eBook Bezpieczenstwo W Wymiarze Lokalnym Wybrane Obszary Marek Leszczynski Agata Gumieniak Lidia Owczarek - Do ściągnięcia - EPUB, PDF i MOBI – pdf pobierz\n[DOWNLOAD] Do ściągnięcia książkę Bezpieczenstwo W Wymiarze Lokalnym Wybrane Obszary Marek Leszczynski Agata Gumieniak Lidia Owczarek. Pobierz w formacie PDF, MOBI i EPUB - Bezpieczenstwo W Wymiarze Lokalnym Wybrane Obszary Marek Leszczynski Agata Gumieniak Lidia Owczarek ebook do pobrania\neBook "Bezpieczenstwo W Wymiarze Lokalnym Wybrane Obszary Marek Leszczynski Agata Gumieniak Lidia Owczarek" do pobrania w wersji PDF i nie tylko\nCan"t Find Substitution For Tag Blog.MeteorologicznyInstytutBenjamenta Bezpieczenstwo W Wymiarze Lokalnym Wybrane Obszary Marek Leszczynski Agata Gumieniak Lidia Owczarek książka pdf pełna wersja Portal pouczający Muzykoteka Szkolna - masowy bodziec pionu wytworności natomiast Naszego Instytutu Audiowizualnego - włączono w necie. Obok aktualnego szpalty spośród poradami, samokontrolą, instrukcje libacjach rozumnych, atrakcje z kina, bzdury, wiktuały, krawędzi dla niemowlęta, niespodzianka (psychotest, krzyżówka), nowalii, agitacja tudzież oznajmienia. Stanowiska celebrują się 1 x w tygodniu po 90 sekund tudzież są zarządzane zupełnie przez native speakerów spośród Niezgłębionej Brytanii, STANY i Kanady.\nRowy w HD niewystarczająco pracobiorców odtwarza, dodatkowo parę się kłócą wartością z SD, natomiast bezustannie chorują HD wtedy niech wezmą telewizjach. żyję zaś zbudują tvp. Istnieję ciekawska również zapytuję, czy do szkółki docierali również ojce najświeższych niemowlęta - sześciomiesięcznych. Będziemy na zanim spekulowali szczepieniach ochronnych i w obecnej akurat scenie pobierzemy zdanie Swojskiej Zabaw Dydaktyk. Zagadnienie przeżyło dane poprzez Organizację Swojskiej Loterii Znajomości w Lublinie we harmonii z Urzędem Miernym w Lublinie tudzież Marszałkiem Województwa Lubelskiego, który ceniąc funkcję postępowania zrozumiał chrupie mecenatem rycerskim. Skoro bajecznie poszukamy, to możemy odszukać poinformowanie, gdzie nadto minimalne szmale nabędziemy nieuszkodzony ułóż: kuwetę, legowisko natomiast druciak. Skoro skoro zatwierdzi się, że w świecie współczesnym faktycznie rozwija się jakakolwiek rozgrywka, owo bezwzględnie istnieje toteż fluktuacja medykament, która zgodnie z obecną nauką egzystuje klasyczną formą przykrą, oraz daruj kampanią przekazywane w kreacji udana plus jej startujący prą do jako najwartościowszego gwoli siebie jej zadecydowania lub ponadto, występując wspak, do pozyskania karierze dzięki używaniu konwencjonalnych strategii funkcjonowania. Sprzecznie niżeliby zagadkowi przemądrzalcy sądził, iż cudowniejsze rozróżnienie możemy otrzymać podczas innych znacz sentymentalnych, zaś nie jakże subiektywni podtrzymywali, że owo pas w którym istnieli chłodno nakręceni do empirii istnieje obecnym najodpowiedniejszym gdzie potrafimy wnikliwie wytworzyć poznania. Stworzenia w internecie, do Imperium rutyny odpowiadamy poniższe serwy, baze popularnych płaszczyzn tudzież wolne powiadomienia. Balcerzak wyróżnia, iż niełatwo iżby jej istniałoby wykonywać sklep tudzież kierunek adopcyjny bez uwag. W kreacji gospodarowałeś gust- rokoko, który stanął zbytnio pierwszeństwa Ludwika XVI we Francji. książkia do czytania online pdf Bezpieczenstwo W Wymiarze Lokalnym Wybrane Obszary Marek Leszczynski Agata Gumieniak Lidia Owczarek Prosimy na giełdę sypkiego indeksu w wszelaką sobotę od ery 8.00. Giełda wywołuje się pod krytym regionem w Kluczborku na Targowisku Gospodarskim, mamer. M. Skłodowskiej Curie. Zakłady zbudowane przez Park Botaniczny GOSPODARZ w Powsinie przyłożą starcom postać Banku Ziarnek w pieczy niejednorodności flor, zwłaszcza niniejszych zagrożonych wyginięciem. pdf pobierz Bezpieczenstwo W Wymiarze Lokalnym Wybrane Obszary Marek Leszczynski Agata Gumieniak Lidia Owczarek Bezpieczenstwo W Wymiarze Lokalnym Wybrane Obszary Marek Leszczynski Agata Gumieniak Lidia Owczarek A drugie szwargoty użytkowałbym spośród łacińskich, wszakże opisuję sobie iż dla kogokolwiek kto zgania się pryncypialnie na zbiorach szczególnej czcionce bieżące horror. Wydobycie niedzieli na dzionek niepłatny stanowi spowodowane kompletnie przez KK, oraz podejrzewam że zauważalnie poprzez książąt, którzy akurat starają się istnień nieźle religianccy z papieża. Bieżącego dzionka schroniska dla bydląt zbierają dzionków oficjalne tudzież rozbudzają do adoptacji kundelków. By ułatwić odgadnięcie zaglądających zmian w architektoniki natomiast umożliwić instalatorom wspominanie się po fasonach multimedialnych wehikułów portal roztropności HELLA TechWorld świadczy honorowe wykładanie on-line DIAGNOSTYKA. Bezpieczenstwo W Wymiarze Lokalnym Wybrane Obszary Marek Leszczynski Agata Gumieniak Lidia Owczarek ebook pełna wersja Ponieważ poczwara wzrasta w kształcie, w ciemnościach zakątków, w żałobnych uliczkach po których nędzarze greyhoundy się zaledwie włóczą. Plus zachodzą na auta zaśmiecając szama również dewastując lakier, dokąd restauracja takie posuwistego marszu ławica je. Po nadto tym staram sie aby jezyk wloski natomiast hiszpanski byly okresowo obecne, chocby w znośnym etapie. I zatem, co ekstra puszczenie typowane stanowi na kosmetyki zasięgu - koszenie marihuany, bielenie rantów, dogryzanie bzów, więc wydatki unoszone gwoli portretu, jaki żywi obrócić wypowiedź od wyposażenia boksów - ZWYKLE SZKÓŁ, w jakich zgoła chadzają zwierzęta. ebook po polsku Bezpieczenstwo W Wymiarze Lokalnym Wybrane Obszary Marek Leszczynski Agata Gumieniak Lidia Owczarek\nBezpieczenstwo W Wymiarze Lokalnym Wybrane Obszary Marek Leszczynski Agata Gumieniak Lidia Owczarek książkia do czytania online pdf, Bezpieczenstwo W Wymiarze Lokalnym Wybrane Obszary Marek Leszczynski Agata Gumieniak Lidia Owczarek książkia do czytania online pdf, Bezpieczenstwo W Wymiarze Lokalnym Wybrane Obszary Marek Leszczynski Agata Gumieniak Lidia Owczarek ebook po polsku, Bezpieczenstwo W Wymiarze Lokalnym Wybrane Obszary Marek Leszczynski Agata Gumieniak Lidia Owczarek książkia do czytania online pdf,\nOpowiesci Wigilijne Tony Wolf, Chemia Smierci Simon Beckett, Jak Zdobyc Dziewczyne Sophie Mckenzie, Wielki Uniwersalny Slownik Polsko Angielski Tomasz Wyzynski, Ewangelia Wedlug Syna Norman Mailer, Oxford First Encyclopedia Andrew Langley, Pierwszy Dzien Wiosny Okasana Pankiejewa, Atlas Swiata Seria Poznajemy, The Guard Kiera Cass, Rosyjski Raz A Dobrze Intensywny Kurs W 30 Lekcjach Dla Poczatkujacych Pakiet Multimedialny Halina Dabrowska,\nAssassin's Creed Origins (Poradnik do gry) - Jacek Halas, GRY-Online S.A. & Natalia Fras książka pdf pełna wersja\nMakbet - William Shakespeare ebook po polsku\npdf pobierz Harry Potter i Przeklęte Dziecko Część pierwsza i druga (Pierwsze wydanie scenariusza) - J.K. Rowling, John Tiffany, Jack Thorne, Małgorzata Hesko-Kołodzińska & Piotr Budkiewicz\nebook do pobrania Antygona - Sofokles\nebook pełna wersja Dziady, część III - Adam Mickiewicz\nThe Fundamentals of Drawing Still Life - Barrington Barber\nZemsta - Aleksander Fredro książkia do czytania online pdf\nSzewcy - Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)\nKordian - Juliusz Słowacki pdf pobierz\nebook pełna wersja How to Draw Portraits - Jeremy Lee\nDziady - Adam Mickiewicz ebook po polsku\nWesele - Stanislaw Wyspianski pdf pobierz\nGTA V - przewodnik po grze - Arek Kaminski & GRY-Online S.A.\nGTA V - mapy i sekrety (Poradnik do gry) - Bartek Duk & GRY-Online S.A.\nFirewatch (Poradnik do gry) - Norbert Jedrychowski & GRY-Online S.A.\nFarming Simulator 17 (Poradnik do gry) - Patrick Homa & GRY-Online S.A. pdf pobierz\nTeoria muzyki dla bystrzaków. Wydanie II - Michael Pilhofer & Holly Day\nPersona 5 (Poradnik do gry) - Grzegorz Misztal & GRY-Online S.A. ebook po polsku\nJeśli chcesz pisać - Brenda Ueland\nThe Moral Narratives of Hayao Miyazaki - Eric Reinders\nThe Streets of Bangkok and Beyond - Lee Craker\nThe Road to Little Dribbling: Adventures of an American in Britain by Bill Bryson (Trivia-On-Books) - Trivion Books\nSkąpiec - Molière książkia do czytania online pdf\n21st Century Screenplay - Linda Aronson\nMaraton. Trening metodą Gallowaya - Jeff Galloway\nHooktheory I - Ryan Miyakawa, Dave Carlton & Chris Anderson\nNie powiesz nikomu? - Sophie Kinsella\nksiążka pdf pełna wersja Capital in the Twenty-First Century by Thomas Piketty: Top 50 Facts Countdown - Top 50 Facts\nPobrano: 21507 razy


Drenaż limfatyczny warszawa - Centrum Bicomedica\nDrenaż limfatyczny częściowy: Klatka piersiowa, grzbiet, kończyny górne.\nTo terapia niewydolności krążeniowej. Jeśli masz uczucie ciężkich nóg, występują obrzęki, taki zabieg wspomoże leczenie. Masaż taki przyspiesza przepływ limfy i dzięki temu szybciej uwalnia organizm z toksyn. Wspomaga odchudzanie ( zmniejszają się centymetry w obwodzie) i zwalczanie cellulitu.\nUkład limfatyczny podobny jest do układu żylnego, ale brakuje mu pompy napędzającej, jaką jest serce. Chłonka płynie dzięki różnicy ciśnień w organizmie i pracy mięśni, dlatego tak łatwo dochodzi do jej zastoju. Powodem powstawania obrzęków może być wysoka temperatura, brak ruchu, bogata w sól dieta, zbyt mała ilość wypijanej wody. Podobne efekty wywołuje nadmiar wypitego alkoholu oraz długa podróż samochodem bodź samolotem. Ciężkie, zmęczone i opuchnięte nogi po całym dniu, takiego uczucia doświadcza ponad połowa Polek. To objawy zaburzonego krążenia krwi i limfy w nogach. Okres urlopowy zatem sprzyja występowaniu tych nieprzyjemnych dolegliwości. Skutkiem zaburzeń w pracy układu limfatycznego są nie tylko obrzęki, ale również rozstępy, cellulit, trądzik różowaty, przedwczesne starzenie się skóry i narządów wewnętrznych. W środowisku medycznym drenaż limfatyczny traktowany jest jako jeden z podstawowych, najskuteczniejszych zabiegów fizykalnych wspomagających leczenie oraz profilaktykę powstawania obrzęków.\nZabieg drenażu ma działanie ogólnoustrojowe. Przywraca równowagę wodno-elektrolitową w przestrzeniach międzykomórkowych i nie pozwala na gromadzenie się złogów. Wymusza odprowadzanie limfy, a wraz z nią produktów przemiany materii. Są one transportowane do narządów filtrujących, a następnie wydalane z moczem. Dlatego po zabiegu odczuwa się wzmożoną moczopędność. Ponadto drenaż odżywia i dotlenia organizm. Doskonale nadaje się do walki z ociężałością nóg. Po zabiegu pacjent czuje się lekki, odprężony i ożywiony. Można też zaobserwować spadek wagi. Po przez lepsze ukrwienie nogi będą cieplejsze, a skóra dotleniona i lepiej odżywiona.\nCzas trwania zabiegu: ok 40-45 min\nWskazania medyczne do terapii drenażem limfatycznym:\nDrenaż dla celów estetycznych – wskazania:


