrevista con Vieiros (marzo de 2009)


A aventura de vivir do carballo - Ladrándolle á lúa\nHome » Bahía » Calros Silvar » libros de ciencia » A aventura de vivir do carballo\nA edición actual está chea de libros que nos ofrecen coñecementos específicos e ás veces especializados de áreas moi reducidas do saber humano e non se atopan os coñecementos básicos que antes ofrecían as enciclopedias. A consecuencia disto é, na miña opinión, que para acceder a eses coñecementos é preciso consultar unha chea de fontes diversas, algo que resulta ben difícil para un neno dada a gran cantidade de información contida na rede (a súa primeira fonte de información) e a pouca fialbilidade de moitas fontes de internet.\nEste libro ten un pouco deses coñecementos báscios tan importantes para os pequenos lectores, pero ofrece unha visión dunha especie, o carballo como indica o seu título, que abrangue unha ampla variedade de aspectos, desde a morfoloxía, a reproducción ou os sistemas de defensa ata o seu aproveitamento industrial ou os seus usos tradicionais nas sociedades agrarias. Non falta tampouco unha enumeración dalgunhas especies que viven asociadas ás carballeiras.\nUn libro claro, cun formato fundamentalmente visual e cun tratamento axeitado para os lectores escolares, aínda que concordo cunha anotación de anatarambana que lle critica o emprego da primeira persoa. Penso que os libros de divulgación para lectores de máis de sete anos deberían empregar un tono máis obxectivo, e por tanto unha narración en terceira persoa.\nCalros Silvar leva moitos anos publicando libros de natureza e sabe o importante que é a ilustración nun libro de natureza. A el debémoslle aquelas primeira guía de aves publicada por Galaxia. A pena é que moitos deles non tivesen unha boa edición e non lle permitisen a el desenvolver plenamente o traballo de ilustrador.\nHai edición en castelán publicada por Lectio Ediciones.\nEtiquetas: Bahía, Calros Silvar, libros de ciencia


Ciberacoso - Colexio Apóstol Santiago - Xesuitas Vigo\nPortada » Plan Convencia » Acoso escolar » Ciberacoso\nO termo ciberacoso non fai referencia a unha conduta diferente, senón ao medio utilizado para realizar o acoso (a través do computador, móbil, redes sociais, correo electrónicos, etc.). Independentemente de que se manifeste ou non no contexto escolar, a comunidade educativa debe coñecer a mellor forma de detectalo, afrontalo e erradicalo.\nExisten outras condutas particulares vinculadas ao ciberacoso que se comparten a través de Internet ou se soben a redes sociais e que tamén se deben coñecer:\nConsiste no envío de contidos de tipo sexual (principalmente fotografías ou vídeos) producidos xeralmente polo propio remitente, a outras persoas por medio de teléfonos móbiles.\nPodería traducirse como “labazada feliz”. Trátase da gravación a través do móbil de abusos como sopapos ou empuxóns a compañeiros de colexio.\nSon accións deliberadas por parte dun adulto encamiñadas a establecer lazos de amizade cun neno na internet, co obxectivo de obter unha satisfacción sexual mediante imaxes eróticas ou pornográficas do menor, ou mesmo como preparación para un encontro sexual.


O CIM segue atendendo por teléfono todas as citas e xestións das súas usuarias - Pontevedra Viva\nRescatan un menor que caeu a unhas rocas cando pescaba co seu pai e golpeou a cabeza\nXoves 2 de Abril, 2020 ás 17:24 do Xoves 2 de Abril, 2020\nO Centro de Información á Muller (CIM) de Marín é un dos servizos públicos catalogados como esenciais e que, polo tanto, seguirán prestando o seu labor de maneira intensa e prioritaria durante a vixencia do estado de alarma.\nSegundo explican desde o organismo municipal, as citas que xa estaban establecidas entre as técnicas e as usuarias están a manterse, aínda que utilizando os medios telemáticos e telefónicos.\n"Ademais, estamos en constante contacto con todas as mulleres que son usuarias do CIM, máis alá de que tiveran cita ou non, para saber máis do seu estado e da súa situación e, sobre todo, para darlles apoio e axuda psicolóxica no caso de que a precisen", asegurou a directora do CIM, Marián Sánchez.\nPor suposto, tamén están en funcionamento o 016 e o 091\nO teléfono habitual do CIM, o 986 89 18 02, segue funcionando no seu horario habitual e atende a todas aquelas persoas que precisen resolver dúbidas ou consultar co persoal, así como o 900 400 273, que está activo as 24 horas. Por suposto, tamén están en funcionamento o 016 e o 091.\nUnha das cuestións que máis está a notar a directora do CIM son as dificultades que moitas das usuarias teñen para presentar documentación de maneira telemática. "Antes de que se decretase o estado de alarma, estabamos en trámites de presentación de solicitudes de axuda e outras cuestións", afirma Sánchez. Nalgúns casos, a dificultades para realizar eses trámites de maneira telemática radica na inexistencia de medios para facelo e, noutros, na falta de coñecementos.\nPor iso o CIM habilitou un número de teléfono destinado a ser utilizado vía Whatssap, para que aquelas mulleres que o precisen poidan remitir mediante unha fotografía a documentación que teñen que presentar para seguir adiante coas súas solicitudes.


