Łowca zbrodniarzy – Prawy.pl\nWielu zbrodniarzy często dożywało swoich dni w spokoju, często nie stając nawet przed sądem. Oczywiście zdarzały się spektakularne procesy, zwłaszcza zbrodniarzy z III Rzeszy to jednak wielu zbrodniarzy komunistycznych, o ile nie zginęli w partyjnych czystkach nigdy nie stanęli przed odpowiedzialnością za swoje czyny. Jednak i zbrodniarze działający w imię nazizmu unikali sprawiedliwości.\nNie oznacza to jednak, że wszystkim to się udało, pamiętamy na przykład o słynnym ,,łowcy nazistów”, Szymonie Wiesenthalu. Wydawałoby się jednak, że w XXI wieku poszukiwanie zbrodniarzy jest walką z wiatrakami. W końcu to to starsi ludzie liczący sobie około stu lat. Jednak książka, którą dzisiaj opiszę w tym felietonie pokazuje, że łowy na niemieckich zbrodniarzy nie zakończyły się w wieku XX i trwają do naszych czasów.\n,,Łowca nazistów” autorstwa Efraima Zuroffa jest opisem działań autora dążących do postawienia sędziwych zbrodniarzy odpowiedzialnych za Holokaust przed wymiarem sprawiedliwości – w końcu określany jest ostatnim łowcą nazistów i przez to spadkobiercą Wiesenthala. Po śmierci swojego poprzednika w 2005 roku postanowił kontynuować jego dzieło. Rozpoczął on kampanię poszukiwawczą pod nazwą Operacja Ostatniej Szansy. Cel – znaleźć oraz osądzić nazistów, którzy ukrywają przestępczą przeszłość.\nZuroff opisuje swoje łowy na nazistów. Nazwa ta, choć wielu oburza (choć często zapomina się, że nie tylko Niemcy działali w imię nazizmu. Warto o tym pamiętać, by nie doszło do absurdalnej sytuacji, w której będzie nam się wydawać, że tylko Niemcy odpowiadają za nazistowskie zbrodnie) jest w tym przypadku użyta we właściwym kontekście, bowiem wielu z opisanych w książce zbrodniarzy nie było Niemcami.\nZuroff opisuje ściganie Węgrów, Chorwatów, Serbów. Nie okazuje litości czy współczucia dla wieku zbrodniarzy, dążąc do postawienia ich przed wymiarem sprawiedliwości. Jednocześnie ubolewa nad zmową milczenia i chronieniem oraz bezkarnością zbrodniarzy. W pewnym momencie określa kim jest: ,,(…) w jednej trzeciej jestem historykiem, w jednej trzeciej prywatnym detektywem, a w jednej trzeciej dyplomatą, całość natomiast czyni ze mnie łowcę nazistów.” Warto też zauważyć, że Zuroffem kieruje chęć wymierzenia sprawiedliwości przede wszystkim za zbrodnie na Żydach.\nNa przygotowanie merytoryczne książki nie mogę patrzeć tak jak zazwyczaj, gdyż jest to zbiór osobistych wspomnień i przeżyć. Nie jest to sucha praca naukowa, choć jak sam autor zaznacza nie pozwala, by zbrodniarze stali się jego obsesją.\nPokrewne tematy:Efraim Zuroff, łowca, naziści, żydzi\n„naziści” , „Holokaust” znowu ciąg propagandowych haseł\nJak napisała Hannah Arendt („Eichmann w Jerozolimie”):\n„OSTATNIA SZANSA” SZYMONA WIESENTHALA -Paweł Siergiejczyk Nasza Polska 31/2004\nWidmo krąży po Europie, widmo Wiesenthala – można by sparafrazować Marksa. To widmo krąży zwłaszcza po Europie Środkowej, która od niedawna jest częścią Unii Europejskiej. Trudno nie zauważyć tej zbieżności w czasie: półtora miesiąca po 1 maja Centrum Szymona Wiesenthala uruchomiło w Polsce infolinię, na którą można przekazywać donosy o ludziach współpracujących z nazistami w mordowaniu Żydów. Kilka tygodni później taka sama infolinia ruszyła na Węgrzech. Jednak w obu krajach akcja „Ostatnia Szansa” – bo taką nosi nazwę – rozwija się zupełnie inaczej.\nU nas przez kilka dni po ukazaniu się w mediach tej informacji trwała dyskusja, w której, co ciekawe, brali udział głównie Żydzi. Naczelnym obrońcą infolinii był Konstanty Gebert (znany też jako Dawid Warszawski), wspierany przez równie zajadłego w antypolonizmie Marka Edelmana. Natomiast ich adwersarzami mianowano Adama Michnika i Bronisława Geremka, który właśnie wybierał się do Strasburga, by objąć tam fotel szefa Parlamentu Europejskiego. Inni uczestnicy dyskusji pełnili raczej rolę pomocniczą, a spór skoncentrował się na problemie płacenia za donosy, jako że Centrum Wiesenthala obiecuje po 10 tys. euro za każdą cenną informację.\nStachanowskie tempo wyszukiwania kolaborantów\nPominięto z premedytacją problem zasadniczy: próbę zrzucenia na Polaków części odpowiedzialności za holokaust Żydów. Takiej intencji nie ukrywa zresztą dyrektor jerozolimskiego biura Centrum Wiesenthala i koordynator całej akcji, Efraim Zuroff: – Polacy mogą być dumni z działalności Żegoty, konspiracyjnej organizacji powołanej dla ratowania Żydów, a także z heroizmu Polaków Sprawiedliwych Wśród Narodów Świata. Jednak smutna prawda jest taka, że inni liczni Polacy uczestniczyli w zagładzie swoich żydowskich sąsiadów, a wielu z nich pomagało nazistom w dziele zagłady – temu należałoby uczciwie stawić czoła. Polacy woleliby oczywiście, żeby ich kraj był postrzegany jako jedyna w świecie ofiara nazistów, jednak nie jest to cała prawda – sprawą pierwszorzędnej wagi jest to, by dostrzec cały historyczny obraz („Gazeta Wyborcza”, 25.06.br.).\nJuż po miesiącu działania infolinii opinia publiczna mogła poznać jej pierwsze efekty: 22 lipca Polska Agencja Prasowa, powołując się na Zuroffa, podała, że w tym czasie zadzwoniło kilkadziesiąt osób i opowiadało o zdarzeniach, które w większości miały miejsce w Polsce centralnej, głównie we wsiach i małych miasteczkach. Centrum Wiesenthala wytypowało z tego dziesięć spraw, z czego w dwóch przypadkach podejrzani już nie żyją. W ten sposób w ciągu zaledwie miesiąca Polska dorobiła się ośmiu „nazistów” – tempo zaiste stachanowskie!\nInny obrót przybrały wypadki na Węgrzech. W zeszłym tygodniu tamtejszy rzecznik praw obywatelskich Attila Peterfalvi uznał, że akcja „Ostatnia Szansa” jest niezgodna z węgierską ustawą o przekazywaniu danych osobowych, ponieważ informacje zebrane dzięki infolinii miałyby być przekazywane do Izraela. Po oświadczeniu rzecznika zrezygnował z funkcji węgierski przedstawiciel Centrum Wiesenthala Ivan Beer, jednak Efraim Zuroff zapowiedział kontynuowanie akcji, gdy tylko znajdzie nowego przedstawiciela. Zuroff dodał przy tym, że za krytyką akcji stoi skrajna prawica, która nie chce naświetlenia kolaboracji Węgrów z nazistami.\nNa węgierskie problemy z infolinią błyskawicznie zareagowała „Gazeta Wyborcza”, cytując opinię polskiej generalnej inspektor danych osobowych Ewy Kuleszy: – Przekazywanie danych przez osoby prywatne (a nie biura) nie jest sprzeczne z polską ustawą o ochronie danych osobowych ani też z węgierską. To tak, jakby zabronić ludziom wysyłania listów. Myślę, że nastąpiło jakieś przekłamanie słów węgierskiego rzecznika („GW”, 27.07.br.). Okazuje się więc, że pani Kulesza zna węgierskie prawo lepiej niż rzecznik praw obywatelskich Węgier! Ale być może musi ona tak mówić, żeby zatrzeć „złe wrażenie” po wypowiedziach swojego męża, prof. Witolda Kuleszy, wiceprezesa IPN, który w połowie czerwca otwarcie krytykował pomysł infolinii i przypominał, że Polska jako jedyny kraj w Europie Wschodniej zawsze konsekwentnie ścigała zbrodnie ludobójstwa.\nBardzo przyzwoity człowiek?\nDwuznaczna atmosfera, jaka otacza akcję „Ostatnia Szansa”, sprawiła, że Władysław Bartoszewski, aktualny przewodniczący Międzynarodowego Komitetu Oświęcimskiego, poczuł się w obowiązku oświadczyć, iż powiązanie nazwiska Wiesenthala z taką metodą szukania zbrodniarzy wojennych czyni krzywdę temu 95-letniemu, bardzo przyzwoitemu człowiekowi, oddanemu sprawie tolerancyjnego współżycia narodów, byłemu obywatelowi polskiemu („Rzeczpospolita”, 17.06.br.).\nFormalnie Bartoszewski ma rację, gdyż Szymon Wiesenthal jeszcze w kwietniu 2003 r. oświadczył, że przechodzi na emeryturę i od tej pory zajmuje się już tylko przyjmowaniem kolejnych laurów, spośród których najnowszym jest tytuł szlachecki, przyznany mu przez brytyjską królową. Ponieważ jednak Wiesenthal nie jest Brytyjczykiem, więc nie może się tytułować „Sir Simon”, lecz może używać tytułu „Rycerz Imperium Brytyjskiego”. Przy tej okazji przypomnijmy, że równe 10 lat temu Wiesenthal gościł w Polsce, gdzie otrzymał od prezydenta Wałęsy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, zaś na Uniwersytecie Jagiellońskim – doktorat honoris causa.\nJednak nazywając założyciela Centrum bardzo przyzwoitym człowiekiem, Bartoszewski nie mówi prawdy. Znać przecież musi jego życiorys i szczegóły jego „myśliwskiej” działalności, ponieważ od kilkudziesięciu lat niemal zawodowo zajmuje się on „pojednaniem polsko-żydowskim” i rozpamiętywaniem żydowskiej martyrologii. Na szczęście prawda o Wiesenthalu została u nas znakomicie opisana przez nieżyjącego już płk. Tadeusza Bednarczyka, który podczas okupacji był pełnomocnikiem AK ds. pomocy gettu warszawskiemu. W książce pt. Wiesenthal contra Waluś, Demianiuk i inni – meandry sprawiedliwości w USA (Wyd. Ojczyzna, Warszawa 1997) Bednarczyk szczegółowo przeanalizował całe życie „łowcy nazistów”, dowodząc jego współpracy z wieloma wywiadami: przed wojną – z polskim, w czasie wojny – z sowieckim i niemieckim, po wojnie – z amerykańskim i izraelskim.\nBył agentem gestapo\nOczywiście oficjalni biografowie – czy raczej hagiografowie – Wiesenthala milczą na ten temat, ale nawet w ich „dziełach” można znaleźć wiele poszlak, które potwierdzają tezy polskiego autora. Tadeusz Bednarczyk wyliczył też całą serię „cudów” w wojennym życiorysie swojego bohatera, któremu zawsze udawało się ujść z życiem, mimo iż dookoła masowo ginęli jego rodacy. Z tych „cudownych ocaleń” doświadczony żołnierz AK wyciąga zasadniczy wniosek: Wiesenthal był agentem gestapo, co – wbrew pozorom – wśród Żydów nie było rzadkością. Nie jest to zresztą teza nowa, bo jeszcze w latach 70. o współpracę z gestapo oskarżył Wiesenthala ówczesny kanclerz Austrii (żydowskiego pochodzenia!) Bruno Kreisky, odpowiadając w ten sposób na kłamliwe oskarżenia o zbrodnie wojenne pod adresem członków jego rządu.\nKłamliwe oskarżenia są zresztą od pewnego czasu „specjalnością” Centrum Wiesenthala. Warto zauważyć, że przez pierwsze kilkanaście lat po wojnie instytucja ta ścigała ewidentnych zbrodniarzy niemieckich (na czele z Adolfem Eichmannem, porwanym z Argentyny przez Mosad i skazanym w Izraelu na karę śmierci) i za tę działalność płk Bednarczyk wyraził w książce swoją wdzięczność. Jednak od lat 70. Centrum skupia swoją uwagę na przedstawicielach innych narodów, które w różnym stopniu albo nawet wcale nie kolaborowały z Hitlerem. Dlatego wśród „ściganych” było coraz więcej osób z Europy Środkowej i Wschodniej, a jeżeli już atakowano jakichś Niemców, to głównie Austriaków, co zresztą spowodowało poważny konflikt kanclerza Kreisky’ego z Wiesenthalem i o mało nie doprowadziło do usunięcia jego Centrum z Wiednia, gdzie ma ono swoją siedzibę od 1961 r.\nTę zmianę „strategii myśliwskiej” płk. Bednarczyk wiązał z umową podpisaną w 1952 r. przez kanclerza Niemiec Konrada Adenauera i prezydenta Izraela Chaima Weizmanna, na mocy której RFN zobowiązała się zapłacić kilkadziesiąt miliardów marek odszkodowania za holokaust Żydów. W ten sposób Niemcy „wykupili się” od odpowiedzialności za tę zbrodnię, a ponieważ „holokaust-biznes” jest dla żydowskiej elity zbyt dochodowym przedsięwzięciem, aby miała z niego rezygnować, toteż postanowiono przerzucić niemieckie winy na inne, słabsze narody.\nTrudno inaczej interpretować taką sprawę, jak oskarżenie polskiego emigranta mieszkającego w USA, Franciszka (Franka) Walusia, który w czasie wojny został wywieziony na roboty przymusowe do Niemiec, o to, że był… oficerem SS i mordercą Żydów. Trwający kilka lat (1977-1980) proces przeciwko Walusiowi ukazał nie tylko bezczelność Wiesenthala, ale i jego potężne wpływy w aparacie wymiaru sprawiedliwości USA. Np. żydowscy sędziowie uporczywie nie dopuszczali niemieckich dokumentów potwierdzających kilkuletnią pracę Polaka w Rzeszy. Sprawa była jednak tak ewidentna, że w końcu oskarżenie musiało zostać odrzucone, ale kilku lat poniżenia i ogromnych kosztów procesu nikt Walusiowi nie zwrócił.