Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 2 - Baka-Tsuki\nHaken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 2\nRankiem, zanim jeszcze żar pozostały po nocnych walkach zdążył się rozwiać, Przygraniczny Regiment Beilschmidt opuścił bramy Fortu Volks. Regis jechał powozem wraz z Clarissą, a Altina na swoim orzechowym koniu ze złotymi włosami oraz ogonem i białą tylną nogą, którego dostała podczas rocznicy założenia cesarstwa.\nNo właśnie, nadała mu już jakieś imię?\nJerome na swoim czarnym koniu zajmował miejsce u boku księżniczki. Kiedyś przewodził regimentowi, teraz był jedynie kapitanem pięciuset czarnych rycerzy.\nKawaleria jechała na przedzie formacji, za nimi maszerowało kolejno tysiąc piechurów, dwa tysiące najemników oraz pięciuset żołnierzy przenoszących zaopatrzenie. Nie mieli ze sobą żadnych dział, ponieważ w takiej wyprawie liczyła się prędkość marszu. W końcu po co zabierać ze sobą armaty, skoro wroga może już dawno nie być, kiedy dotrą na miejsce?\nW samym centrum formacji znajdowała się biała karoca ciągnięta przez cztery konie. Mogła pomieścić sześć osób lub służyć jako mobilne centrum dowodzenia, jednak obecnie znajdowali się w niej jedynie Regis i Clarissa.\nCo prawda, kierowali się na pole bitwy, jednak nie zdążyli się jeszcze oddalić od własnej fortecy, więc panowała luźna atmosfera. Przez okna było widać fort Volks.\nClarissa dotknęła szyby; po chwili jej palce zostawiły na niej odcisk pary. Samo szkło stanowiło towar luksusowy, tak więc normalne wozy nie miały szyb, jednak ten powóz posiadał ich aż sześć. Oprawiono je w drewniane ramy, dzięki czemu można było je zamknąć podczas bitwy, a w razie potrzeby otworzyć, aby móc bez problemów przekazywać rozkazy. Jedynie woźnica siedział nieosłonięty na zewnątrz.\nBudżet regimentu nie pozwalał na najnowszy model powozu, ten jednak został podarowany Regisowi tydzień wcześniej przez Eleanor Ailred Winn de Tiraso Laverde, córkę diuka i przywódczynię Nowej Szlachty. Mimo młodego wieku przewodziła już swojemu rodowi, posiadającemu wspaniałą willę oraz pokaźną część ziem na południu Belgarii. Innymi słowy, była urodzoną biznesmenką. Podarowała Regisowi ten wóz prawdopodobnie po to, by odwdzięczyć się za pomoc, jakiej udzielił jej podczas rocznicy utworzenia cesarstwa. Powóz nie stanowił jedynego prezentu, regiment otrzymał od niej także hojne wsparcie finansowe.\nKiedy Fort Volks zniknął z pola widzenia, Clarissa powiedziała:\n–Po raz pierwszy jadę z tobą sama powozem.\n–Rzeczywiście. Wcześniej byli z nami Altina i Eric.\nClarissa się zarumieniła.\n–Przebywanie tu z tobą sam na sam trochę mnie krępuje.\nRegis, początkowo podekscytowany słowami pokojówki, uspokoił się i wyjął książkę ze swojej torby, co wyraźnie zaskoczyło Clarissę.\n–Regisie, nawet w takiej sytuacji masz zamiar czytać?\n–Cóż... Jest o zachodzie, więc nie zaszkodzi.\n–No tak. W końcu kiedy tylko tam dotrzemy, od razu dojdzie do bitwy. Dobrze będzie rozumieć panującą tam sytuację.\n–Nie sądzę, żeby akurat ta książka pomogła w bitwie. To powieść fantasy, jedynie osadzona na zachodzie.\n–To opowieść o chłopcu i dziewczynie, którzy z jakiegoś powodu zamienili się ciałami. Czeka nas długa podróż, więc czemu nie wykorzystać okazji i jej nie przeczytać, póki jeszcze panuje spokój?\n–Regisie, jadłeś już śniadanie?\n–Co? No więc... Nie zmrużyłem nawet oka, co dopiero mówić o śniadaniu.\n–W takim razie zamiast czytać może zdrzemnie się pan na moich kolanach?\n–Nie, w porządku. Jeżeli chce mi się spać, zasnę w każdym miejscu. Kiedyś nawet zdarzyło mi się zapaść w sen, idąc po schodach. To było naprawdę niebezpieczne doświadczenie.\n–Mogłabym to zrozumieć, ale co będzie, jeżeli zachorujesz? Powinieneś chociaż coś zjeść, skoro i tak mam już coś przyszykowanego.\n–Dobrze. Chociaż po jedzeniu zrobię się senny.\n–W takim razie może najpierw krótka drzemka?\n–Skoro znalazłem czas, żeby trochę poczytać, byłaby to strata czasu.\n–... - Clarissa odpowiedziała tylko uśmiechem, na widok którego Regisa przeszły ciarki po plecach. Podniosła leżący na podłodze koszyk, postawiła na kolanach, otworzyła i wyjęła z niego chleb, suszone mięso oraz warzywa, a następnie bez słowa, wciąż jedynie się uśmiechając, podała je Regisowi. Nawet on nie zignorowałby jej, żeby móc dalej czytać książkę.\n–Ch-Chyba wezmę gryza.\n–Nie musisz się zmuszać, jeżeli nie masz ochoty jeść.\nRegis wyjął z koszyka kromkę chleba. W innych krajach zewnętrzna skórka pieczywa była miękka, w Belgarii natomiast pieczono chleb w taki sposób, żeby była twardsza i wyjątkowo chrupiąca. Różnica leżała w gatunku użytej w nim pszenicy.\n–To mi przypomniało, że na zachodzie uprawia się zboże służące do pieczenia miękkiego chleba.\n–Mieszkańcy pałacu też go kochają.\n–To dlatego, że na zachodzie jest sporo starej szlachty. Nawet zwykli obywatele, mając wybór, wolą miękki chleb.\n–Cóż, powinniśmy być wdzięczni, że wciąż mamy jakiekolwiek pieczywo.\n–W zeszłym roku dzięki dobrym zbiorom udało mi się kupić sporo taniej pszenicy. Oby tylko w tym roku były równie obfite.\n–Profesor Boutter napisał kiedyś książkę „Południowa reforma”. Według niego redukcja upraw rolnych o trzydzieści procent oznaczałaby śmierć z głodu ponad stu tysięcy obywateli. Liczby wydają się lekko przesadzone, jednak wiedząc, jak bardzo pogorszyło się egzekwowanie prawa, można było dojść do wniosku, że wcale tak bardzo go nie poniosło.\n–Nie jestem zbyt obeznana w polityce.\n–Mam wrażenie, że to zrozumiesz.\nW końcu aby w mgnieniu oka dojść do wniosku, że mówił o polityce, trzeba było mieć w niej obeznanie.\nPo zjedzeniu chleba Regis sięgnął po mięso - słone, jednak wciąż dobre.\n–Skoro o tym mowa, Clarisso, od dawna pracujesz w pałacu, prawda?\n–Tak. Zarówno moja matka, jak i babka były pałacowymi pokojówkami.\nNagle Clarissa zamilkła. Po chwili się zarumieniła. - Ojej, chcesz poznać mojego ojca? Będziemy mijali stolicę, więc może damy radę znaleźć trochę czasu. Ale, Regisie, to takie nagłe, nie wzięłam ze sobą żadnych ładnych ubrań...\n–Przykro mi... Ale nie zatrzymamy się w stolicy.\n–Fufu, jaka szkoda. Mój ojciec jest mieszczaninem. Prostym żołnierzem. Poznał moją matkę, kiedy pełnił rolę strażnika w pałacu.\n–Moja matka przyłapała go na podkradaniu jedzenia podczas przyjęcia i zagroziła, że jeśli jej nie poślubi, to wezwie straże.\n–Przepraszam, ale jeszcze nie czytałem takiej opowieści.\n–Fufu. To tylko żart.\n–Od którego momentu?\n–Odkąd powiedziałam, że krępuję się, będąc z tobą sam na sam.\n–Czyli od samego początku!\nClarissa uśmiechnęła się radośnie.\n–Słuchanie twoich odpowiedzi sprawia mi wyjątkową radość.\n–Z innymi jest inaczej?\n–Tak. Niektórzy się denerwują, innych moje opowieści szokują.\n–No tak. Niewiele osób mogłoby poznać, że to jedynie żarty. Cóż, to po części wina tego, jak często sobie żartujesz.\n–To prawda, jednak mogę to robić jedynie przy tobie.\n–Haha, a co z Altiną?\n–Żarty przy jej wysokości? Nigdy bym tego nie zrobiła.\nNiby tak się jej obawiasz, a jednak obejmujesz i głaskasz ją jak małego kotka. Cóż, niech będzie.\nRegis po jedzeniu i tak przyjemnej rozmowie zrobił się wyjątkowo senny.\nClarissa zaczęła śpiewać:\n–Aaa, kotki dwa...\nŚpiewała mu kołysankę, jak starsza siostra usypiająca rodzeństwo po kolacji.\nDopiero w tym momencie zdał sobie sprawę, że wszystko potoczyło się tak, jak wcześniej przewidział, i najwyraźniej zgodnie z planem Clarissy.\nOparł głowę o ścianę i usnął, budząc się dopiero na trzeciej przerwie w marszu.\nPiętnasty maja, zaczęło mżyć.\nRegiment Altiny minął stolicę. Nie zatrzymali się tam, ponieważ drugi książę, Latreille, zgodnie z rozkazem ojca już dawno wyruszył na zachód, tak więc pierwsza armia przebywała poza murami miasta. Cesarz wydający osobiście rozkazy stanowił rzadki widok, co tylko podkreślało wagę sytuacji. Nawet prości obywatele rozumieli, że starcie z Wielką Brytannią nie jest tylko jakąś małą potyczką.\nPoza tym księżniczka nie chciała wprowadzić swojego regimentu do stolicy pod nieobecność pierwszej armii, ponieważ mogłoby to wywołać złe wrażenie, że chce zająć miasto, a w takich czasach podobne gesty były ważniejsze od faktów.\nMusieli się jednak w końcu zatrzymać, żeby uzupełnić zapasy, dlatego też kierowali swoje kroki do Rouen, leżącego w pobliżu stolicy, gdzie ustawili obóz na południe od miasta.\nW obozie trwały przygotowania do kolacji.\nWejście do namiotu pełniącego rolę centrum dowodzenia, ulokowanego w samym centrum obozowiska, było strzeżone przez ciężko uzbrojonych żołnierzy. Regis nie przywykł do ich obecności. Przechodząc obok nich, zasalutował z szacunkiem. Wewnątrz było o wiele cieplej niż na zewnątrz, nawet kiedy nie padało, jak tego dnia.\nAltina zdjęła z siebie przemoknięty płaszcz i przeciągnęła się jak kot.\n–To taaaaak baaardzo męęęczące.\n–Podróż musiała być dla ciebie ciężka, wasza wysokość.\nClarissa podała ciasteczka oraz herbatę.\n–Dziękuję! Regisie, może spróbujesz?\n–Wyglądają pysznie. Poczęstuję się.\n–Tak, jak myślałam, dwutygodniowy marsz jest wyjątkowo męczący. A ja jadę konno... Co muszą czuć zwykli piechurzy?\n–Tak. Żołnierze zużywają większość sił na marsz, dlatego bardzo ważne jest, aby znaleźć odpowiedni moment na dołączenie do walki.\nRegis usiadł na krześle, rozkładając mapę na stole stojącym w centrum namiotu (meble transportowano jednym z wozów).\nAltina zdjęła naramienniki i napierśnik, Clarissa w tym czasie odpinała jej pas.\n–Właśnie, gdzie jest sir Jerome?\n–Powiedział, że zdrętwiał podczas marszu, więc będzie ćwiczyć aż do kolacji.\n–Nie masz nic przeciwko?\n–Mój miecz się złamał...\nRegis, spoglądając na podłużne, drewniane pudło, pokręcił jedynie głową.\nGrand Tonnerre Quatre został złamany podczas starcia z Franziską, jednak zabrali go ze sobą, ponieważ stanowił symbol regimentu. Altina używała zastępczego, zwykłego długiego miecza, jednak nie była w stanie wykorzystać z nim swojego pełnego potencjału, co ją z lekka podłamało.\nRegis spojrzał ponownie na mapę, a następnie otworzył trzymany w ręce list.\n–Co to jest? - spytała księżniczka.\n–Rozkaz od Latreille. Mamy zatrzymać się w Rouen i połączyć z siódmą armią szesnastego maja.\n–Siódma armia do nas dołączy?\nSiódma armia była zaangażowana w walki na froncie wschodnim, gdzie większość terenu stanowiły lasy, dlatego jednostka posiadała niewielkie oddziały kawalerii, za to liczyła sporo piechurów. Jednak ich siły nie przekraczały dwudziestu tysięcy zbrojnych.\n–Połączymy z nimi siły?\n–Tak... Mówię to jako strateg. Siódma armia nie przywykła do starć na równinach, a ich dowódca, generał Barguesonne, jest bardzo stary.\n–Barguesonne... Jakoś nie mogę go sobie przypomnieć.\n–Spotkałam go jedynie raz podczas bankietu w pałacu. - Altina westchnęła.\nWidać był do niej uprzedzony, najprawdopodobniej ze względu na płeć albo pochodzenie. Takie osoby często trafiały się pośród szlachty.\n–Przed nami jeszcze kilka dni marszu. Mamy wspólnego wroga, więc myślę, że współpraca jest możliwa.\n–Tak byłoby najlepiej.\nZarówno historia, jak i literatura pokazują, że bitwy często kończyły się porażką przez konflikt wewnętrzny jednej ze stron. Regis chciał tego uniknąć, stawiając na komunikację oraz mediacje pomiędzy sojuszniczymi armiami.\nW tym momencie przed namiotem zrobiło się głośno.\nDo środka wszedł strażnik, mówiąc:\n–Przepraszam za najście. Jakiś cywil prosi o audiencję.\n–Hmm? Kto? Już przecież spotkałam się z burmistrzem...\nOdwiedzili go jeszcze przed rozstawieniem obozu. Na spotkaniu pojawili się także członkowie Gildii Kupieckiej oraz Gildii Najemników, a jako że miasto było pod bezpośrednią jurysdykcją cesarza, burmistrzowi towarzyszył lokalny lord.\nKiedy Regis się nad tym zastanawiał, strażnik dodał niepewnym głosem:\n–To.. do pana, sir Regisie.\n–Do mnie? Jakiś kupiec chce sprzedać nam swoje towary? Przecież uzupełniliśmy już zapasy. Cóż, jest już późno, więc poproś go, aby zostawił swoje imię i wrócił jutro.\nKiedy wydawał rozkaz, zza wejścia do namiotu dobiegł kobiecy głos:\n–Regiś tam jest?\n–Regiś, wyjdź do mnie! Jak możesz mnie nie poznawać? Jeśli śmiesz tak powiedzieć, gorzko tego po-ża-łu-jesz!\nGłos był znajomy, a groźba wydawała się realna.\n–Jeśli zaraz nie wyjdziesz, zacznę rozpowiadać twoje wstydliwe sekrety! Jak wtedy, kiedy skończyłeś dwanaście lat, tuż przed tym, jak zapisałeś się do akademii wojskowej!\nRegis wybiegł z namiotu, a Altina i Clarissa spojrzały na siebie, zdziwione jego zachowaniem.\n–Kiedyś wspominał, że jego siostra poślubiła kowala w Rouen...