Premiada a iniciativa de cole intelixente do CEIP Barouta, Ames - Código Cero - Diario Tecnolóxico de Galicia\nFinalmente resolveuse no mes de xuño a quinta edición do concurso Proxecto Innovación, organizado pola Plataforma Proxecta, o espazo educativo-tecnolóxico da Fundación Amancio Ortega e da Fundación Santiago Rey Fernández-Latorre, destinado a salientar e visualizar as propostas da nosa rapazada que máis potencial atesouren para convertérense en grandes inventos das comunicacións, da docencia, do medio ambiente ou da saúde, entre outros moitos eidos. O primeiro premio foi para o CEIP de Barouta (Ames), grazas ao proxecto Embaróuta- T: nó sostible de colexio intelixente, conectado e vinculado a calquera parte do mundo.\nA iniciativa gañadora, apoiada pola ANPA e o Concello de Ames, recibirá unha contía de 7.880 euros (o 80% do importe solicitado), para poder desenvolver o devandito proxecto de colexio smart.\nEn termos máis concretos, Embaróuta- T: nó sostible pretende a transformación do propio centro, a través da robótica e o tratamento de refugallos (poñendo o foco nos plásticos con vistas á súa axeitada reciclaxe), cara a metodoloxías e procedementos propios das Cidades Intelixentes. Ou sexa, cara un aproveitamento das posibilidades das novas ferramentas da comunicación e da información para gañar en xestión, rendibilidade, sustentabilidade, eficiencia e eficacia. No caso do cole de Ames, a idea básica é que sexa un “cole conectado co mundo”: con calquera recanto do mundo. Ademais, outro dos obxectivos é convertelo nun centro docente “onde se promovan aprendizaxes significativas desde as capacidades e orientados ás expectativas de todo o alumnado”.\nO pasado 24 de maio os representantes dos seis proxectos finalistas do V Concurso Proxecta Innovación tiveron a oportunidade de explicar e defender os seus proxectos ante o xurado do certame no XII Encontro inspiraTIC. O xurado determinou que o segundo premio fose para o proxecto Hortus Cultus 3.0, do CEIP Balaídos de Vigo, e o terceiro premio levouno a iniciativa Realiz-Arte, do CPR Compañía de María da Coruña. Ademais, concedéronse 3 accésits, para os proxectos Curtas Inma, do CPR La Inmaculada - La Salle, de Santiago; Plataforma #Educagram, do IES do Castro de Vigo; e Mastigar e dixerir un libro: a Fraga Milmañas, do CEIP Ponte dos Brozos, de Arteixo.


Boletín decembro 2020 | Entrevista a Mercedes Queixas: “O mapa escolar de Culleredo non se axusta á realidade social” - Novas - Bloque Nacionalista Galego de Culleredo - BNG - Bloque Nacionalista Galego\nBOLETÍN INFORMATIVO | DECEMBRO 2020\nEntrevista a Mercedes Queixas: “O mapa escolar de Culleredo non se axusta á realidade social”\nBNG de Culleredo 04 xan. 2021 - 14:13\nría boletin entrevista mapa-educativo Mercedes Queixas\n— Sendo parte da comunidade educativa como docente, ademais de deputada, cales consideras que serían as medidas a tomar para mellorar a calidade e oferta educativa en Culleredo?\n— Toda planificación require do recoñecemento previo do contexto sobre o que intervir. Tamén a planificación do espazo educativo dun territorio. Culleredo presenta un problema crónico derivado dun mapa escolar que non se axusta á realidade social, acrecentado ao ser un concello que segue a medrar en poboación. Unha problemática herdada, que agora se agudizou en plena pandemia, derivando da incapacidade e ausencia de planificación por parte da Consellería de Educación para preparar un inicio de curso con garantías, docentes e sanitarias. Verificouse que os centros educativos están masificados, que unha parte importante do alumnado se ve obrigado a deslocarse lonxe do seu centro de referencia, que o alumnado da zona rural non ten oferta educativa no seu medio próximo en secundaria e que a oferta de servizos complementarios non goza da calidade e equidade necesarias en todos os centros.\n— Culleredo xoga unha parte fundamental na estructuración da comarca da Coruña, pola súa situación estratéxica e polas comunicacións que transcorren polo noso concello. Cales consideras que son os grandes retos da Comarca da Coruña para esta lexislatura?\n— O futuro de Culleredo e de toda a comarca da Coruña pasa por dispor dunha rede de comunicación interna que o vertebre territorialmente e cohesione socialmente. Vivimos nunha comarca que se retroalimenta laboral e humanamente. Culleredo é un concello que sufriu moitas das agresións que simbolizaron os avances da modernidade, sacrificando o seu medio natural e sen contraprestacións de mellora directa para a vida dos seus habitantes. Pensemos no esmorecemento económico e ambiental da Ría do Bugo, na ausencia de proxectos industriais, no trazado da AP-9, nas sucesivas fendas provocadas pola ampliación da zona aeroportuaria, no desmantelamento dunha verdadeira oferta de transporte público que sexa alternativa sostíbel de mobilidade cidadá por estrada ou a través da liña de ferrocarril de proximidade.\n— Coas labazadas que teñen dado á nosa industria até desmantelala, agora son o sector servizos, a cultura, a hostalería... as que se ven golpeadas por unha crise na que a Xunta goberna a golpe de improvisación. Cales son as propostas do BNG a tomar coa maior urxencia?\n— O coronavirus déixanos moitas aprendizaxes. Entre elas, a necesidade de sermos o máis autosuficiente posíbel como pobo. Termos capacidade produtiva é a base que garante o noso futuro, desde o traballo nos sectores produtivos básicos —terra, mar, industria— até aqueles nos que temos grandes profesionais preparados, como é a investigación, a ciencia, a tecnoloxía.\nUnha economía verde, circular, sostíbel, que naza das nosas propias potencialidades é a clave, é o piar do futuro económico e social que debemos abrir. Recuperarmos todo o patrimonio humano altamente cualificado que expulsamos será a garantía dese futuro. O futuro das galegas e dos galegos pasa por acreditar nas nosas propias forzas e capacidades.\n— Desta vai coa limpeza e rexeneración da Ría do Burgo?\n— O pulso do compromiso social, a conciencia popular a respecto da defensa do medio ambiente xunto á riqueza económica da Ría do Burgo, ademais do apoio sostido no tempo do BNG, co importante aval da compañeira que nos está a representar no Parlamento Europeo, Ana Miranda, conseguiu que por fin a Administración española deixe de mirar para outro lado coa inxustiza cometida neste espazo, condenado a unha morte lenta programada. As obras de dragaxe comezarán por fin, mais aínda é preciso que o goberno do Estado e a Xunta asuman as compensacións económicas aos mariscadores e mariscadoras, xa que se verán obrigados a parar no seu traballo durante aproximadamente dous anos. Este é o compromiso de traballo actual do BNG na negocaciación dos orzamentos xerais e non renunciaremos até conseguilo.


Aprazado o Tres Cuñados FS-Sport Sala FS previsto para este sábado no Pavillón de Calabagueiros (O Barco)\nInicio/Última hora/Aprazado o Tres Cuñados FS-Sport Sala FS previsto para este sábado no Pavillón de Calabagueiros (O Barco)\nO equipo valdeorrés conta con tres xogadores positivos por Covid\nOs xogadores do Tres Cuñados FS saíndo ao terreo de xogo. /Foto: Mónica G. Bellver-\nO coronavirus segue facendo das súas, provocando cancelacións e no mellor dos casos, aprazamentos, no ámbito deportivo.\nDesta volta tocoulle ao Pizarras Los Tres Cuñados FS que se vía obrigado a aprazar o partido de fútbol sala que debía disputar este sábado 15 de xaneiro ante o Sport Sala FS de Culleredo (A Coruña).\nO partido, que marcaría o inicio da segunda volta na terceira división nacional, debía disputarse no Barco de Valdeorras, no pavillón municipal de Calabagueiros, pero era aprazado por casos activos de Covid no conxunto valdeorrés. “Temos tres positivos polo que quedamos con moi poucos xogadores para desputar o encontro. Por precaución pedimos a suspensión”, aseguran dende o club, adiantando que informarán da data da disputa do mesmo cando lles sexa comunicado pola RFGF”.\nA Rúa aprazado comarca coronavirus covid fútbol sala noticias O Barco pizarras provincia tres cuñados Valdeorras


Queralt Lahoz emancípase do patriarcado con ‘Pureza’ – A Movida\nQueralt Lahoz emancípase do patriarcado con ‘Pureza’\nPosted on 2 Xuño, 2022 by Tamara Novoa\nA artista catalana Queralt Lahoz será unha das primeiras en subirse ao escenario do festival Portamérica que arranca esta mesma tarde en Caldas de Reis. Estará presentando o seu primeiro disco ‘Pureza’, co que dá un salto cualitativo na súa carreira e polo que está a recibir moi boas críticas.\n“Unha muller sen etiquetas” así se define Queralt Lahoz e así é a súa música na que combina r&b, hip-hop, soul, música latina ou flamenco. Ese eclecticismo é o que mellor define a esta artista catalana de sangue granadina; “xogo con todas as músicas porque todas as músicas viven en min”, engade. ‘Pureza’ é o nome do seu primeiro disco e o estará presentando hoxe, xoves 4, no Festival Portamérica.\nDesde ben pequena esta rapaza nacida en Santa Coloma de Gramanet (Barcelona) tivo clara a súa vocación: “miña nai sempre di que me comunicaba mellor cantando que falando, pero na casa non tiñamos os recursos económicos para que eu fora ao conservatorio”. Iso non parou a Queralt; a música sempre estivo presente na súa vida e nos últimos 9 anos foi experimentando diferentes formatos ata atopar o seu lugar. “Pureza é a esencia dun mesmo, a naturalidade, a humildade”; ese camiño que a levou a conectar coa súa verdadeira esencia levouna tamén ao recoñecemento público, pois Pureza é catalogado por moitos como un dos álbums revelación do último ano. “Chega un momento na vida que te decatas de que estás sempre á sombra de moita xente, dos homes… pero tes unha mensaxe que vai máis alá e unha musicalidade que queres amosar entón ese día emancípaste dese formato de home e colles os aforros e marchas da casa. Iso foi o que eu fixen coa miña música: crear o meu fogar, dicir este é o meu son e esta é a miña historia’, explica a artista.\nA pesar de todos os adornos que se pon, esta música catalana é naturalidade, frescura e espontaneidade. Sobre o escenario promete un show cheo de paixón e sensibilidade no que nos convidará a viaxar con ela e a pasar nuns minutos dun hip-hop a un bolero puro.\nEsta mesma noite tamén subirá ao escenario do Portamérica o seu veciño Muchachito Bombo Infierno. Que pasa en Santa Coloma para que nazan tantos artistas? Este barrio situado na periferia de Barcelona acolleu a moitas familias chegadas de toda a península que emigraban a Cataluña para buscarse o substento. “Creo que neses pobos máis pequenos dos que provimos hai unha identidade cultural moi forte que custa máis que sexa absorbida polo capitalismo; en Santa Coloma, por necesidade, continuamos a comunicarnos a través da cultura”, conclúe.\nBarcelona Caldas de reis entrevista Queralt Lahoz Portamérica Pureza Queralt Queralt Lahoz Santa Coloma de Gramanet


Mª Carmen Fachal Rodríguez\nNilo Carballude Cacheda\nPaís de destino: Spain\nCando contaba con vinte e dous anos, Carmen decidiu emigrar para o País Vasco en busca dunha mellora para o seu futuro e a súa economía. Alí, pese a haber moitas fábricas en que poder empregarse, o seu home non quería e Carmen sempre traballou cosendo na casa. Pagábanlle ben, mais era unha labor moi sacrificada.\nNun primeiro momento o matrimonio tiña que compartir casa con outras familias, mais en pouco tempo, e poñéndose o xefe do seu marido como avalista, deron a entrada para o seu propio piso. Alí todo estaba máis avanzado, había auga corrente, recollían o lixo... e o matrimonio levaba unha vida cómoda, saían a tomar café, ían ao cinema etc.\nAlgo que lle chamou moito a atención a Carmen da vida en Eibar era ver no parque todos os avós coidando os netos, mentres que os seus pais traballaban nas fábricas. Iso aquí aínda non era habitual.\nA relación coa familia mantíñaa a través de dúas ou tres cartas semanais. Ademais, viñan de vacacións tres veces ao ano, e o seu fillo, tan pronto collía as vacacións no colexio, íao recoller un familiar desde Galicia para que pasase aquí ese tempo.\nO retorno motivouno a Galicia foi motivado polo falecemento do seu fillo; de non suceder esta circunstancia non terían volto. A pesar de estaren hoxe xa adaptados á vida aquí, nun principio pasárono moi mal e arrepentíronse de volver, pois alí tiñan unha grande convivencia cos amigos e moita vida social: reunións, comidas, saídas etc. Ao chegar aquí quixeron facer o mesmo, mais a xente non se prestaba. No País Vasco fixeron grandes amizades, algunhas coma irmáns.