\nKilka lat później podobne nieprawdziwe zarzuty Wiesenthal postawił Johnowi Demianiukowi, Ukraińcowi mieszkającemu w USA, oskarżając go, że był sadystycznym strażnikiem „Iwanem Groźnym” w obozie w Treblince (prawdziwy „Iwan Groźny” został zabity jeszcze w czasie wojny). Sprawa Demianiuka odbiła się szerokim echem w świecie, ponieważ został on wydany sądowi izraelskiemu i skazany na karę śmierci. Jednak w 1993 r. uniewinnił go Sąd Najwyższy Izraela, a sędziowie amerykańscy orzekli, że Departament Sprawiedliwości USA ukrył dowody, które pomogłyby oskarżonemu bronić się przed deportacją z tego kraju w 1986 r.\nSprawy Walusia czy Demianiuka były tylko pojedynczymi przypadkami akcji udowodniania tezy, że Słowianie mieli równy, a nawet większy udział w mordowaniu Żydów niż Niemcy. Teraz jednak, gdy sam Wiesenthal cieszy się spokojnym życiem emeryta, jego wychowankowie mają „Ostatnią Szansę”, by udowodnić tę tezę na skalę masową i w ten sposób utrwalić swoją „jedynie słuszną” wizję holokaustu dla przyszłych pokoleń.\nFragment książki „Wiesenthal contra Waluś, Demianiuk i inni” – Warszawa 1997\nW 1917 r. po oswobodzeniu przez Niemców wschodniej Galicji matka z synami powróciła do Buczacza. Szymon zaczął uczęszczać do miejscowego gimnazjum. W latach 1918-1920 Buczacz cierpiał na trudności zaopatrzeniowe, żywnościowe, gdyż na tych terenach trwały zbrojne starcia z Ukraińcami, z Rosją. Wreszcie nastał pokój. Szymona interesowała tylko nauka. Uczył się dobrze. Już w gimnazjum stała się widoczna jego przyjaźń i miłość z Cylą Muller, rówieśniczką i koleżanką szkolną. Znajomi przepowiadali, że ci dwoje staną się małżeństwem. Tymczasem w 1925 roku nastąpiło rozstanie, gdyż matka Szymona wyszła ponownie za mąż, za właściciela cegielni w miejscowości Dolina na Podkarpaciu i przeprowadziła się tam. Były tu piękne okolice. Ich uroki Szymon odkrywał w licznych wędrówkach pieszych, a nawet i konnych. W 1928 roku zdał maturę. Nie dostał się na Politechnikę Lwowską, a będąc dobrze sytuowany, wyjechał na studia do Pragi Czeskiej, do Wyższej Szkoły Technicznej. Chciał być architektem. W Pradze nauka szła mu słabo, przez cztery lata nie zdołał w pełni ukończyć szkoły i w 1932 roku wrócił do Lwowa. Narastał światowy kryzys ekonomiczny, odbiło się to i na Polsce. Skończyły się pieniądze na jego studia. W Pradze prowadził dość wesołe życic towarzysko-kawiarniane. Było to kosztowne, nie starczały domowe apanaże. Nawinęło mu się wygodne źródło łatwych dochodów- zaczął pracować na rzecz polskiego II Oddziału, wywiadu. Koledzy go nie lubili. Szybko się zorientowali w jego powiązaniach i zaczęli go unikać jako szpiega i donosiciela. Praca w polskim wywiadzie będzie dla niego dobrą szkołą i doświadczeniem dla powojennej działalności. W pracy wywiadowczej Wiesental działał zapewne głównie na odcinku ukraińskim, gdyż takie było duże zapotrzebowanie Oddziału II. W Czechosłowacji usadowiła się bowiem główna baza wywiadu i dywersji ukraińskiej na Polskę, ze szczególnym uwzględnieniem Galicji. Nacjonaliści ukraińscy spod znaku UWO – Ukraińska Wojskowa Organizacja – właśnie w Czechosłowacji zorganizowali antypolskie ośrodki za pieniądze niemieckiej Abwehry. Do tej dywersyjnej roboty poza UWO wciągnięta była i młodzież ukraińska studiująca w Czechosłowacji, a zorganizowana w nacjonalistycznej organizacji SUNM — Sojusz Ukraińskiej Nacjonalistycznej Młodzieży. Robotę tę od 1929 r. kontynuowała OUN – Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów powstała w Pradze Czeskiej z połączenia się kilku organizacji nacjonalistycznych, w tym też UWO, SUNM, LUN i inne. Przywódcą OUN był Ewhen Konowalec z siedzibą w Berlinie. Galicja Wschodnia w okresie międzywojennym była podminowana sabotażem i dywersją ukraińską. Długa i górzysta granica ze Słowacją ułatwiała przenikanie do Galicji szpiegów i dywersantów ukraińskich, nawet legalnie w ramach małego ruchu granicznego. Rozpoznawanie tych szpiegów było pilną robotą polskiego wywiadu. Wiesental do tego się nadawał, gdyż mieszkał długo w miejscowości Dolina w pasie nadgranicznym, miał duże znajomości z Ukraińcami. Do tego Ukraińcy, oprócz oderwania wschodniej Galicji od Polski, głosili hasła wypędzenia i wymordowania w Galicji Polaków i Żydów, co w szerokiej praktyce wprowadzili w czyn podczas II wojny światowej u boku hitlerowców. Zatem wobec Wiesentala polski wywiad miał 2 argumenty: pieniądze dla weselszego trybu życia oraz ideowość i samoobrona Żyda wobec ukraińskich gróźb eksterminacyjnych. W tych warunkach został on agentem polskiego wywiadu przez 4 lata na terenie Czechosłowacji, a od jesieni 1932 r. także w Polsce, we Lwowie. Tutaj zapisał się na 5 semestr Politechniki. Nauka nadal mu nic szła, nic ukończył studiów. Mimo to, w 1033 roku założył we Lwowie własną firmę budowlaną. Zajmował się głównie budową willi. Wrócił też do swojej wybranki. W 1936 roku ożenił się z Cylą Muller. Choć to mało logiczne, ale był on sympatykiem niemczyzny (było to chorobą inteligencji żydowskiej), okazywał ją stale. Z radością powitał zajęcie Sudetów przez Niemcy, a następnie całych Czech. Wyrażanie takich sympatii nie szkodziło mu na terenie Lwowa, gdyż z jednej strony sanacyjna Polska kontynuowała fatalną politykę ministra Becka nieżyczliwości dla Czechów, a z drugiej – miał on nadal kontakty i poparcie miejscowych organów II Oddziału (Samodzielny Referat Informacyjny D.O.K. IV). Wywiad mu pomógł — zezwolono Wiesentalowi prowadzić firmę projektowo-budowlaną, chociaż nie miał dyplomu inżyniera. Żył wtedy w dobrobycie, wykazywał zarobki rzędu 800 zł miesięcznie. Wywiad ułatwiał mu okolicznościowe wyjazdy do Pragi Czeskiej, byt więc w stałej z nim współpracy.\nNadeszła II wojna światowa. Dnia 21 września 1939 r. wojska radzieckie zajęły Lwów. W nowej sytuacji Wiesental umiał się znaleźć. Jako wieloletni mieszkaniec i do tego zamożny, miał dobre rozeznanie wśród polskiego środowiska zamożnych obywateli i grup politycznych. Dostarczał więc władzom informacji o grupach prawicowych, (stał się wtedy łowcą endeków), oraz o ludziach z zamożnego mieszczaństwa i partii politycznych. Wszyscy wskazani przez niego ludzie, zostali jako element niepożądany, wywiezieni do pracy na Syberię. Władze radzieckie do niepożądanych zaliczyli też i zamożne mieszczaństwo żydowskie, oraz wolne zawody. Tych też wywieziono. Wiesental został, jego rodziny nie wywieziono, choć należał do tej kategorii. W szeregu cudów na jego drodze życiowej to cud pierwszy. Wiesental nie tylko ocalał, ale dostał dobrą pracę technika i mógł kontynuować studia na Politechnice. Najwidoczniej stał się faworytem nowej władzy-jej agentem. Zarobki jego miały wtedy wynosić 1500 rubli miesięcznie. Dużo-sam tak podał. Sporną sprawą jest jego dyplom i tytuł „dyplomowany inżynier architekt”. Jesienią 1939 r. nie miał ukończonej Politechniki. Według jego wyjaśnień jakie w 1980 roku złożył w wytoczonej mu w sądzie wiedeńskim sprawie karnej o nieprawne używanie tego tytułu (przy okazji obmówił Polaków, jakimi to byli antysemitami, bo z ogólnej ilości Żydów w Polsce 10%, to tylko 10% mogło studiować, ale na medycynie i architekturze było jeszcze gorzej, dlatego studiował w Pradze; podobnie zresztą przy innych okazjach obmawiał Rosjan, potępiał komunizm) złożył pracę dyplomową w czerwcu 1940 r., był to projekt budynku ambulatorium tuberkulozy, a w lipcu 1940 r. ponoć uzyskał dyplom, jak sam oświadczył. Ukończenie Politechniki potwierdził mu dnia 14.1.1949 r. rektor Politechniki w Gliwicach, która przejęła lwowskie dokumenty. Tu nasuwa się następująca niejasność: dlaczego mając przyznany dyplom w lipcu 1940 r. nie odebrał go do lipca 1941 r. i zachował indeks studencki? Politechnika Gliwicka potwierdziła mu dyplom na podstawie listy absolwentów promowanych. Ale kiedy powstał ten ostateczny zapis? Czynie w końcu czerwca 1941 r. tuż przed wkroczeniem wojsk niemieckich, gdy w takiej sytuacji dobrotliwi profesorowie zamykali formalnie sprawy swoich absolwentów? Nie można dostać dyplomu nie oddając indeksu. To jest już drugi cud w życiorysie Wiesentala! Łatwość, z jaką zrobił z siebie dyplomowanego inżyniera, ma swoje wcześniejsze wcielenia. Już przy ul. 3 Maja 36, gdzie miał swoje biuro, bez żenady reklamował się na dużym szyldzie —„Szymon Wiesental Architekt”. Zatem przed ukończeniem Politechniki kazał się już tytułować architektem – z ustnym dodatkiem inżynier, zupełnie nie przeszkadzało mu to, że bezprawnie. Tytuł podbudowywał jego biznes, był więc potrzebny i pomocny dla wzmacniania zaufania u klientów. W życiorysie Wiesentala spotykamy informację o wysłaniu go w roku 1940 do Odessy, na jakiś kurs. Co to za kurs? Jakiego wtajemniczenia? Ile trwał? Kto płacił? W każdym razie musiał Wiesental mieć jakieś „uznane zadania”, bowiem nadal cieszył się poparciem władz sowieckich; zwykłego obywatela, nie agenta, nie wysłanoby. Wiesental – mówi jedna z pogłosek – 24 września 1939 roku zastrzelił we Lwowie, będącego w cywilnym przebraniu polskiego kapitana Adama Zwierzchowskiego (relacja Fr. K.). Ten fakt ustawiałby go jako ważnego agenta władz policyjnych, upoważnionego do posiadania broni. Dobrze powodziło się Wiesentalowi we Lwowie aż do wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej i wkroczenia do Lwowa Niemców i Węgrów jako sojuszników Hitlera. Wówczas dodał sobie do nazwiska literę h, skrócił imię na Simon i udawał Austriaka. Ominęła go dzięki temu niemiecka trzydniowa masakra polskiej inteligencji, ominęły go szykany antyżydowskie. Aż nagle 6 lipca 1941 roku został aresztowany i osadzony w więzieniu w Brigitkach. Sam Wiesenthal nie precyzował, kto go aresztował. Wiadomo jednak, że aresztowała go ukraińska policja. Siedział wraz ze swym przyjacielem Grossem. Ukraińcy wówczas przez tydzień masowo rozstrzeliwali aresztowanych Żydów i Polaków. Jego i Grossa – nie. I nagle jak szybko aresztowany, tak szybko został wypuszczony. Czyżby nie mieli podejrzeń o jego współpracy z polskim wywiadem? To jest kolejny cud – trzeci w życiorysie Wiesenthala! Kto – co za ważna figura – był w stanie interweniować, aby wypuścić więźnia i to w gorącym, pierwszym tygodniu okupacji miasta? Kiedy leciały głowy tysięcy ludzi, polskiej inteligencji, profesorów, kogo by interesował jakiś niepełnego wykształcenia architekt i przy tym Żyd? Jedyne logiczne wytłumaczenie – mogła to być tylko policja niemiecka, nadrzędna nad ukraińską, znająca go, licząca na niego na przyszłość. Niemcy chronią Żyda? I to Żyda znanego z aktywności politycznej w okresie 1939-1941 ? Nieprawdopodobne! Ale to paradoks pozorny. A jednak, gdy sobie przypomnimy cztery lata Wiesenthala w Pradze Czeskiej, jego koneksje i znajomości niemieckie oraz węgierskie z tego okresu, jak manifestował swoją radość z upadku Czechosłowacji, to krąg podejrzenia można zamknąć. Wiesenthal już wtedy miał jakieś bliższe powiązania z Niemcami. Zatem był tajnym agentem na trzy strony – polskim, radzieckim i niemieckim. Którym prawdziwym? A no z perspektywy lat wynika, że tylko niemieckim, bo o Polakach, Rosjanach i Słowianach do dziś mówi z nienawiścią. Gdy o Niemcach – niezmiennie dobrze – choć szuka między nimi przestępców wojennych jako „Nazihunter” – łowca nazistów. Jest i druga wersja tego zdarzenia, sporządzona przez przyjaciół Wiesenthala, bajkowa. Otóż w więzieniu spostrzegł Wiesenthala ukraiński policjant Bodnar – z batalionu „Nachtigall” – i on uratował go razem z Grossem – znajomym Abrama Gancweicha. Według biografa Wiescnthala Wechsberga, Bodnar miał obmyślić następujące rozwiązanie: Bodnar melduje w więzieniu, że w Wiesenthalu i Grossie rozpoznał dwu rosyjskich szpiegów! (propozycja nie bez kozery), wtedy, wprawdzie na miejscu ich obiją, ale następnie zmuszeni będą kazać ich odprowadzić do ukraińskiego komisariatu na badania. I stało się według tego filmowego scenariusza. Wiesenthal ponoć stracił przy biciu dwa zęby. Bodnar – dawny pracownik „architekta” Wiescnthala – odprowadzając aresztowanych do ukraińskiego komisariatu, pozwolił im uciec -jak uszło mu to płazem? Która wersja prawdziwa? Najważniejsze są powtarzające się jego powiązania z policją radziecką. To już coś pewnego. Ale też powiązania z Niemcami, choć może się wydawać karkołomne, ale nic przy tak złożonej, przewrotnej osobowości Wiesenthala nie dziwi. Nie dziwi zwłaszcza gdyż wiadomo, że Gancweich i Gross to znani żydowscy agenci gestapo, działający na terenie G.G.