08.02.2016, godzina 00:30\nSuper Bowl 2016. Jonathan Stewart zdobywa przyłożenie dla Carolina Panthers (STEPHEN LAM/REUTERS)\nMecz reklamowano jako starcie najlepszej obrony ligi z najlepszym atakiem NFL. I tym razem - zgodnie ze starym futbolowym powiedzeniem, że ofensywa sprzedaje bilety, a defensywa wygrywa tytuły - to gra w obronie okazała się decydująca.\nFatalny bilans gwiazdy\nZawiódł przede wszystkim rozgrywający Carolina Panthers - Cam Newton i chroniąca go linia ofensywna. Quarterback "Panter" był pod stałą presją ze strony rywali i podawał bardzo nieskutecznie (18 skutecznych podań na 41 prób). Sześć razy Newton został powalony za linią wznowienia akcji, dwa razy przy tym stracił piłkę. Jedno z jego podań wylądowało w rękach rywala. To fatalny bilans.\nManning grał niewiele lepiej - dwa razy stracił piłkę na rzecz rywali i nie zaliczył żadnego podania na przyłożenia, ale nie tego od niego wymagali w tym meczu trenerzy. Broncos po objęciu prowadzenia 10:0 kontrolowali mecz i grali bezpiecznie. Po podaniach Manninga zwycięzcy zdobyli jedynie 143 jardy.\nWiększą przewagę Broncos zdobyli dopiero w końcówce czwartej kwarty, gdy Newton stracił piłkę (tzw. fumble) blisko swojego pola punktowego. Chwilę potem C.J. Anderson zdobył przyłożenie i zespół z Denver mógł właściwie świętować zwycięstwo.\nNiemal 40-letni Manning jest najstarszym quarterbackiem, który wygrał Super Bowl. Wcześniej po zwycięstwo w finale NFL sięgnął jako zawodnik Indianapolis Colts dziewięć lat temu. Dwa późniejsze występy w Super Bowl - jeden z Colts, drugi z Broncos - były nieudane.\nManning to chodząca legenda NFL. Pięciokrotnie był MVP (najlepszym zawodnikiem) ligi. Ustanowił dziesiątki rekordów wszech czasów. Najważniejsze to 539 podań na przyłożenie, 186 zwycięstw jako podstawowy rozgrywający i 55 podań na przyłożenie w jednym sezonie (2013).\nZwycięstwo Broncos w Super Bowl to niespodzianka. Faworytem większości fachowców i bukmacherów byli Panthers.\nNagroda MVP przypadła Von Millerowi, zawodnikowi formacji obronnej Broncos, który miał największy udział w uprzykrzaniu życia Newtonowi.\nShow z udziałem gwiazd\nSuper Bowl to największe telewizyjne widowisko w USA. Co roku śledzi je większość dorosłych Amerykanów. Tzw. średnia oglądalność wynosi ok. 115 mln. Rekordowe ceny osiągają reklamy. W tym roku za 30-sekundowy spot trzeba było zapłacić 5 mln dolarów. Do tradycji Super Bowl należy też tzw. half-time show z udziałem wielkich gwiazd muzyki. Tym razem był to Coldplay z gościnnym udziałem Burno Marsa i Beyonce.\nSuper Bowl czyli co wiesz o amerykańskim sporcie [QUIZ]\n1/10W którym zespole NFL gra Polak, Sebastian Janikowski?\nSt. Lous Rams\nUległem tej propagandzie i próbowałem to oglądać.... nigdy więcej. Nie ma bardziej nudnego sportu na tej planecie, z ręką na sercu, nie złośliwie, żadna dyscyplina z łyżwiarstwem figurowym nie wynudziła mnie tak bardzo jak to. Tam jest cały czas 10 sekund akcji polegającej na tym, że ktoś próbuje biec i po przebiegnięciu paru metrów ktoś inny go łapie w pół i powala na ziemię, po czym następuje 5 minutowa albo dłuższa przerwa. To całe Super Bowl to była jedna gigantyczna przerwa, time-out poprzerywana króciutkimi momentami akcji. Raz na jakiś czas komuś się udało rzucić piłkę do kogoś innego i tyle. Dramat, to się nigdy nie przyjmie nigdzie poza USA, nie mam zielonego pojęcia co oni w tym widzą. Piszę zupełnie szczerze, bez złośliwości, nie da się tego nudziarstwa oglądać.\nOglądam średnio co drugi rok. Przepisy znam bardzo pobieżnie ale i tak uwielbiam to.\nTo jest typowo amerykański sport bo jest grany do bólu sprawiedliwie i do bólu fair play. Gracze stworzeni do agresji i do walki 100% wyładowują w grze w ramach przepisów i 0% w chamskich, podstępnych zagraniach. Sędziowie nie szczędzą czasu, żeby dokopać się do prawdy i wydać sprawiedliwy wyrok. Trenerzy mogą dyskutować otwarcie z sędziami. Sędzie główny sam przekazuje (mówi) podstawowe decyzje również publiczność. Jak w piłce nożnej 90% czasu to ciężka i może mało widowiskowa walka ale warto czekać na te kilka % maestrii. Kocham to i czekam na dzisiejszą powtórkę i na przeszły rok!\nPiłka nożna? My mamy Blattera, piłkarzy, którzy chcą złamać nogę Messiemu, sędziów którzy nie widzą 5m spalonego, Fryzjera itd itp. No ale mamy też Messiego i Lewego więc też to kochamy!\nWczoraj czytałem komentarz o tym, że sport.pl jest gó...any, bo nie pisze np. o MŚ w Rugby, a rozpisuje się o polskiej lidze kopanej będącej wiadomo gdzie... I nie ukrywam, że poniekąd podzielam to zdanie, bo dla fanów dyscyplin zza oceanu próżno szukać tu wartościowych informacji podanych "o czasie". Ale jeśli już trafia się podsumowanie największego wydarzenia sportowego w Stanach, to jakie są reakcje tych "wybitnych" jednostek mówiących jakim to gównem jest sport.pl? "kto to ogląda?", "Typowy shit", "reklamy to pranie mozgow , i do czego tak piac?". I po raz kolejny przekonałem się, że nie warto czytać komentarzy... Chyba po prostu musimy narzekać, bo inaczej nie bylibyśmy Polakami. Szkoda w ogóle, że istnieją serwisy sportowe, bo czy piszą, czy nie piszą to i tak jest źle.\nBardzo fajny sport, ale na żywo oglądać się nie da. Za dużo przerw w grze, a telewizja dokłada następne żeby kosić kabzę. Dziękuję, wolę zmontowane powtórki oglądać.\n"186 zwycięstw jak podstawowy rozgrywający"\nChyba w sezonie zasadniczym, bo dzisiaj odniósł rekordowe dwusetne zwycięstwo.\n"quarterbackiem" kim jest? To nie można napisać "rozgrywającym"? Za mało po amerykańsku?\nTo był dobry mecz, ale jeśli ktoś wcześniej nie oglądał żadnego, to ten pewnie go nie przekonał do NFL. Bardzo dużo przerw, podczas których mogliśmy oglądać reklamówki stacji nadającej mecz u nas, zamiast reklam z USA, a to już dla niejednego postronnego widza mogłoby być atrakcją.\nSzkoda Panter, bo liczyłem na nich, ale takich błędów nie wybacza się w żadnym sporcie.\nBardzo emocjonujące. Czystej gry było tam może 10 minut. NFL to objazdowy, wysokobudżetowy cyrk dla mało wymagającej publiki, gdzie cała komercyjna otoczka jest dużo ważniejsza od tej gry. Teraz ci wybitni sportowcy udają się na siedmiomiesięczne wakacje, bo następny sezon rusza już we wrześniu.\njankesy ogladaja to tylko dla nowych reklamktore sa wyswietlane po kazdej jednej sekundzie pseudoakcji w czasie ktorej banda bazmozgow kotluje sie na murawie, porownujac rugby i tych kotlotlukow , nawet sie nie da, w rugby czysta walka tutaj bezmozgie cielaki latajace w kagancach , to juz zoska ciekawsza.......


Aug 3, 2008 mariusz ID:9844\nSalon Mody JUVENA w Gdańsku - sklep odzieżowy, oferuje swoim klientom odzież damską najleprzych polskich producentów: Aryton , Vito Vergelis, Classic Fashion, Lara Fabio, Bialcon, Danbes ... Spodnie, spódnice, sukienki, bluzki, żakiety, płaszcze, kurtki, dodatki. Moda damska, aktualne trendy, wysoka jakość.Salon Mody JUVENA w Gdańsku - sklep odzieżowy, oferuje swoim klientom odzież damską najleprzych polskich producentów: Aryton , Vito Vergelis, Classic Fashion, Lara Fabio, Bialcon, Danbes ... Spodnie, spódnice, sukienki, bluzki, żakiety, płaszcze, kurtki, dodatki. Moda damska, aktualne trendy, wysoka jakość.\nmoda damska salon mody damskiej juvena sklep odzieżowy dla pań kobiet gdańsk trójmiasto starówka sklep odzieżowy duży nova odzież jakość jakości zakupy kupowanie wysoka jakość ceny solidny odbiorca sukienki spodnie spódnice\nInne wpisy w: Biznes Ekonomia > Artykuły codziennego użytku\n„Malina” - producent tekstyliów\nChciałbyś podarować swym bliskim wyjątkowy i praktyczny podarunek, z którego będą mogli korzystać przez lata? Sprawdź ofertę Przedsiębiorstwa Malina z Nakła nad Notecią. Już od 1993 roku jest to wytwórca najwyższej jakości pościeli, poszewek,... Dalej...\nSzczotki, szczotki techniczne, Szczotpol - szczotpol.evi.pl\nwww.Szczotpol.evi.pl - szczotki i szczotki techniczne - baza danych na temat firmy Szczotpol, która w asortymencie wyrobów posiada szczotki i szczotki techniczne. Jako Szczotpol tworzymy wyroby bardzo dobrej jakości, spełniając obowiązujące dziś... Dalej...\nBiuro Klub papier ksero\nJeśli Twoje oczekiwania dotyczące produktów biurowych są wysokie, chciałbyś uczynić pracę sprawniejszą jak i bardziej wydajną, zaznajom się z ofertą firmy Biuro Klub Konsorcjum, zrzeszającej blisko 40 oddziałów na obszarze całego kraju. Zapewnia... Dalej...\nNajlepsze kalendaria - kalendaria.com.pl\nNie istnieje dom, w którym zabrakłoby kalendarza. Nie ma firmy, w której gdzieś nie znajdowałby się chociażby jeden kalendarz. Nie istnieje wiele rodzajów sprzętu, który nie oferowałby swoim użytkownikom kalendarza. A zatem kalendarz jest i... Dalej...\nLubisz wyrafinowany, malowniczy ogród? Chcesz, aby wyróżniał się na skalę globalną? My Ludzie pomożemy! Opracowaliśmy dla Ciebie propozycję godną skorzystania. W naszym sklepie, który jest pod adresem https://wymarzonewnetrze.com/, znajdziesz... Dalej...


Biżuteria ślubna Kętrzyn ▶ pierścionki zaręczynowe, obrączki ślubne ❤ Obraczki-weselne.pl\nBiżuteria ślubna Kętrzyn\nSalonik Jubilerski Kętrzyn - Kętrzyn\nSikorskiego 30, 11-400 Kętrzyn\nJubiler S/W GOLD - Kętrzyn\nSikorskiego 4, 11-400 Kętrzyn\nKętrzyn Giżycko Pisz Dobre Miasto Olsztyn\nZespoły muzyczne Kętrzyn 76\nSamochody do ślubu Kętrzyn 21\nDj na wesele Kętrzyn 16\nCzęsto zadawane pytania dotyczące sklepów z obrączkami ślubnymi w mieście Kętrzyn\n📌 Ile sklepów z obrączkami ślubnymi z miejscowości Kętrzyn znajdę u was?\nKętrzyn to miasto, w którym znajdziesz 2 sklepów z obrączkami ślubnymi w których wybierzesz idealną biżuterię na Twój ślub. Znajdziesz tutaj także 1 sklepów z obrączkami ślubnymi, znajdujących się w najbliższej okolicy, które chętnie pomogą Ci wybrać wymarzone obrączki ślubne.\nMoże się tak zdarzyć, że wchodząc na pewną miejscowość np. Kętrzyn nie znajdujesz sklepu, który pochodzi z tej miejscowości. Znajdziesz jednak tam sklepy, które pochodzą z okolicznych miejscowości. Aby łatwiej oszacować odległość, pod każdym sklepem podana jest odległość od miasta, które cię interesuje.\n📌 Znalazłem sklep z obrączkami ślubnymi na wesele Kętrzyn, ale nie ma podanego numeru kontaktowego?\nSklepy z biżuterią ślubną z całej Polski, w tym z miejscowości Kętrzyn❗ Przeczytaj ⭐ opinie, porównaj ✅ oferty ✅ ceny. ⭐ pierścionki zaręczynowe, obrączki ślubne Kętrzyn❗\nGenerated in 0.044 Queries: 15 Online: 196 F: 21160


Jaki materiał na poszetkę jest najlepszy? - Supermoda.com.pl\nModa lubi zataczać kręgi. To co było modne kilkadziesiąt lat temu, często po wielu latach nieobecności w świecie mody, nagle wraca do łask. Doskonałym tego przykładem są poszetki, czyli niewielkie skrawki materiału, którymi ozdabia się przednią kieszeń marynarki. Owa kieszeń, przez wiele osób błędnie nazywana butonierką, dawniej wykorzystywana była właśnie do noszenia dekoracyjnej chustki, którą układa się w charakterystyczny, niekiedy dość finezyjny sposób. Przez wiele lat poszetka praktycznie zupełnie wyszła z obiegu i niewielu mężczyzn sięgało po ten rodzaj dekoracji. Dziś ponownie wróciła do łask i coraz chętniej noszona jest przez mężczyzn, którym w sposób szczególny zależy na podkreśleniu wyjątkowej elegancji oficjalnego stroju.\nDopasuj poszetkę do garnituru\nW większości przypadków poszetki wykonuje się z klasycznych, naturalnych tkanin o różnej fakturze i różnych sposobach ich zdobienia. Wybór i dopasowanie tego elementu garderoby względem pozostałej części stroju to prawdziwa sztuka, dlatego warto wspomagać się opinią doświadczonych stylistów i słuchać rad sprzedawców w takich sklepach jak http://r3s.com.pl/poszetki, którzy potrafią dobrać właściwą poszetkę względem konkretnego rodzaju garnituru czy marynarki.\nNajpopularniejsze rodzaje materiałów wykorzystywanych do produkcji poszetek to jedwab, len, wełna i bawełna. Jedwabne poszetki, ze względu na charakterystyczny blask i delikatną strukturę materiału, przez wiele osób uważane są za najbardziej eleganckie. Rzeczywiście ich intensywny kolor i wyjątkowa faktura sprawiają, że znakomicie komponują się z wieloma modelami eleganckich marynarek. To co jest zaletą, niestety jest też pewnym utrudnieniem. Z uwagi na dużą śliskość materiału, tego typu poszetki mają tendencję do chowania się w brustaszy. Jeśli szukamy jednokolorowej, najlepiej białej poszetki na specjalną okazję, najlepiej sięgnąć po taką, wykonaną z lnu. Co prawda len łatwo się gniecie, ale w odróżnieniu od jedwabiu nie błyszczy i się nie ślizga. Poszetki bawełniane są najtańsze i jednocześnie najbardziej praktyczne, natomiast te wykonane z wełny, najlepiej sprawdzają się w stylizacjach jesienno-zimowych.\nSłynne "martensy" są znane niemal na całym świecie. Początkowo były kojarzone wyłącznie z określonymi subkulturami…


Donice uliczne » Metalco\nW naszej ofercie posiadamy 19 modeli donic ulicznych. Są to donice, które z powodzeniem można stosować zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz. W większości przypadku są to donice stalowe, wykonane ze stali corten, stali ocynkowanej, malowanej proszkowo lub stali nierdzewnej. Dodatkowo nasza oferta wzbogacona jest o donice uliczne wykonane z konglomeratu granitu lub hypergranitu.\nZdjęcie 1. Przykład donicy LAB23 wykonaej ze stali corten\nWszystkie donice wyposażone są w system przelewowy, który reguluje poziom wody wewnątrz donicy. Ponadto wszystkie donice stalowe wyposażone są w podstawę ze stali nierdzewnej, która umożliwia bezpieczne ustawienie donic także na nierównych powierzchniach.\nZdjęcie 2. Przykład donicy wykonanej z Hypergranitu\nCiężar donicy wraz z wkładem (tj. rośliną oraz glebą) sprawia, że nie jest wymagane mocowanie na stałe donic do podłoża. Ponadto na życzenie donice mogą wyposażone być w dodatkową osłonę termiczną chroniącą układ korzeniowy zarówno przed niskimi jak i wysokimi temperaturami.


