Czytnik kart, podpis cyfrowy, klonowanie SIM, czytnik SD, TF swiatkabli.pl | Konwertery, przejściówki, adaptery, kable, splittery\n» Czytnik kart, podpis cyfrowy, klonowanie SIM, czytnik SD, TF\nCzytnik kart, podpis cyfrowy, klonowanie SIM, czytnik SD, TF\nKod produktu: 2F1-02-609\nCzytnik kart inteligentnych - bankowość online, podpis cyfrowy, klonowanie SIM, czytnik SD, TF\nCzytnik kart elektronicznych z możliwością obsługi bankowości online i podpisu elektronicznego. Obsługuje inteligentne karty bankowe oraz dokumenty z chipem. Czytnik posiada również wejście na kartę SIM służące do klonowania karty i używania tego samego numeru telefonu na dwóch urządzeniach. Wbudowane wejście na karty pamięci typu SD i TF zapewniają szybki odczyt i zapis danych. Czytnik zasilany jest wyłącznie z gniazda USB i można używać go zarówno z komputerami stacjonarnymi i laptopami. Jest mały i mobilny, przez co zawsze możesz mieć go przy sobie.\nPo instalacji czytnika za pomocą oprogramowania dostarczonego na płycie, do odczytu i uwierzytelniania kart inteligentnych pobierz oprogramowanie swojego banku lub placówki. W komplecie znajduje się tyko oprogramowanie do sterowania czytnikiem. Program uwierzytelniający karty musi zostać dostarczony przez placówkę w której chcesz użyć podpisu cyfrowego lub uwierzytelniania online.\nWejście: karty inteligentne, karty SD \_ TF, micro SD, Karty SIM\nObsługa banków, poczty, kart chipowych\nPodpis cyfrowy / podpis elektroniczny\nZastosowanie: płatność kartą gotówkową, płatność kartą kredytową, cyfrowe uwierzytelnianie, sieciowy przelew bankomatowy, opłaty za prąd / wodę, sprawy podatkowe\nInstalacja za pomocą USB 2.0


Transport mebli – Kowary | Car4you soest otomoto - Białystok i Gdynia\nHome / Transport i Samochody / Transport mebli – Kowary\n2016/12/19, 16:17 3 Views\nPrzeprowadzka do innego domu czy mieszkania jest sporym przedsięwzięciem, nastręczającym niemało trudności niezależnie od tego, czy następuje w obrębie jednego miasta czy między dwoma miejscowościami. Przygotowania do przeprowadzki nie są sprawą prostą. Należy spakować wszystkie rzeczy, które pragniemy zabrać ze sobą w odpowiednio opisane kartony, aby przy rozpakowywaniu nie mieć problemów z odnalezieniem danego przedmiotu. Tak zapakowane rzeczy należy przetransportować do nowego domu czy mieszkania, co również nie jest proste. Często z barku posiadania odpowiedniego do tego pojazdu należy wynająć wyspecjalizowaną firmę, która zajmie się wszystkim za nas. Taką firmą jest na przykład „Transport Mebli Katowice”. Jej pracownicy przeniosą kartony z uprzednio zapakowanymi drobniejszymi przedmiotami, a także większe urządzenia (jak na przykład telewizory) oraz oczywiście meble. Wszystko zostanie umieszczone w przystosowanym do tego pojeździe i odpowiednio zabezpieczone, co sprawi, że nasze meble i wszystkie inne przedmioty dotrą do celu w nienaruszonym stanie. Wynajęcie takiej firmy z pewnością pozwoli na zaoszczędzenie wielu nerwów oraz wysiłku związanego z przeprowadzką, co sprawi, że przeniesienie się do nowego miejsca okaże się czystą przyjemnością.


Ataki na klientów spółki Enea. Zawsze ten sam apel: zachowajcie czujność - WP Finanse\nAtaki na klientów spółki Enea. Zawsze ten sam apel: zachowajcie czujność\nObserwujemy nawał phishingów. Blokujemy, co możemy, ale bezpieczeństwo leży w waszych rękach – apelują specjaliści, którzy monitorują podejrzane ruchy w sieci. Oszuści właśnie zaczęli podszywać się pod kolejną firmę.\nOszuści nie próżnują i rozsyłają fałszywe wezwania do zapłaty do klientów różnych firm (East News, Fot: Alyson Polderman)\nEnea, jedna z największych grup energetycznych w Polsce, ostrzega przed oszustami, którzy rozsyłają SMS-y z informacjami o zaległych płatnościach.\n"Enea nie wysyła do swoich Klientów SMS-ów zawierających link, który przekierowuje na fikcyjną stronę banku w celu dokonania przelewów, czy doładowania. Wiadomości od Enei zawierają jedynie link do strony Elektronicznego Biura Obsługi Klienta (ebok.enea.pl)" – czytamy na stronie firmy.\nW razie wątpliwości klienci proszeni są o kontakt z infolinią.\nInformację o aktywności oszustów zamieścił również na Twitterze zespół CERT Orange.\n"Jeśli macie prąd z @Grupa_Enea, bardzo uważnie czytajcie wszystkie maile z fakturami. Przez ostatnie dni obserwujemy nawał #phishing.ów, podszywających się pod Eneę, blokujemy, co możemy" – napisano.\nNie ma miesiąca, żebyśmy nie pisali o oszustach, którzy rozsyłają do klientów maile czy smsy. Ich treść jest różna: czasem to informacja o zaległościach, niekiedy wiadomość o rzekomej wygranej, innym razem prośba o potwierdzenie jakichś danych. Oszustom zależy, by zachęcić klientów do kliknięcia w link i wejścia na zainfekowaną stronę internetową.\nOszuści biorą na celownik klientów dostawców przeróżnych usług. Raz to sieć sklepów z kosmetykami, innym razem telefonia komórkowa czy bank. Bronić się można tylko w ten sposób, że my, klienci, zachowamy maksimum czujności. Nie klikajmy impulsywnie w linki, które wyświetlają się w mailach, sprawdzajmy też, od kogo pochodzą wiadomości. Często już sam adres mailowy, od którego pochodzi wiadomość, brzmi po prostu dziwnie lub napisany jest błędnie.


