«Nos últimos oito anos démoslle unha boa volta á Pontenova»\nA Mariña: «Nos últimos oito anos démoslle unha boa volta á Pontenova»\n«Teño espiñas cravadas de retos pendentes: a residencia de anciáns, o centro de día e a mellora da estrada a Riotorto, pero vouno seguir intentando»\nDarío Campos recoñece que cando entrou en política nunca pensou estar tantos anos. fotos: X. F. ramallal < span>\nA PONTENOVA / LA VOZ 22/03/2015 05:00 h\n«O balance, como todo na vida, é positivo en moitas cousas, e negativo en outras. Sendo alcalde tiven a oportunidade de coñecer a moita xente, de facer cousas... pero tamén me levei decepcións por proxectos que tes aí, por ilusións que non se dan sacado adiante». Darío Campos, alcalde de A Pontenova, vai cumprir oito anos no cargo. Tivo a difícil tarefa de relevar a un rexedor histórico, Enrique Fernández. E agora, aos 49 anos, Darío Campos di que mantén a ilusión para seguir catro máis. «Se os veciños me seguen dando a súa confianza serán doce anos. Doce anos son ben deles. A verdade é que nunca pensei estar tanto tempo cando entrei en política».\n-Son oito anos nos que A Pontenova mudou moito. E oito anos nos que non logra sacudirse un problema da maioría de concellos de Galicia, a perda de poboación.\n-É un problema moi grave, certo, que me preocupa moito, porque cada ano perdemos máis de cen habitantes. Temos unha poboación moi envellecida e resulta moi difícil de cambiar a tendencia, porque se os gobernos que poderían exercer as súas competencias non fan nada, pois os concellos pouco podemos facer. Creo que se o Estado, a Xunta non toman este problema en serio ao final a maioría de concellos de Galicia van quedar a monte.\n-Falemos de retos. Xa que vai presentarse de novo: que cousas lle quedan por facer?\n-A residencia de anciáns, o centro de día, a estrada Pontenova-Riotorto, que eu prometín pero non conseguín, e non me caen os aneles por recoñecelo. Movémonos varios alcaldes, pero non chegou. Vou seguir insistindo en elo, con toda a forza, para facer que as administracións competentes se mollen de verdade. Polo demais, penso que lle demos unha boa volta á Pontenova, á Praza dos Fornos, o encauzamento do río, a estrada nacional, electrificacións, mantivemos todos os servizos, que non é doado, agora estamos coa redacción do novo plan xeral, o GES, o Punto de Atención á Infancia... en fin, estamos satisfeitos. Eu insisto niso: agora mesmo con conservar o que temos xa é moito.\n-Pola reforma da lei de administracións locais.\n-Tamén. Se o goberno do Estado se decide a aplicala con rigor os concellos quedarán sen contido. Eu entendo que hai cousas duplicadas, triplicadas que hai que racionalizar para reducir gastos. Pero non se pode meter todo nun saco. Non se pode dicir que os concellos non temos competencias en Servizos Sociais, e despois que veña a Xunta pedíndonos máis de 3.000 euros ao ano por ancián para manter abertas as vivendas tuteladas da terceira idade. E mentres tanto, a Federación Galega de Municipios e Provincias, que certamente non vale para nada, mira para outro lado, porque está á orde de quen goberna.\ndarío campos alcalde pontenovés (PSOE)


Iago Toba: «Entrei en política para dalo todo, outros para poñer paus nas rodas»\n«Tras gañar as eleccións empecei a ver por parte dalgúns que fallaba a lealdade», explica o alcale de Muxía\nIago Toba Campaña (1987, Muxía) é arquitecto técnico. Despois de acadar en xuño do pasado ano a alcaldía de Muxía cunha folgada maioría, viuse de súpeto cun goberno con tres concelleiros, trala marcha de catro socialistas ao grupo dos non adscritos.\n-Moi ben, ilusionado, con forza, con sensación de tranquilidade, porque a pesar de gobernar en minoría, con Javier Romar e Olalla Benlloch, vexo que somos capaces de levar a cabo adiante o noso proxecto. E o máis importante, hai unha corrente de opinión, de toda cor política, moi positiva en Muxía a favor deste goberno, agora en minoría. Mire o que lle digo, agora sendo tres síntome con máis forzas porque sei que estes dous compañeiros estarán aí. Demostrárono cando os outros catro decidiron marchar. O máis fácil para eles sería marchar pola presión sufrida, porque os outros eran catro, porque presionaron ao partido pedindo a miña cabeza, e aínda así quedaron ao meu lado. Iso é de agradecer.\n-Evidentemente, pero non só eu. Creo que traizoaron a un pobo que confiaron en nós hai un ano para levar a cabo un proxecto de futuro. Hai xente que en lugar de estar pendente de todos os veciños só o están dalgúns.\n-Esperaba esta ruptura tan abrupta?\n-Si, xa hai meses que o esperaba. Nunca o esperei antes das eleccións, pero despois de gañar foi cando vin que non había lealdade, nin unanimidade de criterios, non había un traballo en común. Entrei en política para dalo todo, mentres outros optaron por poñer paus nas rodas, e o peor é que eran do meu mesmo equipo.\n-Os díscolos acúsano de actuar como un rapaz consentido.\n-Iso é falso. Escoito a todo o mundo, respecto todas as opinións, pero vivín en primeira persoa situacións e circunstancias de como me estaban a poñer obstáculos e non axudando e remar na mesma dirección.\n-A que achaca esa actitude?\n-Creo que despois de gañar as eleccións, e ao tratarse dunha persoa nova na política, pensaban que sería manipulable, un monicreque, pero resulta que non, que eu escoito moito, pero teño criterio propio e teño que tomar certas decisións, o que eu considero que é o mellor para Muxía. E iso parece que molestou.\n-Que lle parece o que dixo de vostede o secretario provincial do PSOE, José Manuel Lage Tuñas?\n-Só teño palabras de agradecemento polo apoio recibido. Para o partido sería moi fácil posicionarse do lado, en teoría, máis forte, pero apostaron por min, ¡Por un recen chegado á política! Pero non só recibín o apoio de Lage Tuñas, tamén de Valentín [González Formoso, o presidente do PSOE provincial], Mar Barcón...\n-Teme unha parálise institucional en Muxía?\n-Xa o dixen o venres. Se queren facer unha moción de censura, que a fagan, pero os que quedamos somos ceibes e tomaremos as decisións que consideremos que son as mellores para Muxía.\n«Non vou dimitir, síntome moi apoiado polo pobo»\nO alcalde di ter unha sensación de alivio ao concretarse a marcha dos catro edís.\n-É dicir, sabe a quen ten e a quen non ten.\n-Estou tranquilo porque sei quen está ao meu lado é quen non. Antes tiña que disimular a quen tiña, cando a realidade é que se dedicaban a poñer paus nas rodas. Vivín cousas que non me gustaban, pero por manter a calma e o grupo unido aguantaba... Ata que rebentei. Ao final, a política é cousa de valentes\n-Parécelle lóxico que hai un mes aproben un orzamento moi importante para Muxía e un mes despois aproben unha alegación do PP a ese mesmo orzamento!\n-Non vou dimitir, síntome apoiado polo pobo. Pero invitei a que a fagan xa, porque non poden paralizar Muxía nos tres anos que restan de mandato. E resulta que no pleno do venres só apareceu un [Mónica Vilela] dos díscolos. Os outros tres xa non foron, deixárona soa. Creo que non haberá moción de censura.\nArchivado en: Muxía PSOE Valentín González Formoso Mar Barcón


Unha década de reivindicación do rural\n05 septiembre 2021 19:53 h.\nPalas de rei teatro rural Festival Son d'Aldea\nUn momento da representación teatral deste sábado en Albá. XESÚS PONTE\nO núcleo de Albá volveu converterse nun grande escenario teatral con motivo de Son d’Aldea, que na súa décima edición tivo de fío condutor a sabedoría popular\nA aldea de Albá, en Palas de Rei, volveu viaxar no tempo ata mediados do século pasado para reivindicar e valorizar o rural a través do teatro. Esa era a teima do festival Son d’Aldea cando botou a andar e este sábado, na súa décima edición, insistiu nesa aposta e contou de novo cunha moi boa acollida da xente.\nEsta cita, impulsada pola asociación cultural e de veciños de Santiago de Albá e polo grupo de teatro Metátese, co apoio do Concello e da Deputación, escolleu como fío condutor desta edición a sabedoría das xentes que poboan o rural, como símbolo desa riqueza que garda.\nNeses saberes inspiráronse as 16 escenas, de entre oito e doce minutos de duración, que se representaron en distintos espazos naturais de Albá, desde carballeiras hasta camiños, Unha vez máis, os protagonistas destas pezas foron os veciños deste núcleo e doutros próximos como Carballal e Santo Xusto, quen reproduciron distintas facetas da vida cotiá no rural durante os anos 50.\nNesta xornada, na que a climatoloxía tamén quixo unirse á festa, ao deixar un día soleado, non faltou algunha pequena homenaxe ás orixes deste festival. Así, todas as actividades volveron desenvolverse en Albá, como no primeiro ano —na última edición, en 2019, o castelo de Pambre estreárase como escenario—. Ademais, repetiuse unha das pezas representadas hai unha década, sobre unha lea veciñal polo uso da auga dun muíño.\nO parón obrigado no 2020 pola pandemia de covid non lle restou tirón a Son d’Aldea, xa que este sábado se esgotaron as preto de 400 prazas dispoñibles para asistir ás representacións, algunhas menos que noutras ocasións para garantir a seguridade no actual contexto sanitario. Por ese mesmo motivo, todas as funcións desenvolvéronse ao aire libre, prescindíndose esta vez de varios escenarios interiores que se empregaran en anos anteriores.\nNesta décima edición, como homenaxe ás orixes, repetiuse unha das pezas representadas no primeiro ano do festival\nSe o teatro foi o protagonista absoluto da xornada matinal, pola tarde o festival abriuse a outras actividades con esa misma teima de reivindicación do rural. Entre esas propostas complementarias celebrouse un mercado de produtos artesáns e agroalimentarios autóctonos, levouse a cabo unha demostración de xogos populares, a cargo da asociación Xotramu, e houbo unha sesión de contacontos protagonizada por Celso Sanmartín.\nAo peche desta edición, como colofón do festival, estaba previsto que actuase o grupo Luar na Lubre, que, precisamente, se inspirou na aldea de Albá para o seu último traballo.\nBALANCE POSITIVO. Os organizadores agradeceron este sábado a resposta do público e fixeron un balance moi positivo desta década de festival. Tanto Xosé Luís Carrera, voceiro da asociación veciñal, como Afonso García, director de Metátese, coincidieron en resaltar a resposta da xente nestes dez anos, clave para esa valorización do rural e das súas paisaxes.\n"Quedo coa ilusión e entusiasmo coa que participan dende o primero ano os maiores, que ás veces foran menosprezados", subliñou García. Carrera fixo ademais fincapé en que moita xente que acode a Albá "traslada despois ese sentimento ao seu lugar de orixe".


Tan só na pasada edición os participantes plantaron preto de 30.000 árbores autóctonas.\nO 2011 foi declarado pola ONU como Ano Internacional dos Bosques co obxectivo de chamar a atención sobre os perigos que axexan a estas superficies naturais. Por este motivo, os centros Voz Natura, que levan 14 anos reforestando os montes galegos xunto ao programa ambiental da Fundación Santiago Rey Fernández-Latorre, comezaron a prepararse con máis ilusión que nunca para seguir pintando de verde Galicia.\nVoz Natura ten a gran sorte de contar entre os seus participantes con auténticos especialistas na recuperación dos bosques. Tan só o ano pasado, preto de 30.000 exemplares autóctonos repoboaron os montes galegos grazas ao traballo dos colexios, escolas taller e asociacións que participan no programa.\nSe se quere ver profesionalidade á hora de plantar unha árbore nada como acudir a unha das moitas reforestacións que realiza o CEIP Refoxos de Oia (Pontevedra). "Os nenos teñen tanto adestramento que chegaron a plantar cen árbores nunha soa mañá" comenta Nuria Abuín, coordinadora do proxecto Voz Natura no centro. Tendo en conta que este colexio preocúpase de que ata os nenos máis pequenos poidan implicarse neste tipo de actividades, xa sexa suxeitando a árbore que van plantar ou pisando a terra para compactala, non é de estrañar que cando se fan maiores sexan todos uns expertos. "Ata acaban sendo os alumnos os que ensinan aos mestres", comenta a coordinadora.\nPara realizar este tipo de plantacións é necesario, ademais de saber facer, involucrarse ao cento por cento co proxecto, algo que sabe moi ben o CEIP Frei Luís de Granada de Sarria (Lugo). Fai case catro anos, os alumnos deste centro propuxéronse o firme obxectivo de reconverter un antigo vertedoiro nun espazo verde, o seu esforzo e ilusión fixo que o Concello de Sarria tamén se implicase no proxecto e ano tras ano colabora con eles ofrecéndolles brigadas que lles axudan a cavar os hoyos onde plantarán. Pero o traballo non termina aí, o centro tamén realiza numerosas saídas para comprobar como evolucionaron as árbores que plantaron o ano anterior e para introducir nova flora. É así como este centro logrou dotar con máis de 300 árbores autóctonas a unha zona na que xa ninguén recorda o lixo.\nPara contribuír ao desenvolvemento das súas accións ambientais e continuar favorecendo o patrimonio natural de Galicia, o programa Voz Natura conta co patrocinio da Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas, Medio Rural, a Deputación Provincial da Coruña, Cabreiroá, Sogarisa e a Fundación Agbar.


