Nagłe, nieoczekiwane wylogowania\nCzasami Yosemite losowo mnie wyloguje bez ostrzeżenia lub szansy na oszczędność pracy. Do tej pory zdarzyło się to dwa razy, odkąd zainstalowałem Yosemite na moim Retina MacBook Pro 2012. Nie trzeba dodawać, że jest to bardzo denerwujące i przypomina aktywność szkodliwego oprogramowania.\nZ pomocą Google i przeszukiwania dzienników zdarzeń prześledziłem problem aż do awarii serwera okien. Raport o awarii można znaleźć tutaj: http://puu.sh/csTor/0012220497.crash\nCzy mogę coś zrobić, aby to się nie powtórzyło?\nAktualizacja: Wygląda na to, że wyzwala go dodatkowy monitor. Dell U2412 przez HDMI. Wydaje mi się również, że jestem w stanie zapobiec awarii, unikając ekranu logowania, gdy monitor jest podłączony.\n> Czy może to mieć coś wspólnego z (?): Preferencje systemowe - Bezpieczeństwo i prywatność - Zaawansowanie - Wyloguj się po XXX minutach bezczynności. Wątek MacRumors\nTa opcja jest wyłączona i nie powinna powodować rejestrowania awarii.\nUżywam OSx 10.10.1 na nowym 5-dniowym MacBooku Pro 13 cali i mam dokładnie ten sam problem. Może po prostu działać i nagle wszystkie moje aplikacje zostają zamknięte i jestem wylogowany. Jest to bardzo denerwujący i wyraźnie błąd OSX. Oto powiązany wątek, więc nie jesteś sam na temat tego problemu. forums.macrumors.com/showthread.php?t=1770330\nMiałem to dzisiaj na moim Macbooku Pro. Jeśli kiedykolwiek zabiłeś WindowServer z wiersza poleceń, to dokładnie tak wygląda. Podejrzewam więc, że z jakiegoś powodu awaria WidowServer zawiesza się, co zabierze cię bezpośrednio do okna logowania bez przechodzenia ... edytuj .. (co widzę, już zauważyłeś .. doh)\nCierpię również na ten problem. Czy ktoś próbował wersji 10.10.2 beta, jeśli ten problem nadal występuje? @joelittlejohn: Mogę potwierdzić, że jest to w jakiś sposób związane z ekranem podłączonym przez HDMI. W biurze, w którym korzystam z wyświetlacza Thunderbolt, nigdy nie miałem tego problemu. Jednak w domu, gdzie używam wyświetlacza podłączonego przez HDMI, zdarza się to dość często, zwykle krótko po podłączeniu ekranu.\nNie ma sensu próbować niejasnych rozwiązań typu „złap wszystko”, takich jak czyszczenie pamięci NVRAM i kontrolerów systemowych. Problemem jest SIGSEGV lub błąd segmentacji w WindowServer. Jest to prawdopodobnie spowodowane uszkodzonymi identyfikatorami. Te identyfikatory są przechowywane w wielu miejscach, a jeśli wystarczająco dużo ulegnie uszkodzeniu, dostaniesz awarie. Podczas gdy niektóre identyfikatory są przechowywane w pamięci NVRAM (lub PRAM), wyczyszczenie tego zwykle opóźnia tylko kolejną awarię, ponieważ identyfikator ostatecznie się tam ponownie znajduje.\nJeśli WindowServer ulegnie awarii, wszystkie aplikacje GUI zatrzymają się i uruchomi się ponownie po uruchomieniu. Po uruchomieniu WindowServer najpierw wyświetla okno logowania. W rzeczywistości nie wylogowujesz się, ale cała sesja graficzna po prostu ulega awarii.\nPo zerknięciu na raport o awarii wydaje się, że ten wątek ulega awarii:\nOstatnie kilka wywołań dotyczyło funkcji (lub metod) przestrzeni kolorów, co doprowadziło mnie do wniosku, że po prostu masz do czynienia z uszkodzonym profilem ICC.\nŚrodki pieniężne mieszczą się w com.apple.CoreGraphics, a najnowsze połączenia to:\nTeraz, jeśli mam rację, próbuje obliczyć skrót MD5 przestrzeni kolorów. Robi to, ponieważ chce znaleźć identyfikator przestrzeni kolorów i potrzebuje tego identyfikatora, ponieważ CGXColorSpaceRegistryCopyRegisteredColorSpace potrzebuje danych przestrzeni kolorów dla wstępnie ustawionego profilu kolorów monitora. Teraz, aby być w 100% źródłem tych awarii, potrzebowałbym jak największej liczby raportów o awariach, ponieważ jeśli wszystkie ulegną awarii z różnych przyczyn, nie ma to nic wspólnego z oprogramowaniem w twoim systemie, ale to więcej może to być problem sprzętowy, w którym fałszywe dane są wprowadzane do oprogramowania, które następnie próbuje coś zrobić z tymi danymi, których nie może zrobić, a zatem zostaje zrealizowane.\nProstym testem może być uruchomienie wbudowanego narzędzia Apple ColorSync Utility i naciśnięcie przycisku Napraw. Może to wydrukować coś takiego:\nTo miałoby sens, ponieważ uszkodzony MD5 może być przyczyną awarii. Więc spróbuj najpierw. W moim systemie to narzędzie ColorSync znajduje się w katalogu / Aplikacje / Narzędzia i myślę, że istnieje ono od każdej wersji systemu OS X. Daj mi znać, czy znalazło uszkodzone pliki ICC i czy można je naprawić. Jeśli nie (nic nie znaleziono lub nie można go naprawić), opublikuj wszelkie dzienniki awarii na WindowServer :)\nOSX automatycznie usunął stare, zanim zacząłem unikać ekranu logowania. Ten z dnia dzisiejszego jest rzeczywiście awarią color_space_get_md5_digest. Znalazłem profil bardzo starego monitora (nie tego, który uruchamia się), w którym brakowało kilku pól, ale nie był to zły MD5, i usunąłem go.\n+1 już, fajna odpowiedź. Oto moja ostatnia awaria: pastebin.com/raw.php?i=g9qWyfu2 Moja maszyna była bezczynna przez chwilę (10 minut?), Kiedy wróciłem i zalogowałem się (o 12:26) zauważyłem, że wszystkie moje aplikacje były ponowne uruchomienie.\nI dziennik awarii: pastebin.com/raw.php?i=WMVLjy6A\nCóż, joelittlejohn, twoja instalacja wydaje się być poważnie zniekształcona! Tyle problemów w twoim systemie! Wygląda na to, że odzyskuje większość z nich, ale może nadszedł czas, aby zrobić nową instalację i zaktualizować wszystko ... Jeśli chodzi o awarię: WindowServer rzeczywiście się zawiesił, ale z innego powodu. Próbował odczytać plik pamięci podręcznej przestrzeni kolorów i zrobił to z powodu nowego połączenia programu i zawiesił się podczas odpowiedzi na żądanie połączenia. Uruchom pierwszą pomoc ColorSync, wyczyść wszystkie pamięci podręczne i sprawdź Emacsa, była to ostatnia rozmowa z WindowServer. Ponadto: sprawdź kable wyświetlacza.\nMożliwą przyczyną tego mogą być niepoprawne profile wygenerowane przez F.lux w celu zapewnienia płynnego przejścia między trybami GPU - oto przegląd tego, co robi z tymi profilami: https://justgetflux.com/news/2014/10/28/profile .html\nW mojej nowej instalacji El Capitan utworzyłem te nieprawidłowe profile:\nNarzędzie ColorSync Utility może być użyte do weryfikacji, usunięcia i / lub naprawy tych profili, lub przełączanie profilu strumienia można całkowicie wyłączyć za pomocą:\nNastępnie usuwane są profile.\n— niebezpieczne. fasola\nTo znany błąd w Apple. Podobny problem zgłosiłem w module do śledzenia błędów , który został zamknięty jako duplikat błędu # 18234875.\nNiestety, te błędy nie mogą być przeglądane ani śledzone, poza reporterem. Oznacza to jednak, że Apple wie o problemie i, mam nadzieję, naprawi go w jednej z kolejnych aktualizacji OS X.\nCzy nadal masz ten problem w 10.10.2?\nTrudno mi się rozmnażać. Jeśli to powtórzę, postaram się zgłosić tutaj.\nMam wrażenie, że 10.10.2 naprawiło przyczynę. Nigdy nie możemy być pewni, które (jeśli w ogóle) obejścia faktycznie działały.\nSpróbuj zresetować SMC i NVRAM, gdy drugi monitor jest podłączony.\nWyłącz komputer, naciśnij jednocześnie lewy Alt, Control, Shift i przycisk zasilania, przytrzymaj go przez około 5 sekund.\nUruchom komputer i tuż przed usłyszeniem gongu uruchamiania, naciśnij i przytrzymaj jednocześnie , alt, P i R, aż ponownie usłyszysz gong uruchamiania.\nMoże się tak zdarzyć, że ekran nie jest obsługiwany, - z jakiegoś powodu, jeśli nie jest obsługiwany, niestety nie naprawi tego.\nObawiam się, że to nie jest realne rozwiązanie. Nie mogę ponownie uruchomić maszyny wiele razy za każdym razem, gdy muszę przejść na inny wyświetlacz zewnętrzny.\nNie musisz tego robić za każdym razem.\njak widzę, w takim przypadku tak, próbowałem tego wiele razy i to nie rozwiązuje problemu. Najlepsze, co udało mi się osiągnąć, to odłączenie monitora, a następnie zresetowanie SMC i VRAM. Wydaje się, że to rozwiązuje problem, ale wymuszone wylogowanie powraca, gdy zaczynam korzystać z zewnętrznych wyświetlaczy, niezależnie od tego, czy resetuję, czy nie.\nWygląda na to, że zadziałało dla mnie. Z drugiej strony, robię instalacje aktualizacji od Lion'a, więc uszkodzenie wydaje się prawdopodobne.\nFałszywy alarm. Właśnie miałem kolejny po 2 dniach. Losowość jest bardzo frustrująca.\nPrzeczytałem wiele z tych wątków i mam ten sam objaw po odłączeniu ostatniego wirtualnego monitora od komputera Mac Mini (Air Display).\nMoja awaria przestała się dziać, wyłączając opcję kontroli misji „Wyświetlacze mają oddzielne spacje”. Daj mi znać, jeśli to Ci odpowiada.\nMoja awaria była związana z profilami kolorów i ostatecznie została naprawiona przez Apple. Mam nadzieję, że ta odpowiedź przyda się komuś innemu.


29 kwietnia 2005 godzina:19.55(Czytań: 1119)\n:: Krosno. VI Górskie Zawody Balonowe ::\nMieszkańcy Krosna nie wyobrażają sobie długiego majowego weekendu bez balonów, tak przyzwyczaili się do tego, że rano i wieczorem w te dni majestatycznie wznoszą się nad miastem\nDla pilotów balonowych latanie w górzystym terenie, w którym wiatry bardzo często się zmieniają, to ogromne wyzwanie. Mimo to każdego roku do Krosna przyjeżdżają najlepsi zawodnicy. - Zgłosiło się 30 załóg - mówi Zygmunt Jerzyk, rzecznik prasowy zawodów.\nPodczas tegorocznych zawodów nie zabraknie aktualnego mistrza Polski w baloniarstwie - Witolda Filusa. Od kilku lat liczną ekipę przysyłają baloniarze z Litwy. Teraz Litwini również nie zawiedli. Będą także reprezentanci Węgier i Łotwy. Konkurencje będą rozgrywane rano i wieczorem. W tym roku nie będzie tej najbardziej emocjonującej dla pilotów, w której tak musieli sterować balonem, by z trzymetrowej tyczki zdjąć kluczyki do auta. - Nie udało się znaleźć sponsora - przyznaje rzecznik zawodów.\nJedna z konkurencji będzie poświęcona Bogusławie Nykiel-Ostrowskiej, pomysłodawczyni i głównej organizatorce zawodów w poprzednich latach. Ostrowska zmarła kilka tygodni po zakończeniu ubiegłorocznych zawodów. Fundacja jej imienia podjęła się organizacji tegorocznych.\nZmaganiom pilotów balonowych towarzyszy sporo atrakcji kulturalnych i sportowych. Będą skoki spadochronowe, w niedzielę - pokazy lotniczego zespołu akrobacyjnego Biało-Czerwone Iskry z Dęblina i paralotniarzy. Będzie również nocny pokaz balonów, wystawa lotnicza i wesołe miasteczko. We wtorek na zakończenie imprezy zaprezentują się paralotniarze i spadochroniarze.\nWszystkie imprezy odbędą się na lotnisku. Z tego powodu biegnąca brzegiem lotniska (od strony wschodniej) droga w kierunku Głowienki będzie zamknięta.\nCzas generowania strony: 0.576 secs


O blogu - Prawo dla fryzjera\nDlaczego prawo dedykowane salonom fryzjerskim i salonom kosmetycznym?\nMoja Mama jest z zawodu fryzjerką, w związku z czym wiem z jakimi problemami borykają się fryzjerzy i kosmetyczki.\nOd dziecka przypatrywałam się temu jak prowadzi się salon fryzjerski. Spędziłam dużo czasu w salonie u swojej Mamy. Lubiłam ten gwar, interakcje z ludźmi. Obserwując specyfikę branży zdałam sobie sprawę jak ważne w sektorze usług są relacje. Tak jak dobra fryzjerka powinna mieć dobry kontakt ze sowimi klientami tak i dobry prawnik musi również dbać o relacje ze swoimi klientami.\nSalon fryzjerski czy kosmetyczny to nie tylko ładne fryzury czy nienaganny wygląd. W takich miejscach bardzo ważna jest dobra atmosfera. Dla wielu osób zakłady z branży beauty to lokale szczególne albowiem miejsce te służą relaksowi i rozładowaniu emocji. Podczas wizyt u fryzjera czy kosmetyczki ludzie opowiadają o swoich rozterkach lub dzielą się swoim radościami.\nKilka lat remu powstało sformułowanie branża beauty – salony fryzjerskie, salony kosmetyczne, zabiegi medycyny estetycznej. Sektor tych usług ciągle się rozwija. Wraz z rozwojem branży osoby prowadzące działalność gospodarczą muszą konfrontować się z nowymi problemami.\nChce pisać o zagadnieniach prawnych, które wiążą się z prowadzeniem działalności w branży beauty. Mam nadzieje, że fryzjerzy i kosmetyczki skorzystają z mojej wiedzy, niezależnie o tego czy ich miejscae pracy nazywa się -Salon, Zakład, Studio, czy Atelier. Niezależnie od miejsca gdzie wykonywany jest zawód-czy mała miejscowości czy duża aglomeracja – problemy są te same.


