Convocadas as axudas para estancias formativas de mozos agricultores - Campo Galego\nInicio / Desenvolvemento rural / Convocadas as axudas para estancias formativas de mozos agricultores\nNos próximos días abrirase o prazo para presentar as solicitudes. As estancias nas explotacións agrarias e gandeiras prolongaranse ata finais de marzo de 2022\nCampo Galego 06/07/2021 1:58 p.m.\nO programa de estancias formativas permite a gandeiros mozos coñecer como traballan explotacións modélicas. // Foto de arquivo.\nO Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación acaba de publicar as bases reguladoras das subvencións do Programa Cultiva, que permite as estancias formativas de novos agricultores en explotacións modelo, así como a convocatoria de axudas para o ano 2021.\nO Programa Cultiva 2021, coñecido popularmente como Erasmus agrario, conta cun orzamento de 1 millón de euros para a organización de estancias de entre 5 e 14 días que contribúan á transferencia de coñecemento e á formación práctica dos mozos profesionais agrarios.\nNos próximos días abrirase o prazo de solicitude das subvencións para entidades de ámbito nacional representativas e vinculadas co sector agrario destinadas á organización de estancias formativas en explotacións modelo do Programa Cultiva 2021. As entidades interesadas terán 20 días hábiles para presentar a súa solicitude a partir da publicación do extracto da convocatoria no Boletín Oficial do Estado.\nPoderán participar as organizacións profesionais agrarias de carácter xeral e ámbito estatal, así como calquera entidade, asociación ou organización representativa dos sectores agrícola ou gandeiro de ámbito nacional sen ánimo de lucro. Estas entidades serán as encargadas de identificar as explotacións modelo de acollida e deseñar as estancias e os programas formativos, así como de preparar, xestionar e coordinar loxisticamente as estancias.\nEstas entidades terán que acompañar a súa solicitude cun plan de estancias formativas co conxunto de explotacións modelo de acollida e as estancias programadas en cada unha delas. Este plan será de carácter suprautonómico e debe incluír explotacións con mulleres á fronte das mesmas. Ademais, todas as explotacións agrarias de acollida terán que estar vinculadas á entidade que as presente e ser modélicas desde o punto de vista da innovación, os medios produtivos, o modelo de negocio ou as características sociais, ambientais ou climáticas.\nO conxunto dos plans presentados polas entidades solicitantes conformarán o Catálogo de Estancias Formativas de 2021 e será a base para a selección de estancias por parte dos novos agricultores e gandeiros.\nEste ano poderán participar no Programa Cultiva aqueles mozos profesionais instalados por primeira vez na actividade agraria como responsables de explotación en data igual ou posterior ao 1 de xaneiro de 2016 e que teñan menos de 41 anos no momento da súa incorporación ao sector. Na asignación das estancias formativas priorizaranse os mozos máis recentemente instalados, as mulleres agricultoras e gandeiras e aqueles que non participasen no programa do ano pasado.\nAs estancias formativas empezarán a desenvolverse no cuarto trimestre deste ano e estenderanse até o 31 de marzo de 2022. Toda a información sobre o Programa Cultiva 2021 pódese consultar no espazo de Mozos Rurais na web do Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación.


Coñece "O valor do noso", a campaña para potenciar a compra de produtos frescos, tradicionais e de proximidade. Unha imaxe renovada e fresca dos mercados municipais!\nEste slogan busca poñer en valor algo tan propio e tan de sempre como os mercados municipais e os seus produtos, resaltando a idea de que deben ser conservados e protexidos.\nMercados coruñeses é unha marca creada como imaxe identificativa e unificadora de todos os mercados municipais da cidade da Coruña, para a súa posta en valor para os efectos de promoción e difusión. É unha imaxe equilibrada e moderna, facilmente identificable cos diferentes produtos que se atopan nos mercados coruñeses.


Momentos para un ano clave na loita social contra a megaminaría\nA decisión da Comisión de Asuntos Ambientais do Principado de Asturias (CAMA) de non autorizar o proxecto mineiro de Asturgold en Salave a finais de decembro foi o culmen a un 2014 no que os movementos sociais de dentro e fóra de Galicia alcanzaron a súa maioría de idade na defensa do territorio, o ben común, a saúde e o medio ambiente.\nBalsas mineiras do Monte Neme, un desastre anunciado -e real- no 2014\nA Confederación Hidrográfica do Cantábrico xa advertira no seu terceiro e último informe sobre a proposta da mina de ouro asturiana de numerosas deficiencias tanto en lexislación en materia de augas como na declarada afección negativa sobre o dominio público hidráulico, o que finalmente converteuse nunha negativa rotunda das autoridades asturianas e rexeitou definitivamente o proxecto, tal como viña esixindo dende hai anos tanto a plataforma veciñal Oro No, na localidade de Tapia de Casariego como a Coordinadora Ecoloxista e outras moitas entidades dedicadas á protección do medio ambiente asturiano. Sen dúbida un momento de celebración.\nO ano, non obstante, foi activo dende os seus comezos. No mes de xaneiro, dende Salvemos Cabana presentáronse alegacións ao Plan Xeral de Ordenación Municipal (PGOM) de Cabana de Bergantiños impulsado polo alcalde popular José Muiño ao considerar unha vulneración da lexislación vixente a inclusión terreo destinado ao proxecto de mineiro de Corcoesto no Documento de Inicio (DI), sen chegar a considerar a considerar en ningún caso os efectos ambientais adversos nin a cancelación definitiva do proxecto en outubro de 2013.\nUN DESASTRE ANUNCIADO NO MONTE NEME\nO mes de febreiro quedou marcado por un grave incidente que puido terse evitado. Na madrugada do luns 10, debido á forza das sucesivas borrascas que azoutaron o literal da costa coruñesa, rebentou unha das balsas mineiras do situadas no cumio do Monte Neme, provocando un desastre ambiental sen precedentes na Comarca de Bergantiños e unha vertedura incontrolada de máis de 24.000 metros cúbicos de auga e lodos, algo que sen dúbida foi un recordatorio do que podería ter sucedido na parroquia de Corcoesto en caso de accidente na proxectada mina de ouro a ceo aberto, cunha balsa de residuos tóxicos procedentes dos procesos de flotación e lixiviación 400 veces máis grande.\nO suceso, non cabe dúbida, evidenciou a nefasta xestión da Dirección Xeral de Minas no antes, durante e despois deste e nalgúns momentos unha clara dexadez de funcións dende a parte administrativa. A posibilidade dunha vertedura a grande escala xa fora advertido con antelación por múltiples colectivos e particulares, en ningún momento informouse da composición química de auga e lodos almacenados nas balsas nin do seu nivel de toxicidade, e o plan de restauración proposto para a zona mostrouse claramente insuficiente dende o principio. Como desafortunado colofón, a aseguradora AXA rexeitou facerse cargo dos gastos ocasionados o o desastre, máis de 140.000 euros que terán que saír do peto dos contribuíntes, que serán os que teñan que pagar finalmente a falta de previsión da Xunta de Galicia no Monte Neme.\nOS EFECTOS DA MINA DE TOURO, UN PERIGO PARA A SAÚDE HUMANA E OS ECOSISTEMAS\nTamén en 2014 o conflito aberto pola mina de Touro, viviu un novo capítulo. Nos meses de marzo e xullo, enviáronse novas probas sobre este particular á Oficina del Defensor de Pueblo en Madrid, acerca dos efectos adversos que esta explotación, actualmente abandonada como proxecto metalífero de cobre e ouro, está a ter en todo o sistema hídrico da zona, nun claro incumprimento da lexislación nacional e internacional. A mina de Touro é e segue sendo, en definitiva, o peor exemplo da "minaría sostible" en Galicia, concepto manido unha e outra vez tanto dende a Dirección Xeral de Minas coma dende a Cámara Oficial Mineira.\nO PLAN DIRECTOR DA REDE NATURA 2000 APROBADO POLA XUNTA, UNHA FERRAMENTA DE DESPROTECCIÓN\nAbril foi un mes centrado na Rede Natura 2000, ao coñecerse que o novo Plan Director proposto pola Xunta faría vulnerables amplas extensións territoriais protexidas, e que así proxectos mineiros como Corcoesto poderían ser autorizados en zonas de especial protección a nivel europeo. Por iso, dende Salvemos Cabana denunciouse ante a Comisión Europea a incompatibilidade de texto coas principais directivas de protección ambiental da UE.\nA CUESTIONABLE ACTIVIDADE MINEIRA DE CEMENTOS COSMOS EN TRIACASTELA\nO verán estivo marcado pola denuncia da actividade extractiva en Triacastela (Lugo). Tras décadas de actividade irregular, a canteira de calcaria operada por Cementos Cosmos, filial do xigante brasileiro Votorantim obtiña unha licenza municipal co beneplácito da alcaldesa e deputada popular Olga Iglesias, malia as reticencias do Comité Asesor do Camiño de Santiago e as irregularidades sancionadas pola Confederación Hidrográfica Miño-Sil.\nUnha actividade mineira que segundo alertan numerosos colectivos e incluso Alternativa Galega de Esquerda (AGE) no Parlamento, está a poñer en perigo o principal xacemento paleolítico de Galicia, Cova Eirós, un enclave único que conserva as primeiras evidencias de arte rupestre desa etapa en no noroeste peninsular e que causa unha grave afección paisaxística sobre un dos tramos máis espectaculares de todo o camiño de Santiago.\nFronte a isto, dende a asociación denunciouse ante o Consello de Europa os efectos da autorización administrativa á actividade mineira de Cosmos, ao considerar que a devandita autorización vulnera o establecido en dous convenios ratificados polo Goberno español, tanto no Convenio Europeo para a Protección do Patrimonio Arqueolóxico como no Convenio Europeo de paisaxe.\nCORCOESTO, UN PROXECTO CANCELADO (E POLÉMICO)\nO denominador común de todo o ano, non obstante, foi o omnipresente conflito mineiro de Corcoesto. En xuño fíxose público que Javier Aguilera, director do Instituto Galego de Promoción Económica (IGAPE), tería avalado durante unha cea ante un grupo de investidores o proxecto de Edgewater sen coñecelo, tal como figura por escrito no Recurso Potestativo de Reposición. Ante semellante comportamento só cabe depurar resposabilidades, feito que en ningún momento chegou a producirse.\nDoutra banda, o Valedor do Pobo reafirmou en novembro a súa postura sobre a caducidade obrigatoria da autorización ambiental á mina de Corcoesto. Nun informe remitido a Salvemos Cabana confirmou entón que a única posibilidade para Edgewater sería a presentación dunha nova solicitude na que "teríanse que coñecer todos os detalles, tamén os de carácter ambiental".\nO tramo final do 2014 trouxo ao Parlamento de Galicia o debate sobre a reforma da Lei 3/2008, de Ordenación da Minaría de Galicia. Alternativa Galega de Esquerda (AGE), impulsaba entón unha proposta de reforma da lei mineira, recollendo e ampliando a proposta presentada no seu día por Salvemos Cabana.\nTal como sinala a iniciativa rexistrada por AGE en contra do ditado pola Lei 3/2008, "a minaría non pode ser en ningún caso considerada sostible, dado que son actividades non perdurables no tempo pois a explotación do recurso supón o seu esgotamento", ao que engade moi acertadamente que é necesario un uso alternativo dos recursos naturais "que sexa netamente sostible e socialmente admisible", en relación ao levantamento popular e cidadán en Galicia "contra determinados proxectos mineiros en particular e contra o modelo da megaminaría en xeral".\nMalia que esta proposta de AGE non saíu adiante pola absoluta falta de criterio de PPdG e PSdG, si quedou patente que é posible loitar socialmente por un modelo alternativo que está a reclamar a maior parte da cidadanía, na que sexan de maior rango o respecto ao medio e aos usos tradicionais do territorio e que abandone definitivamente o concepto de "minaría sostible" para pasar a falar de "minaría razoable" no aproveitamento dos recursos do subsolo.


