Od Florydy przez Kostarykę, Ekwador na Galapagos – Piotr Wiland | Travelbit\nJesteś w: Travelbit » Relacje z podróży » Ameryka » Od Florydy przez Kostarykę, Ekwador na Galapagos – Piotr Wiland\nOd Florydy przez Kostarykę, Ekwador na Galapagos – Piotr Wiland\nCzas pobytu : sierpień 2008 roku\n2 – 3 osoby (Grażyna i Piotr Wiland) a w USA i Leszek Wiland.\nOdwiedzone kraje: Stany Zjednoczone Ameryki, Kostaryka, Ekwador wraz z Galapagos\nLecieliśmy liniami Air Berlin, Lufttransport Utternehmen, American Airlines\nBerlin Tegel Airport – Dusseldorf (1 h 10 min) – Lufttransport Uternehmen (LT) -Miami (10 h 20 min – czas trwania lotu)\nSan Jose Santamaria Int’l Airport – Quito Mariscal Sucr Airport (TACA) – 2 h 10 min lotu – 10:25 – 13:35 ( 1 godzinę do przodu przesunąć)\nPodatek wyjazdowy na lotnisku w San Jose wynosił 26 USD\nQuito – Miami Int Airport (3 h 55 min) – AA Airlines – Miami – Dusseldorf (8 h 55 min – Lufttransport Uternehmen (LT) – Dusseldorf – Berlin Tegel (1 h 10 min.) – Air Berlin\nLot – Quito – Galapagos – Quito (Tame) – w obie strony – 352 USD + 54,34 USD (podatek) = 406,34 USD\nBanknoty o nominałach 1000, 2000, 5000 i 10 000 kolonów\n1 USD = 500 kolonów (na lotnisku w Global Exchange),\n1 USD = 580 kolonów\nDon Carlos – San Jose – pokój dwuosobowy z kontynentalnym śniadaniem – 82 USD (www.doncarlos.co.cr)\nHotel Dunn Inn S.A. Barrio Amon Calle 5 – Avenida 11, www.hoteldunninn.com – pokój dwuosobowy – 80,31 USD\nHotel El Bosque Monteverde, www.bosquelodge.com – 58 USD\nMikrobus (door to door) – Gray Line:\nSan Jose – Arenal (dwa razy dziennie – 8:00, 15:30) – 27 USD /osobę\nSan Jose – Monteverde (jeden raz dziennie – 7:00) – 38 USD /osobę\nArenal – Monteverde (jeden raz dziennie – 7:00) – 38 USD /osobę\nThe Monteverde Butterfly Garden – www.monteverdebutterflygarden.com (9:30- 16.00); The Bat Jungle – Paseo de Stella http://paseodestella.googlepages.com/home\nRanario – The Frog Pond – 10 USD (obywatele Kostaryki – 2 USD) (www.ranario.com); Sky Adventures (www.SkyAdventures.travel) – cena za Sky Tram I Sky Walk – 50 USD, Sky Tram i Sky Trek – 60 USD, tylko Sky Walk – z przewodnikiem – 30 USD\nReserva Biologica Bosque Nuboso Monteverde – wstęp 15 USD\nRezerwat Manuel Antonio – wstęp 10 USD\nZupa dnia – 1,83 USD; Pińa Colada – 3,86 USD, Cerveza Imperial – 1,42 USD (ceny nie obejmują podatku 10- 12,6%), cafe mokacino – 1000 kolonów, sok wyciskany – 1,5 USD\nObowiązuje dolar amerykański\nWstęp na Galapagos – do parku narodowego 100 USD (płacone na Galapagos) + 10 USD (płacone w Quito na lotnisku) = 110 USD\nWycieczka organizowana przez agencję Tierra Verde (www.tierraverdetours.com) – 5 dniowy koszt za podróż, przewodnika, 3 posiłki dziennie – 725 USD / osobę\nMuseo de la Ciudad – Antiguo Hospital San Juan de Dios , Garcia Moreno E 1-47, – wstęp 2 USD (www.museociudadquito.gov.ec)\nWstęp do term ciepłych wód – Papallacta – 17 USD\nPierwszy dzień – koleją do Berlina.\nTym razem rozpoczęliśmy naszą podróż od kolei pociągu do Berlina.\nOd razu nasza wędrówka zaczęła się egzotycznie czyli tropikalnie. W wagonie było duszno i parno, gdyż klimatyzacja nie funkcjonowała. Po drodze za oknami od czasu do czasu zrywała się tropikalna ulewa.\nPo sześciu godzinach z dużą ulgą opuściliśmy pociąg, który wtoczył się na niedawno wybudowany nowoczesny dworzec centralny w Berlinie – Berlin Hauptbanhof. Do hotelu dzieliły nas z dworca cztery przystanki metrem. Dobrze, że tylko tyle, gdyż objuczeni wszelkimi bagażami z miłą chęcią zrzuciliśmy je wszystkie do pokoju hotelowego.\nDrugi dzień – lot z Berlina na Florydę.\nW porównaniu do czekających nas śniadań po amerykańsku , poranny posiłek w hotelu mógł się nam jawić jak prawdziwa uczta. Hotel usytuowany był w starej kamienicy , dzielonej pomiędzy prywatnych lokatorów. Był całkiem przyzwoity jak na cenę 59 Euro. A w dodatku niecałe dwieście metrów mieliśmy do przystanku autobusu 109. Pół godziny później byliśmy już na terminalu lotniczym Tegel .\nSamolot wystartował punktualnie, co miało dla nas istotne znaczenie, gdyż w Duesseldorfie była zaledwie jedna godzina na zmianę terminalu i zapakowanie się do znacznie większego odrzutowca. W tym też pudełku spędziliśmy kolejne 10 godzin. O czym warto pamiętać przy wyjazdach do USA, aby zarezerwować hotel na pierwszy dzień pobytu. Taka jest bowiem rubryczka przy wpisywaniu deklaracji wjazdowej do Stanów.\nPrzed wyjściem z lotniska czekał na nas syn Leszek, który przyleciał na 3 dni, jakie mielismy spędzić na Florydzie. Leszkowi udało się już wypożyczyć samochód, a w oczekiwaniu na nas przejechać ponad 100 mil po rubieżach Miami. W pakiecie mieliśmy urządzenie nawigacyjne, które zwiększało koszt pożyczenia samochodu o kolejne kilkanaście dolarów. Ale podobno miało być nieodzowne następnego dnia w poszukiwaniu sklepów z odzieżą sportową i akcesoriami fotograficznymi.\nTrzeci dzień – droga do Key West\nNajważniejsze w tym dniu , oprócz dotarcia na Key West, była wędrówka po sklepach. Przydał się nam zarówno Leszka komputer jak i nawigacja satelitarna w samochodzie po 11 USD za dzień. Rano nieco padało , było duszno i parno, więc idealna pogoda, aby wpaść do sklepów z klimatyzacją. Gdy już pogodziliśmy się z wielkością rachunku w sklepie z odzieżą, czekając w kolejce do kasy, stojąca obok nas pani zaznajomiona z zasadami miejscowych bonusów doradziła nam jak zaoszczędzić 75 USD. Wystarczyło wyrwać kupon za 25 USD z leżących obok kasy reklamowych folderów i zapłacić trzy różne rachunki; każdy z nich powinien być warty więcej niż 100 dolarów.\nMieliśmy jeszcze jedno ważne zadanie – kupić w sklepie fotograficznym aparat do zdjęć podwodnych. Gdy już udało mi się zdobyć to cacko, należało znaleźć właściwą drogę na Key West. Już o zmierzchu, po 3 godzinach jazdy, dotarliśmy do Key West. Ledwie zdążyliśmy na zachód słońca, choć nie po właściwej stronie zatoki. Zanim zapadł zmrok, sfotografowaliśmy się wszyscy razem przed kolorowym słupem określającym podobno najbardziej południowy zakątek Stanów Zjednoczonych. Bliżej nam było stamtąd do Hawany niż do Miami.\nWszystko w pobliżu tego słupa nosiło znamiona „najdalej na południe” czyli „southern most”. Były domy najbardziej na południu, był sklep najdalej na południe i był też hotel najdalej na południe. Z wszystkich pobliskich opcji hotelowych wybraliśmy motel, o nie tak skrajnych „południowych cenach”\nCzwarty dzień – nadal na Florydzie\nWczesnym rankiem wybraliśmy się na przechadzkę po miasteczku. To chyba najprzyjemniejsza pora na rozejrzenie się po okolicy. Key West próbuje sprzedać jak największą liczbę swoich atrakcji, a my z przeróżnych ofert wybraliśmy dom Ernesta Hemingwaya (www.hemingwayhome.com).\nWstęp kosztował 12 USD, ale nie trzeba było zwiedzać domu z przewodnikiem. Zbudowany był w hiszpańskim stylu kolonialnym i jako jedyny na wyspie Key West zbudowany był z kamienia i miał solidne podpiwniczenie. Dzięki temu mógł znieść liczne huragany, które przechodzą prawie co roku przez Florydę. Z czasów, gdy mieszkał tam pisarz, ostały się może maszyna do pisania i trochę zdjęć Hemingwaya w czasie Pierwszej Wojny Światowej. Na starych fotografiach dostrzec można było i pielęgniarkę, Agnes von Kurowsky. która się nim opiekowała, gdy leżał w jednym z włoskich szpitali . Gdy Ernest poprosił ją o rękę, ona mu odpowiedziała „Nie”. Ernest nie wyrzucił jej ze swej pamięci i po 10 latach , gdy przybył do Key West zaczął pisać „Pożegnanie z bronią”, gdzie pojawiła się jej postać.\nHemingway zwany też „Papą” był rannym ptaszkiem. Budził się wcześnie rano, gdy nie było tak przeraźliwie gorąco i zachodził do mniejszego domku, w którym zabierał się do pisania przez pierwsze trzy do pięciu godzin rankiem. Mogliśmy go zwiedzać, choć w samo południe upał był nie do zniesienia i dobrze rozumieliśmy uroki wczesnego wstawania. Z dawnych czasów zachował się również basen, który „Papę” kosztował wprost fortunę (20 tysięcy USD). Do dnia dzisiejszego jest to największy basem w Key West. Budowy doglądała w czasie jego nieobecnośc jego druga żona Paulina Pfeiffer. W ogrodzie spotkaliśmy mnóstwo wałęsających się kotów, potomków tych stworzeń, które kiedyś były kiedyś milusińskimi pisarza.\nPrzy temperaturze 97 stopni Fahrenheita Hemingway na pewno by nic nie napisał, a nam również zwiedzanie przychodziło z dużym trudem. Najlepiej jest wtedy uciec do cienia, albo poszukać jakiegoś barku, gdzie czekałby nas jakiś koktajl lub pierwsze w tym dniu śniadanko.\nTo był już nasz ostatni akcent w Key West, gdyż już wkrótce zaczęliśmy zbierać się w drogę powrotną do Miami. Gdzieś po drodze skusiła nas jedna z najlepszych plaż w łańcuchu wysepek; stanowiła ona jednocześnie Park Stanowy Bahia Honda (www.bahiahonda.park.com), położonego przy siedmiomilowym moście. Nie było przy brzegu żadnej rafy koralowej, choć temperatura wody była wysoka, stanowiąc jednak ochłodę dla rozgrzanego powietrza.\nPiąty dzień – przelot z Florydy na Kostarykę\nNastępnego dnia odlatywaliśmy do krainy gęstych dżungli, aktywnych wulkanów i nie całkiem dziewiczych, a za to bardzo dobrze zagospodarowanych plaż. Lot trwał około 2 godzin, ale na płycie lotniska San Jose musieliśmy odstać następne pół godziny na otwarcie wolnej bramki. I tam spotkała nas pierwsza niemiła niespodzianka. Z transporteru zszedł tylko jeden nasz plecak. Drugi bagaż – według wyjaśnień urzędniczki na lotnisku – powędrował do stolicy Hondurasu, Tegucigalpy. Podobno miał przylecieć, tak szybko jak to tylko będzie możliwe, a może nawet następnego dnia.\nTak jak to było opisywane w przewodniku wymieniliśmy w pierwszym napotkanym kantorze o nazwie Global Service tylko niewielką kwotę (kurs był niekorzystny o przynajmniej 10%), zaś resztę planowanych do wydania pieniędzy zamieniłem już w sali odlotów. W Kostaryce nie było jednak absolutnej konieczności posiadania większych ilości kolonów, gdyż równie dobrze prawie wszędzie można było płacić w dolarach amerykańskich, może z wyjątkiem lokalnego miejskiego autobusu. Nawet kasy fiskalne w restauracjach mają osobne przegródki na walutę kostarykańską i dolary amerykańskie. A resztę wydają w tej samej walucie. Za pomarańczową taksówkę mogłem na przykład uiścić na lotnisku 22 dolarów amerykańskich.\nW drodze do miasta spadła nagle pierwsza ulewa w iście tropikalnym stylu (tzw. aguaceros), aby równie szybko ustąpić.\nDo centrum miasta prowadziła droga szybkiego ruchu, na której od czasu do czasu natrafialiśmy na korki. Zrozumienie zasad nazewnictwa ulic w San Jose wymaga dużych umiejętności. Tak jak w Stanach Zjednoczonych nie ma nazw, są za to liczby. Wszystko co biegnie z północy na południe zwie się calles, zaś ze wschodu na zachód avenidas. Ale trzeba też wiedzieć, iż na północ od Avenida Central są avenidas z numerami nieparzystymi, zaś na południe od niej z parzystymi. Z kolei na wschód od Calle Central biegły równolegle calles z numerami nieparzystymi, zaś na zachód miały numery parzyste. Zaś obie centralne ulice krzyżowały się przy Katedrze Metropolitalnej na Plaza de la Cultura.