\n10 lipca 1941 roku Wiesenthal zmuszony jest zgłosić się jako Żyd do urzędu pracy. Skierowany zostaje do pracy dla Niemców. W sierpniu tego roku został wyrzucony z mieszkania przez mundurowego Niemca i prostytutkę, którzy zabrali mu całe wyposażenie mieszkania. Wówczas przeniósł się z żoną i matką do getta. Z getta wzięto go do pracy w warsztacie naprawy lokomotyw kolei wschodnich -„Ostbahn”, gdzie pracował jako lakiernik. Pewnego dnia zauważył go szef warsztatu Reichsdeutsch, późniejszy prezydent Związku Kolei Niemieckich Henryk Guntert. Co było dalej opisuję w streszczonym przekładzie z zapisu zeznań, jakie Wiesenthal złożył w Sądzie w Wiedniu w grudniu 1980 roku. Szef, widząc jak on dobrze rysuje, spytał go jaką ukończył szkołę. Wiesenthal opowiedział, że szkołę zawodową. Pracujący obok robotnik powiedział, że Wiesenthal jest inżynierem. Szef zapytał go wtedy dlaczego skłamał? Odparł na to Niemcowi, że chyba wie, co stało się z inteligencją żydowską, dlatego ukrywa swój zawód. Szef go zapewnił, że w jego zakładzie prześladowania nie mogą mieć miejsca. Zawołał kierownika działu Rehberga (obecnie jest on w Głównej Radzie Zarządzającej Związku Niemieckich Kolei) i kazał włączyć Wiesenthala jako pracownika tych warsztatów. Sporządzał tam plany inżynieryjne, choć jako Żyd nie mógł ich podpisywać. Dzięki pomocy inż. Gunterta, dyrektora warsztatów kolei wschodnich Galicji – zeznaje Wiesenthal -właściwie przeżyłem. Nie musiałem ciężko fizycznie pracować jak inni. Cud to czwarty! Dalej było jeszcze ciekawiej. Kilku folksdojczów, którzy pracowali z nim w zarządzie oświadczyło, że nie mogą siedzieć razem z Żydem. Wtedy warsztaty dużo budowały, Wiesenthal byt bardzo potrzebny. Więc w biurze budowlanym pewnej współpracującej z koleją firmy wzięto jeden pokój specjalnie dla Wiesenthala. Odtąd siedział sam (jak dyrektor), a przełożeni donosili mu codziennie sprawy do załatwienia. Po wykonaniu pracy odnosił ją swoim szefom. Było mu cicho, spokojnie i bezpiecznie. 20 października 1941 roku został przerzucony z żoną do obozu pracy zwanego Janowskim (był on położony przy ul. Janowskiej we Lwowie), matka została w getcie, gdzie zginęła bez pomocy. Obóz Janowski, jak i inne, następne, Wiesenthal nazywa błędnie obozami koncentracyjnymi. Nie znaczy to, że były „architekt”, nie odróżnia obozu pracy od koncentracyjnego. Oznacza to co innego – że tym sposobem wytargował sobie w RFN wyższe odszkodowanie, za cięższe cierpienia, bo przebyte nie w zwykłym a w koncentracyjnym obozie pracy. Z powodu wielkiego natężenia robót w warsztatach naprawczych lokomotyw dla potrzeb frontu wschodniego, wprowadzono trzyzmianową pracę i skoszarowano w warsztatach stu Żydów, w tym i Wiesenthala. Żona pozostała w obozie. Z tym obozem, jego tam pobytem, jest mnóstwo wątpliwości, sprzeczności, znaków zapytania. A więc – miał Wiesenthal powiązania z polskim ruchem oporu, i to widać dobre, skoro dostawał pistolety, skoro w biurku swego szefa, inspektora Adolfa Kohirautza przechowywał w pracy własne dwa pistolety. W obozie była żydowska grupa bojowa pod dowództwem dr Michała Maksymiliana Borwicza (Boruchowicza), poszukująca kontaktów z Polakami przez Żydów, chodzących na zewnętrzne placówki pracy, by zdobyć przez nich broń, było to niebezpieczne – bojowcy przy tym ginęli, jak pisał o tym Borwicz. Borwicz to poeta, historyk losów obozu Janowskiego i w ogóle losów Żydów za okupacji, a w 1943 roku dowódca Oddziałów Bojowych PPS – czyli AK—w Miechowskim, zatem człowiek wybitny i ideowy. Czy Borwicz jako inteligent nie szukałby współpracy z inteligentem Wiesenthalem? Wśród malej garstki ludzi, znających się wzajemnie doskonale? A skoro tego kontaktu nie było, to dlaczego? Dlatego może, że ludzie podziemnego frontu mieli podejrzenia o współpracy Wiesenthala z policją radziecką, albo jeszcze gorzej – o współpracę z Niemcami. Trzymanie się z dala od Wiesenthala nic wynikało przecież z moralnego potępienia go za egoistyczne porzucenie matki, bo egoizm wtedy w ocenach ogółu Żydów przestał być cechą ujemna, każdy ratował tylko siebie. Wiesenthal miał łatwe i dobre kontakty z polskim podziemiem, skoro nic tylko dostawał bezcenną wówczas broń – w tym 2 pistolety na własność, ale nawet otrzymywał inną znaczną pomoc. W 1942 roku przerzucono jego żonę do Warszawy. Ukrywała się przy ul. Topiel 5, aż do Powstania 1944 roku, pod nazwiskiem Irena Kowalska. Polski przyjaciel, Szatkowski, wyrobił jej papiery aryjskie i przywiózł do Warszawy. Był ich łącznikiem, odbierał jej listy i przynosił jemu, i odwrotnie. Postawę Wiesenthala wobec obozu Janowskiego należy zatem uznać za zdradę narodową, skoro nie współpracował z jego ruchem oporu, nie chciał mu pomagać. Na potępiające sądy nakładają się podejrzenia o jego znajomości z Abramcm Gancweichem, największym zdrajcą i gestapowcem żydowskim w całej GG, mającym stałą siedzibę w getcie warszawskim. Ten Żyd wysługujący się hitlerowcom był wypożyczony jako fachman również do Lwowa. Znajomość ta była powiązana przez jego przyjaciela Grossa, agenta gestapo.\n….Jak opisał to dr Borwicz w książce pt. „ Uniwersytet zbirów” (wydanej w 1946 r. w Krakowie, przez Wojewódzką Żydowską Komisję Historyczną) – obóz Janowski, pod rządami Untersturmfuhrera Willhausa, był bardzo hermetyczny, uciec z niego było prawie niemożliwe. A udało się to Wiesenthalowi i jego żonie. To cud piąty! Żydów skoszarowanych, co pewien czas Willhaus odbierał i częściowo mordował, ogólnie wymordowano w tym rejonie około 200 tysięcy osób. Wiesenthal z żoną ocalał i Ostbahnwerke wyreklamowywały go do pracy. Wątpliwe, żeby reklamowano go tylko jako inżyniera. Za tym szyldem musiały kryć się inne jego usługi, natury sekretnej. Jak mogło być inaczej, skoro dwa pistolety Wiesenthal przechowywał w biurku bezpośredniego szefa, Kohlrautza… i za jego zgodą? Podkreśla bezkrytycznie ten moment i jego biograf Wechsberg, nie rozumiejąc, że jest to dowód przeciw Wiesenthalowi. … A może dowiemy się kiedyś, że dzielny Wiesenthal organizował z Kohlrautzem niemiecki ruch oporu? Niemiec – to też kuriozum – przekazywał mu komunikaty radia BBC. Kolejna wątpliwość i cud następny to sprawa ucieczki z warsztatów naprawczych. Według zeznania Wiesenthala złożonego w Sądzie (str. 13) uciekł on wiosną 1943 roku i ukrywał się we Lwowie w mieszkaniu Żydów, zameldowanych tam na aryjskich – polskich papierach. Ale przyszła na tę dzielnicę obława, Wiesenthal ukrył się w skrytce pod podłogą. Szczegółowa rewizja wykryła jego schowek i schowek dwojga znajomych. Niemcy wyciągnęli ukrytych – i nie zastrzelili ich na miejscu, jak było w zwyczaju a nawet w obowiązku, tylko normalnie odwieźli do obozu Janowskiego. Dlaczego? Szósty cud! Polega on na tym, że Wiesenthal, gdy został odkryty, po prostu zgłosił, ze jest agentem gestapo, powołując się na nazwisko zwierzchnika. Niemcy nie mogli go zastrzelić bez sprawdzenia i odstawienia do obozu. Dzięki temu uratował się i przy okazji uratował tych dwoje ludzi. Nic podaje ich nazwisk, bo może żyją i zeznawali by inaczej, niż on, ujawniliby jego gestapowskie alibi, i to dopiero byłaby wpadka! Inaczej przedstawia te wydarzenia biograf Wiesenthala, Wechsberg. Według niego jesienią 1943 roku, gdy tylko zaczęto deportować Żydów, do Wiesenthala zwrócił się Kohlrautz i powiedział: „Na co pan jeszcze czeka „. Wydał mu przepustkę do załatwienia spraw zaopatrzeniowych warsztatów i wysłał do miasta z ukraińskim policjantem, trochę głupkowatym. Wiesenthal po prostu mu uciekł i następnie ukrył u wzmiankowanej już rodziny. Rozbieżność w czasie – tam wiosna, tu jesień i to październik — nie ma wyjaśnienia. Bez dalszego ciągu jest historia dwu pistoletów — gdzie się podziały? Po co mu były, skoro się nimi nie posługiwał ? Ażeby uspokoić wątpliwości należy je złożyć do grobu. Tak też Wiesenthal uczynił. Podał Wechsbergowi, że wkrótce Kohlrautz-w głębi duszy hitlerowiec – zgłosił się dobrowolnie na front, uważając to za swój obowiązek i tam zginął. Siady zostały zatarte, natomiast pozostały bajki o takim hitlerowcu, który chce walczyć na froncie, a także potrafi spokojnie patrzeć na dwa pistolety w swoim biurku należące do Żyda i pomaga temu Żydowi żyć w spokoju, uciekać, ukrywać się, słucha radia BBC i przekazuje mu stamtąd komunikaty! W innej publikacji, dotyczącej tego samego epizodu w cudami słynącym życiorysie Wiesenthala podaje, że z bronią w ręku wyrwał się z obozu. To już absurd absurdalny! Następnie -wg zeznań sądowych (str. 14) -Wiesenthal wpadł w obozie w ręce referenta do spraw żydowskich w gestapo, nazwiskiem Waltke. Byt to sadysta, który go torturował, więc w rozpaczy podciął sobie żyły na rękach. I o dziwo, sadysta zamiast pozwolić Wiesenthalowi wykrwawić się i umrzeć – co przecież było jego celem – ratuje go, wiezie do szpitala. Po zakończonym leczeniu Wiesenthal przebywa nadal w więzieniu, spokojnie. Czyż to nie nowy, siódmy już cud! Sadysta niby chciał zabić, a nie zabił, a do tego ratował go, by mógł żyć, gdyż musiał on dla nich dalej pracować. Można też i inaczej interpretować zdarzenie – logicznie rozumując: widok krwawiącego Wiesenthala był właściwą reklamą wśród zwykłych więźniów – mogli go uważać za ofiarę gestapo, nabrać do niego większego zaufania, nie kryć się z tajemnicami, które on przekazywałby Niemcom. W tym więzieniu przesiedział spokojnie do połowy lipca 1944 roku, kiedy to nastąpiła ofensywa radziecka na Lwów. Wtedy SS-mani i gestapowcy zestawili grupę 50 Żydów i koleją przetransportowali ich do Przemyśla, skąd szli z nimi na piechotę w kierunku Sanoka, dalej do Grybowa i Gorlic. Tam budowali przeciwczołgowe zapory drogowe. Żydów tych nazywali swoim skarbem i tak też traktowali. Później, pod Nowym Sączem, pracowali przy umocnieniach polowych i antyczołgowych. I nagle pewnego dnia -jak dalej brzmi legenda – przybył do nich i znajdującego się obok obozu SS jakiś generał Wehrmachtu, rozwiązał zgrupowanie Żydów, odsyłając ich do obozu w Płaszowie, natomiast SS-manów wysłał na front odległy o kilka dni marszu. Działo się to ponoć 1 września 1944 r. Piękna ta opowieść rozmija się z realiami. Pierwsze — żaden generał Wehrmachtu nic mógł wtrącać się do SS i spraw obozów karnych i pracy. Drugie: do budowy zapór drogowych Niemcy nie używali więźniów, a dobrowolnych pomocników. Zatem Wiesenthal i tych 50 Żydów mogli być traktowani tylko jako pomocnicy dobrowolni, tzn. Hivis (Hilfs willige). Do Plaszowa przekazano ich nic 50 a 33. Czy reszta zginęła? Nie. Zostali tu przydzieleni do specjalnego komanda, które miało za zadanie rozkopać masowe miejscowe groby i ciała spalić.