Prosi, ambicioso no seu primeiro día como granate: 'Llego con la expectativa clara de subir a Segunda' - Pontevedra Viva\nProsi, na súa presentación como xogador do Pontevedra\nXoves 20 de Xullo, 2017 ás 14:42 do Xoves 20 de Xullo, 2017\nLupe Murillo e Prosi na presentación do xogador\nNo seu primeiro día como xogador do Pontevedra Club de Fútbol, Diego Álvarez, coñecido futbolísticamente como 'Prosi', mostrou a súa ambición á hora de explicar os motivos polos que aceptou a oferta granate.\n"Llego con la expectativa clara de subir a Segunda División", asegurou na súa presentación oficial.\nO centrocampista, que as dúas últimas campañas militou no Burgos, asegurou ademais que "vengo porque han puesto desde el principio mucho interés", explicou.\nProsi "nos va a aportar mucho en la organización de juego", argumentou o conselleiro responsable da parcela deportiva, Roferto Feáns, ademais de polivalencia xa que "he jugado en todos los puestos del centro del campo", completou o futbolista.\nAs súas primeiras palabras como granate deixaron tamén un recoñecemento á marcha do Pontevedra nas últimas tempadas, nas que se enfrontou como rival, e ao traballo de Luisito en particular, ao asegurar que "estos dos últimos años lo han estado haciendo muy bien y no es casualidad que el equipo haya estado arriba".\nO acto celebrado no Estadio Municipal de Pasarón arrincou cunhas breves palabras da presidenta, Lupe Murillo, nas que recoñeceu que "es la penúltima presentación de un jugador del equipo", en referencia á única vacante no plantel, a dun dianteiro centro para cuxa contratación non se marcan prazos.\nLUISMI, NOVO ADESTRADOR DO EQUIPO XUVENIL\nDoutra banda o Pontevedra anunciou o nome da persoa que se fará cargo finalmente do equipo xuvenil de División de Honra, tras a non continuidade de Óscar Guimeráns. Trátase de Luismi, vello coñecido da casa granate, na que militou como xogador cinco tempadas entre os anos 1998 e 2003.\nO vigués, que na súa etapa como futbolista actuaba como defensa central, adestrou a pasada campaña ao Mondariz na categoría de Preferente.


Agosto | 2014 | Blog Xerais\nArquivo mensual: Agosto 2014\nFermosa historia: «As noites de Xián», de Concha Blanco. Crítica de Armando Requeixo\nPublicado o 29 Agosto, 2014 nas categorías Álbums, Blogs, Infantil, Merliño\nArmando Requeixo publicou no seu blog Criticalia unha recensión crítica sobre As noites de Xián, de Concha Blanco, con ilustracións de Dani Padrón, editado na colección Merliño. O murmurio do mar Xián é un neno feliz da ribeira que dá no sono cada noite adurmiñado polo murmurio que o ir e vir do mar deita nos seus ouvidos. Un día a familia de Xián marcha vivir ao interior.\nBooktráiler completo de «Os televisores estrábicos», de Ramón Vilar Landeira\nPublicado o 29 Agosto, 2014 nas categorías booktrailers, Narrativa, Vídeos\nPublicamos o booktráiler completo de Os televisores estrábicos, o exitoso libro de relatos de Ramón Vilar Landeira, agora contendo a versión íntegra do fermoso tema «A cabana do Tío Tom», de Ataque Escampe. A edición do vídeo é de Distrito Xermar e a música, como dixemos, de Ataque Escampe. Toda a actualidade sobre o libro pode serguirse a través dunha páxina de Facebook.\nAlfredo Conde: «’Chovida do ceo’ é un libro normal pero con cadáveres, policías, casos resoltos, casos sen resolver…»\nPublicado o 29 Agosto, 2014 nas categorías Entrevistas, Narrativa\nFaro de Vigo publicou unha entrevista de María F. Romero a Alfredo Conde sobre a súa nova novela Chovida do ceo.\nRamón Vilar Landeira: «A acollida do meu libro é unha sorpresa para min. Agora gustaríame escribir sobre a corrupción en Galicia»\nPublicado o 28 Agosto, 2014 nas categorías Entrevistas, Narrativa\nLa Voz de Galicia publicou unha entrevista de Natalia Senra a Ramón Vilar Landeira sobre o seu libro de relatos Os televisores estrábicos.\nLista de 55 cousas que os seres humanos atoparán na narrativa de Xavier Queipo. Artigo de Carlos Negro\nPublicado o 28 Agosto, 2014 nas categorías Animación á lectura, Críticas, Narrativa\nO escritor Carlos Negro publicou en Praza Pública un artigo literario sobre 55 de Xavier Queipo.\nAnálise optimista e con alternativas: «Contra a morte das linguas. O caso do galego», de Miguel Moreira Barbeito. Crítica de Ramón Nicolás\nPublicado o 28 Agosto, 2014 nas categorías Críticas, Lingua\nRamón Nicolás publicou no suplemento «Fugas» de La Voz de Galicia unha recensión crítica sobre o libro Contra a morte das linguas. O caso do galego, de Miguel Moreira Barbeito. A recensión crítica pode lerse ou descargarse neste enlace.\nRamón Vilar Landeira: «Por moito que queime, a vida hai que pelexala, e diso falan estes relatos»\nPublicado o 27 Agosto, 2014 nas categorías Autores, Entrevistas, Narrativa\nLa Voz de Galicia publicou unha entrevista de Patricia Blanco a Ramón Vilar Landeira sobre o seu libro de relatos Os televisores estrábicos.\nAgustín Fernández Paz: «Calquera vida pode ser materia para unha novela apaixonante». Entrevista de Carme Vidal\nPublicado o 27 Agosto, 2014 nas categorías Entrevistas, Narrativa\nSermos Galiza publicou unha entrevista de Carme Vidal a Agustín Fernández Paz. Agustín Fernández Paz: «Calquera vida pode ser materia para unha novela apaixonante» Os personaxes de A viaxe de Gagarín (Xerais) continúan aínda vivos no mundo de Agustín Fernández Paz.\nVideocrítica dunha lectora sobre «A memoria da choiva», de Pedro Feijoo\nPublicado o 27 Agosto, 2014 nas categorías Narrativa, Opinións_lectores/as, Vídeos\nUnha lectora realizou unha videocrítica sobre a novela A memoria da choiva, de Pedro Feijoo na súa canle de Youtube Alizuquilandia.\n«Chovida do ceo», de Alfredo Conde. Artigo de J. M. Estévez\nPublicado o 27 Agosto, 2014 nas categorías Artigos literarios, Críticas, Narrativa\nJosé Manuel Estévez-Sáa publicou en El Correo Gallego un artigo sobre Chovida do ceo de Alfredo Conde. O artigo pode lerse neste enlace.\nÁnxel Vázquez de la Cruz e Manuel Rivas: dous autores que me prestan. Artigo de Vicente Araguas\nPublicado o 26 Agosto, 2014 nas categorías Artigos literarios, Críticas, Narrativa\nVicente Araguas publicou en El Correo Gallego un artigo sobre dous libros e autores relacionados: Luz de Tebra, de Ánxel Vázquez de la Cruz, e Todo é silencio, de Manuel Rivas. Dous autores que me prestan Dicíame un amigo escritor o pouco doado que é no mundiño literario atopar autores dispostos a falar ben dos colegas. A facelo sen reservas, que coa boca pequena calquera o fai.


O procedemento da mediación (I) - Eladio Medel - Nós Diario - Diario de intereses galegos\nA arbitraxe ou a vía xudicial sen a mediación vén sendo como a tartana pantasma de Dalí, a mediación é unha ferramenta restaurativa, rehabilitadora, transformativa ou reeducadora na resolución de conflitos.\n01:10 do 15 de abril de 2014\nÉ un sistema de resolución de controversias diferente á arbitraxe ou a vía xudicial que procuran unha medida retributiva, instáurase no ordenamento xurídico mediante a L5/2012 e o RD 980/2013, como método alternativo de resolución de conflitos, complementario da Administración de Xustiza cando se abre no medio do proceso.\n"Seis de cada dez enquisados prefiren resolver os seus conflitos por medio dun acordo, só dous de cada dez levarían o asunto aos Tribunais"\nNa mediación dúas ou máis partes intentan alcanzar voluntariamente por si mesmas un acordo coa intervención do mediador, ben achegando posicións ou ben descubrindo cales son os verdadeiros intereses das partes que interveñen na mediación.\nSegundo o Barómetro do CISS publicado en febreiro 2011 seis de cada dez enquisados prefiren resolver os seus conflitos por medio dun acordo, só dous de cada dez levarían o asunto aos Tribunais; así mesmo segundo o IV Barómetro do Consello Xeral da Avogacía publicado en setembro 2011 o 62% dos enquisados valora especialmente nos avogados a súa capacidade para alcanzar un acordo razoable.\n"A primeira pregunta é: cál é a mellor opción se non chegades a un acordo? E a resposta case sempre é a de acceder a buscar unha solución entre ambas as dúas partes"\nEn canto as funcións e técnicas da persona mediadora atópanse as seguintes: crear confianza e ambiente positivo, facilitar a comunicación, xestionar emocións intensas, equilibrar o poder, asistir á negociación e á creación de acordo, ter a capacidade de superar situacións de bloqueo, organizar sesións privadas entre o mediador e cada unha das partes na procura dos datos encubertos.\nA primeira pregunta que na súa profesión sempre plantexa o mediador é: cál é a mellor opción se non chegades a un acordo?\nE a resposta case sempre é a de acceder a buscar unha solución entre ambas as dúas partes, coa axuda das técnicas que emprega a persoa mediadora e que vos irei contando nas próximas entregas.\nda procedemento mediación\nOs Vilares, moito máis que Díaz Castro


Perfil da Empresa - Shanghai taole Machinery Co, Ltd\nPlaca de Borda Milling Machine\nTubo máquina de chanfradura\nSHANGHAI taole MÁQUINAS CO., LTD é un fabricante profesional, provedor e exportar dunha gran variedade de máquinas de preparación de soldados como Placa Bevelling máquina, Cano Bevelling Machine, corte de tubos e Bevelling máquina etc , que son amplamente utilizados na construción de aceiro, construción naval, Aerospace, Vasos de Presión, petroquímica, petróleo e gas e toda a soldeo de fabricación industrial. Tendo "Giret" e "taole" dúas marcas para o mercado internacional con máquinas estandarizados e personalizadas como por esixencias .. Nós exportar os nosos produtos en máis de 50 mercados, incluíndo Australia, Rusia, Asia, Nova Celandia, Europa mercado, etc. Así axentes e atacadista pondo en todo o mundo, facemos contribucións enormes para mellorar a eficiencia en bisel e moenda para preparación de soldados.\nComo un profesional de fabricación na China, Sentimo-nos orgullosos de ser acreditada con ISO 9001: 2008, certificado do CE e certificación Sira, que é unha evidencia de quão ben nós producimos o noso equipo de produción machines.With, equipo de desenvolvemento, o equipo de transporte, vendas e posvenda equipo de servizo de atención ao cliente.\nAs nosas máquinas son ben aceptados con gran reputación en ambos os mercados interno e externo, xa que estamos a traballar nesta industria dende 2009. Con experiance máis de 10 anos, o noso equipo de enxeñería continuar a desenvolver e actualizar máquina con base na economía de enerxía, alta eficiencia, a finalidade Safty de primeira xeración ata agora cuarta xeración. Con modelos de máquinas para a opción dos clientes case pode atender toda a petición bisel para soldeo industria, con alto rendemento.\nA nosa misión é "calidade, servizo e compromiso" . Proporcionar a mellor solución para o cliente con alta calidade e gran servizo.