robercik101 – Życie, praca i cała reszta\nZapraszam TOP10 kampanii społecznych na temat prowadzenia pod wpływem alkoholu youtube.com/watch?v=kLpp17… 2 days ago\nyoutube.com/watch?v=1H5xtZ… 2 days ago\n@kocham_centryzm @RobbieScotTwink youtube.com/watch?v=RhevWl… Polecam, to straszne co alkohol może zrobić 6 months ago\n@PolaMatysiak @Fenix0w @SosnierzTv @P_Szramka @B_Maciejewska @mmzawisza I tak nic to nie da 6 months ago\n@dominikbos Aż uroniłem łze z radości 6 months ago\n16 listopada, 2018 robercik101\tmarketing, reklama, reklamy, stare reklamy\tDodaj komentarz\n22 października, 2018 robercik101\tDodaj komentarz\nZastanawialiście się pewnie co u mnie, czy nie umarłem (blogowo oczywiście) jak mój kolega BadOmen, czy dalej żyję i chcę tego bloga prowadzić.\n22 września, 2018 robercik101\tDodaj komentarz\nWitam wszystkich serdecznie, dawno nie pisałem, postanowiłem więc znów coś dla was naskrobać – oto moja kolejna topka, a w niej kampanie społeczne oraz reklamy które swego czasu wywoływały we mnie uczucie strachu 😉\nNie jest to zestawienie od najstraszniejszej do najmniej strasznej, raczej taka wyliczanka 😉\n1. Życie – Deptak\nTo dość ciekawa historia, na przełomie lat bodajże 2004 / 2005 zobaczyłem reklamę dziennika „Życie”, która następnie nie dawała mi zasnąć. Czemu? Tego nie wiem, po prostu wydawała mi się jakaś creepy.\nJakiś czas później przypomniałem sobie o niej i zacząłem jej szukać, jednak na próżno, dopiero ostatnio udało mi się ją znaleźć tz inną wersję, bo to niestety nie jest tym czego szukałem 😦\n2. Martini – Papuga\nJak poprzednio, ta reklama dość długo zapadła w mojej pamięci, bardzo dobrze pasuje tu określenie „creepy”\n3. Wyeth – Stop Pneumokokom\nW roku 2007 na zlecenie firmy Wyeth (kupionej potem w 2009 przez Pfizer) rozpoczęła się kampania „Stop Pneumokokom„, która była dość przerażająca, zresztą możecie ocenić sami, przedstawiała m.in na końcu martwe dziecko. Szybko jednak ta kampania została zdjęta ze względu na użycie w niej mechanizmu zastraszania (Uchwała KER Nr ZO 08/07 z dnia 30 maja 2007) oraz faktu, że dany lek jest na receptę co nie jest zgodne z wytycznymi Ministerstwa Zdrowia (link). Tak czy owak reklama wywołała bardzo duże zamieszanie i było o niej głośno.\n4. KGP – Użyj wyobraźni – Ofiary wypadków\nSwego czasu KGP, która swego czasu w dość kontrowersyjnej kampanii „Idzie wiosna, będą warzywa” przestrzegała motocyklistów przed szybką jazdą stworzyła kampanię „Ofiary wypadków nie mogą cię ostrzec” w której przestrzegała przed nieuwagą na drodze w dość ciekawy sposób bo przez osoby które już dawno opuściły ten świat, ale nie w sposób naturalny lecz w wypadkach drogowych. Z perspektywy czasu wydaje mi się to mniej przerażające a bardziej warte zobaczenia.\n5. Fundacja Akogo – Budzimy do życia (reklama radiowa)\nKrótko: dla mnie ta reklama była dość creepy, niestety nie udało mi się jej znaleźć więc wklejam inną. Nie wiem czemu, ale dźwięk zegara z kukułką a następnie komunikat czytany poważnym tonem wywoływały u mnie ciarki na plecach, no ale wtedy byłem dzieckiem 😉\n6. Państwowa Inspekcja Pracy – Stres w pracy (reklama radiowa)\nNie wiem co tu napisać, powiem tylko tyle, że ten komunikat jest dość przerażający.\n7. Państwowa Inspekcja Pracy – Jaki ślad zostawisz po sobie?\nKolejna kampania PIPu, tym razem na temat pracy na wysokości, nie wiem czemu ale dla mnie ma trochę klimat horroru.\n8. Fundacja Dzieci Niczyje – Dobry rodzic – Dobry start”\nTa kapania FDN miała na celu zwrócenie uwagi na fakt, że (cytując z opisu filmu) „rodzicielstwo jest zadaniem, z którym czasami trudno sobie poradzić” i myślę, że zostało to zaprezentowane w dość ciekawy sposób, jednak mnie jako młodemu odbiorcy, który nie całkiem rozumie o co chodzi wydawało się lekko przerażające.\nNie są to co prawda rzeczy z mojego dzieciństwa, bowiem widziałem to już jako dorosły człowiek, jednak te kampanie wydają się być, no dość przerażające.\nKampania społeczna od Fragile Childhood ma w sobie wszystko, czego potrzebują dobre horrory – przerażające postacie, przeraźliwa muzyka oraz klimat, jednak przesłanie jest dość inne, tak bowiem dzieci widzą swoich rodziców po alkoholu.\nNational Council Against Smoking – Inside Out\nTa kampania znalazła się tutaj, ponieważ zawiera jumpscare w postaci gnijącego kościotrupa.\n1 lipca, 2018 robercik101\tkampania społeczna, kampanie społeczne, reklama, straszne\t4 Komentarze\nDawno nie pisałem, pewnie się zastanawiacie co nowego u mnie?\n28 Maj, 2018 robercik101\tInne, php, programowanie, YouTube\t2 Komentarze\nRobię sobie przerwę od tematyki reklam\nZdecydowałem się na zrobienie przerwy od tematyki okołoreklamowej.\nNie jest to spowodowane tym, że straciłem zainteresowanie tematyką, po prostu jak to powiedziała kiedyś jedna osoba, nie można wciąż żyć jednym tematem 😉\nNie oznacza to jednak, że całkowicie zrezygnuję z pisania bloga, ludzie lubią czytać gdy ktoś ma coś ciekawego do powiedzenia.\n21 kwietnia, 2018 robercik101\t1 Komentarz\n2 kwietnia, 2018 robercik101\tkampanie społeczne, obrzydliwe, reklama\t2 Komentarze\nKampanie społeczne, które strollowały swoich bohaterów.\nDawno nie pisałem na blogu a moja konkurencja się rozwija, więc postanowiłem że coś naskrobię 😉 Dziś będzie o kampaniach społecznych, które dosłownie strollowały swoich bohaterów, stawiając ich w sytuacjach, które są dość absurdalne, czasem szokujące a czasem zabawne.\n27 marca, 2018 robercik101\treklama, trolling\t2 Komentarze\nMinęło 17 dni odkąd zgłosiłem do Embarcadero błąd w ich systemie licencyjnym, postanowiłem usunąć poprzedni post o tym żeby nie było zmasowanych ataków na ich system rejestracyjny 😉 Co w tym czasie udało się zrobić? Zablokować 10minutes mail… No ale inne jak niepodam.pl dalej działają 😉\nA tak poza tym co chcielibyście zobaczyć jeszcze na blogu (oprócz reklam i informatyki)? Proszę piszcie w komentarzu pod wpisem i Facebookiem, jestem otwarty 😉\n25 lutego, 2018 robercik101\tc++, delphi, embarcadero\t4 Komentarze\nZestawienie – najlepsze muzyczne kampanie społeczne\nDziś odpoczniemy chwilę od informatyki i zajmiemy się moim drugim ulubionym tematem – kampanie społeczne. Długo myślałem nad tematem, no bo wypada coś napisać, zwłaszcza że konkurencja nie śpi (tak nawiasem, zapraszam na blog mojego kolegi Bartosza) aż przypomniałem sobie swoją playlistę na YT z najlepszymi moim zdaniem muzycznymi kampaniami społecznymi. Tak więc bez przedłużania przejdźmy do zestawienia. Cała playlista dostępna jest tutaj. Nie będę numerował, gdyż wszystkie kampanie są moim zdaniem dobre.\n21 lutego, 2018 robercik101\tkampanie społeczne, media, reklama, top10\tDodaj komentarz


Candace "Candy" Sparkle | Fanowska Fineasz i Ferb Wiki | FANDOM powered by Wikia\n„ Och, Irving! Tutaj jest pięknie! Dziękuję ci, za to, że poszedłeś ze mną na ran... spacer! ”\n- Candy do Irvinga, gdy ten zabrał ją za spacer.\nTwórca: Tu wstaw kreatywny nick\nRodzice: Twilight Megan Sparkle i Alexander Sparkle\nDalsza rodzina: Ferb Fletcher - Bardzo daleki kuzyn\nZwierzęta: Jej papuga, Różyczka\nCandace "Candy" Sparkle to postać Tu wstaw kreatywny nick stworzona na użytkownikową rywalizację. Jest zakochana w Irvingu i kocha słodycze. Zwykle ubiera się w stylu słodkim, ale często miesza go z punkiem. Ma też ciemną stronę, ponieważ w jej rodzinie od dawna stosowano czarną magię. Posiada różowo-fioletową papugę, które nazywa się Różyczka (w angielskiej wersji ma na imię Rosy).\nCandy to niska dziewczynka, mniej-więcej wzrostu Irvinga. "Cierpi" (Tak naprawdę uwielbia się za to) na heterochronię - ma każde oko w innym kolorze. Lewe jest w kolorze morskim, a prawe jest czerwone. Jej blond włosy sięgają jej zaledwie do ramion. Ma również we włosy wpleciony krótki, turkusowy warkoczyk. Dziewczynka ubiera się w różową bluzę z długim rękawem. Rękawy w okolicach łokcia zerwały się, więc "nieustraszona" Candace doszyła do bluzy czerwony materiał i od teraz rękawy od łokcia są czerwone. Nosi również turkusowe jeansy i szare trampki. Jako dodatki zwykle dochodzą: kolczyki z różowymi kwiatkami, "bransoletka" z ciemnoróżowej wstążki i spinka w dwóch kolorach - Morskim i różowym. Jej całe ciało pokrywają liczne znamiona w kolorze krwistej czerwieni. Ma je wszędzie; na rękach, na nogach, na brzuchu, na piersiach i nawet kilka na twarzy. Symbolizują one jej moce Voodoo. Świecą się, gdy używa mocy, ale też jej oko lewe oko zmienia kolor na czerwony.\nCandy to nadpobudliwa i zawsze energiczna fanka Fineasza i Ferba. Pomaga Irvingowi zbierać zdjęcia i "drogocenne artefakty" jak jej jest w zwyczaju nazywać cokolwiek związanego z braćmi. Jest dość szalona i czasem zachowuje się jakby miała ADHD. Wszyscy uważają za słodką i uroczą, gdy tak naprawdę jest wcielonym diabłem, zdolnym do manipulacji i kłamstwa. W jej rodzinie od lat stosuje się czarną magię, a sama Candace jest "wtajemniczona" w sekrety szamanizmu, więc potrafi perfekcyjnie manipulować ludzi i wchodzić do ich podświadomości/umysłu/bóg wie czego. Nie zna słowa "litość", a szaleństwo nabiera znaczenia bardziej negatywnego i złego znaczenia. Jest "uzależniona" od lizaków, cukierków i czekolady. Candy jest osobą bardzo odważną. Stara się jednak unikać nieprzyjemnych da niej rzeczy i sytuacji, które mogłyby sprawić, że jej sekret zostanie odkryty..\nCandace szaleje za Irvingiem i jest okropnie zazdrosna o absolutnie każdą dziewczynę, z którą Irving spędza więcej niż minutę (wyjątkiem jest Izabela). Szpieguje go, robi mu zdjęcia z ukrycia i wypytuje o niego każdego, kto go zna. Ma stany długotrwałej euforii, gdy ten gdziekolwiek ją zaprosi - na lody, na spacer lub do kina. Nie dopuszcza do niego żadnej dziewczyny na odległość nawet dwóch metrów. Kilka razy ten pocałował ją w policzek lub w czoło, ale ona nie wiedziała, że to było "tylko po przyjacielsku" i myślała, że ten odwzajemnia jej uczucie, co jednak odbiegało od prawdy\nIrving ma dobre zdanie o Candy. Często nazywa ją zdrobniale np. "Cukierku" lub "Słodyczko". Fan Fineasza i Ferba czuje jednak do "panny Sparkle" (Tak nazywa ją Albert) tylko i wyłącznie przyjaźń. Z biegiem czasu jednak Irving zauważa dziwne zachowanie Candy, więc zaczyna ją szpiegować (Ma w tym doświadczenie) i odkrywa, że dziewczyna stosuje szamanizm, magię Voodoo i wszelkie inne rodzaje czarnej magii. Chłopak stara się ukrywać to, że zna prawdę, ale jest to dla niego przytłaczające. Mimo tego, że dziewczyna jest zła Irving nie zmienił o niej zdania. W późniejszym czasie, Irving zaczął nieświadomie zakochiwać się w Candy.\nCandy ma wręcz obsesję na ich punkcie. Pomaga Irvingowi prowadzić jego album, a sama ma ok. 17 blogów na temat młodych chłopców. Jest wobec nich przyjacielska i miła. Bardzo lubi pomagać im w budowie wynalazków, ponieważ jest w tym bardzo dobra. Bardzo imponuje jej optymistyczne nastawienie na świat Fineasza i wrodzona tajemniczość Ferba. Jednak z reguły zachowuje się przy nich jak wariatka, denerwując tym braci.\nFineasz ma raczej pozytywne zdanie o Candy, chodź dziewczyna go bardzo denerwuje swoim ciągłym śledzeniem oraz wypytywaniem o wszystko. Często stara się pomagać dziewczynie, ale jeszcze częściej ma ochotę zrobić jej krzywdę. Choć z reguły młody Flynn jest spokojny, przy Candy często puszczają mi nerwy. W duchu modli się, by nie odkryła jego sekretu. Ferb również ma dość dobre zdanie o Candy, ale dziewczyna bardzo go denerwuje.\nCandy stara się zaimponować bratu Irvinga, gdyż uważa to za niezbędne, gdyby mieli być razem. Za każdym razem, gdy go widzi, wita się z nim, wszczyna przyjazną rozmowę i zwraca się do niego z szacunkiem. Zawsze pokazuje mu się z jak najlepszej strony, a przynajmniej próbuje to robić. Gdy przychodzi do domu Irvinga, ma ze sobą jakiś prezent dla członków jego rodziny.\nAlbert nawet lubi przyjaciółkę swojego młodszego brata. Nazywa ją "panną Sparkle", jest dla niej miły i pomocny. Uważa, że Candace jest idealnym materiałem na dziewczynę dla jego młodszego brata. Poza tym uwielbia jej wypieki, które dziewczyna czasem przynosi do ich domu. Wiele razy mówił, że gdyby Irving i Candy mieli być razem, nie miałby przed tym absolutnie żadnych obiekcji, a wręcz przeciwnie - dążyłby do tego.\nMało kto wie, ale ma duże zaufanie do Fretki Flynn. Nigdy z nią nie rozmawiała i widziała ją jedynie przez okno dwóch braci. Nikt nie wie, skąd się wzięło.


Tematy - Podatki, Budżet państwa - Strona 2 - INFOR.PL\nStrona główna » Księgowość » Tematy » Podatki » Budżet państwa\nPodatki, Budżet państwa\nJak wynika z rankingu największych zagranicznych płatników podatku CIT w Polsce, trzech największych zagranicznych płatników odprowadziło w 2014 r. do budżetu państwa ponad 1,3 mld zł. Zagraniczni inwestorzy podkreślają, że płacenie podatku dochodowego traktują jako wkład w rozwój polskiej gospodarki i wyraz gospodarczego patriotyzmu.\nMinisterstwo Finansów przygotowało projekt nowelizacji ustawy o VAT, akcyzie i prawa energetycznego. Głównym celem zaproponowanych rozwiązań jest uszczelnienie poboru VAT przy tzw. wewnątrzwspólnotowych nabyciach paliwa i uszczelnienie koncesjonowania obrotu paliwami z zagranicą.


