05.04.2012 18:08 kolejny wykonawca na liście\nGarbage będzie gwiazdą\nGarbagefot. mat. prasowe\nSzkocko-amerykański zespół Garbage dołączył do grona gwiazd tegorocznego Orange Warsaw Festival. Na warszawskiej imprezie będą promować będzie najnowszy album "Not Your Kind Of People".\nZnamy pierwszą gwiazdę Orange Warsaw Festival\nZnamy już pierwszą gwiazdę tegorocznej edycji festiwalu Warsaw Orange Festiwal. 9 czerwca na Pepsi Arena wystąpi amerykański zespół Linkin Park -... WIĘCEJ »\nNowy materiał pojawi się na rynku 15 maja. "Not Your Kind Of People" to piąty studyjny krążek Garbage. Po kilkuletniej przerwie zespół ruszy w trasę po Stanach Zjednoczonych i Europie. Fanów ucieszy z pewnością fakt, że zahaczą o Warszawę.\n- Myśl o powrocie w trasę jest jednocześnie przerażająca i podniecająca, ale my zawsze lubiliśmy łączyć przyjemność z bólem - wokalistka Shirley Manson.\nSprzedali 12 milionów płyt\nZespół powstał w 1995 roku. Przebojowe single "Stupid Girl" i "Only Happy When It Rains" pokryły się platyną w Australii, Wielkiej Brytanii i USA. Już rok później członkowie Garbage cieszyli się nominacją do Grammy. Kolejne nominacje do prestiżowej nagrody przyniósł drugi album "Version 2.0". Trzeci krążek "Beautiful Garbage" został uznany przez wpływowy "Rolling Stone" jednym z 10 najlepszych albumów 2001 roku.\nPotem były jeszcze "Bleed Like Me" i "Absolute Garbage". W sumie grupa sprzedała dotąd ponad dwanaście milionów albumów i występowała na scenach ponad 35 krajów.\nGarbage to kolejny po Linking Park i The Prodigy zespół, który zagra na festiwalu, który odbędzie się na Pepsi Arenie 9 i 10 czerwca.\nBilety są już w sprzedaży na www.orangewarsawfestival.pl, www.ebilet.pl, www.ticketpro.pl oraz w punktach eBilet i EMPIK.\nBilety na płytę stadionu na poszczególne dni kosztują 89-110 złotych, a karnet na cały festiwal 159-199 złotych.


Analiza sezonu 2014-15 Premier League - bukmacherzyinternetowi.com\nMistrzostwa Świata to już odległa przeszłość ale początek sezonu 2014-15 Premier League to już niedaleka przyszłość.\nMenadżerowie gorączkowo próbują sfinalizować transfery aby ulepszyć składy i powiększyć szansę na sukces w nadchodzącym sezonie. Wszystkie te zmiany spowodowały spore roszady w zestawieniu bukmachera na końcowe mistrza Premier League.\nChelsea, po zakupie Diego Costy, Cesca Fabregasa, Didier Drogba przystępuje do sezonu jako faworyt do tytułu. Transfer tego drugiego okazał się kluczowym momentem do usytuowania The Blues na szczycie drużyn celujących w mistrzostwo. Kurs na Chelsea wynosi 2.87.\nManchester United (5.50) również zbliżył się do czołówki po zakontraktowaniu Luke Shaw’a i Andera Herrery. W międzyczasie Arsenal (7.00) prześcignął Liverpool, po tym jak wykupili z Barcelony Alexisa Sancheza.\nW zeszłym sezonie Liverpool był o krok od zdobycia długo wyczekiwanego tytułu Premier League. W tym roku ich szanse znacznie zmalały a to spowodowane jest odejściem gwiazdy The Reds, Luisa Suareza. Po stracie najlepszego piłkarza ligi, kursy na zdobycie trofeum przez Liverpool spadły z 4.50 na 11.00.\nLiverpool był jednym z najbardziej aktywnych klubów angielskiej ekstraklasy na rynku transferowym. Brendan Rogers postanowił wydać całą kwotę, która uzyskał ze sprzedaży Urugwajczyka i wykupił najbardziej wartościowych graczy Southampton. Od nowego sezonu na Anfield zagrają: Rickie Lambert, Adam Lallana, Dejan Lovren. Te transfery, mimo wszystko nie zastąpią takiego gracza jak Suarez, ale spowodowały, że Southampton jest jednym z faworytów do spadku.\nNowy sezon Premier League startuje już w ten weekend a bet365 przygotował super ofertę na tą okoliczność.\nW sobotę, Louis van Gaal zadebiutuje w roli trenera ManU przeciwko Swansea. Arsenal podejmuje Crystal Palace. Natomiast w niedzielę odbędą się dwa spotkania z udziałem Liverpoolu i City. Nowe nabytki The Reds na inaugurację zagrają przeciwko swoim byłym kolegom klubowym, a City jedzie na St. James’ Park powalczyć o pełną pulę z Newcastle. Na zakończenie kolejki, w poniedziałek, Chelsea zagra z beniaminkiem z Burnley.\nJeśli jesteś nowym klientem bet365 możesz się ubiegać o 100% Bonus Startowy. Aby cieszyć się z darmowej gotówki wystarczy otworzyć konto i złożyć depozyt.\nKolejna promocja jest dostępna dla każdego klienta. Gdy postawisz pierwszy kwalifikujący się zakład za pomocą telefonu lub tabletu będziesz mógł skorzystać z promocji 100% Mobilne bet365 gwarantującej dodanie gotówki w zależności od postawionego zakładu.\nTagged With : anglia • bet365 • chelsea • londyn • manchester • piłka nożna • Premier League • promocje\n12 sierpnia 2014 bukintcom Artykuły zakłady, Zakłady Brak komentarzy


Wykaż związek między sposobem odżywiania się a wys... - Zadane.pl\nPoprzednie pytanie Następne pytanie Wykaż związek między sposobem odżywiania się a występowaniem zawału serca. Wyjaśnij, na czym polega zawał serca. Jaką funkcję spełniają by-passy?\nprzez KubaS1993 14.03.2010\nZawał jest to obumarcie części mięśnia sercowego na skutek zmniejszonego lub całkowitego odcięcia dopływu krwi do serca. Główną przyczyną zawałów serca jest nieprawidłowe odżywianie się tj. nadmierne spożywanie tłuszczów zwierzęcych , które zawierają cholesterol, który odkłada się w naczyniach krwionośnych (sercowych) i tamuje przepływ krwi. By passy są po to, żeby oczyszczać naczynia ze złógów cholesterolu i chroni je przed ponownym odkładaniem się tego lipidu.\nOdpowiednia dieta stanowi bardzo wazna role w naszym organizmie. wazne jest aby umiec ograniczac tluszcze poniewaz tluszcz to taki skladnik pokarmowy, ktory odklada sie w naszych zylach- cholesterol- i po pewnym czasie moze to doprowadzic do zapychania sie zyl. Skutkami sa : arytmia, zawal i inne choroby serca. zawal wystepuje, kiedy do naszego serca nie jest doprowadzana odpowiednia ilosc krwi. Bypassy to sztucznie wykonane zespolenie naczyniowe, ktore omijaja zmieniony odcinek naczynia krwionosnego. Najczęściej przeprowadza się połączenia aortalno-wieńcowe, łącząc tętnicę piersiową wewnętrzną z odcinkiem tętnicy wieńcowe. Powoduje to lepsze ukrwienie fragmentów mięśnia sercowego odżywianego przez tę tętnicę i - w związku z tym - znaczne zwiększenie wydolności układu krążenia.


Dzień otwarty dla przedszkolaków - Szkoła nr5\nDnia 7 kwietnia w ramach Dani Otwartego odwiedziły nas dzieci sześcio i siedmioletnie, które w roku szkolnym 2014/2015 rozpoczną naukę w klasie pierwszej. Przy wejściu każdy przedszkolak otrzymał symboliczny medal. Pani dyrektor Agnieszka Ludwin powitała wszystkich przybyłych i po części oficjalnej dzieci obejrzały przedstawienie pt. „Wiosna”. Z wielką uwagą wysłuchały również wiosennych zagadek i bezbłędnie na nie odpowiedziały. Wzięły udział w zajęciach informatycznych, plastycznych i bibliotecznych, a w tym czasie rodzice mogli zapoznać się z zasadami funkcjonowania naszej szkoły, jak również obejrzeć prezentację „O co zadba szkoła, jakie umiejętności nabędzie sześciolatek”. Na koniec goście zostali oprowadzeni po salach lekcyjnych. Spotkanie zakończyło się słodkim poczęstunkiem. Dzieci zadowolone i w dobrych humorach wróciły do domu.


Psychoterapeuta Kraków\nStron: 5889, Stron oczekujących: 109, Gości online: 117, IP: , BL: , PageRank: 0\nDziecko sprawia problemy wychowawcze? Być może cierpisz z powodu problemów z koncentracją czy też dokucza Ci depresja? Każdy z tych kłopotów znajduje się w sferze działania psychoterapeuty, który nabytą przez lata profesjonalną wiedzą pomoże Ci wybrnąć z zaistniałej sytuacji.\nJednostka psychoterapeutyczna prowadzona przez psychoterapeutów z Krakowa zajmuje się leczeniem dorosłych i dzieci tak w terapii indywidualnej jak i grupowej. W obręb oferowanych świadczeń wchodzi także psychoterapia małżeństw, która często pomaga naprawić dysfunkcyjny związek i nadać mu cel istnienia.\nUsługi gabinetu psychoterapii wykonywane są w Krakowie.\nUlica: Królewska 2/2\npsychoterapia, pomoc psychologiczna, kraków, terapia indywidualna, psychoterapeuta, małopolska, , terapia małżeństw\nkursy (13), nieruchomości (13), mieszkania toruń (20), uslugi (11), wentylacja (10), Łódź (25), kredyty (15), tlumacz (13), Inowrocław (10), wynajem (15), nieruchomości toruń (35), Oleśnica (10), mieszkania do wynajęcia (11), tlumaczenia (20), toruniu (24), sprzedaż domów (10), angielski (10), doradztwo (16), apartamenty (12), tłumacz (15)


Pytanie w sprawie kwietniowej aktualizacji W10 - Windows 10 - dobreprogramy - forum\nPytanie w sprawie kwietniowej aktualizacji W10\nhatezit (hatezit) 2018-06-12 18:39:13 UTC #1\nDużo czytam na temat kwietniowej aktualizacji i widzę, że u większości powoduje problem. I tu moje pytanie, czy pobranie obrazu ISO z tą aktualizacją da taki sam rezultat jak sama aktualizacja(chodzi przez WU), czy nie będzie powodować tyle problemu, jak sam update? Nie chcę, aby okazało się, że muszę system na nowo instalować, dlatego pytam. Bo jak na razie mam wyłączoną aktualizację.\nAstor44 (Astor44) 2018-06-12 18:43:02 UTC #2\nAktualizowałem przez WU kilka komputerów na dyskach SSD i HDD. Nie miałem żadnych problemów. Po aktualizacji, w systemowym Oczyszczaniu dysków usunąłem, czyli oczyściłem system, z niepotrzebnych już plików systemowych (m.in. Windows.old). Robię tak od 2015 roku przy wszystkich aktualizacjach Win10.\nLORDEK (LORDEK) 2018-06-12 18:49:43 UTC #3\nJedyny problem jaki zauważyłem to miganie ekranu podczas oglądania video w chrome na pełnym ekranie. Były jakieś aktualizacje potem i problem na chwilę obecną chyba został rozwiązany. Nie wiem czy to zasługa sterowników, przeglądarki czy aktualizacji OS właśnie. Znikło i tyle. Sama aktualizacja idzie bez problemu, przynajmniej u mnie tak było. Coś mówiono o problemach z SSD - nie doświadczyłem lub nie zwróciłem na to uwagi.\nhatezit (hatezit) 2018-06-12 18:52:35 UTC #4\nNo ja mam system na SSD i tym bardziej wolałbym wiedzieć, czy będzie jakiś problem.\nAstor44 (Astor44) 2018-06-12 18:53:31 UTC #5\nNo ja mam system na SSD\nNa trzech komputerach z SSD nie miałem problemów.\nLORDEK (LORDEK) 2018-06-12 18:54:53 UTC #6\nJa nie miałem takowego problemu. Spadku transferu nie zauważyłem - choć tego nie mierzyłem jakoś specjalnie. Dysk M.2 SATA MLC w laptopie więc mogę być mało miarodajnym przypadkiem.\nhatezit (hatezit) 2018-06-12 18:59:41 UTC #7\nA jest różnica w aktualizacji przez WU a z obrazu ISO?\ngom1 (gom1) 2018-06-12 19:08:25 UTC #8\nU mnie w robocie najnowsza aktualizacja sprawiła, że kompy z HDD przestały być używalne. Wszyscy handlowcy na gwałt przesiadają się na SSD.\nCelowe “postarzanie” sprzętu?\nhatezit (hatezit) 2018-06-12 19:12:19 UTC #9\nPonawiam pytanie jakie jest przed komentarzem gom1. Sam już nie wiem…\nRychu_z_Pragi (Rychu_z_Pragi) 2018-06-12 19:15:22 UTC #10\nPoczytaj - http://www.benchmark.pl/aktualnosci/windows-10-april-update-problemy-na-dyskach-intel-ssd-600p-i-ssd.html\nSeba228215 (Seba228215) 2018-06-12 19:16:24 UTC #11\nW zasadzie montujesz iso za pomocą explorator plików, odpalasz jako admin setup i masz wybór czy zachowujesz dane czy nie. Pobiera sobie jakieś pliki w locie i idzie. Można też uaktualniać z rozruchu, ale po uprzednim wypaleniu iso na dvd. Na pewno trwa to szybciej niż przez WU.\nhatezit (hatezit) 2018-06-12 19:22:30 UTC #12\n@Rychu_z_Pragi Nie mam dysku SSD intela jak i procesora Intel.\n@Seba228215 Mi net dziś zrywał dwa razy i zawsze są jakieś problemy z netem. Dlatego pytam o różnicę aktualizacji przez WU a ISO.\nP.S. Tak samo robiłem, gdy miałem XP, też te wszystkie SP2 i 3 instalowałem z płyt:)\nSeba228215 (Seba228215) 2018-06-12 20:33:09 UTC #13\nWiem tyle, że możesz zaktualizować do 1803 z rozruchu, pulpitu, ale update flash, zabezpieczeń, etc, to musisz dociągnąć. Zawsze możesz sprawdzić numery kb i ściągnąć z update catalog u kogoś i wypalić sobie np. na dysk, albo zapisać te kb np. na pendrive i zainstalować ręcznie.\nhatezit (hatezit) 2018-06-13 06:06:14 UTC #14\nNie muszę u nikogo wypalać płyt, czy pobierać pliki. Chyba zaryzykuję z normalną aktualizacją a nie pobieraniem ISO. Tylko długo się zastanawiam, bo mimo wyłączonego WU, to i tak mi się aktualizacje pobierają.\nkrystian3w (krystian3w) 2018-06-13 06:27:12 UTC #15\nNie mam dysku SSD intela jak i procesora Intel\nTo może Toshiby / Hitachi, jak też nie to raczej nie będzie problemu, a z Intelem i Toshibą / Hitachi to problem rozwiązano łatką.\nhatezit (hatezit) 2018-06-13 06:41:22 UTC #16\nCo do dysku, to mam SSD, ale ADATA a procesor AMD Ryzen 3. Czyli mogę spokojnie aktualizować system? Owszem, zrobię kopię ważnych danych:)\nZaktualizowałem, usunąłem pozostałości po starych plikach i jest dobrze:)