Jesteś tutaj: Home Statut Szkoły Podstawowej Specjalnej\nStatut Szkoły Podstawowej -tekst ujednolicony\nPoprawiono: wtorek, 08, październik 2019 10:16 | Opublikowano: poniedziałek, 11, grudzień 2017 10:48 | Administrator | Drukuj | | Odsłony: 2907\nSzkoły Podstawowej Specjalnej Nr 10\n1. Nazwa: Szkoła Podstawowa Specjalna nr 10\n4. Organem prowadzącym jest Powiat Raciborski z siedzibą w Raciborzu przy Placu\n1. Nazwa używana jest w pełnym brzmieniu: Szkoła Podstawowa Specjalna nr 10, używany jest skrót w brzmieniu: SPS.\n2. Na stemplu używana jest nazwa: Zespół Szkół Specjalnych, Szkoła Podstawowa Specjalna nr 10, ul. Królewska 19, 47-400 Racibórz.\n3. Na pieczęci używana jest nazwa: „Szkoła Podstawowa nr 10 w Raciborzu”.\n5. Na tablicach urzędowych, na świadectwie oraz na pieczęciach, którymi opatruje się świadectwa i legitymacje szkolne pomija się określenie „specjalna”.\n6. Do stemplowania świadectw stosuje się stempel „Dyrektor Szkoły”.\n1. Dyrektorze - należy przez to rozumieć Dyrektora Zespołu Szkół Specjalnych w Raciborzu,\n2. SPS – należy przez to rozumieć Szkoła Podstawowa Specjalna nr 10,\n3. Rodzicach – należy przez to rozumieć również prawnych opiekunów oraz osoby (podmioty) sprawujące pieczę zastępczą nad dzieckiem,\n4. UPO - należy przez to rozumieć Ustawę z dnia 14 grudnia 2016 roku – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 59 ze zm.).\n1) I etap edukacyjny obejmujący klasy I – III –edukacja wczesnoszkolna,\n2. Kształcenie dzieci i młodzieży niepełnosprawnych jest prowadzone nie dłużej niż do ukończenia przez ucznia:\n1) 20 roku życia – w przypadku szkoły podstawowej specjalnej,\n2) 25 roku życia – w przypadku zajęć rewalidacyjno - wychowawczych dla uczestników niepełnosprawnych intelektualnie w stopniu głębokim.\n7.Szkołakształci uczniów posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego wydane przez publiczną poradnię psychologiczno-pedagogiczną w szczególności ze względu na: niepełnoprawność intelektualną w stopniu lekkim, umiarkowanym lub znacznym, niepełnosprawność sprzężoną, autyzm, zespół Aspergera.\n8. Szkoła nie przyjmuje uczniów z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego wydanym ze względu na zagrożenie niedostosowaniem społecznym lub niedostosowanie społeczne.\nII Cele i zadania Szkoły Podstawowej Specjalnej nr 10\n1. SPS realizuje cele zawarte w Statucie ZSS.\n2. Oprócz wyżej wymienionych celów działania SPS ukierunkowane są na:\n1) umożliwienie uczniom osiągnięcia wszechstronnego rozwoju w dostępnym zakresie, ich rewalidację na miarę indywidualnych możliwości i potrzeb,\n2) przygotowanie uczniów do dalszego kształcenia w szkole ponadpodstawowej i życia we współczesnym świecie,\n3) wspieranie rodziny w procesie wychowawczym, współdziałanie z rodzicami,\n4) kształcenie umiejętności podporządkowania się normom społecznym w możliwie dostępnym zakresie,\n5) przygotowanie do życia w możliwie pełnej integracji ze społeczeństwem,\n6) organizowanie i sprawowanie opieki nad uczniami stosownie do ich wieku i potrzeb w czasie zajęć lekcyjnych i pozalekcyjnych.\n7) Rozwijanie u uczniów:\nb) umiejętności komunikowania się,\nc) poczucia odpowiedzialności,\nd) poczucia własnej wartości,\ne) patriotyzmu oraz poszanowania polskiego dziedzictwa kulturowego,\nf) ducha tolerancji i humanizmu,\ng) świadomości proekologicznej,\nh) otwartości i wrażliwości na aktualne problemy społeczne.\n3. Cele, o których mowa w pkt. 1 - 7 są osiągane poprzez:\n1) przekazywanie wiedzy i umiejętności zawartych w programie nauczania zgodnym z podstawą programową kształcenia ogólnego dla szkół podstawowych oraz uczniów gimnazjum, oraz podstawą programową kształcenia ogólnego dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym,\n2) prowadzenie zajęć pozalekcyjnych, wychowawczo- opiekuńczych, kół zainteresowań,\n3) prowadzenie zajęć rewalidacyjnych,\n4) udzielanie uczniom niezbędnej pomocy psychologiczno-pedagogicznej, przedmedycznej,\n5) realizowanie klasowych programów wychowawczo - profilaktycznych zgodnych z programem wychowawczo - profilaktycznym SPS,\n7) współpracę z poradnią psychologiczno-pedagogiczną oraz innymi instytucjami, organizacjami i stowarzyszeniami działającymi na rzecz edukacji i wychowania.\n1. Szkoła podstawowa, jako szkoła publiczna:\n1) zapewnia bezpłatne nauczanie w zakresie realizacji ramowych planów nauczania, pomoc psychologiczno-pedagogiczną i opiekę podczas pobytu w szkole i zajęć organizowanych przez szkołę poza obiektem ZSS,\n2) zatrudnia nauczycieli, posiadających kwalifikacje określone w odrębnych przepisach.\n2. Szkoła podejmuje niezbędne działania w celu tworzenia optymalnych warunków realizacji działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej oraz innej działalności statutowej w zakresie:\n1) organizacji procesu kształcenia, wychowania i opieki,\n2) tworzenia warunków do rozwoju i aktywności uczniów,\n3) współpracy z rodzicami i środowiskiem lokalnym,\n4) zarządzania szkołą,\n5) realizacji zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego,\n6) zapewnienia warunków do nauki, sprzętu specjalistycznego i środków dydaktycznych odpowiednich ze względu na indywidualne potrzeby rozwojowe i edukacyjne oraz możliwości psychofizyczne uczniów,\n7) prowadzenia zajęć rewalidacyjnych oraz innych zajęć odpowiednich ze względu na indywidualne potrzeby rozwojowe i edukacyjne oraz możliwości psychofizyczne uczniów,\n8) zapewniania integracji uczniów ze środowiskiem rówieśniczym, w tym z uczniami pełnosprawnymi.\n1. Formy i metody pracy z uczniem są dostosowywane do potrzeb i możliwości uczniów, wynikających z orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego.\n2. Działalność edukacyjna SPS określona jest przez:\n1) szkolny zestaw programów nauczania.\n2) program Wychowawczo-Profilaktyczny SPS.\nIII Organy SPS\nKompetencje organów Szkoły Podstawowej Specjalnej Nr 10 zawarte są w zapisach Statutu Zespołu Szkół Specjalnych.\nIV ORGANIZACJA PRACY SPS\n1. Organizację SPS określają zapisy zawarte w Statucie ZSS.\n2. W SPS tworzy się odrębne oddziały dla uczniów:\n3) z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębokim (zespół rewalidacyjno-wychowawczy),\n4) z autyzmem, w tym Zespołem Aspergera.\n3. Oddziałem opiekuje się nauczyciel - wychowawca, którego zadania określa Statut ZSS.\n4. Liczba uczniów w oddziale wynosi:\n1) dla uczniów z autyzmem, w tym zespołem Aspergera – nie więcej niż 4,\n2) dla uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi, z których jedną z niepełnosprawności jest niepełnosprawność intelektualna w stopniu umiarkowanym lub znacznym – nie więcej niż 4,\n3) dla uczniów z niepełnosprawnością w stopniu umiarkowanym lub znacznym – nie więcej niż 8,\n4) dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim – nie więcej niż 16,\n5) dla uczestników zajęć rewalidacyjno – wychowawczych grupowych – nie więcej niż 4\n6) dla uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi, z wyłączeniem uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym- nie więcej niż 6\n7) dla uczniów z różnymi rodzajami niepełnosprawności: z autyzmem w tym zespołem Aspergera, z niepełnosprawnościami sprzężonymi z wyłączeniem niepełnosprawności intelektualnej w stopniu umiarkowanym i znacznym, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim- nie więcej niż 5.\nWspółdziałanie rodziców i nauczycieli oraz współpraca z innymi instytucjami regulują zapisy w Statucie ZSS.\n3. Ocenianie zachowania ucznia polega na rozpoznawaniu przez wychowawcę oddziału, nauczycieli oraz uczniów danego oddziału stopnia respektowania przez ucznia zasad współżycia społecznego i norm etycznych oraz obowiązków ucznia określonych w statucie SPS.\n2)udzielanie pomocy w nauce poprzez przekazanie uczniowi informacji o tym, co zrobił dobrze i jak powinien się dalej uczyć,\n3) warunkach i trybie uzyskania wyższej niż przewidywana rocznej lub śródrocznej oceny klasyfikacyjnej z obowiązkowych zajęć edukacyjnych.\n5. Nauczyciel jest obowiązany dostosować wymagania edukacyjne, o których mowa w § 17 ust. 1 pkt 1, do indywidualnych potrzeb psychofizycznych i edukacyjnych ucznia.\n1. Stopień celujący (6) oznacza, że uczeń opanował pełny zakres wiadomości i umiejętności, potrafi samodzielnie i w sposób twórczy rozwiązać zadania związane z danym przedmiotem,\n4. Stopień dostateczny (3) oznacza, że uczeń opanował jedynie w podstawowym zakresie wiadomości i umiejętności przewidziane w realizowanym przez nauczyciela programie nauczania, co może oznaczać jego kłopoty przy poznawaniu kolejnych, trudniejszych treści kształcenia w ramach danego przedmiotu (dziedziny edukacji).\n5. Stopień dopuszczający (2) oznacza, że opanowanie przez ucznia wiadomości i umiejętności przewidzianych w realizowanym przez nauczyciela programie nauczania jest tak niewielkie, iż stawia pod znakiem zapytania dalsze kształcenie w danym przedmiocie (dziedzinie edukacji) i utrudnia kształcenie w przedmiotach pokrewnych.\n6. Stopień niedostateczny (1) oznacza, że uczeń wyraźnie nie spełnia oczekiwań określonych w realizowany przez nauczyciela programie nauczania, co uniemożliwia mu bezpośrednią kontynuację opanowania kolejnych treści danego przedmiotu (dziedziny edukacji) i zasadniczo utrudnia kształcenie w zakresie przedmiotów pokrewnych.\n7. Dopuszcza się plusy w przypadkach, gdy praca pisemna lub wypowiedź ustna ucznia spełnia wszystkie kryteria odpowiednio oceny dopuszczającej, dostatecznej, dobrej i bardzo dobrej oraz w sposób wybiórczy kryteria oceny wyższej\n1. Ocenia się następujące formy aktywności ucznia:\n3) godzinna praca klasowa (lub dłuższa) zapowiedziana przynajmniej z tygodniowym wyprzedzeniem i zapisana w dzienniku lekcyjnym. Liczba prac klasowych w ciągu tygodnia dla danego zespołu klasowego nie powinna być większa niż 3; w ciągu jednego dnia w danej klasie może się odbyć tylko jeden sprawdzian godzinny,\n6) prowadzenie zeszytu przedmiotowego (I raz w półroczu), ocena uwzględnia ogólny wygląd zeszytu, estetykę oraz sprawdzenie pracy domowej,\n12. Nauczyciel podczas każdego sprawdzianu podaje uczniom punktację, przewidzianą za poszczególne umiejętności, wiedzę, zadania czy polecenia oraz liczbę punktów, wymaganą do otrzymania określonej oceny.\n3. Jeżeli okres zwolnienia ucznia z zajęć wymienionych w § 15 pkt 2 uniemożliwia ustalenie śródrocznej lub rocznej oceny klasyfikacyjnej, w dokumentacji nauczania zamiast oceny klasyfikacyjnej wpisuje się „zwolniony” lub „zwolniona”.\n1. W edukacji wczesnoszkolnej podstawę oceniania stanowi systematyczna obserwacja dziecka w różnych sytuacjach ujawniających jego predyspozycje, zainteresowania, trudności, zachowania i postawy.\n2. Ocenianie bieżące z zajęć edukacyjnych w klasach I – III ma na celu monitorowanie pracy ucznia oraz przekazywanie uczniowi informacji o jego osiągnięciach edukacyjnych.\n3. Oceny bieżące dokonywane podczas zajęć wyrażane są wg skali sześciostopniowej za pomocą oceny cyfrowej:\n6 – robisz bardzo duże postępy, osiągasz doskonałe wyniki,\n5 – osiągasz bardzo dobre wyniki w nauce,\n4 - pracujesz i osiągasz dobre wyniki w nauce; zastanów się, czy nie można lepiej,\n3 – osiągasz wyniki wystarczające; myślę, że stać Cię na więcej,\n2 – osiągasz wyniki słabe, niewystarczające; musisz się bardziej postarać,\n1 – osiągasz wyniki poniżej wymagań; zastanów się, co możesz zrobić, by było lepiej.\n4. Zgodnie z sześciostopniową skalą oceniania w kl. I-III:\n1) Ocenę 6 uzyskuje uczeń, który:\n- aktywnie pracuje na lekcji, chętnie podejmuje dodatkową pracę,\n- jest zawsze przygotowany do lekcji,\n- sięga do różnych źródeł informacji,\n- sprawnie operuje zdobytymi wiadomościami,\n2) Ocenę 5 uzyskuje uczeń, który:\n- podejmuje rozwiązywanie sytuacji problemowych,\n- kończy pracę w przewidzianym czasie,\n- opanował wiedzę przewidzianą w programie w pełnym zakresie.\n3) Ocenę 4 uzyskuje uczeń, który:\n- opanował wiedzę przewidzianą w programie,\n4) Ocenę 3 uzyskuje uczeń, który:\n- pracuje na lekcjach z pomocą nauczyciela,\n- nie zawsze jest przygotowany do lekcji,\n- nie przejawia aktywności na lekcji,\n- opanował podstawowe wymagania programowe,\n5) Ocenę 2 uzyskuje uczeń, który:\n- pracuje na lekcji ze stałą pomocą nauczyciela,\n- jest często nieprzygotowany do lekcji,\n- opanował minimalne wymagania programowe w zakresie niezbędnym do dalszej nauki,\n- zazwyczaj nie kończy pracy w przewidzianym czasie.\n6) Ocenę 1 uzyskuje uczeń, który:\n- zazwyczaj nie pracuje na zajęciach,\n- najczęściej jest nieprzygotowany do lekcji,\n- nie bierze udziału w zajęciach,\n- nie opanował nawet w minimalnym stopniu wymagań programowych,\n- nie wykazuje chęci do pracy.\n5. W ocenianiu bieżącym uwzględnia się wysiłek ucznia i osiągnięte przez ucznia efekty pracy.\n6. Powtarzanie klasy przez ucznia edukacji wczesnoszkolnej jest możliwe w wyjątkowych przypadkach, uzasadnionych poziomem rozwoju, osiągnięciami ucznia w danym roku szkolnym lub stanem zdrowia dziecka. Decyzję taką może podjąć Rada Pedagogiczna na wniosek wychowawcy klasy po zasięgnięciu opinii rodziców, ucznia lub na wniosek rodziców po zasięgnięciu opinii wychowawcy.\n7. W bieżącym ocenianiu zachowania dopuszcza się następujące symbole:\nW – zachowujesz się wzorowo, wspaniale,\nD – zachowujesz się dobrze,\nP – popraw swoje zachowanie,\nN – twoje zachowanie jest nieodpowiednie, nie możesz postępować w ten sposób.\n8. Kryteria do oceny opisowej zachowania się ucznia:\n- przestrzega norm społecznych w klasie i w szkole,\n- przestrzega podstawowych zasad kulturalnego zachowania,\n- potrafi opanować własne negatywne emocje, a ujawniać swoje pozytywne,\n- jest opiekuńczy, szanuje godność innych,\n- szanuje własność osobistą i społeczną.\n- chętnie udziela pomocy i podejmuje zadania w klasie,\n- jest obowiązkowy, pracowity, odpowiedzialny, punktualny\n- troszczy się o zdrowie i bezpieczeństwo swoje i innych.\n- umie szanować symbole narodowe i zachowuje właściwą postawą na uroczystościach szkolnych i państwowych,\n- aktywnie uczestniczy w uroczystościach, konkursach organizowanych w szkole i poza nią.\n9. Wymagania dotyczące zachowania – skala ocen:\n1) W - uczeń jest wzorem pod każdym względem; systematycznie odrabia prace domowe; jest punktualny; nie opuszcza zajęć szkolnych, a sporadyczne nieobecności ma zawsze usprawiedliwione; przestrzega ustalonych zasad zachowania w klasie i w szkole; umie współpracować z kolegami w zespole; udziela pomocy kolegom, aktywnie uczestniczy w uroczystościach szkolnych i organizowanych konkursach.\n2) D - prezentuje właściwą postawę, przestrzega norm zachowania w klasie i w szkole, aktywnie uczestniczy w zajęciach, jest obowiązkowy i pilny; ma usprawiedliwione wszystkie nieobecności.\n3) P - uczeń prezentuje właściwą postawę, zdarzają mu się jednak pewne niedociągnięcia; przeszkadza na lekcjach; zapomina o odrabianiu prac domowych; jego nieobecności są zazwyczaj usprawiedliwione; na ogół przestrzega ustalonych zasad zachowania w klasie i w szkole.\n4) N - brak właściwej postawy; uczeń nie jest systematyczny w odrabianiu prac domowych; jego nieobecności są często nieusprawiedliwione; nie potrafi przestrzegać ustalonych zasad zachowania w szkole; nie potrafi opanować emocji; używa wulgaryzmów, stosuje przemoc, swoim zachowaniem uniemożliwia prowadzenie lekcji.\n10. Ocena zachowania nie ma wpływu na oceny z zajęć edukacyjnych oraz promocję do klasy programowo wyższej.\n11. W klasach I–III śródroczne i roczne oceny klasyfikacyjne z zajęć edukacyjnych oraz zachowania są ocenami opisowymi, za wyjątkiem religii, gdzie obowiązuje ocena wg skali 6-stopniowej.\n12. Śródroczna i roczna opisowa ocena klasyfikacyjna z zajęć edukacyjnych:\n1) uwzględnia poziom i postępy w opanowaniu przez ucznia wiadomości i umiejętności w stosunku do wymagań edukacyjnych określonych w podstawie programowej kształcenia ogólnego oraz wymagań wynikających z realizowanych programów nauczania,\n2) określa zakres wysiłku włożonego przez dziecko w proces uczenia się,\n3) informuje o jakości osiągnięć edukacyjnych ucznia w porównaniu z jego indywidualnymi możliwościami i potrzebami.\n13. Klasyfikacja śródroczna polega na okresowym podsumowaniu osiągnięć ucznia z zajęć edukacyjnych, określonych w szkolnym planie nauczania, i zachowania ucznia.\n14. Klasyfikacja roczna polega na podsumowaniu osiągnięć z zajęć edukacyjnych określonych w szkolnym planie nauczania i zachowania ucznia w danym roku szkolnym.\n1. Klasyfikowanie śródroczne i roczne ucznia z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym polega na okresowym podsumowaniu jego osiągnięć edukacyjnych i zachowania, z uwzględnieniem ustaleń zawartych w Indywidualnym Programie Edukacyjno-Terapeutycznym opracowanym dla niego na podstawie odrębnych przepisów.\n3. Dopuszcza się następującą skalę oceny bieżących osiągnięć edukacyjnych oraz zachowania ucznia zespołów edukacyjno-terapeutycznych:\n1) 5 – znakomicie – uczeń biegle posługuje się zdobytymi wiadomościami. Samodzielnie i sprawnie stosuje nabyte umiejętności i wykonuje zadania. Nie wymaga pomocy osoby dorosłej.\n2) 4 – dobrze – uczeń w stopniu dobrym wykonuje zadania. Stosuje nabyte umiejętności z niewielką pomocą osoby dorosłej. Popełnia czasami błędy, lecz nakierowany potrafi je poprawić.\n3) 3 – wystarczająco – uczeń w stopniu wystarczającym wykonuje zadania, jednak wymaga dodatkowych wyjaśnień podczas ich wykonywania. Niezbędne jest kilkakrotne powtarzanie poleceń. Nabyte umiejętności stosuje z pomocą osoby dorosłej.\n4) 2 – niewystarczająco – uczeń wykonuje zadania wyłącznie z pomocą osoby dorosłej. Samodzielnie nie podejmuje stawianego przed nim zadania. Stosując umiejętności wymaga częstego wsparcia ze strony nauczyciela.\n5) 1 – źle – uczeń nie opanował umiejętności. Nie wykonuje zadania. Wymaga stałego wsparcia ze strony nauczyciela oraz częstych podpowiedzi manualnych. Brak postępów.\n4. Promocja do klasy programowo wyższej odbywa się z uwzględnieniem specyfiki kształcenia tego ucznia, w porozumieniu z rodzicami.\n5. O ukończeniu szkoły przez ucznia postanawia na zakończenie klasy programowo najwyższej Rada Pedagogiczna, uwzględniając specyfikę kształcenia tego ucznia, w porozumieniu z rodzicami.\n6. Na koniec każdego etapu edukacyjnego przeprowadzana jest ocena poziomu funkcjonowania każdego z uczniów za pomocą „Inwentarza H. C. Gunzburga” i przechowywana jest w teczce ucznia.\n7. Śródroczne oceny klasyfikacyjne uczniów z zajęć edukacyjnych oraz zachowania odnotowane są w dzienniku lekcyjnym lub dzienniku nauczania indywidualnego.\n8. Wyniki klasyfikacji rocznej uczniów odnotowane są w dziennikach i arkuszach ocen.\n5. Śródroczne i roczne oceny klasyfikacyjne z obowiązkowych edukacyjnych ustalają nauczyciele prowadzący poszczególne zajęcia.\n2. Uczeń klas I - III szkoły podstawowej otrzymuje promocję do klasy programowo wyższej.\n3. W wyjątkowych przypadkach Rada Pedagogiczna może postanowić o powtarzaniu klasy przez ucznia klasy I - III szkoły podstawowej na wniosek wychowawcy klasy oraz po zasięgnięciu opinii rodziców ucznia.\n4. Na wniosek rodziców i po uzyskaniu zgody wychowawcy klasy lub na wniosek wychowawcy klasy i za zgodą rodziców Rada Pedagogiczna może postanowić o promowaniu ucznia do klasy programowo wyższej w ciągu roku szkolnego.\n5. Począwszy od klasy IV szkoły podstawowej, uczeń, który w wyniku klasyfikacji rocznej uzyskał ocenę niedostateczną z jednych albo dwóch obowiązkowych zajęć edukacyjnych, może zdawać egzamin poprawkowy.\n6. Uczeń kończy szkołę, jeżeli na zakończenie klasy programowo najwyższej uzyskał ze wszystkich obowiązkowych zajęć edukacyjnych oceny klasyfikacyjne wyższe od oceny niedostatecznej a ponadto przystąpił do sprawdzianu ósmoklasisty w przypadku uczniów szkoły podstawowej, lub egzaminu gimnazjalnego w przypadku uczniów klas dotychczasowego gimnazjum.\n7. Do sprawdzianu ósmoklasisty i egzaminu gimnazjalnego uczniowie przystępują na podstawie odrębnych przepisów.\n2. O możliwości nieklasyfikowania ucznia, nauczyciel prowadzący obowiązkowe zajęcia edukacyjne informuje wychowawcę na miesiąc przed klasyfikacyjnym zebraniem Rady Pedagogicznej. Wychowawca informuje o tym rodziców na piśmie, stosując procedurę jak w ust.1.\n1. Uczeń lub jego rodzice mają prawo wnioskować (na piśmie) do Dyrektora o podwyższenie oceny z obowiązkowych zajęć edukacyjnych w terminie nie dłuższym niż 3 dni od otrzymania informacji o przewidywanych dla niego rocznych ocenach klasyfikacyjnych z zajęć edukacyjnych.\n2) napisanie wszystkich sprawdzianów w danym okresie,\n4. Nauczyciel prowadzący zajęcia edukacyjne, z których uczeń wnioskuje o podwyższenie oceny przekazuje w formie pisemnej zakres materiału i wymagania edukacyjne niezbędne do uzyskania wyższych niż przewidywano ocen klasyfikacyjnych. Zakres materiału może dotyczyć semestru, roku szkolnego lub poszczególnych działów nauczania, w zależności od dotychczasowych osiągnięć ucznia.\n6. Egzamin przeprowadza się w formie pisemnej i ustnej, z wyjątkiem egzaminu z plastyki, informatyki, techniki i wychowania fizycznego, z których egzamin ma przede wszystkim formę zadań praktycznych.\n8. Roczna ocena klasyfikacyjna z obowiązkowych i dodatkowych zajęć edukacyjnych ustalona w wyniku egzaminu zaliczeniowego nie może być niższa od przewidywanej.\n1. Ustalona przez nauczyciela, albo uzyskana w wyniku egzaminu klasyfikacyjnego roczna ocena klasyfikacyjna z zajęć edukacyjnych jest ostateczna z zastrzeżeniem:\n2. W przypadku stwierdzenia, że roczna ocena klasyfikacyjna z zajęć edukacyjnych została ustalona niezgodnie z przepisami prawa dotyczącymi trybu ustalania tej oceny, Dyrektor powołuje komisję, która przeprowadza sprawdzian wiadomości i umiejętności ucznia w formie pisemnej i ustnej, oraz ustala roczną ocenę klasyfikacyjną z danych zajęć edukacyjnych:\n¶ Dyrektor albo Wicedyrektor jako przewodniczący,\n¶ nauczyciel prowadzący dane zajęcia edukacyjne,\n¶ dwóch nauczycieli z danej lub innej szkoły tego samego typu, prowadzący takie same zajęcia edukacyjne,\n3) Dyrektor lub Wicedyrektor,\n4) nauczyciele zajęć edukacyjnych określonych w planie nauczania dla odpowiedniej klasy.\n3. Termin egzaminu poprawkowego wyznacza Dyrektor do dnia zakończenia rocznych zajęć dydaktyczno-wychowawczych:\n9. Uczeń, który z przyczyn usprawiedliwionych nie przystąpił do egzaminu poprawkowego w wyznaczonym terminie, może przystąpić do niego w dodatkowym terminie, wyznaczonym przez Dyrektora, nie później niż do końca września.\nUwzględniając możliwości edukacyjne ucznia szkoły podstawowej, Rada Pedagogiczna może jeden raz w ciągu danego etapu edukacyjnego promować do klasy programowo wyższej ucznia, który nie zdał egzaminu poprawkowego z jednych obowiązkowych zajęć edukacyjnych, pod warunkiem, że te zajęcia edukacyjne są, zgodnie ze szkolnym planem nauczania, realizowane w klasie programowo wyższej.\n1. Nagrody za wzorową naukę i zachowanie przyznaje uczniowi wychowawca klasy uwzględniając następujące kryteria:\n1) wysokie wyniki nauczania, udokumentowane zapisami w dzienniku (ocena opisowa),\n3. Uczniowi, który uczęszczał na dodatkowe zajęcia edukacyjne lub religię albo etykę, do średniej ocen wlicza się także roczne oceny uzyskane z tych zajęć.\n1. Uczniom można przedłużyć okres nauki na I etapie edukacyjnym o 1 rok, na II etapie edukacyjnym o 2 lata, w klasach dotychczasowego Gimnazjum Specjalnego o 1 rok.\n2. Decyzję o przedłużeniu etapu edukacyjnego podejmuje Rada Pedagogiczna po przedstawieniu analizy funkcjonowania ucznia dokonanej przez zespół nauczycieli uczących wdanej klasie i w uzgodnieniu z rodzicami ucznia, nie później niż do końca lutego roku szkolnego kończącego klasę III i VIII SPS oraz III GS.\n3. Uczniowi z przedłużonym etapem edukacyjnym nie wydaje się świadectwa w każdym roku szkolnym, a jedynie na koniec przedłużonego etapu edukacyjnego. W arkuszu ocen wpisuje się jedynie informację o przedłużonym etapie edukacyjnym.\n4. Przy ustalaniu ocen zachowania bierze się pod uwagę w szczególności postawy ucznia, ujawnione podczas zajęć organizowanych przez SPS, gdy uczeń jest pod opieką SPS lub ją reprezentuje, a także postawa ucznia poza szkołą (pozytywna i negatywna).\n3. Wychowawca klasy w zeszycie uwag lub dzienniku notuje opinie własne i innych osób na temat zachowań uczniów w SPS i poza nią. Uwzględnia wypowiedzi samego ucznia, jego rodziców oraz innych uczniów.\n5. Śródroczną i roczną ocenę klasyfikacyjną zachowania, począwszy od klasy IV szkoły podstawowej, ustala się według następującej skali:\n2) poprawnie wywiązuje się z obowiązków zgodnie ze Statutem i Regulaminem Szkoły,\n2) ustne i pisemne opinie nauczycieli o zachowaniu ucznia\n2. Na miesiąc przed klasyfikacyjnym zebraniem Rady Pedagogicznej, wychowawca ma obowiązek przedstawić uczniom i rodzicom propozycje ocen zachowania. Proponowaną ocenę nauczyciel przedstawia uczniom podczas zajęć z wychowawcą, rodzicom podczas zebrania z rodzicami.\n1) Rodzice ucznia mają obowiązek w ciągu tygodnia skontaktować się z wychowawcą i odebrać za potwierdzeniem odbioru pisemną informację o przewidywanych rocznych ocenach z zajęć edukacyjnych i przewidywanej rocznej ocenie zachowania.\n2) Jeżeli nie dopełnią w/w obowiązku, szkoła tę informację przesyła listem zwykłym na adres zamieszkania rodziców.\n1) uczeń lub jego rodzice mogą zgłosić zastrzeżenia w formie pisemnej do Dyrektora, jeżeli uznają, że roczna (śródroczna) ocena klasyfikacyjna zachowania została ustalona niezgodnie z przepisami prawa, dotyczącymi trybu ustalania tej oceny. Zastrzeżenia mogą być zgłoszone w terminie do 7 dni od dnia zapoznania z propozycją oceny.\n4. W przypadku stwierdzenia, że roczna (śródroczna) ocena zachowania została ustalona niezgodnie z przepisami prawa dotyczącymi trybu ustalania tej oceny, Dyrektor powołuje komisję, która ustala roczną ocenę klasyfikacyjną zachowania w drodze glosowania zwykłą większością głosów, w przypadku równej liczby głosów decyduje glos przewodniczącego komisji.\n6. Ustalona przez komisję roczna (śródroczna) ocena klasyfikacyjna zachowania nie może być niższa od ustalonej wcześniej oceny.\n9. W klasach I-III szkoły podstawowej ocena zachowania jest oceną opisową.\n10. Ocena zachowania dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym i znacznym jest oceną opisową.\n4. Wniosek o ponowne ustalenie oceny z zachowania rozpatruje Dyrektor wraz z wychowawcą lub zespół powołany przez Dyrektora w składzie:\n5. Powołany zespół analizuje jeszcze raz zachowanie ucznia w danym roku szkolnym uwzględniając w szczególności sytuację:\n3) okoliczności, o których SPS nie była wcześniej poinformowana,\n5a. Wychowawca może zmienić lub utrzymać proponowaną ocenę.\n5b. Dyrektor w terminie 7 dni od dnia wpłynięcia podania powiadamia formie pisemnej ucznia lub jego rodziców o rozstrzygnięciu w sprawie.\n6. Prawo do uzyskania wyższej niż przewidywana rocznej oceny klasyfikacyjnej zachowania nie przysługuje uczniowi, który:\n1) otrzymał co najmniej upomnienie wychowawcy lub naganę Dyrektora,\n6) pali papierosy na terenie i w obrębie SPS.\n7. Roczna ocena zachowania nie może być niższa od przewidywanej z zastrzeżeniem:\n1) W szczególnych przypadkach, w których uczeń dopuścił się zachowania opisanego w ust. 7. pkt 2 – 4, Rada Pedagogiczna na wniosek wychowawcy może obniżyć ustaloną ocenę zachowania.\n5) informacje w zeszytach przedmiotowych, dzienniczkach, zeszytach korespondencji,