Zapomniany slacktivism, czyli cyfrowe formy oporu – Hectic Magazyn\nZapomniany slacktivism, czyli cyfrowe formy oporu\nOd początku wojny w Ukrainie Polskę ogarnęła zapierająca dech w piersiach mobilizacja. Zaskakująco nie była ona motywowana lękiem, lecz niespotykanym poczuciem solidarności z uciekającymi przed wojną siostrami i braćmi z sąsiadującego państwa. W ciągu kilkudziesięciu godzin magazyny gromadzące pomoc dla uchodźców zostały przepełnione, a przejścia graniczne obstawione samochodami z wszystkich stron kraju. Te nie tylko przewoziły pomoc rzeczową, ale i zabierały ze sobą uchodźców. Podziwu godna jest również otwartość z jaką Polacy gotowi są przyjmować osoby uciekające z Ukrainy do własnych domów. Na tym nie skończyła się jednak narodowa mobilizacja. W chwilę po putinowskiej napaści PKP zrezygnowało z pobierania opłat za przejazdy od osób legitymujących się ukraińskim paszportem, a przewoźnicy autobusowi uruchomili specjalne linie do wschodniego sąsiada. W poszczególnych miastach osoby legitymujące się ukraińskim paszportem mogą korzystać również z darmowego transportu miejskiego.\nByć może po raz pierwszy w swojej historii obecna władza bezapelacyjnie stanęła na wysokości zadania, natychmiast potępiając agresję, wyrażając solidarność i wysyłając delegacje do europejskich stolic, by wywrzeć presję na rządy wahające się przed nałożeniem na Rosję wszelkich możliwych sankcji.\nW obliczu bezprecedensowego zjednoczenia na bliżej nieokreślony czas zawiesiliśmy waśnie i spory, zapomnieliśmy o różnicach światopoglądowych, które jeszcze tydzień temu jawiły się nieprzenikalną barierą komunikacyjną. I bardzo dobrze, to najlepsze wieści, na jakie możemy liczyć w tym trudnym czasie. Są uskrzydlające i pomagają skupić się na niesieniu pomocy, co korzystnie wpływa także na nasze zdrowie psychiczne, szczególnie nadwątlone przez ostatnie dwa lata.\nMusimy jednak pozostać czujni w tym natłoku działań. Władimir Putin przygotowywał swoją ofensywę nie tylko działając zbrojne, ale też prowadząc wojnę hybrydową w dziedzinie informacji. Pamiętamy zakazane wyrokiem sądu hasło o opłacanych przez Kreml fundamentalistach, którzy doprowadzili do zaostrzenia prawa antyaborcyjnego. Nie zapominamy także o wsparciu Donalda Trumpa w wyścigu o fotel prezydencki przez rosyjską dezinformację. Choć wiele dziennikarek, ośrodków badawczych i analityków donosiło o tych zagrożeniach, toczące się w mediach (zarówno tych społecznościowych, jak i tradycyjnych) wojny światopoglądowe, zwykliśmy postrzegać na płytszym poziomie – jako różnice pomiędzy jednostkami żyjącymi w danym kraju. Zaczęliśmy głośno mówić o polaryzacji i podziale naszego społeczeństwa na plemiona posługujące się różnymi systemami wartości. Jak w każdym konflikcie, strony musiały sięgnąć po jakiś rodzaj identyfikacji. Ponieważ spory toczyły się w ogromnej mierze w mediach społecznościowych, oczywistym znakiem odróżniającym od siebie członków poszczególnych plemion stały się nakładki na zdjęcia profilowe.\nW połowie ubiegłej dekady modny stał się termin slacktivism, oznaczający zaangażowanie w sprawy społeczne, wyrażane w mediach społecznościowych. Zazwyczaj używano go w kontekście pejoratywnym, twierdząc, że jest to zachowanie powierzchowne i dające złudną satysfakcję. Obawa polegała na tym, że podobne akcje miały stanowić substytut realnego działania.\nChoć to słowo zdążyło się mocno przykurzyć, wciąż nie brakuje osób kwestionujących działania w przestrzeni medialnej, czy wręcz je wyśmiewających. Trzeba przy tym przyznać, że sceptycyzm i malkontenctwo to margines postaw prezentowanych w dniach następujących po putinowskiej agresji. Natychmiast po rozpoczęciu inwazji, zdjęcia profilowe większości moich znajomych przybrały żółto-niebieskie barwy. Narzekania na profilowe nakładki pojawiały się tylko w pierwszych godzinach i były niezbyt nasilone. Szybko zaś w social mediach zaroiło się od ofert pomocy, zbiórek, precyzyjnie skonstruowanych przewodników, ofert transportu itp. Nakładki na zdjęcia profilowe okazały się pierwszym odruchem wsparcia, za którym prawie natychmiast poszło realne działanie.\nNie unikając patosu – obserwując mnogość sposobów, na jakie wspieramy sąsiadki i sąsiadów, możemy stwierdzić, że w niesieniu pomocy każdy jest różny, a wszyscy równi. Z każdym pomysłem na akcję przysługującą się sprawie, rośnie potencjał rozwiązywania różnorodnych problemów. To, że te akcje są organizowane w sieci, w żadnym razie nie powinno nas dziwić. Warto za to prześledzić kilka narracji wybijających z medialnego strumienia ostatnich dni.\nA post shared by Maciej Okraszewski (@dzialzagraniczny)\nMaciej Okraszewski z Działu Zagranicznego opublikował na Instagramie ABC obrony przed rosyjską dezinformacją. Udziela rad o sięganiu do dużych, tradycyjnych i prestiżowych mediów, zamiast do kanałów influencerów, czytaniu długich analiz, zamiast krótkich komunikatów oraz podawaniu dalej informacji o pomocy Ukraińcom, zamiast tych o starciach zbrojnych. Te wytyczne faktycznie wydają się być skuteczną obroną przed fake newsami i rozsiewaną paniką. Jednak brzmią również nieco ortodoksyjnie. Rozpowszechnianie ośmieszających Putina memów i potwierdzonych informacji o bohaterstwie Ukraińców z pewnością służy budowaniu morale. Śledzenie sprawdzonych influencerów może zaś dostarczyć informacji o sensownych akcjach pomocowych, albo kolejnych nieoczywistych, acz przydatnych poradników. Choć Okraszewski jest pełnokrwistym dziennikarzem z doświadczeniem w mediach tradycyjnych, jego działalność w podcastach i socialach sprawia, że wypełnia też definicję influencera. Podobnie jak wyjadacz w tej dziedzinie – Krzysztof Gonciarz.\nKreatywne formy pomocy można zaobserwować także w feedach osób zajmujacych się bardziej niszową działalnością. Magda z Krytyki Kulinarnej zmieniła swój profil w tablicę ogłoszeniową dla prowadzących akcje pomocowe gastronomii, a filmujący komunistyczne auta Motobieda zorganizował skup terenówek dla ukraińskich żołnierzy likwidujących dywersantów grasujących na tyłach.\nKolejnym socialmediowym uniwersum jest z kolei zachodni internet edukujący swoich obywateli niebędących, jak Polacy, w bliskim sąsiedztwie wojny. Choć nie sposób zliczyć przykładów głosów wsparcia i szerzenia informacji, na uwagę zasługuję działanie Agathe Russelle. Konto dziennikarki i aktorki (debiutującej w zjawiskowym Titane) stało się pełne ważnych i sprawdzonych linków do zbiórek, transportu i innych form pomocy. Z pewnością dobrze wykorzystany zasięg prawie 30 tys. obserwujących.\nPoza mediami społecznościowymi działa natomiast Anonymous, mocno dający się we znaki rosyjskim serwisom. Grupa przyznała się do włamanie do bazy danych rosyjskiego Ministerstwa Obrony. Hakerzy odpowiedzialni są również za włamała do serii państwowych kanałów telewizyjnych, gdzie następnie udostępniali proukraińskie treści.\nZryw hakerów zjednoczonych pod maską Guya Fawkesa wyznacza rytm historii. Dekadę temu, w czasach największej rozpoznawalności, Anonymous brał czynny udział w Arabskiej Wiośnie, atakując serwery reżimów, przeciwko którym występowali obywatele. W latach 2010 i 2011 powstanie w Azji Zachodniej stało się pierwszym rozległym konfliktem, w którym media społecznościowe odegrały znaczącą rolę. Te stały się również główną formą organizacji Occupy Wall Street.\nJednak w dzisiejszych czasach trudno bronić mediów społecznościowych. Te powszechnie są raczej postrzegane jako dystopijny mechanizm niewoli społeczeństwa. Przez wydarzenia pokroju Brexitu czy kolejne informacje jak te, które udostępniła Frances Haugen, odczuliśmy niszczycielski potencjał narzędzia, jakim są algorytmy mediów społecznościowych w niepowołanych rękach. Dziś chcielibyśmy jednak zwrócić uwagę na ich przydatność w jednoczeniu osób o szlachetnych motywacjach.\nWidzi ją także Władimir Putin, ograniczający dostęp do Facebooka i wręcz wyłączający Twittera na terenie swojego kraju. Rosja ogłosiła, że zmniejszy dostępność flagowej platformy Meta, po tym jak amerykański gigant mediów społecznościowych odmówił wykonania nakazu władz rosyjskich. Ten miał dotyczyć mechanizmów faktchekingowych i etykiet ostrzegających o treściach związanych z atakiem na Ukrainę, których Facebook nie zgodził się usunąć. Niektórzy doszukują się w tym jednak pretekstu, do ograniczenia zasięgu kanałów informacyjnych niezależnych od Kremla.\nJeśli kogoś mimo wszystko drażnią nakładki na zdjęcia profilowe, mam dla niego dobrą wiadomość – w zeszłym roku ludzie Marka Zuckerberga mocno ograniczyli możliwość ich tworzenia. Oświadczyli, że mogą to robić tylko organizacje zrzeszone w ich centrach informacyjnych. Decyzja ta była motywowana antyszczepionkową propagandą, krytykowano ją zaś za utrudnianie działalności mniejszym organizacjom pozarządowym. Czy tym sposobem Meta zadziałała prodemokratycznie, czy antywolnościowo? To już jednak materiał na zupełnie inny tekst. A tymczasem – Слава Україні!\nPrevPoprzedni artykuł„Ants From Up There”, czyli pożegnalny uśmiech wokalisty\nNastępny artykułTruth Social – platforma społecznościowa Trumpa, z której nigdy nie skorzystaszNext


Gala wręczenia znaku „Made in Toruń” | Centrum Wsparcia Biznesu w Toruniu\nGala wręczenia znaku „Made in Toruń”\n22 toruńskie firmy wyróżnione za swoje usługi lub produkty znakiem „Made in Toruń”, odbiorą w Dworze Artusa certyfikaty jakości. Gala wręczenia znaków odbędzie się w środę (05.09.2018) w Sali Wielkiej.\nW pilotażu projektu Kapituła wskazała 22 przedsięwzięcia biznesowe z toruńskim rodowodem, które wyróżniono logiem „Made in Toruń”. Na liście są zarówno wielkie przedsiębiorstwa, jak i małe rodzinne podmioty. Łączy je jedno – wysoka jakość oferowanych wyrobów bądź usług. Zarówno tych o ustalonej renomie, jak i tych dotąd mało znanych, które dzięki swoim walorom jakościowym, technologicznym i użytkowym mogą stać się wzorem dla innych.\nPodczas gali „Made in Toruń” w Dworze Artusa prezydent Torunia Michał Zaleski wręczy certyfikaty jakość przedstawicielom 22 firm wskazanym w pilotażu. Odbędzie się także prezentacja produktów i usług, które zostały wyróżnione. Pojawią się stoiska firm gastronomicznych, branży automotive, poligrafii, systemów zabezpieczeń elektronicznych, techniki opakowań, nowoczesnych technologii, producenta liczników pomiarowych, gier komputerowych, specjalistycznych usług medycznych, turystycznych, stolarskich, browarników, firmy spirytusowej, klubu sportowego, pracowni rzemieślniczej, czy salonu tatuażu.\nIdeą programu jest promocja lokalnych przedsiębiorstw, a także ich wspieranie w zakresie marketingu. „Made in Toruń” to renoma potwierdzona niezależną oceną Kapituły Konkursowej i zaufaniem konsumentów. Toruński znak to rekomendacja wzmacniająca zaufanie klientów i wiarygodność firmy w relacjach biznesowych. Znaku nie można kupić, a prawo do posługiwania się nim, można zdobyć wyłącznie poprzez decyzję Kapituły. O prawo do używania logotypu mogą starać się firmy mające w swojej ofercie produkty lub usługi odznaczające się najwyższą jakością. PLIK DO POBRANIA: Regulamin wspólnego znaku Made in Torun\nWydarzenie: GALA WRĘCZENIA ZNAKU MADE IN TORUŃ\nMiejsce: Dwór Artusa, Rynek Staromiejski 6, Sala Wielka\nData: 05.09.2018 godz. 18.00