\nNa zewnątrz namiotu stała kobieta otoczona przez ciężkozbrojnych rycerzy, jednak najwyraźniej nic sobie z tego nie robiła. Miała czarne włosy, na których nosiła przepaskę, oraz piękne, ręcznie wyszywane ubranie. Jedynie kolor jej włosów i uszy były takie same jak u Regisa. Ich sąsiedzi zawsze mówili, że są podobni jak gęś i kaczka.\nŻona kowala z szerokim uśmiechem na twarzy machała obiema rękami.\n–Czyż to nie Regiś?! Naprawdę tu jesteś, cóż za niespodzianka!\nWidząc uśmiech na jej twarzy, Regis poczuł, jakby całe zmęczenie z tych piętnastu dni marszu nagle się skumulowało i spadło na jego ramiona.\n–Haha... Gdyby mnie tu nie było, mogłoby się zrobić nieciekawie, prawda, siostrzyczko?\n–Haha. Nigdy nie pomyliłabym twojego głosu. To twoja wina, że tak wolno zareagowałeś!\n–To przecież kwatera armii, której strzeże cztery tysiące żołnierzy. Nie pomyślałbym, że ktoś może tu tak po prostu sobie wejść.\n–W takim razie sam powinieneś przyjść mnie odwiedzić! Kiedy usłyszałam, że armia Marie Quatre będzie tędy maszerować, domyśliłam się, że cię z nimi znajdę. Tyle czekałam, aż przyjdziesz mnie odwiedzić, i nic. W końcu postanowiłam sama cię poszukać. Jak masz zamiar mi to wynagrodzić?!\n–To moja wina?!\n–To chyba oczywiste.\n–Ha... Chyba tak... Ach, wasza wysokość?!\nAltina wyszła zobaczyć, co się dzieje.\n–Coś nie tak, Regisie?\n–Najmocniej przepraszam! Zaraz wrócę do namiotu!\n–Głupi! Skoro to członek rodziny stratega, jest naszym gościem.\n–Nawet jeżeli ujmujesz to w ten spo... Hmm?!\nSiostra Regisa zatkała mu usta dłonią, a potem pochyliła się w stronę Altiny.\n–To jest jej wysokość Marie Quatre? To naprawdę jej wysokość Marie Quatre?! Dziękuję, że tak dobrze opiekujesz się Regisiem!\nCzemu strażnicy nic nie robią?! - krzyczał w myślach Regis. Straże jednak dały się ponieść atmosferze „odwiedza go mieszkająca daleko bliska rodzina”. Widząc, jak księżniczka powitała siostrę stratega, nie śmiały nawet spróbować jej zatrzymać.\nAltina, której humor nagle się poprawił, zaprosiła ją do namiotu.\n–Proszę, siostro, wejść. Porozmawiajmy chwilę.\n–Ojej, w takim razie się rozgoszczę.\n–Opowiedz mi coś więcej o przeszłości Regisa.\nProtesty chłopaka zostały jednak z miejsca odrzucone. Miał jak najgorsze przeczucia i chciał stamtąd uciec, jednak musiał dołączyć do ich rozmowy.\nClarissa bezszelestnie rozstawiła kubki z herbatą przed zebranymi przy stole. Zwykle przy nieznanych osobach była milcząca, jak robot bezgłośnie wykonywała swoje zadanie, a następnie zajmowała miejsce z boku, czekając na kolejne polecenie.\nSiostra Regisa się ukłoniła.\n–Miło mi, wasza wysokość Marie Quatre! Nazywam się Vanessa Smith, jestem siostrą Regisa Aurica. Dziękuję, że zajmowałaś się moim bratem.\n–Mnie również miło, ale to on się mną zajmuje. Już wielokrotnie mi pomógł.\nVanessa pomachała ręką.\n–On pomógł? Nie może być!\n–Ale to prawda…\n–Jestem wystarczająco wdzięczna, że moje modły zostały wysłuchane i Regiś nie został stracony przez wojskowy pluton egzekucyjny.\n–Też nie mogę w to uwierzyć. W akademii wojskowej nigdy bym nie pomyślał, że nadejdzie dzień, w którym otrzymam jakikolwiek żołd.\nRodzeństwo zaczęło wspominać dawne czasy.\nAltina wzruszyła ramionami.\n–Fakt. W końcu nie potrafi walczyć mieczem, ani nawet jeździć konno. Ale to nie wszystko, co musi umieć żołnierz. Powinnaś bardziej wierzyć w brata, tak jak ja w niego uwierzyłam.\n–Rozumiem, w końcu ci obiecałem.\nVanessę wyraźnie zszokował widok Altiny i Regisa uśmiechających się do siebie.\n–Ktoś… wierzy w Regisia…\n–Siostro, nawet ja nie będę wiecznie dzieckiem.\n–Niemożliwe! To jedynie dzieciak, który prawie zagłodził się na śmierć, czytając książki trzy dni bez przerwy!\n–Haha… Tu akurat niewiele się zmieniło.\n–Nawet zakrywał dłonią strony zawierające pikantniejsze sceny, czytając je z przymkniętym okiem, cały czerwony jak burak!\n–Nie robiłem nic takiego!\n–A potem mówił, że jego…\n–Aaaaach, właśnie, siostro. Czemu chciałaś mnie zobaczyć?! Sprawdzić jedynie, czy jestem zdrowy?! W takim razie aż tryskam energią!\nMimo energicznego głosu wyraźnie było słychać, że chłopak jest już psychicznie u kresu sił.\n–Hmm? – Vanessa w zamyśleniu przechyliła głowę na bok. Po chwili klasnęła w dłonie. – Racja, odwiedzenie Regisia było tylko jednym z powodów.\nKobieta rozejrzała się po namiocie.\n–Chodzi o to?\nVanessa zarysowała szpiczasty kształt w powietrzu.\n–Miecz! Miecz jej wysokości Marie Quatre! Podobno się złamał.\n–Uch – jęknęła Altina, kładąc dłoń na piersi i zwieszając głowę.\nVanessa, widząc jej reakcję, spytała:\n–Ojej, czyli to prawda?\n–Jest w bardzo złym stanie?\n–Ni-Nie aż tak! Rękojeść… tylko trochę…\nOdpowiadając, Altina próbowała zarysować kształt w powietrzu, jednak nie była w tym najlepsza. Mimo to Vanessa ze zrozumieniem odparła łagodnym głosem:\n–Czyli rękojeść się wygięła? W takim razie…\nZapadła w zadumę, sprawiając wrażenie już nie siostry droczącej się z młodszym bratem, a doświadczonego kupca. W Belgarii panował patriarchat. Żony zwykle nie wtrącały się w pracę mężów, tym bardziej jeżeli chodziło o zawody takie jak kowalstwo. Oczywiście mowa tu o większości, a ten konkretny przypadek był tak bezpośredni i tryskający energią, że wykraczał poza wszelkie normy zdrowego rozsądku.\n–Skąd masz informację o mieczu jej wysokości?\n–Naprawdę? No tak. Może trochę zboczę z tematu, ale to ja zajmuję się finansami regimentu, więc wszelkie umowy handlowe przechodzą przez moje ręce.\nOczy Vanessy o mało nie wyszły z orbit.\n–Wychowała kogoś do zastraszania własnej siostry?!\n–Sama stworzyłaś taką atmosferę, więc nie przestawiaj się teraz w tryb siostry. Jeżeli chodzi o Grand Tonnerre Quatre, obiecuję powierzyć go w twoje ręce, ale musisz mi zdradzić, skąd masz o nim informacje.\n–Cóż, tobie mogę powiedzieć, ale to chyba nic niezwykłego. Wieści o mieczu krążą wśród najemników. Dotarły nawet do zwykłych obywateli.\n–Więc to Renard Pendu rozsiewa te plotki?\nAltina zmarszczyła się.\n–A-Ale... Nic nikomu nie powiedziałam!\n–Trudno, nic na to nie poradzimy. Najemnicy, żeby zyskać lepsze kontrakty, muszą jakoś zwiększyć swój prestiż.\n–To czemu sami ich nie zatrudnimy?\n–Nie ma szans. Już pomijając twój zatarg z Franziską i fakt, że Renard Pendu wspiera Federację Germanii, naszego budżetu nie stać na wynajęcie całej jego grupy. W dodatku król najemników, Gilbert, liczy sobie najwięcej na całym kontynencie.\nVanessa wstała od stołu i podeszła do pudła, w którym znajdował się miecz. Intuicja jej nie myliła.\n–Regiś, leży tutaj? Wasza wysokość, mogę rzucić na niego okiem?\n–Oczywiście, nic przecież na tym nie stracę, chociaż nie wiem, jak mogłoby to pomóc.\n–Bardzo dziękuję, wasza wysokość Marie Quatre!\nVanessa najpierw złączyła dłonie w geście podziękowania, a następnie, nie tracąc czasu, uniosła ciężkie wieko pudła. Pozostali początkowo chcieli jej pomóc, ale poradziła sobie z nim bez najmniejszego problemu.\n–Ojej, rękojeść naprawdę się wygięła.\n–Ech. Tak, plotki były prawdziwe. Jesteś już zadowolona?\n–Dopiero zaczęłam, wasza wysokość. W tym mieście żyje najlepszy kowal w całej Belga... Na całym kontynencie! Powierzyć mu ten miecz?\n–Tak, mój mąż Enzo Bardot Smith ma kuźnię w tym mieście!\n–No tak, wspominałaś o tym.\nAltina spojrzała na miecz zmieszanym wzrokiem.\nSłowa siostry nie zdziwiły za to Regisa, który sam o tym pomyślał chwilę wcześniej, jednak miecz należał do księżniczki i to ona musiała podjąć decyzję.\nAltina spytała z pełną powagą w głosie:\n–Możesz... go naprawić?\n–Oczywiście! - Vanessa pokiwała głową.\nAltina nie mogła się jednak zdecydować.\n–Regisie, co myślisz?\n–Chyba powinniśmy spróbować. Miecz należał do pierwszego cesarza i jest skarbem narodowym, dlatego należałoby go oddać komuś o wyrobionej opinii, jednak tacy ludzie zwykle są najmowani przez szlachciców.\nAltina zyskała poparcie szlachty i mogłaby uzyskać pomoc od sojuszników, jednak żaden z nich nie mieszkał w pobliżu granicy. Tak więc najpierw musieliby rozesłać listy, a następnie wysłać miecz do naprawy, co mogłoby zająć kilka miesięcy. Ostrze miało jednak wartość historyczną, a ponadto od niego zależało życie Altiny. Regis wiedział, że nie ma prawa jej niczego sugerować, jednak księżniczka po raz pierwszy spytała go o prywatną opinię, więc po prostu powiedział jej, co myśli o tej sprawie.\n–Im szybciej miecz będzie sprawny, tym lepiej. Jednak to ty musisz wybrać, kto to zrobi. Jeżeli nie zostanie odpowiednio naprawiony, zostaniesz poddana nie tylko publicznej krytyce, ale możesz nawet stracić życie.\n–Innymi słowy, problem leży w tym, czy zaufam kowalowi, bo od niego będzie zależeć mój żywot.\n–Tak. Proszę jednak nie brać pod uwagę, że ten kowal jest moim szwagrem.\n–Nawet mimo to nie mogłabym podjąć decyzji przed poznaniem go. Zostaniemy tu do jutra?\n–Tak zakłada plan.\nRegis wydawał się mieć pewność, że następnego dnia połączą siły z siódmą armią. Problem leżał jedynie w ruchach wrogich wojsk, ponieważ ich dalsze działania zależały od tempa ich marszu, dlatego strateg zawczasu rozesłał zwiadów. Mimo to sądził, że armia Wielkiej Brytanni nie mogła maszerować szybciej, niż początkowo zakładał, ponieważ zabrała ze sobą działa.\n–Więc to dobry moment. Idziemy!\n–Co?! - krzyknęła zdziwiona Vanessa.\nRegis, znając ją i przypuszczając, co zrobi, jedynie westchnął.\n–Wasza wysokość... Zwykle sprowadza się kowala na miejsce.\n–Ale to strata czasu. Jeżeli bym mu zaufała, musiałby zabrać ze sobą miecz.\n–Przynajmniej pozwól żołnierzom go zabrać.\n–To mój miecz, więc sama to zrobię. Spaliłabym się ze wstydu, gdyby ktoś niósł za mnie moje własne ostrze.\nRycerze niosący miecz wymagaliby dodatkowej obstawy, co w końcu utworzyłoby sporą grupę z łatwością przyciągającą uwagę. Już wcześniej, jadąc powozem do stolicy na obchody dnia założenia cesarstwa, Altina wyrobiła sobie opinię oszczędnej, dlatego woleli teraz unikać tworzenia takich dużych oddziałów eskorty.\n–No dobrze, ale zabierz ze sobą jakichś strażników.\n–Chciałbym, żeby Eric był teraz z nami. Jest idealnym ochroniarzem, bo nie wygląda groźnie jak inni żołnierze.\n–Trudno. To może być niemiłe, ale będziemy musieli zostawić to Abidalowi Evrze.\n–Zajmij się przygotowaniami. To pudło będzie nieporęczne, więc znajdę jakąś szmatę, żeby zakryć miecz.\nStojąca w pobliżu Clarissa spytała łagodnym głosem:\n–Przygotować ubrania waszej wysokości?\n–He? A, tak, racja. Nie mogę tak wyjść. Dopiero co zdjęłam zbroję, pomóż mi, proszę, ją założyć.\nVanessę aż wmurowało.\n–O co chodzi, siostro? To taki rzadki widok?\n–Jej wysokość Marie Quatre przyjdzie do naszego domu?\n–Nie po to tu jesteś?\n–Ale przecież zwykle wzywa się kowala! Nawet prości szlachcice, chcący naprawić zwykłe nożyczki, posyłają po nas!\n–Cóż... No tak. Jej wysokość jest dziwną osobą.\n–I właśnie dlatego mówię, że możesz stracić głowę!\n–Cóż, istnieje taka możliwość.\nMógł użyć argumentu, że jest jedynym oficerem administracyjnym w regimencie, a w dodatku został mianowany strategiem. Nazwanie księżniczki dziwną było jednak najszybszą opcją, a poza tym brakowało mu pewności siebie, żeby zdradzić siostrze swoją pozycję.\nPo jakimś czasie Regis opuścił namiot w towarzystwie czterech rycerzy. Wtedy też rozpadało się na dobre.\nRouen leżało na zachód od Wersalu, pół dnia podróży wozem, a przez to przypominało trochę dzielnicę handlową. W stolicy ulice były pełne willi oraz drogich sklepów reprezentujących cesarstwo. Tutaj mieszkali głównie zwykli obywatele, więc trafiały się przede wszystkim domy oraz stragany, obecnie w większości zamknięte z powodu ulewy.\nAltina miała na sobie jedynie niezbędne opancerzenie. Miecz niosła na ramieniu, co uniemożliwiało założenie płaszcza, chociaż prawdę mówiąc, deszcz w ogóle jej nie przeszkadzał.\n–Skoro księżniczka przemokła, my także nie możemy unikać deszczu. - Abidal Evra i jego trzech podwładnych mieli na sobie jedynie lekkie zbroje, więc nic nie chroniło ich przed ulewą.\nRegis i jego siostra mieli na sobie płaszcze, a Clarissa została w obozie.\n–Niektóre sklepy są wciąż otwarte, chociaż nie mają za wielu klientów.\n–Tak. Miasto zwykle o tej porze było pełne życia, ale ludzie się po prostu boją. W końcu po raz pierwszy od dziesięciu lat wrogie armie weszły na nasze terytorium - odpowiedziała Vanessa, prowadząc ich do swojej kuźni.