De l'autre côté...: août 2012\nWczoraj, po przesłaniu pewnych zdjęć do pani A., odgrażałam się jej, że zrobię panu F. taką kampanię wrześniową, że...\nDziś mi przeszło. Kampania wrześniowa w końcu zacznie się za 2 dni. Siedzę sobie z lampką czerwonego, słodkiego wina, dopasowuję napisy do Romeo et Juliette, les enfants de Verone i cieszę się na spotkanie z panem Ł. w sobotę wieczorem.\nPostanowiłam te same zdjęcia przesłać panu Ł.\nPan Ł.: Ooo. A co to za chłopczyk?\nMoi: Syn jego laski.\nPan Ł.: A laska to ta obok?\nPani Ł.: Przyzwoita.\nMoi: Wyobraź sobie moja minę. Teraz.\nI tak wino przestało mi smakować.\nWracam do moich napisów i staram się nie myśleć o mojej niespakowanej (jeszcze) walizce.\nAutor: Agnès o 22:27 Linki do tego posta\nWalizka jeszcze nie spakowana co prawda i daleko jej do tego... Jeszcze też nie wszystko mam kupione. Jutro i pojutrze będę załatwiać ostatnie formalności.\nNa razie latam w moim nowym, ulubionym ciuchu i uśmiecham się do ludzi. Mowa o dżinsowej spódniczce. I tak! Dziwi mnie to, bo nie przypuszczałam, że kiedyś w mojej garderobie zawita spódniczka. A krótka spódniczka ma swoje konsekwencje.\nChyba się wybiorę na ten spektakl...\n2 tygodnie temu postanowiłam sobie, że przez rok nie będę obcinać włosów*. Zobaczymy, co mi z tego wyjdzie, ale na razie nie jest źle. Tak naprawdę chcę zobaczyć jak moje włosy będą się zachowywać i czy nadal będę miała loczki.\nAutor: Agnès o 16:07 Linki do tego posta\nNo to przesądzone.\n1 września o 12:45 zostanę emigrantką we Francji. I to w jakim stylu! Przypłynę promem do Calais żeby potem szukać mojego miejsca w Paryżu. Na szczęście nie będę musiała iść na piechotę z tego Calais. W Paryżu, a właściwie w moim nowym chez moi w Clichy, będę ok. 16. Jeszcze tylko kilka niezbędnych rzeczy do kupienia i mogę ruszać w podróż mojego życia.\nNa koniec tekst dnia. Jak zwykle autorstwa pani A. a propos pana F.\nCzyli dupa... a właściwie jej brak.\nAutor: Agnès o 19:05 Linki do tego posta\nNa początek reklama:\nW Atrium jestem zatrudniona od półtora miesiąca i mogę śmiało powiedzieć, że to najlepsza praca jaką do tej pory miałam. Po prostu kocham moją pracę! Niestety wszystko co dobre, szybko się kończy i już za 9 dni będę miała ostatni serwis.\nPracuję jako kelnerka. Pełnoprawna kelnerka. Czyli do moich obowiązków należy robienie rezerwacji, przyjmowanie gości, zbieranie zamówień, przygotowywanie drinków, podawanie posiłków i wydawanie rachunków (obsługa kasy i terminala). Odpowiada mi ta praca, bo przynajmniej nie jestem popychadłem z ograniczoną ilością obowiązków jak to było we Francji. No i zarobki są bardzo przyzwoite. Nieważne ile zarabiam, ale dla porównania: w 3 dni zebrałam 50 funtów napiwków. Na 50 € napiwków harowałam 3 miesiące. Polityka wypłaty też jest dobra: dostajemy ja co tydzień we wtorek. Napiwki Tony daje nam w poniedziałki, ale są odstępstwa od tego, o których będzie niżej.\nNo ale ok... Miałam pisać za co kocham tę pracę. Powodów jest wiele.\nPrzede wszystkim uwielbiam ludzi, z którymi pracuję. Nawet Louise, która próbuje rozstawiać innych po kątach. Pisałam już kiedyś, że pracuję z 2 Anglików, Filipińczykiem i 5 Polaków. Dogadujemy się świetnie. Tony jest naszym dobrym dziadkiem, który odwozi kelnerki po pracy do domu. Zawsze jakoś nas zaczepia, żartuje, porozmawia. Ostatnio nawet tańczyliśmy i śpiewaliśmy. Potem graliśmy w orła i reszkę na napiwki (wygrałam 9 funtów na 20 możliwych do zdobycia). Vincent to Vincent. Nie patrzy nam na ręce, nie krzyczy. Ale dba żebyśmy nie chodzili głodni. Wczoraj, na przykład, kiedy byłam na sali sama jak palec przez cały dzień, wciskał we mnie tony jedzenia. Podobnie jak chłopcy w kuchni. Miło jest być jedną kobietą w pracy.\nAdaś, Bartuś, Marcin, Marlenka i Anetka też są cudowni. O Polakach na emigracji słyszałam różne opinie, ale o nich nie mogę powiedzieć niczego negatywnego. I tak... Mówimy do siebie zdrobnieniami.\nKlienci też są wspaniali. No prawie wszyscy... Wiadomo, że trafiają się różni, ale zazwyczaj są to starsze osoby, które zagadają, zapytają, pośmieją się z nami. Są bardzo życzliwi. Kilka razy zostałam zbita z tropu pytaniem: Z którego regionu Francji pani pochodzi? I musiałam chwilę się zastanowić czy aby na pewno dobrze zrozumiałam. A potem rozmowa toczyła się sama... Zdarza się też, że jesteśmy wyprzytulane na wszystkie strony.\nLubię też mój mundurek, o którym pisałam kilka dni temu. Jest elegancki, a według pana Ł. seksowny. Możliwe. Dobrze się w nim czuję. Tak samo jak lubię obsługiwać kasę, terminal, zbierać zamówienia i otwierać wina. Tylko Anetka i ja posługujemy się korkociągiem.\nJedzenie też mamy dobre. ;) Kiedy mamy ochotę coś zjeść to po prostu mówimy w kuchni na co mamy ochotę. I możemy pić alkohol. W piątek wróciłam do domu w sumie nieźle wstawiona.\nBudynek restauracji ma ok. 700 lat. Powstał na murach zamkowych i ma niezwykły klimat. Łatwo można sobie wyobrazić jak było tam kiedyś. Nie obejrzałam jeszcze podziemi, ale nie zdziwiłabym się, gdyby schody do staff roomu były megastare. Strach po nich wchodzić. Staff room jest jednocześnie biurem, rupieciarnią, garderobą i sauną. W zimie pewnie zmienia się w chłodziarkę.\nW skrócie: I LOVE MY JOB.\nAutor: Agnès o 01:16 Linki do tego posta\nKrótka notka. Zaraz muszę się położyć, bo jutro czeka mnie minimum 8 godzin w Atrium, w tym serwis solo w porze lunchu. Miałam pisać dlaczego nie będę mogła rozstać się z moją restauracją, ale to będzie musiało poczekać. Od kilku dni spędzam w pracy 6-7 godzin i wracam padnięta koło północy. Dzisiaj akurat trafił mi się serwis od 11 do 17 ze względu na Sunday Roast Diner, więc mogłam pocieszyć się wieczorem przed telewizorem.\nBawi mnie to jak kelnerki zmieniają wygląd. Dlatego pokażę mój strój codzienny i roboczy.\nMoi przed pracą, jeszcze w domu.\nMoi przed pracą w staff roomie przed zasyfionym lustrem.\nLubię mój służbowy mundurek, mimo że jest mi w nim piekielnie gorąco ostatnio (tak! mamy upały!), ale nie przeszkadzają mi spodnie w kancik, biała koszula, fartuszek (obciążony notesikami, długopisami i korkociągiem) i kamizelka. Chociaż cieszę się, że Tony nie próbował zawiązać mi muchy na szyi. ;)\nAutor: Agnès o 00:14 Linki do tego posta\n2 miesiące temu pisałam, że spektaklu Fais-moi une place nie będzie można zobaczyć, a tu niespodzianka! 17 września w teatrze Beliers Parisiens o 21:00! Natychmiast napisałam do pana Ł. Cena przystępna: 26 €.\nAutor: Agnès o 15:49 Linki do tego posta\nZa 2 tygodnie wyjeżdżam do Paryża...\nI tak szczerze powiedziawszy jestem przerażona. Czekałam na to prawie 4 lata, a teraz umieram ze strachu. I nawet pan Ł., który pisze mi, że zrobimy sobie piknik przy kanale St Martin mnie nie pociesza.\nNajśmieszniejsze jest to, że jeszcze nie wiem jak dostanę się do Francji: pociągiem, samolotem czy promem... To jest do przedyskutowania. L'Eurostar jest cholernie drogi... Bilet do samego Londynu też. Easy Jet jako linie lotnicze mnie nie przekonuje (bo moja walizka waży na pewno więcej niż 20 kg). O lotnisku Charlesa de Gaulle'a nie wspominając. Prom jest najtańszy (chociaż znalazłam bilet lotniczy w tej samej cenie), ale nie uśmiecha mi się fatygowanie znajomego żeby wyjechał po mnie do Calais (mimo że sam się zaoferował).\nW ramach zabicia czasu, znęcałam się dzisiaj nad Wujkiem Google, a konkretniej nad jego mapami.\n- do pana Ł. będę miała 2,8 km na piechotę, czyli ok. 35 minut. Zazwyczaj chodzę szybciej...\n- do Manu Moire będę miała 4,2 km, czyli 52 minuty.\n- do szkoły 8,4 km, czyli godzinę i 48 minut (na piechotę). Oczywiście zamiast leźć te 8 i pół kilometra wolę wziąć metro.\n- do pana F. 11,2 km, czyli 2 godziny i 26 minut.\n- do mojego ulubionego miejsca w Paryżu, czyli Sacre Coeur 3,5 km, czyli 49 minut.\n- nad Sekwanę 1,3 km, czyli 16 minut. Będzie gdzie biegać.\n- do najbliższego parku 350 m, czyli 5 minut. Tam też chcę biegać, ale pan Ł. twierdzi, że szybko mi się w głowie zakręci.\nAle zanim będę miała to wszystko pocieszę się jeszcze angielską pogodą i plażą gdzieś nad Kanałem La Manche. Zapowiadają 29 stopni na weekend. Grzechem by było nie skorzystać!\nTak jak obiecałam, piszę recenzję tego musicalu po obejrzeniu nagrania. Nie pytajcie skąd je wzięłam, skoro dvd nie wyjdzie. ;) To będzie krótka piłka.\nCały wczorajszy wieczór spędziłam na katowaniu się Draculą. Tak, katowaniu się, bo zrozumiałam dlaczego miałam mieszane uczucia po tym jak obejrzałam go w Paryżu. W Paryżu byłam podekscytowana faktem, że widzę to na żywo, więc nie zwracałam uwagi na szczegóły, ale na całokształt. Wczoraj przyszła pora na szczegóły i okazało się, że pan Kamel Ouali powinien darować sobie robienie musicali. Poza dobrą choreografią nie ma w tym musicalu nic, co mogłoby urwać dupę.\nTak jak w Cleo, amanci są mdli (Julien Loko, Golan Yosef, Florent Torres). Akurat ten pierwszy ma rolę pierdoły (przypomnijcie sobie film Coppoli), ten drugi powinien powalać na kolana, ale brakuje mu tego czegoś, a ten trzeci... nie wiem, co on robi w tym musicalu i jaka jest jego rola. Śpiewa 2 piosenki: w jednej lata pod sufitem, w drugiej chodzi po scenie. I tyle. A! Van Helsing jest z kolei natapirowanym gościem na diecie ciasteczkowej, który zwalcza wampiry świecącym krzyżem. No padam ze strachu...\nCo do kobiet to nie mam zastrzeżeń.\nBłędy językowe w libretto to już legenda. Kolejną rzeczą, która biła mnie po oczach, a raczej uszach to brak logiki. Niektóre piosenki są po prostu zapychaczami albo przedłużaczami, inne znalazły się w jakieś scenie chyba przez przypadek. Nie wnoszą nic do akcji, której i tak brakuje polotu. Historię zna każdy: młody Anglik przyjeżdża do zamku Draculi, ma narzeczoną, która jest podobna do ukochanej krwiopijcy, więc ten ostatni chce ją zdobyć. Tylko że akcja jest prowadzona tak, że widz w pewnym momencie gubi się i nie wie, czy ta Mina jest w Londynie czy w Transylwanii i zadaje sobie pytania dlaczego Dracula postępuje tak, a nie inaczej? Np. porusza go los jednonogiego chłopca, który pojawia się w raptem 3 scenach i nie mam pojęcia dlaczego w ogóle się pojawia. Że niby Dracula był dobrym wampirem, którego wzruszają niepełnosprawni? I dlaczego nagle, ni z tego ni z owego, olśniło go, że dobrze by było pogryźć biedną Lucy?\nPodsumowując: Draculi mówię nie, a panu Ouali życzę żeby nie brał się za musicale tylko został przy choreografii. To akurat mu wychodzi. Niestety czeka mnie robienie napisów... Cóż..\nRok temu pisałam o tym jak szczęśliwa czułam się jedząc lody na placu przed kościołem. Korzystałam wtedy z pierwszych promieni jesiennego słońca. Czułam się też szczęśliwa i wolna jadąc rowerem przez winnice. Było mi po prostu cudownie...\nPrzez ten rok próbowałam odnaleźć to uczucie jeszcze raz.\nDziś wieczorem wyszłam na długi spacer. Doszłam aż do Hoo zasłuchana w utwory z Les Miserables. Po kolacji miałam iść z tatą i bratem oglądać deszcz meteorytów. Tata jednak skapitulował na rzecz ceremonii zamknięcia Igrzysk Olimpijskich, więc poszłam sama.\nNa łące ogarnęła mnie przerażająca cisza. Słyszałam tylko lekki szum drzew. Łąkę otacza las. Stałam kilka minut z zadartą głową i przypomniało mi się jak wypatrywałam spadających gwiazd, które miały spełnić moje życzenia kiedy byłam mała. W końcu położyłam się na trawie i dalej patrzyłam w niebo. Gwiazdy spadały jedna za drugą, czasami przeleciał samolot, satelita... A ja leżałam, wdychałam zapach trawy, czułam chłód na gołych nogach i wymyślałam kolejne życzenia. Dołączył do mnie jakiś pies, którego właściciel wypuścił na spacer. Położył się przy mnie, więc leżeliśmy razem.\nNie wiem ile tak leżałam i patrzyłam w niebo zachwycona jak dziecko. Leżałam tak z psem i własnymi myślami. Cieszyłam się, że potrafię jeszcze docenić takie drobiazgi jak spadające gwiazdy. I odnalazłam to uczucie wolności i szczęścia.\nŻycie jest po prostu piękne.\nAutor: Agnès o 02:23 Linki do tego posta\nT'as peut-être le talent, mais t'as pas le caractère. (Joséphine Ange Gardien)\nEt la chanson du jour.\nAutor: Agnès o 14:54 Linki do tego posta\nPo ekscytacji szkołą, generalnych porządkach w domu i manii gotowania, przyszła pora na porządek na Facebooku. Pozbyłam się kilku znajomych i już mi lżej. Chociaż bardzo bawi mnie to, że niektórzy i tak będą wchodzić na tego bloga. Mnie nie obchodzi ich życie, ale widocznie jest na tyle nudne, że interesują się cudzym.\nSkończyłam też napisy do Romeo et Juliette, les enfants de Verone. Kolejne tłumaczenie w moim tłumaczeniowym cv. Ale, kurde!, polubiłam ten musical! Teraz będzie za mną chodził kilka dni.\nW sumie to jeszcze nie skończyłam ekscytować się szkołą... ;)\nAutor: Agnès o 22:46 Linki do tego posta\nKiedy ten tekst będzie się publikował, ja będę się przewracać na drugi bok w ciepłym łóżeczku, padnięta po rowerowej wycieczce. Kocham bloggera!\nDo przemyśleń na temat mężczyzn... a w szczególności Francuzów... skłonił mnie artykuł na Pudlu. Nigdy nie byłam fanką Beckhama. Uważałam, że jest wymuskany prawie do granic możliwości, a tego nie lubię. Ale kiedy zobaczyłam te zdjęcia, pomyślałam tylko WOW. Takich facetów to lubię! Nie miałam już tak patrząc na zdjęcia Zaca Efrona. Może za 10 lat mi się to zmieni, ale na razie ten koleś jest dla mnie za bardzo wymuskany i ani trochę męski.\nA co do tego wszystkiego mają Francuzi?\nZazwyczaj, kiedy rozmawiałam z jakimś Polakiem o Francuzach, ten uśmiechał się drwiąco i zaczynał wywód o wymuskanych, ciotowatych, zniewieściałych chłopcach. No bo przecież Francja, to kraj kosmetyków, mody, a jak się mówi po francusku to co chwilę robi się dzióbek. Jest w tym trochę prawdy, o czym wczoraj pisał mi pan Ł. zgorszony tym, co dzieje się w Marais. Aż zacytuję: na paryskim bagnie możemy spotkać mężczyzn bardziej kobiecych od bardzo ponętnych pań... Oczami wyobraźni to zobaczyłam. Ok... To jest jedna z trzech stron.\nDruga jest taka, że część panów nie przywiązuje w ogóle uwagi do swojego wyglądu. Na przykład par R.... Par R. łysiał już dosyć mocno w wieku 27 lat, ale żadna siła nie była w stanie go przekonać do tego żeby coś ze sobą zrobił. Nie przejmował się też swoim ciałem. Zaczął o tym myśleć kiedy nie miał już siły ciągnąć mojej 27-kilogramowej walizki. Na szczęście takich mężczyzn jest mało.\nA propos łysienia to polecam tekst Segritty.\nTrzecia, i moja ulubiona strona, to mężczyźni, którzy są jak wino - im starsi tym lepsi. Dlatego Beckham mnie zachwycił. Lubię facetów z doświadczeniem, zmarszczkami, 3-dniowym zarostem i pierwszym siwym włosem, nawet jeśli jest on starannie zatuszowany. Przy okazji ci mężczyźni są zazwyczaj dobrze ubrani (czasami na zasadzie ładnemu we wszystkim ładnie). Z tego, co pamiętam to, to się nazywa uberseksualizm albo retroseksualizm i jest przeciwieństwem metroseksualizmu.\nI jak to ma się do Francuzów...\nZ moich własnych obserwacji wynika, że praktycznie wszyscy Francuzi są jak wino. Przez te kilka lat kontaktu z nimi, nauczyłam się, że kiedy poznaję jakiegoś nowego Francuza i na oko daję mu 27 lat, to znaczy, że jego faktyczna data urodzenia zdradza, że jest przynajmniej 5 lat starszy. Nie wiem jak oni to robią, ale nie poznałam jeszcze Francuza, który wyglądałby na swój wiek albo starzej. Ani takiego, którego wiek odgadłabym przy pierwszym spojrzeniu. Przykład? Kiedy zobaczyłam pierwszy raz pana F. pomyślałam Hmm... góra 28. Pan F. w tym roku skończył 37 lat. Byłam w dość ciężkim szoku kiedy zobaczyłam jego datę urodzenia. Pan F. nie ma specjalnego kryzysu z powodu swojego wieku, ale oczywiście lubi komentarze typu Cześć. Nazywam się F. i mam 22 lata i pół. pod swoimi zdjęciami. Wcześniej dałam się nabrać patrząc na Emmanuela Moire. Jemu dałam 23 lata. Miał wówczas 28. Trochę inaczej było z Panem P., bo akurat w jego przypadku wiedziałam ile ma lat zanim do zobaczyłam, ale i tak nie wyglądał na swój wiek.\nMogłabym tak jeszcze trochę wymieniać tych przykładów, ale nie o tym chcę pisać.\nCo jeszcze wyróżnia Francuzów? Oczy. Nie tylko dlatego, że są charakterystyczne, ale dlatego, że wydają się wiecznie młode i roześmiane. Szczególnie jeśli są ciemne. Osobiście rozpoznaję Francuzów tylko po oczach i to się sprawdza. Zarówno F., P. (mimo że P. urodził się w Belgii), mój profesor od wypowiedzi pisemnej na romanistyce, Gillaume Pixie i wielu, wielu innych mają charakterystyczne oczy.\nNo i Francuzi dbają o siebie. Czasami przesadnie, czasami nie, ale nawet jeśli używają tylko mydła, szamponu i dobrych perfum, to dbają o fryzurę czy o ciało po prostu. Żeby Wam to zobrazować posłużę się dwoma przykładami.\nPo pierwsze: spójrzcie na Emmanuela Moire. To jest facet, który dba o ciało na siłowni i pewnie jeszcze wsmarowuje w siebie to i owo. Wygląda jak milion dolarów.\nPo drugie mój ulubiony przykład, czyli F. Uwaga będzie opis działający na wyobraźnię. Pan F., jak wspomniałam przy okazji notki o zakochanych parach na Facebooku, ma portugalskie pochodzenie, więc wyobraźcie sobie bruneta z kręconymi włosami zaczesanymi do tyłu (które nie lepią się od żelu). Macie te włosy przed oczami? Fajnie. Twarz ma normalną. Nie okrągłą, nie kwadratową, nie trójkątną. Normalną, proporcjonalną. Typowo francuskie, roześmiane zielono-brązowe oczy, w których czają się kurwiki (i to jeszcze jakie! W ogóle Francuzi na kurwiki mówią les yeux qui rigolent). Pani A. mówi, że F. ma oczy jak jej jamnik, a jej jamnik ma najpiękniejsze oczy na świecie. Lekko orli nos, normalne usta, 3-dniowy zarost i uśmiech małego chłopca. Trochę taki macho (dopóki kąciki ust nie pójdą mu w górę). F. nie wciera w siebie nic oprócz mydła, szamponu i perfum. Nie jest też fanem mody. Gdybyście go spotkali na ulicy, pomyślelibyście, że to po prostu przystojny facet z twarzy. Jednak kiedy F. zdejmie koszulkę to nawet pani A., która preferuje blondynów krzyczy z entuzjazmem Brałabym! Jeśli widzieliście Emmanuela Moire bez koszulki, to pomyślcie, że panu Moire jeszcze sporo brakuje żeby dorównać panu F. Działa na wyobraźnie? Mam nadzieję.\nWidziałam zdjęcia pana F. kiedy był młodszy, i mimo że wtedy ciało miał takie jak teraz, to jednak... No to nie jest to co teraz... Brakowało mu charakteru. To samo w przypadku Emmanuela Moire. Tylko, że jak on miał 25 lat to wyglądał gorzej niż pan F. w tym wieku.\nPan P. ma podobny typ urody, co pan F., ale nie ma portugalskich korzeni. Mogłabym równie dobrze opisać pana P., ale akurat zdjęcie pana F. mam przed oczami.\nWniosek? Chłopy bierzcie się za siebie, bo dla mnie osobiście nie ma nic milszego dla oka niż zadbany facet po 30.\nAutor: Agnès o 05:55 Linki do tego posta\nKiedy pisałam po raz pierwszy o mojej przyszłej szkole dwa dni temu, nie miałam jeszcze w łapce oficjalnego potwierdzenia. Byłam po prostu pewna, że mnie przyjmą, bo moje dossier wyglądało dosyć imponująco. No i wcześniej wiedziałam kiedy jest staż.\nDzisiaj, kiedy po wyczerpującej wycieczce rowerowej wróciłam do domu, czekała na mnie wyczekiwana convocation w formie pisemnej i elektronicznej. Cóż za miłe zakończenie dnia!\nTia... A jutro będzie wielkie dzwonienie żeby potwierdzić obecność 5 września i żeby dowiedzieć się po co mam taszczyć ze sobą dresy na warsztaty z tańca... Składałam papiery do klasy acteur, a nie arts de la scene, gdzie przedmiotem obowiązkowym jest właśnie taniec... Hmm...\nAutor: Agnès o 19:47 Linki do tego posta\nTo był jeden z tych dni kiedy pogoda kompletnie mnie zdemotywowała chociaż nie zaskoczyła... Dzień zimny i pochmurny. Siedziałam w domu. Z nudów zaczęłam bawić się w kucharkę i zrobiłam cebularze. Drożdże mi ładnie wyrosły, ciasto też. Zjadłam i żyję. Czyli jednak umiem piec. Przepis wzięłam stąd.\nPomalowałam paznokcie, nakarmiłam piranie taty i pokrzyczałam do ściany. Osoby, które zajmowały się lub zajmują się teatrem wiedzą po co krzyczy się do ściany. Mam nadzieję, że sąsiedzi nie mają mi tego za złe.\nJestem niesamowicie podekscytowana! Od grudnia żyję myślą o tej szkole i przygotowuję się, a już za nie cały miesiąc tam będę!\nA i niedługo chyba wydam książkę ze wzorami listów motywacyjnych po francusku. Pan Ł. podziwia moją kreatywność i niebawem będziemy mogli pochwalić się listami na każdą okazję. Naturalnie, jeśli pan Ł. nie znajdzie pracy.\nTak sobie myślę... Chyba zrobię gruntowne porządki w moich znajomych na facebooku... Jeśli ktoś z moich znajomych, kto czyta tego bloga, zorientuje się, że nie ma mnie w swoich znajomych, to znaczy, że po prostu nie chcę z nim utrzymywać kontaktu jakiegokolwiek.\nI tak właśnie mijają nudne deszczowe dni w Krainie Deszczowców...\nTak, umiem zwinąć język w trąbkę (co jest podobno uwarunkowane genetycznie), a moje włosy z wiekiem stają się coraz bardziej pokręcone i nie mam pojęcia dlaczego.\nPonad tydzień temu dostałam wiadomość od starej znajomej, z którą nie utrzymujemy stałych kontaktów. Zaskoczyła mnie i wzruszyła. Tak bardzo, że aż zacytuję (mam nadzieję, że się nie obrazi):\nTo jak się rozwijasz, spełniając marzenia, nie bojąc się o nie walczyć... to jest magia.\nMoże to nie jest magia... Ale mój ośli upór i wiara we własne siły na pewno.\nW życiu wiele razy zawiodłam się na tak zwanych przyjaciołach, płakałam, upadałam i podnosiłam się, ale zawsze szłam do celu z podniesioną głową.\nKiedy byłam mała chciałam być aktorką, tańczyłam, uczyłam się angielskiego z uporem maniaka. W wieku 11 lat wymarzyłam sobie naukę francuskiego. Od 13 roku życia brałam udział w przedstawieniach, konkursach recytatorskich, aż w końcu postanowiłam dostać się do jedynej wówczas klasy artystycznej w Warszawie. I tak zostałam uczennicą liceum im. Batalionu Zośka. Nosiłam glany, miałam 10 kolczyków w uszach, słuchałam rocka i metalu. Występowałam na scenie, pisałam scenariusze, wiersze, opowiadania, tańczyłam, zbijałam scenografię i inne bzdety. Umiem posługiwać się młotkiem i piłą. Nie raz przytrzasnęłam sobie palce. Uczyłam się tego, co mnie interesowało. Co tydzień chodziłam do teatru. Pochłaniałam musicale. Tuż przed 18 urodzinami postanowiłam porzucić teatr i zdawać na romanistykę. Wszyscy pukali się w głowę, a ja uparłam się i w rok z poziomu A1 przeskoczyłam na B2. Zdałam rozszerzoną maturę z francuskiego najlepiej w szkole po zaledwie roku nauki. Na maturę z historii poszłam kompletnie nieprzygotowana i zdałam. Dostałam się na romanistykę. Tłumaczyłam piosenki, udzielałam korepetycji, uczyłam się hiszpańskiego. Przeżyłam zajęcia u pani Okęckiej i pani Zaleskiej. Na II roku udało mi się zaliczyć gramatykę u tej drugiej za pierwszym podejściem (co jest wyczynem). Zwiedziłam Londyn, Paryż, La Rochelle. Mieszkałam 2 miesiące w Gillingham i 3 miesiące na Ile de Re (Francja). Pojechałam na koncert Emmanuela Moire i na musical Mozart l'Opera Rock. Wyjazd był na totalnym spontanie - dowiedziałam się o nim tydzień przed. Byłam na Francofolies, gdzie widziałam Christophe'a Mae, Nolwenn Leroy i Zaz. Pracowałam jako sprzątaczka i kelnerka. Pojechałam na Cabaret dwa razy za własne, ciężko zarobione pieniądze. Piłam kawę z Emmanuelem Moire. Obecnie tłumaczę mój trzeci musical. Lubię i umiem się malować. Polubiłam mocne kolory szminek i wyglądam w nich dobrze, mimo że kiedyś myślałam, że mam do nich za małe usta. Dbam o paznokcie. Znalazłam styl, w którym czuję się dobrze i bynajmniej nie są to kobiece fatałaszki. Prawdopodobnie nigdy nie zapuszczę włosów. Biegle władam francuskim. Według moich znajomych nie mam akcentu. Dostałam zaproszenie na weekend do Toulonu. Mam fantastycznych przyjaciół.\nPewnie zrobiłam jeszcze wiele innych rzeczy, o których teraz zapomniałam albo po prostu nie chcę napisać. Ale patrząc na to, co już napisałam wiem, że MOGĘ WSZYSTKO.\nZa miesiąc będę w Paryżu. Będę mieszkać w Clichy. Prawdopodobnie dostanę pracę w muzeum perfum Fragonard. 5 września mam stawić się w Centre des Arts de la Scene. Złożyłam papiery na formation professionnelle acteur. Koleżanka ze szkoły twierdzi, że dyrekcja nie ma powodów żeby mnie nie przyjąć.\nNa ustach Sleek Pout Paint w kolorze Pin-up.\nAutor: Agnès o 21:11 Linki do tego posta\nMiałam pisać o czymś innym, ale zrezygnowałam... Przejadę się po parach na Facebooku.\nJak wszyscy, którzy używają Facebooka, wiedzą, ten portal społecznościowy ma taką fajną opcję, że można sobie zaznaczyć jaki jest stan naszych uczuć. Do wyboru, do koloru:\n- w związku,\n- w wolnym związku,\n- to skomplikowane (moje ulubione),\n- w separacji,\n- w związku cywilnym.\nJeśli coś się nie zgadza, to proszę poprawić. Ja Facebooka mam po francusku...\nA jak ktoś się uprze to może zaznaczyć z kim w tym związku (czy innej kombinacji) jest.\nOsobiście, nie zmieniam statusu związków, bo po co? Żeby najpierw gratulowano mi, że sobie kogoś znalazłam, a potem ostentacyjnie mnie pocieszano, kiedy znów zmienię status na wolna? Ale ok. Ja nie lubię i nie mam potrzeby afiszowania się ze swoimi związkami. Inni mają. Czasami aż za wielką. To jeszcze nie jest najgorsze.\nDo rzygania tęczą doprowadza mnie ogólnofacebookowe afiszowanie się ze swoją miłością, dziećmi (chociaż to rozumiem... duma rodziców), rozstaniami, rozwodami i innymi.\nTytuł tej notki został zaczerpnięty z Facebooka Pana F.\nPan F. się zakochał w Pani N. O ile pan F. jest dosyć powściągliwy w sprawach sercowych (wodniki chyba tak mają) i ogranicza się do zmiany statusu, lubienia zdjęć czy postów swojej partnerki, oraz do zmiany zdjęcia w tle na jej zdjęcie, o tyle na facebooku pani N. panuje iście walentynkowy nastrój. Zaczynając od statusów typu: In love, przez serduszka (te: <3 razy kilkanaście naturalnie) po czułe posty na tablicy pana F. jak, na przykład, ten wczorajszy: Tylko nas dwoje na ulicach Lizbony. Naturalnie po portugalsku, bo pan F. ma portugalskie korzenie. Delikatnie mnie zemdliło i aż się boję pomyśleć jak sobie słodzą w smsach.\nJednak Pan F. i Pani N. nie są najbardziej hardcore'owym przypadkiem wśród moich znajomych na facebooku.\nJakiś czas temu nadziałam się na publiczne zaproszenie na ślub mojej koleżanki z podstawówki. Pomyślałam: ok... To tak się teraz zaprasza na ślub. Zapamiętam.\nOd dłuższego czasu, jedna parka z liceum bardzo namiętnie wymienia wyznania na swoich facebookach. Problem polega na tym, że niestety wyświetla mi się na głównej stronie, że taka Pani M. napisała Panu J., że go kocha, a on odpisał jej to samo.\nZ kolei inna koleżanka M., będąc w związku, z uporem maniaka umieszczała ckliwe cytaty jaka to miłość jest piękna, jaka to ona zakochana etc. Jak można się domyślić, po rozstaniu, zastąpiła te ckliwe cytaty innymi, w których wyżalała się jaki jej były już chłopak jest głupi, że nie wie co stracił, a ona go nadal kocha i tak dalej, i tak dalej... Koleżanka znajduje chyba ckliwe cytaty na każdy dzień i na każda okazję...\nInna koleżanka, tym razem z dzieciństwa, której imię również zaczyna się na M. miała taki sam system działania jak poprzednia koleżanka M. Z tym, że u niej namiętnie wrzucanie ckliwych cytatów zaczęło się dopiero po rozstaniu z mężem. Mój ulubiony: Mama nauczyła mnie, że zużyte zabawki oddaje się biednym dzieciom. Mistrzyni ciętej riposty, prawda? Naturalnie wszyscy współczuli jej rozwodu po roku małżeństwa. Nawet ja! Ale ja bardziej współczułam jej dziecku niż jej samej. Ostatecznie, koleżanka stwierdziła, że jest szczęśliwą rozwódką, jak celebrytki z okładki Vivy i na nową drogę życia, zamyka dotychczasowego Facebooka i otwiera nowego. Wielka zmiana... Doprawdy...\nWśród znajomych mam też, oczywiście, normalne pary, które nie utrzymują swojego związku na portalu społecznościowym i jestem im za to wdzięczna, bo nie bawi mnie czytanie rano, przy kawie, kto z kim, gdzie, jak i dlaczego.\nAle tak naprawdę, pary, których życie mnie interesuje, mogę policzyć na palcach jednej ręki. Są to tylko 2 pary. I to dwie, które nie afiszują mi się na tablicy, a i tak jestem dobrze poinformowana, co się z nimi dzieje. Bo po prostu są to moi dobrzy przyjaciele.\nCo do reszty, mogę im tylko powiedzieć: Litości! Nie każdego interesuje Wasze pożycie!\nAutor: Agnès o 00:59 Linki do tego posta\nAutor: Agnès o 21:55 Linki do tego posta