Galicia xa exhibe os seus encantos en Fitur | Canal Rías Baixas\nMADRID> Hoxe arrancou Fitur, a feira de turismo máis importante de España. Galicia acode a esta edición centrando os seus esforzos na promoción do Xacobeo 2021. O vicepresidente da Xunta participou esta mañá nos primeiros actos do stand galego, nunha edición inaugurada pola raíña Letizia.\nO vicepresidente da Xunta, acompañado do Conselleiro de Cultura e da Directora de Turismo de Galicia, percorreron o stand galego.\nAlfonso Rueda salientou que esta é unha edición clave para a promoción xacobea.\nRueda entende que Galicia está ás portas dunha oportunidade única, cun evento internacional que está chamado a atraer á nosa comunidade a milleiros e milleiros de persoas.\nNesta xornada inaugural de Fitur, polo stand de Galicia foron sucedéndose multitude de presentacións. O vicepresidente participou no da candidatura da Ribeira Sacra a Patrimonio da Humanidade. Asistiu tamén á presentación sobre a presenza de Turexpo na Feira Internacional Abanca Semana Verde.Para Alfonso Rueda, Fitur é xa unha cita imprescindible na que demostrar toda a potencialidade da nosa comunidade.\nA raíña Letizia foi a encargada este ano de darlle o pistoletazo de saída á feira.\nTodo o que aconteza en Fitur ata o vindeiro venres e que teña interese para a nosa área de influencia, poderán seguilo aquí en Canal Rías Baixas. Un equipo humano de seis persoas despregado á capital de España encargase de ofrecerlles cumprida información que poderán seguir tamén a través da web canalriasbaixas.com.\nArtigo anteriorOs Encontros Arqueolóxicos do Barbanza reforzan a súa vertente internacional\nSeguinte artigoA Ría da Estrela aposta polo sendeirismo para dar a coñecer o seu territorio


A árbore dos vagalumes, de Xulia María Barros\nUnha emotiva historia interxeracional, sobre o valor dos afectos, o respecto aos maiores e, sobre todo, a importancia de conservar a memoria, é dicir, a capacidade de non esquecer de onde vimos.\nA mirada poética e chea de amor dun avó ao seu neto Santi convídanos a entrar nun mundo máxico, alumeado polo simbolismo dos vagalumes e o coidado dunha árbore marabillosa. Santi descubrirá nese mundo a historia da illa de San Simón, que ve desde a súa casa, e comprenderá o valor da memoria e a necesidade de non esquecer de onde vimos.\nXulia María Barros (Redondela, 1966) é escritora e terapeuta. Publicou o libro de poemas Carne y Ceniza e a obra infantil Cumba Maxia da Terra, representada en xira pola compañía de monicreques Pequeñoles.\nComo terapeuta e facilitadora de obradoiros en Crecemento Persoal e Educación Emocional desenvolve o seu traballo a través da psicoloxía, a música, a arte e a poesía.\nTamén como intérprete musical publicou o disco A Porta Aberta e escribiu e interpretou diferentes espectáculos poético-musicais, entre eles Noites de Galicia, que levou por diversos escenarios da nosa terra e da Arxentina.


Galicia conta cunha poboación de 2.707.700 de habitantes (2017), contando así cunha densidade de poboacional de 92,18 hab./km², lixeiramente superior á media española e semellante á europea. Galicia é a quinta comunidade autónoma de España por poboación.\nPrincipais cifras de poboación (2011)Editar\nCrise económica 2008-2013Editar\nGrupos de idade (2006)Editar\nA historia demográfica de Galicia foi a dunha continua perda de peso respecto ao resto do país, froito da emigración cara a Iberoamérica ou outras partes de España. Así, en 1857 a densidade de poboación en Galicia era a maior de todas as rexións do país, e Galicia representaba o 11,49% da poboación española. Con todo, no 2006, só o 6,19% dos españois residía nesta comunidade autónoma.\n↑ 10,0 10,1 O despoboamento triplicou en dúas décadas o número de municipios galegos con menos de 2.000 habitantes Arquivado 12 de marzo de 2012 en Wayback Machine. Galiciaé, 01/06/2009\n↑ 11,0 11,1 As lucenses son as que menos fillos teñen en España.\n↑ Os partos múltiples aumentaron un 41,6% en Galicia na última década[Ligazón morta].\n↑ 14,0 14,1 Galicia termina 2007 con 6.000 parados menos que en 2006, pese á suba do último trimestre[Ligazón morta].\n↑ Galicia rexistra unhas 1.400 ordes de expulsión de inmigrantes 'sen papeis' ao ano[Ligazón morta]\n↑ Fonte: Poboación segundo o Instituto Nacional de Estadística de España. Datos dispoñibles en INE. Censo de 1857, Poboación de España por provincias dende 1787 a 1900, Series de poboación de feito en España dende 1900 a 1991, e Series de poboación de España dende 1996.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Demografía_de_Galicia&oldid=5553221"


Roleta Chat con as nenas xordos de chat de vídeo\nLento mañá no traballo, eu atopei o metro para un estraño grupo de nenos e nenas, a comunicación con xestos. Mirando máis de preto agora, entender que eles son xordos. E que é, probablemente, todo o que os distingue das outras persoas. Despois de voltar a casa, eu fun á web de chat roulett onde sorprendido ao atopar a presenza destes especial en termos da percepción de sons de persoas. Por iso que tirou unha web de chat sen rexistro eu entendín sen explicación: a comunicación entre persoas xordas baseado na linguaxe de signos que debe ser visto. De gran valor para a conversa entre dúas persoas xordas ou xordos, e o outro un home común, ten expresión facial, e beizo movemento. A linguaxe de signos dos xordos tende non tanto verbal como visual,»pictórica»tipo (contacto imaxes), polo que é importante para apelar a todos os posibles formas de comprensión, dixo, por exemplo, expresións faciais son máis frecuentemente utilizados para distinguir entre interrogative, imperativo, ou condicional humor, que é difícil transmitir a man. Web de chat roulette permite chat con as nenas e mozos dezaoito anos e máis vellos, falar unha linguaxe de xestos.\nPor exemplo, na coroa de avisos chat conversa entre xordos vai ser mantido en RSL — coroa lingua de signos. Mentres escoitar a xente non ten que temer o que eles non entender: como regra xeral, os xordos saber normal da lingua norueguesa, que pode ser visto nos movementos dos beizos. Se se abre no chat video gratis o menú desplegable na parte superior da páxina, prema e seleccione a partir da lista calquera interesante para ti, entón podes falar sobre un dos dous centos de linguas de signos. Unha morea? Pero, así como moitos países no mundo onde eu vivo e comunicarse uns cos outros persoas xordas. Libre anónimo chat de vídeo pode ser un gran lugar para aprender linguaxe de signos. Dactylology (dedo alfabeto), pode aprender sobre a tarxeta, pero para aprender a falar con fluidez cos dedos — mellor coa conversa directa. Comunicación con persoas xordas, é importante lembrar dúas regras básicas de gramática de sinal: no comezo ten que especificar o tema de discusión e, a continuación, algo sobre el para contar a historia de eventos debe ser enviado nunha clara secuencia temporal. É interesante que tal gramaticais rectitude afecta o carácter de xordos — sincero, perspicaz persoas con un bo sentido do humor. Por libre chats de vídeo en todo o mundo tan popular? Si, porque son tan sinxelo como a comunicación en liña entre as persoas que viven en diferentes recunchos do noso planeta.\nSería só a Internet\nO que queremos dicir coa frase»maior facilidade»? Para iso, comparar o principio de calquera vídeo populares mensaxeiro, como Skype, e de vídeo Chat noso servizo — como un típico vídeo chat gratis roleta en todo o mundo. Mensaxes de vídeo están facendo cada vez máis popular. A principal razón desta demanda máis cómodo gratuíto a Internet de contacto entre dúas persoas.\nPorque case todos os obstáculos eliminado\n← Noruega (Chat de vídeo) de CHAT de ROLETA\nMozo de trinta e seis a corenta e cinco anos en Noruega. Diversión para todas as idades. Sen restricións. Real imaxes →