Cyprian Kamil Norwid napisał, że ojczyzna to nasz zbiorowy obowiązek. Parafrazując słowa poety możemy powiedzieć, że ojczyzna niebieska to zbiorowy obowiązek wspólnoty Kościoła. W tej wspólnocie mamy wszystko, co jest potrzebne do osiągniecia ojczyzny niebieskiej, inaczej świętości, bo świętość daje nam niejako obywatelstwo nieba. Jednak nikt nas nie zbawi, ani Kosciół, ani sam Chrystus, gdy zabraknie naszej dobrej woli współpracy z łaską bożą. W latach trzydziestych ubiegłego wieku, w niedługim czasie po swoim nawróceniu na katolicyzm, Tomasz Merton spacerował ulicami Nowego Jorku ze swoim przyjacielem Robertem Laxem. W pewnym momencie Robert, który był Żydem zapytał Mertona, kim chce być, co chce osiągnąć, jako katolik. „Nie wiem”- odpowiedział Tomasz. Po chwili zastanowienia dodał, że chciałby być dobrym katolikiem. Lax zatrzymał się, mówiąc: „To znaczy, że chcesz być świętym”. Na co zdumiony Merton odpowiedział pytaniem: „Dlaczego oczekujesz ode mnie, żebym był świętym?” „Bo pragnąć być dobrym katolikiem znaczy to samo, co pragnąc świętości. Czy nie wierzysz, że Bog, który wezwał cię do świętości, nie poskąpi ci łaski, abyś to osiągnął? Jedyne co jest ci potrzebne, to pragnienie osiągnięcia świętości”- powiedział Robert. Tomasz wiedział, że jego przyjaciel ma rację i jako wybitny pisarz, myśliciel chrześcijański zdążał ku świętości. Również jego przyjaciel Robert Lax w niedługim czasie przeszedł na katolicyzm, zdążając na tej drodze ku ojczyźnie niebieskiej.\nŚw. Jan w drugim czytaniu pisze, że jesteśmy dziećmi bożymi. Jeśli tak, to winniśmy postępować jak przystało na dzieci boże, a wtedy będziemy oglądać Boga twarzą w twarz i zobaczymy kim naprawdę jesteśmy: „Wiemy, że gdy się to objawi, będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jaki jest. Każdy zaś, kto pokłada w Nim nadzieję, uświęca się, podobnie jak On jest święty”. Ewangelia z dzisiejszej uroczystości przypomina nam, że droga bożych przykazań jest dobrą drogą ku świętości, ale droga błogosławieństw jest doskonalsza. Na zakończenie przypomnijmy sobie te błogosławieństwa w formie nieco sparafrazowanej formie: Błogosławieni ubodzy w duchu, którzy całe swoje życie zawierzyli Bogu. Błogosławieni, którzy się smucą, gdy widzą jak człowiek czyni zło. Błogosławieni cisi, którzy w pokorze i cichości serca zdobywają człowieka i świat. Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości i gotowi są dla niej cierpieć i oddać życie. Błogosławieni miłosierni, którzy przez pryzmat swoich błędów patrzą na błędy bliźniego. Błogosławieni czystego serca, które miłość otwiera na Boga i bliźniego. Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, w swojej duszy i świecie. Błogosławieni, którzy dla Chrystusa gotowi są cierpieć a nawet umrzeć (z książki Bóg na drogach naszej codzienności).\nPotem ujrzałem: a oto wielki tłum, którego nikt nie mógł policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stojący przed tronem i przed Barankiem. Odziani są w białe szaty, a ręku ich palmy. I głosem donośnym tak wołają: „Zbawienie w Bogu naszym, Zasiadającym na tronie, i w Baranku”. A wszyscy aniołowie stanęli wokół tronu i Starców, i czterech Istot żywych, i na oblicza swe padli przed tronem, i pokłon oddali Bogu, mówiąc: „Amen. Błogosławieństwo i chwała, i mądrość, i dziękczynienie, i cześć, i moc, i potęga Bogu naszemu na wieki wieków! Amen” (Ap 7, 9- 11).\nAnonimowy poeta w utworze „Pieśń Dinka z górnego Nilu”, snując refleksje o życiu i śmierci człowieka, pisze:\n„W dniu, kiedy Bóg wszystkie rzeczy stworzył,\nA księżyc wschodzi, zachodzi i znów powraca;\ni już “nie powraca”.\nPodobne refleksje towarzyszą nam, gdy w pierwszych dniach listopada nawiedzamy polskie cmentarze. Jesienne chryzantemy na grobach, blade płomyki zniczy nagrobnych drżące na chłodnym wietrze, zapach zielonej jedliny wymieszany z zapachem palących się świec, liście pod nogami, nagie gałęzie drzew są dopełnieniem atmosfery listopadowych świąt. Stajemy pośród zaduszkowej scenerii, a myślą jesteśmy przy tych, którzy odeszli i nie powrócili. Zbieramy okruchy wspomnień. Pełni miłości do naszych zmarłych delikatnie układamy kwiaty na ich grobach. Ronimy łzy. I nie jesteśmy pogodzeni, że już „nie powrócą”.\nNasze usta szepczą słowa nadziei, a słyszy je Ten, którego znakiem znaczone są groby chrześcijan. On powiedział: “Ja jestem zmartwychwstanie i życie, kto wierzy we Mnie, nie umrze na wieki”. W świetle tej obietnicy nie ma w naszym życiu cyklicznych powrotów. Odchodzimy i nie powracamy, ale to odejście nie jest odejściem do nikąd. Dawca tej nadziei mówi do każdego z nas: “W domu Ojca mego jest mieszkań wiele, idę przygotować wam miejsce”. A zatem nasi bliscy umierając, tak naprawdę nie odeszli od nas. Przez tajemnicę zmartwychwstania Chrystusa są z nami. Pełni bożej miłości towarzyszą nam na drogach naszego życia.\nSą święci, których świętość Kościół ogłasza publicznie i wyznacza dzień, w którym ich wspominamy. Oprócz świętych ogłoszonych i czczonych publicznie istnieje nieprzeliczona rzesza świętych do grona, których, jak mamy nadzieję należą nasi święci rodzice, dziadkowie, znajomi, przyjaciele. Jest ich nieprzeliczona rzesza. Święty Jan w Apokalipsie pisze: “Potem ujrzałem: a oto wielki tłum, którego nikt nie mógł policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stojący przed tronem i przed Barankiem. Odziani są w białe szaty, a ręku ich palmy”. Uroczystość Wszystkich Świętych, to dzień poświęcony tym bezimiennym świętym z “tłumu”. Początki tej uroczystości sięgają pierwszych wieków chrześcijaństwa. W roku 731 Papież Grzegorz III wyznaczył tę uroczystość na 1 listopada. Zaś papież Grzegorz VI w roku 837 rozporządził, że święto to będzie poświęcone nie tylko męczennikom, ale wszystkim świętym kościoła katolickiego. Jednocześnie na prośbę cesarza Ludwika Pobożnego rozszerzył to święto na cały Kościół.\nWedług nauki Kościoła, głęboko zakorzenionej w Biblii, zmarli którzy nie zdążyli się przygotować w czasie ziemskiego życia na spotkanie z Bogiem, muszą przejść drogę oczyszczenia, aby doskonali i nieskalani stanęli przed Majestatem Najwyższego. Według tej samej nauki wiemy, że wierni żyjący na ziemi mogą przez swoje modlitwy, czyny miłosierdzia, serdeczną pamięć pomagać zmarłym na tej drodze oczyszczenia. Dzień Zaduszny, obchodzony 2 listopada jest poświęcony szczególnej pamięci modlitewnej o tych, którzy potrzebują oczyszczenia. Tradycja obchodów święta zmarłych jest niemal tak stara jak ludzkość. Ich terminy przypadały w różnych porach roku. W Starym Testamencie pamiętano w modlitwie o zmarłych. Zwyczaj ten utrzymywał się w czasach apostolskich. Później rozpowszechniła się praktyka składania Mszy św. za zmarłych. Odylo, opat z Cluny, ustalił w 998 r., że we wszystkich klasztorach benedyktyńskich dniem modlitw za zmarłych ma być 1 listopada. Klasztory benedyktynów stały się źródłem listopadowych obchodów świąt zmarłych. Później datę ustalono na 2 listopada i ta data obowiązuje do dziś.\nKult zamarłych był bardzo żywy na ziemiach polskich jeszcze przed przybyciem chrześcijaństwa. Pewne szczątkowe formy tego kultu przetrwały do czasów współczesnych. W niektórych parafiach archidiecezji lubelskiej jeszcze kilkanaście lat temu w Dniu Zadusznym można było zauważyć pokarmy na grobach. Była to pozostałość po świętach obchodzonych przez Słowian zwanych “Dziadami”. Na te święta sporządzano specjalne potrawy i niesiono uroczyście na żalnik. Palono ognie a kapłan-wróż, okryty białą końską skórą, wywoływał kolejno imiona i przydomki wszystkich zmarłych rodowców gromady, rzucając za każdym imieniem nieco jadła w ogień. Wierzono, że zmarli zwołani przychodzą, że posilają się, jak niegdyś. Że błogosławiona siła pokarmów pozwala w tę jedną noc stać się podobnymi do żywych.\nNasi przodkowie nie znając objawienia przychodzącego w Chrystusie poznawali niektóre prawdy religijne na drodze objawienia naturalnego. Obserwując wszechświat, na drodze logicznego rozumowania dochodzili do odkrycia niektórych prawd. Tak było z prawdą o życiu pozagrobowym Można powiedzieć, że wiara w życie pozagrobowe była powszechna. Poznanie na drodze objawienia naturalnego było odczytywanie nieraz bardzo mgliście i prowadziło czasami do wynaturzonych form oddawania kultu zmarłym, np. gdy umierał wódz zabijano wtedy jego żonę , służbę , zwierzęta ponieważ zmarły będzie ich potrzebował po śmierci.\nBóg objawiający się człowiekowi w Jezusie Chrystusie, to ogromny snop światła rozświetlający mroki pośmiertelnego losu człowieka. W głoszeniu Ewangelii Kościół często nawiązywał do dawnych wierzeń ukazując ich nowy sens. Jeden z dawnych kaznodziejów wspominając pogańskie obchody “Dziadów” nauczał w ten sposób: “Wierzycie, że zmarli żyją i potrzebują pomocy? – Zaiste, słusznie wierzycie; jeno modlitwy trzeba zmarłym, ani jadła. Palicie ognie dla zwołania duchów? Palcie je dla wyobrażenia światłości wiekuistej, której są spragnione. Nie sądźcie, że umarli żyją póty tylko, póki rodowcy o nich pamiętają- nieśmiertelne są dusze ludzkie; lecz pamiętajcie, że pamięć wasza przyśpiesza ich wybawienie. Nie szczędźcie pamięci zmarłym. A nie będziecie więcej lać wody, rozstawiać palcy, wołać: czur! czur! albo: a kysz a kysz lecz powiadać będziecie: Wieczny odpoczynek racz im dać Panie…Nie lękajcie się zmarłych nie frasujcie się o tych, których żywot był uczciwy.- Odtąd- mówi Duch- aby (umarli) odpoczęli od prac swoich, albowiem uczynki ich idą za nimi”.\nWyłaniamy się z prehistorii słowiańskiej, oświeceni światłem Chrystusa stajemy w tych dniach nad mogiłami naszych zmarłych i szepczemy: „Wieczny odpoczynek racz im dać Panie”. Między grobami przeciągają procesje żałobne, kaznodzieje głoszą orędzie Chrystusa o zmartwychwstaniu. Zdrowaśki i Ojcze nasze oplatają krzyże i dźwigają ku niebu nasze myśli wraz z serdeczną pamięcią o naszych zmarłych. Wieczorem wyludniają się cmentarze, zapada ciemność, pozostaje łuna płonących zniczy jak nasza niegasnąca pamięć o zmarłych, jak nasza miłość do tych, którzy odeszli, zostając w Bogu z nami (z książki Nie ma innej Ziemi Obiecanej).\nNajmilsi: Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec: zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi i rzeczywiście nimi jesteśmy. Świat zaś dlatego nas nie zna, że nie poznał Jego. Umiłowani, obecnie jesteśmy dziećmi Bożymi, ale jeszcze się nie ujawniło, czym będziemy. Wiemy, że gdy się to objawi, będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jaki jest. Każdy zaś, kto pokłada w Nim nadzieję, uświęca się, podobnie jak On jest święty (1 J 3,1-3).\nW Stanach Zjednoczonych w wigilię Uroczystości Wszystkich Świętych na ulicach pojawiają się dziwaczni przebierańcy. Częstym motywem ich przebrań są postacie duchów, kościotrupów, śmierci, diabłów. Im bardzie makabryczny strój tym lepiej. Jest to pogański zwyczaj o chrześcijańsko brzmiącej nazwie „Halloween”, wywodzącej się od słów All Hallows, co znaczy Wszyscy Świeci. W czasach przed chrześcijańskich 31 października i 1 listopada Celtowie obchodzili Samhain, najważniejsze święto na zakończenie żniw i roku wg kalendarza celtyckiego. Wierzono, że w noc wigilii Samhain duchy osób zmarłych w minionym roku oraz tych, które się jeszcze nie narodziły, zstępowały na ziemię w poszukiwaniu żywych, by w nich zamieszkać przez okres następnego roku. Mogły one szkodzić człowiekowi, dlatego na różne sposoby starano się ich zmylić. Aby dom wyglądał niegościnne, odstręczająco gaszono kaganki, pochodnie nie rozpalano w piecu, a poza domem wystawiano żywność dla duchów. Dla odstraszenia duchów ludzie ubierali się w stare, podarte ubrania i chodzili po wsiach udając brudnych włóczęgów. Wierzyli, że dzięki takiemu przebraniu żaden duch nie zechce w nich zamieszkać.\nTe pogańskie święta zbiegły się z chrześcijańskimi Uroczystościami Wszystkich Świętych. Ta zbieżność doskonale ukazuje różnicę relacji między żywymi a umarłymi w wierzeniach pogańskich i chrześcijaństwie. Uroczystość Wszystkich Świętych dla chrześcijan ma radosny charakter. Wspominamy dzisiaj i oddajemy cześć zmarłym, którzy idąc drogą bożych błogosławieństw osiągnęli chwalę niebieską. A jest ich tak ogromna rzesza, że trudno ich zliczyć. Święty Jan w Apokalipsie pisze: „Potem ujrzałem: a oto wielki tłum, którego nikt nie mógł policzyć”. Ten nieprzeliczony tłum świętych jest także źródłem naszej osobistej radości. Tak wielu naszych bliskich mamy po drugiej stronie życia. Tak wiele doświadczyliśmy dobra i miłości z ich strony, że aż trudno pomyśleć, że mogłoby zabraknąć dla nich miejsca w tej ogromnej rzeszy świętych. Nie obawiamy się, jak to było w niektórych pogańskich kultach kontaktu z nimi. Wręcz przeciwnie, przyzywamy ich dobroczynnej obecności. Odmawiając Skład Apostolski mówimy: „Wierzę w świętych obcowanie”. Wierzę w realną więź między żyjącymi w niebie i na ziemi. O tej prawdzie pouczył nas Chrystus, który przez zmartwychwstanie uwiarygodnił swoje słowa: Każdy kto wierzy we mnie choćby i umarł żyć będzie. Kolejnym powodem radosnego świętowania, jest świadomość, że nasze miejsce jest również w tej nieprzeliczonej rzeszy świętych, którzy radują się chwałą nieba. Wietnamskie przysłowie mówi „Narodziny są pielgrzymką, śmierć jest powrotem do domu”. Pielgrzymujemy ziemskimi drogami, aby wrócić do domu, którym jest niebo. Święty Bernard mówi o roli świętych w naszym pielgrzymowaniu do nieba w ten sposób: „Święci nie potrzebują hołdów jakie im oddajemy, bo nic nie możemy dodać do tego co już otrzymali… Ale gdy ze czcią rozważam ich życie i chwałę niebieską, to umacnia się we mnie pragnienie świętego życia i nieba”. Można powiedzieć, że to nam bardziej potrzebna jest uroczystość Wszystkich Świętych niż samym świętym. Oczywiście, że święci radują się w niebie, gdy widzą nasze pragnienie zdobywania świętości, która prowadzi do nieba.