Burger King składniki Whopper opakowania naturalność opinie burger staje się naturalny\nBurger King tymi działaniami chce podkreślić też swoje zaangażowanie w naturalną żywność.\nInauguracji nowych opakowań towarzyszyć będzie nowy spot agencji David Miami, w którym pokazano, jak ludzie na ulicy reagują na świeże składniki. Kończy się komunikatem, że "burger staje się naturalny".\n- Aby podkreślić prawdziwe jedzenie w naszym kultowym Whopper, umieszczamy przepis Whopper z przodu i na środku tylko przez ograniczony czas, na każdym opakowaniu kanapki, aby wszyscy mogli go zobaczyć - powiedział Fernando Machado, globalny dyrektor ds. marketingu w Restaurant Brands International, do której należy Burger King.\nNowe opakowania wymieniają osiem składników Whoppera: wołowinę, pomidory, sałatę, majonez, keczup, pikle, cebulę i bułkę z sezamem.\nKampania ma podkreślać ważniejszą kwestię: że Burger King wycofuje sztuczne barwniki, aromaty i konserwanty. Owijka do kanapek również informuje, że w burgerze nie ma glutaminianu sodu i syropu kukurydzianego o wysokiej zawartości fruktozy.\n- Myślę, że etykieta„ nie ”jest zabawna” - powiedziała autorka, dietetyk i profesor Uniwersytetu Nowojorskiego Marion Nestle. - Dlaczego ktokolwiek miałby oczekiwać, że hamburger będzie zawierał sztuczne barwniki, aromaty lub konserwanty, MSG lub HFCS? Widocznie firma uważa, że ich klienci martwią się takimi rzeczami - dodaje.\nInicjatywa odejścia od sztucznych dodatków jest częścią globalnej kampanii Restaurant Brands International, która polega na wprowadzaniu naturalnych składników na światowe rynki. - Uważamy, że prawdziwe jedzenie smakuje lepiej - powiedział Machado.\nBurger King szacuje, że około 85 proc. dań z jego stałego menu jest pozbawiona sztucznych barwników, aromatów i konserwantów, a celem jest osiągnięcie progu 100 proc. do początku 2021 roku.\nDołącz do dyskusji: Burger King wymienia składniki na opakowaniach Whopper, aby podkreślić ich naturalność\nA bułka też ma taki super skład? Czy może konserwanty i emulgatory?