• niesztampowe kosmetyczki - kosmetyczka tropikalne\nart-Madam.plakcesoriakosmetyczkikosmetyczka - tropikalne liście, elegancka nowoczesna\nTorebki niezwykle - Wesele kosmetyczki\nKosmetyczka - tropikalne liście\nhandmade prezent świąteczny kosmetyczka - tropikalne liście\nelegancka nowoczesna kopertówka prezent święta wesele święta wesele czarne kosmetyczki zielone kosmetyczki\nKosmetyczka wykonana z wysokiej jakości tkaniny w tropikalne liście (przyjemny w dotyku welur). Kosmetyczka posiada doczepianą rączkę i może służyć jako elegancka kopertówka.\n• Handmade niesztampowe kosmetyczki • akcesoria - kosmetyczki • Handmade torebki niezwykle •\nPrezenty pod choinkę kosmetyczka - pawie. Kosmetyczka wykonana z wysokiej jakości tkaniny w pawie przyjemny w dotyku welur50,00 zł Pomysł na święta prezent kosmetyczka - monstery. Kosmetyczka wykonana z wysokiej jakości tkaniny w monstery przyjemny w dotyku welur25,00 zł\nŻakardowa kosmetyczka z chwostem. Kosmetyczki handmade Ręcznie robione wielofunkcyjne etui, Może służyć jako kosmetyczka29,00 zł Bambusy. Idealna na drobiazgi znajdującej się w każdej damskiej torebce np, błyszczyk19,00 zł\nPomysły na prezenty na święta kosmetyczka - tkanina tłoczona fioletowa. Zapinana na zamek, Wnętrze podszewka bawełniana20,00 zł Pomysł na świąteczny prezent zestaw piórnik i kosmetyczka - tkanina tłoczona śliwka. Kosmetyczki handmade Fajny pomysł na prezent, idealny nie tylko do szkoły i na wykłady, ołówki40,00 zł


