Curso sobre técnicas de intervención e rescate en terreo nevado na estación de montaña de Manzaneda\nInicio/Galerías de fotos/Curso sobre técnicas de intervención e rescate en terreo nevado na estación de montaña de Manzaneda\nEsta acción formativa descentralizada da Agasp consta de dúas edicións con 16 participantes en cada unha delas\nA base de Protección Civil e a estacion de montaña de Manzaneda son sede do curso descentralizado da Agasp, “Técnicas de intervención, auxilio e rescate en terreo nevado”. Esta acción formativa consta de dúas edicións con 16 participantes en cada unha delas. A primeira impartíase os días o 13 e 14 de marzo e segunda está tendo lugar nesta fin de semana de 16 e 17 de marzo.\nNestes cursos estanse formando voluntarios de agrupacións da Coruña, Lugo, Ourense e Pontevedra e tamén toman parte activa varios voluntarios da Agrupacion de Protección Civil de Manzaneda, sendo esta tamén a encargada de dar acollida aos participantes.\nDende a agrupación de Protección Civil de Manzaneda maniféstase a súa gratitutde “a Agasp, ao Servizo Territorial de Emerxencias por ter a ben que fose Manzaneda organizador desta accion formativa. Gratitude tamen a Ulloa de Salvamento como entidade formadora e a Oca Nova Manzaneda pola colaboración prestada para o desenrolo das prácticas nas suas instalacions”.\nFotos cedidas polos voluntarios participantes neste curso.\nagasp agrupación Civil curso emerxencias formación intervención Manzaneda montaña Neve protección rescate voluntarios


Axenda de Marín: Presentación Leviatán\nActo: Presentación "Leviatán"\nA Asociación Cultural Queremos Galego Marin organiza o próximo xoves 26 de Marzo a presentación da obra de Ramón Trigo “Leviatán”, na Biblioteca Municipal ás 20h.\nNa recente edición dos Premios Ánxel Casal, nun acto no cal a Asociación Galega de Editores reúne anualmente a representantes do sector do libro de Galicia, a obra Leviatán de Ramón Trigo -publicada no selo Faktoría K, de Kalandraka- foi galardoada co Premio Isaac Díaz Pardo ao libro mellor ilustrado publicado en galego durante o ano 2014.\nDe formación autodidacta, iniciou a súa traxectoria artística como ilustrador e debuxante de cómic en xornais e revistas especializadas. As súas primeiras obras pictóricas datan da década de 1980; dende entón ilustra libros para varias editoriais e realiza exposicións, ademais da súa faceta como escultor. A súa obra presentouse en Alemaña, Bélxica, Lituania, Italia e Portugal. Foi incluído na selección The White Ravens. Entre os galardóns recibidos figuran o Premio Arte Xoven Galego, os premios de álbum ilustrado infantil Cidade de Alacante e Cabildo de Gran Canaria, e o Premio Lazarillo.\nA nivel literario, trátase dunha historia con estrutura circular, a base de frases breves e descritivas. En conxunto, un texto onde o misterio atrapa a atención dos lectores, que son partícipes das peripecias da tripulación dun barco na súa ardua persecución dunha enorme balea, como alegorías do mundo e dos seus insensibles habitantes.\nPublicado por axenda de marín en 5:15


Animacións con funcións matemáticas | Código Octopus\nPodemos utilizar Scratch para traballar as funcións matemáticas, e basicamente podemos facelo de dúas maneiras:\nFacemos un varrido desde x=-240 ata x=240 e calculamos o valor de y=f(x) para cada punto, de xeito que, utilizando a ferramenta “lapis”, no escenario vai aparecendo a función debuxada.\nRealizar animacións que utilicen funcións:\nUnha das potencialidades de Scratch é a súa contorna gráfica, que permite facer animacións de forma sinxela con resultados moi logrados. O que propoñemos agora é que se deseñen animacións que utilicen funcións matemáticas para lograr os movementos requiridos.\nAntes de comezar unha actividade así, cómpre realizar previamente uns exercicios de debuxo de funcións para comprender o procedemento e observar o resultado. Unha vez obtemos o resultado que queremos poderemos integrar a función nos nosos proxectos.\n[Scratch: Función y=2x]\nTamén podemos facer que o usuario ou usuaria elixa os parámetros, que se almacenarán en variables, como nesta función cuadrática:\n[Scratch: Función y=ax²+bx+c]\nPodemos debuxar circunferencias ou elipses utilizando as funcións que as definen. Por exemplo, fixemos que o polbo debuxase unha circunferencia aplicando a ecuación en coordenadas cartesianas: x²+y²=r²\n[Scratch: Función: Circunferencia]\nPara debuxar unha circunferencia elixe o radio e preme no espazo. Se queres que vaia máis rápido utiliza o modo turbo (maiúsculas+bandeira verde)\nAnímaste a debuxar unha elipse?\n[Scratch: Función: Onda senoidal]\nUn polbo describe unha onda senoidal segundo a función y=A· sen(2·pi·f·x)\nModificando os valores da amplitude e frecuencia obtés diferentes ondas. Podes elixir o grosor do lapis premendo nas frechas arriba e abaixo.\nRealizar animacións que utilicen funcións matemáticas\nO interesante de todo isto é poder utilizar as matemáticas para un fin concreto, e non que as matemáticas sexan un fin en si mesmo. Para iso imos crear animacións nas que teñamos que aplicar os coñecementos que temos das matemáticas para que os obxectos se comporten da maneira que queiramos.\nAquí presentamos algúns exemplos de animacións pensadas para un nivel de bacharelato que utilizan funcións matemáticas para o movemento dos personaxes:\nO polbo bailarín:\nAquí temos dúas animacións que utilizan a función senoidal y=A· sen(2·pi·f·x) Podes ver o código nos propios proxectos.\n[Scratch: O polbo bailarín I]\nUn polbo móvese na auga seguindo unha función senoidal y=A· sen(2·pi·f·x). Podes ver ou agochar a función premendo no recadro “ver/agochar lapis” que hai na parte inferior dereita.\nA traxectoria dunha pelota que rebota é unha sucesión de parábolas. Puidemos utilizar ecuacións de parábolas para este proxecto, pero o que fixemos foi utilizar unha función senoidal en valor absoluto cunha perda progresiva de amplitude. y = A sen (2 pi f x) Podes ver o código no propio proxecto.\n[Scratch: Choven polbos!]\nPreme na barra do espazo para que caia un polbo do ceo. O polbo rebota e vai perdendo enerxía en cada bote, ata que acaba escapando.\nO cortexo de polbos\nNesta animación utilizamos a ecuación da circunferencia x²+y²=r². Fixemos que cada polbo empezase nun punto diferente e fomos diminuíndo progresivamente o radio, ata que se xuntaron.\n[Scratch: O cortexo de polbos]\nDous polbos andan de cortexo. Non molestar!\nUtiliza diversas ecuacións de ondas para facer unha animación na que se vexan varias medusas nadando no mar.\nUtiliza a ecuación da elipse para animar o movemento da Terra arredor do Sol.\nUtiliza unha función cuadrática para simular o salto dun bañista desde un trampolín.\nEtiquetas: funcións, matemáticas |


O Parlamento Europeo aprobou por ampla maioría apoiar unha iniciativa cidadá que demanda a prohibición do uso de gaiolas na cría de animais na UE. A resolución parlamentaria, pendente de que a autorice a Comisión, estabelece un período de transición até 2027. Para Estados como España e Portugal fica un longo camiño.\nA gran maioría das porcas na UE pasan media vida en estreitas gaiolas, onde paren, e aleitan as crías a través das reixas (Foto: End the Cage Age)\nFernando Arrizado 14:19 do 12 de xuño de 2021\nEspaña: 86.688.972. Portugal: 12.717.810. É o número de animais no sector agrogandeiro destes dous Estados da UE que son criados en gaiolas. Isto é, 89% do seu total en ambos os dous casos. Galiñas, porcos, tenreiros, coellos... que nalgúns casos están recluídos en espazos tan pequenos que nin sequera se poden pór en pé ou cambiar de postura.\nA nivel comunitario, máis de 90% dos coellos críanse en gaiolas. Tamén a gran maioría das porcas pasan a metade da súa vida confinadas: até seis meses ao ano en estreitas gaiolas, onde paren, e teñen que aleitar as crías a través das reixas. O documental Motherhood ("Maternidade"), da neerlandesa Eline Helena Schellekens, reflicte esta situación.\nPara acabar con ela, 170 ONG polos dereitos dos animais de toda a UE impulsaron a campaña End the cage age ("Acabar coa era das gaiolas") co fin de impulsar unha iniciativa cidadá europea (ICE) ─iniciativa lexislativa popular a nivel da UE─.\nLanzada o 11 de setembro de 2018, conseguiu nos prazos estabelecidos superar o limiar do millón de sinaturas (1.397.113) e o apoio mínimo en 18 Estados membros dos sete requiridos.\nFoi entregada o 2 de outubro do ano pasado e esta semana logrou dar un paso máis ao conseguir o apoio do Parlamento Europeo, que tras debatela o pasado 15 de abril aprobou unha resolución instando a Comisión a lexislar para terminar coa cría de animais engaiolados antes de 2027. Houbo 558 votos a favor, 37 en contra e 85 abstencións.\nEsta ampla maioría é reflexo do sentir entre a cidadanía. O Eurobarómetro especial sobre "Actitudes dos europeos cara ao benestar animal" rexistra que 82% dos habitantes da UE consideran que a protección actual non é adecuada e que debe ser mellorada.\nA Eurocámara salientou, con todo, que se debe ofrecer "un período de transición adecuado" e con base nunha "avaliación de impacto con criterios científicos" e nun enfoque por especies.\nAdemais, subliñouse que aínda que varios Estados están a aplicar xa con éxito alternativas á cría en gaiolas, cómpre unha lexislación a nivel comunitario para asegurar as mesmas condicións a todos os produtores da UE.\nO texto aposta por unha política alimentaria máis exhaustiva co fin de apoiar a transición cara a un sistema alimentario máis sustentábel. Mais tamén para evitar que as pequenas e medianas explotacións abandonen a produción de gando e previr que se dea unha maior concentración en explotacións grandes.\nAgora a última palabra tena a Comisión Europea, que está previsto que se pronuncie oficialmente antes do 30 de xuño. Durante o debate, a comisaria de Seguridade Alimentaria, Stella Kyriakides, non se quixo comprometer ante o Parlamento coa data de 2027, mais afirmou que a transición se daría "tan axiña como for posíbel". Tamén dixo que se estuda exixir os mesmos estándares de benestar animal á carne importada fóra da UE.\nEntre os Estados con lexislacións máis avanzadas están, por esta orde, Austria (3%), Luxemburgo (3%), Suecia (8%) Alemaña (14%) ou Países Baixos (17%). As porcentaxes fan referencia ao número de animais criados en gaiolas.\nEntre os que están máis lonxe do benestar animal na súa cría, os países bálticos e do Leste. Os que teñen unha maior porcentaxe de animais engaiolados son Portugal e España, con 89%, e Malta, con 99%. Mais por número total, cos seus case 87 millóns, España gaña por goleada.\nEspaña, un dos cinco Estados da UE que teñen permiso para producir foie gras\nA resolución aprobada polo Parlamento Europeo tamén demanda á Comisión que presente unha proposta para prohibir as prácticas crueis e innecesarias de engorde de patos e ocas para a produción de foie gras.\nMoitos Estados da UE e da súa contorna, como Luxemburgo, Noruega, Suíza, Dinamarca, Holanda, Polonia, Finlandia, Alemaña, Reino Unido ou Italia, prohiben a produción de foie de pato ou de oca. A práctica da alimentación forzada foi definida como nociva para o benestar dos animais nun Informe do Comité Científico Veterinario da UE e prohibida posteriormente.\nPorén, unha excepción a esta norma permite a súa produción en Francia, Bulgaria, España, Hungría e Bélxica, territorios desde onde se exporta o foie gras a todos os países europeos onde a súa venda aínda está permitida.\nue agrogandeiro gaiolas benestar animal iniciativa cidadá europea