Cenię kontakt z rzeczywistością [WYWIAD] | Kalejdoskop kulturalny regionu łódzkiego\nSztuka Cenię kontakt z rzeczywistością [WYWIAD]\nCenię kontakt z rzeczywistością [WYWIAD]\nPrzemysław Wachowski Zdjęcie: mat.prasowe ASP\nTEMAT NUMERU. – Po latach zawirowań spowodowanych rosnącymi wymogami wobec uczelni nie potrzebujemy nowych wyzwań, tylko chwili oddechu – mówi dr Przemysław Wachowski, nowy rektor Akademii Sztuk Pięknych im. Strzemińskiego w Łodzi.\nAleksandra Talaga-Nowacka: Zaczyna pan w trudnym momencie. Jak będzie wyglądała praca uczelni od października?\nPrzemysław Wachowski: Zajęcia będą się odbywały hybrydowo: część stacjonarnie, część online – takie są zalecenia ministerstwa. Pandemia jest straszliwym ograniczeniem, brakuje kontaktów z ludźmi. Nie wyobrażam sobie przedłużania w nieskończoność kontaktu przez internet, bo w ten sposób studenci niewiele się nauczą. W kampanii mówiłem, że chciałbym zwrócić szczególną uwagę na pierwsze lata studiów, poprawić jakość ich zajęć. Nie znaczy to, że ona jest zła, ale z tradycji wynika, że pierwsze roczniki pracują w dużych grupach. Po zwiększeniu liczby studentów zaczęło się robić ciasno. A gdy studentowi na początku nie poświęci się zbyt dużo uwagi, to może on nabrać dystansu do szkoły, na czym cierpi jej wizerunek. Musimy postawić na częstszy kontakt indywidualny. Nie może być tak, że jeden nauczyciel prowadzi zajęcia z kompozycji czy fotografii dla 50-osobowej grupy, bo to rodzi frustrację studentów i nauczycieli. Trzeba zwiększyć liczbę grup – i pandemia wymusiła takie działanie. Jeśli ktoś ma mieć zajęcia stacjonarne, to właśnie pierwszy rok.Musimy przyjąć, że starsze roczniki są już bardziej samodzielne. Student pierwszego roku powinien zobaczyć szkołę, pracownie, poznać nauczycieli i innych studentów z roku. Magię szkoły artystycznej w dużym stopniu tworzy miejsce. Człowiek tęskni do pracowni, do sztalug, kolegów o podobnej wrażliwości.\nA co dalej – jaka jest pana wizja szkoły na najbliższe lata?\nWizja zależy od tego, co osiągniemy podczas najbliższej oceny parametryzacyjnej. To odbywająca się co cztery lata naukowa ocena uczelni, od której zależy wysokość subwencji na kolejne lata. Jeśli dostaniemy ocenę A+, A lub B+, będziemy mieli prawo do przeprowadzania doktoratów i habilitacji. A to świadczy o naukowej pozycji uczelni. Przed wprowadzeniem w 2018 roku tzw. ustawy 2.0 oceniano wydziały. W ostatniej parametryzacji nasza uczelnia wypadła bardzo dobrze na tle innych. Po zmianie przepisów to uczelnia, a nie wydział podlega ocenie. Jej podstawą (90 procent) są osiągnięcia naukowo-artystyczne pedagogów będących pracownikami badawczo-dydaktycznymi. Dawniej na 20 pracowników na wydziale 15 mogło mieć przeciętne osiągnięcia, a trzech znakomite. Teraz każdy musi się postarać. To jednoczy ludzi, daje poczucie odpowiedzialności. Pedagodzy, którzy nie chcą być pracownikami badawczo-dydaktycznymi, mogą zostać dydaktykami – którzy również mogą pełnić różne funkcje na uczelni, ale nie podlegają ocenie. To nie ma wpływu na rangę pedagoga. Kiedyś, by pozostać w uczelni, trzeba było zdobywać kolejne stopnie naukowe. A dlaczego pedagog, który nie ma ambicji naukowych, ale ma świetne relacje ze studentami, miałby być pozbawiony możliwości pracy i rozwoju kariery w akademii? Jesteśmy w końcu w szkole i studenci są tu najważniejsi. Gdy oceniano wydziały, robiły one wszystko, żeby dostać uprawnienia do prowadzenia przewodów doktorskich i habilitacyjnych, które również były punktowane. Poziom przewodów był obniżany. Teraz takie podejście do doktoratów, mam nadzieję, nam nie grozi. Szkoły powinny dbać o poziom przewodów i prestiż. Oczywiście, jak każdy przepis, ustawa 2.0 wzbudza kontrowersje. Można mieć do niej wiele zastrzeżeń, ale są i pozytywy. Do niedawna obowiązywała zasada, że im więcej studentów, tym więcej pieniędzy dla szkoły. Żyliśmy w ciągłym strachu, że nas zamkną, gdy będziemy mieć mało chętnych. Proszę nie brać tego dosłownie, ale uważam, że studentów jest za dużo. Że takie studia powinny być bardziej elitarne. Dobrą stroną nowej polityki jest stawianie nie na ilość, tylko na jakość. Nie potrzebujemy miliona artystów, chociaż tu sytuacja też się zmienia – coraz więcej zawodów związanych jest z tzw. przemysłem kreatywnym. A to koło zamachowe gospodarek wielu krajów. Nie wszyscy mają ambicje, żeby robić karierę artystyczną, ale wszyscy chcieliby być potrzebni, wykonując pracę, którą lubią i z której będą mogli żyć.\nPrzyjmijmy, że parametryzacja przebiegnie pozytywnie dla ASP…\nSzkoła jest w bardzo dobrym stanie, jeśli chodzi o infrastrukturę i potencjał merytoryczny. Przede wszystkim\ntrzeba zadbać o to, by tego nie zmarnować. Najważniejsze wydaje mi się wspólne zastanowienie się nad przyszłością. Chciałbym, żeby więcej osób uczestniczyło w zarządzaniu uczelnią. Przez ostatnie kilkanaście lat żyliśmy w ciągłym niepokoju i destabilizacji. W tym czasie pojawiły się m.in. dwie nowe ustawy o szkolnictwie wyższym, ewaluacje, sprawozdawczość, do tego nowa struktura uczelni i nowy statut. Działo się tak dużo, że wszyscy szukamy spokoju. Nie potrzebujemy nowych wyzwań, tylko chwili oddechu.\nWięcej w "Kalejdoskopie" 10/20.\nNumer 10/20 do kupienia w Łódzkim Domu Kultury, punktach Ruchu S.A., Kolportera, Garmond-Press w salonach empik i łódzkiej Księgarni Do Dzieła (Próchnika 3). A także w prenumeracie:\nGaleria OdNowa (sala 261, II piętro) czynna: pn.-pt. 9-15\nGaleria Kobro (I piętro) czynna: pn.-pt. 10.30-14\nKalejdoskop 10/20 [CO W NUMERZE?]\nDyskusja, wolność, dążenie do prawdy [WYWIAD]\nAkt radości, powód do trwania [WYWIAD]\nZmontuję to inaczej [WYWIAD]


Cztery pory roku...: Nowy sezon... nowe wyzwania...\nTak jak w tytule posta, nowy sezon i nowe wyzwania... któż z nas ich nie ma....\nW ostatnim poście zeszłego roku - matko... jak ten czas leci - pisałam o przesadzaniu i tworzeniu nowej rabaty różanej...\nJuż niedługo przekonam się co mi z tego wyszło, choć wydaje mi się że trzeba ją będzie trochę dopracować... ale to okaże się później.. póki co, zamówiłam jeszcze kilka róż... :)))\nNaszła mnie taka myśl... do wiosny pozostało równiutko 45 dni... cieszę się bardzo, że wreszcie coś się zacznie dziać... już się cieszę na te wynurzające się z ziemi zielone noski tulipanów, narcyzów, hiacyntów i innych wiosennych cebulowych... pierwsze przebiśniegi... krokusy... ranniki... mmm... i słońce... dużo słońca...\nNiedługo przyjdzie czas na pierwsze wysiewy... u mnie w zasadzie drugie, bo pierwsze już mam za sobą.. tydzień temu wysiałam Heliotrop i już pojawiły się młode roślinki.. maleńkie, ale są...\nPod koniec lutego będę siała pomidory... a reszta to już w namiocie foliowym jak się ociepli... tylko kiedy to będzie ???\nAutor: Gabi o 12:25:00\nAgata Zinkiewicz 4 lutego 2017 16:23\nDrugi sezon myślę o heliotropie, czy on naprawdę tak pięknie pachnie wanilia???ciesze się razem z tobą że wiosna bliżej :-)\nFlorentyna 4 lutego 2017 22:03\nJaka to cudna wiadomość, że do wiosny jeszcze tylko 45 dni;-) I z każdym dniem bliżej. Też lubię ten czas, kiedy życie zaczyna się budzić i rozpoczyna się wiosenny spektakl. Ach jak już tęsknię za zielonością;-)\nPozdrawiam cieplutko i uśmiech przesyłam.\nJoanna 5 lutego 2017 14:16\nu mnie na Podlasiu wszystko później się zaczyna... w sumie to ostatnio jest tak... zima a potem lato... hihi\nGabi 6 lutego 2017 14:18\npachnie rzeczywiście pięknie, ale czy to wanilia ?... nie wiem...\nGabi 6 lutego 2017 14:19


