Bueno depois dun tempo sen pasar por aqui aztualizo con este grupazo de thrans metal TESTAMENT que como sempre digo para o meu gusto son a caña, ests formaronse no 83 em san francisco ahora mesmo os compoñentes do grupo son:\nChuck Billy - (Voz), Eric Peterson - (Guitarra), Alex Skolnick - (Guitarra), este din que estudiara con joe satriani co que implica armar cheas por ahi, ajjajaja.\nGreg Christian - (Baixo), Nick Barker - (Batería).\npois sen nada máis, que os escoitedes que estan deputamadre\nPublicado por Entes Escuros en 22:15 No hay comentarios:\nMoi boas!Hoxe vai por esta banda de Grunge creada en Seattle,que ten de nome Alice In Chains.\nDecir deles que foron un dos mellores grupos no seu estilo,tendo moito exito sobre todo no seu pais,isto todo ata a morte do seu cantante Layne Staley por sobredose a idade de 34 anos.Isto fixo que se desfixera o grupo.Anos despois volveronse a xuntar os compoñentes que quedaban cun novo cantante,William DuVall,pero xa non é o mesmo.\nCaracteristicos polas suas letras pesimistas e os seus riffs metalicos do seu guitarrista Jerry Cantrell.\nAqui arriba se vos deixa a sua cancion,Nutshell (umplugged).\nPublicado por Entes Escuros en 14:20 2 comentarios:\nHoxe vai por esta banda de thrash metal, estes mamaos da vida son uns putos fenómenos!!\nCreo que non son moi famosos nin coñecidos como maiden, pantera, ...pero amin encantanme, teñen o que pido eu dos grupos de metal unhas melodias claras e cañeras o mesmo tempo, que non todo e rapidez.\nEstes estan compostos por Mark Osegueda(cantante),Rob Cavestany(guitarra)Gus Pepa(guitarra),Andy Galeon(batería), Dennis Pepa(baixo)\nUnhas maquinas todos en especial o cantante que mira que me mola!!\nPois esta banda formouse no 82, sacaron un disco que llo produciu Kirk Hammentt,\nmáis adiante apareceron de novo as desgracias d accidentes de autobús, neste caso nada mortal pero o batería quedou moi tocado e levoulle máis de un ano recuperarse,\ndepois pararon unha larga temporada desde o 92 ata o 01 e ahora seguin en activo ahi deputamadre!!\nPo meu gusto son mallaos!!\npor hoxe deixamolo aqui que quedei ahora con Gus Pepa pa ir tomar unhas cholas, jajajaa\n///moi_harris/// deputamadre ahí os pantera!!\nPublicado por Entes Escuros en 16:07 No hay comentarios:\nMoi boas! Pois hoxe tocalle o turno a este gran grupo de groove metal chamado Pantera.\nPois que decir deles...para min son do mellorciño que se pode escoitar de grupos de metal.\nPara quen non os coñeza pois que os escoite porque merece a pena.\nDecir que este grupo xa non segue xunto xa que se separaran por problemas entre os membros.\nAnos mais tarde,tendo cada uns os seus grupos o guitarrista,o DIOS Dimebag Darrell foi asesinado encima dun escenario por un fillo de puta que se subiu o palco e lle disparou a menos dun metro de distancia,deixando asi o mundo sin un dos grandes guitarristas do metal.\nAqui tendes un bo exemplo!!!\nRespecto o do blog,pois non pasa moita xente por aqui pero decir que nos o facemos con toda a ilusión do mundo e facemos esto porque nos gusta.\nPublicado por Entes Escuros en 22:11 2 comentarios:\nAqui estamos subindo foto destes homes feitos e dereitos, que polo visto se dedican o mundo da música, uns putos craks!!!\nNa foto vemos os 4 magníficos, steve, murray, gers, smith, falta dickinson que bn seguro que andaria a boar por encima de nicko. Nunca me cansarei de decilo pero este melenas pamin e un dos mellores tocando a bateria, un espectáculo sen duda, a xente aínda ta convencida de que utiliza doble pedal, cousa que é mentira, este home ten un puto muelle no pe dereito e non lle fai falta o doble pedal!!\nQue decir de harris, ese sonido peculiar que saca co seu precision que nunca se escoitou a outro baixista por ahora, esa rapidez, acordes que utiliza, a maneira de moverse polo escenario, que parece que esta a xogar un partido de fútbol, por non decir que fixo a maioria das cancións, sen duda un crak.\nAdrian smith, o que máis me gusta dos tres, na miña opinión e o que leva o maior peso a hora de dar un concerto, porque Gers creo que asi ten máis tempo a facer das suas, ajjajaa, pasar a guitarra por detras da espalda...e Murray sen duda para min e o máis virtuoso creo que incluso o mellor dos tres, pero eso non quere decir que sea o máis importante.\nDickinson, tremendo!!!esa voz que é capaz de baixar 70 tonos de golpe, ajjajajaa, pero para min sempre me gustou máis Blaze Bayley que seguro que non tiña tan boa voz pero xenioooo sobraballe!! un tono distinto non tan agudo que amin polo menos encantabame.\nBueno por hoxe deixamolo asi, a pena máis grande de todo e que estes pedazo de músicos algun día teran que retirarse, e o tipico e decir "xa viran outros hombre" pero creo que coma estes non, son únicos!!\nA pasalo ben e disfrutar da música!!\nPublicado por Entes Escuros en 23:13 2 comentarios:\nBenvidos a Entes Escuros\nPois hoxe día 22 de Xaneiro comeza a andar este novo blog no que iremos (somos dous) actualizando con temas referentes o mundo da música facendo algun paréntese(falando doutro tema) de vez en cando.\nPublicado por Entes Escuros en 17:02 11 comentarios:\nArchivo de Entes Escuros


O Faro de Sofía: Un filme baseado nun libro cada semana...ou cada mes...\nUn filme baseado nun libro cada semana...ou cada mes...\nVou comentar o filme Os miserables, baseado na novela do mesmo título de Víctor Hugo. Ao tratarse dun clásico das letras universais, hai una morea de versións cinematográficas...a que comentarei é a dirixida en 1998 por Bille August e protagonizada por Liam Neeson e Geoffrey Rush entre outros intérpretes.\nA historia comeza contando a triste historia de Jean Valjean, o seu progreso e a mellora da súa vida. Valjean é levado á cadea por roubar pan de mozo; despois de décadas prisioneiro, cando sae, grazas a un crego cambia a súa vida...agora el é xeneroso, bondadoso e moi boa persoa . Conseguiu deixar atrás o seu pasado pero Jabert , un inspector de policía o perseguirá ao longo de toda a película...na segunda parte desta (é bastante longa), a filla de Jean, Cosette, coñecerá a un mozo revolucionario, Marius, que loita por una Francia libre (estamos nas revolucións liberais da primeira metade do século XIX). O inspector Jabert encontra a Valjean cara a cara e...\nGustoume moito a película, a ambientación, a intriga, as interpretacións e a caracterización dos personaxes, especialmente o protagonista, un personaxe cheo de valores ao que espero parecerme.\nJavier Verdote, 4ºESO.\nPublicado por Eusebio da Guarda ás 7:44 p.m.\nOs Libros: Espazos de Liberdade (IV)\nOs Libros: Espazos de Liberdade (III)\nOs Libros: Espazos de Liberdade (II)\nNa nosa biblioteca 2015\nUn filme cada semana....ou cada mes.... the Straig...\nOs Libros: Espazos de Liberdade (I)\nLecturas pola paz e contra a violencia.\n"O Recuncho dos B", a terceira revista dos alumnos...


Comezan a comercializar a primeiras planta de oliveiras galegas autóctonas\nInicio / Forestal / Chegan ao mercado as primeiras plantas de oliveiras galegas autóctonas\nA empresa ourensá Aceites José Galán, SL empezou a vender as primeiras oliveiras da variedade “brava”, mentres que os de “mansa” comezarán a comercializarse a partir de xullo. Destaca a importancia de apostar por variedades de oliveira autóctonas para diferenciar o aceite galego\nD.G. - 01/04/2016\nD.G. 01/04/2016 9:47 a.m.\nPlántula de variedade de oliveira galega\nA empresa ourensá Aceites José Galán, SL empezou a comercializar as primeiras plantas de oliveiras de variedades autóctonas galegas. En concreto da variedade “brava” e a partir do mes de xullo, da variedade “mansa”. Convértese así na primeira empresa en vender este tipo de variedades autóctonas que, tal como corrobora un recente estudo da Universidade de Vigo, confiren unhas características propias e diferenciadas ao aceite de oliva galego.\nAs plantas multiplicáronse a partir de oliveiras nai situados en dúas leiras en Montefurado, no Val de Quiroga, unha das poucas comarcas nas que quedan oliveiras centenarias en Galicia. Nestes exemplares a súa idade estimada é de entre 300 e 400 anos. “A partir de aí fomos extraendo material vexetal para envialo ao Banco Mundial de Xermoplasma da Oliveira que está na Universidade de Córdoba, que as identificou e recoñeceunas como dúas variedades autóctonas: a mansa e a brava, entre as ao redor de 800 existentes no mundo”, explica José Galán, xerente de Aceites Jose Galán, SL e socio da Asociación de Produtores de Aceite e Oliva de Galicia (APAG).\nUnha vez identificadas, o seguinte paso que deu esta empresa foi chegar a un acordo cun viveiro para reproducilas in vitro e multiplicalas para a súa venda comercial. En concreto, a variedade brava multiplicouse in vitro mentres que a mansa galega en viveiro por estaquilla.\nComezan comercializando a “brava” e a partir de xullo a “mansa”\nJosé Galán explica que “a brava xa deu os seus primeiros froitos en forma das primeiras 800 oliveiras de 35 centímetros, listas para plantar en fincas de Galicia”. E a partir xullo, esta empresa ourensá conta con ter unhas 5000 oliveiras “mansa2 ao mes que se plantarán en leiras das catro provincias.\nO prezo: 5 euros por planta e todas contan co pertinente Certificado de Identificación Varietal.\nE é que a picaresca tamén está presente neste sector, con viveiros que venden variedades como autóctonas galegas que en realidade non o son. En concreto, José Galán denuncia a existencia de “un viveiro en Córdoba que vende a variedade de oliveira “A galega”, utilizando incluso a descrición científica das nosas mansa e brava, pero esta variedade non é a de aquí, senón que é unha variedade portuguesa maioritaria no Norte de Portugal, pero que ten como nome oficial A Galega”.\n“É necesario diferenciar o aceite de oliva galego apostando por variedades autóctonas”\nEn canto á época de plantación, vai de outubro a abril. “O ideal é agora, xa que a terra está húmida e xa empeza a haber calor, o que favorece o enraizamiento da árbore”, asegura José Galán.\nPrecisamente, a Asociación de Produtores de Aceite e Oliva de Galicia (APAG) ten previsto organizar ao longo deste ano diversos cursos de olivicultura, para profesionalizar este sector que empeza a despuntar como unha alternativa no agro galego. As súas outras demandas: a creación dunha Denominación de Orixe para o aceite de oliva e a oliva galega, cuxa solicitude se presentou na Xunta neste mes de marzo, e o fomento da plantación de variedades autóctonas galegas como forma de diferenciar o aceite made in Galicia no mercado.\nOliveiras centenarias galegas a partir das que se extraeron as planstas\nUna idea sobre “Chegan ao mercado as primeiras plantas de oliveiras galegas autóctonas”\nricardo - 21 Abril 2016\nAlgo que parece ben importante, moitos agarimos, e parabéns pola iniciativa.