Ramón Méndez: “Podemos poñernos románticos, pero os xogos necesitan dun rendemento económico” – Revista Morcego\nCon Ramón Méndez (Ourense, 1983) ocorre unha cousa de certa beleza. Pode que non o coñezas persoalmente, pode que non saibas do seu nome, pero gozaches do seu traballo, de seguro, en máis dunha ocasión. A súa pegada como tradutor está presente en máis de 650 títulos. O seu traballo é recoñecido internacionalmente, e por pór algún exemplo, participou en títulos coma The Witcher III ou Divinity: Original Sin. Detrás dese coñecedor dos videoxogos e a súa industria sitúase tamén un académico brillante no seu papel de doutor e profesor. E como xornalista? Atopamos a súa firma en Meristation e nese maravilloso proxecto en papel que é Games Tribune. Tamén ouvimos a súa voz no programa Marca Player DX.\nVostede ía para Telecomunicacións e acabou en Tradución.\nO típico, levaba xa dous anos e os meus pais xa dicían: “neno, isto non sae para adiante”. Gustaríame ter sido programador e sabía que tirar por telemática era a opción, picar tecla. Non cheguei a elo. Dábanseme ben os idiomas e fixen o cambio radical. Alá fun. O chiste ao final fóiseme das mans e acabei a carreira, saquei un doutoramento e aquí estamos agora traballando en sacar adiante un título propio especializado na tradución de videoxogos.\nFoi por inglés, enténdese.\nInglés-Galego. Logo no mundo profesional dáse por sentado que tamén tes a capacidade de tradución para o castelán, que é o que soen pedir a maioría das compañías.\nLembra a primeira consola que tivo?\nSupoño que probaría a dalgún familiar, a Atari ou algún modelo da Spectrum. Logo xa coa NES houbo vicios bos. Con oito anos, na miña primeira comuñón, agasalláronme coa miña primeira consola propia, que foi a Game Boy. Molou porque tiña o Tetris e o Ninja Gaiden para empezar ao “hardcore”. A partires de aí xa todo foi fluído, xogando o que me deixaban dende pequeno. Daquelas o videoxogo, ben o sabemos, era máis underground; a miña nai controlaba as consolas que entraban na casa, os xogos e as horas invertidas… Sempre me sentín vinculado aos videoxogos.\nÉ curioso, non? Cando un ve nos videoxogos algo máis aló do entretemento ou o pasar o rato, como moita xente o asume, e sempre tes esa idea de que van máis aló de todo diso.\nSi, xustamente. É puro descoñecemento. Ti podes coller un Mario e dicir: vale, pasei fases, paseino ben e ata mañá. Pero claro, logo vías xogos como Illusion of Time, xa quedándome na época, e aí atopabas unha historia, uns personaxes… Sentías unha evolución, un desenvolvemento e que podías chegar a notar unha identificación cos protagonistas, cos seus soños idealistas. Xa por suposto, as mensaxes moralistas, non? Coma… Simplemente a idea de ser bo, por exemplo.\nAmizade, compañeirismo… Cantos RPGs falan delo?\nClaro. A día de hoxe os xogos evolucionaron moitísimo, pero colles un Assassin’s Creed e máis aló do obvio nivel de pantasmada xeral, hai un elemento cultural e de recreación dun momento histórico. Quere ser fiel aos personaxes. Lembras a serie El Ministerio del Tiempo? Ao día seguinte de saír Velázquez aumentaban as procuras en Google sobre el. Cos títulos de Ubisoft é o mesmo. Vale, Leonardo Da Vinci non era da orde dos asasinos, pero os rapaces poden chegar á súa figura, ao seu nome, polo xogo. Coñeces detalles, podes ver o seu obradoiro, a súa Mona Lisa, o intento de avión… Esa transmisión de elementos é máis efectiva que na televisión porque aquí estalo vivindo. Ti es o protagonista e ti non es un espectador pasivo. Si, por suposto, hai que educar e separar a ficción da historia, pero…\nVostede entra no xornalismo da man de Meristation. No ano 2003 sería aínda máis complicado que agora falar deste xénero aplicado aos videoxogos.\nRara vez me defino como xornalista porque traballo con xente que se formou, que leva moitísimos anos traballando de elo, que teñen máis experiencia e que escriben como os anxos… Como todo, pois aprendes. Pouco a pouco vas mellorando no teu estilo. Xa de aquelas lembro que Meristation facía uns artigos de investigación boísimos. Agora está nun momento moi doce a nivel de contidos, creo que ofrece un algo máis a nivel informativo, e conta con varias firmas invitadas moi bestas. Por exemplo? Non sei, os artigos de Alberto Venegas, de Laura Luna… Tamén esta a sección nova de Cazadores de Lore, que é moi interesante.\nPode que na actualidade tamén o público reclame con máis ansia este tipo de contidos?\nÉ que hai moita competencia. Moita información.\nÉ curioso iso. Lembro cando a maioría das revistas que un mercaba en papel falaban de adiantos, de análises pero… Cada mes. A información diaria era un estraño. Ata as feiras dos videoxogos tiñan unha importancia absoluta. O que alí se ensinaba marcaría a axenda de case todo o ano. Ti puideches vivir esta evolución.\nNunca pensara nisto, pero a verdade é que si que cambiou completamente. Cando entrei no ano 2003, Meristation levaba seis anos. Aí atrás cumpriu vinte un. Cheguei de casualidade e fun ata coordinador de varias seccións. Puiden traballar na redacción como tal, física, pero estaba por comezar o doutoramento e centreime no meu. Non porque o do xornalismo non me tentara, pero cría que este traballo me ía satisfacer máis. Tamén é un mundo laboral moi complexo, cheo de présas. Todo ten que ser para xa. Esa é a evolución propiciada polas redes sociais.\nNon só nos videoxogos.\nNon, claro. Se hoxe en Twitter podes ter coñecemento de que hai un furacán en Xapón antes que nun medio de novas. Ao final hai que adaptarse. Ben é certo que si xurdiron algúns medios coma Games Tribune (GMT) ou Manual, nos que se aposta por facer un contido máis atemporal, sen ese factor de ser inmediato.\nÉ meritorio o de GMT, verdade? Unha revista feita con tanto mimo e cun crecemento tan admirable de firmas e lectores. É unha fermosa gargallada cara a frase de: o papel está morto.\nFixérono ben. Tentaron primeiro de seguir as vías tradicionais pero logo xa se pasaron a ese modelo de só vender por encargo, facer as revistas xustas, por subscripción. Fóra publicidade. Cen páxinas de artigos. Está moi preto de chegar aos 1.000 subscritores, que se di pronto. É unha loita continua pola calidade e ao final o público tamén responde. Presume da revista nas redes sociais e da chegada do número novo a casa. É a mellor publicidade. Xogadores falando a xogadores. Tamén Manual está esgotando tiradas. O papel non está morto, o modelo de negocio tradicional… pode ser.\nTradución e localización. Voulle pedir que faga a definición de cada termo por se aínda hai algunha dúbida, que creo que é un erro habitual confundilos para os profanos á materia.\n[Ri] Traducir é un elemento básico que consiste en coller un texto e adaptalo cultural, social e lingüisticamente a un novo mercado. Na localización tamén traballas con textos, pero tamén con imaxes, con sons, con produtos relacionados… Un exemplo sinxelo vén dado por eses xogos nos que modifican ao protagonista: en Xapón ten quince anos, pero aquí en Europa dezaoito. O termo localización xa vén en relación co software. Pensa que cada país pode ter teclados diferentes, entón a versión que xogues dun título ten que sabelo, ser consciente dese dato.\nA localización xa se pode ir facendo no propio desenvolvemento do xogo, non?\nSi, case sempre. Pode darse o caso de que non, pero o normal sería facelo durante a súa creación. Eles traballan e ti xa vas traducindo. Por suposto, é horrible cando se lles da por editar os textos e tes que volver a revisar todo.\nDeixou a súa pegada en 650 proxectos. Son moitos ou poucos?\nParéceme pouco. [Ri] Hai que pensar que nesa cifra entran moitas cousas. Non é mesmo un xogo triplo A, con millóns de palabras, literalmente; ca un xogo para móbiles, con mil ou dúas mil palabras. Tamén é raro que unha soa persoa faga un xogo enteiro.\nCanto tempo precisaría unha persoa para adaptar un millón de palabras?\nSoa? Pode que un ano e medio, con tempo e con calma para que vaia ben revisado.\nEstivo implicado en proxectos coma The Witcher 3, Far Cry 4, Until Dawn, Divinity: Original Sin e tamén na súa segunda parte. Creo que estaba especialmente contento co traballo deste último.\nGústame porque foi un proxecto no que traballamos directamente co cliente, e iso nótase moito. Ti fas o testeo, vas probando o xogo, ves funcionar a versión beta… Ninguén che vai cambiar nada polo camiño. Tamén é certo que fixeramos un grupo de amigos. Todo o grupo de tradución era xente con amplísima experiencia e o ambiente era moi agradábel.\nTamén hai moita anécdota lingüística, non? Pensemos nese Hodor, no famoso “hold the door” de Xogo de Tronos. Como vive un tradutor este tipo de adaptacións? E por suposto, como vive tamén a resposta da xente?\nLembro que despois dese episodio tan famoso fixen un pequeno fío en Twitter que chamei “Os Hodor dos videoxogos”. Aí puxen varios exemplos de elementos moi complicados de adaptar, pero que tes que tratar de facelo. A xente fixouse no de Hodor porque todo o mundo vía Xogo de Tronos. A realidade é que todos os días, no noso traballo, os tradutores estamos ante situacións similares.\nPor non falar, imaxino, de rimas, xogos de palabras, poesías, cancións…\nPóñoche un exemplo de Divinity 2. Hai un momento do xogo no que che fan un enigma e ti tes que adiviñar a palabra para logo usar unhas pancas para ir baixando as letras. Claro, esas pancas no inglés estaban coa versión orixinal de cinco letras e tiñamos que mantelas. Tes que pensar na palabra en cuestión e avisar aos creadores do xogo para que cambien a orde das 28 pancas, xa que estaba representado todo o alfabeto. Son rompecabezas nos que agradeces traballar de primeira man cos seus deseñadores, claro. Este tipo de cousas? O día a día do tradutor. Cancións? Tamén, sobre todo nos RPG e tal. É un reto, por suposto.\nTamén é certo que a boa tradución dun xogo pode chegar a facer que o público o reciba tamén cos brazos abertos e o lembre así co paso do tempo. O “¿pero qué coño?” do actor Alfonso Vallés do Metal Gear Solid pasou á historia dos videoxogos.\nEstou convencido de que é así. Por exemplo, mira Dragon Quest XI. A xente non parou durante días de compartir capturas sobre o bo traballo feito. Cousas como “Zascanieves” e así. É unha parvada, pero xa é publicidade de balde para o título.\nNon, non. [Ri] Pero coñezo ao grupo que fixo a tradución e compartín algún proxecto con eles. Humildemente, non creo estar á altura de facer un Dragon Quest. Hai moitísimo traballo detrás e o equipo encargado en España faino de marabilla. Se chego eu de seguro que me cargo todo [ri].\nFalando dese xogo, tamén vin en Twitter algunha captura que amosaba un erro de tradución puntual, un obxecto que en vez de recuperar puntos de maxia, recuperaba vida. Fóra do fallo minúsculo que é iso, doe ver un erro similar nun xogo seu xa rematado, despois de todo o traballo feito?\nHai tamén que entender unha cousa. Un xogo pasa por moitísimas mans, e cando digo moitísimas, son moitísimas. Cando sae ben a cousa, ou mal, todo o mundo sinala ao tradutor pero a realidade é que despois do tradutor está o revisor, e logo o xestor de proxecto que pode cambiar cousas. Podes ter tamén un xefe de localización que non estea dacordo cunha decisión determinada. E se hai dobraxe? Pois un director de dobraxe coa capacidade de cambiar o texto. Tamén está o axustador de son para que encaixen as palabras. Logo chega o testeo lingüístico no que tamén se cambian cousas… En fin. Isto é un traballo de equipo. Sempre. Disme mal traducido? Ou mal revisado, ou mal testeado, ou mal… As cousas poden ser un erro de calquera. Somos humanos, e nun Dragon Quest falamos de, facilmente, máis dun millón de palabras. Se nesa cifra só atopas un erro, traballazo. A xente soe sinalar máis o que está mal, e non tanto o que está ben.\nHai pouco, nun xogo meu, un amigo díxome: “oes, atopei este erro”. Faltaba unha letra nunha palabra. Dixen: “pode ser”. Non había revisor no título este en concreto. Fun velo aos arquivos que enviei e… Estaba ben. Onde se rompeu? Nin idea. Os xogos están feitos por grupos humanos moi numerosos. Botarlle a culpa a alguén en concreto é un pouco…\nPodemos facer o símil co cine. Canta xente traballa nunha película con Nolan? As boas críticas ou as malas vainas levar o director. Se a película é unha obra de arte ou unha tomadura de pelo será culpa súa. Polo menos no imaxinario popular.\nClaro, lembremos o típico reloxo que se cola nunha película sobre a Idade Media. A canta xente se lle pasou? Ao propio actor, ao que o vestiu, ao xefe de vestiario, ao cámara, ao montador, ao director…\nConvén tamén saltar un tema do que tanto lle gusta falar nas redes sociais. Cando un xogo non chega traducido, leva boas notas, pero a comunidade arremete contra a compañía por non traducilo. Persona 5, por exemplo.\n“É que non vai vender porque non o traduces”, “se non o traduces non vendes”. As frases típicas que un pode atopar. O certo é que non o traducen porque non vende. Poñamos que Persona 5 vendeu 10.000 copias, que non está nada mal para ser un xogo nicho, e máis en España. O que pasa é que, ao mellor, para ser rendible a tradución, tiñan que vender 15.000 ou 20.000. O público potencial que perderon serían 3.000 ou 4.000 persoas, pero ninguén aseguraba a súa compra. Estou convencido que a compañía, se vendeu ese número que dixemos, xa estará flipando, pois Persona 4 debeu vender unhas 2.000… Podemos poñernos tan románticos como queiramos, ver o videoxogo coma unha arte, coma unha obra cultural… Pero para que exista un videoxogo ten que haber rendemento económico. Non o hai? A empresa pecha. Ao final de mes a xente ten que cobrar. Podemos falar tamén de Yakuza ou Shenmue II.. Todo para Sega [ri]. Non podemos autoenganarnos. Son xogos que venden pouco. “Yakuza 0 non o traduciron”. Xa, é que vendeu 1.200 copias.\nAs redes sociais amplifican moitas veces a queixa barata. O negativo ten moita presenza. Escribimos chíos sobre algo que non gusta, pero esquecemos logo falar do que si presta ben.\nÉ que se só léramos Twitter deberíamos ter outro presidente, porque a este nin ao anterior se lle votou, segundo o que se di.\nPersona 5, por exemplo, tería que ser un fracaso. E vendeu 10.000 copias.\nÉ así. As empresas teñen estudos de mercado. Contratan notarías para protexerse. Falar dun tema sen ter o cen por cen do coñecemento pasa con todo. Non é nada novo en ningún ámbito. Atopamos polémica ata na frase máis inocua: “Bos días” di un, “Serán bos días para ti” di outro. [Ri] Sobre o que dicía antes, quero retomar o de Sega, pois a xente está sendo particularmente inxusta con esta compañía. Falamos de títulos con moitísimo texto… Yakuza 5, por exemplo, ten dous millóns e medio de palabras. Ou vale, de caracteres xaponeses, que na conversión acabarían en preto de dous millóns de palabras, dependendo da tradución.\nÉ unha cantidade de texto burrísima. Sería como traducir toda a saga de Xogo de Tronos de libros dúas veces. Sega, xa cando sacou a Saturn en Europa no 95 lanzou Panzer Dragoon subtitulado ao castelán. Sacou tamén La Mansión de las Armas Ocultas, que o propio título chegou traducido, algo rarísimo. Tamén dobrado. Hai pouco, apostou por xogos como Bayonetta, Valkyria Chronicles, MadWorld para Wii… Con todos estes casos que estou comentando, a compañía pegouse unha torta moi gorda. Apostaches moitas veces e non saíu. Vas volver apostar? Pois non porque perdes cartos. Só vas a aqueles xogos seguros, coma Sonic. Oxalá puidera traducir algún día un Yakuza, pero a realidade é que non da.\nCal sería o seu soño por cumprir como tradutor?\nSinceramente? Shenmue 3 é o meu maior fracaso. Non ter conseguido meterme na tradución dese xogo [dicir, chegados a este punto da entrevista, que Ramón é tamén o un dos autores de La Odisea de Shenmue, unha ambiciosa análise de máis de 230 páxinas sobre a xogo de Ryo Hazuki]. Tenteino por arriba, por abaixo… Dóeme moito, non poder traballar neste proxecto. Agora ben, todo xogo no que toque traballar merece o mesmo cariño e o mesmo traballo que calquera outro. Fan uns máis ilusión ca outros? Si, pero a paixón é a mesma.\nFalando de paixón e traballo. É coñecido tamén o forte secretismo co que pode chegar a contar algún videoxogo. Tanto, como para nin sequera aparecer o teu nome nel. Non saír acreditado coma o tradutor.\nHai axencias con contratos tan extremos no que especifican que non podes falar segundo de que proxectos en lugares públicos sequera. Así é. Hai títulos nos que o contrato firmado pide que non fales dese xogo baixo ningunha circunstancia, nin sequera para dicir que traballas nel.\nPasamos a outro ámbito, e xa como xogador, usuario e amante dos videoxogos. Estanlle comendo os xogos independentes terreo ás grandes compañías? Dígoo porque é habitual esa comparación de: “como pode ser que chegue traducido este xogo dunha pequena compañía e non este outro que vén dunha multinacional”.\nÉ que o bo que teñen os indies é que soen suplir as súas carencias técnicas con imaxinación, con ideas frescas, con moita innovación. Non teñen que pensar só nunha cota de vendas. Hai xogos tan persoais que necesitan medrar no seu propio formato, e claro, algúns rompen tanto co habitual que o público queda sorprendido e recoméndao. Sobre a tradución… Volvemos ao tema anterior. É algo relativo. Un xogo que dura seis horas duras pode ter unas poucas miles de palabras, e un triplo A centos de miles, habitualmente. Todo pasa pola carga do texto.\nEsa é a clave na tradución.\nSi, no noventa por cento dos casos é o que máis importa. Pode darse o caso de compañías que saben que venderán tanto no seu conxunto global que nun país aínda que teñan perdidas dálles igual, gañan imaxe como marca. Namco Bandai, por exemplo, é unha empresa que aposta moitísimo por traducir ao castelán e con xogos moi específicos, moi nicho. Empresas con produtos tan potentes que compensan outros proxectos máis persoais, menos masivos.\nE pode Ramón Méndez xogar a todo o que traduce?\nOxalá! Teño unha boa montaña de xogos pendentes… Tento xogar todo o que podo. A miña muller sempre me di que espera que a queira tanto como quero os videoxogos. Trato de catar o xénero, comprobar que o teu traballo quedou ben, ver o que fallou e o que funcionou. Tentas mellorar. Isto é unha carreira de fondo, non hai un límite de calidade. Sempre podes facelo mellor.\nVeñen un par de meses con moito movemento.\nEu xa penso no ano que vén! Moito xogo con moi boa pinta. Teño moi ganas a algúns coma Devil May Cry 5.\nEstamos chegando ao final desta xeración?\nTanto Sony coma Microsoft confirmaron que isto xa se acabou.\nVeremos logo no E3 do ano que vén a presentación dunha consola nova?\nSony xa dixo que está a traballar na PS5. Microsoft xa no E3 deste ano presentou unha especie de silueta… Ollo por certo con esta compañía e os estudios cos que se fixo. É unha aposta total para a xeración futura, non para esta. Imaxino que Microsoft seguirá apostando por un sistema modular de máquinas, con diferentes opcións gráficas de potencia no hardware. Playground Games. Se é verdade que están traballando nun RPG de mundo aberto… Coidado. Xa vemos as marabillas que fan cos Forza. Tamén está Ninja Theory…\nQue para o ano que vén veremos a saída dunha consola nova de Microsoft. Non ten nada que aportar en One se o pensas un chisco. Creo que levará un novo nome ademais, que tratará de liberarse de certos aspectos negativos que arrastrou esta última Xbox. Tamén ten que ver máis cara o mercado xaponés. Phil Spencer sábeo ben e fará un bo traballo.