Nowości książkowe - Blog Bernadetty Darskiej: lipca 2017\nKoszmar wojny (J. Kubert, Faks z Sarajewa)\nKomiks Kuberta to projekt niezwykły i w sensie koncepcyjnym, i jako świadectwo opisywanych czasów. Znany z produkcji superbohaterskich autor tym razem proponuje czytelnikom powieść graficzną. Mamy do czynienia nie tylko ze sportretowaniem istotnego fragmentu wojny w byłej Jugosławii, ale i z projektem o charakterze biograficznym w podwójny sposób. Pierwszy wiąże się z odtworzeniem przeżyć Ervina Rustemagicia, europejskiego agenta Kuberta, który razem z rodziną próbował opuścić oblężone Sarajewo. Pisał i wysyłał faksy do przyjaciół z całego świata, ale mimo uruchomienia wielu znajomości długo wydawało się, że wojna pokona ludzi dobrej woli. Drugi wynika z faktu wykorzystania zdjęć Karima Zaimovicia, dziennikarza i fana komiksów, który „zmarł w wyniku obrażeń głowy odniesionych po wybuchu granatu na ulicy Sarajewa w sierpniu 1995 roku. Miał zaledwie 24 lata” (s. 7). Wykorzystanie autentyczności zarówno jeśli chodzi o biografię głównego bohatera, jak i scenerię, w której rozgrywają się wydarzenia, silnie kontrastuje ze sposobem rozrysowania postaci. Kubert pozostaje wierny tradycji, z której się wywodzi, nie rezygnuje z kolorów, kobiety są u niego zwykle bardzo atrakcyjne, a mężczyźni mają często imponujące postury, tym samym realizm przedstawienia staje się umowny. Jeśli więc mielibyśmy mówić o komiksowości w potocznym rozumieniu, to u Kuberta jest ona dostrzegalna. Paradoksalnie jednak nie kłóci się zbytnio z opowieścią, którą autor prezentuje. Sugestywność przeżyć wojennych zostaje tutaj zachowana. Ogromną rolę w podsycaniu napięcia odgrywają cytowane faksy. Historia przedstawiona w komiksie to nie tylko obraz strachu i bezradności pewnej rodziny, która nie mogła i nie chciała przygotować się na wojnę. To także ciekawy głos na temat samotności tych, którzy narażeni są na śmierć, a świat nie spieszy się, by reagować. Warto również dostrzec wyeksponowany motyw dramatu artysty. Ervin traci cały swój dorobek, wszystkie zbiory, które kolekcjonował przez lata, musi pogodzić się z tym, że archiwum jego prac to jedna z materialnych ofiar trwającej się właśnie wojny.\nJoe Kubert, Faks z Sarajewa, przeł. Krzysztof Uliszewski, Wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 2017.\nAutor: Bernadetta Darska o 15:55 Brak komentarzy:\nObcy, którzy stali się swoi (D. Sturis, Nowe życie. Jak Polacy pomogli uchodźcom z Grecji)\nReportaż Sturisa wpisuje się we wcześniejsze zainteresowania autora tematem emigracji. Wątek ten pojawia się i w „Grecji. Gorzkich pomarańczach” i w „Gdziekolwiek mnie rzucisz. Wyspa Man i Polacy. Historia splątania”. „Nowe życie” jest więc z jednej strony efektem poszerzenia zainteresowania środowiskiem, z którego autor się wywodzi, z drugiej stanowi próbę przypomnienia Polakom postaw wykazywanych w stosunku do uchodźców przed laty, a tak rzadkich współcześnie. Można więc powiedzieć, że wątek biograficzny i historyczny zderzony zostaje z kontekstem społecznego zaangażowania, w tle obecne jest bowiem cały czas pytanie o przyczyny zmian, które zaszły w naszym społeczeństwie, jeśli chodzi o traktowanie tak zwanych obcych, ale potrzebujących pomocy. Sturis rekonstruuje losy Greków, którzy w wyniku zagrożeń czyhających na komunistów w okresie wojny domowej, szukali pomocy i bezpiecznego miejsca do życia m.in. w Polsce. Przywołując życiorysy konkretnych ludzi, dla których Polska stała się drugim domem, odsłania skomplikowane przeżycia przybyszów – samotność i strach wysyłanych najpierw dzieci, trudności związane z łączeniem rodzin, doświadczenia partyzanckie dorosłych i ich kłopoty zdrowotne, stopniowe zanikanie nieufności i rodzenie się przyjaźni między polskimi a greckimi sąsiadami. Praca reportera jest też działaniem na rzecz pamięci, okazuje się bowiem, że gromadzone przez lata archiwa dotyczące uchodźców z Grecji zostały zniszczone. Skuteczne pokonanie zapomnienia odbywa się więc za pomocą opowieści. Sturis unika łatwości kategoryzowania, rezygnuje z upraszczających ocen politycznych, nie próbuje hierarchizować objawów sympatii, które spotykały uchodźców. Dzięki temu otrzymujemy opowieść nie tylko fascynującą z racji przedstawianych faktów, ale i uwrażliwiającą na biografię każdej jednostki, bo to właśnie pojedyncze losy mówią najwięcej o zbiorowości. Pozycja obowiązkowa.\nDionisios Sturis, Nowe życie. Jak Polacy pomogli uchodźcom z Grecji, Wyd. W.A.B., Warszawa 2017.\nAutor: Bernadetta Darska o 14:46 Brak komentarzy:\nSpojrzenie (M. Mostowik, Patrzę)\nMonika Mostowik pozostaje wierna stylowi, który zaprezentowała w debiucie i w kolejnych książkach. Choć minęła prawie dekada od jej ostatniej prozatorskiej publikacji, to jednak w owym przywiązaniu do określonego sposobu opowiadania, widać i konsekwencję, i rozwój, i dopracowanie formy, i intensyfikację przedstawianych emocji. W centrum zainteresowania autorki jak zwykle jest kobiecość – ta jawna, która przypomina maskę i strój, który ma ukrywać, a nie ujawniać; ta ukryta, w której widać nieśmiałość prawdy, przełamywanie tabu, gotowość do otwarcia się na jawie na to, co wcześniej było obecne tylko w snach. Nie bez powodu w tytule zbioru opowiadań pojawia się słowo „Patrzę”. Można rozumieć je nie tylko jako odautorskie podpatrywanie, uważne obserwowanie, notowanie szczegółów, które składają się później na prozę. Da się je również traktować jako motyw wiodący zamieszczonych w tomie tekstów. To właśnie spojrzenie ma w tych opowieściach moc stwarzającą – dodaje odwagi, upewnia w dokonanym wyborze, krzepi. Bywa również siłą destrukcyjną – gdy jest brakiem reakcji, paraliżującym strachem, dowodem na nieumiejętność opowiedzenia się po żadnej ze stron. Staje się także elementem potwierdzenia własnego istnienia – gdy umożliwia zbudowanie alternatywnej historii, gdy prowokuje snucie prawdopodobnych wersji wydarzeń, które już miały miejsce, gdy pozwala na odcięcie się na chwilę od siebie samej, by uciec, ale i wziąć oddech, by dalej walczyć. W tekstach Mostowik kobieta najwięcej otrzymuje od drugiej kobiety. Nie zawsze to, co bierze i to, co dostaje, jest pozytywne. Zawsze jednak uruchamia myślenie, niekiedy też działanie, prowadzące do zgromadzenia istotnych informacji o sobie. Intrygujące.\nMonika Mostowik, Patrzę, Wyd. JanKa, Pruszków 2017.\nAutor: Bernadetta Darska o 14:51 Brak komentarzy:\nZapomniana wojna (P. Pieniążek, Wojna, która nas zmieniła)\nReportaż Pieniążka warto czytać równolegle z wcześniejszymi „Pozdrowieniami z Noworosji”. Obie książki ewidentnie się uzupełniają, choć utrzymane są w odmiennej stylistyce. Ta pierwsza jest bardziej skonwencjonalizowana i stanowi próbę uchwycenia wydarzeń dziejących się „tu i teraz”. Z kolei „Wojna, która nas zmieniła” jest dużo bardziej refleksyjna. Paradoksalnie, bo jednocześnie autor nie rezygnuje z opisywania takich momentów, które oddają rytm funkcjonowania na froncie. Książka zaczyna się na przykład od sceny ostrzału, gdzie zagrożeni potencjalnie są nie tylko ci, którzy mogą odpowiedzieć użyciem broni, ale i towarzyszący im reporter. Pieniążka interesuje codzienność – ta związana z życiem zwykłych ludzi i ta znacząca służbę wojskową ludzi, którzy uczestniczą w walce. Obie grupy łączy przyzwyczajenie do wojny, bezradność i poczucie opuszczenia przez tych, którzy mogliby w jakiś sposób spróbować zmienić ich los. Poznajemy więc osoby, które wyrzekają się normalności i powoli zaczynają akceptować to, co jest tak naprawdę aberracją, ale i postaci, które za wszelką cenę próbują odtworzyć reguły życia obowiązujące przed wojną. Wszyscy są świadomi tego, że funkcjonują w sytuacji bez wyjścia – zawieszeni w czasie, pomiędzy mniej lub bardziej realnymi oczekiwaniami polityków, wrzuceni w nicość, pogodzeni ze wszechobecnym zniszczeniem i zagrożeniem. W pewnym sensie reportaż Pieniążka można potraktować jako oskarżenie. Obojętność, z jaką traktuje się teraz Ukrainę, pokazuje, w jaki sposób działają media – interesują się przez chwilę, potem przyglądają się już innym miejscom i innym konfliktom.\nPaweł Pieniążek, Wojna, która nas zmieniła, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa 2017.\nPo latach (C. Douglas, Ktokolwiek widział)\nObyczajowo-kryminalna powieść Douglas do pewnego momentu wydaje się dość przewidywalna. Mamy tu bowiem do czynienia z prywatnym śledztwem przeprowadzanym po latach. Frankie, kobieta z wielkiego świata, wraca do swojej rodzinnej miejscowości na prośbę brata dawnej przyjaciółki. Sophie zniknęła przed laty, wydobyto właśnie z jeziora resztki zwłok. Mężczyzna przypuszcza, że to jego siostra, jest bowiem przekonany, że dziewczynę zamordowano. Frankie przyjeżdża do Oldcliffe trochę z obowiązku, trochę, aby uspokoić wyrzuty sumienia, trochę po to, żeby uzyskać odpowiedzi na dawno niezadawane już pytania. Wszystko dzieje się pozornie tak jak zawsze w przypadku takiej scenerii i takiej tajemnicy – miejscowość poza sezonem turystycznym jest przygnębiająca, dawni znajomi niemili, a sekrety z przeszłości zaczynają wychodzić na jaw i coraz bardziej zagrażają teraźniejszości. Na szczęście Douglas decyduje się w którymś momencie na ciekawy zwrot akcji, w efekcie którego okazuje się, że nikt nie jest tym, za kogo się podaje, a tajemnice sprzed lat nie są wcale tak banalne, jak moglibyśmy się spodziewać. Akcja przyspiesza, komplikuje się, a bohaterowie stają się bardziej skomplikowani psychologicznie niż na początku. I ten fakt warto docenić.\nClaire Douglas, Ktokolwiek widział, przeł. Katarzyna Rosłan, Wyd. W.A.B., Warszawa 2017.\nPodziemia (M. Jastrzębski, Rubinowe oczy Rosji. Tajemnice podziemnej Moskwy)\nReporterską opowieść Jastrzębskiego czyta się jak połączenie literatury faktu z esejem historycznym, powieścią przygodową, kryminałem i powieścią szpiegowską. Autor wyraźnie stara się budować napięcie w typowo literacki sposób. Służą temu zwłaszcza przywoływane historie z przeszłości – pełne tajemnic i sekretów – oraz sposób konstruowania postaci. O ile jednak wujek Borka okazuje się bohaterem intrygującym, nieoczywistym i fascynującym, o tyle opisy kobiet są kiczowate i dość kuriozalne. Akcentowanie zaglądania w dekolt rozmówczyni, pisanie o przypadkowo spotkanej dziewczynie, że jest jak anioł lub że ma usta w kolorze polnych maków, wybrzmiewa co najmniej żenująco. Na szczęście nie na tym skupia się autor. Interesuje go tytułowa podziemna Moskwa. Warto docenić fakt, że chodzi w tym wypadku nie tylko o tajemnicze tunele znajdujące się pod ziemią, o kolejkę podziemną, funkcjonującą równolegle do metra, do której dostęp ma tylko bezpieka, o miejsca eksplorowane przed tzw. diggerów, ale również o zasady rządzące światem przestępczym, o stalinowską przeszłość, o sposób sprawowania rządów współcześnie, o dobra intelektualne. Nie bez powodu jedna z ważniejszych w książce opowieści dotyczy próby zmierzenia się z zapomnieniem, jaką podejmuje wspomniany wujek Borka. To, co próbuje odkryć mężczyzna, dotyczy losów więźniów pracujących w sekretnej kopalni diamentów. Historia ta brzmi jakby pochodziła z którejś części Indiany Jonesa lub Pana Samochodzika, tymczasem stanowi fragment ukrywanych do dzisiaj niektórych zbrodni Stalina. Książka ta zaciekawi nie tylko tych, którzy niegdyś marzyli o poszukiwaniu skarbów i odkrywaniu tajemniczych miejsc, będzie również interesującą lekturą dla tych, którzy świadomi są tego, że za historią oficjalną kryje się ta druga – często odmienna i sprzeczna z propagowanymi przez władze wersjami.\nMaciej Jastrzębski, Rubinowe oczy Kremla. Tajemnic podziemnej Moskwy, Wyd. Helion, Gliwice 2017.\nNa wczoraj, dzisiaj i jutro\nAutor: Bernadetta Darska o 14:01 1 komentarz:\nOpuszczenie jako ślad dawnego życia (B. Lenard, P. Mikołajczak, Szepty kamieni. Historie z opuszczonej Islandii)\nReporterska wyprawa Lenard i Mikołajczaka opiera się na zainteresowaniu opuszczonymi domami i budynkami w Islandii. Autorzy rezygnując z opisywania piękna regionu, stawiają na to, co pozornie jest brzydkie, świadczy o rozpadzie i przemijaniu, odsłania chwilowość tego, co wydaje się trwałe. Jest to zabieg, który zasługuje na uznanie, gdyż dzięki akurat takiej przyjętej perspektywie udaje im się pokazać nieoczywisty portret Islandii i jej mieszkańców. Odwiedzanie kolejnych opuszczonych miejsc wiąże się z refleksją na temat skutków kryzysu, połowów śledzia i rozwoju przetwórstwa rybnego, problemów związanych z wyczerpaniem się tego, co miało być źródłem przemysłowego boomu, zmian zachodzących wśród ludzi, miejsc naznaczonych kataklizmami i sposobach radzenia sobie z zagrożeniem. Gdzieś w tle obecne jest przesłanie o odradzaniu się wpisanym w umieranie i nadziei powiązanej z odczuwaną w danej chwili bezradności. Miejsca stają się w tym kontekście świadectwem tego, co minęło i co jeszcze do niedawna było częścią życia na Islandii. Lenard i Mikołajczakowi udaje się więc uchwycić rozwój i przemijanie związane ze zmianami obyczajów, z pojawieniem się innych nawyków, z końcem dostępności tych dóbr, dzięki którym ludzie mieli pracę. Historie wpisane są więc w to, co w sposób materialny zaświadcza o przemijaniu. Uwiecznienie tych miejsc i wysłuchanie ludzi, którzy wspominają, stanowi pracę wykonaną na rzecz pamięci.\nBerenika Lenard, Piotr Mikołajczak, Szepty kamieni. Historie z opuszczonej Islandii, Wyd. Otwarte, Kraków 2017.\nAutor: Bernadetta Darska o 15:12 Brak komentarzy:\nWyjść na ulicę (J. Butler, Zapiski o performatywnej teorii zgromadzeń)\nKsiążka Judith Butler jest znakomitym pretekstem do dyskusji na temat dziejących się na naszych oczach zgromadzeń publicznych oraz granic, które w wyniku owego gromadzenia się są przekraczane lub utrwalane. To publikacja świetnie napisana, z logiczną argumentacją, zaangażowana, wciągająca czytelnika w rozmowę i zmuszająca go do lektury aktywnej. Wielką zaletą teorii przedstawionej przez filozofkę jest nie tylko jej aktualny i mocno zakorzeniony we współczesności charakter, ale również dostrzegalny rys polemiczny i chęć dyskutowania na temat tego, co dzieje się w przestrzeni, której jesteśmy częścią i którą naszymi decyzjami również współtworzymy. Butler nie ukrywa, że rozmawianie o zgromadzeniach wiąże się z definiowaniem reguł uczestnictwa obywateli w procesach związanych z tzw. wyjściem na ulicę. Butler akcentuje nadzieję i strach wpisane w gromadzenie się ludzi. Ta pierwsza rodzi się z marzeń o zmianach i z potrzeby renegocjowania obowiązujących zasad, ta druga wynika z anonimowości tłumu i nieprzewidywalności jego ruchów. Bardzo ważnym akcentem zaprezentowanej przez Butler analizy jest kwestia dawania sobie prawa do decydowania o tym, kto jest ludem, a kto nim nie jest. Choć podział ten ma w pewnym sensie charakter archetypiczny, to jednak trudno oprzeć się wrażeniu, że kiedy dzieje się na naszych oczach, to owa powtarzalność zostaje odświeżona, naznaczona szczególnością i stać się może źródłem tożsamościowych doświadczeń. Butler kładzie nacisk na cielesność wpisaną w protestowanie na ulicy. Dosłowność ciała, do której odwołuje się filozofka, wpływać może na całkiem konkretną mobilizację czytelniczą, związaną z uświadomieniem sobie, że działać oznacza nie tylko popierać ideowo, ale i być w sensie dosłownym, materialnie, w danym miejscu. Gromadzenie się w ramach protestu i poparcia wiąże się, jak sugeruje Butler, nie tylko z chęcią posiadania realnego wpływu na kształt społeczeństwa, ale również, a może przede wszystkim, jest wyrazem wolności. Jeśli wyjście na ulicę nie wiąże się ze strachem, wówczas wolność triumfuje. Prekarność wpisana we współczesny status wielu jednostek przyczynia się do jednoczenia się grup wykluczonych i naznaczonych tymczasowością istnienia. Brak dostępu do pewnych przywilejów w tym wypadku nie tyle usuwa na margines, co raczej dzięki procesowi rodzenia się wspólnoty daje siłę, której się nie spodziewano. Butler jest przekonana, że nasze życie jest jednocześnie życiem innym. Można by więc powiedzieć, że relacyjność i wzajemne wpływanie na siebie jest wpisane w kondycję człowieka. Odmowa relacji jest zatem również rodzajem kontaktu. W bycie ludem, filozofka zwraca na to uwagę, wpisane jest również stawanie się. Ci, którzy tak się deklarują, nawet jeśli są wykluczeni, stają się, wytwarzają siebie, dzięki wyjściu na ulicę.\nJudith Butler, Zapiski o performatywnej teorii zgromadzeń, przeł. Joanna Bednarek, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa 2017.