\nChociaż Belgaria posiadała silną armię, skupiała się także na negocjacjach, dzięki czemu mogła zajmować inne terytoria bez oddania chociaż jednego wystrzału z armat. Czasem oczywiście ich przeciwnicy przejmowali je z powrotem, ale prawie nigdy nie wchodzili na ich terytorium. Minęło naprawdę sporo czasu, odkąd miasto leżące w pobliżu stolicy w ogóle przejmowało się innymi armiami.\n–Cóż, najechali nas, a poza tym to miejsce od pola bitwy dzięki jedynie 50 Li (222 km). Wozem zajęłoby to zaledwie trzy dni podróży. Do kontrofensywy zmobilizowaliśmy stutysięczną armię, więc wątpię, żeby wrogie wojska dotarły aż tutaj.\n–Mielibyśmy wtedy spory problem. - Vanessa także wzruszyła ramionami.\nAltina zachichotała, widząc identyczną reakcję u rodzeństwa, co uznała za interesujące.\nPo krótkim marszu dotarli do celu swojej podróży.\nKsiężniczce wyraźnie spodobał się wygląd tego miejsca.\nPo pierwsze, kuźnie rzadko kiedy używały żelaznych drzwi, poza tym zwykle posiadały małe kominy, wykorzystywane jedynie do ocieplania budynku, ta jednak wyróżniała się jednym wielkim kominem z tyłu ceglanej budowli, który służył także do odprowadzania czarnego dymu.\nPrzy drzwiach wisiał metalowy znak: Le forgeron D'Enzo Bardot Smith (Kuźnia Enzo Bardota).\nVanessa otworzyła i poprowadziła ich bocznym wejściem.\n–To dla nas zaszczyt gościć waszą wysokość w naszych progach. Mamy tu ciasno, ale proszę czuć się jak u siebie.\n–Tu przyjmujecie gości?\n–Nie. Tu mieszkamy. Kuźnia nie jest odpowiednim miejscem do goszczenia rodziny cesarskiej.\n–Nie proszę przecież, by witano mnie przy skórzanej kanapie i szklanym stole. Czyżby sama kuźnia była w takim kiepskim stanie, że nie chcesz mi jej pokazać?\n–Nic z tych rzeczy! Ale... Trzeba tam trochę posprzątać, zanim będziecie mogli wejść.\n–Jeżeli nie wszyscy się zmieszczą, możemy poczekać na zewnątrz. Rycerze zmokną trochę, ale moi ludzie nie są tak słabi, żeby byle deszcz ich pokonał.\nSłysząc słowa księżniczki, Abidal Evra i jego ludzie zasalutowali.\nW tym momencie przez okna zaczęły wyglądać ciekawskie dzieci, szybko odciągane przez ich matki.\nLepiej nie przyciągać uwagi pomyślał Regis.\nAltina spojrzała na kuźnię.\n–Chcę naprawić mój miecz. W kuźni jest ktoś, kto może to zrobić, tak więc poczekam na niego. W końcu jeżeli sama go nie poznam, nie będę mogła go ocenić.\n–C-Co?! Mam pozwolić waszej wysokości czekać na deszczu?!\n–Jestem klientką kowala, więc to chyba logiczne, że muszę poczekać, aż znajdzie dla mnie czas.\nPonieważ kowalstwo wymagało pracy fizycznej, zajmowali się tym głównie mieszczanie, jednak posiadali wysoki status społeczny i otrzymywali godne zapłaty za swoją pracę. Dodatkowo jeżeli wyrobili sobie renomę, szlachta zapraszała ich na swoje terytoria, dając im dodatkowe korzyści jak wyłączenie z opodatkowania czy zapewnienie nowej kuźni. Jeśli kowal stworzył produkt wyjątkowej jakości, uznawano go za dzieło sztuki i sprzedawano po niewiarygodnie wysokich cenach.\nEnzo jednak nie miał wyrobionego nazwiska, tak więc zachowanie księżniczki czekającej na niego na deszczu całkowicie zdezorientowało Vanessę.\n–Sama nie jestem w stanie nic zrobić. Jeżeli uznaję go za niezbędnego, zrobię wszystko, by uzyskać pomoc. Po prostu nie mogę siedzieć z założonymi rękoma, bojąc się porażki. To niczym nie różni się od zamknięcia w celi.\nRegis zdjął swój płaszcz przeciwdeszczowy.\n–Siostro, możesz przekazać wiadomość swojemu mężowi? Skoro już się uparła, nawet koń nie będzie jej w stanie stąd odciągnąć.\n–Regisie, chwila. Nie porównuj księżniczki do zwierząt pociągowych!\n–Gdyby była koniem, moglibyśmy przynajmniej użyć jakiejś przynęty, żeby się ruszyła.\nVanessa powiedziała pod nosem:\nPo czym wbiegła do budynku.\nJej plan zakładał wykorzystanie brata, stratega księżniczki, do ubicia z nią interesu. Nawet nie przyszło jej do głowy, że będzie rozmawiać z nią bezpośrednio, o wizycie w ich kuźni mimo deszczu nawet nie wspominając.\nMnie cały czas zaskakuje - pomyślał Regis.\nDźwięki kucia metalu nagle ustały, zastąpione przez małe zamieszanie. Po krótkiej chwili otworzyły się drzwi, a z budynku wyszedł mężczyzna bez koszuli (mający jedynie kawałek płótna zakrywający dolną część ciała), który ukląkł na jedno kolano i pochylił głowę w ukłonie. Był wyjątkowo dobrze umięśniony, budową przypominał niedźwiedzia. Miał krótkie włosy, ale nie nosił brody.\nVanessa czekała za nim.\n–Wi... Witamy! Proszę wejść!\n–Przepraszam za najście.\nAltina weszła do środka, jakby była u siebie, chociaż pierwszy raz widziała to miejsce na oczy. Jako szlachcianka potrafiła zachować spokój nawet w takich sytuacjach.\nKuźnia była naprawdę spora. Miała wielkość kantyny oficerskiej Fortu Volks, przygotowanej dla czterdziestu osób, jednak przez jej wyposażenie jak narzędzia i piec wydawała się sporo mniejsza.\nCo prawda, był maj, ale w kuźni panowała tak wysoka temperatura, że od razu zaczynało się pocić. Wewnątrz znajdowało się sześciu młodych mężczyzn z ręcznikami narzuconymi na koszule. Wszyscy, wciąż trzymając swoje młoty, nerwowo spoglądali na Altinę.\nRegis, stojący obok niej, powiedział z łagodnym uśmiechem:\n–Dawno się nie widzieliśmy, szwagrze. Wasza wysokość, to Enzo Bardot Smith.\nEnzo zrobił głęboki ukłon, prawdopodobnie próbując wymusić uśmiech. Regis przedstawiał go w przyjacielski sposób, chcąc złagodzić atmosferę, ale poważna mina Altiny sprawiła, że zaczął obawiać się, czy jej tym nie rozgniewał. Z drugiej strony Enzo stał prosto z wyraźnie nerwowym wyrazem twarzy.\n–T-To zaszczyt cię tu gościć!\n–Podobno potrafisz naprawić mój miecz.\n–Mogę go najpierw zobaczyć?\nJeden stół nie wystarczył, żeby umieścić na nim miecz, dlatego Enzo rozkazał swoim pracownikom przynieść drugi i je połączyć. Kowal i jego uczniowie głośno przełknęli ślinę, a kiedy Altina usunęła z ostrza płótno, ich oczy aż zabłysły.\nEnzo jeszcze chwilę wcześniej był chory z nerwów, teraz jednak przeistoczył się w prawdziwego profesjonalistę.\nAltina pokiwała głową. Po chwili tym razem to ona wybałuszyła oczy.\nKowal z łatwością uniósł miecz jedną ręką. W regimencie nie było nikogo na tyle silnego, żeby móc to zrobić. Bez wysiłku wyciągnął ostrze z pochwy i położył je na stole.\n–Poza tym jest kiepsko zbalansowany.\nCzeladnicy kowala momentalnie zbledli, zupełnie jakby zobaczyli śmierć.\nKrytyka jednego z ostrzy cesarza w obecności członka cesarskiej rodziny była równoważna z krytykowaniem samego cesarstwa. W zależności od tego, jak potoczyłaby się rozmowa, można by go oskarżyć o Lese Majeste. Nawet stojący na zewnątrz Abidal Evra usłyszał jego słowa, ponieważ spojrzał w stronę, z której dochodziły.\nVanessa w panice wtrąciła się do rozmowy.\n–N-Najmocniej przepraszam! Mój mąż nie potrafi się wysłowić!\nAltina uniosła dłoń, przerywając jej.\n–Rozmawiam teraz z kowalem.\nZebrani wokoło pomyśleli, że księżniczka jest rozgniewana.\nAltina pochyliła się w stronę Enza.\n–Co masz na myśli? Ze szczegółami.\n–Rękojeść za krótka jak na tak długi miecz. Poza tym użyli w niej zbyt mało miękkiego stopu, by wystarczająco obniżyć ogólną wagę. Żeby takie ostrze było narodowym skarbem, to po prostu żart.\nCzeladnicy załkali, a Abidal Evra aż poczerwieniał ze złości, będąc już na granicy wyciągnięcia swojego miecza. Vanessa zbladła, jakby zobaczyła ducha, a kiedy straciła siłę w nogach, Regis podparł ją ramieniem i wyszeptał:\n–W porządku, siostro.\nAltina uderzyła dłonią w stół, co rozniosło się echem po kuźni, a chwilę później zapanowała grobowa cisza. Wszyscy skupili spojrzenia na księżniczce. Czeladnicy byli przygotowani, że ich nauczyciel zaraz zostanie skazany na śmierć, rycerze czekali już tylko na rozkaz stracenia go, a Vanessa zaczęła się modlić.\nJedynie Regis zachował spokój.\n–Czyli miałam rację?! Ten miecz jest naprawdę dziwny?!\nJedynie Regis mógł zrozumieć, o co jej chodziło.\nEnzo popadł w zadumę, kiwając głową przez chwilę, po czym powiedział:\n–Chociaż widzę ten konkretny miecz po raz pierwszy, miałem przyjemność oglądać wiele ostrzy z epoki pierwszego cesarza. Wszystkie były praktycznymi broniami. Mogę zrozumieć zdobienia, bo przecież dzierżył ją sam cesarz, ale to i tak pozostaje dziwne. Czy l’Empereur Flamme nie przewodził osobiście bitwom? Nawet taki bohater nie byłby w stanie używać tego miecza w walce!\n–Powiedziałeś to! Trudno nim władać, prawda?\n–Nie mogę uwierzyć, że w ogóle go używasz!\n–Nic na to nie poradzę, otrzymałam go od cesarza. Gdybym powiedziała coś takiego, ludzie uznaliby, że jestem po prostu za słaba, żeby nim walczyć, i żałowaliby powierzenia mi go. Sama myśl o tym działa mi na nerwy!\n–Więc da się go naprawić?\n–Jako dekorację czy broń?\nChociaż Altina była generałem brygady oraz księżniczką, mieszczanin nie tylko nie używał wobec niej formalnego tonu, ale także odpowiedział jej ze śmiechem:\nJego czeladnicy zrobili się biali jak nowe koszule, a Vanessa porzuciła już wszelką nadzieję. Miała spokojną minę, w myślach patrząc już na grób swojego męża.\nAbidal Evra i jego podwładni trzymali się za głowy. Podróżowali wcześniej z księżniczką do stolicy, tak więc wiedzieli, że nie zważa na różnice klasowe.\nRozmowa jeszcze nie dobiegła końca, jednak nie mógł pozwolić, aby jego siostra i uczniowie jej męża dłużej się martwili. Poza tym nie chciał, aby rycerze stojący na zewnątrz dalej mokli.\nDlatego wtrącił się księżniczce, wyraźnie podekscytowanej rozmową o mieczu, w zdanie:\n–Wasza wysokość, wszyscy są w szoku. Poza tym mam informację o tym mieczu, która może okazać się użyteczna. Możemy przejść w jakieś cichsze miejsce?\n–Regisie, co wiesz?\n–Zostawmy to na później.\n–No dobrze. Nie możemy pozwolić, aby nasi ludzie czekali na zewnątrz w deszczu, a poza tym zakłóciliśmy pracę kuźni. Siostro Regisa, pokażesz nam jakieś miejsce, gdzie wrócimy do rozmowy?\n–Co?! A, tak, oczywiście!\nW tym momencie do Enza dotarło, co takiego zrobił. Mając przerażoną minę, rzucił szybko:\n–Ach... Przepraszam za nieuprzejmość! Ja... Kiedy zaczynam mówić o broni, całkowicie mnie to pochłania. Tak bezczelnie zwracać się do kogoś z rodziny cesarskiej...\nZdał sobie z tego sprawę o wiele za późno, jednak Altina odpowiedziała radośnie:\n–Ahaha, nie przejmuj się tym. Etykieta jest po prostu nieznośna. Wystarczy, że w departamencie ceremonii jej nadużywają, a ja przyszłam tu szukać zdolnego kowala!\nMimo tych słów Enzo aż skulił się ze strachu.\nDom przy kuźni dał radę zmieścić całą grupę, chociaż jedynie trzech strażników weszło do środka. Godnym podziwu było, że sam Abidal Evra zdecydował się podjąć straży przed budynkiem. Zmęczenie po kilkudniowym marszu skumulowało się z deszczową pogodą, przez co wszyscy padali z nóg, dlatego postanowił pozwolić swoim ludziom odpocząć. Innym powodem mogłyby być słowa księżniczki "Nikt nie będzie chciał za tobą pójść, jeżeli sam nie podejmiesz się kłopotliwych zadań". Regis pomyślał, że byłoby wspaniale, gdyby armia miała więcej oficerów takich jak on.\nWewnątrz stał stół dla dziesięciu osób (najprawdopodobniej jadali tu także czeladnicy kowala), a na półkach leżały metalowe zabawki dla dzieci.\nTo mi przypomniało, że jeszcze nie widziałem moich siostrzeńców - pomyślał Regis. Vanessa miała dwójkę dzieci. - Oby zdrowie im dopisywało.\nPonieważ kuźni dobrze się powodziło, mogli sobie pozwolić na zatrudnienie trzech pokojówek i przygotowanie luksusowego posiłku, na który składały się gotowane ziemniaki, grillowane kiełbasy i słona zupa z warzywami.\nVanessa powiedziała z zakłopotaniem:\n–Nie przygotowaliśmy nic specjalnego.\nJednak Altinę cieszył sam fakt, że może zjeść przy jednym stole ze zwykłymi obywatelami.\n–Jestem wdzięczna, że znalazła się dla mnie porcja, chociaż przyszłam nieproszona.\n–To nic takiego! Wspólny posiłek z jej wysokością to najwspanialsza chwila w moim życiu!\nTen uśmiech bez wątpienia oddaje osobowość Altiny. Ciekawe, jak opisano by go w jej biografii. Uznano by to za obniżenie statusu rodziny cesarskiej czy może raczej obcowanie ze zwykłymi mieszczanami bez żadnych barier klasowych? To bez wątpienia zależałoby od autora - pomyślał Regis.\nVanessa wróciła do kuchni, by przygotować więcej porcji, najprawdopodobniej dla czeladników. W pokoju zostali więc tylko Altina, Regis oraz Enzo. Strażnicy czekali w innym pomieszczeniu.\nPo odmówieniu modlitwy przystąpili do posiłku.\nKsiężniczka wypiła trochę zupy, po czym powiedziała:\n–Mam nadzieję, że pan Smith może mówić bardziej bezpośrednio, nie ma potrzeby używania jakichkolwiek formalności. Dlatego kazałam czekać straży w innym pokoju.\nEnzo wciąż miał zakłopotaną minę. Być może był zbyt pochłonięty ostrzem, kiedy tak bezpośrednio zwracał się do księżniczki. Może byłoby lepiej, gdyby mu powiedziała, że mu to wybaczyła.