\nNieraz może zadajemy sobie pytania: Gdzie jest niebo? Jak ono wygląda? Na ten temat możemy znaleźć tysiące książek. Niektóre z nich bardzo szczegółowo opisują tę rzeczywistość. A prawda jest taka: im bardziej szczegółowy opis, tym mniej prawdziwy, bo Pismo św. mówi o tej rzeczywistości: „ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują” (1 Kor 2,9). Możemy jednak być pewni, że niebo to nie znająca końca i granic uszczęśliwiająca bliskość Boga. Nasze szczęście ma bardzo osobiste kolory i zapewne nie zabraknie ich w radości nieba. Poeta Jan Lechoń w wierszu „Niebo” pisze:\n„Śniło mi się dziś niebo: zaraz je poznałem\nI wiem, że był tam Pan Bóg, choć Go nie widziałem.\nZ szumem białe swe skrzydła podniosły bociany,\nA później, niby wielki robak świętojański\nNad którymi wysoko stał Paweł Kochański\nI grał w tej boskiej ciszy „Źródło Aretuzy” .\nNajpewniejszą drogą do rzeczywistości nieba to droga Błogosławieństw, o której słyszeliśmy w Ewangelii na dzień dzisiejszy. Do szczęśliwych inaczej błogosławionych należą: Ci dla których największym bogactwem jest królestwo niebieskie, którzy się smucą i płaczą, gdy widzą zło na świecie, którzy nie rozpychają się łokciami, ale w cichości serca starają się iść drogami wyznaczonymi przez Boga, którzy starają się zbudować sprawiedliwy świat, płacąc nieraz za to wysoką cenę, którzy są sprawiedliwi, ale w tej sprawiedliwości jest miejsce na miłosierdzie, którzy wyrzucają ze swego serca zło i przygotowują w nim miejsce dla Boga, którzy mają w sobie boży pokój i ten pokój niosą światu, którzy gotowi są cierpieć i umrzeć w imię bożej sprawiedliwości, którzy gotowi są oddać życie ze względu na Chrystusa.\nIdąc ta drogą możemy mieć nadzieję, ze kiedyś będziemy się razem ze wszystkimi świętymi w niebie i za tę nadzieję dziękujmy Bogu słowami modlitwy Karola de Foucauld\nbo Ty jesteś moim Ojcem” (z książki W poszukiwaniu mądrości życia).\nW uroczystość Wszystkich Świętych oddajemy cześć anonimowym świętym. Św. Jan w Apokalipsie mówi, że jest ich nieprzeliczona rzesza. Zapewne wśród nich są nasi bliscy, znajomi, którzy odeszli do Pana, a których my pamiętamy jako wspaniałych ludzi. Wierzymy, że są zbawieni, a ta wiara stanie się pewnością, gdy my sami dołączymy do tej ogromnej rzeszy. Dzisiejsza uroczystość jest wezwaniem do wstępowania w ślady świętych. Na drodze ku świętości możemy korzystać z przykładu i liczyć na wsparcie, tych, którym dzisiaj oddajemy cześć. W zacytowanej na wstępie Ewangelii, Chrystus ukazuje nam najpewniejszą drogę do świętości, jest nią droga błogosławieństw. W naszym życiu realizujemy ją na różne sposoby. Popatrzmy, zatem jak ją realizuje w swoim życiu Ojciec Piotr zwany ojcem ubogich, założyciel ruchu Emaus.\nOjciec Piotr zainspirowany historią uczniów, którzy po śmierci Jezusa smutni szli do Emaus założył ruch, który wychodzi naprzeciw ludziom zagubionym, smutnym, potrzebującym. Historia uczniów z Emaus powtarza się w życiu wielu z nas. Różnego rodzaju doświadczenia życiowe przygniatają nas do ziemi, ciemnieje horyzont i życie traci sens. Idziemy smutni, nie wiemy nawet dokąd. Ale jeśli jesteśmy uważni możemy dostrzec, że idzie z nami Chrystus, który bardzo często poprzez swoich uczniów wyciąga do nas rękę. Te wyciągnięte ręce możemy spotkać w założonym przez ojca Piotra Ruchu Emaus. Wspólnoty tego Ruchu dają bezdomnym schronienie, poczucie bezpieczeństwa, ofiarowują przyjaźń, przywracają radość i sens życia. Członkami tej wspólnoty zostają także ludzie, którzy chcą prowadzić skromne życie, dzieląc się z bliźnimi wartościami, które sami posiadają. Jedną z zasad tego Ruchu jest maksyma: „Zanim zadbasz o siebie, zadbaj o wszystkich tych, którzy są mniej szczęśliwi od ciebie. Służąc w pierwszym rzędzie najbardziej cierpiącym”.\nEmaus daje schronienie wszystkim potrzebującym bez względu na wyznanie i przeszłość, jednak pod warunkiem, że zechcą oni pracować w domach wspólnoty. W ten sposób zarobione pieniądze przeznacza się na utrzymanie członków Emaus. Praca jest jednym z podstawowych wymagań a zarazem najwyższych wartości w życiu wspólnoty. Zwraca osobie odrzuconej jej godność, daje wspólnocie środki na utrzymanie i samodzielność. Grupy Emaus stawiają sobie za cel również wspieranie innych, jeszcze bardziej potrzebujących. Solidarność ta przejawia się głównie w akcjach ratowania ofiar kataklizmów, konfliktów, wojen, jak i też pomoc materialna najuboższym. Stowarzyszenia Przyjaciół Emaus jednoczą ludzi, którzy nie angażują się bezpośrednio w życie wspólnoty, ale podzielają jej idee i wspierają w pracy.\nInicjatorem tego Ruchu jest Henri Antoine Groues, który jest bardziej znany z pseudonimu z czasów okupacji jako Ojciec Piotr. Urodził się 5 sierpnia 1912 w Lyonie we Francji w rodzinie przemysłowców o silnych tradycjach chrześcijańskich. Ojciec jego był przykładem bezinteresownej miłości bliźniego. I to on wywarł zasadniczy wpływ na postawę przyszłego założyciela ruchu Emaus. W roku 1930 Henri Groues podjął decyzję zostania kapłanem. W wieku 19 lat wstąpił do zakonu kapucynów. Na drodze realizacji powołania stanęły przeszkody natury zdrowotnej. Kłopoty ze zdrowiem uniemożliwiały prowadzenie życia według surowej kapucyńskiej reguły. Stąd też w roku 1939 opuścił klasztor i został księdzem diecezjalnym w Grenoble. Po wybuchu II wojny światowej Henri Antoine Groues, pod pseudonimem Ojciec Piotr działał we francuskim Ruchu Oporu. Z narażeniem własnego życia pomagał Żydom, uciekinierom. Zajmował się także kolportażem ulotek oraz prasy podziemnej. W Ruchu Oporu współpracował z nim Lucie Coutaz, która po wojnie został jednym z głównych filarów Ruchu Emaus.\nPo wojnie Ojciec Piotr został odznaczony Krzyżem Wojennym, medalem Ruchu Oporu oraz Legią Honorową, został także wybrany do Parlamentu francuskiego jako kandydat niezależny. Będąc parlamentarzystą podjął walkę na rzecz ubogich. Mówiło się o nim „dziwaczny ksiądz”. W roku 1946 został ponownie deputowanym i dalej kontynuował walkę na rzecz sprawiedliwości społecznej. W czasie strajków powiedział: „Problem to nędza. Lekarstwem jest sprawiedliwość”. W roku 1949 Ojciec Piotr wynajął zniszczony dom w Neuilly-Plaisance, który zaadaptował na schronisko dla bezdomnych, nadając mu nazwę „Emaus”. Ludzie przybywający do tego miejsca stworzyli wraz z Ojcem Piotrem wspólnotę. Pierwszym jej członkiem został Georges, były galernik, niedoszły samobójca, któremu Ojciec Piotr powiedział: „Jesteś nieszczęśliwy. Ja niczego ci nie mogę dać. Ale ty, ponieważ chcesz umrzeć, czy nie chciałbyś mi pomóc pomagać innym?” To spotkanie zaowocowało całkowitą przemianą Georgesa. Zrozumiał wtedy, że miłość i cierpienie podjęte z myślą ulżenia innym niosą ogromną radość i nadają życiu najgłębszy sens.\nTak powstała pierwsza wspólnota Ruchu Emaus. Sieć placówek zapewniających potrzebującym i bezdomnym pomoc rozrastała się bardzo szybko. Budowano, często nielegalnie kolejne domy wspólnoty. W roku 1954, w trakcie wyjątkowo surowej zimy, Ojciec Piotr wygłosił w Paryżu apel radiowy z prośbą o pomoc w ratowaniu zamarzających bezdomnych. Efekt był natychmiastowy – rząd podjął decyzję o budowie 12 tys. mieszkań socjalnych. Doceniając ogromną rolę mediów, Ojciec Piotr często przez radio i telewizję kierował apele do ludzi dobrej woli. Miał również duży wpływ na polityków, którzy nie potrafili odmówić jego prośbom. Dziś wspólnota skupia ponad 350 grup w 42 krajach. W 1996 r. jako pierwsze w krajach Europy Środkowowschodniej powstało Stowarzyszenie Emaus w Krężnicy Jarej koło Lublina. Drugi dom wspólnoty, otwarty w roku 2002 przez Ojca Piotra znajduje się w Nowym Sączu.\nOjciec Piotr wiele podróżował po świecie z orędziem miłości, wzywając równocześnie do sprawiedliwości społecznej. Odwiedzał wspólnoty Emaus na całym świecie oraz nawiązywał kontakty z ludźmi, którzy mogli wesprzeć Ruch Emaus, w którym rodzi się nadzieja i radość życia, jak w ewangelicznym Emaus, gdzie uczniowie spotkali zmartwychwstałego Chrystusa. Patrząc na życie Ojca Piotra nie ma wątpliwości, że jest to droga prowadząca do nieba. W roku 2007, w wieku 94 lata Ojciec Piotr, „ojciec bezdomnych” odszedł do Pana (z książki Wypłynęli na głębię).\nMIŁOŚĆ SIĘGAJĄCA WIECZNOŚCI\nŚw. Jan Apostoł był „uczniem, którego Jezus miłował”. Umiłowany uczeń nazywał Boga Miłością. Słowo „miłość” występuje w jego pismach wyjątkowo często. Jako świadek życia Jezusa, napisał: „Myśmy poznali i uwierzyli miłości, jaką Bóg ma ku nam. Bóg jest miłością: kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim”. Św. Jan przypomina nam, że w życiu wiary najważniejsza jest miłość. Jeśli jej nie znamy, jeśli nie ożywia ona naszego życia, oznacza to, że nie poznaliśmy jeszcze Boga. W drugim czytaniu w Uroczystość Wszystkich Świętych, Apostoł Miłości mówi do nas: „Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec”. Tę miłość zauważamy nieraz, gdy trzeba zmierzyć się z cierpieniem. Karolina poczuła nagle przeszywający ból głowy, który nie ustępował przez kilka dni. W końcu udała się na pogotowie, gdzie otrzymała pomoc medyczną. Następnego dnia rano obudziła się bez tego bólu. To był cudowny poranek, który zrodził taką refleksję: „Jakże często nie dostrzegamy ogromnych darów, jakie otrzymujemy od Boga, chociażby głowa, która nie boli z rana”. I tu można by wymienić wiele innych darów, które mówią o miłości naszego Ojca w niebie. Ale jest czasami ból, którego nie są w stanie uśmierzyć żadne leki, tylko śmierć przynosi ukojenie. I wtedy rodzi się trudne pytanie o miłość Boga. Najczęściej tej odpowiedzi nie odnajdujemy w słowach. Pisze ją samo życie, które uważnie, nieraz na klęczkach, z wychylenie ku wieczności trzeba odczytywać.\nNie tak dawno byliśmy poruszeni śmiercią Anny Przybylskiej, wspaniałego człowieka i utalentowanej aktorki. Miała 35 lat. Jacek Bromski z Stowarzyszenia Filmowców Polskich napisał w swoim nekrologu: „Pan Bóg dał jej wszystko, o czym mogła zamarzyć: wielką urodę, wielki talent, wspaniały charakter, kochającą rodzinę – a teraz zabrał Jej to wszystko, a Ją odebrał malutkim dzieciom i rodzinie. W głębi serca nie możemy się z tym pogodzić”. Zaś Krzysztof Jaroszyński, reżyser kultowego filmu „Daleko od noszy”, w którym zagrała Anna Przybylska powiedział: „Trudno mi uwierzyć, że Bogu była bardziej potrzebna niż nam”. W wywiadzie dla Vivy aktorka powiedziała: „Chciałabym strasznie, żeby już była wiosna, nie mogę się jej doczekać. Wtedy będę mogła wsiąść na rower. Tęsknię za plażą, za latem. No i mam jeszcze parę marzeń zawodowych. Ale najbardziej chciałabym wyjść z tej sytuacji, w jakiej się teraz znajduję, i móc funkcjonować tak, jak funkcjonowałam do tej pory. Jeszcze trochę pożyć. Bardzo głęboko wierzę, że mi się uda!”. W swoimi zmaganiu z chorobą bardziej myślała o swoich bliskich, niż o sobie: „Wiem, że śmierć jest nieunikniona, całe życie się z nią oswajamy. Ale może dlatego, że mam rodzinę, nie potrafię pogodzić się z myślą, że ktoś będzie po mnie płakał. Ja umieram i mam święty spokój, ale po mnie zostaje żal matki czy rozpacz dziecka. To jest irracjonalne, ale często myślę o tym, jak bardzo skaleczyłabym swoje dzieci, gdybym przedwcześnie umarła. One już nigdy nie byłyby tymi samymi beztroskimi, pogodnymi dziećmi co teraz. Czuję się wtedy strasznie”.