2020– Curicó Unido\nMartín Palermo (ur. 7 listopada 1973 w La Placie) – argentyński piłkarz, występował na pozycji napastnika.\nPiłkarz jest wychowankiem Estudiantes La Plata, w którym grał od siódmego roku życia.\nLatem 1997 roku został piłkarzem stołecznego Boca Juniors. Eksplozja formy piłkarza nastąpiła wraz z przejęciem klubu przez Carlosa Bianchiego latem 1998. Nowy trener zmienił ustawienie zespołu na 1-4-3-1-2, w którym Palermo zajął miejsce w ataku razem z Guillermo Barros Schelotto. Efekty były natychmiastowe - klub wywalczył mistrzostwo kraju, a Palermo został królem strzelców rozgrywek z rekordowymi dwudziestoma bramkami. W czerwcu 2000 roku Xeneizes zdobyli Copa Libertadores, a w grudniu dołożyli do tego Puchar Interkontynentalny. Palermo był bohaterem finałowego spotkania z Realem Madryt (2:1) w którym zdobył dwa gole. W styczniu 2001 Argentyńczyka został piłkarzem hiszpańskiego Villarealu za kwotę 7,6 miliona euro. Na Starym Kontynencie forma strzelecka zawodnika była znacznie słabsza, a morale piłkarza upadły wraz ze złamaniem nogi na początku listopada 2001 roku, którego nabawił się w czasie świętowania zdobytego gola. Po odejściu z drużyny Żółtej Łodzi Podwodnej, krótko i bez sukcesów grał jeszcze w Realu Betis i Deportiovo Alaves.\nLatem 2004 roku powrócił do Boca. Jego drugi pobyt był równie udany jak i pierwszy - zdobyte trzy mistrzostwa Argentyny i kolejny triumf w Copa Libertadores w 2007 roku. Karierę piłkarską zakończył w wieku 38 lat. Ostatnim rozegranym spotkaniem w karierze zawodnika był ligowy mecz z Gimnasia La Plata (2:2) w którym zaliczył asystę na wagę remisu w ostatniej minucie gry.\nW kadrze narodowej zadebiutował w spotkaniu przeciwko Wenezueli w 1999 roku. Napastnik szybko zyskał uznanie trenera Marcelo Bielsy, który powołał go na turniej Copa America w 1999 roku. Palermo zdobył na turnieju trzy golę, a Albicelestes odpali w ćwierćfinale z Brazylią (1:2). Na szczególną uwagę zasługuję jego wyczyn ze spotkania z Kolumbią w którym zmarnował on trzy rzuty karne, dzięki czemu trafił do Księgi Rekordów Guinnessa. \nPalermo wrócił do kadry Albicelestes wraz z objęciem stanowiska selekcjonera przez Diego Maradonę. Po dziesięciu latach przerwy napastnik został powołany na mecz eliminacji do Mistrzostw Świata w RPA na mecz z Paragwajem. W 2010 roku znalazł się w kadrze Argentyny na Mistrzostwa Świata 2010. W spotkaniu grupowym przeciwko Grecji zdobył gola, co uczyniło go najstarszym strzelcem gola dla Argentyny na mundialu.\nŁącznie w reprezentacji Argentyny zaliczył 15 występów i strzelił 9 goli.\nW listopadzie 2012 roku, Palermo został wybrany na trenerem Godoy Cruz, funkcję tę pełnił jednak tylko przez rok.\nNastępnie przez sezon prowadził Arsenal Sarandí, a później chilijskie Union Espaniola, z którym zdobył wicemistrzostwo kraju.\nW 2019 roku prowadził meksykański CF Pachuca.\nOd listopada 2020 jest trenerem chilijskiego Curicó Unido.\nPrimera División: 1998 Apertura, 1999 Clausura, 2000 Apertura, 2005 Apertura, 2006 Clausura, 2008 Apertura\nKról strzelców Primera División: 1998 Apertura, 2007 Clausura\nPiłkarz roku Ameryki Południowej: 1998\n↑ a b c KrzysztofK. Marczyk KrzysztofK., Palermo kończy karierę, iGol.pl, 13 czerwca 2011 [dostęp 2021-04-02] (pol.).\nMadelón (od 2022)\nTę stronę ostatnio edytowano 11 sty 2022, 17:14.


Do czego straż pożarna wykorzystuje podnośniki koszowe?\nPodnośniki koszowe, inaczej zwane zwyżkami znajdują szerokie zastosowanie w wielu branżach. Najczęściej wykorzystuje się je w budownictwie przy różnego rodzaju pracach remontowo-budowlanych na wysokościach. Oprócz tego cenione są także w branży reklamowej, gdzie służą do montowania billboardów i banerów reklamowych, w ogrodnictwie np. do przycinania gałęzi i ścinania drzew czy też usługach oferowanych przez firmy sprzątające. Z podnośników koszowych korzystają także służby ratunkowe takie jak m.in. straż pożarna. Jakie jest zastosowanie zwyżek w pożarnictwie? Na to pytanie odpowiadamy poniżej.\nJaka jest rola zwyżek w służbie pożarniczej?\nKonstrukcja podnośników koszowych umożliwia wykonywanie różnych czynności w trudno dostępnych miejscach na wysokości. Możliwość szybkiego i bezpiecznego unoszenia ludzi lub ładunków okazuje się szczególnie istotna w sytuacjach, w których istnieje ryzyko zagrożenia zdrowia i życia. Usługi podnośnikiem koszowym w Gdańsku oferuje firma Pawła Szmurło, w całym kraju i na świecie z możliwości zwyżek korzystają natomiast służby ratunkowe. Zwyżki montowane na specjalistycznych wozach strażackich ułatwiają strażakom przeprowadzanie akcji ratowniczo-gaśniczych. Sprzęt ten jest niezbędny podczas pożarów kilkukondygnacyjnych budynków, w których ogień uniemożliwił mieszkańcom wyższych pięter wyjście z obiektu.\nDzięki podnośnikom służby mogą sprawnie ewakuować poszkodowanych oraz udzielić pomocy osobom uwięzionym w budynkach. Oprócz tego zwyżki umożliwiają prowadzenie działań gaśniczych z wysokości. W koszach podnośników wykorzystywanych przez straż pożarną zwykle zamontowane są działki wodno-pianowe. Przy ich pomocy strażacy mogą zapobiegać rozprzestrzenianiu się ognia na inne obiekty oraz znacznie przyspieszyć akcje dogaszania pożarów. Ponadto oprzyrządowanie platform obejmuje również m.in. złącza hydrauliczne, reflektory, zaczepy do noszy ratowniczych czy też kamery. Takie wyposażenie podnośników koszowych sprawia, że służby mogą sprawnie przeprowadzać akcje ratowniczo-gaśnicze w przestrzeniach mocno zurbanizowanych oraz przemysłowych.


Dzisiaj jest Piątek, 22 Styczeń 2021 r. Imieniny: Dominiki, Mateusza, Wincentego\nDARREN HAYES - wywiad z wokalistą - październik 2004 r.. STRONA: 1\n- Nowa płyta 'The Tension And The Spark' różni się wyraźnie od twoich poprzednich dokonań solowych i od płyt Savage Garden. Dążyłeś do takiego brzmienia przez lata czy jest ono może dziełem przypadku?\n- Jedno i drugie. Zawsze byłem fanem elektronicznych brzmień, tylko nigdy nie było okazji żeby specjalnie z nich korzystać. Na szczęście spotkałem Roberta Conley'a, nie podpisanego z żadną wytwórnią artysty, który tworzył eksperymentalną muzykę elektroniczną inspirowaną m.in. Depeche Mode i The Chemical Brothers. On dokładnie wiedział, jaką płytę chciałem nagrać. Dodatkowo współpraca z Marcusem De Vriesem i Mike'm Spike'm Stentem, który produkował płyty Björk czy Massive Attack, była dla mnie jak spełnienie marzeń. Wszystkie emocje trzeba było przełożyć na język syntezatorów.\n- W tym momencie muszę ci pogratulować: nagrałeś bardzo nowoczesną płytę przy użyciu bardzo tradycyjnych środków, m.in. przy całkowitej rezygnacji z wykorzystania sampli. Czy była to świadoma decyzja?\n- Tak, bo tworzenie muzyki jest w dzisiejszych czasach często pójściem na łatwiznę. Ktoś kupuje nowe klawisze w sklepie i po naciśnięciu jednego guzika ma już np. perkusję z kawałka, który właśnie króluje na listach przebojów. Nie chciałem w ten sposób nagrywać swojej płyty. Musiałem mieć pewność, że wszystko co robimy jest świeże i nowe. Stworzyliśmy z Robertem własne brzmienie, z którego jesteśmy szalenie dumni.\n- Czy zostaniesz przy tym sposobie tworzenia nagrywając kolejne płyty?\n- Z pewnością. Ostatniego wieczoru rozmawiałem przez telefon ze Spike'm, który jest teraz moim dobrym kumplem i nawet zaproponował mi, żebyśmy następnym razem też ze sobą pracowali. Jeżeli chodzi o nagrywanie wokali, to wolę robić to w swoim zaciszu domowym niż drogim, nowoczesnym studio, w którym nie czuję się swobodnie. Wydaje mi się, że będę się trzymał tego sposobu nagrywania jeszcze długo.\n- Z tego co mówisz można mieć wrażenie, że przez wszystkie te lata ukrywałeś swoje 'prawdziwe ja' za nazwiskami słynnych producentów i tak naprawdę nie śpiewałeś tego, co chciałeś.\n- To zawsze byłem ja. Ale ponieważ jestem perfekcjonistą, to nieraz w toku pracy oddalałem się od oryginalnego pomysłu na utwór i rzadko kiedy do niego wracałem. A gdy postawić koło mnie Waltera Afanasieffa (producent poprzedniej płyty Darrena "Spin" - przyp. MR), który również jest artystą, to często zdarzało nam się kompletnie zamęczyć naprawdę ciekawe bity i fragmenty, z których w końcu rezygnowaliśmy. Przy nowej płycie udało nam się bardziej wyluzować, przestaliśmy analizować każdy dźwięk. Nareszcie pracowałem z ludźmi którzy potrafili wydobyć ze mnie to, co najlepsze. W przeciwieństwie do pracy przy wcześniejszych albumach, które nie były dla mnie takim wyzwaniem. A teraz przyszło to bardzo naturalnie: nagle okazało się ze jestem w stanie zrobić o wiele więcej, niż tylko napisać piosenkę wolną czy szybką. Zaangażowałem się w jej powstawanie od początku do samego końca. I było najlepsze.\n- W wywiadach wspominasz, że praca w domowym studio była dla ciebie na początku zabawą, a nie nagrywaniem nowej płyty. W którym momencie zorientowałeś się, że może warto to jednak wydać?\n- Wówczas gdy poczułem, jak głęboko emocjonalnie zaangażowałem się w tworzenie tego materiału. Nagle stwierdziłem, że to co robię warte jest pokazania innym ludziom. Dopiero po sześciu czy siedmiu piosenkach okazało się, że tworze jedną całość.\nDodatkowe informacje: www.sonymusic.pl\n| 1 | 2 | 3 | Następna strona >>