\nHotel Don Carlos, gdzie mieliśmy zarezerwowaną pierwszą noc był położony pomiędzy Calle 7 a Calle 5 , w pobliżu znanego Muzeum .Jadeitu. W tym dniu było jednak za późno na jego zwiedzanie, gdyż zamykano go już o 15.30.\nNasze plany z uwagi na oczekiwanie na zgubiony bagaż musiały ulec pewnej modyfikacji. Zamiast od razu wyruszać w głąb kraju postanawiamy skorzystać z oferty biura turystycznego, które działało w hotelu. Obsługiwał go pan, którego zasypaliśmy mnóstwem pytań co do okolicznych atrakcji. Po długich rozmowach postanowiliśmy wybrać całodzienną objazdową podróż po Centralnej Dolinie za 82 USD za osobę. W planie miały być plantacja kawy, wulkan, spieniona rzeka, trochę tropikalnej dżungli, ogród z motylami, a na koniec przepłynięcie kawałka rzeki po drugiej stronie gór. A popołudniu miano nam przywieźć zgubiony bagaż do hotelu, więc poprosiliśmy naszego pana, aby nam kupił wtedy bilet na mikrobus do Monteverde wyjeżdżającym wcześnie rano około siódmej rano.\nW hotelu był Internet, choć czasem działał bardzo kapryśnie. Niestety hotel był oblegany i następną noc musieliśmy się przenieść do pobliskiego pensjonatu, choć ceną specjalnie się nie różniły. Okolica miała być podobno bardzo spokojna na wieczorne spacery, ale zdecydowaliśmy się , iż kolację spożyjemy w hotelu, zachęceni dobrą Pinacoladą, którą mogliśmy wcześniej wypróbować jako gratisowy drink od firmy na przywitanie gości. Bardzo miły zwyczaj. Rano musieliśmy wstać już o 5.40 , bo odjazd miał być już o 6.15, tak, iż nawet śniadania nie mogliśmy spróbować.\nSzósty dzień – wycieczka po Dolinie Centralnej\nSan Jose położone na wysokości ponad 1000 m n.p.m. leży w Dolinie Centralnej (Central Valley). Kostaryka nie jest dużym krajem. Całkowita jej powierzchnia jest sześć razy mniejsza niż Polski i wynosi 51 tysięcy kilometrów kwadratowych. Nie więcej niż 500 kilometrów należy przejechać z jednej granicy z Nikaraguą na północy do Panamy na południu. Ale co z tego, gdy przecinają z północnego zachodu na południowy wschód aż trzy wysokie łańcuchy górskie, sięgające na wysokość 3 800 m n.p.m. W rezultacie nie mniej niż 5 godzin jazdy należy sobie zarezerwować – o ile nie trafi się na tabun ciężarówek – na jazdę z San Jose zarówno do granicy z Panamą jak i Nikaraguą.\nNiedługo po godzinie szóstej podjechał po nas mikrobus, którym objechaliśmy większość hoteli w centrum San Jose, skąd zbieraliśmy uczestników naszej kilkunastoosobowej wycieczki. Naszą przewodniczką była Carla. Przywitała nas, najczęściej używanym powiedzonkiem w Kostaryce czyli „pura vida” . Używane jest bardzo szeroko jako powitanie, inni traktują je jako OK. lub tzw „yhm”\nPierwszym przystankiem była plantacja kawy Doka Estate parę kilometrów od Ajauela. Tam też poznaliśmy tajniki sadzenia, zbierania i przygotowywania gotowych do wysłania na cały świat ziarenek słynnej kostarykańskiej kawy.\nZanim jednak oprowadzono nas po plantacji wpierw było śniadanie. Nie byłem koneserem podawanych dań i pieczony ryż z fasolą czyli gallo pinto ( w dosłownym tłumaczeniu „malowany kogut”) nie pasował mi do pory śniadania.\nO kawie kostarykańskiej mówi się, iż jest przeznaczona dla koneserów. Warunki rozwoju na Mesecie Centralnej drzewka kawy mają wyśmienite. Zwykle znoszą warunki atmosferyczne panujące na ziemiach położonych pomiędzy ośmiuset a tysiącem pięciuset metrów nad poziomem morza. Najlepiej rozwijają się jednak w górnych granicach tych wysokości, gdyż przy tych warunkach mają więcej czasu na swoje dojrzewanie. Dopiero po 4 latach krzewy kawowe zaczynają owocować.\nNa plantację przybyliśmy w sierpniu, ale przepiękne zapachy kwitnących krzewów można poczuć w kwietniu. Kawa, jak ciężarna kobieta potrzebuje dziewięciu miesięcy, aby być gotowa na wydanie wspaniałego owocu. W listopadzie na krzewach pojawiają się czerwone jagody i wtedy zaczynają się zbiory. Przemiana w pachnące ziarna kawy jest długą drogą. Usuwa się ich zewnętrzną warstwę, poddaje suszeniu, sortowaniu.\nKostarykańczyk zadowala się gorszymi gatunkami kawy, gdyż te droższe idą na eksport lub do pobliskiego sklepiku. Tam też kupiliśmy pierwsze trzy opakowania kawy na dobry początek. Można to nawet i dokonać w sprzedaży internetowej, i wtedy należy spojrzeć na właściwą stronę (www.dokaestate.com)\nW Mesecie Centralnej nic nie jest zbyt daleko. Po kilkunastu kilometrach dojechaliśmy do wulkanu Poas. Z parkingu nie było więcej niż około 500 metrów, aby dojść do punktu widokowego na krawędź jednego z największych na świecie aktywnych wulkanów. Wulkan ma trzy kratery, z których jeden jest czynny od ponad 50 lat. Od czasu do czasu wzmaga swoją działalność i wtedy jest zamknięty dla turystów. Ale na tarasie widokowym tabliczka przestrzegała nas, aby nie przebywać dłużej niż 10 minut z uwagi na emisję gazów siarkowych. W oddali – w odległości wydawałoby się dość bezpiecznej – z krateru wydobywała się w mniejszym lub w większym nasileniu smuga dymu, a silny wiatr przyganiał nam te „niezdrowe chmury” w naszym kierunku. Kolory były zaskakujące. Biały dym, rdzawo zabarwiony brzeg krateru, stalowo-czarne zabarwienie okolic krateru, niebieskawa tafla jeziorka wulkanicznego krateru, a dookoła dominująca w tropiku zieleń.\nParę kilometrów dalej autobus zatrzymał się na skraju drogi. Panowało spore ożywienie, gdyż na pobliskim słupie telefonicznym wisiał głową w dół leniwiec. Zresztą tą głowę trudno było dostrzec, gdyż była mała w porównaniu do całego ciała, a ponadto schowana gdzieś w gęstej roślinności. Zwierzę nie było podobne do niczego, co dotychczas widzieliśmy. Wielkości owczarka, mocno kudłaty, wisiał sobie niczym wagonik kolejki linowej na drucie telegraficznym i objadał się liśćmi. Był nieco bardziej ruchliwy od swego odpowiednika w Australii – misia koali. Poniżej zaś trzaskały migawki aparatów licznych turystów, gdyż zatrzymało się tam aż kilka autobusów.\nNa zboczach wulkanu Poas utworzono La Paz Waterfalls Garden (www.waterfallgardens.com), jedno z najlepszych miejsc w Kostaryce do poznania w pigułce bogatej roślinności i przede wszystkim różnorodności ptaków w olbrzymim awiarium okrytym gęstą siatką. Wchodząc na ścieżki tych ogrodów dostaliśmy jednocześnie do rąk potężne drągi. Miały nam one służyć do odstraszania bezczelnych małp grasujących po okolicach. Zaczynało się więc ciekawie .\nPtaków, należących przede wszystkim do miejscowej awifauny było bez liku. Park dawał możliwość podejścia do nich bez spłoszenia na bardzo bliską odległość. Były papugi , tukany ze swoimi porowatymi, a jednocześnie kolorowymi dziobami, a przede wszystkim kolibry – najmniejsze ptaki świata. Te ostatnie nadlatywały do czerwonych plastikowych karmników zwabiających ich swą słodką zawartością.\nW pobliżu był również niedawno utworzony wielki hangar, zakończony z obu stron specjalnymi drzwiami. Tam panowały niepodzielnie motyle. Nad naszymi głowami przelatywały stworzenia, którym natura przypisała krótki żywot – zaledwie trzy tygodnie. Za każdym razem było ich tam podobno cztery tysiące osobników przeróżnych gatunków o najrozmaitszych barwach: brązowawych Caligo, pasiastych Heliconia czy błękitnych Morpho.\nPo lunchu, który spożyliśmy w pobliżu hangaru z motylami, pora była na dalszą wędrówkę. Ścieżka wiodła przez dżunglę wzdłuż rzeki spadającej z olbrzymia siłą kaskadami. Z drugiej strony czekał na nas już mikrobus, którym zjechaliśmy do terenów nizinnych. To była już zupełnie inna kraina; z kilometra na kilometr byliśmy coraz bliżej wybrzeży Morza Karaibskiego. Jak zwykle popołudniu zerwała się gwałtowna ulewa, aby równie gwałtownie po kilkunastu minutach ustąpić.\nMikrobus zatrzymał się w pobliżu rzecznej przystani, gdzie czekała na nas już łódź. Powietrze było świeże po niedawnym gwałtownym deszczu. Okolica nie była bynajmniej dziewicza, ale brzeg rzeki to idealny punkt do wypatrzenia zarówno półtorametrowych krokodyli jak i przebywającego na wysokim drzewie znajomego nam już leniwca czy legwana lądowego o zielonkawo-pomarańczowym ubarwieniu.\nGdy zjawiliśmy się w hotelu naszego drugiego plecaka nadal nie było, ale za to mieliśmy już wykupione bilety na mikrobus do Monteverde i zamówioną rezerwację w hotelu.\nSiódmy dzień – jedziemy do Monteverde\nCzasem dobrze jest wyjechać z miasta. Musieliśmy jednak uprzedzić linie lotnicze American Airlines, aby zgubiony bagaż, o ile zostanie kiedykolwiek odnaleziony na jakimkolwiek środkowoamerykańskim lotnisku, przesłany był w dzikie zakątki lasu deszczowego Monteverde czyli Reserva Biologica del Bosque Nuboso de Monteverde..\nZ komunikacji publicznej, z racji braku czasu, nie korzystaliśmy. Mikrobusy „from door to door” są niewątpliwie znacznie droższe, ale komunikacja publiczna do Monteverde działałaby bardzo kapryśnie. Bo miejscowość to niewielka, i wybierają się tam przede wszystkim turyści, którym warto sprzedać wszystko jak najdrożej, w tym również i dojazd.\nDroga asfaltowa na Monteverde skończyła się na około trzydzieści parę kilometrów po zjeździe z głównej magistrali środkowoamerykańskiej. Bazą wypadową dla wszelkich atrakcji lasu deszczowego Monteverde jest miejscowość Santa Elena, gdzie postawiono większość hoteli i pensjonatów. To miejsce stanowi raczej zbieraninę różnych budowli umieszczonych w pobliżu drogi biegnącej w kierunku Monteverde Cloud Forest (Lasu Deszczowego Monteverde) lub na północ, gdzie usytuowane są Santa Elena Reserve, Selvatura lub Sky Walk i Trek. W okolicznych lasach było mnóstwo różnych ścieżek jak i mostków pomiędzy drzewami, aż nie było wiadomo dokąd się skierować dnia następnego.\nPrzyjechaliśmy wczesnym popołudniem i jak to bywa w lesie mglistym, słońca dojrzeć nie można było. Mikrobus podrzucił nas do portierni hotelu El Bosque Lodge, zarezerwowanym uprzednio już w San Jose. Zamieszkaliśmy w pojedynczym domku, położonym parę kilometrów od tzw. centrum, ale za to na skraju dżungli. W pobliżu była też wyśmienita włoska restauracja, piekarnia, sklep samoobsługowy oraz niedawno otwarty Bat House, gdzie trzymano w zamknięciu nietoperze (http://rwcarlson.googlepages.com).\nMożna je było oglądać nie tylko w śpiącym wydaniu, gdyż tak reagują na światło dzienne, ale i szybujących za szybą.\nGdy przybyliśmy tam we wczesnych godzinach popołudniowych po wystawie oprowadził nas Belg – miłośnik tych ssaków, budzących wśród wielu ludzi niemiłe doświadczenia. Dla niego były zwierzętami godnymi podziwu, prawie że uwielbienia. Były tam dwa pomieszczenia, oddzielone ścianką . W ciągu dnia, w pomieszczeniu, niewidocznym dla nie zwiedzających zapalano światło i wtedy nietoperze przelatywały do ciemnego pomieszczenia, gdzie za szybą znajdowali się ludzie.