Pé do Galiñeiro: A saudade do violín kurdo\ndomingo, xuño 25, 2017\nBaris Yazgi tocando o violín. Gazete Manifesto.\nBaris significa liberdade. Baris era kurdo. Baris era mozo. Baris era un fuxitivo. Nos anos noventa o exército turco desfixo a súa aldea kurda. Os Yazgui, como miles de compatriotas, con sete fillos e dúas fillas, perdéronse polas rúas de Istambul vendendo panos de papel. A un dos irmáns agasallárono cunha vella guitarra; tocaba cancións kurdas nunha avenida e hoxe é un músico coñecido. Foi el quen lle regalou o primeiro violín a Baris, o máis cativo dos mozos Yazgui.\nO premio Princesa de Asturias recoñece a Unión Europea co Premio á Concordia por ter contribuído a defender valores como a liberdade, os dereitos humanos e a solidariedade.\nHai máis de quince anos que o maior dos Yazgui acadou as costas itálicas nun vello e enorme barco escangallado e preñado de persoas. Chegou a Gante onde traballa de cociñeiro na agarda da concesión da nacionalidade.\nA Unión Europea comparte uns valores que proxectan esperanza cara ao futuro e son exemplo de progreso e benestar, di a acta do xurado.\nNo enceto de 2016, o máis novo dos Yazgui cruzou a Atenas polo Exeo do rei ateniense que se guindou ás súas augas ao saber da falsa nova da morte do seu fillo Teseo. Daquela aínda non entrara en vigor o pacto entre a UE e Turquía sobre a devolución das persoas migrantes que chegan ás illas gregas. Pillou un tren ata Gante. Na lea do camiño tivo que empeñar o violín. O irmán acalmouno e xestionou a recuperación do instrumento. Baris tocouno polas rúas.\nEn 2015, centos de persoas chegaban cada día a Grecia e Italia na procura de refuxio. O peche da ruta dos Balcáns deixou varadas milleiros de persoas. Os estados da UE compartiron a responsabilidade de acollelas e estableceron cotas. En setembro deste ano remata o prazo. Os países da UE só recolocaron 20.869 persoas das 98.255 acordadas.\nBaris tiñan un algo no peito que o apreixaba. Aínda que estaba co seu irmán e tocaba cun grupo, sentiu morriña, saudade. Sentimentos tan reais como as máis bastas materialidades. O outro día díxome un vello migrante londiniense, eu tiña que vir, de vez en cando, respirar. Tamén Baris tiña que respirar, regresou prendido pola nostalxia, despois de seis meses en terras belgas. Chegou o 15 de xullo do ano pasado; ás poucas horas os tanques ocuparon as avenidas de Istambul e as pontes do Bósforo mentres os cazas voaban baixos.\nO xurado destacou que o maior logro da UE fronte ás históricas hostilidades europeas foi propiciar “o máis longo período de paz da Europa moderna”.\nBaris lamentouse. Non é preciso ser un militante kurdo para sentirse asfixiado.Tentouno en varias ocasións; sen que a familia o soubese procurou contactos cos traficantes que levan xente, en botes remendados, ata as illas gregas. O pacto antimigratorio entre a UE e Turquía xa estaba en vigor.\nNa agarda, Baris gañaba a vida co seu violín na recepción dun hotel en Istambul concorrido por viaxeiros intercontinentais da Europa premiada en Oviedo. Vivía na casa dos pais ou cun seu irmán, ata que un día desapareceu levando o violín.\nO Goberno de Rajoy só acolleu 1.304 persoas das 17.000 refuxiadas que son o seu compromiso coa UE, un 7%.\nCando un dos irmáns soubo do afundimento dun bote no Exeo, tentou poñerse, sen conseguilo, en contacto con Baris, chamou a garda costeira preguntando se atoparan un mozo cun violín.\nA familia fica esgazada. Culpan os traficantes e as autoridades, mais Baris xa non está, afogou co seu violín no mar da civilización camiño da illa da poesía, antes chamada Mitilene. Sabía nadar pero quixo salvar o violín. Estragouse un chisco.\nA súa irmá pequena quere aprender a tocalo.


A Deputación fortalece a colaboración co Concello de Quintela de Leirado na procura de mellores infraestruturas para a veciñanza - Deputación Provincial de Ourense\nManuel Baltar mantivo no Pazo Provincial un encontro de traballo co alcalde, José Antonio Pérez Cortés, no que se analizaron as novas propostas de cooperación formuladas polo rexedor. Unha reunión que o presidente do goberno provincial cualificou como satisfactoria pois reforza a colaboración con este concello\nA Deputación financiará a mellora e acondicionamento de camiños en catro núcleos de poboación. "Unhas obras moi necesarias dado o estado de deterioro destas vías", apuntou José Antonio Pérez\nComo presidente da Fundación para a Protección de Discapacitados Psíquicos Terra de Celanova, Pérez Cortés agradeceu tamén o compromiso de Manuel Baltar "para manter aberto un centro ocupacional que hoxe atende a 18 rapaces, no que traballan 7 monitores e se ofrecen ata unha ducia de obradoiros". Nesta liña, a fundación recibe unha achega anual de 40.000 euros da Deputación para apoiar as súas actividades\nOurense, 22 de xuño de 2022.- O presidente da Deputación de Ourense, Manuel Baltar, mantivo no Pazo Provincial un encontro de traballo co alcalde de Quintela de Leirado, José Antonio Pérez Cortés, no que se analizaron as novas propostas de cooperación formuladas polo rexedor para ofrecer á veciñanza as mellores infraestruturas. Unha reunión que o presidente do goberno provincial cualificou como satisfactoria pois permitirá fortalecer a colaboración con este concello da comarca de Terra de Celanova.\nManuel Baltar comprometeu o apoio da Deputación aos proxectos presentados polo alcalde, entre os que figuran a mellora, acondicionamento e pavimentación de camiños nos núcleos de Corredoira, Outeiro, Alcouce e Beade, por un importe total de 96.000 euros. "Unhas obras moi necesarias para a veciñanza destas localidades dado o estado de deterioro destas vías", apuntou José Antonio Pérez.\nDentro deste capítulo de infraestruturas, o rexedor puxo de relevo o "decidido apoio" da Deputación na mellora das comunicacións, tanto nas conexións dentro do propio municipio como cos concellos limítrofes. Preto de 500.000 euros investidos nos últimos catro anos que, entre outras actuacións, "permitiron rematar a estrada que enlaza Quintela con Celanova, reducindo notablemente os tempos da viaxe entre ambas localidades".\nAdemais, José Antonio Pérez destacou a cooperación do goberno provincial con 126.000 euros para a construción do edificio multiusos e máis de 46.000 para a apertura do Museo da Emigración a Guinea Ecuatorial -un feito singular na historia deste municipio-, así como tamén dunha achega de 150.000 euros para o cofinanciamento das obras incluídas no Plan Hurbe da Xunta de Galicia para a humanización de rúas en San Pedro de Leirado\nApoio á atención ás persoas con discapacidade\nNesta reunión de traballo, Manuel Baltar e José Antonio Pérez tamén abordaron as liñas de cooperación abertas entre a Deputación e a Fundación para a Protección de Discapacitados Psíquicos Terra de Celanova, da que é presidente o propio alcalde de Quintela de Leirado, e que vén de recibir unha achega de 40.000 euros para gastos de funcionamento. Unha axuda incluída dentro da programación orzamentaria anual do goberno provincial, dentro do seu decidido apoio ao tecido social ourensán.\nJosé Antonio Pérez subliñou a importancia da colaboración da Deputación "para manter aberto un centro ocupacional que hoxe atende a 18 rapaces, no que traballan 7 monitores e se ofrecen ata unha ducia de obradoiros". A fundación foi creada no ano 1997 e ten como obxectivo favorecer a integración das persoas con discapacidade intelectual.