Jak dbać o nasz silnik? - zagle.com.pl\nAutor: Bożena Buczyńska, Jerzy Kubaszewski\nAutor: Stanisław Iwiński\nSilnik to jeden z najważniejszych elementów wyposażenia jachtu, również żaglowego. Od jego prawidłowej eksploatacji i konserwacji zależy bezpieczeństwo załogi.\nKupując nowy silnik, należy dokładnie zapoznać się z instrukcją użytkowania, ze składem mieszanki paliwowej, procedurą pierwszego uruchomienia oraz sposobem docierania, a także z zaleceniami producenta dotyczącymi materiałów i środków eksploatacyjnych. Ważne jest przestrzeganie terminów przeglądów gwarancyjnych. Dokonujemy ich w autoryzowanych punktach serwisowych, których adresy dołączone są do gwarancji. Po zakończeniu okresu gwarancyjnego możemy dokonywać przeglądu i okresowej konserwacji we własnym zakresie.\nCzyszczenie silnika Pod koniec sezonu nawigacyjnego należy pomyśleć o oczyszczeniu wnętrza silnika. Jest ono zanieczyszczone pyłami organicznymi i nieorganicznymi, wciągniętymi poprzez gardziel gaźnika, nie spalonymi ciężkimi frakcjami paliwa i olejów oraz (niestety) "domieszkami", którymi nielegalnie uzdatniono paliwo w wielu stacjach benzynowych. Na rynku już można kupić dodatki do paliw, których zadaniem jest:stabilizacja utleniania paliwa oraz neutralizacja powstałych w zbiorniku kwasów, ochrona przed korozją i zapobieganie tworzeniu się ciężkich związków organicznych, redukcja osadów w komorach spalania i w rowkach pierścieni tłokowych, smarowanie górnej części cylindrów, dysz i pompy paliwa, poprawa spalania i podwyższenie mocy silnika, zmniejszenie zużycia paliwa i redukcja emisji spalin.\nWiele preparatów tego typu wystarczy dodać do paliwa w podanych proporcjach i pływać aż do zużycia zalecanej do czyszczenia ilości paliwa.\nTak samo powinno się postąpić także po uruchomieniusilnika na wiosnę.\nMożna również konserwować gaźnik, wtryskując w jego gardziel (na przepustnice) i na wszystkie ruchome części specjalne preparaty czyszczące. Środki te usuwają w szczególności osady w gardzieli gaźnika wpływające niekorzystnie na skład mieszanki paliwowej. Czyszczenie gaźnika powinno się przeprowadzać przy każdym przeglądzie silnika, nie rzadziej jednak niż raz w roku.Po przepracowaniu sezonu na wodzie silnik jest brudny. Na obudowie widoczne są ślady po wyschniętych kroplach wody, a na kolumnie brudne zacieki ze smaru wyciekającego pomiędzy obejmą a kolumną i pozostałości po spalinach. Czyścimy je letnią wodą z mydłem, a po osuszeniu pastą woskową.Wewnątrz układu chłodzenia mogły się zbierać zanieczyszczenia nieorganiczne (sole) i organiczne (glony, mikrofauna). Przygotowując silnik do zakonserwowania, pożądane byłoby uruchomienie go w blaszanej beczce z czystą wodą.\nJak możemy to zrobić? Najlepiej w 200-litrowej beczce otwartej od góry. Beczkę należy dokładnie umyć, szczególnie gdy trzymano w niej wcześniej olej. Pozostałości oleju mogą rozkładać gumowe elementy silnika. Na górnym brzegu beczki mocujemy zrobioną z desek konstrukcję, na której zawiesimy silnik. Do jej wykonania wystarczą dwie deseczki o wymiarach 300 x 150 x 20 cm i dwie śruby, np. M8 z nakrętkami.\nPrzegląd po sezonie Silnik po sezonie należy zawiesić w suchym i, jeżeli to możliwe, ogrzewanym pomieszczeniu na specjalnych kobyłkach, w jego naturalnej pozycji (kolumną, tzn. śrubą napędową w dół). Trzeba również wykręcić świece zapłonowe i wlać do cylindra 1 - 3 cm3 oleju silnikowego. Dotyczy to zarówno silników dwu-, jak i czterosuwowych. Po zalaniu cylindrów olejem kilkakrotnie (przy wyłączonym zapłonie) obracamy wałem korbowym, aby rozprowadzić olej po gładzi cylindrów. Do silnika dwusuwowego, poprzez gardziel gaźnika, można wstrzyknąć niewielką porcję oleju w celu zabezpieczenia wnętrza skrzyni korbowej.Jeżeli upłynął już zalecany czas od ostatniej wymiany oleju w przekładni głównej (w spodzinie), musimy go koniecznie wymienić. Potrzebna będzie odpowiednia ilość oleju przekładniowego do silników łodziowych. Przeważnie tuba o pojemności 0,3 litra wystarczy do zapełnienia przekładni silnika o mocy 8 - 10 kW.Zdejmujemy śrubę napędową, wyjmując klin, który na ogół wykonany jest z materiału o niewysokiej odporności na korozję. Wał, na którym jest osadzona śruba, czyścimy i smarujemy cienką warstwą smaru stałego. Przechowywanie klina na wale śruby zwiększa prawdopodobieństwo powstawania ognisk korozyjnych w okolicy spodziny.[[KolumnaPrawa]] Na małych (do 4 KM) silnikach zbiornik paliwa zabudowany jest pod obudową silnika. Choć w nowoczesnym silniku zbiornik wykonany jest najczęściej z chemoodpornego tworzywa sztucznego, dobrze jest go opróżnić przed zimą. Jeżeli zaś zbiornik paliwa wykonany jest ze stali, to opróżnienie go przed zimą jest konieczne. Zdarza się, że w paliwie znajduje się woda, która może uszkodzić nie tylko zbiornik, ale i zawory w gaźniku (odcinający i iglicowy). Ponadto paliwo zmienia swoje właściwości podczas długiego przechowywania. Benzyna zmienia pH (kwasowość), a w oleju napędowym rozwijają się bakterie i grzyby. Paliwo absorbuje wodę i pyły z powietrza, zawiera też zanieczyszczenia z rurociągów i zbiorników rafinerii, cystern i ze stacji paliw.Świece zapłonowe na zimę powinno się pozostawić wkręcone, by nie dostał się tam kurz. Przewody wysokiego napięcia mogą pozostać niepodłączone. Przechowanie silnika zimą Tak przygotowany silnik - zawieszony na kobyłce w suchym pomieszczeniu - doskonale przetrwa zimę. Jeżeli nie dysponujemy odpowiednią kobyłką, możemy go położyć na boku, ale w przypadku silników czterosuwowych nieobojętne na którym. W silniku czterosuwowym w skrzyni korbowej (karterze) znajduje się olej. Gdy położymy go nieodpowiednio, olej z karteru może się wylać i po ponownym uruchomieniu grozi mu zatarcie. (Na obudowie silnika są umieszczone, po właściwej stronie, nóżki, na których można go bezpiecznie położyć na boku.)\nPaliwaDo benzynowych silników starszej konstrukcji używa się paliw z dodatkiem czteroetylku ołowiu. Dziś są to paliwa oznaczone literą U (uniwersalne) i liczbą oznaczającą liczbę oktanową, np. 95. Obecne silniki łodziowe - dzięki nowym technologiom utwardzania powierzchniowego gładzi cylindrów i pierścieni tłokowych - są przystosowane do spalania benzyny bezołowiowej. Ponieważ ich układ wydechowy najczęściej nie ma katalizatora, mogą one być również zasilane benzyną uniwersalną.\nOleje silnikoweSilniki dwusuwowe smarowane są olejem dodawanym do paliwa. Jest to tzw. smarowanie mieszankowe. Znane są dwa sposoby smarowania. W pierwszym olej dodaje się w odpowiednich proporcjach do paliwa wlewanego do zbiornika, w drugim do odrębnego zbiornika oleju, skąd pompa olejowa dozuje go do silnika. Drugą metodę stosuje się często w wielocylindrowych silnikach przyczepnych dużej mocy.Do silników starszych typów jako dodatku do paliwa można używać olejów Lux DW lub Mixol. Natomiast do nowoczesnych silników używa się takich olejów, jak Castrol, Quicksilver czy Star Brite. Dodaje się do nich środki płuczące spowalniające powstawanie nagarów i poprawiające skuteczność spalania. Dodatki te są tym bardziej pożądane, że zawartość oleju w paliwie wynosi zaledwie 1 procent.Silniki czterosuwowe nie wymagają stosowania mieszanki paliwowej. Olej smarujący znajduje się w skrzyni korbowej, a poszczególne układy silnika - korbowy, rozrządu czy wałek rozrządu - smarowane są pod ciśnieniem za pośrednictwem pompy olejowej. Należy oczywiście używać takiego rodzaju i typu oleju, który polecany jest przez producentów silnika.\nOleje przekładnioweW spodzinie silnika jest przekładnia główna umożliwiająca przeniesienie napędu z wału korbowego na śrubę napędową. Tylko w najmniejszych silnikach składa się ona z pary zębatych kół stożkowych. W większych silnikach wyposażonych w luz i tzw. rewers jest bardziej złożona. Do jej smarowania używa się specjalnych olejów przekładniowych, których zadaniem jest nie tylko zmniejszenie tarcia na kołach zębatych i pomiędzy wałkami a ich pierścieniami uszczelniającymi, ale również ochrona smarowanych elementów przed korozją. Olej przekładniowy należy wymieniać wg zaleceń producenta. Po wyglądzie spuszczanego z przekładni oleju możemy wnioskować o szczelności pierścieni uszczelniających i stopniu zużycia mechanicznego kół zębatych.\nSmaryNiewiele jest miejsc w silniku zaburtowym wymagających smarowania smarami stałymi. Są to: wał śruby, wielowypusty dźwigni zmiany biegu, łożysko ślizgowe obracania silnika i końcówki cięgieł. Należy oczywiście zastosować specjalny smar chroniący części przed korozją. Można go kupić w większości sklepów żeglarskich (informacje na stronie http://www.parker.pl/)\nBożena Buczyńska, Jerzy Kubaszewski\nFoto: Stanisław Iwiński\nPublikacja: 23.06.2008 12:31\nAktualizacja: 12.08.2013 17:07


K-1 EUROPE MAX 2008 GP - WP Facet\nJuż 6 kwietnia, po raz pierwszy w Polsce, w warszawskiej Hali Torwar, najlepsi zawodnicy starego kontynentu zmierzą się na ringu podczas pierwszych, oficjalnych Mistrzostw Europy w K-1 MAX. W naszym kraju od lat organizowane są turnieje na zasadach K-1, lecz dopiero teraz Polacy będą mogli doświadczyć emocji, które przynosi jedyne, tak męski sport jak K-1.\nPodczas mistrzostw zmierzą się ze sobą czołowi, wielokrotnie nagradzani zawodnicy ze świata, w tym również z Polski. Ich celem jest wywalczenie sobie drogi do Mistrzostw Świata w słynnej hali Tokyo Dome w Japonii. Możliwość zorganizowania gali K-1 w stolicy jest dla naszego kraju prestiżowym wyróżnieniem. Te walki przyciągają większą uwagę, niż jakiekolwiek inne wydarzenie sportowe.\nWyjątkowo duże zainteresowanie imprezą powstaje choćby z tego względu, że na ringu zmierzą się mistrzowie różnych sztuk walki, preferujący odmienną technikę. Podczas, gdy większość zawodników K-1 szkoli się w walkach wschodu, są również wśród nich sportowcy, trenujący inne dyscypliny, jak boks, a nawet piłkę nożną. W starciach K-1 liczy się połączenie techniki, strategii i ducha. Zawodnicy przygotowują się bardzo ciężko, ponieważ realia na ringu są bardzo brutalne. Jeśli jesteś słaby, to po prostu przeciwnik szybko ci to udowodni.\nZOBACZ ZDJĘCIA Z 8 KSW >>\nK-1 to najszybciej rozwijający się sport na świecie. Liczba jego zagorzałych zwolenników jest ogromna i wciąż rośnie, także w Polsce. To, co w nich najlepsze, to fakt, że mają nieprzewidywalny przebieg: wojownik, który sprawia wrażenie mającego fizyczną przewagę nad przeciwnikiem, może zostać znokautowany jednym, potężnym ciosem. Dość często zdarza się, że technika i szybkość dają przewagę nad rozmiarem i siłą. więcej...\n* Krwawe rundy MMA*\n* SZKOŁA PSYCHOPATÓW*\n* Męskość w proszku*\nBrutalne, bezlitosne ciosy i precyzyjne kopnięcia, zadawane z wielką intensywnością sprawiają, że ponad 80% walk kończy się nokautem. K-1 to niepowtarzalne widowisko - zapierające dech w piersiach walki, w których, w walce jeden na jednego, spotykają się najlepsi z najlepszych mistrzów; walki, w których każdy reprezentuje swój styl, swój kraj. Tutaj liczy się wszystko – honor, charakter, interesy, sława... Tysiące ludzi gromadzi się co roku, aby obejrzeć to niepowtarzalne show.\nW Warszawie walczyć będą najlepsi wojownicy, a zatem czeka nas niezwykle ekscytujące widowisko - zaciekłe, krwawe walki zawodników zdeterminowanych, aby dać z siebie wszystko i wygrać w imponującym stylu. Niepowtarzalny turniej K-1 EUROPE MAX 2008 GP rozwieje wątpliwości, kto ma prawo uważać się za najsilniejszego bojownika K-1 MAX na kontynencie europejskim.\nTutaj efektowne i ekspresyjne jest wszystko – od samej ceremonii otwarcia, wyjścia zawodnika na ring w towarzystwie cudownych dziewczyn, aż po nieprzewidywalną i pełną zwrotów, wyczekiwaną od dawna walkę tytułową\n_Więcej informacji: www.k-1network.pl_


Windows 8 informuje Microsoft co instalujesz | Windows7.pl\nWindows 8 informuje Microsoft co instalujesz\nsobota, 25 sierpnia, 2012 sobota, 25 sierpnia, 2012 M L\nNadim Kobeissi, znany badacz do spraw bezpieczeństwa komputerowego, opublikował na swoim blogu ciekawą informację, dotyczącą zachowania systemu Windows 8 w przypadku, gdy instalujemy nowe oprogramowanie. Jak się okazuje, zawarta funkcja SmartScreen przekazuje bezpośrednio informację do centrali Microsoftu o tym, jaki program został właśnie zainstalowany. Czy przyniesie do więcej korzyści w kwestii bezpieczeństwa dla użytkowników czy wręcz przeciwnie?\nZdania mogą być podzielone, jednak obecnie wprowadzone rozwiązanie przynosi za sobą również sporo wad w zabezpieczeniach. Funkcja Windows SmartScreen jest domyślnie włączona i jej zadaniem jest informowanie użytkowników czy pobrane z Internetu oprogramowanie jest bezpieczne dla komputera oraz czy można je bez obaw zainstalować. W praktyce wygląda to tak, że uruchamiając instalator, gromadzone są o nim informacje, wysyłane do Microsoftu, po czym odsyłane ze stosowną informacją w sprawie bezpieczeństwa. Problem polega jednak na tym, że według badacza, firma korzysta ze przestarzałych i niepewnych zabezpieczeń HTTPS, które bez trudu mogą zostać przechwycone przez hakerów. Skutki tego mogą być poważne, gdyż osoby niepowołane miałyby dostęp do wszystkich danych i operacji przeprowadzanych na danym komputerze.\nWindows 8 jako pierwszy system korzysta z tej metody w odniesieniu do instalacji programów. Dotychczas SmartScreen dostępny był w Windows 7, jednak dotyczył wyłącznie aplikacji takich jak Internet Explorer. Funkcję tę da się wprawdzie wyłączyć, ale nie jest to możliwe na stałe, gdyż system wraz z określoną aktualizacją nastawiony jest na ponowne jej włączenie. Pozostaje zatem czekać na odpowiednie oświadczenie Microsoftu, w celu zadbania o lepsze zabezpieczenie tej funkcji.\nŹródło: Nadim Kobeissi’s Blog\nSmartScreen Windows 8\nMicrosoft zmienia logo po 25 latach


E-luyu to sklep wyjątkowy. Jest swoistym połączeniem oferty zakupu markowych produktów: herbat, zestawów prezentowych, bestsellerowych książek, herbacianych akcesoriów z wiedzą na temat zdrowia, kultury, unikatowego dziedzictwa natury, medycyny chińskiej.\nTo sklep zarówno dla klientów, którzy chcą poznać herbaciane zwyczaje i dożyć stu ośmiu lat, jak i pasjonatów historii i religii Wschodu. Osób wyznających prostą zasadę, że może nam zabraknąć wielu rzeczy ale nigdy herbaty i wiedzy na jej temat.\nKsiążka to sekretny składnik, który poprawia smak herbaty.