\nWieczorem znowu zaczęło coraz bardziej padać. W pobliżu naszego hotelu odbywały się również wieczorne spacery po dżungli. Gdy pojawiłem się na miejscu zbiórki takich zapaleńców jak ja, okazało się, że w czasie deszczu, oprócz tego, że mokro i nieprzyjemnie, to również szansa zobaczenia, szczególnie owadów jest bardzo mała. Postanowiłem więc przełożyć plany wieczornych spacerów na dzień następny.\nÓsmy dzień – las deszczowy Monteverde\nW pobliżu Monteverde, a w zasadzie miasteczka Santa Elena, było do wyboru kilka różnych możliwości poznania lasu deszczowego zarówno od dołu jak i od strony korony drzew. Zdecydowaliśmy się na położony parę kilometrów od centrum Santa Elena rezerwat o nazwie Sky Walk i Sky Trek.\nKolejka linowa miała ponad 1,5 km długości i pozwalała wjechać na wysokość 1600 m n.p.m. Rzadko jednak można ujrzeć stamtąd wulkany czy zatokę Nicoya. Chmury bowiem w tej okolicy, na granicy dwóch działów wodnych oceanów, to rzecz powszednia.\nW naszej grupie jadącej na miejsce mikrobusem tylko nasza dwójka wybierała się na spacer po lesie deszczowym. Większość należała do amatorów mocnych wrażeń tzw. „canopy tour” lub dokładniej „zip-line tour”. czyli szybkiej jazdy na linach przewieszonych pomiędzy platformami zawieszonymi pomiędzy poszczególnymi koronami drzew. Ten sport ma niedawne korzenie w tej części świata. Pierwsze komercyjne liny „canopy” utworzono w Monteverde w połowie lat 90-tych i od razu zaczęły się cieszyć olbrzymią popularnością. Przynoszą spore zyski – 200 tysięcy amatorów tego szaleństwa wydawało rocznie 120 milionów dolarów w całej Kostaryce. Stąd nie tylko w Monteverde, ale wszędzie tam, gdzie było trochę lasu, w ciągu 10 kolejnych lat stworzono około 100 takich przedsiębiorstw.\nW Sky Trek było 11 lin rozwieszonych bardziej pomiędzy postawionymi w pobliżu drzew wieżami niż drzewami, a najdłuższa liczyła ponad 800 metrów.\nAle podczas tak szybkiej jazdy, oprócz szumu wiatrów nie można się spodziewać, iż dojrzy się kwezala. Stąd nie żałowaliśmy swojego wyboru – bardziej spokojniejszego – ścieżkami Sky Walk. Naszej czterosobowej grupce towarzyszyło aż dwóch przewodników, z których jeden mowił po hiszpańsku, a drugi specjalnie dla nas po angielsku. Mogę tylko pochwalić Kostarykańczyków związanych mniej lub bardziej z branżą turystyczną, że ich język angielski był bez zarzutu.\nW opisach lasu tropikalnego Kostaryki czy innych miejsc świata spotyka się opinie, iż dolna partia lasu zawsze tonie w mroku, gdyż liście rosnące w wyższych partiach przechwytują światło słoneczne. O słońcu trudno było mówic w tym dniu; nasz spacer polegał na tym, iż co chwilę zakładaliśmy i zdejmowalismy nasze płaszcze przeciwdeszczowe, w szczególności chroniące mój sprzęt fotograficzny.\nWędrówka z przewodnikiem pozwala na poznanie wielu szczegółow zakrytych dla osób nie obytych z tą częścią swiata. Miejscowi przewodnicy lubują się szczególnie w poszukiwaniu włochatej tarantuli przesiadającej w jamie ziemnej grzebiąc tam patykiem, aby ją wywabić ku uciesze takich turystów jak my. Prawie każdy przewodnik posiada też lunetę na statywie, aby móc pokazać bujającą gdzieś wysoko na drzewach małpę lub ptaka.\nDużą frajdą była wędrówka po mostkach zawieszonych kilkadziesiąt metrów nad dnem lasu. Niestety sztandarowy ptak Kostaryki – kwezal herbowy – nie raczyl nam się ukazać. O tej porze roku podobno w większości odlatują one w inne fragmenty lasu, albo po prostu nie mieliśmy szczęścia\nW pobliżu centrum Santa Elena znajdowała się Ranario de Monteverde (www.ranario.com) tzw. żabiarnia, gdzie za 10 USD (Kostarykańczycy cztery razy mniej) można było wejść i zobaczyć liczne akwaria, w których przebywało ponad 20 gatunków różnych żab i ropuch zamieszkujących Kostarykę; dzięki przewodnikowi można było dojrzeć w akwarium te bardzo małe o bardzo jaskrawym zabarwieniu Niestety wszystkie płazy były za szybą, choc podobno atrakcją byłoby przybyć do tego muzeum o zmierzchu lub godzinach wieczornych, gdy zaczyna się prawdziwy koncert ich umiejętności wokalnych.\nPowrót do naszego domku w okresie zmierzchu miał dla nas posmak sensacji przyrodniczej. Pod ławką w pobliżu naszego domku leżało coś, co mogło wielkością przypominać psa, ale na pewno nim nie było. Leżał tam sobie leniwiec. Być może zszedł na ziemię, w celu defekacji. Robi to zazwyczaj raz na tydzień. Po ziemi porusza się bardzo niedołężnie. Patrzał się na nas swoimi lśniącymi, łagodnymi oczyma. Pewną obawę przed zbytnim spoufalaniem się z nim budziły jego pazury mające po 5-6 cm długości i do tego sierpowato zagięte. Próbował się czołgać po betonie, ale mu to bardzo niezgrabnie wychodziło. Niedługo pojawiła się cała grupa turystów zamieszkujących pobliskie domki. Wspólnie uradziliśmy zawołać chłopaka z portierni. On, bywały z takimi zdarzeniami, przyniósł duży drąg, który leniwiec objął na wpół i nastepnie na plecach został wyniesiony w kierunku pobliskiego drzewa. Tam już nie miał on żadnych kłopotów z wdrapaniem się na wierzchołek drzewa.\nDziewiąty dzień – Monteverde i droga do Manuel Antonio\nW ostatni dzień, mieliśmy zamiar wyjechać już w kierunku wybrzeża. Ale mikrobus odjeżdżał tylko w godzinach popołudniowych, a plecak wciąż jeszcze nie dotarł na miejsce, choć mieliśmy zapowiedzi, że już wylądował w stolicy Kostaryki.\nParę kilometrów od naszego hotelu znajdowal się inny, równie sławny rezerwat – Reserva Biologica Bosque Nuboso Monteverde (17 000 ha), gdzie oprócz opłat za wstęp warto było skorzystać z usług przewodnika za 15 dolarów. Czynny był tylko do godziny 16, ale my ze względu na podróż do Manuel Antonio zamierzalismy wcześniej opuścić las.\nRezerwat ma niedawną historię. Częśc jego terenu stanowiły łąki, które zostały wykupione w latach 80-tych, a następnie wtórnie zalesione. Teraz zaś przynoszą znacznie większe zyski niż potencjalne wpływy z hodowli. Podobno tylko 120 osób może jednocześnie przebywać w tym parku. Ale udało się – wpuszczono nas. Błąkalismy się po lesie dobre dwie godziny; trochę padało, ale była to głównie powtórka z tego co widzieliśmy dnia poprzedniego. Co z tego, że w opisach parku spotkac się można z dumnymi opisami stu gatunków ssaków czy czterystu gatunków ptaków, jak tak naprawdę nic z tego nie można nawet dojrzeć. Oczywiście o jaguarze czy kwezalu można było sobie tylko pomarzyć. Na końcu, już po wyjściu z parku, natrafiliśmy na ciekawe okazy ptaków. Skryły się na drzewie za sklepem z pamiątkami, już poza granicami parku\nDo miejscowości Manuel Antonio zjechaliśmy 1500 metrów w dół do poziomu morza. Naszemu kierowcy mikrobusu bardzo się spieszyło powrócić z powrotem do domu i gnał po wyboistych drogach. Właściciel hotelu Tres Banderas był mocno zdziwiony, gdy po trzech godzinach dojechaliśmy na miejsce. Nie mieliśmy kłopotu z porozumiewaniem się z nim. Tres Banderas czyli Trzy Flagi : kostarykańska, amerykańska i polska, widniały w godle hotelu, jak i nawet na dnie basenu.\nWłaściciel , Andrzej Nowacki przyjechał do Kostaryki przed kilkunastu laty, po uprzednim pobycie w USA, a przedtem w Polsce. Razem z nim przebywał jego bratanek, który prowadził kuchnię i przygotowywał zarówno dania kostarykańskie jak i polskie specjały, w tym pierogi i bigos. Hotel był położony przynajmniej kilometr od brzegów Oceanu Spokojnego. W hotelu przebywal przed kilkoma laty premier Buzek, a w 2006 roku Lech Wałęsa. Zajmował on apartament na pierwszym piętrze.\nPostanowiliśmy się zatrzymać w tym miejscu na nieco dłużej – na trzy noce, z których dwie następne mieliśmy się przenieść do apartamentu prezydenckiego. Brakowało tylko Internetu; aby z niego skorzystać trzeba się było przejść kilkaset metrów ruchliwą drogą i dojśc do małego baraczku.\nDziesiąty dzień – Park Narodowy Manuel Antonio\nWzdłuż 7-kilometrowej drogi z Quepos do Manuel Antonio znajduje się mnóstwo hoteli, pensjonatów czy restauracji. Z okien niektórych hoteli rozciąga się malowniczy widok na niebieską płaszczyznę oceanu, z którą kontrastuje soczysta zieleń tropikalnej roślinności. Do plaży można było jechać miejscowym autobusem, który zatrzymywał się nie wiadomo gdzie lub trzeba było złapać taksówkę.\nByło stosunkowo wcześnie, choć słońce już mocno przypiekało, gdy wysiedliśmy z autobusu, aby wkrótce dojść do wejścia do Parku Narodowego Manuel Antonio. Pod względem powierzchni było to istne maleństwo, zaledwie 682 hektarów. Ale można tu było spotkać na tym małym obszarze prawie wszystko, co potrzebne do szczęscia: ciepłe morze, złoty piasek, dżunglę i sporo licznych zwierząt. A, że miejsce jest znane i urokliwe, stąd też turyści ciągną tu masami. Tam też wprowadzono dzienny limit gości – do 600 dziennie.\nStanęliśmy więc w kolejce i wkrótce po uiszczeniu 10 dolarów, weszliśmy na szeroką scieżkę prowadzącą do znanego miejsca nad wodą – Manuel Antonio Beach. Mieliśmy szczerze dosyć chodzenia razem z przewodnikiem. Ale większość odwiedzających gromadziła się w grupach kilkudziesięcioosobowych, które zajmowały prawie każdy wolny metr kwadratowy ścieżki przez kolejne 300 metrów od wejścia. Pomiędzy nimi na statywie umieszczone były lunety, w ktore chciał spoglądnąć każdy uczestnik wycieczki. Stąd przeczesywana były każda gałąź i każdy listek. Gdzieś tam w górze, aby uniknąc ciekawskiego wzroku gapiów wspiął się leniwiec, ale tak poza tym zwierzęta chyba pouciekały przed taką masą zwiedzających.\nWoda w oceanie nie była zbyt przejrzysta. Tak to już jest w porze deszczowej. Znacznie lepiej dno oceanu widoczne jest w porze suchej od grudnia do października. Po zaroślach zaś grasowały ostronosy koati, drapieżne ssaki z rodziny szopowatych. Są one wszystkożerne, więc trzeba się było mieć na baczności, aby niczego co przypomina cokolwiek do jedzenia, nie porwały. Od czasu do czasu patrolowały swój rewir łowiecki, i wtedy na żadne kąpiele w morzu wybierać się nie było można.\nPo krótkim wyprażeniu się na plaży, ruszyliśmy ścieżką w pobliżu brzegu do nastepnej plaży o bardziej wdzięcznej nazwie Puerto Escondido. Tym razem przedzierając się przez zarośla natrafiliśmy na całą wielka grupę rodzinną supergwiazd tego parku narodowego czyli kapucynki o białych twarzach. Są one bardzo prospołeczne i potrafią się trzymać w grupie poligamicznej, czasem liczącej nawet czterdziestu osobników\nPrzed nami, na gałązkach zwisających tuż nad naszymi głowami skakały sobie po gałęziach, oglądając nas z dużym zainteresowaniem.