Á neve a Manzaneda! - Galicia10. Turismo e ocio en Galicia\nUn plan para un Nadal en familia\nSe probades a buscar na internet inverno ou Nadal, aparecerán ante as vosas pantallas infinitas imaxes cunha gran protagonista: a neve. Pero en gran parte de Galicia, esas idílicas paisaxes brancas están un pouco afastadas do noso día a día. É máis, é probable que algún neno nin sequera estivese en contacto coa neve aínda. Por este motivo, queremos propoñervos que toda a familia vos preparedes para unha excursión á neve e para que todos, adultos e menores, volo pasedes como nenos.\nNa Estación de Montaña Oca Nova Manzaneda, situada en plena Serra de Queixa, a tempada comeza oficialmente a principios deste mes de decembro, á altura da ponte da Constitución. Trátase da única instalación destas características en Galicia e é as máis occidental de Europa.\nEste ano contará cun total de 23 pistas e 17 quilómetros esquiables, aínda que de todas elas, a máis recomendable é a de O Xeixo, á que acoden a maior parte das familias que queren iniciarse e ter un primeiro contacto coa neve. Situada a unha altura de entre os 1.500 metros a pé de pista e os 1.800 no seu punto máis elevado, a estación está rodeada por un bosque de 2.000 hectáreas no que piñeiros, brezos e bidueiros conviven con corzos e ardillas, entre outras especies.\nAsí que, se un busca esa tan desexada e bucólica imaxe dunha natureza pintada de branco, este é, quizais, un dos lugares máis apropiados. Iso si, para non levar sorpresas, o mellor antes de iniciar a viaxe é consultar na web da estación o parte de neve e meteorolóxico ou as imaxes da súa cámara web.\nUnha vez alí, as opcións son moi variadas e todo depende do que busque cada familia. Se imos con nenos moi pequenos, se cadra só queremos pasar medio día, ter ese primeiro contacto coa neve, dar un pequeno paseo, facer un boneco e, por exemplo, alugar un trineo.\nOs máis lanzados poden atreverse coas raquetas, esquís ou snowboards, xa sexa pola súa conta ou solicitando unha hora de clase -seguramente o máis recomendable se nunca practicamos ningún deporte na neve-.\nOs expertos teñen á súa disposición máis dunha vintena de pistas para descubrir pola súa conta e seis telesillas e telesquís para poder acceder a elas.\nAínda que o obxectivo da nosa escapada é pasar unhas horas na neve, a estación está preparada para funcionar durante todo o ano con instalacións que albergan un parque multiaventura, piscina cuberta climatizada e spa, ludoteca e pavillón polideportivo e toda unha serie de actividades pensadas para aprender a gozar da natureza: rutas de sendeirismo, excursións en quad, tiro con arco ou karts. Actividades que, no verán, increméntanse. Ademais, entre as novidades deste ano figura un novo parque infantil.\nO prezo do forfait por un día vai desde os 5 euros (para nenos de ata 5 anos) aos 22 para os adultos, pasando polos 15 euros para nenos de 6 a 12 anos. Aínda que tamén hai outras posibilidades como medio día (a partir das 14:00 horas), dous días ou mesmo pases anuais se nos namoramos da experiencia.\nA hora para comer non será ningún problema, xa que ademais do restaurante á carta Os Arandos, existe un restaurante-autoservizo que conta con menú infantil ao prezo de 6,50 euros.\nEn canto a onde deixar o coche, a estación ofrece un aparcadoiro exterior que, en días de gran afluencia de xente, o persoal das instalacións encárgase de dirixir para axudar aos visitantes para atopar sitio sen dificultade.\nE se nos apetece gozar dun fin de semana nesta zona, a estación conta con aparthotel con apartamentos de 4 a 7 prazas equipados con dormitorio, salón e cociña.\nCategory: SENTIR GALICIA 9 December, 2015 Leave a comment\nPreviousPrevious post:Este domingo, Augardentes e Licores Tradicionais de Galicia con repostería de MelideNextNext post:Mel de Galicia logra a acreditación como entidade de certificación de produto


Tras aplicar varios ERTE consecutivos, Comar anuncia o peche dunha sala de Bingo e o despedimento do persoal - CIG: Confederación Intersindical Galega\n18 Maio 2022 04:58\nTras aplicar varios ERTE consecutivos, Comar anuncia o peche dunha sala de Bingo e o despedimento do persoal\nCIG-Servizos da Coruña critica a nefasta xestión da empresa\nA Coruña - 18 Feb 2022\nA CIG-Servizos manifesta o rexeitamento frontal ao inminente peche da sala de Bingo que Comar ten na Avenida de Rubine da Coruña e cuxo peche foi comunicado ás persoas traballadoras na tarde do xoves. A decisión, sinalan, non se entende cando a propietaria da sala ten uns beneficios millonarios, incluso en tempos de pandemia, e cando estas traballadoras e traballadores levan sufrindo as consecuencias da nefasta xestión da empresa dende o 2020, encadeando ERTE de maneira consecutiva.\n“De novo as empresas máis fortes e cos maiores beneficios volven atacar a clase traballadora, da peor maneira posíbel, que é quitándolles o traballo. E nos próximos días estas compañeiras e compañeiros vivirán unha proposta de saída laboral indigna na que a empresa intentará, tamén, rendabilizar os seus despedimentos”, critica a CIG-Servizos da Coruña.\nPor iso, adiantan que a central sindical non vai tolerar este novo abuso e ataque as traballadoras e traballadores, “que xunto coas súas familias van sufrir este despedimento colectivo por antollo da empresa xestora COMAR, de pechar a sala de Bingo onde viñan desenvolvendo a súa vida profesional”.\nA CIG mobilízase contra a decisión da Consellaría de Emprego de impugnar o convenio colectivo de bingos


Unha colisión múltiple deixa dúas persoas feridas en A Laracha | Noticias Vigo\nUn accidente múltiple, tres turismos implicados, no concello coruñés de A Laracha, saldouse esta tarde con dúas persoas feridas.\nO accidente ocorreu sobre as 17:00 horas cando os vehículos circulaban pola AC-552, pola recta coñecida como de San Román.\nUnha vez no lugar, os servizos de emerxencias alí desprazados descartaron o uso do material de excarceración, a muller non estaba atrapada polos ferros senón que as portas do vehículo non abrían.\nFinalmente, os xestores do 112 tras contactar coa implicada, ela mesma asegurou que conseguira saír do vehículo polo parte do condutor do vehículo.\nOs axentes da Policía Local confirmaron o traslado dun dos feridos polo persoal sanitario e a outra persoa que resultou ferida desprazouse polos seus propios medios ata un centro hospitalario.\nColisión múltiple en Pontevedra\nTamén en Pontevedra, dúas persoas resultaron feridas tras colidiren tres turismos que circulaban á altura do punto quilométrico 132 da AP-9.\nNada mais recibir a alerta dun dos implicados, pasados dez minutos das 17:00 horas, o 112 Galicia informou ao Servizo Sanitario de Urxencias de Galicia-061, aos Bombeiros, á Garda Civil de Tráfico e Policía Local, así como, aos efectivos de Protección Civil da localidade.


O Fórum Metropolitano da Coruña estrea as tempadas de artes escénicas en pequeno formato | Erregueté\nA programación para a primavera, que comeza o vindeiro día 25, trae once propostas teatrais, tanto para público xeral como familiar.\nO centro municipal do Fórum Metropolitano acolle as edicións de primavera dos ciclos Sen Numerar e Todo Público, con dous programas deseñados para achegar as artes escénicas en pequeno e a un público familiar.\nAs propostas de Sen Numerar poderán comezar a verse dende o 25 de xaneiro, coa representación de De abrentes e de ocasos, da compañía Teatro do Atlántico e que conta coa música en directo de Nani García ao piano. No mes de febreiro haberá dúas citas, a primeira o día 8, con Vida, da Compañía Javier Aranda, e a segunda de Calema Producciones titulada Los Nadies. A seguinte representación, a cargo de Félix Albo Producciones, chegará o día 30 de marzo con Tanatorium. A compañía La estampida sube ao escenario do centro municipal a súa obra Lo nunca visto o día 6 de abril. O ciclo péchase o 16 de maio co STRPTS: Fin de tempada, una proposta que chega da man da Cinema Sticado. Todas as actuacións comezan ás 21:00 e teñen un prezo de nove euros, a excepción de Vida, que custa seis, e contan cos descontos habituais para persoas titulares do Carné Xove, maiores de 65 anos e desempregadas.\nA programación de artes escénicas do Fórum Metropolitano para os vindeiros meses complétase con Todo Público, dirixida a un público infantil e familiar. Comeza o día 2 de febreiro con Gaia, unha proposta didáctica de Entremáns en torno ao medio ambiente. A seguinte cita é Patapatum, de Elefante Elegante, unha reflexión sobre o tempo e a crianza que se representa o 16 de marzo. No mes de abril, o día 27, La Canica conta dende o escenario Historias de un calcetín. A compañía Teatro Paraíso transporta aos e ás máis pequenas a un mundo poética en De todo corazón o día 25 de maio. O ciclo remata con Arlequina, un espectáculo que combina a actuación, a maxia e as marionetas de Monicreques de Kukas. Todas as actuacións deste ciclo, que están recomendadas para nenos e nenas maiores de catro anos, represéntanse ás 18.30 horas. A entrada xeral custa seis euros, dous no caso de menores de tres anos, e existe a posibilidade de comprar un abono de tres entradas por 15 euros.\nAs entradas para todos os espectáculos xa están a venda no despacho de billetes da praza de Ourense, a través do web www.ticketea.com e o teléfono 902.044.226. Poderanse adquirir tamén no propio Fórum Metropolitano o día da representación, antes da función, no caso de contar con entradas dispoñibles.\nNeste artigo falamos de: Cinema Sticado, Elefante Elegante, Entremans, Félix Albo Producciones, La Canica, La Estampida, Monicreques de Kukas, Teatro do Atlántico, Teatro Paraíso


Xornada Informativa “A Enerxía nos programas internacionais de I+D+i organizada pola OPIDi. | Plataforma Tecnológica Naval Gallega\nXornada Informativa “A Enerxía nos programas internacionais de I+D+i organizada pola OPIDi.\nTerá lugar o vindeiro 29 de abril no edificio do CIS D&T (Ferrol).\nA OPIDi está a organizar a Xornada Informativa “A Enerxía nos programas internacionais de I+D+i”, que terá lugar o vindeiro 29 de abril no edificio do CIS D&T (Ferrol), con motivo da 2ª convocatoria de Enerxía - DG TREN do Programa Cooperación do VII Programa Cadro e a convocatoria 2008 de Enerxía Intelixente Europa do Programa CIP.\nO evento contará coa participación dos Puntos Nacionais de Contacto (NCP), Virginia Vivanco, do Departamento de Relacións Internacionais do IDAE, e Borja Izquierdo, do Departamento de Programas de I+D da UE do CDTI, que falarán dos programas específicos relacionados coa enerxía encadrados dentro do CIP e do FP7, respectivamente. Tamén participará o Director do INEGA, Xoán Xosé Álvarez, así como outros expertos do sistema galego de I+D+i.\nAsimesmo, pola mañá ofrecerase a posibilidade de concertar entrevistas cos NCPs para a revisión de propostas. As entidades interesadas terán que enviar un resumo da mesma (1 folla máx.) a promocion@opidi.org antes do luns, 21 de abril.\nPodedes consultar no documento achegado o resumo dos topics que recolle o programa de traballo Enerxía - Cooperación e que serán financiados nesta convocatoria.\nPara máis información sobre a convocatoria de Enerxía Intelixente Europa - CIP podedes acceder á seguinte ligazón: http://ec.europa.eu/energy/intelligent/index_en.html.


Vieiros: Galiza Hoxe - Farruco Graña - Ao señor Feijoo\nAo señor Feijoo\nQue chova, que vente, en galego sempre. A combinación do azar e da necesidade provocou un día chuvioso. E as rúas composteláns convertéronse nunha danza de costureiriñas de mil e unha cores que berraban: na Galiza, en galego. E deixémonos de andrómenas de pailán cosmopolita e apoucado que sente o idioma propio do seu país como unha limitación.\nDe acirrar ás linguas bífidas e emporios mediáticos comenenciudos que non dan puntada sen fío advertíndonos da dramática situación do español en Galiza, o señor Feijoo pasou nesta última semana a ser o adaíl do galego fronte a aqueles perversos e malvados que se queren apropiar del. Imaxínanse vostedes que o marido maltratador lle bote en cara a aquelas persoas que lle axuden á súa esposa que se queren apoderar do seu cariño (dela) e que iso é inxusto pois, quen a vai querer máis ca o seu propio cónxuxe? É ben certo que hai amores que matan.\nPara disimular as súas vergoñas o señor Feijoo lanza agora unha cortina de fume e pretende converter ao nacionalismo galego, nomeadamente á Mesa, e tamén ao BNG polo seu papel político-institucional, nos responsábeis da situación actual do galego. Como se o problema de fondo fora que a xente chega a ter receo cara ao galego porque uns perversos radicais amolan demais coas súas consignas.\nQue un líder radiofónico de extrema dereita perverta a realidade ata puntos insospeitados, e mesmo faga mofa da nosa lingua, dos nosos literatos, da nosa cultura en xeral, e o señor Feijoo cuase lle renda vasalaxe e non teña o valor de dicir que iso non é así, ese conxunto de actitudes si que axudan a deteriorar a visión que a xente teña do galego. Se ademais se fixo bandeira política co tema do galego rachando os consensos logrados por todos en torno ao tema da lingua (cando gobernaba o PP, non o esquezamos), iso tamén axuda a deteriorar a situación do galego.\nSeñor Feijoo, a LNM foi aprobada por todos cando vostedes gobernaban. O decreto que leva á práctica o espírito desa lei contou co beneplácito dos representantes do seu partido ata o último día, ata que desde Génova 13 dixeron que non e vostedes baixaron a orella. O proxecto de novo estatuto de autonomía, no que atinxe á lingua, outro tanto do mesmo. Xa poden inventar vostedes as ocorrencias máis estrafalarias que todo o mundo ten moi claro que quen rachou coa anterior situación de consenso foron vostedes, por puro egoísmo, por puro cálculo electoral. Deixen de botarlles culpas aos demais. Asuman os erros cometidos e volvan ao consenso xa construído entre todos. Non pretendan inventar un novo, ficticio e do que, de entrada, pretenden excluír a unha boa parte da poboación: aquela que tinxiu de cor as rúas composteláns e outras moitas persoas que aman a súa lingua e séntense orgullosos dela, queren que os seus fillos e fillas se poidan desenvolver nela en todos os ámbitos da vida e non a consideran unha limitación.