Ofiary z Jersey\nstrony lokalne GW - Bydgoszcz nr 234, wydanie z dnia 07/10/2011Wydarzenia, str. 4\nNajbliższa rodzina pożegnała zamordowanych na Jersey. Na bydgoskim cmentarzu spoczęły cztery urny z prochami ofiarKremacja 30-letniej Izabeli, jej 5-letniej córki Kingi, 2-letniego synka Kacpra i 56-letniego ojca odbyła się w minionym tygodniu na wyspie Jersey. Tam odprawiono także mszę pogrzebową, a urny z prochami zostały przetransportowane do Polski. Pomogli mieszkańcy miejscowości St. Helier na Jersey, gdzie doszło do makabrycznej zbrodni, którzy zbierali pieniądze dla rodziny dotkniętej tra...\nPogrzeb zamordowanej na wyspie Jersey Izabeli, jej dzieci i ojca odbędzie się 5 października w Bydgoszczy. Zgodził się na to wreszcie ich zabójca. Do Polski przyjadą także brytyjscy policjanci\nOdda, nie odda\nWszyscy ludzie Kuronia\nMuzyka Spadających Płyt\nPalma i co dalej?\nIzrael: Nie chowajcie masek\nWLK. BRYTANIA. Brown straszy Iran\nZanim trafiły na rzeź, konały\nNa co pójdą unijne miliardy?\nKochajmy artystów / Opera / Jubileusz Krystyny Kujawińskiej\nMiniatury tworzone z fantazją\nI ciśnienie, i tłuszcz\nAwans za pływanie?\nDla małokrwistych i matek karmiących\nRada ds. rodziny spotyka się rzadko. Wiceprezydent: Bo to szacowne grono\nMocny metal w regionie\nAkademia nie śpi\nŁatanie ulic na zimno\nGRY, ZAGADKI, ŁAMIGÓWKI / Jesienne iloczyny\nDyskobolia Grodzisk staje w obronie Pucharu Polski\nGIEŁDA - AKCJE 18 KWIETNIA\nBruksela ciągle dalej niż bliżej\nJak pokonać Ideę/Śląsk


BHP i PPOŻ - ABIS Neon\nHome » Fabrykacja » Inne Usługi » BHP i PPOŻ\nJesteśmy firmą prowadzącą szkolenia BHP. Legnica to bardzo duże miasto, gdzie jesteśmy w stanie dotrzeć razem z naszą ekipą oraz wiedzą. Świadczymy również usługi z zakresu PPOŻ, aby wszyscy wiedzieli jak powinni się zachować na wypadek wybuchu pożaru. Są to bardzo ważne elementy, ponieważ od tego może zależeć nawet ludzie życie. Oc obejmują jeszcze nasze usługi BHP? Legnica - oprócz przeprowadzania szkoleń zajmujemy się również przeprowadzaniem okresowych przeglądów urządzeń BHP. Do tego wykonamy również pomiar oświetlenia w miejscu pracy Waszym oraz Waszych ludzi. Jest to bardzo ważny czynnik, ponieważ złe światło wpływa również na jakość świadczonych usług. Możemy wykonać również ocenę ryzyka zawodowego, opracować odpowiednie instrukcje oraz wykonać wiele innych czynności.\nCzasami posiadamy duży dom, o który ciężko nam samym zadbać. Dlatego chętnie znajdziemy firmę która wykona to za nas i to nawet dzisiaj. Dlatego interesuje nas coś takiego jak sprzątanie domu cena za godzinę. Warszawa to miasto, gdzie trafimy pewnie na odpowiednią ekipę, która się tym zajmuje i chętnie ...


Jedwabny Szlak w praktyce - Kurier365.pl\nNapisane przez Anna Domańska\nSzlak kolejowy z Szanghaju do Małaszewicz, i dalej do magazynów w podwarszawskich Markach, to kolejny krok ATC Cargo na Jedwabnym Szlaku.\nW kontenerach, o wadze blisko 23 ton, znalazły się ładunki LCL klasyfikowane jako general cargo, czyli niewielkie partie towarów, zamawiane przez polskich przedsiębiorców oraz odbiorców indywidualnych m.in. na portalach internetowych. W początkowej fazie transport będzie się odbywał z Szanghaju, z cyklicznym, cotygodniowym wyjściem.\nUruchomienie usługi transportowej przez ATC Cargo, wiodącego operatora logistycznego w Polsce, na bazie własnej konsolidacji przesyłek, umożliwi odbiór towarów z Chin i dostarczenie ich do klientów w całej Europie. Kolejowy serwis drobnicowy jest dedykowany dla przedsiębiorców, którzy sprzedają towary sklasyfikowane jako general cargo, m.in. części motoryzacyjne, elektronika, odzież, akcesoria domowe, narzędzia, tkaniny, chemia neutralna, wyroby medyczne, zabawki, maszyny oraz artykuły spożywcze. Ładunki drobnicowe konsolidowane są w kontenerach podwyższonych 40 HQ (pojemność rzeczywista: 67 CBM).\n- Ładunki konsolidowane są za pośrednictwem naszej chińskiej grupy Worldwide Logistics Group. Posiadanie własnych struktur po stronie chińskiej pozwala w większym stopniu na kontrolowanie obsługiwanych ładunków i zmniejsza ryzyko ewentualnych, nieprzewidzianych sytuacji. Transport oparty o rozwiązanie kolejowe pozwoli nam znacząco ograniczyć czas do ok. 16-18 dni w stosunku do transportu morskiego. Jest to rozwiązanie dedykowane dla mniejszych przesyłek, niż pełny kontener, jego częstym adresatem są firmy z branży e-commerce, dokonujące zakupów w sieci między innymi na takich portalach jak Alibaba. Raz w tygodniu będzie do Polski przyjeżdżać pociąg z naszymi ładunkami. I to jest właśnie praktyczny wymiar idei nowego Jedwabnego Szlaku – mówi Artur Jadeszko, prezes ATC Cargo.\nWięcej w tej kategorii: « Rząd dopłaci do czynszów. Program „Mieszkanie na start” ruszy od 2019 roku Ekonomia, gospodarka i zdrowie »


Zajęcia dopasowane do indywidualnych potrzeb klienta. Celem szkolenia jest uzupełnienie umiejętności, koniecznych do samodzielnego prowadzenia pojazdu, a także przypomnienie i ponowne wdrożenie dla kierowców po dłuższej przerwie. Prowadzimy również zajęcia dla osób, które zakupiły samochód z automatyczną skrzynią biegów.\nKAT. B i B78\nPodczas treningu podróżujemy w otwartym ruchu drogowym, różnymi rodzajami dróg, jednak spora ich część wiedzie krętymi jezdniami Beskidów (Salmopol, Straconka, Kubalonka, Koniaków).\nTrening techniki jazdy dla kierowców oraz kursy prawa jazdy kat. B i B78 prowadzi instruktor i trener techniki jazdy - były kierowca rajdowy Maciej Wyszyński. Podczas wybranych przez Ciebie zajęć podzieli się swoją wiedzą i doświadczeniem.\nDoskonalenie techniki jazdy - dostosowane do indywidualnych potrzeb lekcje przed egzaminem lub dla kierowców po długiej przerwie za kierownicą.\nPrzygotowanie do egzaminu - innowacyjne metody nauczania i doświadczony instruktor pozwolą skutecznie przygotować się do egzaminu i bezpiecznego poruszania się w ruchu drogowym.