Pulpería Porta - Catering a domicilio en Galicia\nNon importa a celebración, en Galicia sempre festexamos nunha mesa desfrutando da mellor comida e bebida.\nEn Pulpería Porta ofrecemos un servizo de catering integral en toda Galicia; poñemos o sabor da tradición galega en cada prato.\nPratos de cociña tradicional e moderna\nTraballamos con ingredientes da mellor calidade para potenciar o sabor de cada prato. Polbo, churrasco, callos...\nOrganización e calidade\nGarantizamos un trato de calidade e un servizo impoluto, tanto nos caterings que realizamos en Galicia como na nosa pulpería.\nEn Galicia o entroido é moito máis que disfraces, desfiles e charangas.\nExquisito manxar que non debe faltar en ningunha celebración que se prece.\nCatering a domicilio en festas e eventos en Galicia\nEn Pulpería Porta Catering levamos dende 1995 percorrendo Galicia e instalándose en festas, romarías, celebracións... Alí onde a xente está de celebración, nós instalámonos para compartir con eles a festa, a comida e un bo viño.\nSomos especialistas en catering a domicilio e a nosa ampla experiencia no sector nos avala. Si está buscando un catering de confianza, chámenos e asesorarémoslle en todo o necesario para que o seu evento ou celebración convértase en excepcional.\n¡Solicita o teu orzamento a medida para o teu cátering!\nRecoñecementos á nosa profesionalidade\nA nosa profesionalidade está acreditada polos anos de traballo e ademáis co premio outorgado polo Forum Gastronómico de Santiago nos anos 2010 e 2012, así como o concurso do San Froilán en Lugo no ano 2014.\nPode contar connosco para todo tipo de romarías, celebracións e eventos, facemos dende bautizos e primeiras comuñóns ata eventos como celebracións de premios, comidas de asociacións, empresas e moito máis en toda Galicia.\nDesprazámonos a donde solicítannos e poñemos á súa disposición o mellor polbo e carne do país e un bo viño e licores para acompañar a comida.\nContamos cun amplo equipo de profesionais da hostelería como cocineros, camareiros... ademáis de todo o persoal necesario para montar e desmontar as instalacións.\nAs nosas publicacións en Instagram\nDebes permitir cookies para ver este contido


Inicio/En portada/A VIII Festa da Pisa da Castaña de Purdeus (Parada de Sil) reúne a multitude de persoas\nAdemais da recreación etnográfica da pisa da castaña seca, a celebración incluía unha concorrida feira de produtos locais e un xantar con 200 comensais\nEtnografía, festa e gastronomía confluían nunha exitosa oitava edición da Festa da Pisa da Castaña seca en Purdeus-Chandrexa (Parada de Sil), celebrada neste 16 de novembro. A celebración comezaba arredor das 12h. co traslado dos sacos de castañas dende o sequeiro ata o lugar da pisa.\nUnha vez alí, comezaba a pisa propiamente dita. Os sacos eran golpeados sobre un tallo de madeira por grupos de catro persoas que se ían alternando. A participación estaba aberta a veciños e visitantes. A medida que se pisaban, os sacos baleirábanse para proceder ao abandoxado, co fin de sacarlles a segunda pel ás castañas que, unha vez limpas, eran depositadas en cestos para ser degustadas.\nEsta cita rescata un traballo tradicional que décadas atrás reportaba alimento para unha boa parte do ano. Ademais da recreación da pisa, o programa da festa incluía unha mostra de produtos locais con postos de viños de adegas como Dariz, Adega Vella e Ronsel do Sil, de licor café e cervexa artesá de Icatú, con bicas de Parada de Sil, chocolates, castañas secas e fariña de castaña, etc. A feira estaba animada pola actuación do grupo tradicional Os Trabazos de Castro Caldelas, mentres Protección Civil de Parada de Sil velaba pola seguridade e organizaba o tránsito de vehículos e persoas.\nEste ano o Concello de Parada de Sil, que preside Aquilino Domínguez, incluía varias novidades na festa. Unha delas era un aperitivo gratuíto cun petisco de castaña con chourizo e viño, en gran parte convidado polas adegas. A iniciativa tiña moi boa acollida.\nOutra das novidades estaba no menú do “Xantar popular da castaña”, que se servía a partires das 14h. e no que se esgotaban as entradas, sendo 200 os comensais. O menú incluía, por vez primeira, pulpo, ademais da clásica empanada e carne ao caldeiro, xunto cunha sobremesa típica de castañas, viño e café.\n“Estamos moi contentos porque tivemos máis participantes que nunca, entre eles había 56 persoas da Coruña que viñeron nun autobús e que se enteraron a través das redes sociais. Tivemos unha mañá moi propia porque amenceu mal, pero logo deixou de chover para o acto de celebración da pisa”, comentaba Paco Magide, concelleiro de Cultura de Parada de Sil. Ademais lamentaba que “ninguén da Administración nos acompañara este ano nunha festa etnográfica que é única en Galicia, xunto con outra que hai no Courel (Lugo). É algo triste porque isto é traballar polo rural”.\nFotos: Concello de Parada de Sil/ Carlos G. Hervella/ A.R.\ncastaña chandrexa concello etnografía festa mostra parada de sil pisa produtos pulpo purdeus seca tradicionais xantar