Un ciento de agentes culturales se dan cita en la primera jornada del I Foro CulturMinho | RÍAS BAIXAS TRIBUNA\nUn ciento de agentes culturales se dan cita en la primera jornada del I Foro CulturMinho\nA primeira xornada do primeiro Foro da Cultura do Rio Miño Transfronteirizo, ‘Culturminho’, reuniu a preto dun cento de axentes culturais de...\nA primeira xornada do primeiro Foro da Cultura do Rio Miño Transfronteirizo, ‘Culturminho’, reuniu a preto dun cento de axentes culturais de ambas marxes do río no que foi o primeiro debate sobre a importancia de desenvolver unha axenda cultural conxunta que atraia públicos de maneira coordinada ao territorio transfronteirizo.\nTanto a presidenta Carmela Silva como o deputado de Cooperación Transfronteiriza Uxío Benítez subliñaron a importancia de cooperar e converter o Miño “nunha porta aberta á cultura” creando unha rede sólida de mobilidade cultural galego-portuguesa fronte á actual programación de eventos puntuais organizados ás costas da outra parte.\nBenítez indicou que é preciso borrar a imaxe de fronteira, sobre todo a día de hoxe, cando as relacións de futuro van ser moi diferentes con motivo da COVID-19. Subliñou que está latente a necesidade dunha axenda cultural que elimine a barreira comunicativa e permita ver que hai públicos obxectivos do outro lado do río. “Temos unha proximidade lingüística e cultural que hai que aproveitar e un reto por diante de traballar en conxunto”, subliñou.\nA presidenta da Deputación, Carmela Silva, sinalou pola súa banda a importancia da Cultura como elemento fundamental da actividade humana e o seu valor de transformación social, polo que insistiu en que agora máis que nunca, coa pandemia da COVID-19 que mudou hábitos e formas, “a cultura non pode parar”.\nPor este motivo, Silva destacou a importancia da celebración do primeiro foro ‘Culturminho’, xa que ademais de por en valor a cultura, céntrase nun territorio transfronteirizo no que hai que reflexionar sobre a necesidade de sumar sinerxías e facer propostas comúns a desenvolver no Sur de Galiza ou no Norte de Portugal “atraendo as miradas ata este lugar cunha tradición cultural tan potente, cunha historia tan longa e persoeiros do mundo da Cultura tan sobranceiros”.\nA presidenta fixo fincapé tamén en que a cultura ten unha capacidade enorme capacidade de atracción turística, polo que indicou que a día de hoxe, cando no mundo a xente se move particularmente buscando sustentabilidade, ocio, cultura e historia, “todo iso podémolo ofertar dende este lado do mundo que é a zona do Miño, ese marabilloso mundo, que se ten que converter non nunha fronteira, senón nunha porta aberta á cultura”. Finalizou subliñando que do Culturminho sairán ideas e propostas que farán que a Deputación tome máis pulo en poñer en valor a cultura no territorio transfronteirizo.\nPola súa banda, o director do AECT Rio Minho, Fernando Nogueira, destacou que na “nova realidade será preciso un esforzo de adaptación” aos formatos dixitais, ao tempo que subliñou a necesaria organización para non programar dunha e doutra banda do río eventos case simultáneos destinados a un mesmo público, insistindo tamén en que as actividades non deben estar pensadas unicamente para unha das partes do río. Lembrou que na segunda parte do foro Culturminho, unha vez realizada a análise destes catro días de debate, poranse sobre a mesa de maneira presencial as propostas e intervencións a realizar no territorio “axustadas e coordinadas” entre ambas partes.\nXosé Aldea, responsable de Ouvirmos, a empresa encargada da organización do Culturminho subliñou que os obxectivos principais desta cita cultural do Miño son reunir aos axentes e actores da cultura transfronteiriza, valorizar as boas prácticas culturais, crear un censo de operadores transfronteirizos culturais, e tamén aumentar os públicos e dar a coñecer o territorio do Miño máis alá dos concellos e das câmaras nas que se asentan.\nPlan estratéxico fronte a ‘francotiradores’\nXa no debate da primeira mesa de traballo, na que participaron o director do Festival de Cans, Alfonso Pato; o de Vilar de Mouros, Joao Pinto; da Bienal de Arte de Cerveira, e unha representantes de Entre Margens, púxose sobre a mesa a dificultade que a burocracia e os diferentes ritmos administrativos dunha e doutra parte do Minho dificultan a creación de axendas conxuntas. “Precisamos un paraugas, unha ferramenta como a da AECT, ou un plan estratéxico que capte fondos e marque obxectivos a longo prazo”, destacou Pato.\nAmais, púxose sobre a mesa a existencia dun “país miñoto” cunhas características propias que é preciso desenvolver de maneira cooperativa, fronte á situación actual na que os programadores culturais síntense como “francotiradores que emerxemos de cando en vez para organizar un evento puntual”. “Somos grandes descoñecidos. Pouca xente pode dicir artistas ou directores de cine na Galiza, e tamén á inversa. Galiza é tamén unha grande descoñecida en Portugal”, subliñou o director do Festival de Cans, que avogou por un maior traballo conxunto a través de organismos que aposten por investir fondos culturais no territorio.\nNa cita de mañá, tamén organizada ao abeiro do programa Smart Minho financiado con fondos europeos do programa ‘Interreg V-A POCTEP 2014-2020’, a charla versará sobre as experiencias de cooperación e cultura no Río Miño, con xestores e xestoras de ambas beiras como a Casa das Artes de Valdevez, o Simposio de escultura de Tomiño-Cerveira, o Folk Monçao, o IKFEM, ou Ponte nas Ondas.\nO xoves tomarase como centro o teatro e baixo o epígrafe ‘Palabra e escena no Río Miño’ exporanse iniciativas profesionais como as do Museo do Cinama Melgaço, As comedias do Minho, o Play-Doc, ou o Festival de Poesía do Condado. Finalmente, xa o venres cambiará o formato e en lugar dunha charla realizaranse dous relatorios, un sobre financiamento a cargo do asesor técnico do Ministerio de Cultura e Deportes na oficina Europa Creativa, Augusto Paramio, a quen se lle queren tamén trasladar as potencialidades do territorio do Miño. Por outra banda contarase coa participación de Miguel Ángel Cajigal, divulgador cultural coñecido como @elbarroquista.\nRÍAS BAIXAS TRIBUNA: Un ciento de agentes culturales se dan cita en la primera jornada del I Foro CulturMinho


Temas: WIKILEAKS STRATFOR PRESTIGE\nAmeazas, subornos, extorsións, poxas fraudulentas, tráfico de influencias, tráfico de drogas, prebendas, evasión fiscal, lavado de diñeiro, violencia, asasinatos... O modus operandi do magnate ruso Mikhail Fridman baséase en todo tipo de artimañas, intrigas e amaños propios dun corrupto e mafioso para conseguir todo canto se propón nos seus negocios.\nMikhail Fridman | Fonte: Anton Nossik\nAsí é descrito o oligarca ruso no informe segredo "Mikhail Fridman: Background Investigation" que a axencia de intelixencia global Stratfor realizou no ano 2007 e ao que tivo acceso GC a través da base de datos que WikiLeaks puxo a nosa disposición. En total, 27 páxinas nas que se debullan os negocios e intereses escuros dun home con vínculos co Kremlin e presuntamente involucrado no branqueo de centos de millóns de euros e relacionado co crime organizado: Mikhail Fridman, fundador de Alfa Group, o consorcio que fretou o Prestige.\nNo informe de Stratfor existen varias mencións ao accidente do Prestige, pero sobre todo se debullan as relacións e actividades que os responsábeis da carga viñan mantendo nunha serie de negocios escuros. No anexo, titulado "Appendix: Enemies & Investigations" ("Apéndice: inimigos e investigacións"), a compañía dedica un apartado á catástrofe do Prestige. Neste, os analistas fan un resumo do accidente e apuntan ás artimañas empregadas para eludir responsabilidades legais:\nAlexei Kuzmichev era o máximo responsábel de Crown Resources. É unha das tres persoas ás que Fridman considera tanto un socio como un amigo, segundo explican os analistas de Stratfor. Kuzmichev dirixiu Alfa-Eco, asumiu a presidencia do consello de administración de Russian Technologies e dirixiu entre 1996 e 2002 a petroleira creada en Xibraltar e con sede en Suíza Crown Resources, filial de Alfa Group e propietaria da carga do Prestige. Precisamente aquela catástrofe ecolóxica levou a Alfa Group a apartar a Kuzmichev de Crown Resources e a liquidar a empresa para que a catástrofe non salpicara a Kuzmichev nin os seus socios no consorcio ruso. Así, a finais de 2002 Kuzmichev regresou a Alfa-Eco, que sería rebautizada en 2006 como A1. E Crown Resources sería rebautizada en 2003 como ERC Trading (Energy, Resouces and Commodities) tras a venda de todas as súas accións ao avogado Jost Villiger, ao que algúns consideraron o "home de palla" dos rusos.\nAdemais, Stratfor sinala a Alexei Kuzmichev como o membro de Alfa Group "máis involucrado na actividade diaria de lavado de diñeiro do grupo a través de empresas pantasmas internacionais".\n"Suponse, aínda que non está probado, que [Seeger] proporciona asesoramento amplo a Alfa Group sobre o tema da cobertura legal para a evasión fiscal e as operacións de lavado de diñeiro", especulan os autores do informe.\nRich foi fuxitivo do FBI durante case vinte anos por delitos financeiros e por tráfico ilegal de petróleo, e foi dobremente indultado no ano 2001 polo presidente estadounidense Bill Clinton e no ano 2003 polo seu sucesor, George W. Bush. No ano 2001 Rich estivo negociando con Alfa a fusión da súa compañía con Crown Resources, ambas as dúas con sede na cidade suíza de Zug, un auténtico paraíso fiscal. Ademais, un home de confianza de Rich, Steven Rudofsky, que dirixía a firma Marc Rich Investment, pasou en 2002 a Crown Resources como director executivo.\nO 5 de febreiro de 2003 Marc Rich Group emitiu unha nota, que reproducimos agora aquí, sobre o caso Prestige na que se desvinculaba da catástrofe:\nMarc Rich + CO HOLDING GMBH.\nOs negocios de Rich e Alfa non son nada claros, cando menos polo que explica Stratfor no seu documento. No informe fálase da súa participación nunha artimaña para favorecerse do programa humanitario "Petróleo por alimentos" que a ONU puxo en marcha entre 1996 e 2003 para Iraq. Rich, xunto con David Chalmers, da compañía Bayoil, "comprou petróleo de Alfa (a través de TNK e Onako) que, a súa vez, tería sido adquirido a Iraq", saltándose así o embargo a través de subornos ao goberno de Saddam Hussein (o caso chegou ao Comité de investigación independente do programa Petróleo por Alimentos de Nacións Unidas e, posteriormente, a xustiza suíza suspendeu a investigación por falta de probas).\nRich é un home con moitos vínculos e amizades poderosas en España. Por exemplo, co empresario vigués e directivo do Real Madrid, Fernando Fernández Tapias, quen compartiu negocios con Rich en Brasil no sector do aluminio. Tapias era, precisamente, o dono dos remolcadores que levaron o Prestige mar adentro antes de afundirse, e foi un dos persoeiros que enviou a Clinton unha carta solicitando o indulto de Rich. Nesta trama para salvar o pescozo de Rich tamén estaría implicado o rei Juan Carlos I, do que se comentou en varios medios que tamén intervira directamente para conseguir o seu indulto.\nAs orixes de Alfa Group atópanse na extinta Unión Soviética e na venda de entradas para espectáculos teatrais. Daquela, todos os billetes para o teatro estaban reservados expresamente para os membros do Partido Comunista. Se non se tiña un enlace directo con algún destes, o único xeito de acceder aos eventos culturais rusos era a través dalgún intermediario que fose quen de conseguir e revender entradas que non se ían utilizar, o cal era ilegal. Fridman cumpriu ese papel de revendedor, ofrecendo a outros as entradas dos membros do partido que non as necesitaban.\nCando o primeiro ministro soviético Mikhail Gorbachev aprobou unha serie de reformas económicas aperturistas para o fomento da empresa privada, Fridman e os seus compañeiros do Instituto Estatal de Moscova de Aceiro e Aleacións crearon unha cooperativa de entrega de mercancías e outros servizos. En 1988, creou a súa propia cooperativa, Alfa Foto, e posteriormente, Alfa-Eco, unha empresa de comercio de produtos básicos coa que conseguiu o capital para crear Alfa-Bank en 1991.\nComo recolle o informe de Stratfor, a firma financeira Renaissance Capital chegou a cualificar a Alfa como o "conglomerado máis agresivo en Rusia", salientando o seu uso de "métodos hostís" tanto para a compra de activos como para a súa venda.\nPerfil de Mikhail Fridman\nO documento de Stratfor describe a un Fridman "moito mellor estratega política e económicamente que os seus poderosos rivais", conseguindo sempre "esmagar os seus inimigos". Os seus aliados salientan del a súa "impecábel perspicacia para os negocios, o seu mal xenio e a súa absoluta ausencia de apego emocional nos negocios". Rasgos da personalidade que, din, son claves no seu éxito como home de negocios.\nMikhail Maratovich (Misha) Fridman naceu o 21 de abril de 1964 nunha familia xudía de clase media en Lviv, Ucraína. Pertencentes ao Partido Comunista, traballaban como enxeñeiros na industria armamentística soviética. En 1986, Fridman graduouse con altos honores no Instituto de Moscova de Aceiro e Aleacións.\n"Ao igual que moitos oligarcas de Rusia, Fridman considérase primeiro xudeu e nun segundo e distante lugar, ruso", describe Stratfor no seu informe, no que se destaca o "desprezo" que o magnate sente polos rusos: "No caso Fridman, porén, definitivamente hai unha escura raia. Despreza os rusos e parece que gozou perversamente co papel que desempeñou na crise económica de Rusia durante a década de 1990. Non ten reparos morais á hora de defraudar aos rusos e as súas accións indican que non ten problema en estafar a ninguén".\nOs propios socios comerciais de Fridman describen a este magnate ruso como un tipo "profesional, esixente, corrupto e vil".\nComo se recorda no informe, o propio Fridman dixo que algún día Alfa Group se retiraría do negocio do petróleo e da banca para investir noutros activos. O seus obxectivos son sempre "a eficiencia, o crecemento e a maximización do valor da empresa a longo prazo", mais isto "non quere dicir que o beneficio non sexa tamén unha preocupación fundamental". Mais, como sinala Stratfor, Fridman ten transferidos moitos fondos en paraísos fiscais para "maximizar os seus ingresos e minimizar os impostos do goberno", e poder así tamén "dispoñer deses cartos para investimentos e adquisicións, segundo sexa necesario", coméntase no documento.\nStratfor agrupa os principais empresarios rusos en dúas categorías: os tácticos e os estrategas. Os primeiros son empresarios que "procuran calquera vantaxe que cren que lles vai beneficiar no curto plazo" e teñen a "típica mentalidade rusa do saqueo", sinala o informe.\nNo caso de Fridman, Strafor inclúeo no grupo dos estrategas, que se ben se asemellan aos tácticos na "utilización de técnicas sen restricións éticas", estes teñen unha visión a máis longo prazo dos seus negocios. "A maioría dos estrategas", explica Stratfor, "quere investir as súas ganancias nas súas empresas para máis tarde poder vender os seus activos por un prezo máis alto".\n"Fridman só inviste en proxectos nos que pensa que ten posibilidades de obter enormes ganancias. Combina iso coa falla dun compás moral", descríbese no informe.\nEse desexo por manter un perfil público máis baixo que os demais oligarcas rusos esténdese aos medios de comunicación. Se para os homes máis poderosos do país os medios de comunicación rusos son parte do escenario no que competir para "darlle forma aos seus imperios corporativos e difamar os seus opoñentes", Fridman parece preferir ignorar á prensa e manter unha postura menos entremetida neste sector. "Esta decisión parece que o beneficiou, xa que o goberno incrementou o seu control en todos os medios de comunicación durante os últimos cinco anos", explícase.\nStratfor sinala a Aven como "o cerebro detrás das estratexias de Alfa e máximo responsábel das súas operacións diarias, mentres Fridman serve tanto como o rostro das operacións, como negociador carismático e astuto que pecha os acordos". En definitiva, Pyotr Aven é o "cerebro de Alfa"; o "contable e economista detrás do escenario que fai que todo funcione"; o home que "conta coa amizade de Putin"; o "director xeral de Alfa e a cara que proporciona unha dirección estratéxica", describen os analistas da axencia estadounidense.\nAven non é un tipo limpo, segundo Stratfor. "Está involucrado ao máximo en todos os negocios de Fridman e como xerente operativo ten máis coñecemento das actividades ilegais cuestionábeis ou indiscutíbeis que o propio Fridman", elucida o informe. Stratfor mesmo recorda que o grupo de traballo contra a corrupción rusa do Tribunal de Distrito de Columbia, en Estados Unidos, sinalouno como "actor en diversos actos de corrupción, incluído o tráfico de drogas".\n2 Fernando I. V.\nA Xunta esixiu a Xeal un plan de viabilidade e a empresa respondeu cun recurso, segundo o comité