Wypożyczalnia samochodów RentCar.pl | rentcar.pl - Opinie, recenzje, komentarze\nTytuł: Wypożyczalnia samochodów RentCar.pl\nadres IP: 188.166.104.152\nSłowa kluczowe: wypożyczalnie samochodów, rent a car\nNasza firma działa całodobowo i jest w stanie Państwu zapewnić pomoc z każdej sytuacji. Specjalizujemy się w profesjonalnym wykonywaniu takich usług jak: awaryjne otwieranie samochodów, otwieranie zamków, drzwi, mieszkań, domów.\nZajmujemy się serwisem drzwi antywłamaniowych Gerda, Dierre, Witex, Laporte, Porta i innych.\nWspółpracujemy z liderami branży zabezpieczeń - Assa Abloy, Gerda, LOB itp.\nZapewniamy szybki dojazd na terenie Poznania i uczciwe ceny.\nZaufaj fachowcom z doświadczeniem!\nCałodobowy telefon serwisowy: 531 - 734 - 734\nWarto postarać się o odpowiednie namiary, jeszcze przed zaistnieniem wypadku czy usterki, abyśmy w razie wystąpienia jakiegoś nieszczęśliwego zdarzenia byli przygotowani i wiedzieli jak postąpić.\nWszelkie niezbędne informacje znajdą Państwo na naszej stronie internetowej.\nSwoje usługi świadczymy głównie na terenie Łodzi, Zgierza i okolic.\nPoza holownikami dysponujemy koparko-ładowarką oraz wywrotkami.


Letnie marzenie każdej kobiety - Dziennik.pl\n15 kwietnia 2009, 11:33 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\nOgrodowo-domowy hamak / Inne\nOto nie lada gratka dla szczęśliwych właścicieli ogródków lub tarasów. Nie ma niczego przyjemniejszego od błogiego lenistwa w hamaku. Jednak zamontowanie bujanej leżanki zazwyczaj nastręcza wielu problemów. Dlatego w wielu przypadkach prezentowane dziś rozwiązanie będzie idealne.\nHamak The Fatboy to idealne miejsce na relaks. Jest bardzo duży, więc zmieści się na nim para zakochanych czy nawet rodzice i ich pociecha. Nadaje się do użytku na zewnątrz, ale przecież nikt nie zabroni ci rozstawić go w salonie - jeśli tylko masz wystarczająco dużo miejsca.\nWykonano go z nowoczesnej, łatwej do czyszczenia tkaniny, powleczonej specjalną nieprzemakalną powłoką. Rama jest bardzo stabilna. W ten hamak nie zapadasz się jak w tradycyjny, bo Fatboy jest specjalnie wyprofilowany i lekko usztywniony.\nWymiary: 280 na 140 cm. Cena: 300 funtów, do kupienia tutaj.\n>>> Waga, na którą miło wejść\n>>> Misterne siedzisko dla kobietki\nBardzo zaskakująca miska na owoce


OKI C650 - kompaktowa drukarka kolorowa A4 - TECHNOSenior\n11 listopada 2020 10 listopada 2020 TECHNOSenior\tBrak komentarzy\tdrukarka, OKI C650\nOKI Europe ogłasza wprowadzenie na rynek najmniejszej na świecie kolorowej drukarki A4 – OKI C650. Dostępny od stycznia 2021 r. model C650 zapewnia wydajność, obsługę nośników i opłacalność wiodącego w swojej klasie urządzenia dla grup roboczych w formacie biurkowej drukarki kolorowej A4. Drukarka C650 została zaprojektowana w odpowiedzi na potrzeby firm z ograniczoną ilością miejsca, dlatego bez problemu zmieści się w najciaśniejszych przestrzeniach, umożliwiając szybkie drukowanie dużych ilości dokumentów w profesjonalnej jakości. Idealnie nadaje się do użytku w różnych sektorach, takich jak handel detaliczny, hotele, restauracje, służba zdrowia, edukacja i budownictwo.\n„Najmniejsza na świecie wysokowydajna kolorowa drukarka A4” – w oparciu o badania firmy OKI przeprowadzone we wrześniu 2020 r., obejmujące urządzenia o porównywalnej wydajności. Model C650 jest jednak mniejszy nawet od urządzeń o szybkości mniejszej niż 25 str./min\nParametry techniczne C650:\nRozmiar: 290 × 395 × 430 mm (głęb. × wys. × szer.)\nWymagana przestrzeń robocza: 490 x 435 x 654 mm (głęb. × wys. × szer.)\n← MSI MPG Sekira 100 – obudowy nie tylko do gamingu\nDynabook Portégé X30W-J – najlżejszy na świecie konwertowalny laptop →


Jaki akumulator do Hyundai i30 II 1.6 CRDi od 2012?\nHyundai i30 II 1.6 CRDi od 2012\nJaki akumulator Hyundai i30 II 1.6 CRDi od 2012\nW samochodzie Hyundai i30 II 1.6 CRDi od 2012 został zamontowany akumulator w wersji obsługowej z płynnym elektrolitem. Jeśli w swoim samochodzie masz zainstalowane dodatkowe odbiorniki prądu jak: Audio Hi-Fi, TV, ogrzewanie siedzeń, telefon, nawigację, elektryczną regulację: okien, siedzeń, szyberdachu, lusterek, itp. To warto zamontować nieco większy akumulator, pod warunkiem, że mamy sprawny układ ładowania. Jeśli nie wiesz jak sprawdzić czy masz prawidłowe ładowanie to przeczytaj nasz artykuł: Jakie jest prawidłowe napięcie ładowania?\nAkumulator do Hyundai i30 II 1.6 CRDi od 2012\nAkumulatory do Hyundai i30 II 1.6 CRDi od 2012\nPojemność [cc] 1.6 CRDi


Google znów będzie odpowiedzialne za przetracenie przez ludzkość mnóstwa roboczogodzin. Na stronie głównej wyszukiwarki pojawiła się nowa gra internetowa upamiętniająca Eiji'a Tsuburaya. Dla użytkowników to szansa nie tylko na chwilę oderwać się od codziennych obowiązków, ale też okazja by przyjrzeć się tej postaci.\nDoodle od Google to stara jak świat tradycja polegająca na podmianie logo najpopularniejszej wyszukiwarki na świecie. Często trafiają tam tematyczne obrazki, które mają upamiętnić jakieś zdarzenie lub osobę. Czasem twórcy doodle’i mają jednak więcej inwencji i robią proste multimedialne widżety.\nDzisiaj na stronie głównej Google pojawiła się prosta gra webowa, chociaż określenie gra jest tutaj nieco na wyrost. Zadaniem gracza jest wykonanie kilku prostych czynności za pomocą myszy. Musi wybudować budynek, pomóc potworowi zjeść statki powietrzne, oświetlić plan zdjęciowy…\nWszystko to związane jest z upamiętnieniem Eiji'a Tsuburaya, czyli reżysera filmowego odpowiedzialnego za ikoniczne potwory świata filmu. To właśnie ten człowiek dał nam Godzillę, czyli olbrzymiego jaszczura, który w zależności od interpretacji niszczy ludzkie miasta lub pomaga zwalczać jeszcze gorsze maszkary.\nPo wypełnieniu dziesięciu prostych zadań nawiązujących do kina i potworów, użytkownicy wyszukiwarki Google trafiają na stronę wyników wyszukiwania, gdzie mogą poczytać o legendarnym już twórcy. Data jest oczywiście nieprzypadkowa, ponieważ dzisiaj przypada 114 rocznica urodzin tego reżysera i specjalisty od efektów specjalnych.\nEiji Tsuburaa urodził się 7 lipca 1901 roku w mieście Sukagawa (Prefektura Fukushima, Japonia) i zmarł 25 stycznia 1970 w Itō (Prefektura Shizuoka). Jego spuścizna żyje nadal, Godzilla co kilka lat wraca na ekrany kin w kolejnej interpretacji, a dzisiejsze Google Doodle upamiętniło tego twórcę.\nTagi: doodleEiji TsuburayaGodzillaGoogleGoogle Doodle