Domingo de pascuilla en Padrón: un Paseo do espolón sin xente - EURORREGIÓN - Mundiario\nJuan Ramón Baliñas Bueno 17 de abril de 2020 (18:12 h.)\nTAGS: paseo domingo xente padrón\nDespois de deixar Padrón miña nai sempre quixo que estiveramos no día da pascuilla... era o día dos "pascueiros", os padroneses que viven fóra, recordo que a CJCela tamén lle gustaba vir ese día.\nOs meus pais visitaban os seus curmáns e outros parentes, daban unha xira pola igrexa e o paseo do Espolón. Lembro ir todos os anos cos meus pais e os meus irmáns e falar con sor Concepción e cos amigos que quedaron alí ... Despois levamos aos meus tres fillos, que tiñan plans para mercar moitos xoguetiños ... Lembrei a tómbola de Manolo , os cabaliños, o tiro de pichón... Paseo pola fermosa vila recordando xente, cousas, facendo fotos e buscando algún coñecido.\nPasan os tempos, a última vez que fun cos meus pais e coa miña irmá Angeles, na Semana Santa de 2003, fixemos unha foto coa Irmandade dos Fillos de Padrón: alí estamos á esquerda de Camilo e Masito.\nVolvín na Semana Santa de 2014 (estou de vermello), os meus pais xa non están, os fillos están a outra cousa, pero sempre disfruto da pascuilla, cos poucos parentes que me quedan, cos amigos de antes, cos amigos de agora, e todos me acollen. Padrón é unha cidade moi acolledora cos pascueiros.\nO domingo recordarei a moita xente da miña fermosa vila, das pasadas pascuillas con Victoria, Carmen Silva, ca tía Marcelina, con José Manuel e con tanta xente que nos recibeu. Unha aperta a todos e disfrutade do derradeiro día da Pascua, que non se pode celebrar no ano 2020. @mundiario


Seminario - Big Data e NoSQL con Couchbase | CeMIT\nSeminario - Big Data e NoSQL con Couchbase\nOrganizado polo Centro de Novas Tecnoloxías de Galicia (CNTG) da Consellería de Economía, Emprego e Industria, o día 18 de maio de 2016, de 9:30 a 13:30 horas, terá lugar nas instalacións do CNTG un seminario sobre Big Data e NoSQL con Couchbase.\nA creación, integración e posta en marcha de aplicacións web, móbiles e de Intenet das cousas (IoT) implica a definición dun novo paradigma tecnolóxico. As novas arquitecturas deben ser máis áxiles e requiren dun enfoque para a xestión de datos en tempo real que poida dimensionarse e escalar á velocidade e variabilidade dos datos. Neste senso as bases de datos relacionais non son quen de cumprir con estes novos requisitos polo que as empresas deben recorrer a tecnoloxías de bases de datos como Couchbase.\nO relator da xornada será Zeus Gómez, consultor e instrutor Couchbase da empresa Proyecto Universidad Empresa (partner global de formación oficial e consultoría en solucións Couchbase). Zeus é un profesional con máis de 10 anos de experiencia desenvolvendo labores de consultoría e formación oficial en tecnoloxías NoSQL, Big Data, Linux, Java etc ...\nO obxectivo do seminario consiste en dar a coñecer a tecnoloxía Couchbase, en que consiste o modelo de datos non relacional, como poñelo en marcha e amosar algúns exemplos de aplicación desta tecnoloxía.\nA xornada vai dirixida especialmente a programadores/analistas, administradores de bases de datos e administradores de sistemas interesados en big data e NoSQL.\nBig data e NoSQL con Couchbase\n· Introdución a big data e a súa motivación\n· Instalación de Couchbase\n· modelo de datos non relacional\n· Introdución ao NoSQL e ao N1QL\n· Aplicacións de exemplo


Muros - Lariño - as Forcadas - Muros ( carreiros.es ) | Ruta Serres, Galicia (España)- GPS track\nMuros - Lariño - as Forcadas - Muros ( carreiros.es )\n10.231 866 6382\nVista 6032 veces, descargada 82 veces\nOutra vez saímos do centro de Muros pero nesta ocasión imos cara o interior. É unha rota doada que percorre os montes do concello de Muros e Carnota, o único problema é que só están en uso as pistas forestais, xa que todos os camiños están abandonados e polo tanto imposibles de transitar nesta época do ano, están cheos de xestas e de toxos. As vistas son impresionantes, podemos ver todo o percorrido da rota anterior pero a “vista de paxaro”. Cruzámonos con varias zonas de petroglifos, pero como non están sinalizados resulta difícil atopalos. O que si atopamos son restos de antigos muíños, incluso algún reconstruído. Á volta pasamos polo alto das Forcadas (472 m.) (facilmente recoñecible porque é onde están todas as antenas de comunicacións) dende onde podemos contemplar toda a costa dende Muros a Carnota pasando polo Monte Louros, a ría, etc. (yeyi)\nFonte da A Gurita\nOuteiro a Gatiñeira\nFonte sub. Forcada\nPetroglifos das Cruces\nBaixada o Casario\nPetroglifos de Naraio I\nFonte A. R. Lariño\nCasario Cova do Gato\nArea recreativa de Lariño\nMuiños de Langares\nivreim 11 feb. 2011\nFixemos o 12 de febreiro de 2011 esta ruta e realmente merece moito a pena. Sobre todo polas espectaculares vistas da ría Muros-Noia e de Carnota con Fisterra ao fondo.\nSimplemente quería comentar que tivemos problemas cando quixemos cruzar o Rego de Lariño por onde nos marcaba. O paso estaba totalmente inaccesible por toxos e xestas, e resultouno imposible achegarnos ao rego. Imaxino que dende maio do 2009 a natureza seguíu o seu curso a tapou o camiño que había.\nNós buscamos e atopamos outro paso. Hai que ir un pouco a monte pero non é complicado chegar ao rego. O paso do rego é por pedras un pouco esvaradías, pero creo que pode estar operativo todo o ano: o rego non leva moita auga. No seguinte track podedes atopar a nosa opción, na que están xa corrixidas todas as voltas que demos.\nGrazas por actualizar a información. E como dicía un veciño de Lariño, estes anos as xestas é un milagre o que crecen... E claro os toxos tamén.\nrandoneur 12 nov. 2016\nDesde hai tres meses, non hai billa. https://gl.wikiloc.com/rutas-outdoor/muros-larino-as-forcadas-muros-carreiros-es-377038#wp-379498/photo-98496


Ourense no tempo: A porta????\nQue porta vai ser, por que este tolo enche o titulo de signos de interrogación?.\nMoi ben da cachola os me coñecedes xa sabedes que non estou, pero como decian os vellos do lugar, (e algún mais), "non ai tolo sin idea".\nSon os restos da "Porta da Aira", quen o dubida, eu non dende logo, ou si.\nVale, deixemos as tonterias pra outro día, que o asunto require atención.\nDe sempre, pensei que o nome da porta, era relativo a unha posible Aira, (lugar onde se mallan ou secan os cereais), que estivera na zona do Posío; e xa me servia así, a mín e a mais xente; e un nome sonoro e agradable, de feito unha fantastica publicación cultural leva ese nome, e un local con encanto e ovos con patacas "fretidas", tamén, (perdón pola fusion destes dous elementos, pero o fin e o cabo cada un no seu campo, os dous son moi bos).\nA devantita porta, deu nome a toda unha rua que tiña nela un dos seus limites, a Rúa da porta da Aira, logo chamouse Reina Victoria, e hoxe Xullo Prieto Nespereira. Pois ben, neste punto xurde o lio; que moitos dos padrós de habitantes da Cidade, recollan a rúa como "Puerta del Aire", non e de ter en conta, non sei se xa vos falei nalgunha ocasión do iluminado que propuso castellanizar os nomes de Mariñamansa, e Salto do Can entre outros, (aproveito pra que algún me diga que nomes queria poñerlle?). E tamén esta o tema de que os axentes que confeccionaban esa documentación, as veces, non eran precisamente sobrados de coñecemento, haberia de todo.\nO verdadeiro problema, aparece cando diarios como "El Avisador Orensano", o "El Heraldo Gallego", publican anuncios, dando esa denominación a devandita rúa, aparece como "Puerta de Aire", o "Puerta del Aire", penso que Don Valentín Lamas Carvajal, non e sospeitoso de falta de coñecemento.\nCo cal non se me ocurre, mais que pensar que Don Valentín, non podia pasar o control de calidade final os seus periodicos, ou que nalgún momento na cidade utilizouse ese nome pra esa rúa.\nSe podedes botar luz sobre o tema, agradeceriavolo.


Friol presenta o proxecto de reforma do centro sociocultural - Terrachaxa.com\n9 horas Vilalba sobe do centenar de casos e os contaxios esténdense por catro concellos máis\n10 horas O conservatorio de Vilalba recibe unha achega de 15.000 euros\n10 horas Reportaxe: Postergel volverá por fascículos\n20 horas Nace Maiores Lugo 3.0, un programa para promover o uso da tecnoloxía\n20 horas Reportaxe: Os castelos de Muras\n20 horas Abre a convocatoria de axudas para plantacións forestais\nFriol presenta o proxecto de reforma do centro sociocultural\n20 Set 2018 Actualidade, Friol Actualidade, Friol\nO alcalde de Friol, José Ángel Santos, acompañado do delegado territorial da Xunta en Lugo, José Manuel Balseiro, presentou o proxecto de reforma integral do centro sociocultural desta localidade, obra que será licitada nas vindeiras semanas.\nO edificio conta cun salón de actos con capacidade para 300 persoas, é a sede da biblioteca municipal de Friol e alberga varias aulas destinadas a diferentes usos. O principal é a programación de actividades e prestación de servizos de carácter social dirixidos a diversos colectivos, como o de persoas maiores.\nO proxecto contempla unha rehabilitación integral das tres plantas do edificio, inaugurado no ano 1997 no centro de Friol e que actualmente presenta numerosas deficiencias. Unha das principais accións que se pretenden é a eliminación das humidades que afectan á estrutura, mediante o illamento das paredes e a renovación da cuberta. A proposta inclúe unha reordenación do interior do inmoble para que sexa máis accesible, funcional e cómodo para as persoas usuarias.\nEtiquetas centro socioculturalFriolXunta de Galicia\nAnterior O Concello de Xermade alerta aos veciños dunha posible estafa\nSeguinte Arrinca o venres a XVIII edición do Encontro de Torneiros de Xermade


Xosé Duncan, «Mnemea» - Comarcas na Rede\nHomeColaboraciónsO Meu AndelXosé Duncan, «Mnemea»\nAfirmar que «Mnemea» é unha novela englobada dentro do xénero fantástico ao que Xosé Duncan nos ten acostumados, sería faltar á verdade; pero afirmar o contrario, tamén. Nesta nova entrega, o autor navega entre xéneros sen decantarse por ningún deles nun difícil equilibrio do que non é doado saír ben parado, pero Duncan é quen de xogar con habilidade co simbolismo das personaxes para moverse con soltura nese gume da navalla ao que nos arrastra durante a lectura.\nPor situar a cuestión, lembremos que Mnemea, segundo a mitoloxía grega, era unha das musas primixenias, protectoras das artes; concretamente a relacionada coa plasmación real das ideas argalladas polo autor. O seu nome identifícase coa memoria como elemento instigador da arte. Falamos, xa que logo, dun mito lendario que na novela cobra vida para axudar ao protagonista, Lois Mourinho, un autor en decadencia que loita por recobrar a posición de privilexio da que gozou tempo atrás. E para iso, necesita a axuda de Mnemea na redacción da súa nova novela, que el presinte como o seu gran legado literario. Pero a inspiración é esquiva e caprichosa, polo que deberá pagar un alto prezo que o vai situar no límite mesmo da cordura.\nEstamos, polo tanto, diante dun traballo metaliterario, no que a fin última do protagonista é escribir ese libro definitivo que o coloque no lugar que considera que merece, pese a que a evolución do xénero fantástico no que sempre se desenvolveu o sitúen agora coma unha especie de dinosaurio doutro tempo. E aí xoga un papel fundamental a psicoloxía do autor-personaxe, que deberá loitar contra os seus propios demos para decidir ata onde está disposto a chegar para conseguilo, así como da súa colaboradora, Carla, que ao longo do relato vai asumindo o protagonismo perdido polo escritor.\nAo meu entender, un dos elementos máis destacables desta novela é a presencia desa musa inspiradora, que sempre aparece espallando un leve aroma a primavera e que apenas se deixa intuír ao longo da novela. Esa presencia etérea, case fantasmal, que se desdebuxa cando entra en escea algún outro personaxe, dálle ao conxunto unha aura moi particular que afonda na idea expresada ao principio de equilibrio de xéneros: estamos diante dun relato bastante realista, case unha novela psicolóxica, pero Mnemea cambia a atmosfera coa súa presenza para arrastrarnos ao eido da fantasía.\nSei que isto é unha apreciación moi persoal, pero polo tema tratado, polo enfoque e estrutura do relato, pola linguaxe coidada e precisa, pola evolución das personaxes e por un cento de razón máis, eu creo ver en ‘Mnemea’ un paso evolutivo moi importante na narrativa de Duncan, que nos fai presaxiar un futuro prometedor. Haberá que agardar polo seus próximos traballos para confirmalo.