Exposicións – Brétemas\nO Vigo de Palacios\n5 de Xaneiro de 2022 /0 Comentarios/en A Portada, Arquitectura, Artigos, Artigos Faro de Vigo, Cultura, Exposicións, Museos, Urbanismo, Vigo /por bretemas\nDedico o artigo da semana en Faro de Vigo ao Plan Palacios (1932):\nNa magnífica exposición sobre Antonio Palacios no Museo do Mar de Alcabre enfeitiza a atención da visitante a maqueta realizada polo alumnado do IES Politécnico que plasma en tres dimensións o «Plan de extensión e reforma interior da cidade de Vigo» presentado á corporación en decembro de 1932 polo arquitecto porriñés. Substituíndo a aqueloutra de escaiola preparada no estudio vigués de Palacios para acompañar ás explicacións públicas do plan ao longo do ano 1934, esta nova maqueta de 4 m x 2,6 m realizada coas técnicas actuais da impresión dixital permite coñecer con todo detalle o deseño daquel Vigo de Palacios ideado para o seu desenvolvemento urbano deica o ano 2100. Un Vigo artellado sobre a medula espinal da rúa Galicia, que unía o monte do Castro coa Laxe, e sobre o despregue de dúas grandes avenidas, a Gran Vía Atlántica paralela á ría e a Gran Vía Cornixa, arredor do Castro, que conecta Teis con Samil, coas que conflúe en cota intermedia a Vía Céltica e transversalmente a Vía Alba, a Vía Sárdoma e a Gran Vía Erizana.\nUn Vigo que Palacios deseñou como unha peza artística e funcional a un tempo, cunha silueta urbana identificable dende o mar, na que segundo o profesor de Historia da Arte da USC Jesús Sánchez García, comisario da mostra do Museo do Mar, utilizou solucións ensaiadas noutras cidades deseñadas por arquitectos formados na École des Beaux Arts de París, como o novo Guayaquil (1907) ou Tesalónica (1918), que trataron tamén a estas cidades como creacións orixinais, obras únicas e irrepetibles. Un Vigo soñado por Palacios no contexto da crise dos anos vinte e do caos urbanístico vigués, nunha cidade extendida sobre a ría de pouco máis de 65.000 mil habitantes (1930), tras a anexión de Bouzas (1904), que carecía dun planeamento que ordenase e controlase de forma unitaria e global o seu crecemento. Un Vigo radicalmente novo que para Xosé Manuel Souto González, historiador e membro do Instituto de Estudios Vigueses, constituía a resposta aos desexos da burguesía viguesa de facer a grande cidade do Atlántico, proxecto que Palacios identifica como a Barcelona atlántica que no ano 2000 superaría os 600.000 habitantes.\nUnha cidade central monumental concibida como corazón dunha acrópole artellada en socalcos sobre a rúa Galicia, onde conflúen todas as vías, ao xeito dun formidable anfiteatro sobre a ría, que acada a súa cota no monte do Castro, onde se instalaría o Gran Palacio rexional con cúpula para planetario, o que supón que para Palacios Vigo sería a sede das institucións galegas. Unha cidade que no andar intermedio, ao nivel do castelo de San Sebastián e o Campo de Granada, instala a súa nova casa do concello, os xulgados, os museos, a biblioteca e dous grandes hoteis, deixando o nivel inferior para as sedes de oficinas industriais e de comercio e para unha pasaxe comercial, que bautiza como «Invernia». Unha cidade zonificada ao xeito de Le Corbusier en tres grandes áreas (marítima, interior e exterior) concibida como cidade xardín estendida sobre o Val do Fragoso e como cidade imán que organiza o territorio metropolitano de até máis de vinte núcleos satélites. Cidade portuaria na que Palacios contempla os espazos industriais (detrás da Guía), a estación marítima, os peiraos pesqueiros e até unha zona balnearia en Samil. Como tampouco esquece propoñer para solucionar a accidentada topografía viguesa un sistema radial no que se utilicen varios medios de transporte, dende estrada a ferrocarril, sen esquecer liñas de trolebuses, as conexións das embarcacións de ría, liñas de metro soterradas do porto ao Castro e de Urzaiz a Samil, ao emprego de funiculares, teleféricos e elevadores ou dun heliporto na estación do ferrocarril.\nO arrasamento de boa parte do tecido urbano ao que obrigaba abrir a rúa Galicia foi o principal argumento para deixar o proxecto de Palacios sen efecto, tras unha dura polémica que o enfrontou con outros arquitectos vigueses do seu tempo como Manuel Gómez Román e Jenaro de la Fuente (fillo). De pouco serviu o seu argumento de artellar un burgo arqueolóxico en Castrelos, na contorna da igrexa románica, un espazo onde se puidesen trasladar casas históricas e vivendas populares da zona vella, incluídas as asoportaladas dos barrios mariñeiros do Berbés e do Areal.\nA arquitecta Alba Estévez Caldas, no seu magnífico traballo fin de grao sobre o Plan Palacios (2021), identifica solucións das contempladas polo porriñés que manteñen a súa vixencia, dende a edificación de mazás abertas e zonas verdes, á apertura de avenidas con bulevar francés, até o modelo transporte intermodal e a zonificación metropolitana. Benvidas tanto a recuperación da maqueta palaciana como estas novas lecturas da obra dun arquitecto xenial que soñou o futuro de Vigo como cidade atlántica.\nhttps://bretemas.gal/wp-content/uploads/2022/01/Plan_Palacios_1932.jpg 808 1100 bretemas https://bretemas.gal/wp-content/uploads/2018/09/logobr2-2.png bretemas2022-01-05 08:58:072022-01-05 09:02:03O Vigo de Palacios\nA mostra do arquitecto Palacios\n28 de Decembro de 2021 /0 Comentarios/en A Portada, Arquitectura, Artes Visuais, Artigos, Artigos Faro de Vigo, Cultura, Exposicións, Museos, Patrimonio_galego, Urbanismo, Vigo /por bretemas\nDedico o artigo da semana en Faro de Vigo á exposición sobre o arquitecto Antonio Palacios instalada no Museo do Mar en Alcabre:\nNo panorama expositivo vigués deste nadal, ademais das mostras pictóricas de Lodeiro na Fundación Laxeiro e de Manuel Quintana Martelo no Marco, destaca a dedicada ao arquitecto Antonio Palacios Ramilo instalada na sala de exposicións temporais do Museo do Mar de Galicia da Xunta de Galicia. Baixo o título «Antonio Palacios. Soños de Modernidade. Compromiso con Galicia», a exposición da que é comisario o profesor de Historia da Arte da USC Jesús Ángel Sánchez García presenta unha escolma razoada da obra do arquitecto porriñés dende a dupla ollada da súa implicación en diferentes frontes de modernización e do seu compromiso coas raíces e as manifestacións culturais de Galicia. Máis de duascentas pezas que sen afán de exhaustividade permiten un percorrido polo amplísimo legado palaciano dende as primeiras obras na súa vila natal (1904), a Fonte do Cristo e as escolas da Fundación Fernández Areal, até as que continuou en Madrid, a cidade onde deixou unha obra máis numerosa e fixou a súa residencia habitual, tamén na que gañou éxitos e recoñecementos polas seus grandes edificios públicos e industriais, como o Palacio de Correos e Telégrafos de Cibeles, o Banco do Río da Prata ou o Círculo de Bellas Artes, e polas obras de infraestrutura comezadas hai un século como as do Metro.\nMostra que, ademais, amosa o vínculo de Palacios coa renovación artística galega e presenta algunhas das súas máis destacadas obras arquitectónicas e proxectos urbanísticos en Galicia (Vigo, Compostela, Ourense, Vilagarcía…), onde sempre mantivo chantado un alicerce dende o seu estudio vigués, quizais a cerna desta excelente exposición, concibida tamén como homenaxe no setenta e cinco aniversario do seu pasamento. Ollada cara á cultura, a arte e ás tradicións construtivas galegas estudada polo profesor José Ramón Iglesias Veiga, o primeiro e máis concienciudo investigador da obra de Palacios, desaparecido hai un ano, que salienta tanto o interese das súas incursións como pintor e ceramista como o compromiso de Palacios coa organización das exposicións de arte galega no Centro Galego de Madrid. Tarefa de divulgación do patrimonio galego e da nosa arquitectura histórica asumida por Palacios nas súas célebres conferencias como as que ditou en Vigo no Círculo Mercantil o 9 de abril de 1930 sobre a casa popular galega, onde foi presentado por Castelao, ou en novembro de 1931, na sociedade La Oliva, sobre as tres igrexas románicas viguesas. Tarefa didáctica asumida tamén nos artigos publicados en Vida Gallega, Faro de Vigo ou El Pueblo Gallego onde con espírito literario presentou as pezas da arqueoloxía megalítica da contorna viguesa.\nNa exposición ten relevo de seu a obra de Palacios no Vigo metropolitano, dende as tres grandes pezas viguesas, o Teatro García Barbón (1913-1926), construído co granito branco das canteiras de Castrelos, o edificio da Banca Viñas Aranda (1941) de Marqués de Valadares e o inconcluso mosteiro das Salesas Reais (1941) no barrio da Calzada, até o conxunto das edificacións no Balneario histórico de Mondariz, o Templo Votivo do Mar en Panxón (1932-1937), a escultura monumental da Virxe da Rocha en Baiona (1910-1930), con certo paralelismo á estatua da Liberdade que manda no porto de Nova York, a casa para Sileno (1920) na praia de Lourido, o chalé de Celso Méndez (1932) en Panxón, a Botica nova do Porriño ou a extraordinaria casa do concello do Porriño (1918), aclamada polo poeta Ramón Cabanillas como «unha obra que marcará, por sempre, o comezo do noso rexurdimento artístico».\nNo entanto, é a extraordinaria Maqueta do plan de Vigo, recuperada en 3D polo CIAG e o alumnado de Fabricación Mecánica do IES Politécnico de Vigo, tras a desaparición hai vinte anos da orixinal en escaiola que acompañou a exposición pública en 1932, a peza central da mostra. Recuperación dunha peza histórica, merecedora de ser conservada no museo da cidade, que concreta as liñas xerais imaxinadas por Palacios ao gusto dos arquitectos de cidades Beaux-Arts para o desenvolvemento urbanístico de Vigo: primeiro en 1908, con motivo da Exposición de Industrias do Mar; despois nas conferencias que ditou en La Oliva en 1919, onde as preexistencias construídas no centro histórico e na ribeira do Berbés apenas tiñan valor; e por último recollidas na zonificación urbana proposta no Proxecto de Ensanche e Reforma Interior da Cidade de Vigo, aprobado pola alcaldía en xaneiro de 1934 e finalmente desbotado en 1937 pola corporación sublevada.\nUnha exposición valiosa que reivindica o legado dunha das figuras claves da Galicia da primeira metade do século XX ao tempo que reabre o debate sobre o futuro urbanístico desa cidade metropolitana que quixo ser a Barcelona Atlántica. Visita máis que recomendable ao fermoso museo de Alcabre.\nhttps://bretemas.gal/wp-content/uploads/2021/12/Expo_Palacios_Museo_do_Mar_2021.jpg 619 1100 bretemas https://bretemas.gal/wp-content/uploads/2018/09/logobr2-2.png bretemas2021-12-28 10:47:342021-12-28 10:51:35A mostra do arquitecto Palacios\nXeografías de Javier Teniente\n7 de Setembro de 2021 /0 Comentarios/en A Portada, Artes Visuais, Artigos, Artigos Faro de Vigo, Autores, Cultura, Educación_para_a_Paz, Exposicións, Recurso_didáctico, Vigo, Xerais /por bretemas\nDedico o artigo da semana en Faro de Vigo á exposición do fotoxornalista Javier Teniente na Casa das Artes:\nO pasado domingo pechou na Casa das Artes «Javier Teniente. Unha xeografía atormentada», exposición na que o fotógrafo vigués, que iniciou a súa carreira en «Faro de Vigo» e «Atlántico diario», reuniu 180 fotografías entre os milleiros que tirou nas viaxes que dun extremo ao outro do planeta realizou nos últimos vinte e cinco anos. Comisariada por Jorge Lens, fotógrafo e profesor da Universidade de Vigo, a mostra de coidada presentación reúne unha ducia e media de reportaxes que como fotógrafo documental Teniente realizou en contornas de conflito, fosen guerras, éxodos ou desastres naturais, dende a primeira en Mauritania en 1998 cun contrato de Médicos sen fronteiras, que iniciou a súa colaboración con outras organizacións humanitarias internacionais como Médicos do mundo e Acción contra a fame. Sen ánimo de constituírse en retrospectiva, esta mostra moi completa ofrece tanto pezas de arquivo inéditas como outras publicadas en xornais e revistas nacionais e internacionais polas que o fotoxornalista vigués recibiu importantes recoñecementos como o Premio Internacional Luis Valtueña de Fotografía Humanitaria en dúas ocasións (2003 e 2005), o Premio Galicia de Comunicación en 2004 ou unha Mención Especial nos Premios Ortega e Gasset de xornalismo de 2006.