"Pan Tadeusz" krótkie streszczenie. - Sciaga.pl\npoleca 81% 1279 głosów\nWszystkie wydarzenia rozstrzygają się na Litwie, w Soplicowie, posiadłości Sędziego Soplicy. Część zdarzeń ma miejsce w położonym nieopodal zaścianku szlacheckim, Dobrzyn (na Mazurach).\n"Pan Tadeusz, czyli ostatni zajazd na Litwie. Historia szlachecka z roku 1811 i 1812 we dwunastu księgach wierszem" + epilog\nzajad - czyli zbrojny najazd jaki dokonała szlachta dobrzyńska na Soplicowo.\nSoplicowo "centrum polszczyzny". Powrót Tadeusza z Wilna (po 10 latach walki). Spotkanie Tadeusza z Zosią. Przyjęcie na zamku. Poznanie Telimeny. Kłótnia Asesora z Rejentem, czyj chart jest lepszy.\nHrabia poznaje historię zamku i nie chce go oddać Soplicom, Hrabia jest oczarowany widokiem Zosi. Telimena uwodzi Tadeusza podczas śniadania. Dalszy ciąg sporu o charty.\nIII Umizgi (zaloty)\nHrabia zaleca się do Zosi, jednak zostaje odrzucony. Podczas grzybobrania Sędzia opowiada Telimenie o swoich planach wobec Tadeusza. Hrabia i Tadeusz rywalizują o względy Telimeny - wygrywa Tadeusz, dostaje list i klucze do jej pokoju.\nNarada szlachty w karczmie u Jankiela. Przewodzi Ks. Robak. Podczas polowania Hrabia i Tadeusz uciekają przed niedźwiedziem. Ratuje ich ks. Robak. Wojski gra koncert na rogu myśliwskim. Wojski opowiada historię Domejki i Dowejki.\nTadeusz poznaje osobiście Zosię. Dostrzega niedobory urody i Telimeny. Podczas uczty ma miejsce kłótnia Sędziego z Hrabią. Hrabia odwołuje się jako wróg Sopliców.\nSoplica wysyła pozew do Hrabiego i Gerwazego. Ks. Robak próbuje odwieść go od tego pomysłu. Hrabia udaje się do Dobrzyna.\nw Dobrzynie ma miejsce Rada o tym czy wzniecić powstanie na Litwie. Maciej nad Maćkami nie zgadza się. Gerwazy namawia szlachtę do najazdu na Soplicowo.\nRobak wyznaje Sędziemu kim jest. Tadeusz udaje się do Sędziego z prośbą o pozwolenie wyjazdu. Sędzia nie zgadza się. Kłótnia Tadeusza z Telimeną i definitywne rozstanie. Pojmanie Tadeusza przez Hrabiego i napad szlachty dobrzańskiej.\nDobrzyńscy plądrują Soplicowo. A rano zostają związani przez Rosjan. Ratuje ich ks. Robak i rozpoczyna się bitwa. Robak ratuje życie Gerwazemu a sam zostaje ranny. Polacy zwyciężają dzięki Wojskiemu, który atakuje starą sernicą.\nTadeusz i Hrabia opuszczają Soplicowo. Hrabia wyznaje miłość Telimenie i dostaje od niej szarfę. Tadeusz dostaje od Zosi relikwiarz (suknia św. Józefa patrona par zakochany) i wizerunek św. Genowefy. Robak wyznaje Gerwazemu kim jest. Gerwazy mu przebacz i Robak umiera. Wybucha wojna Francji z Rosją.\nXI Rok 1812\n"Obiad polski" na życzenie Dąbrowskiego. Powrót Tadeusza i Hrabiego. Zrehabilitowanie Jacka. Zaręczyny trzech par.\nXII Kochajmy się\nWilka uczta. Jankiel gra na cymbałach. Polonez: I para Podkomorzy i Zosia\nW załączniku rozrysowane związku pomiędzy poszczególnymi bohaterami w charakterze drzewka. Zobacz ---->\n73% Krótkie streszczenie "Pana Tadeusza".\n78% "Pan Tadeusz" streszczenie.\n84% Czy wiemy wszystko o symbolach Wielkanocy?\nAdam Mickiewicz Adam Mickiewicz Pan Tadeusz Pan Tadeusz Pan Tadeusz streszczenie Pan Tadeusz napisz streszczenie Streszczenie Pana Tadeusza Napisz streszczenie Pana tadeusza Krótkie streszczenie Pana Tadeusza


WODA ZASADOWA | InfoZdrowie24.pl\nAle tak patrzę na ph... jakim cudem mam zasadowe (7), skoro codziennie na czczo woda z cytryną a na wieczór kapsułka żurawiny? Rozumiem, ze za mało kwaśnego?\nRe: BioFIT Fit Matka Wariatka (Megabol) - moja op\nAktywność nie jest smakowa - tylko Poranek i Regeneracja mają smaki a Aktywność, to taka "woda uzdrowiskowa, lekko gazowana" - nie może być smaczny, bo jest lekko zasadowy (coś jak Ranigast)\nmid.week napisała: > bo to się nie wciera tylko rozrabia odrobinę w wodzie i psika No co z tego, że rozrabia z wodą? I tak będzie ciągle zasadowe. I skoro to takie super, to czemu przemysł kosmetyczyny nie podchwycił pomysłu i nie sprzedaje gotowych mieszanek jak naskuteczniejszy\nJeżeli nie znajdziesz papierków to tak na szybko , możesz zrobić sobie wskaźnik z liści z czerwonej kapusty . Pokroj liść , zalej woda i zagotuj , odcedź . Do słoiczka z woda z oczka dodaj wskaźnik , jeżeli zmieni barwę na niebieska masz odczyn zasadowy i musisz obniżyć pH w oczku\nRe: Dzbanek Brita - macie?\nWoda butelkowana źródlana w baniakach ma twardość około 20 stopni w skali niemieckiej, czyli jest bardzo twarda, ludzie myślą że buelkowane wody po 5 litrów mają miękką wodę, tak nie jest warto zainwestować w dzbanek i lać z kranu orientacyjny koszt to jeden wkład 10zł na miesiąc, po dzwbanku\nWitamina C lubi kwaśny odczyn twarzy, więc fajnie stosować ją po jakimś toniku lub żelu niezasadowym (woda jest raczej zasadowa) - inaczej nie zadziała. Tu jest fajny artykuł odnośnie kolejności nakładania różnych kosmetyków i dlaczego to jest istotne - jakby ktoś chciał się pobawić i wyedukować w\ntym, że to zdrowe. W przedszkolach i szkołach dawano kompot lub herbatę, w domu piło się soki, a jeżeli wodę, to gazowaną. Wszystkie dzieci piły słodkie gazowane napoje, w szkolnym sklepiku sprzedawano za 30 gr taką lokalną oranżadę w kolorze roztworu fenoloftaleiny w środowisku zasadowym. Smakowało\nRe: czyszczenie fug...\nW zależności od materiału wykończeniowego fugi można ją doczyścić na dwa sposoby. Fugi cementowe doczyszczamy środkami kwasowymi, które rozpuszczą jej wierzchnią warstwę. Trzeba jednak pamiętać, aby doczyszczoną fugę spłukać zimną wodą. Fugi epoksydowe doczyszczamy środkami zasadowymi, które\nlokalną o > ranżadę w kolorze roztworu fenoloftaleiny w środowisku zasadowym. Smakowało tot > o jak landrynka z cukrem. > > Zresztą, z wód butelkowanych w mniejszych sklepach była tylko woda marki BonAqu > a (może przekręciłam nazwę) produkowana przez koncern Coca-cola. Smakowała jak\nAle to nie przez wodę masz to przesuszenie, a przez to, że masz skłonność do suchej cery (o czym świadczy brak problemów z cerą w młodszym wieku) i kiedyś środki myjące zrobiły się dla ciebie zbyt agresywne. Mydło jest w ogóle do kitu, bo jest zasadowe, chociaż są kobiety, które i to wytrzymują\nfizjoterapeuta niedociśnienie tętnicze kolanoskopia krew onkolog adhd nieregularne miesiączki łysienie siniaki biodro palenie masturbacja reumatyzm stolec 11 miesiąc


ASUS Republic of Gamers na targach IFA 2017 - Aktualności - PC Format\nStartAktualnościASUS Republic of Gamers na targach IFA 2017\nASUS Republic of Gamers na targach IFA 2017\nROG Chimera to pierwszy na świecie laptop z ultra responsywnym, 17,3-calowym ekranem Full HD o szerokim kącie widzenia, wyposażonym w technologię G-SYNC dla zapewnienia częstotliwości odświeżania na poziomie 144Hz oraz czasu reakcji na poziomie 7 ms. Laptop ten jest napędzany przez fabrycznie podkręcony procesor Intel Core i7-7820HK, który od razu po uruchomieniu jest w stanie osiągać niesamowite prędkości rzędu nawet 4,3GHz i umożliwia rozgrywkę w gry AAA przy maksymalnych ustawieniach grafiki. Razem z kartą graficzną NVIDIA GeForce GTX 1080, która może osiągnąć wartość Boost Clock na poziomie rzędu nawet 1974 MHz, oraz systemem operacyjnym Windows 10, Chimera oferuje nieosiągalną przez inne laptopy moc gamingową.\nDzięki zintegrowanej funkcji Xbox Wireless, gracze mogą podłączyć do laptopa akcesoria od konsoli Xbox, bez konieczności stosowania wielu różnych adapterów i bez potrzeby wymieniania kontrolerów podczas przejścia z konsoli na PC.\nROG Zephyrus oferuje super wąską obudowę po brzegi wypakowaną sprzętem, który z powodzeniem może konkurować z wyposażeniem najlepszych komputerów stacjonarnych. Karta graficzna NVIDIA GeForce GTX 1080 oraz konstrukcja Max-Q; procesor 7 generacji Intel Core; opcjonalnie ekran 120Hz z szerokim kątem widzenia; system ROG Active Aerodynamics dla super wydajnego chłodzenia oraz niedoścignionej efektywności akustycznej; a także klawiatura z podświetleniem RGB -wszytko to jest zawarte w nowoczesnej obudowie o grubości 16,9-17,9 mm.\nLaptop gamingowy ROG GX800 zapewnia efekty wizualne w rozdzielczości 4K UHD i bezkompromisową wydajność dzięki zastosowaniu karty graficznej NVIDIA GeForce GTX 1080 SLI oraz konstrukcji z modułem chłodzenia cieczą, która pozwala na ekstremalne podkręcanie karty graficznej, CPU oraz DRAM. Jest on również wyposażony w klawiaturę MechTAG (Mechanical Tactile Advanced Gaming) z mechanicznymi przełącznikami i personalizowanym podświetleniem RGB, dzięki czemu nie idąc na żadne kompromisy zapewnia graczom rozgrywkę w jakości oferowanej przez komputery stacjonarne.\nLaptop ROG Strix SCAR Edition został stworzony specjalnie z myślą o graczach w strzelanki FPS. Dostępny w wersji 15- i 17-calowej, wyposażony w Windows 10 Pro, laptop Strix SCAR Edition jest napędzany przez najnowsze procesory Intel Core i7 oraz karty graficzne NVIDIA GeForce GTX 10 Series. Ekran laptopa Strix SCAR Edition oferuje czas reakcji 5 ms oraz częstotliwość odświeżania na poziomie 120Hz. Wkrótce dostępna będzie opcja z ekranem o jeszcze szybszym odświeżaniu: 144Hz i 7 ms. Strix SCAR Edition jest również wyposażony w klawiaturę z układem przeznaczonym dla graczy, szybko reagujące klawisze, a także funkcję N-key rollover dla zapewnienia absolutnej precyzji podczas rozgrywki.\nZaprojektowany dla najlepszych wrażeń w grach typu MOBA, laptop ROG Strix Hero Edition jest wyposażony w procesor Intel Core i7, kartę graficzną NVIDIA GeForce GTX 10 Series oraz system operacyjny Windows 10 Pro. Ekran o szerokim kącie widzenia i częstotliwości odświeżania na poziomie 120Hz znacznie redukuje lagi i rozmycia ekranu, a 100 proc. gama kolorów sRGB umożliwia dostarczanie światła o stałej intensywności i lepszym kontraście, dokładności i wierności oddania kolorów. Strix Hero Edition jest wyposażony w klawiaturę w stylu desktop, z funkcją N-key rollover dla szybkich i precyzyjnych reakcji, a także oferującą niesamowitą żywotność rzędu nawet 20 milionów wciśnięć klawisza.\nWszechstronne laptopy: 15-calowy ROG Strix GL503 i 17-calowy ROG Strix GL703 są napędzane najnowszymi procesorami Intel Core i7, w maksymalnej wersji kartą graficzną NVIDIA GeForce GTX 1060 oraz systemem Windows 10 Pro. Oba laptopy oferują także maksymalnie 32 GB szybkiej pamięci DDR4 2400 MHz oraz gotową na zastosowania VR kartę graficzną GeForce GTX 1060 GPU.\nROG Strix GL702VI jest wyposażony w kartę graficzną NVIDIA GeForce GTX 1080, system operacyjny Windows 10 Pro, najnowszy procesor 7 generacji Intel Core i7, panel 120 Hz G-SYNC, a także klawiaturę z czterema strefami oświetlenia Aura RGB.\nPierwszy na świecie laptop gamingowy wyposażony w procesor AMD Ryzen 7, ROG Strix GL702ZC, łączy rewolucyjną platformę Ryzen firmy AMD ze wszystkimi funkcjami produktów gamingowych z serii ROG. Oferując 17-calowy wyświetlacz o szerokim kącie widzenia, podświetlaną klawiaturę z funkcją anti-ghosting dla szybkiego i precyzyjnego sterowania, laptop Strix GL702ZC jest doskonale dostrojoną bronią napędzaną przez osiem rdzeni.\nROG Swift PG27VQ to 27-calowy, zakrzywiony (1800R) monitor o rozdzielczości 2K WQHD (2560x1440) z częstotliwością odświeżania 165Hz z możliwością podkręcenia, o czasie reakcji na poziomie 1 ms, oraz technologią NVIDIA G-SYNC. Jest to również pierwszy monitor gamingowy wyposażony w oświetlenie z tyłu obudowy z funkcją Aura Sync, która umożliwia synchronizację oświetlenia z innymi komponentami systemu i peryferiami kompatybilnymi z technologią AURA.\nNowy ROG Strix XG35VQ to 35-calowy zakrzywiony monitor gamingowy o rozdzielczości UWQHD (3440x1440), z częstotliwością odświeżania na poziomie 100Hz, technologią Adaptive-Sync i obrazem o proporcjach 21:9. Z tyłu obudowy posiada oświetlenie Aura Sync, które można zsynchronizować z dźwiękiem w trakcie gry lub komponentami systemu kompatybilnymi z technologią Aura Sync, jak również z klawiaturami i myszami.\nROG GT51 to komputer stacjonarny dla graczy, wyposażony w procesor Intel Core i7-7700K o taktowaniu 4,8 GHz, kartę graficzną NVIDIA GeForce GTX 1080 z trybem 2-way SLI, oraz 64 GB szybkiej pamięci DDR4 2800 MHz, dzięki czemu oferuje on superszybką pracę i piękne efekty wizualne bez żadnych lagów. Jego ekskluzywna, 3-drożna technologia podkręcania Aegis III umożliwia łatwe i bezpieczne podkręcenie procesora, karty graficznej i pamięci , a wszystko to dla jeszcze lepszych wrażeń gamingowych.\nOferując czarno-biały design i wymienialne panele przednie dla łatwej personalizacji, komputer stacjonarny ROG Strix GD30 jest napędzany przez najnowszy procesor Intel Core i7 7 generacji, kartę graficzną NVIDIA GeForce GTX 1080Ti, a także 2,5 calowy moduł dysku SSD z funkcjami plug-and-play oraz hot-swap. Jego zaawansowany system regulacji termicznej zapewnia lepszy przepływ powietrza dla uzyskania wyższej wydajności chłodzenia i wyższej ogólnej wydajności systemu. Oprogramowanie Aegis III polepsza wrażenia gamingowe, pozwalając graczom na śledzenie obciążenia CPU oraz pamięci, monitorowanie statusu sieci, a także sterowanie prędkością wentylatorów i efektami oświetlenia Aura RGB.\nPłyta główna ROG Zenith Extreme obsługuje nowy chipset AMD X399 oraz procesor Ryzen Threadripper dla zapewnienia niesamowitej wydajności gamingowej. Z nazwą wywodzącą się od najwyższego punktu ciała niebieskiego, nowa płyta główna Extreme oferuje zaawansowane podkręcanie, wydajne chłodzenie oraz personalizowane oświetlenie Aura Sync.\nDoskonała specyfikacja, inteligentne chłodzenie, a także rozważnie dobrana estetyka: Rampage VI Extreme wykorzystuje platformę Intel X299.\nWszystkie płyty główne X399 posiadają te same podstawowe funkcje, w tym inteligentne podkręcanie jednym kliknięciem, dopracowane sterowanie chłodzeniem, szerokie możliwości połączeń oraz ulepszone oświetlenie RGB; natomiast płyta główna ROG Strix X399-E Gaming została zaprojektowana z myślą o nowej generacji graczy, którzy tak samo lubią strumieniować swoje osiągnięcia, jak kochają rozgrywkę. Oferując obsługę nawet trzech kart graficznych o podwójnej szerokości oraz dwóch dysków NVM SSD, płyta główna Strix X399-E Gaming może z łatwością skalować moc w górę lub w dół w zależności od potrzeb gracza.\nPłyta główna ROG Strix X299-E Gaming jest wyposażona w technologię SupremeFX audio, funkcję Aura Sync z nowym, sterowalnym gniazdem na taśmy RGB, a także specjalnymi uchwytami, które ułatwiają zamontowanie swoich własnych dodatków i akcesoriów wydrukowanych na drukarkach 3D.\nTagi: sprzęt, ASUS, Republic of Gamers, IFA 2017