Orientación Compartida : Avaliar é reflexionar sobre a aprendizaxe\nAvaliar é reflexionar sobre a aprendizaxe\nNa orde do 20 de abril do 2106 "Nas sesións de avaliación presididas pola titora levantará unha acta onde consten valoracións e conclusións sobre o nivel de rendemento do grupo e do alumnado e os acordos adoptados".\norde 9 xullo do 2016 pola que se regula a avaliación e promoción en primaria.\nA avaliación do rendemento académico dos estudantes tenderá cara á avaliación continua, entendida como ferramenta de corresponsabilidade educativa, e como un elemento do proceso de ensino-aprendizaxe que informa o estudante sobre o seu proceso de aprendizaxe. resolución da normativa de evaluación do rendemento académico 2011 Xunta de galicia.\nTemos que ver a valoración do rendemento nun senso amplo que abarca a todos os elementos do proceso. E para a valoración do rendemento terase en conta sobre todo os progresos do alumno en relación si mesmo, non en relación con un nivel de coñecementos previamente establecido para o grupo.\nA maioría dos mestres fan observacións durante a aprendizaxe de como responde o alumno, como interven na aula a diario, se aporta ideas interesantes, significativas, creativas, se mostra interese hacia a aprendizaxe, esforzase por conseguir pequenos obxectivos, aplica os novos coñecementos, etc.\nMoitos destes items están recollidos nos criterios de avaliación, pero o certo e que seguimos dándolle moito máis importancia a o exame /control que fai en relación aos contidos estudiados.\nCando se fala de Avaliación Formativa (que ten un sentido orientador) falamos de:\nPublicado por Celia Molares en 1:04\nEtiquetas: Avaliación, Ensinanza-Aprendizaxe, Exames\nGuía: que podemos facer para que os cambios non nos superen\nInclusión Educativa: Lectura Fácil\nPrincipios neuroeducativos para a avaliación\nnecesidad específica de apoio educativo (14)\nDislexia: Cuaderno de trabajo\nArquivo do Blog febrero (5) enero (3) diciembre (10) noviembre (6) octubre (6) junio (4) mayo (2) abril (1) marzo (5) febrero (3) enero (4) diciembre (3) noviembre (11) octubre (5) septiembre (6) junio (5) mayo (14) abril (11) marzo (9) febrero (14) enero (19) diciembre (40) noviembre (65) octubre (20) septiembre (10) agosto (20) julio (8) junio (5) mayo (7) abril (20) marzo (15) febrero (23) enero (22) diciembre (10) noviembre (2) octubre (10) septiembre (1) julio (3) junio (1) mayo (6) abril (2) marzo (2) febrero (2) enero (4) septiembre (1) agosto (2) junio (3) mayo (6) abril (5) marzo (6) febrero (1) enero (1) diciembre (4) noviembre (1) agosto (4) mayo (2) abril (2) marzo (2)


Minina irina i angelina by Irina Minina 903 views\nO home sen rostro by Nuria M Núñez Eli... 501 views\nUn ano que comeza by Nuria M Núñez Eli... 339 views\nBendición de aninovo 2011 by Nuria M Núñez Eli... 263 views\n1. FESTA DA SAGRADA FAMILIA - Ciclo C E l baixou con eles a Nazaré e vivía baixo a súa autoridade. A súa nai conservaba todas estas cousas no seu corazón. Xesús medraba en estatura, en sabedoría e en graza ante Deus e mais dos homes. Lc 2, 48-52\n2.

Pero é necesario recordar que

a familia pertence ao “patrimonio da humanidade” con máis razón

que as cidades históricas,

as reservas forestais

ou os lagos máis fermosos.

Non é fácil falar da familia. Hoxe ábrense ante os nosos ollos moitas definicións da mesma.\n3. Ter familias sas é unidas sería ata una inversión económica para a nosa sociedade. Sería cínico quedarse neste aspecto, pero algunha vez habería que recordárllelo aos que organizan a nosa vida.\n4. As lecturas bíblicas deste domingo desvélannos o que permanece para sempre. “ O que honra a seu pai expía os seus pecados…. Ao que honra á súa nai o Señor escóitao ( Eclo 3, 3-17)\n5. Os tempos cambiaron, pero segue sendo a proba e o froito do amor. E o amor , non o egoísmo, ha de ser a base da comunidade familiar.\n6. A liturxia da festa non esquece o toque peculiar que fai cristiá a unha familia. Xesús é adolescente é sobe ao Templo cos seus pais. Catro leccións que permanecen no tempo e polos séculos:\n7.

O neno perdido é finalmente atopado,

fala cun ton que manifesta a súa dignidade.

O pequeno revélase como un gran Mestre.

\n8.

Fronte aos pais da terra, refírese a Deus como a seu Pai.

E a súa casa non é o obradoiro de cada día senón a casa de oración.

\n9.

Buscar o fillo amado é deber impostergable,

pero hai outra busca relixiosa que non se pode esquecer.

Ante a sabedoría que fala pola boca do fillo, resalta o non saber

e non entender

dos que viven ao seu lado.

O fillo que se amosa tan achegado ao divino, compórtase como humano e medra cada día como todos.\n10. Noso Pai, ti nos despertaches á vida no seo dunha comunidade de amor Dámosche grazas por este don da túa graza e confiámosche o camiño e os proxectos de todas as nosas familias. Amén\n11. Texto : José Román Flecha Palabra do Señor Salamanca 2007


Os lanzamentos falan galego | Federación Galega de Atletismo\n13 Maio 2019 21:11\nA Real Federacion Española de Atletismo acaba de facer público a lista de atletas seleccionados/as para tomar parte no encontro cuadrangular Internacional de lanzamentos Sub20/e Sub23 que enfrontará as seleccións de España, Bielorrusia, Portugal e Dinamarca o vindeiro día 18 de maio en Madrid.\nA coruñesa militante no Ría Ferrol, que xa fora internacional no ano 2017, acude a este encontro cun mellor rexistro de 43.82 m. (MMP) que fan que ocupe a segunda posición no ranking nacional. Pola súa banda tamén repite internacionalidade a lanzadora da Gimnástica Andrea González, quen acude cunha MMP de 50.78 m. que a sitúan de líder no ranking da súa categoría. Lembramos que a pontevedresa estaría a piques o ano pasado de acadar o bronce no nacional absoluto logo dunha importante progresión mantida ó cabo de toda a tempada.


Lega Pro Seconda Divisione - Wikipedia, a enciclopedia libre\nA Lega Pro Seconda Divisione (denominada así desde mediados de 2008) é a Serie C2 do fútbol italiano, diante da Serie D e detrás da Serie C1. Divídese en tres zonas: A, B e C.\nLega Pro Seconda Divisione 2012/13\nEstá dividido en dúas fases: a liga regular, xogada de setembro a maio, e a fase de playoff a partir de maio a xuño.\nA liga componse de 54 equipos divididos en tres grupos de 18 equipos cada un, que dividirán a equipos xeograficamente.\nAscenderán os equipos que acaben primeiros na liga, máis un equipo que gañe o playoff de cada división á Lega Prima Divisione; relegarán aos equipos que acaban últimos na liga, máis dous perdedores do playoff de descenso á Serie D. En total, ascenderán seis equipos a Lega Prima Divisione, e relegarán a nove equipos a Serie D.\n1 Tempadas Serie C2\n1.1 Lega Pro Seconda Divisione\n1.1.1 Desde a tempada 2008–09\nTempadas Serie C2Editar\n2008-09 AS Varese 1910 AS Figline Cosenza\nLega Pro Seconda DivisioneEditar\nDesde a tempada 2008–09Editar\nCampión Grupo A\nCampión Playoff Grupo A\nCampión Grupo B\nCampión Playoff Grupo B\nCampión Grupo C\nCampión Playoff Grupo C\nEn total 307 clubs participaron nas 31 edicións da Serie C2 desde 1978-79 a 2007-08.\nPáxina oficial de Lega Pro Serie C\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Lega_Pro_Seconda_Divisione&oldid=4861108"\nÚltima edición o 26 de agosto de 2018 ás 00:19\nA última edición desta páxina foi o 26 de agosto de 2018 ás 00:19.