\n15 października, na skutek zbliżającego się frontu, rozpoczęło się stopniowe ewakuowanie obozu w Płaszowic, który Wiesenthal nazywa rozmyślnie mylnie obozem koncentracyjnym. Przesłano go do Oświęcimia (nie figuruje w jego kartotece), a po kilku dniach do obozu w Gross-Rosen. W tym obozie pracował na budowie – tu przez przypadek trafił do karnego komanda, którym kierował zawodowy przestępca, Vogel z Hamburga. Ten miał zwyczaj zabić codziennie jakiegoś więźnia kamieniem. Usiłował zabić też i Wiescnthala, tylko kamień wysuną} mu się z rąk i zamiast uderzyć w głowę, upadł na nogę, miażdżąc palec. I tu jawi się nowy szczęśliwy przypadek w życiu Wicsenthala – akurat wtedy podeszła grupka kontrolująca i uratowała go od powtórnego uderzenia kamieniem. Został odesłany na rewir, czyli do szpitala obozowego. Tam lekarz -więzień, nie mając ani potrzebnych narzędzi, ani lekarstw, obciął mu zmiażdżony palec zwykłymi nożyczkami. Nastąpiło wskutek tego zakażenie krwi, stopa spuchła, co później uleczono przecinając to miejsce nożem kuchennym. Zatem nowy, ósmy cud! A po prostu komisja to oficerowie polityczni, którzy uratowali Wiesenthalajako swojego człowieka, otoczyli opieką. Dzięki chorobie zwolnili Wiescnthala od cięższych robót. Więzień obija się, dobrzeje aż do początków stycznia 1945 roku, kiedy zagrożony obóz ewakuowano. Do Chcmnitz szli na piechotę, polami, lasami; dalej do Weimaru i aż do obozu koncentracyjnego w Buchcnwaldzie. Tysiące ludzi zmarło z zimna po drodze. Wiesenthal miał flcgmony na nogach, ale fizycznie czuł się dobrze, byt wypoczęty, dożywiony. 3 lutego Niemcy załadowali 3 tysiące więźniów i otwartymi samochodami ciężarowymi wieźli ich do Mauthausen przez sześć dni. Jego jako Jugosłowianina. Co jest nowym 9 cudem. Drogę tę biografowie szefa Dokumentationszentrum przedstawiają różnie. Sam Wiesenthal w zeznaniu sądowym podał, że w październiku 1944 roku przestano go do Oświęcimia, potem do Gross-Rosen, w połowie stycznia 1945 r. na piechotę do Drezna, skąd część więźniów wysiano do Buchenwaldu wraz z nim, gdzie był osiem dni i zabrano go z grupą do Mauthausen. Wszędzie rozbieżności w datach. A do tego pobyty w tych obozach koncentracyjnych są niesprawdzalne -Wiesenthal nigdzie nie figuruje (za wyjątkiem Mauthausen). Niemniej Wiesenthalowi zalicza się do martyrologii aż tyle obozów i dla ustalenia wysokiego odszkodowania mnoży cierpienia, z palcem u nogi włącznie. Tymczasem jego status więźnia budzi u wielu ludzi wątpliwości. Wielu uważało go za agenta gestapo, donosiciela, nawet za kapo w Mauthausen – wskazywał na to jego dobry, protekcyjny stan fizyczny. Taką informację osobiście przekazało Walusiowi kilku współwięźniów Wiesenthala. Wypowiedzi te są zarejestrowane. W normalniejszych układach, do nowego dziewiątego cudu należałoby zaliczyć znalezienie przez gestapowca, w drodze odwrotu ze Lwowa, pamiętnika Wiesenthala z negatywnymi wypowiedziami o gestapowcach i nie zastrzelenie go na miejscu. Gestapowiec nie mógł lekką ręką zastrzelić oddanego im współpracownika, kończyła się wojna i ich wpływy, więc potraktował te uwagi jako alibi szykowane sobie przez Wiesenthala na zbliżającą się nieznaną przyszłość. Dlatego go nie zastrzelił -jak to zrobiłby normalnie, ale to potwierdza bliskość jego powiązań z gestapo, jest to kolejne potwierdzenie tego wstydliwego faktu, agenturalności. Wszystkie cudowne uratowania wskazują, że był on faworyzowany i dożywiany jako tajny agent gestapo! Nie ma innego logicznego wytłumaczenia dla tyłu cudowności i „zbiegów szczęśliwych przypadków”, gdy dookoła ludzie ginęli tysiącami za byle drobiazg i z wyczerpania. Zresztą do powszechnej praktyki u Niemców należało organizowanie grup kolaboranckich, wtyczek, także w obozach i więzieniach. Zaś getta żydowskie wprost roiły się od różnej maści kolaborantów, od urzędników gminy po policjantów i specjalnych żydowskich gestapowców, nawet takich, którzy jak m.in. Hening mieli swoją kilkudziesięcioosobową grupę i gabinet w siedzibie gestapo w Warszawie. Nie mówiąc już o całej formacji żydowskich gestapowców, która w liczbie ponad 1000 osób występowała w getcie warszawskim pod nazwą „Żagiew”. I którą zwalczał ŻZW i OW-KB-AK przy moim udziale. Patrz Wielka Encyklopedia Powszechna hasło „Żagiew”. Oni mieli przydzielone służbowe pistolety, legitymacje koloru pąsowego z wpisanym numerem pistoletu służbowego… Dwa pistolety, jakie miał Wiesenthal u Kohlrautza, z powodzeniem mogły więc być jego bronią służbową, agenta gestapo i dlatego Niemiec je przechowywał. Jako architekt hohsztaplerki Wiesenthal jest genialny. Umiał pozbywać się ludzi sobie niewygodnych. Także usuwał ze swej drogi więźniów wiedzących o nim za dużo. Ukrywał w obozach na terenie rdzennych Niemiec swoje żydowskie pochodzenie, a nosił w Mauthausen literkę J czyli Jugosłowianin z Nr 127371. To pewne: nie mógł tego zrobić bez zgody Niemców. Co już można uważać za wprost koronny dowód, że byt agentem gestapo. Przy metodyczności Niemców nie mogłoby dojść do takiej pomyłki. Byt zaplanowany jako agent do tych obozów, jako wtyczka, więc musiał zmienić skórę na Jugosłowianina. Hitlerowcy nie tylko takie maskujące numery organizowali swoim zaufanym Żydom. Np. w Warszawie, po tzw. aferze Hotelu Polskiego i wyłapaniu – pod pretekstem wypuszczenia zagranicę – 2 do 3000 Żydów z paszportami zagranicznymi – z których większość została wymordowana – Niemcy wysłali na drugą półkulę kilkunastu swoich żydowskich agentów ze zdobytymi paszportami obywateli Ameryki Południowej, dla szerzenia tam dezinformacji o losie Żydów w Polsce. Żyją tam do dziś, podobnie jak inni znani kolaboranci: Adam Żurawin w USA, czy Hilfstein i Weichert w Izraelu. Tylko nie powiodło się agentowi Eichmanna, Rudolfowi Kastnerowi z Węgier, bo oburzony na taką bezkarność zastrzelił go w Izraelu Michael Grunwald. Wiesenthal ocalał. Dalsze losy Wiesenthala kształtują się już na wolności, szerzej opisałem je na początku tej książki w formie wprowadzenia do tematu. Zostaje on oswobodzony z Mauthausen przez czołgi amerykańskie 5 maja 1945 r. Po dojściu do równowagi psychicznej i częściowo fizycznej -jak powiada-zgłosił się do biura Komisji Przestępców Wojennych i zaofiarował swoje usługi. Amerykanie przyjęli go. W następnych miesiącach zbierał materiały dowodowe przestępstw, które wkrótce zostały wykorzystane przez Sąd Wojskowy USA przy procesie przestępców wojennych z Dachau. Ponieważ Mauthausen należało do sfery okupacyjnej sowieckiej, więc jego grupę poszukiwawczą przeniesiono do Linzu, do strefy amerykańskiej. Wtedy też wielu Żydów, więźniów z Mauthausen, zbierano w miasteczku Leonding w pobliżu Linzu, dając im na mieszkanie budynek miejscowej szkoły, w której akurat kiedyś uczył się Adolf Hitler. Wiesenthal mieszkał tam wraz z innymi, spali na łóżkach polowych. Do południa pracował on u Amerykanów, a po południu w nowo powstałym Komitecie żydowskim w Linzu. Od mieszkańców tego schroniska zbierał relacje dowodowe, opisy fiziognomii i wyczynów poszczególnych gestapowców. Ludzie ci byli rozbitkami, bezwolni, nie wiedzieli co z sobą zrobić, wszyscy schorowani. Wszelka łączność ze światem była utrudniona, telefony tylko dla wojska, kolej zdezelowana, wagony bez szyb. W takich okolicznościach Wiesenthal rozpoczął poszukiwania żony. Jego żona tymczasem ściągnęła do Krakowa, gdzie wypytywała o męża. Zatrzymała się u dr. Bienera. Bojąc się jechać do Polski (dlaczego? czy to strach polityczny i sumienia?) Wiesenthal posłużył się pośrednikiem – dr Weisbergiem. Oprócz oporów wewnętrznych przed podróżą do Polski, zaistniał o wiele silniejszy powód – kapitan, jego zwierzchnik z „amerykańskiej tajnej służby” (czyli wywiadu), odmówił przepustki na taki wyjazd (czyżby ostrożność?). FelixWeisberg odnalazł żonę Wiesenthala i przywiózł do Linzu. Podam w tym miejscu dane personalne Wiesenthala i jego żony Cyli wg arkusza jego starań o zapomogę, z datą 16 I 1949 r. i obok drugiej -z 31.1Z.1948 gdyż różnią się one u jego żony z dotychczasowymi danymi. A więc obywatelstwo-Polak, Żyd, on urodzony 31.12.1908, ona 9.8.1908 r. w Buczaczu-Polska, zaś córka Paulina Rosa ur. 5.9.1946 r. w Linzu-Austria. Swoją działalność zawodową Wiesenthal przedstawił następująco- 1933-1939 kierownik budowy z pensją 800 zł miesięcznie w stolarskiej fabryce budowlanej we Lwowie – Polska. XII 1939- IV 1940 r. architekt – 1500 rubli mieś. – Rosja-Odessa. Zatem nie podał, że miał szyld architekta przed wojną – czyli bezprawnie, a tylko że jako architekt pracował w Odessie. Podał się też jako architekt w okresie IV 1940 – 30 VI 1941 r. – Lwów – Polska 30 VI 1941 – 20. XI 1941 bez pracy – Lwów – Polska – (rzekomy) obóz koncentracyjny. 20 XI 1941 – 2 X 1943 r.-obóz koncentracyjny (?) -Lwów-Polska i ucieczka 2 X 1943-III 1944 r. partyzant w lesie, walczył przeciw Niemcom (?!?) III 1944 _VI 1944 w kryjówce we Lwowie-Polska. 13 VI 1944-5.5.1945 r.-w obozach koncentracyjnych w Oświęcimiu, Gross-Rosen, Buchenwaldzic i Mauthausen. Tu muszę od razu sprostować w oparciu o dokument Międzynarodowego Czerwonego Krzyża w Genewie z dnia 24.V 1976 r., w oparciu o dokumentację w Arolsen, że był on w obozach koncentracyjnych tylko w Gross-Rosen w okresie od 15 X 1944 i miał numer 74555, a od 14/15 II 1945 r. w Mauthausen z Nr 127371, oswobodzony 5 V 1945 r. Dalsze dane personalne podane przez Wiesenthala: 1928-1932 Czeska Wyższa Szkoła Techniczna w Pradze – bez danych ojej ukończeniu, 1934-1939 Politechnika we Lwowie w Polsce, dyplom – inżynier architekt. Żona – 1920-1928 matura. Żona pracowała 1933-1939 jako kasjerka w magistracie we Lwowie z pensją 300 zł mieś. (coś za dużo, bo ja jako urzędnik państwowy – referent skarbowy IX grupy, powyższych studiach, miałem 220 zł mieś.). Dalej 1939-1941 -gospodyni domu. X 1941-VIII. 1944 r. robotnica w warsztacie radiowym w Warszawie w Polsce – Generalna Gubernia z pensją 300 zł mieś. Dlaczego nie podał, że była w getcie we Lwowie, dlaczego dziejopisowi podał przerzucenie żony do Warszawy dopiero w 1942 r. ? Zabrana z Powstania Warszawskiego p. Cyla pracowała przymusowo od VIII 1944 do 17 IV 1945 r. jako robotnica w fabryce amunicji w Solingen w Niemczech. A od 17 IV 1945 r. w gospodarstwie domowym. Podał w tej ankiecie, że cały majatek stracił w Polsce i że chce jechać do Izraela, gdzie w Tel-Awiwie ma szwagra, MordechajaAssama. Ówczesny zarobek miesięczny w Austrii określił na kwotę 1000 szylingów. Swoją ostatnią funkcję podał — od 5.5.1945 do dnia obecnego (I 1949 r.) wiceprzewodniczący Żydowskiego Centralnego Komitetu na strefę amerykańską-Linz -Austria, skąd ma tę pensję 1000 szyl. Zanim przejdę do opisu dalszych wydarzeń z drogi życiowej Wiesenthala, chcę zakończyć posiłkowanie się stenogramem rozprawy sądowej w Wiedniu w dniu 5 XII 1980 r. w sprawie bezprawnego używania przez niego tytułu „ dyplomowany inżynier architekt”. Wyjaśniono mu, że do używania tego tytułu dyplom winien być nostryfikowany w Austrii, zatem używany był bezprawnie. Natomiast co do prawa powoływania się na posiadanie dyplomu architekta Politechniki Lwowskiej, sprawę odroczono do czasu zbadania podobnych przypadków u świadków, którzy z nim kończyli Politechnikę. Zatem będzie na tę okoliczność przesłuchiwany m.in. jako świadek dypl. inżynier Seev Porat, główny architekt miasta Tel-Aviw, zamieszkały tamże przy ul. Maże 32, gdyż nie uznano zaświadczenia o dyplomie, ale bez dyplomu.\nRozgłos Wiesenthal osiągnął wielki. Ale czy w pełni sprawiedliwy i zasłużony? Różnych medali honorowych i dyplomów z całego świata otrzymał ponad 20. Otrzymał 10 (dane sprzed 10 lat) doktoratów honoris causa, w tym trzy z USA- z żydowskich college’ów. Przy tym jedno odznaczenie wręczal mu osobiście (w 1980) prezydent Carter. Był to medal Kongresu za wyłapywanie przestępców wojennych; wtedy też Carter dał polecenie przyspieszenia postępowania śledczego przeciw takim przestępcom, pomagając tym zniszczyć wielu ludzi, m.in. Walusia. Wiesenthal, gdy w 1979 r. dostał humanitarną nagrodę, otrzymał dziesiątki listów od najwybitniejszych osobistości świata. Była to nagroda Fundacji Cantora w USA, w Beverly Hilis. Listy przysłali m.in. prezydent Carter, wice prezydent Mondale, prezydent Ford, sekretarz generalny ONZ Kurt Waldheim, dyrektor Urzędu Kanclerza RFN w jego imieniu, premier Kanady, W.S. Churchill, senatorowie USA: Moynihan, Cranston, Mc Govern, Kennedy, kongresmeni: Waxman, Beilenson, Dodd, Dornan, prezes Yad Vashem Hausner, prezydent Jeruzalem Kollek, burmistrz Nowego Jorku Koch, gubernator Californii E.G. Brown jr., burmistrz Los Angeles Bradły, kardynał Manning z Los Angeles, H. Kissinger — b. doradca prezydenta, Leon Uris autor wziętych powieści o antypolskim wydźwięku, których dominującą cechą jest szowinistyczne judzenie jednych przeciwko drugim. Jak zrozumieć tych ludzi? Nie wszyscy oni byli Żydami, więc czy gratulowali z przekonania, z grzeczności, czy z ostrożności przed posądzeniem o nieżyczliwość – interpretowaną jako antysemityzm? Oto tajemnice kulis!