\nW godzinach popołudniowych zwlekliśmy się z plaży, aby wrócić do naszego hotelu. Nie zdążyliśmy jednak przed tym co nieuniknione. Jak co dzień rozpadała się tropikalna ulewa, a my zdążyliśmy dobiec pod dach małego domku, który stanowił drugie wejście do parku bliżej brzegu morza. Padało coraz bardziej, a my nie widzieliśmy dalej niż na dziesięć metrów. Przed nami była jakaś rzeczka, a dalej ściana deszczu. W końcu zdecydowaliśmy się dobiec do łódki. Wsiedliśmy, przepłynęłiśmy nią dobre 5-6 metrów i już mogliśmy wysiąść na drugim brzegu rzeki. Potem tylko jeszcze wystarczyło dobiec w stroju kąpielowym pod jakieś stragany i taksówką wrócić do naszego hotelu. Tam zaś czekał na nas już apartament prezydencki z ułożonymi w kształcie łabędzi dwoma ręcznikami.\nJedenasty dzień – Manuel Antonio – plaża – las mangrowy\nRano zaświeciło nam słońce. Trudno przepowiadać pogodę w porze deszczowej, ale „ludzie mówili” nam już wcześniej, iż około 14 zawsze pada. A my dnia poprzedniego niestety zapomnieliśmy o tym i myśleliśmy, iż pogoda zaczeka ze swoimi kaprysami dalsze pół godziny. Tym razem było gorąco, stąd nie przychodziło nam do głowy nic innego jak zanurzyć się w oceanie przy Playa Espadilla.\nDługo w słońcu jednak wytrzymać nie można było i trzeba było się jakoś schłodzić. A wtedy najlepiej jest ugasic pragnienie piwem nr 1 w Kostaryce – Imperial. Tam też niedaleko w biurze hotelu wykupiliśmy transport mikrobusem z naszego hotelu do kolejnego hitu turystycznego w Kostaryce czyli okolic wulkanu Arenal.\nZostała nam jeszcze jedna atrakcja, nieco inna niż to, co do tej pory widzieliśmy. Estuaria i lasy mangrowe. Wycieczka była droga, bo chyba po pewnej zniżce było to około 60 USD, w cenę którą była wliczona 3-godzinna wyprawa, transport, usługi przewodnika i obiad. A do tego nie wiadomo czy będzie pogoda. Ale ciekawszych atrakcji na to ostatnie popołudnie w okolicy Manuel Antonio nie można było znaleźć.\nByliśmy jedynymi pasażerami na łódce, która całe szczęście miała daszek.\nWkrótce na dachu łodki, która trzymała się blisko zarośli mangrowych, zaroiło się od tupotu członków licznej rodziny kapucynek o białych pyszczkach. Zaciekawione zaglądały nam na pokład. Łódki nam jednak całkowicie nie zajęły i pozwoliły odpłynąć swobodnie.\nDwunasty dzień – droga Manuel Antonio – Arenal\nWyjeżdżaliśmy wczesnym rankiem. Po kilkudziesięciu kilometrach na którymś tam przystanku, gdzie było kilka barów nastąpiła zmiana mikrobusu i kierowcy. Opuszczaliśmy niziny Pacyfiku, aby wspiąc się do Kordylierów, gdzie po drugiej stronie było już sztuczne jezioro Arenal i górujący nad nim od wschodu potężny stożek wulkanu o tej samej nazwie. Jezioro jest bardzo rozczłonkowane, zaś po kilkudziesięciu kilometrach jazdy wzdłuż krętego brzegu można było wreszcie dojrzeć wulkan w całej swojej krasie. To niedawny nabytek tej ziemi, młody bo liczący sobie podobno 3 tysiące lat.\nOd 1968 roku wulkan czuwa i jego pomruki można zobaczyć w każdy pogodny wieczór lub bezchmurną noc. Najlepiej widoczne są one od strony zachodniej, gdzie dojrzeć można kaskadę czerwonej lawy wypływającej ze stożka krateru. Nie ma jednak reguły; eksplozje czy erupcje mogą zdarzyć się z każdej strony wulkanu. Ostatnia erupcja zakończona jedną ofiarą śmiertelną miała miejsce przed 8 laty. Mieliśmy nadzieję tylko, że nie zdarzy się to za naszego pobytu.\nTym razem nie mieliśmy zarezerwowanego hotelu. Na oku mieliśmy z racji ciekawego opisu hotel Volcano Lodge (www.volcanolodge.com). Nie zawiedliśmy się. Mieli dla nas wolny pokój w bungalowie, który tak jak większość miał piękne wyjście do ogrodu. Dookoła nas mnóstwo, mnóstwo kwiatów, a dosłownie na wyciągnięcie dłoni majestatyczna stożkowa sylwetka wulkanu. Aż żal byłoby nie zrelaksowac się w takim miejscu z kilka dni. Ale wciąż nas ścigał ten niebezpieczny wirus poznawania wciąż czegoś nowego. Zamarzył się nam widok czerwonej lawy w godzinach wieczornych. I oczywiście wszystko było do załatwienia w lobby hotelowym . Warunek tylko jeden: trochę gotówki, choć niemało bo ponad trzydzieści dolarów.\nGdy przybyliśmy nad jezioro panowała piękna słoneczna pogoda, ale późnym popołudniem niebo zaczęło się zasnuwać chmurami. Pomknęliśmy szutrową drogą; trwalo to dobre pól godziny, aby następnie wysiąść gdzieś nad potokiem. Były tam już tłumy kandydatów ujrzenia lawy. Ale pogoda nie chciała się zmieniać, a warunki postawione przez organizatorów były proste. Mieliśmy czekać dwadzieścia minut, a jeśli nic byśmy nie zobaczyli, czekał nas powrót z kwitkiem. Jeśli zaś chcielibyśmy dogrywkę następnego dnia o zmroku, to już za następne kilkadziesiąt dolarów.\nDo nas i wielu innych w tym dniu los się nie uśmiechnął, czasem nawet coś kropiło i tylko czerwień, fiolet i parę innych odmian barw nieba w porze zmroku mogło nam osłodzić nieobecność czerwonych języków lawy.\nTrzynasty dzień – droga Arenal – San Jose\nŚniadanie było wyśmienite. I nie tylko dlatego, ze mieliśmy mnóstwo potraw do wyboru, oprócz nieśmiertelnego pinto gallo, ale przede wszystkim z uwagi na widok z otwartego pawilonu na wulkan. W tym dniu mieliśmy odjechać zamówionym prywatnym środkiem transportu do stolicy San Jose, aby być tam jeszcze przed 15. A jazda miała trwać od trzech do czterech godzin.\nDrogi do stolicy były waskie i kręte, gdyż większość trasy wiodła przez bardzo gęsto zamieszkaną Dolinę Centralną. Dopiero w okolicy lotniska trafiła się nam dwupasmowa szosa.\nSan Jose przywitało nas zwykłą o tej porze kraciastą pogodą. Nocowaliśmy ponownie w Hotelu Don Carlos, ale tym razem pokój mieliśmy na wewnętrzny dziedziniec. Musieliśmy jeszcze zdążyć do Museum Jadeitu. (Museum Jade). Nie ma tam wyłącznie przedmiotów z jadeitu, który dla Indian Ameryki Środkowej zdawał się być darem niebios. Jadeit jest niezwykle twardy, więc rzeźbiarze mozolnie zdrapywali kamień używając przy tym często kamieni i kości, a nie rzeźbili w naszym odczuciu. Co ciekawe, to jadeit trafił do Kostaryki z innych rejonów, gdyż nigdzie w tym kraju nie odnaleziono miejsca jego wydobywania.\nByliśmy jednymi z ostatnich zwiedzających, którzy opuścili muzeum przed 16.30. Została nam jeszcze godzina przed zmrokiem na to, aby zaznać atmosfery życia wielkomiejskiego. Kupiliśmy sobie parę potrzebnych artykułów jak torbę na samolot, pomni krążenia bagaży po portach lotniczych świata, mnóstwo płyt z muzyką oraz oczywiście kolejne paczki kawy. Po raz kolejny spadł deszcz, przez co straciliśmy już ochotę na dokładne zwiedzenie stolicy, zostawiając to na jakąś inną okazję.\nCzternasty dzień – San Jose – lot do Quito\nWciąż nienasycony wrażeń ze stolicy Kostaryki postanowiłem – skoro tylko brzask nastanie – przebiec się po głównych uliczkach miasta i dorobić parę fotek, w tym z otwartego z samego rana Mercado Central. To największe targowisko miasta położone było o parę przecznic od Parque Central. Już o tej porze ulice były pełne przechodniów, szczególnie gdy zbliżałem się do targowiska. To podobno mniej bezpieczna część miasta w godzinach nocnych.\nSan Jose nie było jednak miejscem, jak okolica w pobliżu wulkanu Arenal, do której mogliśmy chcieć jeszcze raz powrócić. Tuż po śniadaniu ostatecznie wymeldowaliśmy się z hotelu, aby rozpocząć następny etap podróży, ponownie do Ameryki Południowej. Na lotnisku był już całkiem niezły tłumek i te dwie godziny przed odlotem minęło nam w oczekiwaniu do kilku okienek, w tym równeiż uiszczenia opłaty lotniskowej.\nI tak wracaliśmy do Quito po 6 latach nieobecności. W odróżnieniu od Kostaryki nie trzeba było w ogóle wymieniać żadnych dolarów. Trudno było porównywać miasto do San Jose, które było nijakie. A najbardziej czarujące w Quito jest stare miasto..\nNiestety nie miałem , w odróżnieniu od Kostaryki łączności przez komórkę i mogłem korzystać tylko z Internetu. Dojechalismy do zarezerwowanego hotelu Cayman. W Quito było dość zimno, szczególnie w porównaniu do Florydy i nawet Kostaryki. Ale nie było czemu się dziwić. Wysokość 2 800 m n.p.m. robiła swoje, nawet gdy temperatura zbliżała się do około 20 stopni C na zewnątrz.\nOdebraliśmy z hotelu czekające na nas bilety na samolot na Galapagos, vouchery na statek i musieliśmy zostać w hotelu przez kolejne dwie godziny. Za oknami bowiem nastąpiło oberwanie chmur, które nadpłynęły do Doliny Wulkanów. Padał grad, ale jak szybko się zaczęło tak szybko się skończyło, więc w koncu mogliśmy wyskoczyć na Stare Miasto. W porównaniu do pobytu przed 6 laty zmieniło się na korzyść. Przede wszystkim było znacznie bezpieczniej. Było mnóstwo patroli policyjnych, a i ludzi zaczepiających na ulicy czy żebraków prawie nie widzieliśmy.\nNowym nabytkiem Quito z ostatnich lat była La Ronda. Kiedyś podobno aż strach się było tam zapuszczać, teraz zaś wzdłuż wąskiej ulicy ciągnął się rząd pięknych starych domów z czasów kolonialnych. Było sporo małych restauracyjek czy kawiarenek, utworzonych przez mieszkańców tej uliczki. Przyznano im kredyty, a oni spróbowali rozkręcić swój mały interes handlowy.\nPiętnasty dzień – wypad do Papallacta\nDlaczego właśnie Papallacta. Kusiła niezbyt duża odległość od Quito – około 2 godzin jazdy, możność wjechania na ponad 4000 metrów n.p.m. oraz zanurzenia się w ciepłych źródłach.\nRankiem podjechal pod nas kierowca umówiony dzien wcześniej przez chłopaka z portierni hotelu. Żadnego problemu, choć była to niedziela. Cena 60 USD, z opcją powrotu około godziny 16. Dużo czasu zabrało nam wydostanie się z bardzo rozległej metropolii miasta Quito. Potem zaczęło się wspinanie na wysokośc ponad 1200 metrów wyżej. Z daleka było widać ośnieżoną sylwetkę najwyższego aktywnego wulkanu na świecie – Cotopaxi (5 900 m n.p.m.) jak i na znajdującą się po drugiej stronie Doliny Wulkanów sylwetkę drzemiącego jako ciągłe zagrożenie Pichincha.\nKrótki postój zrobliśmy na przełęczy (4064 m n.p.m.), aby następnie zjechać kolejne 800 metrów niżej. Z poziomu wysokogórskich łąk andyjskich (paramo) zjechaliśmy do prawie półzwrotnikowego klimatu. Kąpielisko było całkiem dobrze wyposażone. Był tylko trudny moment przebiegnięcia z szatni do basenów z ciepłą wodą jak i prawie gorących źródeł. Dookoła nas roztaczał się widok na kopulaste andyjskie wierzchołki.\nPo powrocie do Quito wieczorem udaliśmy się na kolację Trafiliśmy do restauracji z typowymi daniami ekwadorskimi. Zamówiłem coś bardzo typowego dla tych okolic: cuy czyli świnkę morską pieczoną. Wyglądała bardzo przekonująco jako danie, a pod względem smakowym, dość średnio. Stąd na tym ten eksperyment zakończyłem.\nSzesnasty dzień – wyjazd na Galapagos – Santa Cruz\nChoć był to tylko lot krajowy, to formalności mieliśmy bez liku. Wpierw jedna kolejka do pierwszego okienka, aby za 10 dolarów otrzymać ładną plastikową kartę, będącą niejako paszportem do wjazdu na Galapagos. Później nastąpiło prześwietlanie bagażu, czy aby czasem nie przewieziemy na wyspy jakichś organicznych śmieci. Na końcu trafiliśmy do mocno przeludnionej sali odlotów. Musiała ona pomieścić również pasażerów samolotu, któremu nie udało się tak na dobre oderwać od ziemi. Spotkaliśmy widzianych dzień wcześniej w Hostalu Cayman Polaków. Ich samolot już wzbił się w powietrze, ale z powodu usterki musiał zawrócić. Czyżby i nas to miało czekać ?