\nTeniente convida a empregar unha ollada reflexiva sobre cada unha das súas reportaxes, localizadas apenas cunha marca no planisferio e contextualizadas cunha breves liñas tiradas dos seus cadernos de viaxe. Seguindo os fíos cronolóxico e temático (como mellor conveña aos espazos expositivos) e fuxindo dunha ollada paternalista (eurocentrista) na abordaxe da pobreza e da dor, cada visitante pode reconstruír o relato das viaxes africanas do noso fotoxornalista. Saberá da vida e da morte no hospital Sabah de Nouakchott (1998), onde os doentes acoden a morrer acompañados só polos seus familiares que contemplan desesperanzados o que lles queda de vida. Coñecerá a precariedade de hospitais como o Oldeani de Tanzania (2001), o noxento comercio sexual en Senegal (2005) ou os efectos do ciclón Eline que en 2000 agravaron a crítica situación de Mozambique. Como extraordinarias son as reportaxes en Honduras (1998), Ecuador (2002), Nicaragua (2004), República Dominicana (2004) e, sobre todo, en Haití (2004), durante os días posteriores á sublevación contra o presidente Aristide, no que morreu o seu compañeiro Ricardo Ortega, a quen o noso correspondente acompañaba aqueles días dramáticos.\nParticular centralidade tivo na exposición da Casa das Artes a reportaxe sobre a Guerra de Iraq (2003), unha síntese da máis ampla recollida no libro Iraq. Días de posguerra (Xerais 2003), prologado por David Beriain (xornalista de guerra asasinado esta primavera en Burina Faso), froito das viaxes do noso reporteiro ao Iraq ocupado. Pezas que probablemente recollen mellor ca ningunhas outras a concepción humanista dun fotoxornalista como Teniente, que no epicentro dos conflitos armados prefire buscar a ollada das vítimas nos hospitais de Bagdag, onde se realizaban operacións a vida ou morte en inmundas salas de quirófano, ou entre os nenos e nenas que inventaban as súas vidas entre os cascallos alleos aos estoupidos. Cada unha destas fotos de Iraq, como as das outras reportaxes, fora parte dun relato, constitúe un depósito de memoria futura que desprende compromiso e honestidade, xa que en palabras do comisario da exposición, Teniente «non fotografa o que ve senón o que sente», céntrase non tanto na traxedia dos milleiros de cadáveres como na poboación que sofre indirectamente os seus danos colaterais.\nNunha xeografía das reportaxes de Teniente non podía faltar un espazo reservado ao traballo documental realizado en Vigo sobre os traballos portuarios, recollidos no seu libro, Mans salgadas (Xerais 2002), un retrato do mar humanizado de salitre polos traballadores dos estaleiros e da lonxa. Como tampouco faltou a súa reportaxe (2000) sobre Carlos Montouto, alcumado O Gringo, o vello que vivía debaixo da ponte de saída da autoestrada e deambulaba acompañado polo seu can polas rúas viguesas até que foi achado morto no seu acubillo en maio de 2015. Porén, só botei en falta na mostra algunha peza daqueloutra iniciativa artística de Teniente no Casco Vello, «O Vigo que sorrí», unha exposición ao aire libre (na rúa Abeleira Menéndez) de 64 retratos anónimos en branco e negro e de gran formato (2015) de vigueses e viguesas que quixeron compartir un sorriso no contexto convulso da crise e das dificultades de recuperar o tecido do barrio. Por ventura, esta excelente exposición de Teniente abriu este verán unha xanela de esperanza para a programación fotográfica en Vigo, un dos eidos máis destacados da cultura na cidade.\nhttps://bretemas.gal/wp-content/uploads/2021/09/Javier-Teniente-exposicion-Geografia-Atormentada_03-1024x682-1.jpg 682 1024 bretemas https://bretemas.gal/wp-content/uploads/2018/09/logobr2-2.png bretemas2021-09-07 08:35:012021-09-07 08:37:22Xeografías de Javier Teniente\n6 de Abril de 2021 /0 Comentarios/en 17_de_maio, A Portada, Artigos, Artigos Faro de Vigo, Autores, Cultura, Edición, Editores, Exposicións, Galeguismo, In memoriam, Lecturas, Memoria, Recurso_didáctico, Vídeos, Xerais /por bretemas\nDedico o artigo da semana en Faro de Vigo á exposición e publicacións con motivo centenario de Isaac Díaz Castro:\nO pasado domingo pechou «As miradas de Isaac», a exposición instalada no Museo Centro Gaiás da Cidade da Cultura con motivo do centenario de Isaac Díaz Pardo (1920-2020). Comisariada polos seus fillos Camilo e Xosé Díaz Arias, a mostra ofrece un retrato moi revelador dunha figura tan poliédrica na creación artística e na iniciativa empresarial e política como ascética na súa forma de vida, un auténtico leonardo renacentista da cultura galega do século XX. Concibida co espírito didáctico e documental (memorioso) que Díaz Pardo imprimía a todas as súas realizacións e seguindo o fío da peripecia vital e dos espazos polos que transitou (dende o nacemento en Compostela, o exilio e o regreso posterior de Arxentina), a exposición reconstrúe o seu pensamento de vontade exemplarizadora ao tempo que rescata fragmentos moi significativos da historia recente de Galicia por incómodos que fosen. E a pesar de non empregar os recursos dixitais da museografía actual, apenas unha tripla pantalla na que Isaac vai debullando as súas lembranzas, pensamentos e reflexións, a experiencia para a visitante é tan sorprendente e emocionante como instrutiva.\nAdemais do valor extraordinario da súa obra artística, tanto a pictórica da mocidade nos difíciles anos da década dos corenta, a cerámica, gráfica e deseñística da maior parte da súa vida, como da literaria, sen esquecer nin a súa pegada industrial extraordinaria nas cerámicas do Castro, da Magdalena e de Sargadelos nin o seu modelo como editor da memoria en Ediciós do Castro e na Biblioteca do Exilio nin o seu activismo cultural a fronte do Museo Carlos Maside e o Instituto Galego da Información, probablemente Isaac deixou como herdanza máis valiosa a da súa inquebrantable posición moral, esa pegada ética que os seus fillos definen como o seu «libro de estilo para andar pola vida con decencia e afouteza» utilizado até o derradeiro salaio da súa vida. Unha forma de estar e camiñar no mundo sobria e austera, propia dos ascetas. Unha vida enteira comprometida coas ideas progresistas, antifascistas e galeguistas da xustiza social, xa dende os primeiros carteis asinados aos dezaseis anos como Xalo a prol do Estatuto no estudio do seu pai o tamén polifacético Camilo Díaz Baliño. Un combate contra a desmemoria das inmoladas e a recuperación das exiliadas, acollidas cos brazos sempre abertos, quizais a primeira causa da súa vida. Unha batalla na defensa dunha Galicia soberana dos seus recursos naturais. Unha procura de formas creadoras con capacidades identitarias, proxecto que no Laboratorio de formas (de ideas) compartiu co sempre cómplice Luís Seoane e o arquitecto Andrés Fernández Albalat.\nLegado de Isaac Díaz Pardo que quedou impreso na súa obra literaria en lingua galega, até agora practicamente ignorada, na que visitou tanto a narrativa e a dramaturxia, con tres libros publicados no exilio pola editorial Citania na Arxentina durante a década de 1950, como o ensaio, o xornalismo e a poesía, eidos que por ventura comezan a ser recuperados nos últimos anos. Velaí a publicación do volume «O ollar clarividente de Isaac Díaz Pardo» (Andavira 2019), no que o Xosé Ramón Fandiño recompila cincocentos daqueles artigos perennes publicados dende 1963 a 2009 como «Crónicas inconformistas» en «La Voz de Galicia» ou baixo outros epígrafes no «Faro de Vigo», «El Progreso», «El Correo Gallego» e «La Región». Velaí a aparición recente do libro «A mensaxe entre as sombras. Obra poética de Isaac Díaz Pardo» (Xerais 2021) en edición e estudo crítico de Esperanza Luz Mariño Davila estudosa da súa obra literaria que reivindica a importancia e singularidade destoutra faciana artística de quen «merece, como poucos, o nome de poeta no senso etimolóxico da Grecia clásica como un “facedor” ou “transformador do mundo”».\nUnha recompilación excepcional de textos poéticos dispersos publicados por Díaz Pardo ao longo de medio século no que destacan os catro carteis de cego, «A nave espacial« (1970), «O Marqués de Sargadelos» (1970), «O crimen de Londres» (1977) e «Castelao» (1985). No entanto é o libro «Tentando construir uma esfinge de pedra» (Ediciós do Castro 2007), subtitulado de maneira significativa, ˝Desassosegos de Isaac Díaz Pardo”, o que pecha o seu círculo artístico, «lembrando a meu pai que me deixou o alcamote» (o martelo na xerga dos arxinas) e reflexionando moi doído sobre o paso implacable da vida cando ve destruído o seu proxecto do Grupo Sargadelos do que fora apartado da dirección e administración uns anos antes.\nA figura de Isaac Díaz Pardo, de quen se escribiu é «o home máis querido da Galicia actual», merece non ser esquecida. Quizais un futuro Día das Letras Galegas actualice para as novas xeracións a nobre causa que a pesar de tantas adversidades defendeu.\nhttps://bretemas.gal/wp-content/uploads/2021/04/expoisaac_web_cabe.jpg 421 989 bretemas https://bretemas.gal/wp-content/uploads/2018/09/logobr2-2.png bretemas2021-04-06 15:43:422021-04-06 15:50:20As miradas de Isaac\n19 de Setembro de 2020 /0 Comentarios/en A Portada, Autores, Cultura, Exposicións, Historia, Onte /por bretemas\n7 de Xaneiro de 2020 /0 Comentarios/en A Portada, Artes Visuais, Artigos, Artigos Faro de Vigo, Cultura, Exposicións, Galeguismo, Historia, Museos, Recurso_didáctico, Tecnoloxías /por bretemas\nDedico o artigo da semana en Faro de Vigo á exposición «Galicia, un relato no mundo», comisariada por Manuel Gago e instalada no Museo Centro Gaiás da Cidade da Cultura:\nA exposición temporal «Galicia, un relato no mundo», instalada no Museo centro Gaiás da Cidade da Cultura de Galicia, no marco da celebración do ano santo xacobeo de 2021 por parte da Xunta de Galicia, é un dos grandes acontecementos culturais do novo ano. Comisariada por Manuel Gago Mariño, o noso mellor divulgador histórico, convida ao visitante a participar de forma activa na experiencia da construción dun relato novidoso e vibrante das interaccións entre Galicia e o mundo, un territorio ambiguo que vai máis alá do cultural, para abordar tamén o económico, o tecnolóxico, o social e o político.\nAsumindo a tradición divulgadora doutras grandes exposicións institucionais que dende o pensamento galeguista intentaron explicar o relato de Galicia como territorio común e célula de universalidade, como foron «Galicia no Tempo» (San Martiño Pinario, 1991) e «Galicia e América» (1992), o comisario ofrece camiños novos que van máis alá dos que até agora se instalaron no noso imaxinario (o atlántico, o de Santiago e o da diáspora americana), rompendo cos mitos do illamento endémico e do carácter periférico de Galicia, convidando a participar da idea de que Galicia é unha das moitas engrenaxes dun mundo polo que circulan persoas, ideas, técnicas e obxectos.\nComo xa fixera na súa anterior proposta expositiva, «100.Galicia cen. Obxectos para contar unha cultura» (CCG 2016), o comisario utiliza o recurso da presenza de obxectos icónicos heteroxéneos para artellar o seu relato e incitar á visitante a participar nunha experiencia interactiva e envolvente dunha exposición río que permite moi diversas lecturas. Desta volta son 320 pezas claves da historia e cultura nosas, a maior parte delas excepcionais, algunhas nunca antes exhibidas no país, organizadas en catro áreas temáticas, as dúas primeiras relacionadas coas chegadas a Galicia, é dicir, coa entrada de Galicia nos grandes episodios do mundo; as outras dúas, coas saídas, a contribución do noso territorio ao mundo, con atención preferente ao fenómeno da emigración galega, sen dúbida, a cerna da mostra.