Ian McDonald, Dom derwiszy. Dni Cyberabadu: Egzotyka przyszłości\nIan McDonald zdecydowanie nie jest debiutantem. W Polsce znany jest z kilku książek, z których najszerszym echem odbiła się Rzeka Bogów, wydana wcześniej w serii Uczta Wyobraźni sygnowanej przez Wydawnictwo MAG. W najnowszej książce (ponownie pojawiającej się we wspomnianym cyklu) znajdziemy dwie oryginalne pozycje brytyjskiego autora SF. Dom derwiszy to powieść, której akcja toczy się za kilkanaście lat w Stambule, a którą można bez wahania określić mianem powieści totalnej. Z kolei Dni Cyberabadu stanowią zbiór siedmiu opowiadań osadzonych w Indiach przyszłości, czyli w tym samym wszechświecie literackim, co Rzeka Bogów.\nCyberpunkowa Turcja z powieści zachwyca spoistością i tchnie duchem znanym z powieści Orhana Pamuka. Ian McDonald splata niesamowitą opowieść z kilku wątków, z początku odległych, lecz z każdą stroną coraz bardziej ze sobą powiązanych. Czego tu nie ma! Korporacyjne fuzje i przejęcia, przekręty finansowe, przemyt gazu (nie, nie łupkowego0, islamski mistycyzm, intrygi polityczne. Budową powieść nieco kojarzy się z Rzeką Bogów – tu również mamy do czynienia z galerią różnorodnych bohaterów – od ciężko chorego chłopczyka zafascynowanego technologią, aż po emerytowanego ekonomistę, który 40 lat temu popełnił największy błąd w swoim życiu. Początkowo postacie łączy tylko i wyłącznie adres zamieszkania, czyli stary dom zamieszkany ongiś przez praktykantów mistycznej sufickiej sztuki medytacji – wirujących derwiszy. Zapętlenie fabuły we wspólny węzeł przeprowadzone jest w sposób iście mistrzowski.\nDni Cyberabadu to opowiadania o znanym z wcześniejszej książki świecie, chociaż znajomość Rzeki Bogów nie jest warunkiem koniecznym do lektury. Warto wiedzieć, że tamta powieść kreśliła żywy obraz Indii w bliskiej przyszłości, w stulecie niepodległości. To tajemnicze, tętniące życiem miejsce, w którym sztuczne inteligencje zyskały świadomość, ludzkość walczy o wodę, pojawiają się genetycznie ulepszone dzieci, a nawet nowe płcie. Utwory w zbiorze Dni Cyberabadu zgrabnie dopowiadają niektóre wątki z tamtej historii.\nTym, co wydaje się być dla prozy McDonalda charakterystyczne, jest jej kosmopolityczny charakter i uwielbienie pisarza dla kultur innych, niż amerykańska, czy europejska. Przy czym, nie chodzi wyłącznie o egzotykę scenografii lub poszukiwanie niezagospodarowanej przez fantastykę niszy. Autor w naprawdę genialny sposób przenika dusze tych miejsc, które opisuje – i może stąd Dom derwiszy kojarzy się z prozą Orhana Pamuka, a Rzeka Bogów swym nastrojem przywodzi na myśl dokonania innego noblisty – Salmana Rushdiego. Te porównania nie są na wyrost – zresztą obaj przytoczeni pisarze nie kryją swoich związków z literaturą lżejszego kalibru, która łączy ważkość przesłania z atrakcyjnością fabuły.\nMoże także dzięki temu wizje bliskiej przyszłości ujrzane za sprawą książek brytyjskiego fantasty zdają się tak wiarygodne? W południowoazjatyckim tyglu, w starym mieście leżącym nad Bosforem przegląda się nasze jutro.\nAutor: Krzysztof Maciejewski Data: 03.11.2011\nIan McDonald urodził się w 1960 r. w Manchesterze. Ten angielski pisarz science-fiction zaliczany jest często do nurtu określanego jako postcyberpunk. Zdobył Nagrody Hugo, wielokrotnie nominowany był także do innych nagród. Od piątego roku życia mieszka w Belfaście. Rozpoczął pisać fantastykę w wieku 9 lat, pierwszy utwór sprzedał w wieku 22 lat, a od 27 roku życia utrzymuje się z pisarstwa. Jego utwory często rozgrywają się w krajach rozwijających się.


Mieszkanie wynajem Warszawa Włochy Raków Aleja Krakowska\nDeposit: zł3,500.00 PLN\nMieszkanie 66 mkw, trzy pokojowe, położone na szóstym piętrze na nowoczesnym osiedlu. Mieszkanie wykończone, nieumeblowane.\n- Dwóch jasnych sypialni,\nOsiedle położone jest u zbiegu dzielnic Ochota i Włochy. Dzięki tej lokalizacji w 15 minut można znaleźć się w centrum samochodem bądź komunikacją miejską. Przystanki zlokalizowane w pobliżu osiedla to: przystanek tramwajowy (około 3 minuty), autobusowy(około 4 minut), stacja PKP Rakowiec(około 5 min). W 8 minut kolejką SKM dojedziemy do lotniska Chopina, a w 25 minut na Pragę.\nW pobliżu znajduję się wiele terenów zielonym między innymi 3 parki, jeden z nich to największy teren zielony w Warszawie, Park Szczęśliwicki ze stawem, ścieżkami rowerowymi i całorocznym stokiem narciarskim.\nW okolicy znajdują się restauracje (około 3 minut), Centrum Medyczne(około 5 minut), sklepy (Delikatesy Alma 5 minut), a 2 przystanki tramwajowe od osiedla największe Warszawskie targowisko zlokalizowane przy ul. Bakalarskiej.\nDo mieszkania przynależy 1 miejsce parkingowe w garażu podziemnym w cenie 200 zł.\nMieszkanie dostępne do zaraz. Zapraszam do oglądania.


Wigilijnie na wesoło - Beskidzka24.pl\nWigilijnie na wesoło\nAutor: Edyta Łepkowskaaccess_time 17.12.2018 19:02 chat_bubble_outline2\nOrganizatorzy tegorocznego Gminnego Pokazu Potraw Wigilijnych w Tomicach postawili na humor. Występy lokalnych zespołów, prezentacja kulinarnego kunsztu pań z kół gospodyń wiejskich i degustacja smakołyków ujęte zostały w ramy zabawnego spektaklu w wykonaniu aktorów Studia Yapa, opowiadającego o przygotowaniach do świąt Bożego Narodzenia.\nCałość była zgrabnie zaaranżowana, dała dużo okazji do śmiechu i ani trochę się nie dłużyła. Mimo to wiele osób niecierpliwie czekało na moment, kiedy można już będzie skosztować wigilijnych dań, które z nieodpartą mocą kusiły wyglądem i zapachem. A było w czym wybierać, bo na długim stole, oprócz potraw, które w Wigilię można spotkać w większości domów w naszym regionie, były też takie frykasy, jak na przykład tołpyga z prawdziwkami, tort jarzynowy z żółtym serem, rolada szpinakowa z dorszem oraz… Jaś w świątecznym garniturku (czyli panierowana fasola).\nW świąteczny klimat wprowadziły zebranych kolędy i pastorałki w wykonaniu zespołów śpiewaczych Radoczanki, Woźniczanki, Wesołe Gosposie z Witanowic i Biesiada z Tomic, a także dziewczynek z grup działających przy Ośrodku Kultury Gminy Tomice – Teatrzyku Trele-Morele i Galerii Artystycznej. Dzieciom ogromnie spodobały się słodkie warsztaty, w czasie których zdobiły pierniczki kolorowym lukrem z tubek. Potem mogły skonsumować swoje dzieła lub zabrać je do domu.\nPoprzedni post Poprzedni post Złote gody w Żywcu\nNastępny post Następny post Co się stało w Rzeszowie?\nCzy było na Gminnym Pokazie Potraw Wigilijnych – Stowarzyszenie Wioski Naszych Marzeń, które podobno też jest KGW? Czy też miało swoją oddzielną imprezę przedświąteczną w Radoczy z Ewą Wachowicz? Trudno się połapać gdzie się zaczyna KGW w gminie a Kończy Stowarzyszenie Wioski Naszych Marzeń.\nA pana jak zwykle nie było? Bo po co? Lepiej z domu komentować coś czego się nie widziało


Koreferat dotyczący możliwości realizacji w gminie Malbork Farmy Wiatrowej „MALBORK” składającej się maksymalnie z 10 elektrowni wiatrowych o mocy nominalnej do 3,3 MW każda wraz budową dwóch GPZ-ów wewnętrznych, infrastruktury przyłączeniowej oraz dróg dojazdowych, w kontekście uwarunkowań krajobrazowo-kulturowych. - Publikacja - MOST Wiedzy\nKoreferat dotyczący możliwości realizacji w gminie Malbork Farmy Wiatrowej „MALBORK” składającej się...\nPrzedmiotem koreferatu jest ekspercka ocena możliwości realizacji Farmy Wiatrowej „MALBORK” składającej się maksymalnie z 10 elektrowni wiatrowych o mocy nominalnej do 3,3 MW każda wraz budową dwóch GPZ-ów wewnętrznych, infrastruktury przyłączeniowej oraz dróg dojazdowych, w kontekście uwarunkowań krajobrazowo-kulturowych. Ocena ta zastała oparta zarówno na analizie wniosków dotyczących uwarunkowań krajobrazowo-kulturowych, zawartych w wykonanych do tej pory opracowaniach dotyczących badanej sprawy, oraz na wiedzy i doświadczeniach zawodowych autorek, popartych wizją lokalną i studiami literaturowymi, a także dokumentami dotyczącymi obowiązujących prawnie form ochrony zabytków. W każdym ze sporządzonych i opiniowanych opracowań znajdują się odniesienia do uwarunkowań i potencjalnych zagrożeń dla krajobrazu i dziedzictwa kulturowego, jednak wnioski z nich są ze sobą sprzeczne. Niniejsza opinia ma na celu przesądzenie o istocie i znaczeniu potencjalnych negatywnych skutków i możliwościach ich zminimalizowania, aby ułatwić RKOOŚ podjęcie decyzji o możliwości realizacji ocenianej inwestycji.