\nZbieg okoliczności czy przeznaczenie? (J.W. Taschler, Powieść bez o)\n„Powieść bez o” Judith W. Taschler to kolejna znakomita książka austriackiej autorki, jaką polski czytelnik ma możliwość poznać. Jest w niej wszystko to, co było zaletą w „Nauczycielce” – duża wrażliwość w rozgrywaniu emocji bohaterów, inteligentne zniuansowanie zależności między przeszłością a teraźniejszością, unikanie sentymentalizmu przy jednoczesnej dużej dramaturgii wydarzeń, komplikowanie losów opisywanych postaci w sposób wiarygodny i do ostatniej strony zaskakujący. Czytelnikowi wielokrotnie wydaje się, że już na pewno wie, jaki będzie dalszy rozwój wypadków, kiedy autorka po raz kolejny go zadziwia, odsłaniając swój talent, ale i akcentując dość oczywistą, choć niechętnie przyjmowaną prawdę: w życiu nic nie jest dane raz na zawsze, nigdy też nie wiadomo, co człowiekowi może się przydarzyć. Taschler z dużą pisarską sprawnością łączy losy poszczególnych bohaterów, sprawiając, że nie tylko podziwiamy ów zawikłany, a jednak niezwykle prosty w swoim tragizmie splot przeznaczenia i przypadku, ale również uświadamiamy sobie, że Wielka Historia bawi się ludźmi jak marionetkami nie tylko wówczas, gdy dochodzi do wojny, ale i wiele lat po niej. W pewnym bowiem sensie „Powieść bez o” to opowieść o konsekwencjach ekstremalnych przeżyć i dla tych, którzy są ich głównymi bohaterami, i dla tych, którzy pozornie odgrywają role drugoplanowe. Książka rozpoczyna się sceną niczym z „Wyboru Zofii” Williama Styrona i gdy czytelnik myśli, że dalej będzie dużo banalniej, dowiaduje się bowiem o trójkącie małżeńskim, kolejne strony odsłaniają przed nim skomplikowane losy bohaterów. To, co współczesne, przenika się z tym, co przynależy przyszłości. Minione zostaje przywołane za sprawą zapisków, które odtwarzają dramatyczne losy pewnego mężczyzny i jego ukochanej. Istotne stają się rzeczy-symbole, takie jak chociażby fortepian czy maszyna do pisania. Przeżycia łagrowe ponownie czytelnika zaskoczą. Choć Taschler snuje opowieść w taki sposób, że wydaje się, iż nadejdzie happy end, to jednak nieraz zadziwi odbiorcę ostatecznością tego, co spotyka bohaterów, niemożnością podtrzymywania dalej nadziei, wreszcie brutalnością tego, jak doświadczy ich los. Już to wraz z owymi tropami prowadzącymi do współczesności wystarczyłoby, aby docenić powieść. Austriacka pisarka idzie jednak dalej. Jeszcze na ostatnich stronach dowiemy się, że wszystko to, co wydawało nam się już wyjaśnione, tak naprawdę wygląda całkowicie inaczej, a ciężar zobowiązania pamięci jest równie nieznośny, jak marzenie o tym, by zapomnieć to, co tak brutalnie zmieniło bieg życia. Bardzo dobre.\nJudith W. Taschler, Powieść bez o, przeł. Aldona Zaniewska, Wyd. W.A.B., Warszawa 2017.\nAutor: Bernadetta Darska o 21:33 Brak komentarzy:\nNijakość (Z. Papużanka, Świat dla ciebie zrobiłem)\nZośka Papużanka, znana do tej pory z dwóch całkiem udanych powieści, tym razem proponuje czytelnikom zbiór opowiadań. To gest ryzykowny zarówno z perspektywy autorki, jak i wydawnictwa. W tym pierwszym przypadku zawsze pojawia się ryzyko, że krótsza forma obnaży niedociągnięcia, które w powieści zostały skutecznie ukryte, w tym drugim można z kolei mówić o niepewności rynkowej, opowiadania podobno słabo się sprzedają. Czy zatem Papużance udaje się ciekawie zadebiutować w roli autorki opowiadań? Niestety, nie. W trakcie lektury kolejnych tekstów pojawia się przypuszczenie, iż pisarka chciała sportretować coś, co na przykład świetnie udaje się Alice Munro, a mianowicie zwyczajność jako stan, w którym dzieje się mnóstwo rzeczy niezapomnianych i wartych uwagi. Problem w tym, że większość historii zamieszczonych w tomie dosyć dobrze się zapowiada, za to niemalże w każdym opowiadaniu szwankuje zakończenie. Papużanka ma problemy z kompozycją tekstów. W efekcie to, co ma w sobie potencjał, jest niszczone nieumiejętnością budowania napięcia w finale opowiadanej historii. Czasami pojawia się więc wrażenie sztucznego urwania, ucięcia kawałka tekstu, niezręczności w tworzeniu zakończenia niedopowiedzianego lub otwartego. „Świat dla ciebie zrobiłem” to książka nijaka, tak naprawdę zbędna. Odradzam.\nZośka Papużanka, Świat dla ciebie zrobiłem, Wyd. Znak, Kraków 2017.\nDaleko, a jednak blisko (P. Chwała, Obłoki Fergany. Impresje z Kirgizji i Uzbekistanu)\nReporterska opowieść Przemysława Chwały to z jednej strony relacja z podróży, z drugiej historia zakorzenienia się w miejscu, które nie należy do autora na zawsze. Ta podwójna perspektywa okazuje się kluczowa. Dzięki niej autor pozostaje sobą, nie udaje, że porzuca swój świat, ale jednocześnie jest otwarty na przeżycia, które czekają go w trakcie wyprawy. Zachowuje więc, tak można by rzec, właściwe proporcje – jest kimś chętnie przyjmowanym przez rozmówców, choć jednocześnie nie próbuje się swoim nowym znajomym przypodobać, rezygnując z własnych zasad i zwyczajów. Szacunek dla innego zostaje więc zrównany z prawem do różnorodności dotyczącym nie tylko bohaterów, ale i reportera. Chwała nie ukrywa, że Kirgizja dla wielu Polaków, ale i dla ludzi Zachodu, brzmi bardzo egzotycznie. Stara się więc pokazać, że pewne doświadczenia są typowe dla byłych republik radzieckich. Zdarza się na przykład często, że okres komunizmu wspominany jest jako czas sytości, bezpieczeństwa i braku zmartwień. Rewolucja wiąże się z przekonaniem, że wszystko kiedyś zostanie stracone. Po jednym przewrocie nastąpi kolejny. Widać więc pewnego rodzaju brak przywiązania do stałości widoczny w mentalności opisywanych postaci. Chwała rekonstruuje miejscowe zwyczaje – te kirgiskie i uzbeckie, akcentując jednocześnie nieuchronność zmian zachodzących w ich celebrowaniu. Jest obecny w tekście, ale w sposób, który nie jest drażniący. Nie przesadza z opisywaniem siebie, a te historie, które przytacza, służą zobrazowaniu miejscowego klimatu i charakterystyki miejscowego społeczeństwa, nie zaś zaakcentowaniu egzotyki podróży. Ta zresztą jest w tym przypadku całkowicie pominięta. Uznanie czyjegoś świata za egzotyczny generuje podziały. Tego autor chce uniknąć. Chwała pokazuje, że ludzie mogą się porozumieć wszędzie, a szukanie podobieństw sprzyja akceptacji dla odmienności i pojawieniu się ciekawości.\nPrzemysław Chwała, Obłoki Fergany. Impresje z Kirgizji i Uzbekistanu, Wyd. Muza, Warszawa 2017.\nAutor: Bernadetta Darska o 20:55 1 komentarz:\nPrzeszłość to dziś (A. Lipczak, Ludzie z Placu Słońca)\nDebiutancki zbiór reportaży Aleksandry Lipczak to bardzo ciekawy portret Hiszpanii – tej współczesnej, ale jednak zdeterminowanej przeszłością i toczącej ciągłą walkę z tym, co wiąże się z nazwiskiem generała Franco. Postać dyktatora jest w tym wypadku kluczowym punktem odniesienia. Jego śmierć w połowie lat siedemdziesiątych to data oddzielająca dwa światy – rzeczywistość niewoli i rzeczywistość wolności. W obu wykonano wielką pracę na rzecz promocji idei. Wojna domowa niszczy w Hiszpanach poczucie bezpieczeństwa, siłę i swobodę. Wyzwolenie związane z upadkiem dyktatury musi na nowo nauczyć ludzi radości i prawa do samostanowienia. Lipczak pokazuje więc, jak polityka kształtuje i podporządkowuje sobie prywatność i intymność. Pamięć wojny domowej jest zresztą doświadczeniem tożsamościowym. Symboliczny cień generała Franco obecny w przestrzeni publicznej za sprawą prób nieoskarżania, przemilczania i niechęci do mówienia ciągle determinuje walkę między pamięcią i zapomnieniem. Lipczak umiejętnie łączy to, co należy do historii, lecz kształtowało całe pokolenia, z tym, co wpisane jest w teraźniejszość, lecz pozostaje powiązane z minionym. Szczególnie ważne w tym kontekście są reportaże tłumaczące ideologię promowaną przez dyktaturę Franco. Warto przywołać tekst zatytułowany Macho, poświęcony przywódczyni Sekcji Kobiecej narodowców i przedstawiający brutalność wprowadzanych przez nią zasad obyczajowych, oraz Za płytko – o poszukiwaniach po latach miejsc pochówku ludzi zamordowanych w okresie wojny domowej. Reporterka z dużą wrażliwością przygląda się również problemom, z którymi mierzymy się współcześnie. W Mieście widmie poznamy na przykład opowieść o wielkim osiedlu mieszkaniowym zbudowanym na terenach pustynnych i pozbawionym infrastruktury. W You will never walk alone natkniemy się z kolei na historię wspólnoty zbudowanej na gruzach prywatnych marzeń i nadziei. Eksmisje zarządzane z powodu braku spłaty kredytu rodzą bunt i inspirują do zamanifestowania konieczności współpracy między poszkodowanymi, ale i klientami oraz bankami. Książka Lipczak to dokumentowanie ciągłej konfrontacji tego, co prywatne, z tym, co polityczne. To jednocześnie przejmujący obraz rzeczywistości zranionej przez dyktaturę i ciągle podnoszącej się z tego, czego nie da się zapomnieć i czego nie wolno zapomnieć. To także historia udowadniająca, że o własną tożsamość i o prawo do jej wyrażania trzeba walczyć. Nie wolno wyrzec się wolności, sugeruje Lipczak, bo w razie rezygnacji wygrywają ci, którzy są gotowi organizować innym życie, niszcząc, a nie budując.\nAleksandra Lipczak, Ludzie z Placu Słońca, Wyd. Dowody na Istnienie, Warszawa 2017.\nAutor: Bernadetta Darska o 16:59 Brak komentarzy:\nIdziemy na safari (S. Zweig, Nigdzie w Afryce)\nPowieść Stefanie Zweig inspirowana jest przeżyciami jej własnej rodziny. Tuż przed wybuchem II wojny światowej w reakcji na eskalację nienawiści wobec Żydów autorka wyjechała razem z rodzicami do Afryki, skąd po wojnie wróciła do Niemiec. Bohaterowie książki mają podobne doświadczenia. Poznajemy ich najpierw z listów, które Walter pisze do Jettel. Mężczyzna wyemigrował z Niemiec do Afryki i namawia swoją żonę, aby razem z córką do niego dołączyła. Doświadcza wsparcia ze strony gminy żydowskiej, odkrywa czyhające na rodzinę niebezpieczeństwo, którego wcześniej tak wyraźnie nie dostrzegał, uczy się życia i pracy na farmie. Listy otwierające powieść to znakomity opis końca i początku świata, który wydawał się niezniszczalny. Walter wielokrotnie powtarza, że nigdy nie będzie już tym, kim był. Symboliczne w tym kontekście jest przekazanie togi prawniczej czarnoskóremu boyowi, który z czasem stanie się największym przyjacielem rodziny. Jettel nie rozumie tego, co się dzieje. Bagatelizuje więc komunikaty męża, rezygnuje z niektórych zakupów, które on uznaje za niezbędne, zaopatruje się za to w suknię wieczorową. Koczownicze warunki są dla niej szokiem. W przeciwieństwie do córki długo nie uznaje nowej rzeczywistości za swoją. Za to Regina, małomówna i nieśmiała dziewczynka, w Afryce odżywa. Jest zachwycona farmą, Owuorem, czarnoskórym służącym i przyjacielem, i psem, którego otrzymuje. Jesteśmy świadkami dojrzewania wszystkich członków rodziny. Walter musi zapomnieć o byciu prawnikiem i stać się przedsiębiorczym farmerem. Jettel musi nauczyć się ciągłej obecności męża, a rozrywki i udogodnienia, bez których nie wyobrażała sobie codzienności, są niedostępne. Regina odkrywa zaskakującą więź z przyrodą, otoczeniem, miejscowymi ludźmi i językiem, którego używają. Afryka staje się dla niej domem. Nie zmienią tego trudne przeżycia związane z przeprowadzkami czy doświadczeniem braku akceptacji w szkole. To córka staje się najbardziej dojrzałą i wtajemniczoną w afrykańskość osobą z rodziny. Walter pokocha Afrykę na chwilę, nie przestanie marzyć o powrocie do Niemiec. Jettel z kolei pokocha Afrykę z konieczności, bo nie chce się bać i chce być u siebie. Pozornie uporządkowany nowy świat nieraz się zachwieje za sprawą listów z dawnego świata. Nie będą to łatwe do zaakceptowania informacje. Przyniosą wiedzę o tym, że nic, co było, już nie powróci, oraz że niektórych ludzi nigdy już nie będzie można spotkać. Pobyt w Afryce okaże się etapem. Zaoferuje nadzieję, upewni w wierze, że są jeszcze dobrzy ludzie, pozwoli doświadczyć wielkiej przyjaźni, odkryje piękno życia opierające się ostateczności śmierci. Znakomite.\nStefanie Zweig, Nigdzie w Afryce, przeł. Tomasz Dziedziczak, Wyd. Marginesy, Warszawa 2017.\nAutor: Bernadetta Darska o 17:12 Brak komentarzy:\nNieustraszeni (Radykalna nadzieja. Źródło odwagi i siły w niebezpiecznych czasach, red. C. De Robertis)\nKsiążka pod redakcją Caroliny De Robertis powstała w reakcji na wybór Donalda Trumpa na prezydenta Stanów Zjednoczonych. Jest zbiorem wypowiedzi pisarzy, dziennikarzy i działaczy społecznych, utrzymanych w formie apelu o konieczność utrzymania takich wartości jak równość, prawo do samostanowienia, wolność, otwartość, tolerancja, zrozumienie przy jednoczesnej potrzebie walki z rasizmem, ksenofobią, homofobią i nienawiścią wobec Innych. Redaktorka tomu, również pisarka, nie ukrywa potrzeby wsłuchania się w przywołane głosy. Wyraża przekonanie, że odtworzenie wspólnoty tych, którzy są wierni wartościom obywatelskim, jest czymś niezbędnym. Tytułowa nadzieja powraca w wielu wypowiedziach. Staje się punktem odniesienia dla budowanego przekazu ideowego i jednocześnie okazuje się pocieszeniem w chwili trudnej – gdy ogarnia rozczarowanie, wściekłość, lęk lub niepokój. De Robertis używa określenia „esej epistolarny”, chcąc zaznaczyć specyficzne połączenie tego, co prywatne (np. bezpośredni zwrot do własnych dzieci lub przodków), z tym, co publiczne (przesłanie będące głosem w sprawie i stanowiące polityczne opowiedzenie się po jednej ze stron). To adresowanie tekstów do osób dla artystów ważnych i bliskich jest zresztą szczególnie ciekawe. Na uwagę zasługuje z jednej strony dostrzegalne zaakcentowanie faktu przynależności do przodków, którzy jako imigranci doświadczali dyskryminacji, z drugiej zauważalna troska o następne pokolenia i o to, co my, dzisiaj żyjący, zostawimy tym, którzy po nas przyjdą. W obu przypadkach mamy do czynienia z dużym poczuciem odpowiedzialności za słowo, czyny, ale i pamięć oraz reakcje. To, co polityczne, staje się w przywołanych głosach intymne. Artyści nie ukrywają bowiem zależności między wydarzeniami w przestrzeni publicznej a odczuwaniem spokoju w zaciszu domowym. Są też przekonani, że troska o państwo Ojców Założycieli Stanów Zjednoczonych zobowiązuje do kontynuowania tradycji i bycia zaangażowanym w to, jak kraj będzie wyglądał współcześnie i jakim wartościom zostanie podporządkowany.\nRadykalna nadzieja. Źródło odwagi i siły w niebezpiecznych czasach, red. Carolina De Robertis, przeł. Jan Kraśko, Paweł Lipszyc, Andrzej Szulc, Robert Waliś, Wyd. Albatros, Warszawa 2017.\nAutor: Bernadetta Darska o 16:48 Brak komentarzy:\nMiędzy snem a jawą (J. Sosnowski, Fafarułej czyli pastylki pomarańczy)\n„Fafarułej czyli pastylki pomarańczy” to powieść nostalgiczna, w której ewentualny sentymentalizm jest eliminowany za pomocą ironii i metaliterackości. Pamięć miesza się tutaj z marzeniem sennym, a rzeczywiste z wyobrażonym. Główny bohater znajduje się w specyficznym półśnie, letargu, poddaje się obsesyjnemu myśleniu. To, co wydarzyło się naprawdę, pojawia się obok tego, co mogłoby się wydarzyć. Realne sąsiaduje z potencjalnym. Sosnowski na poły serio, na poły z przymrużeniem oka próbuje uchwycić moment, w którym odsuwamy się od dzieciństwa, a otwieramy się na dorosłość. Tak naprawdę jest to opowieść o stracie i braku. Kiedy jesteśmy dziećmi, marzymy o dorosłości. Kiedy z kolei jesteśmy dorośli, tęsknie wspominamy przeszłość i wyobrażamy sobie utraconą młodość i dzieciństwo. Stan pozwalający na metaforyczne przemieszczanie się w czasie umożliwia nie tylko spojrzenie na siebie z boku, ale i odkrycie, że na różnych etapach życia jesteśmy innymi ludźmi i nie zawsze umiemy się ze sobą samym utożsamić. To pomieszanie czasów i ról jest zresztą bardzo ciekawym pomysłem, zwłaszcza że bliżej temu zabiegowi do filozofii niż do fantastyki. W pewnym więc sensie można w przypadku tej powieści mówić o zabawie biografią bohatera, ale i o próbie wpływania na ostateczny kształt jego życiorysu. Każda z tych odsłon okazuje się równie ciekawa.\nJerzy Sosnowski, Fafarułej czyli pastylki pomarańczy, Wyd. Wielka Litera, Warszawa 2017.\nW poszukiwaniu siebie (W. Mliczewska, Na początku jest koniec. Na szlakach duchowości Majów)\nOpowieść Mliczewskiej to ciekawe zderzenie perspektywy opartej na poszukiwaniu samego siebie z perspektywą typowo poznawczą, oddającą jednak głos tym, którzy są obiektem zainteresowania. Autorka zresztą pozwala czytelnikowi poznać swój sposób myślenia. Ujawnia ewolucję, jaka się w niej dokonuje, i pokazuje konieczność przewartościowania tego, z czym przybyła do Ameryki Środkowej, a co okazało się nieadekwatne do sytuacji zastanej. Mliczewska, choć pozostaje obecna w tekście, to jednak nie eksponuje siebie nazbyt mocno. To bardzo ważna cecha tekstu, gdyż dzięki temu nie autorka jest najważniejsza, ale ludzie, których spotyka na swojej drodze. W pewnym sensie mamy do czynienia z prywatnym śledztwem. Próba zrozumienia duchowości Majów zderzona zostaje z różnymi uprzedzeniami i stereotypami, z którymi Majowie się kojarzą. Współczesna perspektywa redefiniuje to, co związane jest tradycją i dziedzictwem. Tożsamościowa przynależność nie zawsze jest powiązana z dumą, rodzi wiele problemów, wiąże się z uwikłaniem społeczno-politycznym, co w efekcie skutkuje niechęcią do ujawniania się i opowiadania o sobie. Mliczewskiej udaje się pokazać podróż jako proces – dochodzenia do wiedzy o sobie, ale i dochodzenia do wiedzy o Majach. By osiągnąć ten drugi cel, konieczny jest rozwój własny. Szybko bowiem się okazuje, że pewne założenie, które zdawały się idealne, kiedy autorka była daleko, na miejscu kompletnie się nie sprawdzają. Konieczne staje się zaakceptowanie zmiany – i tej, w którą samemu się jest wciągniętym, i tej, której się wyczekuje i traktuje się ją jako coś wartościowego i cennego. Książka jest kompozycyjnie przemyślana, zachowano właściwe proporcje między relacją związaną z przeżyciami autorki, a fragmentami portretującymi ludzi, których Mliczewska spotyka na swojej drodze. Warto również docenić pozytywny przekaz oraz przesłanie sprowadzające się do zaakceptowania inności wpisanej w poznawanie obcych kultur oraz imperatywu otwartości, umożliwiającego nawiązanie dobrych, bliskich relacji.\nWeronika Mliczewska, Na początku jest koniec. Na szlakach duchowości Majów, Wyd. Muza, Warszawa 2017.\nObcy, którzy stali się swoi (D. Sturis, Nowe życie...\nZapomniana wojna (P. Pieniążek, Wojna, która nas z...\nPodziemia (M. Jastrzębski, Rubinowe oczy Rosji. Ta...\nOpuszczenie jako ślad dawnego życia (B. Lenard, P....\nWyjść na ulicę (J. Butler, Zapiski o performatywne...\nZbieg okoliczności czy przeznaczenie? (J.W. Taschl...\nNijakość (Z. Papużanka, Świat dla ciebie zrobiłem)...\nDaleko, a jednak blisko (P. Chwała, Obłoki Fergany...\nPrzeszłość to dziś (A. Lipczak, Ludzie z Placu Sło...\nNieustraszeni (Radykalna nadzieja. Źródło odwagi i...\nMiędzy snem a jawą (J. Sosnowski, Fafarułej czyli ...\nW poszukiwaniu siebie (W. Mliczewska, Na początku ...