Prezes URE monitoruje wykonanie ustawy prądowej - Dziennik Warto Wiedzieć\nJak wiadomo 1 stycznia 2019 roku weszły w życie przepisy tzw. ustawy prądowej zamrażającej ceny prądu i nakładającej na przedsiębiorców sprzedających energię elektryczną określone obowiązki. Dotyczyły one między innymi: dostosowania cen do poziomu z roku 2018, odpowiednich zmian umów z odbiorcami czy ponownego wystawiania faktur. Zgodnie z informacją przekazaną przez Urząd Regulacji Energetyki, Prezes URE sprawdzi, jak przedsiębiorcy wywiązują się z tych obowiązków.\nPodstawowym celem ustawy prądowej było zagwarantowanie braku wzrostu cen energii elektrycznej w 2019 r. w porównaniu z cenami z 2018 r. przy zastosowaniu trzech mechanizmów: obniżenia stawki akcyzy, obniżenia stawki opłaty przejściowej oraz obowiązku „zamrożenia cen” energii elektrycznej dla odbiorców końcowych przez przedsiębiorstwa obrotu. Jednocześnie firmy obrotu uzyskały prawo do wnioskowania o stosowne rekompensaty w związku ze sprzedażą energii elektrycznej po cenie ustawowej.\nKażdy przedsiębiorca zajmujący się sprzedażą (obrotem) energii elektrycznej w 2019 roku był zobowiązany do dostosowania umów oraz cen w rozliczeniach z klientami do wymogów tzw. ustawy prądowej. W stosunku do gospodarstw domowych (grupa G) przedsiębiorstwa stosujące taryfy powinny stosować ceny taryfowe obowiązujące 31 grudnia 2018 roku, natomiast stosujące oferty rynkowe – ceny nie wyższe niż te z 30 czerwca 2018 roku. URE niejednokrotnie przypominał przedsiębiorstwom obrotu o konieczności wprowadzenia stosownych zmian. Teraz wezwie spółki, które były zobowiązane do wdrożenia ustawowych zmian, do przedstawienia sprawozdań z wykonania tych obowiązków w całym 2019 roku.\nJednocześnie URE przypomina o tym, że obowiązki sprzedawcy i warunki świadczenia usług określa umowa zawarta pomiędzy odbiorcą i sprzedawcą energii elektrycznej. Właściwym do rozstrzygania zakresu obowiązywania i prawidłowości realizacji takiej umowy jest sąd cywilny.


rower elektryczny Trek Commuter 9 +\nKatalog � Rowery Trek � Elektryczne � Trek Commuter 9 +\nCena produktu: 20.499,00 zł\nNumer katalogowy rower elektryczny\nKupując ten produkt otrzymujesz od nas 20,499.0 punktów które odpowiadają kwocie: 409,98 zł.\nrower elektryczny Trek Commuter 9+\nrozmiar ram 45, 50, 55, 60 cm\nGdy poranny dojazd do pracy jest jak marzenie, nie ma powodu by przeciągać pobudkę ustawiając kolejne drzemki na budziku. Super Commuter+ to rower elektryczny, dzięki któremu sam dojazd staje się Twoim ulubionym celem.\nSuper Commuter+ łączy nasze najbardziej zaawansowane technologie rowerów elektrycznych z najpojemniejszym akumulatorem Boscha, odmieniając wrażenia z poruszania się na dwóch kółkach.\nWysoce sprawna rama zapewniająca komfort i kontrolę nawet przy wysokiej prędkości\nZintegrowany w ramie akumulator zapewnia połączenie wysokiego stylu i idealnej równowagi\nHarmony N380 to pierwszy bezstopniowy system zmiany biegów, idealny dla osób, które wolą się nimi zupełnie nie przejmować\nRama\tWysoce sprawna, hydroformowana rama roweru elektrycznego z wbudowanym akumulatorem i osłoną Motor Armor\nWidelec\tSztywny, z włókna węglowego ze zintegrowanym mocowaniem błotnika i osią RockShox Maxle Stealth\nKoła\tPrzednia piasta Shimano XT z osią przelotową 15 mm, piasta tylna NuVinci N380 SE z bezstopniową zmianą biegów; obręcze dwuścienne z oczkami\nPrzednia piasta\tShimano XT, oś przelotowa 15 mm\nTylna piasta\tBezstopniowa zmiana biegów NuVinci N380 SE\nObręcze\tDwuścienne z oczkami\nOpony\tSchwalbe Super Moto-X z ochroną przed przebiciami GreenGuard, 650B x 2,40, z certyfikatem ECE-R75\nManetki\tNuVinci C8s\nKorba\tAluminium RIDE+, 20T\nKaseta\tNuVinci 22T\nPedały\tAluminiowe z gumowymi wstawkami\nSiodełko\tBontrager Evoke 2\nSztyca\tBontrager Race\nKierownica\tBontrager, gięta o niskim profilu\nMostek\tBontrager Elite 7 st. z adapterami Blendr\nUchwyty\tBontrager Satellite Elite, ergonomiczne, z obejmą\nZestaw hamulcowy\tHydrauliczne hamulce tarczowe Magura CarboTecture, przód: MT5, tył: MT4\nBateria\tBosch PowerPack 500 (500 Wh)\nSterownik\tBosch Purion\nSilnik\tBosch Performance CX, 25 km/h, 250 Watt\nBezstopniowa zmiana biegów NuVinci N380 SE\nHydrauliczne hamulce tarczowe Magura CarboTecture\n» Informuj mnie o aktualizacjach Trek Commuter 9 +\nTrek UM3+ SL500 MH MEN 18 12.699,00 zł\nRower elektryczny Trek UM3+ MEN Żegnaj samochodzie Gdy poranny dojazd do pracy jest jak marzenie, nie ma powodu by przeciągać pobudkę ustawiając kolejne drzemki na budziku. Super UM+ to rower elektryczny, dzięki któremu sam dojazd staje się Twoim ulubionym celem. Super Commuter+ łączy nasze najbardziej zaawansowane technologie rowerów elektrycznych z najpojemniejszym akumulatorem Boscha, odmieniając wrażenia z ...\nTrek Dual Sport+ 11.499,00 zł\nrower elektryczny Trek Dual Sport+ rozmiar ram 15 , 17,5 , 20 , 22,5 Your go-anywhere ride, with power Dual Sport+ to najlepszy elektryczny rower hybrydowy: Po części rower miejski, po części rower do pełnej przygód jazdy po szlakach. Szybkie koła 700c, zawieszenie i lekka, mocna rama sprawiają, że jest znakomitym wyborem na rower „do wszystkiego”. Gdzie chcesz się wybrać? Teraz możesz podjąć ...\nTrek Verve+ LOWSTEP 18 10.499,00 zł\nrower elektryczny Trek Verve + Żegnaj samochodzie Gdy poranny dojazd do pracy jest jak marzenie, nie ma powodu by przeciągać pobudkę ustawiając kolejne drzemki na budziku. Super Commuter+ to rower elektryczny, dzięki któremu sam dojazd staje się Twoim ulubionym celem. Verve+ łączy nasze najbardziej zaawansowane technologie rowerów elektrycznych z najpojemniejszym akumulatorem Boscha, odmieniając wrażenia z ...\nTrek Commuter 9 S + 22.999,00 zł\nrower elektryczny Trek Commuter 9 S + rozmiar ram 45, 50, 55, 60 cm Żegnaj samochodzie Gdy poranny dojazd do pracy jest jak marzenie, nie ma powodu by przeciągać pobudkę ustawiając kolejne drzemki na budziku. Super Commuter+ to rower elektryczny, dzięki któremu sam dojazd staje się Twoim ulubionym celem. Super Commuter+ łączy nasze najbardziej zaawansowane technologie rowerów elektrycznych z najpojemniejszym ...\nTrek UM1+ SL400 MH MEN 18 9.900,00 zł\nRower elektryczny Trek UM1+ MEN Żegnaj samochodzie Gdy poranny dojazd do pracy jest jak marzenie, nie ma powodu by przeciągać pobudkę ustawiając kolejne drzemki na budziku. Super UM+ to rower elektryczny, dzięki któremu sam dojazd staje się Twoim ulubionym celem. Super Commuter+ łączy nasze najbardziej zaawansowane technologie rowerów elektrycznych z najpojemniejszym akumulatorem Boscha, odmieniając wrażenia z ...\n30384830 wywołań od 03 marzec 2006


Wystąpił błąd podczas instalacji iOS 10.3, jak to naprawić\nPo aktualizacji iOS 10.3.3 wielu użytkowników jest w trakcie aktualizowania swoich iPhone'ów i iPadów. Jeśli instalujesz iOS11, zapoznaj się z tym artykułem. Niestety, niektórzy użytkownicy napotykają komunikat „Nie można zainstalować aktualizacji - wystąpił błąd podczas instalowania systemu iOS”. Jeśli jesteś jednym z tych nielicznych pechowych użytkowników, którzy otrzymali tę wiadomość, kontynuuj czytanie tego artykułu, aby uzyskać wskazówki dotyczące rozwiązania tego problemu. Chociaż być może nie doświadczyłeś tego błędu wcześniej przy poprzedniej aktualizacji, nie jest to rzadkie we wczesnych dniach wydania iOS, ponieważ tak wiele osób na całym świecie próbuje aktualizować w tym samym czasie. Czasami potrzebujemy tylko cierpliwości - po prostu poczekaj kilka godzin i spróbuj ponownie.\nWymagany Apple ID !!\nJeśli zapomniałeś swojego Apple ID, nie aktualizuj do iOS 10.3.2, dopóki nie uzyskasz poświadczeń Apple ID (ID i hasła). Aktualizacja wymaga Twojego Apple ID po aktualizacji. Po aktualizacji zobaczysz ekran Hello i przesuń palcem, aby zakończyć aktualizację. Zostaniesz poproszony o podanie hasła Apple ID, aby zakończyć instalację. Jeśli znasz swoje hasło, po prostu wprowadź je, aby odblokować iDevice - to wszystko. ALE jeśli zapomnisz lub nie znasz swojego identyfikatora Apple ID lub hasła, musisz je zresetować na stronie iforgot.apple.com przed kontynuowaniem tej aktualizacji iOS.\nCzym właściwie jest ta aktualizacja iOS 10.3-10.3.3?\nPo pierwsze, w iOS 10.3 Apple wprowadza zupełnie nowy system plików. Prawie trzydziestoletni system plików, z którego Apple korzystał od początku istnienia iPhone'ów i iPodów (zwany HFS i HFS +), jest zastępowany własnym Apple File System (APFS). Przed zainstalowaniem aktualizacji iOS 10.3 zdecydowanie zalecamy wykonanie kopii zapasowej urządzenia zarówno w iCloud, jak i iTunes.\nCzy naprawdę potrzebuję kopii zapasowej?\nW przypadku wystąpienia problemu podczas instalacji, kopie zapasowe są po to, aby przywrócić iDevice do pracy. Dzięki kopii zapasowej możesz odzyskać wszystkie stare dane. Więc tak, warto wykonać kopię zapasową swojego iDevice, używając zarówno iCloud, jak i iTunes. Aby uzyskać szczegółowe informacje na temat tworzenia kopii zapasowych, zapoznaj się z naszym kompletnym przewodnikiem krok po kroku, który pokazuje, jak wykonać pełną kopię zapasową iDevice.\nZanim zaktualizujesz swój iOS\nWystąpił błąd podczas instalacji systemu iOS 10.3.3: jak to naprawić\nPo zakończeniu tworzenia kopii zapasowej zajmijmy się tym błędem instalacji. Dla użytkowników, którzy napotkali ten błąd podczas wykonywania aktualizacji OTA (over-the-air) dla iDevice, najlepszą ścieżką do przodu jest użycie iTunes podczas instalacji iOS 10.3-10.3.3\nJeśli nie jesteś wielkim fanem iTunes, wypróbuj poniższe wskazówki i sprawdź, czy Twój iPhone aktualizuje się do najnowszego iOS bez żadnych problemów przy użyciu OTA.\nWskazówka nr 1 - Przełącz tryb samolotu\nStuknij w Ustawienia> Włącz tryb samolotowy. Wyłącz iPhone'a. Po około 10 sekundach włącz go ponownie i wyłącz tryb samolotowy. Następnie spróbuj zaktualizować iPhone'a w normalny sposób, używając Ustawienia> Ogólne> Aktualizacja oprogramowania\nPorada 2 - Zaktualizuj swoje ustawienia sieciowe\nJeśli aktualizacja przez OTA powoduje tak dobrze znany błąd „Brak połączenia z Internetem”, dwie rzeczy często pomagają w rozwiązaniu tego problemu: A) Resetowanie ustawień sieciowych na iPhonie i B) Zmiana ustawień DNS na 8.8.8.8 dla Wi-Fi. Spróbuj i zobacz, czy to rozwiąże problem.\nPorada 3 - Wymuś ponowne uruchomienie\nNiektórzy czytelnicy mówią nam, że kiedy zobaczą ten komunikat lub ich aktualizacja się nie powiedzie, wymuszony restart, po którym następuje ponowne zainicjowanie aktualizacji, załatwia sprawę. W zależności od urządzenia iDevice istnieją różne sposoby wymuszenia ponownego uruchomienia.