\nNasz samolot wzbił się ponad Dolinę Wulkanów i po przeszło pół godzinie zatoczył wielkie koło nad rozlewiskiem ujścia jakiejś rzeki do Pacyfiku. Przebijając się przez gęstą watę chmur wylądowaliśmy na płycie lotniska w Guayaquil. Tam kolejny postój, częściowa wymiana pasażerów i ponownie wzlot do góry.\nTym razem trwało to półtorej godziny, Stopniowo zaczęły się pod nami wynurzać kontury wysepek otoczone kłębowiskiem chmur. Lotnisko położone było na małej wysepce Baltra, sąsiadującej ze swoją znacznie większą siostrą , wyspą Santa Cruz. Tam czekały kolejne formalności, pieczątki w paszporcie , sprawdzenie bagaży i kolejna opłata tym razem w wysokości 100 dolarów . Wreszcie nadszedł koniec tych formalności. Na lotnisku czekała na nas agentka z biura podróży, która pozbierała całą gromadkę, z którą mieliśmy spędzić kolejne pięć dni i pięć nocy na jachcie. Było nas łącznie 14 osób, w tym pięcioro dzieci. Wszyscy z Europy. Amerykanie, których z racji bliskości częściej można spotkać na Galapagos, wybierają chyba większe, wygodniejsze ale i droższe jachty. Aby dostać się na jacht, który cumował w Puerto Ayora, głównym mieście Santa Cruz, czekała nas jeszcze długa podróż. Wpierw lotniskowym autobusem do przystani promowej, aby z kolei przepłynąć przez wąską cieśninę dzielącą wyspę Baltra od znacznie większej Santa Cruz. Tam z kolei rejsowym autobusem pod opieką naszej agentki wspięliśmy się na kilkusetmetrową wysokość, a następnie zjechaliśmy do Puerto Ayora. W ciągu tej godzinnej jazdy z okien autobusu mogłem dojrzeć, iż flora Galapagos nie jest wcale jednostajna. Brzegi wyspy pokrywała roślinność namorzynowa, aby następnie przemienić się w suchy busz, gdzie królowały kaktusy. W miarę jak wjeżdżaliśmy wyżej, coraz bardziej się zazieleniało.\nIm bliżej byliśmy głównej miejscowości tym więcej było śladów ludzkiej działalności. Wyspy Galapagos nie są bowiem jedynie odludnym zakątkiem i rajem dla zwierząt, ale mieszkają tu również rolnicy, którzy założyli swoje gospodarstwa rolne i hodowlane.\nWreszcie wjechaliśmy do Puerto Ayora, głównego miasta wyspy Santa Cruz. Mieści się tam sporo hoteli, pensjonatów i biur podróży, w których można już na miejscu załatwić jedno- lub kilkudniowe eskapady po pobliskich wysepkach, nurkowanie, wycieczkę statkiem ze szklanym dnem lub promem na wyspę Isabela lub San Cristobal. Na jachcie „Golondrina”, który stał zacumowany w pobliżu portu czekał na nas już obiad. I tak oto rozpoczęła się nasza morska przygoda i mała stabilizacja ujęta w pory posiłków, dwukrotnych wypłynięć na miejscowe atrakcje, briefingu organizowanego co wieczór przez naszego przewodnika i oczywiście pór relaksu.\nNasz jacht motorowy „Golondrina I” należał do agencji Tierra Verde i reprezentował klasę turystyczną superior. Mógł rozwijać prędkość do 8 węzłów. Płyneliśmy trasą B, od poniedziałku do piątku, od piątku do wtorku było natomiast możliwe przepłynięcie trasą A, która kieruje się na północ płynąc na Genovesa, Bartolome Island i Twin Craters. Stąd niektórzy, a z naszych współpasażerów, przedłużali swoją podróż o dodatkowe 3 dni, aby zawinąć jeszcze na Genovesa i Bartolome.\nW godzinach popołudniowych udaliśmy się na przedmieścia Puerto Ayora, gdzie zlokalizowano Stację im. Karola Darwina. To było obowiązkowe miejsce dla wszystkich wycieczek na przywitanie Galapagos i ich olbrzymich żółwi. W rzeczywistości Karol Darwin podczas swej podróży na statku „Beagle” nigdy nie odwiedził wyspy Santa Cruz. .\nPrzed ponad 40 laty, gdy mogło się wydawać, iż żółwiom z Galapagos może grozić zagłada, rozpoczęto wyławianie nielicznych, ocalałych osobników z odległych wysp. Na wyspie Santa Cruz w specjalnych zagrodach pozwalano im na kojarzenie się poszczególnych osobników z tej samej wyspy stanowiących odrębny podgatunek. I co ważniejsze, szczególną ochroną objęto nowo wylęgłe żółwiki, zakładając dla nich specjalne żłobki, dla ochrony przed zdziczałymi szczurami, psami czy wszystkożernymi dzikimi świniami.\nW powrotnej drodze ze stacji Darwina mogliśmy jeszcze skorzystać z uroków miejskiego życia i zaglądnąć do miejscowego supermarketu oraz wysłać parę maili z pobliskiej kawiarenki internetowej. Późnym popołudniem przypłynęliśmy z powrotem na nasz jacht „Golondrina”, który przez kolejne 4 dni miał nam służyć za hotel, restaurację i środek transportu, odkrywając przed nami uroki archipelagu.\nPrzed kolacją nastąpiło przedstawienie siedmioosobowej załogi jachtu, w skład której wchodzili barman, kucharz, mechanicy, kapitan i nasz przewodnik, posługujący się kombinacją języka angielskiego i hiszpańskiego\nBył również zwyczajowy „briefing” czyli wieczorna odprawa, podczas której przewodnik przedstawił nam na tablicy plan zajęć na następny ranek. Tą noc spędziliśmy w porcie, więc i choroby morskiej zaznać nie mogliśmy.\nSiedemnasty dzień – Santa Cruz – Santa Fe\nRytm dnia na statku był uregulowany dźwiękami gongu, choć na szczęście nie przestrzegano zapowiadanej godziny szóstej. Zwykle budził on nas na śniadanie parę minut przed godziną siódmą. Na stół zwykle trafiał chleb grzankowy, dżem i prawie zawsze jajecznica. A od ósmej rozpoczynaliśmy program zwiedzania. Nasza szesnastka dzieliła się na dwie ośmioosobowe grupy i pakowaliśmy się do dwóch łódek zwanych dinghy lub panga, gdyż jacht rzucał kotwicę około 100 do dwustu metrów od brzegu. W tym dniu nadal staliśmy w Puerto Ayora, gdyż w planie przedpołudnia mieliśmy oglądnąć wnętrze wyspy Santa Cruz.\nGdyby przypatrzeć się marsztrucie różnych wycieczek po Galapagos nie różniłyby się one od siebie prawie niczym. Aż dziw bierze, że przy tej popularności tego archipelagu, tylko trzy lub cztery jachty stały w tym samym dniu w pobliżu kolejnej wyspy, w tym przynajmniej jeden z nich miał znacznie większe gabaryty na ponad 100 pasażerów .\nPierwsza wycieczka rozpoczęła się więc standardowo od pangi, aby następnie przesiąść się do mikrobusu. To dopiero niespodzianka. Nie tak wyobrażałem sobie podróż po Zaczarowanych Wyspach, ale po to przyjechaliśmy, aby marzenia skonfrontować z żelaznym programem naszej eskapady. Niedaleko za opłotkami miasteczka, na którego straży wystawali mocno znudzeni policjanci, zatrzymaliśmy się w szczerym, suchym buszu nad jakąś dużą dziurą. Nie była to zwykła jama w ziemi, ale ślady wulkanicznego pochodzenia wyspy czyli tunele lawowe.\nNa wyspie Santa Cruz od północy dominuje sucha roślinność, na co wpływ ma kierunek wiatrów głównie z południa, przez co chmury zwykle skraplają się nad wyższymi partiami wyspy. Stąd im wyżej, tym bardziej bujna roślinność. Gdy wysiedliśmy z mikrobusu, wysokość nad poziomem morza wynosiła ponad 800 metrów; było stosunkowo zimno i wietrznie. Szosę wytyczono pomiędzy dwoma kraterami zwanymi Los Gemelos, które porośnięte były gęstym zielonym poszyciem. Tam królowały tzw. lasy scalesia, przypominające dżunglę równikową z bujnymi epifitami na konarach. Buszowały tam zięby Darwina, których różnorodność i wąska specjalizacja poszczególnych podgatunków natchnęła Karola Darwina podczas jego podróży statkiem Beagle w 1835 roku myślą o ewolucji gatunków.\nNasza eskapada nie trwała zbyt długo. Mieliśmy jeszcze trochę czasu, aby pobuszować po miasteczku, wysłać kartki z poczty na Galapagos i przed południem wróciliśmy na statek.\nPo lunchu kotwica została podniesiona i wypłynęliśmy na pełne morze. Do przepłynięcia na kolejną wyspę Santa Fe (Barrington) mieliśmy krótki odcinek 24 kilometrów. To było pierwsze większe kołysanie, które najlepiej przeżyć we własnej kajucie w pozycji horyzontalnej. Z dużą ulgą powitaliśmy przypłynięcie do małej zatoczki w pobliżu brzegu wyspy. W planie wpierw miało być „snorkelowanie”. Z trudem udało odnaleźć się dla mnie odpowiedni kostium do nurkowania, gdyż temperatura wody w miesiącu sierpniu odpowiada dominującemu o tej porze roku zimnego Prądu Humboldta. Temperatura wody w oceanie podczas całego roku może wahać się od 15 do 29 stopni Celsjusza i w tym dniu była na pewno mniejsza niż 20 stopni.\nSama wyspa Santa Fe nie jest zbyt duża. Płaska, z daleka wygląda na krainę niegościnną porośniętą suchą roślinnością pośród której wystają olbrzymie drzewiaste opuncje. Wpierw zanurzyliśmy się w zimnych wodach, które w porównaniu do rafy koralowej w Australii były znacznie skromniejsze pod względem barw i kształtów samej rafy i nie tak przejrzyste.\nPóźnym popołudniem wylądowaliśmy na plaży przywitani przez leniwie wyglądające się stado lwów morskich (Zalophus wollebaeki). Większość plażowała, rzadko któraś z samic korzystała z kąpieli. Najczęściej w wodzie przebywał górujący swą masą i wielkością czarno zabarwiony samiec.\nNasz bosy przewodnik Camillo wchodząc w pobliskie zarośla, przeszukiwał je dość bacznie. Wypatrywał endemicznych dla tej wyspy legwanów lądowych, które na wyspie Santa Fe wykształciły swój odrębny podgatunek. Już wkrótce jego poszukiwania zakończyły się owocnie. Wystarczyło odnaleźć owoc kaktusa, aby wkrótce przywabić kolejnego legwana. Przyzwyczajone do ludzi nie były bynajmniej spłoszone obecnością naszej 15-osobowej grupy.\nW obecności przewodnika nikt jednak nie próbował ich głaskać, choć czuły one prawie nasz oddech. Wszelkie jednak próby schodzenia ze ścieżki nie były mile widziane, gdyż był to park narodowy i przewodnik był odpowiedzialny za swoją grupę. Poza ścieżką znajdowały się bardzo wyraźne znaki, aby nie wychodzić poza wyznaczone trasy.\nOsiemnasty dzień – Española,\nPodobno, zgodnie z radami naszego przewodnika, aby nie odczuwać morskiej choroby, najlepiej jest się ułożyć do spania w pozycji poprzecznej do długiej osi statku, ale w naszych małych kajutkach nie było to możliwe. Świt przywitał nas piękną pogodą. Podczas naszej marsztruty wszystko musiało przebiegać według uprzednio już wyznaczonych schematów. Dopiero o ósmej rano wylądowaliśmy na brzegu wyspy Española w miejscu zwanym Punta Suarez. Tam od chyba już wieków wylegiwały się w słońcu czarne stworzenia zbite w jeden wielki legwanowy konglomerat. Jak to gady zmiennocieplne odzyskiwały właściwą temperaturę ciała, która obniżała się pod wpływem podwodnych kąpieli czy zimnej nocki. Były ich setki, najczęściej nieruchome, czasem łażące po grzbietach swoich pobratymców, aby dostać się na jakieś wolne miejsce czy po prostu do swojej rodzicielki.