Malia ao esquecemento no que se atopaban as decoracións en cal, diferentes profesionais traballan para recuperar estas pezas | culturagalega\nRestaurar unha arte perdida\nMalia ao esquecemento no que se atopaban as decoracións en cal, diferentes profesionais traballan para recuperar estas pezas\nTraballo de creación de decoracións en cal. Foto: Consorcio de Turismo da Ribeira Sacra\nCando aínda está se popularizar a importancia e a singularidade do patrimonio galego de decoracións en cal, un grupo de especialistas leva xa tempo a traballar na restauración e na recreación destes elementos. Á dificultade de dominar unha técnica de construción esquecida súmase a de traballar sobre pezas moi fráxiles feitas practicamente de terra e cal. Abordamos a problemática deste patrimonio desde a perspectiva dos artesáns.\nLenzos de Terra e Cal é o nome co que se presentan varios profesionais que centran a súa acción no traballo da bioconstrución a partir de técnicas tradicionais. "É o nome que lles demos á páxina de Facebook na que compartimos traballos que facemos, inquedanzas e outras cousas. Xabier Bernárdez, Sol Ocampo, Damián Prazo e ou eu mesma empregamos este nome cando facemos algo conxunto", explica Carola Sánchez. "Todos nós temos experiencias na bioconstrución, na construción tradicional ou na restauración de bens culturais". É a partir do interese compartido pola construción tradicional nas súas diferente modalidades que estes profesionais chegaron á decoración en cal. "No caso dos compañeiros que estamos máis centrado no ámbito da restauración tivemos que tratar temas de cal. Logo Damián tamén comezou a traballar a construción con barro e con cal e a partir de aí comezamos a estudar esta cuestión e outras formas en desuso". No seu haber, contan coa elaboración das novas decoracións que se poden ver no Ecomuseo de Arxeriz, no Saviñao, e as que promoveu o Consorcio de Turismo da Ribeira Sacra en Castro Caldelas e en Barxacova (Parada de Sil), así como restauracións en Montefurado, (Quiroga), e no Campo, (Taboada) entre outras.\nVídeo sobre os esgrafiados do Ecomuseo de Arxeriz\nCarola Sánchez e Damián Prado explican o traballo nas decoracións con cal\nA Ribeira Sacra e as múltiplas decoracións\nO grupo ten unha especial sensibilidade polo patrimonio de decoracións que se conserva na Ribeira Sacra. "É unha zona onde se dá moito. Ademais, Sol Ocampo é da zona, e con el outros compañeiros hai xa anos que tiñan unha certa fixación neste tipo de decoracións. Entón a partir dos coñecementos de cada un e da experiencia con este material fomos estudando o tema". Ao igual que acontece con outros estudosos, a cuestión do nome que se lles pode dar a estas formas artísticas é tamén algo complexo para os profesionais de Lenzos de Terra e Cal. "Nós falamos en xeral de Decoracións en Cal, porque hai moitos tipos de técnicas en Galicia. En moitas ocasións pódese falar de esgrafiados, pero hai casos nos que poden semellar as mesmas decoracións e en realidade son técnicas diferentes". Nese sentido especifica que "a definición de esgrafiado é un morteiro aplicado a varias capas cun recorte da capa final que dá un cambio de tonalidade entre a primeira e a última capa para crear contraste". Este tipo concreto de decoración é a propia de edificios con maior status. "Logo hai outros edificios menos importantes que amosan tamén unha técnica destacada".\nAs decoracións autóctonas\nMalia a non ser exclusiva do noso país, este tipo de arte conta con peculiaridades propias en Galicia. "A grande peculiaridade en Galicia é a adaptación que se fai das técnicas a cada lugar", explica Sánchez. "Isto débese aos materiais básicos que se podían extraer en cada zona, que eran o cal, a area, a auga e os pigmentos para facer o morteiro. Se en lugares como Segovia vemos que os pigmentos e a cor son algo planificado, aquí é resultado do tipo de area que se colle. Pode estar mais cargada de óxido, ou de arxila ou pola contra, collerse no río e estar máis depurada. Ou adquirir unha tonalidade máis gris se, por exemplo, é de zona de lousa. Hai moita improvisación e non está tan estandarizado neste sentido". Fronte a isto, advirte que "a contemplar os motivos, aínda que poidan parecer improvisados ou de técnica libre si que se ve que a decoración estaba moi traballada e a composición moi estudada". Canda a esta, "a outra grande peculiaridade é que existen moitas variedades de estilos e de técnicas nun territorio moi pequeno. Podes coller unha zona como o concello de Sober e atopar unha grande variedade de estilos e de técnicas, e o mesmo na calidade dos revestimentos".\nA difícil restauración\nA perda do esgrafiado, para alén dunha cuestión de preferencias estéticas ou das mudanzas nos xeitos de vida, ten tamén unha causa técnica. "O que está en desuso, e abrangue tamén isto, é o cal graxo ou en pasta como material de construción", resume Sánchez. O traballo con estes materiais, fráxiles e a miúdo cun importante grado de deterioro é todo un desafío. "Facer novos traballos con estas técnicas implica unha planificación e unha organización diferentes á que esixen outros morteiros. Os tempos do cal son diferentes, pero non é algo especialmente complicado para quen os coñece e ten experiencia na construción", explica. Pola contra a restauración destes bens "ten esa peculiaridade de que en Galicia se traballa sobre materiais e soportes moi variados. Hai paredes onde a base é de lousa ou de esquisto e teñen moita terra entre as pedras. Noutras zonas o soporte é máis de tipo granítico, e este é un factor que inflúe moito na conservación e que fai máis ou menos sinxela a restauración. En xeral o estado de conservación é decisivo, e aí cambia moito se a parede está a cuberta ou non. Mesmo nunha mesma parede podes traballar desde un nivel micro, a parar moito con tratamentos específicos, ao macro". En xeral, segundo advirte "a restauración de morteiros é bastante singular. Aínda que se poden facer con outros materiais, nos queremos pór en valor o cal e baseamos o traballo en empregar o material orixinal, sen usar nada sintético. Se temos que imitar unha cor empregamos pigmentos que son sempre a base de materiais e que ás veces mesmo están a carón da construción".\nCando aínda está a se espallar a importancia patrimonial destas decoracións, os profesionais de Lenzos de Terra e Cal apuntan que están a chegarlles encargos neste campo. "Son cousas contadas, pero nos últimos anos fixemos un pouco de todo, desde restauracións ata algunha decoración nova", lembra Sánchez. "Non é un ritmo moi acelerado, pero si é certo que cada moi pouco aparece algún proxecto ou alguén que pregunta, e isto tamén che permite continuar investigando. Non é unha explosión, pero de catro anos para acó si se observa esta tendencia". Nese sentido, observa unha maior atención a estes bens. "Nós queriamos crear a conciencia de que é posible a restauración destes elementos, xa sexa completa ou para facilitar a súa conservación. E semella que nos últimos tempos está a se crear un interese. Se non é o propietario, hai veciños aos que lles interesa e que ven que se pode manter algo, ou que alertan de que hai cousas en perigo". Para alén do traballo directo sobre as pezas, "algo que fixemos tamén moito ultimamente foi asesorar algunhas persoas que querían conservar estas decoracións. A min persoalmente algo que me dá bastante satisfacción é ver que hai colectivos que se interesan, asociacións de veciños que queren actuar nun edificio e que, ao ser unha entidade, teñen máis factible atopar financiamento". As maiores, como avance destacado sinala que "na Guía de Cor e Materiais de Galicia da Consellaría de Medio Ambiente hai recomendacións para conservar estas decoracións, e este é un paso moi grande, porque amosa que o tema chegou ás institucións, que hai outros profesionais, arquitectos ou técnicos, que están a mirar para que se preserve isto".\nOutros patrimonios construtivos\nEn paralelo a este patrimonio, a xente de Lenzos de Terra e Cal lembra que existen outras formas construtivas que agardan tamén polo seu recoñecemento. "A construción tradicional é algo que cando vas de turista gústache ver. Eses lugares que se manteñen igual que hai 300 anos, por exemplo. Pero logo na casa cústamos máis apostar por ela, aínda que está a medrar o interese". A hora de reivindicacións patrimoniais pendentes neste campo, sinala que, en xeral "ao estudar restauración achégaste moito ao patrimonio e ves tamén estas técnicas como un elemento máis a estudar, conservar e promover". De xeito máis concreto, lista por exemplo "o tapial que se dá en Lemos ou na Limia, o trabadillo e todo tipo de entramados como o pallabarro, ou as cubertas vexetais como son os teitos de palla dos Ancares ou do Courel". Para ela, no entanto, "sobre todo cómpre destacar que non falamos só de conservar, senón que moitas destas técnicas son factibles e poden competir perfectamente cos medios actuais, achegan solucións moi factibles e axeitadas".\nDe cara ao futuro no traballo con estes elementos, Real6 Carola Sánchez pensa que irá a máis. "Está a se ver que hai decoracións deste tipo por toda Galicia, cada vez coñécese máis este material. Entón se non é por estética, ás veces por interese de cara á saúde ou á preservación do medio emprégase o cal e as técnicas asociadas". Para os interesados en abordar algunha restauración con estes materiais, Sánchez sinala que na "Asociación Galega de Bioconstrución pode contactar con bastantes profesionais que traballan o cal en Galicia".\nFacebook de Lenzos de Terra e Cal\nO patrimonio das decoracións en cal\nRedescubrir a arte das paredes\nNovas propostas de investigación e divulgación incorporan as decoracións en cal ao patrimonio do país