\nNun incrible traballo de produción, o comisario conseguiu repatriar e xuntar durante uns meses algunhas pezas únicas para a cultura galega. Unha celebración tan excepcional como emocionante que permite á visitante contemplar abraiada o Libro das Invasións (século XII), que forma parte do Libro de Leinster, procedente do Trinity College de Dublín, onde aparece por vez primeira Breogán como o noso líder mítico, e minutos despois, a extraordinaria Biblia Kennicott, rematada na Coruña o 24 de xullo de 1476, unha obra mestra da iluminación medieval e un dos manuscritos hebreos máis fermosos da historia. E se isto xa non abondase, a relación de marabillas da mostra continúa, entre outras, co Guerreiro de Lesenho (idade de ferro), co Mapa de Sawley (s.XII), co Itinerario de Exeria (s.XI), co Liber Sancti Iacobi (s.XII), co Cancioneiro da Vaticana (s.XVI), coa recreación da impresionante colección de arte da Casa de Lemos, coa documentación de varias tripulacións alemás de submarinos que estiveron confinadas na base militar da Graña durante a segunda guerra mundial ou coas fotografías do desfile da Lexión Condor polas rúas de Vigo en maio de 1939. Particular emoción provoca na visita ao segundo andar, as pezas chegadas da Galicia emigrante, dende a imaxe ecuestre de «Santiago Matamoros» da Sociedade de Beneficencia de Naturales de Galicia da Habana, a bandeira do Tercio de Galegos (1806) de Bos Aires até A Santa (1926) de Francisco Asorey, procedente da Casa de Galicia de Montevideo, onde chegou en 1951, quizais a estrela da exposición, por constituír tanto o símbolo da muller labrega como metáfora do propio país.\nPercorrido expositivo do que non poden quedar fóra as experiencias de realidade aumentada e detección de presenza, tecnoloxías de gamificación, semellantes ás utilizadas nos videoxogos, que permiten expandir os obxectos e traelos ao presente, como sucede coa recreación do templo de Sebasteion das Afrodisias, no que se atopa a referencia máis distante ao pobo galaico. Como mención á parte merece a imperdible experiencia de realidade virtual construída en base a exposición «Os adeuses» do fotógrafo Alberto Martí, na que o visitante vive en carne propia a emoción da despedida do emigrante dende a varanda do transatlántico que se vai afastando do peirao.\nA experiencia que ofrece «Galicia, un relato do mundo» durante tres horas xustifica unha viaxe até a Cidade da Cultura. Achega informacións históricas actualizadas, provoca preguntas relevantes sobre o relato de Galicia no mundo e mesmo algunhas situacións emotivas. Parabéns ao comisario e ás promotoras dunha exposición cuxa visita (aberta até o 12 de abril) recomendo.\nhttps://bretemas.gal/wp-content/uploads/2020/01/A_santa_Galicia_un_relato_no_mundo_02-01-20.jpg 825 1100 bretemas https://bretemas.gal/wp-content/uploads/2018/09/logobr2-2.png bretemas2020-01-07 20:56:532020-01-07 21:07:52Galicia, un relato no mundo\nTerritorios de intimidade\n8 de Xaneiro de 2019 /0 Comentarios/en A Portada, Artes Visuais, Artigos, Artigos Faro de Vigo, Cultura, Exposicións, Feminismo /por bretemas\nDedico o artigo semanal en Faro de Vigo á exposición «Territorios de intimidade. Artistas galegas baixo o franquismo 1940-1975» comisariada por Rosario Sarmiento e instalada no Auditorio de Galicia:\nAproveitei un día de lecer para viaxar a Compostela e visitar media ducia de exposicións, o que en Vigo xa non é posible. E das excelentes mostras, algunhas memorables como «Alba de Gloria. Unha experiencia» e «Castelao maxistral», foi a instalada no Auditorio de Galicia «Territorios de Intimidade. Artistas galegas baixo o franquismo 1940-1975» a que máis me sorprendeu e emocionou. Comisariada por Rosario Sarmiento, esta exposición escolma setenta obras de pintura, debuxo e escultura (procedentes a maior parte delas de coleccións privadas) de trece mulleres que contra vento e marea loitaron en Galicia por ser artistas durante aquelas décadas de represión e barbarie.\nUnha mostra que completa o proxecto de Rosario Sarmiento de facer ese mapa (imprescindible) da creatividade das mulleres en Galicia durante o século XX, iniciado con «A arte inexistente», unha das primeiras exposicións de artes plásticas do Auditorio de Galicia (1995), e continuado máis recentemente coa tan exitosa e popular «Mulleres do silencio» no Marco de Vigo, en 2016, no que dúas décadas despois facía unha relectura da anterior, volvendo escolmar obras de artistas mulleres en Galicia no século XX, dende Maruja Mallo a Menchu Lamas, Berta Álvarez Cáccamo ou Ángela de la Cruz.\nPara Sarmiento esta nova mostra trata non só de rescatar do esquecemento e en moitos casos do anonimato as creadoras plásticas galegas que traballaron durante as décadas do franquismo (Julia Minguillón, Lolita Díaz Baliño, Elena Colmeiro, Carmen Corredoyra, María Antonia Dans, Mercedes Ruibal, Elena Fernández Gago, María Victoria de la Fuente, Gloria de Llano, Rosina Llamas Fole, Fina Mantiñán, Beatriz Rey e Concha Vázquez), «senón tamén de achegar novas perspectivas temáticas desde as que analizar [investigar e poñer en valor] as súas obras». Todas viviron e traballaron nunha periferia, que non foi só xeográfica, tentando rachar coas súas formas de vida os estereotipos asociados neses anos á muller, relegada da esfera pública e sometida aos prexuízos machistas de raíña do privado, esposa e nai, a cargo dos labores domésticos e do coidado dos fillos. Desenvolveron carreiras artísticas profesionais ou actividades docentes nas que deberon superar todo tipo de dificultades e incomprensións, para Sarmiento «auténticas entelequias», que obrigaron a algunhas a marchar do país e ás outras a quedar mediatizadas polos prexuízos dunha sociedade conservadora e patriarcal que «antepoñía a súa condición de mulleres ás achegas e interese da súa obra».\nMais todas elas, como salienta a comisaria, «innovaron e penetraron en temáticas como a fantasía, o compromiso social ou o relato da súa contorna próxima». Coa intención de afondar nesa innovación temática, a exposición está artellada en cinco capítulos que se abren e pechan coa abordaxe do territorio asfixiante do privado. No adral da mostra unha cita da pintora viguesa María Victoria de la Fuente sintetiza o espírito do que se presenta á visitante: «Interésame a pintura que profundiza no circundante. […] Síntome incapaz de abordar en pintura o descoñecido. O descoñecido carece de significado para min». E diso trata este relato plástico, amosar o descoñecido para que deixe de selo, rescatar a obra de trece artistas mulleres (invisibles ou case invisibles) seguindo diversos fíos temáticos.\nO primeiro, «A esfera privada: a familia e o fogar», onde se expón «Mi familia», un óleo de grandes dimensións no que Julia Minguillón representa a muller como esposa e nai, peza que constitúe a icona da exposición. O segundo, «A fabulación. O mundo onírico», onde sorprenden os debuxos de Lolita Díaz Baliño, mestra de María Antonia Dans, Gloria de Llano ou Rosina Llamas, autora dun desnudo de muller, que nos anos 70 ía moi contra corrente. O terceiro, «A realidade transformada», no que Fina Mantiñán e Beatriz Rey indagan na abstracción xeométrica e Elena Colmeiro innova coa construción de materiais cerámicos. O cuarto, «A arte como compromiso», onde impactan as pezas dramáticas de Mercedes Ruibal, «Chile en el corazón» e «La muerte de Allende». O quinto, «A muller e o traballo», onde destacan as labregas e mariñeiras de Concha Vázquez. Péchase a mostra con «Territorios de intimidade», capítulo que dá tamén nome á exposición, protagonizado por tres pintoras que traballaron con gran talento e tristeza o silencio dos espazos do íntimo creando paisaxes interiores, dende os conventos de Carmen Corredoyra aos fogares de Elena Fernández Gago e de María Victoria de la Fuente, que abordou tamén prospeccións na abstración.\n«Territorios de intimidade» é unha exposición esencial na recuperación dun relato alternativo que sitúe ás nosas artistas no lugar da historia que merecen. Beizóns á Rosario Sarmiento por continuar afondado nesta tarefa.\nhttps://bretemas.gal/wp-content/uploads/2019/01/TI_Concha_Vázquez.jpg 825 1100 bretemas https://bretemas.gal/wp-content/uploads/2018/09/logobr2-2.png bretemas2019-01-08 21:12:062019-01-08 21:29:57Territorios de intimidade\nOnte 1919: O Vindel en Vigo\n29 de Setembro de 2017 /0 Comentarios/en Cultura, Exposicións, Onte, Poesía, Vigo /por bretemas\nO feito de que onte o Pergamiño Vindel fose amosado no Museo do Mar de Alcabre durante apenas dous minutos e baixo unha luz moi tenue constitúe un fito histórico. Grazas á teimosía dos membros de Pertenza, unha asociación cultural galeguista viguesa, e da dispoñibilidade e sensibilidade da Universidade de Vigo poderemos contar durante seis meses cunha peza senlleira do noso patrimonio que constitúe unha das iconas da lingua galega e da identidade do propio país como tal. Un fito, mais tamén un modelo de cooperación do que convén tirar partido, moito máis nunha cidade como Vigo, sometida a un triste (como inducido) devalo cultural. O regreso do Vindel demostra que a iniciativa do asociacionismo cultural é capaz de mobilizar do seu conformismo ás institucións culturais públicas. Para tomar boa nota.\nhttps://bretemas.gal/wp-content/uploads/2017/09/Pergamiño_Vindel_Universidade_de_Vigo.jpg 482 740 bretemas https://bretemas.gal/wp-content/uploads/2018/09/logobr2-2.png bretemas2017-09-29 14:34:272017-09-29 14:38:19Onte 1919: O Vindel en Vigo\nDespois do Vindel\n26 de Setembro de 2017 /0 Comentarios/en Artigos, Artigos Faro de Vigo, Cultura, Exposicións, Poesía, Vigo /por bretemas\nDedico o artigo da semana no Faro de Vigo á chegada do Pergamiño Vindel a Vigo:\nA data de hoxe, 26 de setembro de 2017, na que procedente da Pierpont Morgan Library de Nova York chega a Vigo o “Pergamiño Vindel” quedará fixada na cronoloxía histórica desta cidade fundada hai séculos polo poeta Martín Códax. A nosa primeira alfaia bibliográfica, onde quedaron recollidas, dende finais do século XIII, as sete cantigas de amigo do trobeiro vigués, coa notación musical de seis delas, será exhibida no Museo do Mar de Alcabre durante os vindeiros seis meses no marco da exposición “Berce da nosa cultura”. Unha oportunidade única para que a cidadanía metropolitana coñeza in situ este documento literario excepcional, onde se identifica tanto o ADN da nosa lingua como a propia existencia da nosa cidade no territorio sagrado da ría de Vigo.\nComo reflectiu a recente serie de artigos de “Faro de Vigo” non foi doado conseguir este histórico regreso á ría de Vigo do Vindel da man da Universidade de Vigo e da Consellaría de Cultura da Xunta de Galicia. Foi decisiva a xestión da Asociación Cultural Pertenza de Vigo que puxo en marcha en 2010 o proxecto “Monumento as Cantigas de Martín Códax. Cantor do Mar de Vigo” coa intención de celebrar o centenario do descubrimento do pergamiño polo libreiro conquense Pedro Vindel nun forro dun exemplar dunha obra de Cicerón copiada no século XIV. Xaora, foi a visita que fixo en marzo de 2015 á Biblioteca Morgan de Nova York un dos membros de Pertenza, o psiquiatra e vigués distinguido Cipriano Jiménez Casas, a que iniciou o proceso tan felizmente culminado hoxe. Unha iniciativa privada amosaba como era posible o soño de que o pergamiño viaxase a Vigo, mesmo a pesar do desleixo das institucións culturais viguesas e galegas que en 2014 nada fixeron e deixaron pasar sen pena nin gloria o ano do centenario.