\nRegis spróbował mówić swobodniej, żeby rozwiać ciężką atmosferę.\n–Wracając do wcześniejszego tematu...\nAltina, słysząc to, połknęła błyskawicznie ziemniak i spytała szybko:\n–Co wiesz o mieczu?\n–To nic wielkiego. Mniej więcej trzysta lat temu mieliśmy okres, w którym kraj utrzymywał dobre relacje z sąsiadami. No, może poza konfliktem w północnej części z państwem, które później przerodziło się w Federację Germanii. Prawdopodobnie pokojowy czas wynikał z faktu, że prowadzenie negocjacji lub wojny przez wschodnie i południowe góry było nierealistyczne.\n–Dysponowaliśmy wtedy słabej jakości wozami. Nawet konie były mniejsze i słabsze. Prawdę mówiąc, ludzie rzadko kiedy w ogóle używali dużych ras tych zwierząt.\n–Aha. I co w związku z tym?\n–Ponieważ były to czasy pokoju, Belgaria skupiała się na kulturze i etykiecie. Malarstwo, rzeźbiarstwo, sztuki, tańce... To w tamtym okresie powstało większość z nich. Nawet sami rycerze interesowali się bardziej sztuką niż szlifowaniem swoich umiejętności. Broń także się zmieniła, liczył się wtedy jej wygląd, nie funkcjonalność.\n–Ale broń to broń, prawda?\nEnzo przytaknął, zgadzając się ze stwierdzeniem księżniczki.\nRegis jednak pokręcił głową.\n–Broń jest narzędziem służącym do odniesienia zwycięstwa w wojnie, a do niej dochodzi, ponieważ chcemy bronić naszego domu. Jeżeli żyłabyś w erze, w której docenia się sztukę, a ta może zwiększyć twój status społeczny, uznałabyś, że im piękniejsza broń, tym lepsza.\n–Hmm... Chyba rozumiem, o co ci chodzi. Szlachta często używa błyszczących, złotych mieczy, kompletnie nienadających się do walki.\n–My nie przepadamy za taką bronią, ponieważ nie jest praktyczna w czasie wojny. Jednak trzysta lat temu, kiedy to przekuto Grand Tonnerre Quatre, było inaczej.\n–Co masz przez to na myśli?\n–Ostrze wykute z tristei nie stanowiło problemu, jednak rękojeść była wykonana z drewna i skóry. Nie dało się jej już naprawić, więc ją zmieniono, oczywiście według gustów panujących w tej erze. Poza tym podobno panujący wtedy cesarz nie mógł go unieść, więc chciał zrobić miecz lżejszym.\nAltina zrobiła niezadowoloną minę.\n–Idź trochę potrenować!\n–Powiedz to cesarzowi żyjącemu przed trzystu laty.\n–Kiedy pójdę do nieba, na pewno to zrobię.\nKiedy Regis wyobraził sobie Altinę z okresu burzliwych wojen, pouczającą cesarza z pokojowej ery, zrobiło mu się szkoda dawnego władcy.\n–Ponieważ książki w tamtej erze nie były tak rozpowszechnione jak teraz, nie ma dokładnych opisów sytuacji. Na szczęście malarstwo było powszechne, tak więc powinno przetrwać przynajmniej kilka dzieł przedstawiających Grand Tonnerre Quatre sprzed modyfikacji.\nChociaż ich autorzy na pewno je jakoś upiększyli - dodał w myślach Regis.\nSztuka z tamtej ery miała tendencję do przesadzania, nawet ten tak zwany "pokój" był jedynie stagnacją i nieinteresującym okresem. W erze wojny praktyczne myśli były o wiele ważniejsze. Mimo to Regis wolał rzeczy z dawnej, spokojnej epoki, podążającej za marzeniami, niepochłoniętej całkowicie użytecznością.\n–Osobiście go nie widziałem, jednak obraz powinien być w muzeum narodowym. Możesz użyć go jako odniesienia.\n–W takim razie natychmiast tam jedziemy!\nRegis powstrzymał Altinę, która od razu wstała z miejsca.\n–Uspokój się. Musisz przecież dowodzić regimentem, pamiętasz?\n–Ach, no tak. Co więc począć?\n–Zwykli obywatele nie mają wstępu do muzeum narodowego, ale możesz użyć swojego imienia, żeby zezwolić komuś tam wejść. Tak więc mój szwagier będzie mógł tam sam pojechać, o ile przyjmie tę ofertę pracy.\nRegis spojrzał na Enzo, przysłuchującego się wszystkiemu z zainteresowaniem.\n–Wskrzesić miecz uśmiercony przez cesarza przed trzystu laty?! Oczywiście, że jestem zainteresowany!\n–Więc przyjmujesz ofertę?\n–Masz moją dozgonną wdzięczność! Liczę na ciebie!\nRegis pomyślał, że ta dwójka wyjątkowo dobrze się dogaduje. Był to dobry znak, jednak nadal nie wszystkie problemy zostały rozwiązane.\nPo posiłku strateg wstał od stołu.\n–Szwagrze, masz wolną chwilę? Chciałbym coś przedyskutować.\nRegis poprowadził go do innego pokoju.\nEnzo zrobił podejrzliwą minę.\n–Ej, Regisie. Do tej pory cały czas rozmawiałeś przyjacielsko z księżniczką, możesz więc nie używać formalnego tonu w stosunku do mnie? To naprawdę krępujące.\n–Zaskoczyły mnie nowiny, że zostałeś strategiem jej wysokości. Na początku myślałem, że miałeś po prostu szczęście albo że cię wykorzystuje. Ale ty się najwyraźniej z nią zaprzyjaźniłeś, prawda?\n–Tak. Chociaż w armii i tak należy zważać na hierarchię.\nNikt by nie mógł sobie wyobrazić wojska pozbawionego stopni, w którym wszyscy są po prostu przyjaciółmi.\n–Ona najwyraźniej cię lubi.\n–Jak by to ująć... Raczej nie jestem przez nią nielubiany. Po prostu wiele się wydarzyło od naszego pierwszego spotkania.\nRegis opowiedział mu, jak przebrała się za woźnicę, a on zaczął z nią swobodnie rozmawiać i jak to po prostu stało się dla nich naturalne. Uważał, że Altinie wszelkie formalności utrudniały podjęcie prawdziwej rozmowy. Dla osoby urodzonej w pałacu pełnym wrogów było to naprawdę okropne.\nŻe też prosty mieszczanin współczuje członkowi rodziny królewskiej... - Strateg aż się uśmiechnął na tę myśl.\nKiedy byli już w innym pokoju, Regis rozpoczął wyjaśnienia.\n–Chciałem przedyskutować kwestię twojej zapłaty.\n–Wiesz, za naprawę takiego miecza nie policzę sobie tanio.\n–Szwagrze, chociaż twoja kuźnia jest jedną z najlepszych, nie czas już zyskać sławę? Naprawa skarbu narodowego to w końcu trudna sprawa.\n–Nawet ja to wiem.\n–Pomyśl o przyszłości. Nie uważasz, że byłoby dobrze dać nam jakąś zniżkę? To podniosłoby twoją wartość.\n–Ach, hmm... Moją wartość, mówisz? Jednak do dekoracji miecza są niezbędne drogie metale.\n–Jeżeli to niezbędne, przygotujemy ich depozyt.\n–Depozyt? Ach, więc...\n–A zapłatę proponuję w gotówce.\n–Bardzo by mi pomogło, gdyby praca nie była na kredyt!\nDla takiego zawodowca opóźnienia w otrzymaniu wypłaty stanowiły chleb powszedni. Nie płacono mu od razu po przyjęciu zlecenia, zapłatę otrzymywał pod koniec miesiąca albo nawet roku. Szlachta żyła z podatków. Jeżeli te nie zostały jeszcze spłacone, nie miała po prostu pieniędzy. To samo tyczyło się pracujących dla nich robotników oraz służby. Oczywiście dalej kupowali towary na bieżąco, jednak płacili za wszystko później. Ta praktyka pozostawała niezmienna od wieków.\nMimo to rzemieślnicy widzieli to jako dług bez pokrycia. Ponieważ mieszczanie byli mniej zamożni niż szlachta, wielu z nich miało kłopot z taką formą płatności, a już zwłaszcza Enzo, który nie należał do wybitnych mówców.\n–Szwagrze, jeżeli nie otrzymałeś jakichś większych płatności, my je pokryjemy.\nWyraz twarzy Enza od razu się zmienił, najwyraźniej uzbierało się już sporo niezapłaconych należności. Zresztą można było to łatwo odgadnąć - miał zbyt przyjacielską osobowość, nie nadawał się do prowadzenia interesów.\nZakłopotany kowal pochylił głowę.\n–Właściwie nie mogę odzyskać nawet połowy długów od szlachty...\n–To naprawdę spory problem. Jeżeli nie masz nic przeciwko, my się tym zajmiemy. Jeżeli chodzi o miecz...\n–Rozumiem. Muszę to przemyśleć. Proszę, daj mi chwilę na odpowiedź. O ile to możliwe, dam ci niższą cenę.\n–Tylko pohamuj się trochę przy wycenie.\nSzlachcice, którzy nie spłacili swoich długów, będą wyjątkowo zaskoczeni, kiedy sama rodzina cesarska wyda im rozkaz natychmiastowej spłaty zadłużenia u zwykłego miejskiego kowala.\nAltina samotnie jadła ziemniaki. Zwykle miała przy sobie Clarissę, więc taka sytuacja nie wydarzyła się od bardzo dawna. Przypomniały jej się czasy, kiedy mieszkała w pałacu.\nVanessa przyniosła szklanki i butelkę wina.\n–Regis i pan Smith rozmawiają w innym pokoju.\n–Ojej, jak oni mogli zostawić jej wysokość samą?!\n–Nie przeszkadza mi to, o ile negocjacje przebiegną pomyślnie. No ale skoro mam taką rzadką okazję, chciałabym cię o coś spytać.\n–To dla mnie zaszczyt.\nCo prawda, Vanessa była mieszczanką, ale kuźni dobrze się powodziło, tak więc mogli sobie pozwolić na wino. Wlała alkohol do szklanek.\n–To tylko tani trunek...\n–Cena nie gwarantuje dobrego smaku.\nPałac był dla niej wrogi i przepełniony plotkami, tak więc nawet najlepsze wino smakowało tam dla niej jak błoto. Taka rozmowa z osobą pozbawioną złych intencji wobec niej stanowiła odświeżające doświadczenie dla księżniczki.\n–Chcesz posłuchać o życiu Regisia?\n–Tak. Nigdy nic nie mówi o swojej przeszłości ani chociażby o rodzicach.\n–Ach... Umarli podczas epidemii, kiedy Regis miał osiem lat.\n–Od dziecka kochał książki, zawsze zaczytywał się w nich w bibliotece ojca. Dlatego nie wychodził za często z domu i nie miał za wielu przyjaciół. To było naprawdę kłopotliwe.\n–Fufu. Czyli nic się nie zmienił.\n–Byłam od niego starsza, ale nie rozumiałam książek, które czytał.\n–Zaciągnął się do wojska, żeby móc się utrzymać?\n–W takim przypadku mógł zostać służącym jak ja. Tylko że byłby zajęty pracą od rana do nocy.\n–To naprawdę trudne zajęcie.\n–Tak. Już pomijając czas na czytanie, nie byłoby go stać na książki.\n–Właśnie. Wspominał kiedyś, że chciał pracować w wojskowej bibliotece.\n–Co za bibliofil - westchnęła Vanessa.\nJednak właśnie dzięki temu Altina mogła zatrudnić go jako swojego stratega, więc koniec końców nie wyszło mu to na złe.\n–Musiałaś się o niego strasznie martwić.\n–Fufu... Tak. Regiś nawet po zapisaniu się do akademii ciągle powtarzał, że nie da rady się tam utrzymać i go wyrzucą.\nNawet dziecko walczyło mieczem lepiej od niego, a o jego jeździe konnej lepiej nie wspominać. Prawdziwym zaskoczeniem musiał być fakt, że dał radę ukończyć renomowaną i wymagającą Belgarską Akademię Wojskową. Innymi słowy, miał coś, w czym zdecydowanie przewyższał innych.\n–To dlatego, że był najlepszym strategiem?\n–Hehe, tak, ale tylko w samej akademii.\n–Tylko w akademii?\n–Prowadzili ćwiczebne starcia z innymi szkołami. Każda mogła wybrać jednego reprezentanta. Podczas takich ćwiczeń przegrał z synem hrabiego Vicente.\n–Och, musi być naprawdę inteligentny.\n–Nie o to chodziło. Jego też, co prawda, nazywano geniuszem, ale wynik starcia... Ach, wasza wysokość wie, czym są ćwiczebne bitwy?\n–Nie do końca, bo nie mogłam zapisać się do szkoły wojskowej. Gdybym była chłopcem, na pewno bym to zrobiła.\nObie dziewczyny pokiwały zgodnie głowami, po czym Vanessa wróciła do wyjaśnień.\n–Ćwiczebna bitwa przypomina poruszanie pionów na szachownicy połączone z dyskusją o wykonanych ruchach. Całość oceniał sędzia, który decydował, kto spisał się lepiej.\n–Ach, więc to bardziej debaty?\n–Tak. Sędziego tamtego pojedynku sprowadzono ze wschodniego frontu... O ile dobrze pamiętam, głowa rodu Vicente była w jego jednostce.\n–Innymi słowy, był przyjacielem ojca jednego z uczestników.\n–W takim przypadku osąd starcia jest dyskusyjny. Nie da się stwierdzić, czy nie wywierano na nim jakiejś presji.\n–Właśnie! Chciałam poprosić o rewanż! Chociaż ja byłam tym tak bardzo zawiedziona, Regis powiedział po prostu, że to tylko gra i nie ma potrzeby tego rozdmuchiwać.\n–Haha, to naprawdę brzmi jak typowy Regis.\n–Przynajmniej w samej akademii nikt go nie pokonał. Niesamowite. Powinien być z tego dumny. Miałby trochę więcej pewności siebie.\n–Regisiowi naprawdę aż tak jej brak?\n–Tak. Jest też strasznym kretynem.\n–Ach... Więc... Ja... Powierzam mu ważne role, prawda? Dlatego muszę też mieć na uwadze jego stan psychiczny.\n–Wasza wysokość tak o niego dba. Regis naprawdę ma dużo szczęścia.\n–Ahaha... - Na twarz księżniczki zawitał gorzki uśmiech. Pomyślała przy tym, że jego siostra sporo wyolbrzymia.\nVanessa spojrzała w górę, jakby coś sobie nagle przypomniała.\n–Ach, tak... Brak pewności siebie Regisia może mieć związek ze mną.\n–Nasi rodzice umarli, kiedy miałam dwanaście lat. Nasza sytuacja była tak zła, że musieliśmy sprzedawać rzeczy z domu, żeby móc przeżyć.\n–Tak. Na szczęście w tym wieku mogłam już zacząć pracować jako pokojówka. Znajoma rodziców, szlachcianka, była tak dobra, że wzięła mnie pod swoje skrzydła, dzięki czemu daliśmy radę przetrwać. Wiele rzeczy robiłam po raz pierwszy, przez co często popełniałam błędy i wracałam do domu załamana. Nawet wtedy Regiś zawsze był w bibliotece.\n–Rozumiem, a później?\n–Już wtedy wiedział więcej ode mnie. Prawdopodobnie przewyższał wiedzą wielu nauczycieli.\n–Więc był taki od dziecka...\n–Dla przykładu, jednego dnia dorosły przyszedł do naszego domu, mówiąc, że dach jest dziurawy i musi go naprawić, żeby do środka nie wpadała woda. Chwilę później uznał główną belkę za zgniłą, przeznaczając cały dom do odbudowy.