Hai dúas zonas de baixa emisión en Valle d'Aosta. Un destes LEZ está no túnel Mont Blanc, prohibindo os camións Euro 0, o outro por Aosta.\nRexión Aosta Valle d\nBuscar esquema na rexión do Valle de Aosta por mapa\nÁ dereita deste texto hai un mapa de todos os esquemas. Debaixo deste texto hai un mapa de todos os esquemas. Fai clic para ver un mapa máis grande. Todas as cidades da rexión de Valle d'Aosta con esquemas están listadas a continuación por tipo de esquema principal. Desprácese ata atopar todas as cidades. Fai clic para atopar información completa sobre os esquemas desa páxina.\nBuscar esquema en Aosta, Valle d REGIÓN por lista


O paro descende no terceiro trimestre de 2014\nOs dados da EPA reflicten unha redución da taxa de desemprego en Galiza a respeito do segundo trimestre de 2014 en 26 mil persoas, un 9,17%.\nD.A. 13:15 do 23 de outubro de 2014\nEsta quinta feira (23 de outubro) fixéronse públicos os dados da Enquisa de Poboación Activa (EPA) relativos ao terceiro trimestre de 2014. Segundo o indicador europeo Galiza conta con 258.300 persoas no desemprego, 26 mil menos que no trimestre anterior (-9,17%), froito do emprego rexistrado durante o verán. A taxa de paro diminúe após alcanzar unha cifra récord no período anterior (296.900 persoas).\nAsí as cousas a EPA reflicte un volume maior de persoas desempregadas que os dados do paro rexistrado relativos ao mes de setembro, que situaban en 238.203 o número de persoas na procura dun posto de traballo. Así mesmo, a taxa de desemprego incrementou significativamente desde a chegada de Alberto Núñez Feijóo á Xunta. Naquela altura, 2009, a EPA situaba o número de persoas desempregadas no 12,4%.\nA taxa de actividade sitúase no noso país no terceiro trimestre de 2014 en 53,88%, substancialmente maior no caso dos homes (59,49%) fronte as mulleres (48,72%) embora o paro atinxir, segundo os dados da EPA, en maior medida aos primeiros.\nEntre as faixas de idade máis novas a taxa de desemprego sitúase no 36,6%\nPor provincias, Pontevedra continúa á cabeza con 103.800 persoas seguida da Coruña (101.600 desempregadas). Lugo e Ourense manteñen unha cifra semellante con 26.200 e 26.700 persoas no desemprego respectivamente.\nPor idades, a taxa de desemprego nas faixas de entre 16 e 29 anos mantense no 36,6% (máis de 71 mil persoas) cun leve descenso (-2,2%) a respeito do trimestre anterior. Amosándose, aliás, como un dos sectores da poboación máis atinxidos pola temporalidade laboral. A cifra de contratos de duración indefinida --que se reducen en relación ao segundo trimestre de 2014-- é notabelmente inferior (44,5 mil persoas) que os contratos temporais (63 mil).\nNo conxunto do Estado español a cifra de persoas desempregadas é de 5 millóns 427 mil persoas. 195.200 personas menos.\nparo no opinion descende segundo trimestre


O BNG cre que a 'irrelevancia política' de Galicia 'lastra' a súa economía - Pontevedra Viva\nEncontro do BNG con empresarios\nLuns 28 de Outubro, 2019 ás 13:08 do Luns 28 de Outubro, 2019\nA portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, sinalou que todo o "potencial" e a "capacidade" do empresariado galego está "lastrada" por "un dos principais problemas que ten hoxe Galiza" que é, ao seu xuízo, a "irrelevancia política á que nos están conducindo as forzas estatais".\nAna Pontón, xunto á cabeza de lista do BNG para o Congreso pola provincia de Pontevedra, Carme da Silva, e o alcalde de Pontevedra Miguel Anxo Fernández Lores, mantivo este luns un encontro en Pontevedra con empresarios da provincia.\nNesta reunión Carme da Silva trasladou o compromiso do BNG de ser unha "forza aliada" que vai "servir" ao tecido empresarial galego "para todas aquelas cuestións que repercutan nas súas posibilidades de crecemento" a través da representación que poida obter no Congreso dos deputados.\nPosteriormente, en declaracións aos xornalistas, a portavoz do Bloque sinalou que "cando nos deixan facer as cousas demostramos que somos capaces de sacar proxectos que xeren emprego e riqueza".\nNeste sentido, Ana Pontón insistiu na súa mensaxe electoral Galicia "necesita ter voz propia de man do BNG" xa que "os galegos e as galegas perden cando non estamos en Madrid".\nPara Ana Pontón a nova cita electoral do 10 de novembro preséntase como unha "gran oportunidade" para "recuperar peso político" e poñer en marcha unha "axenda galega" que supoña "un futuro mellor para este país".\nA portavoz do BNG insistiu en "poñer o foco" nos problemas e necesidades que teñen o sector naval, as industrias electro intensivas, as infraestruturas, as peaxes da autoestrada, o saneamento das rías, porque "é evidente que esta campaña non vai de Sánchez nin de Casado, esta campaña vai de Galicia", asegurou Pontón.\nPor iso os nacionalistas afirman estar "ilusionados" porque cada día que pasa "imos a máis".


somos ciencia archivos – A Movida\nEtiqueta: somos ciencia\nArquitectura con moléculas\nA natureza leva millóns de anos traballando para xerar compostos químicos que son bioloxicamente activos. Falamos de moléculas producidas por plantas, fungos ou organismos mariños que teñen propiedades que poden […]\nPosted on 20 Xullo, 2021 by Redacción\nA toma de decisións non é unha tarefa doada. Pero as matemáticas poden ser de moita axuda. Ese é o traballo de María Estela Sánchez Rodríguez, investigadora do CINBIO que, […]\nNas mondas das froitas, nas algas vermellas ou nas follas da mimosa hai compostos bioactivos con propiedades antioxidantes que se poden empregar en alimentación, cosmética ou medicina. O grupo EQ-2, […]\nO fotomatón celular\nPosted on 7 Abril, 2021 by Redacción\nCando os científicos queren estudar unha célula poden empregar unha técnica moi precisa chamada citometría de fluxo. Hai medio século, unha máquina revolucionou os laboratorios de medio mundo ao permitir […]


TITTAN COVID-19 - Axencia de Coñecemento en Saúde\nTITTAN COVID-19 Translation, Innovation & Technology Transfer in Ageing Network in the context of the COVID-19 pandemic\nO proxecto ten como obxectivo establecer unha rede de intercambio de coñecemento con outras rexións europeas para potenciar a innovación e a transferencia de tecnoloxía no eido da saúde. O proxecto finánciase a través do Programa Interreg Europe a través do Fondo Europeo de Desenvolvemento Rexional (FEDER).\nTrátase de compartir entre os membros boas prácticas para fomentar a innovación dende o exterior cara os sistemas sanitarios; potenciar a transferencia de tecnoloxías dende os sistemas sanitarios cara ao exterior; e involucrar á cidadanía na xestión do envellecemento e da saúde mediante o uso de hábitos, procesos e tecnoloxías innovadoras.\nA Secretaría Conxunta de Interreg Europe anunciou en abril de 2021 a apertura dunha convocatoria extraordinaria restrinxida a proxectos xa concedidos previamente nas convocatorias anteriores de Interreg para intercambiar boas prácticas relacionadas coa crise xerada pola Covid-19.\nO proxecto ten a duración dun ano e comenzará en outubro do 2021. No marco do proxecto prevese un primeiro diálogo cos actores máis relevantes a nivel rexional para identificar as mellores prácticas relacionadas coa Covid-19 no eido da saúde potencialmente para ser transferidas a outras rexións europeas. Durante o 2022 está previsto celebrar varias sesións de intercambio de experiencias en Escocia (Reino Unido), Saxonia (Alemaña), e no País Vasco. A conferencia final do proxecto será a cargo do coordinador do proxecto en Santiago de Compostela.\nAxencia Galega de Coñecemento en Saúde (ACIS), Galicia (España) - coordinador\nFundación Vasca de Innovación e Investigación Sanitarias (BIOEF), Euskadi (España)\nFondazione Regionale per a Ricerca Biomedica (FRRB), Italia\nHealthy Saxony (HS), Alemaña\nDigital Health & Care Innovation Centre (DHI), Edimburgo (Reino Unido)\nOrzamento total: 1.800.024,03 EUR\nPáxina web do proxecto: www.interregeurope.eu/tittan\nSanidade comparte con outras rexións europeas o sistema pooling para a realización de PCR e a plataforma Telea contra a Covid-19\nWorkshop 14 maio 2022\nA Axencia Galega de Coñecemento en Saúde (ACIS) coordinará o proxecto europeo TITTAN COVID-19 de intercambio de coñecemento e boas prácticas relacionadas coa Covid-19 no eido da saúde\nRexístrate no primeiro dos workshops do proxecto TITTAN Covid-19 para o vindeiro 14 de marzo\nRexístrate no segundo dos workshops do proxecto TITTAN Covid-19 para o vindeiro 4 de maio


SITUACION DO MERCADO LABORAL CCAFDE | COLEF Galicia\nO Consejo COLEF elaborou un informe sobre a situación do mercado laboral das persoas tituladas universitarias en Ciencias da Actividade Física e o Deporte do que se extraen moitas e moi importantes conclusións. Algunhas delas son: A docencia é a principal actividade profesional (37,7%), seguida do sector saúde/fitness (20,4%), a xestión (12,8%) e a competición (9,4%). A tasa de multiocupación é do 44,8%. A docencia é o ámbito mellor remunerado. No lado contrario está o sector privado, no que predominan os contratos temporais.O motivo principal da colexiación é a visión corporativista da profesión. O 72% das persoas que respostaron a enquisa volverían cursar os mesmos estudos. Podes consultar o informe completo aquí.


O Librako: Preparados para seguir vivindo grandes emocións?\nPreparados para seguir vivindo grandes emocións?\nUnha nova historia está a punto de "invadirnos": o novo libro xa está entre nós, agardando... Pronto estará nas vosas mans, pero antes tedes que descubrilo!\nPoñémonos en marcha para averiguar o título seguindo as pistas!\nA primeira é ... unha hora, esta hora...\nPublicado por O Librako en 28.3.11\nEstou impaciente por saber cal é o libro que imos ler.\nMoi pronto nos reuniremos para recibilo, xusto despois de que algún dos nosos particulares detectives descubran de que libro se trata. As próximas pistas van axudar moito, xa verás!\nCreo que é "A última misión. A historia secreta sobre a II Guerra Mundial"\n(The last mission. The secret history of world war II's final battle)\nPenso que é ese o título porque a Segunda Guerra Mundial rematou cando en Xapón,o 6 de agosto de 1945 caeron 2 bombas atómicas ás 8:15 e unha lenda(non sei se xaponesa) conta que se consegues facer 1000 grúas de papel e pides un desexo,faise realidade.\nPoder ser este o título?\nNon é ese, Ainhoa, pero estás moi cerca. Vexo que seguiches con interés as pistas que aparecían no taboleiro e só por iso vouche adiantar algo da última que aparecerá mañán. Efectivamente ten que ver co que simbolizan as 1000 grullas de papel que, neste caso, van unidas á historia dunha rapaza xaponesa: unha historia tan sobrecolledora e conmovedora que en Xapón levantaron unha estatua no seu honor. Esa imaxe será a última pista. Ánimo! Case o tes!