'Quiché' de zamburiñas Pescamar - Pontevedra Viva\n© Angèle Kamp en Unsplash\nSábado 25 de Decembro, 2021 ás 07:00 do Sábado 25 de Decembro, 2021\nZamburiñas gourmet Pescamar\nPara esta nova entrega de "A cociña gourmet en conserva", Conservas Pescamar propónnos unha receita que incorpora un dos produtos máis prezados das nosas costas e que forma parte da súa gama gourmet: as zamburiñas das rías en salsa de vieira con aceite de oliva.\nAs zamburiñas son un manxar para o padal e moi valoradas nutricionalmente pola súa alta composición en proteína e a inexistencia de graxas. Ademais, entre os minerais, destaca a achega de fósforo, potasio, calcio e ferro.\nPara preparar esta deliciosa 'Quiché' de zamburiñas Pescamar necesitamos os seguintes ingredientes:\n- 2 latas de zamburiñas das rías en salsa de vieira con aceite de oliva\n- 200 ml de leite evaporado\n- Para a masa: 150g de fariña, 75g de manteiga\nColocamos a fariña sobre o mármore en forma de volcán e poñemos no centro a manteiga en tacos pequenos, un pouco de sal e 2 ou 3 culleradas de auga. Traballamos lixeiramente a masa ata obter unha pasta ligada. Deixamos repousar 30 minutos.\nA continuación, estiramos a masa cun rodete e forramos coa mesma un molde de torta. Picamos o fondo cun garfo e poñémola a cocer no forno durante 8 minutos.\nCortamos a cebola e fritímola en aceite de oliva a lume suave ata que comece a estar tenra. Engadimos o tomate e a cabaciña cortados en porcións e sofritimos.\nRetiramos a mestura do lume. Enxugamos os ingredientes e mesturámolos co contido das dúas latas de zamburiñas das rías en salsa de vieira con aceite de oliva. Colocamos a mestura sobre a torta.\nBatemos os ovos, engadimos o leite evaporado e sazonamos con sal e pementa. Cubrimos con esta crema a torta e cocemos no forno, a temperatura media, durante 45 minutos aproximadamente.\nA 'Quiché' de zamburiñas Pescamar é unha boa alternativa para un menú completo tanto en entrante como para prato principal.


Ferro-níquel | . :: Minería en liña ::. | CLMGF\nIron-nickel é técnicamente un grupo de minerais clasificados científicamente. A maioría dos coleccionistas minerais non distinguen entre minerais denominados individualmente neste grupo e refírense a mostras como ferro ou ferro-níquel. A maior parte do ferro-níquel é de orixe extraterrestre, en forma de meteorito. Centos de meteoros caen cara á terra todos os días, pero a maioría deles queiman na atmosfera. Os poucos que alcanzan a terra adoitan aterrar no auga, e as poucas que terras no chan son xeralmente pequenas. Os meteoritos xeralmente conteñen unha casca que se forman cando se derreten parcialmente (pola calor xerada pola súa velocidade) na atmosfera e solidificada cando se arrefría ao aterrar na Terra.\nHai algúns depósitos naturais de ferro-níquel terrestre, pero son raros e limitados. Os cristais son pouco comúns, aínda que algúns meteorizados mostran cristais gravados á forte auga nas caras pulidas, coñecidas como un patrón Widmanstättens. O ferro-níquel (terrestre ou extraterrestre) desenvolve unha capa de óxido se se lava ou se se mantén nunha zona húmida. Se un espécime debe ser lavado con auga, debe ser completamente secado.\nPor que se usa o níquel de ferro?\nA terra de níquel é moi rara. Os meteoritos de ferro-níquel tamén son raros, pero son moito máis comúns que o ferro-níquel terrestre. Porque hai unha gran cantidade de compostos de ferro e níquel, o ferro-níquel non se usa como mineral de ferro ou níquel.\nO níquel de ferro en todas as súas formas é valorado como un obxecto de colector raro e os meteoritos son Especialmente popular entre os coleccionistas. Hai coleccionistas que se especializan só en meteoritos só. Algúns meteorías están feitos en lousas ou pulido para visualizar o gravado Widmanstatten Pattern S. Os meteoritos tamén se usan nos estudos científicos relacionados coa xeoloxía e astronomía.\nOnde está o ferro-níquel de ferro?\nO ferro-níquel extraterrestre está en lugares de meteoritos aleatorios e cráteres na terra. Algunhas áreas, como o famoso cráter de Barringer (tamén coñecido como Meteor Crater) en Coconino Co., Arizona, fora golpeado por un xigantesco meteoro en tempos prehistóricos, o que causou fragmentos de meteoritos que se dispersan ao longo da área circundante.\nNickel da Terra atópase en poucas localidades e moi escasamente. Os lugares específicos inclúen Kassel, Alemaña; A Península de Kola, Rusia; e Ovifak, Isla Disco (Qeqertarsuaq), Groenlandia. Waterworn Little Pepitasase atopou no río Fraser, preto de Lillooet, Columbia Británica, Canadá e no río Gorge, Nova Zelanda. Earth Nickel tamén se atopou en Josephine Co., Oregon; Smith River, North Co., California; Cameron, Clinton Co., Missouri; E a illa de San José no lago Huron. Taenite-en forma de ferro-níquel foi cumprido na mina de Jeffrey en amianto, Quebec, Canadá.\ncon que minerais está asociado?\nO ferro-níquel está asociado con Olivino\nQue outros minerais son similares ao ferro-níquel?\nDebido a interesantes hábitos de níquel de ferro, poucos minerais están confundidos con el.\nO grupo de ferro-níquel está composto por varios minerais que conteñen cantidades variables de ferro (FE) e níquel (NI). Os minerales membros individuais son: ferro-preto\nCamacita- (fe, ni) – Forma de cristalización baixa\nTaenita – (fe, NI) – Forma de cristalización alta\nAWARUITA – NI2FE a Ni3fe\nComposición Iron: ferro nativo.\nCamacita: aliaxe de ferro e níquel, cunha porcentaxe variable de ambos elementos.\nTaenita: aliaxe de ferro e níquel, cunha porcentaxe variable de ambos Elementos.\nTetraneta – Liga de ferro e níquel, coa proporción de moléculas de ferro para moléculas de níquel 1: 1.\nAwaruita: aliaxe de ferro e níquel, cun níquel de relación de ferro entre 2: 1 e 3: 1. níquel : Níquel nativo (normalmente cunha pequena cantidade de ferro).\ncor aceiro gris a negro\nVeta aceiro gris. Brillante racha\nFormas de cristal e agregado ocorre enormes, botryoidales, como escalas pequenas, como golpes e masas irregulares e como pipas de auga desgastadas. Os cristais son case inexistentes.O sistema de cristal para minerais neste grupo é o seguinte: isométrico: kamacita, taenita, awaruite e níquel\nTenacidade Malleable e dúctil.\nOutras marcas de identificación 1) Ferromagnetic. Páxina 2) Moi bo condutor da electricidade.\nprobas complexos é pulverizado axiña se entra en contacto con auga ou humidade.\ncaracterísticas sorprendentes forte atracción para imáns, pesadez e hábitos de vidro interesantes.\nambiente con máis frecuencia en meteoritos ou lugares de impacto de meteoritos e cráteres. En ambientes terrestres no basalto volcánico formado por redución de óxidos de ferro en contacto con carbonatos.\npopularidade moi popular\ndemanda moi esixido\nComo usar a súa parrilla correctamente »\n« Opera, percusión e teatro xaponés, un avance da tempada escénica do Auditori Teulada Moraira


Hemeroteca | Ollaparo off\nPrimeiros números publicados\nOllaparo 1 1984\nOllaparo 2 1984\nOllaparo 3 1984\nOllaparo 4 1984\nOllaparo 5 1985\nOllaparo 6 1986\nOllaparo 9 1988\nCapa do número 1 de Ollaparo (1984) con ilustración orixinal de Laxeiro\nAVISO. O cambio de formatos e a dificultade de poder acceder aos números orixinais da revista, levounos a proxectar o seu escaneado para asín ofrecer ós cedeireses a posibilidade de consultar os primeiros ollaparos.\nConsultando estes fondos estás a aceptar os seguintes termos de uso. Difundir estes contidos vai ser autorizado no seu dia polos posuidores dos dereitos de propiedade intelectual só para usos privados en actividades culturais, de investigación e ensino co compromiso de non comerciar, trocar ou facer copias desta información a terceiros . Non se autoriza a súa reprodución para beneficio ou a súa difusión e dispoñibilidade dun sitio web alleo á páxina web de Ollaparo. Non se autoriza a presentación de contidos nunha fiestra ou cadro alleo ao Ollaparo (framing). Estes dereitos afectan aos textos e ás portadas. Na utilización ou cita de partes dos textos é obrigado indicar o nome do autor.\nSe achas algún contido suxeito a dereitos de autor que consideres que non debera aparecer agradeceríamos que nolo comuniques para proceder á súa retirada. Benzóns.


Alta costura feita na aldea da man dunha modista boirense\nVigo: Alta costura feita na aldea da man dunha modista boirense\nMónica Vigo inspirouse no despoboamento do rural para deseñar as prendas da súa última colección de outono-inverno\nribeira / la voz 02/10/2020 14:07 h\nSe aínda queda alguén que pense que a moda e o rural son conceptos antagónicos é porque non coñece o traballo de Mónica Vigo. Esta deseñadora, natural de Boiro pero afincada no municipio de Rois, elabora prendas de alta costura dende o pequeno taller que ten na súa casa da aldea, concretamente a dos seus avós maternos. «Aquí creo e fabrico todas as pezas da miña marca. É o meu refuxio», conta a modista. Agora vén de sacar á luz a súa cuarta colección.\nPrecisamente o rural é a súa principal fonte de inspiración. «Nesta nova liña de roupa intento reflectir o despoboamento das nosas aldeas», afirma a boirense, un tema que lle toca moi de cerca. Marchou para formarse como modista a Santiago e probou sorte noutros eidos, pero hai unha década regresou ao punto de partida: Boiro. «Abrín unha tenda de teas e alí as miñas clientas pedíanme que lles confeccionase eu as súas prendas», explica Vigo. Con moitas ideas na cabeza, comezou o seu propio camiño na moda no ano 2018 e, dende aquela, xa presentou unha colección inspirada na poesía, outra na soprano peruana Imma Sumack, e unha terceira con acenos ao patrimonio relixioso galego.\nE como se plasma todo isto nos seus deseños? Nesta última liña outono-inverno, a boirense aposta polas asimetrías, «que reflicten a arquitectura», e por elaborar prendas incompletas, unha clara referencia «a aqueles que se foron do noso rural e deixaron un baleiro». Vigo tamén recupera tecidos de alta calidade, como a la e o tapiz, e as guatas. «Pretendo que as materias primas que utilizo conten historias, que sexan atemporais e se poidan ter no armario despois de 15 anos», conta a boirense.\nDúas tallas por prenda\nÉ a moda slow fashion, que promulga un consumo responsable e consciente. Iso si, sen perder a exclusividade, pois Vigo só comercializa dúas tallas de cada unha das 13 prendas que compoñen esta última colección. Son principalmente prendas exteriores: un abrigo, un traxe, varios vestidos e mesmo un suadoiro a conxunto cunha saia. Fai tamén un aceno ao máis artesanal, cun bolso de crochet elaborado en la 100 % de orixe nacional, coma todos os tecidos cos que traballa a modista.\nSon cada vez máis voces no mundo da moda as que comparten esta visión de repensar os tempos de produción, coidar os materiais e apostar pola calidade fronte á cantidade. Tamén os consumidores son máis conscientes. «Agora a xente pregúntase que hai detrás da marca antes de comprar. É certo que as opcións sostibles non son as máis baratas, pero todo é cuestión de educación», afirma Vigo. Detrás do seu traballo, teno claro, «hai compromiso social máis que estético e moito amor pola cultura propia».\n«Crear en plena pandemia foi unha carreira de obstáculos»\nMónica Vigo decidiu parar en decembro e non preparar a colección primavera-verán do 2020: «Ía demasiado rápido, non estaba gozando do proceso de creación». A mala sorte ou a casualidade fixo que este período de pausa se prolongase a partir de marzo por mor da situación sanitaria. «Crear en plena pandemia foi unha carreira de obstáculos», afirma a empresaria. Se para bosquexar os seus deseños o encerro foi positivo, non sucedeu o mesmo cando chegou a hora de confeccionar as pezas.\nOs provedores dos seus materiais, todos nacionais, non podían enviarlle a mercadoría que precisaba. Incluso moitos dos seus pedidos se perderon e «xa son irrecuperables». A pesar dos atrancos, a nova colección saíu adiante. Vigo aproveitou este tempo para modificar o logo da súa marca e modernizou a súa páxina web, onde comercializa os seus modelos. Tamén conta cunha tenda física, situada na cidade de Pontevedra.\nA modista pretende manter este ritmo tranquilo no futuro e non entra dentro dos seus plans a creación de dúas coleccións anuais, como é costume no sector. «Sería contraditorio coa calma que esixe esta filosofía slow fashion que intento aplicar», explica a boirense. O seu próximo proxecto non verá a luz ata o próximo ano, cando saque unha nova colección de outono-inverno, que é «na que me sinto máis cómoda creando».\nVigo ciudad Boiro Rois Música