Lewa : Dzienniki Stołowe\n29 marca, leje\nNie wiem, jak kogoś może nie nudzić szorowanie ciała szczotką, dlatego z rozkoszą wypróbuję Twój sposób. W ogóle wydaje mi się, że jedyne ablucje, do jakich jestem stworzona, to chlapanie twarzy zimną wodą, mydło jajeczne (przywiozłam sobie ze Szwecji, wspaniałe) i tłusty krem na policzki. Wtedy jestem rumiana jak Pyza na polskich dróżkach i od razu lepiej mi się je śniadanie i lepiej śpi. Płynnie przejdę więc do kolejnej kwestii – oczywiście, że tak. Pisząc, zastanawiam się zawsze, czy już wyrosłam z egzaltacji, albo czy kogoś znowu naśladuję – bo nie wiem jak Ty, ale ja uważam, że słowa, które człowiek pisze, są sałatką ze słów, które człowiek przeczytał i nie sposób, no nie sposób być sobie samym oderwanym. Więc przy każdym akapicie dumam nad szczerością swoją i słów. Czy nadmierną – chyba nie, w końcu to tylko życia część i pryzmat, ten mój stół z nagłówka.\nOd soboty budzi mnie snop światła słonecznego. Najpierw powoli wspina się po zasłonkach, potem po pościeli i ścianie. Dni zaczynają się więc chwilę wcześniej i jest czas, tak jak wczoraj, wyjść na rześki spacer po paczkę kawy – rude słońce, puste ulice – lub tak jak dziś, upiec na śniadanie jagodowe scones. Lubię je za nieporadność, wyglądają trochę jak bardzo stare skały, a dzisiejsze dodatkowo zabarwiły nam na fioletowo palce i usta. Najlepiej smakowały z solonym masłem i dżemem z czarnej porzeczki, ale przy każdym kęsie marzyłam o tym, aby w Polsce ktoś produkował clotted cream.\nNa obiad warsztaty z Piotrem Kucharskim (jadłaś jego chleb we Wrocławiu?) – sałatka z czarnej soczewicy ze smażoną gruszką, topinamburem (PFE, wyjęłam), czerwoną cebulą i smażonym halloumi, śliczne plasterki kolorowych buraków i szynki parmeńskiej, ułożone na śmietanie rozkręconej z kozim serem, posypane granatem, polane oliwą – mogłabym mieć sukienkę w taki deseń, zupa ziemniaczana z białą czekoladą (zdziwieniu nie było końca, a to przecież tłuszcz i cukier, na miłość boską) i kaszanką, w uwielbieniu do której pozostałam odosobniona, więc zjadłam dwa kawałki, spora garść fascynującego popcornu z kaszy gryczanej i ciasto migdałowe z gruszkami. Na koniec zasadziliśmy jeszcze w małych doniczkach groszek, rzeżuchę, rzodkiewki i kolendrę, a potem lunął pachnący deszcz.\nKażda minuta spędzona w zamkniętym pomieszczeniu wydaje mi się pozbawiona sensu. Pracuję nad tym.\n27 marca, ciepło\nW momencie gdy wczoraj wyszłam z domu (po śmietanę) w lekkim płaszczu narzuconym na bluzę i gdy potem czytałam na ławce w parku pełnym dzieci na rolkach, na słońcu, na chwilę, właśnie w tym momencie przyszła chyba wiosna. Trzy godziny spaceru po Saskiej Kępie, lody jagodowe, pączki na drzewach, pikujące główki kwiatów i całkiem już dorodne krokusy w różance w Parku Skaryszewskim – to znaki dymne.\nW sobotę natomiast, oprócz tego, że była zima, to przyjechała mama poprzesadzać nam kwiaty. Przywiozła ze sobą puławianki, rumiane i obsypane makiem maślane bułeczki, które przez całe dzieciństwo jadłam z masłem i szynką, oraz maślane cebularze z makiem (masło masło masło), lubelski przysmak, który nauczyłam się doceniać dopiero, gdy wyjechałam z miasta, w którym ludzie jedzą takie rzeczy w trolejbusach. Po śniadaniu złożonym z masła dokonałyśmy wspólnie remanentu i przesadzki. Wszystkie bluszcze, fikusy i inne dzieciaczki mają się teraz ładnie zachowywać, bo jeśli nie urosną im nowe liście w takim słońcu i nowych domach, to ja chyba zakończę swoją ogrodniczą karierę. Pestka z awokado trwa niewzruszona, no zobaczymy.\nW piątek wywołałam zdjęcia z Rzymu i jakoś tak wyszło, że kulinarnie byliśmy w ten weekend we Włoszech. Kiełbaski z czarną soczewicą i rukolą, dużo lepkiego pomidorowego sosu na winie, ser do podgryzania. Linguettine z sosem pomidorowym (za radą Krakowskiego Makaroniarza chlusnęłam doń wódki), z jędrnymi zielonymi oliwkami i kołderką parmezanu. Cudowne, wilgotne, prawie że marcepanowe ciasto Donny Hay (przepis na przykład tu) z ricottą i skórką otartą z cytryny – marzyłam o nim od wieków, a okazją do upieczenia była przymusowa bezglutenowość mamy. W dwa dni zjedliśmy cały okrąg, bez krztyny wyrzutów sumienia. Te, w kontekście kulinarnym, prawie mi się ostatnio nie zdarzają. Wszystko wolno, to mniej się chce.\nBardzo jestem ostatnimi czasy niewyspana, dlatego mój organizm głośniej niż zwykle (codzienny szept o jogurt z lemon curdem się nie liczy) woła o cukier. Ostatnio zjadłam więc:\n– grubiutkie pierogi z twarogiem u pani Tamary w Skamiejce, na każdym czapa z tłustej śmietany i truskawka z konfitury; to był nasz pierwszy dzień w nowych okularach i na przystawkę obejrzeliśmy sobie nasze (bez)ślubne zdjęcia\n– grubiutkie naleśniki orkiszowe z twarogiem i skórką otartą z cytryny, które usmażyłam dobę po pierogach; doszłam do wniosku, że więcej warte jest szczęście bijące od spełnionego marzenia (naleśniki) niż poczucie zdrowego odżywiania się (warzywa)\n– prawie na pewno pół okręgu klasycznego sernika bez smaków innych niż twaróg (w pracy, w domu, wszędzie)\n– grube kromki bułki drożdżowej z solonym masłem, comté i powidłami z renklody (dziś)\n– owsiankę Nigela z chyba II tomu Dzienników, z samej tylko kaszy, z łyżką kremówki i czarną porzeczką (podczas którejś z licznych marcowych ulew)\n– miskę ricotty wyprodukowanej przez mojego brata, ze wszystkim, co znalazłam w domu, a więc z jagodami, czerwoną pomarańczą, miodem wrzosowym, prażonymi płatkami kokosa i migdałów, a suszonymi – róży.\nA ze smaków niesłodkich przytrafił kurczak pieczony z klementynkami, musztardą i fenkułem na mamine urodziny, wycierana bagietką poducha labneh z karmelizowaną cebulą, czarną soczewicą i prażonymi orzechami laskowymi na warsztatach z Dominiką Wójciak (idzie trzecia książka, którą tez polubię), zupa koperkowa z kremówką i ziemniakami w wyjątkowo niedelikatny pogodowo dzień, kurczak tikka masala, w którego robieniu mistrzem jest Marcin, a którego zjedliśmy z jabłkowym chutneyem przywiezionym przeze mnie z jabłkowego raju pod Malmö. Croissant z comté i jajo na miękko. Nowy faworyt śniadaniowy, jeszcze tylko żebym gdzieś w tym mieście znalazła jadalne rogale…\nCodziennie to samo: na śniadanie jogurt z jagodowym kompotem i łyżką granoli (dużo, dużo kokosowych płatków), na obiad sałata z parmezanem, oliwą i jajem na twardo, do tego grzanka, bo chleb wydaje się nie kończyć. Swoją drogą pora na zmianę, Vermont wydaje mi się już za tępy, chcę czegoś mięsistego, czyżby to była pora na Tartine?\nKolacje wpadają znienacka – wczoraj z okazji Dnia Kobiet zostałam zabrana do Bibendy, gdzie pożarliśmy tatara z woła marynowanego w wódce i przykrytego salsą z mango i fenkułu, obok była jeszcze dymka i słodkawa focaccia, pyszne to było niemożliwie. Na drugim talerzu spała na soczewicy kiełbaska z marynowaną śliwką, czerwoną cebulą i przeciekawą w tym miesiącu musztardą, a na główne wmaszerował orszak – ozór na podusi z sosu fistaszkowego z miso i mandarynką (święty jezu, to było niezwykłe), przykryty jeszcze kolendrą, kiwi i fenkułem (zima trwa), zagryzaliśmy go klasycznymi ziemniaczkami z aioli oraz rumianym od masła porem z groszkiem i miętą. Niestety okazało się, że jednak nie przepadam za ozorem (jem go przecież swoim językiem, no jakieś to… nie), ale przyznam, że stęsniłam się za Bibendą. Na wszystko patrzył rozkoszny bukiet zmajstrowany przez Przyrodę.\nPrzypomniałam sobie jeszcze, że w zeszły piątek spróbowałam wreszcie słynnej w całej Warszawie pizzy w Ciao a Tutti i zostałam przez nią zdobyta – moim zdaniem dużo lepsza niż w Mące i Wodzie, raczej pozycje klasyczne, ale mi to w niczym nie przeszkadza. Nie jeśli mam salciccię.\n6 marca, poniedziałek, leje\nKochana, to o „please rather than impress” to ja już wiem od dawna, pamiętam jak rozmawiałyśmy o nowo zjedzonych restauracjach i Ty mówiłaś, że Ciebie nic nie zaskakuje, ja tego chyba nigdy nie szukałam. Praca często wpędza mnie do miejsc, gdzie właśnie te kropki, redukcje, przegrzebki, kaczki i topinambury, a na deser pianki w zamszu, a przez cały posiłek ręka mi ucieka do koszyka z chlebem, a potem do talerzyka z masłem. Tak więc ogłaszam, że argument o pozostaniu w Warszawie dla uciech kulinarnych, które proponuje, obalił się sam, tym bardziej po sobotnim śniadaniu, na które poszliśmy do Stora. Swego czasu byłam zakochana w ich kanapkach z dziurawego chleba, grubych od pastrami i chrupiących kapustą kiszoną – teraz są cienkie, niemrawe. Jako że mój własny Vermont dojrzewał w lodówce, postawiłam na owsiankę, do której godzinę (!) później uroniłam gorzkie łzy. Płatki rozmoczone w mikrofali, rozciapane z bananem (co to w ogóle za smutny pomysł), posypane suszoną morwą na podobieństwo wyschniętych bobków. Kawę (po godzinie dwadzieścia) wzięłam już na wynos i wyszłam na wiatr, żeby mi podeschły policzki przed dalszymi przygodami. TAK SIĘ NIE ROBI, TO JEST SKANDAL I KTOŚ W TYM MIEŚCIE POWINIEN SERWOWAĆ PORZĄDNĄ OWSIANKĘ I MOŻE TO POWINNAM BYĆ JA.\nNa pocieszenie – w zeszłym tygodniu odwiedziłam wreszcie Krem i Boże, jak było dobrze. Croque Monsieur złoty od emmentalera, przełożony jak należy beszamelem, a także niebieskim serem i orzechami włoskimi sprawił, że mało nie spłynęłam ze stołka. Madame z sadzonym jajem i gotowaną szynką równie rozkoszna, a na deser kule kremu mascarpone, kawałki podsmażonych w cynamonie jabłek i kruszonka. Dziś powtórka – wezmę bagietę z pasztetem, bo uwielbiam.\nZ melodii domowych – na niedzielną kolację lawendowy kurczak Rachel Khoo z pieczonymi ziemniakami i miska sałaty z mocno musztardowym winegretem i szczypiorkiem, butelka nowozelandzkiego wina i powietrze pachnące bułkami cynamonowymi Clausa Meyera. Kiedy byłam w Kopenhadze, spojrzały na mnie z jego piekarni i weszłam, mimo brzucha pełnego owsianki (życia, a jakże) z Grød. Papierową paczuszkę rozbroiłam dopiero późnym popołudniem. Lało tak jak dziś, ale pod moim parasolem było sucho, przytulnie i ciepła kawa. Przepis na te bułki znalazłam jakieś dwa miesiące temu, a wczoraj z łóżka zerwałam się z myślą, że to ostatni dzwonek. Ciasto wyszło z miski, próbowało też uciec z piekarnika, przewalając się i prężąc. Zupełnie nas zahipnotyzowały, co nie dziwi, biorąc pod uwagę ile w tym przepisie jest masła. Poszarpaliśmy dwie do kolejnego odcinka „Chef’s table”, a kolejną zjadłam na śniadanie, do czarnej kawy i ulewnej szarości. Chcę być bohaterką skandynawskiego kryminału.\nLedwo był poniedziałek i planowałam opisać kulinarne przygody minionego weekendu, aż tu nagle zrobił się czwartek i za pasem kolejne wolne dni. Dzisiaj zastało mnie w pościeli, w luksusowych objęciach domowego biura. Gnieciony ze śmietankowym jogurtem twaróg, truskawki (dostałam pięknie opakowany słoik, ukryty był w czeluściach redakcyjnej szafki na worki na śmieci; takie mamy ostatnio z Ulą zabawy, które urozmaicają znój), miód, prażone orzechy laskowe. W piecu rośnie pod żarówką ciasto na bliny gryczane, przede mną jeszcze chwila pracy, ale poprzedni weekend przedstawiał się następująco:\n-na hotelowe śniadanie chodziłam z własnym chlebem, bo było niejadalne; to jakiś rekord\n-sauny i zimne prysznice wytopiły ze mnie życie, ale warto było, chociażby po to, żeby walnąć się potem w szlafroku na wysokie łoże, jeść chipsy, jabłka oraz batony granolowe (wzięłam je w końcu od Molly i okazały się bardzo dobre, ja do swoich wcisnęłam gorzką i mleczną czekoladę oraz suszone morele) i oglądać „Przyjaciół”, których jak się okazuje powtarzają w weekendy na TVN Siedem\n-wybraliśmy już sobie przynajmniej dwie mazurskie skrytki na koniec maja (chociaż ja bym wolała na zawsze); pod koniec lutego jeziora skute jeszcze lodem, łyse drzewa, ale światło już inne i zapach powietrza też\n-zjadłam knedle ze śliwkami swojego życia, ale naprawdę – wiem, że powtarzam coś podobnego co drugi wpis, ale tym razem naprawdę; w Oberży Pod Psem w Kadzidłowie kulają je leciutkie jak obłoczki, podsmażają na maśle, kładą na tłustej, wiejskiej śmietanie, a potem jeszcze prószą złotą bułką tartą i cukrem pudrem… jadłam i mruczałam, myśląc jednocześnie o tym, jak dobre muszą mieć pierogi z jagodami albo zupełnie normalne śniadanie (chleb własny, twaróg i masło od sąsiadów, jajka od sąsiadek, pomidory z grządki, miód, no wiesz); na pierwsze danie była jeszcze kwaśnica (zemdlałabyś, gdybyś tylko lubiła grzyby), mocna i ciemna, kwaśna i taka leśna, że aż wykręcało język, a w niej trzy zgrabne pierożki z soczewicą oraz ławica prawdziwków, a Marcin zjadł jeszcze wereszczaki purpurowe od buraczanego soku, z porządnie uprażoną kaszą gryczaną i wspaniałymi ogórkami kiszonymi; do picia dzbanuszek świeżej mięty z miodem gryczanym i ciepły kompot wiśniowy; w kącie stała choinka, kot bez ogona wił się pod nogami.\nTydzień zniknął nie wiem kiedy. Pamiętam wtorek, kiedy to masłem, serem i orzechami żegnaliśmy naczelną, opróżniając kolejne butelki wina i tańcząc do północy. Potem zniknął prąd, więc zniknęliśmy i my. Zakwasy mam nawet w mięśniach gładkich, do tego popękane kolana i tęsknotę za stałością.\nIdziemy dziś do kina na „Ukryte działania”, na wszelki wypadek się nie nastawiam. Ostatnie odkrycie (stare, wiem): „Top of the lake”. Pal sześć zbrodnie, ale to jezioro, nad którym niesie się mgła i ptasie wrzaski, deszcz i mokre pola, chrupiący pod butami las. Tak bym chciała…\nLondyn nieźle przeczołgał moje rzepki, ale wspaniale było rozpiąć płaszcz – poniedziałek zastał nas pierwszym dniem wiosny, światłem w powietrzu, radością rozsadzającą tuż po wygramoleniu się z samolotu. Zamiast schować się do metra i hotelu, przebiegłyśmy przez pół miasta, najpierw na wspaniały ramen (Bone Daddies, na oknie obok pałeczek i sezamu w młynku można było znaleźć śliniaki i gumki do włosów, żeby sobie ich nie utaplać w rosole, geniusze!) (pierwszy raz jadłam tak intensywnego w smaku kurczaka, a w zupie, oprócz wszystkiego, pływała jeszcze niesforna kula smażonej bułki panko z chrupiącą, siekaną skórką z tejże kury, jakąś tajemniczą zieleniną i chili; jeśli chodzi o zagadnienie panierki, jestem wielką fanką, więc smakowało), potem do sklepu Anthropologie, z którego wyszłyśmy, każda dzierżąc w objęciach różowy nakrapiany talerz z kamionki ze złotą krawędzią. A potem do teatru – znasz mój stosunek do tej dziedziny rozrywki, trochę bym chciała, a trochę się boję i nie umiem. Szklana Menażeria Tennessee Williamsa trochę zachwyciła, ale trochę jednak nie zrozumiałam. W każdym razie w przerwie sprzedawano lody, zbierając zamówienia po rzędach, a połowa widzów podczas sztuki piła wino. Będę kontynuować ten romans.\nWtorek zastał nas już deszczem, tym rozkoszniej jadło się więc owsiankę w 26 grains. Moja świecąca od masła i chrupiąca prażonymi orzechami laskowymi, miała jeszcze sukienkę z cynamonowego cukru palmowego i siekane jabłko, a w misce Uli był kardamon, gruszka, syrop klonowy, jogurt kokosowy i czekoladowe crumble. Powiem to na głos – naprawdę tak chcę spędzać dni, gotując owsiankę i wymyślając, czym ją tym razem ozdobię. Chcę tym karmić ludzkość, nawracać i koić. Na dobry początek tej drogi kupiłam sobie spurtle – nietłumaczalny chyba przyrząd, któremu w języku polskim najbliżej chyba do warząchwi, ale jest drewnianym fletem, który ma czynić owsiankę kremową i jeszcze wspanialszą, niż by wskazywała na to sama jej istota. Wspomina o niej z pewnością Nigel. Będę trzeć jak szalona i dam znać.\nPozostałe zachwyty koncentrowały się raczej na radosnym fakcie bycia w dobrym towarzystwie i fantastycznym mieście, które pod koniec jednak nieco zmęczyło (rzepki). Przeszłyśmy się Brick Lane, zahaczając o księgarnie i trafiając w końcu do maleńkiego baru Cereal Killer, który ma ściany z płatków śniadaniowych z całego świata. Zjadłyśmy na pół miskę chrupiących kratek, grudek i listków zalanych zimnym mlekiem migdałowym i było to nadzwyczaj dobre, tak dobre, że znów powiem coś na głos – uwielbiam, uwielbiam po stokroć płatki kukurydziane z mlekiem. Na śniadanie, na kolację i na pocieszenie. Obiad zastał nas na przypadkowej ławce z powodów budżetowych i czasowych – zrobiłyśmy przegląd dóbr dostępnych w gigantycznych delikatesach Marks&Spencer i zarówno sałatki (komosa ryżowa, fasolka mung, zielony groszek, migdały, pistacje, zioła, limonka, chili, miód, oliwa) jak i kanapki (chrzanowy majonez, szpinak i rostbef bardziej kruchy niż w niejednej warszawskiej restauracji) przyniosły nam sporo radości. Częściowo była ona u mnie wywołana faktem, że pierwszy raz w takiej sytuacji odpuściłam sobie gonitwę za kęsem. Tak oto trójkątne kanapki z miękkiego chleba wyzwoliły mnie z kajdan przesadnego foodizmu.\nA dziś pakujemy bochenek chleba, kawał comte, chipsy, cegłę Toblerone z solonymi migdałami, batony zbożowe z morelami, kokosem i czekoladą, karton mleka oraz butelkę wina i jedziemy na Mazury leżeć bez ruchu i grzać się w saunie. Niech już zastanie nas marzec.