Presentado o programa de actividades do 25 aniversario do Grupo Cidades Patrimonio da Humanidade de España - Noticias. Concello de Santiago de Compostela\nPresentado o programa de actividades do 25 aniversario do Grupo Cidades Patrimonio da Humanidade de España\nO programa inclúe diversidade de actos nas 15 Cidades Patrimonio.\n10/01/2018 Vén de presentarse en Ibiza o programa de actividades previsto para celebrar o 25 aniversario do Grupo Cidades Patrimonio da Humanidade de españa, que engloba as cidades de Alcalá de Henares, Ávila, Baeza, Cáceres, Córdoba, Cuenca, Ibiza/Eivissa, Mérida, Salamanca, San Cristóbal de la Laguna, Santiago de Compostela, Segovia, Tarragona, Toledo e Úbeda.\nO programa de actividades, que se realizarán durante este 2018 ano, iniciarase coa presentación, o próximo día 18, con motivo da celebración de Fitur, e difundirase tanto na Newsletter de Turespaña especial 25 aniversario que se enviará a direccións de entidades e particulares de todo o mundo, como a través da emisión do programa de RNE No es un día cualquiera, dirixido e presentado por Pepa Fernández, con motivo da Asemblea de Alcaldes a celebrar en Cuenca en novembro e cunha reportaxe no programa Informe Semanal de TVE, centrado nas 15 Cidades e noos valores que representan como Marca España.\nDurante 2018, o Plan Operativo de Turismo do Grupo, a través das súas distintas accións promocionais, plasmaranse na presenza da rede nas feiras Fitur de Madrid, Utrecht (Países Baixos), Salon des Vacances de Bruxelas (Bélxica), Hamburgo (Alemaña), París (Francia) ITB de Berlín (Alemaña), Lisboa (Portugal), WTM de Londres (Reino Unido), ITB Asia de Singapur, JATA de Tokio (Xapón) e FIT de Bos Aires (Arxentina). Ademais, os destinos culturais das 15 cidades presentaranse con accións comerciais e institucionais en mercados de orixe nas seguintes cidades: Moscova, Ámsterdam, París, Berlín, Chicago, Porto e Milán.\nO Grupo lanzará tamén, con motivo do seu 25 aniversario, unha guía que recollerá a cultura gastronómica das 15 cidades, convidando o viaxeiro a facer un completo percorrido para coñecer a tradición, os produtos, os restaurantes e os cociñeiros que fixeron da gastronomía destas cidades parte inseparable da súa riqueza cultural.\nO sábado 16 de xuño, na praza da Universidade de Alcalá de Henares, terá lugar o concerto conmemorativo deste 25 aniversario, coa Orquestra Sinfónica da Escola Reina Sofía, dirixida polo mestre Jaime Martín, que será retransmitido en directo por redes sociais e gravado para o programa Los Conciertos de La 2 de RTVE.\nUn dos actos máis significativos deste aniversario será a Noite do Patrimonio, que se desenvolverá o sábado 15 de setembro, de maneira simultánea nas 15 cidades, cun programa de actividades de carácter lúdico e de participación cidadá que terán como fío condutor o Patrimonio, coa apertura esa noite, en cada cidade, de espazos monumentais, xornadas de portas abertas, talleres, lecturas e recitais.\nNun dos espazos máis significativos de cada cidade, organizarase unha actividade de artes escénicas (danza, teatro, música) cun nexo común: mesmo nivel de calidade artística, contemporaneidade e modernidade e integración do espectáculo no espazo patrimonial. Paradores de Turismo incorporarase abrindo espazos dos seus establecementos históricos nas cidades. Presentarase esa noite, de maneira simultánea nas 15 cidades, e proxectarase nas fachadas de edificios, a produción audiovisual do colectivo Boamistura Labirintos Líricos.\nDurante este ano, desenvolverase ademais unha edición especial do programa pedagóxico Aula de Patrimonio, con motivo do 25 aniversario. Trátase dunha convocatoria dirixida a centros educativos do Primeiro Ciclo de Secundaria das 15 Cidades Patrimonio, cuxos alumnos deben presentar un traballo no que, a través das cidades do Grupo, nárrese a historia e a cultura de España. O certame nacional prémiase cunha viaxe de estudos á cidade elixida pola clase gañadora. Igualmente terá lugar a convocatoria dun Certame Audiovisual para mozos entre 18 e 30 anos, centrado na posta en valor e divulgación das Cidades Patrimonio a través da realización dun curto con teléfonos móbiles.\nOs amantes do deporte que o desexen poderán completar todo un calendario de probas de fondo que percorrerán os espazos máis emblemáticos das 15 cidades e que comezará o próximo 11 de febreiro en Segovia e terminará o 8 de decembro en Eivissa, tendo citas en todas e cada unha das 15 cidades.\nIgualmente, desenvolverase un ambicioso programa de cursos e seminarios sobre patrimonio, o primeiro dos cales se desenvolverá en Salamanca entre os días 22 e 24 deste mes de xaneiro sobre "A Xestión do Patrimonio Mundial. As Cidades Patrimonio da Humanidade de España". Continuará o seminario "Encontro Paisaxe Urbana das Cidades Patrimonio Mundial. Turismo e Patrimonio, problemas actuais ante a xestión e conservación", que se desenvolverá do 20 ao 22 de marzo en Segovia; o Congreso Internacional "Cidades para todos. Accesibilidade e Patrimonio Mundial", a desenvolver en Cuenca entre o 8 e o 10 de maio; as xornadas sobre "Mecenado e Patrimonio Mundial. O financiamento privado na conservación das Cidades españolas Patrimonio da Humanidade", a celebrar o mes de abril en Tarragona; e as xornadas sobre "Turismo Seguro. O Patrimonio Mundial", que se desenvolverán en maio en Toledo.\nDoutra banda, tamén terá lugar o acto institucional da Comisión Executiva na sede central da Unesco de París, e a entrevista coa directora xeral, Audrey Azoulay, e coa directora xeral do Centro de Patrimonio Mundial, Mechtild Rössler, e a celebración dunha Asemblea extraordinaria en Ávila, o 17 setembro, que será presidida polo Rei Felipe VI, e dun acto posterior con presenza de invitados de institucións e entidades nacionais do sector do turismo, do patrimonio e da cultura.


Cubilledo, Baleira - Wikipedia, a enciclopedia libre\nCoordenadas: 43°03′N 07°13′O / 43.050, -7.217\nPara outras páxinas con títulos homónimos véxase: Cubilledo.\nVista desde Trembedo\n2.1 Capela de Cabreira\n2.2 Capela de Castrelo\n2.3 Capela do Castro\n2.4 Capela de Vilarín\n2.5 Capela de Vilauriz\n3.1 Lugares de Cubilledo\nNo lugar do Castro hai unha casa que polo seu aspecto pode ser o que queda dunha torre que existiu no mesmo lugar, e que pertencía á xurisdición señorial do conde de Amarante.\nFoi construída ó longo dos séculos XVIII e XIX. A planta é de cruz latina, dunha soa nave rectangular. O presbiterio é rectangular e de pequenas dimensións, ó que se adosa na parte posterior a sancristía, tamén de planta rectangular. Na portada principal ten un alboio de planta rectangular. Os muros son de cachotaría e perpiaño de granito e lousa, e a cuberta de lousa a dúas, tres e catro augas. O arco triunfal é de medio punto, ó igual que os dous que delimitan as capelas laterais, que son cadradas e de reducidas dimensións. Tanto a porta lateral coma a principal son alinteladas, esta última cuberta cun cuberto rectangular, delimitado por tres arcos de medio punto, un deles cego. Culmina no frontis unha espadana de dous corpos, con dous vans no inferior e un no superior.\nCapela de CabreiraEditar\nÉ unha pequena capela de planta rectangular e dimensións reducidas. Os muros que a conforman son de cachotaría e lousa, e a cuberta é do mesmo material a dúas augas. No interior non conserva ningún retablo, só unha imaxe moderna da Divina Pastora.\nCapela de CastreloEditar\nÉ unha pequena capela de planta rectangular e dimensións reducidas. Os muros que a conforman son de cachotaría de lousa, e a cuberta é do mesmo material a dúas augas. No interior conserva un retablo de estilo barroco.\nCapela do CastroEditar\nÉ unha pequena capela de planta rectangular, con ábsida da mesma forma e unha única porta de acceso. Os muros son de cachotería de lousa, e a cuberta é do mesmo material a dúas e catro augas. A portada é alintelada e remata no frontis cunha espadana dun só van. Conserva no interior un retablo de estilo neoclásico.\nCapela de VilarínEditar\nÉ unha pequena capela de planta rectangular e dimensións reducidas. Os muros que a conforman son de cachotería de lousa, e a cuberta é do mesmo material a dúas augas. A portada é alintelada, e conserva no interior un retablo moderno no altar maior.\nCapela de VilaurizEditar\nÉ unha pequena capela de planta rectangular e dimensións reducidas. Os muros que a conforman son de cachotería de lousa, e a cuberta é do mesmo material a dúas augas. A portada é alintelada e sen retablo no interior.\nLugares de CubilledoEditar\n↑ Insira unha nota aquí\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Cubilledo,_Baleira&oldid=5724854"\nÚltima edición o 16 de marzo de 2021 ás 21:44\nA última edición desta páxina foi o 16 de marzo de 2021 ás 21:44.


Pacificado – Festival Primavera do Cine 2021, do 7 ao 12 de setembro\nTati, unha moza introvertida de 13 anos, intenta conectar co seu distanciado pai, Jaca, cando este sae do cárcere nos convulsos días posteriores aos Xogos Olímpicos. Mentres a Policía Pacificadora brasileira loita por manter a fráxil ocupación sobre as favelas de Río, Tati e Jaca veranse obrigados a se abrir camiño no medio dunha confrontación que ameaza con frustrar as súas esperanzas de futuro.\nNada dunha colaboración creativa de case oito anos entre a comunidade de Morro dos Prazeres e cineasta Paxton Winters, Pacificado ofrece un retrato íntimo e alentador dunha familia que intenta achar a paz nese sempre cambiante campo de batalla urbano ao que chaman fogar. Winters afástase das imaxes habituais e os discursos mil veces repetidos sobre estes lugares sen lei que son as favelas. Prefire poñer o foco na humanidade dos seus habitantes, con quen conviviu, sen xulgalos en ningún momento. A convincente interpretación dos actores principais, é esencial para subliñar a forza desta honesta panorámica. O seu realista aspecto visual próximo ao documental e unha gran fluidez narrativa terminan de redondear unha película que devén en efectiva denuncia.\n· Martes 15 de setembro ás 20:00\n← A Febre\nAtordoado, eu permaneço atento →


Programacións artísticas – PALLASOS EN REBELDÍA\nHome Programacións artísticas\nO colectivo Pallasos en Rebeldía e o concello de Rivas Vaciamadrid organizaron o Foro Internacional de Circo Social celebrado no municipio do 24 ao 27 de outubro de 2013, no que se deron cita algúns dos principais expoñentes do traballo en circo social que se desenvolve actualmente no mundo. Articulado en mesas redondas, relatorios e talleres, o Foro contou coa presenza de relatoras como Vinicius Daumas, un dos fundadores do Circo Crescer e Viver de Rio de Janeiro e director do seu Festival Internacional de Circo. Tamén de Brasil acudiron os integrantes da Compañía Traço, que despregan unha intensa actividade social co seu proxecto (A)xentes do riso nos hospitais de Florianópolis.\nMemoria de prensa. Consultar\nRis@ctiva Haría (Lanzarote)\nRir é símbolo de saúde. A risa inflúe en aspectos do noso comportamento , en diversos órganos e comportamentos orgánicos. O traballo coa risa mellora o noso comportamento interno, a nosa capacidade de ser felices e encarar a vida cunha actitude positiva, amorosa, de interese por nós mesmos e nós mesmas. Neste sentido, o proxecto Ris@ctiva pretende converter cada sede en capital da gargallada saudable e intelixente, onde conflúa a comicidade, o humor e o teatro. Ris@ctiva propón unha combinación equilibrada de diversión, espectáculo e formación a través da realización de diferentes actividades en torno ao humor e a risa: programación de espectáculos cómicos, maratón de actuacións de curta duración e cursos de formación apostando, ademais, pola gargallada comprometida. Nesta primeira edición, que se celebrou na cidade de Faría (Lanzarote) no mes de marzo de 2008, a programación artística contou coa participación de artistas próximos ao noso proxecto, como Pablo Muñoz, Miguelillo, Peter Punk ou Vos Sete Magníficos máis Un, e docentes como Iván Prado e Alexander González. Paralelamente, o festival propuxo á cidadanía unha serie de actividades de sensibilización social e política, entre as que podemos destacar a proxección do documental Camiñado a Risa, diversas charlas de Pallasos en Rebeldía e exposicións fotográficas sobre os últimos proxectos solidarios da nosa organización. O festival Risactiva de Faría (Lanzarote) destinou todo o diñeiro recadado pola venda de entradas para as súas actividades á realización dunha caravana de pallasos por Palestina.\nDossier Risactiva. Descargar\nPalestina Ten Nome de Muller\nPalestina Ten Nome de Muller é unha programación creada por Pallasos en Rebeldía tras anos de colaboración e traballo a favor da liberdade e o recoñecemento da muller no Mundo Árabe. Pallasos en Rebeldía traballou con mulleres palestinas en caravanas, cursos de risoterapia, formación teatral, espectáculos, visitas de hospital, igualdade e programación cultural. A partir de todas estas experiencias previas, propoñemos unha programación que inclúe diferentes especialidades e actividades que poñen en valor o concepto de igualdade e defensa da muller, tales como charlas e conferencias, exposicións fotográficas, recitais poéticos, talleres formativos e programacións musicais e teatrais.\nEn Ourense, entre o 15 de maio e o 14 de xuño de 2012, tivo lugar unha primeira edición deste programa multidisciplinar ao redor da muller no mundo árabe e co obxectivo de facer visible á cidadanía ourensá a situación e a loita da muller palestina na actualidade. Unha programación cultural que englobou actividades como as exposicións fotográficas Mulleres palestinas baixo a ocupación israelí de Patricia Bobillo e ‘Mulleres non Festiclown Palestina’ de Fernando Lema, concerto da cantante galego-palestina Najla Shami con Sérgio Tannus, un recital poético a cargo Oriana Méndez e Xiana Arias ou o espectáculo de clausura ‘Mirando a Yukali’ da Cia. Alba Sarraute.