WALCZĄ O OSTATNIE DRZEWO\nINAUGURACJA ROKU AKADEMICKIEGO ŁUŻYCKIEJ SZKOŁY WYŻSZEJ\nII BIEG KUKUCZKI\nMSZA Z KOŚCIOŁA PW WNMP W ŻARACH 24.10.2021\nDZIEŃ KOTA W EKONOMIKU\nKORKI NA TRASIE ŻARY - MARSZÓW\nCO TO BYŁA ZA WICHURA!\nJak mówią nasi jubilaci -małżeństwo sto sztuka kompromisu i umiejętność przebaczania, a złota recepta na udane małżeństwo po prostu nie istnieje.\nRektor uczelni życzył studentom owocnej nauki.\nTo już czwarte podejście PKP Polskich Linii Kolejowych do wycinki tego wielkiego dębu. I po raz kolejny mieszkańcy blokują wycinkę.\nSzkoła w Grabiku wspomina swojego patrona i zachęca do aktywności.\nJuż po raz czwarty w Liceum Ogólnokształcącym im. Bolesława Prusa odbył się Przegląd Piosenki Obcojęzycznej.\n103 interwencje straży, pozrywane dachy, zniszczone auta i 2000 odbiorców energii elektrycznej z powiatu żarskiego i żagańskiego bez prądu. To skutek wczorajszej wichury.\nCOVID-19 W SZKOŁACH PODSTAWOWYCH, CZĘŚĆ UCZNIÓW WRACA DO NAUKI ZDALNEJ\nWystarczy, że pozytywny test potwierdzono o jednego ucznia, a na kwarantannę wysyłana jest cała klasa.\nTo był ważny dzień dla pierwszoklasistów z Zespołu Szkół Ekonomicznych w Żarach. Dziś ślubowali, by stać się pełnoprawnymi uczniami tej szkoły.