UNHA XINCANA DIDÁCTICA\nEnviado por carmengf o Mar, 19/01/2021 - 16:34\nPor mor do cansanzo acumulado durante o trimestre, cara finais do mesmo, a necesidade de actividades máis relaxadas e diferentes facíase notar.\nÉ aquí onde entra esta actividade do departamento de Educación Física; que se ben era diferente, non tiña nada de relaxada! Consistiu nunha xincana con preguntas sobre bádminton e sobre localizacións concretas da nosa vila. Cada estación tiña un código QR a escanear, que daba as preguntas a responder e indicaba as coordenadas no mapa cara a seguinte.\nDesta maneira, alternando entre correr, trotar e andar, percorrimos todos os arredores do instituto, indo dende o campo de fútbol ata a biblioteca pública e dende o ximnasio ata residencia de maoires.\nAínda que o tempo atmosférico foi tan feroz coma os rivais, ó final todos logramos acabar a actividade respectando o tempo límite. En conclusión, foi unha boa forma de amenizar o último día, aprendendo sobre a nosa vila, repasando os contidos de bádmintón dobres traballados durante o trimestre na clase de Educación Física, e cumprindo o propósito da materia, MOVERSE!\nPor Tomás M. Stetson Roch, 1º Bacharelato A\nDESCUBRIMOS O AZUCRE OCULTO NOS ALIMENTOS\nEnviado por Dirección o Dom, 10/01/2021 - 12:16\nDende o pasado 11 de decembro, o alumnado de Promoción de estilos de vida saudable (2ºESO) exhibe na entrada do centro unha exposición baixo o título “O azucre oculto nos alimentos”. Nela, cada alumna/o expón un produto de consumo habitual entre a mocidade, acompañado dunha saquiña que contén a cantidade aproximada de azucre do alimento.\nCon esta exposición, o alumnado trata de tornar visíbel a cantidade deste tipo de glícido que conteñen os alimentos e contribuír a concienciar á comunidade educativa da necesidade de lermos as etiquetas de información nutricional para saber que tipo de substancias estamos a inxerir.\nNeste trimestre puidemos aprender a gran cantidade de azucre que consumimos, a maioría das veces sen sermos conscientes, e o doado que é superar a dose máxima recomendada de 25g ao día.\nAgora tócanos contárllelo ao resto do instituto!\nO IES DE BRIÓN DESPIDE O 2020 BAILANDO!!\nEnviado por Dirección o Xov, 31/12/2020 - 13:25\nQueremos despedir este ano bailando,con ilusión e esperanza de que o próximo ano todo irá a mellor.\nDende o IES DE BRIÓN Feliz Ano Novo!!\nCON MÚSICA E MOITA ILUSIÓN DAMOS A BENVIDA AO 2021!!\nEnviado por Dirección o Mar, 29/12/2020 - 22:03\nO departamento de música quere celebrar a entrada no novo ano 2021 con esta canción preparada polo alumnado de Linguaxe e Práctica Musical de 1º de Bacharelato.\nNO IES DE BRIÓN TAMÉN BAILAMOS JERUSALEMA!!\nEnviado por Dirección o Lun, 28/12/2020 - 18:59\nDende o departamento de Educación Física queremos compartir o traballo realizado polo alumnado de 1º\nESO,2º ESO non bilingüe. 3º ESO non bilingüe e 4º ESO.\nCada vez estamos máis convencid@s, e agora máis polos momentos que nos toca vivir, que o importante é\no proceso, o camiño percorrido, os momentos vividos, os espacios compartidos, desfrutar da contorna,\nrespirar aire fresco, fortalecer vínculos.\nE se todo isto nos permite avanzar no noso proceso de aprendizaxe...Que máis se pode pedir?\nDesexo que o disfrutedes.\nGrazas pola vosa colaboración e atent@s ao resultado final que vivimos o pasado martes coa posta en\ncomún en directo!\nQue viva o movemento porque... que somos senón movemento?\nO importante non é o destino, senon o camiño!!\nORIGAMI NA BIBLIO: UN TRIMESTRE DE ACTIVIDADES\nEnviado por Dirección o Mar, 22/12/2020 - 12:08\nEnviámosvos o enlace ao video-resumo das actividades sobre origami que se realizaron ao longo deste trimestre, aí tamén podedes escoitar os relatos que realizaron os alumnos e alumnas e gravamos na radio.\nENLACE AOS RELATOS DO ALUMNADO\nFelicitar a todas e todos os que participaron, xa que se trataba de participar e aprender en común.\nAgradecer enormemente a todo o profesorado que se implicou para participar ou facer que o seu alumnado participara no proxecto, cremos que xuntar destrezas e disciplinas distintas axúdanos a aprender mellor.\nPor último, achegámosvos as recomendacións lectoras para estas vacacións, baixo o lema "Lecturas diversas para xente diversa", neste caso arredor de tres eixos: cómic, ciencia e mulleres de premio; atoparedes estes libros e moitas outras novidades na biblioteca.\nBoas vacacións e boas lecturas!\nPARABÉNS AO ALUMNADO DE FRANCÉS PRESENTADO AO DELF\nEnviado por Dirección o Lun, 14/12/2020 - 23:28\nO pasado mes de outubro celebráronse finalmente as probas de lingua francesa DELF ás que se presentaba alumnado do noso instituto e que foran adiadas desde maio por mor da pandemia.\nAlegrámonos moito dos resultados xa que todo o alumnado que se presentou, superou esta proba e xa teñen o seu título oficial DELF.\nXOSÉ VIZOSO. CARTEIS 1970-2016\nEnviado por Xabier Lorenzo ... o Lun, 14/12/2020 - 12:08\nDende o pasado venres día 11 de decembro, o IES de Brión acolle parte da mostra "XOSÉ VIZOSO. CARTEIS 1970-2016".\nEsta mostra, que xa puido verse en diversas ocasións en salas de toda Galicia, recala agora, de forma fragmentada, en tres centros de ensino da nosa contorna: O IES Rosalía, o CEIP de Pedrouzos e o IES de Brión.\nO alumnado terá ocasión de apreciar a obra cartelística dun artista polifacético que, pese a centrar o seu traballo no deseño de pezas cerámicas en Sargadelos (onde entrou a traballar en 1968 da man de Isaac Díaz Pardo), abarcou outros campos como o deseño e ilustración de libros e o cartelismo.\nQueremos agradecer, unha vez máis, a xenerosidade deste mindoniense ilustre afincado en Brión co noso centro e o seu alumnado.\nEnviado por luz o Lun, 07/12/2020 - 19:46\nDesde o IES presentamos o proxecto Visor estereoscópico de gráficos vectoriais interactivos na xornada educativa da Maker Faire Galicia 2020 o pasado 20 de novembro.\nO proxecto interdisciplinar, desenvolvido nas materias de Tecnoloxía Industrial I e Debuxo Técnico I, consiste nun visor de figuras, modelos e lugares que nos permite obter unha experiencia inmersiva de realidade virtual empregando un dispositivo móbil e unhas lentes RV.\nPreme nas imaxes para acceder á páxina web do proxecto e ao vídeo:\nOBRADOIRO DE BAILE TRADICIONAL GALEGO PARA 2º ESO\nEnviado por carmengf o Mér, 25/11/2020 - 20:35\nO alumnado de 2º de ESO participou nun Obradoiro de Baile Tradicional Galego nas súas horas de Educación Física os días 23 e 25 de novembro.\nMiguel Barbazán, ex-alumno do instituto e membro da Asociación Cultural Cantigas e Agarimos foi o mestre deste Obradoiro.\nO alumnado aprendeu, dun xeito práctico, dous dos bailes "soltos" máis característicos galegos, muiñeira e maneo.\nFixemos exercicio, pasámolo ben e aprendimos algo novo da nosa cultura!\nParabéns aos participantes e a poñer o aprendido en práctica nas foliadas, en canto a Covid nos deixe.\nPodedes ver a galería completa de imaxes nestes enlaces:


O eco dunha trasnada\nAquela cuventa mañá de sábado, xogaban os tres xuntos na habitación dos pais.\nJorge Breixo, que así é como se chama o pai, a aquelas horas estaba traballando na cadea dunha importante empresa do automóvil da cidade. Cando tiña turno de mañá, tíñase que erguer para coller o autobús da empresa, ás cinco da madrugada. Levaba moitos anos traballando naquela empresa, de feito, para os seus fillos, Tino, Mara e Nito, traballaba alí dende sempre, eles non lle coñeceran outro traballo, pero sabían que escomenzara a traballar moi novo, ós quince anos, na Fábrica de Gomas, en Guixar. Eran tempos nos que os rapaces deixaban a escola para porse a traballar, moi novos, por catro perras, pero é que esas catro perras facían moita falta na cas.\nManola Pondal, a nai, era modista de profesión, aprendera o oficio na aldea, a forza de coser, sentada enriba da mesa, para estar máis cerca da bombiña, que desprendía unha débil luz amarela. Ela tamén fora pouco tempo a escola, pero sempre contaba canto lle gustaba estudar. Cando era unha nena tiña que levar a vaca a pastar, e botarlle as ouvellas e os porcos, antes de ir a escola. No inverno pasaba moito frío porque non tiña cazadora como os nenos de agora, o seu chuvasqueiro era un "saco de curucho". Pero aínda así sempre que a deixaban, (era a maior de catro irmáns e tiña que axudar a nai, có gando e a casa), ía a escola ben feliz. Tamén lle gustaba coser, pois era ben máis agradabel que ir a sachar patacas. Foi unha veciña a que lle ensinou a bordar, cortar os traxes, e coser e remenda-la roupa. Era moi nova cando a nai emigrara, cara a América, coma tantas outras, cóa idea de que despois fora toda a familia, cando conseguise un bo emprego e un lugar onde vivir. Manola quedou ó cargo da familia. Pero cando chegou o momento de partir a se reunir cóa nai, Manola xa tiña outros plans, coñecera o que había de ser o seu home e non pensaba marchar. Tivo que ser duro aquilo de ver marchar a túa nai, e agora o pai e os irmáns. Pero o seu corzáon xa decidira por ela. Ficou na terra. Pasado un tempo casou. Foi ela a que tivo que cultiva-las verzas, as patacas, os feixóns e criar os pitos, ata facer deles unhas galiñas que deran un bó caldo. Tamén foi ela, por suposto, a que fixo o seu sinxelo vestido de noiva. Cando estivo todo listo, uns poucos familiares e veciños acompañáronna a igrexa e logo festexaron, degustándo un cocido na adega. Eran outros tempos. Por certo que o eran. Cando casou foi a vivir a cidade, pois era de Vigo o marido. Agora tiña unha pequena tenda de ultramarinos, a poucos metros da casa, no barrio de Teis. Alí vendía a granel "tercerilla", "picón", tiritas, melabón e gaseosas Feijoo. No fondo do local, nun recuncho tiña unha "camping gas" de dous lumes, na que coiñaba para toda a familia, ó tempo que despachaba, cobraba e sumaba longas fileiras de números:\n12, 20, 32, 47, 53, 82, 90,123.\nOs nenos, que gustaban de botar unha man, pasmaban ó mirala sumar daquel xeito, veloz coma o raio e sen se trabucar xamáis.\nRecorda a autora aquela época na que mamá tivo que ser operada. Estivo dúas semanas no Hospital da Cruz Vermella. Durante aquel tempo, ela deixou de ir o colexio. Tiña que atender o negocio, face-la comida e limpa-la casa. Tocoulle a ela, porque a papá no traballo so lle deron dous días, e aínda que tiña un irmán maior, ela era a muller!, debía facerse cargo!. A limpeza, a comida, as clientas, non era dificil, pero había un "pequeño atranco", aquelas complexas e loooonnngas sumas. Quería facer coma mamá, non quería contar polos dedos: pero aqueles malditos números atravesábanselle, era entón cando comezaba a soltar cifras o chou, ata?, que a clienta dábase conta, e... ala! a comezar de novo. Com probabilidade, aquelas dúas semanas o negocio non deu moitas ganancias. Pero é que? ós oito anos?, non se saba máis!. Tamén eran outros tempos. Ben outros.\nHoxe en día os rapaces teñen moitas actividades extraescolares e culturáis ás que asistir, tanto pola semana, coma os sábados ou domingos: concertos, contacontos, cine, patinaxe, teatro, exhibicións de Judo, circo, talleres de lectura?.\nPero por aquel entón?, naquela chuventa mañá de sábado, para aqueles tres trasnos estas cousas non existían, alo menos eles, fillos dun obreiro e unha modista, non as coñecían. Aínda que si tiñan algo do que hoixe en día carecen moitos nenos, unha ?pandiña?, cóa que xogar no barrio, (na que se cebaría anos maís tarde a "enfermidade" da "xeración perdida", foron moitos daqueles rapaces os que se perderon perseguindo ó "cabalo"). Pero entón?, tiñan de todo, trompo, canicas, cacharrol e amigos, para que máis.\nChovía arreo aquela mañá. Non podían xogar na rúa. Ademáis o irmán maior estaba "enfermo", botara toda a semana na cama, sen ir ó colexio. Foi por iso que decidiron xogar na cama, na habitación dos pais, que era a que sempre se convertía, en caso de necesidade, en improvisado hospital. A imaxinación daqueles tres anxiños, transformara as almofadas en veloces e indómitos corceis, coma os que saían na Telfunquen en branco e negro recen estrada, con limitador e todo (por mor das subidas da tensión), un aparello máxico cunha bombilliña vermella. Eles veña a cabalgar a lombos de "Furia" e a brincar sobre aquel colchón de lá, (no que mamá se renventaba a batexar todalas mañás), alleos ó resto do mundo.\nO vello colchón de lá.\nEste ía sobre un metálico vello, moi vello, vello de máis para aghuantar as brincadeiras daqueles tres xinetes dos Far West.\nO desenlace mirábase vir.\nA madeira do metálico escahou.\nAcordaron mete-lo "enfermo" na cama, e os outros dous, sentadiños ó pe da mesma, coma se nada pasase.\nSe non fose polo que lles agardaba era para escahar a rir.\nAlí estaba o coitado do "enfermo", coa cabeza no chan, a pesares das tres almofadas que lle puxeran por baixo, (—"para disimular"— dicían), e as pernas para arriba. A cabeza no fondo e as pernas na cima.\n—Case non se nota!. —Dicíanse entre eles, para se consolar, e ¿quizáis? Tamén para amortigua-lo meto ante o temido desenlace, cando chegara mamá.\nEscoitaron que se abría a "porta dos cristais" (que así era como lle chamaban a aquela porta que daba aceso ó pasillo dende a rúa).\nCada un interpretou o papel acordado. O "enfermo" tiña cara de profunda enfermidade, remarcada por unhas facións tensas, (polo medo que ía por dentro) e pola teatralidade que lle daba ter a cabeza aló no fondo. Ó pe da cama, con cara de non ter roto un prato na súa vida, e moito menos un vello metálico, os outros dous anxiños.\nPero vese que mamá era moi lista. Pero que moi lista debía de ser (—pensaron eles—), pois advertiu a desfeita nada máis entrar no cuarto. Víronno nos seu ollos. Ela.., ela descobrira veloz, o que acontecera no cuarto. Tan certo, coma real se fixo o desenlace agardado.\nAlí houbo para todos. Ningén quedou sen a súa parte. Non se salvo nin o "enfermo imaxinario".\nAgora, na actualidade, cando a autora recorda os feitos, rí, e rí a cachón. Non lle pesan as labazadas que levou, a pesares de que son ben outros os métodos educativos que hoxe en día emprega como nai. Só recorda a aqueles cativos a xogar e rir, e logo?, tratando de amañar a desfeita. Coitados. Convencidos de que estaba tan ben disimulada a desfeita, que alí niguén ía ser quen de adiviña-lo acontecido.\nEran outros tempos.\nHoxe río, e río a esgalla.