O proxecto AQUALITRANS encara a súa recta final e pon a disposición un visor XIS – AQUALITRANS\nOs socios do proxecto AQUALITRANS reuníronse o pasado 14 de febreiro en Vigo para analizar o estado de situación e as próximas tarefas a realizar neste programa de cooperación transfronteiriza. O proxecto AQUALITRANS, no que traballan entidades de Galicia e Norte de Portugal, ten como obxectivo crear un modelo enerxético máis eficiente e sustentable para as EDAR (Estacións Depuradoras de Augas Residuais).\nAugas de Galicia, como beneficiario principal, liderou o encontro en Vigo, no que se analizaron os avances do proxecto e as próximas accións a realizar.\nCompletouse xa a realización das actividades 1 e 2 do proxecto que consistían basicamente en realizar unha análise de contexto e unha importante recompilación de datos que culminou coa elaboración dun inventario de EDARs da Eurorrexión cuxa información se envorcou nun Sistema de Información Xeográfica xa dispoñible vía web a través da seguinte dirección http://aqualitrans.itg.es/edars/.\nElaboráronse plans de mellora de eficiencia enerxética para un total de 20 instalacións (10 en territorio español e 10 en territorio portugués).\nDurante a reunión constatouse que as dúas ferramentas de xestión transfronteiriza restantes previstas están na última fase de probas e espérase que estean plenamente dispoñibles ao longo do mes de marzo de 2019.\nOs proxectos piloto de mellora de eficiencia enerxética executáronse xa nas EDARs da Pobra do Caramiñal, Cedeira, Gondomar e Nigrán e atópanse en fase de execución na EDAR de Ares e na ETAR de Sobreiras en Porto. Estas iniciativas, que xorden por mor dos estudos previos realizados, servirán para mellorar a eficiencia enerxética das depuradoras e optimizar os seus consumos.\nAnterior Previous post: Galicia e Portugal implantarán plans de mellora da eficiencia enerxética en 6 EDARs no marco do proxecto AQUALITRANS\nSeguinte Next post: Os socios do proxecto AQUALITRANS comparten os avances acadados para a eficiencia enerxética das EDAR


Novena de bonificacións de Nadal, unión familiar | Viaxe absoluta\nNovena de bonos de Nadal, unión familiar\nLa Strenna Novena é un dos máis Tradicións do Nadal máis importante e moi arraigada Colombia. Tamén é moi popular noutros países sudamericanos, como Venezuela ou Ecuador. A súa importancia transcende o fenómeno meramente relixioso, converténdose nun acto social e nun rito destinado á unión das familias.\nDurante o Advento, durante nove días (do 16 ao 24 de decembro, inclusive), xúntanse familias de todo o país orar xuntos e cantar villancicos. O punto de encontro sempre é o Belén ou Belén, situado nun lugar central da casa. A palabra "noveno" deriva precisamente deses nove días. Un emotivo preludio do Nadal.\n1 Orixe da Novena de Aguinaldos\n2 Rezando a Novena\nOrixe da Novena de Aguinaldos\nEsta fermosa tradición católica naceu en terras americanas, na época colonial. En realidade foi Frei Fernando de Jesús Larrea, un relixioso franciscano nado en Quito, que iniciaría esta práctica. Todo comezou en 1725, despois da súa ordenación como sacerdote. A idea de rezar xunto á Natividade do Neno Xesús durante os nove días previos ao Nadal foi moi ben acollida polos devotos.\nNon obstante, o xeito no que as familias celebran hoxe a novena Aguinaldos en Colombia débese ás modificacións levadas a cabo polo nai María Ignacia, a finais do século XIX. Foi ela quen deu a estas oracións unha forma canónica, engadindo tamén as alegrías, que é como se chaman as cancións que se intercalan entre a oración e a oración.\nE aínda así, non sobreviviu nin unha soa versión da Novena de Aguinaldos ata hoxe, senón varias. Algúns recítanse en castelán antigo, algo anticuado e lonxe da sensibilidade do presente, empregando, por exemplo, unha forma de "vos" reverencial. Non obstante, outros foron modificados para actualizar a frase á linguaxe moderna.\nEste bo vídeo o significado da oración da Novena de Aguinaldos na sociedade colombiana está moi ben resumido:\nComo podes ver, para os colombianos a Novena de Aguinaldos non só é unha tradición relixiosa, senón tamén unha razón para reforzar os lazos entre amigos e familiares. O Gastronomía navideña e música tampouco faltan a esta cita.\nRezando a Novena\nA pesar do seu ton despreocupado e o seu carácter familiar, a Novena de Aguinaldos É unha cerimonia que segue pautas e regras ben definidas. Sempre comeza o 16 de decembro e remata a Noiteboa. Nalgunhas casas a oración faise antes da cea, mentres que noutras déixase para máis tarde.\nA novena de Strenna celébrase en familia\nA idea detrás deste rito é a memoria dos meses anteriores ao nacemento de Xesús, un período que culmina co seu nacemento en Belén. A nai María Ignacia, que normalizou o xeito de rezar as novenas, estableceu o orde de frases como segue:\nPrimeiro o Oración por todos os días, seguindo fielmente o texto orixinal de Frei Fernando de Jesús Larrea. Despois desta lectura, o "Gloria ao Pai".\nSéguese despois co consideracións do día. Hai un por cada un dos nove días.\nLa oración á Santísima Virxe vén despois, seguido da oración de nove Ave María (unha por cada unha das novenas).\nEntón é a quenda do oración a san Xosé, que tamén se le todos os días. A lectura remata con tres oracións: o "Noso Pai", a "Ave María" e a "Gloria ao Pai".\nO Alegrías ou aspiracións pola chegada do Neno Xesús conforman a parte musical máis animada da novena. Unha voz recita as cancións, que normalmente son contestadas por un coro.\nDespois disto vén o oración ao Neno Xesús, que en certo xeito é a parte central do noveno. Despois dela, os participantes aproveitan para formular as súas peticións ao neno Xesús, xeralmente desexos de saúde e felicidade para o fogar e a familia.\nO noveno conclúe co frases finais, que case sempre adoitan ser o Noso Pai e a Gloria ao Pai.\nEstas oracións e cancións deben dicirse todos e cada un dos nove días. Como exemplo do descrito anteriormente, este é o texto orixinal de Frei Fernando de Jesús Larrea co que comeza cada unha das sesións da Novena de Aguinaldos:\n«Benignísimo Deus da caridade infinita, que tanto amou aos homes, que lles deu no seu fillo a mellor promesa do seu amor para que, feito home no útero dunha Virxe, nacese nun pesebre para a nosa saúde e remedio . Eu, en nome de todos os mortais, douche infinitas grazas por tal beneficio soberano; e a cambio del ofrézolle a pobreza, a humildade e outras virtudes do seu fillo humanizado, suplicándolle polos seus méritos divinos, polo malestar co que naceu e polas tenras bágoas que derramou no pesebre. dispós dos nosos corazóns con profunda humildade, con amor ardente, con desprezo total por todas as cousas terreais, para que o Xesús recentemente nado poida ter o berce neles e habitar para sempre. Amén ".\nCamiño completo ao artigo: Viaxe absoluta » Novena de bonos de Nadal, unión familiar\nMedusa, a das serpes na cabeza\nO camelo, un medio de transporte moi eficiente