Nash Front Barrow Pannier - InfinityCarp.pl - Sklep Karpiowy\nStrona głównaBIWAK I BAGAŻETACZKI I WÓZKINash Front Barrow Pannier – T3595\nRata już od 3.41 zł\nUsztywniana sakwa wpinana do przedniej belki wózków Trax oraz Power Barrow\nMocowanie za pomocą specjalnego rękawa oraz rzepów\nUmożliwia błyskawiczny dostęp do potrzebnych przedmiotów – od ubrań po przynęty\nDwustronne zamki oraz odchylana pokrywa\nCzy warto wybrać Nash Front Barrow Pannier?\nJakość jaką prezentuje każdy produkt marki Nash zdecydowanie zasługuje na polecenie. Staranna selekcja oraz testy sprzętu nad wodą udowadniają, że każdy wypuszczony na rynek produkt jest obietnicą pełnego zadowolenia więc Nash Nash Front Barrow Pannier to zdecydowanie coś czego potrzebujesz!\nGdzie kupić Nash Front Barrow Pannier?\nW ofercie Nash Tackle znajdziesz wszystkie elementy potrzebne do nowoczesnego i świadomego karpiowania! a między nimi właśnie Nash Front Barrow Pannier.\nNash Front Barrow Pannier to tylko początek Twojej drogi z produktami Nash! Zobacz wszystkie propozycje na ten rok i doceń ich jakość! Bo zdecydowanie warto!\nGorąco polecamy produkt Nash Front Barrow Pannier!\nKOD PRODUKTU NASH: T3595\nPOWIĄZANE KATEGORIE: Tackle / Accessories / Nash Nash\nSKU: IC-NT-T3595 Kategoria: TACZKI I WÓZKI Tag: NASH\nOpis Nash Front Barrow Pannier – English\nAccess any item you need fast – from clothing to extra bait\nRodzaj: Tackle / Accessories / Nash\nSkomentuj ten produkt jako pierwszy “Nash Front Barrow Pannier – T3595” Anuluj pisanie odpowiedzi


Nice 1 Liga: Chojniczanka Chojnice umocniła się na prowadzeniu - Polsat Sport\nNice 1 Liga: Chojniczanka Chojnice umocniła się na prowadzeniu\n14.10.2017, 20:27 Piłka nożna\nDzięki piątkowemu zwycięstwu wyjazdowemu nad Stalą Mielec 2:1, piłkarze Chojniczanki Chojnice umocnili się na prowadzeniu w tabeli 1. ligi po 13 kolejkach. W sobotę punkty straciły Odra Opole i Chrobry Głogów.\nChojniczanka straciła w Mielcu bramkę w 10. minucie, gdy na listę strzelców wpisał się Mateusz Gancarczyk, ale już chwilę później wyrównał Andrzej Rybski. Zwycięstwo dało jej trafienie Wojciecha Lisowskiego z rzutu karnego w 79. minucie.\nZespół z Chojnic zgromadził 26 punktów i ma dwa przewagi nad Miedzią Legnica, która dzięki wygranej w Grudziądzu z Olimpią 1:0 awansowała na pozycję wicelidera. Zwycięską bramkę uzyskał w 71. minucie Przemysław Mystkowski. Goście kończyli ten mecz w dziesiątkę po czerwonej kartce dla Franka Adu niedługo po golu.\nNa trzecią pozycję spadła Odra Opole, która uległa w Olsztynie Stomilowi 0:2. Goście mają 23 punkty. O jeden mniej zgromadził Chrobry, tylko remisując przed własną publicznością z Wigrami Suwałki 3:3. Głogowianie mają jednak jeszcze jeden mecz zaległy.\nOd remisu z Puszczą Niepołomice 1:1 pracę w GKS Tychy rozpoczął Ryszard Tarasiewicz. 58-krotny reprezentant Polski zastąpił we wtorek Jurija Szatałowa. Kontrakt nowego szkoleniowca obowiązuje do końca sezonu z opcją przedłużenia o kolejny rok.\nW innych sobotnich meczach Górnik Łęczna zremisował u siebie z Pogonią Siedlce 1:1, Drutex Bytowia - z Zagłębiem Sosnowiec 2:2 w Bytowie, natomiast spadkowicz z ekstraklasy Podbeskidzie Bielsko-Biała przegrał przed własną publicznością z GKS Katowice 1:2. Spotkanie obejrzało ponad 11,5 tysiąca widzów, najwięcej na tym stadionie w tym sezonie. Z kolei w piątek Ruch Chorzów wygrał z Rakowem Częstochowa 1:0.


Piękny i zdrowy weekend w CH FORUM Gliwice - Gliwice | infogliwice.pl\nPiękny i zdrowy weekend w CH FORUM Gliwice\nStoiska partnerów branży zdrowia i urody będzie można odwiedzić 25 i 26 marca podczas Festiwalu Piękna w CH FORUM. Na klientów gliwickiego centrum czekają także nowe nagrody w programie zakupowym i wiele innych niespodzianek. Ponadto w piątek i sobotę obowiązywać będzie specjalna promocja, w której za wydane 150 zł będzie można otrzymać kosmetyk z oferty marek Douglas oraz Sephora.\nWarto odwiedzić Festiwal Piękna w CH FORUM, który odbędzie się w piątek (godz. 15:00-19:00) i w sobotę (godz. 13:00-19:00) na scenie głównej (poziom 0). Centrum, razem z partnerami, przygotowało wiele atrakcji, z których będzie można skorzystać bezpłatnie:\nStoisko makijażowe Hebe,\nDiagnoza skóry oraz prezentacje nowości makijażowych i zapachowych Yves Rocher,\nStanowisko studia urody Perfect Look Clinic,\nStoisko makijażowe Eveline,\nStanowisko stylizacji paznokci Quick Nails.\nZDROWY PLAN Z INTERFIT CLUB\nPo zdrowe rady zapraszają trenerzy i konsultanci Interfit Club. W programie:\nPomiary składu ciała na urządzeniu TANITA PRO wraz z omówieniem wyników.\nSugestia planu treningowego, dobór odpowiednich zajęć fitness pod daną osobę.\nTrenerzy będą opowiadać o przebiegu darmowego treningu wprowadzającego, a także będą przyjmować zapisy do klubu.\nPorady na temat zdrowego trybu życia – aktywność jako sposób na powrót do dobrego samopoczucia i powrotu po chorobie np. COVID.\nZagadnienia dietetyczne – porady z zakresu dietetyki sportowej.\nPokaz zajęć z zumby z instruktorką Oktawią Sałasińską (sobota, w godz. 15-16).\nKATALOG NAGRÓD I PUNKTY RAZY 4\nPoczątek wiosny to także nowy katalog nagród w programie dla stałych klientów CH FORUM. Od 21 marca są w nim dostępne nagrody z perfumerii, drogerii oraz klubu fitness. W programie biorą udział: Douglas, Drogeria Natura, Hebe, Interfit Club (fitness), Quick Nails, Rossmann, Sephora, Superpharm, Yves Rocher, Ziaja. Szczegóły na forumgliwice.online. Ponadto w dniach 21-26 marca punkty w programie za zakupy w sklepach branży zdrowia kosmetycznej liczą się poczwórnie!\nPoprzedni artykułW piątek policyjna akcja w Gliwicach. Będą mandaty\nNastępny artykułWielki zbiornik w miejscu Wilczych Dołów. Oto oferty w przetargu


Luty, 2013 | MIODZIO BODZIO\nPozytywne myślenie! Czy to jest myślenie?\nOpublikowano 25 lutego 2013 Autor: Miodzio Bodzio\nUwielbiam narzekać, bo przecież jestem Polakiem z krwi i także z kości. Głupio by było inaczej postępować, żyjąc cały czas w tym kraju. Przychodzą jednak takie chwile, że człowieka nosi, wiec i mnie poniosło. Zacząłem myśleć, że można by jednak spróbować znaleźć coś pozytywnego. Tak dla odmiany, higieny organizmu i zwyczajnie dla siebie. Podjąłem przeto walkę o dostrzeżenie czegoś, aby móc na to spojrzeć z dobrej strony. Nie było to łatwe i trwało to bardzo długo, aż odkryłem i o to jest.\nCałkiem przypadkiem trafiłem na rozmowę z najlepszym ministrem finansów w Europie. Nie żebym od razu wysłuchał całej rozmowy (ciężko zwalczyć naturę), ale myślę, że był to ważny fragment tej rozmowy, w której to pani zapytała pana ministra (w zasadzie to już pana premiera) w odniesieniu do tego o czym mówił (raczej nie trudno zgadnąć o czym): Dlaczego jest tak źle, skoro jest tak dobrze? Na to minister, jakby potwierdzając sielankowy obraz stwierdził, że już lada moment wzrośnie nam rating ogłoszony przez jedną z firm, które tym lub z tego żyją. W domyśle nowe kredyty w zasadzie już czekają na wzięcie. Myślę sobie, to jest niezłe, bo czemu tylko moje dzieci maja spłacać dzisiejszą konsumpcje, przecież wnuki i prawnuki też mogą, aby się nieczuły niedocenione i wyobcowane.\nJeśli w powyższym jednak nikt nie dostrzegł dobrej nuty, to nie należy się martwić, bo ta prawdziwa słodycz, ta perła nad perłami dopiero nadchodzi. Otóż! Według słów ministra, ten prawdziwy pozytyw, ta wielka łuna w tunelu zawiera się w tym zdaniu, że przecież kiedyś spadną nasze raty płacone w związku z naszym zadłużeniem i będzie nam lepiej.\nTo jest właśnie to czego mi brakowało. To jest mój nowy cel w życiu, którego od paru lat szukałem. Po prostu będę żyć. Będę żyć długo, żeby doczekać tej radosnej chwili. Mógłbym teraz tradycyjnie spointować to co napisałem, ale to zburzyłoby ten dobry wydźwięk, o który się starałem, więc tylko przeproszę prezesa ZUS-u za mój nowy cel w życiu. Prezesie! Przepraszam!