Do nacionalismo literario a unha literatura nacional\nDo nacionalismo literario a unha literatura nacional.\nHipóteses de traballo para un estudio institucional da literatura galega (1)\nCoa experiencia do discurso literario galego como referencia, proxéctanse unha serie de hipóteses de traballo para reformular a cuestión da literatura nacional. Sinálanse as perspectivas tradicionalmente utilizadas para definir un corpus literario nacional e novos puntos de partida que abren espacios de reflexión ata agora inexplorados ou pouco articulados. Estúdianse as relacións entre literatura nacional e sistema literario; analízanse as vías de intervención dos idearios nacionalistas no discurso literario; e indícanse algunhas das deformacións provocadas por determinadas lecturas nacionais. Unha distinción fundamental entre nacionalismo literario e literatura nacional percorre toda a exposición. O artigo remata cunha breve referencia á actual crise do proceso de lexitimación nacional da literatura galega.\n1. ¿Que fai que un grupo social acepte ou reciba unha determinada producción literaria como nacional? ¿Quen define e decide que un texto sexa nacional? e, no caso da literatura galega, ¿cando se inicia ese proceso?, ¿cando se comeza a falar de literatura nacional galega? Estas interrogacións, como outras moitas que poderían ser igualmente formuladas, serven para testemuñar a amplitude e complexidade da reflexión sobre a literatura nacional. Para someter esta cuestión a unha necesaria revisión conceptual adiántanse aquí algunhas das perspectivas que fundamentaron no seu momento a reflexión sobre o fenómeno nacionalitario e outras cun valor heurístico apoiado nunha bibliografía máis recente. No primeiro grupo destaca o criterio filolóxico coas condicións da súa lexitimidade como instrumento de análise e como estratexia para delimitar o espacio nacional dunha determinada producción literaria. É no segundo apartado no que se formulan hipóteses moito menos consolidadas conceptual e operativamente, pero non por iso menos efectivas como perspectivas analíticas; adquiren unha especial relevancia algunhas áreas de investigación: os diferentes procesos que interveñen na producción e reproducción culturais dunha determinada sociedade, os espacios públicos necesarios para institucionalizar o discurso literario e as correspondencias entre o desenvolvemento dunha literatura nacional e a configuración dun imaxinario colectivo. Outra perspectiva inevitable neste inventario inicial é o estudio dos distintos discursos que interveñen na articulación dunha literatura nacional, sobre todo cando se analizan situacións socioculturais como a galega, nas que se observa como trazo distintivo a multifuncionalidade do discurso literario (2).\n2. Esta última observación subliña unha condición do discurso literario de especial relevancia para o estudio das literaturas nacionais. Algúns dos máis recentes estudios sobre a configuración e apropiación nacional do discurso literario a partir de determinadas experiencias históricas demostran que no conxunto da matriz do imaxinario colectivo aquel é un dos primeiros en consolidarse como tal discurso social e en sufrir tamén as consecuencias, algunhas negativas, desta privilexiada condición. A proliferación das macrometáforas nacionais, a tentación alegórica e a polivalencia retórica que caracterizan o funcionamento do discurso literario nun espacio cultural como o galego son trazos que falan neste sentido. A medida que os demais discursos entran a participar na matriz ideacional nacional, como consecuencia e como instrumento dunha gradual diferenciación social, obsérvase unha reducción do protagonismo do discurso literario. Sería interesante estudiar desde esta perspectiva a evolución dos idearios galeguistas para ver como participa o discurso literario nas diversas fases deste proceso e como paseniño interveñen no desenvolvemento do fenómeno nacionalitario os demais discursos sociais.\n3. Cando se fala de literatura nacional ou de discurso literario nacional, termos que a pesar da súa vinculación aluden a realidades distintas, tende a utilizarse como marco de referencia unha hipotética normalidade institucional. Pero se como indicaba nunha nota anterior, a literatura non é senón un conxunto de prácticas sociais específicas, nas que interveñen uns axentes e unhas institucións, entón debe aceptarse que un determinado sistema literario poida amosar un alto grao de normalidade nun dos seus ámbitos e ó mesmo tempo evidenciar deficiencias nalgúns dos espacios públicos nos que intervén e dos que depende para asegurar a efectividade da súa institucionalización. Noutras palabras, o sistema literario en cuestión pode ofrecer un exhaustivo repertorio de xéneros e outras formas discursivas e ó mesmo tempo amosar enormes dificultades na súa consolidación como discurso social. Esta observación é especialmente apropiada para sistemas literarios como o galego, sobre todo nas últimas décadas, nas que experimenta unha explosión de formas e rexistros, especialmente no xénero narrativo. O optimismo derivado deste salto cuantitativo e cualitativo non pode ocultar, sen embargo, as múltiples deficiencias que impiden a súa institucionalización social; a consolidación do mundo editorial galego, por exemplo, non vai acompañada dunha tendencia semellante no ámbito das institucións educativas, nas que a presencia da literatura galega segue sendo estructuralmente moi deficiente.\n4. Unha das dificultades relacionadas coa cualificación nacional dun determinado sistema literario reside na polisemia da denominación mesma. É o uso das súas distintas connotacións o que obriga a reflexionar sobre os presupostos utilizados na súa proxección como unha institución nacional, especialmente cando na articulación da política cultural oficial o discurso literario intervén como un instrumento básico. Obviamente, un dos niveis de significación depende da concepción de nacion(alismo) utilizada na proxección do sistema literario en cuestión; cualificalo de nacional equivale a recoñecer a existencia dunha identidade colectiva que, sen embargo, pode estar silenciada ou deficientemente codificada noutros discursos sociais da mesma comunidade. En certos casos, a dimensión nacional dun determinado corpus literario reside nun acto de autodefinición utópica e na proxección dun espacio colectivo inexistente como institución social pero efectivo como un imaxinario desexado; a dimensión programática e combativa de gran parte da producción literaria galega responde a unha instrumentación crítica derivada da experiencia de dependencia e de inxustiza e testemuña unha realidade imaxinaria pero efectiva como representación dunha identidade colectiva lingüisticamente codificada.\nO criterio filolóxico, utilizado sistematicamente como o principio fundamental no proceso de canonización estética e de lexitimación nacional desde as primeiras fases do desenvolvemento do fenómeno nacionalitario, partía dunha identificación, especialmente efectiva nos momentos de maior autoconciencia colectiva, entre lingua como sistema de comunicación e discurso literario, unha confusión que determinadas circunstancias sociais se encargarían de superar. Como modelo de lectura a visión da literatura en tanto que representación dunha identidade nacional defende a lexitimación desta caracterización mediante a selección de determinados textos que funcionan como obras emblemáticas (3).\n5. Se a caracterización nacional é un tipo de lectura que privilexia determinados comportamentos e promove certas tendencias na institucionalización do discurso literario, facéndoo acredor de todas as cargas de ambigüidade que condicionan a articulación discursiva do fenómeno nacionalitario, o horizonte de actuación estatal engade outro nivel de complexidade e obriga a considerar unha serie de cuestións directamente relacionadas coa intervención das institucións do Estado na consolidación dunha literatura nacional. Unha pregunta inevitable neste marco de reflexión é a de se o discurso literario dispón doutras opcións, ademais da estatal, para configurarse como institución nacional, máis concretamente, se pode concibirse unha lectura ó mesmo tempo non-estatal e nacional(ista) dun sistema literario. Experiencias históricas como a galega poden inclinarnos a unha rápida resposta afirmativa, inducida pola errónea identificación do nacionalismo literario e da literatura nacional propiamente dita, dous procesos socioculturais centrais na reflexión sobre a institucionalización nacional do discurso literario. Como se indica noutras seccións deste traballo, a proliferación de determinados códigos de reforzamento da identidade nacional nunha obra literaria non permite definila como texto nacional; para poder falar de literatura nacional hai que incorporar no paradigma explicativo a dimensión axencial ou institucional.\n6. A dinámica sociocultural galega das últimas décadas obriga tamén a distinguir dúas acepcións importantes de literatura nacional: dunha banda, como suma de todos os textos pertencentes a un determinado sistema literario, segundo criterios establecidos pola comunidade correspondente; e doutra, como canon duns textos lexitimados social e esteticamente. Os procesos que levan a esta distinción constitúen pezas fundamentais da historia literaria galega moderna e dificilmente poderían ser ignorados na evolución deste sistema literario. Unha concepción da literatura nacional galega no momento actual non pode prescindir nin do conxunto de todos os textos pertencentes ó ámbito da producción literaria nin dun canon no que estean representados os maiores logros estéticos e as configuracións alegóricas mellor articuladas da experiencia nacional. Unha interrelación semellante non está exenta de dificultades, sobre todo porque cuestiona a práctica aínda hoxe predominante do nacionalismo literario. Sen embargo, a recente multiplicación da producción literaria e a subseguinte diversificación de formas está obrigando a reformular os presupostos sobre os que ata agora traballaba o nacionalismo literario, precisamente porque moitos dos novos rexistros e algúns dos textos, sobre todo os publicados a partir de 1980, dificilmente encaixan nos ríxidos esquemas dos idearios nacionalistas que por moitos anos garantiron e lexitimaron a estabilidade da identidade colectiva.\nPara comprender o funcionamento dunha literatura nacional a idea de canon con todos os procesos sociais que nel interveñen é fundamental. No caso do sistema literario galego a configuración dun corpus privilexiado é unha verdadeira revolución e supón ó mesmo tempo un dobre recoñecemento: dunha banda, a potencial efectividade do discurso literario na consolidación dunha hexemonía nacional; e doutra, o recoñecemento de que a avaliación dun producto literario galego non depende exclusivamente da súa hipotética condición de texto nacional, xa que outros criterios demandan participar tamén na súa canonización. Esta observación non equivale a dicir que o sistema literario descoñecese ata décadas recentes a existencia dun canon; máis ben suxire unha nova vía de investigación a partir da distinción entre dúas formas distintas de institucionalizar o discurso literario denominadas nacionalismo literario e literatura nacional. Esta última representa un momento cun alto grao de autonomía dos discursos sociais, entre eles o literario, coa conseguinte consolidación da diferenciación funcional das distintas institucións sociais. O nacionalismo literario tamén se apropia dos textos nos que se sente mellor representado, é dicir naqueles nos que o ideario nacionalista adquire unha fórmula ideal de articulación. Cantares gallegos podería servir de texto-guía para analizar as transformacións operadas no proceso de canonización da literatura galega ó pasar da fase de nacionalismo literario á da literatura nacional, no sentido global sinalado. O poemario rosaliano non perde o seu carácter fundacional nesta operación; sen embargo, e isto é o realmente relevante, os textos canónicos que acompañan a Cantares en ambas as dúas fases non coinciden e, por tanto, a percepción mesma do poemario sofre un cambio como consecuencia da transformación do espacio literario no que está instalado.\n7. Este é o marco no que se debe analizar a importación da chamada literatura de consumo no corpus nacional, un dos aspectos máis complexos e de máis difícil articulación na actual producción literaria galega e na súa problemática consolidación como literatura nacional. Unha das consecuencias derivadas desta nova situación é o desmarque de dous ámbitos de investigación: dunha banda, as relacións da literatura nacional coa literatura popular (en canto representación dunha identidade étnica asociada cunha determinada visión da tradición colectiva); doutra, coa literatura de masas (na que encontran eco as voces das novas identidades sociais). Mentres a condición nacional estivo apoiada na producción popular, a definición de literatura nacional non ofrecía maiores problemas de conceptualización nin de articulación, porque entre o corpus literario e a identidade étnica había unha homologación perfecta. Esta situación sofre unha profunda crise cando á literatura tradicional se lle engade unha nova producción, a de consumo masivo urbano, porque demanda novos criterios de canonización (4).\nII. LITERATURA NACIONAL E SISTEMA LITERARIO\n1. ¿É a galega unha literatura nacional?, ¿que se pretende cunha caracterización semellante?, ¿que se entende por literatura nacional cando tal denominación é empregada para analizar a literatura galega, sobre todo no contexto das últimas décadas? A persistente (¿e inevitable?) ambigüidade no uso de termos como literatura galega e literatura nacional por parte dalgunhas institucións culturais, como demostra a case obsesiva utilización de Cela e Torrente como escritores galegos, proba que estas preguntas seguen sendo relevantes porque desenmascaran algúns dos presupostos que consciente ou inconscientemente se empregan con referencia á literatura galega como, por exemplo, a reducción do imaxinario literario a unha serie de macrometáforas procedentes dos idearios nacionalistas que utilizan preferentemente criterios esencialistas (a galeguidade) ou a busca da lexitimación nunha identidade colectiva uniforme e constante definida en termos dun ideario nacional. Estas observacións obrigan a concluír provisionalmente que unha reflexión sobre a entidade da literatura galega sen analizar previamente a cuestión da literatura nacional dificilmente evitará serias simplificacións conceptuais e metodolóxicas.\n2. Definir como nacional un determinado sistema literario significa, en primeiro lugar, identificar unha serie de elementos comúns nun determinado corpus textual. Case todos os estudios sobre a dimensión nacional da literatura galega intentan asegurar a lexitimidade desta condición en base ós presupostos dunha identidade colectiva definida segundo trazos esenciais e intemporais (o humor, a ironía, o lirismo ou un non menos impreciso realismo máxico), representada por unha serie de escritores que encarnan o espírito colectivo, é dicir, nacional. É esta unha práctica cultivada especialmente na fase do nacionalismo literario.\nFalar de literatura nacional implica, en segundo lugar, concederlle unha autodeterminación á producción literaria en cuestión, delimitándoa de acordo con parámetros sociopolíticos emblematicamente representados por un espacio nacional. Esta autonomía tradúcese na consagración da especificidade dos diversos procesos que constitúen o sistema literario (xéneros, movementos, tendencias, evolución cronolóxica, etc.). O problema desta proposta, como se observa na súa aplicación á literatura galega, é que lle impón ó sistema literario unha autarquía diferenciada en termos absolutos para compensar a experiencia da dependencia que se observa noutros niveis da sociedade. En terceiro lugar, a unha literatura nacional recoñéceselle un mínimo nivel de institucionalización social, é dicir, unha progresiva autonomía social do discurso literario correspondente. Finalmente, presupón tamén a imaxe da producción literaria como un sistema, é dicir, cunha certa organicidade ou corporeidade funcional, e cun canon que define a base sobre a que se estructura o sistema literario nacional e a posibilidade de dialogar con outros sistemas.\n3. Este último aspecto sinala un ámbito de reflexión importante: o da interdependencia entre o nivel de sistematicidade e a articulación nacional dunha determinada producción literaria. Tende a identificarse a articulación nacional como base para configurar a sistematicidade dun conxunto de textos. Estamos, sen embargo, fronte a unha argumentación viciada pola circularidade: a sistematicidade é proba inequívoca de que unha determinada producción é nacional e, simultaneamente, a condición de nacional é sinal irrefutable, segundo os defensores desta interpretación, de que se pode falar de sistema literario. Detrás das cualificacións de nacional, alimentando a acumulación dos seus significados, non é difícil observar a tentación dunha uniformidade esencialista que determina as condicións de interpretación da producción literaria en termos de sistematicidade.\nO recoñecemento dun sistema literario pasa pola identificación dun canon e este é inconcibible sen a imposición dunha articulación nacional. Aínda que os sistemas literarios funcionan sobre a base dunha constante xerarquización da súa producción en dous grupos, o da producción canónica e o da producción non canónica, non se trata de posicións permanentes. Sen embargo, nun sistema literario como o galego, no que aínda ten un peso determinante o denominado nacionalismo literario, o canon presenta unha certa rixidez derivada en gran parte da multifuncionalidade do discurso literario, como exemplifican algunhas modalidades de canonización dos poemarios de Rosalía de Castro. Podería dicirse que a articulación nacional é o principio fundamental nas múltiples formas de sistematicidade dunha determinada producción literaria, na que actúa como criterio de selección canónica e como principio de explicación para a súa dinámica diacrónica e sincrónica (preferencia por determinados xéneros, canonización ou marxinación de determinadas manifestacións, etc.) (5).\n4. Un dos tópicos máis utilizados na defensa dos idearios nacionalistas é a visión autárquica do sistema literario correspondente. Son paradigmáticos os traballos que argumentan a favor do carácter nacional do sistema literario galego e propoñen a lectura dunha evolución específica e explicada en termos non de relacións cos sistemas cos que inevitablemente está relacionado, senón a partir dos trazos que aparentemente marcan a súa esencial especificidade; noutras palabras, o sistema literario galego amosaría unha evolución distinta da dos sistemas veciños precisamente por ser unha entidade nacional, pero ó mesmo tempo sería a dinámica diacrónica a que lexitimaría o seu carácter nacional. O círculo argumentativo queda así pechado. A cronoloxía perfectamente individualizada sería o sinal dunha especificidade que de forma máis ou menos latente demostraría a condición nacional do sistema literario. Pero, en última instancia, a defensa dunha visión autárquica deste non é senón unha estratexia de compensación fronte ás múltiples dependencias da sociedade galega con respecto a outras entidades sociais.\n5. Como se vén argumentando, aplicarlle a denominación de nacional a un sistema literario é unha operación que non está exenta de dificultades, derivadas en parte dos obstáculos epistémicos e dos múltiples niveis de connotación cos que opera a denominación mesma de literatura nacional. Pero esta reflexión acada un nivel dunha aínda maior complexidade cando se encadra na experiencia da subalternidade, macrometáfora doutras denominacións non menos efectivas (marxinación, periferia, dependencia ou desenvolvemento). No caso concreto da sociedade galega esta condición de subalternidade tradúcese fundamentalmente na dobre experiencia dunha memoria colectiva silenciada e un futuro cun horizonte de expectativas de curta viabilidade.\nUn rápido inventario dos indicadores da subalternidade no sistema literario galego permite identificar algunhas áreas de investigación directamente relacionadas coas delimitadas pola reflexión sobre a configuración nacional dunha literatura marxinal: o subdesenvolvemento de determinados rexistros literarios, a deficiente institucionalización social do discurso literario, o impacto da diglosia sociocultural e das condicións de dependencia económica e política, a multifuncionalidade do discurso literario, a subordinación institucional con respecto a outros sistemas literarios, as dificultades no proceso de recepción da producción literaria causadas polas mesmas condicións de subalternidade, a fixación temática das macrometáforas que obstaculizaron o desenvolvemento e a dinámica dos mundos imaxinarios utilizados nos diversos rexistros literarios e, finalmente, unha deficiente mobilidade xenérica, como exemplifica a privilexiada percepción da lírica, condicionada en parte por unha concepción esencialista da galeguidade (6).\nIII. DISCURSO LITERARIO E IDEARIO NACIONALISTA\n1. A ambigüidade do discurso literario está directamente relacionada coa súa dobre e contradictoria tendencia a estabilizar e a subverter os mundos imaxinarios. Estas dúas condicións son especialmente pertinentes para analizar a literaturización do imaxinario nacional. Segundo esta hipótese, o discurso literario ten a capacidade de erixirse en espacio de condensación alegórica do imaxinario nacional e por esta mesma razón déixase seducir pola tentación dunha caracterización esencialista; pero pode igualmente fomentar unha subversión das súas representacións e apropiacións, e transformarse no seu elemento dinamizador. Deste xeito, a literatura aparece como un transmisor eficaz dunha determinada enerxía herdada dos idearios nacional(istas), pero ó mesmo tempo, polas esixencias da súa discursividade, pode tamén sometelos a unha crise de lexitimación e contribuír á súa desarticulación.\n2. ¿Como ler unha crise semellante no contexto dun proxecto de literatura nacional? ¿Como calibrar a aportación do discurso literario a esta crise e ás súas posibles solucións? Estas preguntas adquiren unha especial relevancia no contexto da literatura galega das últimas décadas. Cando Galicia entra nunha cronoloxía de liberdades políticas a partir de 1975, o discurso literario deixa de ser o vehículo privilexiado para a articulación dos idearios nacionais e vese forzado a competir cos demais discursos sociais que demandan un protagonismo específico. Atopámonos, así, coa paradoxal situación dun sistema literario que está en condicións de adquirir por primeira vez un certo nivel de institucionalización precisamente cando entran en crise algunhas das propostas máis visibles do nacionalismo tradicional. Esta crise de lexitimación nacional amosa xa algunhas das transformacións que sen dúbida van influír no futuro desenvolvemento do sistema literario galego como literatura nacional: a crecente autonomía da canonización estética, a perda de valor alegórico dos textos e a aparición de novas identidades sociais que complementan ou compiten coa nacional. O resultado máis previsible para unha intelección da literatura galega será unha lectura nacional menos monolítica e máis polifónica, e un proceso de canonización diversificador capaz de incorporar textos e formas previamente excluídos ou marxinados.\n3. Toda literatura nacional basea a súa lexitimación nunha serie de textos que combinan un alto valor alegórico e unha recoñecida calidade estética. É o seu canon, arredor do cal se estructura toda a producción literaria e se articula a súa evolución cronolóxica. En situacións de marcada deficiencia institucional os textos canónicos adquiren unha función fundacional que permite formular a seguinte tipoloxía: texto/arquetipo, así denominado polo seu carácter fundacional no conxunto do sistema literario en cuestión; texto/xénero, por inaugurar un xénero ou un subxénero dentro do sistema literario; texto/ideario, por articular un determinado ideario nacionalista ou social en xeral; texto/reivindicación, por resumir a súa forza na reivindicación dunha determinada imaxe colectiva; texto/contestación, por criticar situacións de dependencia e desigualdade e finalmente texto/etnia, por expor unha determinada concepción da cosmovisión colectiva. Esta tipoloxía precisa sen dúbida de necesarios reaxustes, pero en canto hipótese de traballo pode ser útil para estudiar sistemas literarios coma o galego.\n4. Ata ben entrada a década dos 70 case todos os textos galegos eran considerados nacionais; o criterio filolóxico impoñíase como baremo definitivo neste proceso de lexitimación. A partir de 1975, e sobre todo na década seguinte, prodúcese unha profunda transformación, debido en gran parte á crecente institucionalización do discurso literario que introduce outros elementos na avaliación, e á crise de lexitimación das tradicionais identidades colectivas. Un repaso pola producción literaria máis recente permite sinalar a persistencia dalgunhas das estratexias de nacionalización: a apropiación dunha determinada representación da realidade galega, a utilización da alegoría nacional como estratexia discursiva, a articulación literaria dunha identidade colectiva, o cultivo intensificador dunha intencionalidade reivindicativa ou contestataria, a nacionalización, é dicir galeguización, de formas ou xéneros inéditos no sistema, a estructuración do mundo de ficción en torno a unha serie de imaxes consideradas nacionais e a instalación do texto nunha determinada tradición literaria que, por razóns varias, é definida como nacional.\nNa historiografía literaria galega pode documentarse a especial consideración asignada a determinados autores e sobre todo ás tendencias por eles representadas. Os procesos de canonización de Rosalía de Castro, Álvaro Cunqueiro, Celso E. Ferreiro, Neira Vilas ou Blanco Amor xiran en torno ó principio da representación dunha identidade nacional. As insistentes alusións ó talante fantasioso ou imaxinario da literatura galega, da que se aproveitan determinados críticos para incluír nela autores de expresión non galega (o exemplo de Torrente Ballester), non fan senón demostrar a persistente utilización deste tipo de argumentos sobre a identidade nacional da literatura galega.\n5. A utilización das macrometáforas nacionais é unha das estratexias das que se valen conscientemente algúns autores para asegurarse a lexitimación nacional da súa producción literaria. Obviamente, esta pode ser unha vía falsa e ineficaz de nacionalización da producción literaria como demostrou o caso galego na década dos oitenta, na que cuestionou este proceso e se inaugurou unha nova forma de entender o que é un texto nacional (7). Unha nova concepción do texto nacional na producción literaria galega máis recente pode ser analizada a partir dunha serie de datos: os procesos de institucionalización social do discurso literario galego na década dos oitenta, a crise de determinados idearios nacional(istas) e a conseguinte perda de Iexitimación do Macro-Texto único, a incorporación de novas formas literarias e novos mundos imaxinarios, a súa difícil homologación cos previamente canonizados como nacionais, a entrada en acción doutros discursos sociais ó lado do literario na articulación do imaxinario nacional galego, unha nova forma de concibir o sistema literario galego como consecuencia das novas experiencias que aparecen na década dos oitenta e a efectiva intervención dunha serie de axencias que a penas contaran anteriormente (o caso das casas editoriais, por exemplo) e que neste momento impoñen criterios propios na definición do que debe ser un texto nacional.\nPersiste, sen embargo, a obsesión por reproducir a textualización dunha esencia galega, aínda que condicionada polos mencionados procesos e transformacións. O novidoso agora é unha inestabilidade e unha pluralidade de opcións que dificultan un rápido ascenso dentro do sistema literario. O canon ábrese e desxerarquízase, debido en parte á perda de lexitimación dos criterios que imperaban ata os anos oitenta e tamén polas esixencias dos novos escritores arroupados polas institucións interesadas na súa canonización. O elemento ideacional xa non é, como antes, o único trazo privilexiado neste proceso de clasificación e as macrometáforas que definían o carácter nacional dos textos literarios desaparecen, son transformadas discursivamente (de seren tratadas alegoricamente convértense en obxecto de ironía) ou sofren o impacto das novas formas literarias (8).\n6. É fundamental concibir a literatura nacional como un espacio social específico e institucionalizado no que interveñen os diversos axentes sociais que directa ou indirectamente están relacionados coa lexitimación e utilización nacional do discurso literario. O recoñecemento desta dimensión institucional esixe analizar a intervención dos demais discursos sociais na nacionalización do sistema literario; ó mesmo tempo, subliña a relevancia da cuestión da literatura nacional como un espacio teórico idóneo para estudiar as complexas relacións entre o discurso literario e os demais discursos sociais e confirma a privilexiada condición deste proceso cultural como un ámbito único para analizar os mecanismos de producción e reproducción simbólica nos que tan activamente intervén o discurso literario, sobre todo en situacións como a da sociedade galega.\n7. ¿Que fai do imaxinario nacional un espacio privilexiado para a producción das macrometáforas coas que se alimenta a producción literaria? Para responder a esta pregunta, que é clave para entender a cuestión da literatura nacional, hai que identificar e analizar previamente as imaxes nas que se autorrepresentan as macrometáforas nacionais e estudiar as obras de determinados autores, especialmente os canonizados, para ver como se materializan nelas. Igualmente relevante é a análise da evolución do discurso literario no contexto deste corpus de metáforas e a específica intervención de cada un dos demais discursos sociais na articulación e reconfiguración deste mesmo corpus. Especialmente interesante sería detectar en que medida a producción literaria de determinados autores serviu de guía na articulación dun determinado ideario nacionalista. Esta constatación probaría que o discurso literario e os mundos imaxinarios por el construídos tiveron un papel determinante nos programas nacionalistas.\nSó despois destas indagacións previas estariamos en condicións de documentar os procesos polos que determinadas representacións son canonizadas e nacionalizadas inmediatamente e outras son silenciadas ou rexeitadas (9). Para que a canonización sexa efectiva é imprescindible un alto nivel de correspondencia entre os mundos imaxinarios e as institucións responsables da súa apropiación ideolóxica. O problema con esta operación é que tende a silenciar as contradiccións na análise dos autores canonizados como nacionais para non restarlle efectividade ó argumento da homoxeneidade dos idearios nacionalistas que eles representan (10).\n8. Despois da reflexión anterior é necesario preguntarse se a literaturización do imaxinario nacional equivale á nacionalización do discurso literario, se son dúas denominacións distintas dun mesmo proceso social. A configuración literaria do imaxinario nacional está directamente relacionada co mencionado nacionalismo literario e explícase, sobre todo nas súas fases iniciais, pola débil institucionalización doutros discursos sociais, sobre todo o político. Segundo esta hipótese, os idearios naciona(listas) utilizarían como vehículo privilexiado para articular o seu imaxinario o discurso literario; e este, coma contrapeso, traduciría as macrometáforas do imaxinario nacional ós seus propios rexistros. A nacionalización do discurso literario, pola outra banda, precisa para ser efectiva dun certo grao de autonomía institucional. É neste sentido no que debe falarse de literatura nacional, como se indica noutras seccións. Como conclusión provisional pode aventurarse a seguinte liña de investigación: unha reflexión sobre os modos de nacionalización de textos e autores e sobre as axencias que neles interveñen esixe, en primeiro lugar, unha análise da lexitimación social e da canonización estética e un estudio detido das circunstancias que condicionan cada unha destas actividades; en segundo lugar, obriga a distinguir diferentes graos de nacionalización do discurso literario e a identificar os distintos proxectos nacionalitarios nos que se inscribe e dos que forma parte.\nIV. A LECTURA NACIONAL DO SISTEMA LITERARIO\n1. Os manuais de historiografía literaria fundamentan a súa lóxica argumentativa a partir do seguinte principio: a lectura nacional é a fórmula ideal para entender as complexas relacións entre os diversos sistemas literarios. Esta fórmula caracterízase por unha serie de imposicións que exerce sobre o discurso literario: imposicións ideolóxicas derivadas dos idearios nacionais utilizados como instrumentos ou guías de articulación; imposicións estéticas, resultado da privilexiada xerarquización de rexistros específicos; e imposición de determinadas interpretacións sobre a evolución autónoma do sistema literario, nas que a lectura nacional é especialmente efectiva. Estas observacións xerais suxiren tamén liñas concretas de investigación; unha delas é a análise dos mecanismos utilizados para silenciar as versións que problematizan a homoxeneidade do sistema e, en última instancia, a súa estabilidade; outra é a comparación dos manuais escolares utilizados nos diversos niveis do ensino, que permitiría ver como se lexitima a lectura nacional dun determinado sistema literario a través da institución pedagóxica.\n2. A lectura nacional é un proceso interpretativo que, por principio, traballa con textos fundacionais, os textos nacionais por excelencia, arredor dos cales se vai distribuíndo o resto da producción literaria. O seu carácter fundacional descansa nunha serie de funcións, que deben ser relacionadas coa tipoloxía textual inventariada na sección anterior; aquí só se indican as máis relevantes: a inauguración ou reiniciación dun sistema literario (como exemplifica Cantares gallegos no caso de Galicia), a síntese dos trazos primordiais dunha identidade colectiva (sobre todo as macrometáforas dun determinado ideario nacionalista), a recuperación e articulación dunhas formas literarias consideradas fundamentais para a configuración do sistema literario, a inauguración de novas vías temáticas ou discursivas e a incorporación no espacio textual dos desafíos dunha época concreta, normalmente identificada cun momento especialmente relevante na evolución do sistema literario (o Rexurdimento lírico do século pasado, o proxecto literario da Xeración Nós, ou títulos máis recentes como Caixón desastre e O triángulo inscrito na circunferencia, para a literatura galega).\n3. Para establecer as relacións entre a institucionalización do discurso literario e a súa nacionalización é importante identificar as axencias que interveñen na lexitimación dunha lectura nacional da producción literaria. É obvio que ademais das propias do discurso literario actúan neste proceso as institucións especializadas na articulación dos idearios nacionalistas e que estas últimas exercen presión sobre as primeiras como se detecta nos tipos de imposicións sinalados anteriormente. No caso da literatura galega a canonización estética, na que comezan a intervir algunhas institucións cunha dinámica propia, aínda segue en gran medida subordinada ou identificada co proceso de lexitimación nacional (11). Obsérvase, pois, unha ambigua equiparación entre ambos os dous procesos, que non sería absurdo interpretar como a persistencia dun espacio liminar, fronteirizo, no que se xesta unha osmose entre a lexitimación nacional e a canonización estética, producto da inestabilidade da matriz discursiva e da multifuncionalidade dos diversos discursos sociais. A cuestión para o futuro é ver se se produce un progresivo distanciamento e, en caso afirmativo, que forzas interveñen nesta hipotética diferenciación e autonomización das funcións discursivas. Especial importancia adquire o estudio da intervención institucional da crítica na lectura nacional da producción literaria, o papel dos organismos de transmisión da reflexión crítica (revistas, casas editoriais...), os tipos de crítica utilizada (xornalística, ensaística, académica), as interferencias coas axencias responsables dos idearios nacionalistas e a impronta destes na crítica literaria.\n4. Aínda que provisional, a seguinte tipoloxía de lecturas nacionais pode ser un punto de partida operativo para o estudio dunha literatura como a galega (12): a institucional/oficial (representada pola Administración oficial), a das institucións oficiais encargadas de protexer e estudiar a cultura nacional (o Consello da Cultura ou o recentemente creado Centro de Investigacións Ramón Piñeiro, por exemplo), a das diversas formacións políticas nacionalistas (o caso do Bloque), a dos movementos sociais que promoven a institucionalización nacional da cultura galega (o exemplo da Mesa pola Normalización Lingüística de Galicia), a dos sectores académicos e centros de documentación comprometidos coa reivindicación dunha cultura nacional (o Instituto da Lingua Galega da Universidade de Santiago) e a dalgúns medios de comunicación especialmente interesados na proxección nacional da literatura galega (o caso do semanario A Nosa Terra). Unha análise comparativa permitiría analizar a contextualización de cada unha das lecturas a partir precisamente das institucións que as lexitiman. Esta sería, sen dúbida, a liña de investigación máis recomendable e a máis efectiva.\nV. DO NACIONALISMO LITERARIO Á LITERATURA NACIONAL\n1. Como se adiantaba nalgunha nota anterior, moitas veces cando se fala de literatura nacional trátase en realidade do nacionalismo literario, que é unha práctica social distinta, ou mellor, o mesmo ámbito discursivo e institucional pero en distintos momentos da súa evolución. Galicia pode servir como exemplo paradigmático para profundar nesta distinción. Xa desde ben entrado o século XIX, a producción literaria galega funcionou vicariamente como o único espacio público galego, pero non desde unhas supostas condicións autónomas do discurso literario senón desde as esixencias de articulación dun imaxinario nacionalista; o carácter determinante destes idearios forzou unha lectura da producción literaria como se dunha literatura nacional se tratase. A débil ou case inexistente autonomía discursiva é compensada polo vigor das propostas galeguistas que se apoderan dun incipiente discurso literario autóctono para articular as súas propostas ideolóxicas. A dobre personalidade de moitos e significados escritores galegos como ideólogos do galeguismo e creadores literarios dá unha moi precisa imaxe do fenómeno aquí analizado.\nDo antedito pode deducirse que cando nun determinado espacio cultural non existe un mínimo de institucionalización discursiva, é problemático cualificar de nacional un sistema literario sen analizar previamente as complexas relacións e as necesarias distincións entre literatura nacional, nacionalismo literario e sistema literario. Cando aínda persiste unha superimposición de funcións discursivas, é dicir unha institucionalización discursiva deficiente, e a literatura como entidade social non ten acadado a autonomía suficiente, non pode falarse dun sistema literario consolidado e moito menos de literatura nacional. Segundo esta hipótese, a literatura galega dificilmente podería apropiarse desta denominación, incluso no seu estado actual. É necesario engadir, sen embargo, que a aceptación desta hipótese non invalida a proposta do concepto de sistema literario como base de operacións dun corpus de producción, porque este non pode darse nunca nun baldeiro, por moi básico que sexa o seu nivel de estructuración interna.\nCando Rosalía de Castro escribe a súa obra poética en galego non a sitúa dentro dunha literatura nacional senón no ámbito do nacionalismo literario. Teriamos que preguntarnos se Otero Pedrayo e Vicente Risco, por sinalar dous autores que escriben nunha encrucillada sociocultural especialmente complexa, utilizaban como horizonte da súa práctica literaria a idea de sistema literario nacional ou se polo contrario aínda dependían dunha concepción próxima ó nacionalismo literario. Pode argüírse como hipótese de traballo que a Xeración Nós se impuxo como tarefa colectiva a configuración dun sistema literario nacional (non pode explicarse doutro xeito o programa cultural implícito na revista do mesmo nome) e a difícil reconfiguracion da matriz discursiva no seo da cultura galega, defendendo a autonomía dos discursos existentes (especialmente o literario nos seus diferentes xéneros) e potenciando e lexitimando a dos que ata entón foran silenciados ou marxinados. O nacionalismo literario é, pois, un requirimento para poder falar de literatura nacional, pero non debe ser identificado con ela.\nSe o obxectivo último de todo nacionalismo literario é a utilización do discurso literario para consolidar e lexitimar un determinado ideario nacional(ista), os seus maiores obstáculos procederán da tendencia á autoxestión e á autonomía do discurso en cuestión. Polo contrario, na configuración dunha literatura nacional propiamente dita conflúen as imposicións dun poder político cunha efectiva hexemonía sociocultural e a progresiva institucionalización autónoma do discurso literario, unha autonomía que obviamente é sempre relativa e arbitraria. Pode falarse, pois, de literatura nacional cando un determinado ideario nacional(ista) se fai coa lexitimación social e potencia ó mesmo tempo a institucionalización autónoma da canonización estética. Analizada desde esta perspectiva a dinámica sociocultural galega actual, e máis concretamente a súa producción literaria, é obrigado concluír que a cualificación de literatura nacional só pode facerse con tento e despois de responder a múltiples cuestións que, en principio, impiden unha resposta excesivamente inxenua.\n2. Como conclusión provisional dunha reflexión sobre a literaratura nacional que pretende superar presupostos e imposicións de cuestionable lexitimación conceptual sirvan estas notas finais en torno a unha das maiores transformacións do sistema literario galego nas últimas décadas: a mencionada crise do modelo representado polo Macro-Texto Nacional e a lenta e difícil configuración dun Inter-Texto Polifónico. Trátase de dous procesos directamente relacionados coa crise dunha identidade nacional e coa aparición dunha serie de novas identidades colectivas que progresivamente adquiren un decidido protagonismo na articulación social da producción e da reproducción culturais.\nO predominio do Macro-Texto Nacional obedece a unha fase na que o sistema literario está controlado pola tendencia definida anteriormente como nacionalismo literario. Nela os textos aínda rexistran directamente as macrometáforas deseñadas ou promovidas polos respectivos idearios nacionalistas que, dalgún xeito, guían ou condicionan monoloxicamente a dinámica do discurso literario (13). Todos os textos son sometidos a esta integración monotemática que a crítica é a primeira en potenciar e lexitimar porque responde ás expectativas dun lectorado reducido pero ben articulado ideoloxicamente. A visión da cultura galega como unha cultura de resistencia intensificou esta lexitimación dun único Macro-Texto que funcionaba como un espacio simbólico no que se ían integrando pouco a pouco cada unha das obras que eran recibidas como versións dun mesmo e único Texto. Rosalía de Castro, Curros Enríquez, Otero Pedrayo ou Álvaro Cunqueiro viñan ser un mesmo autor, mellor aínda, os repetidores simbólicos dunha única identidade cultural. Un dos problemas derivados desta interpretación, determinante na evolución do discurso literario galego moderno, foi a imposición dunha lectura única a moitos e moi diversos proxectos literarios (14).\nA fase do Inter-Texto Polifónico, perceptible sobre todo na década dos oitenta, corresponde a un sistema literario que pretende funcionar autonomamente. Esta nova concepción está directamente relacionada cunha profunda crise nos presupostos tradicionalmente utilizados para definir a textualidade literaria galega. Agora os textos xa non son predominantemente alegóricos, como na fase anterior; e os puntos de confluencia hai que buscalos non na copresencia dunha reducida serie de macrometáforas alimentadas polo ideario nacional correspondente senón na vontade de compartir un espacio discursivo e institucional moito menos homoxéneo que o presuposto pola práctica do nacionalismo literario. Neste novo estadio da evolución do sistema literario os textos non se rexen pola analoxía das décadas anteriores senón pola súa pertenza a un sistema caracterizado pola ausencia dunha lexitimidade impositiva dun determinado ideario nacional. En que medida esta nova dinámica facilitará ou dificultará a institucionalización dunha literatura nacional galega tal e como aquí foi definida é unha cuestión que vai precisar de estudios específicos.\nHoxe resulta xa problemático defender un imaxinario colectivo galego, se por tal se entende a imposición dunha incuestionable uniformidade na proxección da identidade nacional. Suso de Toro e Antón Reixa, entre outros, obrigan a falar dunha crise das macrometáforas lexitimadas polos diferentes idearios nacionalistas e a recoñecer unha paulatina emerxencia de novas identidades sociais. Xa se indicou anteriormente que as imposicións dunha lectura nacional están experimentando unha seria oposición por parte doutras interpretacións que parten de principios distintos e incluso opostos. Estas novas lecturas permiten identificar erros e responder ós desafíos pendentes e obrigan a matizar presupostos excesivamente xeneralizadores procedentes de paradigmas anteriores.\nÓ ámbito de estudio sobre a literatura nacional aínda lle queda un longo percorrido. E as preguntas, moitas máis das que aquí foron formuladas, necesariamente terán que multiplicarse como proba dunha inevitable revisión dos presupostos sobre os que esta cuestión está fundamentada conceptualmente. A crise de lexitimación de determinadas representacións da identidade colectiva e o cuestionamento mesmo dos principios de articulación das culturas nacionais, dúas consecuencias lóxicas da nova dinámica social na producción e reproducción dos procesos de significación, son unha proba incuestionable de que na reflexión sobre o obxecto social denominado tradicionalmente literatura nacional algunhas portas deben pecharse e outras, moitas outras, deben ser abertas. Queden, pois, as hipóteses aquí formuladas como propostas provisionais á espera de futuras investigacións.\n1. Este traballo é unha versión modificada do relatorio presentado nun curso organizado pola Universidade de Santiago de Compostela sobre a condición nacional e/ou subalterna da literatura galega (Mondoñedo, 5-7 de setembro, 1994). Constitúe un conxunto de hipóteses de traballo dun estudio máis extenso sobre as condicións de lexitimación nacional da producción literaria galega contemporánea.\n2. Quizais non estea de máis precisar que se entende aquí por discurso literario, para evitar presuposicións e innecesarias ambigüidades. Con este termo alúdese ás institucións e colectivos que producen, distribúen e consumen un obxecto recoñecido socialmente como literatura, ós instrumentos de avaliación utilizados nestes procesos e ós textos por eles apropiados.\n3. Sería interesante reler un texto tan emblemático como Memorias dun neno labrego e analizar toda a historia da sua recepción a partir da identificación crítica entre os rexistros da comunicación sociolingüística e os propios do discurso literario.\n4. Ver como circulan pola literatura infantil e xuvenil galega, ou pola narrativa de xénero policial, determinadas macrometáforas derivadas dos idearios nacionalistas, pode ser unha boa vía de investigación nesta dirección.\n5. Non se pode esquecer que as historiografías literarias están presentadas desde a perspectiva desta mesma articulación nacional, que se responsabiliza dos ritmos de evolución e dos cortes cronolóxicos do sistema literario en cuestión. Un estudio dos presupostos cos que operan as historiografías literarias galegas existentes permitiría ver como a proxección nacional do sistema literario condiciona a configuración destes manuais.\n6. Algúns dos indicadores sinalados están en franco retroceso, pero a aparente normalidade nacional do sistema literario galego, como se indicaba anteriormente, oculta moitas deficiencias dificilmente superables se non se intervén eficazmente na institucionalización social do discurso literario.\n7. Moitas das hipóteses formuladas neste traballo están directamente relacionadas con esta observación e intentan responder dalgún xeito á cuestión da textualidade nacional, mediante a superación dun único Macro-Texto Nacional e a aparición do que eu denomino, a falta dunha terminoloxía máis precisa, un Inter-Texto polisémico. Sobre esta cuestión reflexiónase máis adiante.\n8. Pénsese, por exemplo, na utilización que se fai destas macrometáforas nalgúns subxéneros narrativos (novela policial, erótica, etc.). Crime en Compostela pode ser sintomática deste novo tratamento.\n9. Non debe esquecerse que gran parte do atractivo dos mundos literarios de autores como Rosalía de Castro ou Álvaro Cunqueiro débese ó feito de que están articulados en torno a unha serie de macrometáforas (explícitas ou implícitas) que condensan ou exemplifican imaxinariamente as preocupacións, obsesións ou desafíos de determinados sectores da comunidade galega.\n10. A historia da recepción crítica da obra de Rosalía de Castro ofrece un corpus documental especialmente rico para estudiar esta cuestión no contexto da literatura galega.\n11. Aínda que na lectura dun sistema literario como nacional tende a prevalecer a lexitimación nacional sobre a canonización estética, esta sobredeterminación non significa a relegación ou anulación funcional da segunda; máis ben habería que concluír que o investimento estético é unha dimensión fundamental para entender como se articula ideoloxicamente e como se institucionaliza o proceso de lexitimación e configuración nacional dun sistema literario.\n12. No contexto da institucionalización dunha lectura nacional sería interesante analizar as publicacións que no ámbito do discurso literario financian as institucións oficiais. O inventario de textos, autores, épocas, movementos ou xeracións utiliza o discurso literario para lexitimar un determinado comportamento político.\n13. Quizais o monocultivo ou a hexemonía do xénero lírico nun período importante da evolución do sistema literario galego deba ser explicado desde esta perspectiva.\n14. A poesía de Rosalía de Castro e a narrativa de Blanco Amor e Álvaro Cunqueiro, por sinalar exemplos senlleiros, estiveron condicionadas por esta imposición interpretativa ata hai poucos anos.