Pode a RAG ser o salón de actos/quiosque de La Voz? | Un país en lata\nPode a RAG ser o salón de actos/quiosque de La Voz?\nLois Pereiro pasará á historia do 17 de maio como o primeiro autor do Día das Letras Galegas que estourou nas redes sociais, un síntoma máis, acho eu, da súa radical e verdecente contemporaneidade. Tal presenza, a que non acadaron nin Ramón Piñeiro nin Uxío Novoneyra nas anteriores edicións, di moito da singularidade de Pereiro pois esa reputación online non fica na man da Real Academia Galega nin sequera do propio escritor, senón que é unha construción colectiva, un produto das conversas, das ligazóns, das achegas, da interacción e das adhesións externas que esperta a persoa, o pensamento e a obra de Lois. Trasladar esa ubicuidade virtual e facela extensiva ao mundo real, á rúa rúa, semella algo máis complexo e inexacto. Pero Lois, con todo, move, remove e conmove, é evidente. Porque quitados os tópicos e as disquisicións, a maneira de encaralo ou de contalo, a etiqueta que se lle dea en poñer, case sempre aproximativa, o certo é que a poesía de Pereiro é inmensa na súa brevidade, indómita, eterna. Un clásico sen ferruxe, un trallazo no corazón, no estómago e na cabeza. É ouro incandescente.\nFálase estes días da valentía e audacia da Real Academia Galega pola escolla de Lois Pereiro como figura central deste 17 de maio. En realidade é ao revés. A RAG, nun proceso continuado pero aínda inconcluso de renovación e apertura á sociedade, consegue, grazas a Lois, resituar a súa propia reputación, magoada por un sexismo declarado e por escleróticas dinámicas xeracionais, o normal das academias, non é unha excepción. A Academia débelle por iso moito a Lois Pereiro, e non á contra. Pero hai xestos da rúa Tabernas que estragan ese capital de esplendor e modernidade que tan xenerosamente lle cedeu este ano o autor de Conversa ultramarina. Refírome á presentación, este venres, na sede da institución, dun libro conmemorativo, Lois Pereiro en 17 voces, editado por La Voz de Galicia.\nO episodio ten lugar cando aínda estabamos engolindo o parlamento de Méndez Ferrín nos premios Fernández-Latorre, en Sabónville. Alí, o presidente da RAG, á beira de Santi –J’accuse– Rey (o redentor sen pobo ao que redimir), fixo unhas loas ao grupo editorial coruñés que, amabelmente, cualificaría eu de nocivas. Obrigas do cargo, quero pensar. En todo caso, peaxes ben dolorosas pois Ferrín recibía o recoñecemento para a RAG de mans dun dos máis activos axentes desgaleguizadores e anti-nación que operan neste país.\nO caso é que este día, La Voz de Galicia, co estímulo desa excelente relación xa consagrada polo Premio Fernández-Latorre, tomou os salóns de Tabernas para lanzar un dos seus ofertóns, e non me refiro aos reloxos, nin aos tupperwares, nin aos lentes de sol, nin aos aneis, nin as pulseiras, nin aos cupóns para o sorteo dun Mercedes. La Voz chantou o seu gótico V nos estrados académicos para presentar un libro –Lois Pereiro en 17 voces, estou certo que magnífico- que sairá á venda este martes en todos os quioscos por só 1 euro + cupón do lombo. Si, habéis oído bien, chicos, por sólo un euro+cupón. E a miña pregunta é: Pode a Real Academia Galega converterse no salón de actos/quiosque de La Voz de Galicia? Non había un auditorio en Sabónville? De verdade que era indispensábel ceder o espazo dunha alta institución nacional para divulgar un produto comercial? Calculou a RAG, por exemplo, as subvencións millonarias que percibe La Voz polo seu exiguo apoio diario á lingua deste país e pola súa contribución ao infecto discurso da imposición do galego? En resumo, era necesaria tal demostración de forza, con circo político incluído..?\nTeño entre as mans o magnífico especial de Xornal de Galicia das Letras Galegas. Merqueino este domingo (2 euros o periódico+Contexto) pero tamén se pode descargar en pdf na rede. De balde. É moi bo (os meus parabéns a Alberto Ramos e Iago Martínez) e considero que é merecedor dunha presentación na RAG. Tamén o resto de produtos que vaia publicar até o martes a prensa galega. Todos teñen o nobre propósito de divulgaren a obra de Lois Pereiro. De feito, propoño unha semana fantástica da RAG na que os medios de comunicación, como fixo La Voz de Galicia, poidan publicitar os seus packs culturais e accederen á súa clientela potencial co aval da centenaria institución. Afortunadamente, Pereiro sobreponse a estas miserias e sairá do 17 de maio coa mesma silandeira grandeza coa que entrou. Igualiño, igualiño só que cunha parroquia de loisistas, iso é o mellor, máis nutrida e máis consciente do futuro que nos lega.\n← Lois Pereiro e as bestas bravas no vento deste país\n#galicianrevolution (Unha reflexión sobre o 15-M) →\n18 Respostas to “Pode a RAG ser o salón de actos/quiosque de La Voz?”\nPablo Maio 16, 2011 ás 8:10 AM #\nHome, claro que pode. Do mesmo xeito que un premio literario dunha editorial, o Planeta, acada cada ano páxinas e páxinas en todos os lugares e os parabéns e presenzas do ministro de Cultura de turno e demais “autoridades académicas”. E sábese dende o primeiro que é un premio para maior gloria da editorial dos Lara, onde hai xente que participa de boa fe pero que nunca é lida, pois está dado de antemán. Non espere vostede da RAG, unha institución obsoleta, xerontocrática, machista e estrambótica, demasiado.\ncaramba Maio 16, 2011 ás 12:29 PM #\nEstá claro que o artigo parte da premisa previa de que a RAG é unha institución “xerontocrática, machista e estrambótica” , como amablemente glosa o glosador, que escolleu a candidatura de Lois unicamente para se beneficiar dos efectos rexuvenecedores e amplitude de banda mediática do tal suxeito. Ben, se fose certa esta premisa, entón: por que non decidiron darlle antes un día das letras? ou tamén, por que houbo debate o día da súa elección? Alguén debería explicar mellor esta parte.\nSegundo, sostén o autor do artigo que unha maré popular arrebatou a icona de Lois das suxas mans da Academia para converter a súa festividade nunha auténtica romaría popular e pagá, fóra dos ritos oficiais do do culto oficial. Ben, se alguén quere pensar que a presenza de numerosos personaxes da cultura oficial, concelleiros de cultura nos eventos celebrados en lugares como o antigo cárcere da coruña (que non foi okupado violentamente, senón cedido graciosamente polas institucións municipais para usufruto dos asistentes), se alguén quer pensar que todo isto se debe unicamente á espida iniciativa popular transgresora e alternativa, oye, pois moi ben, pero en fin, hai tempo que non somos tan inocentes.\nUnha cousa si me interesou do teu artigo que plantexa, aliás, unha pregunta interesante: por que a figura de Lois atopou máis amigos institucionais que a de Novoneyra? Porque a institución viste máis roupas que as da mera RAG, como nos lembra sempre Bourdieu.ç\nfranplorenzo Maio 16, 2011 ás 12:47 PM #\nCaramba: creo que vostede conclúe máis cousas das que eu digo no meu comentario, en primeiro lugar unha cita que me atribúe “xerontocrática, machista e estrambótica” sobre a RAG e que nin dixen nin fica no texto. As Academias son resesas por definición, a galega como a francesa ou a española. Dito isto, hai académicos que torceron por Lois e outros que non, non digo que o único motivo da elección fora aproveitar o brillo da súa estrela. Pero é un feito, só constato iso. Creo que é mais o que a RAG recibe de Lois que o que Lois recibe da RAG.\nNon falei de ningunha maré popular. O pobo seguramente marche mañá á praia e ignore nun 60% dos casos quen é Lois Pereiro. Falo de quen logra espertar adhesións e de quen non, sobre todo por unha obra vibrante como é a súa e porque conecta con capas máis amplas das que, por exemplo, Ramón Piñeiro. Os amigos institucionais dos que vostede fala tanto lles ten Pereiro que Piñeiro, Laxeiro que Lodeiro. Estarán aí o dia que toca estar e logo a outra cousa.E por certo, os centros culturais non son das institucións, son da xente, como Lois Pereiro. Un saúdo\nmanoel Maio 16, 2011 ás 5:54 PM #\nPois a min paréceme unha análise cuasixenial… parabéns. Hai cousas que hai que dicir…\nxos Maio 16, 2011 ás 8:46 PM #\nLa Voz de Galicia é o que é, un xornal repudiable en múltiples aspectos, e manipulador. Ben, como a maioría. Basta con non mercalo, con non lelo na rede. Punto. Non hai que demonizar a todo aquel que saia nel, ou que colabore nel. Parece que se sae nel calquera persoeiro galego de prestixio no galeguismo, ou no nacionalismo, xa entón parece que é un traidor, ou un vendepatrias. Cada un que faga o que lle pete, e un representante institucional, se ten que saír na Voz, ou no ABC, pois non vexo que problema hai. Iso de pedir a pureza é tremendo. Eu xa non mercaba nin lía a Voz moito antes do 2009, e desde logo desde moito antes do boicot. Pero non censuro a quen sae nela\nNo fondo disto persiste unha certa inmadurez propia dunha actitude de resistencia (non nego que lóxica) do mundo nacionalista\n“Mira que non hai caciques como para ilos buscar á Academia” Manuel Rivas http://www.xornal.com/artigo/2011/05/14/suplementos/contexto/hai-mais-autoridades-no-cocido-lalin-ca-no-dia-das-letras-manuel-rivas/2011051321082800715.html\nfranplorenzo Maio 16, 2011 ás 9:06 PM #\nO último que se me ocorre a min é demonizar nin criticar a quen publica ou traballa na Voz. Moito menos a un cargo institucional que apareza nas súas páxinas polo mero feito de aparecer. Ninguén pide pureza só coherencia e non poñerlle a alfombra aos inimigos do galego (Santiago Rey o é) na casa da lingua que é a RAG.\nxos Maio 17, 2011 ás 9:42 AM #\nBen, é certo, o artigo non é tan crítico como eu dou a entender, e despois de todo, ao título poslle un interrogante, o que é todo o contrario ao fanatismo.\nQuizáis eu fale dunha actitude presente en moita xente. O que quero dicir é que non se lle ten que dar tanta importancia ao que suceda coa Voz de Galicia, un xornal, si, líder en Galicia, pero en realidade bastante limitado xeográficamente á provincia e á cidade da Coruña. Non é hexemónico no resto das provincias galegas.\nDiferenciemos unha cousa, con respecto ao galego, fixo máis dano o Faro de Vigo, que pareceu nalgúns momentos voceiro de Galicia Bilingüe, con respecto ao nacionalismo, fixo máis dano La Voz de Galicia.\nfranplorenzo Maio 17, 2011 ás 3:39 PM #\nXos, a min o malo da VOz non me parece a difusión que teña ou non teña senón o influxo que si ten, e ten moito, na nosa clase política, na capacidade de presión (por dicilo finamente) que ten como grupo e na imposición dun discurso disgregador e antigalego de xeito sibilino e subrepticio. Logo o do Faro co galego si tés razón que é moi sangrante. Saúdos\nImeneo cretense Maio 17, 2011 ás 10:37 AM #\nHome, non sei eu quen recibe máis, se a RAG ou Pereiro (herdeiros, no caso), non teño unha balanza de medir para concluír iso tan tallantemente, quizais vostede si.\nO da presentación do libro de LVG na RAG non é algo que me agrade, mais é algo habitual, e seguramente os outros medios non pediron presentar os seus “extras” na RAG. Indagou vostede, como sagaz xornalista que é, se fixeron tal solicitude?\nComparar Piñeiro con Pereiro (dúas árbores: que curioso!) é moi forzado, por canto as “obras” de ambos teñen dimensións abondo diferentes.\nCae outravolta o sagaz xornalistas na magnificación da rede na súa relación con Pereiro. Non é que non houbese algo do que di, senón que, por pouco, non o pon á altura das revoltas árabes: unha “parroquía de loísistas máis nutrida e máis consciente do futuro que nos lega”. Formarán estes a nova vangarda revolucionaria segundo o seu legado revolucionario?\nEn fin, bonito e fácil texto, mais moi pouco rigoroso, ao meu entender.\nfranplorenzo Maio 17, 2011 ás 2:14 PM #\nImeneo: acho que tende vostede un pouco á confusión, empezando polo seu nome xa. Por sagaz e por xornalista sei que Imeneo era un mozo ateniense, que cativara a Apolo pola súa beleza, e logo estaba Idomeneo, o rei de Creta, o da ópera de Mozart. Dáme que mesturou os dous. En todo caso, e falando xa sobre Lois, trátase de opinións, as miñas. Non de sagaz xornalista senón de leitor, de cidadán. Agora resulta que La Voz presenta os seus produtos comerciais na RAG porque o pediu e o resto de medios non. Tanto ten, tamén eu podo pedir unha sala do Consello da Cultura para celebrar un akelarre e non por iso mo teñen que ceder.\nNon comparo Piñeiro con Pereiro, só poño á par a recepción social que tivo unha e outra homenaxe. E é obvio, sen entrar nas razóns, quen xerou máis adhesións. Iso envorcouse tamén na rede. A rede non é unha panacea, simplemente un indicador, nin sempre exacto, do que ocorre no mundo real. Pero Pereiro medrou na rede, ampliouse, difundiuse como non o fixo antes ningún autor. Sinto se lle proe tal entusiasmo pero é o que hai, tá aí.\nPara rematar agradézolle que diga que é un “bonito e fácil texto”. Nunca teño outra aspiración que facer textos fáciles e bonitos. O do rigor gárdoo para as noticias, non para as miñas opinións, que son só rigorosas comigo mesmo e co que penso. Saúdos\nBrath Maio 17, 2011 ás 4:58 PM #\nSe não gostas de La Voz por escuras razões, simplesmente deixa a cousa no livre mercado ( http://www.xornal.com/artigo/2011/05/16/galicia/xunta-entrega-000-euros-voz-facer-novo-dog-dixital/2011051622381000251.html ) e não merques esse jornal, que tem nas vendas o seu modelo de negócio.\nFalando a serio, pode a RAG ser o salón de actos da Voz? Pode e eu acho que deve, pois é uma ferramenta para espalhar a figura de Lois e a cultura galega em geral. O que me incomoda profundamente, é que à vez que utilizam essa potente ferramenta não utilizem outras potentes e potenciais ferramentas que estão a fazer um duro (e solitário) trabalho. E o que é pior, essa sensação de comodidade tratando com o inimigo (da lingua).\nBrincando um bocado, se o divino Ferrín em vez de vir da FPG, vinhera do Bloco, presentaria-se o livro de Lois do El Mundo; e se vinhera do PSOE do ABC ou La Razón.\nG es una M\ncaramba Maio 18, 2011 ás 11:14 AM #\nApuntamentos para unha breve semiótica do texto:\n– “todas as academias son resesas”\nAserto dun pensamento de esquerdas/altermundista ou libertario, de raíz deleuziano-foucaultiana no mellor dos casos, que finalmente non deixa de facer xogo ou de coincidir de maneira sospeitosa e casual co aserto clásico do neoliberalismo: “o estado é innecesario” ou “as institucións púbicas son un gasto innecesario”. Leit-motiv recorrente dun esquerdismo brando e populista que, no entanto, conta co aplauso máis ou menos entusiasta do seu target.\n– Sobre a condena da presentación dun libro sobre o autor homenaxeado o día das letras na instalacións da propia institución que promove o día das letras.\nBen, aquí non hai moito máis que partidismo bloqueiro de toda la vida e un chisco de cainismo anti-ferrín (ese vendido!).\nO texto, concordo con Himeneo, máis doado que bonito.\nfranplorenzo Maio 18, 2011 ás 11:33 AM #\nCaramba, sr. Caramba (gustaríame dirixirme a vostede polo seu nome, síntoo). Asegúrolle que a última persoa na que penso cando escribo é en Deleuze, pero bueno… xa hai expertos como vosté para facer análises semióticas. Que as academias son resesas non é un aserto altermundista, é unha evidencia, o que non significa que non as precisemos. Ninguén vai defender máis a Academia Galega ca min, e por iso a miña vontade de afastala do que a pode lixar ou desautorizar. O libro, e dálle co libro… Non é un libro, é un produto comercial que ese día se vende por 1 euro + cupón. Da mesma maneira que La Voz vén de recibir 600.000 euros pola edición dixital do DOG, pois tamén recibe cartos polo seu ‘apoio ao galego’ con libros coma este. O perverso do asunto é que logo La Voz queira por riba utilizar a RAG para gañar o crédito de defensores do galego que non teñen. E que a RAG se preste a ese xogo. Partidismo bloqueiro dificilmente en non sendo eu do Bloque. Cainismo anti-ferrín, non sei o que é iso. O texto doado, si, para min doadísimo, sinxelo ao extremo. Bonito non, por desgraza non é nada bonito.\nImeneo cretense Maio 18, 2011 ás 1:38 PM #\nNon se decatou da retranta do meu nome mesturado adrede, pero si que deixou patente que debería chamarse Vicente. Indo ao gran, non indagou no asunto e vexo como sigue coa trécola de chamarlle “produto comercial” a un libro que se vende a 1 euro. Pois vale, seguro que don Zola se fixo rico coa operación.\nA propósito, concordo co de esquerdismo brando tal como o define Caramba, só que cunha salvidade: agora é Zizek o que mola e o que toca citar para facer ver que se está à la page.\nfranplorenzo Maio 18, 2011 ás 2:00 PM #\nSr. cretense: en realidade non entendo iso de Vicente, non sei o que quere dicir… Indo ao grao, non creo que teña nada que indagar eu sobre a protocolo de cesión das instalacións da RAG, simplemente critico, e vouno seguir facendo, que un libro/produto comercial, tanto ten que custe 1 euro + xornal ou catro euros, poida ter acollida na rúa Tabernas. E que as axencias informativas divulguen logo ese acto publicitario como noticia considerando o visto e prace da institución e a presenza de toda a camarilla política no evento. Iso é o que digo, todo iso é o que me parece mal. Se á miña opinión lle quer chamar esquerdismo brando, pois nada. Se resulta que ten que ver algo o que eu digo con Zizek, Deleuze, etc… pois non sei en qué, pero bueno, en realidade encántame que a xente ache nos meus textos tan insignes argumentos, sen eu buscalo nin sabelo.\nMiguel Tesouro Maio 18, 2011 ás 9:03 PM #\nA cousa é máis simple. Para os que nos dedicamos ao ensino e vemos como La Voz de Galicia é o altavoz de asociacións de ultradereita como Galicia Bilingüe que ataca o noso labor de defensa dunha lingua que, non o neguemos, desaparece entre a xuventude nas cidades, non nos senta nada ben que a Academia que debía defender o galego, lle limpe a cara a este xornal. Non se trata de ir contra Ferrín nin nada diso, é un problema de coherencia. Non vale todo.\nMontenegro Maio 18, 2011 ás 9:10 PM #\nCaramba! no entiendo nada. Menudo meneo, o imeneo mental. Voy a analizar esto con mi psicólogo, fue él quien me aconsejó que utilizara mi apellido para firmar. Montenegro, Juan Montenegro.\nBrath Maio 19, 2011 ás 12:22 AM #\nEstou a flipar com o ataque do pessoal ao autor, com malinterpretações e com ad-hominems que não vêm ao caso. Está claro que opinar sobre La Voz é um desporto de risco neste caralho de sal. Até o novo grupo musical do PP se chama Sabón Blue; não mais a dizer.