\n(gnieciony koper włoski to przecież, że nie biedne warzywo, lecz gniecione ZIARNA kopru włoskiego, omamił mnie afekt do klopsa)\n20 lutego, poniedziałek\nNa wczorajszą kolację festiwal miękkich faktur – meatballs z parmezanem, pietruszką i gniecionym koprem włoskim, upieczone i wytaplane w sosie pomidorowym zagęszczonym skórką chleba z tej kromki, która poszła, namoczona w maślance, do mięsa. Udana sztuczka! Po łyżce wazowej tego parującego cudu rozlałam do dwóch talerzy z polentą (gotowaną w mleku, umalowaną dwiema garściami parmezanu i łyżką masła).\nNa przedwczorajszą kolację festiwal kolorów – wspominana ostatnio przez Food52 sałatka z czerwonej kapusty, marchewki i ciecierzycy, z dymką, kolendrą i ostrym sosem z masła orzechowego. Na talerzach dołożyłam jeszcze po garści fistaszków i tak ją sobie chrupaliśmy przez dwa dni w oczekiwaniu na jakieś nowe, zielone, świeże i pachnące życiem, a nie ziemią lub lodówką.\nUsprawiedliwię swoje narzekania na przednówek: fenkułu i jarmużu w bukietach nie widziałam na bazarkach dobry miesiąc, czerwone pomarańcze są tylko w Biedronce, kwaśne jak czort. Z brukselką i kapustą przetworzoną i pachnącą jak klatka schodowa mi w tym roku wyjątkowo nie po drodze. Jedyny ratunek w Azji i włoskich pocieszaczach uniwersalnych, jak wyżej.\nA dziś lecę na chwilę do Londynu – pospacerować w rozpiętym płaszczu, przeprowadzić wywiad z autorką „Sirocco” i zjeść owsiankę w 26 grains oraz kto wie, co jeszcze. Dziś też wraca z Paryża Monia i jej walizka z chlebem z miso, serami i kto wie, czym jeszcze. Gdy to zjemy, będzie marzec i najbrzydsze za nami.\n14 lutego, rano i szaro\nCodziennie jest Dzień Świstaka, przysięgam. Dni nie różnią od siebie specjalnie nawet posiłkami – zacumowałam w bezpiecznej przystani zup mlecznych i kaszy gryczanej z makrelą, tłustym twarogiem ze Strzałkowa i pieczonymi burakami. Niewiele da się ugotować, kiedy w domu nic nie ma, bo na bazarku nic nie ma – ostatnio w czterech sklepach po kolei nie znalazłam natki pietruszki. No więc odmawiam. Tyle z cieni.\n-sernikowe kanapki Waleckiej, które przygotowałam w ramach testów do nowego numeru. Zwarte czekoladowe ciastka (z kawą i połową szklanki kakao) na kolejny dzień rozkosznie namiękły wokół ciężkiej kuli masy serowej – wysoce zadowalający twaróg Delfiko, do tego sześć jajek i dwa słoiki kremowego masła orzechowego, upieczone w keksówce i nabierane łyżką do lodów. Chrupało to jeszcze fistaszkami i zwaliło z nóg dwa biura, chociaż Marcin twierdzi, że po połowie kanapki ma palpitacje serca z przetłuszczenia.\n-Restaurant Week w Kieliszkach na Próżnej – w jeden taki identyczny jak wszystkie dzień poszliśmy „do pracy”, spróbować pięciodaniowego menu, które wystąpi za tydzień na festiwalu. Nie obyło się bez okruszka pretęchy, ale i tak bałam się, że znów przytłoczy mnie delikatność fine diningu, który najczęściej nie ma smaku (vide dorsz sous vide na puree z dyni, którego ugotował dla mnie na koszmarnie nudnej gali polsko-francuskiej rady biznesu gwiazdkowy szef Pierre Gaignare (też nie znam, ale robili mu dużo zdjęć) i który smakował jak nic wetknięte w zawartość słoika Gerber). Na kolację wystąpiły: pieczona na złoto, utaplana w masełku słodka jak cukierek marchewka w emulsji (olaboga) z trybuli i z sosem rokitnikowym, chmura pasztetowej z foie gras, kromką grillowanej brioszki i dżemem z suszonej moreli – cudo, przecudo, tatar z majonezem i chlebem Tartine (Kieliszki tak dobrze robią ten tatar, nie wiem jaki jest Twój stosunek do surowego mięsa, ale jeśli pozytywny – polecam gorąco), zagrodowy kurczak marynowany w solance i upieczony, już nie pamiętam na czym leżał, ale był doskonały, oraz kostka krówki z orzechami laskowymi, słonym ciastkiem, sosem karmelowym, lodami waniliowymi i wytrawną czekoladową kruszonką. Jeszcze nie widziałam, żeby fine dining był tak komfortowy, jak tam.\n(Wracając do Gali – polegała z grubsza na tym, że francuscy krawaciarze przemawiali, a my z Monią powoli wyjadałyśmy zawartość koszyka z chlebem, smarując każdy kęs masłem demi-sel i piłyśmy wino, omawiając sprawy bieżące, przyszłe i przeszłe, bo siedziałyśmy na końcu wielkiej sali i wszystkie dania docierały do nas z koszmarnym opóźnieniem. Z jasnych punktów – lekko wędzony tatar z alpejskiej wołowiny sezonowanej 28 dni i rose, które w przepięknym kieliszku podano do antraktu (beza z buraka, espuma z koziego sera, pomocy). Każdy jego łyk smakował tak, jakby luty nigdy nie istniał.\n-upiekłam wreszcie rosewater biscuits z przepisu Heidi Swanson, są niewiarygodne i myślę, że mogłabyś je docenić. Mocno kruche, pełnoziarniste (u mnie orkisz i trochę pszenicy), upstrzone czarnym sezamem, suszonymi płatkami róży i kawałkami prażonych pekanów… To zabawne, ale bukiet róż w prezencie uważam za nudę, a bukiet róż w jedzeniu za luksus i nagrodę.\n-ja i Yotam – on był, ale platonicznie. Zawsze przerażała mnie lista składników, więc gotować zaczęłam dopiero niedawno, kiedy się zorientowałam, że to prawie wszystko przyprawy, które mam w domu. Zrobiłam też porowe placki – święty jezu, co za podusie. W planach jeszcze batatowe i chyba powrót do gniecionej soczewicy. Ona wygląda jak to, co mamy dziś na chodnikach. Plus jeden.\n-czytam Niziurskiego, którego wyjęłam z biblioteczki teściów razem z Jackiem Londonem – stare książki, podobnie jak stara muzyka, niosą promyczki nadziei, że skoro są takie stare, to było już wiele lutych burych jak błoto i zawsze po nich (mniej więcej) następowała wiosna.\n-widziałam „Jackie” i okazała się nudna jak czort, a szkoda. Widziałam też „Służącą” i jestem zachwycona.\n-podróż do Wrocławia i z powrotem upłynęła nam w słońcu i przy najmilszych melodiach i głosach z Trójki. Niosło to poczucie wewnętrznej stabilizacji.\nKoniec. Idę świętować Walentynki zupą mleczną.\n31 stycznia, wtorek\nJestem dumna z Twoich placków, a Ty bądź dumna z tego, że polubiłam się z Yotamem. Pod jego znakiem upłynęła nam końcówka tamtego tygodnia – skropioną oliwą gniecioną soczewicę z tahini i kuminem jedliśmy z kleksem jogurtu z chili, natką w zastępstwie kolendry, jajem na półtwardo i omdlałymi od solnego masażu krążkami czerwonej cebulki. Do wytarcia talerza chleb. W piątek z kolei święto makaronu – pasta fresca oblepiona sosem na bazie śmietanki i palonego masła z szałwią, orzechami włoskimi, skórką i sokiem z cytryny, pietruszką, pieprzem i parmezanem. Osiągnęłam pełnię, której braku bałam się po powrocie z Rzymu. W ramach gotowania z książek kucharskich, które nie mieszczą się już na żadnej powierzchni płaskiej, a ciągle ich przybywa (w czwartek jedziemy po nowy regał), z „Warzywa” Dominiki Wójciak ugotowałam jeszcze kalafiorowe curry z mlekiem kokosowym i nerkowcami, miłe i delikatne, ale kalafior to jednak nie jest mój ulubiony kolega. W ramach gotowania ze wspomnień – na szybki obiad przed miałkim „La la land” prostota – puree z zielonego groszku, czosnku, masła, estragonu (latem byłaby mięta) i odrobiny kwaśnej śmietany, a obok smażony łosoś i piętka z masłem. Tłuszczyk naszym życiem.\nW kwestii śniadań znów słodko. Na pajdach Vermonta po wielokroć Twoja kombinacja – masło, ricotta, oliwa, płatki soli, miód. Serce mi się tłucze w piersi, gdy to jem. Wiesz jak. Albo miseczka jogurtu greckiego, w nim mgławica z ciepłych jagód (dziś trafiła mi się nawet jeżyna i trochę porzeczek), prażone płatki owsiane i kokosowe, siekane migdały, chia (ale nie w postaci skrzeku, tylko chrupiących drobinek), ćwiartka banana, miód, cynamon. Piękne, jak nic o tej porze roku. Z marzenia o cannolo, które towarzyszyło mi na sobotnim balecie, powstało z kolei morze ricotty z miodem, skórką i sokiem z cytryny, uprażonymi i posiekanymi migdałami i wiórkami gorzkiej czekolady. Objęłam je naleśnikami, które posypałam jeszcze cukrem pudrem i cynamonem, a całość można by nazwać apostle’s fingers i powstało z przepisu Emiko z Food52. Jadłam je jeszcze wczoraj, tuż przed seansem „Sztuki kochania”, na który wybraliśmy się całą redakcją – to chyba najlepszy film, na jakim byłam w kinie od czasów „Ostatniej rodziny”.\nCzy Ty też, jak byłaś mała, kładłaś sobie na buzię ciepłe naleśniki?\n25 stycznia, świt\nMoja buzia niezmiennie pachnie śliwkami od Ministerstwa, a dłonie orzechami laskowymi. Dobrze, że smaruję je tylko przed snem, bo inaczej we wszystko wtykałabym orzechy. Trochę wam zazdroszczę stałości, jaką oferuje Nolio (czy nie?), bo Mąka i Woda potrafi zawieść dotkliwie, a mi nadal jest brak w Warszawie włoskiego jedzenia z wioch i z zakamarków książek kucharskich. Może ktoś coś wie?\nLalaland w planach i nadziejach. Teraz lękam się jeszcze bardziej, ale ilość nominacji, jakie dostał ten film, była pierwszym ostrzeżeniem. Jakoś się tak składa, że filmy z afisza z dopiskami „Najlepszy!” rzadko kiedy są najlepsze. Zauważyłaś, że teraz wszystko jest „Najlepsze!”? Co druga książka, scenariusz. Bez tego nikt nie uwierzy?\nZ niewielu nowin: chciałam wczoraj włożyć ręce w ricottę, ale w sklepie nie było, wobec czego powstał kolejny bocheneczek cream cheese poundcake, tym razem ze skórką cytrynową. Zwykłe, żółte ciasto, po kawałku zjedliśmy jeszcze ciepłe, resztę widziałabym z łyżką ricotty i malin (takich do herbaty, od babci), albo z lemon curdem, ale nie zobaczę, bo rozdziobią je kruki wrony z mojej redakcji i z pracy Marcka. No i dobrze, pora wymyślić sobie coś nowego. Tęsknota za cytrusem trwa. Tymczasem dziś na śniadanie będzie chyba różany twaróg ze śmietanką i malinami albo może dużo, dużo mleka.\nDzisiaj śniła mi się fasola borlotti. Zanim zanurzyłam dłoń (miała być do pasta e fiagoli), sen uleciał.\nMądre słowa przytaczasz moja droga, zdejmują z pleców ciężar tych wszystkich talerzy makaronu, pizzy z fior di latte i pokładów słodkiej, tłustej ricotty, które jadłam od zeszłej środy do soboty. Rzym w styczniu zachwyca pogodą (czternaście stopni i słońce, rude słońce od rana do popołudnia), rozpieszcza żywym zapachem powietrza i odgłosami (nasze zimno pachnie rozkładem i słychać tylko ponure wronie „kra”, a tam trele…). Ale od początku.\nNo więc na początku zatrzęsła się ziemia, czego (trochę niestety) nie mieliśmy okazji poczuć pod stopami, a co utrudniło dojazd z lotniska do centrum. Potem znów zatrzęsła się ziemia, kiedy wbiliśmy zęby w kwadraty pizzy ciętej z metra: margherity, caprese i takiej z brokułami i salccicią (jak ja kocham), a potem w cannolo (mojego życia) z Il Fornaio – rurka wysmarowana była od środka gorzką czekoladą, cukier puder siadał mi na kolanach, nosie i w płucach pewnie też, ale nic nie było ważne, oprócz każdego kęsa. Wróciliśmy tam potem po castagnole, malutkie, obtoczone w cukrze pączki ze zwartego, jajecznego ciasta pachnącego pomarańczami, ciastka pistacjowe gęste od zielonej pasty i sfogliatelle, ciężki od budyniowego kremu warstwowy i chrupiący „ogon homara”. I jeszcze jedno cannolo. Jedzone na puściutkiej plaży w Ostii tuż po obiedzie złożonym z prosciutto, pecorino, pomidorów i oliwek, smakowało jak nic na świecie…\nW siestę przemierzaliśmy słoneczne kilometry uliczkami, bulwarami, placami i parkami, a gdy ta szła spać, zaczynaliśmy wciągać bucatini i odsłaniać delikatne warstwy lazanii, kąsać po listkach karczochy (ala romana, duszone z czosnkiem lub ala giuda, smażone na chrupko), otwierać suppli (brat olbrzym arancini), wiosłować w polencie z sosem pomidorowym, mięsem z żeberek i salccicią (jak ja kocham), w wanience fasoli też z salccicią (tak kocham), a potem w szklaneczce z tiramisu. Spłukiwaliśmy to domowym winem i szliśmy do domu wzdłuż ciemnych murów Trastevere, żeby rano nie chcieć śniadania, a dzień zacząć kolejnym cannolo. Niczego nie żałuję.\nPo pamiątki wizyta w czteropiętrowym Eataly – dwa śliczne karczochy, wiaderko drżącej od śmietany burraty (zjedliśmy ją jak lody, łyżeczką, przed kolacją), pęk sycylijskiego oregano, piękna jak worek klejnotów fasola, cegła parmezanu i trójkąt pecorino z miodem, zapakowana próżniowo pancetta, speck i prosciutto, butla limoncello. Cztery pomarańcze i jedna prosto z drzewa.\nZ plusów powrotu – mogę spędzać poranki, wieczory i weekendy skąpana w ulubionej rutynie, w pościeli, a dzisiaj w dodatku o siódmej rano było już zupełnie jasno. Ze znaków zapytania – nie wiem, co teraz czytać – skończyłam Ferrante, pochłonęła mnie w sposób rozkoszny. Z minusów – burość.\n13 stycznia, piątek\nCośmy wczoraj zjedli, Chryste!\nZanim zacznę się podniecać zbożem, słowo wstępu – obiecywałam sobie, że koniec, ale nie – mam nową książkę kucharską. Tym razem jednak nie przytargałam jej z redakcji, tylko kupiłam sobie sama, świadomie. Zwie się „26 grains” i zaczyna owsiankami z masłem i brązowym cukrem, płynie przez ryżowe brejki z różnych stron świata, owsiane placki z batatem i kolorowe miski freekeh (to akurat mam w domu), a kończy lawendowym parfait i różaną kruszonką. Niestety znalazłam w niej słowo „hygge”, ale przełknęłam bez żalu, bo oto na wczorajszą kolację mieliśmy gęstą żytnią owsiankę gotowaną w bulionie i jasnym piwie, a potem zapieczoną z cheddarem. Dekorację stanowiła marynowana czerwona cebula, łyżka musztardy dijon, chrupiące jajko i ogórek kiszony. Było to absolutnie wspaniałe, idealnie rozegrane i smakowało nawet sceptycznemu co do burych płatków Marckowi. Widzę całkiem szerokie poletko do popisu w kwestii umajenia kolejnej transzy.\nBoże, jak ja kocham ciapy.\n12 stycznia, czwartek\nSen zimowy trwa – dziś, kiedy spaliśmy, dopadało ze 40 centymetrów świeżego śniegu. Wielowarstwowa cebula, którą się stałam, żywi się soczewicą (klasyczna włoska w zupie, dal z fistaszkami i śmietaną albo taka z sofritto, pękiem rozmarynu i smażonymi na maśle pieczarkami), zupami (zwykła pomidorówka bez rosołu, półkula mozzarelli porwana palcami i rozpuszczona na kształt mgławicy) i twarogiem z miodem (bo biały). W naszym codziennym menu jest też czekolada, tak widocznie musi być o tej porze roku.\nUpiekłam wczoraj te ciastka Nigela z syropem klonowym i prażonymi orzechami laskowymi, ale trochę mnie zawiodły – zbyt kruche, preferuję konstystencję, która angażuje żuchwę. Następne triple ginger cookies (myślisz, że mielony anyż gwiazdkowy mogę zamienić na mielony korzeń lukrecji? przywiozłam sobie kiedyś z Kopenhagi i do tej pory jadłam tylko na owsiance) albo ciasteczka z wodą różaną i czarnym sezamem. Muszę tylko zebrać się w sobie i rozpocząć poszukiwania niewoskowanych cytryn. W tym mieście jest wszystko, ale trzeba w tym celu zejść ze stałego szlaku – jeśli przepis wymaga odwiedzenia przynajmniej trzech sklepów, których nie ma w mojej okolicy, raczej go nie wypróbuję o tej porze roku. Nawet ziołowy pan przestał przyjeżdżać na bazarek koło metra Wilanowska i nie sposób kupić kolendry do dalu. Nie żeby mnie to jakoś bardzo martwiło – i tak najbardziej lubię chleb z serem i mleko.\n9 stycznia, poniedziałek rano\nPrzytulne są te dni i pełne rumieńców, których nabywamy na godzinnych spacerach po mroźnych parkach i podczas następujących po nich posiłków. W piątek – park Skaryszewski i butter chicken oraz serek paneer w przyprawach w Curry House na Bielanach, a potem luksusowe lukullusowe faworki i ciastka z kajmakiem u Toli i Pawła – z fordziem wszystkie dzielnice są teraz blisko. W sobotę – Pole Mokotowskie, a potem kawa i pączek z lawendą w MOD – w porze kolacji kuchnia chińska w malutkim mieszkaniu mojego brata: bakłażan w lepkim sosie rybnym, grube, słodko-słone kostki karmelizowanego boczku, kurczak z pieprzem syczuańskim, fistaszkami i kolendrą oraz gruba pierzynka ryżu. Niedziela – znów pole, tym razem z sankami, a po sankach gorące mleko i ciastka z czekoladą i solą. Książki, „Fantastyczny pan Lis”, Twin Peaks (jak już wiemy, kto zabił, zupełnie się to stało nieoglądalne). Kuchnia ciepła od chleba – Twój orkiszowiec z ziarnami fantastyczny, łączy w sobie to, za co toleruję chleby o prostokątnym przekroju – mięsisty, wilgotny miąższ i chrupką skórkę (pewnie od warstwy masła na blaszce i kołdry oliwy na brzuszku, he he).\nZ książkami kucharskimi mi ostatnio nie po drodze. Gotuję bez zaskakiwania samej siebie, czasem nawet nie udaję, że potrzeba mi w obiedzie czegoś więcej niż kaszy gryczanej i sadzonego jajka albo sałaty rzymskiej, oliwy i wiórek parmezanu. Na śniadanie chleb z masłem i gruyerem, kasza kukurydziana z jagodami i lemon curdem, orkisz z wodą różaną, granatem, jogurtem i miodem. Więcej niż trzy smaki w buzi to już bałagan. Gdyby istniała książka kucharska, która zawierałaby wszystkie przepisy naprawdę i szczerze proste (bo dopiski „simple” na książkach, które znam, to często tłuste przekłamanie), to chętnie bym z niej gotowała – albo inaczej, nie zapominała o nich.