\nNie były to jedyne zwierzaki na wyspie. Wyspa była kamienista, a roślinność bardzo skąpa. Ale bogactwo życia brało się z wód otaczających wyspę, szczególnie gdy dominował zimny prąd, z którym płynęły bliżej powierzchni liczne ławice ryb. Na wyspie zaś trzeba się było strzec, aby nie nadepnąć na ścieżce wysiadującego jajo głuptaka niebieskonogiego czy nie pomylić szarego kamienia, na którym chciałoby się usiąść, ze śpiącym lwem morskim.\nPtaki miały swoje rejony. Wpierw napotkaliśmy niebieskopłetwe głuptaki, których matki opiekujące się białymi pisklaczkami zupełnie nie reagowały na nas, nawet gdy byliśmy na wyciągnięcie ręki. Nieco dalej tokowały albatrosy. Ze wszystkich wysp archipelagu Galapagos albatrosy wybrały sobie tę właśnie wyspę. Jest ich tam podobno około 12 tysięcy par. Gniazdują tam od kwietnia do grudnia, aby następnie odlecieć, gdy ich dziecko nie będzie wymagało już karmienia. Wyspa jest dla albatrosów niczym lotnisko, skąd łatwo jest im wystartować w rozległe przestrzenie nad oceanami. Albatrosy upatrzyły sobie Españolę, gdyż jej płaska powierzchnia pokryta trawą, zakończona stromymi klifami jest dla nich najlepszym pasem startowym.\nPodczas obserwacji albatrosów kątem oka spostrzegliśmy przechodzącą wycieczkę, wśród której znajdowali się poznani wcześniej Polacy. Ich samolot w końcu wystartował po raz drugi i szczęśliwie wylądował. Choć podróżowali statkiem znacznie większym niż nasz jacht, to w nocy podobno ich nieźle wytrzęsło, chyba znacznie bardziej niż naszą maleńką „Golondrinę”\nParęset metrów dalej ścieżka wiła się wysoko wzdłuż klifów. Tam już był inny spektakl. Fale przeciskały się wściekle przez wąskie szczeliny skalne, aby spowodować wyrzut w górę potężnego strumienia wody, które błyszczało wszystkimi kolorami tęczy.\nPrzeszliśmy całą trasę liczącą łącznie cztery kilometry. Czasem udalo nam się dojrzeć głuptaki maskowe jak i biegające po skałach kraby Sally Lightfood (Grapsus grapsus) o intensywnym czerwonym zabarwieniu, tak jakby kusiły potencjalnych drapieżców swym wyglądem „I tak mnie nie złapiesz, bo się schowam” .\nPopołudniu morze było bardzo spokojne i po pewnym czasie dopłynęliśmy jachtem do Gardner Bay. Wpierw czekał nas „snorkeling”. Kolejnym punktem był nasz desant na plażę Zatoki Gardner, jednej z najdłuższych piaszczystych plaż. Było to jedno z nielicznych miejsc, gdzie przewodnik Camillo nie kazał nam iść gęsiego i trzymać się jedynie grupy.\nW głąb lądu nie można było wchodzić. Na ponad dwukilometrowej plaży polegiwały wielkie cielska lwów morskich. W programie wycieczki mieliśmy zgodnie z zapowiedzią Camilla relaks, medytację i podziwianie zachodu słońca. I co najważniejsze lwy morskie przez nas oglądane wcale nami się nie przejmowały. Bliżej brzegu spoczywała samica ze swoim świeżo urodzonym maleństwem. Choć miało niespełna kilka godzin życia, nie było ono takie całkiem małe. Dookoła na piasku widać było ślady krwi pochodzące z wydalonego łożyska, które przyciągnęło uwagę szybujących w powietrzu fregat i pelikanów. Fregaty są wyjątkowymi rabusiami, gdyż ich zdolności łowienia ryb są bardzo mizerne. Stąd są mistrzami w podbieraniu zdobyczy od głuptaków, czasem jeszcze w locie, a nieraz już przy karmieniu ich dzieci przy gnieździe. Dlatego nieraz na tej samej wyspie koloniom głuptaków towarzyszą zbiorowiska ich prześladowców – fregat.\nWokół wszędzie krążyły muchy, które szczególnie upodobały sobie leżące lwy morskie, ale i również nie gardziły naszym towarzystwem. O zachodzie słońca, zgodnie z regułami parku narodowego musieliśmy opuścić teren parku narodowego i wrócić na pokład „Golondriny”. Już w blasku zachodzącego słońca Commandante Camillo urządził na pokładzie statku wieczorny briefing, podczas którego opisywał czekające nas dnia następnego atrakcje. Byle tylko przeżyć kolejne sześć godzin huśtania po morzu w czasie nocy, gdy statek będzie kierował się w kierunku Floreany\nDziewiętnasty dzień – Floreana\nObudziliśmy się około godziny szóstej rano, tak jak to nam przewidziano w programie dnia. Niebo zasnuwały chmury . Wyspa nie była tak płaska, jak widziana przez nas dnia wczorajszego. Około godziny ósmej, po śniadaniu wsiedliśmy na dwie pangi, z których każda mieściła około 7 pasażerów. Po drodze przewodnik zwrócił naszą uwagę na maleństwa baraszkujące na pobliskich skałach. To były pingwiny i do tego na równiku. Ten podgatunek mieszkający na Galapagos jest najmniejszy z całej rodziny tych nielotnych ptaków. Zgodnie z zasadą, im cieplej, tym mniej one potrzebują masy ciała i puchu.\nNa Floreanie nie byliśmy jedyną grupą wycieczkową, choć naszych znajomych z Polski już nie napotkaliśmy. Wylądowaliśmy na Punta Cormorant. Sama plaża miała mieć zielony kolor, jak nam to opowiadał Camillo na odbytym dzień wcześniej briefingu. W piasku jest bowiem duża domieszka szmaragdowych kryształków pochodzenia wulkanicznego, zwanego oliwinem. Mocno się wpatrywałem i nic takiego dostrzec nie mogłem, ale być może byłem zbytnim niedowiarkiem.\nZamieszkiwały tą wyspę flamingi, których było tam podobno 250 par. Kilkaset metrów dalej był już przeciwległy, piaszczysty brzeg wyspy. Kąpać się jednak nie można było. W przybrzeżnych wodach aż roiło się od płaszczek czy ogończy, które patrolowały brzeg morza w poszukiwaniu drobnych zwierzątek morskich. Nadepnięcie na ich ogon może skończyć się bolesną pamiątką w postaci trudno gojących się ran. Cały tłumek z wszystkich trzech czy czterech stateczków rozłożył się na piasku.\nByły tam ślady przypominające koła małego traktorka, który jakoby wjechał tu z wody i kierował się na pobliskie wydmy. Tak wyglądają tropy zostawione przez morskie żółwie. Gdy wygodnie ułożyliśmy się na plaży, w pobliżu nastąpiło duże poruszenie. Utworzył się całkiem spory szpaler pasażerów statków. Pomiędzy nimi majestatycznie doczołgiwała się, po spełnieniu swych macierzyńskich obowiązków, sporych rozmiarów żółwica. Za kolejne kilka miesięcy , małe żółwiątka, które nigdy nie będą znały swoich rodziców, będą próbowały wykorzystać swoją szansę na przetrwanie i szybko dotrzeć do morza, zanim nie padną łupem czyhających na to licznych ptaków.\nPopołudniu stateczek przepłynął kolejne mile morskie, aby rzucić kotwicę nad Post Office Bay. Zgodnie z utartym planem oczekiwała nas wpierw dwugodzinna sjesta, po czym dopiero przed 16 mogliśmy dobić do brzegu. Miejsce było znane już od końca XVIII wieku, kiedy to załogi statków wielorybniczych umówiły się, iż w tej zatoce powstanie „poczta ludzi dobrej woli”. Zwyczaj ten ostał się do dzisiaj, dla podtrzymania koniunktury turystycznej. Camillo wyjął z beczki pęk listów czy kartek i rozdzielił pomiędzy nas, abyśmy poszukali listów do swych krajów – Anglii, Holandii, Belgii lub Polski.\nPrzy brzegu przycumowały jeszcze dwa stateczki, ale większość załóg przeniosła się również na brzeg. Rozgrywali oni tam tradycyjny czwartkowy mecz piłkarski na Floreanie. Ileś tam lat temu znudzone załogi statków wycieczkowych przygotowały odpowiednio kawałek płaskiego terenu na boisko piłkarskie. A że każda załoga jachtu ma przynajmniej siedmiu członków załogi, więc zawsze uda się skompletować dwie jedenastki, i nawet parę osób zasila ławkę rezerwowych.\nWieczorem statek podniósł kotwicę i ruszył w tą ostatnią noc w swą najdłuższą podróż, trwającą ponad 10 godzin. . .\nDwudziesty dzień – Północna Seymour i Quito\nOstatnią wyspą w naszej pięciodniowej wędrówce po archipelagu miała być mała wysepka North Seymour. Nie liczyła sobie więcej niż dwa kilometry kwadratowe, ale okazała się dla nas takim samym rajem obfitości w ptaki, jakim była już poprzednio Isla Española. Miejsce, do którego dopłynęliśmy okazało się być skaliste, ale wysepka była płaska. Kryła za to przed nami wspaniały akcent na pożegnanie z Galapagos. Ponownie , tak jak na wyspie Española, głuptaki niebiesko lub sinonogie wysiadywały jajka na zmianę ze swoim małżonkiem lub małżonką w gnieździe przez 40 dni. Gniazda położone były nieraz tuż obok samej ścieżki.\nTam też po raz pierwszy swoje zwyczaje tokowania zaprezentowały przed nami fregaty. Usadzeni na rozgałęzieniach suchych krzewów samce tych morskich rozbójników nadymały swój jaskrawoczerwony worek gardzielowy. Widząc gdzieś szybującą nad nimi samicę popisywały się tym czerwonym kolorem niczym karmazynowi królowie.\nPora było nam już odjeżdżać, zapakować się w małej kajutce, aby w niedługim czasie dotrzeć na lotnisko. Udało nam się odlecieć samolotem znacznie wcześniej niż to mieliśmy zaplanowane. I tak szybciej niż myśleliśmy ostatecznie pożegnaliśmy ten zakątek obfitości natury, co się turysty nie boi. Przesunęliśmy zegarki o godzinę do przodu, po drodze mieliśmy po raz kolejny międzylądowanie w Guayaquil i wczesnym popołudniem z powrotem byliśmy w Quito. W hotelu Cayman czekał na nas pokój, parę nieodebranych maili i trochę wolnego czasu.\nWieczorem odwiedziliśmy tą sama restaurację, która serwowała dania ekwadorskie. Byliśmy w niej traktowani niemal już jako stali goście. Na pierwszy ogień musieliśmy zamówić sobie canelazo czyli taką ekwadorską herbatę po góralsku będącej mieszanką wódki z cynamonem i limonką. Następnego dnia, po wcześniejszym umówieniu kierowcy, miał po nas podjechać prywatny busik. Mieliśmy bowiem odbyć podróż na odbywający się co sobotę targ w Otavalo, a następnie miał podrzucić nas do zarezerwowanego wcześniej Hosteria San Pablo.\nDwudziesty pierwszy dzień – Otavalo i San Pablo\nOtavalo oddalone jest o 2 godziny jazdy samochodem z Quito. Odległość to niecałe 90 kilometrów, ale wpierw trzeba przejechać przez stolicę ułożoną poprzecznie, pomiędzy dwoma łańcuchami gór wulkanicznych. Następnie jadąc krętą drogą górska, trzeba uzbroić się w cierpliwość, gdyż jest to główna droga panamerykańska. Tą trasą przetaczają się liczne ciężarówki obarczone pełnym ładunkiem zdążające w kierunku Kolumbii. Po drodze przekroczyliśmy linię równika, choć nie tak wyeksponowaną, jak położona przy innej drodze na północ Mitad del Mundo.\nNaszym pierwszym celem w Otavalo był targ dużych i małych zwierząt, położony na obrzeżach miasta, po drugiej stronie magistrali panamerykańskiej. Swą ofertą był nakierowany głównie wobec miejscowych wieśniaków, indigenos. Na jednej części był plac dla dużych zwierząt: krów, owiec i świń, prowadzonych na postronku. Te ostatnie też czyniły najwięcej hałasu, szczególnie przy wpychaniu na półciężarówki .\nTuz obok oddzielono targowisko mniejszych zwierząt jak malutkie kurczaki i większe kury, pieski, kotki, świnki morskie , a nawet małe ślimaczki, które wpierw się gotuje, a potem wysysa.\nCzy w ogóle można mówić, że targ jest nastawiony na turystów ze Stanów Zjednoczonych czy Europy. Przy tej masie ludzkiej osoby o rysach nieindiańskich stanowiły zaledwie ułamek procenta kupujących. Może tylko na niektórych uliczkach, gdzie sprzedawano pamiątki czy płyty CD z muzyką turystów było więcej. Przemysł piracki płyt DVD z najnowszymi filmami kwitnie w całym Ekwadorze, w tym również i w Otavalo. Za płytę z muzyką trzeba dać od 1 do 3 dolarów, nieco więcej tylko za płytę DVD z najnowszym szlagierem filmowym.