Strony związane z hasłem: koszulki - strona 1 - Wpisz-sie.eu - nowoczesny katalog stron www\nWypatrujesz kultowej koszulki, ale pobliskie sklepy mają niemodny asortyment? Już teraz wejdź na stronę kupkoszulke.pl i znajdź coś olśniewającego dla siebie. Znajdziesz tu koszulki zarówno dla kobiet jak i dla mężczyzn w najróżniejszych wymiarach. Nie musisz obawiać się, jeśli jesteś korpulentny i w standardowym sklepie nie znajdziesz niczego, co dobrze na tobie leży. Serwis kupkoszulke.pl z pewnością zapewni ci koszulkę, która będzie pasowała twoim wyczekiwaniom. Zamówienia można składać w nadzwyczaj prosty sposób, dlatego też z pewnością każdy idealnie poradzi sobie z obsługą panelu klienta.\nWygląd naszej koszulki z własnym nadrukiem jest niezwykle estetyczny i zapierający dech. Jeśli pragną znaleźć Państwo firmę, która wykona koszulkę z autorskim nadrukiem na towarach najwyższej jakości to nasze przedsiębiorstwo jest wspaniałym wyborem. Z pełnym profesjonalizmem i błyskawicznie, od ręki wypełniamy zlecenie. Firma Haftwear proponuje swoje usługi nie tylko osobom prywatnym, ale też wielu jednostkom. Nasze przedsiębiorstwo tworzy nadruki na koszulkach. Wykonujemy nadruki i haft komputerowy na koszulkach polo.\nPrzedsiębiorstwo Texet Poland Sp. z o.o. jest członkiem Szweckiego koncernu NWG. Byliśmy promowani przez znaczące magazyny i miesięczniki branżowe za dobrej wartości artykuły promocyjne i upominki reklamowe. Dystrybuujemy odzież reklamową, oraz odzież roboczą. Nasza oferta zwrócona jest tylko do pośredników i agencji reklamowych. Długotrwała praktyka sprawia, że stopniowo się rozwijamy i charakteryzujemy się coraz większym profesjonalizmem.\nUsługi świadczone przez naszą firmie stoją na dużym poziomie czego gwarancją są pozytywne opinie wśród naszych kontrahentów. Rozprowadzane przez nas kurtki, zrobione są z najlepszej jakości materiałów. Są funkcjonalne, ergonomiczne i bardzo wygodne. Oferujemy Państwu asortyment przyszykowany specjalnie na potrzeby kampanii reklamowych. Współdziałamy z renomowanymi i wartymi zaufania dostawcami, a nasza oferta jest w optymalny sposób dopasowana do potrzeb kontrahenta.\nPrzedmiotem działalności sklepu internetowego jest odzież stosowana do jazdy na rowerze. Odzież wykonywana jest z najlepszych, w tym antybakteryjnych materiałów. Istotne miejsce na stronie zajmuje funkcjonalna bielizna termoaktywna. Można się tam zaopatrzyć w dodatki, takie jak skarpetki czy rękawiczki. W sklepie znajdziemy bogatą gamę koszulek, bluz i spodenek. Asortyment reprezentowany jest przez wiodące marki, z PRIMAL WEAR na czele. Szczegóły dotyczące poszczególnych produktów znajdują się na witrynie sklepu.\nDziałalność Romi Andrzeja Romanowicza oferuje swoim klientom Koszulki z nadrukiem najwyższej jakości. Nadruki, które wykonujemy są wykonywane metodą sitodruku, która jest jedną z najlepszych metod nanoszenia druku na koszulki.\nWszystkie wzory naszych koszulek a także wzory naszych gotowych projektów jak i kontakt z naszą firmą znajdziesz na stronie www koszulki-romi.pl. Tam też umieszczono cennik naszych koszulek i nadruków.\nRomi jest w stanie zamówienia zarówno w przypadku, gdy klient posiada swoje koszulki ale również w ofercie posiadamy swoje koszulki, znanych producentów, które udostępniamy w bardzo atrakcyjnej cenie, niedostępnej w handlu detalicznym.\nW ArtArenie twórczość artystyczna staje się normalnością. Posiadanie T-shirt’a z niespotykanym nadrukiem, picie porannej kawy z jedyną w swoim rodzaju grafiką, a w przyszłości jazda na desce snowboardowej czy deskorolce pokrytej niesamowitymi wzorami to najlepszy sposób ekspresji, wyrażenia swojej osoby i co sprawia nam radość. Twoje prace będą chronione Licencją Creative Commons, która działa na zasadzie “pewne prawa zastrzeżone” – granice dozwolonego użytku są szersze i wyraźniejsze niż te wytyczone na zasadzie “wszelkie prawa zastrzeżone”.\nButy do kosza »\nJesteśmy sklepem internetowym, który zajmuje się sprzedażą oryginalnych butów do koszykówki marki Nike, Adidas i Jordan. Same limitowane edycje - retro, eclipse, flight. Wszystkie produkty rekomendowane przez najsławniejszych koszykarzy świata. W naszej ofercie oprócz butów znajdują się także spodenki, koszulki, dresy, kurtki, czapki i plecaki. Jeśli szukasz solidnych i sprawdzonych akcesoriów do gry w kosza, to musisz zapoznać się z naszą ofertą. Niewygórowane ceny, możliwość zwrotu i profesjonalne doradztwo. Wysyłka również na terenie Unii Europejskiej. Przekonaj się, jak to jest być gwiazdą koszykówki, nie zwlekaj i zapoznaj się z ofertą naszego sklepu.


Cena od: 129 PLN / 1 dzień Obiekt Rajska Suite 2 jest położony w Gdańsku, 800 metrów od bazyliki św. Mikołaja i niespełna 1 km od Żurawia nad Motławą. Okolica cieszy się popularnością wśród miłośników turystyki pieszej. Do dyspozycji Gości jest balkon.\nW naszej ofercie m.in.: bezpłatny parking, prywatny parking, bezpłatne WiFi, parking przy ulicy, ogrzewanie, parking w garażu, piesze wycieczki, pokoje dla niepalących, dostęp do Internetu, winda, parking, całkowity zakaz palenia, parking na miejscu, pokoje rodzinne, WiFi.


Nerka Nuff sachet - czarny melanż - nerki - unisex - Pakamera.pl\nSaszetka nerka Nuff Sachet.\nUszyliśmy ją z bardzo ładnie prezentującej się tkaniny poliestrowej w kolorze czarnego melanżu. Tkanina jest impregnowana i wytrzymała.\nW środku nerka wyłożona została podszewką i wykończona kontrastowymi lamówkami.\nNerka jest odszyta bardzo starannie z dbałością o najdrobniejsze detale.\nSaszetka ma dwie kieszenie.\nOkucia w kolorze oksydy.\nPasek jest regulowany, zapinany na masywny karabińczyk.\nZ przodu metka Nuff.\nWymiary całkowite: dł.32 cm x gł.8 cm x wys.16 cm.\nDługość przedniego zamka kieszeni głównej: 26 cm\nDługość zamka tylnej kieszeni: 14,5 cm\nObwód maksymalny do 125 cm.\nNr przedmiotu : 2614586\nnerki unisex czarna nerka damska ładna nerka morze nerka nerka damska nerki rower saszetka wycieczka Nuff