\nTamén foi decisivo para este regreso o compromiso incondicional asumido pola Universidade de Vigo, tanto polo Departamento de Filoloxía Galega e Latina como pola súa reitoría, como institución académica independente, asumindo así a primeira das condicións establecidas pola Fundación Morgan, ademais de aceptar despois tanto as condicións esixidas de custodia e conservación da peza, como as referidas ás actividades de promoción da súa exposición, entre elas a celebración dun congreso internacional sobre o pergamiño e a cultura literaria a el asociada. Unha responsabilidade que a institución universitaria viguesa compartiu coa Consellaría de Cultura e Educación, que cedeu as instalacións do Museo do Mar de Galicia e asumiu os gastos da exposición, despois de que o concello de Vigo, a primeira institución á que a Universidade de Vigo fixo a proposta, declinase liderar institucionalmente esta exposición nas instalacións do Marco, aducindo razóns económicas, o que tamén pasará ás páxinas da nosa historia local.\nPola relevancia deste tesouro, única mostra conservada do cancioneiro profano galaico portugués, xunto ao “Cancioneiro Sharrer”, que recolle sete pezas do rei Don Dinís, como polo interese das corenta pezas artísticas que o acompañan, entre pinturas, documentos e esculturas, na súa maioría do século XIII, a exposición do Vindel convertirá a Vigo durante uns meses na capital literaria galega portuguesa. Unha iniciativa cultural internacional que proxectará a Vigo no incipiente mercado do turismo literario, con especial relevancia para o público portugués, tanto o portuense como o lisboeta (favorecido pola conexión directa entre os aeroportos de Peinador e Portela). Mais a exposición debería ser tamén unha posibilidade de popularizar entre a cidadanía metropolitana, sobre todo entre os seus escolares, mesmo por medio dunha figura escultórica, a presenza urbana do poeta Martín Códax como o primeiro publicista da cidade nosa no mundo.\nA exposición do Vindel debería axudar a que Vigo, unha cidade aínda con precaria dotación bibliotecaria, cunha feira do libro cativa e moi escaso apoio municipal á creación e difusión literarias, recuperase parte do terreo perdido na promoción das letras e da lectura. Un paradoxo inaceptable nunha cidade creada por un poeta, que por ventura continúa sendo a capital editorial de Galicia e que con intelixencia e vontade municipal podería consolidarse como capital mundial da poesía galego-portuguesa. Despois do Vindel e con este obxectivo, deberían estudarse pór en marcha iniciativas como a convocatoria anual dun premio internacional de poesía galego-portuguesa (bautizado como Martín Códax ou como Ría de Vigo) ou a realización de residencias poéticas internacionais na illa de San Simón. O regreso do Vindel constitúe un exercicio de autoestima e orgullo cidadán, mais non debería desaproveitarse a oportunidade que achega de proxección internacional do Vigo literario.\nhttps://bretemas.gal/wp-content/uploads/2017/09/Sin-t__tulo.jpg 241 304 bretemas https://bretemas.gal/wp-content/uploads/2018/09/logobr2-2.png bretemas2017-09-26 14:51:162017-09-26 09:52:56Despois do Vindel\nO Vindel a Vigo\n7 de Marzo de 2017 /0 Comentarios/en Artigos, Artigos Faro de Vigo, Exposicións, Historia, Lingua, Poesía, Vigo /por bretemas\nVolvo sobre a exposición do Pergamiño Vindel no artigo da seman en Faro de Vigo:\nO Pergamiño Vindel será exposto en Vigo. Grazas a un acordo entre a Universidade de Vigo (UDV) e a Consellaría de Cultura da Xunta de Galicia péchase, felizmente, a xestión iniciada pola viguesa Asociación Cultural Pertenza que solicitou á Pierpont Morgan Library Museum de Nova York a cesión temporal para a súa exposición en Vigo da que é unha das primeiras pezas do patrimonio galego e a icona literaria da cidade e da ría do poeta Martín Codax. Supérase así a paralización dun proxecto expositivo a celebrar no museo Marco, “Os tesouros da cidade”, anunciado hai uns meses pola universidade e o concello, que agora pasa a chamarse “Berce da nosa cultura” e que comisionado polo historiador Francisco Singul se desenvolverá no Museo do Mar de Galicia, propiedade da Xunta de Galicia.\nOs vigueses e viguesas por fin poderemos gozar da experiencia de coñecer ao vivo unha das nosas alfaias máis valiosas, o orixinal do pergamiño do século XIII, que contén as sete cantigas de amigo atribuídas a Martín Codax, acompañadas dos pentagramas musicais de seis delas. Un fito histórico para Vigo que se convertirá entre outubro de 2017 e marzo de 2018 en capital da cultura literaria lusófona, ademais de importante atracción do turismo cultural, especialmente, portugués. Un regreso do pergamiño ao seu berce que contribuirá a esculcar sobre a orixe da propia lingua e literatura galegas, no congreso que se celebrará con motivo dunha exposición que, ademais, ollará sobre a orixe dunha cidade que Cunqueiro dicía fora creada por un poeta, Martín Codax, a quen o cronista Álvarez Blázquez consideraba o vigués máis universal de todos os tempos. En definitiva, a chegada do Vindel constituirá un gran acontecemento, quizais, o máis importante da historia cultural viguesa do que vai de século.\nPorén, chama a atención que o concello de Vigo renunciase a participar nunha iniciativa tan salientable para a historia da cidade metropolitana e cuxa importancia foi recoñecida no seu día pola alcaldía. Unha ausencia que dificilmente pode ser xustificada polas dificultades do concello para achegar 400.000 euros, cantidade na que se valoraba o custe da exposición do Vindel no Marco, xa que podería reducirse utilizando outras instalacións públicas, como a Casa das Artes, recabando a axuda do mecenado privado e, sobre todo, o apoio doutras institucións como a Deputación de Pontevedra, a Xunta de Galicia ou o propio Ministerio de Cultura. O regreso do Vindel a Vigo ben merecía un gran acordo de colaboración interinstitucional.\nPola contra, intúo que a incomodidade municipal coa exposición do Vindel é explicable polas desavinzas existentes entre o concello e a universidade viguesa sobre o futuro do Campus do Mar nos terreos da ETEA en Teis. Un proxecto estratéxico liderado pola UDV e promovido polas tres universidades galegas, o Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC), o Instituto Español de Oceanografía (IEO), chamado a transformar o que foron unha parte das instalacións da Armada en Teis nun espazo científico e de emprendemento tecnolóxico internacional. Un proxecto bloqueado hoxe polos desacordos políticos entre a alcaldía e a delegada do estado da Zona Franca, actual propietaria dos terreos, que podería obrigar á UDV, despois de agardar case unha década, a buscar unha sede alternativa fóra de Vigo. Outro conflito interinstitucional (sen aparente solución) entre o concello de Vigo, a Xunta de Galicia e a Zona Franca que, como sucede coa lea metropolitana, máis alá das razóns de cada unha das partes (que non corresponde aquí dirimir), prexudica á cidadanía, sexa paralizando a recuperación do barrio de Teis ou poñendo en perigo un proxecto universitario, imprescindible para que Vigo conserve o seu liderado no eido da investigación mariña.\nXaora, o trasacordo sobre o Vindel é outro síntoma da crise da política cultural municipal, tanto no que atinxe aos criterios da programación de eventos e festivais como ao futuro das súas instalacións museísticas. É indubidable que non axudou a que o concello participase no regreso do Vindel a incerteza sobre o futuro do Marco, tras o remate do período do actual director, nin tampouco a indefinición dos contidos expositivos da Casa das Palabras de Samil.\nEn todo caso, diante da importancia da chegada do Vindel, sabendo que o trasacordo é unha figura da nosa tradición cultural, agardo que se amplíe a tea dos acordos interinstitucionais de xeito que o concello de Vigo se incorpore tamén a ela, canto menos participando na difusión e no aproveitamento didáctico dun evento que debe constituír un punto de encontro e de orgullo de todos os vigueses e viguesas.\nhttps://bretemas.gal/wp-content/uploads/2017/03/vindel.jpg 455 646 bretemas https://bretemas.gal/wp-content/uploads/2018/09/logobr2-2.png bretemas2017-03-07 17:24:132017-03-07 17:28:55O Vindel a Vigo


O Goberno prohibe todas as manifestacións polo 8M en Madrid\nEfe 04 marzo 2021 12:17 h.\nMAdrid españa 8-M\nManifestación do 8-M, o ano pasado. ARQUIVO\nA Delegación alega motivos de saúde "pública" debido á previsión de posibles confluencias multitudinarias\nA Delegación do Goberno en Madrid decidiu prohibir "por motivos de saúde pública" todas as convocatorias de manifestacións ou de concentracións que foran comunicadas para os días 7 e 8 de marzo na Comunidade.\nA decisión tomouse tras estudar os percorridos, previsión de asistencia, duración ou lugares de celebración que se habían comunicado, segundo informou a Delegación do Goberno nunha nota de prensa.\nTras analizar detalladamente cada unha das peticións presentadas (percorridos establecidos, previsión de asistencia, duración e lugares de celebración, entre outros parámetros) "e tendo en conta as posibles confluencias de distintas concentracións multitudinarias en varias zonas de Madrid, tomouse a decisión firme de prohibir, por motivos de saúde púbica, todas as manifestacións e concentracións convocadas".\nO delegado do Goberno, José Manuel Franco, optou por prohibir todas as convocatorias "nun momento no que a Comunidade de Madrid segue sendo un dos territorios de España con maior índice de contagios, así como de persoas hospitalizadas, por encima da media nacional".\nA decisión anunciouse despois de que este mércores mesmo a ministra de Sanidade, Carolina Darias, volvese facer un chamamento á responsabilidade asegurando que "non ha lugar" ás manifestacións este ano.\nA Consellería de Sanidade madrileña tamén desaconsellara todas as convocatorias sobre as que se lle pediu un informe técnico.\nA Delegación do Goberno en Madrid recibira ao redor de 60 peticións de organizacións feministas para celebrar concentracións ou manifestacións en torno ao Día da Muller, e as principais estaban previstas en lugares como Embaixadores, Atocha, Cibeles, a Porta do Sol ou Callao.\nA propia Comisión 8M convocara catro concentracións de ata 500 persoas no centro de Madrid para o vindeiro luns, entre as seis e as nove da tarde, cun "exhaustivo protocolo" para garantir o cumprimento das medidas de seguridade anti-covid-19.\nHai unha semana Franco afirmou que non se prohibiron algunhas das manifestacións convocadas alegando que cumprían os "parámetros exixibles" en situación de pandemia —aseguraba que a Consellería de Sanidade desaconsellaba concentracións de máis de 500 persoas e que se comunicaron convocatorias con menos xente—.\nNo entanto, a Consellería de Sanidade respondeu que á marxe do criterio do número de asistentes á hora de emitir informes técnicos téñense en conta outros parámetros, como os lugares de celebración, o tempo que van durar ou a posibilidade de que se xunten con outros actos con moitas persoas.\nA Consellería de Sanidade avaliara nese momento catro convocatorias remitidas pola Delegación do Goberno, e en todos os casos emitira un informe desfavorable á súa celebración.\nSanidade queixouse de que tras as palabras de Franco, en só 24 horas recibíronse 69 peticións de informes técnicos para manifestacións entre os días 7 e 9 de marzo, todas de non máis de 500 participantes.\nFinalmente a Delegación seguiu o criterio tanto do Ministerio como da Consellería e independentemente do número de asistentes optou por prohibir todas as convocatorias.\nGalicia insta o Goberno a aclarar se se prohibirán todas as manifestacións do 8-M\nA Fiscalía do Supremo investiga a Echenique por alentar as protestas en apoio a Hasél\nO Fiscal pide repetir o xuízo a Cifuentes porque se obviar feitos que a incriminan


PROXECTO XEROCK: octubre 2013\nXeRock Percusión na reapertura do C.S O Fuscalho\nO novo local do Centro Social O Fuscalho é unha pasada: ós pés do mar, con grandes cristaleiras hacia o porto da Guarda. Amplo e acolledor. Un espazo prometedor onde terán cabida todo tipo de actividades socio-culturais alternativas de aquí en diante.\nEstamos orgullosos de anunciar que estamos convidados á estrea do novo local.\nEste sábado 26 a iso das 19:30 h. actuará XeRock Percusión.