(Redirixido desde "Stamford Bridge (estadio)")\nEn 1930, unha nova terraza construíuse no lado sur para máis espectadores de pé. Só unha parte disto foi tellada e fíxose coñecido como "The Shed" ou "O Alpendre". Este converteuse no punto a favor para os afeccionados máis fieis do Chelsea ata que a bancada foi demolida en 1994, cando se fixo obrigatoria por lei como medida de seguridade despois de que se ditase o Informe Taylor por mor da Traxedia de Hillsborough.\nEn 1939, unha pequena bancada de dous pisos construíuse. Foi orixinalmente construída coa intención de abarcar todo o extremo norte, pero o estalido da Segunda Guerra Mundial e as súas secuelas obrigou ao club a manter o soporte pequeno. Foi demolido e substituído por terrazas abertas para os afeccionados de pé en 1975. A North Stand pechouse en 1993 e foi construída outra bancada de dous pisos, coñecida como a Matthew Harding Stand, en honra ao xa falecido popular director financeiro do club Matthew Harding.\nNa tempada 1964-65, a West Stand foi construída para substituír á vella bancada construída no lado oeste do estadio. A construción consistiu nun aumento de filas e de asentos até o tope da terraza. The Old West Stand foi demolido en 1998 e substituído polo actual West Stand. Unha vasta nova East Stand foi construída en 1973, orixinalmente como o inicio dunha remodelación do estadio que foi abandonada cando o club atopouse con dificultades financeiras. O East Stand sobrevive basicamente en tres niveles desde 1973, aínda que se renovou e modernizado moito desde entón.\nA máis antiga en pé, a Bancada Leste está situada ao longo do lado este de o campo. Anteriormente, era o fogar dos afeccionados máis fieis do Chelsea, con todo ao comezo da tempada 2005-06 o entón adestrador do equipo José Mourinho solicitou o traslado da sección desta parte da bancada para impulsar a moral do equipo. A bancada ten tres niveles e é o corazón do estadio. No nivel inferior se econtran os baños, os vestiarios, a sala de conferencias, o centro de prensa, tendas de artigos do club e cafetaría. O nivel medio está ocupada polas instalacións, oficinas e o centro de negocios. O nivel superior proporciona aos espectadores una das mellores vistas no estadio.\nO Alpendre Final está situado ao longo da parte sur do campo. A bancada conta con dous niveis. O nivel inferior é utilizado polos seguidores máis fieis do equipo, ata que desde a tempada 2005-06 os afeccionados foron movidos á esquina este de a bancada para evitar incidentes. A bancada tamén posúe o Museo do Centenario e un monumento conmemorativo onde as familias de falecidos xogadores do club poden deixar un permanente recordo dos seus seres queridos con indicacións do seu eterno apoio para o club.\nA Bancada Oeste, recentemente actualizada, atópase ao longo do lado oeste do campo. Ten tres niveles, ademais dunha fila de Suites Executivas que se estenden ao longo da bancada.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Stamford_Bridge&oldid=5161247"\nA última edición desta páxina foi o 27 de maio de 2019 ás 17:41.


A Xunta anuncia a licitación das obras de renovación do firme, reparación de beirarrúas e mellora da accesibilidade en tres estradas autonómicas ao seu paso polo concello de Maceda, cun investimento de 568.000 € | Xurado de Expropiación de Galicia\nInicio / Noticias / A Xunta anuncia a licitación das obras de renovación do firme, reparación de beirarrúas e mellora da accesibilidade en tres estradas autonómicas ao seu paso polo concello de Maceda, cun investimento de 568.000 €\nA Xunta anuncia a licitación das obras de renovación do firme, reparación de beirarrúas e mellora da accesibilidade en tres estradas autonómicas ao seu paso polo concello de Maceda, cun investimento de 568.000 €\nOurense, 25 de novembro de 2021.- O delegado territorial da Xunta en Ourense, Gabriel Alén, avanzou a próxima licitación das obras de renovación do firme e reparación de beirarrúas na estrada OU-104, así como a mellora da accesibilidade nas estradas OU-101 e OU-103, ao seu paso polo concello de Maceda, que suporán un investimento da Xunta de 568.272 euros.\nGabriel Alén visitou esta mañá o lugar onde se van realizar estas actuacións de mellora da seguridade viaria, trasladándolle ao alcalde, Rubén Quintas, a previsión da publicación, este mesmo venres na Plataforma de Contratos de Galicia, da licitación das actuacións.\nAs empresas interesadas en levar a cabo estes traballos terán de prazo ata o vindeiro 22 de decembro para presentar as súas ofertas. O prazo de execución destas intervencións será de 5 meses.\nO delegado territorial puxo esta intervención como un claro exemplo da aposta da Xunta "por impulsar a mellora de infraestruturas vertebradoras" no interior da Comunidade, contribuíndo así "a un rural vivo".\nEste tipo de actuacións, segundo Gabriel Alén “servirán para mellorar a seguridade de condutores e peóns, así como a estética e a funcionalidade da principal vía de Maceda.\nAs obras consistirán na substitución da capa de rodadura e na reparación de beirarrúas na OU–104, a estrada autonómica entre o Alto do Couso e Maceda, concretamente, no treito comprendido entre os puntos quilométricos 5+370 e 5+980. Ademais, mellorarase a accesibilidade nas estradas autonómicas OU-101, Ourense-Maceda, e OU-103, Maceda-Os Milagres do Medo.\nO proxecto prevé, ademais, a recollida das augas de escorras superficiais ao longo do trazado dos treitos das tres estradas nos que se actúa, que se realizarán mediante sumidoiros e reixas-sumidoiro a base dun canal de formigón que se conectarán á rede municipal existente de evacuación de augas pluviais que discorre pola zona de actuación.\nInstalaranse, ademais, 47 luminarias de módulo LED fabricadas en aluminio inxectado sobre columnas troncocónicas de 7 m de altura fabricadas en chapa de aceiro ao carbono; e executaranse canalizacións subterráneas para previsión de futuras instalacións de baixa tensión e telecomunicacións no núcleo de Maceda.\nOs pavimentos de formigón proxectados executaranse cun formigón de firme tipo HF-4,0 cun grosor mínimo unha vez compactado de 18 cm.\nPlantaranse, así mesmo, 29 novas árbores, (15 carballos comúns e 14 carballos meloxos) en alcorques de nova execución recheos cun pavimento drenante realizado "in situ" cun morteiro a base de resinas e áridos de cor; e colocaranse 52 asentos de formigón prefabricado de 50×50×45 cm, fixados ao chan polo seu propio peso.


EUA primaria: en Colorado, demócratas como Bernie Sanders | LVMedia\nEUA primaria: en Colorado, demócratas como Bernie Sanders\nUnha reunión de Bernie Sanders en Fort Collins, en Colorado, 28 de febreiro. Jacquelyn martin / ap\nColorado ama a Bernie Sanders. Nesta etapa da competición democrática, é un pouco de consolación (66 delegados contra 222 a Texas), pero independentemente de. A “Bernie-Mania” aprehendeu este estado onde a forma autónoma do 37% do electorado; Un antigo bastión republicano conquistado por Obama en 2008. “É tan grande”, Marvels Susan Northleaf, un perfil de bioloxía molecular na xubilación, reuniuse en Boulder, a cidade universitaria e Feeste dos “serírios” – norte de Denver. Aos 69 anos, Susan participará por primeira vez nun caucus (reunión ao final de que os delegados, organizados en 15 estados son designados o martes 1 de marzo. En 2008, ela fixo un esforzo, para Barack Obama, pero non atopou un aparcadoiro fronte á estación de votación. “Esta vez, eu estarei ás 6 da mañá menos dun cuarto, ela prevé (o caucus comeza ás 19 horas). Nunca se desvía dos seus principios. Todos os países do mundo gustarían que alguén como Bernie Sanders”.\nLer tamén: caucus, delegados, super martes …: todos entenden todo para os cebadores americanos\nSusan Northleaf, 69, participará por primeira vez o martes nun caucus, en Boulder (Colorado). Photo Cl\nColorado é un dos poucos estados – con Oklahoma e Minnesota, e por suposto o seu feudo, Vermont – onde Bernie Sanders é probable que compite con Hillary Clinton con motivo do “Super martes”, martes. Doce estados farán a súa elección. Contra a maioría dos representantes electos locais, incluído o gobernador popular John Hickenlooper, que participou no antigo secretario de Estado, a base demócrata embarcou no “Bernie Bus” desde o principio, cando o socialista foi visto como unha curiosidade sobre a escena política. Spencer Biro, 21, no segundo ano na Universidade de Colorado en Boulder, xa viu catro veces Bernie Sanders desde o verán. Martes ás 7 da tarde, a súa clase tiña unha proba de química. Conseguiu convencer ao presidente da Universidade de dar unha exención aos estudantes que quererán votar. “En Iowa, era necesario separar o gañador debuxando en seis estacións de votación”, explica. Nun caucus, cada voz conta coa verdade. “\nSpencer Broo, estudante en Boulder (Colorado), exento do exame de química a o caucus democrático. Foto C. L.\nPara a legalización do cannabis\nSe Colorado ama a Bernie, Bernie faino ben. Nun estado onde a marihuana está á venda, o candidato expresouse pola abolición da planta da táboa federal das sustancias controladas, que era bastante morreu sobre a legalización do cannabis (confesou que nunca consumiu un selo ou dous: fume fai que tose). Nun dos outros temas que están interesados en “colorados”, perforación de gas e fracturación hidráulica, tamén conquistou a base. Un dos seus últimos anuncios é un requisito contra o facking, un proceso que sempre se opuxo.\nKylie Marchiori ten 21 anos. Estudante, usa unha colección de insignias pro-bernie, incluíndo un oso de pelúcia que “baila con Bernie”. O “baile de baile” é unha referencia a graciosos mortos, o grupo de ameixas de culto dos anos 70. “É para a miña familia que estou facendo iso”, di ela. Os seus pais foron expulsados da súa casa como resultado da crise subprime de 2008. O seu pai tiña que declararse en bancarrota. “É difícil que un neno vexa aos seus pais en tal estado de estrés. Nunca quero ver a estas persoas a cargo da economía.”\nLer tamén: Demócrata primario nos Estados Unidos: quen está na túa mente ?\nYlie Marchiori, 21, nunha reunión Pro-Bernie en Boulder (Colorado). Na súa placa: “Dancing With Bernie” Photo Cl\nNo centro de Denver, dous frescos murais, obras de Gregg Deald, un artista amerindio, facer Homenaxe ao home con lentes.Un, na parede do aparcadoiro descuberto, é visible en YouTube, acompañado por un rap, composto por fragmentos de discurso de Bernie: “O suficiente é oído” (“¡Basto é o suficiente!”), “Imos mobilizar a clase media”. “\nComo Barack Obama en 2008, o senador Vermont trouxo un número significativo de novos electores ás enquisas. Máis de 30.500 cidadáns rexistráronse nas listas do Partido Demócrata Colorado para participar en caucuses, incluíndo o número de mozos. Domingo pola noite, na Universidade de Fort Collins, a 70 km de Denver, Bernie Sanders fixo un estadio completo: 6.500 fans, impulsado. Para o candidato, o desafío segue a transformar o entusiasmo nos delegados.\nLer: Prio Hillary Clinton cava a lagoa no demócrata primaria antes do Super Martes\nCompartir Desactivado Compartir Discapacitado\nComparte compartimento desactivado