\n–Było aż tak źle?\n–Regiś powiedział: „Naprawdę, wujku? W zeszłym roku przeprowadziliśmy gruntowny remont. Byłoby naprawdę okropnie, gdyby budowlańcy zrobili taką fuszerkę. Możesz pójść ze mną na posterunek straży i im to dokładnie wyjaśnić?”.\n–Mały Regis tak powiedział?\n–Tak, a ja wtedy strasznie panikowałam. Mężczyzna z niezręczną miną odpowiedział: „Ach, jest świeżo po remoncie? Czyżbym się pomylił? Haha, przepraszam za najście”. Po czym szybko uciekł.\n–He? O co chodziło?\n–Chwilę później Regiś powiedział, że ten mężczyzna próbował nas oszukać.\n–Oszukać?! Nie zgłosiliście tego straży?\n–Nie było sensu. Mieliśmy dach starszego typu niż te w nowych domach. Gdybyśmy go nie naprawili, zacząłby przeciekać i główna belka naprawdę by zgniła. Oszuści, wiedząc o tym, próbowali wmawiać, że doszło do tego o wiele za wcześnie.\n–Więc po prostu go zostawiliście?\n–Od tamtej pory weszło mi w nawyk naprawianie go, jak tylko zaczynał przeciekać. Nauczyłam się tego z książek.\nAltina zrobiła zszokowaną minę, a Vanessa po raz kolejny westchnęła.\n–Oczywiście wtedy nasz dach nie był po remoncie. Skłamał, żeby odpędzić oszusta.\n–Do tego potrzeba pewności siebie! Czemu teraz jej nie ma?\n–Musiałam ciężko pracować, żeby móc go wychować. Co prawda, jest bogaty w doświadczenia i ma wiedzę mogącą zawstydzić dużo starszych od niego, ale nigdy się nie wywyższał ani nie chełpił. Dlatego to powiedziałam...\n–Coś w stylu "bezużyteczny Regis, który bez siostry nie jest w stanie nic zrobić"...\n–He...? - Altina wybałuszyła oczy.\nVanessa zwiesiła głowę.\n–Gdybym tego nie powiedziała... nie mogłabym pracować. Miałam dwanaście lat. Gdyby Regis był mądrym dzieckiem, straciłabym całą motywację do pracy. Bałam się, że mnie przewyższy.\n–Nie chciałam, żeby zmienił się w fałszywego dorosłego.\nO ile można kwestionować jej rozumowanie, pochodziło od dwunastoletniego dziecka w ciężkiej sytuacji, więc trudno doszukać się tu jej winy. Jednak stało się to cierniem w sercu Regisa, który dorastając, stracił całą pewność siebie. Nikt nie ponosił za to winy.\n–Hmm? Ale czy on sam nie jest źródłem problemu swojej kiepskiej kondycji?\n–Ach, to tak. Kiedyś podałam mu pszenicę kupioną na targu, prawie załamał się pod jej ciężarem.\n–No bo ciągle jedynie czytał książki.\n–Poćwiczyłby chociaż raz na jakiś czas!\n–Właśnie! Dlatego wolę silnych, ale niekoniecznie aż tak inteligentnych mężczyzn, na przykład mojego męża! Och, co za wstyd, nie powinnam mówić o takich rzeczach przy jej wysokości!\nW tym momencie do pokoju wszedł Regis.\n–Rozmowa skończona. Szwagier poszedł rzucić okiem na miecz przed wyceną naprawy. Najprawdopodobniej zmieści się ona w naszym budżecie.\nAltina zamyśliła się na chwilę.\nCo by było, gdyby nie miała przy sobie Regisa? Nie dałaby rady tak szybko naprawić miecza. Być może nawet odeprzeć ataku armii Varden na Fort Volks. Ba, w ogóle nie zdobyłaby tej twierdzy. Im dalej zagłębiała się w te myśli, tym bardziej dochodziła do wniosku, że bez jego pomocy nie byłaby w stanie kompletnie nic zrobić.\nVanessa pewnie pomyślała o tym samym, ponieważ ona też wlepiła spojrzenie w chłopaka.\n–Co? - spanikował Regis.\nAltina powiedziała pod nosem:\n–Hehe, cóż, typowy Regis.\nObie dziewczyny zaśmiały się jednocześnie.\nVanessa szybko wstała od stołu.\n–Regiś, chodź zobaczyć swoich siostrzeńców. Jeszcze ich nigdy nie widziałeś, prawda?\n–Ach, tak, racja.\n–Fufu. Chociaż najmłodszy to wciąż bobas.\n–Ja... Ja też chcę ich zobaczyć! - Altina praktycznie podskoczyła na krześle.\nTo na początku zaskoczyło Vanessę, ale po chwili uśmiechnęła się, tym razem już nie jak nadopiekuńcza siostra czy handlarka; to był delikatny uśmiech matki.\n–Hehe, proszę, to będzie dla mnie zaszczyt.\nWróć do Rozdział 1 Strona Główna Idź do Rozdział 3\nRetrieved from "https://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Haken_no_Kouki_Altina_PL:_Tom_5_Rozdział_2&oldid=556756"\nThis page was last edited on 26 June 2019, at 22:09.


Wysłany: 2011-02-02, 21:31 Zwierzęta\nWysłany: 2011-02-03, 12:52\nTeż kocham zwierzaki jednak co do schronisk to mam spore wątpliwości czy tam się realizuje politykę miłości wobec zwierząt. Przypominają mi one raczej więzienia gdzie się zwierzaki czipuje, sterylizuje i często źle traktuje .. zresztą jak w ogóle można mówić o zwierzętach siedzących w klatkach że są dobrze traktowane\nskąd więc to rozbicie? nie wiem jakie są realia utrzymywania schronisk, na pewno są to ogromne koszty, zatem nie liczyłabym że z tego można żyć na jakimś poziomie no ale jeśli tylko wolontariat to chyba lepiej żeby zwierzaki miały opiekę kogoś z sercem niż żeby jej nie miały...\nWysłany: 2011-02-05, 18:31\nTeż kocham zwierzaki jednak co do schronisk to mam spore wątpliwości czy tam się realizuje politykę miłości wobec zwierząt.\nDlatego trzeba tam pomagac. Wolontariusz, ktory kocha zwierzaki jest w stanie wprowadzic zmiany - kazdy gest sie liczy!\nWysłany: 2011-02-06, 12:24\nTak, ale wolontariusz pracujący we więzieniu nie zmieni faktu że nadal będzie to więzienie .. może tylko odrobinę bardziej znośne\nWysłany: 2011-02-10, 13:23\nTak jak terarium w którym siedzimy\nA macie jakiś inny pomysł, co zrobić z tymi zwierzętami?\nBo tak się ostatnio zastanawiałam nad tematem schronisk i nic nie wymyśliłam, bo prawie każdy pomysł wiąże się z pieniędzmi, tak jak napisała Manuela.\nNp. jak się stworzy jakiś większy system kontroli, kto i jak trzyma zwierzę, pójdzie za tym zaraz cały sztab urzędników, no bo przecież ktoś to musi zapisywać i trza mu za to dobrze zapłacić.\nWypuścić na wolność Ja mam takie odczucie że schroniska bardziej potrzebne są pracującym w nich ludziom niż więzionym w nich zwierzętom. Jakie zwierzęta w większości siedzą w schroniskach? Psy i koty. Koty są tak zaradne i przystosowane do natury że schronisko im niepotrzebne, ani tym bardziej nowy "właściciel", pójdą sobie w świat znajdą jakiś kąt i będą sobie tam żyć tak jak chcą, a jeśli zechcą to zaszczycą swoim towarzystwem i człowieka .. jeśli, rzecz jasna, dany człowiek będzie tego towarzystwa godzien Z psami jest trochę inaczej, one bardziej ciągną do człowieka ale tu też nie widzę problemu, jest wielu ludzi którzy chętnie by przygarnęli bezdomnego psa wprost z ulicy, a jeśli takiemu psu marzy się pośmigać po wolności zamiast siedzieć w budzie, to niech śmiga\nSchroniska mogłyby służyć moim zdaniem jedynie do tego żeby zaopiekować się zwierzęciem jeśli ranne lub chore, ale po wyzdrowieniu wypuszczać na wolność. Większy system kontroli i urzędasów-pasożytów można sobie spokojnie darować, nie jest to do niczego zwierzakom potrzebne, tak samo jak niepotrzebna im sterylizacja i chipy ani nadużycia pracowników schronisk. Wypuścić i niech się natura reguluje sama zgodnie ze swoimi prawami.\nJa mam takie odczucie że schroniska bardziej potrzebne są pracującym w nich ludziom niż więzionym w nich zwierzętom. Jakie zwierzęta w większości siedzą w schroniskach? Psy i koty. Koty są tak zaradne i przystosowane do natury że schronisko im niepotrzebne, ani tym bardziej nowy "właściciel", pójdą sobie w świat znajdą jakiś kąt i będą sobie tam żyć tak jak chcą\nWysłany: 2011-02-12, 10:22\nSkąd wiesz co ja wiem a czego nie wiem\nWysłany: 2011-02-12, 17:40\nA stad, co piszesz w temacie. Wypusc sie sam na "wolnosc" i zobaczymy jak sobie zaradzisz w "naturalnym" srodowisku.\nWysłany: 2011-02-13, 13:13\nAleż ja jestem na wolności, przecież mnie nikt w klatce nie trzyma Zwierzaki mają o tyle lepiej że są do natury przystosowane i świetnie sobie radzą tam gdzie człowiek nie daje rady. Nie słyszałaś o tym że zwierzaki wypuszczone na wolność mają tendencję do dziczenia? No chyba mi nie powiesz że chciałabyś pozamykać w schroniskach wiewiórki, zające, bobry itd. Jakie one biedne, nie mają "domu", "opieki lekarskiej" i "właściciela", na wolności ledwo co sobie radzą, mieszkają w jakichś brudnych norach i dziuplach zamiast sobie rezydować w kulturalnych betonowych boxach i wylegiwać się na poliestrowej szmacie podłożonej pod dupę, mając pod nosem michę z chrupkami stworzonymi przez człowieka .. toż to przecież szczyt marzeń każdego zwierzaka żyjącego na wolności\nWypuść kota ze schroniska i zobacz co zrobi, czy:\na) wróci do schroniska\nb) pójdzie do ludzi i będzie się wpraszał im do chaty "na krzywy ryj"\nc) znajdzie sobie w miarę niedostępną dla innych kryjówkę i tam sobie urządzi dom\nd) popełni samobójstwo z powodu bezdomności i braku środków do życia\nWysłany: 2011-02-13, 13:24\nJeśli chodzi o koty to rzeczywiście są to bardzo sprytne,zwinne zwierzaki,na wolności potrafią dać sobie świetnie radę ale jeśli chodzi o psy to już taka pewna nie jestem\nAleż ja jestem na wolności, przecież mnie nikt w klatce nie trzyma\nA skad bierzesz wikt i opierunek? Z powietrza?\nNie słyszałaś o tym że zwierzaki wypuszczone na wolność mają tendencję do dziczenia?\nTy to wiele rzeczy slyszych tylko moze niedokladnie? Bo jest wprost odwrotnie - te dzikie sa trudne do wziecia do domostwa a te, ktore sie wypusci na "wolnosc" nie potrafia samodzoelnie przetrwac. Kot uczy sie zachowania od matki - pozniej nie potrawi byc agresywny w zadnym stopniu nawet jak jest glodny. Chyba, ze byl torturowany - zapamieta cierpienie na zawsze i bedzie zalekniony, nieufny.\nJeśli chodzi o koty to rzeczywiście są to bardzo sprytne,zwinne zwierzaki,na wolności potrafią dać sobie świetnie radę\nTia, szczegolnie zima, kiedy nawet smieci zamarzaja przy domach a ludzie gonia bezdomne zwierzaczki lub, jak sie okazuje, lapia, tortutuja, morduja. A te co przetrwaja do wiosny rozmnazaja sie, no bo taka ich natura i w ciagu roku z jednej parki kociej mamy SETKI BEZDOMNYCH KOTOW. No ale Wy wiecie lepiej niz ktos, kto jest od lat z wolontariatem zwiazany...\nrezydować w kulturalnych betonowych boxach i wylegiwać się na poliestrowej szmacie podłożonej pod dupę, mając pod nosem michę z chrupkami stworzonymi przez człowieka...\nNo, tak jak my to robimy\nbapaszka ma racje\nNawet koty nie przetrwają zimy, te "wolne, dzikie" koty jak np.osiedlowe przeżywają, dlatego,że są tzw. karmicielki i dbają również o to,żeby koty miały się gdzie schronić, a te na wsiach, to znajdują sobie miejsce przy gospodarstwach.\nTo nie temat o mnie tylko o zwierzakach Ale skoro już się uparłaś porównywać zwierzaki do ludzi to zamknij się sama w klatce, w schronisku które tak uwielbiasz, na tydzień, a potem pogadamy o wrażeniach\nte dzikie sa trudne do wziecia do domostwa a te, ktore sie wypusci na "wolnosc" nie potrafia samodzoelnie przetrwac. Kot uczy sie zachowania od matki - pozniej nie potrawi byc agresywny w zadnym stopniu nawet jak jest glodny.\nNieprawda, kot zachowuje instynkty łowieckie przez całe życie. Mieszkałem z kotem parenaście lat więc się napatrzyłem, moja kicia całe życie spędziła wśród ludzi, od matki została zabrana bardzo wcześnie, można by powiedzieć że nie zdążyła wykształcić odpowiednich umiejętności i była przyzwyczajona zawsze dostawać jedzenie od człowieka, ale jak tylko wypatrzyła ptaka na balkonie to zaraz kombinowała jak by go tylko ucapić\nA te co przetrwaja do wiosny rozmnazaja sie, no bo taka ich natura i w ciagu roku z jednej parki kociej mamy SETKI BEZDOMNYCH KOTOW.\nNie przesadzaj Nie ma setki kotów z jednej pary a tym bardziej setek, koty to nie mszyce Przede wszystkim kocica nie wykarmiłaby tyle potomstwa, zwierzęta nie są głupie i nie mnożą się bez opamiętania tylko na tyle żeby dały radę się wyżywić, po za tym wiele małych kotów nie przeżywa dzieciństwa.\nBędę się upierał przy tym że kot umie przetrwać zimę, bo wiem co widziałem - koci klan mieszkający w lesie pod foliową płachtą, a naokoło pół metra śniegu i 20 stopni mrozu, obserwowałem tę rodzinkę przez 3 lata i czasem nosiłem im jedzenie, ale one generalnie wolały radzić sobie same, nie miały tez problemu z dorobieniem się potomstwa.\nTo prawda że koty lubią krążyć w okolicach domostw ale to z tego względu że przy domostwach jest też więcej gryzoni i łatwiej coś upolować. Z tym że taki kot jest wolny, przychodzi kiedy chce, wychodzi kiedy chce a nie kiedy mu się pozwoli. Koty w schroniskach tego nie mają, jak trafią ze schroniska do głupich właścicieli to też nie będą miały tej swobody. Pewnie zostaną wykastrowane (by nie spłodziły 300 kotów w ciągu roku ), założy im się obrożę/kokardkę na szyję, będzie się je prowadzać na smyczy, w skrajnych przypadkach rzucać nimi o ścianę, itp. Dziki, wolny kot nie musi znosić tych wszystkich głupot. Kumacie różnicę\nJak czytam ostatnio o przypadkach bestialstwa wobec zwierząt to naprawdę jestem za tym żeby nie było schronisk i żeby zwierzęta nie trafiały pod "opiekę" ludzi, gdyż wielu z tych ludzi nie rozumie natury i nie potrafi się do niej z szacunkiem odnosić.