Crema catalá - Os Fogóns de Tona & Anxo\nEscrito por Anxo Fole en 06/11/2021 en Doces\nA crema catalá é moi similar as natillas ou crema de ovo, as dúas empregan os mesmos ingredientes. A principal diferenza é que a crema catalá é algo máis densa e no momento de servila bótaselle azucre por enriba e cun soprete acaramélase formando unha cobertura crocante e dourada. Para coméla rompese coa culler a capa de caramelo.\nÉ importante botar o azucre por enriba e acaramelalo no momentos antes de comela, xa que se a deixamos moito tempo o azucre derrétese formando un almibre.\n1/2 l de leite enteiro\n55 g de azucre\n1 anaco de monda de limón\n( sen parte branca)\n1 anaco de monda de laranxa\n1 ramiña canela\nde 13cm de diámetro\nQuentamos nun cazo o leite coa monda de laranxa, do limon e a canela. Agardamos a que ferba e retiramos do lume. Tapámolo e deixámolo infusionar 15 ou 20 minutos. Coámolo e quentámolo outro pouco.\nSeparamos as claras das xemas. Poñemos as xemas nun cunco co azucre e a maicena. Mesturamos ben cun batedor eléctrico de globo.\nVertemos pouco a pouco o leite quente sobre a mestura anterior e remexemos constantemente.\nBotamos todo no cazo outra vez e poñémolo a lume medio, remexendo sen parar cun batedor de globo. Cando comece a espesar apartámolo do lume e seguimos remexendo até que espese de todo.\nEngadimos en último lugar a manteiga, mesturamos ben e botámos a crema nos moldes na que a imos servir.\nTapámolas cun film transparente e deixámola arrefriar. Cando arrefríe un pouco metémola na neveira.\nXusto no momento antes de servilas, botamos abundante azucre por enriba das cremas e cun soprete imos quentando o azucre e formando caramelo con cuidado de que non se queime. Ten que ficar unha superficie dura e dourada grazas ao caramelo. Se non temos un soprete podemos facelo no grellador do forno, á máxima potencia e con moito ollo para que non se queime.