\nOsobnym rozdziałem działalności wywiadowczo-szpiegowskiej Wie-senthala i jego Ośrodka Dokumentacji jest stosunek do Polski. Do Polski, której obywatele z powodzeniem ukrywali w latach 1941-1944 z narażeniem wdsnego życia jego żonę, plus 1/2 miliona współwyznawców, z których co najmniej 400.000 uratowało się, jak jego żona. Przecież z własnego doświadczenia wiedział i widział, jak Polacy docierali do obozów pracy i nieśli Żydom pomoc narażając ofiarnie nawet własne życie.\nAkcję przeciwko Polsce Wiesenthal zapewne prowadził od początku swej działalności, odkąd zaczęli kursować uciekinierzy z Polski do Austrii. Ja zajmę się tylko okresem począwszy od 6-dniowej wojny Izraela z Arabami w czerwcu 1967 roku, gdyż wtedy było jej apogeum.\nW końcu maja 1967 kontaktowatem się często w Warszawie z odwiedzającą nas delegacją Izraela na uroczystościach ku czci powstania w getcie warszawskim. Przewodniczył delegacji Minister Burg, zaś syjonistom i rewizjonistom przewodził Simcha Holcberg- nasz przyjaciel. My – żołnierze – sikorszczycy z OW-KB-AK kontaktowaliśmy się z częścią delegacji, związaną z partią Syjonistów Rewizjonistów, gdyż to członkowie tej partii i jej odnogi młodzieżowej Betar, byli kośćcem organizacji ŻZW – Żydowskiego Związku Wojskowego, powstałej w samym końcu listopada 1939 r. z naszej inicjatywy i przy naszej pomocy; a ja byłem pełnomocnikiem z ramienia komendy głównej OW-KB-AK do spraw getta w Warszawie, niesienia mu pomocy żywnościowej i ekonomicznej, oraz szkolenia i uzbrojenia ŻZW Pamiętam, ze delegacja przyspieszyła odjazd z Polski 3 VI 1967 r. na tyle, by przed rozpoczęciem tej wojny znaleźć się w Izraelu, zatem działania wojenne były ż góry zaplanowane i wiadome Delegacji. Wojna ta wywarła w Polsce niekorzystne wrażenie. Wprawdzie ogólnie podziwiano sprawność i skuteczność wojska, ale nie godzono się na antyhumanitarne odnoszenie się do Arabów i odmawianie Palestyńczykom prawa do ojczyzny. Do tej ziemi mają prawa historyczne i Żydzi, ale rewindykowanie ich teraz, w XX wieku metodą ognia i miecza ogólnie uważano w Polsce za nieludzkie. Dziwiono się i oburzano stosowaniu przez Żydów metod do złudzenia przypominających hitlerowskie. I to po ich własnych doświadczeniach. Po ocenach, jakie zebrało w świecie ludobójstwo. Uważano, że naród żydowski – kumulując w swych rękach połowę złota i walorów świata – stać było na kulturalne kupienie 4 milionom Palestyńczyków innych siedzib, zagospodarowania im choćby piaszczystych nieużytków. Wszystko to razem wywołało w Polsce klimat niezbyt życzliwy dla poczynań wojskowych Izraela. Wywołało odruch niezadowolenia wobec tych Żydów, obywateli polskich, którzy manifestowali radość i poparcie dla tej brudnej wojny. Spowodowało to w końcu wystąpienie publiczne Gomutki, że obywatel polski nie może mieć dwu ojczyzn – musi wybrać jedną. Ta atmosfera spowodowała w latach 1967-69 exodus około 20 tysięcy Żydów z Polski. Niektórzy twierdzą, że ta głośno objawiana demonstracja radości i dumy ze zwycięstwa Izraela, w Polsce potępionego, była prowokacją obliczoną na uzykanie tym sposobem prawa aliji -czyli emigracji (której Gomułka odmawiał). Polska konsekwentnie, za ZSRR, zerwała stosunki z Izraelem. Krok ten spowodował rozbicie się bani z antypolską propagandą, obmową, pomawianiem nas nie tylko o antysemityzm, ale i o moralne wspólnictwo z hitleryzmem przez niedawanie Żydom pomocy. W następstwie zaczęto na Zachodzie rozmiary tej polskiej pomocy umniejszać, ukrywać, by podbudować kłamliwe tezy o jej braku. Z jakiejś dziwnej nienawiści do Polaków — w nagrodę pewnie za osiem wieków gościnności, tolerancji i ochrony Żydów na ziemiach polskich, Polaków atakowano propagandowo najmocniej. Udział w tym miał i Wiesenthal, i jego Centrum Dokumentacji. Z racji masowego napływu Żydów z Polski do Wiednia, powstał tam urząd pod nazwą Palestina-Amt, mający zająć się uciekinierami, ich zaopatrzeniem, zagospodarowaniem i werbowaniem na wyjazd do Izraela. Tyle było charytatywności i organizacji na szyldzie, że na to dawał pieniądze Izrael i USA. Ale najważniejszą rolę przydzielono Wiesenthalowi i jego aparatowi. Mieli oni za zadanie „obskoczyć” tych ludzi, wycisnąć z nich wszelkie informacje, mogące mieć znaczenie dla wywiadu politycznego, wojskowego i ekonomicznego. I tu zaznaczyła się wielka rola Wiesenthala jako człowieka znającego dobrze teren polski, mentalność Polaków, ich zwyczaje. I jeszcze większa zasługa pierwszego zwierzchnika Wiesenthala z ramienia CIA—że się na nim poznał, uznał jego przyszłościową, wywiadowczą przydatność. W rywalizacji wschód-zachód Amerykanie takich ludzi szukali. Uważając go za kapo, Amerykanie jednakże z góry chcieli mieć w nim własnych ludzi z grona agentów hitlerowskich, którzy mieliby szczególnie dobre rozeznanie odnośnie agentów żydowskich, których wielką rolę tak mocno podkreślał szwedzki generał Horn były dowódca wojsk rozjemczych w Palestynie, czy pisarz angielski Sefton Dalmar. I w tym Wiesenthal był bardzo pomocny. Opracował obszerny kwestionariusz, według którego badano każdego uciekiniera systemem policyjnym. Palestina-Amt i ludzie Wiesenthala rejestrowali ponad 500 osób dziennie. Dawało to wielką liczbę przesłuchań. Sprawny ich przebieg byt możliwy do tylko dzięki dobrze opracowanemu, szczegółowemu kwestionariuszowi Wiesenthala. Przesłuchiwania nadzorowali osobiście przedstawiciele wywiadu izraelskiego — Szin Bet i Wydziału żydowskiego CIA. Przy okazji prowadzony był też i handelek. Agenci Wiesenthala pośredniczyli w skupie walut, rzeczy cennych, różnych rzeczy użytkowych, upłynniając je na rynku wiedeńskim. Waluta państw socjalistycznych skupowana była dla celów finansowania działalności rezydentów wywiadu w tych państwach lub instalowania nowych agend, finansowania przerzutu pisemek propagandowych i miejscowych samizdatów politycznych. Oczywiście w tej pracy propagandowej i wywiadowczej bardzo pomocna była nie tylko osoba Wiesenthala, ale i jego sława łowcy nazistów, rzekomego łowcy Eichmanna. Zdobywał on współpracowników pieniędzmi, protekcją na dobre posady, ideowością, a gdy to nie pomagało, nie cofał się nawet przed terrorem i zastraszaniem, w duchu metod i czynów Żydowskiej Ligi Obrony rabina Kahana (np. oblanie kwasem Walusia przez Alpera). Wiesenthal posiłkował się też szantażem, na ogół przez publikacje we własnym miesięczniku „Der Ausweg” -„Wyjście”, w piśmie tym cały czas atakował Polaków. Wytykając rzekomo wielki polski antysemityzm forsował fałszerskie i obraźliwe tezy, że Polacy nie chcieli pomagać Żydom, dlatego Hitler instalował obozy na ziemiach polskich. A tu akurat, w Polsce, aby wyratować 400 000 Żydów polskich, zginęło ponad 50.000 do 150.000 Polaków. Dalej Wiesenthal twierdził, że antysemityzm przeżył Żydów w Polsce, że większość uratowanych opuściła Polskę, że żydożerstwo pchnęło Polaków do zerwania wraz z ZSRR, stosunków z Izraelem – gdzie żyje 20 procent polskich Żydów, że prowadzi się w kraju rzekomo propagandę antyżydowską i antyizraelską. Smutna to prawda: okrzykują nas antysemitami, nie chcąc wiedzieć, że cała ich nagonka jest fałszem i oszustwem bazującym na antypoloniźmie. We wrogiej zapamiętałości Wisenthal nie chciał poznać prawdy o wielkiej polskiej pomocy dla Żydów. Gdy w czerwcu 1975 r. wygłaszałem w Wiedniu 2-godzinny odczyt w Towarzystwie Polsko-Austriackim „Strzecha” p. Wiesenthal mimo zaproszenia przez prof. Jacka Łukaszczyka nie przybył osobiście, ale co najmniej jeden jego przedstawiciel byt na sali obecny i zadawał mi nienapastliwe pytania dla wyjaśnienia niektórych kwestii. Pomyje wylał na Polaków „Der Ausweg” w lipcowym numerze w 1969 roku. Na tę akcję nakładała się działalność ośrodków odwetowych i różnych ziomkostw niemieckich w RFN. Współpracowali oni ze sobą, gdyż Wisenthal miał tam swoich popleczników i protekcje. Paradoks historii – pogrobowcy Hitlera połączyli się z uciekinierami spod pieców krematoryjnych, dla nich rozpalonych. Zjednoczyła ich wspólna idea nienawiści do Polski i Polaków. Z RFN atakowały Polaków ziomkostwa Pomorzan, Ślązaków. Lepiej te związki można zrozumieć, gdy się wie, że również w Izraelu jest ziomkostwo Ślązaków. I nic dziwnego, skoro Żydzi podczas powstań śląskich w latach 1920-21 mieli własny narodowy legionik walczący po stronie Niemców o niemieckość Śląska, zgodnie z dyrektywami Róży Luksemburg. Alians ten współgrał od 1952 r. tj. od umowy luksemburskiej Ben Gurion-Adenaucr. Aby otrzymać kilkadziesiąt miliardów marek odszkodowania za rozlaną krew żydowską i za zabrane mienie, a w zamian dotrzymać zobowiązania co do odciążania Niemców za winy ludobójstwa, zręcznym chwytem stało się przerzucanie oskarżeń na Polaków, jako „wspólników hitleryzmu”. Ta przewrotność była możliwa wskutek zamętu — zwłaszcza wśród ludzi na Zachodzie mających mgliste pojęcie, jak wyglądała okupacja hitlerowska w Polsce. Na szczęście żyje jeszcze zbyt dużo ludzi będących świadkami zdarzeń i ich ofiar, istnieje też dostatecznie dużo źródłowych dokumentów, mówiących coś akurat odwrotnego. Akcja zohydzania Polski ma na celu i umniejszenie zakresu polskiej pomocy dla Żydów w okresie nazizmu, i wyzbycie się długu czy uczuć wdzięczności. W tej mierze współpraca Wiesenthala z rewizjonistami RFN nie dziwi. Ten temat ma szersze odniesienie w broszurze „Dokumentacja dr Wiesenthala -piękne dusze odnajdą się”, napisanej w języku niemieckim. W swym kwietniowym numerze (r. 1969) „Der Ausweg” zmontował listę (ca 40) nazwisk Polaków „antysemitów”. Akurat większość z wymienionych zaangażowana była w akcję pomocy Żydom, na co istnieją niepodważalne dowody. Tak Wisenthal skwitował ich za pomoc świadczoną Żydom. I ja jestem na tej liście. Wiesenthal działa też w roli „historyka”. W 1971 r. wydal w Bonn, u Rolfa Vogla, broszurę antypolską pt. „Antyżydowska heca w Polsce -przedwojenni faszyści i kolaboranci hitlerowscy zjednoczeni w akcji wraz z antysemitami z szeregów Komunistycznej Partii Polski”. Tytuł bardzo długi, ale wszystko mówi. I w tej broszurze Wiesenthal zamieścił imienny spis polskich antysemitów, podkreślił zadowolenie z upadku Polski we wrześniu 1939 r., zdawkowo wspomniał, że była pewna ilość Polaków, którzy pomagali trochę Żydom. Wspomagali Wiesenthala w oczernianiu Polski co wybitniejsi z emigracji jak np. byty ambasador, przedstawiciel nasz w ONZ J. Katz-Suchy, czy były szef kinematografii A. Ford. Wiesenthal atakował też Główną Komisję do Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce, która ponoć ma reprezentować tezę, że to współpraca Żydów z hitleryzmem przyczyniła się do ich wyniszczenia i samowyniszczenia. Wymieniwszy ambasadora i profesora (miał tylko maturę) Juliusza Katza-Suchego należy zaznaczyć, że on i inni różni Wielgosze (z Rzymu) współpracowali od lat z ośrodkiem Wiesenthala przeciw Polsce, przerzucając mu różne tajne materiały informacyjno-szpiegowskie, działali na szkodę Polski w dyplomacji, w handlu zagranicznym (ujawnione afery przez tyg. „Po Prostu” m.in. w cyklu „Błoto i dolary”) i innych dziedzinach. W ostatnich latach powoli odpływa fala nacisku na Polskę, bo Żydów zostało mało (100.000), a kraj nasz biedny i nie daje możliwości korzyści; chyba przestajemy być głównym kozłem ofiarnym. Do działalności wywiadowczej Wiesenthal wciągnął i przedstawicieli policji, która postępowaniem formalnie urzędowym zdobywała cenne informacje