Marzo 2008 – vaitraballar\nArquivos mensuais:Marzo 2008\nPublicado porcarafio Marzo 28, 2008 Publicado enMúsica1 comentario en Morcheeba – Rome Wasn’t Built In A Day\nPrecioso e impecable. A súa web oficial O seu canal en youtube\nPublicado pordavidef Marzo 27, 2008 Publicado enMúsicaEtiquetas:jazz,Stacey KentDeixa un comentario en Stacey Kent in Shall We Dance?\nPois iso, que o pasado día 20 entrou pola porta a señora que según dín o sangue altera, e a pesar do cambio climático, había que mudar de roupa. Por iso, cambiamos o aspecto gráfico do blog. Ós melancólicos, dicirlles que non se preocupen, en calquer momento volveremos cambiar e, quizáis toque o anterior 😉Seguir lendo “Chegou a primaveira e hai que cambiar de roupa e ademáis eclipse solar o 29”\nPublicado pordavidef Marzo 25, 2008 Publicado enXeralEtiquetas:eclipse1 comentario en Chegou a primaveira e hai que cambiar de roupa e ademáis eclipse solar o 29\nSitio oficial de De-Phazz\nPublicado porcarafio Marzo 25, 2008 Marzo 25, 2008 Publicado enMúsicaDeixa un comentario en de-phazz\nI’m f*cking Matt Damon / Ben Affleck\nPara situarse: Sarah Silverman é unha famosa humorista nos EEUU, novia de Jimmy Kimmel que é presentador dun show. Con motivo do aniversario do show preparoulle esta “actuación” no seu programa: Sarah (con subtítulos) E en resposta, Jimmy Kimmel respostou co seguinte vídeo: Resposta (subtitulada) Non sei cal das dúas é mellor 😀 Notaredes queSeguir lendo “I’m f*cking Matt Damon / Ben Affleck”\nPublicado porstuka Marzo 24, 2008 Marzo 24, 2008 Publicado enMúsica,mimadriña!,ocio5 comentarios en I’m f*cking Matt Damon / Ben Affleck\nQuen é Michel Petruccinai?\nPublicado porcarafio Marzo 18, 2008 Marzo 18, 2008 Publicado enMúsica1 comentario en MICHEL PETRUCCIANI – CARAVAN