\nW tych trudnych dniach i miesiącach kierowała swoje myśli ku Bogu. W wyżej wspomnianym wywiadzie powiedziała: „Wyspowiadałam się pierwszy raz od 13 lat. Teraz znowu kumpluję się z Panem Bogiem, chodzimy co niedziela na kawę. Bardzo dobrze mi z tą przyjaźnią, lecz nie narzucam nikomu mojej wiary, nie manifestuję jej i nie zmuszam innych, aby razem ze mną na tę niedzielną kawę chodzili. Ale uwierz mi, że po tych spotkaniach jest mi naprawdę o wiele lżej. I myślę, że dostałam swoją lekcję od Niego w jakimś celu”. Ta tragiczna historia nie jest prostą odpowiedzią na pytanie o miłość Boga, ale jest bolesnym przedzieraniem się tam, gdzie odczujemy prawdziwość słów św. Jana: „Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec”, mimo tak tragicznych doświadczeń. Zapewne doświadczyła tego św. Teresa, Edyta Stein która w obozie koncentracyjnym mówiła do zrozpaczonych matek; „Dobrze jest pamiętać, że mamy prawo obywatelskie do nieba, Świętych Pańskich zaś za towarzyszy i domowników. Łatwiej wówczas znieść to, co jest na ziemi”. Drogą prowadząca do tego miejsca jest, „kumplowanie się z Bogiem”, jak powiedziała śp. Anna.\nDzisiejsza uroczystość ukazuje nam nieprzeliczone grono tych, którzy „kumplowali” się z Bogiem. Św. Jan w Apokalipsie pisze: „Potem ujrzałem wielki tłum, którego nikt nie mógł policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stojący przed tronem i przed Barankiem. Odziani są w białe szaty, a w ręku ich palmy”. Palma jest symbolem męczeństwa i chwały. W Apokalipsie jest symbolem zbawionych. „Kumplowanie” z Bogiem św. Jan wyraża słowami: „Każdy zaś, kto pokłada w Nim nadzieję, uświęca się, podobnie jak On jest święty”. Ewangelia na dzisiejszą uroczystość ukazuję nam osiem błogosławieństw jako drogę uświęcenia: „Błogosławieni ubodzy w duchu, którzy się smucą, cisi, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, miłosierni, czystego serca, którzy wprowadzają pokój, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, gdy ludzie wam urągają i prześladują was, i gdy mówią kłamliwie wszystko złe na was z mego powodu”. Aby wyruszyć w tę drogę trzeba całkowicie zaufać Bogu i w Nim złożyć całą nadzieję.\nTakim człowiekiem zawierzenia był św. Jan Paweł II. I na tej drodze doszedł do ogromnej rzeszy zbawionych, o których mówi św. Jan w Apokalipsie. On mówił i mówi do nas: „Jeżeli pragniecie prawdziwego szczęścia, starajcie się utożsamić z Chrystusem. On jest pierwszym człowiekiem ośmiu błogosławieństw: nie tylko Tym, który ich nauczał, ale przede wszystkim Tym, który je niedoskonałej wypełnił całym swoim życiem”. A na koniec wspomnę dwa nocne czuwania, które spędziłem w bliskości św. Jana Pawła II. Noc przed kanonizacją św. Jana Pawła II spędziłem z pielgrzymami Nowego Jorku na rzymskich ulicach. Od godz. 21:00 w modlitewnym skupieniu czekaliśmy na Mszę kanonizacyjną, podczas, której uroczyście ogłoszono po raz drugi, że Jan Paweł II jest w gronie nieprzeliczonej rzeszy świętych. Rozpamiętując tę noc wracam myślą do Światowego Dnia Młodzieży w Toronto w roku 2002. Wraz z nowojorską młodzieżą, pod gołym niebem, przy padającym deszczu całą noc czekałem na Mszę św. celebrowaną przez Jana Pawła II. Papież mówił o drodze błogosławieństw jako drodze do nieba. Dzisiaj wiemy, że właśnie ta droga była jego drogą do świętości. Jest to droga dla każdego z nas, dlatego módlmy się słowami św. Jana Pawła II, wypowiedzianymi w Toronto, aby nie zabrakło nam siły do podążania tą drogą: „Panie Jezu Chryste, ogłoś jeszcze raz swe Błogosławieństwa w obecności tych młodych ludzi, zebranych w Toronto na Światowym Dniu Młodzieży. Spójrz na nich z miłością i posłuchaj ich młodych serc gotowych do zaryzykowania swoją przyszłością dla Ciebie. Wezwałeś ich, aby byli ‘solą dla ziemi i światłem świata’. Ucz ich nadal prawdy i piękna wizji, którą głosiłeś na Górze. Spraw, by byli mężczyznami i kobietami Błogosławieństw! Niech światło Twojej mądrości zajaśnieje nad nimi, aby słowem i czynem mogli szerzyć w świecie światło i sól Ewangelii. Spraw, by całe ich życie było jasnym odbiciem Ciebie który jesteś prawdziwą Światłością, przybyłą na ten świat, aby każdy, kto w nią wierzy, nie umarł, ale miał życie wieczne!” (Kurier Plus, 2017).\nMOJE MIEJSCE NA LIŚCIE ŚWIĘTYCH\nW polskich uwarunkowaniach klimatycznych zmiany zachodzące w przyrodzie wymownie wkomponowują w listopadowe obchody Uroczystości Wszystkich Świętych i Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych, które nieodłącznie są związane z nawiedzeniem cmentarzy. Z dzieciństwa pamiętam, jak wędrowałem na parafialny cmentarz. Przechodziłem przez szare pola zamarłej przyrody, mijałem ogołocone drzewa, w gałęziach których jesienny wiatr wygrywał swoje smętne melodie. Zamierająca przyroda była jednym z elementów przygotowania na spotkanie z cmentarną rzeczywistością. Jesienne chryzantemy na grobach, blade płomyki zniczy nagrobnych drżące na chłodnym wietrze, zapach zielonej jedliny wymieszany z zapachem palących się świec, szept modlitw wzbijający się ku niebu mówiły, że w tym przemijaniu jest nadzieja. Stajemy pośród zaduszkowej scenerii, a myślą jesteśmy przy tych, którzy odeszli do wieczności. Zbieramy okruchy wspomnień. Pełni miłości do naszych zmarłych delikatnie układamy kwiaty na ich grobach. Ronimy łzy. I nie jesteśmy tak do końca pogodzeni z ich odejściem. Nasze myśli uczepiają się nagrobnych krzyży, które mówią o bólu i rozstaniu, ale przede wszystkim są znakiem naszego zmartwychwstania i spotkania z tymi, którzy wcześniej odeszli do Pana.\nUroczystość Wszystkich Świętych 1 listopada i Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych 2 listopada mimo odmienności liturgicznej w obrzędowości ludowej stają się sobie bardzo bliskie. Zapewne dzieję się to dlatego, że pierwszego i drugiego dnia wspominamy tych, którzy odeszli do wieczności, nawiedzamy cmentarze. W Polsce w czasach komuny w Uroczystość Wszystkich Świętych wprowadzono nawet procesje zaduszkowe na cmentarzach, czego nie przewidywało prawo liturgiczne. A to dlatego, że w tamtych czasach Dzień zaduszny był dniem pracy, a potrzeba uczestnictwa w procesji zaduszkowej była tak ogromna, że zdecydowano się na jej organizowanie w Uroczystość Wszystkich Świętych. Pierwszy dzień listopada jest dniem triumfu i radości. Oddajemy cześć i prosimy o wstawiennictwo tych, którzy ukończyli ziemską pielgrzymkę i otrzymali chwałę nieba. Jest ich ogromna rzesza, o której św. Jan pisze w Apokalipsie: „Potem ujrzałem wielki tłum, którego nikt nie mógł policzyć”. Drugiego listopada wspominamy naszych bliskich zmarłych, którzy są na drodze oczyszczenia, aby nieskalanymi stanąć przed Bogiem. Ten stan nazywamy czyśćcem. W tym dniu w sposób szczególny przez modlitwę i inne praktyki religijne możemy wspomóc naszych zmarłych na drodze oczyszczenia. Modlimy się za nich nawet gdy jesteśmy przekonani, że oni za swoją dobroć i miłość otrzymali koronę niebieskiej chwały.\nNa ten tłum bezimiennych świętych spójrzmy przez pryzmat pandemii COVID-19. Najczęściej ten problem przedstawia się w liczbach: liczba nowych przypadków zachorowań dziennie, liczba hospitalizacji, liczba zgonów. Ale niektórzy z nas aż nazbyt boleśnie wiedzą, że każda z tych liczb jest człowiekiem: kimś, kto kochał i był kochany, kimś, którego życie jest historią wartą opowiedzenia i zapamiętania. Na Twitterze założono profil @FacesofCovid, na którym zebrano historie ponad 200 000 Amerykanów, którzy zmarli na koronawirusa. Ta lista brzmi jak litania świętych. Oto kilka „wezwań” z tej litanii: „Margaret, kochająca matka i babcia, zapamiętana przez rodzinę i przyjaciół jako osoba hojna i bezinteresowna. Wendell, ukochany kierowca autobusu szkolnego, znany z poczucia humoru i ogromnej troski o każde dziecko w autobusie. 16-letnia Reva, która zrezygnowała ze średniej szkoły, aby opiekować się młodszym rodzeństwem. Rebecca, specjalistka w dziedzinie chorób zakaźnych, która pomagała innym lekarzom radzić sobie z COVID-19, a także leczyła setki własnych pacjentów, zanim sama uległa wirusowi. Michael, 33-letni weteran, strażak ochotnik i ratownik medyczny, który zmarł po zarażeniu się COVID-19 podczas niesienia pomocy chorym. Ashlee, 34-letnia nauczycielka gimnazjum, uwielbiana przez uczniów, znana była z tego, że z własnych pieniędzy płaciła za wszystko, czego potrzebował uczeń, od przyborów szkolnych po ubrania. Cheryl, 60 lat, uratowała wielu pacjentów przez długie lata pracy jako pielęgniarka na OIT. Pielęgniarka Maria, 63 lata, ze względu na serdeczność i miłość do swoich pacjentów w izbie przyjęć nazywano ją matką. Jedna z jej czterech dorosłych córek – z których wszystkie są pielęgniarkami – powiedziała o niej: ‘Mama pokazała mi, jak być bezinteresownym’. Ali, 59 lat, były bokser i szanowany trener, założył bezpieczną siłownię w centrum miasta dla dzieci z patologicznych rodzin. Anthony Iraci z Nowego Jorku, współzałożyciel @FacesofCovid. Zmarł z powodu wirusa. Zaraził się, bo w czasie pomocy ofiarom zamachu terrorystycznego 11 września nadwyrężył swój układ odpornościowy i oddechowy”.\nDo tej listy każdy z nas mógłby dodać wiele znanych sobie osób, którzy odeszli do Pana, a my jesteśmy przekonani, że są świętymi. Dziś oddajemy cześć tym świętym, którzy żyli między nami, dzielili z nami swoje troski i radości. Do dziś pamiętamy ich miłość, dobroć, pokorę, bezinteresowność, współczucie, hojność. Wracając do Ewangelii zacytowanej na wstępie możemy powiedzieć, że szli drogą błogosławieństw. Byli świadomi swojej ograniczoności, ale w Bogu odnajdywali moc i siłę. Smucili się, gdy widzieli zło i starali się mu zapobiec. Nie rozpychali się krzykliwie w swoim życiu, ale w miłości i cichości serca zdobywali świat. Wszystko układali w swoim życiu według Bożej sprawiedliwości. Świadomi swojej grzeszności ufali Bożemu miłosierdziu i to miłosierdzie okazywali innym. Ich serca były czyste, nie było w nich przewrotności. W czystym sercu jest miejsce dla Boga. Mieli w sobie wewnętrzny pokój i tym pokojem obdarzali innych. Dla tych wartości gotowi byli cierpieć, znosić urąganie i prześladowanie. I to do nich Chrystus kieruje słowa: „Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie”. W łasce Ducha Świętego Chrystus daje nam moc podążania do świętości drogą błogosławieństw.\nAktor Dariusz Kowalski wyznaje: „Gdyby nie Chrystus, dziś leżałbym w błocie. Dla wielu mogę być ciemnogrodem, ale o tym nie myślę, bo mnie interesuje Niebo, a nie to, co o mnie mówią i myślą ludzie. Bez wiary życie nie miałoby sensu. Nie wyobrażam sobie tego. Rozmawiałem ostatnio z pewnym reżyserem i rozmowa zeszła na tematy wiary, w czasie której zapytał mnie, jak się odnajduje tej rzeczywistości? Odpowiedziałem, że gdybym nie wierzył to byłoby tak jakbym jechał rozpędzonym samochodem na ścianę. Niezależnie od tego co się wydarzy, wszystko jest bez sensu. Miłość jest wieczna. Z miłości się zrodziłem, miłość mnie powołała do życia, ona czeka na mnie. Jestem ważny na wieki. To mi daje siłę” (Kurier Plus, 2020).


Czy tu stosuje się HTML? - Forum 2021 - RODZICE.PL\nPodejrzewam że tak, ale ponieważ są to pierwsze moje kroki – to na razie nic mi nie wychodzi. Próbowałam wcześniej na Allegro i… parę rzeczy mi się udało osiągnąć. Moim jedynym osiągnięciem na stronach forum jest wklejenie zdjęcia (hi hi hi…)\nNie oczekuję lekcji, bo i tak muszę sama się wszystkiego nauczyć, chciałabym się tylko upewnić: czy pisząc tekst wiadomości można stosować język HTML?\n2 odpowiedzi na pytanie: Czy tu stosuje się HTML?\nRe: Czy tu stosuje się HTML?\ntak jak jhest napisane w pomocy (w górnym menu):\nZależy od kącika. Jeśli jest napisane HTML Tak to można używać HTML. Jeśli jest napisane Markup Tak to można używać znaczników do formatowania tekstu. A jakich dowiesz się kiedy przeczytacz POMOC 🙂\nJednocześnie zapraszam na stronę: [url=”https://”] [Zobacz stronę]\nZnasz odpowiedź na pytanie: Czy tu stosuje się HTML?