Teatro adultos: "A compañeira de piso" - O Porriño é cultura\nTeatro adultos: “A compañeira de piso”\nUn espectáculo da compañía Contraproducións.\nDende o seu paso polo Humana Festival (Louisville, Kentucky) en 2015, a obra A compañeira de piso (The Roommate), de Jen Silverman, leva sendo representada con éxito por varias compañías nos Estados Unidos ata o día de hoxe. Destacada pola crítica americana como unha mestura de “Thelma & Louise”, “A estraña parella” e “Breaking Bad”, Contraproducións presenta a primeira adaptación fóra dos escenarios norteamericanos en co-produción co Centro Dramático Galego.\nCombinando sutileza e comicidade a partes iguais, A compañeira de piso trata os temas da idade, a muller e a identidade dun xeito fresco e divertido.\nSharon (Patricia Vázquez), unha ama de casa de cincuenta e pico anos e recentemente divorciada, publica un anuncio para compartir a súa casa no corazón do rural de Iowa. Sharon procura alguén coma ela, unha compañeira, se cadra, unha amiga. A chegada de Robyn (Rebeca Montero) para ocupar o cuarto deixa a Sharon de pedra xa que non podían ser máis diferentes: lesbiana, vegana, chegada do Bronx… Pero lonxe de arredarse, Sharon comeza a experimentar co estraño (e prohibido) xeito de vida de Robyn sen saber que a súa inquilina procura un refuxio no que agocharse e cambiar de vida. Unha comedia negra sobre a capacidade de reconducir o tren da propia vida e o que sucede cando este descarrila.\nPrevio Previo: Espectáculo de maxia: “Código”\nSeguinte Seguinte: Concerto presentación VI Montando Cristo Festival: Bakintaun, A Thin Lizzy Tribute


O realizador coruñés autor dun videoclip de Green Day grava unha peza no Pasatempo - La Opinión A Coruña\nO realizador coruñés autor dun videoclip de Green Day grava unha peza no Pasatempo\nManu Viqueira filmou no parque enciclopédico un 'fashion film', no que incluirá mensaxes reivindicativas en apoio aos colectivos que esixen rehabilitar o espazo\nsara vázquez betanzos 19.05.2017 | 19:04\nImaxe da ´fashion film´ gravada por Viqueira no Pasatempo. la opinión\nO coruñés creador dun videoclip do grupo Green Day, Manu Viqueira, virou o obxectivo cara o Pasatempo de Betanzos. O realizador filmou no parque enciclopédico unha fashion film como promoción para a marca de moda Lapipa Delapaz e, á falta de concluir o traballo, colectivos betanceiros en defensa da rehabilitación e conservación do Pasatempo contactaron con el para propoñerlle que remate a peza e lle dea difusión para concienciar sobre a necesidade de conservar o parque.\nViqueira aceptou e prevé, ademais de rematar o vídeo, incluir en varios dos muros que aparecen nel "grafitis que poñan Salvar o Pasatempo". "Así o vídeo funciona para a firma de moda e para a defensa do parque", sinala o realizador.\nO vídeo presenta tintes surrealistas e aires que lembran a Alicia no país de las marabillas. Dúas modelos aparecen en distintos puntos do parque, de xeito que se amosan na peza dende escaleiras de pedra, recunchos laberínticos de acceso ás covas, espazos rodeados de vexetación, leóns ou reloxos coa hora en distintos sitios do mundo. "Cada sitio do Pasatempo tiña algo de fantasía especial. Podiamos gravar mil cousas aí. Porque non tiñamos máis tempo, se non utilizariamos moitas mais cousas, como a parte de abaixo, xunto ao lago, e a escaleira medio de caracol", explica Viqueira.\nO realizador escolleu o Pasatempo para a rodaxe porque xa coñecía o espazo de visitas anteriores e sabía que "tiña moitas posibilidades". E aínda así, unha vez mans á obra, o espazo sorprendeuno. "Non o vira tan ben ata que fun alí para para facer o vídeo. E era aínda mellor do que xa pensaba", afirma.\nPouco despois de gravar no Pasatempo, xurdiu o videoclip para Green Day. "Fun deixando a fashion film para cando tivera mais tempo, era un traballo que queriamos facer ben, pero aproveitando o de Green Day deille difusión e pensei que xa chamara bastante a atención, así que quedou o tráiler sen rematar os efetos nin retocar a cor", explica o creador. É por este traballo inicial que contactaron con el membros da plataforma para salvar o Pasatempo. "Ademais, preto dun mes despois da gravación caeu un mural, e motiveime máis para rematar o traballo", sinala. "É unha pena que se perda iso. É moi bonito", manifesta o realizador. Aínda que agora ten "moito traballo", promete concluir a peza, el mesmo ou axudado por mans alleas.


Denuncian a situación de abandono dun carballo centenario que formou parte dun bosque sagrado - Historia de Galicia\npor Redacción · 26 Xan, 2017\nPero ese ancestral carballo atópase en situación de abandono, segundo denuncia ANOVATERRA que pide a adopción de medidas concretas, como a prohibición da utilización do espacio da capela no que se atopa como aparcdoiro masivo de vehículos porque “compromete a seguridade” deste carballo centenario.\nEsta entidade denunciou en novembro de 2016 o estado de abandono e agresión ao carballo de Santa Margarida, denuncia que se trasladou a diferentes institucións responsables do estado de abandono. Tamen piden que non se instalen lombos na zona porque supón unha agresión o carballo xa que o colocado frente o carballo provoca que os camións pesados rocen coas gallas da árbore.\nCríticas ás institucións\n“O concello de Pontevedra nin contestou a nosa solicitude de acceso o expediente e o proxecto anunciado nos medio de comunicación polo concelleiro de turno nin adoptou ningunha medida urxente de protección como deberia ser a prohibición da utilización como aparcadoiro”, critica.\nTampouco o fixo o Ministerio de Cultura, que acusou recibo da denuncia pero negouse a tramitala baseandose na sua escrita en galego esixindo a sua presentación en castelán. “Isto supón ademais de unha vulneración do dereito linguisticos a negativa a tramitación da denuncia cando pola documentación fotográfica adxuntada é perfectamente comprensible o contido da mesma”, indica nun comunicado.\nQuen si escoitou as protestas foi a Valedora do Pobo que admitiu a tramite a queixa con data 24/11/2016 e con data 4/01/2017 informa da falta de resposta do concello de Pontevedra e da Conselleria de Medio Ambiente.\nPor iso, esta entidade anuncia que a seguinte liña de denuncia será acudir so diferentes entidades que concederon premios o concello de Pontevedra para que valoren os feitos de cara a reconsideracion dos premios concedidos.\nProxecto de recuperación\nTras ano resistindo rodeado de piche e asfalto, un proxecto de rehabilitación do concello prevé retirar o formigón que rodea a árbore e a súa contorna.Esta intervención trata de buscar a supervivencia do carballo, cuxa base está rodeada de formigón. A idea é retirar todo este elemento que ameaza ao exemplar para deixar unha espazo de terra duns 21 metros de diámetro. Tamén se busca protexer coa intervención ao outro exemplar que crece preto do centenario carballo, un fillo deste que foi plantado no ano 2002.\nA actuación recolle tamén traballar sobre a contorna da capela para retirar o asfaltado, que será substituído por un pavimento diferenciado na estrada que discorre polas inmediacións a fin de diminuír o tráfico. Así mesmo, esta renovación do pavimento busca permitir o uso da contorna da capela a modo de praza pública para as festas ou os encontros dos veciños.\nUn carballo máxico\n“Santa Margarida/ de Monte Porreiro / que ten o carballo/ maiore do reino”. Esta cantiga popular xa recolle a importancia que ten esta árbore desde tempos inmemoriais. A copra xa foi recollida polo padre Sarmiento e publicada en 1746 na súa obra “Coloquio de 24 Gallegos Rústicos”. Non se sabe exactamente a súa idade pero estímase en torno aos 500 anos.\nEste carballo está catalogado no inventario de árbores sobresaíntes de Galicia. Actualmente conta con 15 metros de alto, 12 metros de perímetro basal e 7,9 metros de perímetro troncal ( a 1,3 metros do chan). Actualmente é obxecto de devoción popular. Houbo un tempo recente en que o carballo era vítima do ataque dos fungos e de insectos xilófagos, e mesmo fentos e flores crecían no seu tronco. Hoxe en día conta co coidado e protección das institucións.\nTemas: AnovaTerrabosque sagradocarballeiracarballoCarballo de Santa MargaridaLucusPotnevedraSarmiento\nSeguinte As verdades e as mentiras dos viquingos de Castro Candaz\nAnterior 1856, o banquete de obreiros e estudantes que cambiou a historia de Galicia


Educación infantil | CEIP Carmen García Carrrasco\nUn pouquiño de Montessori\nMar, 02/26/2019 - 22:02 — admin\nNestas últimas semanas un chisquiño de Montessori chegou á aula de infantil da nosa escola a través da súa bandexa de madeira na que cada día aparece unha cousa nova (traspases con culler, pinzas, xarras, creacións e deseños con diferentes materiais...). Entre elas, unha das novidades na aula: unha mesa de luz coa que estamos comezando a experimentar pasiño a pasiño, que é como se fai o camiño!\nMér, 12/05/2018 - 19:45 — admin\nDurante os meses de novembro e decembro o alumnado de Educación infantil, xunto co alumnado de primaria, estivemos traballando diversos aspectos relacionados coa alimentación.\nVelaquí vos deixamos algunhas das actividades que realizamos: recomendación de menús, semáforos dos alimentos, xogos diversos sobre a pirámide alimenticia, murais dos hábitos saudables... entre outras.\nMatemáticas viaxeiras e divertidas\nSáb, 10/06/2018 - 10:51 — admin\nOnte venres comezaron a viaxar ás casas das nosas familias de educación infantil diferentes bolsiñas con xogos de matemáticas divertidas (conteos, sumas, comparacións, atención...) cos que na aula xogamos un ratiño cada día.\nEsperamos que vos gusten tanto como nos gusta a nós enviárvolos.