\nPorada 4 - Zamknij aplikację Ustawienia\nOdświeżenie aplikacji Ustawienia może załatwić sprawę. Kliknij dwukrotnie przycisk Początek, a następnie przesuń palcem w górę w aplikacji Ustawienia, aż zniknie z widoku. Następnie ponownie dotknij Ustawienia i przejdź do Ogólne> Aktualizacja oprogramowania. Spróbuj ponownie zainstalować aktualizację.\nW tym momencie, jeśli nie odniesiesz sukcesu, najlepszym rozwiązaniem jest kontynuowanie aktualizacji za pomocą iTunes.\nWskazówka # 5 - Spróbuj dodać klawisz SHIFT podczas aktualizacji za pomocą iTunes\nJeśli po aktualizacji OTA wystąpią problemy z aktualizacją lub inne problemy / błędy, połącz się z iTunes, naciśnij i przytrzymaj KLAWISZ SHIFT i kliknij AKTUALIZUJ. Ta metoda instaluje iOS 10.3.3 przez iTunes bez utraty danych .\nUsuń nieudane pliki aktualizacji iOS\nW przypadku niektórych użytkowników, którzy próbowali zainstalować aktualizację bezprzewodowo (OTA), aktualizacja oprogramowania może nadal znajdować się w pamięci telefonu iPhone. Więc idź dalej i usuń wersję OTA z iPhone'a przed wykonaniem poniższych kroków iTunes. Aby sprawdzić ten problem, dotknij Ustawienia> Ogólne> Pamięć masowa i użycie iCloud.\nNa następnym ekranie przewiń w dół do listy aplikacji i sprawdź, czy masz na liście nową aktualizację iOS 10.3. Jeśli tak, dotknij go i usuń. Ta czynność usuwa rozpakowane OTA z iDevice\nKrok, aby usunąć rozpakowaną aktualizację iOS z iPhone'a, jest krytyczny przed wykonaniem kroków iTunes . Użytkownicy, którzy to pomijają, mogą napotkać błąd „Nie znaleziono aktualizacji” podczas ponownego sprawdzania dostępności aktualizacji systemu iOS.\nI nie zapomnij spróbować zamknąć iTunes, zrestartować komputer i ponownie uruchomić iDevice, jeśli iTunes nie aktualizuje się.\nProblemy z aktualizacją iPhone'a 5, 5C lub iPada czwartej generacji?\nPomimo, że Apple twierdzi, że aktualizacja iOS 10.3.2 działa na iPhone'ach 5 i nowszych, iPadach 4. generacji i nowszych oraz iPodach touch 6. generacji, niektórzy czytelnicy zgłaszają problemy z aktualizacją iPhone'ów 5, 5C i iPadów czwartej generacji. Kiedy przechodzą do Ustawienia> Ogólne> Aktualizacja oprogramowania, aby zaktualizować system do iOS 10.3.2 przez OTA, ich iPhone'y mówią, że nie ma potrzeby aktualizacji. W szczególności mówi, że ich obecny iOS jest aktualny podczas sprawdzania aktualizacji. Inni czytelnicy zgłaszają, że ich modele iPhone 5, 5C i 5S nie aktualizują się nawet po wielu próbach, usunięciu i ponownym pobraniu. Mimo to inni użytkownicy ze starszymi modelami iPhone'ów zgłaszają, że ich telefony utknęły w weryfikacji oprogramowania i ostatecznie wyłączają i uruchamiają ponownie bez aktualizacji.\nJeśli otrzymujesz ten sam wynik na telefonie iPhone 5 lub 5C (lub dowolnym innym obsługiwanym modelu), spróbuj zaktualizować iPhone'a za pomocą iTunes i sprawdź, czy to działa. Lub poczekaj jeszcze kilka dni, a aktualizacja powinna pojawić się w przypadku aktualizacji OTA w ustawieniach iDevice. Wszyscy właściciele iPhone'ów 5 i 5C powinni mieć możliwość aktualizacji swoich urządzeń iDevices!\nJeśli wiesz, że aktualizacja OTA jest dostępna w wersji 32-bitowej, wykonaj twardy reset, naciskając i przytrzymując przyciski Home i Power, aż pojawi się logo Apple. Ta czynność może wymusić wyświetlanie aktualizacji iOS na starszym iPhonie!\nKoniec ery 32-bitowej?\nIPad i iPhone czwartej generacji modele 5 i 5C wykorzystują 32-bitową architekturę iOS. Były to ostatnie iDevices korzystające z A6 system-on-chip i ostatnie zbudowane z architekturą 32-bitową. Wszystkie nowe wersje iOS i sprzęt iDevice (po 2013) są 64-bitowe. W związku z tym wersja 32-bitowa jest wydawana później niż wersja 64-bitowa dla aktualizacji OTA (over-the-air). Jednak właściciele iPhone'a 5C mogą uzyskać natychmiastowy dostęp do aktualizacji iOS 10.3.2, po prostu podłączając swoje telefony do iTunes i aktualizując stamtąd.\niOS od 10.3.1 do 10.3.3 zawiera również ostrzeżenie podczas otwierania aplikacji 32-bitowych, informujące, że „Ta aplikacja nie będzie działać z przyszłymi wersjami iOS”. Ponadto najnowsza wersja deweloperska iOS 11 nie obsługuje już sprzętu 32-bitowego. Wszystko wskazuje na to, że 32-bitowe przestarzałe wersje pojawią się w tym roku, kiedy najnowsza główna wersja iOS (iOS 11) pojawi się z okazji dziesiątej rocznicy iPhone'a.\nZaktualizuj iOS przez iTunes\nProblemy z iTunes i aktualizacją?\nJeśli masz problemy z iTunes i otrzymujesz wiadomości, że kopie zapasowe są uszkodzone, zapoznaj się z naszym szczegółowym artykułem na temat tego problemu, aby uzyskać wskazówki, jak przywrócić sprawność.\nUtknąłeś na weryfikacji aktualizacji?\nJeśli próbowałeś aktualizacji i wszystko wyglądało dobrze, dopóki iDevice najwyraźniej nie został uwięziony w weryfikacji przez ponad 15 minut, a następnie nie powiodło się, spróbuj wykonać następujące czynności. Usunięto aktualizację, wykonując czynności wymienione powyżej w sekcji usuwania nieudanej aktualizacji, uruchom ponownie urządzenie, a następnie spróbuj ponownie zaktualizować za pomocą iTunes (preferowane) lub iCloud. Dla wielu druga próba to sztuczka, która zadziałała!\nInni czytelnicy z powodzeniem wykonują twardy reset, naciskając i przytrzymując przycisk power plus home (w przypadku mechanicznych przycisków domowych) lub zmniejszając głośność, aż pojawi się logo Apple. Następnie wróć, aby zainstalować pobraną aktualizację.\niOS 10.3.1 - 10.3.3 Aktualizacje Opróżnij baterię\nWielu czytelników zgłasza, że od czasu aktualizacji do 10.3.1 i 10.3.2 ich iPhone i inne urządzenia iDevice zużywają moc bardziej agresywnie. W szczególności niektórzy użytkownicy nie wiedzą, że ich iPhone'y zużywają ponad 50% swojej baterii w porze lunchu i wymagają ładowania przed kolacją. Problemy z baterią są zbyt dobrze znane użytkownikom iPhone'a. Te wyczerpujące problemy nękają użytkowników iPhone'a od czasu wydania iOS 10 we wrześniu 2016 roku.\nNiestety nie ma tutaj jednej spójnej poprawki. Jednak niektórzy użytkownicy zgłaszają sukces, pozwalając całkowicie rozładować baterię iPhone'a, aż telefon się wyłączy, a następnie w pełni naładować BEZ telefonu podczas ładowania. Tak - to cholernie niewygodne.\nPo aktualizacji do 10.3.3 mój iPhone powrócił do ekranu głównego i powtarzał, że jest aktualny, A W TYM SAMYM CZASIE nadal informował mnie, że jest aktualizacja. Zrestartowałem dwa razy bez zmian, więc po trzecim uruchomieniu również przełączam się na tryb samolotowy i włączam WiFi. Wreszcie wszystko było koszerne.\nKiedy dwukrotnie utknąłem na komunikacie weryfikującym aktualizację 10.3, wyłączyłem Wi-Fi i zweryfikowałem dane LTE i bang, wszystko zakończyło się w ciągu kilku minut. Spróbuj więc zweryfikować dane przez mobilne połączenie danych. U mnie to zadziałało. Pamiętaj tylko, że dotyczy to wiadomości weryfikacyjnej, która nie jest pobierana!\nJeśli Ty lub ktoś, kogo znasz, ma osobisty hotspot, połącz się z jego hotspotem, a następnie pobierz aktualizację przez Bluetooth, a nie Wi-Fi\nTo właśnie zadziałało: pobierz aktualizację przez WiFi, a gdy pojawi się przycisk Zainstaluj teraz, przełącz się na dane i pozwól aktualizacji zweryfikować. Stamtąd pomyślnie aktualizuje\nSpróbuj wyjąć kartę SIM po zaktualizowaniu iOS do najnowszej wersji. Miałem problemy z aktualizacją przy zainstalowanej karcie SIM. Więc wyjąłem kartę SIM, a następnie mogłem zaktualizować mojego iPhone'a przez Wi-Fi. TYLKO WIFI (OTA - over the air) NIE ITUNES. Jeśli jednak Twój iPhone nie jest aktywowany, a Ty go nie skonfigurowałeś, Twój telefon odmawia kontynuowania procesu konfiguracji bez karty SIM. ( Appletoolbox zaleca zachowanie ostrożności. Nie mamy dużego doświadczenia w aktualizowaniu bez karty SIM na iPhone'ach. Przed podjęciem tej czynności skontaktuj się z operatorem telefonii komórkowej).\nJedyną rzeczą, która działała dla mnie, było odzyskanie mojego iPada za pomocą iTunes przy użyciu iOS10.3. Przytrzymaj klawisz Alt podczas wybierania przycisku aktualizacji i wybierz oprogramowanie sprzętowe do ręcznego przywrócenia. Następnie skonfiguruj iDevice z kopii zapasowej\nPobieranie może być uszkodzone. Usuń go i pobierz ponownie i sprawdź, czy to działa. Jeśli nie, spróbuj zaktualizować za pomocą iTunes lub użyj innej sieci Wi-Fi. Ustawienia> Ogólne> Pamięć i użycie iCloud> Pamięć> Zarządzaj dyskiem. Twoja lista aplikacji zostanie załadowana. Stuknij pobrane oprogramowanie iOS na liście i stuknij usuń na następnym ekranie\nMoże to mieć związek z uwierzytelnianiem dwuskładnikowym w konfiguracji Apple ID. Zrobiłem 2-etapową między ostatnią aktualizacją iOS a tą. Miałem ten sam problem z aktualizacją 10.3.1, dopóki nie zalogowałem się do mojego Apple ID, aby przeszukać to forum dyskusyjne. Kiedy to zrobiłem, wysłał 6-cyfrowy kod na mój iPhone 6s. Wprowadziłem to do przeglądarki Safari i poprosiłem mnie o zaufanie przeglądarce Safari. Po wykonaniu tej czynności mogłem uruchomić aktualizację 10.3.1 na moim iPhonie 6s. Mam nadzieję, że to pomoże\nMamy nadzieję, że powyższe wskazówki i kroki były pomocne w rozwiązaniu problemu z aktualizacją iOS 10.3. Należy pamiętać, że czasami po wydaniu nowego systemu iOS serwery Apple mogą działać wolno i może być konieczne kilkakrotne wypróbowanie aktualizacji, aby działała. Zawsze możesz sprawdzić stan serwerów Apple, klikając tutaj.


Od początku marca na rozlewiskach Narwi i Biebrzy utrzymuje się rekordowy stan wody. To niepowtarzalny moment do obserwowania unikalnych krajobrazów zdarzający sie raz w roku.\nPotrzebna była interwencja Straży Pożarnej w usuwaniu zatorów lodowych na Kanale Rudzkim w Osowcu Twierdzy, ponieważ woda przelewała się przez drogę krajową Białystok-Ełk. Większość śródbagiennych grobli, a nawet regularnych dróg, znalazło się całkowicie pod nią:\nGrobla Zajki - pod wodą zaraz na wjeździe;\ngrobla Mścichy - przerwana już na początku;\ngrobla Barwik - na wysokie buty gumowe;\ndroga za Dolistowem nieprzejezdna;\nBłotniakowa Droga - we władaniu wody i bobrów.\nDolina Narwi, widok z Góry Strękowej - 7 marca\nNa rozlewiskach utrzymuje się jeszcze lód i śnieg.\nDolina Narwi, widok z Góry Strękowej - 11 marca\nPo kliku dniach nie ma po nim śladu.\nMożna uznać, że mamy apogeum rozlewisk. Wody raczej już nie przybędzie, a jeśli utrzymają się wysokie temperatury, to woda zacznie szybko opadać. W tym roku wyjątkowo atrakcyjnie zapowiada się marzec, a przerwa urlopowa wielkanocna będzie dużo bardziej interesująca niż weekend majowy.\nJeśli ktoś zamierza obejrzeć Biebrzę w najbardziej spektakularnym momencie - jest na to najlepszy moment.