Os museos e feiras de ciencia son beneficiosos para as cidades e a educación (Máis Divulgación) Divulgación 360. Novas de divulgación.\n31/05/16 - Segundo un estudo da Pompeu Fabra de Barcelona\nOs museos e feiras de ciencia son beneficiosos para as cidades e a educación\nA Universidade Pompeu Fabra (UPF) levou a cabo un estudo que indica que os museos e feiras de ciencia teñen claros efectos positivos a longo prazo, tanto nos seus visitantes como nas cidades nas que se sitúan. O traballo foi realizado en seis cidades españolas nas que se analizaron iniciativas de cultura científica como museos de ciencia, planetarios, feiras de ciencia, etc..\nA investigación estivo dirixida por Gema Revuelta, directora do Centro de Estudos de Ciencia, Comunicación e Sociedade da UPF. O seu financiamento correu a cargo da Fundación Española para a Ciencia e a Tecnoloxía (Fecyt).\nA contribución dos museos e feiras ao sistema educativo da cidade (e das cidades da súa contorna) na etapa escolar, o impacto na identidade e imaxe da cidade e a contribución á oferta cultural e de lecer, son algúns dos beneficios máis obvios, segundo o traballo. Tamén funcionan como un medio de información para o cidadán sobre cuestións de ciencia, agregan os autores.