España, repleta de galegas, prepara en Madrid seu concurso no VI Mundial de Fútbol Sala Feminino de Guatemala | ellastambienjuegan\nEspaña, repleta de galegas, prepara en Madrid seu concurso no VI Mundial de Fútbol Sala Feminino de Guatemala\ntags: Burela FS Pescados Rubén, Cidade As Burgas, Erika González, fútbol sala, FSF, FutSal, Lupe, Ourense Envialia, Rebeca Hermida, Valdetires\nA Selección Absoluta Española de fútbol sala feminino está concentrada dende o pasado luns en Madrid preparando o seu concurso no VI Torneo Mundial que se vai xogar do 23 ao 29 de novembro en Guatemala.\nA seleccionadora, Alicia Morell, xa preparou concentracións en agosto e outubro, mes no que ademais España xogou dous amigables contra Hungría. As españolas gañaron os dous partidos, o primeiro por un tanteo de 6-0 e segundo por 8-1.\nEste será o sexto Mundial para España que participou no torneo dende a súa creación sen interrupción. De feito acolleuno no 2012 e 2014. O campión foi sempre Brasil, que polo tanto é pentacampiona. España ten sido subcampiona en 2011 e 2013 e foi terceira tamén en dúas ocasións.\nO combinado español vai competir encadrado no Grupo B con Guatemala, Rusia e Japón. No Grupo A Brasil competirá con Portugal (actual subcampión), Costa Rica e Irán.\nA representación galega ascende a sete futbolistas nun combinado de 14. É dicir, a metade das xogadoras ou son galegas ou xogan en equipos galegos.\nA representación galaica confórmana en concreto as porteiras Vane, do Ourense Envialia, e Ana López do Cidade As Burgas; a peche Iria Saeta, do Cidade As Burgas; e o ala Peque, do Burela FS Pescados Rubén; o ala-pívot do Valdetires Erika González e as pívots Vane Sotelo do Cidade As Burgas e a coruñesa Rebeca Hermida do Inebrya Lupe que milita no Calcio A 5 italiano. A porteira do Ourense Envialia Vane e o ala Peque do Burela non son galegas. Así que a representación cento por cento irmandiña sería de cinco rapazas.\nEn Coruña Deportiva, de Radio Coruña – Cadena SER, falamos coa cabanesa Erika González (Valdetires), para saber como está a ser o traballo na concentración ás ordes de Morell no que será o seu primeiro Mundial.\nEspaña debutará o martes 24 diante de Rusia. O seu segundo cruce será diante de Japón e logo xogará coa anfitriona, Guatemala. Superada a fase de liguilla (todos contra todos) os dous primeiros clasificados cruzaranse nas semifinais o sábado 28. A final será o domingo 29. As selección española vai con todas as aspiracións posibles.\n← Vitoria para o Ártabras Fene nun partido moi serio e ordenado diante do Santiago FutSal A Gaiola\nDuelo de filiales de Liga Gallega Femenina en Ourense, entre el Cidade de As Burgas FSF y el Viaxes Amarelle FSF →


» ‘LUGO DIXO NON AO TTIP’ artigo de Rubén Arroxo\n‘LUGO DIXO NON AO TTIP’ artigo de Rubén Arroxo\nArtigos, Internacional, Lugo\nO concello de Lugo é o primeiro de Galiza en declararse este xoves 28 de xaneiro do 2016, en contra do TTIP e a comprometerse a informar á sociedade das consecuencias que terá sobre a nosa poboación e sobre o noso territorio este tratado. A moción foi presentada polo grupo municipal do BNG-Asembleas Abertas e apoiada polo PSOE, ACE e Lugonovo, co voto en contra do PP e a abstención de C´s. Dende o o grupo nacionalista entendíamos a necesidade clara de chamar a atención social sobre esta cuestión polas duras consecuencias que traerá consigo.\nEscurantismo e antidemocracia: Deste tratado moi pouco é o que se sabe, posto que as negociacións son segredas entre a Comisión Europea, os EUA e unha maioría composta por representantes das multinacionais. Neste espazo cocíñanse os macrobeneficios destes monstros empresariais sen contar para nada cos estados e moito menos respectando os intereses da súa poboación. A maiores disto, unha parte das negociacións manteranse ocultas durante os vindeiros 30 anos, o que nos evitará sermos plenamente coñecedores deste proxecto do neoliberalismo máis radical nas vindeiras 3 décadas. Cómpre lembrar tamén que recentemente se filtrou un informe do Servizo de Investigación Económica do Departamento de Agricultura dos EUA onde menciona claramente que Europa perde con este tratado en beneficio dos EUA.\nSupresión total da soberanía dos estados: Os estados que estean dentro deste tratado xa non terán ningunha soberanía na práctica, posto que a liberación comercial evitará que teñan marxe de manobra sobre o control de produtos ou de condicións laborais, por non falarmos da situación na que quedamos as nacións sen estado propio. A maiores en caso de conflito entre unha multinacional e un estado resolverase nun tribunal privado, controlado polas propias multinacionais e con resultado máis que evidente. Xa houbo diversos exemplos con isto onde Canada, Arxentina, Ecuador ou Australia, por poñen algúns exemplos, os estados tiveron que acabar pagando cantidades multimillonarias ás multinacionais.\nDuro golpe ás enerxías renovábeis: Procesos altamente contaminantes para obter combustíbeis fósiles a baixo prezo coma o “Fracking” están a destruír os ecosistemas nos lugares onde se aplica, facendo que algúns lugares se semellen máis á superficie luar que á terrestre. A obtención de combustíbeis fósiles a baixo prezo vai frear en boa medida que se avance no desenvolvemento das enerxías renovábeis, mantendo a oligarquía das petroleiras e gaseiras.\nDestrución dos nosos sectores produtivos e danos á saúde: O uso permitido nos EUA de determinados pesticidas, fertilizantes, transxénicos, hormonas, lavados de carne con cloro… prohibidos na UE vai resultar por unha banda que os produtos chegados dende o Continente Americano sexan moito máis baratos á vez que os nosos sectores se ven incapacitados de competir neses custos, e por outra banda danos severos na nosa saúde, nalgúns estados americanos os niveis de cancro ou de autismo se dispararon nos últimos anos por consecuencia deste modelo.\nA destrución dos nosos dereitos laborais: Acudir ás folgas xerais ou manifestacións para que se supriman as últimas reformas laborais será un absurdo, posto que este tratado convirte a ditas reformas e meras anécdotas. Os EUA só aceptan dous dos acordos da OIT, e entre outras cuestións non recoñecen a liberdade sindical. A entrada de empresas americanas no noso país podería borrar por completo o noso máis mínimo dereito laboral, traballando en base as súas normas, entre as cales nin recoñecerán o SMI do Estado Español.\nA nosa proposición presentada e aprobada é un feito simbólico, co que quixemos axitar á sociedade, facendo unha campaña de difusión e información nestes últimos días nos medios e nas redes, xuntándonos con colectivos e sindicatos, e utilizar a ferramenta comunicativa que nos dá o propio pleno municipal co fin de facer unha chamada á mobilización social. En Europa existe xa un forte movemento anti-TTIP e en Galiza non podemos quedar atrás. Este ano 2016 vai ser clave no desenvolvemento ou non do tratado e aquí o noso pobo debe mostrar a súa cara máis rebelde, ao igual que fixo ante outros ataques sufridos. Unamos esforzos de cara a frear esta masacre.\nRubén Arroxo, Portavoz municipal do BNG no concello de Lugo e ex responsábel comarcal de Galiza Nova.\nMANIFESTACIÓN CELULOSAS FÓRA!\nUn cento de moz@s participaron en Pontevedra das Xornadas de Historia de Galiza


Carme da Silva: 'Antes as festas eran a procesión, os touros e o baile do casino. Agora todos poden gozar delas' - Pontevedra Viva\nVenres 8 de Agosto, 2014 ás 10:41 do Venres 8 de Agosto, 2014\nEn apenas 24 horas darán comezo as Festas da Peregrina. A cidade vestirá as súas mellores galas para celebrar a súa semana grande. Serán nove días cheos de actividades lúdicas e culturais e para os que se leva traballando intensamente desde hai moito tempo. "Agardo que a xente siga gozando das festas como ata agora", sinala Carme da Silva, que recorda que "levamos xa máis dun mes de actividade intensa".\nPero ela mesmo recoñece que esta semana é especial. A concelleira de Festas sinala que "agora a cidade é a protagonista e todos poden gozar delas como queira". De aí que se poña sempre un mimo especial nestas datas, "porque ten que haber para todos os gustos e para todo tipo de público". E sendo conscientes, destaca, "do que significa para a economía de Pontevedra o movemento que hai arredor de toda a programación de verán".\nLeva moito traballo programar unhas festas como as de Pontevedra?\nSon dous meses de programación, pero empezamos a traballar cando rematan as anteriores. Trala Feira Franca descansamos en setembro, pero a partir de outubro comezamos a traballar para o ano seguinte, porque hai que casar moitas cousas e aquilatar ata o último céntimo de euro. A única maneira de facelo é programar con moitos meses de antelación.\nOs traballadores do servizo de Festas fan un traballo extraordinario e lle dedican moitas horas durante o ano. E agora tamén hai moito que facer: que todo empece cando ten que empezar, resolver pequenos problemas sobre a marcha... ÿ satisfactorio ver que a xente goza e se anima a vir chamada pola programación e pola propia cidade que ten un atractivo importante.\nCales son os criterios que vos marcades ao empezar a preparar a programación?\nHai patas que son fixas. O Festival de Jazz, as Festas da Peregrina, a Feira Franca... Unha vez que iso ten datas, empezamos a traballar na programación, contactando coas asociacións e colectivos que traballan en colaboración con nós en moitas das actividades. A partir de aí dentro do orzamento que temos, hai que ver o que se pode contratar e encaixar distinto tipos de concertos porque ten que haber para todos os gustos e todo tipo de xente. Algunhas actividades poden ter un carácter máis específico como o Memorial Ricardo Portela, pero noutras hai que ter variedade, como as propias Festas da Peregrina.\n"Se alguén pensa que programar concertos de pago nas festas é rendible, hai un montón de iniciativas privadas que poden facer este traballo"\nÿ complicado casar todos eses gustos?\nClaro que é complicado. E sobre todo porque os orzamentos son reducidos. Se tivésemos un máis elevado sería máis fácil facelo. Ao mellor resulta que hai un concerto que pode ser moi interesante traer pero faría que saltasen todos os demais. Hai que ir xogando coas posibilidades. E despois de resolver o sudoku, hai que intentar que quede o mellor posible.\nHai algo que quixerades traer ou organizar e non foi posible por iso que comentas?\nSi. Hai moitos grupos, por exemplo, que poderíamos traer, pero non estamos dispostos a pagar determinado tipos de cachés que nos parecen que non son razoables. E logo outros que só aceptan concertos de pago e polo tanto tampouco poden vir.\nOs concertos de pago seguen estando vetados nas festas?\nÁs festas teñen que poder ir toda a xente que queira, independentemente da súa situación económica. Se nós programásemos concertos deste tipo estaríamos limitando o acceso da xente. Se alguén pensa que programar concertos de pago en Pontevedra é rendible, hai un montón de iniciativas privadas que poden facer este traballo. Temos que facelo de forma que todo o mundo poida gozar das festas.\nHai xente que cre que, no medio de toda a programación de verán, as Festas da Peregrina non teñen o realce que merecen e están diluídas...\nEu creo que é unha opinión que non é nin moito menos maioritaria en Pontevedra, senón todo o contrario. Cando nós chegamos á alcaldía no ano 99, as festas consistían na procesión, que é un acto relixioso non organizado polo concello, os touros e o baile do casino. E o resto das festas estaba no Burgo, no recinto feiral. En Pontevedra non é que estivesen diluídas, eran inexistentes. As semana da Peregrina andabas por Pontevedra e non había nada.\n"En Pontevedra non é que as festas estivesen diluídas, eran inexistentes. As semana da Peregrina andabas por Pontevedra e non había nada"\nTomamos unha decisión que no seu momento foi polémica e que nós tíñamos clarísima que era devolver a Pontevedra as súas festas. O primeiro que fixemos foi trasladalas para o centro novamente e que o pregón fose aberto a todo o público. Era dentro do Teatro Principal e asistíase con convite. Había xente que pensaba que as festas eran súas, porque eles as organizaban. Era como se a festa molestase na cidade ou como se as persoas que van as festas e non asisten a outros eventos dos que falaban antes, molestasen.\nAgora a cidade é a protagonista das festas e todos poden gozar delas como queiran. Se se di que se dilúen porque agora se programan dous meses intensos e as festas son unha semana, podo aceptalo. Antes non había unha programación tan ampla. E non será un problema que teñamos moita xente na Peregrina e moita xente na Feira Franca, senón todo o contrario. Non hai máis que pasear pola rúa na semana da Peregrina e recordar o que pasaba hai quince anos. Non hai tanto tempo. E a diferenza é enorme.\nE que papel lle vedes aos touros?\nHai moitos anos que existe o debate sobre as touradas na sociedade e cada vez hai máis xente que se posiciona en contra. Isto revivece cada vez que hai un espectáculo deste tipo. As novas xeracións si que están máis claramente en contra dos touros, porque a educación é diferente e teñen unha forma diferente de ver as festas e as actividades que están xustificadas e as que non. Non entenden que para divertirse haxa que maltratar un animal ata matalo. Eu respecto profundamente a xente á que lle gustan os touros, pero unha cousa é iso e outra que estea de acordo con que haxa touradas ou que vaia a participar nelas.\nMaior consenso hai sobre a Feira Franca. Botando a vista atrás, pensabades que ía a acadar tal repercusión?\nHai que recoñecer que o mérito basicamente é de Luis Bará, que como concelleiro de Festas propuxo creala. Foi nun primeiro mandato no que se tomaron decisións moi importantes para o desenvolvemento posterior das festas. As cousas teñen que facerse con cariño e pouco a pouco. Non ten nada que ver a afluencia da xente hoxe que hai quince anos. Pero cando tes confianza de como vas a facer o traballo e que a xente de Pontevedra vai responder e participar moi ben é todo máis doado.\nHai perigo de que morra de éxito?\n"Se ampliásemos os espazos da Feira Franca acabaríase deteriorando e se amplías os días o deterioro está garantido"\nA festa dá o que dá. Por experiencias de outros sitios entendes que manter o nivel de calidade é fundamental para que a festa siga funcionando como funciona. Se amplías os espazos se acaba deteriorando e se amplías os días o deterioro está garantido. Pero o máis importante é que é unha festa que se desenvolve durante o día, da mañá a noite, o que permite que haxa xente de todas as idades divertíndose xuntos. Non segrega por idades. Eu creo que ese é o segredo do seu éxito.\nLevas tres anos coa responsabilidade de Festas no goberno municipal. Que balance farías de todo este tempo?\nEu sei que inicialmente cando se anunciou as responsabilidades de goberno, foi raro ou sorprendente que eu fose a levar a concellería de Festas. Se me asociaba con cousas que estivera facendo ata ese momento, saneamento, obras, servizos... pero a min me está resultando enormemente gratificante. Ten unha cousa que non tiñan as áreas que levaba antes, que é o contacto coa xente. Case todo o que programamos faise con colectivos que están dedicando unha parte do seu tempo libre a organizar actividades para que gocemos os demais. Demostran terlle moito cariño ao barrio e a cidade. ÿ unha marabilla traballar con eles.\nE se tiveras que escoller algo ao que lle teñas un cariño especial?\nÿ difícil. Unha cousa é cando ti gozas das festas en función dos teus gustos. Vas aos concertos que te gustan, te pode gustar a Feira Franca pola mañá e non pola tarde... Cando estás metido desde dentro as gozas doutra forma que é vendo como a xente responde, o pasa ben e participa. Non é o mesmo. Eu vou a todo o que se organiza en festas. Hai unha forma diferente a como percibes todo que antes cando non tiñas esta responsabilidade.\nNon hai nada entón?\nEu non o chamaría un cariño especial, pero si é certo que temos moitas esperanzas depositadas no festival Brinca na Praza, que introducimos o ano pasado. Pretendemos que vaia collendo cada vez máis forza. As limitacións orzamentarias fan que non poidamos tirar del todo o que quixéramos, pero este tipo de festivais teñen que ir pouco a pouco. O de Jazz leva 22 edicións. Empezou no Teucro e foi gañando segundo ía pasando o tempo. Esperamos que con este pase o mesmo.\nKiko da Silva dá a benvida á Semana Grande de Pontevedra\nPor Diego Espiño | Sábado 9 de Agosto, 2014\nPor Alejandro Espiño & Diego Torrado | Domingo 3 de Agosto, 2014\nO Festival de Jazz tira da canteira: Xan Campos pon o broche de ouro\nPor Diego Torrado | Domingo 27 de Xullo, 2014