A delegación de Cambodja do proxecto DOCKSIDE visita a Universidade de Vigo - ECOBAS\nA delegación de Cambodja do proxecto DOCKSIDE visita a Universidade de Vigo\nA Universidade de Vigo colaborará con Cambodja, no marco do proxecto DOCKSIDE, na posta en marcha de programas de doutoramento relacionados coa xestión do mar e os recursos mariños.\nO proxecto DOCKSIDE (DOCtoral Program in Khmer Universities Strengthening the International Development of Environmental and Maritime Research), cofinanciado polo programa Erasmus+ da Comisión Europea, está liderado pola Universidade de Nantes (Francia) e nel participan diversas organizacións e administracións de Cambodja e as Universidades de Syddansk (Dinamarca) e de Vigo, na que forma parte do equipo do proxecto o investigador do grupo ERENEA, Manuel Varela.\nO obxectivo desta iniciativa é mellorar a colaboración dentro da investigación no ámbito marítimo e medioambiental entre diversas universidades cambodjanas, contando co apoio do Ministerio de Educación, Xuventude e Deporte de dito país. A Universidade de Vigo, debido á súa ampla experiencia tanto no ámbito científico coma no económico e xurídico, será a encargada de guiar a ó país asiático na posta en marcha de programas de doutoramento do ámbito mariño. Unha delegación do nodo cambodjano se atopa dende o pasado sábado visitando as distintas instalacións da Universidade e coñecendo ó persoal do proxecto. Mañá xoves terá lugar na Facultade de Ciencias Xurídicas unha xornada sobre os estudos de posgrao e a transferenza no ámbito obxecto do proxecto (economía, xestión, aspectos xurídicos, gobernanza…, no medio mariño) na que intervirá en representación de ECOBAS o seu coordinador, o profesor Carlos Hervés.


Returnal amosa máis gameplay e imaxes nun novo diario de traballo – Revista Morcego\nReturnal amosa máis gameplay e imaxes nun novo diario de traballo\nO: 8 Xaneiro, 2021\nMalia que sexa difícil mercar unha PlayStation 5, o desenvolvemento dos seus xogos continúa a bo ritmo. Returnal, a nova obra de Housemarque, sitúase como un xogo de acción e ciencia ficción no que Selene, o seu protagonista, áchase nun bucle de morte e supervivencia. Este venres sumou un novo episodio ao seu diario de desenvolvemento. Dez minutos de parola e gameplay.\nÁ vez que os seus creadores mostran novas imaxes, tamén comentan algúns aspectos importantes do videoxogo. Na súa condición de roguelike, o estudo concibiu Returnal como un produto cunha clara tendencia a ser rexogado. Selene está nun lugar inhóspito e é un espazo no que non morre unha única vez, senón que o personaxe cae e volve resucitar continuamente.\nO planeta muda en cada ciclo, o que provoca cambios nos obxectos, novas combinacións e obriga ao xogador para adaptarse en cada momento. Seguindo as palabras do director Harry Krueger, o estudio foi acumulando «unha chea de coñecementos e talvez algo de sabedoría» sobre como utilizar as experiencias arcade coas que experimentaron ao longo destes 10 anos. A idea é transferir toda esa aprendizaxe a un xogo, «triplo A e cunha perspectiva en terceira persoa»\nReturnal sairá á venda o vindeiro 19 de marzo. Será o seguinte exclusivo da consola de Sony en ver a luz.\nXogo : Returnal


Case catro séculos pasaron desde a conquista, mais a flamante República de Barbados foi quen de acabar coa época colonial e abre o camiño ao resto de territorios que aínda son monarquías.\nA presidenta de Barbados, Sandra Mason (segunda pola dereita), durante a cerimonia de proclamación da república. (Foto: Jonathan Brady / PA Wire / dpa)\nAndré Mauricio 16:36 do 30 de novembro de 2021\nExactamente 55 anos despois de proclamar a súa independencia de Gran Bretaña, esta terza feira a illa caribeña de Barbados converteuse nunha república, tras destituír a raíña Isabel II como xefa de Estado, e substituíla por Sandra Mason, primeira presidenta do país.\nPouco antes da chegada da hora que marcaba a fin definitiva da presenza británica no territorio que colonizaran en 1625, hai case catro séculos, comezou en Bridgetown -a capital- unha multitudinaria celebración para que Mason tomara posesión do cargo “e deixar atrás o noso pasado colonial”, salientou na súa primeira intervención.\nA mandataria, elixida o mes pasado polo Parlamento barbadés após desempeñarse desde 2018 como gobernadora xeral, sinalou que nesta nova etapa, “poñemos os nosos barcos coa proa cara á nova república. Facemos isto para poder apoderarnos de toda a substancia da nosa soberanía”, recolleu Barbados Today.\nRepudio á escravitude\nÁ cerimonia foi convidado o herdeiro ao trono do Reino Unido, Carlos, que desexou á nova república “felicidade, paz e prosperidade no futuro”, ao tempo que recoñeceu a “espantosa atrocidade da escravitude”, que “mancha para sempre a historia” conxunta entre ámbolos dous países.\nDurante dous séculos da era colonial, Barbados foi o centro británico para a trata transatlántica de escravos, ademais, coas persoas procedentes de África levadas á forza impulsouse a plantación de cana de azucre. A escravitude foi abolida no Reino Unido en 1834.\nPoucos minutos antes da medianoite, foi arriada a Royal Standard, a bandeira da monarquía, e entre fogos de artificio en todo o territorio, a nova xefa de Estado tomou xuramento de lealdade a Barbados aos principais cargos do país, entre eles, á primeira ministra, Mia Mottley.\nDurante o evento, anunciouse que a cantante Rihanna, á cidadá barbadesa máis coñecida no eido internacional, será nomeada como heroína nacional, tres anos despois de recibir o título de embaixadora extraordinaria e plenipotenciaria.\nPorén, aínda que os medios de comunicación do país destacan a vontade maioritaria das e dos arredor de 285.000 habitantes de Barbados de superar a fase da monarquía, cuestiónase o método utilizado -un acordo parlamentar hai un ano-, criticando que non se fixera un referendo para ratificar o cambio na Constitución, refire o editorial de The Barbados Advocate.\nNo que atinxe ás implicacións para Gran Bretaña, a correspondente da BBC, Daniela Relph, sinalou que “non poden deter un cambio constitucional, pero poden intentar garantir que se manteñan as relacións positivas”.\nFacía case tres décadas que un país non renunciaba á xefatura de Estado da raíña de Inglaterra, o último foi Mauricio en 1992. Dominica fixo o mesmo en 1978 e Trinidad e Tobago en 1976.\nA renuncia ao reinado de Isabel II non implica a saída de Barbados da Mancomunidade de Nacións, unha organización internacional composta por 54 territorios que foron colonias británicas, a excepción de Mozambique e Ruanda.\nAté 13 Estados se manteñen como unha monarquía parlamentar após independizarse do Reino Unido, entre eles Australia, o Canadá, Xamaica ou Nova Zelandia.\nA decisión de Barbados pode acelerar o proceso de renuncia á monarquía nalgún destes países, en concreto, Australia e Xamaica, onde este debate continúa presente na sociedade e entre as forzas políticas.\nNo territorio oceánico, o Partido Laborista e parte do Partido Liberal están a favor da creación dunha república, un anhelo freado en 1999 cun referendo no que a permanencia da monarquía se impuxo por 9 puntos.\nMentres, en Xamaica, as principais forzas políticas concordan neste paso, que tomou un novo impulso en 2020 mais que aínda non se traduciu nunha política concreta, ao exixir as leis insulares que se produza unha consulta para aprobar un cambio constitucional.\nrepública Reino Unido Isabel II Barbados Sandra Mason


Juana Rivas recorre o auto que denega as medidas para protexer aos seus fillos\nEfe 06 agosto 2019 14:16 h.\nO xulgado declarou a non competencia da xurisdición española\nJuana Rivas interpuxo ante a Audiencia de Granada un recurso de apelación contra o auto do Xulgado de Instrución 3 polo que se lle denegou a adopción de medidas cautelares para "protexer" aos seus dous fillos.\nO xulgado declarou a non competencia da xurisdición española, na orde penal, sobre a nova denuncia presentada pola veciña de Maracena (Granada) contra o seu exmarido, o italiano Francesco Arcuri, ademais da "improcedencia" para adoptar as medidas cautelares que pediu respecto dos menores, que agora están a pasar uns días coa súa nai.\nSegundo informou este martes Aránguez Avogados nun comunicado, no recurso presentado ante a Audiencia solicítase a revogación da decisión do xulgado instrutor e que se ordene a adopción de medidas cautelares para "protexer" aos fillos de Juana Rivas.\nO despacho que representa a Rivas explicou que o recurso non discute "en ningún momento" que a competencia dos feitos corresponda á xurisdición italiana, pero pide que se escoite aos menores, sobre todo ao fillo maior que ten xa 13 anos. Así mesmo, solicita que se teña en conta un informe elaborado polo coordinador de Saúde Mental que activou unha alerta do Sistema de Información sobre Malos tratos Infantís en Andalucía.\nSegundo Aránguez, ao parecer o citado informe, que foi remitido desde o Sistema Público Sanitario á Fiscalía de Menores, foi enviado agora desde o Ministerio Público ao Xulgado de Instrución, pero chegaría despois de que se ditase o auto que agora foi recorrido.\nEnrique Zambrano, letrado da exparella de Juana Rivas, enmarcou a nova denuncia presentada por Rivas contra o seu representado nunha "estratexia" da súa defensa e xa anunciou posibles accións xudiciais. A decisión do xulgado de instrución agora recorrida produciuse días despois de que o Tribunal Supremo admitise a trámite o recurso de casación de Rivas contra o fallo da Audiencia de Granada que confirmou a súa condena a cinco anos de cárcere por dous delitos de subtracción de menores por permanecer un mes en paradoiro descoñecido cos seus dous fillos para non entregalos ao pai.\nJuana Rivas recorre o auto que denega as medidas para protexer aos...\nDetienen a un hombre por matar a su compañero de piso en Segovia


O CONCELLO DE AS PONTES E A ASOCIACIÓN EUROEUME PARTICIPARÁN NA XIV LIMPEZA SIMULTÁNEA DE RÍOS – EuroEume\nA XIV Limpeza Simultánea “Móllate polos ríos” se celebrará este ano en 51 concellos de toda Galiza, e participarán máis de 65 entidades (asociacións, concellos, colectivos ecoloxistas, centros de ensino…). A limpeza que será o 26 de setembro e mobilizará a numerosas persoas voluntarias que se desprazarán aos ríos destes 51 concellos para deixalos libres de lixo, nunha xornada de voluntariado ambiental e concienciación social.\nEn As Pontes esta actividade parte da colaboración entre o Concello de As Pontes e a Asociación Euroeume, que contarán co apoio de Protección Civil de As Pontes para a retirada e posterior traslado dos residuos ao punto limpo. Na limpeza organizada no ano 2021 un total de oito persoas voluntarias retiraron máis de 200 kg de residuos das zonas máis próximas ao río, destacando polo seu volume os plásticos e as latas de bebidas.\nA actividade consistirá nunha limpeza das beiras do río Eume ao seu paso pola vila pontesa. A xornada comezará o domingo 26 ás 10:30 horas, sendo o punto de encontro a praza da Igrexa, fronte ao Museo Etnográfico Monte Caxado, e a duración aproximada da actividade será de 3 horas. As persoas voluntarias que participen nesta actividade serán agasalladas cunhas camisolas co lema da limpeza.\nAs persoas interesadas en participar nesta actividade poden inscribirse a través do correo electrónico euroeume@euroeume.org, ou chamando ao teléfono 981 440668\nA asociación Euroeume, no seu plan de voluntariado ambiental, participa neste proxecto a través da realización destas actividades de limpeza de ríos e de actividades de inspección e sensibilización ambiental no río Sesín (A Capela), e no rego do Candedo (Monfero), colaborando para estas actividades co Museo Etnográfico de A Capela e coa Asociación Rural Contemporanea respectivamente, e contando coa participación de persoas voluntarias. Aquelas persoas interesadas en formar parte dos programas de voluntariado da asociación poden inscribirse ou ampliar a información a través do correo electrónico euroeume@euroeume.org