\nByło tak pięknie, a teraz trzeba iść do pracy. Rozmarzyłam się za daleko, oby to było bezbolesne. Zimo, chociaż ty trwaj!\n30 grudnia, chyba piątek\nMam urlop od wszystkiego, co ziemskie, stąd milczenie – przez wstręt do telefonu, internetu i cywilizacji. Dni tego międzyświątecznego zawieszenia płyną leniwie, w pościeli, z rozlecianym egzemplarzem „Świata wg. Garpa”, na święta dostałam jeszcze prześliczne Botanicum (obejrzane już odkładnie) i Grzebałkowskiej „Beksińskich” (też skończeni). Odgrzewanie starych pewniaków ma swój urok, ale czuję potrzebę wsiąknięcia w grubą powieść. Dopóki żadnej nie znajdę, będę się wtapiać w kinowe fotele – wczoraj „Tancerka” (piękna), dziś „Paterson” (kapiszon zamiast bomby), czaję się na „La la land”, ten film o Wisłockiej, Olgę Hepnarovą i „Manchester by the sea”, a to tylko styczeń. Zakładowi pracy dzięki za kartę do Cinema City.\nU nas święta rozjeżdżone, ale cała nowość tego scenariusza była wielce smakowita. Najpierw Puławy i esencjonalny barszcz z uszkami, karp, który wyjątkowo mi w tym roku smakował, tłuściutka kapusta wigilijna, racuchy, niezliczone kawałki sernika, a wieczorem, po prezentach, rozpłataliśmy indyka nadzianego wątróbką i pietruszką. W świąteczny poranek zapakowaliśmy się do samochodu mamy i ruszyliśmy do Wrocławia, podjadając po drodze szwedzkie trufelki owsiane z kakao i kawą, pierniki i babkę cytrynową, którą robi co roku mój brat, licząc na zakalec, który wszyscy uwielbiamy – mama inaczej nie umie, ale robić już nie chce. We wrocławskim domu pełnym ludzi ona, grzybowa, której w takim kremowym i cudownym wydaniu nie jadłam chyba nigdy, pierogi z ziemniakami i przysmażoną cebulką, drożdżowa bułka z plastrem pasztetu i ćwikłą (a Pogromcy Meatów myślą, że oni byli pierwsi z kanapkami w brioszce), solidne plastry domowej szynki wędzonej i nieśmiertelna sałatka jarzynowa. Im jestem starsza, tym bardziej jest ona niezastąpiona. Po świątecznej rozpuście z rozkoszą wgryzam się teraz w jabłka, pochłaniam kłęby surówek i chrupię orzeszki. Dobrze wrócić do rutyny, to akurat racja.\nŚmierć gwiazd jakiegokolwiek pokroju nie rusza mnie natomiast ani trochę. No przepraszam bardzo, ale co dzień nie ma w ich w moim życiu, więc równie dobrze mogłyby nigdy nie istnieć inaczej niż na ekranie czy papierze. Wyjątkiem, od którego wybuchnę łzami, będzie Woody Allen i kilku pisarzy.\nSylwestra spędzamy jedząc pizzę, pijąc szampana i oglądając Twin Peaks. O niczym innym nie marzę. Wszyscy pomstują na 2016, a dla mnie to był rok rozkoszny, płynący w cieple i w uścisku. Zobaczymy, co dalej. Nie przepadam za liczbami nieparzystymi.\nAha, kupiliśmy samochód. Jest niebieski i ma logo trochę jak Wedel.\n19 grudnia, ranek\nGrudzień powoli postępuje, nasza choinka dostała plasterki suszonych jabłek i teraz już jest ostatecznie piękna. Czasem nawet pamiętam, żeby ją podlewać, i od momentu zakupu myślę, gdzie by tu ją wkopać w ziemię, gdy przyjdzie jej czas.\nRobię, co mogę, żeby wykorzystać jakoś fakt posiadania tony książek kucharskich (tej jesieni obrodziły jak dzikie), w związku z czym kuchnia wydała: dynię z kardamonem i czarnuszką z „Plenty more” (str. 172) na chamskim ryżu z zieloną soczewicą i laską cynamonu, obsypanym krążkami smażonej na chrupko cebuli z „Lubię” (strony nie pamiętam, książka leży daleko), na dociapkę jogurt ze srirachą. Wczoraj natomiast mieliśmy proszoną kolację. Przyszła Monia, z dwoma pięknymi krzesłami, które po drodze znalazła na śmietniku, oraz puszką ciastek z M&S, które w jednej trzeciej składają się z masła (mam nadzieję, że ich delikatesy naprawdę z nami zostaną, bo będzie przykro). Zjedliśmy poduchę parmezanowej polenty gotowanej na mleku z listkiem laurowym, z ragout grzybowym na winie i ziołach. Obłożyłam to jeszcze plastrami taleggio i zapiekłam, żeby zaczęły bąbelkować. Było to rozkoszne, będę tęsknić za polentą w święta. Na deser słynny na całą drogę mleczną, a nie wiem czy słusznie, sernik mango z Ruiny, a więc z „Lubię”. Po strzałkowski twaróg specjalnie pojechałam na Halę Mirowską i faktycznie okazał się doskonały, ale polskie mango trochę za wodniste, a całość… hm. Nie zapamiętam i nie powtórzę. Może oni tak naprawdę nie chcieli się podzielić tym sernikiem ze światem?\nJako że jestem osobą wysoce ciastkową, zwłaszcza ostatnio, te orzechowe Nigela też mnie zawsze bezbrzeżnie kuszą, teraz pewnie zrobię jeszcze prędzej. Oprócz tego na liście ciastek do upieczenia mam jeszcze potrójnie imbirowe i shortbready z wodą różaną i czarnym sezamem, oba od Heidi Swanson. A od muzyki świątecznej wolę muzykę zimową – Radical Face, Fleetwood Mac (to całoroczna), Arcade Fire. Jest jednak taka piosenka, która budzi we mnie dreszcz i gęsią skórkę na całym ciele – „Carol of the bells”. Tekst „Christmas is here” brzmi tu wręcz groźnie. Chciałabym to kiedyś usłyszeć w wielkim kościele, przy szopce, przestraszyć się tego na poważnie.\nZa tydzień już będzie po świętach – trochę nie mogę w to uwierzyć. Póki co – dziś dzień urodzinowy. Zostaliśmy w domu, będziemy jeść mięso, obejrzymy „Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć”, niektórzy zjedzą też czipsy. Osiągalne marzenia to jednak moje ulubione.\n12 grudnia, poniedziałek\nBullerbynacja domu postępuje: od wczoraj na naszej choince wiszą najbardziej niejadalne pierniki świata. Okazało się, że nie w każdym wypieku można zastąpić białą mąkę pełnoziarnistą i przy całej mojej tolerancji na trociny (ah, te czasy, kiedy w ciągu tygodnia zjadałam przy oglądaniu seriali całą paczkę otrębowych patyczków o wątpliwym uroku granulatu dla rybek), a Marcina umiłowaniu do cukru, nie byliśmy w stanie zjeść po ludziku, nawet lukrowanym. Kolejną próbę przewiduję na przyszły tydzień, póki co moje ulubione ciastka to strong ginger snaps od Heidi („Near&far”, str. 111) – pieką w język i bardzo wciągają, zwłaszcza, gdy dorzucić do ciasta posiekane orzechy pekan. Do zachwytów cukierniczych ostatnich dni dorzucam też sernik z suską sechlońską gotowaną w whisky, który na śledzika u Basi zrobiła na twarogu ze Strzałkowa Małgosia Minta i powiem to, jako koneserka świadoma wagi tych słów – był to sernik klasy światowej.\nNa rzeczonym śledziku w zasadzie tylko staliśmy i jedliśmy (śledzie z musztardą, koperkiem i miodem, z jalapenio, śmietaną i kolendrą, z olejem lnianym i cebulką, z kimchi; tartiflette pełne tłuszczyku z sera, masła i śmietany; kaszanka od tajnego dostawcy z Hali Mirowskiej; chleb z moim masłem śledziowym; wiele innych). Śledziowy oddech nie przeszkodził nam wygrać konkursu na najładniej przystrojoną parę – ja miałam w uszach bombki, a we włosach świerk, a Marcek przypiętą do koszuli instalację złożoną ze zdjętego z choinki mikroskopijnego wełnianego swetra i również świerku. Gdybym nie była za stara na imprezy, to by mi się bardzo podobało, a gdybym tolerowała laktozę, to wypiłabym cały garniec eggnogu, który przygotował Piotruś. Ze śledzika wyszliśmy z jedną poważną mądrością, zasłyszaną właśnie od Brusia-Klepackiego – samochód nie musi być ładny. No więc szukamy opla astry, a mi jest wszystko jedno.\nDwanaście dni do naszych pierwszych wspólnych świąt rozrzuconych na dwa albo i cztery domy, cztery stoły, choinki, uściski. Ale się porobiło. W życiu bym nie.\n7 grudnia, środa\nWróciłam ze Szwecją nie tylko odbitą na siatkówce, lecz także schowaną w walizce, i teraz mamy ją wszędzie w domu. Na oknie błyszczy gwiazda, w wazonie stoją te patyczki obsypane czerwonymi kulkami, które tam, w Skanii, rosną na drzewach, a my ich musieliśmy szukać po warszawskich kwiaciarniach. Na choince, jak już ją wreszcie znajdziemy, zawisną, oprócz bombek i światełek, grube filcowe sikory i wełniany sweter dziesięć na dziesięć centymetrów, który Marcin któregoś dnia przyniósł z zakupów. Upiekę towarzystwu pierniki z dziurkami i już w ogóle nie będzie się dało wyjść z domu. Tak jak wczoraj i przedwczoraj wieczorem, kiedy to siedzieliśmy w mikołajkowych skarpetach przy nowych książkach (ja – o słodyczach na fikę, plus nowiutka Walecka i polskie wydanie Smitten Kitchen), jedliśmy pepparkakor i biscotti z szafranem i migdałami, popijając to wszystko herbatą z suszonymi jabłkami od babci.\nSzwecja w Szwecji prezentowała się absolutnie rozczulająco. W saluhall w Malmö poczęstowano nas regionalnymi serami, cudowną wędzoną szynką i kiełbaską z jelenia, kawą, którą oni opijają się bez pamięci – te duże kubki, a w nich czarna kawa z ekspresu przelewowego, zza okna wpada przez zasłonkę szare światło, na stole leży gazeta i talerzyk z kanapką z serem, na ramionach sweter, cisza; tak wszystko wygląda w filmach i chyba w rzeczywistości też (mojej dzisiejszej porannej na pewno) – i bułeczką szafranową zaplecioną tak misternie, że od razu zapragnęłam włożyć ręce w ciasto – ale najpiękniej smakowała pizza. Mąka ze zboża uprawianego i mielonego lokalnie, ciasto na pszennym zakwasie, mozzarella i creme fraiche od wesołych krów ze Skanii, a na tym wszystkim upieczona wcześniej na złoto biała, słodka kapusta, odrobina miodu i chili, ziarna rzepaku. Włosi z tymi ich pomidorami i serem automatycznie wydali mi się strasznie przewidywalni. Ta kapusta to było objawienie, a kolejne przyszły wieczorem, podczas kolacji w Kockeriet. Nie wiem co mi bardziej smakowało, czy tatar z wiśniami, burakami i pudrem (no niestety) pietruszkowym, a do tego pajda chleba gruba jak mój nadgarstek, z grudką ukwaszanego masła, czy może polędwica z jelenia z czarną porzeczką i mięsistym liściem maślanego jarmużu, w każdym razie na brzegu stołka usiadłam i płakałam z rozkoszy, a najpiękniejsze było to, że przecież u nas są dokładnie te same produkty, że my dwa bratanki i tak samo kochamy lasy i ich owoce, a z czarnej ziemi wygrzebujemy podobne buraki. Łyknęliśmy do tego sporo wina, a wśród butelek pojawiła się nawet jedna szwedzka. Globalne ocieplenie nie przestaje zaskakiwać!\nW sobotni poranek obudziłam się na trzynastym piętrze betonowego hotelu Studio z widokiem na port i latarenkę morską, pobiegłam na dach zjeść z pięknych kamionkowych naczyń jajko na miękko i słodkawy, ciężki chleb z serem i można już było ruszać na szwedzką wieś, na świąteczny jarmark w dworku z końca osiemnastego wieku, gdzie dzieci poniewierały się po wielkim stogu siana, brudząc skafandry musztardą z trzymanych w łapkach hot-dogów, ich rodzice siorbali glogg, a ja oprócz prezentów kupiłam bochen żytniego chleba z solą morską i rozmarynem, słój leśnego miodu i kiełbaski z jelenia z parmezanem (które przyniósł Mikołaj Marckowi, zamiast cukierków). Na lancz zjedliśmy tradycyjny resztkowy posiłek poświąteczny, czyli smorebrod z pieczoną szynką, z rzeżuchą i musztardą i jeszcze taki ze smażonym śledziem, marynowaną czerwoną cebulą i wielką kulą creme fraiche. Kto trawi laktozę, ten dostał jeszcze po misce puddingu ryżowego z kołderką cynamonu i sosem czereśniowym. Jak mam nie kochać kraju, który oficjalnie i publicznie zajada się ryżem na mleku, no jak!\nPo tych wszystkich atrakcjach wywieziono nas do uroczego Lund, gdzie brukowane uliczki już dawno udekorowano światełkami. Na rynku głównym mieszkańcy rozwaleni byli na ławkach i leżankach, dzieci łaziły tym razem po wielkiej pryzmie śniegu (oprócz niej nic nie było w ten weekend białe, zimne i mokre, pogoda złoty kryształ), a mikołajowa orkiestra wygrywała dęte piosenki. Mój pokój w Grand Hotelu też wyglądał jak z bajki – na ścianach piękne tapety i stare mozaikowe kafelki, drewniany skrzypiący parkiet, żyrandol z kryształków – no nic, tylko królewska koja na Titanicu. Nie wiedziałam gdzie to wszystko w sobie pomieścić. Po spacerze pojechaliśmy jeszcze piec szafranowe bułeczki św. Łucji, dekorować pierniczki i opróżniać wielki garnek gloggu. Taksówka zawiozła nas potem z powrotem do hotelu, w każdym oknie błyszczała gwiazda, świeczki albo lampki, a w objęciach miałam ciepły i ciężki pakiecik drożdżowego ciasta i wtedy też nie wiedziałam, gdzie to wszystko pomieścić, żeby się nie rozkleić. Na otarcie łez zaproszono nas na świąteczny bufet i pod tymi wszystkimi żyrandolami dostaliśmy kolejno: talerz pięciu różnych śledzi, talerz ryb wędzonych na ciepło i zimno z buraczkami, sałatką z sardeli i jajek, sosem musztardowo-koperkowym, talerz zimnych mięs, talerz ciepłych cudów – kipiąca od śmietany pokusa Janssona, klopsiki, sos borówkowy, duszona kapusta. Taka Ikea, tylko ze złota. Na deser cukierki. Mamo, możemy tu zostać na zawsze?\nW szarym świetle poranka przyszło mi jeszcze zjeść świeżo upieczonego gofra z kleksem kwaśnego mleka i dżemem z maliny moroszki i już.\nW głębi duszy jestem dzieckiem z Bullerbyn, wiesz? Tylko nie mam pojęcia, co z tym zrobić.\n1 grudnia, grudnia!\nNie wiem gdzie ja się podziałam. Pewnie, że jem, ale ostatnio mało spektakularnie. Kolacyjnie raczymy się zupami – porową z koperkiem i śmietaną czy kremem z gruszki i pietruszki, ale zagryzamy jak królowie – takimi serami, że spadamy z krzeseł. Przyjechały do nas z Terra Madre, no i teraz cieszą oczy, nosy i palce. Bryła grana stravecchio, comte strugany z półkilogramowego bloku, stilton od którego łzy stają w oczach, gdy go zagryźć migdałem i grubym plasterkiem ligola. Piekarnik rozgrzewam wtedy, kiedy jestem już tak zmęczona, że bardziej się nie da i wkładam do niego ciastka owsiane z żurawiną, słodzone cukrem kokosowym (pyszna sprawa, czy Ty go przyswajasz?), chlebek bananowy z solonym karmelem (kolejny będzie od Molly, z kandyzowanym imbirem, który elektryzuje mi buzię), te same ciastka z czekoladą i solą co zawsze, a których więcej i więcej doprasza się Marcek, albo prażę sobie orzechy laskowe, które ostatnio zdetronizowały nawet migdały i które zagryzam żurawiną, bo jej nigdy dość. A tak naprawdę to bym chciała upiec kardamonowe ślimaki z cynamonem i podłączyć sobie pojnik z ciepłym mlekiem w kolorze pistacji, bo z roztrzepanym bambusową miotełką z łyżeczką matchy. Odkrycie.\nZ przeżyć: w ubiegły czwartek gościliśmy w rezydencji ambasadora Stanów Zjednoczonych na kolacji z okazji święta dziękczynienia. Nie wiem jak to się stało, że w jednej chwili brnęliśmy przez błotną osiedlową dróżkę, a w następnej staliśmy na puchatym dywanie w wielkim, amerykańskim domu, a dłonie ściskali nam wszyscy ludzie prezydenta, na czele z ambasadorem, który przedstawił nam swojego psa (Mikołaj rasy labradoodle, przyjechał z Gdyni, chodzi do „puppy school”, a mimo to wyjadał ludziom indycze skórki z talerzy, widocznie pierwszak). Pan domu siedział potem koło mnie przez całą kolację, mimo że miał do obskoczenia 70 osób, no i tak sobie rozmawialiśmy o życiu i pracy, a na fortepianie stały jego zdjęcia z tym Clintonem i tą Clinton, Obamą i tak dalej. Było to zupełnie kosmiczne przeżycie ubarwione ścieżką dźwiękową z Titanica, która delikatnie sobie szemrała w głośnikach, jak boga kocham.\nDo rzeczy – nakarmiono nas wszystkim, co przez ostatni miesiąc widywałam na instagramach przeróżnych amerykańskich żarłoków. Pieczony w ziołach indyk z nadzieniem chlebowym, szynka w glazurze, sos grzybowy i żurawinowy, relisz pomarańczowy z miętą i żurawiną. Węglowodany: puree ziemniaczane, południowoamerykańskie casserole ze słodkich ziemniaków z marshmallows (Marcin oszalał z radości), bułeczki, kukurydziane muffiny z żurawiną, popoversy wielkie jak grzyby atomowe. Warzywa: szpinak w morzu śmietany, kukurydziana zapiekanka z serem i jalapenio, pieczone marchewki i brukselki, słodko-kwaśna czerwona kapusta. Na deser oczywiście dynia i pekan, a więc klasyczne paje, cudownie korzenne i uroczyste. Zjedliśmy z jednego talerzyka, hojnie obłożonego bitą śmietaną z bourbonem. Kieliszek sam uzupełniał się kalifornijskim winem, delikatnie stukały widelce, i co przedziwne, nikt nie robił zdjęć. Błogość. Co ciekawe, ani razu nie padło imię Trumpa. No a potem podreptaliśmy błotnym szlakiem do tramwaju, jak dwa Kopciuszki, nadziewane indykiem i uwolnione od small talków.\nJutro wsiadam w samolot do Malmo. Z planu zajęć weekendowych wynika, że spędzę 48 godzin w pachnącym cynamonem raju. W poniedziałek zakładowa Wigilia, a potem można będzie kupić choinkę.\narchiwalia Wybierz miesiąc Maj 2019 (1) Kwiecień 2019 (1) Luty 2019 (1) Styczeń 2019 (2) Grudzień 2018 (3) Listopad 2018 (4) Październik 2018 (3) Wrzesień 2018 (4) Sierpień 2018 (3) Lipiec 2018 (3) Czerwiec 2018 (4) Maj 2018 (5) Kwiecień 2018 (4) Marzec 2018 (3) Luty 2018 (4) Styczeń 2018 (7) Grudzień 2017 (6) Listopad 2017 (7) Październik 2017 (6) Wrzesień 2017 (7) Sierpień 2017 (5) Lipiec 2017 (7) Czerwiec 2017 (10) Maj 2017 (10) Kwiecień 2017 (9) Marzec 2017 (14) Luty 2017 (8) Styczeń 2017 (17) Grudzień 2016 (13) Listopad 2016 (13) Październik 2016 (20) Wrzesień 2016 (21) Sierpień 2016 (18) Lipiec 2016 (17) Czerwiec 2016 (18) Maj 2016 (21) Kwiecień 2016 (26) Marzec 2016 (32) Luty 2016 (23) Styczeń 2016 (37) Grudzień 2015 (39) Listopad 2015 (20)