“A rutina afecta tamén ós fieis. O pobo, educado secularmente nos rezos en castelán, acepta pacificamente a alienación lingüística [...]. O ilóxico, por frecuente, parece lóxico"\nA verdade é que me dá xa un pouco de preguiza darlle e volverlle dar ó martelo de ferreiro pra lle conferir forma axeitada na zafra a un candente tema do que en tempos anteriores me ocupei xa máis dunha vez (por exemplo en A cómoda inercia castelanista da Igrexa galega tras o Concilio Pastoral de Galicia ou no posterior Sobre o castelanismo da Igrexa galega deica o Concilio Vaticano II).\nSi. Évos sobre esa recorrente e –polo que semella- inacabábel problemática da disonancia que lle produce a calquera simple observador o feito de que no Estado español teñan por unha banda rango oficial xunto co castelán tres outras linguas oficiais -o éuscaro, o catalán e o galego-, mais que por outra parte e dunha maneira especial esta última, o galego, estea de feito sometida a unha rechamante infrautilización pública no seo dunha institución que polo demais profesa, teoricamente alomenos, ser amiga e defensora de pobres e asoballados (misión esta a exercer por ela non dun xeito meramente accesorio ou secundario, senón esencial e primario). Dunha tal profesión de xenerosa entrega a tales persoas se esperaría naturalmente un comportamento en concordancia coa mesma, e xa que logo un modo de descendemento desde as alturas dunha cómoda e suposta alta dignidade propia á realidade concreta e cultural das xentes do concreto país no que o anuncio do evanxeo pretende inserirse.\nEsta é e segue maioritariamente a ser a flagrante contradición na que habita a praxe (a maila agachada teoría que a sostén) da relación da Igrexa galega coa lingua propia do país en que está. Pois é só o galego a única lingua que lle é realmente “propia” ó país galego, dado que desde a súa creación polo xenio popular deste país tralo ocaso do imperio romano foi ela sostida, utilizada e agarimada tanto polas clases populares como polos seus gobernantes durante séculos ata a posterior e interesada intromisión colonizadora castelá a comezos da época moderna. Hoxe estamos suficientemente informados (remito o amábel lector, por exemplo, a toda a terceira parte do meu volume Galicia. Raíces e compromiso, 2015) sobre como desde esa perturbadora e desestabilizadora intromisión política castelá os representantes xerárquicos eclesiásticos, empezando cos de maior rango ata os de menor relevancia, iniciaron o seu perigoso (no que se refire ó que debería ser a súa específica función) achegamento ideolóxico ós novos usurpadores, facendo uso da nova lingua importada, supostamente superior, pra se dirixiren de moi diversos modos ós integrantes dun pobo que, pese á nova situación imposta, se mantivo sempre maioritariamente fiel ata o presente á súa propia lingua, o galego.\nÉ tan forte e está tan enraizada en Galicia (a diferenza do que ocorre en Euskadi ou Cataluña) esta inercia eclesial castelanista que ata nos mesmos tempos actuais -incluso despois das pertinentes disposicións tanto do Vaticano II como do posterior Concilio Pastoral de Galicia a prol do uso do galego por parte da Igrexa na súa relación coas xentes do país- o emprego da nosa lingua por parte dos representantes eclesiásticos está baixo mínimos incluso no medio rural onde o uso do galego fóra dos sacrais muros da igrexa veciñal é absolutamente maioritario. Por algo o mesmo X. Alonso Montero, daquela aínda Presidente da Real Academia Galega, dicía no seu artigo A normalización lingüística e as dereitas galegas (“La Voz de Galicia”, 25 de xaneiro de 2016) que a Igrexa era unha “institución que, no esencial, nunca se comprometeu, en serio, nin no agro, coa lingua dos fregueses”. En tal sentido e en relación co mencionado Concilio Pastoral de Galicia aludía E. Vidal Estévez no ano 2013 na revista “Encrucillada” (no seu artigo A Igrexa e o momento crítico da identidade galega) ó que deixara escrito o bispo Araúxo no seu escrito “Memoria de vida” ó respecto nos seguintes termos: “Ter esquecido o Concilio Pastoral de Galicia é un pecado histórico de omisión que ten que magoar as costas dos bispos de Galicia”. Engadindo pola súa parte a autora do artigo: “O Concilio Galego, polo menos respecto á lingua, está morto ou fóra de servizo”...\nEn realidade, esta notábel diferenza do comportamento xerárquico eclesial en Galicia respecto do que ocorre coas outras dúas linguas de Cataluña e Euskadi (que xunto con Galicia constitúen as tres chamadas “nacionalidades históricas”) é algo que non comeza en época relativamente recente, senón que se arrastra xa desde os tempos do Concilio de Trento, como ben puxo de relevo por exemplo no seu artigo Lingua galega e relixión (“Grial”, 1990) X. Ferro Ruibal, onde este alude ademais claramente ás motivacións políticas deste comportamento específico ou diferencial co país galego da Igrexa, sobre a que chega a dicir: “Esta Igrexa actúa secularmente en Galicia en aberta contradición coa súa propia doutrina teolóxica e xurídica, coa súa xenuína tradición, coa actuación que vén mantendo noutras latitudes” (o. c., p. 350).\nPor iso, cando hoxe en día se pode aínda oír persoas, supostamente pías, que en relación cos usos eclesiásticos ou litúrxicos no país galego a xente prefire o castelán ou que nela non existe “demanda” do galego, é moita inconsciencia non se decatar de que o uso da lingua de calquera país non se cambia senón por presións externas (en definitiva políticas ou relacionadas co poder ou o “imperio” exterior). E neste sentido seguen a ser ben válidas as reflexións do mesmo Ferro Ruibal cando no aludido escrito (de hai xa trinta anos) se expresaba sutilmente da seguinte maneira:\n“A rutina afecta tamén ós fieis. O pobo, educado secularmente nos rezos en castelán, acepta pacificamente a alienación lingüística [...]