Como recuperarse despois dunhas eleccións - Lincoln Strategy Group\nblogs, Consultoría Política, Estratexia política Outubro 29, 2017\nPerder unhas eleccións en calquera nivel de goberno pode ser unha pílula dura para tragar. Vostede esperta á mañá seguinte sabendo que puxo un esforzo valioso e aínda quedaches. É unha experiencia moi humillante, pero non ten por que ser todo final. A historia demostrou que os candidatos que se poden reagrupar e prepararse para a súa próxima carreira teñen éxito no seu segundo pase. Despois, a xente de Thomas Jefferson a Ronald Reagan perdeu todos os seus primeiros intentos, pero aínda foron capaces de alcanzar o máximo cargo do noso país. Aquí tes algúns xeitos cos que tamén podes volver atrás despois dunhas eleccións.\nVolva ao traballo\nIsto pode parecer máis sinxelo que facer, xa que a transición cara á túa vida regular será difícil nun comezo, pero é importante que incluso despois dunha perda fagas o que poidas para volver ao balance das cousas. Isto pode incluír volver ao seu traballo de día ou pasar máis tempo coa familia. Levades meses nesta campaña e é posible que aínda que non fora do xeito que esperabas, debes demostrar que non estarás perdido durante moito tempo. Ademais, non fai mal ter unha pequena distracción da perda mentres traballas na recuperación.\nRedirecciona o foco a unha organización benéfica local\nEste é un bo xeito de manterse relevante. As organizacións de caridade poden proporcionar unha plataforma para os candidatos e axudar a manter unha campaña ben aceitada incluso despois dunha perda; así que, intente cambiar os seus esforzos para axudar a unha misión benéfica que se acompañe aos seus valores. Ao facelo, poderás manter forte os teus voluntarios, manterás activa a túa lista de captación de fondos e construirá outra base para o voluntariado cando chegue o momento.\nVolve a correr\nComo di o refrán, "Despois de ser derribado, tes que volver." Non fai mal anunciar as súas intencións de volver a funcionar despois dunha perda recente. Quere ser capaz de reconstruír e organizar unha base de voluntarios e financiadores que cren verdadeiramente na súa campaña. Pensa nesa caridade local á que dedicaches o teu tempo: traballaches duro para axudalos a alcanzar a súa misión, que tamén é igual de importante para ti, e non lle doería chegarlles con ese tipo de apoio. arredor. Tamén quere manterte presente na conciencia pública mantendo listas de correo electrónico activas e facéndote parte do debate público sobre cuestións clave que poidan xurdir.\nDespois de facelo, podes prepararte cando chegue o momento de volver ao mundo das campañas para outro intento e non esquezas empregar a experiencia que obtiches coa túa anterior perda. Pense en cousas que fixeches correctas e cousas que poderías ter feito doutro xeito e busca formas de axustar a próxima vez.\nActivo, Caridade, Derrota, Eleccións, Perda, Rede, Política, Solicitar, Correr, Traballar


GC :: Que vai pasar coas tres minicentrais de Villar Mir no Xallas?\nPor Galicia Confidencial | Compostela | 08/05/2017\n“OHL 30.000 euros en campaña” para o PPdeG\nPontón denuncia que Feijóo protexe a Villar Mir\nFeijóo reitera que non hai solicitude oficial de Ferroatlántica e calquera decisión debe "encaixar" na lei\nlevamos varios meses enviando información a En Marea sen resposta algunha, sobre o negocio que OHL ten na EDAR de Vigo, 180 millóns dos que ninguén coñece os RESULTADOS. Quixeramos coñecer os índices de depuración-contaminación desta nova megaconstrucción da que depende o saneamento da Ría de Vigo, pero polo que se ve ninguén sabe nada, ninguén coñece estes índices nin por suposto a que organismo cómpre dirixirse para coñecelos. Augas de Galicia mantén unha oscura relación co ACUAES que fai imposible unha mínima TRANSPARECIA neste asunto. Mesmo nos puxemos en contacto cun Departamento de Química da USC que segundo parece ía visitar a EDAR o mes pasado pero que non publica resultado algún e mesmo se nos responde que as CERTIFICACIÓNS dependen de Augas de Galicia.\nPor Gamela: Así pois esta roda infernal de burocracia oculta deliberadamente coñecer se os 180 millóns gastados serviron para algo máis que financiar a OHL ou se serviron para mellorar a calidade mediambiental da Ría de Vigo. Se pagamos o canon de saneamento deberamos coñecer se efectivamente estamos SANEANDO ou "enmerdando" aínda máis as nosas rías... Tampouco o Instituto Oceanográfico sabe nada destas Certificacións! Mira que temos Institucións Medioambientais... pero cando se lles pregunta algo tan sinxelo como canta "merda" seguimos botando á ría.... ninguén sabe nada. https://flic.kr/p/QpAGAj\nExpropiar.... non .... incautación revolucionaria SI... non lle dean un euro mais... liquiden o dereitismo... non teñan pieade os expañolentos non teñen dereito a nada, porcos-ladrons-imperialistas-\nMinicentral no río Xallas/ luiseijas.com\nRío Xallas desecado co encoro ao fondo/ QPC\nVillar Mir / Sindicato Unitario


O exfutbolista Miguel Ángel, premio Ourensanía 2017 - Deputación Provincial de Ourense\nO exfutbolista Miguel Ángel, premio Ourensanía 2017\nAsemade, o xurado determinou declarar 2018 ano de Xosé Ramón Fernández-Oxea "Ben-Cho-Shey", coincidindo co 30 cabodano do seu falecemento.\nOurense, 15 de setembro de 2017.- O exfutbolista ourensán Miguel Ángel González Suárez vén de ser recoñecido co VII Premio "Ourensanía", un galardón que concede a Deputación de Ourense como recoñecemento honorífico a aqueles ourensáns ou persoas vinculadas á provincia de Ourense que teñen destacado nas súas facetas profesionais, sociais ou intelectuais. O xurado do premio, reunido hoxe no Pazo Provincial baixo a presidencia de Manuel Baltar, ditaminou concederlle o galardón a Miguel Ángel, o lenxendario porteiro do Real Madrid entre 1968 e 1986, "por ser un dos deportistas ourensáns que máis altas cotas de recoñecemento acadou como compoñente dalgunhas das formacións madridistas que forman parte da historia do fútbol español, chegando a participar como porteiro titular da Selección Española no campionato mundial de fútbol de Arxentina de 1978", recolle a acta do xurado.\n"Natural do barrio do Couto, onde tiveron lugar os seus primeiros pasos no mundo do fútbol de base, Miguel Ángel ten sido, se cadra, o deportista ourensán que máis altas cotas de recoñecemento ten acadado no ámbito internacional, recoñecementos que, sen embargo, nunca lle fixeron esquecer as súas raíces ourensáns, que aínda hoxe reivindica dentro e fóra de Ourense", destaca o xurado.\nCon este galardón o xurado quere destacar, ademais, a súa humildade e a súa bonhomía, que reflicte de forma cotiá no seu contacto co fútbol base ourensán, "razón pola que no seu momento xa lle foi imposto o seu nome ao campo de fútbol do pavillón dos Remedios".\nPor outra banda, a acta sinala que, continuando coa liña iniciada o ano pasado, "de saír ao rescate de determinadas figuras senlleiras da ourensanía que xa non están connosco e que, sen embargo, son merecentes de seren devoltas á actualidade por mor do legado social ou cultural que nos deixaron, o xurado da Ourensanía tomou a decisión de declarar o ano 2018, ano de Xosé Ramón Fernández-Oxea "Ben-Cho-Shey" (1896-1988), coincidindo co 30 cabodano do seu falecemento".


Román e Roque son agora socios, pero Evaristo non o sabe. O fillo de Fiúza e o home de María decidiron asociarse para montar o seu propio negocio: un viveiro, un modo de vida propio para non ter que renderlle contas a ninguén e que para Román supón ademais a posibilidade de liberarse do peso que supón apelidarse Fiúza en Serramoura.\nNo cuartel, Tomás decidiu dar un paso máis na investigación do asasinato de Araceli Marín. O seu obxectivo é o xuíz instrutor do caso e indutor do asasinato da moza prostituta.\nA Garda Civil ten un problema grave e o seu nome é Diego Bazán. O sarxento foi suspendido por Asuntos Internos e a investigación podería pór en perigo os dous casos en que traballou na vila: os de Mónica Triáns e Araceli Marín. Só hai dúas alternativas: conseguir o vídeo, en mans de dona Teresa, ou coller a Gonzalo antes de que chegue a Portugal. Este fuxiu do cárcere coa axuda de Santos e do xuíz que instrúe a súa causa.\nNa casa dos Fiúza, as cousas melloraron entre Evaristo e o seu fillo, do que agora se mostra moi orgulloso, tras a impresionante competición no monte da que ambos os dous foron protagonistas. Pero hai unha cousa que Evaristo aínda non puido resolver: a venda fraudulenta de varios dos seus camións, supostamente ordenada por Román.