Claves do novo sistema de medición da electricidade | Consumer\nClaves do novo sistema de medición da electricidade\nA partir de abril substituiranse as poxas que fixan a tarifa da luz por outro modelo vinculado ao prezo de xeración da enerxía\nPor José Ignacio Recio 17 de Febreiro de 2014\nXa nada será igual no recibo da luz desde o próximo mes de abril. O ata agora vixente sistema de poxas que fixa as tarifas eléctricas pasará a mellor vida e será substituído por outro modelo máis innovador, que baseará o seu importe en relación a como cotiza a electricidade no mercado almacenista nese momento. Desta forma, o prezo voluntario para o pequeno consumidor (PVCP) substitúe á antiga tarifa de último recurso (TUR), que afecta á factura eléctrica duns 16 millóns de consumidores, cunha potencia contratada de menos de 10 quilowatts, e que supón preto da metade do que pagan pola luz ata agora. O cambio será efectivo desde abril, aínda que non se reflectirá nos recibos ata un mes despois, en maio. Todas as claves do novo sistema de medición da electricidade, nas seguintes liñas.\nComo será a nova factura eléctrica?\nDesde maio, os usuarios de enerxía eléctrica xa empezarán a notar as variacións na computación da factura a través do novo sistema tarifario. Esta fórmula, en opinión do Executivo, suporá un aforro de ao redor do 3% con respecto ao anterior modelo, aínda que ao final todo dependerá de como evolucione a cotización do pool de empresas relacionadas coa enerxía, que é o que indicará o prezo que pagarán os clientes por usar o servizo eléctrico.\nO cambio xa será efectivo desde próximo mes de abril, aínda que non se reflectirá nos recibos ata un mes despois\nA posta en marcha da nova factura da luz suporá moitas variacións, tanto na forma como no fondo, con respecto á anterior medición. Aínda que na nova tarifa as peaxes seguiraos regulando o Goberno como ata agora, e os impostos mantéñense intactos, implantar un modelo de pago pola xeración de enerxía con criterio de mercado. É dicir, o importe fixarao en cada momento “o mercado”, que é o conxunto de almacenistas no que se atopan produtoras e comercializadoras desta enerxía.\nOs investidores en Bolsa terán máis fácil asimilar este sistema de tarificación, xa que se asemella ao que é o mercado de renda variable, onde van marcando os prezos das accións que cotizan neles, en función da realidade da súa contorna macroeconómica, e onde hoxe poden valer 2,60 euros, onte estaban a 2,50 euros.\nComo consecuencia, este sistema para medir o custo da electricidade levará unha maior volatilidade no prezo do megawatio, e non suporá ningún importe fixo senón que se ditaminará polas leis do mercado. Desta forma, os consumidores pagarán a electricidade consumida, non por unha tarifa regulada, senón ao importe medio do mercado no período de facturación, que case sempre será diferente, mesmo con fortes oscilacións en función das leis do mercado.\nCon este sistema o prezo ditaminarase polas leis do mercado\nAqueles consumidores que dispoñan de contador por horas pagarán cada fracción de consumo ao prezo exacto que marque o mercado nese preciso momento, coma se dunha venda en Bolsa tratásese. Pero no caso de que non teñan o medidor, haberá un cambio fundamental na operación, xa que entón aplicaráselles o custo medio do mercado durante o período de facturación. Desta forma poden saír beneficiados ou prexudicados en función da súa cotización, o que non se pode prever con anticipación.\nSeguimento dos prezos\nAo depender o prezo da cotización nos mercados, un aspecto de gran incidencia entre os usuarios de electricidade é como poder comprobar exactamente a canto está o seu importe e, por tanto, o que deberán abonar na súa próxima factura.\nPara satisfacer esta demanda de información, a propia web ministerial publicará todos os días os prezos. Así, os usuarios poderán (introducindo os seus datos) obter o gasto polo período facturado, así como a evolución da súa factura (día a día), para que non teñan que soportar ningunha sorpresa ao final de cada mes.\nTamén o operador do mercado eléctrico ofrecerá aos usuarios as cifras a través da súa web, onde se reflectirán os custos diarios da enerxía negociada, así como outros datos secundarios, como o volume de contratación, prezo horario, etc.\nOutros cambios que afectarán o recibo\nÁ vez que se estableceron os cambios na fixación dos prezos da luz, tamén hai unha variación substancial no recibo desta enerxía. Como afectará os consumidores?\nPor unha banda, increméntase a parte fixa da factura, o que é a potencia contratada.\nPor outra banda, baixa a parte variable da mesma, que é a que depende directamente do seu consumo.\nIsto, na práctica, significará que os fogares que menos electricidade consuman sufrirán unha maior alza da cota fixa, reflectíndose nun incremento da factura; mentres que, pola contra, quen máis utilicen esta enerxía notarán que a parte fixa diluirase no seu recibo, ata mesmo depararlles un maior aforro. Desta forma, prímase o maior consumo en detrimento de os fogares que gastan menos todos os meses, aos que lles custará máis conter os seus desembolsos, a pesar do menor uso que dean a esta enerxía.\nconsumidor Electricidade factura luz-gl medición-gl


Emilio Sinde Castro de Rei | Galicia Digital\nEmilio Sinde Castro de Rei\nEra deses lucenses que por apelido levan o seu pobo. Emilio Sinde era Emilio de Castro de Rei, de onde foi alcalde vinte anos (1963 a 1983).\nPoucas veces se teñen dado na Terra Chá manifestacións de amizade tan multitudinarias coma a do pasado xoves en Castro de Rei.\nEmilio foi durante moitos anos Delegado da Caixa, onde deixara moi claro o tipo de bo home que era, e como nun posto así se pode traballar pola xente e polo país.\nLogo foi Alcalde. E Emilio segueu sendo o mesmo, dando exemplo, querendo e facendo progresar esta histórica terra, e participando en todo o que era de interese para Castro de Rei.\nCando ó final dos sesenta impulsei un Diario da Terra Chá nas páxinas de El Ideal Gallego, Emilio foi o primeiro alcalde que veu as vantaxes da iniciativa, e colaborou incondicionalmente.\nNon sendo xa alcalde, seguía na primeira liña de actividade, e lémbroo en xuntanzas para todo tipo de organizacións, en actos públicos, no histórico Centro cultural de Bazar, e nos últimos tempos nos actos da Fundación Manuel María.\nUsaba bastón para os desprazamentos, pero a enerxía vital que despregaba parecía negar aquela necesidade.\nVivíu na parte máis noble do conxunto histórico de Castro de Rei. Tiña sempre os brazos abertos para acoller ós milleiros de amigos, e os ollos abertos sempre á cultura, á historia e ó progreso.\nTiña unha seriedade innata, plenamente compatible cunha ledicia vital que contaxiaba a todos. Tiña un señorío que quedaba patente coa súa presencia, coa súa palabra, e ata co seu silencio.\nCando un amigo como Emilio Sinde se nos vai, é cando mellor apreciamos as relacións, as experiencias, a vida\ne cando notamos o baleiro que deixan as xentes valiosas polo que son, polo que fan, polo que se volcan na atención ós demáis.\nAta sempre, Emilio Sinde, Emilio Castro de Rei. Por sempre amigo.


Mariña Patrimonio: VISITA AO PATRIMONIO DO CONCELLO DO VICEDO\nO tempo non acompañou. Aínda así, 30 persoas responderon á convocatoria de Mariña Patrimonio para visitar algúns dos lugares máis reseñables do Vicedo. A visita foi deseñada e guiada polo profesor Bernardo Penabade, burelés de adopción, máis nado na parroquia de Grañas (Mañón), a quen agradecemos a súa contribución fundamental no desenvolvemento desta actividade.\nDurante as actividades da mañá, Penabade foi auxiliado polo tamén profesor e investigador Antón Niñe, a quen igualmente agradecemos a súa colaboración pola información que nos achegou sobre as tres igrexas que visitamos: San Pantaleón de Cabanas (Ourol), San Ramón de Cabanas e San Pablo de Riobarba.\nOs tres templos responden a unha arquitectura similar, dotadas de fermosas portadas góticas e a presenza constante da simboloxía propia da Casa dos Andrade. Trátase de igrexas que sorprenden pola súa magnífica factura, que revela a importancia económica e relixiosa que estas parroquias tiveron no pasado.\nSorprende gratamente o coidado estado da súa contorna, a pesar da escasa poboación que actualmente reside no lugar. Un mérito que haberá que atribuír á vecindade e ao seu párroco Cristobal Rivas, a quen tamén agradecemos a súa colaboración por facer posible estas visitas. Queremos sinalar, de paso, a necesidade que teñen estes templos dunha maior atención por parte das autoridades responsables deste valioso patrimonio, para iniciar a restauración destes edificios, dos seus retablos e das posibles pinturas murais que puidera haber nalgunha delas. Conviña identificalas canto antes e, de ser o caso, protexelas legalmente, a fin de frear o seu deterioro.\nNa xornada de tarde, Penabade fixo tándem con Hixinio Puentes, Cronista Oficial de Mañón e bo coñecedor da historia local; unha historia moi relacionada coa industria da salga de sardiña, que acadou gran desenvolvemento desde mediados do século XVIII na vila do Vicedo.\nCoa interesante información de Hixinio, o grupo realizou un agradable paseo ata o Vicedo Vello e a súa praia, agora moi popular pola súa area branca, derivada do caolín que procede dunha industria de lavado desta arxila que funcionou na súa ribeira. Cómpre sinalar que a praia do caolín tende a relacionase erroneamente coa edificación que máis presenza ten nese lugar, unha antiga fábrica de salga, probablemente a máis antiga do Vicedo, antecedente das que se atopan no Vicedo novo. Algunas delas foron trasformadas en fermosas casas e outras permanecen en estado ruinoso. Hixinio relacionou estas industrias coa chegada, desde mediados do século XVIII, dos fomentadores cataláns, responsables do desenvolvemento da industria conserveira por todo o litoral galego.\nCelebramos e agradecemos, finalmente, a presenza nesta visita do actor oriundo da parroquia de Cabanas, Pepe Penabade, que nos aportou as súas vivencias de infancia e xuventude nestas terras, hoxe esquecidas, pero posuidoras de tesouros patrimoniais que cómpre conservar.\n+ Fotos: https://photos.app.goo.gl/LkWqXbwYb2nYdsNcA\nPublicada por MARIÑA PATRIMONIO à(s) 12:05