i dokumenty przekazując je Dokumentationszentrum. Miał na tym odcinku wpadkę z inspektorem Johannem Ableitingerem. Ableitinger, aresztowany w październiku 1969 r. zeznał, że pracował dla Wiesenthala, dla wywiadu RFN i dla wywiadu Izraela, przy czym z tymi wywiadami skontaktował go Wiesenthal osobiście. Afera nabrała rozgłosu, zajął się nią i parlament austriacki. Powołano specjalną komisją parlamentarną dla zbadania sprawy zarówno Ableitingera, jak i Wiesenthala, i jego Centrum Dokumentacji. Komisja ustaliła, że tą drogą przeszło setki kilogramów tajnych dokumentów, że w tę sieć wciągnięto wielu urzędników ministerialnych, często bez ich wiedzy, że naruszono tajemnice państwowe, że naruszono status neutralności Austrii, że cała akcja była wymierzona w kraje Europy Wschodniej. Wśród tych akt były dosieurs wielu dygnitarzy z ich prywatnymi niedyskrecjami – miało to na celu omotanie tych osób – szantażem zmuszano ich do wypełniania wywiadowczych poleceń Wiesenthala. Powiązania wywiadowcze organizowane były wspólne z dr Józefem Lichtenem i reprezentowaną przez niego żydowską Lożą B’nei Brith. Afera wywołała taką ostrą reakcję, że zapadła decyzja usunięcia z Austrii Wiesenthala i jego Ośrodka. Na przeszkodzie stanął fakt, że jest on przecież starym obywatelem austriackim, gdyż miejsce jego urodzenia, Buczacz, położone we wschodniej Galicji należało do Austrii. I tylko dlatego upadła sprawa pozbycia się z kraju tak ciemnej postaci. Zapadła jednak decyzja krępowania jego działalności, nadzoru policyjnego nad Wiesenthalem. Nowy rząd socjalistyczny dr Bruno Kreisky’ ego realizował te zadania. Szczególnie krępował wystąpienia przeciw Polsce, z którą chciał mieć dobre stosunki. Wówczas Żyd Kreisky naraził się na zarzut antysemityzmu. Pomagał Kreysky’ emu w jego dziele ks. arcybiskup Wiednia, kardynał Konig, odwiedzając w maju 1971 roku Polskę, manifestując dla niej sympatię, popierając przynależność Ziem Zachodnich do Polski. Oczywiście i ks. Kardynał naraził się Wiesenthalowi i jego kumplom z ziomkostw niemieckich. Atakowano go za zdradę sprawy niemieckiej, za kolaborację z Polakami i komunizmem, za współpracę z „szowinistycznym” kościołem polskim i jego prymasem, kardynałem Stefanem Wyszyńskim, wielkim patriotą. (Jako bezpartyjny działacz katolicki z przyjemnością kwituję tu taką postawę obydwu wielkich kardynałów). Na jesieni roku 1985 w angielskiej TV nadano audycję o kardynałach żydowskiego pochodzenia, m.in. wymieniono kard. Lustigera z Francji i kard. Willebrandsa z Holandii, przewodniczącego Komisji d/s stosunków katolicyzmu z judaizmem. W audycji tej zabrzmiał jakby zarzut, że prożydowski papież Polak kreuje żydowskich kardynałów, co jest niezwykłością. Powiedziano też, że mimo takich gestów polskiego Papieża nadal istnieje problem stosunków żydowsko-polskich, że Żydzi nadal atakują Polaków, poniżają ich, że te gesty papieskie są zbyteczne. Trzeba dodać, że wielu ludzi w licznych krajach uważa gesty Papieża i działalność jego komisji za nieskuteczne i niecelowe, obniżające prestiż Kościoła i Watykanu. Nikt nie wierzy, z niewieloma wyjątkami, w nawrócenie się Żydów, najzapamiętalszych i najzajadlejszych wrogów Kościoła od 2000 lat, czy jakieś pogodzenie się z nimi -więc po co te próby i gesty? Same gesty i czyny katolików nie wystarczą przecież do zgody, a Żydzi nic nie robią w tym kierunku. Jeśli chcą być katolikami – to proszę bardzo, ale niech wykażą się pobożnością i gorliwością zanim będą awansować. Jednak za wcześnie jeszcze na przydzielanie im roli kardynałów i współdecydentów o losach Kościoła. Bierzmy przykład z samych Żydów. W Izraelu nikt, kto nie jest Żydem, nie może być państwowym urzędnikiem, ani oficerem, a co dopiero mówić o generałach – odpowiednikach biskupów i kardynałów. W układaniu dwustronnych stosunków musi być wzajemność, a w tym wypadku nie spotykamy się – niestety – z wzajemnością Żydów. Czekamy na to długo i bezskutecznie. Tymczasem Żydzi wykorzystują już Watykan do skarg na polskich biskupów, na ich rzekomy antysemityzm. Spotkało to w 1983 roku abp. Bronisława Dąbrowskiego, sekretarza Episkopatu Polski, za odmowę potwierdzenia rabinowi Hierowi z USA, że Polacy są antysemitami. Ta odmowa tak rozzłościła Hiera, że zamiast wrócić do Nowego Jorku, poleciał z Warszawy do Rzymu i złożył o to skargę na Arcybiskupa u sekretarza Komisji d/s stosunków katolicyzmu z judaizmem, ks. prałata Jorge Meiji. A do kogo mają się udać katolicy na skargę na Żydów? Do kogo mają apelować, by spowodować zbliżenie? Zaprzestanie niesłusznych napaści? Tolerancję? Czyż przykład z przewrotnością i cyniczną działalnością człowieka tak wpływowego w świecie jak Wiesenthal nie jest dostatecznym dowodem zawodności takich starań i zamysłów? Zbliżenie – powiada wielu – może nastąpić tylko między ludźmi mentalnie podobnymi, a Żydzi są zbyt inni, wyobcowani, zbyt „wybrani” i odseparowani. Czekamy więc na ich przemianę i odmianę. Z drugiej strony – spójrzmy z ich perspektywy – ta inność od rzekomo ponad pięciu tysięcy lat jest ich siłą, więc czy nadają się oni do zunifikowanej, zjednoczonej społeczności świata, czy społeczności katolickiej ? Po co im ten eksperyment, z trudnymi do przewidzenia skutkami?……


Zespół Szkół Specjalnych im. Janiny Porazińskiej w Ignacowie - Stowarzyszenie "Dzieciom Radość"\n"Wesołe nutki" - regulamin konkursu\nWycieczka zawodoznawcza do zakładu MAROPAK\nIII INTEGRACYJNA SPARTAKIADA ,,MOŻESZ WIĘCEJ”\nIII Szkolny Przegląd Patriotyczny\nProfilaktyka prozdrowotna- Apel: „Dbamy o swoje zdrowie”\nGRUPA TEATRALNA GTI W BYDGOSZCZY\nApel o Patronce Szkoły - Janinie Porazińskiej\nFLAGA Z SERC NA ŚWIĘTO NIEPODLEGŁOŚCI\nApel Samorządu Uczniowskiego - dokarmianie ptaków\nMazowiecki Turniej Hokeja Halowego Olimpiad Specjalnych Ignaców 2019\nMsza Święta i Dzień Papieski\nPromocja SU "Grosz do grosza"\nObchody Dnia Edukacji Narodowej w ZNP\nXIX Ogólnopolski Turniej Piłki Nożnej 7-osobowej Olimpiad Specjalnych Spała-Opoczno 2-4 października 2019r.\nXX Powiatowe Jesienne Biegi Przełajowe Ignaców 2019\n„Marsz Pamięci - 63 dni Chwały”.\nIntegracyjny Festiwal Sportu - Warszawa 2019\nUroczyste powierzenie stanowiska Dyrektora Zespołu Szkół Specjalnych w Ignacowie\nKOLONIE LETNIE W POLEWICZU\nImprezy i uroczystości w roku szkolnym 2018/2019\nUroczystość pożegnania Dyrektora Zespołu Szkół Specjalnych w Ignacowie Pani Janiny Brzeszkiewicz\nWycieczka Lublin – Kazimierz\nPoznajemy różne zawody - Listonosz\nMuzyczny Powiat Miński\nDrużynowy Tor Przeszkód ,, Śladami pór roku”\nPoznanie punktów handlowo – usługowych\nSukces Spółdzielni Uczniowskiej na Powiatowych Targach Pracy i Przedsiębiorczości\nXVI Szkolny Festiwal Muzyki Piosenki i Tańca\nRajd pieszy 20-lecie powstania Powiatu Mińskiego- odkrywamy walory przyrodniczo-turystyczne powiatu\nGTI na XXIV FESTIWALU TEATRÓW DZIECIĘCYCH I MŁODZIEŻOWYCH SREBRNA MASKA W SIEDLCACH\nGrupa Teatralna GTI na warsztatach teatralnych w Teatrze Studio w Warszawie\nWycieczka klasy III B do Mińska Mazowieckiego\nXX Mazowiecki Turniej Piłki Nożnej Olimpiad Specjalnych\nPodsumowanie Kampanii "Nasz Wspólny Świat"\n„Wiosna nadchodzi” – apel szkolny\nWycieczka zawodoznawcza do Siedlec\nPoznajemy zawody- leśnik\nKonkurs fotograficzny "Najpiękniejszy krajobraz zimowy"\n"Hej kolęda, kolęda..." - wspólne kolędowanie w DPS w Kątach\nJesteś tutaj: Start / STOWARZYSZENIA / Dzieciom Radość / Stowarzyszenie "Dzieciom Radość"\nStowarzyszenie "Dzieciom Radość"\nStowarzyszenie powstało 09.06.2003 roku z inicjatywy nauczycieli Zespołu Szkół Specjalnych im Janiny Porazińskiej w Ignacowie i rodziców uczniów tej placówki. Terenem naszej działalności jest obszar województwa mazowieckiego ze szczególną opieką nad uczniami Zespołu Szkół w Ignacowie. Stowarzyszenie na rzecz dzieci upośledzonych umysłowo „Dzieciom Radość” działa na podstawie przepisów Ustawy z dnia 07.04.1989 roku Prawo o Stowarzyszeniach i Statutu oraz zgodnie z ustawą o działalności pożytku publicznego i wolontariacie.\nStowarzyszenie jest organizacją pożytku publicznego z osobowością prawną, niezależną apolityczną, nie prowadzącą działalności gospodarczej.Naszą misją jest działalność charytatywna na rzecz dzieci niepełnosprawnych upośledzonych umysłowo i ich rodzin.Stowarzyszenia przyczynia się do przełamywania barier pomiędzy społecznością dzieci i młodzieży zdrowych i niepełnosprawnych.\nW ramach swojej działalności prowadzi cykliczne i coroczne imprezy:\n- Powiatowy Integracyjny Turniej w Kręgle;\n- Mazowiecki Turniej Piłki Nożnej Osób Niepełnosprawnych Intelektualnie;\n- Rajd pieszy po atrakcyjnych trasach turystycznych Mazowsza;\n- Integracyjna Czerwcówka;\n- Powiatowe Jesienne Biegi Przełajowe;\n- Integracyjny Koncert Mikołajkowy;\nDziałalność Stowarzyszenia na rzecz dzieci upośledzonych umysłowo „Dzieciom Radość” w Ignacowie służy rozwojowi dzieci niepełnosprawnych oraz wspiera ich rodziny w wychowaniu i opiece.\nStowarzyszenie rzetelnie i terminowo rozlicza się z otrzymywanych środków finansowych na realizację zadań statutowych.\nProwadzenie działalności dobroczynnej na rzecz dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną oraz ze sprzężonymi niepełnosprawnościami poprzez:\numożliwienie im pełnego funkcjonowania w sferze kulturalnej, sportowej, osobowościowej i społecznej\nrozszerzenie dostępu osób niepełnosprawnych do wydarzeń kulturalnych i zajęć rekreacyjnych np. udział w turnusach rehabilitacyjnych, kołach zainteresowań, wycieczkach w celach poznawczych, podróżach tematycznych i turystyce oraz zajęciach terapeutycznych.\nZapewnienie odpowiedniego sprzętu rehabilitacyjnego osobom niepełnosprawnym, aby mogły prowadzić aktywne i w miarę możliwości samodzielne życie\nOpieka nad dzieckiem niepełnosprawnym umysłowo i jego rodziną - dążenie do poprawy sytuacji opiekuńczo – wychowawczej dzieci, szkolenia dla rodziców, opiekunów; spotkania, konsultacje ze specjalistami.\nMobilizowanie ogółu społeczeństwa do pracy społecznej na rzecz osób z niepełnosprawnością intelektualną oraz ze sprzężonymi niepełnosprawnościami.\nWspółdziałanie z władzami centralnymi i samorządowymi, organami administracji rządowej, szkołami i innymi placówkami wychowania, placówkami zdrowotnymi\nPodstawowe formy działalności statutowej polegają na:\nPomocy w tworzeniu korzystnych warunków prawidłowego rozwoju dzieci i młodzieży poprzez organizowanie akcji charytatywnych, szkoleń.\nOrganizowanie wyjazdów turystycznych i rehabilitacyjnych dla dzieci i młodzieży upośledzonej umysłowo.\nOrganizowanie i umożliwianie uczestnictwa w imprezach sportowych na terenie Powiatu i całego kraju.


Słodki bieg nad Wartą - Radio Poznań\nNA ANTENIE: NUTBUSH CITY LIMITS/IKE, TINA TURNER\nSłodki bieg nad Wartą\nPublikacja: 17.02.2019 g.12:54 Aktualizacja: 17.02.2019 g.13:04 Jacek Butlewski\nSetki poznaniaków uczestniczyły w siódmym Biegu Czekoladowym nad Wartą.\n/ Fot. FB: VII Bieg Czekoladowy - Słodkie Walentynki\nW głównym biegu pokonali dystans 5 kilometrów. Dzieci rywalizowały na krótszych trasach. Wielu ludzi przyjechało na bieg by skorzystać z dobrej pogody.\n- Biegamy przede wszystkim dla zdrowia, problemem tylko jest smog - gorzej się oddycha. Biegam, bo sport to zdrowie - może poza boksem i podobnych dyscyplin. Bardzo dobrze czuję się po bieganiu i zawsze mam satysfakcję z przebiegnięcia jakiegoś dystansu - mówili uczestnicy.\nNa mecie wielu biegaczy piło gorącą czekoladę. Bieg zorganizowano z okazji niedawnych Walentynek.\nZOO śladem małych i dużych kotów\nŚwiatowy Dzień Kota będzie dziś obchodzony m.in w Nowym ZOO w Poznaniu. Ogród zaprasza na wycieczki śladem małych i dużych kotów drapieżnych.\nŹle zaparkowałeś? Twoje auto zabierze dźwig\nDźwig usuwa źle zaparkowane auta w Poznaniu. Zarząd Dróg Miejskich korzysta z nowego sprzętu do usuwania samochodów.\n2 osoby zginęły w nocy w powiecie grodziskim.