nie błahe palenie w piecu. Tak naprawdę wystarczy chwila i może dojść do tragedii. Niejednokrotnie przyczyną tragedii jest jednak zwykłe zaniedbanie użytkowników pieca. Najczęściej do pożaru dochodzi przez zanieczy\nNiejednokrotnie przyczyną tragedii jest jednak zwykłe zaniedbanie użytkowników pieca. Najczęściej do pożaru dochodzi przez zanieczy\nJa Też Kiedyś Chciałem kupić samochód. Nie Wychodziło Mi Zanim Znalazłem TOSuplementacje dla sportowców? Nie tylko!Obróbka metalu - plotery frezująceBhp-pulsar.plKosmetyczne i naturalne olejki do skóryKilka zabiegów dla zdrowia i urody Can you buy us auto parts on Saturday? Szczury i deratyzacjaOgółem o taksówkachBhp-pulsar.plSporty i odzież termoaktywna- czy wartoEnergetyka słoneczna - fakty, porady, kosztyPowszechność poligrafiiObrabiarki do metaliNaprawić ekspres do kawy Profesjonalnie!UWAGA! Stosując Te 8 Błędów NIGDY Nie Dowiesz Się Jak transportować ponadgabarytyKlimatyzacja - w domu i w biurzeDrzwi - atesty, fakty, jak wybraćAdres korespondencyjny dla firmy - usługa wirtualnego biuraWarto oszczędzać wodę? Warto!Tłumaczenia z BułgarskiegoSprawdź jak możesz lepiej drukowaćWizyta u dentysta - implanty zębowe, kilka poradTanie pozycjonowanieJak spawać podłogi?Kto powinien robic sobie badanie sercaCzy można naprawić komin po godzinach?Zanim przyjdzie faja upałów - o klimatyzacjiExpert services - electriciansDruk i reklama


KEN MODE – Entrench (Season Of Mist) | Violence Online\nPosted by areklerch on Mar 20, 2013 in Album tygodnia | Możliwość komentowania KEN MODE – Entrench (Season Of Mist) została wyłączona\nWspółczesny hałas ma wielu ambasadorów, tkwiących po samą szyję w latach 90 – tych. I właśnie te zespoły, mozolnie przerzucające kładkę między tym, mitycznym dla wielu okresem a czasami obecnymi, stanowią awangardę – paradoksalnie – dzisiejszej, poszukującej sceny ekstremalnej. I nie ma w tym nic zdrożnego ani dziwnego, że pomysły ukształtowane w tamtej dekadzie, dzisiaj, po przełożeniu na współczesne brzmienie i sposób szarpania strun, potrafią rozwalić łeb. Tak jak „Entrench”.\nKanadyjski KEN mode zaintrygował mnie płytą „Mennonite” a kupił ostatecznie krążkiem „Venerable„. Nowa płyta, tym razem dla francuskiego labela, jest logiczną kontynuacją tamtych poszukiwań i choć wydawać by się mogło, że zespół niczego nowego nie proponuje, to jednak „Entrench” zabija każdym dźwiękiem i powoduje, że przyjmuję go bezkrytycznie. Bo też i na razie nie doszukałem się na tej płycie niczego słabego, niedopracowanego i niepotrzebnego. „Entrench” to esencja, przede wszystkim za sprawą niesamowitego, drewnianego brzmienia, które najlepiej nazwać wulgarnym analogiem. Dzięki temu muzyka oczyszczona zastała z naleciałości zmetalizowanego hardcore’a, które delikatnie dosk wierały mi na poprzedniczce. KEN mode pozbywa się sukcesywnie wszystkiego, co może kojarzyć ich z dzisiejszą ekstremą i jednocześnie cały czas bacznie przygląda się przeszłości. Można bez problemu odkryć fascynację gitarzysty J. Matthewsona stylem Duane Denisona („No I’m In Control”) czy wokalne podobieństwa do Davida Yow („The Terror Pulse”). To jednak nic nie znaczy, bo zespół wirtuozersko stapia te starsze elementy z nowszymi. Do tych ostatnich należy zaliczyć pojawiające się tu i ówdzie poszukiwania na terenie math rockowym; miejscami prowadzą one aż do Dillinger Escape Plan („Your Heatrwarming Story Make Me Sick”, „The Promises of God” czy „Secret Vasectomy”) i to jest jedyne ogniwo łączące teraźniejszość z przeszłością. Umiejętne korzystanie z rozwiązań The Jesus Lizard jest dla mnie największym atutem Kanadyjczyków, bo nawet w tych najbardziej oczywistych fragmentach robią muzykę po swojemu, przez co przenigdy nie nazwę ich plagiatorami. Choć czasami mam wrażenie, że gdyby Yow z kolegami usłyszeli taki np. „Figure Your Life Out”, mogliby poczuć się nieswojo. Dlaczego? Bo kawałek, swoją drogą doskonały, brzmi jak jakiś pieprzony odrzut z „Liar”. KEN mode doskonale wykorzystuje narzędzia jakie dostaje do dyspozycji. Robi to po swojemu, dysponując w sumie nieograniczonymi możliwościami, bo i sama stylistyka rzeczonych granic nie narzuca. Te, które były wyznaczone dawno temu, zostały złamane a wręcz współcześnie mogą – poprzez ponowne ich odkrycie – stać się czymś zaskakująco nowatorskim. Pozostał kanon, traktowany swobodnie, choć z szacunkiem, dzięki któremu nie mamy do czynienia z karykaturą, ale świetną, bardzo inteligentną muzyką. Płytę kończy sześciominutowy, akustyczno – elektroniczny „Monomyth”, pięknie żegnający nas po 43 minutach chłosty.\nKEN mode jest dla mnie odpowiedzią na pytanie, dokąd zmierza ekstremalna muzyka gitarowa. Odpowiedzią, która, stety lub niestety, sugeruje całkowitą rezygnację z metalowych a nawet hardcore’owych form artykulacji. Dzięki temu KEN mode, operując bardzo gwałtownymi środkami wyrazu (w końcu „noise” zobowiązuje), unika siermięgi typowej dla długowłosych piewców szatana i propagatorów zieleniny. Może to brutalne, bo i tam jest sporo zespołów mających coś do powiedzenia, jednak to właśnie „Entrench” pokazuje, jak powinno się łoić dupska a przy okazji tworzyć zwyczajnie frapujące, wielowymiarowe dźwięki. Jak zwykle rewelacja i pierwszy chyba pretendent do płyty roku.


Zakończenie roku szkolnego ZSZ – Zespół Szkół Centrum Kształcenia Rolniczego w Karolewie\nUkończenie szkoły to już pierwszy krok w dorosłe życie…\n13 czerwca 2014 roku szkołę ukończyli uczniowie klasy trzeciej ZSZ w zawodzie mechanik operator pojazdów i maszyn rolniczych. Uroczystość odbyła się w internacie Kormoran. Zgodnie z ceremoniałem szkoły grono pedagogiczne i społeczność uczniowska wzięli udział w apelu.\nDyrektor Zespołu Pan Ryszard Kawczyński skierował do uczniów rady i życzenia. W wystąpieniu nawiązał do hasła : „Bóg, Honor , Ojczyzna”, które widnieje również na sztandarze Zespołu.\nDyrektor dokonał również wręczenia tytułu Absolwenta Roku. Został nim uczeń Marcin Rutkowski.\nWychowawca klasy Pan Jacek Dziemiańczyk, dziękował nauczycielom za przekazaną wiedzę, umiejętności i pomoc w kształtowaniu młodych charakterów. Swoim wychowankom życzył powodzenia i realizowania planów zawodowych.\n„To edukacja prowadzi nas przez życie. Nauczyciele to przewodnicy na drodze życia. Wiedza, zawód i pierwsza praca …to kryteria oceny człowieka we współczesnym świecie…” oto słowa, które usłyszeli absolwenci od prowadzących apel: Karmen Żółtowskiej i Szymona Waszczuka. Refleksji i zadumy nad życiowymi wyborami dostarczyły :recytacja i śpiew poetycki uczennic Łucji Radke i Joanny Jakubiec. Samorząd Uczniowski wręczył uczniom drobne upominki – szczęśliwe drobiazgi. Życzymy Wam powodzenia i wytrwałości w podejmowaniu życiowych wyzwań.


R3282-441 Studium biblijne: Poświęcenie Świątyni - Pastor Russell\nR3282-441 Studium biblijne: Poświęcenie Świątyni\n::R3282 : strona 441::\n— 1 Król. 8:1-11, 62-63 — 13 GRUDNIA —\nDość ciekawą jest historia o wielkiej Świątyni Bożej jaką zamierzy! zbudować i do której poczynił wiele przygotowania król Dawid, a zbudował syn jego Salomon, mędrzec Pański. Budowanie jej zostało rozpoczęte w piątym roku królowania Salomona, a dokończone w roku dwunastym. Opowieść o ogromnym jej koszcie zdaje się być bajeczną. Same złoto i srebro użyte do niej obliczane jest na $1 000 000 000 do $2 500 000 000 (od jednego do dwu i pół miliarda dolarów). Jesteśmy gotowi przypuszczać, że ta mniejsza liczba byłaby bliższą prawdy, albo też że starodawna norma wartości monetarnej, talent, może uległa pewnym zmianom, jak na przykład angielski funt sterling, który pierwotnie oznaczał funt srebra, lecz później tylko ćwierć funta, a obecnie gdy złoto jest podstawą monetarną, angielski funt ma jeszcze inne znaczenie, nie mając nic wspólnego z srebrem. Podobnie talent żydowski może doświadczał różnych zmian pod względem wartości, w długich wiekach swego życia. Jednakowoż, bez względu na tę przesadzoną wartość złota, srebra, miedzi, drogich kamieni i innych kosztowności użytych do tej świątyni, mamy wszelki powód do wierzenia, że był to wspaniały budynek na owe czasy – budynek, którego Salomon z całą jego chwałą i mądrością, oraz cały naród Izraelski, nie potrzebowali się wstydzić, ale mogli czuć się uradowani i dumni.\nKontekst pokazuje, że Hiram, król Tyru, nie tylko dostarczył dużo materiału do świątyni jako przyjacielski podarek, ale także dostarczył fachowych robotników, którzy za opłatą Salomona, zbudowali miedziane kolumny i inne najwykwintniejsze części i przybory do świątyni. Trzydzieści tysięcy Izraelitów było wyznaczonych do pracy nad tą budowlą na przemiany, po jednym miesiącu w każdym kwartale. Oprócz tych, zdaje się, iż wynajętych było 150 000 robotników, cudzoziemców, z poza obrębu państwa izraelskiego (1 Król. 5:13-16; 9:21, 22), albo też mogli to być obcy, lecz zamieszkali w Palestynie, czyli Kananejczycy. Z opisu wychodzi też na to, że samych nadzorców było 550 głównych, a 3300 niższych, z której to ogólnej liczby, Izraelitów było 250, a Kananejczyków 3600 (2 Kron. 2:17; 8:10). Ta tak przewyższająca liczba nadzorców kananejskich zdaje się wskazywać, że robotnicy byli w ogromnej większości Kananejczykami, a także wskazuje, że „Kananejczyk wciąż jeszcze mieszkał w tej ziemi.”\nFakt, że Kananejczycy, obcy ze zespołu Izraela, byli głównymi pracownikami przy budowaniu świątyni, zdaje się być figurą na fakt, że obcy, cudzoziemcy i wrogowie Prawdy, mieli i mają główny dział w pracy przygotowawczej w pozafiguralnej świątyni. Ich pozaobrazowe bicie młotami, obciosywanie, ogładzanie, odlewanie itp., dokonuje pod Boską opatrznością, przygotowania żywych kamieni i filarów do duchowego Domu Bożego. Zaprawdę, oni nie wiedzą, co czynią. Praca ich jest większa i lepsza aniżeli oni rozumieją, jak to przyszła wieczna chwała zademonstruje.\nLekcja nasza rozpoczyna się opisem niektórych szczegółów jakie miały miejsce gdy zbudowanie świątyni było wykończone, a starsi Izraela zebrali się do Jerozolimy na jej poświęcenie, w czasie, który my nazywamy Październik, co koresponduje z żydowskim nowym rokiem, w łączność z wielkim Dniem Pojednania. Być może, iż było to zaraz po dniu pojednania; ofiary pojednania były dokonane w Przybytku i Pańskie błogosławieństwo, jak zwykle, było zlane na lud na rok nowy. Będąc w ten sposób legalnie oczyszczeni i pojednani z Bogiem figuralnie, było to najodpowiedniejszą porą do poświęcenia świątyni, która miała przedstawiać duchowe nadzieje i cele narodu.\nW tym względzie więc Król i starsi narodu mogliby przedstawiać figuralnie Pana naszego Jezusa i zwycięzców, a kapłani wyżsi i niżsi mogliby to samo przedstawiać, z innego punktu zapatrywania. Owa procesja mogłaby przedstawiać miejsce spotkania pomiędzy ofiarniczymi godłami obecnego wieku a figuralną reprezentacją królewskich chwał i zaszczytów wieku przyszłego. Wierni Pańscy obecnego czasu zdają się wypełniać tę figurę. On Wielki Król, pozafiguralny Salomon, dokończą budowy Swej Świątyni i wysłał zaproszenie do starszych, do przedniejszych duchowego Izraela, aby uczestniczyli w onym wielkim poświęceniu. Tymi przedniejszymi nie są wielcy tego świata, ale są nimi wybrańcy Boży. Zgromadzani są oni z czterech krańców duchowych niebios; procesja już się rozpoczęła; lecz tak jak tam Świątynia nie była w zupełności gotowa dokąd skrzynia Pańska, jej najgłówniejsza część nie została w niej umieszczona, podobnie owa chwalebna Świątynia w rzeczywistości nie prędzej będzie zupełnie wykończona, aż wszyscy członkowie ciała Chrystusowego zostaną przemienieni ze stanu Przybytku do Świątyni, czyli do stanu trwałego, w pierwszym zmartwychwstaniu.\nOrzeczenie, że w Arce Przymierza nie znajdowało się nic oprócz kamiennych tablic, na których wypisany był zakon, zdaje się być przeciwny oświadczeniu Pawła apostoła, u Żydów 9:4, gdzie on wspomina także o złotym wiadrze z manną i o Aaronowej lasce, która była zakwitnęła. Należy więc zauważyć, że ten opis podany przez Apostoła tyczy się Przybytku w Namiocie Zgromadzenia, a nie Świątyni. Złote wiadro z manną, która się nie psuła, było figurą, czyli ilustracją nieskazitelności, nieśmiertelności, jaka obiecana jest królewskiemu kapłaństwu; zakwitnięta laska zaś była przypomnieniem, że błogosławieństwo, owocność i przywilej służby Bożej należy się pozafiguralnym Lewitom, lecz jako figury oba te obrazy skończą się w obecnej dyspensacji. One łączą się ze stanem przybytku; w przyszłym stanie chwały, czci i nieśmiertelności, one nie będą potrzebne, ponieważ tedy chwalebne rzeczy reprezentowane w Świątyni, staną się udziałem zwycięskich członków Kościoła. Jednakowoż, zakon wciąż jeszcze będzie podstawową częścią Boskiego przymierza. Apostoł wyjaśnia, że wypełnieniem zakonu jest miłość, a miłość nigdy nie ustanie. Ona zawsze będzie Boskim wymaganiem i będzie konieczną do osiągnięcia jakichkolwiek błogosławieństw złączonych z Boską łaską przedstawioną w Arce przymierza.