Galicia é a segunda autonomía máis envellecida de España, pero con maior esperanza de vida de Europa\nActualizado 27/02/2013 15:00\nA Sociedade Galega de Xeriatría e Xerontoloxía celebrará en maio en A Coruña os seus XXV Congreso\nGalicia é a segunda comunidade máis envellecida de España, pero unha das que ten a maior esperanza de vida en Europa, segundo datos feitos públicos por Sociedade Galega de Xeriatría e Xerontoloxía (SGXX) con motivo da celebración os días 10 e 11 de maio en A Coruña dos seus XXV Congreso.\nSegundo os últimos datos do Instituto Galego de Estatística (IGE) de 2012, en Galicia residen 2.781.498 persoas, das que 635.879 teñen máis de 65 anos.\n"É dicir, o 22'86 por cento dos galegos e galegas atópanse na mal denominada terceira idade", indica a Sociedade Galega de Xerontoloxía, que subliña que, delas, case 100.000 superan os 80 anos e unhas 1.200 a centena, principalmente en áreas de poboación de Ourense e Lugo.\nA SGXX destaca tamén que "algunhas zonas xeográficas de Galicia son as primeiras do mundo en envellecemento, por enriba mesmo de áreas poboacionais de Xapón" e que esta autonomía segue sendo a segunda comunidade autónoma de España "máis envellecida e unha coas maiores esperanzas de vida de Europa".\nIDADE MEDIA DE VIDA\nAsí, a idade media de esperanza de vida supera os 82 anos, en concreto 79 para os homes e 85,8 para as mulleres en Galicia. "O maior índice de Europa tras o francés, que é de 83 anos de media,", engade a SGXX.\nA Sociedade subliña tamén que o feito de que en Galicia unhas 200.000 persoas maiores de 65 anos "presentan algún tipo de minusvalidez". Delas, 40.000 reciben algunha prestación do sistema de atención á dependencia.\nEstas e outras cuestións abordaranse no congreso da SXGG, baixo o lema 'Investigación, Desenvolvemento e Innovación en Xerontoloxía e Xeriatría' e no que se debaterán e compararán os resultados de investigacións no campo do envellecemento.