Linguas indoeuropeas - Howling Pixel\nReconstrución do indoeuropeo\nÁrbore xenética das linguas indoeuropeas\nGrupo anatolio ou grupo de linguas anatolias\nLinguas indoeuropeas cuxa relación ás outras linguas na familia non é clara\nPrincipais leis lingüísticas relacionadas coa fonética histórica das linguas IE\nOutras áreas de investigación\nO tracio era unha lingua falada na Antigüidade polos tracios no sueste de Europa.\nActualmente é unha lingua extinta xa que a maioría dos tracios foron helenizados ou romanizados.\nO urdú (nome local : urdū / اردو) é unha lingua india pertencente ao grupo indoiranio da familia das linguas indoeuropeas.\nFálase tanto no Paquistán, onde é a lingua oficial, como no norte da India, onde é igualmente unha lingua oficial recoñecida pola Constitución. Aproximadamente 60 millóns de persoas utilízano coma primeira lingua.\nMoi próximo ao hindi pola súa sintaxe e a súa morfoloxía (antes do 1947 chamábaselle hindustano ao hindi e mais ao urdú, que constituían unha soa lingua), fixo numerosos empréstimos lexicais ao árabe e ao persa, linguas que teñen introducido dentro do seu sistema fonolóxico fonemas suplementarios. A diferenciación co hindi tende a medrar despois da separación da India e Paquistán no 1947; o urdú experimenta actualmente un re-achegamento ao persa e unha eliminación dos termos sánscritos.\nAs Linguas Bálticas son un grupo de linguas relacionadas pertencentes á familia das linguas indoeuropeas e faladas nas beiras orientais do Mar Báltico no norte de Europa. O grupo lingüístico adoita ser dividido en dous grupos: Báltico Occidental, ao que pertencen só linguas extinguidas, e o Báltico Oriental, no cal se atopan as únicas dúas linguas sobreviventes : O lituano e o letón. Aínda que están relacionadas, os vocabularios do lituano o letón difiren bastante e son inintelixibles. O antigo prusiano, hoxe extinguido, considerábase a lingua báltica máis arcaica.\nAs linguas indoarias ou índicas son un subgrupo de linguas, pertencentes ao grupo indoiranio das linguas indoeuropeas. Fálanse nos países do subcontinente indio.


Pres de Cambrai :: Programas\nFóra do tempo\nMúsicas doutrora para ouvidos contemporáneos\nUn programa do grupo Pres de Cambrai, que explora nos aspectos máis intemporais da música como disciplina artística. Da man de músicos e músicas con longa traxectoria na intepretación de música antiga faremos unha viaxe no tempo, que nos permitirá escoitar melodías compostas nos séculos centrais da Idade Media e primeiro Renacemento, á luz da música contemporánea. Lonxe do concepto de fusión ou da simple experimentación o grupo parte de pezas compostas hai máis de 500 anos, que serán interpretadas conforme a técnicas e instrumentacións de época, para seren inmediatamente retomadas no contexto dunha estética decididamente contemporánea. Establécese así un xogo no que, delicadas pezas que se converteron en fitos da música occidental, se impregnarán, da man do pianista de jazz e compositor, Pablo Seoane, doutras sonoridades a través de arranxos para piano preparado. Un xogo de transfiguración musical que escapa da frivolidade do obvio e previsible, con total respeto a un legado musical que se nos revela de novo, como ouvintes privilexiados da contemporaneidade. A estética musical personalísima de Pablo Seoane ao piano, enfróntase e contrasta cunha buscada sobriedade, frescura e viveza na interpretación dos repertorios antigos. E precisamente a fin de facer ao público partícipe desta vivencia, o concerto intercala momentos para a conversa, sen disturbar o discurso e a escoita, senon apenas como acotacións que permiten acceder á música en toda a súa dimensión, melódica, tímbrica e temporal.\nPablo Seoane é pianista e compositor e unha das personalidades musicais máis interesantes do panorama artístico galego actual. Cunha intensa traxectoria concertística de máis de vinte anos, colaborou con moi diversas formacións, xeralmente vinculadas ao jazz e á improvisación libre. Compuxo música para teatro e realizou tarefas docentes en varias institucións. Foi o impulsor das jam-sessions semanais de improvisación libre do café El Puente de Compostela e dos encontros de música e filosofía Pensar a Voces, de Cee. Entre os seus últimos traballos, destaca a gravación do disco Inópia, con Pablo Seoane Trío, e a presentación dos proxectos Festas do Erro e Bestiario Traído, un espectáculo musical e visual baseado no poemario de Apollinaire, musicado por Francis Poulenc. É autor tamén da obra Ventanía para órgano e sitio específico de danza, Mutema, unha peza en tres actos para órgano, contrabaixo e electrónica, ambas estreadas no ciclo De Lugares e Órganos, en Santiago de Compostela, e Parábase, peza en sete actos, composta para os órganos xemelgos de San Salvador de Lourenzá e estreada no contexto do festival Espazos Sonoros. Foi tamén músico residente do ciclo Nexos, organizado pola Cidade da Cultura. En todos estes proxectos está moi presente unha fonda querenza polos temas filosóficos e literarios, e un gusto pola mestizaxe de influencias artísticas diversas, dentro dun marcado e inconfundible estilo persoal.\nObradoiros: O pergamiño Vindel e a música na época de Martin Codax\nQue é o pergamiño Vindel? U-la súa relevancia musical? Como soaban as cantigas de amigo? Con que instrumentos se tocaban? Estas e outras preguntas atoparán resposta ao longo destas distendidas e amenas charlas-concerto nas que a conversa alternará coa música ao vivo, para achegarse ao pergamiño Vindel, ás cantigas de Martin Códax, á música dos trobadores e aos instrumentos medievais.\nEn 2014 cumpríanse 100 anos da descuberta, polo libreiro Vindel, dun dos monumentos da historia da música, o pergamiño que leva o seu nome, testemuño único da melodía que acompaña as sete cantigas coñecidas do trobador Martin Codax. A importancia deste documento está no feito de que, sendo coñecidas xa na altura as devanditas cantigas, se descoñecía por completo o son que as acompañaba. Mais non soamente iso, tamén o era calquera outro vestixio que dese idea de como podía soar o corpus da lírica galego-portuguesa de corte profano.\nA chegada a Galicia, por vez primeira desde o casual achado en 1914, do pergamiño Vindel é un momento único para afondar no achegamento a unha época dourada da música e da literatura galegas.\nCon esa idea, o grupo Pres de Cambrai, nun formato charla-concerto, emprenderá unha viaxe ao pasado a través da música dos trobadores. Nestes obradoiros interpretaranse variadas mostras da música dos séculos XII e XIII, para o que se empregará unha nutrida colección de réplicas de instrumentos medievais, reproducidos por diferentes obradoiros de artesáns, a partir de fontes como as miniaturas das Cantigas de Santa María, do Cancioneiro de Ajuda ou a iconografía en pedra do Pórtico da Gloria.\nDesta maneira, poderémonos mergullar na estética musical da Idade Media, de maneira rigorosa e fóra dos estereotipos comunmente empregados, para contextualizar as cantigas de Martin Codax e, ao tempo, familiarizarse cos instrumentos específicos da época.\nHai agora 100 anos, o libreiro e anticuario Pedro Vindel atopou, cando folleaba un códice do século XIV, que contiña copia manuscrita do tratado de De Officiis de Cicerón, un pergamiño que escondía un escrito en caligrafía gótica. Tratábase da transcrición das sete cantigas de amigo do autor que firmaba, en letras vermellas, no recanto superior esquerdo: o trovador Martin Codax. Se ben o texto das cantigas de Martin Codax era xa coñecido nesa altura, pois foran copiadas en dous cancioneiros italianos, a excepcionalidade do achado estaba no feito de que o pergamiño contiña, ademáis, a notación musical de seis das sete cantigas. A transcendencia deste feito era múltiple, histórica, filolóxica e literaria pero, fundamentalmente, musical. Se ben se tiña idea de como podía ser a música da lírica galego-portuguesa de carácter relixioso, a través das Cantigas de Santa María do rei Afonso X descoñecíase, por completo, como podía soar a lírica profana.\nSegundo as teses do investigador Giuseppe Tavani, as sete cantigas forman parte dun macrotexto, un conxunto unitario no que cada unha das sete cantigas forma parte dun discurso narrativo, un “canto da espera decepcionada”, que vai desde a “confiante esperanza” da muller namorada, até a resignación e a desesperanza. E foi así que, inspiradas pola historia do achado do pergamiño Vindel e as teses de Tavani, nos propuxemos construir, musical e textualmente, un relato que nos adentra no significado máis íntimo dun documento que chegou até os nosos días froito da casulidade e que constitúe un dos monumentos da historia da música e da literatura galega e universal.\nVoz, percusións arpas, organetto e o relato dunha narradora son, xa que logo, os ingredientes que adobiarán e acompañarán a historia do que aconteceu co chamado pergamiño Vindel, testemuño da música que acompaña ás sete cantigas do trobador vigués Martín Codax, nun proxecto no que se recrea, a través da palabra e da música, o relato dos misterios, que durante séculos se agocharon nun pergamiño.\nAprende a escoitar un libro: para unha lectura musical das obras da literatura\n“(…) que esta gente tiene pasacalles infusos y guitarra gratisdata…era de ver puntear uno y rasgar otros...dolor del brazo que ha de recibir una sangría pasada por chacona y folías". Quevedo, Sueño de la muerte, 1627.\nAlgunha vez pensaches que, un libro, ademáis de ser lido, pode tamén ser escoitado? Os libros contan historias e transmiten ideas e coñecemento. Mais os libros agochan tamén un universo de músicas ocultas dispostas para a escoita. So hai que saber buscalas e deixarse levar por elas para abrir novos horizontes á lectura de obras da literatura universal...\nCun formato amena charla-concerto, a actividade ten por fin tanto o fomento da lectura a través da música como a escoita da música a través dos libros. Aprede a escoitar un libro, aportará algúns elementos útiles para a descuberta do rico universo musical agochado nas obras da literatura universal, con especial atención á literatura galega, obras que forman parte dos fondos de calquera biblioteca e agardan a seren “escoitados”.\nLiteratura e música camiñaron e camiñan xuntas da man, ao longo da historia xerando toda unha serie de interdependencias moito máis fortes e frutíferas do que a cotío se explica nas clases de literatura. Sen a música non é posible comprender gran parte da producción literaria e moitas obras musicais teñen a súa orixe a partir da necesidade ou vontade de musicar poemas ou de poñer música ás obras de teatro. Por iso, a actividade que propoñemos pretende rescatar as músicas ocultas nas letras, aprender a descifrar as claves musicais presentes nos libros, a relacionar os autores coa súa propia bagaxe musical ou o contexto musical no que determinadas obras foron escritas, a escoitar pequenas cancións populares presentes nunha novela, a coñecer a música que acompañaba á poesía, saber a que soan as referencias musicais dunha novela de Thomas Mann ou de Cervantes, ou as cantigas da lírica galego-portuguesa...\nDurante a actividade escoitaremos unha escolla de obras interpretadas ao vivo para sacar á luz a música que se agocha nos libros e que agarda ser escoitada.\nA actividade consta dunha parte musical con interpretación ao vivo de diferentes obras ilustrativas das interrelacións entre a obra musical e literaria a través dos séculos. Paralelamente, contextualizaranse e comentaranse as implicacións existentes entre música e literatura ao longo dos séculos con referencias explícitas ás obras interpretadas ao longo da actividade, canda outras “curiosidades musicais” da literatura universal.\nE todo, dun xeito fiado, distendido, cercano e comprensible para un público amplo.\nGaliza Antiga: un programa de música para a normalización da lingua\nGaliza Antiga é un proxecto do interdisciplinario, que constitúe unha orixinal aposta por poñer a música ao servizo da dinamización social da lingua galega, nun ámbito no que esta, aínda está por normalizarse de maneira decidida, establecendo, por fin, unha koiné lingüística propia, estable e asumida globalmente pola súa comunidade.\nA partir de contidos musicais que teñen que ver coas músicas da Idade Media e do Renacemento, o programa busca establecer un vínculo entre estas e as contidas nos Cancioneiros da tradición popular galega, amosando toda a riqueza dunha tradición musical que ten as súas raíces na música medieval e na evolución posterior desta até o século XVIII. A idea sobre a que se constrúe o programa é a de interpretar estas músicas dos cancioneiros populares con instrumentos antigos e técnicas doutras épocas históricas, aportando así á música tradicional unhas sonoridades e estéticas arcaizantes. Deste xeito, lógrase unha sorte de folklore retroactivo que contrasta coa sonoridade moderna, case siempre tonal, que é a que se adoita escoitar hoxe en día.\nPártese da base de que a música tradicional galega, coa súa condición monódica e modal, amosa características melódicas e rítmicas moi semellantes á de moitas obras da tradición popular. Desta maneira, unindo a tradición popular galega a unhas sonoridades antigas, que entroncan coa tradición da música dos trobadores da lírica galego-portuguesa e coas músicas da escola galego-castelá, favorécese unha vivencia diferente e positiva da cultura musical, e tamén do idioma galego, ao tempo que se contribúe a profundar na “estima e valorización individual e social do galego e no combate aos tópicos e prexuízos que afectan á súa normalización social”.\nTrátase, en definitiva, de escoitar dun xeito normalizado unha lingua e unhas músicas nun contexto pouco habitual, como é o da música antiga e a música chamada académica que, exceptuando o período medieval, apenas deu obras en idioma galego. Neste sentido, e aplicando ao noso proxecto unha das teses do grande sociolingüista francés, Jean-Louis Calvet, referidas ás comunidades político/culturais e aos seus idiomas vernáculos, concluímos que non pode existir realmente unha cultura autorreferenciada e emancipada sen un paralelo proceso de dignificación e normalización do seu idioma en todos os ámbitos, polo que o espazo da música antiga e académica precisa tamén, no noso país, dunha normalización consciente verbo do idioma galego e desenvolvida desde criterios de rigor e excelencia.