As Amas de Casa, as amas do saber tradicional de Mazaricos - Mazaricos - Que pasa na costa\nEmilio da Baña amosando os saberes populares no CEIP do Pino do Val\nChega o outono e con ela as actividades para aproveitar o tempo. E as que non paran son as Amas de Casa da Asociación Cultural Hórreo de Mazaricos, que seguen espallando o saber popular pola volta. A pasada semana seguían coa súa ruta polos colexios, amosándolles aos nenos o mundo da música tradicional. O mestre Emilio Lois tocoulles a pandeireta, a gaita… aos pequenos do CEIP Pino do Val, nunha visita da que seguro que saen moitos artistas.\nE nesa liña van enfocadas as Clases de instrumentos tradicionais, abertas a todo o público, e impartidas polo propio Emilio da Baña (como o coñecen nas ordes tradicionais), José Codesido e Felisa Segade. Hai gaita e percusión os xoves e as clases de baile e pandeireta realizaranse os venres.\nO primeiro mes é gratuíto e os interesados pódense apuntar ata finais de novembro nos números 690 66 33 11 ou no 626 80 79 22.\nCurso de Conservas caseiras\nMentres, os Servizos Sociais do Concello mazaricán arman un par de Obradoiros de Conservas Caseiras de alimentos. As citas serán, en novembro, o sábado 12, venres 18, sábado 19 e sábado 26; e en decembro, o venres 2, sábado 3, venres 16 e sábado 17. Os horarios son de 16:00h a 19:00h na Casa da Cultura, onde xa podedes inscribirvos no 981 867 195.\nConcello de Mazaricos.\nA cultura e os animais, na esencia de MZ


1917. A Revolución rusa cen anos despois\nComo xa deixei caer por aquí nalgunha ocasión nos últimos tempos, o feito de que se cumpriran 100 anos da revolución rusa paréceme bastante relevante.\nTanto é así que, vendo poucas ofertas de libros falando do tema (é raro, porque as editoriais sempre aproveitan efemérides coma estas), púxenme a buscar un que falara do tema e atopei un que tiña boa pinta. Titúlase como este artigo e está publicado por AKAL (pensei que xa non existía) na súa colección "Reverso Historía crítica".\nOs compiladores son os profesores universitarios Juan Andrade e Fernando Hernández Sánchez pero escriben uns vinte autores diferentes, a maioría españois, pero hai de varios países hispanoamericanos e europeos máis.\nA pesar de ser un libro deste estilo, con múltiples autores, hai unha certa armonía, e apenas se notas solapamentos de temas entre os diferentes artigos, aínda que algúns me pareceu detectar. Non sei se é o libro máis perfecto para informarme deste tema, pero puido valer e facer parte da súa función. Gustaríame atopar algún libro máis ou menos asequible (en cartos e páxinas, ou sexa, en tempo) que conte esta historia dun xeito máis canónico e convencional, pero polo menos, para ir entrando na temática, xa valeu.\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 16-12-2017 00:37\nNeste mes de decembro, a Agrupación Astronómica Ío, da Coruña, está organizando ciclos de cine co título de "Visións do ceo". Hai uns días botaron varias proxecións no CGAI, ás que tristemente non puiden ir. Pero si estou podendo ir ás proxecións no Fórum Metropolitano.\nA primeira delas foi "La planéte sauvage", película francesa de 1973 dirixida por René Laloux. É unha película de animación, coproducida con Checoslovaquia, e filmada nos estudios praguenses de Jiri Trnka, que polo visto eran moi valorados e admirados naquela época.\nNun planeta chamado Ygam viven unhas criaturas xigantescas chamadas Draags. Polo menos, son xigantescas se as comparamos cunha especie de pequenas mascotas que teñen eles, chamadas Oms, ou sexa, os seres humanos, que son bastante bravos e están a piques de ser exterminados.\nA película trata de como os humanos van evolucionando e agrupándose, para defenderse dos Draags, e despois, incluso para atacalos, que ten unha resolución bastante chula no final.\nPero a estética da película, os tonos e os debuxos resulta moi encantadora.\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 16-12-2017 00:24\nMensaxe do mar\nSe non me equivoco, Fantoches Baj é unha compañía creada polo lalinense Inacio Vilariño, que se dedica principalmente ao teatro de títeres e similares (en Lalín saben bastante dese arte, por alí hai varias compañías importantes, e hai un museo da marioneta).\nPero por algunha razón, neste ano 2017, aproveitando que se lle dedicaba a Maruja Mallo o Día das Artes Galegas, decidiron facer unha obra dedicada a ela con actores humanos, que se titula "Mensaxe ao mar".\nOs tres actores participantes son Tero Rodríguez (que fai de Maruja Mallo, polo tanto é a actriz principalísima), Benxamín Otero (que nalgún momento fai o papel de García Lorca, pero principalmente canta e toca instrumentos) e Iacio Vilariño (que fai o papel de Pablo Neruda, importante na vida de Maruja).\nBasicamente, a actriz que fai de Maruja Mallo vai contando a súa vida, anécdotas que lle levaron a tomar decisións ou pintar determinadas obras, e é ela a que nos vai guiando durante a representación. Os outros actores van intervindo, van movendo pezas polo escenario que representan algúns dos cadros máis salientables da súa obra e todo iso.\nA obra está bastante ben, e pode servir de introdución para coñecer a obra e vida desta interesantísima muller. Pero paréceme que, por momentos, adoece de certa falta de ritmo que lle fai perder forza.\nEn calquera caso, na representación que eu vin no Teatro Colón, a ovación ao final foi atronadora. Tamén é certo que nas últimas semanas, por non sei que razón, todos os espectáculos do Teatro Colón están sendo gratuitos. E xa sabemos o que significa iso. Que moita xente colle as entradas por sistema, e despois se cadra non vai. E que moita xente entra ao auditorio sen saber o que vai ver, e despois hai pequenos líos.\nNeste caso, eu xuraría que pola parte de atrás había unhas cantas persoas que estaban algo sordas, porque dicían que non se escoitaba ben á actriz (algunha desas persoas berrouno en alto ao comezo), pero ao mesmo tempo, cando falaban entre elas, si que se escoitaba perfectamente:\n- Primeiro: por que hai xente que fala cando vai ao teatro? non tería que calar?\n- Segundo: xusto ao meu lado tocáronme dúas señoras maiores que adolecían dese problema. Unha delas díxolle á outra, cando a obra xa estaba en marcha, en volume bastante alto "non sei se sacar o audífono do bolso".\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 16-12-2017 00:14\nHai uns días, o Teatro Colón da Coruña anunciaba que ía poder verse a película que levou o Premio do Público na última edición do Festival Cineuropa de Santiago de Compostela.\nPero na web do Teatro non dicía nada máis. Algúns intentamos documentarnos para saber que íamos ver, por se acaso. Eu e varias persoas máis que coñezo atopamos que a película ganadora dese premio era "L'insulte", creo que libanesa. Pero chegamos ao Teatro e alí dixéronos que a película que íamos ver (e supoño que a ganadora finalmente, pero non sei por que hai esa confusión informativa) era "A fábrica de nada", película do director portugués Pedro Pinho deste mesmo ano.\nBen, na folla informativa previa xa poñía que a película duraba 3 horas (non é a mellor forma de empezar, se cadra). Aquela folla tamén dicía que a película trataba dunha fábrica que, por isto da crise e da deslocalización neoliberal, comezaba a ser desmantelada polos seus propios propietarios, e os traballadores comezaban a pecharse nela e a presionar aos propietarios para impedilo. E tamén mencionaba algo de que contaba todo isto en forma de musical. Dende logo, a cousa parecía pouco convencional.\nNon podemos negar que a historia está ben e é bastante orixinal. E moi interesante que se fale deste tipo de cousas. Que se fale tamén da posibilidade de que os empregados dunha empresa se fagan coa propiedade da mesma para sacala adiante en forma de cooperativa é máis que interesante. E en xeral creo que isto é o máis salvable da película, e non é pouco.\nPero tres horas son excesivas para contar isto. Hai partes da película e escenas que están bastante ben. Pero hai outras que son bastante absurdas ou insufribles. E iso de que é un musical é bastante gracioso. Hai un par de escenas ao final, que non duran máis de 2-3 minutos, que son de tipo musical. Resultan moi simpáticas, pero nada máis. Está de máis dicir que as voces e as coreografías son moi mellorables, pero tampouco se podía esixir demasiado.\nHai unha escena que dura uns 10-15 minutos que ten só unha certa relación co resto do film, no que un grupo de persoas están comendo e charlando ao redor dunha mesa e falando sobre o capitalismo. Por algunha razón que descoñezo, algunhas das persoas falan en portugués e outras fano en francés. A maioría das persoas que aparecen nesa escena non aparecen en ningún outro momento da película, así que non se sabe moi ben quen son. E en tres horas xa podedes imaxinar as cousas deste tipo que aparecen.\nEn definitiva, idea bastante boa pero bastante mal levada á práctica, que dá como resultado unha película bastante longa e pesada. Algún crítico de cine dirá que este é o vangardista Novo Cinema Portugués. Así nos vai!!!\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-12-2017 23:58\nIl Maquinario Teatro é unha compañía galega de teatro que se creou hai poucos anos. Este ano estrearon o seu terceiro espectáculo, que pasou pola Coruña nas recentes datas.\nSe non teño mal entendido, os catro actores e o director que colaboran habitualmente nos espectáculos desta compañía deberon coñecerse estudando na Escola Superior de Arte Dramático de Vigo.\nO elenco habitual está formado por Melania Cruz, Laura Míguez, Fran Lareu e Fernando González. E habitualmente o director é Tito Asorey, que hai algún tempo era un dos actores de Sarabela Teatro, pero agora xa hai tempo que non o vexo actuar.\nO seu primeiro espectáculo foi "O home almofada", obra do autor irlandés Martin McDonagh, moi representado por grupos galegos na última década. O segundo espectáculo foi "Perplexo", que coido que era da súa autoría. E este terceiro espectáculo é "Resaca", penso que tamén da súa autoría.\nComo novidade no elenco, había actuando unha persoa a maiores, que era o músico Vadim Yukhnevich, que tamén está actuando agora nunha obra de Sarabela Teatro. Parece que este músico estalle gustando moito ás compañías ourensás de teatro.\nA obra é curiosa, como pasa sempre con esta compañía. Segundo contan, tiñan a intención de facer unha obra sobre as relacións humanas e sentimentais. Pero cando estaban escribindo, ensaiando e probando cousas, parece que morreu (non chega a saberse se foi real ou se é algo inventado para a obra) unha ámiga súa á que estaban moi unidos. E todo o resto da obra é unha sucesión de situacións do máis variadas nas que van contando a relación que tiñan con esa amiga desaparecida, as cousas que lles pasaron con ela, etc. Todo isto que diga é o que os propios actores e actrices din na obra, así que non resulta doado saber que é invención e que é real (se hai algo), pero como excusa, funciona á perfección e dá lugar a unha obra bastante amena.\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-12-2017 23:40\nPois nada, que un ano máis se celebrou a máis importante Feira da Cultura Galega: Culturgal.\nFoi, coma sempre, na Feira de Exposicións de Pontevedra, que está xunto ao Pazo da Cultura, durou toda a primeira fin de semana de decembro, e todos aqueles aos que nos interesa a cultura galega pasámolo en grande en sitios así, descubrindo novos proxectos que se están poñendo en marcha, charlando coa xente á que xa coñeces, etc.\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-12-2017 19:23\nAventuras no ascensor\nHai uns anos existía na Coruña unha marabillosa sala de micro-teatro que se chamaba A Tuerka 27, que foi a que introduciu nesta cidade o concepto de "micro-teatro". É dicir, salas pequenas, duns poucos metros cadrados, nas que un número reducido de actores e actrices interpretaban obras que duraban uns 10-15 minutos. Ou sexa, todo moi "micro".\nTristemente, esa sala pechou hai varios anos, e o único lugar (que eu saiba) onde se pode ver algo semellante e no taller creativo "No Importa". Dende logo, as condicións non son as mesmas, porque só hai unha sala e parece que non permite demasiada adaptación para cada nova obra (na Tuerka había catro salas diferentes, e podías ver catro obras cada día), e obviamente, cada día só podes ver unha obra. Pero haberá que conformarse, non habendo cousa mellor.\nHai varias semanas unha amiga miña moi querida, a actriz Uxía Vázquez, representaba nese micro-espazo unha obra titulada "Aventuras no ascensor", composta por dúas micro-historias:\n- Na primeira, cando está subindo no ascensor, descubre que o seu marido Casimiro foi convertido nunha ra.\n- E na segunda, unha muller explica de forma bastante divertida como era o seu traballo de "empaquetar" nuns grandes almacéns, e como ese traballo condicionaba a súa relación co seu xefe.\nDespois alguén me comentou que xa víramos a Uxía uns anos antes representar esa mesma obra na Tuerka 27, pero a verdade é que non o lembro. Sei que vimos a Uxía actuando na Tuerka, pero non lembro se era esta obra ou outra (vimos tantas e tantas obras naquela gloriosa época....).\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-12-2017 19:13\nSe non me equivoco, Teatro del Barrio é a nova marca da compañía teatral do actor español Alberto San Juan, que agora se dedica basicamente ao teatro político falando da actualidade política e das últimas décadas en España. Está moi ben pero está encasillándose bastante, obviamente.\nA última obra que pasou pola Coruña foi "España ingobernable". Ten un formato curioso. Fala de todo iso que acabamos de comentar, pero faino con base de poesía española que recita (bastante ben) Alberto San Juan e coa música de Fernando Egozcue, guitarrista arxentino que leva varias décadas vivindo en Madrid, e que é descendente de bascos que foron vivir a Arxentina no pasado.\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-12-2017 18:50\nGramsci e a Revolución Rusa\nE para rematar co ciclo de charlas sobre a Revolución Rusa que tivo lugar durante este outono na Agrupación Cultural Alexandre Bóveda, veu falar o filósofo Jorge Álvarez Yagüez sobre Antonio Gramsci.\nRecoñezo que nunca oíra falar deste poñente, que resultou ser un orador bastante solvente. E tamén recoñezo que nos últimos tempos, cada vez escoito falar máis e mellor de Antonio Gramsci, que está comezando a suscitarme unha forte curiosidade.\nPois nada, a charla estivo bastante ben e serviu para entender a relación e a opinión que tivo Gramsci na súa azarosa vida co Partido Comunista Italiano, o soviético, e todo o que se xerou a partir da Revolución Rusa.\nChamoume a atención que no coloquio posterior, algunha pregunta ou alusión facía referencia a persoeiros totalmente actuais que non teñen nada que ver coa Revolución Rusa, como Rajoy ou similar, e o ponente, en vez de poñerse na postura fácil de unirse ao coro dominante no lugar, non quixo meterse en tales disquisicións. Non me pareceu que estivera defendendo a personaxes desa calaña, nin moito menos, senón que a súa analítica e filosófica mente non lle permitía deducir feitos de elucubracións políticas nin pasionais. Ou sexa, que si, seguramente todo parece indicar que algunha xente non ten moitas luces e ten bastante maldade, pero iso non significa que poida criticarse absolutamente todo o que fan simplemente por ese feito. Ou iso me pareceu entender a min, e non me pareceu mala reflexión.\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-12-2017 18:44\nNormas para vivir na sociedade actual\nHai unhas semanas, volveu pola Coruña o magnífico grupo de teatro ourensán Sarabela Teatro, que tantos anos leva dando alegrías ao público. Raramente pinchan, case sempre escollen textos moi interesantes, e cando saes dunha das súas obras, sabes ben o que é un bo actor e unha boa actriz.\nNesta ocasión están de xira coa obra "Normas para vivir na sociedade actual". O autor é o francés Jean Luc Lagarce, polo visto un dos de máis éxito no seu país nas últimas décadas. En 1993 escribiu esta obra, que teoricamente é un manual de bos costumes escrito para unha inexistente baronesa no século XIX. Presentan de forma bastante simpática unhas supostas normas sociais para sobrelevar ben todo tipo de eventos, como nacementos, bautizos, vodas, etc.\nNesta ocasión, os actores e actrices habituais da compañía están acompañados polo música Vadim Yuknevich, ao que tamén vin o outro día noutra obra doutro grupo ourensán, así que parece estarlles dando moito xogo por aquela zona.\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-12-2017 18:29