. O ilóxico, por frecuente, parece lóxico. O pobo non vai reclamar masivamente a galeguización da relixión, da mesma maneira que non reclama o teléfono ou a ducha quen non fixo a experiencia de usalos a cotío. Nihil volitum quin praecognitum [...] A xente non demanda a galeguización. É que, cando o enfermo demanda a medicina, xa está medio curado. Precisamente a falta de demanda indica a gravidade do mal. Nin debemos esquencer que, cando un pobo renuncia á súa lingua e asume a doutro pobo, é que o están presionando para que faga así. A disculpa da falta de demanda pode resultar cínica se vén dunha das Institucións que a provocaron” (o. c., p. 351).\nCase unha década despois, o catedrático e académico Ramón Lorenzo no seu Discurso de recepción na RAG co título de Reflexións crítico-eruditas e sentimentais sobre a lingua (1999) abundará pola súa parte tamén neste tipo de consideracións en relación co estraño ou sorprendente caso galego. Velaquí o que nos recorda:\n“A Igrexa Católica Galega seguiu con devoción ó Imperio e contribuíu decididamente á castelanización, inundando tamén o galego de palabras alleas [...] No século XVI a Galicia non podía chega-la Reforma luterana [...], pero tampouco chegou o espírito do Concilio de Trento, pois cando nel se di que se traducise o Catecismo e se predicase na lingua do pobo, a Igrexa Católica, sempre tan preocupada polos intereses patrios, considerou que a lingua do pobo en Galicia era a que falaban uns pouquiños poderosos e esqueceu totalmente o idioma da maior parte da poboación. E así continuou ó longo dos séculos deica os nosos días, sen querer mudar de criterio. En 1963 [...] o Concilio Vaticano II decidiu que a Igrexa debía, por fin, utiliza-la lingua falada en tódalas cerimonias [...], pero en Galicia as autoridades eclesiásticas, moi identificadas co réxime franquista, seguiron considerando que a lingua do pobo en Galicia era o castelán e o 1 de xaneiro de 1965 admitiron a liturxia nesta lingua. Só á forza autorizaron o 7 de xaneiro de 1969 a liturxia en galego, pero só puxeron pexas para que se levase a cabo” (p. 63).\nNo canto de aludir a algunhas outras pasaxes do encomiábel, desenfadado e libre escrito de Ramón Lorenzo, voume limitar a ofrecer ós lectores só os parágrafos finais dese “Discurso”, pois coido que, a pesar da súa amplitude, veñen ben a conto en relación coa temática que nos ocupa:\n“A Igrexa, en xeral, segue sendo allea á lingua maioritaria. Se, como din eles, hai inferno van todos de fuciños para el e ben que o merecen [...], pois están pecando contra os propios mandamentos eclesiásticos, que lles ordenan utiliza-la lingua da comunidade, que en Galicia, mentres non se demostre o contrario, é o galego.\nDá pena entrar nunha igrexa parroquial e ver ó crego facer tódalas cerimonias en castelán, cando el normalmente fóra do altar fala con tódolos fregueses en galego. O mal que fixeron e seguen a facer é terrible e resulta incomprensible tanta falta de caridade cristiá.\nEsperemos que haxa unha revolución respecto á lingua. No mundo actual todo está en contra das linguas coma a nosa e nada favorece a súa conservación. Pedirlles ós que teñen os poderes que nos apoien é inútil porque nunca o fixeron. Teremos que loitar nós dunha maneira máis efectiva para que os nosos netos e descendentes poidan seguir disfrutando dela.\nPor Galicia. Porque Galicia existirá mentres exista a lingua, porque se o galego vai esmorecendo, se non se recupera e non se impón na nosa terra, Galicia non terá razón de existir. Un pobo que non sente orgullo de fala-la súa lingua, que non comprende que a cousa máis importante que o ser humano ten é a lingua, un pobo así non ten dereito a existir como entidade diferencial” (p. 64).\nPosibelmente non poucos eclesiásticos ou “pastores” receen que a súa xusta, necesaria e cristiá conversión á lingua discriminada do pobo escorrentaría do recinto sacro aquelas “ovellas” que alomenos de momento aínda non teñan chegado á plena consciencia da relevante problemática aquí encerrada. En cuestións deste tipo son certamente sempre precisos de parte dos chamados “pastores” tempo, pedagoxía, información auténtica e máis ca nada comprensión fonda dunha mensaxe que está preponderantemente dirixida ós pobres e discriminados da sociedade e do mundo. Por iso o “ev-anxeo” anunciado pola Igrexa non pode ser presentado no que se refire ó seu contido ou ás súas formas á marxe do modo de ser físico e cultural (lingüístico tamén polo tanto) do pobo concreto onde, con liberdade e autenticidade, é proclamado. En tal sentido os modos de ser concretos, físicos e culturais, dun determinado pobo non son aquí algo accidental, simplemente accesorio ou –digámolo así- meramente folclórico... Tódolos pobos, posuidores dunha determinada cultura, teñen dereito a seren plenamente respectados nas súas características propias, por moitas violencias e asoballamentos que ó longo da historia teñan padecido.\nPoderiamos dicir que é aquí onde alomenos nos últimos tempos a chamada sociedade civil intenta pola súa parte interpelar a Igrexa desde posturas que non poden, máis alá –se se quere- das súas formas de expresión, ser cualificadas simplemente como anti-evanxélicas. Pois o Espírito sopra onde quere, e hai que supoñer que o Espírito sabe ben o que fai... Neste contexto o lector podería achegarse, por exemplo, ó breve escrito de Méndez Ferrín (“Faro de Vigo”, 26 de xuño do 2015) que leva como título “Mareantes e arraizados”, no que loa o correcto comportamento absentista de determinados alcaldes galegos en relación coa cerimonia da ofrenda do Reino de Galicia ó Santísimo Sacramento en Lugo: “alcaldes laicistas de Galicia” –dise alí-, que “ao revés dos bispos, falan e escriben en galego”. Ocasión esta que lle servirá tamén a M. Regal Ledo só poucos meses despois (“Encrucillada”, nº 194, setembro-outubro 2015) pra comentar en semellante sentido sobre o tema o seguinte: “O leve recordo do Reino en sete cidades? Non é máis doado agocharse nas cómodas miudezas do pasado ca non afrontar no presente o que de verdade nos identifica e cuestiona? Que facemos, por exemplo, coa lingua, este, si, sinal de identidade de Galicia? Que se fai coa lingua na catedral de Lugo ou na de Santiago, onde adoito se oen todas as linguas do mundo menos o galego?”