Galicia xa ten o seu propio 'vademécum' de augas termais\nRedacción | Mércores, 3 de Maio de 2017, 17:45\nARCHIVADO EN | vademécum aguas termales aguas mineromedicinales balnearios termalismo turismo termal Ourense\nGalicia conta desde hoxe co primeiro vademécum de augas mineromedicinais, unha obra que pon a disposición do persoal médico información sobre as principais indicacións terapéuticas actuais das augas dos balnearios galegos, xunto coas súas contraindicacións, procedementos de aplicación e a súa dispoñibilidade nos diferentes centros termais da comunidade.\nNa presentación do 'Vademécum das augas mineromedicinais de Galicia', publicado pola Cátedra de Hidroloxía Médica da USC e a Asociación de Balnearios de Galicia, participou, xunto a outras autoridades, o conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuiña, quen ratificou que hai "unha zona de estudo" para determinar unha posible incorporación futura deste recurso á carteira de servizos sanitarios.\nINFORMACIÓN DOS BALNEARIOS\nAdemais do conselleiro, na presentación deste novo vademécum participaron a directora da Axencia de Turismo de Galicia, Nava Castro; a vicerreitora de Internacionalización da USC, Almudena Hospido; o director da Cátedra e decano da Facultade de Medicina, Juan Gestal; a presidenta da Asociación de Balnearios de Galicia, Marisol Espiño; e o xerente da Asociación, Benigno Amor.\nEn presenza tamén de varios directores médicos de balnearios galegos e do presidente do Colexio Médico da Coruña, Luciano Vidán, así como do reitor da USC, Juan Viaño, que conduciu o acto, Gestal explicou o contido deste vademécum, que se divide en dúas partes.\nNa primeira estúdase a importancia terapéutica das augas medicinais, a súa clasificación e mecanismos de accións, contraindicacións e vías e técnicas de administración, ademais dunha normativa legal que afecta ao sector.\nNa segunda, preséntase información de cada un dos 21 balnearios de Galicia e de as envasadoras de augas minerais naturais de Cabreiroá e Fontecelta. De cada balneario achégase información, entre outras cuestións, sobre a composición, tipo e propiedades das augas, así como das principais indicacións terapéuticas.\nPLAN DE TURISMO DA SAÚDE\nGestal destacou os avances na implantación da historia clínica electrónica nos balnearios e explicou que se traballa na unificación dos protocolos terapéuticos, co fin de que se concreten tamén nunha publicación. Para logralo, destacou a importancia de contar "co apoio firme e decidido da Asociación de Balnearios.\nTanto el como o reitor, Juan Viaño, incidiron nas achegas científicas que supón este manual, mentres que Luciano Vidán incidiu en que a auga é "un elemento consustancial a Galicia e, na liña con Nava Castro, resaltou a importancia do recurso.\nA responsable galega de Turismo, pola súa banda, destacou a "riqueza" termal de Galicia, unha comunidade cuxa oferta representa o 20 por cento do total da oferta de España.\nTamén concretou que a Administración traballa no desenvolvemento dun plan de turismo da saúde cos servizos enfocados nas perspectivas curativa, preventiva, estética e de benestar, que outorga protagonismo aos servizos termais.\nEntre outras cuestións, ratificou a aposta por "fortalecer" a oferta turística do termalismo e aludiu a vías concretas para logralo como "completar" con propostas termais o Camiño de Santiago.\nFeijóo anuncia unha lei de augas termais para a provincia de Ourense\nOurense, referencia do termalismo europeo\nVigo construirá edificios intelixentes que informarán en tempo real de ruído, gases ou consumo\nRusia eleva as súas esixencias e pide que a OTAN se retire de Romanía e Bulgaria


Inspiratics | Claves para introducir a programación nos distintos niveis educativos Claves para introducir a programación nos distintos niveis educativos\nClaves para introducir a programación nos distintos niveis educativos\nA programación ten cada vez máis presenza nas aulas e a súa aplicación proporciona aos estudantes maior capacidade analítica e lóxica e a capacidade de crear ferramentas para a resolución de problemas. Aprender a programar non consiste en resolver complexos problemas matemáticos a través de algoritmos ou inxentes cantidades de código.\nA programación é unha disciplina que expón problemas, instrucións para resolvelos e obxectivos a través dunha linguaxe específica. Ese ‘idioma’, que aparentemente parece unha sucesión de códigos incomprensibles, preséntase como unha regra mnemotécnica baseada na asociación de ideas e que, aplicada na aula desde etapas temperás, serve para traballar diferentes competencias entre as que destaca o desenvolvemento de habilidades para a análise e a resolución de problemas a través da lóxica.\nA programación consiste en crear un programa ou aplicación que despois será executado de maneira directa por un hardware. Para iso, emprégase unha linguaxe específica e adaptada para que un computador, smartphone, tablet, etc. poida interpretalo e executar así calquera orde ou instrución. Neste sentido, non se pode entender a sociedade actual sen as linguaxes de programación.\nNos seus inicios, os computadores só comprendían linguaxes de máis ‘baixo nivel’. O máis coñecido é o código binario, composto por cadeas de números 1 e 0 que, co tempo, substituíronse por abreviaturas en inglés codificadas, o que se coñeceu como ‘linguaxe ensamblador’. Por exemplo, para sumar podíase usar a letra A, que en inglés vén da palabra ‘ add’ (sumar). En realidade, é un código mnemotécnico e o seu éxito radica no seu nivel de abstracción, xa que as letras son máis fáciles de lembrar e asociar que os números.\nA medida que a complexidade das tarefas que realizaban as computadoras aumentaba, fíxose necesario manexar linguaxes de ‘alto nivel’, é dicir, métodos máis sinxelos de programar, que non expresasen os seus algoritmos tendo en conta a capacidade que teñen as máquinas de executar ordes, senón atendendo á capacidade cognitiva das persoas. Creáronse para que calquera usuario puidese solucionar un problema computacional dunha maneira máis fácil e rápida.\nNos anos 60, cando os computadores levaban poucos anos existindo (e limitados ao contexto universitario e a unhas poucas empresas) xurdiu Logo: unha pequena tartaruga que debuxaba liñas e formas xeométricas na pantalla a través de comandos escritos. É considerado un das primeiras linguaxes de programación educativa e con el comezaron as solucións para trasladar esta disciplina ás aulas e facela accesible aos máis pequenos.\nDesde entón, a programación é cada vez máis popular na contorna educativa xa que a súa aprendizaxe promove o desenvolvemento de habilidades como o razoamento lóxico, a creatividade, a innovación e a capacidade para resolver problemas a través da tecnoloxía. Ademais, fomenta o traballo colaborativo e permite aplicar metodoloxías centradas no estudante.\nMitch Resnick, director dun dos grupos de investigación máis exitosos do mundo sobre tecnoloxía e educación, o ‘Lifelong Kindergarten do MIT’, defende o ensino da programación nas escolas non só como unha ferramenta para favorecer a aprendizaxe colaborativa e a motivación na aula, senón como unha forma de alfabetización para que os estudantes poidan expresarse a través da tecnoloxía. “Moi poucas persoas crecen para ser escritoras profesionais e, a pesar diso, ensínasenos a escribir porque é unha forma de comunicación cos demais, de organizar os pensamentos e de expresar ideas”, expón nesta charla TED.\nAínda que pareza complicado, pode ensinarse desde idades temperás e non necesariamente con dispositivos electrónicos. Xogos de mesa, de lóxica, quebracabezas, actividades con movemento… calquera exercicio pódese adaptar aos diferentes niveis educativos e materias. A clave está en que calquera actividade, por sinxela que sexa, introduza unha serie de instrucións e propoña uns obxectivos, para que os estudantes analicen como alcanzalos coas posibilidades que manexan. Desta forma, eles mesmos valorarán as diferentes alternativas para resolver os exercicios expostos.\nAdemais, a dinámica da programación pódese incorporar para traballar diferentes competencias na aula. Por exemplo, para estudantes de Primaria existen exercicios moi manipulativos que permiten aos alumnos interactuar coa contorna á vez que lles achegan coñecementos básicos, aplicables á vida real, que gardan a súa analogía co pensamento computacional e o comportamento dos códigos máis empregados en programación.\nO informe ‘Programación, robótica e pensamento computacional na aula’ elaborada polo INTEF (Instituto Nacional de Tecnoloxías Educativas e de Formación do Profesorado) sinala que nos últimos anos utilizáronse distintos instrumentos e recursos para incorporar nas aulas de Infantil os conceptos básicos de programación e pensamento computacional.\nUnha das ferramentas máis empregadas son os robots, deseñados para enviar instrucións con só apertar determinados botóns ou, mesmo, pensados para usalos sen necesidade de dispositivos electrónicos, con actividades para resolver por medio de fichas, frechas ou símbolos. Todos eles puxeron de manifesto que os máis pequenos teñen un desenvolvemento cognitivo que lles permite utilizar estes recursos sen dificultade, chegando a desenvolver altos niveis de comprensión sobre conceptos básicos, predicións lóxicas sobre o resultado dunha secuencia de instrucións e detección e corrección de erros.\nÉ o caso da actividade que levou a cabo Rubén Molinero Malvido no CEIP Balaídos de Vigo (Pontevedra) cos seus alumnos de 6 anos. O proxecto, que viraba en torno ao coñecemento do corpo humano, traduciuse na experiencia ‘El jarabe viajero’: un conto interactivo con códigos QR que debía percorrer un robot controlado polos pequenos. Divididos en dous equipos, debían ler o código nunha tablet, escoitar a seguinte parte á que se debían dirixir e decidir o camiño entre os membros do grupo para, por último, introducir o código correcto que desprazase ao robot.\nEn Primaria trabállase na fase creativa da programación, tanto a nivel visual como na resolución dos exercicios prácticos. É importante ter en conta que os estudantes dos primeiros cursos teñen de 7 a 8 anos e atópanse, aínda, nun desenvolvemento biolóxico infantil, mentres que o alumnado máis maior xa se atopa na adolescencia temperá. En consecuencia, as ferramentas e obxectivos son moi diferentes. Así, os alumnos máis maiores comezan a familiarizarse con linguaxes de programación visuais baseados en bloques, como son Scratch ou Kodu, e robots ou placas como Crumble ou Arduino.\nEn Secundaria e Bacharelato afróntase a súa aprendizaxe desde a transversalidade con outras materias e manexan linguaxes de programación baseados en texto como Xava, Python ou Swift. Nestes ciclos, o obxectivo é desenvolver as competencias do currículo a través da programación, e adoitan ser habituais robots, programas e aplicacións\nInforme sobre la situación actual en España actualizado\nProgramar para aprender sin límites. Antonio García Vicente.\nLa historia de los lenguajes de la programación\nLas mejores experiencias de programación en el aula\nAprender a programar para entender o mundo que nos rodea\nO pensamento computacional e a súa importancia na educación\nLibros e aplicacións para aprender a programar\nRobótica educativa: máis aló de recursos e ferramentas.