ALLSHARE FUNKCJA BEZPRZEWODOWEGO UDOSTĘPNIANIA TREŚCI POMIĘDZY URZĄDZENIAMI Z CERTYFIKATEM DLNA co to jest\nallshare funkcja co to jest\nDefinicja AllShare funkcja bezprzewodowego udostępniania treści pomiędzy urządzeniami z.\nDefinicja AllShare funkcja bezprzewodowego udostępniania treści pomiędzy urządzeniami z certyfikatem DLNA\nCo to znaczy AllShare funkcja bezprzewodowego udostępniania treści pomiędzy urządzeniami z certyfikatem DLNA: AllShare to funkcja bezprzewodowego udostępniania treści między urządzeniami z certyfikatem DLNA(Digital Living Network Alliance). Bezprzewodowy standard DLNA gwarantuje płynną komunikację między sprzętem fotograficznym a innymi urządzeniami z funkcją sieci bezprzewodowej. Dlatego możesz oglądać nagrane poprzez siebie filmy na przykład na ekranie telewizora.\nCo oznacza AquaSteam, możesz mieć pewność, Iż naczynia będą zmywane zawsze w optymalnej temp., bezwzględnie na stopień zabrudzenia. Dzięki wytwarzaniu pary w procesie czyszczenia zmywarka gwarantuje idealną allshare funkcja bezprzewodowego udostępniania treści pomiędzy urządzeniami z certyfikatem dlna.\nCo oznacza do wykonywania autoportretów. Fotografowana osoba jest bardzo wyraźna, tło z kolei rozmazane. Sukces uzyskiwany jest przez automatyczne ustawienie dużego otworu przysłony i krótkiego czasu otwarcia allshare funkcja bezprzewodowego udostępniania treści pomiędzy urządzeniami z certyfikatem dlna.\nCo to jest Alarm Wzrostu Temperatury (Funkcja Bezpieczeństwa Użytkowania Lodówki):\nCo oznacza której lodówka poinformuje Cię w razie nagłego podwyższenia temp. wewnątrz zamrażarki (na przykład brak zasilania, zepsucie agregatu). Zabezpieczy to urządzenie przed niepotrzebnym zużyciem energii allshare funkcja bezprzewodowego udostępniania treści pomiędzy urządzeniami z certyfikatem dlna.\nCo oznacza Funkcja automatycznego rozpoznania detergentu. Zmywarka dostosowuje sposób zmywania do rodzaju środka myjącego: proszku albo tabletek kompaktowych, gwarantując optymalną skuteczność mycia i suszenia allshare funkcja bezprzewodowego udostępniania treści pomiędzy urządzeniami z certyfikatem dlna.\nCzym jest AllShare funkcja znaczenie w Słownik komputerowy A .\nInformacje AllShare funkcja bezprzewodowego udostępniania treści pomiędzy urządzeniami z certyfikatem DLNA co to znaczy\nCo oznacza AllShare funkcja bezprzewodowego udostępniania treści pomiędzy urządzeniami z certyfikatem DLNA informacje.\nRodzaje AllShare funkcja bezprzewodowego udostępniania treści pomiędzy urządzeniami z certyfikatem DLNA krok po kroku.\nJak działa ALLSHARE FUNKCJA BEZPRZEWODOWEGO UDOSTĘPNIANIA TREŚCI POMIĘDZY URZĄDZENIAMI Z CERTYFIKATEM DLNA instrukcja.\nZnaczenie allshare funkcja co to jest.


W tej sprawie 3 października odbyła się konferencja prasowa, w której udział wzięli: Tomasz Sobieraj - Wicemarszałek woj. zachodniopomorskiego, Michał Żuber - Dyrektor Zachodniopomorskiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w Koszalinie, Józef Jerzy Faliński - Radny Województwa Zachodniopomorskiego, Marcin Narolewski - przedstawiciel SKANSKA S.A. wykonawcy inwestycji - jednocześnie Dyrektor Kontraktu oraz Dariusz Zieliński - Burmistrz Barlinka.\nPodczas spotkania omówiono kolejne etapy realizacji inwestycji oraz zakres prac, jaki to przedsięwzięcie obejmuje.\nJak podaje Zachodniopomorski Zarząd Dróg Wojewódzkich w Koszalinie w przetargu na wykonanie inwestycji startowało pięć firm, a ceny wahały się od 16,7 mln zł do 21,4 mln zł. Zadanie będzie realizowane w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego WZ na lata 2014-20.\nObwodnica Barlinka, która zostanie poprowadzona po nasypie nieczynnej linii kolejowej ma poprawić układ komunikacyjny miasta i odciążyć istniejące ulice. W tej chwili w centrum przecinają się dwie drogi wojewódzkie : nr 151 Świdwin- Gorzów Wielkopolski i 156 Barlinek – Lipiany. Drogą nr 151 przejeżdża przez Barlinek średnio ponad 10 tys. samochodów w ciągu doby.\nW chwili obecnej wypłacane są również odszkodowania dla właścicieli terenów (osób prywatnych i firm), na których będą prowadzone prace. Gmina Barlinek przekazała na ten cel już ponad 800.000 złotych.\nKoszt zadania to ok. 17.000.000 zł. Gmina Barlinek udzieli dotacji na to zadanie w wysokości 25%.


#Samoyedlove – polszeptem.pl\nZ Justyną i Rafałem spotkałam się już kolejny raz. Wcześniej miałam przyjemność dokumentować szczenięce lata Belli. Kilka miesięcy później dołączyła do ich rodziny kolejna piękność – Freya.\nMiejsce wybraliśmy podobne. Taras widokowy w Osieku nad Wisłą sam dosłownie domaga się zdjęć. Tło jest tak piękne, że nie sposób przejść obok niego obojętnie.\nZ resztą sami zobaczcie <3 Jeśli chcecie, żebym i z Wami spotkała się tam na zdjęcia – jestem do dyspozycji!


Przepisy z kategorii Musztarda - dajprzepis.pl\nPrzepisy z kategorii Musztarda\nCukinia wzalewie musztardowej jest kolejną propozycją nadomowe przetwory zcukinii. Czas wykonania: 1h Ilość porcji: 6słoików 0,6l Składniki: 2,7kg cukinii (1,9kg poobraniu) 1marchewka 1 łyżk...\nCukier, Przetwory, Cukinia, Musztarda, Ocet, Marchew\nRolada zcebulą iboczkiem tosmażone mięso zindyka faszerowane podsmażoną cebulą, plastrami boczku oraztymiankiem. Mięso jest dodatkowo polane słodką marynatą nabazie miodu isoku zpomarańczy. Tomoja p...\nCebula, Boże Narodzenie, Miód, Musztarda, Indyk filet, Pomarańcza, Boczek, Wino, Dania mięsne, Uroczysty obiad, Tymianek\nPlacuszki z kurczakiem, papryką i pieczarkami\nPlacuszki zkurczakiem, papryką ipieczarkami tomoja propozycja naobiad w20 minut! Jak Wam się podoba taki szybkie danie?\nKurczak filet, Jajka, Majonez, Drób, Pieczarki, Musztarda, Indyk filet, Mąka, Pap\nSałatka z kurczakiem przygotowana bez dodatku solu. Sos oraz marynatę do kurczaka przygotowałam na bazie musztardy i miodu, co sprawia że sałatka jest ostro-słodka. Ja bardzo lubię takie połączenia i mam nadzieję, że Wam również będzie smakowało:) Cz...\nKurczak filet, Miód, Sałatki, Ser mozzarella, Musztarda, Oliwa, Indyk filet, Mix sałat, Sałata lodowa\nJajka w wiosennym sosie idealne na Wielkanocny stół! Gotowe w 20 minut! Czas wykonania: 20 min Ilość porcji: 4 Składniki: 4 całe jajka 1 żółtko 1 łyżka musztardy 2 łyżki gęstej śmietany 1 łyżka jogurtu naturalnego 100 g ogórka szklarniowego 6 rzodk...\nJajka, śmietana, żółtko, Musztarda, Ogórek, Wielkanoc, Szczypiorek, Rzodkiewka\nJajka faszerowane szynką z dodatkiem chrzanu, musztardy i suszonej śliwki. Moje ulubione ostre i ciekawe z smaku:) Najlepiej smakują polane sosem. Czas wykonania: 20 min Ilość porcji: 6 sztuk (3 porcje) Składniki: 3 jajka 50 g szynki drobio...\nJajko, Musztarda, Szynka, Wielkanoc, Chrzan, Jajka faszerowane, śliwka suszona\nTa sałatka to jest dla mnie pięknie wyglądający misz-masz\nJajko, Przyjęcia, Miód, Sałatki, Ser mozzarella, Musztarda, Pomidory suszone, Sałata lodowa, Sałatki wielkanocne, Awokado, Szynka dojrzewająca\nHamburger wołowy z rozpływającym się serem. Szybki obiad lub kolacja. Zdrowy, domowy, pożywny fast-food\nJajko, Cebula, Ser żółty, Musztarda, Ogórek konserwowy, Domowy fast-food, Sałata, Bułka do hamburgerów, Mięso mielone wołowe\nWiększość najlepszych przepisów jest oczywiście od moich przyjaciół to jeden z nich. Świetnie szaszłyki z kurczaka z przepisu od mojej wspaniałej Iwonki:) Ktoś powie, że szaszłyki jak szaszłyki, ale w życiu nie wpadłabym, żeby grillować...\nKurczak filet, Papryka, Cukinia, Pieczarki, Musztarda, Jogurt naturalny, Curry, Limonka, Grill, Przyprawa do kurczaka


moja śmierć - Test / śmietnik - Polski Portal Literacki\ndodany przez marian spendel, 1 grudnia 2004 w Test / śmietnik\nmarian spendel 0\nNapisano 1 grudnia 2004\nmoja śmierć - nie taka znowu nagła i nie taka znowu samobójcza - utonąłem we łzach\nryszard omib 0\ncudowne.jestem na kolanach\nja też jestem na kolanach i walę głową w ścianę z przerażenia.\noby Cię Michale oświeciło\neee... mało rozbudowana proza, ale nie wiersz:).. nie odbieraj tego jako złosliwosć, ale za wtórnie i za mało metafor..i ogolnie... duzo pracy musiałąbyć temu poswiecic-lubie miniaturki, ale przesada...no cóz życe powodzenia nastepnym razem.\nTo jest KOSZ! Jakieś wątpliwości?\nBardzo realistycznie i tajemniczo jednocześnie - dla mnie bardzo na tak - super! Pozdrawiam Wędrowcze https://youtu.be/5EEToFzM1xc\nSuper! Chciałem do czegoś się przyczepić, ale nie dałem rady :) :) :). Potknąłem się w czytaniu, ale przez własną pomyłkę :), gdy wróciłem do tego miejsca okazało się, że wszystko jest ok :). Przeczytałem z ogromną przyjemnością :) Serdecznie pozdrawiam :)\nPrzez Sylwester_Lasota · Napisano 44 minuty temu\nPrzez Zawierucha7 · Napisano 45 minut temu


Lotnisko Londyn-Stansted | LondynPrzewodnik.pl\nAutor londynprzewodnik\t13 listopada 2014 1 komentarz\nPoza głównymi portami lotniczymi Heathrow oraz Gatwick loty nad Londynem obsługują również trzy mniejsze lotniska. W tym między innymi port lotniczy Stansted, który położony jest niecałe 50 km od centrum Londynu na północny wschód. Jest to lotnisko, które skupia przede wszystkim tanie linie lotnicze.\nLotnisko Londyn-Stansted. Źródło: www.iriss.com\nSwoją główną bazę na lotnisku Stansted ma między innymi najbardziej popularna tania linia lotnicza Ryanair, która w naszym kraju obsługuje bardzo wiele połączeń. Port lotniczy Londyn-Stansted to trzecie pod względem wielkości lotnisko w Londynie, które obsługuje rocznie około 20 milionów pasażerów. Lotnisko posiada w swojej dyspozycji jedną drogę startową o długości 3 km co pozwala na start nawet bardzo dużym samolotom.\nKażdego roku obsługiwanych jest tam około 200 tysięcy lotniczych operacji, co sprawia, że wśród lotnisk europejskich port Stansted znajduje się na dość wysokiej pozycji. Zakłada się jednak rozbudowę tego lotniska między innymi przez dodanie kolejnego pasa startowego, który zwiększył by możliwości obsługiwania lotów i większej liczby pasażerów. Póki co jednak plany nie są wprowadzane w życie i lotnisko dysponuje jedną drogą startową.\nLotnisko Londyn-Stansted wnętrze\nWiększość obsługiwanych lotów jest tam związanych z ruchem tanich linii lotniczych a to sprawia, że przede wszystkim latają tam samoloty, które kursują nad kontynentem Europejskim. Z tego lotniska można swobodnie poruszać się praktycznie po całej Europie. Lotnisko posiada jeden główny terminal, z którego odprawiani są pasażerowie.\nObsługuje również licznie loty do Polski realizowane przede wszystkim przez linie lotnicze Ryanair. Jednocześnie ma swoją bazę ruchu cargo, który realizowany jest po całym świecie. Zaletą tego lotniska jest wygodny dojazd z centrum Londynu przy pomocy kolei, która dociera bezpośrednio po pasażerski terminal. Poza tym można tam dotrzeć samochodem autostradą M11 oraz autobusami ekspresowymi, które kursują pomiędzy Londynem a lotniskiem. Podróż pociągiem trwa około 45 minut natomiast autobusem maksymalnie do półtorej godziny.