Kostium kąpielowy Sunflair Wild Colors 22293 | BODYLOOK\nPiżama damska Vamp 6712189.00 zł 239.00 zł\nNajnowszy model marki Sunflair. Jednoczęściowy strój kąpielowy Wild Colors zachwyca naturalnością barw i niepowtarzalnym wzorem. Wzór i kolorystyka zachowana na całości kostiumu.\nDekolt fantazyjne wykończony zebraniem materiału na środku biustu. Szeroka, elastyczna taśma utrzymuje kostium po wypięciu wiązania na szyi. Tył zakończony prosty powyżej linii biustu.\nWewnątrz wyprofilowane, lekko usztywnione miseczki modelują piersi, a elastyczna taśma biegnąca pod biustem lekko je unosi. Część majtkowa z pełnym tyłem zachodzącym pod pośladki. Klasyczne wykrój bikini. Jednowarstwowa dzianina jest wyjątkowo elastyczna i świetnie przylega do ciała.\nTunika plażowa Seafolly Vertical Stripe 53496-KA325.00 zł


Zakończenie roku u Biedronek / Czerwiec 2015\nWe wtorek 23.06, dzieci z grupy I Biedronki zakończyły rok szkolny 2014/15. Nie oznacza to wcale, że pożegnały się z przedszkolem! Rodzice i opiekunowie w czasie wspólnego spotkania mieli okazję sprawdzić na własnej skórze jak ciężkie jest życie przedszkolaka  Wszyscy doskonale poradzili sobie z zadaniami zarówno po polsku jak i po angielsku. Dziękujemy Rodzicom za udział w zabawie i za piękne podziękowania!\nWycieczka do Dźwirzyna / Czerwiec 2015\nW poniedziałek 22.06. przedszkolaki pojechały na wycieczkę do Dźwirzyna, aby powitać lato. Niestety, pogoda okazała się mało letnia i deszcz pokrzyżował nam plany. Spaceru po plaży nie było, ale za to były smaczne lody i spotkanie z przemiłym człowiekiem, który o lodach wie wszystko. Po opowieściach o lodach dzieci dostały od Pana Rysia małe upominki. Może następnym razem pogoda nam dopisze!\nZ okazji dnia dziecka - część 1 / Czerwiec 2015\nDzień Dziecka to święto wszystkich dzieci. Dla naszych przedszkolaków rodzice przygotowali wspaniały występ. Przedstawienie „Rzepki” Juliana Tuwima wzbudziło w dzieciach ogromny zachwyt! Kolorowe stroje, doskonale dobrany podkład muzyczny, radosny nastrój sprawiły, że było to wyjątkowe i niepowtarzalne przeżycie dla małych i dużych dzieci.\nDrodzy Rodzice, dziękujemy za Wasze zaangażowanie i gratulujemy wspaniałego występu!\nZ okazji dnia dziecka - część 2 / Kwiecień 2015\nZabawy w ogrodzie / Maj 2015\nDzieci z grupy Biedronek w ogrodzie przedszkolnym nie tylko poprawiają swoją sprawność fizyczną, ale uczą się również zasad współzawodnictwa, przestrzegania reguł gry, cierpliwego czekania na swoją kolej oraz ustępowania miejsca swoim kolegom. To ważne i potrzebne doświadczenia, które będą procentować w przyszłości. Zabawa to podstawa!\nDzień mamy i taty w przedszkolu / Maj 2015\nW naszej grupie dzień mamy i taty obchodziliśmy 26 maja. W czasie przedstawienia, które dla swoich rodziców przygotowały dzieci, nie obyło się bez salw szczerego śmiechu i łez wzruszenia. Cóż może być piękniejszego od bezgranicznej dziecięcej miłości wyznawanej w prosty, dziecięcy sposób.\nWizyta dzieci z Grzybowa / Maj 2015\n12.05.2015 w ramach tygodnia „W zdrowym ciele wesoły duch” odwiedziła nas grupa dzieci z przedszkola w Grzybowie. „Muszelki” wraz z „Biedronkami” najpierw wspólnie pośpiewały w sali, a następnie w ogrodzie przedszkolnym wykazały się sportowo. Odbył się bieg z piłeczką, slalom i bieg z przeszkodami. Wystarczyło też czasu na swobodną zabawę na świeżym powietrzu. Wszystkie dzieci były zdrowo zmęczone i uśmiechnięte wracały do swoich przedszkoli. Może niedługo znów się spotkamy?\nWitaminowy talerz. - Witaminki, witaminki dla chłopczyka i dziewczynki pojawiły się dziś na dziecięcych talerzykach w formie owocowo-warzywnych układanek. Zanim powstały te wspaniałe twarze, dzieci zajadały się marchewką i jabłuszkiem. Istniała obawa, że nie wystarczy produktów na pracę plastyczną\nDzień czekolady / Kwiecień 2015\nTen dzień lubi każde dziecko, szczególnie maluchy! Dzięki czekoladowej fontannie, udostępnionej przez jednego z rodziców, dzieci próbowały czekoladowych przysmaków. Dowiedziały się też z czego robi się czekoladę, jak nazywa się w języku angielskim i między ciasteczkami i owocami maczanymi w płynnym smakołyku, powtarzały nowe słówka. Szkoda, że ten dzień jest tylko raz w roku.\nSzukanie jajek / Kwiecień 2015\nW piątek 3.04. w przedszkolnym ogrodzie widziano Zająca Wielkanocnego. Dzieci podążyły jego śladem i znalazły wszystkie, ukryte przez niego w trawie i pod krzaczkami, jajka. Szczęśliwie, z koszem pełnym słodkich niespodzianek wróciliśmy do przedszkola.\nWizyta w bibliotece dziecięcej / Marzec 2015\n11.03.2015 r. dzieci odwiedziły Bibliotekę Dziecięcą w Kołobrzegu. Z ogromnym zainteresowaniem oglądały zbiory książek i słuchały opowiadania pani bibliotekarki na temat zasad zachowania oraz możliwości korzystania z biblioteki i wypożyczania książek. Pani bibliotekarka przeczytała dzieciom książkę z serii Przygody Franklina. Dzieci mogły pooglądać dokładnie wybrane przez siebie książeczki. To była bardzo udana wyprawa!\nGrocery store / Marzec 2015\nW tym tygodniu wspólnie z dziećmi pracowaliśmy nad projektem, w którym dzieci uczyły się kupować w sklepie, dokonywać wyboru, być uprzejmym w języku angielskim.\nMe and my family / Luty 2015\nEnglish Time - Me and my Family! Serdecznie dziękujemy wszystkim Rodzicom za udział w konkursie anglojęzycznym oraz udostępnienie fotografii z rodzinnych albumów.\nCała Polska czyta dzieciom / Luty 2015\nCoraz więcej rodziców zgłasza się do czytania bajeczek naszym dzieciom. Ostatnio gościliśmy panią Martę – mamę Igorka, panią Olę – mamę Nikosia oraz pana Tomasza - tatę Kubusia. Dzieci słuchały z zainteresowaniem i dziecięcą ciekawością zarówno wiersz jak i opowiadań o słynnym żółwiu Franklinie. Dziękujemy wszystkim rodzicom, którzy do tej pory poświęcili swój czas na spotkanie z dziecięcą literaturą i zapraszamy następnych! Czytajmy naszym dzieciom, bo warto zaszczepić w nich zamiłowanie do książek.\nJak to w kuchni było... - część 1 / Luty 2015\nO tym mogły się przekonać dzieci z grupy I podczas wycieczki tematycznej, w dniu 17.02.2015 r., do restauracji MESA w Dźwirzynie. Dzięki uprzejmości i zaangażowaniu rodziców Jaśminki mogliśmy zwiedzić całą restaurację „od kuchni”. Dzieci poznały pracę kucharza, wyposażenie kuchni, sprawdziły czy w ogromnej zamrażarce naprawdę jest zimno. Z pomocą pana Macieja dzieci mogły przygotować zdrowy soczek, a pod czujnym okiem pana Sławka przygotowały owocowe babeczki, które później ze smakiem mogły zjeść. Miały też okazję spróbować jak smakują pierogi z nadzieniem owocowym. Wszystko to w ciepłej i przyjaznej atmosferze jaką zapewnili nam gospodarze.\nPani Ewo, Panie Macieju serdecznie dziękujemy!!\nJak to w kuchni było... - część 2 / Luty 2015\nJak się okazuje, piątkowe czytania mogą odbywać się również we środę. Przykładem tego jest pan Łukasz, który w ostatnią środę 04.02 przyszedł do przedszkola zaopatrzony w wielką księgę z wierszykami dla dzieci. Dzieci to lubią! Zapraszamy wszystkich rodziców do czytania!\nDzień babci i dziadka / Styczeń 2015\nPozdrawiamy Babcię, Dziadka. 22.01.2015 r. przedszkolaki z grupy I uczciły święto Babć\ni Dziadków wspaniałym występem. Dzieci śpiewały piosenki, recytowały wierszyki\ni tańczyły dla licznie przybyłych gości. Swoją miłość do Dziadków wnuczęta wyraziły także w języku angielskim, co zostało przyjęte gromkimi brawami. Na koniec były uściski, prezenty i słodki poczęstunek. Brawo Biedronki!\nKolędowanie z rodzicami / Grudzień 2014\nSpotkanie rodziców i dzieci z grupy I odbyło się 16.XII. Przebojem tego spotkania była piosenka Marry Christmas Everyone - oczywiście w wersji angielskiej! Rodzice wraz z dziećmi śpiewali i tańczyli piosenkę o płatku śniegu, a następnie wykonali ozdobę świąteczną techniką origamii – nie powstydziłby się jej sam Japończyk! Kawa, herbata i pyszne ciasta były ukoronowaniem spotkania i wprowadziły wszystkich w cudowny, świąteczny nastrój. Dziękujemy serdecznie za przybycie i do następnego spotkania!\nWizyta Mikołaja (1/2) / Grudzień 2014\nHO, HO, HO!!! – usłyszały nasze dzieci w przedszkolu w piątkowy poranek i zaraz w drzwiach pojawił się sam Mikołaj. Przybył do nas uśmiechnięty jak zawsze i jak zawsze wyposażony w wielki worek pełen prezentów. Dzieci przywitały wyczekiwanego gościa piosenką i miały okazję usiąść na kolanach „Staruszka” . Każde dziecko dostało prezent, ale nie zapomnieliśmy też o Mikołaju – i on otrzymał słodki upominek oraz kartkę z podziękowaniem za przybycie. Do zobaczenia w przyszłym roku!!!\nWizyta Mikołaja (2/2) / Grudzień 2014\nW czwartek 28.11 odwiedził nas przedstawiciel Straży Granicznej, który jest jednocześnie opiekunem i przewodnikiem psa tropiącego. Opowiadał o pracy funkcjonariuszy, a przede wszystkim o tym, jak ważną pracę wykonują w służbie granicznej specjalnie wyszkolone psy. Przestrzegał dzieci przed kontaktami z nieznajomymi zwierzętami i poinstruował jak należy się zachować w przypadku ataku psa. Będziemy ćwiczyć pozycję obronną z nadzieją, że nigdy nie będzie potrzeby jej wykorzystania. Dziękujemy za odwiedziny i życzymy dalszych sukcesów w tej trudnej pracy.\nZajęcia logopedyczne / Listopad 2014\nPani Xymena potrafi wciągnąć do zabawy! Wszyscy dzielnie ćwiczymy!!!\n„Miś ma uszy do targania, po to misiem jest, żeby mieć coś do kochania i wytarcia łez”\nDzieci przyniosły swoje przytulanki – zrobił się całkiem niezły zbiór! Zarówno na zajęciach z języka angielskiego jak i po polsku wspominaliśmy dzieje Pluszowego Misia, skąd się wziął, jakie misie są najbardziej znane dzieciom, co misie lubią i gdzie mieszkają. Odśpiewaliśmy tradycyjne Sto lat i Happy Birthday. Niech ten pluszowy przyjaciel zostanie z nami jak najdłużej!\nPlac zabaw / Listopad 2014\nW ramach spaceru chodzimy czasem na plac zabaw. Dzieci jak widać doskonale pokonują tor przeszkód!\nKto dorówna naszym Biedroneczkom?!\nHalloween / Listopad 2014\nSzalony dzień Halloween – wspaniała zabawa w towarzystwie hrabiego Draculi, czarownic i czarodziejek, wróżek, dyń i nietoperzy. Dzieci doskonale bawiły się w rytm skocznej muzyki. Były tańce, przemarsz po przedszkolu i znowu tańce. Dodatkową atrakcją był przegląd dyń zrobionych przez rodziców przy widocznym współudziale dzieci. Pomysłowość rodziców wzbudziła nasz zachwyt!\n10 października odwiedziła nasze przedszkole pani Ania z Komisariatu Policji w Kołobrzegu. Opowiedziała o zasadach bezpiecznego poruszania się po ulicach, o konieczności zapinania pasów podczas jazdy samochodem i zakładaniu kasku podczas wypraw rowerowych. Zwracała szczególną uwagę na sygnalizację świetlną na przejściach dla pieszych i konieczność noszenia odblaskowych elementów podczas poruszania się po zmroku. Dzieci słuchały wszystkiego z ogromnym zainteresowaniem. Nie obeszło się też bez komentarzy typu – A mojego tatę złapała policja, bo za szybko jechał!\nNa zakończenie spotkanie każde dziecko otrzymało od Pani Policjantki zawieszkę odblaskową, a przedszkolaki podziękowały za wszystko piękną laurką.\nBardzo dziękujemy za tę wizytę i na pewno w przyszłości zaprosimy jeszcze do nas Panią Anię.\nWiyzta w aptece / Październik 2014\n16 października małe Biedronki udały się z zapowiedzianą wizytą do „Apteki pod Lwem”. Pan Jacek pokazał dzieciom półki i szuflady pełne lekarstw, opowiedział im o pracy aptekarza oraz o tym kiedy należy brać lekarstwa i podkreślając, że nie wolno zażywać leków bez kontroli! Następnie dzieci przeszły do laboratorium, gdzie same ucierały składniki, odważały magiczny proszek i tworzyły kapsułkę witamin. Smaczna była!!! Przed wyjściem każde dziecko mogło doświadczyć jak to jest być aptekarzem i stać po drugiej stronie lady. Każde dziecko otrzymało pysznego lizaka, grupa dostała skarbonkę i naklejki. Na pożegnanie dzieci wręczyły laurkę w podziękowaniu za wizytę. Dziękujemy bardzo Panu Jackowi za serdeczne przyjęcie i ciekawe zajęcia.\nSpacer do sklepu Sano / Październik 2014\nW dniu 9 października 2014 r. dzieci z grupy I w ramach spaceru wybrały się z wizytą do pobliskiego sklepu „Sano”. Oglądaliśmy bacznie stoisko ze świeżymi warzywami i owocami. Dzieci bez problemów odgadywały nazwy pokazywanych przez panią ekspedientkę owoców i warzyw. Następnie dzieci przyglądały się surówkom i próbowały odgadnąć składniki. Po surowych warzywach i owocach przyszedł czas na mrożonki. Brrrr, jak tam było zimno! Uciekając przed zimnem lodówek, dotarliśmy do regałów, na których stały owoce i warzywa przetworzone i zamknięte w słoikach i puszkach. Dobrze, że dzieci lubią surowe warzywa i owoce, bo są smaczne i zdrowe.\nDziękujemy kierownictwu sklepu „Sano” przy ulicy Starynowskiej za możliwość odwiedzenia sklepu i oprowadzenie nas po stoiskach.\nSprzątanie świata w grupie Ladybirds / Październik 2014\nSprzątanie świata przebiegło zgodnie z planem! Posprzątaliśmy wszystkie pudełka, papiery i woreczki. Dzieci wiedzą, jak ważne jest czyste środowisko i jak segregować śmieci. Oby nie zapomnieli o tym kiedy będą starsi!\nRodzice czytają swoim pociechom / Październik 2014\nPiątkowa akcja „Rodzice czytają swoim pociechom” to wspaniała sprawa nie tylko dla słuchających, ale też dla samych czytających. Dzieci z zainteresowaniem słuchają bajek ucząc się, że książka to najlepszy przyjaciel człowieka i skarbnica wiedzy.\nBardzo dziękujemy pani Oli i pani Agnieszce za to, że znalazły czas, aby poczytać swoim pociechom i ich kolegom. Zapraszamy kolejnych rodziców, mamy jeszcze dużo wolnych terminów\nDzień gotowanego warzywa / Wrzesień 2014\n15 września został wybrany przez dzieci z grupy I „Biedronki” na dzień gotowanego warzywa. Wszystkie dzieci przyniosły do przedszkola ulubione warzywa pod różnymi postaciami – gotowane, surowe, tarte i w całości. Czego tam nie było?: fasolka, cukinia, marchewka, kalafior, brokuły, ogórki, cebulka. Wszystkie smakowały wyśmienicie! Pojemniki opustoszały błyskawicznie! A mówi się, że dzieci nie lubią warzyw.\nDzień przedszkolaka w grupie Ladybirds / Wrzesień 2014\nDzień Przedszkolaka, ach co to był za dzień!!!\nBalony, słodycze, dobra zabawa! Dobrze jest być grupie, gdzie miło i wesoło spędzamy czas. Musimy jeszcze sporo się nauczyć, ale po to jesteśmy w przedszkolu.


Hoodie z zamkami - czarny\nPodsumowanie 0,00 zl\nDostawa oraz podatki doliczamy przy płatności\nStart / Kolekcje / Hoodie z zamkami - czarny\nNapis Gold Silver Black Gasoline\nKlasyczny hoodie S.T.A.R.S z rozpinanymi bokami.\nProdukt wykonany ręcznie przez projektanta gwarantuje maksymalne przywiązane do szczegółów i niezwykłą jakość wykonania. Model charakteryzuje się unikatowym różnokolorowym wzorem. Szyty i projektowany w Polsce.\nNie czekaj i już dziś zagwarantuje sobie niecodzienny wygląd!\nUnikatowy różnokolorowy wzór S.T.A.R.S\nModel ma 185 cm wzrostu i rozmiar L\nPrać w 30 stopniach na lewej stronie, oraz nie prać chemicznie. Więcej informacji.\nCzas realizacji zamówienia od 2 do 5 dni roboczych. Więcej informacji.\nStaramy się dbać o środowisko, dlatego wszystkie nasze opakowania oraz metki ubraniowe są wykonane z ekologicznych materiałów.\nWszystkie paczki staramy się wysyłać w przeciągu 48h.\nNie pasuje? To nie problem, odeślij nam towar a my oddamy Ci pieniądze.\nPolityka zwrotów kosztów Polityka prywatności Warunki świadczenia usług\nZapisz się do naszego newslettera, będziesz otrzymywać wiadomości dotyczące produktów i promocji drogą mailową. Możesz w dowolnym momencie wycofać swoją zgodę, wypisując się bezpośrednio z newslettera. Przeczytaj naszą politykę prywantności.