Antoni Ferdynand Ossendowski, Szanchaj — przeczytaj pełną wersję online w LitRes, strona 4\nKup i pobierz za 30 zł ($ 7,18)\nKategoria: kryminał akcji, współczesna literatura zagraniczna\nTagi: intrygi, historycznych bojowników, relacje miłosne, mafia, przestępczość, filmy akcji przygodowych, prostytucjaEdytuj\nIV. OAZA NA BUBBLING WELL\nW restauracji rosyjskiej „Wołga”, mieszczącej się przy Bubbling Well, jak zwykle w niedzielę, tłoczno było i gwarno. Emigranci, nie dojadając przez cały tydzień, przychodzili tu w niedzielę, aby znaleźć się wśród znajomych, choć na tych parę godzin oderwać się od beznadziejnej nędzy i bezcelowości istnienia, posłyszeć jakieś nowiny, najczęściej fantastyczne, z palca wyssane, ale dające błyski otuchy, co znów pozwalało tym ludziom wykrzesać z siebie nikłą iskrę wesołości, wygrzebać cień nadziei z samego dna serca, które codziennie umierało, kołacząc w piersi bezwładnie, jak rozbity wóz na wybojach i koleinach bezdroża. Wtedy stawał się cud! Na bladych wargach pojawiał się uśmiech, w głosie drgały zapomniane nuty beztroskiej wesołości, na policzkach wykwitały rumieńce. W tym zbiorowisku nędzarzy i skazańców od dawna znikły już różnice stanu i ślady etyki sytych i bogatych ludzi, ale za to z niebywałą pedanterią przestrzegano tam form towarzyskich. Gdy ktoś z emigrantów nie miał już sił ani chęci do zachowania tych form – to przestawał bywać w „Wołdze”. Nikt tu nikogo nie oszukiwał, nie prosił o pożyczkę, nie robił żadnych wyrzutów. Niechętnie przyjmowano tu złośliwy żart lub cierpki, wisielczy humor. Jak Anglicy, którzy podczas podróży w dżungli lub na lodowcach Himalajów golą się codziennie i choćby symbolicznie przebierają się do wieczornego posiłku, tak i ci emigranci rosyjscy zachowaniem swoim w towarzystwie usiłowali nawiązać coraz bardziej zrywające się nici z przeszłością i społeczeństwem. Usiłowania te były rozpaczliwe i tragiczne, gdyż każdy z odwiedzających „Wołgę” gości w świadomości swej niósł nieodstępne pytanie: „Czy będę jeszcze mógł przyjść tu w następną niedzielę?”.\nCoraz częściej zdarzało się istotnie zauważyć nieobecność jakiegoś stałego bywalca i dowiedzieć się, że „wyższa siła” stanęła na drodze znajomemu lub przyjacielowi. Więzienie, choroba lub śmierć na zawsze wytrącały ludzi z tego środowiska, gdzie potrafił przechować się pomimo wszystko skrawek cywilizacji i echo życia towarzyskiego.\nSama właścicielka jadłodajni i skromnego pensjonatu nadawała też wszystkiemu należyty ton. Raczej nawet – ton sztywny, przesadnie etykietalny. Niestara jeszcze, może czterdziestopięcioletnia pani Maria Ostapowa owdowiała niedawno. W okresie istnienia syberyjskiego rządu, gdy to jego armia wschodnia zwycięskim marszem dotarła daleko w głąb Rosji europejskiej, mąż pani Marii – generał dostał się z rodziną za Ural i będąc człowiekiem przewidującym, natychmiast wyemigrował z pewnym kapitalikiem do Szanchaju. Rozejrzawszy się po terenie, wraz z żoną wynajęli koło Bubbling Well przytulną willę i urządzili w niej pensjonat i restaurację. Na Rosję, zwalczającą „czerwonych zbirów”, jak się wtedy pisało o bolszewikach, istniała w owych czasach moda, więc do restauracji państwa Ostapowów chętnie zaglądało bawiące się towarzystwo cudzoziemskie, spragnione wszelkich nowości w Szanchaju, znanym już do najdrobniejszych szczegółów – od jaomynia, gdzie rąbano głowy kulisom za urojone najczęściej zbrodnie, herbaciarni dzielnicy chińskiej i pałacyków na Suczou Creeku, zamieszkałych przez międzynarodowe zbiorowiska pięknych i dostępnych kobiet wszystkich narodów i ras – do palarni opium, podejrzanych domów schadzek, dancingów i wspaniałych salonów konsulatów. Poza nowością lokalu, urządzonego z wytworną prostotą, pociągała ku sobie wyborna kuchnia moskiewska. Obiadami z kulebiaka, prosiakiem w sosie chrzanowym, jesiotrem po rosyjsku i „guriewską” kaszką zachwycano się nie mniej niż zupą z gniazd jaskółczych, potrawką z trepangów, sałatką z młodych pędów bambusowych i leguminą z ocukrzonej szarańczy. Przedsiębiorstwo Ostapowów rozwijało się błyskawicznie. Małżonkowie rozmyślali już zupełnie poważnie nad nabyciem willi na własność. I nagle wszystko wzięło w łeb.\nPewnej nocy policja szanchajska wtargnęła do pensjonatu na Bubbling Well i przeprowadziła rewizję. W pokoju słynnego w swoim czasie inżyniera Griszina wykryto nowocześnie urządzoną fabryczkę niebywale artystycznie wykonanych, lecz… fałszywych banknotów rosyjskich. Areszt lokatora, przymusowe przez tydzień zamknięcie restauracji i atmosfera plotek, krążących od tego czasu dokoła pensjonatu rosyjskiego, w okamgnieniu odstraszyły cudzoziemców. Na tę klientelę nie można już było liczyć. Przepadła na zawsze. Należało więc cały byt przedsiębiorstwa i rodziny oprzeć jedynie na rosyjskiej emigracji. Wydawało się to zupełnie niepewną podstawą, gdyż zubożenie rodaków katastrofalnie postępowało naprzód i prędzej czy później można było oczekiwać, że i ta też klientela wyczerpie się do reszty.\nTak czarne perspektywy doprowadziły generała do anewryzmu serca. Pewnego wieczora, przeglądając księgi rachunkowe, obsunął się na nie stroskaną teraz, a do niedawna jeszcze dziarską, marsową twarzą. Pani Maria Ostapowa znalazła męża w biurze wtedy dopiero, kiedy już zdążył zesztywnieć. Wdowa, wyprawiwszy mężowi wspaniały pogrzeb z udziałem licznych delegacji kół wojskowych i zważywszy wszystkie możliwości, postanowiła wszakże przedsiębiorstwa nie zwijać. Zniżyła tylko znacznie jego poziom. „Wołga” stała się właściwie zwykłą, skromną jadłodajnią, a duży salon z werandą w ogrodzie – niezarejestrowanym nigdzie klubem. Za wstęp do niego płacono drobną sumę, płacono też za przeglądanie pism, za korzystanie z małego bilardu, za zielone stoliki i stare karty. Za to wszystko generałowa i jej piękna, sztywna, jak „zaczarowana królewna” (tak ją określano w kołach elity emigracyjnej) dwudziestodwuletnia córka – Marta stwarzały nastrój, podtrzymywały wysoki ton i iluzję dawnego, świetnego życia. Rentowało się to wcale, wcale nieźle. Wyniosła, spokojna i dostojna pani Maria śledziła bacznie, aby w jej salonie wszystko odbywało się comme il faut, a gdy ktoś z gości, zdziczały w ustawicznym lęku o jutro, stroskany o los rodziny, pozostającej w rękach bolszewików, wyrywał się z jakimś słowem nieodpowiednim i zbyt dosadnym, generałowa prostowała się, sztywniała i suchym głosem rzucała w przestrzeń niby ważkie upomnienie:\n– Kiedy bywaliśmy z nieboszczykiem mężem na przyjęciach dworskich…\nWszyscy wiedzieli, że państwo Ostapowie nigdy nie byli na dworze, bo – i skądże znów? Wszakże cała kariera oficerska Ostapowa przeszła na głuchej prowincji – na Uralu i w Turkiestanie, zresztą za czasów carskich znano go tylko jako pułkownika intendentury, którego jeden z licznych wodzów armii partyzanckich nie wiadomo jakim prawem i za jakie zasługi ozdobił szlifami generalskimi. Wszystko to było znane powszechnie, ale nikt na te przechwałki i piękne kłamstwo pani domu nie reagował. Przeciwnie – każdemu z bezdomnych, zdeklasowanych rozbitków życiowych chciało się wierzyć, że ta przystojna jeszcze, postawna i dostojna Maria Piotrowna dotykała połyskującej, palisandrowej i mahoniowej posadzki Zimowego Pałacu carów – ceglastego, surowego i olbrzymiego gmachu Rastrellego. To podnosiło wszystkich tych nędzarzy w ich własnych oczach i wdzięczni byli generałowej za jej cudowną improwizację. Zawstydzony swoim nietaktem i tak elegancko skarcony gość kulił się i chichocząc obleśnie, biegł do pani Ostapowej, aby ucałować jej rękę i przeprosić.\nW pierwszą niedzielę po zamieszkaniu Wagina u pani Somowej – w „Wołdze” zgromadziło się sporo gości. Wszyscy siedzieli przy dwóch długich stołach. Nawiązała się rozmowa o różnych najbardziej obchodzących zagadnieniach i nowinach z Rosji. Jak prędko przeminie znienawidzony bolszewizm? Kiedy wreszcie zostaną poskromieni i powieszeni rozzuchwalone i rozpanoszone „chamy i Żydy”, wodzący rej w nowej Rosji proletariackiej? Wszyscy, pomimo że minęło już trzy lata, wmawiali sobie, że lada chwila życie powróci do dawnego łożyska. Ta ślepa, bezmyślna wiara była też jedną z potęg, podtrzymujących te rzesze nieszczęśliwców, wyrzuconych, jak ryby na piaszczystą łachę, na obcy im, nieznany brzeg, stający się z dniem każdym coraz bardziej wrogim. Utrata tej dziecinnie naiwnej wiary stałaby się kresem rozpaczy, upadku i zagłady. Każdy z tych ludzi uświadamiał to sobie zupełnie jasno.\nAdwokat Lubicz, wysoki, zgrabny, mimo iż miał srebrzystą, niezwykle bujną czuprynę, niedbałym ruchem owijając dokoła palca czarny sznurek binokli, opowiadał płynnie, umiejętnie akcentując ważne ustępy swego przemówienia:\n– Jak by tam nie było, a fakt faktem, że ochotnicze armie na południu trzymają się jeszcze i kto wie, czy po reorganizacji nie stały się silniejsze ideowo i moralnie? Co do mnie, to muszę się przyznać, że pokładam szczególną nadzieję w baronie Wranglu. Jest to systematyczny, zimny, pozbawiony wszelkiego romantyzmu Niemiec. Takiego właśnie potrzebowaliśmy dawno! Rosjanin, czy to Denikin, czy Korniłow i Kaledzin, czy Kołczak – zbyt dużo sentymentalizmu, marzycielstwa i szkodliwego, bo prawie biernego i fatalistycznego mesjanizmu wkładali w całe to przedsięwzięcie walki z czerwoną Moskwą, z tymi bandytami i Żydami. Wrangel będzie bił, a sentymenty swoje pozostawi w taborze, na później! Cha, cha, cha! Ale i oprócz Wrangla coś innego jeszcze grozi teraz bolszewikom! I to dla nich – najstraszniejsze i najniebezpieczniejsze…\n– Co takiego? O czym pan mówi, Grzegorzu Szymonowiczu? – rozległy się niecierpliwe pytania.\n– A to dopiero katarynka adwokacka! – oburzał się ktoś półgłosem, ale spotkawszy się z pełnym wyrzutu wzrokiem pięknej Marty, zakrztusił się nagle i zaczął kaszleć.\n– Proszę państwa – ciągnął triumfującym i uroczystym głosem adwokat – miałem wczoraj w ręku „Vorwaerts” i przeczytałem obszerne sprawozdanie o zamachu na Lenina.\n– Zamach na Lenina? Zamach na tego antychrysta? – posypały się zewsząd nerwowe pytania. – Jakże to było?!\nAdwokat opowiedział treść artykułu, umieszczonego w niemieckim dzienniku socjalistycznym, i mówił dalej:\n– W szeregach swoich bolszewicy mają już zdrajców albo raczej – opozycję terrorystyczną i to właśnie musi ich zgubić bardzo prędko. Dwa – trzy nowe zamachy i Żydy drapną z Rosji, a bez nich cała ta krwawa feeria skończy się od razu. Nasz kmiotek, nasz robociarz rosyjski nie jest skory do rozlewu krwi… Spokojny, cierpliwy i cichy jest nasz naród, po bożemu żyć pragnie. Dowiódł nam tego nasz wielki Lew Tołstoj…\nW końcu drugiego stołu rozległ się nagle cienki, przenikliwy chichot. Śmiał się chudy jak szczapa, blady, o oczach, podkrążonych ciemnobrunatnymi cieniami, Klimow, dawny rotmistrz żandarmerii, dogorywający w Szanchaju, bo go zżerał rak na wątrobie.\n– Rotmistrzu!… – zaczęła generałowa, zamierzając umitygować Klimowa, gdyż wiedziała już z doświadczenia, co znaczy ten zgrzytliwy, przykry chichot żandarmski. Klimow jednak nie był dziś w usposobieniu, by ulegać dostojnej pani Ostapowej. Chichotał długo, a coraz piskliwiej i ze wzrastającą arogancją. Wreszcie przemówił. Miał miękki baryton, jakiś podstępny, niby skradający się.\n– No, no! Panie adwokacie! Grzmiał tu pan przed chwilą przeciwko sentymentalizmowi rosyjskiemu, a sam wpadł pan w niedopuszczalny, babski, łzawy sentymentalizm, który przede wszystkiem zgubił Rosję! Nasz kmiotek i robotnik spokojny jest, cichy i pragnie żyć po bożemu? Co za naiwność! Co za zbrodnicza ślepota? Co za bezczelne oszustwo? Mówi pan zapewne o robotniku, który w moskiewskiem mieszkaniu pana zawieszał jedwabne draperie na drzwiach gabinetu? Kmiotka zaś widzi pan przed sobą w chwili, gdy ten stoi bez czapki i kłania się panu w pas, bo coś chce od pana wycyganić? Nie, mój panie! Mnie proszę zapytać, co to za bydlę ten kmiotek i ten robotniczek rosyjski z jego życiem podług przykazań boskich! Tylu ich nawysyłałem w najdalsze kąty Sybiru, aby czym prędzej bez krzyku i hałasu powyzdychały te kanalie od mrozu, szkorbutu, głodu, biegunki i febry! Nasz lud to dziki, pogański lud, dzikszy od ludożerców afrykańskich!… Tamci to przynajmniej załatwiają się krótko i węzłowato! Nożem po gardle i już! Krew oddaje się fetyszom w ofierze, wątroba i nerki – kapłanom, śledziona i żółć – znachorom, a reszta – całemu towarzystwu. Rosyjski zaś „cichy i spokojny”, „boży” człowiek nie zjada bliźniego, ale lubuje się w jego konaniu w mękach, których nauczył się z kościelnych ksiąg, krzywo i głupio przez ciemnych analfabetów pojętych. Zabić to mało dla niego! Nie! Ty, bracie, pomęcz się do ostatniej chwili, aby tylko dłużej, aby tylko jak najwymyślniej! Stąd to powolne wyciąganie trzewi, zaciskanie głów pomiędzy deskami, zdzieranie skóry, wyłupywanie oczu, wyrywanie języka, podsmażanie na węglach, oblewanie wodą na mrozie…\n– Rotmistrzu, dość tych ohydnych, przerażających szczegółów! – zawołała wreszcie generałowa. – Do czego pan właściwie zmierza?\n– Do tego, czcigodna pani, że to nie Żydzi, Łotysze i Chińczycy zmienili Rosję w krwawe piekło, tylko nasz rodzimy, cichy, „boży” kmiotek i jego synalek – robociarz „uświadomiony” i rodzony brat tegoż, najemnik – ciemny jak noc! Tego nikt nie chciał w Rosji zrozumieć i zdyskontować, a zresztą może nawet najtęższe umysły nie były w stanie uświadomić sobie całej nagiej, strasznej prawdy. Przynajmniej twierdzić to można stanowczo odnośnie naszych pisarzy, zawracających nam i zagranicy głowy, tych wszystkich – Gleba Uśpieńskiego, Terpigorewa, Mujżela, Korolenki, a nawet przesławnego Lwa Tołstoja! Chi, chi, chi!\n– Przesada! Samobiczowanie! Sadyzm poniżenia własnego narodu i ojczyzny! – zawołał adwokat, błyskając szkłami.\n– Aj, aj, aj! – przeciągnął szyderczym głosem Klimow. – Panie Lubicz, pan musiał się jednak czegoś uczyć w uniwersytecie, więc nie wolno panu przeciwstawiać się prawdzie historycznej.\n– Żandarm, broniący prawdy historycznej! – szepnął jakiś zbłąkany na wygnaniu młody docent uniwersytetu, pochylając się nad stołem i zerkając w stronę panny Marty Ostapowej.\nPanienka uśmiechnęła się kącikami zmysłowych warg i nieznacznie potrząsnęła ufryzowaną główką.\nWyrażała tym wszystko – aprobatę dowcipnej uwagi docenta, lekką ironię, zalotny wyrzut i niejasną zachętę.\n– Jak to? – spytał Lubicz.\n– Tak to! – natychmiast pochwycił wyzwanie rotmistrz. – Racz pan zajrzeć do historii buntów chłopskich w Rosji od epoki Bułatowa, Razina, Pugaczowa aż do roku 1918! Tam znajdzie pan wszystkie cechy „bóstwa” naszego ludu, wszystkie! Ujrzy pan dzieci, wieszane na rzemyku, uwiązanym do szyi matki, dziewczynki nieletnie, gwałcone w oczach związanych rodziców, patroszenie ciężarnych bab i wypychanie ich słomą, podpalaną później przy pijanym ryku i śmiechu „cichych, spokojnych kmiotków” pana mecenasa! To, co się dzieje w Rosji, to, państwo moi mili, nasze, rodzime, rosyjsko-tatarskie, z krwi naszej i z kości wyrosłe! Na to nie targnąłby się ani Żyd, ani żaden innoplemieniec, bo rura by mu nie wytrzymała, struchlałby i odpadł. Ale my! Oho – my to lubimy „czerwonego kura” puścić i wszelkiej mokrej imać się roboty, my najeźdźcy, my – dzicz metysów mongolskich, my, którzy ukochaliśmy Chrystusa za to tylko, że Go gdzieś tam bądź co bądź porządnie umęczyli, choć my, gdyby On wpadł w nasze łapy, zrobilibyśmy to może lepiej, wymyślniej i głównie na wesoło, pijąc, śpiewając nasze sprośne, chamskie piosenki narodowe i klnąc tak, że aż niebo nad Golgotą sczerniałoby na wieki wieków! Wierzcie mi, rodacy naiwni, że ponieśliśmy karę zasłużoną i cierpieć ją będziemy długo, aż ostatecznie zatrujemy się rozpaczą i krwią, niby wódką, gdy to już przez gardło nie przechodzi… Klin klinem, piękne panie i szlachetni panowie! To mówi wam ten, który niebawem już zamieni się w cuchnącą padlinę, w siarczek wodoru i amoniak, a więc mydlić wam oczu nie potrzebuje!\nZapadło długie i ciężkie milczenie.\n– Ależ niezmiernie ważnych nowin dowiedzieliśmy się od Grzegorza Szymonowicza! Istotnie – nieoczekiwaną, a brzemienną w skutki nowinę!\nTak odezwała się generałowa, robiąc raz jeszcze próbę skierowania rozmowy na inną drogę – bardziej spokojną i radosną.\n– Właśnie, właśnie! – zawołały obecne panie. – Ogromnie ważne, doniosłe wypadki!\nLubicz znów spoglądał na wszystkich triumfującym wzrokiem, który, gdy zwracał się ku pani domu, stawał się dziwnie ciepłym i wnikliwym. W kolonii rosyjskiej nie było tajemnic. Sekretem poliszynela więc nazywano zabiegi Lubicza o pozyskanie serca i, co miało jeszcze ważniejsze znaczenie, ręki zabezpieczonej materialnie wdowy, mającej dobrze mimo wszystko prosperujące przedsiębiorstwo. Takim też sekretem była jak najdalej posunięta rezerwa generałowej i prowadzony przez nią wywiad co do cywilnego stanu reprezentacyjnego adwokata, powszechnie uchodzącego za kawalera. Serce wdowy podszeptywało jej skrajną ostrożność, bo któż to teraz potrafi rozgryźć i przejrzeć bliźniego? A nuż pewnego dnia zjawi się nagle wiernie i wytrwale dążąca do małżonka współczesna, przedsiębiorcza Penelopa i… ach, wielki Boże, ileż to już razy ożywali nieboszczycy i powracali w objęcia żon, które zaznały już prawnych objęć nowych małżonków! Ostrożność i czujność były przeto ze wszech miar wskazane, więc pani Maria Ostapowa udawała, że nie spostrzega zmiennych odcieni w pięknych jeszcze i wyrazistych oczach Lubicza i nie bierze na swój karb jego westchnień, nagłego smutku lub zdenerwowania. Co do obecnego jego życia i konduity – miała o nim zupełnie zadowalające informacje. Żył jak inni, z dnia na dzień, z przypadkowych zarobków, w innych czasach, być może, niezupełnie… all right (pani Ostapowa wyrobiła już sobie na tułaczce dość tolerancyjny żargon!). Lubicz po przybyciu do Szanchaju osiągnął pewien rozgłos jako zręczny doradca pokątny, umiejący wyciągać rodaków z niebywale nieraz zawiłych sytuacji, organizować skrupulatnie i pomysłowo wyreżyserowaną trupę świadków, ustalać niemożliwe, zda się, alibi i zbijać z tropu władze śledcze i policję.\nA la guerre, comme à la guerre! – myślała pani Maria, ożywiając w swej pamięci ostatnią rozmowę lub przypadkowe spotkanie z adwokatem, dobrze grającym rolę zakochanego.\nCzuła zresztą dla Lubicza wdzięczność podwójną. Zaczęło się to jeszcze za życia generała, gdy to policja chińska, nasłana przez konsulat angielski na ich willę, przyparła Ostapowów do muru, oskarżając ich o ukrywanie fałszerza. Trudno było istotnie przypuszczać, żeby w pensjonacie nie zauważono tajemniczej maszynki drukarskiej i nie słyszano jej stuku podczas fabrykacji nowiutkich sturublówek z portretem Katarzyny, w pokaźnej ilości dość długo i bezkarnie kursujących po Szanchaju. Ostapowom groził proces o współudział w zbrodni. Musiało to skończyć się ruiną. Wtedy to po raz pierwszy na horyzoncie stadła Ostapowów pojawił się Lubicz. Przyszedł i z miną tajemniczą, zimny, wytworny, zaproponował swoje usługi jako obrońca, od razu bez ogródek wymieniając żądane za to honorarium – pokój i pełne utrzymanie na cały czas swego pobytu w Szanchaju. Małżonkowie zgodzili się natychmiast, bo przez głowę im nie przeszło, że tak znany adwokat ugrzęźnie w bagnie emigranckiem bez nadziei wydostania się z niego. Lubicz pokazał wkrótce, co umie. Nazajutrz już zażądał nowej rewizji w pokoju fałszerza, opatrzonym w pieczęcie policyjne i sądowe. Władze, stwierdziwszy, że pieczęcie są nienaruszone, zerwały je i otworzyły pokój. Przy rewizji znaleziono walizkę dziwnego kształtu, ukrytą w piecu nad paleniskiem. W niej to maszynka pomysłowego inżyniera Griszina mieściła się tak dokładnie jak binokle Lubicza w futerale aluminiowym.\n– To dziwne! – kręcił głową sędzia śledczy. – To dziwne, że walizka ta nie została znaleziona przy pierwszej rewizji!\n– Istotnie – bardzo dziwna i karygodna nieudolność policji – najspokojniej w świecie wtórował mu adwokat – lecz to nie może dotyczyć moich klientów, tylko panów…\nDrwiący ton Lubicza wyprowadził z równowagi sędziego. Mrużąc oczy i zacierając ręce, spytał:\n– Czymże jednak wytłumaczy pan fakt, że państwo Ostapowowie nie słyszeli stuku puszczonej w ruch maszyny drukarskiej? Co pan na to powie?\nLubicz, zdejmując binokle, odpowiedział natychmiast:\n– Moi mocodawcy byli zaskoczeni niesprawiedliwie spadającym na nich podejrzeniem i nie wskazali pewnej ważnej okoliczności…\n– Cóż to za okoliczność?\n– Mieszkający w tym pokoju Griszin miał zwyczaj (przynajmniej tak twierdził!) trenować się w wiosłowaniu, w tym celu mając u siebie specjalny aparat. Podczas rewizji nie znaleziono go dlatego, że popsuł mu się i został oddany do naprawy. Dziś właśnie dostarczył go niejaki Miczurin. Niech pan sędzia przekona się, że łomot tego przyrządu przypomina bardzo stuk jakiejś maszyny w ruchu…\nSędzia przekonał się i od tego czasu Ostapowowie mieli spokój.\nTaka była jedna z przyczyn wdzięczności generałowej dla Lubicza, druga zaś była intymniejsza, głębsza i z kobiecej natury wypływająca jak wiecznie żywe źródło. Pani Maria Ostapowa, choć liczyła sobie dopiero czterdzieści pięć wiosen, po przeżyciach swoich z okresu wojny i rewolucji, czuła się znużoną i znacznie starszą. W pewnym momencie zaczęła nawet zaniedbywać się, uważając się już za kobietę passée i oto nagle spostrzegła zainteresowanie się nią takiego wytwornego i wybrednego mężczyzny, jakim był istotnie Lubicz. To dodało jej sił i chęci do otrząśnięcia się z bierności i ogarniającego ją pogodzenia się z losem starzejącej się kobiety, poczuła się znów dawną Marią Piotrowną, piękną, pożądaną i, jak mówiono, nieraz w przeszłości otwierającą tym drogę mężowi do kariery. Odżyła też jak motyl, gdy po zimnej nocy poczuje ciepłe promienie słoneczne. Za to właśnie najgłębiej wdzięczna była Lubiczowi, a tak szczerze, że nawet nie krzywiła się na niego za zbyt długo przeciągający się pobyt w pensjonacie „Wołga”, gdzie adwokat na trzecim piętrze miał ów bezpłatny, wąski jak kiszka, ciemnawy pokoik – tuż obok niezbędnej ubikacji i wejścia na strych.