Hodowla Gęsi Forum troszkę się odświeżyło, przemeblowało i doprecyzowało kategorie. Ktoś musi zacząć pierwszy w nowych realiach forumowych i gęsiarskich...\nHodowla Gęsi Dzisiaj, 02:51\nHodowla Gęsi Witam.\nHodowla Gęsi wow gęsi już mają taką cenę ? 3 tyg temu kupowałem za połowę tej ceny\nHodowla Gęsi Jak tam gąski Wam rosną koledzy i koleżanki? Po ile owies można kupić w waszych okolicach?\nHodowla Gęsi Zboża trochę spadły. Podobno mieszankę można kupić za 500zł????\nHodowla Gęsi Potrzebuje małej porady, co może być przyczyną że gęsi się gryzą? czasami aż tak że krew im leci.\nHodowla Gęsi Temat rzeka z tym kanibalizmem. Zadbaj o witaminy do wody, dobre dodatki do paszy (wszystko z rozsądkiem). Słabsze pogryzione sztuki należy odseparować do osobnego miejsca gdzie się wykurują. Problem może występować przy nadmiernym zagęszczeniu gęsi na danej przestrzeni, dodatkowy wybieg pewnie by się przydał. Wrzucenie 2 kostek słomy a najlepiej siana powinno również zmniejszyć zjawisko. Należy jednak pamiętać, że zjawisko kanibalizmu jest zjawiskiem nieodwracalnym, zaczęły i będą już to robić. Profilaktykę należy zacząć jak najwcześniej by to zjawisko ograniczyć. Gęsi są niesamowitymi rasistami także jak masz gęś która ma czarne upierzenie to zawczasu ją odseparuj, nawet brudna gęś w chodząca do stada innych, czystych jest narażona na agresję.\nHodowla Gęsi Mam pytanie znajomy chciałby otworzyć hodowle Gęsi.\nPodziękował kolego ja ma małą hodowlę (30szt) tak na własne potrzeby, dostają one witaminy i wszystko co potrzeba a mimo to i tak sie obgryzają na szczęście juz nie tak bardzo, jeszcze trochę i ja je będę obgryzał\nHodowla Gęsi sprzedam gesi, zywe, 80 zl sztuka, kujawsko-pomorskie, Wiele kolo Mroczy, Marian 724024820\nHodowla Gęsi Witam\nHodowla Gęsi Ja mam w kurniku z innym drobiem , stara obora też może na jeden metr ok 3-4 gęsi\nHodowla Gęsi trochę poczytałem i raczej odpuszczę temat bo ludzie pisza że w ostatnich latach dokładają do interesu.\nHodowla Gęsi hodowla gęsi jest opłacalna, ale trzeba mieć zbyt w niemczech. 100 Euro sztuka. W polsce max do 100 zł się wyciągnie za jedną.ale jeśli znajdziesz już zbyt, to przestaniesz hodować , bo bardziej bedzie opłacalne kupować i sprzedawać.\nHodowla Gęsi Skąd masz takie informacje o cenach skupu w niemczech ?\nHodowla Gęsi Witam mam zamiar wyhodować w tym roku ok 1000 gęsi, potrzebuje dużego rynku zbytu ktoś może chętny na odbiór ?\nHodowla Gęsi Ze trzy chętnie kupie\nHodowla Gęsi 1000 gesi to jaki ty masz problem sprzedać ???\nHodowla Gęsi Gdzie w polsce tak Ludzie potrafią zarobić 100zł za sztukę\nHodowla Gęsi Witam serdecznie wszystkich użytkowników\nRozpoczęte przez maniek4365 , 19 kwi 2014


Nietypowe Budowle Trójmiasta. Wieża obrządzania parowozów w Gdyni - Wideo - Trojmiasto.pl\n7268 wyświetleń 20 czerwca 2020 (81 opinii)\n(81) 5 zablokowanych\nZobacz artykuł Nietypowe Budowle Trójmiasta. Kolejowa wieża jak postać z Minecrafta\nZupełnie jak w Gdańsku - obwodnica południowa, PKM, dojazdy kolejowe do portów, itd. Z drugiej strony, kto tu pisze o zasługach?\nale koszty rozbiórki / wyburzenia - byłyby astronomiczne ... tylko dlatego to zostało.\nNie ma chyba na Pomorzu kolejarza, który nieznałby lub nie słyszał o P. Lewińskim. Czy to ludzie z terenu czy z biur.\nTaaa Inżynier, inspektor... A bełkot na poziomie Janusza\nKtóre kraje dostały najbardziej w kość przez koronawirusa? USA, Rosja, UK. Czyli te z listy największych potęg militarnych. W Francji też różowo nie było. Brazylia uchodzi za silną wojskowo (nie wiedzieć czemu...), a tam słabo. A to tylko taka "grypa na sterydach". Więc, na logikę, gdy się chce rozwalić mocarstwa, to trzeba walić bronią biologiczną. Tak się zapamiętali w zbrojeniach jądrowych i ochronie przed nimi, że zapomnieli o tym "miękkim podbrzuszu".\n10052 wyświetlenia 28 grudnia 2019 (124 opinie)\n4463 wyświetlenia 6 czerwca 2020 (41 opinii)\n24603 wyświetlenia 29 marca 2020 (164 opinie)\n1038 wyświetleń 29 czerwca 2019\n8914 wyświetleń 25 stycznia 2020 (102 opinie)\n6374 wyświetlenia 25 kwietnia 2020 (63 opinie)\n810 wyświetleń 9 maja 2018\n5225 wyświetleń 28 grudnia 2019\n10941 wyświetleń 29 lutego 2020 (219 opinii)\n3875 wyświetleń 25 listopada 2018 (17 opinii)\n20748 wyświetleń 16 listopada 2017 (24 opinie)\n10310 wyświetleń 13 października 2013 (66 opinii)\n5567 wyświetleń 8 maja 2020 (81 opinii)\n5992 wyświetlenia 2 września 2015 (81 opinii)\n9446 wyświetleń 3 września 2015 (84 opinie)\n204 wyświetlenia 16 stycznia 2018 (1 opinia)\n2328 wyświetleń 13 listopada 2012 (2 opinie)\n24437 wyświetleń 23 maja 2020 (265 opinii)\n11125 wyświetleń 28 czerwca 2012 (16 opinii)\n1636 wyświetleń 8 czerwca 2017 (18 opinii)


Światło między oceanami (M. L. Stedman) książka w księgarni TaniaKsiazka.pl\nIle jesteś w stanie poświęcić, aby stworzyć prawdziwą rodzinę? “Światło między oceanami” to niezwykła historia o trudnych wyborach i konsekwencjach, jakie za sobą niosą.\nTrudno jest pogodzić się ze stratą, szczególnie, kiedy przydarza się ona wielokrotnie. W dzisiejszym świecie problem bezpłodności dotyka coraz większej liczby kobiet i mężczyzn. Ciężko jednak świadomie zrezygnować z rodzicielstwa. Co jednak, jeśli los sprawi, że dostaniemy szansę na stworzenie rodziny? Ile jesteśmy w stanie poświęcić dla takiego cudu?\n“Światło między oceanami” to powieść poruszająca bardzo trudny i emocjonujący problem. Poznajemy uroki maleńkiej wysepki Janus Rock, która jest całym światem dwojga głównych bohaterów. Tom Sherbourne przyjął posadę latarnika na wyspie u wybrzeży Australii, do czego skłoniły go traumatyczne przeżycia związane z udziałem w Wielkiej Wojnie. Isabel Graysmark to jego kochająca żona, która postanowiła wesprzeć ukochanego i zamieszkała razem z nim, pragnąc pomóc mu stworzyć ciepły, szczęśliwy dom. Latarnia i otaczający ją skrawek lądu, położony na bezkresie oceanów, miały być dla małżonków bezpieczną i spokojną przystanią oraz odosobnionym od zgiełku miejscem, gdzie zwłaszcza Tomowi łatwiej będzie odnaleźć psychiczną i życiową równowagę. Na początku mieszkali tam zupełnie sami, jednak z czasem zaczęli pojawiać się kolejni mieszkańcy, przez co utworzyła się mała społeczność.\nŻycie toczyło się spokojnie, a marzenie o posiadaniu potomstwa wciąż wzrastało w głównych bohaterach. Okazuje się jednak, że nawet do miejsca wyglądającego jak mały, prywatny raj, może zakraść się smutek, a dotąd sielska pustka może szybko zamienić się w przekleństwo. Będąca dotychczas oparciem dla Toma Isabel doświadcza bolesnych strat, które kładą się cieniem na marzeniu małżonków o założeniu pełnej rodziny. Kobieta dwukrotnie traci nienarodzone dzieci, zaś chłopiec którego wydaje na świat, okazuje się martwy. Rozpacz Isabel pogłębia się tylko na wieść, że nie ma dla niej szansy na poczęcie dziecka, a tym bardziej na szczęśliwe donoszenie ciąży.\nWszystko zmienia się jak za dotknięciem magicznej różdżki w chwili, kiedy u wybrzeży wyspy pojawia się niepozorna tratwa z mężczyzną i dzieckiem. On okazuje się być martwy, jednak niemowlę pomimo wyziębienia i głodu przeżyło tę trudną walkę. Kobieta nie waha się ani chwili i postanawia zająć się dzieckiem. Tomem miotają różne uczucia i wątpliwości, ale wiara żony w to, że od teraz ich los się odmieni, budzi również w nim nadzieję. Nie jest to łatwy wybór. Decyzja wiąże się z kolejnymi, coraz trudniejszymi sytuacjami, które pociągają za sobą liczne konsekwencje.\nM. L. Stedman wprowadza wiele zamieszania w życiu małżeństwa, jednak taki właśnie jest świat, pełen różnych barw i odcieni szczęścia oraz cierpienia, nieprzewidywalny i sprawiający trudności. “The Light Between Oceans” został zekranizowany w 2016 roku, czego podjął się Derek Cianfrance. Michael Fassbender wcielił się w rolę Toma, natomiast Alicia Vikander przyjęła rolę Isabel. Na ekranie możemy zobaczyć także Rachel Weisz.\nM. L. Stedman - pisarka, zdobywczyni prestiżowej nagrody literackiej: Goodreads Choice Award. Urodziła się w Australii, jednak postanowiła przenieść się do Londynu. “Światło między oceanami” jest jej debiutancką powieścią, która od razu stała się światowym bestsellerem.\nDodana przez Beata M. w dniu 2017-02-02\nDodana przez Emilia K. w dniu 2016-12-01\nDodana przez Anna G. w dniu 2017-04-06\nDodana przez Weronika T. w dniu 2016-11-03\nDodana przez Anna K. w dniu 2018-06-28\nJest rok 1926. Do wyspy Janus Rock, na której znajduje się morska latarnia, dobija łódź. Na pokładzie znajduje się martwy mężczyzna i kwilące niemowlę. Kiedy Isabel Sherbourne opłakuje dwie niewielkie mogiły swoich martwych dzieci i modli się o cud, słyszy płacz dziecka. Bóg wysłuchał jej modlitw i oto po tylu cierpieniach, dane jej będzie zostać matką. Nie może być inaczej, Bóg nie popełnia błędów. Wspólnie z Tomem, swoim mężem, decydują się, aby zatrzymać dziecko. I choć latarnik ma pewne wątpliwości – a jeśli matka dziecka żyje? - to wie, że nie może odebrać swojej ukochanej żonie prawdopodobnie jedynej szansy na zostanie matką. W ten sposób, końcem kwietnia 1926 roku, Lucy Sherbourne staje się córką Toma i Isabel.\nByć może latarnia morska, rozświetlająca mroki dwóch oceanów – Indyjskiego i Południowego, to nie najlepsze miejsce na wychowanie dziecka, jednak Lulu z latarni, jak zwykła o sobie mawiać dziewczynka, jest więcej niż szczęśliwa, bo otoczona troską i bezgraniczną miłością ludzi, których uważa za własnych rodziców. Również Isabel i Tom dzielą szczęśliwe, beztroskie chwile, kochając Lucy bardziej niż kiedykolwiek sądzili, że są w stanie kochać. I tylko w nielicznych momentach Tom oddaje się zadumie, zwłaszcza gdy przypomina sobie o nagrobku, jaki sporządził nieżyjącemu mężczyźnie. Bohater wojenny nie potrafi też otrząsnąć się z frontowych przeżyć i zdaje się, nie umie sobie wybaczyć, że na jego rękach wciąż, nawet po tylu latach, jest krew wielu osób. Teraz również wrażliwe sumienie upomina go wieczorami i nocą, zdając się szeptać: „źle postąpiłeś zatrzymując dziecko”.\nKiedy dziewczynka ma niespełna roczek, rodzice podczas krótkiego urlopu w rodzinnym miasteczku Isabel, Point Partageuse, chrzczą w jednym z kościołów małą Lucy Violet. Przez zupełny przypadek, lub też nie, dowiadują się od Ralpha, przyjaciela Toma, oraz jego żony, o strasznej tragedii, jaka wydarzyła się całkiem niedawno. Młody ojciec, z pochodzenia Austriak, wraz z maleńką córeczką wypłynęli w morze i od tej pory słuch po nich zaginął. Nie dla Hannah Roennfeldt niestety, wdowy po najpewniej nieżyjącym Franku, i matki małej Grace.\nTa opowieść sprawia, że cały świat Sherbournów wywraca się do góry nogami. Matka ich Lucy żyje. Co mają z tym zrobić? Ale przecież to ich córka, prawda? Tom nalega, by oddać Lucy matce, ale Isabel się sprzeciwia. Jak mogą to zrobić? Oddać własne dziecko? Od tej pory nic już nie będzie takie, jakim było. Niezależnie od tego, jaką decyzję podejmą, będzie ona tragiczna w skutkach dla nich, Hannah, i samej Lucy.\nMiłość rodziców do dziecka jest czymś, co trudno wyrazić słowami. M.L. Stedman to się udało. „Światło między oceanami” to wzruszająca, rozdzierająca serce powieść. Piękny język, wspaniała fabuła, trzymanie w napięciu do ostatniej strony i te emocje bohaterów, tak silne i autentyczne. Z moich oczu kapały łzy, gdy czytałam tę książkę, a już dawno mi się to nie przydarzyło. Będąc matką współczułam zarówno Isabel, jak i Hannah. Nie chciałabym się nigdy znaleźć na ich miejscu. Nigdy nie jest się gotowym na rodzicielstwo, ale kiedy już zostaje się rodzicem, nie ma nic ważniejszego niż rola, jaką ma się pełnić do końca życia. Nie wszystkim jest to dane, więc tym Dzieci to cud, największy dar niebios, a miłość do nich, a także ta, jaką one nas darzą, jest najpiękniejszym i najpotężniejszym uczuciem. Dzięki tej książce sobie o tym przypomniałam. bardziej, my rodzice, powinniśmy doceniać i szanować swoje dzieci, cud życia, który sami powołaliśmy. Nie zapominajmy o tym, co najważniejsze – tego właśnie uczy „Światło między oceanami”, jedna z najpiękniejszych powieści, jakie przeczytałam.\n[Adres usunięty],[Adres usunięty]\nDodana przez Skr B. w dniu 2017-12-22\nDodana przez Aleksandra P. w dniu 2017-10-14\nDodana przez Agnieszka Ł. w dniu 2017-07-20\nBardzo poruszająca historia. Przez całą książkę zastanawiałam się nad własnym wyborem, gdyby los postawił mnie w podobnej sytuacji..... Radość miesza się ze smutkiem, dobro ze złem, miłość z nienawiścią. Nic nie jest czarno - białe.