"O traballo reivindica o galego do Incio, que ten o seu vocabulario e as súas expresións"\n16 octubre 2020 17:39 h.\nNeno de monte, o título do novo traballo de Xabier Vizcaíno, xa é toda unha declaración de intencións. No interior agocha unha homenaxe ás orixes, aos ancestros a á cultura da Terra Brava. ► Pero, lonxe de soar costumista, os temas veñen marcados por novos timbres e ritmos que dan frescura e transmiten liberdade.\nA MEDIADOS de novembro estará a venda Neno de monte, o novo traballo de Xabier Vizcaíno. O músico do Incio creou un libro-disco no que os relatos se mesturan coa música e que serve de homenaxe aos seus avós e ao medio rural.\nO novo traballo Neno de Monte está a piques de saír, pero xa temos un adianto nas redes co tema Camiños.\nDalgún xeito había que abrir a lata e Camiños parecía o tema perfecto porque está moi enfocado a O Incio. O vídeo está grabado entre as localidades de Vilasouto e Goó.\nPero este tema achéganos a un Xabier Vizcaíno ao que non estámos afeitos.\nNon é o Xabier Vizcaíno de sempre (ri). Creo que pode sorprender moito. Son ritmos diferentes que teñen un toque cumbieiro que está gustando moito. Eu tiña un pouco de pánico pero á vez moitas ganas de probar outras cousas e a acollida está a ser moi boa, algo do que estou sorprendido e moi agradecido. Creo que tamén é importante o traballo de vídeo que se fixo. En Camiños encaixan moi ben as dúas partes do traballo, iso non sempre é fácil.\nQue máis se atopa en Neno de Monte?\nO libro-disco é unha homenaxe a todos os que vivimos no medio rural e amamos isto. É un traballo íntegro en galego. Consta de cinco relatos que están baseados nas historias, a veces máis reais e a veces con maior ficción, que me transmitiron durante moitos tempo os meus avós. Historias dos tempos da fame e da súa propia infancia na que eu tamén poño algo meu no intre de escribilas. Ten, ademais, seis cancións en galego. Todos temas propios agás un poema de Bernardino Graña titulado Sen a luz túa, no que tamén está Lucía Pérez. Neses seis temas hai outra colaboración moi especial, que manteño en segredo, e da que poderán desfrutar os que merquen o disco.\nComo se lle deu o de escribir?\nIgual fun un pouco atrevido. A min sempre me gustou ler e escribir, pero está claro que non é o mesmo facer as letras das cancións ca desenvolver un relato ou un conto. Foi un proceso marabillos e complicado a partes iguais, un cambio de formato que requeriu moito esforzo pero que tiña en mente dende hai moito tempo. Creo que é un agasallo que me fago a min mesmo e quería que fose algo especial, que dentro duns anos mire este traballo e siga orgulloso del. Ademais, para min ten unha carga emocional moi forte. Son contos e relatos que me transmitiron os meus avós, dous deles aínda seguen vivos, e era moita responsabilidade plasmar no papel os xeitos de contar deles mesmos, que a historia non perdese interese nin o punto que eles lle imprimían.\nEste libro-disco é un regalo para min mesmo. Deses discos dos que segues orgulloso cando pasan os anos\nCal é o vínculo entre os relatos e as cancións?\nCada parte vai polo seu lado, pero a lingua fai de vínculo. Os relatos contan unhas cousas e as cancións outras, pero usan a mesma linguaxe: o galego do Incio, que non é o mesmo ca o que se fala noutros sitios. Anque a normativa está aí e se respeta, tiven a posibilidade de usar ese vocabulario e esas expresións que nos identifican no contexto xeral do galego, que son propias da nosa zona.\nÉ o caso de mao. Aquí, nesta zona oriental, non dicimos man, dicimos mao. Esa terminación identifícanos, e creo que é importante respetar esas palabras de libre dito porque forman parte da riqueza do noso idioma.\nA portada tampocou deixa indiferente, xa di moito do interior.\nEfectivamente. Teño un ilustrador de cabeceira que é Andrés Wolf. Somos amigos e levamos moito tempo traballando xuntos. Él é colombiano e o seu traballo é moi recoñecido aló e aquí. Preparou a portada, a contraportada e as ilustracións que van encaixadas nos relatos. A obra está feita cunha técnica dixital que semella o debuxo á man. Creo que reflicte moi ben a esencia do disco-libro. Son debuxos moi bonitos que á vez manteñen ese pouso crú dos relatos.\nA quen se lle ocorre presentar novo disco en tempos de pandemia?\nA verdade é que é case un suicidio, pero penso que o mundo ten que continuar e que non vale de nada quedar parados. Creo que máis ca nunca hai que darlle brío ás inquedanzas e que iso tamén pode axudar a afrontar momentos complicados. A min este traballo axudoume moito a seguir dando pedal nuns momentos moi malos para o oficio e para a cultura en xeral.\n"O traballo reivindica o galego do Incio, que ten o seu vocabulario...\n"Quiero reforzar la autoestima de los más pequeños"


Conversa:Osvobodilna Fronta - Wikipedia, a enciclopedia libre\nCarintia[editar a fonte]\nO texto tal e como o redixin a primeira vez queria dicer que as forzas ocupantes eran alemás, italianas e húngaras, non que OF teña liberado aos italianos e aos húngaros! Non sei dabondo como para continuar e corrixir adecuadamente o que está agora mencionando a Carintia. Xosé(Contacto) 16:39, 13 maio 2005 (UTC)\nPolo que eu sei o OF loitou contra as forzas húngaras e italianas non en Eslovenia (a Eslovenia política), o que fixo foi loitar contra as forzas italianas na rexión do Véneto de lingua eslovena e na rexión húngara de lingua eslovena ( A Eslovena cultural se queres). En Carintia (hoxe en Austria entón no III Reich pero de lingua eslovena) actuou igual que en Eslovenia contra do exército alemán.--Rocastelo 16:44, 13 maio 2005 (UTC)\nDespois da ocupación nazi de Eslovenia os alemáns dividirona entre Hungría, Italia e o III Reich, e Eslovenia deixou de existir como entidade. O OF actuou no territorio esloveno que pertenceu a Iugoslavia, máis tamén naqueloutro territorio que non formou parte da Eslovenia iugoslava e que despois da liberación non se incorporou a Iugoslavia (caso de Carintia e na pequena zona italiana que hoxe é de lingua eslovena)--Rocastelo 18:38, 13 maio 2005 (UTC)\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Conversa:Osvobodilna_Fronta&oldid=49607"\nA última edición desta páxina foi o 13 de maio de 2005 ás 18:38.


Sáb, 10/11/2018 - 21:19 — m.auroracandal\nUn ano máis o noso cole participou en “la vuelta al cole” e fomos acompañados dos nosos amigos maiores.\nPrimeiro viñeron buscarnos á nosa clase\nLogo cada un da man do noso amigo especial fixemos o percorrido.\nRematamos cunha foto conxunta de todo o cole xa que todos e todas fomos da man dun “amigo maior”.\nO EDLG e o EACE agradecemos a colaboración e o traballo de toda a comunidade educativa na preparación do Samaín 2018.\nGrazas pola boa disposición e participación.\nMar, 16/10/2018 - 10:03 — m.auroracandal\nUn ano máis estamos por aquí!\nXa pasou o mes de setembro, mes no que volvemos á escola e vemos aos nosos compañeiros e compañeiras e tamén, como non, aos profes.\nEste curso seguiremos co proxecto "O meu amigo maior" e por iso tiñamos moitas ganas de volver a estar xuntos. Foi pouco tempo pero o disfrutamos, os antigos e os novos que temos este ano para así coñecernos todos.\nÉ o comezo dun grande e especial curso!!!!\nVen, 22/06/2018 - 17:43 — m.auroracandal\nO último día de curso, marchamos todo o cole de andaina ao Monte de San Pedro.\nOs máis maiores foron cun pequeno, nos fomos co noso amigo maior, por suposto.\nAínda que nos asustaba un camiño moi largo e as nosas pernas pequenas, coma íamos cos maiores fíxose corto o camiño.\nE aló como nos coidaron!\nEstamos tan contentos de participar nesta actividade que fomos quen de convencer a todo o colexio!\nE ademais, seguimos sendo amigos fora do centro.\nAsí que aquí seguiremos o vindeiro curso con máis actividades xuntos.\nVen, 22/06/2018 - 17:31 — m.auroracandal\nDespois de moitos ensaios e como remate do curso, decidimos facer unha obra de teatro.\nTitulámola: “A libraría”\nE amosámola primeiro aos nosos compañeiros e compañeiras de terceiro, quinto e sexto, e despois ás nosas familias.\nGustounos moito participar nela todos xuntos.\nE foi tan divertida que os pequenos no nos cansamos de mirar como actúan os nosos amigos maiores!\nEstas son algunhas das escenas.\nEstamos desexando repetir o vindeiro curso!\nVen, 22/06/2018 - 17:11 — m.auroracandal\nOs amigos maiores estiveron traballando neste curso con robots, e aprenderon a traballar moitas cousas con eles.\nPor iso decidiron amosarnos o seu traballo contándonos uns contos con eles, así que, moi ledos, marchamos á súa clase e alí contaron catro contos cortiños pero moi entretidos.\nCanto saben os nosos amigos maiores!\nE canto nos entreteñen!\nAs nosa caras mirando e escoitando o que nos ensinan o din todo.\nCando medremos queremos ser coma eles!\nDom, 20/05/2018 - 19:13 — m.auroracandal\nO pasado 21 de marzo celebrouse o día mundial da poesía e para conmemoralo decidimos facer unha árbore chea de poesía.\nOs máis pequenos fixemos o que máis nos gusta.... pintar coas mans e así preparamos as dúas árbores.\nOs amigos maiores fixemos unha poesía na que nomeamos ao amigo pequeno, e os pequenos, un pareado con moita axuda da nosa profe, todas dentro de follas de moitas cores.\nE logo os pequenos fomos á aula dos maiores para deixar a nosa folla e recoller a dos maiores.\nGústanos moito estar xuntos e intercambiar os nosos traballos.\nE así foi como quedaron as nosas árbores, unha na aula de 3 anos e a outra na aula de 5º.\n“Filosofar es abrir el pensamiento a un ejercicio continuo\nde interacción con uno mismo, con el otro y con el mundo”.\nAngélica Sátiro. FILOSOFÍA MÍNIMA. Editorial Octaedro.\nComo o xardín quedou creado durante o curso pasado, agora estamos a ocupalo como un lugar onde dialogar reflexivamente sobre o clima, xa que moitas novas sobre o tema ocuparon as portadas dos xornais: lumes, inundacións, alertas de vento e moito, moito frío.\nTodo o vemos dende a nosa proximidade, agudizando a mirada tamén nos paseos dende o aulario ata a nosa parcela do horto.\nAdemais estamos a ter a sorte de poder dar a coñecer o noso proceso creativo grazas a diferentes medios de divulgación como o programa radiofónico “El Puente” de Colombia ou no recente Congreso Iberoamericano de Filosofía para nenxs de Girona. Neste encontro, a filosofa e pedagoga Angélica Sátiro presentou o seu libro “Ciudadanía creativa en el jardín de Juanita” que recolle, nun dos seus capítulos, a nosa experiencia xunto a outras de Mallorca, Almería e Colombia.\nMoi próximo o remate do curso, xa temos en mente moitos novos desexos para desenvolver no vindeiro.\nMAR Santiago Arca, abril 2018\nEXERCITAMOS O NOSO PENSAMENTO\nAo longo deste curso, todos os luns na aula de Educación Infantil de 4 anos “B”, estamos a adicar unha sesión á desenvolver habilidades de pensamento. Nelas os/as nenos/as se poñen en situación de dialogar sobre diferentes propostas da cultura que nos rodea, co obxectivo de mellorar o seu pensamento.\nAs familias desta aula poden ler no dossier que se formatea con todos os diálogos do curso, como os seus fillos/as van camiño de ser máis críticos/as, coidadosos/as e creativos/as. Pero para aquelas persoas que non tedes acceso a esta dinámica de aula, a revista “Crear Mundos” recolle moitas experiencias en diferentes niveis educativos. Na páxina 297 do agora publicado nº 15 (no arquivo adxunto), poderedes ler unha sesión programada e documentada no noso colexio.\nMAR Santiago Arca, marzo 2018.