Martynas Echodas Vilniaus Rytas wideo, historia transferu i statystyki - SofaScore\nDodaj informacje o Martynas Echodas do swojej przeglądarki!\nMartynas Echodas ma 23 lat (7.07.1997) i ma 204 cm wzrostu. Jego numer na koszulce to 14.\nMartynas Echodas statystyki, gole i powtórki wideo na SofaScore dostępne dla niektórych meczów Martynas Echodas i Vilniaus Rytas. Ostatni mecz Martynas Echodas zagrał dla drużyny Vilniaus Rytas przeciwko zespołowi AS Monaco Basket w Eurocup, Group G. Mecz zakończył się wynikiem 86 - 61. (AS Monaco Basket wygrał mecz ).\nSofaScore wynik na żywo wyniki na żywo są dostępne aplikacje na iPhone'a i iPad'a, aplikacje na Androida na Google Play oraz aplikacje na Windowsa. Możesz nas znaleźć we wszystkich sklepach w różnych językach szukając "SofaScore". Zainstaluj aplikację SofaScore i śledź na żywo mecze Martynas Echodas na Twoim telefonie!


Tyfonie, czy to Ty? | NPM Magazyn Turystyki Górskiej\nStrona główna > Artykuły > Tyfonie, czy to Ty?\nŚwiat | Włochy / Etna\nŁyk czarnego jak smoła, gęstego espresso, kupionego w zapyziałym barze. Dookoła stragany uginające się od świeżych ryb, ślimaków i owoców morza. Obok kopczyk starannie ułożonych pomarańczy, jabłek i truskawek, dalej kram z serami sąsiaduje z suszonymi wędlinami. Obraz kończy się na wiszącej półtuszy, która z mojej perspektywy zlewa się nieco z muralem, na którym uliczny artysta starał się odwzorować jeden z obrazów Fridy Kahlo. A w tle śpi posępna, trzytysięczna Etna. Tak, to może być początek wspaniałego dnia.\nMieszkając w starym centrum Katanii, nie sposób wyrwać się z plątaniny maleńkich uliczek. Chcesz być tu chwilę, po czym gubisz się i zauroczony nie możesz przejść dalej. Dopiero widok wulkanu dymiącego ponad miastem działa otrzeźwiająco. Pakujemy się do samochodu, z którego w nocy nieznany sprawca wymontował boczne lusterko i jedziemy w stronę wielkiego komina.\nEtna jest najwyższym czynnym wulkanem w Europie. Obecnie przyjmuje się, że mierzy 3340 metrów n.p.m., ale wartość ta ulega zmianom ze względu na jego aktywność. Góra znajduje się na wschodnim wybrzeżu Sycylii i swoim obszarem obejmuje około 1250 kilometrów kwadratowych. Część tej powierzchni wchodzi w skład Parku Regionalnego Etna, który powstał w 1987 roku. 26 lat później wulkan ten znalazł się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.\nZeusowe gromy w natarciu\nPatrząc na górę, z której wydobywają się kłęby szarego popiołu, czuję dreszczyk emocji przyprawiony odrobiną strachu. W ostatnich dniach grudnia 2018 roku, kilka tygodni przed naszym przylotem na wyspę, zanotowano tu silne trzęsienia ziemi. Obrażenia odniosło około 30 osób. Z powodu unoszącego się w atmosferze popiołu na kilka dni zamknięto nawet lotnisko w Katanii. Mając na uwadze zniszczenia oraz w obawie przed wstrząsami wtórnymi, ewakuowano miejscową ludność. To było ponad pół tysiąca osób. Czyżby to znak, że Tyfon próbuje wydostać się z pułapki? W mitologii greckiej napisano, że pewnego dnia syn Gai zaatakował Niebo. Niemal wszyscy bogowie rzucili się do ucieczki, tylko Zeus stanął w obronie królestwa. Władca Olimpu przegrał pierwszą walkę, ale kiedy odzyskał swą moc, pokonał potwora, przygniatając go górą Etną. Ziemia drży, kiedy Tyfon próbuje wydostać się z potrzasku, a wydobywające się płomienie to pozostałości po zeusowych gromach.\nWyjeżdżając z miasta, widzimy pierwsze znaki sugerujące, że ludzie nauczyli się żyć w tym niespokojnym rejonie, a nawet czerpią korzyści z tego sąsiedztwa. Z zastygłej lawy tworzy się tu ogrodzenia, budynki gospodarcze i domy. Uważa się, że materiał ten ma właściwości lecznicze, zbiera negatywną energię, oczyszcza umysł i poprawia ukrwienie ciała. Czarne, chropowate kamienie wykorzystywane są do leczniczych masaży i relaksacyjnych kąpieli.\nJa najwyraźniej jestem jednostką oporną na kojące działanie materiału pochodzącego z wnętrza ziemi. Denerwuję się, już sama nawet nie wiem z jakiego powodu. Może po prostu dlatego, że dzień ma za mało godzin. Poranne przemierzanie Katanii przedłużyło się na tyle, że nasze wejście na Etnę stoi pod znakiem zapytania. Kiedy podjeżdżamy pod Rifugio Sapienza (1910 m n.p.m.), wiemy już, że nie wystarczy nam czasu na pieszą wędrówkę. Zmieniamy wcześniejsze plany i decydujemy się na wjazd kolejką na 2500 metrów n.p.m.\nZaraz po wyjściu z wagonika nasza grupa rozdziela się. Jedni idą wolniej, delektują się niecodziennymi widokami. Inni, w tym ja, skoncentrowani są na celu i za wszelką cenę chcą dojść w okolice najwyższych kraterów. Już pierwsze metry spowalniają nas dość mocno. W mieszance wulkanicznego błota, pyłu rozpuszczonego w topniejącym śniegu trudno jest znaleźć punkt podparcia. Buty ślizgają się, nogi zapadają ponad kostki. Kiedy już pokonujemy niewielkie przewyższenie, po prawej stronie widzimy Monte Escriva (2650 mn.p. m.). Kusząco wygląda wyraźnie wydeptana ścieżka prowadząca na obrzeża krateru, który powstał w 2001 roku. Robimy krótką naradę rodzinną, po czym pędzimy dalej, rezygnując z pierwszego punktu widokowego.\nPo drodze mijają nas wielkie maszyny poruszające się na gąsienicach, którymi zwykle turyści – dziś nieliczni – docierają do punktu o wdzięcznej nazwie Belvedere.


Prosty i genialny sposób na złodziei katalizatorów i filtrów DPF. Można spać spokojnie!\nZłodzieje katalizatorów i filtrów DPF cały czas zbierają swoje żniwa. Szlachetne metale wykorzystane w tych częściach są dziś rekordowo drogie, jednak są sposoby, aby zabezpieczyć się przed nieprzyjemnościami.\nDPF i katalizator w cenie\nJak donosi Montreal Gazette, kierowcy z tego miasta będą mogli zarejestrować swoje katalizatory i DPF. Policja da właścicielom naklejkę identyfikacyjną i wygraweruje numer identyfikacyjny na ich katalizatorze. Będzie on powiązany z kodem QR.\nJednym z największych problemów policji związanych z kradzieżami DPF jest to, że bardzo trudno stwierdzić, z którego pojazdu pochodzi dana jednostka. Dzięki numerom identyfikacyjnym policja będzie mogła śledzić przestępstwa i potencjalnie zwrócić katalizator prawowitemu właścicielowi.\nKradzieże tych urządzeń gwałtownie wzrosły w Kanadzie, USA, ale także Europie i Polsce. Ich wartość i względna łatwość, z jaką można je ukraść i następnie sprzedać są powodami takiej, a nie innej sytuacji.\nSzczególnie narażone są wyższe pojazdy, takie jak SUV-y i pickupy. Gdy złodziej znajdzie się już pod samochodem, nie potrzebuje niczego więcej, niż piły do metalu aby wyciąć pożądany element.\nW DPF-ach i katalizatorach znajduje się kilka metali szlachetnych, takich jak platyna, pallad i rod, które służą do usuwania nadmiaru emisji ze spalin pojazdu. Wartości tych metali są często wyższe niż złota.\n– Katalizatory były kradzione od lat. Różnica polega jednak na tym, że ostatnio ich cena jest bardzo wysoka. Złodziejom zależy na metalach szlachetnych, które mogą sprzedać na czarnym rynku – powiedział krajowy dyrektor służb śledczych w kanadyjskim Biurze Ubezpieczeń.\nPolicja w Montrealu twierdzi, że w najbliższych miesiącach przeprowadzi bardzo dużą liczbę rejestracji DPF i katalizatorów. Skoro to takie proste, dlaczego nie zrobić tego również u nas?\nbenzyna, diesel, DPF, filtr DPF, katalizator, policja, rejestracja


7 naukowych ciekawostek o zdradzie | Republika Kobiet - Pierwszy Portal Kobiecy\nDzięki badaniom naukowym prowadzonym przez różne ośrodki badawcze na świecie, wiemy coraz więcej o naturze ludzkiej. Również o tym, dlaczego nie zawsze leży w niej wierność.\nDo niewierności przyznaje się od 20 do 25% populacji społeczeństw kultury zachodniej. Osoby będące w stałych i zalegalizowanych związkach zdradzają rzadziej niż np. pary studenckie pozostające ze sobą w luźnych relacjach. Co dziś wiemy na temat fenomenu zdrady?\n1. Mężczyźni przyznają się do zdrady częściej niż kobiety (co niekoniecznie znaczy, że zdradzają częściej). W ciągu ostatniego półwiecza liczba kobiet, które przyznają się do zdrady, wzrosła o 40%. Może to znaczyć, że współczesne kobiety zdradzają partnerów częściej niż na przykład ich babki, ale równie dobrze mogą zdradzać tak samo często, ale po prostu bardziej otwarcie o tym mówić.\n2. Kiedy zdradzamy to zwykle z osobą, którą już dobrze znamy, a nie z przypadkowym nieznajomym. Naukowcy tłumaczą to na dwa sposoby. Po pierwsze, żeby zdradzać, trzeba mieć ku temu sposobność, a o tę łatwiej z kimś, kto jest pod ręką. Po drugie, większości zdradzających nie chodzi tylko o seks. W „skoku w bok” poszukują też intymności, bliskości, zrozumienia itp. To dlatego zdrada z kimś przypadkowym nie zdałaby w ich przypadku egzaminu.\n3. Najczęściej wymieniane powody zdrady to: pożądanie, gniew, brak miłości, odrzucenie, brak zaangażowania partnera, specyficzne okoliczności (np. połączenie wyjazdu służbowego i alkoholu), podreperowanie ego oraz potrzeba różnorodności.\n4. Kto raz zdradził, ten automatycznie zwiększył prawdopodobieństwo, że zdradzi ponownie. Osoby, które choć raz „skoczyły w bok” są obarczone ponad trzykrotnie większym ryzykiem ponownego uwikłania się w romans niż te, które dochowały wierności.\n5. Najczęściej zdradzają osoby będące w burzliwych związkach, w jakich brakuje klimatu współpracy oraz zaufania. Jednak zdrady zdarzają się również w związkach szczęśliwych. Psychologowie tłumaczą, że ludzie szczęśliwi zdradzają, kiedy chcą na nowo odkryć siebie, nie są zadowoleni z tego, kim się z czasem stali. Kiedy po czasie opisują swój romans, słowa, które powtarzają najczęściej to: „byłem/byłam na nowo pełen/pełna życia”.\n6. Zdrada to pod względem zdrowotnym zachowanie wysokiego ryzyka. Gdy ludzie będący na co dzień w związku monogamicznym zdradzają, to nie przychodzi im do głowy, aby użyć zabezpieczenia w postaci prezerwatywy. W jednej czwartej przypadków pamiątką po spontanicznym „skoku w bok” jest zainfekowanie się jedną z chorób przenoszoną drogą płciową.\n7. Istnieje wiele definicji zdrady. 1 osoba na 10 uważa, że zdradą jest oglądanie filmów pornograficznych przez partnera. 1 osoba na 15 uważa, iż stosunek seksualny nie jest zdradą, o ile nie towarzyszy mu emocjonalne zaangażowanie.\nTags: natura ludzka, wierność, zdrada\nBartek Szpurek 13 listopada 2018\nTendencje do zdrady\nJoanna Zagula 8 lipca 2019\nPułapka zdrady w małżeństwie\nBartek Szpurek 6 września 2018\nZ kim oni chodzą do łóżka?


Instalacja gazowa LPG - Odszkodowanie wypadek\nOd paru lat można zaobserwować coraz większą popularność instalacji gazowych LPG. Taki trend na pewno będzie się utrzymywał zważywszy na stale rosnące ceny benzyny i niezmieniające się, a czasem nawet spadające ceny gazu. Ale czy tak naprawdę warto i w jakim przypadku należałoby założyć instalację LPG? Gaz poza istotną zaletą w postaci niskiej ceny ma jednak kilka wad. Po pierwsze cena instalacji wahająca się od 1200 zł do nawet kilku tysięcy.\nPo drugie gaz przyspiesza zużycie elementów silnika jak i samego układu wydechowego. Przed założeniem instalacji LPG trzeba się najpierw zastanowić ile tak naprawdę przejeżdżamy kilometrów w ciągu roku. Jeżeli używamy auta na krótkich dystansach dojeżdżając do pracy bądź sklepu to należy przeliczyć czy taka instalacja się nam w ogóle opłaci. Kiedy podliczymy koszt instalacji, koszt częstszych wymian oleju itp., to może się okazać, że pieniądze zainwestowane w gaz będą się nam bardzo długo zwracać. Z kolei jeżeli ktoś jeździ dużo, to założenie instalacji jest jak najbardziej wskazane.\nPoprzednieDiesel czy benzyna\nNastępneAuto sprowadzone czy kupione w kraju


Śmierć 62-latka w Sopocie. Przewrócił się i głowa utknęła między szczebelkami płotu? | Dziennik Bałtycki\nŚmierć 62-latka w…\nŚmierć 62-latka w Sopocie. Przewrócił się i głowa utknęła między szczebelkami płotu?\newel 5 maja 2016, 11:03\nW czwartek rano na jednej z sopockich ulic znaleziono martwego mężczyznę. Głowa denata znajdowała się między szczebelkami płotu. Szczegóły tego tragicznego zdarzenia ustala policja.\n- W czwartek o godz. 6.30 odebraliśmy zgłoszenie o tym, że na chodniku przy ul. 23 Marca leży martwy mężczyzna. Policjanci wezwali na miejsce prokuratora. Wstępnie ustalono, że w tym zdarzeniu nie brały udziału osoby trzecie. Prokurator zdecydował jednak, że ciało mężczyzny zostanie przewiezione na sekcję. Zmarły to 62-letni mężczyzna, bez stałego miejsca zamieszkania - mówi Karina Kamińska, rzecznik Komendy Miejskiej Policji w Sopocie.\nJednym z przypuszczeń, dlaczego mężczyzna zmarł, jest to, że mógł się uderzyć w stojący tam płot, ponieważ jego głowa leżała między szczebelkami. Ale policja tego nie potwierdza. - Najprawdopodobniej się przewrócił, ale przyczyna będzie dopiero ustalana- podkreśla Kamińska.\nMężczyzna był dobrze znany sopockim policjantom z tego, że nadużywał alkoholu.