\nCzytałam jednym tchem. Nie obyło sie bez chusteczek. Życie stawia bohaterów przed trudnymi wyborami. Chęć posiadania najważniejszych wartości w życiu, a walka z sumieniem. Głowni bohaterowie wiodą wspaniałe życie w cudownym miejscu lecz do szcescia czegoś im brakuje,,\nDodana przez Katarzyna J. w dniu 2017-04-03\nWyborów dokonujemy każdego dnia. Niektóre z nich są proste; decydujemy co zjeść na śniadanie, w co się ubrać, jaką książkę przeczytać. Inne wymagają głębszego zastanowienia - wybieramy kierunek studiów, branżę, w której będziemy pracować, partnera na dalsze życie. Zdarzają się również decyzje niezwykle trudne, takie, które wystawiają na próbę nasze sumienie i poczucie moralności. Decyzje, które mogą wpłynąć na życie wielu ludzi i całkowicie je zniszczyć, jeśli okażą się błędne. O konsekwencjach złego wyboru pisze M. L. Stedman w powieści "Światło między oceanami".\nAustralia, rok 1926. Isabel i Tom Sherbourne mieszkają samotnie na wyspie Janus Rock, gdzie Tom, były żołnierz, pełni posadę latarnika. Małżeństwo trzykrotnie przeżyło tragedię utarty dziecka - Isabel dwa razy poroniła, a niedawno przedwcześnie urodziła martwego noworodka. Pewnego dnia na wyspę przypływa łódka ze zmarłym mężczyzną i zziębniętym, kilkumiesięcznym niemowlakiem. Malutka dziewczynka postawi Toma i Isabel przed najtrudniejszym w życiu wyborem, wyborem, który przez wiele lat będzie rzutował na losy innych ludzi.\n"Światło między oceanami" to powieść o złej decyzji dobrych ludzi. Decyzji bardzo trudnej, nieoczywistej, decyzji, którą możemy postrzegać dwojako. Książka zmusza czytelnika do rozstrzygania skomplikowanych kwestii moralnych, do zweryfikowania słuszności własnych zasad. M. L. Stedman stawia pytania o etyczność i sprawiedliwość, o to, co dobre a co złe. Której kobiecie bardziej należy się dziecko? Tej, która straciła trójkę czy tej, która straciła jedno? Czy macierzyństwo da się w ogóle rozpatrywać w takich kategoriach? Czy można wyrwać małą dziewczynkę z rodzinnego środowiska, kierując się własnym pragnieniem i tęsknotą? Czy można dać sobie prawo do decydowania o życiu innych?\nW powieści M. L. Stedman bardzo ważne jest także światło, które nie stanowi jedynie rozbłysków latarni morskiej. Światło to symbol szczęścia, nadziei, to synonim radości, która jednak nie może opromieniać wszystkich tak samo. Kiedy zapala się dla jednych, gaśnie dla drugich i nie sposób tego zrównoważyć. Czyje światło należy zapalić? Jakie czynniki wziąć pod uwagę? Kogo pogrążyć w mroku, a kogo otoczyć blaskiem? Pytania autorki piętrzą się, a czytelnik szybko zaczyna rozumieć, że nie ma na nie jednej słusznej odpowiedzi.\n"Światło między oceanami" napisane jest zgrabnym, przyjemnym językiem. Powieść zaciekawia i intryguje, głównie za sprawą poruszającej sumienie tematyki. Jednym elementem, który może lekko zdezorientować czytelnika jest zmiana czasu narracji - autorka książki raz prowadzi ją w czasie teraźniejszym, a raz w przeszłym. Nie dotyczy to nawet całych rozdziałów, a poszczególnych zdań i występuje rzadko, jednak wprowadza delikatny rozgardiasz. Nie jest to, co prawda, komponent przesadnie irytujący, ale mnie odrobinę przeszkadzał.\nDwa oceany, dumny promień latarni morskiej i skomplikowana decyzja zmieniająca życie - to właśnie "Światło między oceanami" M. L. Stedman. Powieść, która weryfikuje moralność, która sprawia, że zaczynamy analizować własne sumienie. Zawarte w niej przesłanie przypomina mi nieco "Bez mojej zgody" Jodi Picoult, która - jak wiecie - zrobiła na mnie kolosalne wrażenie. Podobne wywiera "Światło między oceanami", zatem serdecznie Wam tę książkę polecam. :)\nDodana przez Karolina S. w dniu 2017-03-11\nDodana przez Z Książką W. w dniu 2017-02-18\nDodana przez Zuzanna C. w dniu 2017-01-26\nDodana przez Kasia P. w dniu 2016-10-30


00194 005324 20632967 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Stefan Żeromski Liczba stron: 360\nISBN: 978-83-272-1926-8 Data wydania: 2010-08-05\nCHARITAS Walka z szatanem Stefan Żeromski »Charitas non est aliquid creatum in anima, sed est ipse Deus.« Tomasz z Akwinu\nCZĘŚĆ PIERWSZA Ulica, wzdłuż której kolejka elektryczna dąży z Florencji ku Fiesole, przy stacji San Gervasio rozwidla się we dwa szlaki. Pierwszy z nich pnie się pod górę aż do jej szczytu – drugi biegnie u samego podnóża garbów podpierających łańcuch przełęczy Subapeninu, zmierzając w kierunku starych will Montalto i Salviatino. Aleja dębów i platanów osłania tę szeroką, obmurowaną, podmiejską drogę. Tu i ówdzie odcina się od białości jej wyschniętego pyłu nowe villino połyskując stopniami i prostokątem odrzwi z marmuru, nie zmalowaną jeszcze politurą bramy i jaskrawą zielonością zewnętrznych okiennic, zamkniętych stale dla obrony przed upałem. Dalej od viale, właśnie na garbach podgórza wznoszących się ku Fiesole, kłębią się obfite kępy i zwoje rozrosłych drzew wewnątrz murów ogrodowych, którymi z dawna otoczyły się stare pałace. Pomiędzy owymi wysokimi ogrodzeniami przeciskają się tam i sam ustronne drogi, prowadzące do bramy osłoniętej girlandami róż, glicynii i kwitnącego przypołudnika. Obok jednej z takich bram, której ozdobne, w żelazie kute kraty odległe przypominały czasy, przybito w ostatnich latach (poprzedzających wybuch wielkiej wojny) nową, skromną, lecz wytworną w swej skromności tabliczkę z marmuru o wyzłoconym napisie: "Villa De Granno". Willa, o której mowa, inne przedtem nosiła nazwisko. Przezwał ją po swojemu nowonabywca, pan Witold de Granno Granowski. Ryszard Nienaski, zamordowany przez spiskowców "Mścicieli", i żona jego Xenia, z domu Granowska, zmarła na tyfus wkrótce po śmierci męża, nie pozostawili potomstwa. Ani jedno, ani drugie z tego stadła nie posiadało bliższej rodziny. Ryszard Nienaski był jedynakiem, a Xenia, jego żona, jedynaczką. Wielomilionowy majątek, który wskutek zapisu przemysłowca Ogrodyńca przypadł był Ryszardowi Nienaskiemu – stał się dziedzictwem jego wdowy. Gdy ta zmarła - przeszedł na wyłączną własność jedynego jej krewnego, ojca, Witolda de Granno Granowskiego. Dziedziczenie to prawnie zatwierdzone zostało przez ustawodawstwo austriackie. Pan Granowski otrzymawszy tak wielki spadek pospieszył się ze zgrupowaniem go w kapitały łatwo rozporządzalne. W tym celu sprzedał niezwłocznie tereny węglowe między Krakowem i Oświęcimiem oraz wszystkie nowo otwarte i w ruch puszczone kopalnie, z wyjątkiem jednej, największej, noszącej nazwę "Xenia". Tę w ręku swych zatrzymał przez pietyzm dla pamięci córki. Ponieważ niepodobna było wówczas żadną miarą oddać tych przedsiębiorstw nabywcom Polakom, gdyż ani jedna para rąk polskich po nie się nie wyciągała, pan Granowski odstąpił na świetnych warunkach owe skarby przyrodzone tym, którzy je nabyć gorąco pragnęli, to znaczy centrali kapitalistów z Berlina. Już po tak krótkim posiadaniu bogactw węglowych podkrakowskich udało się osiągnąć zysk ogromny w stosunku do kapitałów wyłożonych przez Ryszarda Nienaskiego na kupno ziemi i eksploatację jej wnętrza. Pan Granowski miał w ręku około ośmiu milionów. Nie znajdując dla tych sum odpowiedniej w kraju lokaty – przynaglony przez pewne względy, a nie chcąc wracać do Francji dla innych znowu powodów – spadkobierca przesunął stopniowo i częściami niemal cały kapitał do banków włoskich i odkładając zyskowne zużytkowanie go do stosowniejszej chwili, tam wszystek na razie, bez względu na nicość stopy procentowej, w kilku najsolidniejszych instytucjach umieścił. Wkrótce też sam opuścił kraj i zamieszkał we Florencji. Początkowo koczował w wielkich hotelach na Lungarno. Żył w osamotnieniu pośród zmieniającej się, wielojęzycznej rzeszy bogaczów. Lecz przy wspólnym stole trudno było nie zawiązać znajomości, choćby przygodnych, Jedną z pierwszych tego rodzaju był stosunek z rodziną Oscalai. Signor Fulco Oscalai był zastępcą dyrektora, a w istocie rzeczy pierwszym kierownikiem florenckiego oddziału jednego z najgłówniejszych banków włoskich. Ożeniony z Angielką, córką bankiera Horacego Crumba, miał z nią czworo dzieci: - dwunastoletnią córkę Celide, dziesięcioletnią – Beatrice, ośmioletniego syna imieniem Aubrey i czteroletnią – Marię. Rodzina ta zasiadała do stołu w Grand Hotelu, ilekroć zjawiał się we Florencji patriarcha rodu, ów bankier Horacy Crumb, rezydujący przeważnie w Mediolanie, lecz zajęty interesami w najrozmaitszych miastach Anglii, Włoch i Francji. Ponieważ pan Granowski część swych pieniędzy miał na składzie również w owym banku włoskim, którego kierownikiem był Oscalai, więc o znajomość z jego rodziną nie było trudno. Dzieci państwa Oscalai – był to istny bukiet kwiatów. Połączenie krwi włoskiej z angielską wydało szczególne typy fizyczne i nadzwyczaj interesujące charaktery. Pan Granowski z żywym zaciekawieniem obserwował we dwu starszych jasnowłosych panienkach jak gdyby walkę rasy anglosaskiej o przewagę nad ognistością południa. W chłopcu, mimo jego angielskiego imienia, pod ciemną skórą palił się temperament Włocha. Najmłodsza – Maria – była najczystszym okazem angielskiego baby. Rodzina ta mieszkała nieco za miastem, pod Fiesole, właśnie w willi należącej do Horacego Crumba, teścia Fulcona Oscalai. Pan Granowski, zaproszony pewnego dnia przez dzieci, odwiedził nowo poznaną rodzinę w owym zamiejskim zaciszu. Miejsce to bardzo mu do smaku przypadło. A że stary bankier kupił był ową willę tylko z musu od jednego z niewypłacalnych klientów i miał ją na dogodnych warunkach do sprzedania, więc pan Granowski skwapliwie nabył dom z ogrodem. Ponieważ willa była dwupiętrowa i dość obszerna, zgodził się na to, iż rodzina Oscalai pozostała nadal na parterze, gdzie się mieściła poprzednio, sam zaś zajął pierwsze piętro, pozostawiając sobie drugie, mansardowe, pustkami stojące, do dyspozycji. Był to dom stary, ani zbyt wspaniały, ani pospolity, lecz dostatnio niegdyś wyposażony, choć nie zawierał nic szczególnie godnego uwagi. – Wysokie mury ze wszech stron otaczały piękny ogród. Mały strumyczek, zdążający spod szczytu górskiego łańcucha ku Mugione, przemykał się popod murem i wybiegał zeń w drugim końcu w parów, który się tuż za ogrodzeniem otwierał. Ujęto ów potoczek w basen wyciosany z marmuru, który czas poszczerbił i ponadgryzał. Dookoła zbiornika wody rozrosła się najstarsza i najbujniejsza roślinność. Wznosiły się tam, tworząc zwartą kępę, ogromne igławy zwane araukariami. Ich poziome, ociężałe gałęzie zwisały ku ziemi, a szczytowe zdawały się omdlewać i upadać ze znużenia, tworząc rozwidlone czuby, pełne szczególnej piękności. W jednym kącie ogrodu, od strony parowu, stały szeregiem latyńskie aesculusy, dęby wiecznie zielone. Długa ulica, starannie wygrodzona bukszpanem, prowadziła ku górze do trzech cyprysów wielkiej grubości, które chwiały się wyniośle w wiecznym prawdziwie odosobnieniu na pustej łączce ogrodu. Bliżej domu stały gaje kamelii białych i czerwonych - gąszcze różane – i ciemniki osłonięte zwojami glicynii. Na przypiaskowym wzgórku przyciągała do siebie każde spojrzenie rozrośnięta kępa czarnych bambusów. Ich nagie, dęte, lśniące źdźbła hebanowe, poprzedzielane w kolanach przegrodami, odbijając dziwacznie od zwisłych, jasnozielonych liści, budziły myśl o niewiadomych lądach za oceanami, o ludach nieznanych i mowach niepojętych. Ruch ich kępiastych łodyg, suchy szelest kresowanych, ostrokończystych liści w zaświaty wyobraźnię pociągał. Wnętrze willi uderzało przepychem tych tylko szczegółów urządzenia, które nie mogły być poruszone z miejsca i usunięte na zewnątrz. Były tam więc piękne, szerokie, marmurowe schody, pełne wdzięku kominki z zielonego, florenckiego – odrzwia w jednych pokojach z ciemnego, w innych z sieneńskiego marmuru – belkowania artystycznie kolorowane – we dwu salonach dawne jedwabne obicia na ramach. Meble i przedmioty zbytkowniejsze zostały przetrzebione w czasie zmian właścicieli domu. Znać było, że tę siedzibę przetrząsały od góry do dołu ręce dorobkiewiczowskie, a handlarskie zdarły ze ścian, gzemsów, a nawet podłóg, co się tylko dało na targu spieniężyć. Z okien pierwszego piętra roztaczał się czarujący widok na miasto leżące w dole. Widać je było całe jak na dłoni – od kościoła San Gervasio, niemal już wiejskiego, który wobec tylu murowanych przepychów w prostocie swej dochodził do prostactwa – od wielkiego pola ćwiczeń wojskowych aż do pozamiejskich i zarzecznyeh wzgórz z mgłami drzew, osłaniających Monte Olivetto, Viale dei Colli, San Miniato i Torre del Gallo. Tonęło w istnym koszu ogrodów, od szpalerów w Cascine aż do gajów oliwnych i kasztanowych na drodze do Settignano. Poza miastem, na złotym tle zachodniego nieba rysowały się wiecznie błękitne garby i łańcuchy gór lukkańskich, po których niby szeregi czarnych mnichów zdają się wędrować procesje cyprysów. Pan Granowski lubił zasiadłszy przy otwartym oknie swego gabinetu wpatrywać się w miasto jak w rozłożoną księgę – w tę ściśniętą na małej przestrzeni siedzibę człowieczą, która była w przeszłości zwierciadłem niemal wszystkiego, co życie zbiorowe wydać może. Przepadał był za Florencją, zawsze i najchętniej wyrywał się do niej z wirów i przewrotów swego życia, żeby odpoczywać choć przez dni parę niby na łożu