.\nA título xa de vivencias ou recordos máis persoais Xosé-Henrique Costas González (da Universidade de Vigo) lembraranos así mesmo no volume editado en homenaxe ó P. Seixas no ano 2015 co título de O padre Xaime Seixas Subirá. Pregoeiro da irmandade elementos importantes e significativos que conforman unha deformada e lamentábel relación da Igrexa galega coa lingua propia do país.\n“Na segunda metade de década de 1970, co remate do franquismo e a vinda da II Restauración borbónica, novos aires se instalaron na vida española. Pero a Igrexa galega teimou no seu anacronismo, pois para moitos bispos e pastores o uso da lingua galega estaba asociado no seu imaxinario a unha determinada ideoloxía e moitos deles foron ‘educados’ nos seminarios no desprezo absoluto á lingua galega. Varios compañeiros meus de carreira en Santiago de Compostela testemuñan que eles estudaran o COU nos seminarios de Lugo e Ourense (curso 1979-1980) e que neses centros o uso da lingua galega estaba prohibido e catalogado como ‘pecado venial’ (!!!): os que eran sorprendidos falando galego debían engadir este cargo ao carriño de pecados que debían confesar. Isto sucedía quince anos despois do Concilio Vaticano II e un ano despois do Concilio Pastoral de Galicia [...] Estes e outros feitos fixeron que desde aquela me afastase moito daquela institución que en conxunto –e con felices pero contadas excepcións-, na miña opinión, contribuíra e seguía a contribuír incomprensiblemente á desgaleguización lingüística de Galicia”.\nNo contexto desta desgaleguización lingüística práctica da Igrexa galega, afirmaba tamén pola súa parte neste mesmo ano Pedro Castelao (profesor da Universidade Pontificia Comillas e director da revista “Encrucillada”) no seu artigo A Igrexa e o galego: un problema de secularización (“La Voz de Galicia, 29 de xullo de 2015) que “as autoridades da Igrexa non parecen nin tan sequera sensibles aos problemas do galego”.\nE así poderiamos continuar a ofrecer comentarios semellantes, críticas, etc. a unha situación que en calquera caso non semella corresponderse coa mensaxe mesma que a Igrexa pretende transmitir.\nAsí pois, e xa a xeito de remate, un non pode menos de lembrar, aínda que só sexa pra xustificar o título, para alguén posibelmente un tanto provocador -A Igrexa non galega de Galicia- dos precedentes comentarios, unhas liñas que en “Encrucillada” (1977) escribía hai agora xa preto de medio século A. Torres Queiruga, co título de Reflexións teolóxicas sobre o nacionalismo. As súas Reflexións, que rematan cunha pregunta, son estas: “Moitos factores poden certamente explicar que a igrexa teña actuado como correa de transmisión de actividades claramente opresivas ou alienantes; por exemplo: contribuír a privar a un pobo do seu idioma, da súa cultura, dos seus usos e costumes. Pero ningún pode xustificalo. Honestamente non podemos esquivar a pregunta: ¿en que medida existiu –existe- de veras unha ‘igrexa galega’? (as cursivas son miñas” (p. 39).\nA tal pregunta tratei de responder sumariamente pola miña parte nesta breve achega. Perténcelle xa agora ó cabal lector responder a ela por si mesmo.


Prioridade: combater a pobreza - Tino Cordal - Diario de Arousa - Las noticias de Vilagarcía, O Salnés, O Barbanza y Ulla-Umia.\nPrioridade: combater a pobreza\n04 de Enero de 2016 (00:49 h.)\nNos últimos anos as sociedades galega e cambadesa experimentaron\nNos últimos anos as sociedades galega e cambadesa experimentaron un grave deterioro no seu nivel de benestar como consecuencia dunha intensa e duradeira crise económica, e das políticas antisociais aprobadas polo Partido Popular. Así, seguemos a sufrir falta de emprego e empeoramento das condicións laborais, perda de capacidade adquisitiva das persoas que traballan, deterioro no estado de saúde e nas condicións de acceso ao sistema sanitario, limitacións e retrasos na tramitación de prestacións periódicas que garantan á cidadanía a cobertura de necesidades básicas, etc. Só dous datos: segundo o Instituto Galego de Estatística, case seis de cada dez fogares galegos chegan con dificultades a fin de mes e un terzo da nosa mocidade está en risco de pobreza ou exclusión social.\nO papel que xogan as administracións municipais neste contexto variou tamén de forma notable por dous motivos principais: por unha banda, o concello é a única administración que ten a capacidade de flexibilizar a súa actuación para dar unha resposta rápida e urxente ás necesidades da súa poboación, evolucionando nos últimos anos cara a atencións máis asistenciais dirixidas a apoiar á poboación na cobertura das súas necesidades básicas; por outra, o cambio no marco lexislativo limita ás funcións dos servizos sociais comunitarios, pretendendo reducir o seu enfoque a esta liña asistencialista que, sendo necesaria, non pode ser a única para poder desenvolver uns servizos sociais dirixidos a resolver problemas urxentes pero, á vez, orientados a buscar solucións e alternativas de futuro garantindo a igualdade e a xustiza social, nun marco de normalidade e de inclusión.\nA día de hoxe a situación dos servizos sociais comunitarios segue pendente de resolverse de forma estable, atopándonos nun período de transición normativa que deixa numerosas dúbidas e incertezas (fundamentalmente, por culpa da Lei 27/2013 de racionalización e sostenilibidade da Administración Local). Con todo, dende os Servizos Sociais Comunitarios do Concello de Cambados temos a responsabilidade de traballar e organizar os nosos recursos cunha perspectiva máis ampla e a longo prazo.