Samochód dla Mamusi do 10.000 zł - Strona 2 - Forum fanów Formuły 1\nPost autor: Kamil-F1 » pt 24 maja, 2013 21:45\nO Escorcie to nawet nie musiałeś pisać, bo każdy wie co to za konstrukcja...\nCo do C5, to podobno jego hydrauliczne zawieszenie wcale nie jest droższe od konwencjonalnego.\nZ Laguną 1 i 407 masz rację- mają kiepską elektrykę ale ogólnie nie są takie złe.O Lagunie 2 mówiłem- jedne egzemplarze jeżdżą całkiem dobrze a inne oblegają serwisy, bo to model dosłownie testowany na klientach.Pod koniec produkcji Renault poprawiło w nich co nieco.\nJeśli chodzi o ''zaawansowane rozwiązania'' to nie ma co porównywać francuskiej ''masówki'' i SL-a czy 911- to dwa różne światy.A Prius?Cóż, Japończycy wszystko przetestowali zanim dopuścili ten ''wynalazek'' do sprzedaży.\nA co do cen części- to taka C5-tka czy Laguna są mimo wszystko dość popularne.''Koszmarem'' równie dobrze można nazwać rachunek za naprawę ''Niemca''.A tak jako ciekawostkę powiem, że zwykły Lancer cenami części i tak bije na głowę całą konkurencję.\nA czy Golf lub Japończyk będzie teoretycznie lepszy niż zajeżdżony i poskładany z ćwiartek Francuz? Chyba nie, bo Francuzów w takim stanie nie opłaca się sprowadzać bo nikt i tak tego nie kupi a taki Golf czy Japończyk idą w ciemno, niezależnie od stanu.\nPodsumowując, to wcale nie bronię na siłę ''Francuzów''- tylko mówię, że opinia o nich w dużej mierze jest niesprawiedliwa, bo wszystko zależy od stanu technicznego a nie stereotypów.Osobiście nie jeździłem tymi autami, ale jako użytkownik m.in. Mercedesa ''211-tki'' powiem, że awariami czasem potrafi on zawstydzić nie jedno auto francuskie.\nPost autor: lc1 » pt 24 maja, 2013 22:32\nNo właśnie nie, zazwyczaj nawet wytłuczone Golfy są lepsze niż ładniutkie i zadbane auta na F. Można powiedzieć nawet, że niektóre wytłuczone Golfy są lepsze niż nowe Golfy.\nCo do ''211-tki'' to jest to szmelc jak większość Mercedesów z tamtego okresu, reszta niemieckich marek również w ostatnich latach pogorszyła się w kwestii bezawaryjności. Chyba tylko BMW trzyma jako taki poziom.\nPost autor: Piotrek15 » sob 25 maja, 2013 02:19\nPost autor: lg2000 » sob 25 maja, 2013 09:01\nDzisiejsze samochody są robione z myślą o użytkownikach idiotach którzy jak im się zapali kontrolka serwisu jadą natychmiast do ASO, .... wymienić żarówkę. Dla klienta zachodniego przyzwyczajonego do serwisowania w ASO może to być akceptowalne, zwłaszcza jak mu dadzą gwarancję kilkuletnią po której samochód wymienia na nowszy. Dla Polaka kupującego samochód na przynajmniej 10 lat ważna jest przede wszystkim niezawodność, a jeżeli już wystąpią usterki żeby to były typowe eksploatacyjne. Trendy u producentów samochodów są takie, żeby samochód nie był zbyt trwały, a części zamienne nie mogły być podrabiane i żeby kosztowały 5 razy więcej niż normalnie i żeby byle kto nie mógł tego samochodu serwisować. Jednym słowem żeby klient był niewolnikiem marki. Z najsolidniejszych marek producentów samochodów część splajtowała, część przestała robić solidne samochody a zostały może ze trzy BMW, Honda, Mazda...\nPost autor: Kamil-F1 » sob 25 maja, 2013 10:56\n@lc1 No nie powiedziałbym , że wytłuczony Golf jest lepszy...\nTakim zadbanym niesławnym samochodem na ''F'', jeśli trafisz na dobry egzemplarz można jeździć bezproblemowo jakieś parę lat.Za to w takiego zajeżdżonego Golfa trzeba cały czas wkładać sporo kasy żeby wszystko w miarę trzymało się kupy a i tak nie ma gwarancji że nie rozleci się w czasie jazdy.Ale ludzie i tak to kupią, bo to VW i przecież sprzedawca będzie zapewniał, ze jest w świetnym stanie, z zerowym przebiegiem i TDI pod maską a wszystka za bezcen...\nNatomiast jeśli się trafi na zadbanego Golfa, to oczywiście jest dużo lepszy od takiego ''Francuza''.\nBardzo trafny komentarz napisałeś.\nTaka jest prawda, ze obecnie samochód to zwykły przedmiot do przemieszczania się.Ma wytrzymać te 2 lata gwarancji a potem na złom a na ''opornych'' właścicielach serwis zarabia krocie.\nPoza tym widzę, że zgodnie twierdzicie, że BMW ''trzyma poziom''.To nie do końca prawda.\nMechanikę te auta mają w porządku ale motory coraz gorsze.Np. fatalny Diesel N47 lub benzyniaki z kilkoma sprężarkami nie mówiąc już o ''mikrosilnikach''.\nObecnie BMW nie wyróżnia się niczym szczególnym na tle Mercedesa czy Audi.Z tej trójki ostatnim porządnym samochodem jest A6 C5 1.9TDI 110KM.\nPost autor: lg2000 » sob 25 maja, 2013 13:05\nWidocznie mam stare dane o BMW. Zawsze mi się wydawało że silniki BMW są wyjątkowo trwałe. To i tak chyba o lata świetlne lepiej niż Mercedes który produkuje samochody które rdzewieją jeszcze na gwarancji, a serwisy rżną głupa i nic nie widzą.\nPost autor: szamanka » sob 25 maja, 2013 17:04\nMój tato ma drugi pod rząd samochód na F, więc chyba nie jeździ mu się nim tak źle :) A tłucze kilometrów co nie miara, lepiej niż niejeden przedstawiciel handlowy. Kupujcie dostawczaki, spalanie 7,5 diesel na trasie, a poważną awarię pamiętam jedną, skrzynia się zablokowała po chyba 3 miesiącach przerzucania biegów na luzie z powodu szwankującego sprzęgła, którego jakoś nie było okazji naprawić.\nPost autor: Kamil-F1 » sob 25 maja, 2013 17:45\nPodstawowe wolnossące benzyniaki są jeszcze ok.Ostatnie w miarę dobre diesle to starsze 2.0/3.0, chociaż drogie w obsłudze.\nNatomiast Mercedes już się poprawił jeśli chodzi o rdzę.Jedyny fatalny model to B-klasa- reszta nie gorzej od konkurencji.Była spora wpadka z motorami 220/250 CDI gdzie padały wtryski po kilku tys. km.Teraz wszystkie diesle mają BlueEficciency plus benzynowe start/stop i wtrysk CGI więc pewnie za parę lat będzie to złom.Jednak motory starszej generacji wcale nie są złe.Ja mam w 220 CDI prawie 300 tys. i jeszcze w miarę trzyma się kupy choć już są pewne ''objawy'' zmęczenia.\nFrancusko-fiatowskie dostawczaki(rozumiem, że o nie chodzi?) to inna liga w porównaniu z osobówkami.Chociaż osobowe Fiaty są w porządku.\nPost autor: McLfan » sob 25 maja, 2013 19:53\nCo do dostawczaków, to przez ponad rok jeździłem Doblo 1-gen FL. Ze 117 tys naganiałem 180 jakoś. Zaliczyłem dzwona, potem padła skrzynia biegów. Poza tymi przypadkami, zero awarii oprócz 2x jakaś pierdoła przy LPG. Potem przesiadka na Kangoo. Obecnie Renówka stoi z przebiegiem 200 tys i czeka na zezłomowanie! 2002 rocznik, a tego gówna nie opłaca się remontować, bo ciągle coś się rąbie w tej padlinie. Teraz wróciłem na swojego Doblaka. Obecnie nalatane 192 tysiące, a auto jeździ jak złoto! Mechanicznie brak objawów większego zużycia. W silniku pełen syntetyk, od wymiany, do wymiany wystarczy litrowa dolewka. Tak. Zawieszenie z tyłu- poezja. Belka, 2x amortyzator i po resorze na stronę. Pancerne połączenie, nie to co belki skrętne w Kangurach. Co to za pomysł w samochodzie dostawczym?! Jest różnica. W firmie też zauważono i wszyscy na tych Doblo będziemy śmigać.\nRejestracja: wt 09 cze, 2015 10:01\nPost autor: ferarus » wt 09 cze, 2015 10:12\nno mysle ze kolega dobrze prawi! a jakbys potrzebowal znizek na jakis czesci albo akcesoria to ja czesto korzystam z http://kodyrabatowe.interia.pl/motoryzacja\nPost autor: kalina.skapla » czw 20 sie, 2015 15:15\nmoja mama ma teraz peugota z 2008 roku i w sumie swietnie się sprawuje, a rozne akcesoria kupujemy przez itnernet jak np\nPost autor: brandon » czw 14 sty, 2016 15:51\nmoja mama jeździ po mieście peugeotem, który pali EKSTREMALNIE MAŁO. Żadnej usterki jak dotąd. Więc chyba mogę polecić ;)\nedit: nie zauwazylem, ze to taki stary topic ;/


w dniu maja 24, 2014\nNauczyliśmy się robić swoją wersję domowego sushi. Może nie jest idealne i takie samo jak w restauracjach, ale wychodzi bardzo smaczne.\nDo środka włożyłam do co akurat miałam w domu, czyli szczypiorek, paprykę oraz łososia. Do środka możemy włożyć również paski ogórka, avocado, sałatę czy paluszki krabowe.\nNie jest to oryginalne sushi, więc wydaje mi się, że do środka możemy wpakować wszystko co chcemy J\nNie jestem profesjonalnym sushi maker’em więc proszę o wyrozumiałość w związku z tym przepisem J\n- 1 pełna szklanka ryżu do sushi\n- 3 arkusze nori\n- 50 g wędzonego łososia\n- ½ papryki\n- 2-3 czubate łyżki naturalnego serka kanapowego\n- u nas także sos tajski słodko-kwaśny\nZaczynamy od przygotowania ryżu. Na początku należy go dokładnie przepłukać w wodzie. Płuczemy do kilkakrotnie ok. 5-6 razy, aż woda będzie przejrzysta.\nNastępnie ryż przekładamy do garnka w którym będzie się gotować i zalewamy go wodą. Na 1 pełną szklankę ryżu potrzebujemy ok. 1 i ¼ szklanki wody.\nZalany wodą ryż odstawiamy na bok na ok. 30 minut. Po tym czasie garnek z ryżem wstawiamy na palik i doprowadzamy do wrzenia. Gdy tak się stanie, zmniejszamy ogień na minimalny, szczelnie przykrywamy przykrywką i gotujemy ok. 10 minut. Po tym czasie wyłączamy gaz pod garnkiem i zostawiamy ryż przykryty przykrywką na ok. 15 minut.\nW tym czasie w szklance mieszamy ocet ryżowy, cukier i odrobinę soli. Ilość zależy od naszych preferencji. Myślę, że na szklankę ryżu wystarczy ok. 3 łyżek octu, 1,5 łyżeczki cukru i szczypta soli.\nPo 15 minutach leżakowania ryżu, przekładamy go do miski (ważne, nie metalowej!). Dolewamy roztwór octu, cukru i soli, mieszamy. Możemy także zgodnie z tradycją wachlować go, aby wystygł J Ryż najlepiej zużyć bezpośrednio po przygotowaniu, wtedy jest najlepszy.\nW czasie, gdy ryż przed gotowaniem moczy się ok. 30 minut, możemy przygotować resztę składników.\nJa osobiście nie lubię zbytnio wasabi. Aby złagodzić jego ostrość i odrobinę wzbogacić smak sushi, dodaje go do serka kanapkowego i dokładnie mieszam. Odstawiam na bok.\nPaprykę myjemy, osuszamy i kroimy w cienkie paski.\nSzczypiorek również myjemy i przycinamy na długość arkuszy nori.\nŁososia kroimy w cienkie paski.\nDo zawijania sushi potrzebna nam będzie specjalna mata. Kładziemy na niej 1 arkusz nori po czym nakładamy porcję ryżu. Najlepiej robić to zwilżoną dłonią albo zwilżoną łyżką, ponieważ ryż bardzo się lepi. Warto zostawić odrobinę wolnego miejsca przy górnym brzegu arkusza.\nNa dolnym brzegu, tam gdzie będziemy układać wszytki składniki, smarujemy obficie serkiem kanapkowym wymieszanym z wasabi.\nNa serek kanapkowy wykładamy paski szczypiorku.\nNastępnie nakładamy paski czerwonej papryki.\nNa czerwonej papryce układamy paski łososia.\nWszystko posypujemy czarnym sezamem.\nPrzystępujemy do zawijania sushi. Przy pomocy naszej maty zawijamy arkusz nori w roladę. Po jednym skręcie przyciskamy delikatnie, aby wszystko dokładnie się skleiło. Zawijamy dalej, po czym znowu delikatnie przyciskamy. Ponownie zawijamy, po czym delikatnie dociskamy naszą roladkę sushi. Zdejmujemy matkę i mamy gotowy rulon sushi.\nZa pomocą zwilżonego wodą noża tniemy cały rulon na 8 kawałków. Najpierw, na pół, później każdą połówkę na pół i znowu na pół.\nPrzekładamy na talerz. Powtarzamy do wykorzystania wszystkich składników.\nDo miseczek nalewamy sos sojowy. Do osobnej wkładamy marynowany imbir. Jeśli lubicie możecie do miseczki wycisnąć wasabi i maczać w nim sushi. My nalewamy także mój ulubiony sos tajski słodko kwaśny i ja osobiście w nim maczam swoje sushi J\nJemy przy pomocy pałeczek maczając w odpowiednich sosach.\nCałkiem zdrowo Dodatki Obiad Przekąska Przystawka Ryba


Bp Ignacy Jeż pochowany w podziemiach katedry\ndodane 24.10.2007 15:18\nKilkudziesięciu polskich biskupów uczestniczyło w uroczystym pogrzebie biskupa seniora Ignacego Jeża, pochowanego w krypcie bazyliki w Kołobrzegu.\nAbp Marian Gołębiewski porównał życie zmarłego do "pięknego, drogocennego, długiego różańca", złożonego z 93 paciorków.\nPo Mszy św. żołnierze marynarki wojennej uroczyście znieśli trumnę z ciałem bp. Jeża do krypty bazyliki konkatedralnej w Kołobrzegu. Zgodnie ze swoim testamentem pierwszy biskup diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej spoczął obok figury pierwszego biskupa w Kołobrzegu - Reinberna.


Shadow of the Tomb Raider - recenzja. Udana randka z Larą? | ITHardware\nDaniel Górecki | 21-09-2018, 12:13 | 0\n1. Shadow of the Tomb Raider - recenzja. Udana randka z Larą? 2. Trochę historii - kwestie fabularne 3. Skakanie, wspinanie, pływanie i... strzelanie - rozgrywka 4. Lara jak malowana - oprawa audiowizualna i technikalia 5. Udana trzecia randka, która zostawia nieco niedosytu - podsumowanie\nOsobną kwestią pozostaje prezentacja, która przeważnie stoi na bardzo wysokim poziomie. Amazońska dżungla i peruwiańskie wioski potrafią zaczarować swoim urokiem i miejscami Shadow of the Tomb Raider dostarcza nam krajobrazów jak z widokówek, praktycznie na poziomie Uncharted 4. Ogólnie rzecz biorąc, pod względem technicznym gra nie jest jakoś wyraźnie ładniejsza od poprzedniczek i choć wprowadzono drobne poprawki w postaci ulepszonych tekstur czy przemodelowania postaci, to główną różnicę robi tu przesiadka na mocniejszą platformę. Poprzednią cześć ogrywałem na podstawowym Xbox One, ponieważ gra pierwotnie wydana została tylko na tym sprzęcie. Podbicie rozdzielczości do 4K na Xbox One X (no prawie, bo tak naprawdę otrzymujemy 2016p), wraz z dobrze zrealizowanym efektem HDR, po prostu robi robotę (dodam tylko, że ta nie zawsze trzyma stałe 30 kl/s i od czasu do czasu nieco chrupnie, ale dla fanów płynności jest tryb 1080p w 60 kl./s). Zapomnijcie o ząbkowanych krawędziach, a kolory za sprawą szerokiego zakresu tonalnego prezentują się jeszcze lepiej, dostarczając więcej szczegółów zarówno w ciemnych, jak i bardzo jasnych obszarach. Pod względem grafiki nowy Tomb Raider na pewno nie zawodzi (choć nie wyznacza też nowych standardów), a po otrzymaniu wsparcia dla ray-tracingu na nowych kartach NVIDII pewnie jeszcze wyładnieje. Nieco gorzej wypada sprawa bugów, których nie brakuje i czasem można odnieść wrażenie, że twórców goniły terminy i wypuścili niedoszlifowany produkt. Relatywnie często trafić można więc na blokujące się lub kompletnie nieruchome postaci, ryby pływające nad powierzchnią wody czy dziwne animacje (swoją drogą te naszej bohaterki nieco się zestarzały od pierwszej części), a czas pierwszego loadingu woła o pomstę do nieba.\nCałości dopełnia zaś bardzo profesjonalne udźwiękowienie w postaci nastrojowej i budującej klimat muzyki (ta pompuje adrenalinę w bardziej dynamicznych scenach, podkreśla sielską atmosferę w spokojniejszych fragmentach, a w mroczniejszych etapach potrafi nawet wywołać ciarki na karku). Bardzo dobrze wypada także dubbing oryginalnej angielskiej wersji językowej, szczególnie przekonująca jest oczywiście Camilla Luddington, która ponownie wciela się w rolę Lary. Zwolennicy polskich głosów także nie mają powodów do narzekań, bo w głównej roli powróciła Karolina Gorczyca, ale ja co do zasady wybieram oryginalne głosy.\nShadow of the Tomb RaiderCrystal DynamicsEidos MontrealTomb RaiderrecenzjaLara CroftTPPgra akcjiprzygodowa gra akcjigrobowcenasza opiniaocenaPerutrylogiaTrójca\nZgłoszenie dot. artykułu o ID 7290. Opis błędu:\nPodobne do: Shadow of the Tomb Raider - recenzja. Udana randka z Larą? Czytaj więcej\nBlizzCon 2019. Blizzard ujawnił Diablo 4 i Overwatch 2\nDemo Forza Horizon 3 nareszcie na PC, demo Xbox One z HDR\nBattle Royale w każdej strzelance? Tak twierdzi były dyrektor kreatywny Ubi\nKomentarze do: Shadow of the Tomb Raider - recenzja. Udana randka z Larą?\nPokaż / Dodaj komentarze do: Shadow of the Tomb Raider - recenzja. Udana randka z Larą?