kwiatowym. Teraz, gdy wiry życia, jak bestia pokonana i wierna z musu, ułożyły się u jego stóp, nasycał się ulubionym miastem do woli. Oczy jego z przyjemnością i niemal z patriotycznym uwielbieniem spoczywały na rozmaitości zewnętrznej formy budynków, tworzących całość tyle harmonijną. Błądziły po masach marmuru Duomo, po kopułach Bruneleschiego, wieżach Giotta i Arnolfa di Cambio, po szlaku złotego Arno i miękkich szlakach ogrodów Boboli. Z odległości dochodził do jego uszu tłumiony a ciągły szum, melodia gwałtu życia, którego zawsze tak namiętnie pożądał. Suchy, różowawy pył zdawał się przesycać błękitne powietrze nad kopułami i powietrznymi wieżami. W ciągu dni wolnych od upału pan Granowski puszczał się na odległe, samotne przechadzki w górę, powyżej od swej posiadłości, drogami zrazu obmurowanymi jak forteczne bastiony, powstałymi prawdopodobnie wówczas jeszcze, kiedy to miasto było siedliskiem bankierów, optymatów i arystokracji, wytwarzającej przemysły sławne na świat cały – kiedy niezmierne dochody czerpało z produkcji lamy złotej i srebrnej, adamaszku, rzeźb z drzewa i intarsyj, arabesek w marmurze lub piaskowcu, figur portretowych z wosku – kiedy prym trzymało w złotnictwie i jubilerstwie – a wszystkie zyski wkładało w nieskończone zdobienie Firenze la Bella. Docierał do cyklopicznych podmurowań fiesolańskich i przypatrywał się tym zabytkom pracy Etrusków z odrobiną ciekawości. Dumał od niechcenia o tym, co wyczytał o swej okolicy, iż wałęsa się oto po miejscach, które były warownym obozowiskiem zbuntowanego Katyliny. Myślał przelotnie o owym herszcie wszelakich Zborowskich świata, Sergiuszu Katylinie. Kiedy indziej usiłował wytropić pole bitwy zwycięskiej Stylichona z Galami, jakiegoś Stylichona z jakimiś Galami… Przypatrywał się z ciekawością nowszym murom na Fiesole, ostatniemu siedlisku Cadolingów hrabiów Settimo. Uprzytomniał sobie ów ród rycerzy, którzy rozbijali na wielkiej drodze lukkańskiej, wypadając ze swego zamczyska na szczycie gór, z Monte Orlandi, a gdy go stamtąd w całym zespole wytępiła florencka i pizańska demokracja, w Fiesole szukał schronienia i miejsca rycerskiego po łup wypadu. Ze współczuciem myślał o tym, jak, wzięci głodem, musieli ci niełacni panowie zstępować na dół florencką drogą z powrozami na szyjach, między zgrają łyków tryumfujących i upojonych rozkoszą. Znał przecie to wszystko. Wszystkie te dzieje miał w sobie, w innej, oczywista, przeżyte formie, istniejące w myśli i wspomnieniu, a przecie już tak doskonale zapomniane jak tamte bajdy o przeszłości. Śniło mu się, że na miejscu, które przemierza krokiem zleniwiałym, stał może namiot Henryka IV, gdy oblegał papieską Florencję, albo namiot Castruccia Castracani… Nasuwały się przed oczy figury Medyceuszów, którzy zza lady bankierskiej wysforowali się misternymi ścieżkami przebiegłości na tron Toskanii. Rozkoszną wzgardę, najmilszą z form ironii, budziło w nim wspomnienie fresku Benozza Gozzoliego na ścianie kaplicy Akademii "della Crusca", gdzie w długim korowodzie ukazywali się ciż łyczkowie florenccy ukoronowani, z wyanielonymi obliczami przez rękę ucznia Fra Angelica z Fiesole. Pan Granowski widział swe życie, swe dawne czyny i obecne postanowienia dziwnie splątane z Florencją i jej przeszłością. Katylina, hrabiowie Settimo; Medyceusze… Znajdował potwierdzenie siebie w zbiorowym życiu Florencji, uplastycznionym przez sztukę nieśmiertelną, w życiu tej szlachty ludzkości, która z piekieł istnienia wyrywała purpurę i gronostaje przepychu swego dostojeństwa. Sąsiadowanie z rodziną Oscalai nie nastręczało przykrości, a zaopatrzyło dom i ogród w odgłosy życia. Zabawy, śpiewy i wesoły gwar dzieci – ich sprzeczki, uniesienia i wszelkie sprawy były dla pana Granowskiego przyjemną rozrywką. Lubił w majowy zmrok, po dniu upalnym, zanim nieznośne zanzary swój cichy brzęk wydawać poczęły, zasiąść w głębi pokoju, opodal od okna, wpatrywać się w melodyjne krążenie lucciolów i słuchać, jak między starymi drzewami rozlega się nieprzerwany gwar, coś jakby gędziolenie synogarlic i krzykliwy gwar papug. Usta dziewczynek domowych i ich koleżanek powtarzały wciąż imię głównego sprawcy wszelakich figlów, imię "Aubrey", modelowane na tony najrozmaitsze. Słychać było na przemiany język angielski i włoski, najczęściej zaś mieszaninę wyrazów obudwu. Słuchacz wchłaniał w siebie te dźwięki jak gdyby rozgwar ptaków w lesie dziewiczym, w kraju dalekim, w ziemi niewiadomej. Starsze dzieci państwa Oscalai chodziły do szkół. Najmłodsza Maria zostawała pod opieką bony. Nigdy tedy za… dnia nie było nadmiaru objawów młodocianego zgiełku. Państwo Oscalai prowadzili życie skromne i ciche. Bardzo rzadko przyjmowali gości, a pobyt ich w tym domu był jakby niepostrzeżony. Czasami pan Granowski pukał do drzwi gabinetu pana Oscalai ażeby wspólnie wypalić poobiednie cygaro – albo zapraszał do siebie sąsiada z dołu na filiżankę czarnej kawy. W czasie jednej z takich wizyt rozmowa zeszła na temat operacji pieniężnych. Od niechcenia pan Granowski zapytał, czy też nie nastręcza się jakaś godna lokata pieniędzy. Oscalai wymienił kilka perspektyw – jak budowa domów robotniczych w Mediolanie – burzenie całych dzielnic w Genui a wskrzeszanie na ich miejscu nowych ulic i ogromnych gmachów – udział w fabrykach amunicji – wreszcie napomknął o pewnym przedsięwzięciu dobroczynnym i narysował szkicowy plan nadzwyczajnego interesu. Pan Granowski słuchał z żywym zaciekawieniem. Instytucja była stowarzyszeniem prywatnym, zorganizowanym w celu niesienia pomocy i ulgi cierpiącej ludzkości w czasie pokoju, a nade wszystko czasu wojny. Dla uzyskania niezbędnych funduszów towarzystwo inicjatorów zwróciło się do wielkich banków – i około dziesięciu firm najsolidniejszych przystało na udzielenie owemu towarzystwu pożyczki w sumie jakichś dwudziestu milionów lirów. Dla pokrycia tego długu zespół bankierów otrzymał prawo (wyjednane przez towarzystwo dobroczyńców) wypuszczenia na świat dwu milionów biletów loteryjnych, w cenie trzydziestu lirów za los, wygrywających w głównej wygranej pięćkroć sto tysięcy – a w drugorzędnych – pięćdziesiąt, dwadzieścia pięć – wreszcie po dziesięć tysięcy lirów. W razie sprzedaży dwu milionów losów bankierzy osiągali sześćdziesiąt milionów lirów, czysty zaś zysk, po odtrąceniu wszystkich wydatków, jakie miała pochłonąć loteria, powinien był dać co najmniej dwadzieścia milionów, czyli sto procent. Ten interes dobroczynny, przedsięwzięty w celu niesienia pomocy i ulgi cierpiącej ludzkości, był jasny jak słońce. Teść pana Oscalai, bankier Horacy Crumb, był jednym z najsolidniejszych promotorów przedsięwzięcia i włożył w tę sprawę niemal cały swój majątek, co jego zięć udowodnił panu Granowskiemu oczywistymi dokumentami. Kapitalista polski wziął pod rozwagę tę aferę i coraz częściej toczył o niej rozmowy z kierownikiem banku. Niepostrzeżenie ulegać począł radom i wskazówkom doświadczonego finansisty. Oscalai był ociężały w ruchach, spokojny i chłodny. Jego grzeczność i subtelna wytworność była jak gdyby przymusem leniwca, któremu z konieczności ulegał. Nie narzucał się magnatowi z północy ani go do udziału w przedsięwzięciach zachęcał. Z odcieniem raczej niechęci i znużenia, niż jakiegokolwiek innego afektu, wdawał się w dyskusje o zyskownych lokatach pieniędzy. Stało się jednak, że pan Granowski tak postępował w tych sprawach, jak Oscalai zalecił. Po pewnym czasie grube sumy ze spadku po Ryszardzie Nienaskim umieszczone zostały w szeregu pozycji instytutu dobroczynnego. Po objęciu w posiadanie willi De Granno właściciel jej poprzestawał na usłudze jednego lokaja. Był to człowiek starszy, rutynowany w swym zawodzie, wytrawny i spokojny, imieniem Catone. Imię tak szczodrze osnute wierszami Marcjalisa, Maniliusza, Owidiusza, Lukana i Wergilego było cokolwiek za obszerne dla zasobu cnót, które się ujawniły w uczynkach głównej podpory willi De Granno podczas paru miesięcy współżycia zimowego z jej posiadaczem. Catone był służącym rozważnym i oszczędzającym swe siły. Obowiązki zawodu wykonywał z niezachwianą powagą i niewzruszonym majestatem. Nic go nie mogło odwieść od wykonywania funkcji tak, jak to stało zapisane w jakowymś kanonie, którego nawet pan Granowski nie znał w zupełności. Nieporuszony jak posąg Catone stał przy drzwiach w czasie śniadania pana, z olimpijską obserwując powagą, jak ten popija kawę, chrupie bułki i zajada smaczny florencki panc bianco. Włoskie, mądre, głębokie oczy lokaja nie odbiegały ani na sekundę od oblicza i osoby pana w czasie obiadu spożywanego w klubie lub w gabinecie restauracji, a uśmiech posłuszeństwa i łaskawości był echem każdego ruchu i gestu padrona. Surowa powaga, wyraz skupienia i pojmowania głębokości dostojeństwa dokonywujących się wydarzeń malowały się na twarzy Catona w czasie rannego wdziewania ubrań i wieczornego ich zdejmowania. Z nadejściem wiosny Catone miał zająć się również nadzorowaniem ogrodniczka, do którego obowiązków należało utrzymanie ogrodu w czystości i porządku. Stołowanie się na mieście, to tu, to owdzie, w klubie arystokratycznym lub najdroższych restauracjach hotelowych, nie było dogodne. Catone czynił miny i usiłował wywrzeć wrażenie, iż nie może podołać ogromowi pracy przy sprzątaniu całego piętra oraz przy zastawie śniadania, które przyrządzała żona szofera. Skoro nadeszła konieczność zajęcia się ogrodem, zwrócił swemu panu uwagę, czyby nie należało przyjąć pokojowej, zwłaszcza wobec faktu, że na drugim piętrze stało pustką ze siedem pokojów, były nieczynne dwie kuchnie pełne naczynia, spiżarnie, składy i wiele innych "ubikacji". Pan Granowski niechętnie myślał o powiększeniu sztabu służby i o wydatkach, które to za sobą pociągnie. Obawiał się hałasu na górze, nadmiaru ludzi w domu, nieuniknionego podkradania rzeczy tudzież pieniędzy – wiedział jednak, że Catone tego wymaga, a Catone ze swymi wielkoświatowymi manierami i zasobem wiadomości po trosze rządził już poglądami pana Granowskiego. W sprawie urządzenia stopy życia na wzór wielkoświatowy, we florenckim znaczeniu tej wielkoświatowości, patron musiał wbrew woli polegać na opiniach służącego. Nie chcąc jednak zdać się w kwestii wyboru pokojowej bezwzględnie na łaskę Catona, z obawy, iż ten wprowadzi do domu swą kochankę lub wspólniczkę w jakim zamachu, pan Granowski zwrócił się z prośbą o radę i wskazówkę do pani Oscalai. Praktyczna Angielka znała życie włoskie lepiej może niż rodowita florentynka. Z jej to porady i rekomendacji stawiła się przed obliczem pana Granowskiego młoda dziewczyna, nazwiskiem Isolina Donati, jako aspirantka do objęcia posady c a m e r i e r y w willi De Granno. Pani Oscalai poznała ową Isolinę jako niańkę w jednym z domów angielskich, gdzie oddawano tej małej pochwały za pracowitość i pieczołowitość względem dziecka. Później pani Oscalai poznała całą rodzinę Donati i przychodziła jej poniekąd z pomocą, rekomendując Isolinę jako c a m e r i e r ę do znajomych domów angielskich, czasowo goszczących we Florencji, a dla brata jej wynajdując posady. Rodzina Isoliny składała się z ojca Umberto, roznosiciela gazet – matki sprzedającej czasopisma i wydawnictwa zeszytowe w maleńkim sklepiku na jednej z najruchliwszych uliczek starej Florencji – z wyrostka imieniem Cesare, urwisa spod ciemnej gwiazdy – i dwu niedorosłych dziewczyn – Inez i Yole. Isolina była właściwie główną podporą tej rodziny, aczkolwiek powinien był spełniać tę rolę nicpoń Cesare, starszy od niej o lat kilka. Isolina miała najwyżej lat szesnaście i mogła służyć za typ czy wzór pięknej włoskiej dziewczyny z ludu. Włosy jej były krucze, wpadające w odcień niebieski, i wiły się w puklach i skrętach jak u Mulatki czy Arabki. Czarne oczy, osłonione długimi rzęsami, wielkie, zmysłowe, marzące od dzieciństwa, miały połysk jak gdyby żywego srebra, przelewający się w ich głębokiej, iście nocnej ciemności. Zarys nosa jak gdyby rzeźbionego w niezniszczalnym onyksie, zakrój karminowych ust, ucho i szyja, kształt drobnej postaci i powabne ruchy – wszystko było w niej niby wykwitem przedwiecznej, etruskiej czy rzymskiej rasy plemienia. Szczególnie uderzający był jej uśmiech dziecięcy i radosny, a zarazem po ludowemu wzgardliwy i niedowierzający, obecny w twarzy nawet wówczas, gdy wielkie oczy patrzyły z trwogą w oblicze pana de Granno – czy ją też aby przyjmie do służby. Pana Granowskiego niepokoiła piękność tego dziecka. Przewidywał tajemne skradanie się w ogrodzie i po schodach jakichś amantów. Nadto czuł i w sobie samym pewne jak gdyby upokorzenie czy poniżenie, bezsilny niesmak i utajony, zamaskowany żal na widok oczu jak nocne gwiazdy i ust jak rozkwitające róże. Wolałby był służącą o bardziej pospolitej powierzchowności. Nie wypadało przecież sprzeciwiać się wyborowi pani Oscalai i lekceważyć jej polecenia. Isolina przyjęta