Actividade 1: Cidades e ficción : Lingua e lit\nAndas por: Inicio > Portfolio > Rúas con literatura > Actividade 1: Cidades e ficción\npor admin en Novembro 19, 2012 en Rúas con literatura\nEn grupo, procuraranse os datos solicitados, trasladándoos logo ao caderno de cada membro. Aí tamén se recollerá, tras consensuala, a liña do tempo final.\nEmpregaranse a biblioteca e a rede para a resolución do xogo de pesquisa e rematarase a actividade na aula e, se for necesario, na casa.\nEsquema das etapas da literatura galega do s. XX.\n- Infere, localiza e recolle datos (autoría, título, cidade) sobre os textos literarios.\n- Sitúa no tempo os/as autores/as cos que se traballa.\nInicialmente, imos achegarnos á relación entre o ámbito urbano real e mais a literatura a través dun xogo de pesquisa. Trátase de extraer do contexto da lectura e de procurar en diferentes medios as cidades que aparecen en determinadas obras da literatura galega. Nalgúns casos tamén teremos que buscar o título da obra ou o/a autor/a seguindo as pistas que se dan.\nLede atentamente os fragmentos escollidos que aparecen a seguir e mais os datos que están ao seu pé para logo intentar cubrir o cadro seguinte. Podedes botar man da rede e mais de calquera material da biblioteca.\nCos autores e autoras desas obras de ambientación urbana e mais cos que dan nome a rúas da nosa vila realizaremos unha liña do tempo, tal como se explica máis adiante.\nHoffmann camiñaba de volta ao hotel. Camiñaba de vagar. Levaba consigo dúas das cámaras fotográficas coa esperanza de atopar algo que retratar. Non encontrou nada. Polo menos nada que non tivesen mostrado xa os xornais de todo o mundo naquel verán de 1991. (…)\nEran aqueles días nos que un podía atoparse cunha fila de kalashnikov ordenadamente apoiados contra a barra dun pub ou cunha rapaza lendo o xornal no tranvía vestida de limpísima camuflaxe e o fusil de asalto sobre os xeonllos. Todo era xa normal e a alarma aérea, ese lamento da fábrica da guerra, escoitábase con desidia, coma o laio dun pequeno.\nXa na rúa Mihanoviceva, Hoffmann pasou diante do Art Cafe, o fermoso edificio ocupado pola forza polos extremistas da HOS. Desde detrás dunha barricada, os milicianos fascistas axexaban a entrada da rúa cargados con brillantes crucifixos de prata e mirada de lobo. Diante deles, na Estación Central, os trens baleiraban cada media hora as remesas interminables de refuxiados: xentes de Zadar ou de Eslavonia que chegaban á capital naufragando entre paquetes mal atados e maletas cascadas de emigrante. Escapaban dos horrores dos chetniks e os federais. No medio da rúa, un pequeno grupo animado de nenos, mulleres e vellos, entre eles un garda nacional cun fusil ás costas, observaba unha grande mancha granate de sangue que se estendía como unha lingua sucia e enferma sobre o pavimento.\n- Un snajper -díxolle o recepcionista do hotel cando Hoffmann lle pediu a chave do seu cuarto-. Foi pouco despois de vostede marchar. Pasaba por aí un garda nacional e zas!, un só disparo.\nHOS: Milicia de extrema dereita… Chetniks: guerrilleiros… Snajper: francotirador.\nVolveu ler as palabras bíblicas e unha vez máis experimentou a sensación reconfortante dunha enerxía espiritual que pouco a pouco se ía apoderando da súa alma. Entón decatouse de que a conxestión desaparecía do seu rostro e que un frescor como chegado de fóra lle aliviaba a dor que sentía nas tempas. Deixara de chover e escoitábanse algunhas voces na rúa. Os borrachos, pechadas as últimas tabernas do veciño Canellón dos Perigos, protestaban sen convicción contra a autoridade mentres marchaban ás atoutiñas camiño da casa. (…)\nHabía tres días que subindo cara a San Martiño, de paso para o asilo, ao dobrar a esquina da Rúa de Arcedianos, Ilustrísima se atopara cun grupo de persoas facendo tertulia no medio e medio da calzada. Ao véreno, volvéronse todos para saudalo coas chisteras, acompañando o xesto cunha distinguida e marcada reverencia. O bispo devolvéralles o saúdo cun aceno da man que quixera ser afectuoso e cortés. Un dos contertulios era o director de El Liberal.\nA confianza que puña o Bocas en todo canto falaba deume azos e botamos a andar baixando pola rúa dos Fornos. O ceo estaba limpo ea friaxe metíase na cana dos ósos, que xa se vía ben que estaba pra xiada. Ao cabo da rúa atopamos aberta a churrería da Parroquia, e o Milhomes, facéndonos adiantar uns pasos, botou a manta por enriba da testa e entrou. Voltou a pouco cun par de botellas de augardente do país. Dende o gonzo dunha porta, onde nos meteramos pra deixar paso a uns que cruzaban pola rúa da Estrela, vimos que algúns saían á porta da churrería e acenaban pra onde supuñan que tería collido o Milhomes. As cousas non andaban ben… Cando voltaron a entrar, apretamos o paso e metémonos pola rúa do Tecelán, que estaba moi escura, como se non tivese acendidos os faroles. Alí démoslle un bico á primeira botella, tan longo que a baleiramos. Boa falla nos facía, que eu, cunha cousa e outra, xa estaba pra esmorecer! Pois cando a min me vén este desalento non son home pra ren, e somentes me quero acochar onde ninguén me vexa nen me sinta e apretar os dentes e morder os cotenos até que me sangoentan, pois doer nin me doen…\n(A cidade é Ourense, que ten unha ruta en homenaxe a esta obra clásica)\nFrustrado por aquel primeiro fracaso, Daniel abandonou o edificio e botou a andar polos soportais da rúa Rosalís de Castro, sen saber ben a onde dirixirse. Todo o entusiasmo que sentira desaparecera de golpe, como se o camiño aberto pola foto rematase nunha parede de formigón. Torceu por Velázquez Moreno e subiu rúa arriba, ata chegar á altura da Casa do Libro. Parou un momento a contemplar as novidades expostas nos escaparates, aínda que case todas eran best sellers que non lle interesaban nada. Ao seu carón detívose unha señora maior que levaba canda ela un cocker de cor marrón. Daniel afastouse unha miga, pois o can axiña se puxo a cheirarlle o pantalón cunha teimosía desmedida. E foi ao baixar a vista cando se decatou de que, preto dos seus zapatos, había tirada outra foto de carné. Anicouse e colleuna, cunha súbita emoción. Cando a mirou, tivo que apoiarse na parede e respirar varias veces ata que conseguiu recuperar a calma necesaria para convencerse de que non era unha alucinación. Alí estaba Diana outra vez: alí a tiña, na palma da man, ollándoo co sorriso irónico que xa coñecía tan ben. A mesma foto e o mesmo nome, escrito con igual caligrafía pola parte de atrás.\nA. FERNÁNDEZ PAZ: O único que queda é o amor\nNaciches aquí, viviches aquí toda a túa vida, fuches á escola canda eles e mesmo xogaches ao criquet no seu mesmo equipo. Pero ti non es un deles. Ti non serás nunca un deles, a pesar de que es a segunda xeración da nosa familia que vive neste país. Sempre serás sospeitoso e terás que demostrar, non xa a túa culpabilidade, senón a túa inocencia. Sempre serás sospeitoso, sempre terás o lente de aumento atrás dos teus pasos. Tanto ten que ti axudaras a edificar esta cidade, este país tanto coma eles. Tanto ten que pagues os teus impostos ou fales inglés mellor ca ningún deles. Ti sempre serás o outro, o alleo, o que vén roubar un posto de traballo, aínda que sexa un fritido de samosa! Aínda que ti só poidas aspirar a aqueles traballos que eles nunca farían! E viaxarás no metro pola zona 3, pola zona 4, pola zona 5 e mirarante con indiferenza, pero cando a liña vermella atravese o arame invisible da city, daquela verante como unha ameaza. E serás sospeitoso na cola do British, nas campas de Hyde Park e nas bancadas de Picadilly. Sempre te ollarán con medo, como se ti non amases estas rúas, esta vida tanto coma eles. Como se ti non lles tiveses medo. Pero ti es só un paquistaní, Iqbal, a pesar de que o teu pasaporte te sinale como un cidadán europeo.\nAo que por fin Doro dera acabado de marchar, Carlos, como aínda lle era cedo, decidira prescindir do coche e irse acercando tranquilamente, a pé, cara á súa casa.\nDetivérase no Tío Galo para tomar, antes da cea, un aperitivo. Como non atopara con quen falar, pedira que lle servisen -para facer tempo e por se no entanto aparecía alguén- unha segunda copa.\nAo saír da cafetería, e en lugar de ir camiñando en dereitura cara ao propio domicilio, preferira andar aínda un pouco máis e aproveitar para dar un pequeno paseo por Santiago.\nTotal, qué présa tiña.\nA súa segunda parada fixéraa no Zum-Zum.\nHabía bastante xente, pero ningunha coñecida entre todas as que ocupaban o local.\nÁ unha da madrugada, e medio mareado polo alcol, estaba tomando un whisky (invitación da casa) na Tacita de Juan.\nDe novo xa na rúa, non se dera conta de que viña de esquecer, no comedor do restaurante, a súa Samsonite. Un camareiro saíra correndo detrás del e entregáralla.\nÍan ser as dúas da mañá cando Carlos acababa xusto de pasar por diante do Anexo-Vilas. Con consternación decatárase de que, a aquelas horas, xa o local estaba pechado.\nTivera que recoñecer entón o que, ata aquel momento, estivera tratando de ocultarse. Si, señor, Por que negalo? Buscaba a Lala. Si. Estábaa buscando.\nCubride agora este cadro no caderno:\nResolto grazas a\nNa segunda parte desta actividade, imos agora anotar entre toda a clase as escritoras e escritores que dan nome a rúas da nosa vila. Se é necesario, o profesor axudará a completar esa lista. Cada integrante do grupo porá entón no caderno:\nRúas con nomes de escritores/as\nO meu grupo escolle\nPor último, con todos os nomes dos/as autores/as dos textos da pesquisa inicial e mais cos presentes nas rúas realizamos unha sinxela liña do tempo, sinalando a xeración e marcando a data de publicación dunha das súas obras fundamentais. Para iso, botade man da síntese esquemática fornecida. Velaquí un modelo cun exemplo:


Posted on 13 Abril, 2015 by kukinhas\nPara todas aquelas persoas que, despois de publicar a receita das gyozas (empanadiñas xaponesas) me preguntaron pola masa das gyozas, aquí vos deixo a receita para poder facelas na casa. Só se precisan tres ingredientes e faise nun plis. Ademáis, pódese gardar uns días na neveira ou conxelala (xa coa forma) e tela preparada para usar en calquera ocasión. Imos aló! Continue reading “Masa para gyozas / Gyoza wrappers” →\nPosted in Cociña oriental, Receitas quickTagged empanadiñas, gyozas, paso a paso, receita, recipe, step by step, vegan, vegetarian, xaponesasLeave a Comment on Masa para gyozas / Gyoza wrappers\nPosted on 10 Marzo, 2015 13 Abril, 2015 by kukinhas\nSe algunha vez probastes estas empanadiñas, xa sabedes o boas que están, e que comer unha detrás de outra e non poder parar acostuma a ser o habitual. E seguro que en canto vexades esta receita e o doada que é, poñerédesvos coas mans na masa. E para aqueles que aínda non as probastes, xa non tendes desculpa. E ademáis, pódense rechear do que máis vos guste. Eu fíxenas cun dos recheos máis típicos, máis por probar que non quede. Imos aló! Continue reading “Gyozas: empanadiñas xaponesas / Japanese Gyozas” →\nPosted in Cociña oriental, Primeiros pratos, Receitas quickTagged empanadiñas, gyoza, Japanese, paso a paso, quick, receita, recipe, simple, step by step, xaponesas2 comentarios en Gyozas: empanadiñas xaponesas / Japanese Gyozas