Król jest nagi [rozmowa] – Portal STRAJK\nWojciech Łobodziński 05/05/2020w : Polecane Publicystyka Wywiady\n1 32 minut czytania\nO zmianach, których doświadczamy w okresie epidemii, ideologicznym bezkrólewiu i wynajdywaniu nowego świata, który może nastać po pandemii Portal Strajk rozmawia z Łukaszem Mollem – filozofem i socjologiem pracującym w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Wrocławskiego oraz w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN, członkiem zespołu redakcyjnego czasopisma naukowego „Praktyka Teoretyczna”.\nZastanawiasz się, co właściwie stoi za pandemią? Śledzisz różne wersje?\nTo ciekawe, że to pytanie zeszło na plan dalszy, prawda? Koncentrujemy się na przebiegu pandemii i formach walki z nią, planujemy jak z niej wyjść i wrócić do „normalności”, ale odsuwamy od siebie pytania o przyczyny. Pandemia jawi się jako coś na kształt dopustu bożego, nagłej anomalii, której nie sposób było przewidzieć. Trzeba po prostu posprzątać stół i znów będziemy mogli zasiąść do uczty – tak się zachowujemy. Tymczasem, gdy poszukamy przyczyn, zauważymy, że powrót do normalności jest niemożliwy. Nie tylko dlatego, że zmienimy się my, nasze nawyki, instytucje itd. Przede wszystkim dlatego, że te same procesy, które wystawiają nas na zwiększone ryzyko przedostawania się wirusów odzwierzęcych, powodują zmianę klimatyczną i przyczyniają się do zapaści infrastruktury opiekuńczej, która podczas pandemii okazuje się kluczowa.\nOkreśliłbym je jako destrukcję przez kapitał tego, co wspólne. Niszczenie pewnej sieci podtrzymującej życie, złożonej z aktorów ludzkich i nie-ludzkich: wirusów, obiegów wody, rynków handlu emisjami, łańcuchów dostaw środków medycznych, przepływów migrantek-opiekunek… Dzisiaj ochrona życia jest na ustach wszystkich, ale posługujemy się życiem albo w kategoriach zdroworozsądkowych – życie jednostki, która ma swój cykl życia, albo w terminach zdrowia publicznego – życie jako populacja, którą zarządzamy. Tymczasem ta pandemia przypomina nam, że życie na Ziemi jest kruche, obwarowane działaniem licznych powiązań, a my jesteśmy na najlepszej drodze do ich zerwania. Być może w sposób trwały i nieodwracalny.\nWdzieranie się przez kapitał do sfery nie całkiem pochwyconego jeszcze życia „dzikiego” i tworzenie „mokrych targów”, z których jeden był najprawdopodobniej źródłem przedostania się koronawirusa, to tylko jeden z szeregu procesów niszczenia fundamentów naszego przetrwania. Epidemiolog Rob Wallace wymienia w tym kontekście praktyki agrobiznesu: wycinanie lasów, niszczenie różnorodności w uprawach, rozbudowę globalnego rynku żywności. To sprzyja przedostawaniu się patogenów – niszczymy powłokę, która nas chroni. Dodajmy do tego emisję gazów cieplarnianych do atmosfery, topnienie wiecznej zmarzliny, plastik w oceanach, betonowanie rzek i przepis na katastrofę mamy gotowy. Do takiej normalności chcemy wracać?!\nDla mnie pewnym odejściem od turbokapitalistycznej normalności było także to, że przez praktycznie wszystkie państwa, bez presji społecznej, wprowadziły ograniczenie pracy. Ale muszę przyznać, że również ze zdziwieniem patrzę na pracowników w USA, którzy domagają się wręcz powrotu do pracy, pomimo realnego zagrożenia zdrowia i życia.\nWielu komentatorów twierdzi dziś, że skoro lockdown został wprowadzony odgórnie bez żadnego czytelnego żądania ruchu pracowniczego, czy społeczeństwa, to powinniśmy zachować szczególną czujność. Z pewnością warto ją zachować, ale mnie się jednak wydaje, że narracja o pacyfikacji społeczeństwa jest zbyt paranoiczna. Raczej interpretowałbym to, z czym mamy do czynienia, jako reakcję rządów na masowe żądanie odmowy pracy – wyrażane nie przez przedstawicieli związkowych czy politycznych, ale bezpośrednio. Ludzie głosują tu nogami.\nZ drugiej strony ten skrajny przykład protestów w USA, o którym wspomniałeś, pokazuje, że istnieje jakieś pragnienie „prawa do pracy” – obok, a niekiedy wręcz zamiast „prawa pracy” i ono może być szczególnie silne wśród grup, które zostały teraz pozbawione wszelkich zabezpieczeń i dochodów. Mowa o grupach, które zostały nauczone w neoliberalizmie etyki pracy sprowadzającej się do hasła „jak się nie narobisz, to nie zarobisz”. Nie są więc nauczone chwili wytchnienia od tej pogoni, nawet nie za zyskiem, tylko za przetrwaniem. Neoliberalna prawica w USA często grała argumentem, że prawo pracy, związki zawodowe, pensja minimalna odbiera prawo do pracy, bo utrudnia zatrudnianie i zwalnianie. Będą próbować rozgrywać to w ten sposób i w Polsce. Obawiam się, że ta narracja może trafić na podatny grunt, bo przekonywanie, że „każdy jest przedsiębiorcą dla samego siebie” i najważniejsze to nie rzucać mu kłód pod nogi, było tu zawsze nośne.\nTymczasem to pracownicy, grupa najbardziej pozbawiona zabezpieczeń, jest najbardziej narażona na negatywne konsekwencje epidemii, i zdrowotne, i ekonomiczne.\nAle czy zastanawialiśmy się, jak sami pracownicy oceniają tę sytuację, czy dla nich problem zagrożenia zakażeniem jest najbardziej istotny? A gdyby się okazało, że nie, to co wtedy?\nNo właśnie – co wtedy? Jak ich reprezentować?\nPierwsza myśl, która się nasuwa, to kategoria fałszywej świadomości. Aż się prosi, żeby wnioskować, że pracownicy zostali zmanipulowani, nie posiadają wiedzy medycznej, ulegli medialnej gorączce itd. Ale możliwe, że jest w tym coś więcej, że powinniśmy to odczytywać jako ich przyzwyczajenie do ryzyka i niebezpieczeństwa stojącego za ich codzienną pracą, uwewnętrzniony wyzysk. Dla biurowej klasy średniej to może być coś niezrozumiałego, ale być może dla pewnej grupy pracowników, którzy albo są przyzwyczajeni do ryzykowania swojego zdrowia w pracy, albo do traktowania pracy w kategoriach ciągłej walki o byt na sprekaryzowanym rynku, ten wirus to po prostu kolejne zagrożenie z wielu, nawet jeśli bardziej poważne?\nTak czy owak, przekładanie „prawa do pracy” kosztem „prawa pracy” może być istotnym wyzwaniem dla lewicy. Przecież chcemy walczyć o prawa pracownicze tych najsłabszych, BHP, możliwość odmowy wykonywana pracy, zawieszenia czynności, a z drugiej możliwe, że nie wszyscy pracownicy tego chcą. I co wtedy zrobimy? Posłuchamy ich, czy będziemy tymi, którzy wiedzą lepiej? To podobny problem jak z thatcheryzmem. Wtedy też część klasy pracującej nie chciała związków zawodowych, układów zbiorowych, prawa pracy, uwierzyła w wizję wyzwolenia wolnego rynku, kilkunastogodzinnej elastycznej pracy, która stawała się jej „własną, prywatną decyzją”. Neoliberalizm to niestety podstępna ideologia, która próbuje odpowiedzieć na pragnienie „decydowania o sobie”.\nSytuacja w Amazonie pokazuje, że związki zawodowe mogą dążyć do zamknięcia zakładów, jednak pracownicy nadal będą do nich przychodzić, pomimo rzeczywistych przypadków zakażenia, oraz odejścia od pracy części zatrudnionych. Natomiast na poczcie niezależnie od związków, których jest około osiemdziesięciu, pracownicy i pracowniczki masowo, na różne sposoby, zwalniają się z pracy.\nNajważniejsze jest więc dotarcie do tego, co dzieje się w świadomości pracowników w warunkach kwarantanny. Chcesz ją zmieniać – musisz wiedzieć, jaki jest punkt wyjścia. Możemy oczywiście oprzeć się na związkach zawodowych, jednak pytanie, czy są one reprezentatywne dla tego, co sądzi szeregowy pracownik – także ten nieuzwiązkowiony i ten pracujący tam, gdzie nie ma związków. Ciekawe jest to, co mówisz o poczcie: że ludzie, niezależnie od związków stosują typowo autonomistyczną taktykę ucieczki od pracy. Daje to jakiś wgląd. Pokazywałoby to też, że po stronie pocztowców jest świadomość zagrożenia wynikającego z możliwości przeprowadzenia wyborów w sytuacji pandemii.\nWśród pracowników sądów narażonych bardziej na zarażenie ze względów zdrowotnych, powstała forma swoistego pozyskiwania L4. Pracownicy powoływali się na problemy lękowe, o podłożu psychicznym. Działało, lekarze nie mogli przecież takich osób wyrzucić za drzwi.\nZawsze zastanawiałem się, co się stanie z kapitalizmem, w momencie, gdy uznamy, że choroby psychiczne są równoznaczne z mechanicznymi urazami, z problemami zdrowotnymi rozumianymi na staroświecką modłę – jako problemy z „ciałem”. Co się stanie, gdy równą wagę przyznamy problemom z „duszą”? Jeżeli mówimy o pewnej niezdolności do pracy wynikającej z kondycji psychicznej, ustalenie tego jest w znacznej mierze subiektywne, więc w zasadzie to już nie do lekarza, lecz do samego pracownika mówiącego o swoim zdrowiu, psychicznym samopoczuciu. Jeżeli jako pracownik mówię, że czuję się jak wrak, to tak jest – i basta. To załamanie relacji między lekarzem a pacjentem jest tu interesujące.\nWidzę, jak efekt neoliberalnego myślenia o zdrowiu publicznym obraca się przeciwko swym konsekwencjom. Jeśli zdrowie podlega prywatyzacji – dbamy o nie cały czas, jest ono kwestią indywidualnego wysiłku, diety, sportu, niekiedy takiej wręcz tresury samego siebie – to w pewnym sensie sam staje się swoim własnym lekarzem. „Słuchaj swojego ciała”, „zatroszcz się o siebie” – rzucane nam są te porady, których celem jest większa produktywność, samorozwój, spychanie odpowiedzialności za zdrowie na jednostkę. I nagle to przerzucenie odpowiedzialności skutkuje tym, że jednostka sądzi, że ma prawo do odmowy pracy w sytuacji, w której czuje, że jej zdrowie psychiczne podupadło.\nI co, taka jednostka ma prawo odmówić pracy?\nPowiedziałbym, że to pytanie do prawników, ale sam bym chciał, żebyśmy doszli do stanu, w którym odpowiedź jest twierdząca: możemy odmówić pracy, jeśli się źle czujemy. Żeby jednak odmowa pracy nie była przywilejem pewnych grup, trzeba trwający kryzys wykorzystać do wzmocnienia siatki zabezpieczeń społecznych. W niedalekiej przyszłości dużo ludzi dostanie śmiesznie niskie zasiłki, część nie dostanie ich wcale, nie znajdą oni również szybko pracy, ani nie będą mieli możliwości przebranżowienia się. Mowa tutaj między innymi o szeroko pojętych usługach, gastronomii, ale nie tylko. Konsekwencją tego będzie to, że część pracujących połączy siły z przedsiębiorcami i będzie naciskać na „powrót do pracy” – za wszelką cenę. W polskich warunkach jest to pole dla Konfederacji, korwinistów, to będzie wprost stworzona pod nich narracja. I tu faktycznie wracamy do Twojego pytania: jak reprezentować ludzi pracy, którzy będą chcieli prawa do pracy tu i teraz?\nCo mogą dla nich zrobić związki zawodowe?\nAutomatycznie narzucającym się postulatem byłoby zwiększenie partycypacji załóg w procesy decyzyjne przedsiębiorstwa. Niech granice ryzyka wyznaczają też pracownicy i pracowniczki. Tylko w ten sposób dowiemy się, gdzie istnieje ich złoty środek pomiędzy zdrowiem, pracą i płacą. Postulujmy zwiększenie ich decyzyjności w tym zakresie. Inną drogą jest ustalenie nowego, konkretnego dla każdego przedsiębiorstwa i instytucji negocjowanego z pracownikami reżimu higieny pracy. Związki zawodowe muszą badać i łatać pęknięcia w klasie pracującej. Nie mogą dopuścić do tego, żeby idea solidarności pracowniczej zanikła zupełnie.\nA co z partiami politycznymi, z lewicą? Wydawałoby się, że to ona ma w swoim arsenale narzędzia, które mogłyby wykorzystać ten pseudo-etatystyczny zwrot, który nastąpił po dotarciu epidemii do Europy. Będzie nowy New Deal, czyli rozszerzone zatrudnienie przez państwo i jednoczesna walka z epidemią?\nTaka perspektywa, choć pewnie słuszna, napotyka jednak kilka problemów. Mamy sytuację, w której przychody do budżetu będą spadać, straty niektórych grup społecznych trzeba będzie pokryć. Skąd wziąć na to pieniądze? Nawet jeśli część ekonomistów przekonuje nas, że to argument bałamutny, ideologiczny, to myślenie o budżecie państwa bez długu ciągle ma się dobrze. Po drugie, ta narracja jest w tym momencie raczej spóźniona, weszła na jej możliwe miejsce inna, posługująca się strachem, mówiąca, że „ludzie są na pierwszej linii ognia”, „na froncie walki z epidemią”. Powiedzenie teraz, że jest jakaś praca niezbędna dla społeczeństwa, którą trzeba wykonywać, na przykład poprzez rozszerzenie zatrudnienia w ochronie zdrowia, oznacza, że mówisz ludziom: „wracaj na front”. Sądzę, że spotykałoby się z tą barierą strachu, która wcześniej została wytworzona.\nAle czy ta narracja strachu de facto nie uzewnętrznia zagrożenia, jednocześnie oddalając kwestię odpowiedzialności za dzisiejszy stan publicznej służby zdrowia, rynku pracy i ogólnej kondycji społeczeństwa? Nikt za tą epidemię nie chce zapłacić, mnożą się oskarżenia wobec Unii Europejskiej, migrantów, narodu chińskiego. Nie powinniśmy, jako lewica, tupnąć nogą i napiętnować prawdziwych winnych?\nZ lewicowej perspektywy, która dąży do krytycznego ujęcia rzeczywistości, powinno się stwierdzać, że ten kryzys nam się nie „przydarzył”, tylko raczej był noszony cały czas w trzewiach naszego modelu społecznego, a teraz dopiero zdajemy sobie sprawę z jego wielowymiarowości. Dla klas posiadających i uprzywilejowanych taka wizja kryzysu jest oczywiście nie po ich myśli. Ona narusza korzystne dla nich wrażenie, mówiące, że istniała jakaś „normalność”, do której chcemy wszyscy razem wrócić. Jak spojrzymy na to, co teraz proponuje polski rząd, to widzimy, że w ramach uruchamiania gospodarki mowa właśnie o powrocie do „normalności”, trochę zmienionej, bardziej represyjnej, lecz cały czas jest to próba załatania pęknięć, które dziś pojawiły się na dotychczas stosowanym modelu społeczeństwa. Nie widzimy tutaj woli konfrontacji z realnymi źródłami kryzysu, jak i czynnikami, które go następnie spotęgowały i będą go potęgować w momencie, w którym kryzys z sektora zdrowia przeleje się na całą gospodarkę.\nŻeby ta lewicowa narracja mogła się przebić trzeba zmienić ramy dyskusji. Koniec z mówieniem o powrocie do normalności, zacznijmy mówić o budowie zupełnie nowego ładu. Proponuję hasło: „czas na rzeczywistą normalność, nie na biznes taki jak zwykle”.\nJak ten ład mógłby wyglądać? Nie mówię o rozwiązaniach prowizorycznych na teraz. Do jakiej wizji mamy dążyć?\nMusimy zdać sobie sprawę, że gazy cieplarniane, wirusy, czynniki nieludzkie są efektem działalności człowieka, jak i są częściami naszego systemu produkcji. Reprodukcja ludzkości, naszego modelu społecznego, kapitalizmu wchodzi w kryzysowe zderzenie nie tylko na poziomie walki klas, czy zaniedbania pracy reprodukcyjnej, opieki, troski międzyludzkiej, które też są ważnymi czynnikami społecznymi, ale także na poziomie naszych relacji z naturą. Problemem jest to, że oddzielenie wiedzy o społeczeństwie od przyrodoznawstwa i nasza często alarmująca ignorancja w tym drugim zakresie, odbijają się na braku języka politycznego zdolnego do formułowania stawek, z którymi dziś mamy do czynienia.\nDzisiejszy kryzys powinien skierować naszą uwagę właśnie na relacje ludzkość – natura. Dopiero wtedy będziemy w stanie sformułować szeroką wizję nowego modelu społecznego, budowanego na mocnych fundamentach, na reprodukcji naszego życia, a nie na domkach z piasku, które będą padać pod wpływem kryzysów XXI wieku. Oczywiście nie możemy odlecieć w kierunku science fiction, jednak ważne jest przyjrzenie się tym napięciom, przed nami w końcu kryzys klimatyczny. Do kryzysu na polu pracy i polityki, zdrowia, ekonomii i życia społecznego, który dziś wyraźnie się zarysował, dojdzie nam więc kolejny. Nie jeden z wielu, ale taki, który obejmuje te wszystkie pomniejsze kryzysy. Musimy przemyśleć, w jaki sposób znaleźliśmy się tu, gdzie jesteśmy – na krawędzi przetrwania – i w jaki sposób ludzie pracy mogą dziś posprzątać świat.\nTo co nas czeka, kiedy minie przynajmniej „najostrzejsza” faza kryzysu?\nGdybyśmy mieli rozrysować sobie mapę możliwych scenariuszy, zacząłbym od wizji najbardziej pesymistycznej, czyli permanentnego „stanu wyjątkowego”, przed którym ostrzegają nas tacy filozofowie jak Giorgio Agamben. Uważają oni, że żyjemy w permanentnym stanie wyjątkowym, a teraz osiągnął on tylko kolejny poziom. Odczytując propozycje rządu z tej perspektywy, widzimy, że przez kolejne dwa lata będą coraz to nowe restrykcje, nowe ich konfiguracje: raz chodzimy w maseczkach, raz nie chodzimy, raz sklepy działają normalnie, potem znów ograniczają działalność, do tego dochodzi praca zdalna, rządzenie dekretami itd. W tym powstającym reżimie sanitarnym do gry zaczną wchodzić nowe technologie kontroli, których wysyp widzimy już dziś.\nKażda epidemia w historii kapitalizmu, począwszy od XV-wiecznej dżumy, po hiszpankę czy epidemię HIV wiązała się z wprowadzeniem nowych środków służących kontroli rozwoju choroby, które obracały się przeciw klasom niższym. Nie inaczej będzie tym razem. Już widzimy zalążki tych procesów: aplikacje mierzące kurierom temperaturę, metody oceny pracy zdalnej, które pozwalają na nowe formy wyzysku, prywatyzacja wiedzy za pośrednictwem e-learningu. Mowa tutaj też o testach serologicznych, które mogą posłużyć za wstęp do upowszechnienia paszportów biometrycznych. Takie metody pozwalają władzy bezpośrednio kontrolować, kto może wyjść z domu, a kto nie. Dziś testowane, jutro mogą stać się częścią codzienności. Do tego pesymistycznego scenariusza „stanu wyjątkowego” trzeba dodać również zagrożenie kolejną falą „doktryny szoku”, opisanej przez Naomi Klein: dla kapitalizmu żaden kryzys nie może się zmarnować, każda katastrofa sprzyja przerzucaniu kosztów na niezamożną większość. Koronawirus to idealna okazja dla elit, żeby narzucić taki kierunek.\nMamy szansę powstrzymać te zmiany? Czemu powinniśmy się szczególnie bacznie przyglądać?\nSzczególnie tym związanym z nowymi metodami pracy i wyzysku. Jeśli pracujemy zdalnie, to pomyślmy o tym, jakie technologie są wobec nas wdrażane, by sprawdzić czy my pracujemy, a nie oglądamy seriale, chodzimy na fajkę co pięć minut, czy wykonujemy nasze obowiązki starannie, czy też nie. Następnie zastanówmy się, czy nie są to metody bardziej opresyjne, niż te, z których korzystano dotychczas. Patrzmy też na to, co się dzieje z czasem pracy. Zatarcie różnicy między pracą a domem, czasem pracy a czasem wolnym – które postępowało już przed koronawirusem – wejdzie teraz na kolejny poziom. Niektórzy komentatorzy twierdzą, że żyjemy w turbokapitalizmie działającym w trybie 24/7, dla którego prorocze okazuje się hasło sytuacjonistów: „pamiętaj, że śpisz dla swojego szefa”.\nSzukałbym go w naszej gotowości do zawieszenia pewnych założeń, które stanowiły naszą wizję „normalności”. Nagłe posypanie się dotychczasowego modelu może skierować ludzi do twórczego poszukiwania, nowego definiowania rzeczywistości, pobudzenia świadomości społecznej dotyczącej tego, jak słabi i nieprzygotowani jesteśmy wobec nadchodzących kryzysów. Ludzie są w szoku, że świat jest w stanie tak się zmienić w ciągu miesiąca. Może część z nas to popchnie do krytycznej analizy.\nŻyjemy w okresie „bezkrólewia”, interregnum. Król jest nagi, stary świat i stare kategorie jeśli się nie rozpadają, to przynajmniej ulegają intensywnym modyfikacjom, a nowe jeszcze się nie narodziły. Może uda nam się wymyślić świat, który nie będzie musiał iść w takich sytuacjach jak dzisiaj drogą represji i ograniczeń, lecz w kierunku solidarności, oddolności i współpracy międzyludzkiej. W tym momencie granice pozytywnego scenariusza wyznaczają nam granice naszej wyobraźni. Z tym, że na wstępie musimy dostrzec, że musimy nauczyć się współprodukować nasze życie poza kapitalizmem. Tak jak już próbowaliśmy to robić.\n05/05/2020 o 17:35\nBrawo , swietny wywiad. Takich nam brakuje.\ntagi lewica francja policja Rosja związki zawodowe protest Izrael usa rasizm PiS uchodźcy Trump unia europejska Ukraina syria