Jak zachęcić nauczycieli informatyki do programowania? – Superbelfrzy RP\nJak zachęcić nauczycieli informatyki do programowania?\nAdam Jurkiewicz Edu-refleksje,Linux i WiOO 12 września 2017 13 września 2017 komentarzy 6\nWczoraj odbyłem dziwną rozmowę telefoniczną: dzwoni do mnie matka 9-letniej dziewczynki, uczennicy szkoły podstawowej w mieście X, z pytaniem, co mógłbym jej poradzić, aby mogła przekonać nauczycieli informatyki, aby uczyli programowania, a nie klikania. Bo u nich w szkole to tylko Office i takie tam….\nWiem, że nie tylko Office, ale drodzy nauczyciele informatyki – spójrzcie w podręczniki, wiecie, o czym jest mowa. Więc nie dziwcie się proszę, że tak widzą ten przedmiot uczniowie.\nOK – więc postaram się napisać kilka słów w nadziei, że mój głos zostanie dostrzeżony przez nauczycieli (bo o MEN i CKE mam niestety już wyrobione zdanie i z ich strony nie oczekuję żadnej pozytywnej reakcji – Bóg wie, jak chciałbym się mylić, ale od kilku lat i kilku ministrów niewiele się zmienia). Chciałbym pokazać kilka możliwości, gdzie technologia (programowanie, logika, matematyka) może współgrać z innymi przedmiotami.\nOczywiście, jeśli chodzi o nauczanie informatyki, muszę odnieść się do nowej Podstawy Programowej. Jeszcze, kiedy szumnie nazwane „konsultacjami” odbywały się spotkania w MEN, chciało mi się bardzo. Potem również mi się chciało i nawet napisałem propozycje zmian w PP – kto chce, niech poczyta. Na koniec skomentowałem nawet pewien wątek pani min. Zalewskiej na Facebook. Teraz też mi się chce, ale już nie piszę do MEN. Wracam do pisania tylko i wyłącznie do nauczycieli.\nW nowej PP możemy przeczytać we wstępie słowa prof. M.Sysło:\n„Do tej pory dużą uwagę w edukacji przywiązywano do kształcenia umiejętności korzystania z aplikacji komputerowych oraz zasobów i komunikacji w sieci, obejmując wszystkich uczniów kształceniem w zakresie technologii informacyjno-komunikacyjnej. Oczekiwane obecnie kompetencje obywateli w zakresie technologii cyfrowej wykraczają poza tradycyjnie rozumianą alfabetyzację komputerową i biegłość w zakresie korzystania z technologii. Te umiejętności są nadal potrzebne, ale nie są już wystarczające w czasach, gdy informatyka staje się powszechnym językiem niemal każdej dziedziny i wyposaża je w nowe narzędzia.”\nJa te słowa odczytuję tak: dzisiaj (jutro, pojutrze) niewystarczająca jest wiedza, gdzie kliknąć myszką, aby wydrukować tekst. Trzeba umieć ten tekst wymyślić i zapisać. Musimy kształcić przyszłych Twórców, a nie tylko konsumentów.\nProgramowanie daje nam (dzieciom) niebywałą możliwość bycia Twórcą od początku do końca, a nie tylko biernym „odtwórcą”. Dziecko wymyśla sposób rozwiązania problemu i zapisuje to rozwiązanie. Posłuchajcie proszę słów prof. Lecha Mankiewicza – one świetnie to oddają (a Lechu mówił to w roku 2014, kiedy film był nagrywany).\nOK – zatem do brzegu, jak mawiają trenerzy – co możemy na informatyce, ale też i na innych przedmiotach?\nProgramowanie: tutaj przez lata niepodzielnie królował (i ciągle jest obecny) język LOGO, najczęściej w postaci pakietu Logomocja. 96% dzieci, których pytam czasami przy okazji różnych warsztatów, które prowadzę, na słowo „Logomocja” pokazuje na odruch wym…. (wiecie, jaki). Ale można zamiast LOGO używać np. Python, który jest moim zdaniem ciekawszy, bardziej elastyczny, ma większe możliwości i jest bardziej „efektowny” (nie efektywny, choć i to też). Co najważniejsze, jest darmowy dla każdego, i dostępny na Linux, Windows, MacOS.\nPython będzie na maturze jako jeden z możliwych do wyboru języków programowania – a warto, aby młodzież coraz częściej wybierała informatykę jako jeden z przedmiotu maturalnego.\nOczywiście również dla młodszych dzieci Scratch – którego można używać nie tylko na informatyce (tam dzieci powinny poznać jego zasady działania), ale też np. na historii, gdyż w Scratchu można „zaprogramować” historyjkę opowiadaną przez bohaterów, którzy zmieniają swój wygląd. I wówczas dzieci nie tylko poznają historię, ale będą musiały pobawić się grafiką (tworzenie duszków) czy też nabędą inną wiedzę. Zauważą też istnienie „repozytorium” aplikacji/kodów źródłowych, gdyż platforma Scratch pozwala na dzielenie się z innymi kodami swoich aplikacji. Aplikacja jest darmowa dla każdego, i dostępna na Linux, Windows, MacOS.\nMuzyka – przedmiot niby niewiele związany z programowaniem. Ale i tu chciałbym coś zaproponować. Aplikacja SonicPi, w której dosłownie „programujemy muzykę”.\nOto słowa wstępu do samouczka:\n„Witaj w Sonic Pi. Mam nadzieję, że jesteś podekscytowany możliwością rozpoczęcia tworzenia zwariowanych dźwięków tak samo, jak ja jestem podekcytowany tym, że mogę Ci to pokazać. To będzie naprawdę świetna zabawa, podczas której nauczysz się wszystkiego o muzyce, syntezie, programowaniu, kompozycji, wydajności i wielu innych rzeczach. „\nPomyślcie, jakie projekty mogłyby powstać dzięki współdziałaniu nauczycieli informatyki i muzyki. SonicPi jest darmowy dla każdego, i dostępny na Linux, Windows, MacOS.\nMechatronika – bardzo modny temat – ja pokażę to przez pryzmat fizyki, którą cenię. Temperatura, ciśnienie atmosferyczne, kolor (a właściwie jego składowe i sposób powstawania), wilgotność – to wszystko zagadnienia fizyczne, które możemy łączyć z informatyką i programowaniem. I to wykorzystując środowisko graficzne zbudowane na podstawie Scratch’a – SNAP. Jest darmowe dla każdego, i dostępne na Linux, Windows, MacOS. Niestety do tego niezbędny jest także sprzęt (Arduino i czujniki), na szczęście nie jest kosmicznie drogi i do nabycia w wielu miejscach. Dzięki temu uczniowie mogą wykonać prostą stację pogodową, która zbiera dane i prezentuje je np. na szkolnej stronie WWW.\nRobotyka – najmodniejszy chyba ostatnio temat. Wszędzie te roboty, nawet w PP jest zapis:\nb) prosty program sterujący robotem lub innym obiektem na ekranie komputera;”\nMoim zdaniem to już najwyższy czas, aby dzieci zapoznawały się z takimi rozwiązaniami – bo ktoś musi te roboty programować (tworzyć algorytmy ich inteligencji), a nie tylko składać w fabrykach lub pakować do kartonów (zresztą za chwilę i to zrobią roboty).\nZatem z wielką przyjemnością pokażę Wam projekt, który udostępniam dla każdego, kto będzie chciał skorzystać:\nTo środowisko Reeborga – można w nim tworzyć algorytmy zarówno graficznie (bazuje na projekcie Blockly), jak i tekstowo w języku Python. Można też dowolnie definiować świat, w którym porusza się robot. To niezły wstęp do robotyki na naprawdę wysokim poziomie.\nKolejne możliwości to np. GladiaBots – świetna aplikacja do sterowania robotami – każde dziecko może sobie w domu samodzielnie grać i się uczyć nawet bez specjalnego przypominania. Gladia jest dostępna na Linux, Windows, MacOS.\nWalki robotów – kolejny krok w programowaniu. Pisałem już o tej platformie, więc tylko przypomnę raz jeszcze – Python używany jako zakodowanie sztucznej inteligencji walczącego robota. Oczywiście platforma jest dostępna za darmo dla każdego (http://robotgame.edu.pl), a istnieje tez wersja off-line aplikacji do testowania i walki robotów.\nNa koniec mój mały wkład w naukę programowania: te wszystkie programy macie dostępne za darmo, ja w wolnych chwilach tworzę kompletny system operacyjny, który można sobie za darmo pobrać ze strony: http://free-desktop.pl\nKonkluzja moja jest następująca: drodzy nauczyciele – nie musicie przecież z podręczników przerabiać każdego tematu tak, jak jest tam zapisany. Możecie dodawać własne treści i zadania. A programowanie – może być wspaniałą zabawą, która uczy, jak być sobą, jak przezwyciężyć własne słabości. Na koniec zdjęcie z młodzieżą, z która prowadziłem warsztaty robotyczno/programistyczne. Mam nadzieję, że ich miny mówią same za siebie.\n← Postaw kropkę.\nMitologujemy – projekt edukacyjny dla szkoły podstawowej →\n6 thoughts on “Jak zachęcić nauczycieli informatyki do programowania?”\nAdam, ja i pewnie większość nauczycieli rozumiemy cię. Myślę, że do nauczania informatyki jest od początku prowadzona błędna selekcja nauczycieli. Dyrekcja uważa, że informatyki może uczyć każdy i jest ona mało ważnym przedmiotem. Nauczycieli można podzielić na tych co uczą programować, tych co panicznie uciekają od tego, nie chcą programować i tych, którym dyrekcja daje inne roboty i nie mają czasu myśleć o programowaniu, bo są tzw. zapchajdziurami w swoich placówkach. U mnie od 4 lat nie ma informatyki, tylko przez 3 lata 1 godzina podstaw a religii jest 6 godzin na 3 lata. Co więc robić?\n13 września 2017 o 07:57\nA może Darku porozmawiaj z katechetką/katechetą/siostrą/księdzem – kto tam u Was uczy, że w Pythonie jest biblioteka, która pozwala wizualizować Biblię (po angielsku)? Może zechcą sie czegoś nowego/ciekawego nauczyć i przy okazji programować z młodzieżą? Mnie sie marzy ewangelizacja przez programowanie.\nDołączam się do poprzedniego wpisu. N-l informatyki traktowany jest jako mało ważny. Ważny robi się dopiero gdy potrzebne są dyplomy, ulotki, świadectwa itp po godzinach oczywiście. A wracając do tematu. Ostatnio szukałam czegoś darmowego na zajęcia techniczne tak by móc połączyć z informatyką. Może zna Pan jakieś ciekawe i (oczywiście) darmowe programy (w scratch robiliśmy historyjki dot. ruchu drogowego czy np. historii roweru).\nA, problem polega jeszcze na tym, że (przynajmniej u mnie) sale pracowni komputerowych są zbyt małe by pomieścić duże klasy. I tu jest kłopot…\nNiestety, o ile oprogramowanie jest darmowe, o tyle już zestawy oparte o Arduino, które dobrze nadają się do techniki, już nie. Nie są bardzo drogie, ale jednak trzeba się liczyć z wydatkiem rzędu ilość stanowisk komputerowych x 170 zl brutto. Co przy średniej sali 20 komputerów daje ok 3,5 tys. zł, a na to nie każdy dyrektor da pieniądze. No, ale to i tak tańsze niż 2 (dwa) zestawy Mindstorm Edu.\nAdam z całym szacunkiem, ale gdzie ta zachęta dla nauczyciela informatyki do nauki programowania? Możliwości nauczania zawsze były, dzięki Tobie Adam są sporo większe, ale to nie zmienia faktu, że jak ktoś nie ma motywacji i potrzeby nauczania programowania to tego nie zrobi z powodu istnienia jeszcze kilku alternatyw.\nProgram nauczania zmienił się moim zdaniem bardzo na korzyść, jest dużo więcej treści. Dla mnie nauczanie programowania to uciekanie od nudy na lekcji 🙂\nCo do matury z Pythona to nie jestem przekonany co do sensu tego kroku. Ciekaw jestem jak ułożą pytania, aby w Pythonie nie dało się ich rozwiązać jedną linijką kodu 🙂\nInformatyki ucze już kilka lat, ale programowanie to temat niezmiennie na czasie 🙂 Koleżanka znalazła kierunek technik programista na WSKZ i jak powiedziała, że studia są online i można oglądać wykłady kiedy tylko się chce to stwierdziłam, że też chce się zapisać 😉 Nauka bardzo mi się podoba, z wykładu na wykład coraz lepiej odnajduje się w świecie programowania 😉