Filipiny. Dzieci zmuszane do seksu w internecie - TVN24\n7 czerwca 2016, 9:08\nWiele ubogich rodzin na Filipinach zmusza swoje dzieci do uprawiania seksu i transmitowania tego w internecie. W ten sposób mają zdobywać pieniądze od chcących za to płacić pedofilów - ostrzega Fundusz Narodów Zjednoczonych Pomocy Dzieciom (UNICEF).\n- Nie ma granic dla okrucieństwa i okropności tego biznesu, a jest on warty miliardy dolarów - alarmuje Lotta Sylwander, szefowa UNICEF na Filipinach.\nUNICEF: to niewolnictwo dzieci\nWedług UNICEF Filipiny są największym na świecie źródłem dziecięcej pornografii i "epicentrum transmitowania na żywo nadużyć seksualnych". Miesięcznie odnotowywanych ma być ok. 7 tys. przypadków przestępczości w sieci, z których połowa dotyczy przestępstw seksualnych na dzieciach.\nLotta Sylwander przytacza historie nawet pięcioletnich dzieci, które kilka razy dziennie zmuszane są do występowania przed kamerką internetową o różnych porach, by dostosować się do stref czasowych widzów.\n- Pomagają im w tym matki, ojcowie, lub bliscy krewni. Dzieje się to czasem nawet w ich domach - podkreśla. - To z całą pewnością forma niewolnictwa dzieci, ponieważ nie jest im dawany żaden wybór - dodaje. Według informacji od grupy zmuszanych do uprawiania seksu dzieci, zarabiały one ok. 3 dolarów od "pokazu".\nPedofile za pośrednictwem internetu przesyłają pieniądze i mówią, co chcą w zamian obejrzeć. Na transmisjach najczęściej dzieci wykorzystywane są przez niespokrewnionych dorosłych, zdarza się jednak, że seksualnych nadużyć dokonują ich rodzice lub inne dzieci.\nSylwander wezwała dostawców internetu, by dołączyli się do walki z przestępczością. Chodzi zwłaszcza o strony umożliwiające internetowe przekazy pieniężne, które mogłyby lepiej współpracować przy identyfikacji osób dokonujących podejrzanych płatności.\nProceder transmitowania na żywo pokazów pedofilskich nasilił się na ubogich Filipinach ze względu na znajomość języka angielskiego w tym kraju, dobre łącza internetowe oraz bezproblemowe transfery pieniężne, stworzone na użytek milionów Filipińczyków pracujących za granicą.\nRaport: Europa jest "główną kwaterą pedofilii"\nPedofilski skandal w islamskich fundacjach. Wyrok: 508 lat więzienia