O alcalde de Ares cualificou como "tres sonos realizados" os investimentos realizados neste último ano por Presidencia\n22 Decembro 2008 19:12\nO conselleiro de Presidencia, José Luis Méndez Romeu, desprazouse esta tarde a Ares con tres obxectivos fundamentales: o de asinar o convenio co alcalde, Julio Iglesias, polo que este departamento aporta 72.000 euros para a compra (xa materializada) da Casa do Patín, facer a entrega de dous vehículos para reforzar a seguridade no municipio –un para a Policía Local e outro para Protección Civil- e, finalmente, para inaugurar as obras de pavimentación de catro rúas en Redes –traballos para os que este departamento desembolsou 200.000 euros, parte deles, concretamente un 70%, procedente de fondos Feder-. En total, o investimento de Presidencia superou os 330.000 euros.\nNa rolda de prensa celebrada no despacho do rexedor á súa chegada ao Consistorio, Iglesias cualificou estes feitos como “tres sonos realizados”, ao tempo que destacou que “hoxe culminamos o traballo de todo un ano”. O rexedor socialista valorou a importante aportación de Presidencia para a adquisición dos vehículos para Protección Civil e a Policía Local -40.000 euros para o primeiro e 20.680 para o segundo-, xa que os anteriores tiñan unha antigüedade de máis de 15 anos. Neste sentido, Iglesias lembrou que a estes investimentos hai que engadir o realizado pola mesma Consellería para o camión contraincendios que xa utilizan os voluntarios de Protección Civil dende hai un ano.\n“Imos mellorar a prestación de servizos”, manifestou Iglesias, que indicou que tamén “estamos a celebrar a adquisición da Casa do Patín”, que, como dixo, forma parte do patrimonio histórico de Ares –o último uso, durante a primeira metade do século XX, o de Escola de nenas-. O alcalde indicou que este inmoble, nun estado importante de deterioro, xa forma parte do patrimonio municipal, terá un uso dotacional a partires do vindeiro ano.\nCon respecto a Redes, Iglesias asegurou que se trata dunha actuación “magnífica” e que supón un eslabón importante, xunto coa obra de Costas, para seguir poñendo en valor este conxunto singular.\nPola súa banda, Méndez Romeu destacou a liña de colaboración do seu departamento nestes últimos tempos cun Concello que, como subliñou, “trata de definir un futuro viable, sostible e cun compromiso de desenvolvemento cultural e social”. O conselleiro, que fixo fincapé na posición estratéxica do municipio, lembrou os froitos que dita colaboración deron ata o momento, como a compra do inmoble da Sociedade de Produtores de Cervás ou o camión contraincendios para Protección Civil, e que agora vén engadir estas novas aportacións.\nPara Méndez, “estamos diante dun dos proxectos locais máis sólidos, mellor deseñados e con máis capacidade de sumar esforzos”. A este respecto, o conselleiro incidiu no interese de Presidencia por respaldar todos aqueles “proxectos movilizadores que fagan posible que lugares como Redes ou Ares teñan un papel de liderazgo cada vez máis importantes”.\nDespois da rolda de prensa, procedeuse á entrega dos vehículos para, a continuación, facer unha visita á Casa do Patín. A visita oficial de Méndez rematou en Redes, onde o conselleiro, xunto co resto da comitiva, formada polo propio conselleiro, o alcalde e parte da corporación local, inaugurou as obras de pavimentación, que foron executadas nun total de catro rúas deste localidade mariñeira.


.......Atletismo Friol.......: septiembre 2017\nResultados Fin de semana 16 de setembro\nDe novo un ano máis tivemos presencia na V Edición da Carrera de la Mujer, disputada en A Coruña o pasado 17 de Setembro, e donde as nosas nenas tiveron un bo resultado.\nAsí, o equipo de Atletismo Friol se proclamaba gañador na categoría absoluta de clubs, logrando revalidar de este xeito o título acadado a pasada tempada.\nNas actuacións individuais, Noelia Sánchez lograba a victoria na categoría de 12 a 15 anos, mentras que María Carballido tamén se lograba impor na categoría de 16 a 19 anos. Pola súa parte, Nerea Lage era cuarta na categoría de 12 a 15 anos e Vanesa Blanco lograba o posto 14 na mesma categoría.\nMEDIA MARATÓN DE OPORTO.\nTamén tiñamos representación do club no Medio Maratón de Oporto (Portugal). Ata alí se desprazaba Ramón López para competir nunha proba de nivel internacional, e onde finalizaba cun mellor rexistro de 1.44 h, logrando o posto 1501 da xeral dos máis de 5.000 inscritos na mesma\nMEDIA MARATÓN DE RIBADEO.\nNa media maratón de Ribadeo, presencia do atleta do club, Suso Rivas, que finalizaba nun meritorio 34 posto da xeral, logrando en meta un rexistro de 1.28 minutos.\nResultados Fin de semana 10 de setembro\nCAMPEONATO GALEGO DE MEDIA MARATÓN. RIVEIRA\nO pasado domingo 10 de Setembro celebrouse na localidade Riveira o Campionato Galego de Media Maratón, no cal tomaba parte Adrián López Baltar. O atleta de Chantada lograba un excelente resultado, xa que se proclamaba campeón galego da categoría promesa cun rexistro de 1.18 h.\nAdrián alzábase, polo tanto ca medalla de ouro, nunha proba na cal era debutante, de ahí ese meritorio rexistro e tamén ese entorchado autonómico.\nCARREIRA POPULAR DE BOIMORTO.\nBo comenzo de tempada para os atletas do club, xa que a carreira de Boimorto supoñía o pistoletazo de saída para o novo curso atlético. A gran protagonista deste evento sería María Carballido, xa que a xoven atleta lograba a victoria absoluta. María lograba a primeira posición o marcar un tempo de 23.22 minutos sobre un percorrido de 5.400 metros.\nPola súa parte, Noel VIllarabide e Samuel Castedo lograban o posto 28 e 39 da clasificación xeral, mentras que Rafael Villarabide entraba no posto 75 e Ana Belén Varela lograba o séptimo posto na clasificación de féminas.\nO pasado domigo 10 de Setembro disputouse na localidade de Ordes a XXII Edición da súa carreira popular e na cal tomaron parte catro atletas do noso club e onde se lograba un total de tres podiums. Así, Adríán Lage se facía ca victoria na categoría xuvenil, ademáis de conquerir unha meritoria séptima posición na clasificación xeral.\nPola súa parte, Nerea Lage tamén se impoñía na categorgía cadete, mentras o seu compañeiro de equipo Marcos Burgo era terceiro na mesma categoría. Por último, Vanesa Blanco entraba no cuarto posto na carreira cadete.\nCARREIRA POPULAR TERRA E MAR. BENQUERENCIA\nTamén este domigo se disputou en Benquerencia a V Edición da Carreira Popular Benquerencia Terra e Mar, na cal tomaron parte catro atletas do club e onde se lograban un total de tres pódiums.\nAsí, Miguel Ángel Sánchez se alzaba ca victoria na categoría xuvenil, mentras que a súa irmán Noelia Sánchez facía o propio na categoría cadete. Marcos Burgo entraba en segunda posición na categoría cadete masculina e Vanesa Blanco remataba no cuarto posto na proba cadete femenina.\nCARREIRA POPULAR DE MOAÑA\nTamén presencia de atletas do club na Carreira Popular de Meaño, xa que Ramón López Marín ocupaba a posición 116 da xeral, mellorando ademáis o seu rexistro persoal nesta mesma proba.\nO pasado fin de semana se disputaba as 24 Horas de Vigo, onde tomaba parte tamén o atleta chantadino Fernando Ibarra, e onde o ultrafondista lograba unha excepcional segunda posición da clasificación xeral, logrando ademáis un rexistro superior os 200 km, xa que Ferando facía un total de 202 kilómetros.