\nÉ por iso que existe a necesidade de reformular novamente o actual regulamento de medidas contra a exclusión social, dándolle un novo enfoque en positivo “pola inclusión”, reformando e adaptando as medidas que hai na actualidade ao novo contexto socioeconómico que temos no país e potenciando e incrementando todas estas medidas necesarias para unha maior e necesaria cohesión social. Ademais, deixamos a porta aberta a novas medidas que se poidan ir engadindo dende os Servizos Sociais do Concello de Cambados.\nA Xunta de Goberno Local aprobou, na súa reunión anterior ao último pleno da corporación municipal do ano 2015, as bases para a concesión de axudas de emerxencia social dentro do programa básico de inserción social que, a continuación, paso a resumir.\nDistínguense dentro das Axudas de Emerxencia Social dúas modalidades:\n1. Axudas de Pago único, con carácter transitorio e motivado por causas excepcionais, de carácter puntual, urxente e debidamente xustificadas. Este apartado incluiría:\na) Falta de cobertura mínima das necesidades básicas de carácter persoal (alimentación, vestido) e débedas ocasionadas por este mesmo concepto.\nb) Débedas adquiridas por aluguer, hipoteca, fianza, cotas comunitarias ordinarias e aquelas que por valoración técnica se estimen necesarias no referente ao mantemento e conservación da vivenda.\nc) Débedas adquiridas por gastos ocasionados por motivo do uso básico da vivenda habitual: auga, luz e gas.\nd) Falta de capacidade económica para a adquisición de equipamento básico para o fogar: mobiliario e/ ou electrodomésticos de primeira necesidade.\ne) Falta de capacidade económica para a adquisición de medicinas e débedas ocasionadas por este mesmo concepto, na porcentaxe non cuberta polo sistema público sanitario.ç\nf) Falta de capacidade económica para o pago dun aloxamento alternativo (hostal, pensión, etc.) cando sexa imposible a permanencia da persoa no seu domicilio habitual por situación de catástrofe e/ou situación persoal, familiar, sanitaria ou social.\ng) Falta de capacidade económica para afrontar os gastos para levar a cabo o desenvolvemento do proxecto de reinserción social realizado coa persoa ou unidade familiar beneficiaria incluíndo os desprazamentos encamiñados a reinserción social, laboral ou por motivos académicos formativos.\nh) Outros gastos excepcionais derivados da cobertura de necesidades por outro tipo de prestación ou axuda, previa valoración técnica, tales como desprazamento de urxencia, limpeza extraordinaria en domicilio cando exista un risco sanitario, enterramentos, etc. Ou calquera outra situación que ao xuízo do persoal técnico do Departamento de Servizos Sociais encaixe no obxecto desta prestación.\n2. Axudas de carácter periódico para a cobertura de necesidades básicas (alimentación, vestido e gastos farmacéuticos) unha vez ao mes, cunha duración determinada que será establecida en base ao seguimento e evolución de cada caso.\nPoderán ser beneficiarias destas axudas as persoas ou unidades familiares de convivencia empadroadas e residentes no Concello de Cambados, cun estado de necesidade recoñecido polos Servizos Sociais Comunitarios no momento da solicitude e sempre que cumpran cos requisitos esixidos para a súa concesión.\nAs veciñas e os veciños que estean a sufrir necesidades básicas poden dirixirse aos Servizos Sociais do Concello, onde analizaremos o seu caso e intentaremos axudarlle da maneira máis rápida posible. Porque, polo menos para o Goberno de Cambados, do cal estou orgullosos de formar parte, combater a pobreza é a primeira prioridade. É unha mágoa (por non dicir outra cousa...) que o Partido Popular de Feijóo e Rajoy non pensen o mesmo.\n*Portavoz de Somos Cambados e concelleiro de Servizos Sociais.


Península Ibérica prehistórica - Wikipedia, a enciclopedia libre\nPenínsula Ibérica prehistórica\nOs primeiros achados de presenza humana en España datan de entre 1.000.000 e 780.000 anos, atopáronse en 1994 no sitio paleontolóxico da Gran Dolina de Atapuerca, Burgos. En concreto son os restos de seis esqueletos que pertencen a unha nova especie chamada Homo antecessor, aínda que hai especialistas que afirman que é a mesma especia que o Homo heidelbergensis. Na escavación os investigadores atoparon evidencia do uso de instrumentos líticos para matar animais e outros homínidos e a primeira evidencia coñecida de canibalismo nunha especie homínida. Tamén se atopou evidencia do uso do lume, o que podería significar que cociñaban a súa comida.\nNoutro enclave de Atapuerca, a Sima de los Huesos, os arqueólogos atoparon restos de 30 homínidos que se datan en hai 400.000 anos. Clasificáronse como Homo heidelbergenses e poden ser antecesores dos Neandertais. Non se atopou evidencia de lugares de habitación, e semella que se levaron ao lugar deliberadamente, polo que podería ser o primeira evidencia de enterramento hominido.\nNa península atopáronse tamén os primeiros restos de Neanderthal, concretamente en Forbes's Quarry, Xibraltar en 1848, dunha antigüidade de 60.000 anos aínda que non se recoñeceu como tal ata os descubrimentos de máis restos da especie en 1856 no Val de Neanderthal.\nNo sotio de Zafarraya (Granada) atopouse en 1995 unha mandíbula de Neanderthal e instrumentos musterienses asociados coa cultural neanderthal, que achegan a primeira evidencia de coexistencia prolongada entre os Nendertais e o home moderno. Algúns investigadores suxiren que os Neandertais do centro de Europa buscaron refuxio na Península Ibérica para escapar da persecución do home moderno.\nOs primeiros restos do Homo sapiens no territorio da actual España datan de hai 40.000 anos.\nEste artigo sobre ciencias é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Península_Ibérica_prehistórica&oldid=4805969"\nWikipedia:Ciencias en progreso\nA última edición desta páxina foi o 17 de xullo de 2018 ás 21:46.