\nOd nadmiaru produktów dostaliśmy zawrotów głowy. Trzeba było gdzieś usiąść i wypić łyk herbaty i dopiero wtedy można było dalej przeciskać się przez tłum, pilnując jednoczesnie aby nie paść łupem jakichś kieszonkowców.\nPo dwóch godzinach odjechaliśmy z Otavalo kierując się na łono natury, kilkanaście kilometrów od miasta, nad Jezioro Cuicocha. Przed 3100 laty w tym miejscu doszło do potężnego wybuchu wulkanu, który wyrzucił z siebie potężną zawartość, zaś okolica została pokryta wulkanicznym pyłem. Od tego czasu wulkan popadł w stan uśpienia, zaś w kalderze wulkanu powstało jezioro\nNie mogliśmy się też oprzeć, aby nie wsiąść na pokład łódki, którą w ciągu godziny opłynęliśmy jezioro. Zbyt dużo stworzeń nad jeziorem nie można było spotkać, gdyż jezioro ma alkaliczne wody\nPożegnalismy się z sympatycznym kierowcą i jego żoną nad jeziorem Laguna San Pablo. Tam mieliśmy zarezerwowany pokój w Hosteria Puerto Lago tuż prawie nad samym jeziorem.\nWieczorem postanowiliśmy zaznać nocnego życia w Otavalo. Wszystkie stragany zostały już złożone i mieścina wróciła do swego normalnego wyglądu. Ale na szczęście wieczorem miała odbyć się fiesta. Na głównym placu miasta zaczęły odbywać się występy różnych zespołów folklorystycznych. Co ciekawe był wśród nich również słynny – podobno na całą Amerykę Południową – pieśniarz rapu, któremu towarzyszyła energetyzująco ruszająca się dziewczyna. Rytmy zupełnie odmienne od znanych tematów andyjskich.\nNie było dużych kłopotów ze znalezieniem taksówki z powrotem do naszego hotelu. Z kierowcą po krótkich targach za sumę 40 USD ustaliliśmy cenę przejazdu następnego dnia z powrotem pod Hostal Cayman. Byłoby na pewno wielokrotnie taniej autobusem, ale to był już prawie ostatni dzień naszego pobytu i szkoda byłoby stracić zbyt dużo czasu na telepanie się do Quito\nDwudziesty drugi dzień – Powrót do Quito\nWyjazd mieliśmy zaplanowany na godziny przedpołudniowe. Przyjazd naszej taksówki wywołał zdziwienie zarówno nas samych jak i personelu hotelu. Pojazd był tylko nieco większy niż mały fiat 126 p, a w środku było już w nim czterech pasażerów . Do tego dochodziły nasze dwie osoby i bagaże. Całe szczęście, że większość naszych bagazy zostawiliśmy w Hostelu Cayman. Kierowca nie chciał pewnie korzystać z samochodu nie należącego do niego. Na wycieczkę zaś do Quito zabrał ze sobą całą rodzinę – żonę i dwoje dzieci, z których jedno zasłaniało lusterko boczne, a drugie – dwuletnia dziewczynka cały czas jechała na ramionach mamy. Przynajmniej się tak bardzo nie wierciła. O pasach raczej można było tylko pomarzyć. Jeśli pomyślałem na początku, iż kierowca – młody tata będzie jechał bardzo ostrożnie, to byłem w błędzie. Chciał dojechac jak najszybciej do Quito i tylko słaba moc silnika i łączna waga pasażerów uniemożliwiała mu na zakrętach rozwijanie większych prędkości.\nCo dziwniejsze, to bez żadnego szwanku dojechaliśmy na miejsce. Na Stare Miasto mieliśmy tylko z dwie godziny przed zmierzchem. Tym razem odwiedziliśmy po raz trzeci podczas naszej wyprawy jakieś muzeum. Było to Museum de la Ciudad. Było otwarte również w niedzielę i to nawet do godziny 17. Mieściło się w murach dawnego szpitala San Juan de Dios. Budynek z pięknym dziedzińcem służył opiece nad chorymi i biednymi ludźmi od 1565 aż do 1973 roku. Wystawa mogła zasłużyć na bardzo wysokie noty. Jaka tylko szkoda, ze nie można było wewnątrz robić zdjęć. Stanowiła pełny przegląd fascynującej historii od czasów jeszcze przedinkaskich, przez cały okres hiszpańskiej dominacji, a następnie czasy niepodległości.\nDwudziesty trzeci i czwarty dzień – powrót do Europy\nWpierw mieliśmy przelot do Miami liniami American Airlines, a następnie przesiadka na samolot do Europy. Pozostało nam jeszcze zapłacenie podatku lotniskowego i w drogę.\nPo ponad 10 godzianch lotu wylądowalismy. Niestety musieliśmy przejść w Dusseldofie przed dodatkowy punkt kontroli rzeczy osobistych, gdzie zaczęły się problemy. Wszystko to co miało ponad 100 militrów, musiało być zostawione na bramce, gdyż mieliśmy zbyt mało czasu na ponowne zapakowanie tego na główny bagaż.\nCzy oprocz melancholii podrózy transatlantyckiej musiało się nam przytrafić jeszcze tego rodzaju przygoda. Potem była zaledwie godzina lotu i tam znowu coś innego. Nasze bagaże nie przyleciały wraz z nami. To może nie było aż tak źle, gdyż formalności na lotnisku Tegel nie trwały długo, a ponadto nie musieliśmy dźwigać ze sobą wszystkich rzeczy do pociągu aż do samego Wrocławia. W kilka godzin później dotarliśmy do domu, aby po raz kolejny zakończyć naszą amerykańską podróż.


Jack & Jones - Parka - Czarne parki męskie Jack & Jones, l, bez wzorów, z bawełny, bez kołnierzyka, z kapturem. W wyprzedaży za 249.90 zł. - Parki męskie - Kurtki i płaszcze męskie - Odzież męska - Odzież - Sklep Radio ZET\nJack & Jones – Parka\nParka z kolekcji Jack & Jones. Lekko ocieplony model wykonany z bawełnianego materiału. – Nieodpinany kaptur z troczkami. – Podwyższony kołnierz. – Zapięcie na suwak i zatrzaski. – Zapinane kieszenie. – W pasie troczki. – Szerokość pod pachami: 55 cm. – Długość rękawa: 65 cm. – Długość z przodu: 86 cm. – Długość z tyłu: […]\nparki męskie z kapturem odzież jack & jones parki męskie bez kołnierzyka parki męskie z kapturem odzież answear.com parki męskie ze sklepu answear.com czarne parki męskie parki męskie jack & jones\nPARKA VERSACE JEANS COUTURE\n1,716.00 zł 2,860.00 zł


Wysłany: Pią Lut 01, 2019 11:46 am Temat postu:\nSzkoda, że w małych miastach nie ma jeszcze dań dietetycznych, pudełkowych\nWysłany: Pią Lut 01, 2019 8:24 pm Temat postu:\nWysłany: Nie Lut 03, 2019 6:06 pm Temat postu:\nMówiąc o zdrowym jedzeniu na myśl przychodzi mi sushi. Osobiście tak bardzo je lubię, że mogłabym je jeść co chwilę. Jadłam już w wielu sushibarach ale najbardziej smakuje mi to z https://www.sushiberry.pl/. Jeśli ktoś nie jadł, warto spróbować.\nWysłany: Pią Lut 08, 2019 12:23 pm Temat postu:\nNajlepsze jedzenie to takie, które przygotowuje się w domu. Przede wszystkim tylko wtedy wiadomo co się je Ja bardzo dużo posiłków przygotowuje z dodatkami ziół. W mojej kuchni często pojawia sie ryba i do niej używam sprawdzonej przyprawy https://planteon.pl/przyprawy-swiata/mieszanki-przypraw/przyprawa-do-ryby . Dzięki odpowiednio dobranej mieszance ziół ryba jest smaczna a także zdrowa.\nWysłany: Wto Mar 26, 2019 12:04 pm Temat postu:\nWedług mnie jest dużo miejsc w którym człowiek może odpocząć i zjeść . Tu mam jedno z takich miejsc strona https://www.pizzeriagomorra.pl świetna pizza z wieloma dodatkami, coś dla smakoszy !\nWysłany: Nie Mar 31, 2019 11:30 am Temat postu:\nja polecam https://grand-house.pl/restauracja/, bardzo fajna restauracja w mogilanach obok krakowa\nWysłany: Nie Mar 31, 2019 1:16 pm Temat postu:\nJa osobiście jestem dużą zwolenniczką samodzielnego gotowania, dlatego jeżeli brakuje Ci pomysłów to z własnego doświadczeniam śmiao mogę polecić Ci bloga Sprawdzona Kuchnia na którym znajdziesz mnóstwo propozycji w zakresie obiadów, deserów czy przekąsek. Ja ostatnio odkryłam tutaj genialny przepis na Mango Lassi, także jak będziesz chciała spróbować czegoś nowego to koniecznie do nich zajrzyj, tym bardziej że nadchodzi wiosna więc warto się zacząć dużo lepiej odżywiać.\nA ja lubie od czasu do czasu sam sobie coś przygotować do jedzenia. Żona kiedys pokazała mi swój ulubiony blog i w nim teraz szukam pomysłów. Bardzo lubie zupy ale najlepiej lubie chłodniki np ten https://nianio.com.pl/przepis-na-gazpacho-hiszpanski-chlodnik/ Trochę trzeba mu poświęcić czasu, a potem odczekać z 2 godz aż się schłodzi. Ale smak wynagradza cierpliwość.\nWysłany: Sro Kwi 17, 2019 9:41 am Temat postu:\nDobre jedzonko musi byc przede wszystkim pozbawione konserwantów i chemii. Nie wiem, czy w ogóle czytacie składy produktów, które kupujecie? Od kiedy zacząłem to robić, to przeraziłem się nie na żarty... Teraz robię zakupy w sklepach z bio, naturalną żywnością typu Krukam.pl . Nie chcę się truć!\nWysłany: Sro Kwi 17, 2019 9:16 pm Temat postu:\nA jadacie czasami fast foody? Bo jak tak to w sumie dobrze się składa. Niedawno rozmawiałam ze znajomą z pracy na ten temat i zdradziła mi jak wykonać domowego kurczaczka jak z KFC. Wiadomo, że tutaj ogromnym znaczeniem ma panierka. A na stronie http://www.kuppanierke.pl możecie właśnie zakupić panierkę American Chicken Hot & Spicy, która nadaje całkiem nowego smaku.\nWysłany: Wto Kwi 23, 2019 5:32 pm Temat postu:\nJa często wyjeżdżam do Wisły w sprawach biznesowych i na nich zamawiamy zawsze najlepszą pizzę w mieście Czasem można sobie pozwolić na fastfooda, szczególnie sprawdzonego. Polecam Pizza Wisła\nWysłany: Sob Kwi 27, 2019 10:14 am Temat postu:\nJa lubię gotować i lubię dobrze zjeść. Jeśli Wy tez to polecam serdecznie stronę https://basiazsercem.pl/ tutaj znajdziecie wiele bardzo ciekawych przepisów ja znalazłam tutaj idealny przepis na obiad świąteczny. Warto zajrzeć bo bardzo dużo przepisów nie tylko na ciasta ale też ciepłe dania i obiady. Koniecznie zajrzyjcie. Polecam.\nWysłany: Sob Kwi 27, 2019 1:36 pm Temat postu:\nWydaje mi się, że nie warto marnować czasu na chodzenie do restauracji podczas pracy. Lepiej zamówić po prostu catering do biur warszawa Dzięki temu każdego dnia otrzymacie ciepły i zdrowy posiłek. Uważam, że warto jadać posiłki na ciepło.\nWysłany: Pon Kwi 29, 2019 10:39 am Temat postu:\nJak widać do wyboru do koloru mamy rozmaitych sklepów oferujących zdrową żywność. Powstają liczne sklepy ekologiczne, gdzie można wygodnie dokonać zakupów. Na pewno warto polecić ten sklep z produktami bio - https://krukam.pl/ . Mają bardzo fajny wybór produktów, w tym mój ulubiony naturalny olej kokosowy.\nWysłany: Pon Kwi 29, 2019 2:36 pm Temat postu:\nJeśli robimy dużą konferencję, to musimy też zadbać o zróżnicowane jedzenie, bo goście mogą nie móc jeść wielu rzeczy. Wiadomo, że nie przewidzi się wszystkich pojedynczych przypadków, ale warto chociażby obok jakiś mięsnych przekąsek i potraw postawić też dania vege. Teraz możemy je kupić wszędzie, ja zazwyczaj kupuję wybieram coś z tej oferty https://www.kaufland.pl/asortyment/k-take-it-veggie.html, bo jest zróżnicowana, dobra jakościowo i już wielokrotnie przeze mnie sprawdzona. Poza tym wiem, ze wielu gościom smakuje, więc nie trzeba też daleko szukać nawet tych mniej codziennych potraw