Fryzjerstwo Salony Bielsko-Biała\nFryzjerstwo - Salony, Usługi Bielsko-Biała\nFryzjerstwo Salony Bielsko-Biała\n215 wyniki dla Fryzjerstwo Salony w Bielsko-Biała\nŚląskie, DYGASIŃSKIEGO 2543-300 Bielsko-Biała (33) 814-01-96\n..., uslugi, Fryzjerstwo Salony, treski, SALONY, FRYZJERSTWO, Salony piękności, Uroda relaks\nŚląskie, BOHATERÓW WARSZAWY 143-300 Bielsko-Biała Centrum 33 822 45 66\ngabinet fryzjerski, gabinet kosmetyczny, mydlarnia ... Fryzjerstwo salony, Bielsko Biała, mydlarnia, Bielsko, mydła, usługi, Salony piękności, Salony...\nŚląskie, CIESZYŃSKA 40243-300 Bielsko-Biała 33 818 49 02\n... Fryzjerstwo Salony, FRYZJERSTWO, treski, SALONY\nŚląskie, SARNI STOK 243-300 Bielsko-Biała (33) 819-17-19\n... treski, Fryzjerstwo salony, uslugi, Bielsko Biała, Jasienica\nŚląskie, 11 LISTOPADA 7043-300 Bielsko-Biała 33 821 21 65\n... Fryzjerstwo salony, Bielsko Biała, uslugi, treski, Jasienica\nBożen. Salon Fryzjerski. Mlzera B.\nŚląskie, BARDOWSKIEGO 1243-300 Bielsko-Biała 504 158 866\n... uslugi, Jasienica, usługi, Fryzjerstwo salony, Bielsko Biała\nŚląskie, KS. STOJAŁOWSKIEGO 4443-300 Bielsko-Biała 33 498 02 52\n... fryzjer, Uroda, Usługi, treski, na poczcie, Peruki, Fryzjerstwo - Salony\nDutka Helena Usługi Fryzjerskie\nŚląskie, UL. STAWOWA 2943-303 Bielsko-Biała 60 831 25 72\n... Fryzjerskie usługi, Fryzjerstwo - Salony, Usługi, treski, Peruki, salony\nAndromeda Salon Fryzjerski Brygida Cieślik\nŚląskie, Prusa 62/Lok. 143-300 Bielsko-Biała 33 810 01 22\nSalon Fryzjerski Andromeda Brygida Cieślik to najlepszy wybór, jakiego można dokonać. Chcesz się ostrzyć, wymodelować fryzurę, zafarbować włosy, zmienić kolor - wszystko stylowo, bezpiecznie ... salony, Salony piękności, Uroda relaks, Fryzjerstwo salony, Salony fryzjerskie, Fryzjerskie usługi\nKanon Salon Fryzjerski Elżbieta Stachowska\nŚląskie, UL. DOLINY MIĘTUSIEJ 343-316 Bielsko-Biała 33 818 75 28\n... Salony piękności, Peruki, Fryzjerstwo Salony, Usługi, treski, salony, Fryzjerskie usługi\nŚląskie, 1, Partyzantów 5143-300 Bielsko-Biała 33 821 36 37\n... treski, Jasienica, Bielsko Biała, pielęgnacja włosów, Fryzjerstwo salony, uslugi, fryzjer, szkolenia\nFrycz Renata. Zakład fryzjerski\nŚląskie, HETM. ZAMOYSKIEGO 2243-300 Bielsko-Biała 33 815 80 08\n... Uroda relaks, Jasienica, uslugi, Fryzjerstwo salony, salony, Bielsko Biała, Salony fryzjerskie,...\nŚląskie, BRONIEWSKIEGO 2643-300 Bielsko-Biała 33 815 02 37\n... Fryzjerstwo salony, Jasienica, treski, gabinet, uslugi, Uroda relaks, Fryzjerstwo - Salony, Bielsko...\nŚląskie, UL. RODZIEWICZÓWNY 1343-300 Bielsko-Biała 33 8212728\n... Uroda relaks, modelowanie włosów, Fryzjerstwo salony, uslugi, baleyage, trwała, strzyżenie włosów,...\nŚląskie, TRZECH DIAMENTÓW 2 LOK. 943-300 Bielsko-Biała (33) 818-10-35\n..., Salony fryzjerskie, gabinet, Salony piękności, treski, Fryzjerstwo salony, Jasienica, uslugi\nAngels. Zakład Fryzjersko - Kosmetyczny\nŚląskie, 11 LISTOPADA 53 LOK. 143-300 Bielsko-Biała 33 816 42 08\n... Fryzjerstwo salony, Uroda relaks, Salony fryzjerskie, Jasienica, Salony piękności, Fryzjerstwo -...\nRococo. Salon fryzjerski. Rychta A., Dobrzynska I.\nŚląskie, STERNICZA 26A43-300 Bielsko-Biała (33) 498-09-81\n..., Jasienica, gabinet, treski, uslugi, Fryzjerstwo salony, Salony fryzjerskie, Salony piękności\nŚląskie, PARTYZANTÓW 2943-300 Bielsko-Biała 33 811 03 92\n... fryzjerstwo, Salony fryzjerskie, Fryzjerstwo Salony, kosmetyka, Salony piękności, Bielsko Biała,...\nAtelier Fanaberia. Atelier fryzjerskie\nŚląskie, UL. WARSZAWSKA 143-300 Bielsko-Biała 33 811 20 85\nAtelierfanaberia Bielsko-Biała, Atelier fryzjersko - kosmetyczne, Salon Expert Loreal ... Fryzjerstwo - Salony, INOA, atelier fryzjerskie, Hairdreams, atelierfanaberia, treski, kolekcja...\nŚląskie, PARTYZANTÓW 1143-300 Bielsko-Biała 33 812 60 68\nPrzedłużanie włosów Kraków. Wychodzimy naprzeciw potrzebom naszych klientów. Świadczymy usługi na najwyższym poziomie takie jak przedłużanie włosów, makijaż permanentny. ... Fryzjerstwo salony, Bielsko Biała, Salony piękności, treski, Salony fryzjerskie, salon fryzjerski,...\nDalsze wyniki dla: Fryzjerstwo Salony Bielsko-Biała\nZnajdź Fryzjerstwo Salony w pobliżu\nFryzjerstwo - Salony, Usługi (215)


SOK zaprasza na wirtualne warsztaty tkackie z Sabiną Knoch | Wiadomości Suwałki\nSOK zaprasza na wirtualne warsztaty tkackie z Sabiną Knoch\nKultura 19/06/2020 / 0 Komentarzy\nSuwalski Ośrodek Kultury rozpoczyna realizację projektu pn. „Mistrzyni Sabina Knoch uczy tkać wielonicielnicową tkaninę lnianą”, dofinansowanego ze środków MKiDN. Pierwsza, teoretyczna część warsztatów odbędzie się w sieci - powstanie cykl filmów edukacyjnych z mistrzynią dostępnych na kanale YouTube SOK.\nJuż niebawem na kanale YouTube SOK pojawią się filmy, w których Sabina Knoch opowie z czego składa się krosno, jakie jest przeznaczenie poszczególnych części i jakie nazwy nosiły one w gwarze dawnej Suwalszczyzny. Dowiemy się jakie stosowano przędze i barwniki, poznamy tradycyjne wzory techniki wielonicielnicowej, a nawet zaprojektujemy własne. Pierwszy odcinek będzie można zobaczyć jeszcze w czerwcu.\nIntensywne zajęcia praktyczne rozpoczną się w Pracowni Regionalnej (Tkackiej) Suwalskiego Ośrodka Kultury w siedzibie przy ul. Noniewicza 71 we wrześniu. W planie są także spotkania z tkaczkami i nieodpłatne warsztaty prostych technik tkackich dla uczniów suwalskich szkół, jeśli sytuacja epidemiczna na to pozwoli. Szczegółowych informacji o projekcie udziela Magdalena Zielińska z Pracowni Dziedzictwa Kulturowego SOK. Projekt "Mistrzyni Sabina Knoch uczy tkać dwunicielnicową tkaninę lnianą" otrzymał dofinansowanie z programu KULTURA I TRADYCJA 2020.


Śmierć Kasi, uczestniczki Nasz Nowy Dom: przyczyny wypadku | Viva.pl\nKonrad Szczęsny • 20 stycznia 2018 18:00\nCopyright @Facebook @Nasz nowy dom\nJej śmierć wstrząsnęła widzami programu „Nasz nowy dom”. Kasia miała zaledwie 19 lat, dwa lata temu uległa poważnemu wypadkowi, wskutek którego amputowano jej nogę. Wierzyła, że jeszcze kiedyś będzie chodzić. Gdy jej marzenie o normalnym życiu spełniło się, nastolatka i jej chłopak ulegli wypadkowi, w którym oboje zginęli... Jak do tego doszło?\nZobacz też: Nie żyje 19-letnia uczestniczka programu „Nasz nowy dom”. Okoliczności jej śmierci są dramatyczne\noraz: „Trudno mi się po tym pozbierać...’’. Katarzyna Dowbor o śmierci nastoletniej uczestniczki programu „Nasz nowy dom’’! EKSKLUZYWNE VIDEO\nPrzyczyny śmierci Kasi z programu „Nasz nowy dom” - jak doszło do wypadku?\nO tym, że Kasia Kamińska uległa wypadkowi, poinformowała produkcja programu na oficjalnym profilu „Naszego nowego domu” na Facebooku, w odpowiedzi na jeden z komentarzy. Z kolei inna internautka wyznała, że 19-latka uległa wypadkowi drogowemu w województwie mazowieckim. Razem z nią w pojeździe znajdował się 25-letni mężczyzna, prywatnie chłopak Kasi. Zginął na miejscu.\n„Niestety, Kasia 14 stycznia uległa wypadkowi. Razem z partnerem jechała z Lucynowa do Wyszkowa i straciła panowanie nad kierownicą. Samochód wpadł do rowu i uderzył w drzewo. Dziewczyna zmarła w szpitalu w Warszawie w wyniku poniesionych obrażeń”, relacjonuje dziennik „Fakt”.\nGazeta dodaje, że według ustaleń policji, to Kasia prowadziła pojazd.\nBył to drugi wypadek z udziałem 19-latki. Dwa lata temu lekarzom udało się ją jednak uratować. Historia nastolatki, którą usłyszeli m.in. widzowie „Naszego nowego domu”, jest naprawdę poruszająca. Co mówiła o swoim życiu i walce o normalność?\nPrzypominamy pod kolejnymi zdjęciami w galerii.\nZobacz także: „Nie sądziłam, że w ludziach może być aż tyle zawiści’’. Zniszczono dom wyremontowany w programie Katarzyny Dowbor!\nWypadek Kasi z 2016 roku, w wyniku którego straciła nogę\nDwa lata temu, kilka tygodni po osiemnastych urodzinach, Kasia Kamińska wracała ze szkoły. Jak relacjonowała w programie „Nasz nowy dom”, nie do końca wie, jak doszło do wypadku z jej udziałem. Szła mostem kolejowym, nie usłyszała nadjeżdżającego z tyłu pociągu. Ten potrącił ją. Straciła przytomność. Gdy została w szpitalu wybudzona ze śpiączki, lekarze poinformowali ją, że byli zmuszeni usunąć lewą nogę.\nOd tamtej poru poruszała się na wózku inwalidzkim, choć deklarowała, że nie podda się i będzie za wszelką cenę walczyła o normalność. Cel udało się zrealizować dzięki pomocy ludzi dobrej woli. Jak to możliwe?\nWypadek Kasi z 2016 roku, w wyniku którego straciła nogę: pomoc fundacji „Usłysz marzenia”\nChoć rodziny Kasi nie było stać na zakup kosztownej protezy nogi, z pomocą dziewczynie przyszła Fundacja „Usłysz Marzenia”, której udało się uzbierać potrzebną na ten cel kwotę.\nDzięki temu zrealizowała swoje największe marzenie po wypadku: by nie poruszać się do końca życia na wózku inwalidzkim. Niestety, takim stanem rzeczy cieszyła się wyjątkowo krótko...\nPogrzeb Kasi z programu „Nasz nowy dom”\nKasia, która zmarła w szpitalu z powodu obrażeń odniesionych w wypadku samochodowym, pozostawiła m.in. pogrążonego w żałobie tatę, na którego prośbę ekipa programu pod wodzą Katarzyny Dowbor przystosowała ich dom do potrzeb niepełnosprawnej wówczas córki. Pogrzeb 19-latki ma odbyć się we wtorek.\nŚmierć Kasi z programu „Nasz nowy dom”\nKasia, mimo przeciwności losu, nie poddawała i dzielnie walczyła o lepsze jutro. Niestety, zgasła zbyt szybko, pozostawiając pogrążoną w żałobie rodzinę.\nBliskim 19-letniej dziewczyny składamy kondolecje.\nZobacz też: Złamane życie Agnieszki Kotulanki: nieszczęśliwa miłość, ojciec alkoholik i uzależnienie. Czy aktorka „Klanu” stanie kiedyś na nogach?


Motyw: Pieniądz, motyw: Upiór :: Wolne Lektury\nMówią o skarbcu i starzy, i młodzi,\nPo całym kraju powieść się rozchodzi;\nZwiedzał to miejsce niejeden ochoczy\nI widział skarbiec na własne swe oczy,\nLecz brać nie można, bo w głębi pieczary\nJęczy duch jakiś czy pokutnik stary.\nTwarz jego sucha, jakby trupia głowa,\nW sobolą szubę i w kołpak się chowa;\nMa siwe kudły na brwiach i na brodzie,\nOczami strzela aż duszę przebodzie;\nIskrzą brylanty u jego kaftana,\nNa piersiach zbroja srébrem żwirowana —\nOn jęczy jękiem żywego człowieka,\nA przecię, grobem czuć odeń z daleka,\nPostać nieznana, krój szaty nieświeży,\nRdza na pancerzu, a pleśń na odzieży.\nWładysław Syrokomla, Gawędy, O skarbcu zaklętym\nHa, przepadli kędyś diabli,\nktoś się doli ulitował;\nrana jeno straszna boli — —\npuste żale, mnie nie szkoda,\nbo ja pan, piekielny pan,\ndrwię z serdecznych ran.\nSetkę lat przez puszczę gnam,\nprzez bór gonię, gęsty las,\nprzez ugory, łąki, błoń —\nupałami bije skroń,\nmłotami serce wali,\nogień wnętrzności pali — — —\nKaż muzyce dla mnie grać,\nmnie na Piekło stać.\nJa pan, ćwierć kraju mam w ręku,\na jak kto po cichuteńku\npowie „Jezus” — ja wolny na chwilę,\npowietrzem się zasilę:\nodetchnąłem piersią całą;\nbierz ty, ile złota zostało,\npatrz, oto niecki,\ndiabli mi to kazali nieść;\nco noc tak świeżych nasypią,\na sztabowi, czerńcy przeklęci,\nkrzyczą za mną: panie Branecki,\nnie żałuj; — krew moją chlipią — —\nJedna z postaci fantazmatycznych: zmarły nawiedzający żyjących, co jest znakiem, naruszenia „naturalnego” porządku, oddzielającego świat żywych od świata umarłych. Opowieść o upiorze rozpoczyna Dziady Mickiewicza.