O Concello construirá beirarrúas na 2ª e 3ª travesías Eusebio Bértoa e mellorará estradas en 4 parroquias — EL NOTICIERO DE ARTEIXO\nJueves, 14 de junio de 2018 | Leída 17 veces\nO Concello construirá beirarrúas na 2ª e 3ª travesías Eusebio Bértoa e mellorará estradas en 4 parroquias\nAsí o ratificou onte a Xunta de Goberno Local. As actuacións serán cofinanciadas con fondos municipais e do POS Complementario. En total suman un investimento de 314.000 euros...\nNa sesión ordinaria da Xunta de Goberno Local celebrada onte foron ratificados os proxectos que o Concello da Laracha inclúe no plan provincial POS+ 2018 Complementario e que serán cofinanciados con fondos municipais e a achega da Deputación da Coruña.\nAs actuacións deseñadas polo executivo local son dúas diferenciadas. Por unha parte, continuarase a desenvolver o plan de humanización do casco urbano da capital municipal da Laracha construíndo beirarrúas na 2ª e 3ª travesías Eusebio Bértoa Queijo. Os dous tramos, que tamén serán dotados coa rede de recollida de pluviais, alcanzan conxuntamente os seiscentos metros de lonxitude e terán unha amplitude de dous metros. Deste xeito mellorarase a seguridade viaria ao ofrecer un ámbito exclusivo para peóns e diferenciado da calzada nunhas vías que comunican o centro da vila coas inmediacións do CEIP Otero Pedrayo.\nPor outro lado, realizarase un segundo proxecto a través do que serán melloradas seis estradas rurais de titularidade municipal situadas nas parroquias de Erboedo (desde o cruce de A Fraga ata Vista Alegre), Lemaio (entre O Ramo e O Igrexario), Torás (desde a estrada provincial DP-1913 ata o núcleo de Estramil) e Vilaño (vías situadas nos lugares de A Fonte da Canle, Marfulo e Quintáns).\nEntre ambos proxectos o investimento total ascende a 314.000 euros, dos que o Concello da Laracha aportará 82.000 euros procedentes de fondos municipais.\nA Xunta de Goberno Local tamén acordou onte conceder dúas licencias urbanísticas.


Tribuna no Forum Marx y Engels, 1952\nA construción do Palacio da Republica en Berlín oriental empezou uns 23 anos antes da súa construción real. Empezou o 7 de setembro de 1950 cando Walter Ulbricht, o novo secretario xeral da SEDE (Partido Socialista Unificado de Alemaña) asinou a orde de dinamitar o Stadtschloss, o Palacio Real e símbolo de poder do imperio prusiano. A destrución xustificouse cos elevados custos que supuxese a súa reconstrución tras os danos sufridos nos bombardeos dos aliados durante as últimas batallas para Berlín. Antes da definitiva división de Berlín, o palacio aínda funcionaba: Hans Scharoun orzara as obras para asegurar a estrutura e nos primeiros anos da posguerra alí tiveron lugar varias exposicións.\nWalter Ulbricht participou na fundación do Partido Comunista Alemán en 1918 e foi un importante líder comunista e deputado durante a república de Weimar. Ademais o primeiro alcalde de Berlín Oriental era Friedrich Ebert, fillo do primeiro presidente da república de Weimar, da cal RDA, creada en outubro de 1949, considerábase sucesora ideolóxica. Ao contrario de moitos outros monumentos que se reconstruíron en Berlín Oriental, naquel contexto foi impensable reconstruír o palacio dos Hohenzollern cuxas fachadas e xardíns foran utilizados como decorado para os desfiles nazis. Aquel era o sitio para simbolizar a vitoria e de todo o complexo só se conservou unha porta cara a Lustgarten desde a cal Karl Liebknecht proclamara o final da monarquía e a vitoria da revolución en 1918. Esta porta integrouse no Edificio de Consello do Estado que flanqueaba o lado sur da enorme praza chamada Marx e Engels Forum.\nMaqueta do proxecto de Richard Paulick para Alexanderplatz, 1951\nUnha vez dinamitado, o espazo que ocupou o palacio real foi convertido na gran praza de desfiles e festas, o gran baleiro simbólico, replica da Praza Vermella, imprescindible en todas as grandes cidades socialistas. En 1952 no lugar do futuro Palacio da República foi instalada a tribuna desde a cal os altos cargos do partido contemplaban desfiles de ata 750.000 persoas. Desde entón expuxéronse diferentes solucións para o centro de Berlín oriental, un enorme espazo libre de construcións, comprendido entre a Alexanderplatz e a Illa dos Museos. En 1952 empezaba a gran obra emblemática do réxime: a construción da Stalinalee (Actual Karl Marx Alee), o bulevar de residencias luxosas e proletarias que tiña que contrarrestar á histórica Unter dean Linden. Entre as primeiras propostas para o novo centro figuraba o rañaceos realista socialista, proposta de Richard Paulick acorde coas formas da nova avenida. Alexanderplatz quedou definitivamente formulada coa erección da Torre de Televisión inaugurada en 1969 como unha das construcións máis altas de Europa do momento e o último símbolo da época de Walter Ulbricht. O famoso Hermann Henselmann, arquitecto das dúas fases da Karl Marx Alee foi un dos autores da torre.\nPalacio daa República e a torre de televisión en Alexanderplatz\nO 2 de Novembro de 1973 empezou a construción do que sería o palacio público máis moderno da RDA. No seu discurso antes de colocar nos cimentos a capsula cos planos do edificio, Erich Honecker explicou que se pretendía construír un palacio popular que á parte da súa función parlamentaria sería accesible para a cidadanía para gozar dos seus espazos e da súa ampla oferta cultural. Sala de concertos, bares e restaurantes, galerías de arte, boleira, discoteca, compartían estrutura coa Camera baixa ?dos pobos- do Parlamento estatal, para dar vida ao gran palacio e para escenificar o carácter centralista e politicamente subordinado da cultura na RDA. O muro cortina de aluminio anodizado e vidro de cor dourada simbolizaban a transparencia (metáfora tantas veces repetida), pero máis que iso era unha maneira de integrar o palacio á vida da cidade, ou viceversa, posto que os tramos abertos das escaleiras do público transcorrían preto da fachada orientada cara a Alexanderplatz ao lado do río Spree. De feito, a praza e a torre de televisión forman parte da volumetría do palacio: o acceso principal desde a praza Marx e Engels, o hall central que coincide co corte do volume que marca a asimetría e a posición das dúas salas interiores, están aliñados ao eixo da torre paralelo á rúa Unter dean Linden. Son innumerables as fotos onde o Palacio da Republica e a Torre de Alexanderplatz aparentan parte dunha soa construción.\nErich Honecker colocando a cápsula co proxecto. 1973\nO Palacio, construído en 32 meses coa axuda do exército da RDA e da URSS, foi obra do arquitecto Heinz Graffunder (1926-1994) quen dirixiu o equipo formado por Karl Ernst Swora, Wolf R. Eisentraut, Günter Kunert, Manfred Prasser e Heinz Aust. Discípulo de Hans Sharoun, Graffunder empezou a carreira coas construcións do Zoo de Tiergarten en 1954, para volver construír parques zoológicos de Rostock, Cottbus, Neustrelitz, Magdeburg e Erfurt. A obra que definitivamente lle consagrou como un dos grandes arquitectos da RDA foi o complexo multifuncional (residencial-comercial-administrativo-cultural) Rathauspassagen, 1967-1973, nas proximidades do histórico Concello Vermello e do futuro Palacio da República. Posteriormente foi designado arquitecto principal dos barrios residenciais de Marzahn e Hellersdorf. En dúas ocasións foi galardoado co Premio Nacional da RDA de primeira clase, a segunda obviamente polo seu traballo no Palacio da Republica.\nO edificio multifuncional aplica e elabora o concepto da casa do pobo, centro socio-político-cultural popular coñecido desde a República de Wiemar e amplamente implementado na Unión Soviética como o club obreiro. O palacio de Berlín responde máis a esta tipoloxía pola súa mestura de cultura e política (aínda que se dicía que a presenza política era mínima no seu funcionamento diario) que ás macro casas de cultura ou palacios do pobo construídas en todo o leste socialista. Curiosamente o Palacio do Pobo de Bucarest co seu uso actual aproxímase ao concepto do palacio da RDA.\nO palacio construíuse cobre unha base de formigón de 180x120m que contiña dúas plantas subterráneas de instalacións, maquinaria escénica e servizos técnicos de ata 12m de profundidade. Sobre ela eríxese a planta de acceso ?funcional e moi pouco monumental mesmo con menos altura de planta. Séguena 4 plantas representativas ?algunhas con zonas de varias alturas- e a planta técnica determinada as vigas reticulares e maquinaria escénica superior. O elemento central do edificio son as súas dúas salas. De feito, o é a gran sala proxectada para acoller unha multitude de actos artísticos, políticos e científicos. Ambas as salas dispóñense de maneira libre, dentro da malla xeral de 9x12m, interrompida unicamente no hall central, onde as luces cambian para acomodar as escaleiras de 7,5m e o espazo central cadrado de 12x12m. A forma das salas responde á súa propia funcionalidade e flexibilidade que na sala grande tradúcese en módulos triangulares de 9m. Este auditorio empregou a tecnoloxía máis moderna existente da RDA. O seu espazo escénico con base hidráulica e os módulos móbiles con filas de asentos permitían transformala completamente desde unha sala de teatro ata unha sala de banquetes co chan completamente plano. Con case todos os seus elementos móbiles, a sala resoaba o Teatro Total que Walter Gropius deseño en 1927 para o director vangardista Erwin Piscator e á súa posterior elaboración para o concurso do Palacio dos Soviets de Moscova de 1931. De feito, o palacio da republica repite as dúas salas que formaron parte do nunca realizado complexo moscovita.\nA circulación interior, moi simplificada, resumíase na zona central, aínda que o edificio prescindiu da monumentalidad dun gran baleiro central. Onde si se aplicaron dobres e triplas alturas foi na zona do acceso e das grandes escaleiras do público, sempre na proximidade das fachadas para incluír as imaxes da cidade no percorrido interior. Á parte do concepto funcional xeneral e da flexibilidade da sala, as fachadas principais tamén lembraban a Bauhaus. Tras o cambio do paradigma da arquitectura da RDA desde o realismo socialista cara a un modernismo propio das economías socialistas, a partir dos anos 60, Bauhaus definiuse como o repertorio formal a seguir, da mesma maneira que a república de Weimar foi en termos ideolóxicos.\nArquitectura, interiorismo e deseño industrial lembraron, sempre coas particularidades da gran escala ou das grandes series aos prototipos ideados na Bauhaus. A gran superficie de cristal que sobresae da parede opaca, a cuadricula das carpinterías de aluminio que se amolda á cuadricula estrutural vertical, variando de tamaño para permitir a apertura de xanelas, como tamén para marcar a liña de forxados, antepechos e falsos teitos no plano horizontal, son leccións da Bauhaus de Gropius.\nUn patrimonio imposible. Aceso principal dende a plaza Marx e Engels\nO palacio da república foi un símbolo da modernidade, no seu deseño exterior e interior, na súa estrutura e tecnoloxía. En Europa do Leste a monumentalidad formaba parte importante desa modernidade, unha monumentalidad abstracta e moitas veces experimental, baseada nas formas espectaculares, estruturas complexas, materiais excepcionais, esculturas e murais. En comparación con outros tantos exemplos, o palacio de Berlín é discreto: o seu monumentalidad reside no seu tamaño: planta de 180x90m de 25 a 32m de altura, aplacado de mármore branco e, sobre todo, o tratamento da entrada principal a media planta a través da escaleira principal con ramplas duns 90m de ancho e un balcón de aparencias na planta primeira. E por suposto, o seu interior iluminado polas 1001 lámpadas de aluminio e vidro que orixinou o alcume do palacio:\n“A tenda de lámpadas de Erich Honeker”.\nHall da entrada e as lámpadas de Peter Rockel\nTras só 14 anos de funcionamento, en setembro de 1990 decidiuse o peche do edificio pola contaminación polas 5000 toneladas de amianto proxectadas como protección contra incendios sobre a estrutura metálica. Pouco máis dun mes antes, o 23 de agosto, a cámara popular había votado alí a reunificación do país. Entre 1997 e 2002 levou a cabo o traballo de descontaminación que deixou o edificio reducido ao esqueleto. Todo o proceso foi acompañado coa curiosa linguaxe sanitaria: saneamento, limpeza, rexeneración, desmonte que, aplicados a un a construción de tanta carga ideolóxica como o Palacio da República da RDA, connotaba unha clara mensaxe triunfalista. Houbo tamén un longo debate a nivel internacional sobre que facer co edificio. Pouco antes de morrer e vendo por onde ían os tiros, Heinz Graffunder mesmo propuxo un proxecto de fusión entre as reconstrucións dos dous palacios.\nEinstürzende Neubauten tocando a baranda do hall do Palacio en 2004\nEntre o 2002 e 2006 houbo un período de uso provisional da súa estrutura de aceiro e formigón para as visitas, exposicións e concertos. En 2004 tivo lugar o mítico concerto dos Einstürzande Neubauten que o fixeron partícipe da súa música tocando aos elementos metálicos da estrutura. En 2005 o artista noruegués Lars Ramberg realizou o seu proxecto Palast Deas Zweifels (O Palacio das Dúbidas), unha inscrición de aluminio de tres plantas de altura sobre a fachada principal da Praza de Castelo (novo nome da praza de Marx e Engels). A pesar de toda oposición o edificio derrubouse cara a finais de 2008 para dar lugar a unha dubidosa e historicista reconstrución do Palacio Real, chamada neutralmente Humboldt Forum. Rückbauten -construír cara atrás ou deconstruir- foi a palabra alemá empregada para o proceso.\nA Duda de Lars Ramberg en 2005\nAínda que tecnicamente reconstruible e menos custoso que a reconstrución do palacio dos emperadores prusianos, o Palacio da República era un patrimonio imposible, complicado e indesexable que na primeira década do novo século lembraba demasiado a aínda próxima experiencia da ditadura. A identidade da nova Alemaña, o tipo de economía prevista para o centro da gran capital, o carácter de consumo cultural na famosa Illa dos Museos, fixeron prescindible ao edificio. Nun contexto de revalorización da cidade histórica europea e de desprezo xeneralizado cara a toda herdanza do socialismo, foi imposible aos defensores do Palacio transmitir o seu futuro potencial como forma e como uso social. Berlín fora a cidade de dobres, onde a rivalidade e duplicidade política fixo duplicar os edificios singulares e os importantes proxectos residenciais ao longo das décadas do Muro. O Palacio da República foi un desempate no seu tempo e aparentemente non había máis opción lóxica que trasladar a súa retórica ao renovado Reichtag e á nova Cancillería.