została do służby i zamieszkała na górze gmachu, w jednym z pokojów, który sobie wybrała. Wytrawny, podstarzały wyga Catone, ojciec kilku synów dorastających, dawał jej zbawienne i nieomylne wskazówki, zmierzające stale w tym kierunku, ażeby jeśli nie całą, to przynajmniej trzy czwarte roboty zwalić na piękne ramiona młodej diablicy. Pan Granowski postanowił dokładnie zlustrować rodzinkę pięknej Isoliny. Wybrał się więc na zwiady, żeby przede wszystkim zobaczyć główne źródło zarobkowe rodu: sklep z gazetami. Z tamtej strony rzeki, za Ponte Vecchio, w jednym z najruchliwszych zaułków trafił, według wskazówek pani Oscalai, na zakręt uliczny… gdzie wirował wiekuisty ruch ubogich i pracujących ludzi. W głębokiej wnęce starego narożnego gmachu, w ciasnej framudze, która niegdyś służyć musiała za ostoję jakiegoś posągu czy może figury Świętego, patrona dzielnicy, zobaczył ów sklepik z czasopismami, czyli rodzinne Donatich il banco. Cała framuga była szczelnie wytapetowana w głębi i na zewnątrz gazetami codziennymi i tygodnikami. Na maleńkiej ladzie sklepiku, urządzonej z paczki po mydle czy szuwaksie, a obracającej się na blaszanych zawiaskach przyczepionych do muru, rozłożone były dla zachęty przechodniów wydawnictwa najpoczytniejsze w tej okolicy, a więc: – Żywot świętego Franciszka z Asyżu – Żywot świętego Miniasa, umęczonego w trzecim wieku na górze San Miniato – Quo vadis w zeszytach – sennik nieomylny, Il sonnio – oraz, rozchwytywane przez służące i wyrobnice, wysoce nieprzystojne czasopisma: Amore Illustrato, Il Tempietto di Venere, z pornograficznymi anegdotami o zakonnikach i zakonnicach, Piccolo Soldato – zeszytami podawane pamiętniki wisusa Casanowy – i tym podobne. Te drukowane smakołyki sprzedawała matka Isoliny, wieśniaczka z gór w Apeninach, nieumiejąca ani czytać, ani pisać. Przywędrowawszy niegdyś z rodzinnej wioski na zarobek do magazynu futer, wyszła wnet za mąż za swego Berto, roznosiciela gazet, i nigdy już nie miała zobaczyć miejsc rodzinnych, wepchnięta i ustawiona raz na zawsze – jak dawniej kamienny posąg – we wnęce banco. Nic nie rozumiejąc patrzyła na drukowane tytuły Fieramosca, Il Mattino, Corriere, a umiała je odróżniać po szczególnych oznakach, które jej uczone dzieci zdołały wbić w głowę. Ani jeden z klientów żądnych czytania nie domyślał się, że oto kompletna analfabetka administruje tą obfitością druku i trafnie każdemu wydziela pisma żądane. Czasem zastępowała matkę siedmioletnia Inez. Żołnierze, nabywający Piccolo Soldato i zanoszący się śmiechem, który przypominał końskie rżenie i świńskie kwiki, z konceptów na głos wyczytywanych, byli pierwszymi nauczycielami życia małej Inezy. Najciekawszymi osobnikami w tym rodzie był ojciec Berto i syn - Cesare. Z życiorysami obudwu zaznajomiła pana Granowskiego signora Oscalai tak szczegółowo i wszechstronnie, iż obadwaj byli dlań w zupełności wiadomi, zanim ich zobaczył. Sama pani Oscalai zbadała to życie w długich z Isoliną rozmowach, w plotkarsko-uczuciowych wynurzeniach, jakie jedynie kobieta kobiecie powierzyć zdoła. Ojciec Berto strawił życie we Florencji na roznoszeniu gazet. Jego to właśnie chrapliwy, jakby naszczekujący głos pan Granowski słyszał był od dawna, rozlegający się zawsze w ulicach – wrzask nieznośny, jednotonny, złożony z początkowych sylab tytułów gazet najbardziej poczytnych – Corriere della Sera, Giornale d' Italia, Fieramosca, Il Mattino, Tribuna, Avanti – które utworzyły zlepek: Co-gio-fie-ma-tri-vanti… Długą pracą, ciężkimi oszczędnościami, pożyczkami Berto zdobył po wielu latach rower i na nim, po otrzymaniu z agencji dzienników, obiegał przedmieścia wydając przed bramami will i na odległych drogach swój okrzyk przeraźliwy, ochrypły i żałosny. Był to symboliczny wyraz, zwiastujący o bieżących dziejach rodu ludzkiego, bezmyślny i niemal obłąkany, skłócony w sobie, a zrośnięty w jedno ze sprzecznych pierwiastków - jak te dzieje. Berto codziennie wstawał przed świtem, ażeby w lecie prażyć groch, a zimą kasztany na ruszcie – rozdzielać porcje w papierowe torebki sklejone przez Yolę i Inez z pism wybrakowanych – czekać przy czołowej skarpie mostu Ponte alle Grazie na wyrobników spieszących do pracy i wtykać każdemu torebkę za solda. Przy naftowym kaganku w dżdżyste ranki styczniowe stał zawsze w tym samym miejscu skulony Berto mrucząc jak gdyby pacierz poranny swego życia, nim zaczął codzienną pieśń w ulicach: – Torebka za solda! Torebka za solda, towarzysze! Między tą poranną czynnością a chwilą rozdawania gazet miał pustą przestrzeń czasu, trwającą jakieś dwie godziny. Ażeby się nie spóźnić do głównej agencji, nie wracał już do domu, lecz te bezczynne dwie godziny przesypiał na kamiennej ławie Logii dei Lanzi, jeżeli była pogoda, lub w wielkiej sieni Palazzo Vecchio w czasie deszczu i wiatru. Drzemka na kamiennych ławach tych właśnie miejsc miała na widoku cel podwójny: pilnowania terminu dystrybucji dzienników i dozoru nad synem Cesare. Ten to Cesare, jedyny i pierworodny, był zakałą i klęską rodziny. Wychowany na chodnikach i obok ścieków Florencji, w jej najbiedniejszych zaułkach, gdzie się gniazdo rodzinne tuliło, znający od dzieciństwa wszelkie jej sekrety – jako wyrostek stał się urwisem i nicponiem najzawołańszym w tym mieście. Oddawany do najrozmaitszych terminów, każdy z nich kończył skandalem, bójką z pryncypałem lub czeladnikami, wracał w domowe pielesze pożgany nożem, z rozkwaszonym nosem, a w najlepszym razie z podbitymi oczami. Jako chłopiec sklepowy obszedł przeróżne magazyny, zakłady i b o t t e g i - zewsząd sromotnie wyrzucany. Dobre posady – jak w ogromnym magazynie powszechnym, od ceny każdego przedmiotu wynoszącej czterdzieści osiem centesimów zwanym "Quaran'otto" – niweczył sobie najfatalniej wskutek malwersacyj i przywłaszczeń kwot małych a dla niego niezbędnych na sobotnią hulatykę z p u t t a n a m i… W innym znowu narzuconym sobie zawodzie coś zwędził, fatalnie coś zepsuł, nawszczynał intryg, a wreszcie zasadniczo i konsekwentnie nie chciał nic robić. Niektóre z "posad" Cesarego kończyły się przesłuchiwaniem przez komisarza śledczego, pociągały za sobą wypłaty odszkodowań, a jedna znalazła nawet swój epilog w sądzie i kilkomiesięcznej kozie. Cała rodzina drżała wobec postępków tego spadkobiercy nazwiska. Raz w raz padała straszna wieść, że w dniu, gdy powinien był siedzieć za jakąś ladą, pilnie biegać w jakimś interesie, widziano go przejeżdżającego się parokonnym fiakrem w towarzystwie wyfiokowanej przyjaciółki po Viale dei Colli albo w Cascine. Wówczas Berto, wytrwały w swej surowej cnocie i nieubłagany na punkcie czystości obyczajów, uzbrajał się w grubą trzcinę o ciężkiej gałce i zaczynał szukać syna. Znajdował go zazwyczaj pijaniuteńkiego w jakimś barłogu równych mu frantów albo wyciągał za bujną czuprynę z łóżka przygodnej uwodzicielki. Stary Berto zachodził w głowę, jaki to mistrz zepsucia wyuczył jego jedynaka fenomenalnych wybryków rozpusty, niewiarogodnych łajdactw i bestialskich wymysłów używania, na których widok jego prostactwo, pełne cichej, wewnętrznej pobożności, stawało oniemiałe i osłupiałe. Miłość dla urwisa nie chciała poddać się oczywistości prawdy, iż Cesare był najzupełniejszym w zakresie sztuki miłosnej samoukiem, wynalazcą i odkrywcą przysmaków nikomu nie znanych. Toteż wywiązywały się między ojcem i synalem zawzięte walki. Nieraz ciężka gała trzciny odbiła łobuzerskie mięso od gnatów, nie szczędząc całości goleni i czaszki, nie żałując pięknych, umiłowanych oczu i zgrabnego nosa. Straszne cierpienia ojcowskie, ślepe podniety, niestrzymane wybuchy gniewu i niespodziewane wypady bezbrzeżnej litości, głucha nienawiść, przerośnięta szaloną miłością, pasje, trwogi, marzenia, dziwaczne zabobony – jak harpie wirowały wciąż między jedną z takich egzekucji, a drugą w duszy starego roznosiciela gazet. Dzięki protekcji dobrej pani Oscalai, Cesare, osławiony we florenckim świecie pracy, notowany w policji na najczarniejszej liście, dostał miejsce przy tramwajach. Na prost Mercato Nuovo, na rogu Via delle Lane, gdzie tramwaje po postoju na Piazza Signoria zawracały na Via Calzaioli, Cesare dawał falom ludzkim znać za pomocą nieustannego sygnału, żeby się mieć w tym najruchliwszym punkcie florenckim na baczności, gdyż wóz nadjeżdża. Od godziny szóstej rano, gdy ruch tramwajowy rozpoczynał się w mieście, Berto z Logii Orcagnii lub z sieni Arnolfa di Cambio pilnował, czy nygus jest na miejscu. Serce jego radowało się pociechą wielką, gdy słyszał głos trąbki, wrzaskliwie a regularnie rozlegający się przed nadejściem każdego tramwajowego wozu. Puszczał już mimo uszu tysiące błazeństw, bezcennych dowcipów, zaczepek nieprzystojnych, skierowanych pod adresem pokojówek dążących na Mercato Nuovo, wyskoków niesmacznych i pajacowskich gestów, na jakie sobie ten obwieś pozwalał podczas pełnienia tak ważnego i odpowiedzialnego urzędu – byleby tylko upilnować nicponia i przyuczyć do pracy. Z niektórych zresztą błazeństw draba sam pękał od śmiechu, pod największym wszakże przed sobą samym sekretem. Nadzór nad konduitą Cesarego mógł trwać do godziny siódmej. O tej porze głos Berta poczynał rozbrzmiewać w ulicach śródmieścia. Z daleka słyszały go córki i żona, rozlegający się to tu, to tam. Wówczas same stawały do pracy w banco, dając sobie znać o tej jego misji, mówiąc w pośpiechu, z nabożnym pietyzmem, z głęboką czcią, iż to tata już porykuje: – Eccolo! Babbo gia urla! Zupełne przeciwieństwo Cesarego stanowiła jego młodsza siostra, Isolina. Była ona najżywszą pociechą i osłodą życia ojca Berto. Część, i to najznamienniejszą, swoich zarobków, które stale własnym przemysłem zdobywała, przynosiła rodzinie. Wzięła od dawna w opiekę dwie najmłodsze dziewczyny, ubierając je w swą bieliznę i swe sukienki, umiejętnie przerabiane po nocach, sama zaś odzież i pożywienie zdobywała dla siebie prawie od niemowlęctwa. W najtrudniejszych okolicznościach dawała dobrą radę i spieszyła ze skuteczną pomocą. Ona to zawsze umiała znaleźć jakoweś szczęśliwe wyjście z labiryntu awantur Cesarego – ona jedna ważyła się stawać do oczu rozjuszonym jego pryncypałom, tłumaczyć go i wypraszać oraz wyjednywać łaskę nowych protekcji u pani Oscalai, gdy już sam ojciec nie śmiałby polecić go komukolwiek. Isolina była niejako rozumem rodziny. Między ojcem i nią istniało religijne porozumienie. Razem chodzili do dalekiego kościoła Świętej Moniki i odprawiali tam swe własne, wspólnie poczęte i umówione modły, czynili wspólne śluby na intencję Cesarego, zachowywali posty i pełnili ciężkie pokuty, o których, prócz nich, wiedzieli jedynie władcy i pośrednicy zaświatowi, dla ich wierzących dusz bardziej realnie bytujący i czynnie pomocni niż zimni, okrutni ludzie, przeciwko nim we wrogą złączeni masę władcy tej ziemi. Ale i to zdrowe jabłko robak toczył. Uroda Isoliny przerażała ojca Berto. Spostrzegał coraz wyraźniej w jej oczach, wyrazie ust, w ruchach, uśmiechach, smutkach, zadumach, nagłych rumieńcach, nerwowych drżeniach jej małych, spracowanych rąk to, o czym wiedział, że przyjdzie. Trząsł się ze strachu na myśl, że okrutne coś, jak chichot diabła leżące dotąd w uśpieniu, ocknie się któregoś dnia w ciele tej pięknej, młodej dziewczyny, rozlegnie się nad jego głową, zniweczy wszystko piękne i porwie wszystko dobre. Zabierze mu Isolinę, tę tak jeszcze niedawno dziewczynkę małą, niewinną jak kwiat irysu w ogrodzie Santa Croce! Narodzi się zmysłowość kobieca, żądza cielesna, tajemnicze złe w tym bycie dobrym, w sercu niewinnym jak wełna świętego baranka. Ile razy po kilku dniach niewidzenia spotykał się z córką, rzucał na nią spode łba badawcze spojrzenie starego znawcy zmysłów, czy się jakim znakiem klęska nie zapowiada. Gdy otrzymała tak dobre miejsce za miastem, u podstarzałego cudzoziemca, poważnego bogacza, a w tym samym domu, gdzie przebywała błogosławiona opiekunka, signora Oscalai – ucieszył się nadzwyczajnie i szczególnie długo modlił się pod chórem u Świętej Moniki za pomyślność tej sprawy. Kombinował swoim starym rozumem, że dziewczyna będzie z dala od wiru miejskiego, od pokus, łajdactwa i zaczepek pięknych urwipołciów. Pan Granowski poczynił Isolinie zastrzeżenia w tym duchu, ażeby nikt z rodziny, nikt z żadnych "braci", żadnych "kuzynków" i znajomych – a uchowaj Boże! – istotnych amantów nie pokazywał się nigdy w willi. Płacił dobrze za pracę, dawał doskonałe pożywienie, pokój do mieszkania, wymagał ściśle posłuszeństwa, porządku, obyczajności, ale nie chciał znać żadnych figur ani spraw związanych z osobą pokojówki. Isolina zabrała się do roboty z nadzwyczajnym zapałem na obudwu górnych piętrach. Catone więcej już teraz gderaniem, doradczymi gestami niż czynem dopomagał w sprzątaniu, woskowaniu podłóg, czyszczeniu mebli i sprawowaniu porządków wszelkiego rodzaju. Pilnował