Perfil do Contratante » Adxudicacións Definitivas\nAdxudicación definitiva dun contrato de enaxenación de bens patrimoniais mediante procedemento aberto. Expte.: B2008.3\n09/09/2011.- ADXUDICACIÓNS DEFINITIVAS\n1. Por acordo do Pleno desta Corporación local de data 31 de outubro de 2008, foi aprobada a enaxenación dunha serie de parcelas sitas no parque empresarial de Chorente SUI-1 de Allariz, mediante procedemento aberto, oferta económicamente mais ventaxosa, un único criterio de adxudicación ao prezo mais alto, xunto co prego de clásusulas administrativas particulares.\n2. O anuncio de licitación foi publicado, por prazo de quince dias, no Boletín Oficial da Provincia nº 258/2008 de 24 de outubro, no Diario Oficial de Galicia nº 217/2008, de 7 de novembro e no Perfil de contratante do órgano de contratación, a fin de que os interesados presentaran as súas proposicións.\n3. Con data 27 de novembro de 2008 constituíuse a Mesa de contratación, e ésta realizou proposta de adxudicación a favor dos licitadores presentados.\n4. Por acordo da Corporación de data 26 de novembro de 2008 aprobouse a adxudicación provisional dos contratos de enaxenación de parcelas municipais sitas no Parque Empresarial de Chorente-SUI-1 aos licitadores presentados.\n5. No Boletín Oficial da Provincia nº 291 de data 19 de decembro de 2008, no DOG nº 247 de data 22 de decembro de 2008 e no Perfil de Contratante do órgano de contratación, publicouse a adxudicación provisional durante o prazo de 15 dias, transcorrido o cal non consta a presentación de alegacións ou reclamacións.\n6. Por parte de determinados adxudicatarios produciuse a renuncia á/ás parcela/as adxudicada/as provisionalmente.\n7. Con data 6 de abril de 2011 dictouse unha nova resolución por decreto do alcalde, de corrección de erros observados no Decreto de data 28 de outubro de 2010, a petición da empresa adxudicataria Ebanistería Allariz, S.L. que pon de manifesto que, como consecuencia das obras de urbanización levadas a cabo no parque empresarial producíronse alteracións das rasantes, con recheos non previstos, que fan casi inservibles as parcelas para a finalidade da edificación, polo que exhortan ao concello para que, antes de outorgar a escritura pública de compravenda, se executen as obras que resulten necesarias para garantizar a edificabilidade da parcela de modo que, en tanto non se cumpla esta condición, solicita unha corrección de erros do decreto de adxudicación definitiva excluindo da relación de empresas adxudicatarias á mercantil Ebanistería Allariz, S.L., alomenos temporalmente en tanto non se corrixen as obras de urbanización.\nVisto o expediente tramitado e, de conformidade co establecido na Disposición Adicional Segunda da Lei 30/2007, de 30 de outubro, de Contratos do Sector Público,\n[ver anuncio completo en anexo PDF]\nAnuncio completo Adxudicación Definitiva Expediente B2008.3


A Policía Local intensifica os controis con axentes non uniformados para velar polo cumprimento das restricións | Xornal Galicia Sur\nGarantir o cumprimento das medidas hixiénico sanitarias establecidas polas diferentes administracións para frear o avance da Covid19 está a ser “un reto pola gran cantidade de frentes de actuación que actualmente temos”.\nAsí o expresa a Policía Local de Marín, que trasladou ao Concello o balance das últimas actuacións realizadas nas nestas semanas nas que aumentaron as restricións. Os axentes están a priorizar os controis con policías non uniformados, o que se coñece como actuacións “de paisano”, xa que, segundo indican, “logran un maior efecto sorpresa que non se conseguría doutra forma”.\nSobre todo, o corpo de seguridade sinala que hai un relaxamento por parte da cidadanía no que ten que ver, sobre todo, coas reunións de non convivintes no espazo público.\nTamén se están a realizar comprobacións nos entornos dos espazos de hostalaría, para velar por que simplemente se recolla no local as consumicións e non se consuman na entrada dos mesmos, o cal non está permitido. Nesta liña, interpuxéronse tres denuncias a locais que estaban incumprindo a normativa.\nA nivel particular, tamén hai unha presión específica no cumprimento do uso obrigado da mascarilla na vía pública e nos espacios comúns, na non ocupación de vehículos por persoas non convivintes e a prohibición das reunións\ncon xente que non forme parte da unidade de convivencia.\nA Policía Local asegura que esta labor de control e inspección será reforzada nos vindeiros días.\nnoviembre 21, 2020\ten Concellos, Marín\nabril 23, 2018\t0 comments 451 visitas\nO concello da Guarda, ao abeiro do Plan Concellos 2018, ten a súa disposición 1.348.813,20 ...\nenero 21, 2020\t0 comments 139 visitas\nO incremento dos ingresos en 2,7 millóns de euros se debe ao aumento da contía ...\nmayo 24, 2016\t0 comments 779 visitas


En Común Podemos touradas abolición\nOs candidatos ao Congreso e ao Senado de En Común-Unidas Podemos, Antón Gómez-Reino e Carmen Armada, xunto co membro de Libera, Rubén Pérez Sueiras, presentaron este venres na Coruña as propostas de En Común Unidas Podemos para camiñar cara a abolición das touradas. "Traballaremos pola abolición das touradas no noso país. No marco do Estado, a xente debe decidir se debe haber ou non tauromaquia", afirmou Gómez-Reino.\nO cabeza de lista ao Congreso pola Coruña destacou que “o 99,7% das galegas non están interesadas nas touradas. É un clamor cidadá que foi recollido en cidades comoA Coruña, onde deixaron de recibir financiamento público”. Ademais, outros dos indicativos deste clamor é que “estanse recollendo centos de sinaturas contra o maltrato animal. Estamos sendo pioneiros en Galicia, onde queda claro que non hai espazo para este tipo de actividades”.


O abuso das pantallas medra a miopía na infancia | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 10/10/2019 21:36\nÉ un problema coñecido, pero non só non se frea, senón que vai a máis. A miopía afecta cada vez máis nenos e mozos e a idades máis temperás. A causa téñena, unhas seis horas ao día, diante dos ollos.\nO óptico Alexander Dubra di que cinco ou seis horas ao día mirando o móbil é "case tanto como durmindo, moitísimo tempo, e o noso sistema visual non está preparado para iso".\nNon o está, porque bioloxicamente o noso sistema de enfoque capacita os ollos para que poidan ver, sen esforzo, a unha distancia a partir de catro metros. Todo o que estea máis preto require un sobreesforzo se o queremos ver con nitidez.\n"Se dedicamos moitas horas ao día a realizar ese esforzo, podemos incentivar que os ollos se volvan miopes precisamente para non ter que realizar tanto esforzo de enfoque, sacrificando visión afastada", explica Dubra.\nE iso exactamente é o que constatan nas ópticas: polo móbil, os nenos e as nenas sacrifican a capacidade de ver de lonxe e fanse miopes. A solución, de caixón: menos horas de pantalla, nunca mirala ás escuras e sempre co menor brillo posible.


Prebencar e Smart Cardia impulsan a prevención e a rehabilitación cardíaca a través das TIC - Código Cero - Diario Tecnolóxico de Galicia\nA empresa galega Balidea, referente en aplicacións e servizos tecnolóxicos avanzados, presentou hoxe no Complexo Hospitalario Universitario de Santiago de Compostela (CHUS) os resultados do proxecto de I+D+i Prebencar, do que falamos en Código Cero, en novembro de 2016, con motivo da súa posta en marcha. Na cita no hospital compostelán tamén se deron a coñecer detalles dos obxectivos de Smart Cardia, que é a prolongación do primeiro. Segundo fixo saber Balidea, os dous están encamiñados a estender e facilitar a saúde cardiovascular a través das TIC. Nun plano máis específico, Prebencar pon o foco na prevención e Smart Cardia no proceso de rehabilitación cardíaca.\nOs dous proxectos están impulsados por dous consorcios de empresas integrados por Balidea e Imagames no primeiro caso; e Balidea, SM Tecnología e Imagames no segundo. Así mesmo, contan coa Fundación Idis e o Centro Singular de Investigación en Tecnoloxías da Información (CITIUS) como centros tecnolóxicos asociados.\nTanto Prebencar como Smart Cardia teñen a súa orixe na necesidade de dar resposta ás demandas asistenciais detectadas por profesionais sanitarios do ámbito da cardioloxía e céntranse no desenvolvemento de ferramentas TIC cunha vontade dupla: afondar no empoderamento dos pacientes, outorgándolles unha meirande autonomía na xestión diaria da súa saúde cardiovascular; e no fornecemento de terapias avanzadas, que impliquen unha atención personalizada e con técnicas de motivación a través da gamificación (uso e aplicación de metodoloxías propias dos xogos con fins terapéuticos) para acadar unha maior adherencia á terapia.\nInterviñeron na presentación o doutor José Ramón González Juanatey, xefe de Servizo de Cardioloxía e UCC do CHUS, que valorou “as amplas formas de aplicación destas ferramentas” facendo balance da incidencia das doenzas cardiovasculares; e o doutor Carlos Peña Gil, cardiólogo do Servizo de Cardioloxía e UCC do CHUS e IP de Prebencar e Smart Cardia, quen expuxo a súa utilidade no proceso de recuperación cardíaca e o empoderamento de pacientes. Pola súa parte, José Lorenzo Rodríguez Currais, director executivo de Balidea, salientou “as múltiples vantaxes que se poden extraer do emprego de solucións tecnolóxicas no ámbito sanitario”.\nBalidea tamén recalcou que estes proxectos están co-financiados pola Axencia Galega de Innovación (GAIN), co apoio da Consellería de Economía, Emprego e Industria da Xunta de Galicia, a través do programa Conecta PEME para o fomento da cooperación entre as pequenas e medianas empresas e os demais axentes do sistema rexional de innovación, que conta con co-financiamento do Fondo Europeo de Desenvolvemento Rexional (FEDER).\nPolo que se refire a Prebencar, é un asesor virtual intelixente concibido para empregar como ferramenta de prevención. O seu obxecto é facilitarlle ao cidadán, aos profesionais sanitarios e aos servizos de saúde a promoción de actividades de prevención cardiovascular primaria a nivel poboacional, buscando un cambio nos costumes e hábitos sociais. En 2018 finalizáronse os desenvolvementos do proxecto e realizouse a validación e avaliación de resultados, a partir da proba piloto realizada con usuarios reais (profesionais médicos e pacientes), polo que entra agora en fase de comercialización.\nPola súa banda, Smart Cardia propón unha plataforma para a xestión clínica do proceso de rehabilitación cardíaca no caso de pacientes que xa sufriran un infarto agudo de miocardio. Segundo explica Balidea, “a súa finalidade é desenvolver unha plataforma que facilite aos profesionais sanitarios a xestión do proceso de rehabilitación cardíaca, integrando compoñentes intelixentes e de predición e interfaces gráficas usábeis”. Ademais, facilitará a posta en marcha de programas de rehabilitación cardíaca, permitindo que, “desde o primeiro día”, os profesionais sanitarios “traballen no marco dun proceso de anticipación, sen variabilidade e controlado, seguro e con indicadores de calidade”.