Novo fondo de proxectos culturais Xacobeo 2021, dotado con 1,5 millóns\nDiríxese a proxectos de empresas, cooperativas, entidades sen ánimo de lucro e autónomos financiados ao 100% con achegas de ata 10.000 e 4.000 euros\nO conselleiro de Cultura e Turismo, Román Rodríguez\nSANTIAGO. O conselleiro de Cultura e Turismo, Román Rodríguez, informou hoxe sobre o novo Fondo de Proxectos Culturais Xacobeo 2021, unha das principais medidas que contempla a Xunta de Galicia no Plan de Reactivación dos sectores cultural e turístico fronte aos efectos da crise sanitaria provocada pola covid-19. Trátase dunha iniciativa que busca preservar a actividade e o emprego e xerar contidos de calidade a disposición de todos os galegos.\nNun encontro virtual no que estivo acompañado polos membros do seu equipo, o titular de Cultura e Turismo subliñou a necesidade de inxectar liquidez “inmediata” nas industrias culturais galegas a través da creación deste fondo que “amosará o talento dos profesionais e creadores nun momento de incerteza” pola crise sanitaria. Así, preténdese “reforzar as estruturas da industria cultural e estimular a demanda” nun momento no que se visibilizou a importancia e xenerosidade da cultura á hora de superar etapas socialmente difíciles como foi o confinamento.\nRomán Rodríguez destacou que o principal obxectivo deste fondo “é dar a posibilidade a profesionais e empresas galegos de traballar e producir os seus proxectos en condicións especiais sen ter que deixalos aparcados” e, á vez, facilitar o acceso á cultura a toda a cidadanía con fin de que poidan gozar das distintas expresións tanto en liña como de xeito presencial.\nA convocatoria, dotada inicialmente cunha partida de 1,5 millóns de euros, abrirá o luns o seu prazo de presentación de proxectos. Toda a información estará dispoñible a través do web culturaeturismo.xunta.gal. O período de presentación de proxectos remata o 31 de xullo, aínda que as iniciativas presentadas poderán desenvolverse ata finais de ano.\n23 may 2020 / 16:16


Escolares de todas as idades poderán presentar os seus traballos até o 25 de setembro.\nA Concellería de Educación do Concello de Ourense convida o alumnado dos centros educativos da cidade a desenvolver a súa creatividade literaria durante este período de confinamento pola pandemia. Para isto, convoca o I Certame Literario “Sementeiro de historias: a corentena 2020”. Está dirixido a alumnado de Educación Primaria, Secundaria, Bacharelato e Ciclos Medios e Superiores, que terá que presentar traballos que conten as experiencias vividas nesta etapa, historias reais ou ficticias, en prosa ou verso.\nAs obras deben presentarse en formato PDF a través do correo electrónico: educa.programas2@ourense.es. As persoas interesadas poderán consultar as bases nas páxinas web do Concello de Ourense www.ourense.gal e da Concellería de Educación www.educacionourense.com\nAs obras deberán ser individuais, inéditas e orixinais escritas en prosa ou verso, en galego ou castelán, e non exceder de 1.000 palabras. O prazo estará aberto até o 25 de setembro ás 14 horas.\nCertame, corentena, Covid-19, literario, ourense, portada


Denuncian que se están a realizar verquidos que poden ser contaminantes e piden vixilancia\nPreto dun centenar de persoas secundaron esta mañá a convocatoria da Asociación de Afectados polas Canteiras de Vilafría e do Carbón en protesta por como se está a levar a cabo a restauración da canteira de Vilafría e para reclamar o pago das indemnizacións que a industria do granito adebeda aos veciños polos danos causados nas súas vivendas.\nO portavoz dos afectados, Carlos Alonso, aproveitou para denunciar que "se estaban a realizar verquidos na canteira de Vilafría cando o proxecto de restauración ainda non estaba aprobado e con materiais que poderían ser contaminantes. Pero o recheo continúa e nada sabemos do control sobre os produtos que se verten". Alonso, arroupado por decenas de veciños e veciños de Atios, foi contundente no seu discurso, "Atios non é un vertedoiro, quitáronnos a pedra e agora queren meternos lixo. Se queren facer o recheo que o fagan con terras limpas".\nAsí, a súa principal reclamación e "que se dispoña vixiancia diaria do que se está a verter. Quereremos que primeiro limpen a contorna, logo fagan o recheo e vixíen".\nO Plan de Restauración e o Proxecto de Abandono definitivo da canteira de Vilafría feito público estes días pola Xunta de Galicia contempla que "o oco creado polas labores de explotación eliminarase mediante un recheo con materiales procedentes de desmontes, lodos de serrado do centro de transformación de granito ornamental e, por último, con áridos reciclados ecolóxicos, con marcado CE, nas capas de rodadura para o tránsito de maquinaria pesada", engadindo que todo esto se fai "para poder reforestar a zona, ainda que antes engadirase unha capa de terra vexetal para favorecer a implantación de cobertura vexetal".\nCon esta mobilización, a primeira das accións que os veciños e veciñas afectados están dispostos a levar a cabo mentres non se atendan as súas demandas, solicitan a retirada total da pantalla artificial de case cen metros de largo por dez de ancho que rodea a parte oeste da canteira, formada a día de hoxe por unha acumulación de bloques e vexetación. Reclaman tamén o pato dos máis de 68.000 euros que se adebedan aos afectados polas fendas e derrubamentos que as voaduras provocaron en 55 casas da contorna.\nCuestionan o papel do Servizo de Minas por "ser condescendente" coas pretensións da empresa de non retirar totalmente o muro articial e critican "a actitude pasiva e cómplice" do goberno local "que nunca se preocupou polo efecto que a restauración terá sobre os veciños de Vilafría" e que ademais, "emitiu un informe favorable ao proxecto de restauración inicial, que contemplaba manter o muro tal e como está na actualidade" .\nDende a Xunta de Galicia, ante as reclamacións veciñais, apuntaron que o plan de restauración aprobado, someteuse a todos os trámites previstos na normativa, incluíndo a avaliación de impacto ambiental e o informe municipal, ambos favorables á súa aprobación.\nSegún indican, o titular modificou o plan de restauración inicial presentado atendendo ás alegacións da Comunidade de Montes Veciñais en Man Común de Atios e a Asociación de Afectados polas canteiras de Atios, de tal modo que unha vez executado o plan de restauración eliminaranse a totalidade das tullas existentes e arredor de 3 metros do muro existente, reducíndose nuns 14 metros a altura da pantalla protectora ata a cota actual da pista existente.\nO Plan de restauración aprobado pretende dar unha regularidade topográfica axeitada ao recheo proposto, creando uns encontros suaves entre a ladeira resultante do recheo e o terreo correspondente á orografía orixinal, e protexendo ás vivendas contíguas de posibles escorrentías a través dun sistema de canles de drenaxe de augas.


Data: 19/11/2019 19:30\nÁs19.30 h., na librería Moito Conto (R/ San Andrés, 35) da Coruña, terá lugar a presentación do libro O lado do que dormes (Xerais) de María Canosa.\nLaura ten 37 anos, un home, dous fillos, unha hipoteca, un traballo e... a vida por diante. Pero no seu traballo fanlle pagar caro o feito de ser muller. Onde está a súa fortaleza?A fortaleza das mulleres non sempre é igual. A unhas sáelle pola boca, polos brazos. A outras méteselles dentro e móveas de maneira instintiva. Hai a quen lle custa atopala, sacala á luz. Pero ao final sempre acaba por saír. Ás veces o detonante é o simple feito de decidir o lado do que dormes. Ás veces hai que deixar de resistir e require un cambio. Esta novela vaise entretecendo coas dúbidas e seguridades dalgunhas mulleres. Mulleres que se unen coma nunha arañeira, apertándose para protexérense. Mulleres que loitan e, ás veces, gañan batallas. Non sempre.


Edición 2021 - Compostela Contemporánea\nEn 2016 a arte urbana crúzase no seu camiño, e dende o 2018 compaxina a carreira como ilustradora co seu traballo mural, o cal vai adquirindo cada vez máis e máis peso, levándola a participar en diversos eventos de arte urbana nacionais e internacionais nos últimos anos.\nMUTANTE é un organismo creativo multidisciplinar, un monstro con moito ollo e con múltiples extremidades capaces de levar a cabo traballos creativos do máis diverso. Eles son un estudio de deseño especializados na realización de traballos de muralismo e expertos na organización e comisariado de grandes eventos internacionais de arte urbana, especialidade na que acumulan 14 anos de experiencia, unha morea de traballos realizados pra diferentes clietnes e abondosas participacións en en eventos de arte urbana. Por outra banda tamén aglutinan 4 grandes festivais baixo a súa dirección e comisariado como son DesOrdes Creativas (Ordes), Rexenera Fest ( Carballo), Cromático Mural Fest (Cambre) e o propio Compostela Contemporánea .\nO estudio confórmano Sokram e Møu, unha dupla de muralistas con longa experiencia e ampla traxectoria.


julio 2021 – CGT Galicia\n30 de julio de 2021 autor: Federación Local Obrera A Coruña Categoría: actualidad, Ferrol, Sindical\tTagged Comunicados, Naval, Navantia\nDe feito, a análise das reclamacións puxo de manifesto a necesidade de revisar tódalas reclamacións porque se detectou un novo erro á hora de elaborar estas segundas listas provisorias: non se tiveron en conta os documentos "Relación de comunicacións da contratación laboral dun traballador" obtidos presencialmente nunha oficina pública de emprego.\n14 de julio de 2021 autor: pontevedra Categoría: actualidad, Pontevedra, Sindical\nUnha nova Folla\n9 de julio de 2021 autor: Federación Local Obrera A Coruña Categoría: actualidad, Ferrol, Sindical\tTagged Naval, Navantia, Publicacións\nVen de ser publicado o número 72 da Folla da CGT en Navantia-Ferrol. Neste número, o último antes das vacacións, ven o seguinte contido:\nCláusula de fidelización/produtividade\n#Xustiza para Samu\nTubacex: o ERE é declarado nulo!\nUn novo ataque contra as pensións\nSaída de vacacións\nComa senpre, quen teña interese no contido da Folla da CGT pode abrir ou descargar o exemplar picando nas ligazóns de embaixo\n2 de julio de 2021 autor: Federación Local Obrera A Coruña Categoría: actualidad, Ferrol, Sindical\tTagged Naval, Navantia, Publicacións\nVen de saír o número 71 da Folla da CGT que publica a Sección Sindical Unitaria en Navantia de Ferrol. Trátase. coma sempre, dun completo repaso á actualidade de Navantia. Nesta ocasión trata dos seguintes temas:\nIsto da noxo, explicando a lei do funil segundo sexas operario-empregado ou universitario.\nA volta coas prazas, cunha estatística moi interesante.\nBalance da Asemblea Xeral.\nIncreíble pero certo: a cuestión dos salarios.\nHoras sindicais de xuño.