O MUSEO DA TERRA DE MELIDE: 1978-2018\n40 ANOS DUNHA INSTITUCIÓN dedicada ó estudo, conservación e divulgación do Patrimonio Cultural da Comarca\n6ª Etapa: 2005- 2018. O PRESENTE DO MUSEO.\nFoi a partir deste ano 2005, unha vez rematadas as obras de mellora e acondicionamento do local, cando se pon en marcha o Museo Arqueolóxico e Etnográfico da Terra de Melide, como institución dedicada ó estudo, conservación e divulgación do Patrimonio Cultural da Comarca. Neste período suceden parte importante dos cambios sufridos pola institución dende a súa creación, pois agora, coa nova sede xa rematada, empeza a andaina dun “verdadeiro” Museo.\nRemátanse algunhas das obras pendentes como a colocación das portas automáticas na entrada e a instalación de dous salvaescaleiras, así como o sistema de aire acondicionado nas diferentes plantas do Museo.\nNo ano 2006 foille concedido o premio “Pedra do Destino” polos seus méritos na defensa e divulgación do patrimonio cultural de Galicia.\nNo ano 2008 instalouse no Museo un punto de información cultural e patrimonial, onde tamén se cobren moitas das demandas dos numerosos peregrinos que nos visitan a diario.\nNos anos 2008-2009, 2009-2010 e 2010-2011 foille concedida a “Q de calidade turística”.\nE no mes de xuño de 2013 obtén o premio en “Defensa da Lingua Galega” outorgado polo Servizo de Normalización lingüística da Terra de Melide, polo uso continuado e exclusivo da lingua galega nas súas actividades e publicacións.\nEn canto a exposición, nestes trece anos fóronse incrementando os fondos notablemente, pois todos os anos o Museo recibe doazóns de pezas de etnografía, que acollemos con moita satisfacción, pois entendemos con iso, que a xente concienciase cada vez máis da importancia que ten a salvagarda e coidado dos bens etnográficos, como gardiáns das nosas raíces. Ó mesmo tempo, a Xunta de Galicia outórgalle o Museo de Melide a concesión de ser o depositario dos fondos arqueolóxicos atopados durante os controis de obra, as sondaxes valorativas, as escavacións arqueolóxicas e as prospeccións na comarca da Terra de Melide, polo que tamén se incrementan deste xeito os fondos arqueolóxicos, aínda entendendo que son propiedade da Xunta de Galicia, como todos os bens de carácter arqueolóxico da nosa comunidade, e por ese mesmo motivo, propiedade de todos os galegos.\nPero por todos estes motivos, a exposición mostrábase saturada e foi necesario darlle un novo discurso ás diferentes salas. No ano 2013 comezamos un proceso de remodelación das diferentes vitrinas (tanto de etnografía como de arqueoloxía), para crear un percorrido visual moito máis doado de entender polos visitantes. Ó mesmo tempo rotuláronse todas as pezas e dotouse a sección de arqueoloxía con paneis explicativos de marcado carácter didáctico. Colocáronse así mesmo, nas diferentes salas do Museo, cartelas explicativas en diferentes idiomas, para unha máis completa comprensión dos contidos das mesmas.\nNestes trece anos o Museo foi punto de referencia ós CEIPs e IES do Concello, da Comarca, así como de outros puntos de Galicia e incluso de fora, que veñen todos os anos e teñen como actividade extraordinaria a visita ás nosas instalacións.\nNeste tempo desenrolou unha serie de actividades extraordinarias dedicadas á difusión e preservación do patrimonio cultural:\n- Roteiros pola Historia e Arte da vila de Melide (tanto para adultos como adaptados os diferentes niveis educativos).\n- Comunicación á Dirección Xeral de Patrimonio de xacementos arqueolóxicos que están sen catalogar.\n- Tamén nestes anos o Museo adaptouse ós novos tempos e consciente da repercusión mediática das redes sociais creou unha páxina de Facebook onde se publican todas as actividades así como numerosos artigos de carácter cultural.\n- Dentro desta faceta virtual tamén elaborou un blog onde publicar artigos e onde poder consultar os índices dos Boletíns publicados, así como poder descargar en formato pdf os descatalogados.\n- Creouse a sección Peza do Mes e Lenda do Mes, onde mensualmente se publica a través do facebook e do blog do Museo unha peza da nosa exposición (clasificadas en catro categorías: Arqueoloxía, Historia, Etnografía e Creación Artística, correspondéndose coas diferentes seccións coas que conta o Museo); estas fichas tamén se poden descargar en formato pdf. E nas Lendas do mes (tamén publicadas a través das redes sociais), publícanse lendas, contos e historias dos concellos de Melide, Santiso e Toques, e que tamén son reenviadas a Galicia Encantada, a páxina web onde se recolle o inxente patrimonio inmaterial da nosa Terra, e que constitúa unha verdadeira enciclopedia da Tradición Oral, coordinada por Antonio Reigosa.\n- En relación co punto da Lenda do mes, dende o Museo de Melide tamén traballamos polo Patrimonio Inmaterial e colaboramos activamente coa páxina web Galicia Encantada, remitíndolle lendas, contos e tradicións da nosa bisbarra.\n- Un dos proxectos máis ambiciosos no que o Museo participa é a páxina web abeancos.gal: un catálogo patrimonial da comarca da Terra de Melide, onde se recollen todo tipo de elementos que conforman o patrimonio monumental da bisbarra e que se poden consultar a través de internet. Trátase dunha Enciclopedia visual e documental sobre o Patrimonio Cultural da Comarca que abrangue temas tan variados como pontes, fontes, cruceiros, elementos arqueolóxicos, arquitectura civil, relixiosa, popular e industrial, paisaxes míticas e marcos e cruces de termo.\n- Exposicións propias organizada se elaboradas polo propio Museo de temáticas variadas pero co denominador común da Historia Contemporánea de Melide: “Memoria histórica da Policía Municipal de Melide: de Gardas Municipais a Policías locais”; “Tabernas, pensións e casas de xantar no Melide da memoria, dende a Idade Media ata 1970”; e “O cine e as veladas no Melide de onte”.\n- Tamén se organizan exposicións de obras artísticas (pintura, escultura), presentación de libros e eventos varios relacionados coa cultura.\nO Museo é membro permanente do Consello Galego de Museos e da Rede de Museos de Galicia.\nDende o ano 2008 elabórase a estatística de visitantes e dela podemos obter un resultado bastante optimista, pois recibimos nestes 10 anos máis de 132.000 visitantes procedentes de 141 países diferentes.\nDende o ano 1982, no que se comezou a elaborar o Boletín, leva editados xa 31 números, ademais de múltiples publicacións, como Guías Patrimoniais, DVD de Patrimonio comarcal, Fichas Didácticas, Trípticos informativos, Postais de Nadal, Calendarios de mesa,...\nE continuamos a traballar pola difusión e preservación da cultura e do patrimonio.\n- Álvarez García, Xulio: “Fragmentos de arquitectura no Museo da Terra de Melide”. Boletín nº 14 do Centro de Estudios Melidenses-Museo da Terra de Melide, ano 2001.\n- Broz Rei, Xosé Manuel: “Restauración da fachada do Hospital de peregrinos de Sancti Spíritus”. Boletín nº 13 do Centro de Estudios Melidenses-Museo da Terra de Melide, ano 2000.\n- Broz Rei, Xosé Manuel: “A Construción do Museo da Terra de Melide no antigo Hospital de peregrinos de Sancti Spíritus. Documental fotográfico”. Boletín nº 14 do centro de Estudios Melidenses-Museo da Tera de Melide, ano 2001.\n- Broz Rei, Xosé Manuel: “Memoria da Historia do Museo da Terra de Melide”. Boletín nº 17 do Centro de Estudios Melidenses-Museo da Terra de Melide, ano 2004.\n- Broz Rei, Xosé Manuel: “Fotos de Melide. Continuación”. Boletín nº 19 do Centro de Estudios Melidenses-Museo da Terra de Melide, ano 2006.\n- Cea Vázquez, Socorro: “Breve historia do Museo da Terra de Melide”. Boletín nº 19 do Centro de Estudios Melidenses-Museo da Terra de Melide, ano 2006.\n- Grupo Trisquele: “O nacemento dun Museo Comarcal”. Separata do libro “Coloquios Galegos de Museos”. Dirección Xeral do Patrimonio Histórico e Documental, xunta de Galicia.\nExposicións de pintura: Alumnos da Escola de Pintura de Asunción Monterroso na montaxe da súa exposición de fin de curso.\nSalvaescaleiras da 2ª planta. Facilita a posibilidade da visita ó Museo a persoas con discapacidade.\nConferencias e charlas de especialistas en distintas materias. Neste caso una charla sobre a Ourivería antiga do Museo Provincial de Lugo, impartida pola súa directora Aurelia Balseiro.\nActividades con grupos escolares que utilizan o Museo de Melide como sede das súas propostas didácticas. Neste caso trátase da Olimpíada Tecnolóxica na que participaron IES de varios concellos galegos.\nActividades con grupos escolares que utilizan o Museo de Melide como sede das súas propostas didácticas. Nesta foto unha actividade do IES de Melide na que representaban escenas recollidas nas cerámicas gregas antigas.\nImaxe de cabeceira de abeancos.gal, o proxecto web de recompilación do patrimonio cultural da comarca da Terra de Melide, e no que colaboran conxuntamente a Asociación de software Libre Melisa e o Museo da Terra de Melide.\nCartelas explicativas das diferentes salas do Museo, en varios idiomas (castelán, inglés e francés), para ofrecer unha máis completa explicación do contido do Museo, accesible a todos os públicos. En breve iranse incorporando en outros idiomas.\nPremio Pedra do Destino” concedido polos Amigos dos Museo de Galicia polos seus méritos na defensa e divulgación do Patrimonio cultural de Galicia\nDiploma de Calidade Turística concedido nos anos 2008-2009; 2009-2010; e 2010-2011\nPublicacións varias do Museo da Terra de Melide\nExposicións de pintura: O artista portugués Adiasmachado diante de varias das súas obras, o día da inauguración da súa mostra.\nRoteiros polo Melide Histórico.\nVisitas guiadas para escolares no interior do Museo. Con grupos da vila, doutros concellos de Galicia e incluso de fora da nosa comunidade.\nRoteiros polo Melide das Lendas.\nVisitas temáticas ó Museo o Día Internacional dos Museos (18 de maio) e o Día internacional do Patrimonio (16 de novembro).\nRoteiros polo Melide Histórico adaptados ós centros escolares.\nPublicado por Museo da Terra de Melide en 11:58


Compositor talentoso - Chito Rivas - La Región | Diario de Ourense y su provincia, fundado en 1910.\nDe todos é sabido a miña afección polas bandas sonoras. Así é que xa vai sendo hora de que lle dedique algunha columniña ó mundo das bandas sonoras, a un músico, a Richard Rodney Bennet, que foi un dos grandes compositores de bandas sonoras, que lle puxo música a máis de 50 filmes e que o nomearon ó Oscar polo seu traballo en “Lonxe do mundanal ruído”, “Nicolás e Alexandra” e “Asasinato no Orient Express”.\nRichard Rodney Bennet naceu no Reino Unido en 1936. A súa nai, pianista e compositora, foi unha discípula de Gustav Holst e que cantou na estrea profesional da obra máis coñecida do compositor, “Os planetas”. O seu pai era autor de libros infantís. Desde neno, Bennet tivo un especial gusto musical, que lle permitiu gozar tanto da música popular que escoitaba na radio como das grandes partituras orquestrais que oía nas salas de cine. Posteriormente, confesaría que a auténtica idade de ouro das bandas musicais foron os anos trinta, cando compositores europeos de primeira fila colaboraron coa industria cinematográfica.\nNa súa adolescencia, e segundo o crítico Adam Sweeting, Bennet amosou un precoz talento para a composición. Ós 19 anos xa escribira tres cuartetos de corda e en 1954 publicou a súa primeira obra “Sonata para piano”. Nesa época empezou a escoitar as retransmisións radiofónicas de Stuttgart, que lle traían noticias das vangardas máis avanzada.\nEn 1957 e durante dous anos, Richard Rodney Bennet estudou con Pierre Boulez e absorbeu as súas técnicas de serialismo total, así como a súa fascinación pola vangarda musical alemá. Axiña asimilou o que aprendera dese mestre e fusionouno coas súas inclinacións musicais, de corte máis lírico.\nEntre os seus primeiros éxitos no xénero cinematográfico están as súas colaboracións na película “Indiscreta” (1958) e en filmes de John Schlesinger, Joseph Losey e Sidney Lumet, e en 1994 acadaría un dos seus éxitos máis espectaculares coa súa banda para “Catro vodas e un funeral”. A súa produción inclúe cinco óperas, tres sinfonías, un concerto para o gran saxofonista Stan Getz e moitas máis obras corais.