Zebrano: 148,88 zł\nMALI ODKRYWCY MILICZ 8622: RADOŚĆ Z ZABAWY - Plac Zabaw dla Żłobka i Przedszkola "Mali Odkrywcy"\nJesteśmy malutkim przedszkolem i żłobkiem, w którym panuje cudowna rodzinna atmosfera. Od 8 lat zapewniamy opiekę i wszechstronny rozwój dzieciom z Milicza i okolic. DO PEŁNI SZCZĘŚCIA BRAKUJE NAM TYLKO JEDNEGO! PLACU ZABAW Z PRAWDZIWEGO ZDARZENIA!!! Jesteśmy małą placówką ze skromnym budżetem i mimo wielkich chęci nie jesteśmy w stanie zapewnić dzieciom placu zabaw własnymi środkami. To dla nas spora inwestycja i duże wyzwanie! Liczymy na Twoją pomoc!\nZebrano: 51,80 zł\nogród pomocy - ekologia, aktywność, radość...\nNa co dzień nasza Misja wspiera osoby zagrożone wykluczeniem społecznym, prowadzimy schronisko o charakterze wspólnoty dla osób w kryzysie bezdomności, udzielamy konsultacji i porad z zakresu terapii uzależnień, wspieramy osoby ubogie paczkami żywnościowymi. Jedną z tych inicjatyw jest zagroda edukacyjna, gdzie nasi podopieczni uczą się podstaw ogrodnictwa, sami przygotowują posiłki z plonów ogrodu i weki na zimę, a także hodują zwierzęta w tym kury i kozy.\nZebrano: 13,52 zł\nCharlotte potrzebuje Twojej pomocy!\nMała urocza Charlotte cierpi na zaburzenia czucia głębokiego, autyzm dziecięcy oraz występujące incydenty padaczkowe. Jej zmysły są upośledzone i przez to nie potrafi precyzyjne określić położenia poszczególnych części ciała w przestrzeni. Propriocepcja tak ta choroba się nazywa, nie pozwala na rozpoznawanie przemieszczania się własnych kończyn bez kontroli wzroku oraz dokładną ocenę tego, w jakiej pozycji one się znajdują, przez co dziewczynka ma problem z chodzeniem, nawet po schodach.\nZostało 26 dni\nZebrano: 118,62 zł\nTymuś Małecki z Łodzi urodził się z wrodzoną wadą serca pod postacią hipoplazji łuku aorty, zwężenia cieśni aorty, dwupłatkowej zastawki aortalnej oraz ubytku w przegrodzie międzykomorowej. Jeszcze w życiu płodowym lekarze ostrzegali, że ma tylko 20 procent szans na przeżycie. A on dzielny nie tylko dotrwał do końca ciąży, ale także urodził się naturalnie.\nDaj drugie życie swoim ubraniom z Bonduelle!\nBonduelle Polska S.A. zaprasza wszystkich pracowników do proekologicznej akcji. Akcja ta przyczynia się do wspierania misji Bonduelle podwójnie, ponieważ z jednej strony troszczymy się o naszą planetę, a z drugiej strony wspieramy organizację, która razem z nami podziela tę troskę, ale też angażuje się w promowanie diety roślinnej. Zgodnie z naszym hasłem TAK SMAKUJE DOBRO, zapraszamy Was do posmakowania tej akcji.\nZebrano: 789,92 zł\nTowarzystwo Przyjaciół Dzieci organizuje zbiórkę dla dzieci i rodzin, które z powodu wojny uciekają z Ukrainy do Polski.\nZebrano: 744,68 zł\nZa niepotrzebne tobie ubrania, kup koniom trochę siana.\nFundacja Tara opiekuje się ponad 200 zwierzętami. Większością z nich są konie. Dzięki Waszej pomocy jesteśmy w stanie je wykarmić. Oddając swoje stare ubrania, pomagasz nam utrzymać naszych podopiecznych.\nZebrano: 537,59 zł\nObudź w sobie Anioła i pomagaj RAZEM z nami osobom po wypadkach, udarach i nowotworach!\nDzięki Twojej pomocy możemy wesprzeć osoby, które uległy wypadkom komunikacyjnym, w domu czy pracy, osoby po udarach i nowotworach. Pomagaj razem z nami!\nZebrano: 8 368,69 zł\nNA RZECZ PODOPIECZNYCH FUNDACJI "SERCA DLA MALUSZKA" - WSPARCIE W LECZENIU I REHABILITACJI


Śrut Crosman Powershot Gold Flight Penetrators 4,5 mm 125 szt. (LF1785) | Sklep Militaria.pl\nŚrut Crosman Powershot Gold Flight Penetrators 4,5 mm 125 szt. (LF1785)\nOcena: 4.17/5 na podstawie 6 ocen\nDodaj produkt Śrut Crosman Powershot Gold Flight Penetrators 4,5 mm 125 szt. (LF1785) do koszyka\nDodaj produkt Śrut Crosman Powershot Gold Flight Penetrators 4,5 mm 125 szt. (LF1785) do schowka\nŚredniej wagi śrut bezołowiowy charakteryzujący się dobrymi właściwościami lotnymi na długich dystansach i doskonałej balistyce końcowej uzyskanej dzięki skupieniu większości masy blisko ostro zakończonego czoła. Świetna alternatywa dla śrutów ołowianych.\nW krajach, w których pozwala na to prawo, śruty tego typu są wykorzystywane do polowania na drobną zwierzynę oraz do strzelań pestcontrol (np. deratyzacja) ze względu na bardzo korzystny współczynnik stopping power oraz na natychmiastowe działanie w celu.\nTyp uformowania czołowego: pointed\nWaga: 8,5 grain (0,55 g)\nOpakowanie: 125 szt.\nUWAGA: zgodnie z polskim prawem strzelanie z wiatrówek do zwierząt jest zabronione!\n6 opinii Ocena: 4.17 / 5Dodaj opinięZobacz ranking opinii\nobciążnikami bez obciążnikami dla mnie przyszłości bez problemu zanieczyszczenia, to będzie tego rodzaju strzał, który biorę dla moich przyszłych zamówień\nZ racji budowy - ostry czubek z wyjątkowo twardego metalu i lżejsza część plastikowa, nadająca stabilność lotu - posiada doskonałą penetrację. Jednak z przyczyny sporo większej niż standardowa diabolo długości nie mieści się w niektórych magazynkach wiatrówkowych pistoletów.\nŚrut zakupiony dziś i powiem szczerze zawiodłem się Z odległości 10m nie przebija blachy 1 mm strzelając wiatrówką 16J, Do tarczy na 25m trafia przyzwoicie toteż ocena 3/5. Do dziurawienia blach lepiej kupić GAMO LENTHAL.\nArtur Dob, 2015-10-06\nZgodny z opisem. Godny polecenia!\nBardzo dobry śrut - cena ma pokrycie. Z 10 m przebija 2 mm blachę! Rdzeń twardy nie wiem z czego go zrobili. Polecam ten produkt.\nSpodziewałem się większej celności śrutu. Co prawda przebijalność jest zadowalająca ale za taką cenę oczekiwałem większej celności przynajmniej na 3 0 metrach. Wiatrówka Crosman Summit powyżej 40 metrów nie trafiałem w tarczę. Polecam na krókie dystanse.\nMarcin Kondraciuk, 2014-04-04\nDodaj produkt Śrut Crosman Powershot Fast Flight Penetrators 4,5 mm 150 szt. (LF1754) do schowka