\nJaras, dziko żyjące psy są odstrzeliwane przez myśliwych - takie sa teraz realia. chcesz wypuścić te wszystkie zwierzęta na wolność żeby jeszcze więcej się ich szwędało? no to może od razu poprosić tych myśliwych niech wystrzelą je na miejscu..\nwiem ile psów włóczy się po wsiach, po drogach, którymi chodzą ludzie w tym dzieciaki. a psy reagują różnie - mają rózne charaktery, psychiki, doświadczenia. poza tym masa psów i kotów ginie na drogach. to jest potworne...\nto byłoby szczytem nieodpowiedzialności wypuścić te zwierzęta na wolność.\nPrzez myśliwych jest odstrzeliwane wszystko, niestety taką mamy chorą sytuację To że zwierzaki giną na drogach to też fakt, i nie tylko psy i koty ale inne też. No to co proponujesz jako rozwiązanie? Schronisko - więzienie, czy natychmiast kula w łeb? Mamy jakieś inne opcje jeśli pominąć wypuszczenie na wolność?\nWysłany: 2011-02-21, 13:36\nWidzisz, ale nie wszystko jest czarne lub białe.\nOk, kiedyś nie było miast a cywilizacja nie była "zmechanizowana". Zwierzęta chodziły sobie po wolności np. wilki. Wilki były - są stworzeniami żyjącymi raczej stadnie, umiejącymi polować, zapewnić sobie życie, a ich wysoka inteligencja pozwala im uniknąć wielu kłopotów.\nTeraz przyjrzyjmy się psom - taki pies to jeden wielki wygłup!\nOczywiście są rasy typowo służace do polowania, ale większość z nich [ np. jamnik, pudel ] w większości już nie kojarzą się ze swoim "powołaniem" ]\nInteligencja psów pomaga w terapii dla innych, pomaganiu inwalidom, ale jednak w jakimś sensie są uzależnione od człowieka. Pytanie jakie i w jakim stopniu, nie można jednak założyć, że wszystkie by sobie poradziły na typowej dzikiej, brutalnej wolności. Wyobraź sobie walkę teriera z niedźwiedziem.\nZapewne niechęć do schronisk powoduje chęć czegoś dokładnie przeciwnego do ich prowadzenia - uwolnienia wszystkiego co żyje\nTylko czy na pewno ma to sens? Schronisko na pewno nie jest rzeczą przyjemną, ale czy musi być od razu złe? Tyle mamy artykułów, reportaży o schroniskach, w których np. daje się jeść raz na tydzień, ale sądzę, że to nie nazywa się "schronisko", tylko typowo dla człowieka "okrucieństwo", "głupota". Nie wiem, ilu jest ludzi z podświadomą chęcią dawania kulki w łeb wszystkiemu co od nich mniejsze, ale nie sądzę, żeby wszystkimi schroniskami kierowali tylko tacy ludzie.\nNic nie jest tylko białe lub czarne.\nwiem że inne zwierzaki też giną, niedawno mijaliśmy auto które zderzyło się z sarną - biedaczka jeszcze żyła, widać że zwierzak w szoku, szamotała się.. straszne. uważam że drogi prowadzące przez lasy powinny być zabezpieczone siatkami - czymkolwiek.. nawet chyba w mieście pozostawiłabym tylko przejścia wolne od jakichś niewysokich odgrodzeń - mogłoby to być coś estetycznego, wplecionego w otoczenie, odgradzającego zwierzęta i ludzi od bezpośredniego wejścia na jezdnię (dzieci, starsi, nietrzeźwi). tylko mnie na ufundowanie tego nie stać.\nwracając do zwierząt - jest jeszcze cos pośredniego co warte jest uwagi - domy tymczasowe:


Webinarium – nagranie „Cykl o psim gatunku: Dlaczego pies to pies”\nPierwsze z cyklu „O psim gatunku” webinarium poświęcone zagadnieniu ewolucji psa domowego. Dedykowane wszystkim osobom zainteresowanym psią tematyką.\nO czym jest tu mowa?\nPies towarzyszy nam w życiu, ale niewielu z nas zastanawia się dlaczego tak się stało. Kiedy się zaczęło, jak się zaczęło, dlaczego tak, a nie inaczej, co było potem… Dlaczego pies żyje z nami w tak bliskiej relacji? Czym w zasadzie ta relacja jest i na czym się opiera? Tego wszystkiego dowiesz się oglądając ów webinar.\nZ nagrania dowiesz się\njakie jest pochodzenie psa\ndlaczego żyje z nami (a może my żyjemy z nim?)\njak to się stało, że związał z nami swoje losy ( a może my z nim?)\nco stoi za tą wyjątkową relacją łączącą psa z człowiekiem (i człowieka z psem)\njaką tak naprawdę rolę pełnimy w życiu psa (i pies w naszym)\nCzas trwania webinarium: 2 godziny\nKoszt nagrania: 40 zł\nJak zdobyć nagranie?\nW celu otrzymania nagrania, napisz do mnie na adres psimnosem@poczta.pl. W tytule maila umieść: Webinarium – nagranie „Cykl o psim gatunku: Dlaczego pies to pies”. Drogą mailową przekażę Ci link.\nWebinarium – nagranie „Cykl o psim gatunku: Potrzeby gatunkowe psa”\nDrugie z cyklu „O psim gatunku” webinarium poświęcone zagadnieniu potrzeb gatunkowych psa. Dedykowane wszystkim osobom zainteresowanym psią tematyką. O czym jest tu mowa? Potrzeby gatunkowe to coś, co w zasadzie określa gatunek. Związane z jego ewolucją, przystosowaniem, decydują o kondycji psycho-fizycznej Czytaj więcej…\nWebinarium – nagranie „Cykl tropienie: Emocje w tropieniu”\nDrugie z cyklu „Tropienie” webinarium poświęcone zagadnieniu emocji w tropieniu. Dedykowane zarówno początkującym, jak i zaawansowanym „tropicielom”, ale i osobom po prostu zainteresowanym uprawianiem z psem tej aktywności O czym jest tu mowa? W życiu każdego zwierzęcia ogromną rolę odgrywają emocje. Nie inaczej jest z tropieniem. O emocjach Czytaj więcej…\nWebinarium – nagranie „Cykl tropienie: Za kulisami tropienia użytkowego”\nPierwsze z cyklu „Tropienie” webinarium poświęcone zagadnieniom dookoła tropienia użytkowego. Dedykowane zarówno początkującym, jak i zaawansowanym „tropicielom”, ale i osobom po prostu zainteresowanym uprawianiem z psem tej aktywności O czym jest tu mowa? Uprawiając ze swoim psem tropienie użytkowe warto, żebyś zdawał/a sobie sprawę z tego, Czytaj więcej…


Matury-online - Strona 66 z 77 - Blog z naszymi poradami ułatwi Twoje życie\nCATIA jest zintegrowanym systemem jaki posiada sporo rekomendacji pozytywnych użytkowników.\n17 lutego 2017 3 marca 2017\nZwyczajne formy projektowania ,które są oparte o stos linijek, ekierek, ołówków lub cyrkli dawno już zostały zastąpione poprzez programy komputerowe. Projektowanie wirtualne stało się tak znane, że bardzo trudno poszukiwać korporacji na poziomie światowym jakie nie mają rozmaitych programów do projektowania w swoich zasobach. Takim jednym z sporej ilości zaawansowanych programów służących do projektowania urządzeń… Kontynuuj czytanie „CATIA jest zintegrowanym systemem jaki posiada sporo rekomendacji pozytywnych użytkowników.”\nSą ludzie,którzy lubią gry akcji…\nSą osoby, które uwielbiają rozmaite gry akcji, takie w jakich dzieje się ogromnie dużo, od uczestników wymagana jest wielka podzielność uwagi, zręczność i tak dalej, a są również takie jednostki, które wolą znacznie spokojny styl a także gry ,które polegają raczej na planowaniu i myśleniu. Jedną z takich gier z całą pewnością jest gra,która nosi… Kontynuuj czytanie „Są ludzie,którzy lubią gry akcji…”\nDla ludzi wrażliwych na bardzo wysokie temp. może to się zakończyć nawet utratą przytomności.\nWszyscy okaziciele samochodu doskonale wiedzą jakie koszty są związane z posiadaniem własnego auta. Z całą pewnością nikt z nas nie pomija faktu że jest to rozwiązanie bardzo wygodne: mieć osobisty pojazd – bez niego spora większość z nas sobie nie wyobraża już życia. Nie ma nic wspanialszego niż podczas lata klimatyzacja, za sprawą której będziemy… Kontynuuj czytanie „Dla ludzi wrażliwych na bardzo wysokie temp. może to się zakończyć nawet utratą przytomności.”\nPoszły w ruch rozmaite mopy a także odkurzacze.\nPo seansach programu Perfekcyjna Pani Domu Polki rozpoczęły uważniej spoglądać na to, jak prezentuje się poziom czystości w ich domach. Ruszyły do dzieła buzil. Jedynie profesjonalna Pani Domu wie, jak perfekcyjnie wysprzątać dom. W zasięgu wzroku absolutnie nie może znaleźć się najmniejszy pyłek. Jedynie bardzo dokładnie wysprzątane mieszkanie zaliczy test białych rękawiczek. Nie wszystkie kobiety… Kontynuuj czytanie „Poszły w ruch rozmaite mopy a także odkurzacze.”\nDlatego powinno się grać z logiką.\nW ostatnim czasie w ręce wpadła mi fajna gra na komórkę, jaka wciągnęła w grę totalnie całą moją rodzinę. Gramy w tą grę wszyscy co sprawia, że w moim odczuciu, znacznie szybciej rozwijamy zasadniczą postać gry oraz dużo szybciej łapiemy dostępne fanty. Gra Hungry Shark Evolution, bo o niej mowa pochłonęła nas niczym wir wodny.… Kontynuuj czytanie „Dlatego powinno się grać z logiką.”\nTylko, że ta gra w ogóle nie należy do łatwych.\nNiejeden człowiek w sobie ma duszę architekta, kreatora, który jeśli zostałby do tego dopuszczony, zaprojektowałby niewątpliwie swoje miasteczko o znacznie lepiej niż teraz ma to miejsce. Ciągle narzekamy wszak na złe połączenia komunikacyjne, brzydotę architektoniczną obiektów, małą liczbę różnego typu atrakcji oraz zielonych trenerów, a może za małą liczbę obiektów mieszkalnych w przyrównaniu do potrzeb… Kontynuuj czytanie „Tylko, że ta gra w ogóle nie należy do łatwych.”\nMożesz zakupić całkiem nowe.\nDla wszelkich pasjonatów ogrodów oraz działek małymi krokami rozpoczyna się sezon rozplanowywania wiosennych prac a także przygotowywania się do sezonu wiosennego. Jeżeli dopiero rozpoczynasz tę przygodę z swoim ogródkiem, a śnisz o znakomitym ogrodzie, w jakim kwiaty będą kwitły przez cały rok, nie powinieneś wcale skorzystać z wsparcia specjalistów. Wystarczy, że zdobędziesz trochę wiedzy z… Kontynuuj czytanie „Możesz zakupić całkiem nowe.”\nTabletki przyśpieszające chudnięcie…\nTabletki pomagające schudnąć są powszechnie stosowane przez osoby chcące utracić nadwagę a także stać się znacznie bardziej atrakcyjne, co jak się okazało jest możliwe do osiągnięcia. Warunkiem zyskania satysfakcjonujących wyników jest wdrożenie też właściwych produktów żywnościowych a także aktywności fizycznej. Takie zespolenie umożliwia na znacznie szybsze, a do tego kompletnie bezpieczne wyzbywanie się zbędnych kilogramów.… Kontynuuj czytanie „Tabletki przyśpieszające chudnięcie…”\nPierwsze z nich jest szkoleniem głównym.\nCatia to główny program jaki stanowi narzędzie pracy wszystkich inżynierów. Możliwości ,które daje to oprogramowanie są praktycznie nieograniczone. Zaawansowana technika jak również sposobności, jakie za sobą niesie ten program sprawiają, że praca inżynierów staje się bardzo komfortowa i wydajna. Należy jednak wziąć pod uwagę na umiejętne posługiwanie się oprogramowaniem catia. Zdarza się bowiem, że niewystarczająco… Kontynuuj czytanie „Pierwsze z nich jest szkoleniem głównym.”\nNajnowsze wpisy Strona 1 … Strona 65 Strona 66 Strona 67 … Strona 77 Starsze wpisy\nWszyscy bywamy nauczeni, że…\nChcąc założyć swojej działalności\nLizbona jest najładniejszym miastem jakie miałam okazję zobaczyć.\nUsługa cięcia blachy jest wykorzystywana


Odkryj Hebo MX Tracker w najlepszej cenie. Odwiedź motardinn, twój sklep online, gdzie kupisz sprzęt motocykle-wyposazenie i uzyskasz rabaty bez wychodzenia z domu. Bezpieczne płatności i śledzenie wysyłki gwarantowane! Zamów Hebo MX Tracker już teraz i uzupełnij swój sprzęt. Ciesz się sportem na co dzień w pełni!


Książka o Kaczyńskim. 'Z jednej strony charyzmatyczny, brutalny przywódca, z drugiej człowiek czuły, tęskniący za akceptacją'\nMIG 17.09.2015 21:00\nZa dwa tygodnie, w kluczowym momencie kampanii wyborczej, ukaże się książka o Jarosławie Kaczyńskim. Autor, dziennikarz "Newsweeka" Michał Krzymowski, zapowiada, że starał się napisać "o żywym człowieku", jego zaletach i słabościach.\nOkładkę książki zaprezentował serwis 300Polityka. Tytuł? "Jarosław. Tajemnice Kaczyńskiego". Z zapowiedzi samego autora wynika, że skupił się on nie na polityce, ale na samej - pełnej sprzeczności - postaci lidera polskiej prawicy.\nSzef PiS, zdaniem Krzymowskiego, jest "jak my wszyscy - pełny tajemnic i sprzeczności", ma być równocześnie "charyzmatycznym przywódcą, brutalnym i pewnym swoich przekonań", i człowiekiem "czułym, tęskniącym za akceptacją, uległym wobec kobiet i uciekającym w samotność".\nKrzymowski zapowiada, że opisuje też miłość Jarosława Kaczyńskiego do matki, Jadwigi, trudne relacje z ojcem Rajmundem, a także cios, jakim była dla szefa PiS śmierć brata w katastrofie smoleńskiej. "Pierwszym środowiskiem, w którym się odnajdzie, będzie jego własna partia" - opisuje prezesa Prawa i Sprawiedliwości.\nKsiążka ukaże się 28 września nakładem Axel Springer Polska, a w jednym z nadchodzących numerów "Newsweeka" znajdziemy jej fragment.