Vieiros: Galiza Hoxe - Os tractores levan o berro das granxas até a capital\nMartes, terza feira, 22 de xuño de 2021\nSemana en branco\nOs tractores levan o berro das granxas até a capital\nProdutores leiteiros concentráronse xa en Santiago na tarde do luns diante de superficies comerciais. Este martes asolagarán a cidade en defensa do sector.\n(Luns) Tres milleiros de tractores xa protestan nas rúas do país\nProtesta dos gandeiros ante o Parlamento Europeo\nPascual pecha o 1 de agosto a planta de Outeiro de Rei\nRedacción / EP - 08:00 14/07/2009\nTags: gandeiros leite tractorada\nPara este martes agárdase a principal tractorada en Santiago de Compostela. Os gandeiros xa chegaron na xornada do luns á capital do país, concentrándose na explanada do mercado de gando de Amio. Posteriormente, un amplo grupo de produtores desprazouse até as grandes superficies comerciais próximas, obrigándolles a pechar as portas desde as 18 horas.\nNa xornada do luns, arredor de tres milleiros de tractores desprazáronse desde dúas ducias de poboacións do país até Lugo e Santiago, para participar nas protestas que se celebrarán durante toda a semana. O obxectivo é esixir "solucións urxentes" que freen a caída do prezo do leite, de forma que este cubra os custos de produción, e eviten o peche de granxas. Insisten os granxeiros en que a situación é "dramática" e de "extrema dureza". Así coinciden en avalialo os promotores destas mobilizacións: Unións Agrarias (UUAA.), Xóvenes Agricultores (XXAA.), Sindicato Labrego Galego (SLG) e a Asociación Galega de Cooperativas Agrarias (Agaca) que fixeron un chamamento aos cidadáns e, sobre todo, dos consumidores a que avalen os actos da "Semana en branco para a supervivencia do sector".\nEn Lugo, máis de 1.000 tractores, segundo fontes da organización, colapsaron o tráfico durante tres horas e media ao circular dende a explanada do Pombal, onde permanecerán os vehículos toda a semana, até o centro da cidade entre as 14h30 e as 18 horas. Malia que os gandeiros non impediron o tránsito de vehículos e o seu acceso a través da Rolda da Muralla ao casco histórico, a circulación dos seus tractores provocou retencións.\nSupervivencia "gravemente ameazada"\n"Esta non é unha mobilización máis", advertiu o secretario xeral de UUAA., Roberto García, "é a mobilización do desespero, da desesperanza, a que só un acordo pode permitir resolver". Unha cuestión na que coincidiu cos responsábeis das outras tres organizacións convocantes. "A supervivencia do sector está gravemente ameazada", insistiu o seu homólogo de XXAA., Francisco Bello.\n"Non queda absolutamente ningún tipo de alternativas neste momento para dar unha solución ás explotacións", alertou o xerente de Agaca, Hixinio Mougán, quen solicitou o apoio da sociedade para que as administracións, gran distribución e industria "tomen cartas" no asunto".\nUnha reclamación na que afondou García (UUAA.) ao esixir que o goberno español, a distribución comercial e a industria leiteira "arbitren unha mesa de negociación indefinida da que ninguén se poida levantar" até que haxa un acordo que permita cubrir os custos de produción". Nesta liña, demandou que os produtores lácteos endebedados despois de facer grandes investimentos na modernización das súas granxas poidan manter a súa actividade. Á parte, a secretaria xeral do SLG, Carme Freire, urxiu ao goberno español a "cumprir" os acordos unánimes adoptados no Congreso en abril respecto á necesidade de que exista un "prezo mínimo fixado por lei para o leite" e que "cubra os custos de produción" dos gandeiros.\n"O esforzo dos gandeiros é tan extremo que conduce directamente ás perdas", reiterou Mougán (Agaca), en referencia a que o produtor lácteo percibe unha media de 24 céntimos por litro de leite aínda que lle custe obtela 34 céntimos. "Non se pode seguir perdendo sobre 800 mil euros que é o que estimamos que se perde a diario nesta situación", aseverou.\nEn xogo milleiros de postos de traballo\nAnte a situación derivada da constante caída de prezos dende hai máis dun ano --un 20% cento de media no Estado fronte á media do 2 por cento na UE--, o responsábel de Agaca pediu que se impulsen axudas directas aos produtores lácteos como as xa concedidas noutras comunidades autónomas --en Asturias concedeuse 7.500 euros de axuda directa a cada gandeiro-- ou as que, como sinalou, estudan implantar outras autonomías. "Están en xogo miles de postos de traballo e miles de millóns de euros en investimentos das explotacións", afirmou, para sinalar que, polo momento, non hai "previsións de recuperación do mercado".\nNesta liña, Bello (XXAA.) criticou o goberno español, do que asegurou que "segue sen dar un paso adiante", e esixiu que se produzan "avances" esta semana para recuperar o prezo do leite, de forma que "sexa estábel e cubra os custos de produción", así como "estea referenciado" –situándose nun determinado abano-- e permita os gandeiros "chegar co fin de ano coa supervivencia garantida" das súas explotacións.


74 persoas atendidas en 50 accidentes de circulación durante a fin de semana | Creando Tu Provincia\n13 octubre, 2014 13 octubre, 2014 Redacción CTP\t061, accidentes, fin de semana\nUrxencias Sanitarias de Galicia-061 asistiu durante a fin de semana a un total de 74 persoas debido a 50 accidentes de tráfico ocorridos nas estradas galegas. O período contabilizado comprende dende as 15:00 horas do venres, 10 de outubro, ata as 23:59 horas do domingo, 12 de outubro. O maior número de atencións por sinistros rexistráronse o domingo con 23 accidentes.\nA Central de Coordinación do 061, que xestiona e coordina os servizos prehospitalarios en casos de urxencia e emerxencia en toda Galicia, recibiu nestes días 56 chamadas en relación cos accidentes de tráfico. Estas alertas xeraron 50 asistencias sanitarias por parte do persoal do 061 que atenderon a un total de 74 persoas. A proporción de homes e mulleres atendidos foi do 54 e 46 por cento respectivamente. Nas idades dos feridos, obsérvase cun 47% dos atendidos tiña entre os 20 e os 39 anos.\nOs recursos sanitarios mobilizados polos médicos que atenderon as chamadas na Central de Coordinación do 061 foron 64. Así, a ambulancia medicalizada acudiu a catro sinistros, as ambulancias asistenciais mobilizáronse en 55 sinistros e os médicos de Atención Primaria que medicalizan as ambulancias asistenciais do 061, no caso de necesitalo, prestaron asistencia sanitaria en cinco ocasións.\nEn 67 casos os feridos foron trasladados aos centros sanitarios correspondentes, en catro ocasións foron atendidos no propio lugar do incidente sen necesitar traslado e tres persoas faleceron no lugar do sinistro.\n← Encontrado el cadáver de una mujer en el Miño a su paso por Ourense\nCurso de estimulación cognitiva e psicomotriz en Quiroga →


A brigada de obras do Concello de Lousame acomete reparacións na rede de saneamento e pluviais no lugar de Merelle - Concello de Lousame\nTamén se están a desenvolver traballos de desbroce en distintos espazos naturais e rutas de sendeirismo do municipio\n7 de agosto de 2018.- A brigada de obras do Concello de Lousame aproveita estes meses para acometer actuacións de mantemento en diversas parroquias do municipio. Así, estes días están a rematar a reparación na rede de saneamento e pluviais da parroquia de Merelle, onde se detectou unha rotura na tubaxe.\nOs traballos requeriron que se cortase un dos carrís da estrada que une Noia con Boiro á altura do lugar de Merelle, na parroquia de Tállara. Os traballos continuarán nos próximos días e, a maiores, levaranse a cabo nun área próxima desta mesma aldea na que tamén se detectaron desperfectos na rede.\nO Concello de Lousame tamén acomete tarefas de limpeza e arranxos na ruta de sendeirismo do Río Vilacoba. Ao paso do percorrido pola aldea de Lesende, desbrozouse baixo o sobreiral e realizouse un reforzo das medidas de seguridade no acceso á zona de merendeiro. Incorporáronse uns escalóns de madeira para facilitar a baixada dos visitantes e evitar, deste xeito, posibles caídas.\nPor outra banda, no lugar de Abelendo realizáronse traballos de reparación da fonte e do lavadoiro desta aldea. Aproveitouse tamén para acometer arranxos nun dos camiños.


Solicitamos o arranxo da pista de Sego á Gándara en Artes – Ribeira\nSolicitamos o arranxo da pista de Sego á Gándara en Artes\nVenres, 12 Marzo 2010 Domingo, 14 Marzo 2010 - Leave a Comment\nO BNG solicítalle ao Goberno Municipal do PP que inclúa o asfaltado da totalidade da pista de Sego a Gándara (pola Laxiña) en Artes, en calquera dos Plans previstos para o ano 2010 ou ben destine unha partida económica no Orzamento Municipal para 2010 a tal efecto.\nCon financiamento a cargo do Plan de Cooperación Provincial 2007, levouse a cabo a obra denominada “Instalación de saneamento e pozo de bombeo en Sego (Artes)”. Nin que dicir ten que esta obra era necesaria e moi demandada polos numerosos veciños aos que beneficia.\nLamentablemente, no proxecto desta obra, ademais do saneamento ao longo do seu percorrido, só se contemplou o asfaltado nuns escasos 300 metros, deixando a maior parte do percorrido non só sen asfaltar senón nun estado practicamente intransitable para parte da veciñanza. Aínda recoñecendo os problemas da empresa inicialmente adxudicataria da obra (Seixo), non se entende como o Concello recepciona unha obra que deixa en tan lamentable estado gran parte do camiño.


solosequenosenada: O mosteiro de Montederramo\nFundado en 1124 por outorgamento de Tareixa de Portugal, filla de Afonso VI, contou con dous emprazamentos, un provisional e outro definitivo. A serra de San Mamede, no centro-oeste da provincia de Oruense, preséntase como unha formación vella do relevo galaico, con nevoeiros frecuentes no inverno, con escasa vexetación debido á erosión, impoñente mole en cuxas faldas se encontra Montederramo. Este mosteiro absorbiu, máis serodiamente ou máis cedo, ós mosteiros de San Miguel de Ribas de Sil, San Martiño de Piñera, San Adrián e San Xoán o Vello e Santa María de Castro de Rei.\nÉ un exemplo da voracidade económica dos mosteiros, que se comportaron durante a idade media como empresas precapitalistas pero impulsadas pol a ambición xurisdicional e económica. Como ocurre na actualidade coa Iglexa secular, o mosteiro de Monterramo se apropiu de terras que non eran de ninguén e chegou a dominar territorios localizados en Portugal. Afonso VII, por riba, deu propiedades o mosteiro, e así mesmo Ferenando II e Afonso IX, os dous últimos reis mui vencellados a Galicia.\nO mosteiro de Montederramo explotou, por medio de man de obra campesiña e de administradores o seu servizo, unidades agrarias chamadas granxas, que estaban alonxadas do mosteiro. Para todo o aparato administrativo existían "cellarius" e "subcellarii", así como mestres de granxa e o contable. Prioratos dependentes de Montederramo foron os de Queixa e Verín. (véxase Alberto Cacharrón Mojón, "Montederramo, el poder monacal a orillas del Mao", Ourense, 1988).\nPublicado por L. de Guereñu Polán en 14:19\nEtiquetas: clero, monacato