Created: 14 Febreiro 2011 14 Febreiro 2011\nA chegada do forte temporal que se espera arrive xa ás costas de Camariñas na tarde deste luns 14 de febreiro, xélido e tormentoso Día dos Namorados do ano do Noso Señor de 2011, tivo un inquietante prólogo na madrugada do pasado sábado día 12. Non sabemos si en forma de castigo divino polo penoso espectáculo acontecido nesa mesma xornada no salón de plenos municipal, unha impresionante tromba de auga azotou durante toda a noite a vila e a consecuencia da mesma un muro recentemente construido na Pista que leva a Mourín, xusto enfrente do Supermercado DIA, vense abaixo con estrépito como consecuencia posiblemente dunha forte retención de augas que só atoparon saída levándose por diante todo o que tiñan por diante.\nSegundo opinión de sabios expertos consultados por camarinas.eu a forzosa reconstrucción do muro acompañada dalgunha que outra columna ao longo de toda a súa extensión (tamén algo de ferro non estaría mal) seguramente dotará ao mesmo dunha lonxevidade e fortaleza propia incluso do Muro de Berlín, eso sempre e cando toda unha muchedumebre furiosa de buriáns non se abalance contra o mesmo con furia asesina a martillazo e machetazo limpio. Por outra parte, para evitar os típicos asulagamentos provocados polas fortes choivas na zona do Paseo Marítimo, a imprescindible Patrulla Municipal de Obras (PMO) afanábase contra vento e marea na mañán deste mesmo luns arranxando unha serie de desagues no cruce que leva ao Muelle do Curbeiro:de agora en diante as augas fluirán "como lágrimas en la lluvia", que diría o bo de Rutger (que non Rupert) Hauer.\nCon todo o peor espérase para a tarde deste martes 15 de febreiro cando a forza do temporal de vento, mar e choiva acade con todo merecemento a alerta laranxa: rachas de vento de preto de 100 km/h e olas de ata 9 metros de altura, elevándose a alerta a bermella nas primeiras horas da noite. Alerta Roja, como si dunha película de Steven Seagal se tratara.\nCaída do muro en Buría\nArranxo de desague no Paseo Marítimo


O hoquei submarino: deporte espectacular | Noticias dixerir\nO hoquei submarino: deporte espectacular\n09.04.2020 admin Comentarios 0 Comentarios\nEste é un deporte extremo e espectacular. Unha historia interesante é a aparición do hoquei submarino. Inventouse en Inglaterra en 1954. As primeiras regras do xogo inventárono o propietario do club de mergullo Alan Blake. O seu principal obxectivo era atraer novos membros ao club no inverno, cando as clases de auga aberta non son populares. Inicialmente, o xogo foi usado polos mergulladores como adestramento adicional. Pero gradualmente creceu nun deporte independente. Os mergulladores gabaron o novo xogo. Rapidamente estendeuse por todo o mundo. O hockey submarino é especialmente popular en Canadá e Europa occidental.\nEn 1980 celebrouse o primeiro Campionato do Mundo de hoquei submarino para homes. Catro anos despois organizouse unha competición similar entre mulleres. Os Campionatos do Mundo celébranse cada dous anos. O primeiro concurso de hockey submarino en Rusia celebrouse en 2010.\nActualmente hai máis de 220 clubs deste tipo de hóckey rexistrados en todo o mundo. O xogo é moi democrático e non ten restricións de idade. Para comezar as clases, só se precisan equipos de mergullo ordinario e luvas de protección especiais.\nAs regras do hoquei submarino son semellantes ás regras do hockey ordinario. O xogo ten lugar nunha piscina de 25 metros de longo e 2,75 metros de profundidade, dous equipos formados por 10-12 xogadores compiten entre eles. Os deportistas están equipados con máscaras, aletas, snorkels, sombreiros, luvas e palos. Durante o xogo, seis xogadores de cada equipo están na piscina. O resto localízanse nunha zona especial e van a buscar substitucións. Os atletas non usan equipo de mergullo. Durante o xogo, suben constantemente á superficie da auga, polo que no hockey submarino non hai unha división clara de atletas en porteiros e defensores.\nOs xogadores dedican moito tempo a facer exercicios de respiración. Moitos atletas teñen experiencia no xogo de waterpolo. O obxectivo do xogo é marcar un golpe no gol do rival cun club curto. A lavadora está feita de plomo e plástico. Neste caso, o proxectil só se pode mover polo fondo da piscina. As portas presentan un recreo especial no centro. Débese baixar a lavadora. Para comodidade, os equipos usan clubs de diferentes cores. Do mesmo xeito que no hoquei regular, os atletas usan diferentes engrenaxes e combinacións. Os xogadores afirman que poden sentirse socios na vibración da auga.\nTres árbitros controlan o cumprimento das normas. Dous están na piscina, un está na súa superficie. Comunícanse con xogadores de hoquei usando xestos e varios sinais sonoros. As violacións son castigables por tiros libres. Dous xogadores atacan a meta ata que se lanza unha zona ou un proxectil abandonado da zona de ataque. Está prohibido calquera agarre con mans e club. As lavadoras só se poden tocar cun club. Os xogadores de hoquei practicamente non se lesionan durante a competición. As mans dos xogadores de hoquei están protexidas por unhas luvas de golpear nun club.\nO xogo consta de dous períodos de 15 minutos de tempo puro. O cronómetro detense en cada pausa. Os equipos poden facer un minuto de espera durante o partido. O hockey submarino é un xogo moi divertido. Este é un dos deportes submarinos máis populares. As emisións de televisión deste xogo atraen a unha gran audiencia.\nO hoquei sobre xeo\nHai varias variedades de hoquei submarino. O hockey sobre xeo é moi popular en Europa. Austria é considerada a súa terra natal. A principal característica do xogo é que os atletas compiten nun estanque conxelado. Ao mesmo tempo, o xeo é o terreo de xogo. Os xogadores de hoquei xogan, estando nunha posición boca arriba. A lavadora está feita de polímeros lixeiros, polo que sempre se preme ao xeo. As portas son cortes de xeo triangulares cortados no xeo. Os atletas usan traxes e aletas especiais illados con patíns nos extremos. O xogo ten lugar a poucas velocidades. Na maioría das veces, as competicións celébranse nun formato individual. O xogo dura tres períodos de dez minutos.\nDatos interesantes sobre o hoquei submarino\nOs xogadores de hoquei deben nadar ata a superficie do xeo cada trinta segundos. Os atletas novatos a miúdo perden a orientación no espazo. A seguridade dos atletas está controlada por un equipo de rescate equipado con tanques de osíxeno. Para os espectadores, organízase unha transmisión en directo desde cámaras submarinas. En Rusia, un tipo de xogo máis común que usa equipo de mergullo. O primeiro Campionato Mundial de hoquei sobre xeo celebrouse en Austria en 2009.\nCarretas de Baitcasting “Daiva”: descrición, especificacións e opinións\nComo funciona un queimador de graxa? Reglas de admisión e admisión de queimadores de graxa