Czy dialog z Rosją jest mimo wszystko możliwy? List polskich ekspertów i publicystów | Społeczeństwo\nStrona główna » Ujawniamy » Czy dialog z Rosją jest mimo wszystko możliwy? List polskich ekspertów i publicystów\nSiergiej Markow jest znaczącą postacią w rosyjskiej polityce zagranicznej. Na jego tekst warto zareagować, niezależnie od tego, czy jest on balonem próbnym wysłanym przez rosyjskie władze, czy tylko prywatną opinią samego S. Markowa.\nW tym drugim wypadku, zważywszy na pozycję autora w rosyjskiej elicie władzy, również może to bowiem, choć nie musi, stać się okazją do rozpoczęcia trudnego, ale jednak koniecznego dialogu. Z tej też racji, z inicjatywy Ośrodka Analiz Strategicznych, grupa polskich ekspertów, dziennikarzy oraz publicystów skierowała poniższy list otwarty do Siergieja Markowa.\nZnacznie trudniej jest nam zgodzić się z tym za co, w Pana ocenie, Rosja nie ma powodu przepraszać. Stwierdza Pan, że brak pomocy umierającej Warszawie w czasie Powstania Warszawskiego był niejako naturalny skoro powstanie to miało charakter tyleż antyniemiecki, co i antyrosyjski. Problem polega na tym, że władze ZSRR nie tylko nie udzieliły pomocy temu powstaniu, ale również, odmawiając prawa do skorzystania z lotnisk, uniemożliwiały pomoc ze strony zachodnich sojuszników.\nDodajmy wreszcie, że wciąż oczekuje na wyjaśnienie wątek apeli, wzywających ludność Warszawy do powstańczego zrywu, upowszechnianych przez podporządkowaną przecież władzom sowieckim i nadającą z Moskwy radiostację „Kościuszko”. Przede wszystkim jednak nie możemy zrozumieć, że może Pan równocześnie pisać o masowych mordach w Katyniu i zarazem zarzucać Armii Krajowej, że nie traktowała Armii Czerwonej jako sojusznika, pamiętając niedawne zbrodnie i represje władzy radzieckiej wobec Polaków na obszarach zajętych w 1939 r.\nDziwi nas też stwierdzenie, że terytoria dzisiejszej Białorusi i Ukrainy były okupowane nie przez Związek Sowiecki w 1939 r., ale przez Polskę od 1920 r. skoro wiemy, że władze Rosji Sowieckiej proponowały wówczas Polsce, by granica polsko-sowiecka przebiegała jeszcze bardziej na wschód, obejmując między innymi stolicę Białorusi - Mińsk. Pamiętamy również, iż w wyniku aneksji 1939 zajęty zostały pokaźne obszary – na czele z Lwowem – które przecież do Rosji nigdy nie należały!\nZ Pańskiego drugiego tekstu można zrozumieć, iż jest Pan zdania, że nie mamy moralnego prawa, by dążyć do zbliżenia obydwu wspominanych państw z Zachodem. Niektórzy w Polsce uważają z kolei, że już sam Hołodomor pozbawia z kolei Rosję moralnego prawa, by mieć jakiekolwiek ambicje w stosunku do Ukrainy. Na szczęście to nie nasze „moralne prawa” i nie Polacy, ani Rosjanie, będą decydować o przyszłości Ukraińców i Białorusinów, lecz oni sami. Czy zgodziłby się Pan, że z tego właśnie powinniśmy się wspólnie cieszyć?\nW tej sytuacji pozostaje nam pogodzić się z tym, że w tym aspekcie będziemy konkurentami. Zgódźmy się zatem, że się tutaj nie zgodzimy. Z szacunku dla Ukraińców i Białorusinów zaś zgódźmy się, że to Oni będą decydować, a my zobowiążemy się jedynie, że starając się o ich względy, nie będziemy nigdy odwoływać się do argumentu siły.\nSzanując Pana odwagę cywilną, którą zademonstrował Pan swym wystąpieniem, nie oczekujemy, by publicznie potwierdził Pan, iż w działaniach wojennych na Ukrainie od roku 2014 brali udział żołnierze regularnych jednostek Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej, ale i Pan i my doskonale rozumiemy, że tak właśnie było.\nNie jesteśmy i my bez winy. Niejednokrotnie, mówiąc o stosunkach polsko-rosyjskich sprowadzaliśmy je wyłącznie do oczekiwania przeprosin. Rozumiemy, że mogło to sprawiać Rosjanom - w tym Panu osobiście – przykrość. Z drugiej strony prosimy o zrozumienie. W naszej wspólnej historii stało się wiele złego, ale gdy przychodzi do rzeczy najstraszliwszych – mordowania ludzi – nie ma między nami symetrii.\nTo że ten sam reżim, który mordował Polaków, mordował i samych Rosjan zmieniałoby nieco postać rzeczy, gdyby równocześnie we współczesnej Rosji nie trwała rehabilitacja tegoż reżimu. Nigdy nie zrozumiemy jak można czcić ludzi, który Wam samym urządzili rzeź. Przede wszystkim jednak nie mamy pewności, czy – skoro nie chcecie osądzać tego, co się stało - nie może się to powtórzyć. W pewnym sensie – owszem – boimy się Was.\nRównocześnie jednak we wszystkich polskich opowieściach o gułagu obok bohaterów negatywnych pojawia się dobry Rosjanin, który sam będąc ofiarą terroru, lub też terroru się obawiając, znajduje w sobie odwagę, by kierować się sercem. Mickiewiczowski apel „Do przyjaciół Moskali” wciąż pozostaje istotną częścią naszej świadomości i tradycji i w niemałym stopniu określa nasz stosunek do Waszego narodu.\nW Europie, jak zawsze w historii, ścierają się różne interesy. Równocześnie jednak Europa wyciągnęła wnioski ze swojej historii i zmieniła się na lepsze - zrozumiała, że rywalizację tę należy umieścić w pewnych ramach, a to, co złe w historii osądzić. Normą w Europie dziś jest, że wszyscy wyznają swoje winy, przepraszając za nie, przy czym nie chodzi o formalne, wypowiedziane zdawkowo, ale o takie które płyną z głębi serca.\nI tak oto mamy z jednej strony współczesny standard, a z drugiej Rosję, która o „złej” historii woli nie pamiętać, a gdy już pamięta i natrafia na sprawy, w których trzeba przeprosić, robi to z wyraźną niechęcią, co jest dla nas niezrozumiałe, bo przecież pamiętamy, że Rosjanie potrafią kierować się sercem.\nMichał Broniatowski, dziennikarz Onetu\nWitold Jurasz, dziennikarz Onetu, prezes Ośrodka Analiz Strategicznych\nMarek Nowakowski, dyplomata, historyk


Stań się autorytetem w Twojej dziedzinie! | Maria Bucardi | Odkryj magię ...\nStań się autorytetem w Twojej dziedzinie!\nWysłany dnia06/02/2020 Posted By: MariaBucardi Categories: Ogólna\nNamaste, już dziś o 20:20 nasza 96 Ceremonia online. Nasza 96 Ceremonię rozpoczniemy od oczyszczenia, podwyższenia wibracji, aktywacji światła Twojego wew. Słońca, a następnie przejdziemy do przesłań na temat: wyjdź do świata z tym, co w Tobie! Stań się ognistą Królową Buław ze świadomością przemiany, która dokonała się w Tobie. Z fascynacją eksperymentuj z Twoimi talentami i doświadczeniami, ze zgromadzoną wiedzą. Wpływaj na ten świat. Stań się autorytetem w Twojej dziedzinie, inspiracją, motywacją, mistrzem, który wie, że ma długą drogę za sobą, ale jeszcze dłuższą drogę przed sobą. Nadszedł czas, by wyjść z cichej eremickiej wieży i zacząć działać. Dwie przypowieści: co oznacza dać komuś rybę, a co oznacza dać komuś wędkę i nauczyć go łowić? Co oznacza być mistrzem, który ma tysiące uczniów, jednak nie rozwija się, a jego uczniowie na zawsze pozostają uzależnionymi od niego uczniami, a co oznacza być prawdziwym Mistrzem i zrobić ze swoich uczniów prawdziwych Mistrzów, jednak nadal samodzielnie wzrastając i rozwijając się dalej.\nKilka sekund po 20:20 strona będzie dostępna także tutaj link: https://bucardimaria.com/category/ogolna/\n🔴 Sprawdź, czy Twój dostęp jest jeszcze aktywny. Każdy aktywny plan daje Ci dostęp do tej transmisji, wszystkich poprzednich, wszystkich moich książek, słuchowisk, audiobooków i treści które są tylko na mojej stronie.\nDziś spotykam się z Tobą u podnóża Kaukazu z Gruzji. Ceremonię nagrałam przed wyjazdem jeszcze w Magicznej Oazie, by mieć czas aklimatyzacji 🙂\nZobacz nowe filmy na Instagramie\n06/02/2020 at 19:16\nBędzie Moc ❤❤❤🦋🦋🦋💓💓💓🥰\n😁😅🤩Będę w Pracy Ale pewnie zapewnię Fajerwerki Mój Team będzie zachwycony Jak produkcja Stanie 🥰😍🥰🤩🤪🤩 😂😅😁🦋❤Szkoda ze nie można Nagrywać 😌😊🤣Pozdrowienia Kochana aklimatyzuj Się szybciutko Do Usłyszenia Twoja Maria❤


Botki na szpilce open toe 1308 BLACK | Sklep z butami i hurtownia obuwia KupButy.com\nBotki na szpilce open toe 1308 BLACK\nStylowe botki damskie na wiosenno-letnią porę. Mają odkryte palce i piętę. Smukły obcas ma wysokość 10,5 cm . Botki wykonane są z mięsistego zamszu ekologicznego. Po zewnętrznej stronie posiadają sznurowanie dzięki któremu można dopasować je do tęgości stopy. Po wewnętrznej stronie suwaczek ułatwiający zakładanie.\nButy piękne, idealne do spodni jak i sukienki. Łatwe w czyszczeniu.\nButy wygodne, dobrze trzymają się stopy z bardzo przyjemnego zamszu. Zamek z boku dobrze osłonięty, nie drapie.


Gordon Bubolz Nature Preserve (Appleton, WI) - opinie\nHotele Wyndham w Appleton\nChoice Hotels w Appleton\nHilton Hotels w Appleton\nInterContinental (IHG) Hotels w Appleton\nHotele Marriott w Appleton\nHotele z wanną z hydromasażem w Appleton\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Gordon Bubolz Nature Preserve\nNajlepsze dania typu Chowder z małżami - Appleton\nNajlepsze dania typu Jajka po benedyktyńsku - Appleton\nNajlepsze dania typu Małże - Appleton\nNajlepsze dania typu Zielone curry - Appleton\nNajlepsze dania typu Kanapka śniadaniowa - Appleton\nNajlepsze dania typu Pizze nowojorskie - Appleton\nNajlepsze dania typu Tost francuski - Appleton\nNajlepsze dania typu Wafle i naleśniki - Appleton\nNajlepsze dania typu Tapas - Appleton\nAtrakcje w pobliżu obiektu Gordon Bubolz Nature Preserve\nThe Bar on Lynndale League Forum\nGordon Bubolz Nature Preserve opinie, Appleton\nNr 8 wśród 92 atrakcji w lokalizacji Appleton\nUżytkownik jasila napisał recenzję lut 2017\nAppleton, Wisconsin40 przesłanych treści14 podziękowań\nBardzo ładne pasy zielone miejsca\nTo doskonałe miejsce do kraju na nartach, jest to świetne miejsce na spacer, w otoczeniu przyrody w jeszcze jest tylko rzut kamieniem na zewnątrz Appleton. Jedynym minusem jest to, że psy nie są akceptowane.\nUżytkownik XXXXconnieo napisał recenzję sty 2017\nAppleton, Wisconsin52 przesłane treści3 podziękowania\nOgólnie świetny na rakietach śnieżnych\nJeśli śnieg jest dobry, Bubolz jest dobra - - na rakietach śnieżnych i biegowe. Piękne krajobrazy z przygotowane trasy. Ważne jest, aby pamiętać, że cc trasy i rakietach śnieżnych szlaków. Snowshoers potrzeba, aby utrzymać się na nartach, trasy, by ich zniszczyć. Ponadto, pies…\nUżytkownik Julie B napisał recenzję paź 2016\nWest Bend, Wisconsin4 przesłane treści\nPiękne widoki i trasy\nMój mąż i ja udaliśmy się na krótki czas, aby podłączyć na noc. Uważamy, że nasz zakwaterowanie a następnie, wyglądał na " rzeczy do zrobienia w Appleton". Okazało się, że zachowanie i pomyśleliśmy, że będzie to świetna okazja, by po prostu podejść i porozmawiać. To było to!…\nUżytkownik cquinsninja napisał recenzję wrz 2016\nAppleton, Wisconsin22 przesłane treści11 podziękowań\nGordon Bubolz ochronie przyrody jest takie wspaniałe ukryty skarb wydaje się. Idealne dla krótkich wycieczek z dzieciakami do wyjść i cieszyć się naturą. Plusem jest za darmo.\nUżytkownik riverzedge napisał recenzję wrz 2016\nmenasha, wi76 przesłanych treści12 podziękowań\nspędzić trochę czasu na chodzenie przez natury\nZatrzymaliśmy się tutaj na kilka godzin na spacer. Widzieliśmy wiele żaby, żółwie, wiewiórki i małymi rybkami. Byliśmy również tutaj na ogarniętego wojną w bagno. To był wspaniały czas. Podoba mi się, że mają trasy w różnych rozmiarach, dlatego możesz wybrać z wyprzedzeniem jak…\nZobacz 28 hoteli w pobliżu.Zobacz 425 restauracji w pobliżu.Zobacz 101 atrakcji w pobliżu.