......... ZAPOMNIANA BIBLIOTEKA ........: Szara Godzina\nPokazywanie postów oznaczonych etykietą Szara Godzina. Pokaż wszystkie posty\nMonika Rzepiela „Szlacheckie gniazdo”\nOstatniego dnia 1776 roku na Pogórzu Karpackim przychodzą na świat dwie dziewczynki. Leontyna rodzi się w dostatnim szlacheckim dworze, a Marysia w ubogiej chłopskiej zagrodzie. Są mlecznymi siostrami. Mąż mamki jest ekonomem na dworze podczaszego. Pomimo różnic pochodzenia splot wydarzeń połączy panny ze sobą. Starszy brat Leontyny, dziedzic majątku, wyrusza w kilkuletnią podróż za granicę. Po powrocie do Pawłówki zakochuje się z wzajemnością w córce zarządcy, natomiast podczaszanka oddaje serce ubogiemu guwernerowi. Jednak złośliwy los rozdziela młodych. Jak mawia jeden z bohaterów powieści: „synogarlica nie dla wróbla, a magnackie córki nie dla drobnego szlachcica”.\nCodzienne życie osiemnastowiecznej szlachty i chłopów pańszczyźnianych przeplata się z bolesną historią Polski. Majątek odwiedza Tadeusz Kościuszko. Zbliża się rok 1792. W przygotowaniu część druga Szlacheckie gniazdo. Ogień buntu.\nAutor: Zapomniana Biblioteka o 13:16 1 komentarz:\nEtykiety: historia, historia Polski, Szara Godzina\nPaweł Jaszczuk „Sekret antykwariusza”\nKażde miejsce ma swoją tajemnicę. Piotr Stocki prowadzi antykwariat. Pewnego dnia wyjeżdża z miasta, aby spotkać się z kimś i spłacić zaległy dług. Spirala nieprawdopodobnych zdarzeń wciąga mężczyznę w machinę zbrodni, a mroczny sekret z przeszłości daje o sobie znać. Dawne grzechy wychodzą na jaw. Kim tak naprawdę jest Piotr Stocki? Czy jego zmorą i przekleństwem jest antykwariat?\nWciągająca intryga i narastająca z każdą stroną powieści groza stanowią finezyjną mieszankę kryminału i thrillera psychologicznego. Sekret antykwariusza to powieść trzymająca w napięciu aż do zaskakującego zakończenia.\nPaweł Jaszczuk - odkrył Lwów dla polskiego kryminału. Za powieść Foresta Umbra, której akcja toczy się w tym dawnym polskim mieście, otrzymał prestiżową Nagrodę Wielkiego Kalibru. Foresta Umbra, Plan Sary, Marionetki i nominowany do nagrody Kryminalnej Piły 2013 Akuszer Śmierci tworzą cykl lwowski z dziennikarzem śledczym Jakubem Sternem w roli głównej.\nAutor: Zapomniana Biblioteka o 14:10 Brak komentarzy:\nEtykiety: Paweł Jaszczuk, Szara Godzina\nPowieści kryminalne Pawła Jaszczuka\nPaweł Jaszczuk „Foresta Umbra”\nRok 1936. W Rowach, letniskowej miejscowości położonej nieopodal Lwowa, mają miejsce tajemnicze morderstwa kobiet. Oprócz policji, w śledztwo włączają się dziennikarze, w tym Jakub Stern, który gotów jest poświęcić nawet rodzinę, byle odnieść zawodowy sukces. Kłopoty z bliskimi, bezwzględna rywalizacja w pracy i ciągła presja czasu doprowadzają dziennikarza do załamania nerwowego.\nAtmosfera powieści gęstnieje z każdą stroną książki, niecodzienne wydarzenia i niesamowite osoby sprawiają, że nic do końca nie jest oczywiste, a Foresta Umbra budzi grozę. Foresta Umbra to znakomita powieść psychologiczno-sensacyjna, która zapoczątkowała cykl przygód Jakuba Sterna i została nagrodzona Nagrodą Wielkiego Kalibru. Obecne wydanie ukazuje się równolegle z nową historią bohatera w Lekcji martwej mowy.\nPaweł Jaszczuk „Lekcja martwej mowy”\nWojna z bolszewikami w 1920, okupacja sowiecka Lwowa w 1939, wydarzenia marcowe oraz interwencja wojsk Układu Warszawskiego w Czechosłowacji w 1968 roku, stanowią tło historyczne Lekcji martwej mowy, w którą wplątana została dziennikarska para: Jakub Stern i Wilga de Brie z przedwojennego „Kuriera”.\nAutor: Zapomniana Biblioteka o 12:45 Brak komentarzy:\nEtykiety: Foresta Umbra, Jakub Stern, kryminał, kryminał retro, Lekcja martwej mowy, Lwów, Paweł Jaszczuk, Szara Godzina\n„Dwór w Czartorowiczach”\nMonika Rzepiela „Dwór w Czartorowiczach”\nPanny Ewa Jabłońska i Iga Branicka wychowały się we dworze w Czartorowiczach, od pokoleń należącym do rodziny Jabłońskich. Pomimo że sporo je różni, są ze sobą zaprzyjaźnione. Obie się zakochują. Splot wydarzeń doprowadzi je do konieczności dokonania trudnych wyborów. Co powinny uczynić, by spełniły się panieńskie marzenia?\nNostalgiczna, barwna i lekko napisana historia miłosna rozgrywająca się po upadku powstania styczniowego na dalekim Podolu w czasach i miejscach, których nie ma, ale które rzewnie wspominamy. Dwór w Czartorowiczach ukazuje losy mieszkańców od urodzenia aż po grób, towarzysząc im w salonie i w kuchni, w alkowie i w ogrodzie, przy ołtarzu i nad mogiłą.\nAutor: Zapomniana Biblioteka o 13:33 Brak komentarzy:\nEtykiety: Dwór w Czartorowiczach, historia, Monika Rzepiela, powstanie styczniowe, romans, Szara Godzina\n„Lekcja martwej mowy”\nAutor: Zapomniana Biblioteka o 11:40 Brak komentarzy:\nEtykiety: Jakub Stern, kryminał, kryminał retro, Lekcja martwej mowy, Lwów, Paweł Jaszczuk, Szara Godzina\nAutor: Zapomniana Biblioteka o 13:05 Brak komentarzy:\nEtykiety: Foresta Umbra, Jakub Stern, kryminał, kryminał retro, Lwów, Paweł Jaszczuk, Szara Godzina\n„Noc zimowego przesilenia”\nAgnieszka Krawczyk „Noc zimowego przesilenia”\nPrzesilenie zimowe to moment, w którym słońce góruje w zenicie w możliwie najdalej na południe wysuniętej szerokości geograficznej – zwrotniku Koziorożca. Dzień, w którym występuje przesilenie zimowe jest najkrótszym dniem w roku. Na półkuli północnej przesilenie zimowe przypada na dni 21-22 grudnia. (wikipedia)\nKraków, trzeci rok okupacji niemieckiej. Na najważniejszych budynkach miejskich powiewają hitlerowskie flagi. Mieszkańcom zaczyna brakować żywności i opału. Z powodów oszczędnościowych nocami latarnie zostają wygaszane, ulice spowija mrok. Ludzie żyją w ciągłym strachu, obawiając się nalotów i łapanek.\nPod Wawelem, w niewielkiej garsonierze, w budynku położonym nieopodal Wisły mieszka główny bohater powieści „Noc zimowego przesilenia” Artur Załuski. To specjalizujący się w oszustwach ubezpieczeniowych prywatny detektyw, który po zajęciu przez Niemców Krakowa stara odnaleźć się w nowej sytuacji. Błyskawicznie topniejące zasoby finansowe skłaniają go do otwarcia biura pisania podań. W okupacyjnej rzeczywistości pomysł okazuje się być strzałem w dziesiątkę. Niestety, nie jest mu dane zbyt długo wieść spokojny, urzędniczy żywot. Wkrótce zgłasza się do niego siostra słynnego jasnowidza Juliana Orwata z prośbą o pomoc w odnalezieniu zaginionego brata. Zadanie jest niebezpieczne, ale to nie martwi Załuskiego, który lubi ryzyko i nie znosi siedzieć za biurkiem. Odważny detektyw przyjmując zlecenie nie zdaje sobie sprawy ze skali trudności zadania jakie przed nim stoi. Rozpoczyna poszukiwania, w trakcie których okazuje się, że sprawa Orwata łączy się z serią brutalnych zabójstw młodych kobiet. Drogi Artura krzyżują się z piękną, wyrafinowaną niemiecką baronówną rabującą dzieła sztuki oraz dawnym kolegą ze studiów a obecnie majorem SD. Załuski nawiązuje kontakty z polskim ruchem oporu. Stroniący przed wojną od politycznego zaangażowania detektyw znajduje się nagle w samym środku gry wywiadów.\nKsiążka Agnieszki Krawczyk to bardzo udana mieszanka kryminału i sensacji, które to składniki idealnie ze sobą współgrają, przenikając się przez ponad dwieście stron powieści do momentu, w którym autorka decyduje się doprawić fabułę szczyptą okultyzmu. Tempo akcji i brak mielizn narracyjnych sprawiają, że nie nudzimy się ani przez chwilę śledząc perypetie głównego bohatera.\nNa uwagę zasługuję pieczołowicie dopracowana warstwa historyczna powieści. Agnieszka Krawczyk zadała sobie wiele trudu oddając klimat Krakowa lat wojny. Dzięki bardzo plastycznym opisom czytelnik wędrując wraz z Załuskim ulicami miasta bez trudu może wyobrazić sobie mieszkania w dawnych kamienicach, zadymione kawiarnie, kasyno, czy też ponure, ciemne wnętrza gmachu Zakładu Medycyny Sądowej, do którego również zawitał nasz bohater próbując połączyć ze sobą różne wątki tej skomplikowanej sprawy. Mam nadzieję, że Agnieszka Krawczyk wróci niebawem do dawnego Krakowa i zdecyduje się napisać kolejny tom przygód dzielnego detektywa. Polecam.\nAutor: Zapomniana Biblioteka o 17:16 2 komentarze:\nEtykiety: Agnieszka Krawczyk, detektyw, II wojna światowa, Kraków, kryminał, kryminał retro, Noc zimowego przesilenia, okultyzm, okupacja, retro, sensacja, Szara Godzina\nAneta Ponomarenko „Ostatnie śledztwo”\n„Ostatnie śledztwo” to już niestety ostatni, trzeci tom cyklu kryminalnego „Calisia” autorstwa Anety Ponomarenko.” Akcja powieści rozgrywa się oczywiście w Kaliszu, tym razem w 1900 r. Dwanaście lat wcześniej w tym samym mieście znakomity lekarz Jakub Zaif oraz policyjny agent do specjalnych poruczeń Walery Jezierski rozwiązali wspólnie sprawę kilku morderstw, zyskując tym samym szacunek i podziw mieszkańców stolicy guberni.\nI tym razem na duet nieco starszych już „detektywów” czeka do rozwikłania niezwykle trudna zagadka. Przed otwarciem wystawy zabytków archeologicznych i sztuk pięknych, którym to wydarzeniem żyje cała społeczność Kalisza, ktoś włamuje się do magazynów ze zbiorami. W magazynach znajduje się wiele cennych eksponatów udostępnionych przez miejscowych kolekcjonerów. Ginie pilnujący zbiorów stróż. W sąsiedniej uliczce zostają znalezione zwłoki żebraka. Kaliscy policjanci są przekonani, że te dwie zbrodnie nie są zwykłym zbiegiem okoliczności.\nNa przełomie XIX i XX stulecia rządy w Kaliszu sprawuje bardzo przychylny Polakom gubernator Michał Piotrowicz Daragan. Propolska działalność sprawia, że gubernator popada w niełaskę ochrany. Zaprzyjaźnieni z nim Zaif i Jezierski pracują więc pod olbrzymią presją. Mimo oddelegowania do pomocy wszystkich policjantów w mieście, postępy śledztwa nie zadawalają Jezierskiego jak również samego Michała Daragana. Na domiar złego dochodzi do kolejnych brutalnych morderstw. W trakcie śledztwa wychodzą na jaw głęboko skrywane rodzinne sekrety jednej z kaliskich rodzin.\nChoć dwaj główni bohaterowie postarzeli się nieco, na ich głowach pojawiły się pierwsze siwe włosy i przybyło im po kilka kilogramów, nadal imponują energią, intelektem oraz poczuciem humoru a szef policji jest dla swoich podwładnych wyrozumiały niczym ojciec.\nCzytelnicy, którym przypadła do gustu otwierająca trylogię powieść „Strażnik skarbu” i tym razem nie będą zawiedzeni nową książką autorki. Po raz kolejny zaglądamy do dawnego Kalisza, przechadzamy się uliczkami jednego z najstarszych polskich miast, odwiedzając przy okazji pałac gubernatora, hotel, szpital i stare kamieniczki. Wyruszamy powozem do okolicznych, malowniczo położonych dworków. Aneta Ponomarenko z gracją wplata w fabułę powieści również wiele barwnych ciekawostek z życia dawnych Kaliszan oraz historii miasta. Polecam.\nSeria wydawnicza: Calisia\n Patrz: recenzja powieści „Strażnik skarbu”: http://ksiazkiprzygodowe.blogspot.com/2014/04/straznik-skarbu-aneta-ponomarenko.html\nAutor: Zapomniana Biblioteka o 18:47 Brak komentarzy:\nEtykiety: Aneta Ponomarenko, archeologia, Calisia, Kalisz, kryminał, kryminał retro, Ostatnie śledztwo, powieść detektywistyczna, Szara Godzina\nTomasz Białkowski "Król Tyru"\n„Drzewo morwowe,” „Kłamca” oraz „Król Tyru” wchodzą w skład trylogii kryminalnej Tomasza Białkowskiego. Czytelnikom sugeruję lekturę tych powieści właśnie w tej, właściwej kolejności.\nPowieścią „Król Tyru” Tomasz Białkowski zamknął swoją trylogię poświęconą dramatycznym przygodom warszawskiego dziennikarza śledczego Pawła Werensa. Ta książka znacznie odbiega od poprzednich części cyklu. Nie znajdziemy tu aż tylu odniesień do Biblii i makabrycznych zbrodni. Nadal jednak życie głównego bohatera dalekie będzie od spokoju i stabilizacji. W jego życiu zaszło bowiem kilka zmian. Dziennikarz porzuca pracę w redakcji warszawskiej gazety i podejmuje decyzję o przeprowadzce do Olsztyna, gdzie zamierza opiekować się chorym na Alzheimera ojcem. Pewnego dnia odbiera telefon, który burzy wszystkie jego plany. Dzwoni córka generała Szuberta, przywódcy sekty kainitów. Szubert, zwany przez wtajemniczonych Montalto, doprowadził m.in. do zabójstwa stryja Pawła. Poruszony Werens na spotkaniu z córką decyduje się jej pomóc w odnalezieniu wnuczki generała – Klaudii.\nW tym samym czasie w lesie na Mazurach, w słynnej piramidzie nieopodal Rapy zostają znalezione spalone zwłoki z odciętą głową. Sprawą zainteresował się policjant Adam Dera, którego zesłano karnie do niewielkiej miejscowości. Komisarz otrze się o śmierć, na własną rękę próbując rozwikłać tajemnicę piramidy. W powieści pojawi się także kolejna nasza dobra znajoma z powieści „Kłamca” – piękna doktor Lena Lipska. Jak się okaże, w jej życiu również kryje się tajemnica. Dopadną ją cienie przeszłości, z którymi nie będzie mogła sobie poradzić. Możemy się domyślić, że drogi Leny i Pawła ponownie się skrzyżują, a młodzi pomogą sobie nie tylko w rozwiązywaniu problemów.\nTradycyjnie jak we wcześniejszych powieściach Białkowskiego często podróżujemy a więc i akcja jest bardzo dynamiczna. Umiejscowienie jej w okresie świątecznym (puste drogi, przydrożne bary i szpitalne korytarze, zaśnieżone lasy) sprawia, że zostajemy otoczeni niepokojącym, nieco mrocznym klimatem. Dlatego mimo iż intryga kryminalna nie należy do zbyt skomplikowanych z dużym zainteresowaniem przeczytałem powieść do końca i stwierdziłem, że chętnie dłużej zagościłbym z naszymi bohaterami w białej, mazurskiej scenerii.\nCzyje zwłoki kryje piramida w Rapie? Czy Werensowi uda się odnaleźć wnuczkę swojego prześladowcy? Kogo obawia się Lena? Czy odpowiedzi na te pytania mają ze sobą jakiś związek, dowiemy się z trzeciej, ostatniej i najlepszej części trylogii Tomasza Białkowskiego „Król Tyru.” Polecam.\nAutor: Zapomniana Biblioteka o 21:08 5 komentarzy:\nEtykiety: Banie Mazurskie, jezioro, Król Tyru, kryminał, Mazury, Olsztyn, Paweł Werens, piramida w Rapie, powieść kryminalna, Rapa, sekta, Szara Godzina, śledztwo, Tajemnica, Tomasz Białkowski, trylogia, zbrodnia, zima\nTomasz Białkowski "Kłamca"\n„Kłamca” to druga powieść Tomasz Białkowskiego, której bohaterem jest Paweł Werens, którego poznaliśmy już przy okazji lektury „Drzewa morwowego.” Dziennikarz napisał bestsellerową książkę o sekcie, którą z narażeniem życia udało mu się rozpracować. Nie musi martwić się o pieniądze, w redakcji pojawia się sporadycznie. Czas spędza na spotkaniach autorskich promujących książkę, wizytach w barach i klubach.\nNiestety oprócz sławy niewiele pozytywnych zmian nastąpiło w jego życiu. Na domiar złego przywódca sekty, który dzięki Werensowi trafu za kratki odzyskał wolność. Ofiarą zemsty tajemniczego Montalto pada Mariusz Werens wraz z żoną Elizą. Paweł jest wstrząśnięty śmiercią stryja. Żona krewnego została ukrzyżowana, a na plecach zamordowanego stryja odkryto napis „Szadrak.”\nPodobnie jak w pierwszym tomie cyklu okazuje się, że inspiracja dla zabójców ukryta jest w Biblii. Ginie kilka kolejnych osób związanych ze sprawą. Ich ciała także są upozowane. I tym razem Paweł Werens nie musi sam zmagać się z tropieniem psychopatycznego szefa sekty i jego ludzi. Pomaga mu doświadczony policjant, podkomisarz Adam Dera oraz piękna doktor - Lena Lipska, absolwentka Instytutu Nauk Biblijnych specjalizująca się w historii starożytnej. Morderca bawi się naszymi bohaterami, stawiając przed nimi trudne do rozszyfrowania wskazówki, mające doprowadzić ich do jemu tylko wiadomego celu.\nZ powieści Tomasza Białkowskiego dowiemy się co wspólnego ze sprawą ma historia chłopca znalezionego pod koniec II wojny światowej w barokowym pałacu w Joachimstein, zaginiony „Portret młodzieńca” pędzla Rafaela, tajne archiwa wojenne oraz Bazylika Mariacka w Gdańsku.\n„Kłamca” częściowo powiela schematy powieściowe znane Czytelnikom z „Drzewa morwowego.” Jest to jednak powieść z o wiele bardziej skomplikowaną fabułą, której ukoronowaniem jest rozplątywanie biblijnych wątków przez parę bohaterów (głównie Lenę). Trochę szkoda, że główny bohater Paweł Werens jest nieco bezbarwną postacią. Zarówno w pierwszej jak i drugiej książce serii czarną robotę wykonuje za niego ktoś inny. Mimo, że jego postać znajduje się w centrum akcji, odniosłem wrażenie że znajduje się gdzieś obok. Szybkie tempo, sensacyjna akcja z domieszką zagadek historycznych sprawia, że powieść Tomasza Białkowskiego mogę polecić jako dobrą lekturę na kilka wiosennych lub letnich wieczorów.\nAutor: Zapomniana Biblioteka o 17:36 2 komentarze:\nEtykiety: Biblia, jezioro, Kłamca, kryminał, męczennicy, Olsztyn, Paweł Werens, powieść kryminalna, PRL, sekta, Szara Godzina, śledztwo, Tomasz Białkowski, trylogia, zbrodnia\nTomasz Białkowski "Drzewo morwowe"\nOlsztyn to rodzinne miasto Pawła Werensa, dziennikarza pracującego w warszawskiej gazecie „Wieści.” To zdolny młody człowiek. W dodatku przystojniak i kobieciarz. Nie lubi komplikować sobie życia, dla tego nie wiąże się z paniami, które pojawiają się u jego boku. Kiedy powierzono mu napisanie reportażu o szeregu makabrycznych zabójstw, których dokonano właśnie w Olsztynie, nasz bohater nie jest tym zachwycony. To tam właśnie w dzieciństwie przeżył rodzinną tragedię. Kiedy nie udaje mu się znaleźć noclegu w hotelu, przypomina sobie o stryju Mariuszu, który oferuje mu gościnę. To właśnie Mariusz, były ksiądz, pomaga młodemu Werensowi. I nie chodzi tu o zwykły reportaż. Dociekliwy dziennikarz rozpoczyna bowiem własne śledztwo. Nie zdaje sobie sprawy, że kiedy odkryje zbyt dużo, jego życie stanie się zagrożone.\nKtoś zabija ludzi, odtwarzając historię sprzed wielu wieków. Ofiary, starsi mężczyźni są przed śmiercią torturowani a ich ciała dziwacznie upozowane. Werensowie odkrywają, że zbrodnie inspirowane są egzekucjami pierwszych chrześcijańskich męczenników. W ustach każdego z zabitych policja znajduje motyla. Trop prowadzi do starego pałacu, w którym w latach 70-tych spotykają się członkowie tajemniczej sekty.\nMimo licznych odniesień biblijno-historycznych czytelnik nie traci w nich orientacji. Zawsze pod ręką jest sympatyczny stryj głównego bohatera (ex-duchowny), który zna odpowiedź na większość pytań zadawanych przez krewniaka. Podobnie Tomasz Białkowski umiejętnie kieruje czytelnika antycznymi meandrami. Przyznam się, że kilka razy odniosłem wrażenie, że wszystko mam zbyt łatwo podane na tacy, a wolałbym sam nieco więcej pogłówkować prowadząc wraz z głównym bohaterem dziennikarskie śledztwo.\nKobiety w powieści pełnią rolę dekoracyjną. Podają obiad lub pozwalają się uwieść głównemu bohaterowi, kusząc go wcześniej swoimi wdziękami. Czarne charaktery nie mają skrupułów a policji nie można do końca zaufać.\nKsiążki Tomasza Białkowskiego to lektury nie tylko dla miłośników kryminałów, ale także dla mieszkańców Olsztyna i okolic, którzy mogą w nich odnaleźć wiele znanych sobie miejsc. Już niebawem podzielę się wrażeniami po przeczytaniu drugiej książki cyklu pt. „Kłamca.” Na jej okładce z otwartej walizy wysypują się stare papierzyska. Ogołocone z liści, pokrzywione drzewo samotnie opiera się burzy. Nadlatują czarne ptaszyska. A ja już wiem, że na pierwszych stronach drugiego tomu zostanie zamordowany jeden z bohaterów książki, której recenzję właśnie zakończyliście czytać.\nAutor: Zapomniana Biblioteka o 20:21 9 komentarzy:\nEtykiety: Biblia, Drzewo morwowe, kryminał, męczennicy, Olsztyn Jezioro, Paweł Werens, powieść kryminalna, PRL, sekta, Szara Godzina, śledztwo, Tomasz Białkowski, trylogia, zbrodnia\nAdam Węgłowski "Przypadek Ritterów"\nWiosną 1882 r. w małej wiosce Lutcza leżącej nieopodal Rzeszowa zostają znalezione okaleczone zwłoki kobiety. 35-letniej Franciszce Mnich poderżnięto gardło oraz wycięto narządy płciowe. Lekarze orzekli ponadto, że ze zmasakrowanego ciała został usunięty kilkumiesięczny płód. Jak ustalono w czasie śledztwa, Mnichówna tamtego dnia udała się do Żydów Ritterów po mleko. Później nikt z sąsiadów jej nie widział. Próbowano ustalić kto był ojcem nienarodzonego dziecka, brano pod uwagę m.in. miejscowych księży. Jedna z sąsiadek złośliwie opowiadała, „że musiało to być niepokalane poczęcie, bo przecie Franki brzyduli żaden facet i kijem by nie tknął.” W końcu ustalono, że sprawca musiał być Izraelitą a mord ma charakter rytualny.\nSprawą zainteresował się bogaty panicz o antysemickich poglądach Kamil Kord. Pisze on artykuły na temat procesu Ritterów do rodzinnej gazety. Z czasem nabiera coraz większych wątpliwości co do tego czy faktycznie Żydzi są sprawcami zbrodni i próbuje dociec prawdy. Pomaga mu w tym oficer policji z Lutczy - Ponar oraz przyjaciel ojca - Ernest Ochorowicz. Okazuje się także, że nie wszystkim zależy aby to prawdziwy morderca został skazany. Kord z Ponarem wplątują się niebezpieczną grę.\nPowieść oparta jest na wydarzeniach, które ponad sto lat temu rozegrały się w Lutczy, Rzeszowie i Krakowie. Sprawa Ritterów odbiła się wtedy głośnym echem na ziemiach Cesarstwa Austrowęgierskiego. Jedynie główni bohaterowie powstali w wyobraźni autora. Adam Węgłowski na kartach książki wspomniał także o innej głośnej sprawie, która przed laty rozpalała wyobraźnię i bulwersowała mieszkańców podwawelskiego grodu. Chodzi o sprawę uwięzienia w ciemnej celi klasztoru karmelitanek bosych zakonnicy Barbary Ubryk. Przeczytamy też o antysemickich poglądach sławnego mistrza pędzla Jana Matejki a miłośnicy XIX-wiecznego Krakowa również znajdą dla siebie kilka ciekawostek.\nNieco w tle poprowadzony jest wątek romansowy, który jednak nie pozostaje bez wpływu na przemianę wewnętrzną młodego dziennikarza. Mamy okazję zapoznać się również z dawnymi metodami śledczymi, które nie są jeszcze wolne od zabobonów i uprzedzeń. Ciekawość czytelnika rozbudzają pierwsze, niemal gotyckie fragmenty książki rozgrywające się na starym paryskim cmentarzu. Warta podkreślenia jest również zimowa scena zaatakowania przez wilki powozu, którym podróżował Kamil Kord. Trochę szkoda, że autor nie wykorzystał do końca atutów jakie daje magiczny, stary Kraków, czy też malownicza galicyjska wioska. Przesunięcie środka ciężkości książki w stronę bardziej plastycznego oddania realiów takich miejsc mogłoby niewątpliwie wzbogacić klimat powieści.\nAdam Węgłowski jak sam pisze w notce zamieszczonej na ostatnich stronach, jest od dzieciństwa miłośnikiem powieści kryminalnych. Ponadto w „Przypadku Ritterów” autor pozostawił sobie kilka furtek, przez które nasz bohater Kamil Kord będzie mógł przedostać się na karty kolejnych tomów. A my pewnie znów za jakiś czas będziemy wraz z nim rozwiązywali następną kryminalną zagadkę.\n Adam Węgłowski „Przypadek Ritterów, „ s. 32.\n O sprawie Barbary Ubryk przeczytacie m.in. w „Pitawalu Krakowskim”: http://ksiazkiprzygodowe.blogspot.com/2013/12/pitaval-krakowski-stanisaw-salmonowicz.html\nAutor: Zapomniana Biblioteka o 18:35 7 komentarzy:\nEtykiety: Adam Węgłowski, antysemityzm, Austro-Węgry, Galicja, Kamil Kord, Kraków, kryminał, kryminał retro, Lutcza, Matejko, powieść detektywistyczna, Przypadek Ritterów, Rzeszów, Szara Godzina, XIX wiek, Żydzi\nAneta Ponomarenko "Strażnik skarbu"\nW moich podróżach po coraz dłuższej półce z kryminałami retro sięgnąłem jakiś czas temu po powieść Anety Ponomarenko, której akcja rozgrywa się w Kaliszu w 1888 r. Najstarsze polskie miasto jest areną szeregu zbrodni. Ginie pomocnik aptekarza oraz wdowa po radcy prawnym. Policjanci uważają, że mają do czynienia z samobójstwami. Na miejsca przestępstw przybywają Walery Konstantynowicz Jezierski, agent do specjalnych poruczeń w randze radcy stanu oraz młody żydowski lekarz Jakub Zaif, z którymi przez ponad 300 stron powieści będziemy wędrować kaliskimi ulicami usiłując trafić na ślad osobnika, który zburzył spokój stolicy guberni. W trakcie prowadzenia śledztwa polski Żyd zaprzyjaźnia się z szefem rosyjskiej policji.\nTo właśnie Zaif odkrywa, że ktoś upozorował samobójstwa a w rzeczywistości dokonano morderstw. Wkrótce potem w bibliotece klasztornej zostają odkryte ciała dwóch zakonników, którzy przed śmiercią byli torturowani. Nasi dwaj bohaterowie są przekonani, że wszystkie zabójstwa łączy wspólna nić, która ma związek z kolekcjonerami masońskich pamiątek. Jak się bowiem okazuje Kalisz był niegdyś ważnym ośrodkiem wolnomularskim a gdzieś w mieście znajduje się ukryty przez nich skarb. Giną kolejne osoby, ktoś usiłuje zabić doktora Zaifa…\nAneta Ponomarenko z dużą pieczołowitością przedstawiła Kalisz u schyłku XIX wieku. Gościmy w pałacu dobrodusznego, dbającego o miasto gubernatora Michała Piotrowicza Daragana. W tymże pałacu Jakub Zaif zapałał uczuciem do jego pięknej córki. Zdawał sobie jednocześnie sprawę, że ta miłość nie ma zbyt wielkiej przyszłości. Tak wiele dzieliło przecież córkę prawosławnego urzędnika i syna żydowskiego bankiera.\nOd ojca doktora Zaifa przyjmujemy zaproszenie na wystawną ucztę w jego tajemniczym domu. Zaglądamy za klasztorne mury, do piwnic, cel zakonników i biblioteki. Odwiedzamy mieszkania kaliszan, sklepy i księgarnie. Wraz z mieszkańcami miasta uczestniczymy w balu dobroczynnym zorganizowanym przez życzliwego Polakom gubernatora.\nZ uśmiechem czytamy, jaką atrakcją dla mieszkańców XIX-wiecznego miasta był telefon, odkurzacz, czy też inne wynalazki. Nie bez wpływu na rozwój śledztwa są także eksperymenty z daktyloskopią prowadzone przez dr Zaifa.\nW jednym z wywiadów Aneta Ponomarenko zdradziła, że cykl powieści o przygodach agenta Jezierskiego i doktora Zaifa zamknie się na trzech tomach. Drugiej książki „Dom śmierci” nie miałem jeszcze okazji przeczytać, ale autorka uważa, że jest znacznie lepsza od „Strażnika skarbu,” więc pewnie niebawem będę miał okazję do ponownych odwiedzin dawnego Kalisza. Polecam.\nAutor: Zapomniana Biblioteka o 17:53 2 komentarze:\nEtykiety: Aneta Ponomarenko, Calisia, Kalisz, klasztor, kryminał, kryminał retro, mapa, masoneria, masoni, powieść detektywistyczna, skarb, Strażnik skarbu, Szara Godzina, zabory