Krótka notka o premierze trzeciego sezonu "Gotham" – Planeta Kapeluszy\n21 września 2016 27 listopada 2019 ~ redhatmeg\nI tak oto – mimo że zarzekałam się, że ją sobie odpuszczę – postanowiłam z ciekawości obejrzeć pierwszy odcinek trzeciej serii Gotham.\nNo więc trzeci sezon zaczyna się tak: pół roku po ucieczce pacjentów Indian Hill, policja Gotham skupia się głównie na odnalezieniu i ponownym zamknięciu ich w psychiatryku. Zwłaszcza, że zaczęli się organizować i – pod przywództwem Fish Mooney – rabować apteki i laboratoria w poszukiwaniu pewnych leków. Jim Gordon (po odkryciu, że Lee Thompson ułożyła sobie życie bez niego) odszedł z policji i stał się łowcą głów, a nowa reporterka, Valerie Vail, chce z nim współpracować, aby zdobyć dobrą historię. Pingwin boi się Fish, Tabitha Galavan i Barbara Kean założyły własny klub, a Bruce Wayne konfrontuje swoją radę nadzorczą w związku z tym, że kilku z ich członków należy do tzw. Court of Owls.\nFinał poprzedniego sezonu nie wywarł na mnie takiego wrażenia, żebym od razu chciała wiedzieć, co będzie dalej. Jak już mówiłam – nagle zrobiło nam się zatrzęsienie czarnych charakterów Batmana, więc odczuwałam lekki przesyt. Sami uciekinierzy wydali mi się mdli i dlatego nie za bardzo chciałam ich oglądać. Potem zaczęły przychodzić informacje o tym, kto pojawi się w trzecim sezonie – że będzie tam Szalony Kapelusznik, że Ivy będzie grała większą rolę… – i to mnie też nie interesowało (zwłaszcza, że obiecano nam reporterkę o nazwisku Vail i mi się jakoś ubzdurało, że to Vicky Vail i uznałam, że to już przesada, aby jeden z dorosłych love interestów Batmana pojawił się w serialu z małym Bruce’m Wayne’m). Na końcu był jeszcze problem marketingu. Sami widzieliście jak został sklecony trailer trzeciej serii.\nJednakże doszłam do wniosku, że mogłabym obejrzeć przynajmniej pierwszy odcinek, aby zobaczyć czy mimo wszystko jest coś, co może mnie zaciekawić. I powiem szczerze, że premiera trzeciego sezonu wyszła całkiem nieźle. Może i w początkowej scenie z Gordonem myślałam sobie: „Co do cholery, Gordon jest teraz vigilante?!”, ale im dalej w las, tym robiło się interesująco.\nWłaściwie to było tam mnóstwo dobrych scen, zwłaszcza jeśli chodzi o dialogi między bohaterami. Na przykład, jest taki moment, w którym Oswald Cobblepot odwiedza w zakładzie psychiatrycznym Edwarda Nygmę i zwierza się ze swoich lęków związanych z powrotem Fish Mooney, na co Pan Zagadka opowiada mu historię o Węźle Gordyjskim i wypowiada zdanie wzięte z filmu z Adamem Westem („Penguins eat fish.”), nadając mu odpowiedniej powagi i upiorności. Kiedy indziej tuż przed skonfrontowaniem rady Wayne Enterprises, Bruce się denerwuje i stwierdza, że nic nie jadł, więc Alfred odpowiada: „Najpierw powiedz, co masz powiedzieć, a potem załatwimy kwestię śniadania.”, aby dodać mu odwagi. I też kiedy przyszłemu Batmanowi udaje się przekonać radę nadzorczą, że nie mają do czynienia z małym chłopcem, tylko z kimś, kto gotów jest stanąć twarzą w twarz z ludźmi, którzy dybią na jego życie, Alfred proponuje, że zrobi swojemu paniczowi naleśniki, jakby to była zasłużona nagroda za dobrze zrobioną robotę.\nNie zapomnijmy też o cudownie szalonych Fish Mooney, Barbarze i Tabby; i o Selinie, która nadal wie, jak sobie poradzić. Nawet Jim Gordon jako łowca nagród na usługach policji wyszedł całkiem-całkiem, chociaż ja nadal tęsknię za Gordonem z pierwszego sezonu, który miał jakieś zasady (w końcu Batman ma go w przyszłości wybrać na swojego sprzymierzeńca, bo to ostatni uczciwy glina; a teraz scenarzyści robią z nim jakieś cuda-niewidy). Teraz również ten klon Bruce’a Wayne’a nie wydaje mi się taki zły i jestem ciekawa, co scenarzyści z nim zrobią.\nW dodatku ten odcinek zakończył się cliffhangerem, tak więc – mimo wszystko – chyba jednak będę trzeci sezon oglądać.\n(W sumie szkoda, że Fox nie ma praw do Black Canary. Mogliby wrzucić tam Dinę Drake i Larry’ego Lance’a, kopiących tyłki przestępcom, skoro oboje są z Gotham. Taka dygresja na koniec.)\n‹ PreviousAktualności: Jesienny makeover\nNext ›Krótka notka o "Superhero Fight Club 2.0"


Special Price 1 272,00 zł\nKurtka skórzana z ozdobnymi przepikowaniami na ramionach i rękawach.\nStwórz idealną wiosenną stylizację z rockową nutą! Czarna ramoneska Fan Leather to niezwykle uniwersalne okrycie, które wyróżnia się wysoką jakością wykonania oraz trwałym i przyjemnym dla skóry materiałem. Odkryte suwaki oraz ozdobne przepikowania na ramionach i rękawach nawiązują do buntowniczej genezy skórzanych kurtek. Choć dawniej pojawiały się one w luźnych stylizacjach, dziś doskonale sprawdzą się zarówno w połączeniu z jeansami, jak i ołówkową spódnicą czy delikatną sukienką.\nPrzepikowania na ramionach i rękawach


PIT: na zakup nowego pieca przysługuje ulga rehabilitacyjna - Podatki - rp.pl\nAktualizacja: 05.09.2018, 08:07\nOdpowiedź Krajowej Informacji Skarbowej była pozytywna. Dyrektor KIS przypomniał, że art. 26 ust. 7a pkt 1 ustawy o PIT pozwala skorzystać z ulgi na adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności. Ustawa o PIT nie precyzuje pojęć „adaptacja" ani „wyposażenie", więc dyrektor KIS sięgnął do słownika języka polskiego. Określono w nim, że „adaptacja" to „przystosowanie do innego użytku, przerobienie dla nadania innego charakteru, np. w budownictwie przeróbka budynku". Natomiast „wyposażenie" to „urządzenia potrzebne do prawidłowego funkcjonowania czegoś".


Magdalena Stępień rozlicza się z ALIMENTÓW od Rzeźniczaka: "Nawet, gdybym chciała skorzystać, to by NIE STARCZYŁO" - Pudelek\n| 06.10.2021 9:00\nMagdalena Stępień rozlicza się z ALIMENTÓW od Rzeźniczaka: "Nawet, gdybym chciała skorzystać, to by NIE STARCZYŁO"\nFani Magdaleny Stępień zaczęli dociekać, skąd ma pieniądze na drogie kreacje, prezentowane regularnie w mediach społecznościowych. Niektórzy podejrzewali nawet, że modowe fanaberie funduje ojciec dziecka celebrytki - Jakub Rzeźniczak. Jak sytuacja wygląda naprawdę?\nMagdalena Stępień rozlicza się z alimentów od Rzeźniczaka (fot. Instagram)\nChoć od nagłego rozstania Jakuba Rzeźniczaka i Magdaleny Stępień minęło już trochę czasu, szczegóły skomplikowanej relacji dwójki młodych ludzi po dziś dzień rozgrzewają tabloidowe kolumny. Wszystko to głównie za sprawą niepokojących wiadomości, które docierają do nas z obozu młodej mamy. Jeszcze niedawno aspirująca celebrytka winą za niepowodzenia związku obarczała przede wszystkim samą siebie, niejako usprawiedliwiając mężczyznę, który porzucił ją znienacka w ostatnich dniach ciąży. Treści publikowanych przez nią tekstów była natomiast na tyle niepokojąca, że zainterweniować postanowili nawet postronni obserwatorzy, zlęknieni o stan zdrowia psychicznego Magdy.\nPrzypomnijmy: Maffashion szuka pomocy dla Magdaleny Stępień i MIAŻDŻY Rzeźniczaka: "Nie opłakuj więcej tego WYMOCZKA"\nNa szczęście Stępień powoli odnajduje się już w nowej rzeczywistości, którą zgotował jej ekspartner. Świadczyć o tym mogą liczne fotografie z egzotycznych wakacji z synkiem Oliwierem, które dziewczyna zamieszcza regularnie w sieci. Pozornie wystawne życie, którym chwali się na Insta z czasem przykuło zainteresowanie tych internautów, którzy specjalizują się w rozliczaniu polskich celebrytów z każdej złotówki i bez skrupułów wypytują o źródła ich finansowania. Pod jednym z ostatnich postów celebrytki uruchomił się właśnie tego typu jegomość.\nZobacz także: Samotne matki u prezydenta Dudy. Wymyślono sposób na ściąganie alimentów\nSkąd pieniądze na takie drogie ciuchy? - zapytał bez jakichkolwiek zahamowań.\nZ alimentów - dorzuciła pół żartem, pół serio jedna z komentujących.\nKwestię alimentów Magda traktuje najwyraźniej nad wyraz poważnie. Zaraz, gdy tylko ich temat został podniesiony, młoda mama postanowiła wyjaśnić, że wszystkie pieniądze, które dostaje od Rzeźniczaka, przeznaczane są wyłącznie na dziecko. Przy okazji zdołała wbić partnerowi szpilę, sugerując, że nie jest najbardziej szczodrym tatusiem.\nAlimenty są na dziecko, a nie na mnie - to raz, a dwa - gdybym nawet chciała z nich skorzystać, to by nie starczyło - wyjaśniła Magda.\nZobacz: Jakub Rzeźniczak zabrał nową dziewczynę na KOLEJNE wakacje... Wyśle byłej pocztówkę? (ZDJĘCIA)\nPójdzie Jakubkowi w pięty?\nJeśli chcecie się dowiedzieć na przykład tego, dlaczego niektóre gwiazdy nie chcą z nami rozmawiać, zapraszamy do odsłuchania nowego odcinka Pudelek Podcast!\njezu, młody to skóra zdjęta z ojca xD współczuje\nKtóra następna do alimentów? Czy Wy drogie Panie tego nie widzicie że on wogóle się nie nadaje do żadnego związku..?\nNiezła ta fanka „skond” 😂😂😂\nZależy, co dla kogo znaczy "nie starczyłoby" - na LV czy Zanzibar to może by nie starczyło\ndrogie ciuchy... a jezdzi stara audica.................\nOddalabym dziecko Rzezniczakowi na wychowanie, niech on ma ruine, a sama wrocilabym do swojego rytmu życia.\nJak to skad ma.. nawet na hejterach sie zarabia w internecie. Zobaczcie ile tu jadu a pudelek ma sie swietnie i do tego dodatkowa kasa na sprawy w sadzie tez jest.\nJak na niego to malo placi.Chyba ze odklada na ksiazeczke.///\nStrona, która nie opiekuje się dzieckiem, powinna płacić nie tylko alimenty ale też "pensje" osobie która to robi. Zajmowanie się dzieckiem to ogrom pracy\nAle synek podobny do ojca.\nFajne zdjęcie tego bobasa, ale niestety podobny do tatusia.\nTo niech napisze ile ma i skoncza się spekulacje\nDziecko było jej celem, nie oszukujmy się, z 5-10tys jej płaci, taka laska to w WWa uczciwie by nie zarobiła...\nDubaj czeka. Koleżanki "modelki" już tam są.\nTa ta, wszystko się z pracy ciężkiej robi xd\nBoże ona ma fanów ??? a kim ona na Boga jest ??? byłą jakiegoś piłkarza ???\nTa fotka z synem na rękach cudowna.🤗Czy on na serio nie tęskni za swoim dzieckiem?\nMnie nie interesuje to ile ma pieniedzy na co i kto jej dal , ja i wiele innych matek w sumie to winne jestesmy jej podziekowania. Dzieki Magda patrzac na Ciebie ja jako mloda matka czuje sie o wiele lepiej . Mam 7 miesieczne dziecko i caly czas sie przejmuje tym zeby sie dobrze rozwijalo, zeby zabawki bylo dostosowane do wieku , zeby umiejetnosci motoryczne sie rozwijaly . Jak moj dzieciak mial 2,5 miesiaca to caly czas spedzalam z dzieckiem na macie zeby miesnie cwiczylo i umialo chwytac itp . Tez mialam duzo okazji jechac w cieple miejsce na kilka dni , bo maz ma duzo wyjazdow sluzbowych ( nie mieszkamy w polsce ) ale wydawalo mi sie calkiem bez sensu jechac i siedziec w hotelu bo malucha 2,5 miesiecznego nawet nie wolno kremem UV smarowac , poza tym gdzie ja bym znalazla czas miedzy karmieniem , zabawa itp na opalanie . I teraz patrze na taka Madzie i sobie mysle kurcze moze przesadzam troche ale czuje sie od razu lepiej jako matka . Wiem ze nie zaniedbuje dziecka , jak widac patologia mozna byc kasa tez . Tak ze mysle ze normalne matki sa jej wdzieczne sprawia ze czujemy sie dobrze patrzac sie na nasze prawidlowo rozwijajace sie dzieci .