również, żeby się ta młoda pracownica nie wkradła zbytecznie w łaski p a d r o n a, toteż co pewien czas podpuszczał pewną ilość umiarkowanych denuncjacji, zełganych szkalowań i podejrzeń na nową c a m e r i e r ę. Podkradał kredensowe smakołyki i zwalał na nią, niszczył nawet dokonane wzorowo porządki i oskarżał niewinną o niedbalstwo. Mimo to wszystko "ekscelencja" był na ogół zadowolony z protegowanej pani Oscalai. Po skończeniu pracy, w swym pokoju na górze, którego okno wychodziło na prześliczny ogród willi, Isolina doświadczała rajskich rozkoszy. Przyzwyczajona do sypiania we wspólnym, rodzinnym łóżku z siostrami i matką, do brudu, zaduchu, zimna, ciasnoty, do wiekuistego prania i gotowania w izbie, do zgiełku i swaru ubóstwa, rozwalała się teraz na morzu czystej pościeli ogromnego metalowego łóżka, w którym jej drobne ciało ginęło pod niezmiernymi kołdrami. Błądziła po tanim dywanie, śniąc, że jest wielką damą. Przeglądała się w dużym lustrze i co dzień inaczej przestawiała swe "własne" meble. Wieczorami, gdy zapachy biły z ogrodu w otwarte jej okno, gdy rozkoszny śmiech dzieci napełniał go gwarem, nie wzywana do żadnej posługi, siedziała przy oknie, nurzając się w marzeniu, że jest zaklętą księżniczką – przymusowo wtrąconą do klasztoru wielką panią albo inną romantyczną heroiną, o czym się przecie niemało naczytała, wertując przez całe dzieciństwo i wczesną młodość wszystkie sensacyjne romanse, jakie tylko zawierało na składzie rodzinne il banco. Pewnego dnia, po ulewnym deszczu; który na krótki czas przesycił wilgocią pyły spalonej ulicy, pan Granowski powziął zamiar udać się piechotą do przystanku tramwajowego San Gervasio, tam wsiąść w kolejkę elektryczną i jechać do miasta. Przedpołudniowy upał zaczął rozżarzać na nowo zwilgotniałą ziemię, lecz jeszcze powietrze było miękkie i pełne niezrównanych aromatów bijących z wielkich ogrodów. Oczekując na odgłos kolejki zjeżdżającej z góry Fiesole, który się przydługo nie rozlegał, kapitalista przechadzał się w cieniu ogromnych platanów i z roztargnieniem spoglądał to w górę, to ku miastu. Ulica była pusta najzupełniej – toteż każdy przechodzień wpadał w oczy. Od małej t r a t t o r i i, która mieściła się naprzeciwko przystanku, ociężałymi krokami szedł w kierunku Salviatino młody człowiek. Spiekota dokuczała mu, widać, w czasie wędrówki pod górę, gdyż zdjętą z ramion kurtkę niósł przewieszoną na ręce, a wielki fontaź krawata rozwiązał pod szyją i raz w raz wachlował się szerokimi skrzydłami kapelusza. Pan Granowski doznał bardzo przykrego wrażenia… ujrzawszy tego przechodnia. Gdyby nie to, że tamten już go dostrzegł i poznał, byłby niepostrzeżenie umknął w obmurowaną fiesolańską ulicę. Lecz było już za późno. Wypadło przybrać najserdeczniejszy uśmiech na wargi skrzywione od odrazy. Był to rodak. Pan Granowski zasadniczo i bezwzględnie unikał właśnie rodaków wszelkiego rodzaju. Z tym tedy naprędce sfabrykowanym uśmiechem przyjemnego zdumienia pan Granowski wyciągnął do przechodnia obie ręce mówiąc: – Kogóż to widzę?! Pan Śnica! – Upadam do nóg! Moje najniższe… – mówił tamten, niemal po ziemi wywijając swym kapeluszem o wielkim rondzie. – Jakież to losy zapędziły kochanego pana aż tutaj, za San Gervasio?… – pytał pan Granowski. – Smutny małżeński przymus, niedola, o jakiej prawdziwie lepiej jest nie mieć pojęcia. – Doprawdy? Cóż takiego? – Żona moja odbywa połóg w zakładzie operacyjnym w Salviatino, przy końcu tej ulicy… – mówił pan Śnica wskazując na daleki wylot zadrzewionego szlaku. – Czy podobna? W Salviatino! Nie wiedziałem. – Od tygodni defiluję już tędy dzień w dzień. Odwiedzam ją, gdyż mieszkać tam byłoby dla mnie za kosztownie. – Pewno, pewno… – potwierdzał pan Granowski namyślając się, jakim by frazesem odczepić się od tego młodzieńca. Nasłuchiwał podstępnie, czy nie rozlega się zgrzyt nadjeżdżającego pociągu. Lecz jak na złość cisza była zupełna. Patrząc teraz spod oka na twarz owego Śnicy przypomniał sobie zdarzenia sprzed roku. Śmierć córki Xeni w Domu Zdrowia, w Krakowie… To ten przecie człowiek, malarz Śnica, siadywał tam zawsze w poczekalni sanatorium… Tego samego dostrzegł w korytarzu, gdy dano znać, że na progu swej izby umarła… To ten trzymał na kolanach głowę Xeni i patrzał z wyrazem wściekłego, rozszalałego żalu w jej oczy na poły przymknięte, gdy tam za późno przybył on, ojciec… Żal poruszył się na nowo w piersiach pana Granowskiego i źgnął swym ostrzem przyschniętą ranę. Mściwość za wszystko, nieuzasadniona i bez przyczyny względem tego człowieka, wzniosła się z głębin bólu i strzeliła w nieprzyjaznym spojrzeniu. – A szanowny pan wciąż tutaj w swym De Granno? – zapytał ów Śnica w sposób tak subtelnie szyderczy, że pan Granowski doznał dziwnego otrzeźwienia ze swych wzruszeń. – Tak, mieszkam tutaj na uboczu. Dla ciszy… – Ciszę musi pan mieć tutaj, Bóg łaskaw, idealną. Pozwalam sobie co dzień, wracając ze Salviatino, podkradać bezprawnie cudne zapachy kwiatów pańskiego ogrodu, podpatrywać nieopisane piękno pańskich róż. – Albo pan wie, który to ogród? – pytał bogacz, zmieszany tą wiadomością. – Czyżbym śmiał nie wiedzieć tego? – cedził malarz z bestialskim półuśmiechem. – Do bogacza jak do źródła! Wiedzą chudopachołkowie sąsiedzi, gdzie siedzi magnat-rodak w tej Fiorenzy. Nie tak wielu przecie na obczyźnie mamy na oku naszych panów, którzy mogą pędzić żywot miększy od runa baranka, żywot Feaków, byśmy, polska hałastra, wiedzieć o tym nie mieli. – A pan gdzie mieszka? – przerwał magnat. – Na via Ghibellina… – szepnął malarz niemal ze skruchą, jakby wyznawał sprawkę niezbyt czystą. – Czemu pan do mnie nigdy nie zaszedł? – Bałem się przeszkodzić. Pragnąłem, a nie śmiałem… – Co za facecje! – Zaglądałem nieraz przez mur, przez kraty bramy żelaznej i cieszyłem się, że panu za tym murem i za tą kratą tak dobrze. To mi sprawiało dziką przyjemność i jak dotąd, wystarczało. – Dawno pan już żonaty? – Od roku, panie. – To… w Krakowie? – W Krakowie, panie. – Cieszę się bardzo, że miałem sposobność odnowienia tak przyjemnej znajomości. Liczę, że teraz nie poprzestanie pan na zaglądaniu przez kratę bramy, lecz zechce próg przestąpić i odwiedzi mię. Teraz muszę spieszyć… Właśnie tramwaj nadchodzi… – Skorzystam z łaskawości pańskiej, skoro tylko ułożą się moje sprawy. Bo po prawdzie, wybieram się… Właściwie… Pragnąłem tylko parę słów. – Proszę pana. Czekam więc… Gdyby mię pan nie zastał w domu, proszę zostawić służącemu karteczkę, kiedy mam czekać. – Żałuję, że pan w tej chwili nie może mi udzielić chwili czasu, bo sprawa, o którą mi idzie, nie wymaga, prawdę powiedziawszy, tak wielkiego zachodu. Po cóż to miałbym niepokoić szanownego pana, kiedy to wprost – dwa słowa… – Tramwaj już słychać, lecz jeszcze daleko… Więc – dwa słowa? - pytał pan Granowski z uprzejmością, która ledwie osłaniała, coraz widoczniejszą wyniosłość. – Zastanawiałem się nieraz – mówił Śnica kreśląc laską znaki na białym pyle – jak też stoi sprawa zrealizowania marzeń tej nieszczęśliwej pani Xeni, o których do mnie tyle razy mówiła… – Jakich marzeń? – At! Była już wtedy chora. Brała mię na "świadka"… Śnica parsknął krótkim śmiechem. Po chwili wpatrzył się w pana Granowskiego sępimi oczyma i wnet te spojrzenia jak sępie szpony zapuścił w jego duszę. – Świadka? Do czego? Jakiego świadka? – Świadka do tego przecie "testamentu" nieboszczyka Nienaskiego. Że to Nienaski caluteńki swój majątek, do ostatniego halerzyka, zapisał krajowi czy też swoim robotnikom, czy tam swoim fantastycznym ideom, na koszta jakowychś przyszłych budowli "narodowych" – albo ja tam wiem? – a ona niby ma to wypełnić, co było postanowione w najostatniejszej chwili przed jego zgonem… Ja niby także, między innymi, miałem pilnować, żeby się to wykonaniem pełniło, co zostało zapisane węglem w kominie. Te właśnie dzieciństwa… Pan Granowski przypatrzył się spod oka malarzowi Śnicy i powziął od tego rzutu jasną wiadomość, że tęgą będzie miał z tym bandytą biedę. Drżenie go trąciło pod kolanami. Zimno przeniknęło. Wiedział, że to zimno będzie długo trwało. Może nawet przylgnie na stałe. Przeklął chwilę spotkania z tym człowiekiem. Śnił pod sekretem, żeby go tak niespodzianą napaścią porwać za gardziel, ścisnąć aż do skutku, przegiąć za obmurowanie drogi i pchnąć w głęboką fosę pełną grząskiej wilgoci. Nikogo na drodze nie było… Błysnęła w myśli jasna pokusa… Tymczasem jako człowiek istotnie mądry nie mówił nic, aż tamten głupi przestanie. Śnica jak gdyby widział jego myśli i tajne zachcenia. Stał w oczekiwaniu. Podniósł oczy nieustraszone, oczy wroga, który nie ustąpi, nie przelęknie się niczego, który uderzy nie dziś, to jutro - i rzekł cicho: – Otóż i zaspokojona moja ciekawość. Biedne było dziecko z tej pani Xeni. Umarło biedactwo ściskając kurczowo w srebrnym worku ów żałośliwy testament męża. Proszę mi wierzyć, że zawsze mi jej szczerze żal… – Dziękuję panu za współczucie. – O, ja przecie bezinteresownie! Tylko, jako ów świadek, chciałem zdać sprawę jej cieniowi, gdyby mię przypadkiem nawiedził i pozwał, że niby moje świadczenie… – Niechże pan źle nie zaświadczy przed tym cieniem… – rzekł łagodnie pan Granowski. – Doprawdy, nie wiem, co by rzec należało… – Wszystko, czego moja córka pragnęła, zrobi się w swoim czasie, we właściwej formie… – ciągnął stanowczo a tajemniczo, jak prezes ministrów. – No, człowiek się tam po trosze informował w swoim czasie - rzekł Śnica skromnie. – To samo i tutaj… Boże drogi! "W swoim czasie, we właściwej formie"… Znowu zaśmiał się po swojemu i mruknął: – Już jeżeli być świadkiem, to takim, co przecie wie choć cokolwiek – no nie? Albo nie być wcale – no nie? – Mnie się wydaje, że w tym wypadku lepiej by było nie być świadkiem wcale… – z dobrotliwym uśmiechem rzekł pan Granowski. – Szanowny pan tak mniema? – Oczywiście. Prawda rozmysłów nie potrzebuje. – Ani świadków. – Zresztą będziemy mogli o tym wszystkim pogwarzyć swobodnie, gdy mię szanowny pan odwiedzi. Tutaj gorąco. Nieprawdaż? Upał dziś, upał! Zdawało się, że po deszczu zelżeje, a tu tymczasem już teraz tchu brak. Mój pociąg już wnet tu stanie… A więc może jutro, o godzinie dwunastej w południe? Czy dobrze? – O godzinie dwunastej… Dobrze – rzekł Śnica w zamyśleniu. – No, to do zobaczyska! Malarz ukłonił się zuchwałym drgnieniem głowy, wykręcił na pięcie i odszedł w swoją stronę. Pan Granowski długo patrzał, gdy się rękawy kolorowej koszuli zuchwalca przesuwały na tle białej drogi, zielonych, na głucho zamkniętych okiennic i rudych drzwi. Tramwaj nadjechał i na chwilę wstrzymał się u wystawy małej kawiarenki. Pan Granowski zgrabnym ruchem wsunął się do otwartego przedziału, który był niemal pusty. Wóz ruszył w drogę i począł chwiać kadłub pasażera. Głowa kołysząca się bezwładnie wiedziała, że niebezpieczeństwo jest na nowo, niebezpieczeństwo żywe i czuwające w głębi jak dawniej za dni "interesów", za dni długiego więzienia w Paryżu, za dni straszliwych upadków i ohydnych wzlotów. Rozum widział je istniejące nie tylko na zewnątrz, lecz patrzał z czujnością, jak leży w duszy, tajne a takie samo od dawna, podobne do zewnętrznego, maleńkie jak plazma, a olbrzymie jak wszystko, z czego się życie składa. W chwili wytchnienia, pomyślnej kolei rzeczy i cielesnego dobrobytu któż by o nim myślał – i po co? Któż myśli o plazmie? Chyba uczony, który ją bada. Można było nad nim panować, przechodzić obok niego i nad nim do swej pracy i do swych celów, rozumując: - gdyby nawet było w istocie na zewnątrz i w głębi, będę robił to i tamto. Będę działał, nasycał się używaniem, będę rozmyślał, czerpał rozkosz ze sztuki, będę czytał. Wytwarzała się i rosła nowa satysfakcja przyswajania nieziszczalnie doskonałych i pięknych dzieł przeszłości, tęsknota do nie znanych jeszcze, podobna do niewysłowionej rozkoszy czytania mądrej i pięknej książki, do nie poznanych jeszcze jej stronic. Ale oto w pospolitej rozmowie, w rozmowie głupio przygodnej, beztreściwej i nudnej padło słowo bez sensu, nieznaczne, nikłe a jednak zarodcze, plemnik straszliwy, z którego wyrośnie twór niewiadomego porządku. - "Świadek Xeni…" – Oto przeszedł drogą, tamtą aleją, żywy świadek Xeni. Nie cień, jak ona, lecz żywy człowiek. Ten człowiek ją widział, znał, uwielbiał. Ma w oczach jej postać. Przysłała go, żeby zapytał, co się stało z wykonaniem zapisu. Ona – tego przechodnia – do ojca. Tak zapłodniona została niewiadoma plazma w głębinie. Rosnąć teraz będzie wewnętrzny twór, nieposkromiony mściciel, który we dnie i w nocy rozdzierać zechce spokojną całość na połowy – połowy na nowe połow\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Charitas-ebookRO/p02010201i020" target="_blank" title="Charitas [Stefan Żeromski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Charitas [Stefan Żeromski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>