CCC, LPP, MONNARI – jak długo potrwa euforia? Co dalej z WIG20? | FXMAG\nCCC, LPP, MONNARI – jak długo potrwa euforia? Co dalej z WIG..\nDzisiejsza sesja na Giełdzie Papierów Wartościowych rozpoczęła się kontynuacją mocnych wzrostów branży odzieżowej. Są one spowodowane komunikatem premiera Mateusza Morawieckiego o planowanym otwarciu galerii handlowych 4 maja 2020 roku. Jednak czy ta euforia nie jest przedwczesna?\nCzy to naprawdę taka dobra wiadomość?\nGłównymi beneficjentami podjętej przez Rząd decyzji są niewątpliwie akcjonariusze spółek odzieżowych notowanych na polskim parkiecie. Jednak z zupełnie innego punktu widzenia patrzy na nią Igor Kaja, prezes firmy OTCF (właściciel marki 4F). W wywiadzie powiedział: „Przy zachowaniu przedkryzysowego poziomu czynszów handel nadal będzie ponosił ogromne straty. To będzie rzeź najemców. Jeśli dostaniemy te same czynsze, handel w galeriach nie przetrwa. To potężne zagrożenie”.\nInwestorzy korzystają z pretekstu do odbicia mocno przecenionych akcji\nTrend spadkowy na polskich spółkach odzieżowych trwa już bardzo długo i doprowadził niektóre z nich do zaskakująco niskich poziomów cenowych. Jednak inwestując na rynkach finansowych zawsze należy mieć świadomość, że nigdy nie jest tak tanio, aby nie mogło być jeszcze taniej. Świetnym przykładem jest tutaj ropa WTI, której kurs spadł nawet do wartości ujemnych. Na akcjach oczywiście nie będziemy mieć takich anomalii, jednak czy obecnie mamy do czynienia z rynkową okazją?\nAkcje CCC rozpoczęły dzisiejszą sesję od luki wzrostowej, po czym dalej kontynuowały ruch na północ. Jednak sił nie starczyło na wiele, ponieważ pomimo dwóch imponujących sesji, kurs akcji CCC wciąż nie zdołał nawet dojść do poziomu z 15 kwietnia.\nWykres akcji CCC notowanych na GPW (3 miesiące)\nW średnim terminie mamy do czynienia ze wsparciem na poziomie 38,60 zł, natomiast oporem na 56,80 zł. Gdyby tę drugą barierę udało się pokonać, to kolejnym celem dla kupujących akcje CCC powinno być 67,55-80,55 zł.\nWykres akcji CCC notowanych na GPW (5 miesięcy)\nW długim terminie mamy do czynienia z bardzo silnym trendem spadkowym, dlatego należy się liczyć z tym, że o powrót do hossy nie będzie łatwo. Taki proces powinien się rozpocząć od długotrwałej konsolidacji w dolnych zakresach cenowych (faza akumulacji).\nW długim terminie znacznie lepiej od akcji CCC wygląda wykres LPP. Mamy tutaj do czynienia z bardzo ładnym, dynamicznym odreagowaniem, po wcześniejszych spadkach. LPP już teraz znalazło się w rejonie, które dla CCC zostało określone jako strefa 67,55-80,55 zł. Na LPP odpowiednikiem jest zakres cen 6700-7555 zł. Z kolei bardzo istotnym wsparciem 5400 zł.\nWykres akcji LPP notowanych na GPW (5 miesięcy)\nO tym, iż tego rodzaju bariera ma zazwyczaj bardzo mocny charakter podażowy, mogliśmy się przekonać podczas dzisiejszej sesji. Byki rozpoczęły od odważnego ataku, a już po pierwszej godzinie handlu oddały inicjatywę stronie podażowej.\nWykres akcji LPP notowanych na GPW (1 dzień)\nW długim terminie pokonanie strefy 6700-7555 zł powinno skutkować atakiem w okolice 9000 zł.\nWykres akcji LPP notowanych na GPW (1 rok)\nAkcjonariusze powinni zachować szczególną czujność ponieważ widoczna na wykresie struktura oraz kształt budującej się obecnie świecy dziennej daje pewne obawy, czy aby dzisiaj nie mieliśmy do czynienia z przynajmniej lokalnym szczytem. W najbardziej pesymistycznym scenariuszu, cały ruch wzrostowy od połowy marca może okazać się jedynie korektą przed kontynuacją spadków.\nPodobne obawy jak w przypadku LPP nasuwają się również spoglądając na wykres MONNARI.\nWykres akcji LPP notowanych na MONNARI (1 rok)\nTego rodzaju świece z dużymi górnymi cieniami, budowane przy dużych obrotach, mogą zwiastować wyjście dużego gracza wykorzystującego zwiększenie obrotów podczas rynkowej euforii.\nJak wygląda sytuacja indeksu WIG20?\nNajważniejszy polski indeks WIG20 dzielnie walczy już od 1,5 miesiąca starając się dołożyć kolejne punkty do rozpoczętego w połowie marca rynkowego odbicia na giełdach całego świata. Niestety i tutaj nie wygląda to zbyt dobrze. Jak widać na wykresie- skala zwyżki w stosunku do wcześniejszego spadku jest póki co mizerna. Dodatkowo WIG20 ma wielkie trudności z przejściem ostatniego lokalnego szczytu zlokalizowanego na poziomie 1673 punktów. Prawdziwe wyzwanie czekać będzie jednak kupujących dopiero w zakresie luki cenowej czyli w przedziale 1700-1750 punktów. Pierwszym negatywnym sygnałem byłby natomiast spadek poniżej 1550 punktów.


Aigostar Planetarny Mikser Robot Kuchenny z misą 4.2L 350W 8433325502089\n» Aigostar Planetarny Mikser Robot Kuchenny z misą 4.2L 350W\nMAXY C.O. Osłona antyszronowa na szybę\n26,92 zł 10,98 zł\n28,02 zł 21,55 zł\n49,99 zł 38,45 zł\n95,64 zł 31,78 zł\n26,59 zł 9,76 zł\n73,20 zł 24,61 zł\nMAXY C.O. Licznik, klikacz ręczny\n16,73 zł 7,98 zł\n39,57 zł 11,12 zł\n102,31 zł 55,99 zł\nEsperanza kabel mini jack- 2xRCA 0.2M\n199,75 zł 64,88 zł\n257,39 zł 64,98 zł\n14,11 zł 4,19 zł\n20,63 zł 14,18 zł\nPaleta cieni 88 kolorów\n44,42 zł 32,98 zł\n559,60 zł 140,21 zł\nCena: 296,92 zł 1 185,05 zł 296.92\nKod produktu: 8433325502089\nPlanetarny Mikser Robot Kuchenny z misą 4.2L 350W BIAŁY\nNowy, wysokiej jakości robot kuchenny, mikser stojący planetarny z akcesoriami - niezastąpiony, praktyczny sprzęt, który powinien znaleźć się na wyposażeniu każdej kuchni.\nMikser wyposażony został misę o pojemności aż 4,2 litrów, mieszadło, trzepaczkę oraz końcówkę do zgniatania - wykonane z wysokiej jakości stali nierdzewnej co cechuje je ogromną wytrzymałością i trwałością.\nDodatkowo w zestawie znajduję się również specjalna osłonka zapobiegająca rozchlapywaniu się składników oraz poręczna łopatka, która ułatwi Ci przekładanie przygotowanej masy.\nUrządzenie jest bardzo proste w obsłudze, posiada praktyczne pokrętło regulujące prędkość obrotów (5 prędkości).\nDostępny w kolorze białym, plastikowa obudowa z końcówkami z odlanego aluminium\noraz ze stalowym śmigłem i stalową miską - z pewnością wkomponuje się w wystrój Twojej kuchni!\n- mikser stojący, planetarny z akcesoriami;\n- misa pojemność: 4,2 l;\n- regulowana prędkość (5 stopni);\n- mieszadła, trzepaczki, końcówka do zgniatania: stal nierdzewna;\n- pobór mocy: 350 W;\n- długość kabla: 1 m;\n- waga zestawu: 5 kg;\n- trzepaczka do ubijania piany;\n- mieszadło do mieszania ciasta;\n- końcówka do zgniatania;\n- osłonka przed rozchlapywaniem;\n- długość: 419 mm;\n- szerokość: 220 mm;\n- wysokość: 334 mm;\nWysokiej jakości mikser ręczny-blender, urządzenie 2w1 (miksująco-blendujące). Przeznaczony do miksowania, ucierania i ubijania. Idealny do przygotowywania kremów, puszystych ciast, jednolitych mas. Lekki i poręczny, wyposażony w ergonomiczny uchwyt. Urzą\nCena: 48,48 zł 173,10 zł\nCena: 25,12 zł 100,06 zł\nCena: 22,95 zł 29,84 zł


Polyversum WP Rośliny Ozdobne 2g - Sadowniczy.pl\nPolyversum WP Rośliny Ozdobne 2g\nŚrodek zawierający żywy organizm, przeznaczony do ochrony strefy korzeniowej przed chorobami grzybowymi. Niepatogeniczny grzyb Pythium oligandrum jest pasożytem niektórych gatunków grzybów chorobotwórczych. Zasiedla on strefę korzeniową eliminując poprzez konkurencyjne działanie niektóre grzyby chorobotwórcze. Jednocześnie stymuluje wzrost roślin poprzez wprowadzenie do nich fitohormonów oraz fosforu i cukrów. Stymulacja ta rozpoczyna się podczas bezpośredniego kontaktu grzybni i młodej tkanki roślin. Przy opryskiwaniu naziemnym, Pythium oligandrum rozkłada strzępki grzybów patogenicznych poprzez rozkład enzymatyczny, stymulując jednocześnie mechanizmy odpornościowe chronionej rośliny. Środek przeznaczony do stosowania przy użyciu opryskiwaczy ręcznych, moczenia roślin. Środek najskuteczniej działa w podłożu o temperaturze 12 - 25 C oraz pH 5,5 - 7,5. Zabiegi należy wykonywać wcześnie rano lub pod wieczór (unikać silnego nasłonecznienia).\nszara pleśń, skórzasta zgnilizna owoców, mączniak prawdziwy, biała plamistość liści, czerwona plamistość liści truskawka 1 g w 3 - 6 l wody\nszara pleśń, antraknoza borówka amerykańska 1,5 g w 5 l wody\nszara pleśń czarna porzeczka 1,5 g w 5 l wody\nszara pleśń malina jesienna 1,5 - 2 g w 4 - 6 l wody\nzamieranie pędów malina jesienna 2 g w 6 - 7 l wody\nzamieranie pędów malina letnia 2 g w 7 l wody\nszara pleśń malina letnia 1,5 - 2 g w 4 - 6 l wody\nordzawianie korzeni, choroby przechowalnicze pietruszka korzeniowa 1 - 2 g w 6 - 10 l wody


Metka by Traczka- o sobie - EXAMPLE.PL - dajemy dobry przykład !\nMetka by Traczka- o sobie\nmetka by traczka 2 lutego 2008\nAnia Traczewska jest pomysłodawczynią turystycznych woreczków na bieliznę, pomysł okazał się absolutnym sukcesem. Wszyscy je uwielbiają. Specjalnie dla Was odpowiada na kilka naszych pytań co? jak? dlaczego? Po to, aby zainspirować Was do twórczych myśli.\nco to są torebki podróżne?\nTorebki podróżne na bieliznę to rzecz, której prawdziwa dama nigdy nie zapomni zabrać na wyjazd. Są po to, by uporządkować zawartość walizki – do trzymania majtek, skarpetek lub jakichkolwiek innych drobiazgów, które „luzem” denerwują i się gubią w naszym bagażu. Równie dobrze sprawdzają się w szufladzie po sezonie wyjazdowym. Nie po to wydajemy masę kasy na piękną bieliznę, żeby potem pakować ją w ohydne plastikowe torebki z supermarketu!\nZ kolei modele z serii „Czyste & Brudne” pomagają roztrzepanym szybko znaleźć co potrzeba. Szczególnie polecam te dla panów. Mężowi-ukochanemu- bratu-ojcu pomogą zorientowac się gdzie co ma w walizce na wakacjach lub w delegacji, a kobiecie ułatwią życie po jego powrocie 😉\nDodam, że bardzo ważne są dla mnie kolor i faktura tkanin. Oczywiście jakość szycia i wykończenia też. Po prostu: torebeczki podróżne na bieliznę metka by traczka mają cieszyć oko i dotyk.\nA wszystko wzięło się z … braku kasy na prezenty dla moich przyjaciółek. Dwa lata temu, tuż przed Gwiazdką, mając jakiś zastój finansowy, kupiłam tkaninę i uszyłam torebeczki. Inspiracją była torebka, którą kiedyś dostałam w prezencie. Miała napis „Medicines”, taka apteczka podróżna. No to pomyślałam, że na majtki też można. Wracając do obdarowanych przyjaciółek – torebeczki moje zrobiły furorę! Co i rusz któraś z koleżanek prosiła, żeby doszyć jeszcze kolejne, bo to doskonały pomysł na prezent. Potem odkryłam istnienie butików internetowych i pomyślałam, że warto może spróbować pokazać je szerszemu gronu eleganckich pań i panieniek. Wymyśliłam nazwę „metka by traczka”. Słowo daję, jak zobaczyłam pierwsze zamówione metki z tym napisem, miałam łzy w oczach. Taka byłam dumna! :-)))\nW życiu bym nie przypuszczała, że taki prosty pomysł zrobi taką karierę. Ostatnio otrzymawszy zapytanie o możliwość sprzedawania moich torebek w butiku z luksusową bielizną na krakowskim Rynku Głównym, o mało nie spadłam z krzesła.\nTorebki metka by traczka adresowane są do:\nDo osób, które lubią mieć porządek wokół siebie. Również w swojej walizce czy szafie. Są dla tych, którzy lubią jakość i oryginalność. Dla osób z poczuciem humoru i estetyki. Torebeczki metka by traczka pojechały do Klientek od Białegostoku po Paryż, od Warszawy po Nowy Jork. Uwielbiam Internet, świat nie ma granic! Dzięki wielu pozytywnym komentarzom Klientek pakamery.pl serce mi rośnie i bardzo, ale to bardzo, chce mi się nadal rozwijać markę metka by traczka.\nPoprzedni wpisZ miłości do puszystości\nNastępny wpisVintageDoll.pl sale, soldi…\n3 lutego 2008 Jagna\n4 lutego 2008 Dorota M.\nHmmm… Torebki Ani są świetne, no może nie aż tak jak sama Ania 🙂\n29 lutego 2008 Agnieszka\nBardzo fajny pomysl na prezent. Podobaj mi sie te torebeczki, maja ladne kolory a piekne tkaniny naprawde ciesza oko. Taka odrobina luksusu 🙂\nCo do samej idei torebek na bielizne to nie jest to nowosc, kilka lat temu wiedzialam juz takie woreczki w sklepach z bielizna (no ale nie w kazdym i nie w polsce) byly tez woreczki na ponczochy – takie woreczki to niezbednik kazdej elegantki 🙂\n4 marca 2008 filcant\npiekne kolorystycznie, swietnie dobrane tkaniny, nie widzialam ladniejszych torebeczek na bielizne!\n18 kwietnia 2008 Karolina\nTorebki „Metka by Traczka” są bardzo praktyczne, profesjonalnie wykonane, z wysokiej jakości materiałów, a co najważniejsze – prześliczne 🙂 !\n26 lipca 2008 Halina\nTorebeczki są śliczne, ale tego typu pomocnik nie tylko w podróży widziałam u mojej babci a i u nas w domu również były, ale nie tak piękne.\n1 sierpnia 2008 Adriana\nTorebeczki „Metka by Traczka” to wspaniały pomysł, przepiękne materiały, wstążki – jeszcze chyba takich nie widziałam, idealne wykonanie. Jednym słowem nie chce się ich chować do szafy, szuflady albo walizki. Powinny stać w miejscu, gdzie będą cieszyć oko wielu.\n24 maja 2012 Anonim\nTa nowa torba na zakupy z klamką dla dziecka jest GENIALNA!! Gratuluję pomysłu!\n30 lipca 2012 Jot Agnieszka


Życie Częstochowy i Powiatu forBET Włókniarz Częstochowa przegrał z Betard Spartą - Życie Częstochowy i Powiatu\nforBET Włókniarz Częstochowa przegrał z Betard Spartą\nforBET Włókniarz Częstochowa uległ na własnym stadionie Betard Sparcie Wrocław 41:49 w ramach VI rundy PGE Ekstraligi, co z pewnością komplikuje sytuację drużyny, ponieważ w minionym tygodniu zawodnicy trenera Marka Cieślaka również ponieśli porażkę.\nKolejna przegrana – w dodatku na własnym obiekcie – może skomplikować sytuację częstochowskich Lwów. Włókniarz oddala się od awansu do play-offów. Na początku spotkania to Matej Zagar i Leon Madsen próbowali bronić honoru Lwów. Wśród swoich kolegów byli najskuteczniejsi – w sześciu biegach zdobyli po 12 punktów.\nDla gości z Wrocławia najlepiej punktował Tai Woffinden, który na torze zaprezentował się pięciokrotnie zdobywając 12+1 punktów –