Open Source Geospatial Foundation - Wikipedia, a enciclopedia libre\nDirectora María Arias de Reyna\nFundada 4 de febreiro de 2006 (15 anos)\nPáxina web osgeo.org\nA Open Source Geospatial Foundation (OSGeo), é unha organización non gobernamental cuxa misión é dar soporte e promover o desenvolvemento colaborativo de tecnoloxías xeoespaciais e datos abertos. Ten entidade legal de fundación e foi constituída en febreiro de 2006 para proporcionar apoio financeiro, legal e organizativo a toda a Comunidade geoespacial do software libre e o software de código aberto. Tamén serve, como entidade legal independente a través da cal os seus membros poden realizar contribucións de código, fondos ou outros recursos coa seguridade de que ese coñecemento e o resto de contribucións estarán dispoñibles para beneficio de todo o mundo.\nA Fundación OSGeo está inspirada, tanto nos seus principios como na súa forma de goberno, na Fundación Apache, de forma que os seus membros proveñen dos individuos que forman os diversos proxectos aos que acolle OSGeo. A membresía susténtase na contribución activa nos proxectos e os órganos de goberno da Fundación.\nA Fundación persegue obxectivos máis aló do desenvolvemento de software, tales como promover o acceso libre aos datos geospaciales gobernamentais e aos datos completamente libres, como os xerados e mantidos polo proxecto OpenStreetMap. Tamén se pon especial atención en temas educativos e en capacitación. A Fundación se estrutura en diversos comités que traballan na introdución de estratexias para a consecución dos obxectivos.\n2 Forma de goberno\n3 Premios Sol Katz\n4 Capítulo local da Comunidade Hispanohablante de OSGeo\nA Fundación fomenta a interoperabilidade entre ferramentas xeográficas.\nOSGeo alberga os seguintes proxectos:\nAplicacions de escritorio:\nForma de goberno[editar | editar a fonte]\nA Fundación OSGeo é unha organización dirixida pola comunidade e a súa estrutura directiva é moi pequena. Ten 45 membros fundadores, 9 membros do consello director e o presidente Arnulf Christl. Acolle a máis de 20 proxectos dos cales 16 son de desenvolvemento de software, outros proxectos tratan sobre cuestións organizativas propias do consello director, o mantemento da web, a mercadotecnia e a difusión, educación e datos públicos e abertos. A Comunidade de OSGeo colabora vía unha Wiki, Listas de Correo e IRC.\nPremios Sol Katz[editar | editar a fonte]\nO premio Sol Katz ao Software Geoespacial Libre e de Código Aberto (GFOSS polas súas siglas en Inglés) concédese anualmente a individuos que destaquen dentro da Comunidade GFOSS. Os receptores do premio deben contribuír significativamente a través das súas actividades ao avance e desenvolvemento dos ideais do Código Aberto na contorna geoespacial.\nCapítulo local da Comunidade Hispanohablante de OSGeo[editar | editar a fonte]\nBaseado nun artigo orixinal de Jorge Gaspar Sanz Licenciado baixo CCBySa que pode atoparse no svn da Fundación OSGeo\nDurante as primeiras xornadas de SIG Libre, en febreiro de 2007, Lorenzo Becchi e Luís W. Sevilla organizaron unha reunión informal para que Lorenzo, como membro activo da comunidade OSGeo, contase aos interesados que é OSGeo e por que podía ser interesante iniciar unha comunidade no idioma español en forma de Capítulo Local.\nÁ reunión asistiron tanto persoas vinculadas en maior ou menor medida a diferentes proxectos FOSS4G, en especial gvSIG e GRASS, como persoas simplemente interesadas na iniciativa.\nInmediatamente despois do congreso Lorenzo puxo en marcha a lista de correo para o capítulo local así como unha páxina no wiki onde os interesados podían apuntarse e empezar a tecer un conxunto de contidos mínimos: obxectivos, pasos a seguir para formalizar o capítulo etc.\nFormalización[editar | editar a fonte]\nAo longo de 2008, e empregando a lista de correo como medio de comunicación, o Capítulo foi cobrando forza e estructurandose ata que se iniciou un proceso electoral dirixido por Luís W Sevilla cuxo resultado constituíu o primeiro Consello Director do Capítulo. Todos os participantes neste primeiro proceso electoral, foron nomeados Membros con Dereito a Voto do Capítulo.\nO 5 de novembro de 2008 o Capítulo Local o_Cap%C3%ADtulo_Local_Hispanohablante solicitou a formalización[Ligazón morta] para ser incluído oficialmente dentro da estrutura da Fundación. O 14 de novembro de 2008 o Board of Directors da Fundación aprobou oficialmente o Capítulo.\n↑ "Community MapBuilder". Arquivado dende o orixinal o 07 de abril de 2006. Consultado o 18 de xaneiro de 2013.\nSitio web da Open Source Geospatial Foundation\nPáxina principal do Capítulo Local da Comunidad Hispanohablante\nPáxina Wiki de OSGeo\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Open_Source_Geospatial_Foundation&oldid=5541679"\nA última edición desta páxina foi o 6 de agosto de 2020 ás 11:23.


A Xunta vai bonificar a recollida de residuos no mar | Noticias de Galicia | CRTVG\nA Xunta vai bonificar a recollida de residuos no mar\nPublicado o 04/02/2020 15:20\nÉ a primeira vez que se convocan estas axudas para proxectos colectivos que protexan e recuperen a biodiversidade e os ecosistemas mariños mediante a recollida de residuos no mar.\nAs achegas, cun orzamento de medio millón de euros para 2020 e 2021, prevén compensacións para as embarcacións de artes menores e mariscadores a pé que participen na extracción de lixo.\nRosa Quintana, conselleira do Mar: "Cando a recollida é activa, pode financiarse o día de traballo. Clasificaremos todo o lixo que chegue ao porto. Haberá colectores para o tratamento dese lixo. En definitiva, colaborar co sector, como vimos facendo, na defensa do medio".\nA conselleira do Mar anunciou na Illa de Arousa a convocatoria inminente destas axudas. Tamén avanzou que nestes días se publicará outra orde de subvencións para proxectos de rexeneración de bancos marisqueiros con problemas de perda de produción no último ano. Unha axuda que valoran no sector.\nJuan José Rial Millán, patrón maior da Illa de Arousa: "Rexenerar as zonas é fundamental porque nós temos moitas zonas que se perderon e hai que facelas produtivas. Non coas que temos xa nos chega, senón que o terreo que temos hai que facelo produtivo".\nEstas achegas contan cun orzamento de 300.000 euros para este ano e complementan as destinadas á rexeneración dos bancos marisqueiros que se convocan todos os anos.\nA Xunta agarda superar o obxectivo fixado para esta lexislatura de asistencia a dependentes


Unha ILP para mellorar o monte galego - La Opinión A Coruña\nUnha ILP para mellorar o monte galego\ncosme damián romay cousido 12.03.2018 | 00:57\nILP son as siglas de Iniciativa Lexislativa Popular, isto é, un mecanismo democrático amparado na Constitución española pola que as persoas poden presentar iniciativas de carácter público (como poden ser reformas dunha lei) sen ser representantes populares nos seus respectivos congresos. En Galicia as ILP están reguladas pola lei 7/2015, de 7 de agosto, e exércense perante o Parlamento de Galicia por medio da presentación de proposicións de lei asinadas por un mínimo de 10000 cidadáns ou cidadás inscritos no censo electoral. Unha das iniciativas que están activas a día de hoxe na nosa terra é a ILP pola defensa do bosque autóctono e a loita contra os incendios. Está impulsada pola Alianza por un rural galego vivo, da que forman parte varios colectivos como é o caso de Cousa de Raíces.\nEn titulares, esta é unha ILP a favor dun monte diversificado e multifuncional, da diversificación dos hábitats naturais e coa mentalidade posta en reducir os lumes forestais. Xa que logo, é unha ILP contra a proliferación dos eucaliptos (en especial Eucalyptus globulus e E. nitens), que xa ocupan máis de medio millón de hectáreas en Galicia. Lembrar que os eucaliptos son especie pirófitas -ardendo ata tres veces e media máis que os bosques caducifolios autóctonos-, ademais de presentar valores de diversidade e abundancia de flora e fauna significativamente menores que os hábitats nativos. A ILP tamén se posiciona contra o abandono crecente do medio rural, unha vez que política forestal actual provoca a marxinación do sector agrogandeiro a cambio de favorecer monopolios pasteiros e madeireiros. Incluso é unha iniciativa contra o Proxecto de Lei de Fomento da Implantación das Iniciativas Empresariais en Galicia, chamada por moitos colectivos sociais e ambientalistas "Lei de Depredación de Galicia". Este Proxecto de Lei daría luz verde a cultivos enerxéticos para biomasa por todo o país, que conlevarían aínda máis monocultivos forestais arreo do territorio, incluso en zonas que ata agora se salvaron da febre forestalizadora.\nPara lograr estes obxectivos de monte diversificado e rural vivo, a ILP propón unha redución progresiva do eucalipto en Galicia, que incluiría medidas como eliminar cultivos ilegais de E. globulus e E. nitens e unha moratoria indefinida para novas plantacións destas especies -idéntica á que se vai poñer en marcha este mesmo mes de marzo en Portugal-. Tamén se propón acoutar as masas de eucaliptos xa existentes, distanciándoas de propiedades, viais, ríos e elementos patrimoniais, e incluso suxírese crear reservas de bosque nativo dentro das plantacións existentes.\nAdemais, esta ILP aposta por un novo modelo forestal, con maior xestión pública e en man común e contra a visión mercantilista da "Lei de Depredación". Tamén aposta por facer sustentable o monte a través de axudas e exencións fiscais para o bosque autóctono e o seu aproveitamento (madeira, froitos, cogomelos, etc). Contra os lumes, esíxese que o Pladiga sexa anual e aprobado con suficiente antelación, así fomentar o pastoreo e a gandería extensiva como elemento natural de desbroce e prevención.\nEn definitiva, téntase lograr unha sustentabilidade económica e social do monte galego, á vez que diminuir o risco de incendios. Para iso cómpre apoiar coa nosa sinatura iniciativas como esta. En concellos de toda Galicia estanse a organizar recollidas de apoios desta ILP; pódense consultar lugares e datas no blogue de Cousa de Raíces. Todo sexa por mellorar o monte galego.


Os queixeiros de Queixería CasLeiras afrontamos este proxecto cun afán emprendedor e unha actitude conservadora ante o bo facer tradicional que herdamos.\nEstamos vinculados activamente ó desenrrolo dunha fabricación acorde có cuidado do medio natural.\nEscollemos unha formación técnica e específica no sector lácteo, e tras uns anos de experiencia en empresas de recoñecido prestixio no panorama lácteo galego, emprendimos o noso camiño coa preocupación constante por acadar o equilibrio entre o tradicional e a innovación.\nPor iso, inscribimos a Queixería CasLeiras na DOP San Simón da Costa.\nGarantimos unha curación mínima que duplica o período estipulado polo Consello Regulador, mellorando as características organolépticas de forma notable e diferenciadora, cun afumado suave e natural.\nDispomos de laboratorio propio, inscrito no Rexistro Xeral de Laboratorios de Galicia, o que nos permite someter ó noso queixo a exhaustivos e rigurosos controis de calidade en cada unha das etapas do proceso, que garantizan o consumo dun producto sano, equilibrado i elaborado cun facer que busca manter vivas as tradicións herdadas.\nPorque cremos nun desenrolo sostible e na riqueza do noso medio rural, por iso levamos a cabo una xestión de residuos selectiva e responsable da que forma parte importante a nosa estación depuradora biolóxica, porque respetamos e mantenemos vivo o bo facer antigo e é nosa obligación transmitilo.