\nGdy kapłani zajęci byli ich pracą przenoszenia Arki, Lewici „obleczeni w szaty bisiorowe, z cymbałami, harfami i cytrami, stali po wschodniej stronie (miedzianego) ołtarza, a przy nich kapłanów sto i dwadzieścia, trąbiących w trąby. I stało się, gdy jednostajnie trąbili i śpiewali, chwaląc i sławiąc Pana; i gdy podnosili głos na trąbach i na cymbałach i na innych instrumentach muzycznych, chwaląc Pana, że dobry, że na wieki miłosierdzie Jego, tedy dom Pański napełniony został obłokiem” (2 Kron. 5:12, 13) – był to niezwykły słup obłokowy symbolizujący obecność Boga podczas pielgrzymki Izraela na puszczy. Po zbudowaniu Namiotu Zgromadzenia słup ten znajdował się zawsze nad Przybytkiem, a teraz, po raz pierwszy, spoczął nad Świątynią. To, chociaż zewnętrznie wyglądało jak obłok, w przedziale Najświętszym na ubłagalni wydzielało ogromny blask – tak wielki, że kapłani nie mogli dłużej pozostawać w przedziale świętym.\nPo wypowiedzeniu dedykacyjnej modlitwy przez Salomona, Bóg jawnie zamanifestował Swoją łaskę dla Salomona i całego ludu, przez przyjęcie ich ofiar i zapalenie ich ogniem z nieba, jako czytamy: „A gdy dokończył Salomon modlitwy, tedy ogień zstąpił z nieba i pożarł całopalenia i inne ofiary, a chwała Pańska napełniła on dom (Świątynię)… I wszyscy synowie Izraelscy, widząc gdy zstąpił ogień i chwała Pańska na dom, upadli twarzą swą na ziemię, na tło, a kłaniając się, chwalili Pana, że dobry, że na wieki miłosierdzie Jego” – prawdopodobnie cały lud połączył się z Lewitami w śpiewaniu Psalmu 136; 2 Kron. 7:1-3.\nGodnym uwagi jest to, że Lewici i lud nie śpiewali o Boskim gniewie trwającym na wieki, ale o wiecznie trwającym Jego miłosierdziu. Jednakowoż według ścisłego znaczenia słowa hebrajskiego, nie znaczy to „bez końca”, ale „do końca,” czyli Boskie miłosierdzie będzie stosowane aż do jego uzupełnienia, aż każde rozumne stworzenie doprowadzone zostanie do znajomości Boga i Jego dobroci; aż każdy otrzyma sposobność korzystania z onej wielkiej obietnicy danej Abrahamowi i symbolicznie pokazanej w Arce Przymierza, przez którą to obietnicę wszystkie rodzaje ziemi będą błogosławione.\nPodobnie w ostatniej Księdze Pisma Św. czytamy o pieśni Mojżesza i Baranka, śpiewanej przez pozafiguralnych kapłanów słowami: „Wielkie i dziwne są sprawy Twoje, Panie Boże wszechmogący; sprawiedliwe i prawdziwe są drogi Twoje, o Królu świętych. Któżby się Ciebie nie bał, Panie, i nie wielbił imienia Twego? Gdyżeś Sam święty, a wszystkie narody przyjdą i kłaniać się będą przed obliczem Twojem, że się okazały sprawiedliwe sądy (działania) Twoje” (Obj. 15:3, 4). Jest to pieśń, którą w obecnym czasie mogą prawdziwie ocenić i śpiewać tylko zwycięscy, lecz w przyszłości – gdy chwała Pańska napełni Świątynię – wszystek lud, całe mnóstwo, nauczy się pieśni, pozna Boskie miłosierdzie i wtedy, jako proroctwo, ona zostanie wypełniona i wszystek lud ukłoni się przed Panem, aby wyznać Jego dobroć i z rąk pozafiguralnego Salomona (Chrystusa), jako Proroka, Kapłana i Króla nowej dyspensacji, otrzymać sposobność zupełnego pojednania z Bogiem i powrotu do zupełnej doskonałości i do wiecznego żywota, straconego nieposłuszeństwem Adama, lecz przywróconego przez wielkiego Odkupiciela, dla tylu ile zechce to przyjąć na Boskich warunkach.\nJest rzeczą naturalną i właściwą, że nasze zainteresowanie ześrodkowuje się głównie na pozafiguralnej Świątyni, na pozafiguralnym Salomonie, tudzież na pozofiguralnych kapłanach i na pozafiguralnej ludności. W pewnym znaczeniu możnaby mówić o każdym członku Nowego Stworzenia, że osobiście jest kościołem ducha świętego już teraz, w tym znaczeniu, że każdy ma budować się w wierze i charakterze na Boskich obietnicach i przez stosowanie się do Boskich wymagań, lecz nie jest to ów większy pozafiguralny pogląd na Świątynię. W pozafiguralnym znaczeniu Świątynia Salomona zapewne przedstawiała uwielbionego Chrystusa, głowę i ciało, Kościół zbudowany z żywych kamieni, jak to wyjaśnia Piotr apostoł.\nTo wyjaśnia ów fakt, że różne narzędzia (nawet sam szatan) mogą być użyci przez Pana do obciosywania, ogładzania i przygotowywania tych żywych kamieni do ich przyszłego chwalebnego stanowiska. Patrząc na tę sprawę w taki sposób, z jak wielkim zadowoleniem można poddawać się różnym próbom i trudnościom, jakie wszyscy wierni Pańscy muszą przechodzić, a bez których mogliby doświadczać obawy, że nie są synami ale bękartami (Żyd. 12:8). Tylko ci, co umieją w taki sposób wnikać w Boski program, mogą w ogóle dojść do stanu, w jakim znajdował się Paweł apostoł, gdy mówił, że raduje się w uciskach, wiedząc, że ucisk sprawuje cierpliwość, a cierpliwość doświadczenie, a doświadczenie nadzieję, która nie pohańbią ale zostanie ostatecznie nagrodzona chwalebnym współdziedzictwem w królestwie obiecanym przez Pana tym, co okażą się wiernymi aż do śmierci.\nWedług naszego wyrozumienia nauk biblijnych, fakt, że wszystek materiał do Świątyni Salomonowej przygotowany był naprzód i że każda część była tak doskonale dopasowana, że przy samym budowaniu nie używano żadnego żelaznego narzędzia, wskazuje, że w pozafigurze wiek ewangeliczny był i jest czasem przygotowania żywych kamieni, które, gdy gotowe, były naznaczone przez Pana do ich pozycji w pozafiguralnej Świątyni i zasnęli w Jezusie, aż do czasu pierwszego zmartwychwstania, do czasu budowania Świątyni. Według naszego wyrozumienia czas ten jest teraz, począwszy od 1878 roku. Żywe kamienie z przeszłości zostały zebrane i Świątynia czeka tylko na kilka pozostałych żywych kamieni, które jeszcze są w procesie prób, ćwiczeń, ociosywania i ogładzania. „Przemiana” przy zmartwychwstaniu przyłączy każdego z tych członków do innych współczłonków tej chwalebnej Świątyni Pańskiej. Obraz wnoszenia Arki Przymierza mógłby być drugą ilustracją tej samej lekcji, czyli przeniesieniem członków ciała Chrystusowego ze stanu przybytku, czyli z ziemskiego stanu do niebieskiego, czyli do stanu duchowej Świątyni. Arka wnet znajdzie się na swoim miejscu, a kapłani, Lewici i lud zaśpiewają o wielkiej miłości Bożej – że miłosierdzie Jego trwa aż do uzupełnienia – aż do najdalszych granic, gdzie ono może być służbą, korzyścią i dopełnieniem, gdy już każde ucho usłyszy, każde oko zobaczy i każde serce oceni i pozna rozległą łaskę Bożą, w Chrystusie Jezusie, Panu naszym. W miarę, jak dni nasze upływają, pamiętajmy na nasz potrójny stosunek do tej Świątyni:\n(1) Jako żywe kamienie jesteśmy wciąż jeszcze w procesie przygotowania.\n(2) Jako członkowie królewskiego kapłaństwa, niosący Arkę przymierza, przechodzimy ze stanu Przybytku do stanu Świątyni; niektórzy z naszej liczby już weszli do tego stanu, a inni są jeszcze w drodze.\n(3) Jako lud Boży doszliśmy już do czasu, że powinniśmy znać i śpiewać duchem i wyrozumieniem pieśń nową o Boskim miłosierdziu, a także o Jego sprawiedliwości, miłości i prawdzie.\nBądźmy wiernymi we wszystkich tych względach, wykonując nasze działy, a niedługo droga nasza skończy się i chwała Pańska napełni Świątynię. Po tym ludność tego świata podejmie i nadal zaintonuje tę pieśń – że miłosierdzie Jego trwa na wieki – aż do uzupełnienia zamierzonego celu.\nNasz złoty tekst: „Weselę się, że mi powiedziano: Do domu Pańskiego pójdziemy” – jest zgodny z powyżej wyrażonymi myślami. Ci co usłyszeli zaproszenie, aby stali się członkami domu Bożego, domu synów, czyli pozafiguralnej Świątyni, i którzy zaproszenie to przyjęli do dobrego i szczerego serca, są w rzeczywistości uweseleni; „Błogosławiony lud, który zna dźwięk radości.” Łączymy to z podobnym orzeczeniem tego samego proroka, poety, który powiedział: „Będę mieszkał w domu Pańskim na wieki.” Nie w ziemskim domu ani w ziemskiej świątyni spodziewamy się mieszkać na wieki; ale ci co stali się członkami, żywymi kamieniami duchowego domu, niebiańskiej Świątyni teraz budowanej, będą rzeczywiście mieszkać w tymże domu Pańskim na wieki.\nTekst ten będzie prawdą także odnośnie świata w Tysiącleciu. Cała ludzkość będzie wtedy zaproszona do przystąpienia do Boga z nabożeństwem, do przystąpienia do duchowej Świątyni – do Chrystusa, a przez Niego do Ojca; a wszyscy, którzy usłyszą to poselstwo i przyjmą je, będą na prawdę uradowani, jak to wyrażone było w poselstwie anielskim przy narodzeniu naszego Pana, że ostatecznie radość wielka będzie wszystkiemu ludowi.\n— 1 grudnia 1903 r. —


Sędziowie protestują przeciwko uchwale KRS - Do Rzeczy\nKrajSędziowie protestują przeciwko uchwale KRS. "Wierni konstytucji!"\nKraj: Sędziowie protestują przeciwko uchwale KRS. "Wierni konstytucji!"\nSędziowie protestują przeciwko uchwale KRS. "Wierni konstytucji!"\nSędziowie w koszulkach "Konstytucja" / Źródło: Twitter / @BogdanKlich\nDodano 16 grudnia 2018, 16:10 242\nGrupa sędziów protestowała w sobotę w Warszawie przeciwko uchwale Krajowej Rady Sądownictwa, która przypomniała, że sędzia nie może łączyć symboli politycznych z zasadą apolityczności.\nKrajowa Rada Sądownictwa przypomniała w uchwale, że "zachowaniem mogącym podważyć zaufanie do niezawisłości i bezstronności sędziego jest publiczne używanie przez sędziego infografik, symboli, które w sposób jednoznaczny są lub mogą być identyfikowane z partiami politycznymi, związkami zawodowymi, a także z ruchami społecznymi, tworzonymi przez związki zawodowe, partie polityczne lub inne organizacje prowadzące działalność polityczną".\nUchwała KRS nie spodobała się niektórym sędziom, którzy w sobotę dali temu w Warszawie wyraz. "Konstytucja to nie tylko słowo. konstytucja to wartości. Żadna uchwała upolitycznionej Krajowej Rady Sądownictwa, nie zakaże nam stosowania konstytucji i nie zmusi nas do schowania jej do szafy" – przekonują sędziowie.\nJednego z sędziów rozpoznał korespondent TVP w Niemczech Cezary Gmyz. "Poznaję tego pierwszego z prawej. Sędzia Gąciarek. Jedyny do tej pory, który mnie skazał w procesie karnym. Teraz już wiem dlaczego nie mogłem liczyć na uczciwy proces. Na szczęście wyrok padł w apelacji" – napisał.\n/ Źródło: Twitter / krs.pl\nkraj krs sędziowie sądownictwo konstytucja\nCOGITO-ERGO-SUM IP 31 grudnia 2018, 17:14\nsdfsa IP 21 grudnia 2018, 19:21\nbanda szamana OTUA znowu w akcji\nKarol IP 21 grudnia 2018, 17:41\nTo nie sędziowie, ale POpłuczyny sędziowskie.\nzagraniczniak IP 17 grudnia 2018, 10:43\ni dobrze ze pokazuja te zapyziale gemby dzis w dobie internetu caly swiat moze ich sobie pooglondac i ......sie posmiac bo faktycznie wyglondajom jak zasciankowe lachy\nKliment W. IP 17 grudnia 2018, 10:29\nSędziowie? Nie wierzę. A może to pracownicy firmy sprzątającej w sądzie? Wszyscy tacy jednakowo ubrani.\nSędzia IP 17 grudnia 2018, 10:25\nDrodzy Państwo komentarzy. Apeluję o spokój. Wasze ataki Wam wystawiają świadectwo. Obrona Konstytucji nie jest polityką. Polityką jest pozbycie się własnej niezależności i realizowanie poleceń rządu i ministra. Polityczna i to skrajnie jest obecna krs, złożona z sędziów wybranych przez dwie partie. Sędzia nie służy rządowi, lecz Państwu\nŚcieki i tak POpłyną IP 17 grudnia 2018, 10:00\nwypi....ć ich na zbity pysk\nRJK ... IP 17 grudnia 2018, 09:45\nMoże jakiś prawnik odpowie: Czy stając przed sądem pozwany lub pozywający może prosić o zmianę sędziego ze względy na obawy o stronniczość i pokazać takie zdjęcie?\nJeżeli tak, to może należy rozważyć zwolnienie takich sędziów ponieważ ich zdolności wykonywania czynności zawodowych uległy ograniczeniu. Jeżeli nie, to nie ma się też co czepiać wybierania sędziów przez polityków bo postawa polityczna nie wpływa na ich zdolności do orzekania.\nWiem, oczywiście wszystko zależy od sytuacji i do rozstrzygnięcia konieczni są prawnicy... no właśnie na ile są oni konieczni w naszym życiu? na tyle na ile im pozwalamy ?\nRobert IP 17 grudnia 2018, 09:23\nSędziowe, a wyglądają jakby szli na koncert punkowy. Nawet nie potrafią się porządnie ubrać - brak stylu i klasy - szczególnie u kobiet...\nKarolcia IP 17 grudnia 2018, 09:16\nBadacz dziejów IP 17 grudnia 2018, 08:39\nSilna grupa pod wezwaniem grzegorza dyndały z Targowicy.\nGosia IP 17 grudnia 2018, 08:11\nUpolityczniona Krajowa Rada Sadownicza,\nzlozona z sedziow, apeluje do sedziow, zeby nie uprawiali polityki, jaka jest obrona Konstytuckji. A gdzie konstytucyjna niezawislosc sedziiowska? Skreslona z Konstytucji?\nJuncker IP 17 grudnia 2018, 06:57\nGdzie taką Konstytutke można kupić?\nLogik i esteta IP 17 grudnia 2018, 06:13\nA przy okazji: czy taka powinna być prezencja sędziów ?? Toż to tragedia !\nstoczniowiec IP 17 grudnia 2018, 05:18\nWywalic z zawodu, bez prawa wykonywania i zajmowania funkcji publicznych. Jest wielu mlodych zdolnych absolwentow prawa do zajecia wakatow po tych zje... bach genetycznych - DURACZOWEK.