DESCARGAR North American F-100C Super Saber CWDT FSX & P3D - Rikoooo\ntransferencias 3 873\nAutor: equipo de deseño clásico Warbirds, paquete e conversión nativa por LLS\nAquí está o F-100 Super Sabre un dos primeiros caza supersónicos americanos (primeiro voo en 1955), este complemento é unha conversión nativa para FSX Compatible coa aceleración Prepar3D v4 +. Incluído con varias animacións, habitáculo virtual básico, panel 2D, sons, tres repintos e documentación.\nO Super Sabre Norteamericano F-100 forma parte da primeira xeración de caza supersónico americano coñecido como o Century Series Fighters, xunto co seu homólogo soviético o agricultor MiG-19 Mikoyan-Gourevitch. Este avión foi alcumado Hun (abreviatura Hundred referíndose á súa designación "F-100") polos seus pilotos que o apreciaron moito. Construído máis que copias 2,000, o F-100 tivo unha longa carreira e foi utilizado ata a 1982 por Turquía. (Fonte de Wikipedia)


Deixamos o vídeo da nova música coa letra para xuntar ás outras da Galeokada.\nComentarios (0) - Categoría: Galeokada - Publicado o 03-04-2013 23:38\nComezamos a Galeokada deste curso para o alumnado de Infantil e Primaria.\nAs primeiras músicas son:\nSara, Sariña, de Os Cempés\nO carro, de Fuxan os Ventos.\nQuédanvos aquí as letras e os vídeos:\nComentarios (0) - Categoría: Galeokada - Publicado o 04-03-2013 09:31\nMáis vídeos da Galinha Pintadinha no Galeoke\nTamén nos quedaban por subir os vídeos da última sesión especial da Galeokada, na que se uniron aínda máis alumnas e alumnos. Aquí os tedes:\nFUI AO MERCADO:\nComentarios (1) - Categoría: Galeokada - Publicado o 28-06-2012 21:19\nGALEOKADA 13 DE MAIO\nAquí tedes as letras e máis abaixo os vídeos para o Galeoke desta semana.\nUnha é Rapás, rapás, de Xoán Curiel. No vídeo aparece cantando con Socorro Lira, unha cantante brasileira que tamén vos recomendamos e que coñecemos ben polo libro-disco As cores do Atlántico, un fermoso traballo de divulgación das nosas cantigas de amigo, que podedes pedir ao equipo de Normalización.\nA outra música é moi coñecida en Ourense, O paraugas do Xosé, popularizada polo Cuco de Velle. Deixámosvos a version que aparece no fantástico traballo da Asociación de Gaiteiros Galegos, Pelo gato 24, que tamén podedes pedir ao equipo, claro! Hai un Cd coas músicas e un DVD con videoclips e xogos populares.\nComentarios (0) - Categoría: Galeokada - Publicado o 09-05-2012 13:58


Celtarys, bioquímica ao servizo de novos fármacos\nPosted on 23 agosto, 2021 at 10:24 am\nA spin-off da USC comeza a comercialización de innovadoras ferramentas químicas para a industria farmacéutica\nO proxecto da spin-off da Universidade de Santiago (USC) Celtarys nace hai tres anos por iniciativa do profesor da Facultade de Química Eddy Sotelo que desenvolvía desde o ano 2009 unha investigación no seu laboratorio sobre o uso de ferramentas químicas baseadas na fluorescencia para a investigación de novos fármacos. O proxecto pasou a formar parte do programa Ignicia en 2018 e a principios deste ano creouse a spin-off que vai levar adiante a comercialización dos produtos deseñados a partir das investigacións realizadas.\nSonia Martínez Arca, CEO de Celtarys, explica que a actividade da start-up céntrase no descubrimento dun tipo de moléculas chamadas “ligandos” que se utilizan na biotecnoloxía para avanzar no descubrimento de novos fármacos. “Traballamos na investigación dos ligandos fluorescentes que son unha alternativa aos radioactivos que se veñen utilizando ata o de agora. Son elementos difíciles de deseñar e de sintetizar e por iso actualmente hai poucos ligandos fluorescentes para facer ensaios clínicos. Nós o que facemos é acelerar o proceso de síntese para facer ligandos fluorescentes que poidan funcionar en calquera tipo de diana durante o proceso de investigación dun fármaco”, indica Martínez Arca.\nOs ligandos cos que traballa Celtarys permiten evitar o uso de elementos radioactivos no proceso de investigación e ademais supón un aforro de gasto. Trátase dun tipo de produto baseado na biotecnoloxía cun gran potencial de desenvolvemento nos próximos anos. A empresa galega conta xa cunha tecnoloxía validada neste campo e agora está a iniciar a fase de comercialización dos seus produtos. “Os custos de desenvolvemento dos novos medicamentos incrementáronse moito nos últimos anos e as empresas biotecnolóxicas necesitan mellorar a súa competitividade neste aspecto”, sinala Martínez Arca.\nO modelo de negocio de Celtarys basease en tres elementos: a venda do catálogo de ligandos fluorescentes da empresa, o desenvolvemento de novos ligandos “a medida” para empresas que conten con novas dianas nas súas investigacións e chegar a acordos con outras empresas do sector para que poidan aplicar a tecnoloxía de Celtarys en distintos tipos de ensaios.\nMartínez Arca explica que o principal obxectivo da empresa nestes momentos é dar a coñecer a súa tecnoloxía e conseguir unha boa situación no mercado internacional. Neste momentos Celtarys atópase na etapa final para acadar unha rolda de financiamento importante para desenvolver o seu plan de negocio. As previsións son que a compañía podería chegar a unha facturación superior aos 3 millóns de euros en 2024 e deste xeito xa conseguiría obter beneficios.\nA empresa conta cun grupo de tres investigadores principais e ademais ten o apoio do grupo de investigación de Mabel Loza, profesora de Farmacoloxía na USC e responsable do grupo de investigación BioFarma, que se encarga da validación farmacolóxica das ferramentas desenvolvidas por Celtarys.\nCeltarys ten como obxectivos a medio prazo dar a coñecer a súa tecnoloxia e conseguir unha boa situación no mercado internacional\nMartínez Arca destaca a importancia que tivo para o proxecto a inclusión no programa Ignicia, xa que lles permitiu darlle un pulo tanto na parte de financiamento como no desenvolvemento comercial. Tamén sinala que Celtarys forma parte do programa BioIncubaTech, que está a facilitar a presenza da compañía en diversas feiras virtuais do sector biotecnolóxico e tamén axudando ao posicionamento de marca da compañía.\nÁmbolos dous programas de axudas forman parte das liñas de apoio da Axencia Galega de Innovación (Gain) da Xunta de Galicia. A USC forma parte do accionariado de Celtarys e ademais é titular dunha patente desenvolvida pola empresa, que conta cun acordo de transferencia de tecnoloxía coa universidade. Pola súa banda, o organismo de capital-risco da Xunta, XesGalicia, tamén achega financiamento e forma parte do accionariado da nova compañía.


Conversas na Ferrería #124: Noites de música en Novos Cinemas - A Radio de Pontevedra Viva\nA terceira edición de Novos Cinemas vén acompañada de noites musicais. A do venres será unha velada para o underground pontevedrés. Charlamos coas tres bandas.\nIsaak Abonjo é batería de Glitter & Litter, un trío cuns dous anos de andaina, que fan 'low cost rock' N roll'. O público pontevedrés tivo ocasión de velos e escoitalos o pasado agosto nos concertos da Praza de España, xa que telonearon a Rosendo. Tamén un trío compón Trompas de Farlopio; para esta formación punk será a súa presentación na cidade. Estiveron dous dos seus integrantes: Lúa Sálamo, batería, e Iván, baixista e voz. Completando a proposta da noite do venres estarán Pantano. Un cuarteto que fai garaxe-rock, cun primeiro EP editado e que sacarán o seu primeiro LP para o ano próximo, como avanza Charlie, baixista.\nPor | Venres 14 de Decembro, 2018\nA terceira edición de Novos Cinemas vén acompañada de noites musicais. A do venres será unha velada para o underground pontevedrés. Charlamos coas tres bandas en PontevedraViva Radio


Programación 25N - Sada libre de violencias machistas | Concello de Sada\nAsociacións, clubs deportivos, axentes sociais, establecementos comerciais, de hostalaría e colectividades do municipio así como toda a veciñanza pode sumarse, a nivel individual, colocando ornamentación negra, colgando roupa negra nos balcóns, difundindo a campaña nas redes sociais, e por suposto, achegando ideas para que do 18 ao 25 de novembro consigamos tinguir Sada de negro.\nOBRADOIRO "MACHISMO SEN MIOPÍA"\nA iniciativa consta de dous obradoiros complementariosque se desenvolverán os mércores 27 de novembro e 4 de decembro no Local anexo a Servizos Sociais (rúa A Lagoa, 44, portal 5 baixo dta) de 18:00h. a 20:30h.\nMachismo Sen Miopías é un programa impulsado pola Deputación Provincial da Coruña co principal obxectivo de previr as violencias machistas a través da identificación e toma de consciencia daquelas violencias menos visibles, sensibilizando na importancia de erradicalas.\nConcretamente abordarase a invisibilidade histórica das mulleres nos estudos científicos; a morbilidade diferencial así como o sobredimensionamento das diferenzas entre mulleres e homes; a violencia obstétrica e a patoloxización e medicalización dos corpos das mulleres.\nA actividade é de balde pero con prazas limitadas. A inscrición en Servizos Sociais está aberta ata o 22 de novembro neste formulario,\nTamén no correo servizos.sociais@sada.gal. ou chamando ao telefóno de servizos sociais 981 62 05 67, deixando nome, apelidos, teléfono e DNI.\nAs persoas interesadas poden inscribirse ata o 18 de novembro a través do formulario, no correo plan.igualdade.sada@gmail.com ou chamando ao 981 62 05 67, deixando nome, apelidos, teléfono e DNI. As/os menores de idade deberán ir acompañadas/os por un /unha maior de idade.\nCONCENTRACIÓN POPULAR NA PRAZA DE SAN ROQUE O 25 NOVEMBRO\nÁs 20:00 horas do 25 de novembro na Praza de San Roque terá lugara concentración "Sada libre de Violencias Machistas" coa lectura do manifesto e a proxeción de imaxes da campaña Sada en Negro\nESPAZO DE REFLEXIÓN "A VIOLENCIA CONTRA A MULLER"\nA partires do 18 de novembro na Biblioteca Municipal Ramón Suárez Picallo


Sés presenta o seu novo traballo, Liberar as arterias, no Teatro Afundación de Vigo | Noticias Vigo\nSés presenta o seu novo traballo, Liberar as arterias, no Teatro Afundación de Vigo\nOfrecerá un concerto o vindeiro venres 6 de marzo a partir das 21.00 h\nPublicado por Noticias Vigo o día 28/02/2020 na sección de Eventos,Galicia,Vigo\nA cantautora Sés presentará a súa nova proposta discográfica, Liberar as arterias, no Teatro Afundación de Vigo. Será cun concerto o vindeiro venres 6 de marzo, a partir das 21.00 h. As entradas pódense adquirir na web Ataquilla.com.\nLiberar as arterias inclúe unha selección de cancións con letra e música composta pola propia cantautora mediante as que continúa evolucionando o seu particular son que a consagrou todo o máis alto. Un sétimo disco que mantén e potencia a súa valente mensaxe e no que percorre América de norte a sur, todo iso bañado pola súa alma de cantareira.\nSés converteuse nunha das artistas de maior éxito en Galicia polo seu carisma e discurso, así como pola forza e calidade das súas cancións, que sen dúbida levarana a conquistar outros territorios. Nesta ocasión actuará no Teatro Afundación de Vigo dentro dunha xira que a levará por escenarios de América do Sur e cidades españolas como Barcelona, Ponferrada, Bilbao, Donostia, Málaga, Madrid, Asturias ou Valencia.\nSés presenta o seu novo traballo, Liberar as…\nSÉS anuncia as primeiras datas da presentación en…\nLos Secretos presentan o seu novo traballo, Mi…\nMaría do Ceo presenta o seu novo disco, A fadista,…