A néboa que obriga a cortes reiterados da A-8 non terá solución ata polo menos 2020, seis anos despois da inauguración - Praza Pública\nCambiou a hora e ás 3 volveron ser as 2\nA néboa que obriga a cortes reiterados da A-8 non terá solución ata polo menos 2020, seis anos despois da inauguración\nxoves 15, marzo 2018\nA-8 ao seu paso polo alto do Fiouco, con Mondoñedo no val que se ve ao lonxe CC-BY-SA Praza Pública\nOs 26 inventos de Fomento\nA Autovía do Cantábrico (A-8) non terá unha solución para os reiterados cortes de tráfico pola néboa que rexistra nos meses centrais do ano ao seu paso polo alto do Fiouco, entre Mondoñedo e Abadín, ata polo menos 2020, seis anos despois da inauguración do que foi o último treito en rematarse en Galicia desa infraestrutura. O Ministerio de Fomento vén de licitar aínda agora, no Boletín Oficial del Estado (BOE) deste xoves e por 7,2 millóns de euros, as probas dos diversos inventos que lle ofreceron empresas e particulares para desviar ou paliar os efectos da néboa. Pero os prazos de adxudicación do contrato e os períodos en que se debe probar a efectividade dos inventos na propia zona afectada impedirán que a solución definitiva que se escolla poida estar operativa ata polo menos dentro de dous anos.\nFomento licita aínda agora as probas dos inventos contra a nubosidade que lle ofreceron empresas e particulares, cuxos prazos de contratación e períodos en que se deben testar condicionan o proceso\nO último treito en rematarse da A-8 en Galicia, o que discorre polo alto do Fiouco, entre Mondoñedo e Abadín, inaugurouse en febreiro de 2014 e en xullo dese mesmo ano, nunha xornada de forte néboa, produciuse nel un accidente múltiple cunha falecida e ducias de vehículos afectados. Desde entón, e malia o reforzo progresivo da sinalización luminosa da estrada que se foi implantando, a DGT, nunha decisión que non foi ben acollida no máis alto nivel de Fomento, obriga a pechar ese treito ao tráfico e desviar os vehículos pola vella estrada nacional en canto aparecen problemas de visibilidade. Uns problemas de visibilidade que son máis habituais, como saben os habitantes da zona e ratifican os meteorólogos, nos meses centrais do ano, na primavera e o verán, cando as altas presións fan que sopre vento do nordés que chega a esta zona logo de cargarse de humidade no Cantábrico. Ao chocar contra as montañas, esa humidade convértese nas nubes ou néboas que obrigan a pechar ao tráfico o treito en cuestión.\nHai dous anos que Fomento deu por rematado o proceso de preselección dos inventos pero non adxudicará as súas probas ata polo menos o próximo verán\nTras o accidente de 2014 o ministerio de Fomento decidiu aplicar ao problema da A-8 un novidoso procedemento de contratación consistente en pedir a calquera empresa ou particular que lle ofrecesen ideas ou inventos para evitar a néboa ou paliar os seus problemas de visibilidade. Esa consulta preliminar do mercado desenvolveuse entre xullo de 2015 e abril de 2016, e produto dela Fomento recibiu 26 propostas. Porén, nos dous anos que pasaron desde aquel momento o Goberno pouco máis avances deu que asinar un convenio entre os ministerios de Fomento e Economía para financiar as probas dos prototipos deses inventos con cargo a fondos europeos e comprobar cal funciona mellor. E é aínda agora cando saca a concurso esas probas.\nSegundo os prazos indicados no BOE deste xoves, as ofertas económicas das empresas candidatas non se abrirán ata o 11 de xullo, e despois aínda haberá que adxudicar e formalizar o contrato e demostrar a viabilidade técnica e económica dos prototipos. Isto impedirá que os inventos que pasen á seguinte fase, de instalación in situ, poidan ser probados xunto á A-8 no período de máis néboa dos meses centrais deste ano. Ao ter que analizarse o seu funcionamento durante 2019, o invento ou os inventos que finalmente resulten elixidos, que despois aínda deberán ser contratados e despregados de xeito xeral no treito, non poderán estar dispoñibles ata, polo menos, o período de máxima intensidade de néboas de 2020.\nCristo do Fiouco, zona na que se probarán os prototipos contra a néboa na A-8 CC-BY-SA Praza Pública\nAs contas pendentes de Franco en Galicia un ano despois da súa exhumación: do pazo de Meirás ao xuízo de Bóveda\nsábado 24, outubro 2020\nA propiedade da Casa Cornide, das estatuas do Mestre Mateo ou as persoas aínda desaparecidas coa represión son algunhas das cuestións pendentes máis alá da simbólica saída dos restos do Valle de los Caídos\nA Xunta di que o director da CRTVG será remudado cando haxa "diálogo" tras mudar a lei para mantelo indefinidamente\nvenres 23, outubro 2020\nA Secretaría Xeral de Medios limítase a constatar que a elección da dirección xeral da radio televisión pública require dunha ampla maioría en resposta a unha pregunta do PSdeG sobre as datas previstas para substituír a Sánchez Izquierdo. Tamén elude valorar as "denuncias de manipulación informativa na CRTVG" apelando á "obriga de respectar a autonomía e independencia" dos medios públicos


«Síntome un gandeiro que xoga ao fútbol, non un futbolista gandeiro»\nLugo: «Síntome un gandeiro que xoga ao fútbol, non un futbolista gandeiro»\nSergio Arias recoñece que sempre puido compaxinar ben o traballo coa práctica deportiva\nArias di que ten bos recordos da xente coa que xogou e contra a que xogou OSCAR CELA\nLUGO / la voz 22/02/2021 22:49 h\nSergio Arias coñece o campo e os campos. Na súa familia había unha explotación gandeira, na que sempre botou unha man. A afección ao fútbol levouno a xogar en varios equipos e a coñecer distintas categorías. Despois de pasar por categoría nacional, volveu ao Portomarín para continuar vencellado co fútbol; pero chegou a pandemia, as competicións inferiores interrompéronse e non hai data para volver xogar. El entende a situación e cre que a saúde é o primeiro sen ningunha dúbida. Di que agora, na explotación gandeira, é feliz, pero recoñece que tamén o foi xogando ao fútbol.\n-Vostede comezou no fútbol nun sitio pequeno. Foille máis difícil?\n-Cando comecei, no Portomarín non había categorías inferiores. Tiña que xogar xa, con dezaseis ou dezasete anos, contra homes, e non era nada doado. Iso faiche madurar rapidamente.\n-Resultoulle difícil compaxinar o traballo na explotación gandeira co deporte?\n-Cando xogaba en equipos que non eran profesionais, non; máis ben resultou sinxelo. Tes un traballo e adéstraste polas tardes ou polas noites... Se hai alguén que faga o traballo neses momentos, non ten por que supoñer un problema.\n-Que tivo máis importancia para vostede mentres xogaba ao fútbol, o traballo ou a traxectoria deportiva?\n-O traballo, sen dúbida. Para ser un auténtico profesional do fútbol, hai que ser bo xogador e hai que ter sorte: hai que ter padriños, algo que tamén é importante.\n-Que foi ou que é aínda, un gandeiro futbolista ou un futbolista que tamén se dedica á gandaría?\n-Síntome máis ben un gandeiro que xoga ao fútbol, non un futbolista gandeiro.\n-Cando se fala de oficios de xente que xoga ao fútbol, o de gandeiro non é dos habituais. Sentía que o vían como se fose raro?\n-Non. A xente coa que te xuntas e coa que xogas ao fútbol ten outros traballos. Cada un gaña a vida como pode.\n-Que vale máis, o traballo de gandeiro como aprendizaxe para o fútbol ou o fútbol como aprendizaxe para ser gandeiro?\n-Creo que o traballo na explotación serve para máis, sen dúbida. Anos despois, dáste conta de que no deporte hai moitos intereses e de que non paga a pena o esforzo que fas. No fútbol case non es ninguén: dependes do que digan o adestrador, o director deportivo ou mesmo. ás veces, o presidente.\n-Notou algunha vez que o traballo na explotación o deixaba canso para os adestramentos?\n-Non. Todo é compatible. As explotacións están hoxe mecanizadas e robotizadas, e os traballos máis duros xa son sempre feitos por algunha máquina.\n-Paga a pena todo o esforzo que se fai para chegar a ser futbolista?\n-Si. Paga a pena, porque gozas co que che gusta, que neste caso é xogar ao fútbol. Cando pasa todo, quédanche os bos recordos dos futbolistas cos que xogaches e dos futbolistas contra os que xogaches. O fútbol gustoume dende moi novo. Toda a miña familia me apoiou para que xogase; ninguén me puxo impedimentos.\n-Cando se fala dos problemas do campo e ve todo o diñeiro que se move no fútbol de alto nivel, que pensa?\n-Ves o mundo da Primeira División e case parece un chiste. Co momento que vive o mundo...\n«Dáse prioridade aos xogadores de fóra, están mellor valorados»\nAínda que nunca esqueceu nin abandonou o traballo na granxa, o fútbol deixou pegada en Sergio Arias. Ese tempo pasado con outra xente en adestramentos, en viaxes e en partidos fai que os compañeiros acaben sendo amigos. «Temos grupos de WhatsApp», di para explicar a relación que mantén con xente coa que xogou.\n-O CD Lugo leva anos en Segunda División. Aguantará algún tempo máis?\n-Creo que si. Este ano, polo menos, si.\n-Gustaríalle que houbese máis rapaces da canteira no primeiro equipo?\n-Hai que ter en conta que o Lugo está en Segunda División, e o filial [o Polvorín Lugo B], en Terceira. Pode haber oportunidades para algún futbolista, pero é complicado.\n-Están os rapaces da casa tan valorados coma os de fóra?\n-Non. Dáse prioridade aos de fóra, están mellor valorados. Hai na casa rapaces que poderían facelo igual ca os de fóra.\nSatisfeito de ter atopado xente boa onde xogou\nArias xogou en distintos equipos e sabe que cada un ten os seus criterios e os seus gustos: «Uns xogan máis o balón, outros buscan máis o resultado», di. Pero hai un punto de encontro: «Nunha porcentaxe moi alta, en todos os equipos nos que estiven atopei xente boa», comenta. O que tamén recoñece é que algúns equipos teñen ideas que se afastan das doutros. Ese pode ser o perfil do Racing Vilalbés, no que o traballo coas categorías inferiores e a aposta por rapaces da canteira é firme dende hai anos. «Con partidos, todo o mundo é mellor. Os novos valen perfectamente», di.\nSergio Arias naceu en Portomarín en 1985. Comezou no fútbol xogando no equipo do seu concello. Logo fichou polo Monterroso.\nO CD Lugo, o Racing de Ferrol, As Pontes e o Racing Vilalbés foron os seus seguintes equipos.\nTen unha explotación gandeira en Gonzar (Portomarín).\nPortomarín CD Lugo Racing Vilalbés


Investigadores valencianos logran por primeira vez que naza un bebé san de pais portadores dunha enfermidade xenética | Consumer\nInvestigadores valencianos logran por primeira vez que naza un bebé san de pais portadores dunha enfermidade xenética\nO pequeno está exento da mutación do xene que podería provocar a enfermidade coñecida como LHH, que adoita ser mortal\nCientíficos do Instituto Valenciano de Infertilidade (IVI) conseguiron, por primeira vez no mundo, que unha parella portadora da enfermidade xenética LHH (linfohistiocitosis hemafagocítica familiar) dea a luz a un bebé que non desenvolverá esta patoloxía que afecta o sistema inmunológico e adoita ser mortal.\nO bebé, un home, naceu o pasado 21 de xaneiro en Santander con 3,800 quilos de peso, e tras unha xestación normal e un parto espontáneo. O pequeno está exento da mutación do xene que podería conducir á devandita doenza, afortunadamente moi pouco habitual (afecta a un de cada 50.000 nenos nados vivos).\nXullo Martín, responsable do Laboratorio de Enfermidades Monogénicas do IVI, explicou que a parella decidiu consultar ao centro tras a morte en 2002 da súa primeira filla, ao seis meses de vida, por mor da LHH, e ante a posibilidade de que se tratase dun caso hereditario.\nTras realizar un estudo xenético do xene de perforina, localizado no cromosoma 10, identificouse unha mutación en ambas as copias deste xene, indicando unha altísima probabilidade de que ambos os proxenitores fosen portadores do devandito defecto xenético, apuntou Martín.\nTras a confirmación do seu status de portadores, a parella optou polo Diagnóstico Xenético Preimplantacional (DGP). Mediante esta técnica estudáronse xeneticamente cada un do cinco embrións obtidos mediante fecundación “in vitro” para detectar cales herdaran a LHH. O estudo mostrou que o cinco embrións eran normais, aínda que catro eran sans portadores (o mesmo caso que os proxenitores) e o outro era san non portador, polo que se optou por realizar a transferencia de dous embrións, o san non portador e un portador.\nDurante o primeiro ciclo conseguiuse o embarazo, e na semana 16 levou a cabo o diagnóstico prenatal mediante amniocentesis e confirmouse que a paciente estaba embarazada do embrión non portador e que se trataba dun home.\nbebé enfermidade genética-gl


Fanny Garrido. Fernando Rei\nFanny Garrido. Fernando Rey\nFanny Garrido, Fernando Rey: o centenario\nEntre o 4 de setmbro e o 31 de outubro, a Biblioteca Municipal de Estudos Locais organiza unha mostra que lembra o centenario, neste 2017, de dúas persoas coruñesas que a cidade herculina lle deu ás artes: Fanny Garrido e Fernando Rey.\nNo caso de Fanny Garrido, neste ano conmemórase o centenario do seu pasamento.\nEsta coruñesa foi unha escritora do século XIX de sólida cultura, que coñecía varias linguas e que participou activamente na vida cultural da época na que viviu.\nO poema que aparece na Gramática do idioma galego de Manuel Lugrís Freire, de 1922, na páxina 97, é obra de Fanny Garrido e foi aducido polo autor como exemplo para as formas pleonásticas verbais.\nTamén pode lerse este poema na Antoloxía de literatura feminina e feminista da segunda metado do século XIX, editada pola Asociación Socio-Pedagóxica Galega.\nPola súa banda, Fernando Rey cumpriría, se vivise, neste 2017, cen anos.\nEste coruñés foi o actor máis internacional do cine español que traballou ás ordes dos máis grandes directores españois e extranxeiros.\nFotografía tomada o 8 de febreiro de 1975 con motivo da celebración , no Hotel Finisterre, dun almorzo-homenaxe a Fernando Rey.\nNa imaxe pode verse, ademais de a Fernando Rey, e entre outros, a seus íntimos amigos González Garcés, Luis Rodríguez Alonso, Enrique Cornide e Alfonso G. Catoyra