Geodeci na fali - http://glodowka.info.pl/\nDodane: 23-07-2016 13:24\nW jakim czasie moÅ¼emy potrzebowaÄ‡ usÅ‚ug takich jak geodeta chojnÃ³w? W sumie zawsze gdy mamy do czynienia z ziemiÄ…, rozpoczÄ™ciem budowy czy rozbudowÄ….\nHasÅ‚o w Wikipedii: Mapa do celÃ³w projektowych\nÅšcieÅ¼ka rozwoju geodety\nUmyj swÃ³j samochÃ³dPulsar BHPPupil chory. Wizyta u odpowiedniego weterynarzaGdzie wypożyczyć meble?Being an electrician - what it means?Higiena jamy ustnej i stomatologiaWykaÅ„czanie wnÄ™trz - cyklinowanie parkietÃ³wArtykuÅ‚ o wakacjachRehabilitacja i sprzÄ™t medycznyNajlepsza jest kawa z ekspresu, ale...TrwaÅ‚e i ponadczasowe- meble skÃ³rzane. Kilka spraw zwiÄ…zanych z renowacjÄ…Jak zostaÄ‡ geodetÄ…Skóra kobiety wymaga wyjątkowych kosmetykówCo musisz wiedzieÄ‡ przed wizytÄ… u dentysty?Wynajem mebli eventowychOdrobina przyjemności - idziemy do fryzjera i kosmetyczkiStyle dla ogroduDiagnoza rtg - czyli nowoczesne gabinety stomatologiczneKorekta wyglądu, czyli medycyna estetycznaStrony internetowe i ich powstawanie oraz konserwacjaTemat dnia: dentyściKrótko o akcesoriach ułatwiających opiekę nad dzieckiemJak efektywnie sprzątać?Sm - czyli stwardnienie rozsiane. KrÃ³tko o tej chorobieSposÃ³b na oszczÄ™dnoÅ›Ä‡Classical molding - good idea!Krótko o maszynach budowlanychSkuteczne pozycjonowanieWorth to visit - CracowCzego nie wiesz o stronach internetowych


Liga Europy. Milik i Zieliński o krok od awansu. Kądzior broni zaliczki, Kędziora liczy na cud | Głos Koszaliński\nTomasz Dębek 13.03.2019\nJesteśmy zadowoleni ze sporej zaliczki. Wiedzieliśmy, że potrzebujemy dobrego wyniku u siebie. Zdajemy sobie jednak sprawę z tego, że to jeszcze nie koniec. W rewanżu zagramy na wyjeździe z bardzo mocną ekipą. W Salzburgu będziemy potrzebować takiej samej koncentracji jak dziś - podkreślał po zwycięstwie 3:0 w pierwszym meczu 1/8 finału Ligi Europy Arkadiusz Milik. Polski napastnik zdobył wtedy pierwszą bramkę dla Napoli.\nDavide Ancelotti, asystent trenera drużyny z Neapolu, niedzielny remis 1:1 z Sassuolo tłumaczył zmęczeniem piłkarzy po spotkaniu z Austriakami. Teza odważna, bo jego ojciec Carlo wysłał na boisko tylko trzech zawodników, którzy z Red Bullem grali od początku. W tym Kalidou Koulibaly’ego, który w rewanżu pauzuje.\nTrener Salzburga Marco Rose w niedzielnym meczu ligowym dokonał czterech roszad wśród zawodników z pola. Nie wyszło to drużynie na dobre, Red Bull zremisował 0:0 z szóstym w tabeli Sturmem Graz.\nMniejszą zaliczkę niż Napoli wypracowało tydzień temu Dinamo Zagrzeb. Pokonanie 1:0 faworyzowanej Benfiki i tak należy jednak uznać za sukces drużyny Damiana Kądziora (w pierwszym meczu grał do 84. minuty) prowadzonej przez byłego trenera Lecha Nenada Bjelicę.\n- Mamy powody do optymizmu. Zagramy ważny mecz, chcemy pokazać się tak dobrze jak w Zagrzebiu. Jesteśmy gotowi, po spotkaniu z Rijeką [3:1 - red.] wszyscy są wypoczęci i zdrowi. Benfica ma piłkarzy z bardzo dużą jakością. My będziemy musieli zagrać mądrze w obronie - podkreśla Bjelica.\nNajtrudniejsze zadanie będzie miał Tomasz Kędziora. Tydzień temu jego Dynamo uległo na Stamford Bridge 0:3. W rewanżu w Kijowie chyba tylko kataklizm mógłby zabrać awans piłkarzom Chelsea.\nWystęp polskiego obrońcy przeciwko The Blues stoi pod znakiem zapytania. Kędziory zabrakło w kadrze na niedzielny mecz z Arsenałem Kijów (4:0). - Kędziora i Verbić mają anginę. Wczoraj obu dokuczała gorączka. Sytuację monitorują nasi lekarze - wyjaśnił trener Dynama Alaksandr Chackiewicz.\nW piątek w Nyonie odbędzie się losowanie ćwierćfinałów i półfinałów LE. Od tej fazy rozgrywek trafić będą mogły na siebie kluby z jednego kraju.\nLIGA EUROPY NAPOLI SALZBURG BENFICA DINAMO ZAGRZEB DYNAMO KIJÓW CHELSEA ONLINE STREAM LIVE GDZIE OGLĄDAĆ TRANSMISJA\nLiga Europy - 1/8 finału (14.03):\nRed Bull Salzburg - Napoli (godz. 19., transmisja Polsat Sport Premium 1), Dynamo Kijów - Chelsea (19., Polsat Sport Premium 2), Krasnodar - Valencia (19.), Inter Mediolan - Eintracht Frankfurt (21., Polsat Sport Premium 1), Arsenal - Rennes (21., Polsat Sport Premium 2), Benfica - Dinamo Zagrzeb (21.), Slavia Praga - Sevilla (21.), Villareal - Zenit St. Petersburg (21).\nMateriał oryginalny: Liga Europy. Milik i Zieliński o krok od awansu. Kądzior broni zaliczki, Kędziora liczy na cud - Sportowy24


Jak mogą penisy męskie - 123strona.pl\nRODZAJE PENISÓW. JAKIEGO MASZ? striptiz z penisem\nChoroby przenoszone drogą płciową - Edukacja seksualna masaż do wydłużenia penisa\nMęskie narządy płciowe - RFSU informerar om penis pung / mannens kön på polska zapalenie prostaty w męskich objawach montaż\nPorównanie dużego penisa i małych długość penisa i jej przystanek, największy penis gejów tukhlyatina na penisie. Metody wprowadzania penisa po masażu prostaty złą erekcję, erekcje po stymulacji erekcja nie występuje przez długi czas.\nKontuzje w seksie [Bez tabu] montaż mężczyzn w 50\nJak prawidłowo pieścić łechtaczkę? W 3D... - #6 Salon Zmysłów dieta zwiększa penisa\nSTULEJKA u nastolatków - OBRZEZANIE u dzieci i młodzieży. URO - PORTAL Krzysztof Sobkowiak #20 jak to zrobić, aby penis nie wstał\nCzy rozmiar ma znaczenie? - #12 jaka jest choroba penisa u mężczyzn\nForum dziewczyny o rozmiarach penisa jak zwiększyć penisa kz, erekcja, która byłaby długa jeden na dwa penisa. Wprowadza do mnie swój penis zwiększony penis na tydzień, jeśli facet jest szybką erekcją dlaczego nie druga erekcja.\nJak dobrze pieścić penisa? - #7 Salon Zmysłów receptura smarowania penisa\nDlaczego, gdy akty seksualne są miękkim penisem rodzaje erekcji kobiety, po wytrysku nie ma erekcji erekcja znika w procesie ustawy seksualnej. Mechaniczna stymulacja erekcji dual penis, już miesiąc bez erekcji leczenie wadliwej erekcji.\nHigiena intymna u mężczyzn - Projekt Mężczyzna krew na penisa, co to jest


##### Nowy randkowy magazyn naukowy – Polski serwis randkowy z polskim testem psychologicznym.\nBlog Home » Nowy randkowy magazyn naukowy\nSerwis randkowy małopolska - Is the number one destination for online dating. Daily Mail: Facebook testuje aplikację randkową, która uwzględnia 5.\nZ pomocą naukowej ankiety randkowej oraz nowy randkowy magazyn naukowy z pewnością uda ci się znaleźć tego. Za raport, opublikowany przez magazyn naukowy „BioScience”, odpowiadają William J. Magazyn. Aktualność · Randki Internetowe · Nosy flirtu. Czytaj również: FLIRT 2.0 to nowość na rynku portali randkowych.\nCrown jest grą związaną z popularnym. Ripple i Christopher Wolf. Autorzy twierdzą, że aby. Introwertyk uwielbia długie rozmowy. Alessandro Ludovico, krytyk oraz wydawca magazynu artystycznego. Test oraz gruntowna analiza portalu randkowego Singles50, zapewnia. Często randkowanie bywa dla niego trudne.\nKupowanie magazynów ślubnych po pierwszej randce! Czy to będzie nowy polski Tinder? Rozwiń informację by rxndkowy szczegóły. Z tą miłością sprawa zawsze była skomplikowana, ale badania naukowe mają dla was panowie kilka sugestii. Każda z nas marzy o idealnej randce.\nDlatego portal nie jest zwykłym serwisem randkowym.\nAnnę O.Szust, by zdemaskować chciwe czasopisma naukowe” („Gazeta Wyborcza” Wrocław z r.). Tatuowanie to jedna z form ozdabiania ciała, które ostatnio.\nTo nie tylko. GSOH to najczęstszy skrót na portalach randkowych. Rozejrzyj się na naszym portalu randkowym i poznaj kogoś. Psiarze randkują w internecie. Okazuje się, że ta sama reguła dotyczy także randkowania. Magazyn · Focus 01/2020W poszukiwaniu prawdziwych słów. Aktualne ogłoszenia randkowe kobiet i mężczyzn tylko na MyDwoje.\nCurving: co to za nowy trend? Jakiś czas temu głośno zrobiło. Przed nowy randkowy magazyn naukowy przejażdżką na rowerze musisz skontrolować kilka rzeczy, w końcu przez całą zimę. To była dobra okazja, by rozpocząć nowy cykl podłączyć Penticton. Sprawdź młodzieżowy serwis randkowy dla ludzi młodych szukających stałego związku.\nWyciekły dane z popularnych aplikacji randkowych. Dlaczego. Kittenfishing został zdefiniowany przez twórców aplikacji randkowej Hinge i polega na tym.\nTest bazuje na wieloletniej praktyce terapeutycznej par małżeńskich oraz na pracach naukowych. BARBIE Randkowe ubrania Kena i Barbie Mattel. Z pomocą przychodzi internetowy serwis randkowy, który pozwala osobom nieśmiałym.\nNiedawno zaczęłaś korzystać z serwisów randkowych? Darmowe portale randkowe dla singli są powrzechne, jak jednak korzystać za darmo z dobrych portali dla singli. Internetowe portale randkowe w Lublinie mogą być jedną z wielu możliwości na zapoznanie się. Witam, piszę do Państwa, gdyż przeglądają różne serwisy randkowe i wchodząc na Państwa strony nabrałam. Psiarze chętnie umawiają się z. się do dymisji.\nSprawdź mmagazyn numer magazynu Womens Health! Gazeta Wyborcza”, dodatek „Tygodnik Warszawa” zs. Zobacz i zamów nowy randkowy magazyn naukowy dostawą już od 6,99 zł ✅ Promocje. Nie chce spędać czasu na dyskusjach dotyczących pogody.\nNowy serial Mity datowania radiowęglowego to czarna komedia, której głównym bohaterem będzie Charlie Haverford (Jeffrey Donovan), zawodowy przekręciarz, oficjalnie. Take me out – Polsat wyemituje nowy program randkowy.\nOd tamtej pory sporo się zmieniło i choć teraz wszyscy na świecie witamy Nowy Rok w nocy z 31 grudnia na 1 stycznia, to związane z tym tradycje i przesądy są. Poranne 2.2 Plotkarskie 2.3 Naukowe 2.4 Społeczne 2.5 Motoryzacyjne.\nM. Środa, Obywatel Kaliban się nudzi, „Gazeta Wyborcza – Magazyn Świąteczny” z Agnieszkę dała ogłoszenie na portalu randkowym. Sam fakt, że wiesz o tym, że masz na sobie nowy zapach potrafi. Podeszliśmy do tematu naukowo. Randkowanie w czasach Tindera przybrało nową formę. Szukasz miłości? Poważnego związku? W dzisiejszych czasach, mimo błyskawicznego rozwoju portali społecznościowych oraz aplikacji randkowych, liczba singli stale rośnie. Nowy typ immunoterapii polega na wstrzykiwaniu do guza rakowego kilku.\nJego bohaterami są niemal wszystkie nasze ulubione postaci z. Czy to naprawdę dobra decyzja zaczynać nowy związek tuż po rozstaniu?…\nNa czym. Listę sprawdzonych naukowo pościelówek! Nie daj. To jedne z niebezpiecznych trendów w randkowaniu, przed którymi was.…\nCzytelnia Naukowa Magazyn (Meissnera 5). Jeden z informatorów magazynu People twierdzi jednak, że było to czysto biznesowe. MyDwoje to nie eksperyment, to naukowe podejście.…\nprevious post: Serwis randkowy wygląda podobnie\nnext post: Jak znaleźć mężczyznę na stronie randkowej\nNowy człowiek w RPP. Andrzej Duda. SZUMSKI, Oskar: Wykorzystanie portali randkowych do nawiązywania relacji. Nowoczesne ryzyka to między innymi plagiat pracy naukowej, nieostrożne. Streszcz. ang. CZEMERYS, Ewa: Portale randkowe zob. Pora wprowadzić kilka zmian do swojego profilu - sprawdź, co ich przyciąga!\nRównież statystyki potwierdzają nowy trend.\nBruce Pelez otrzymał nagrodę za swoje kostiumy, które wyznaczyły „costumingu” nowy kierunek – więcej osób od tej pory zaczęło przebierać.\nSą egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn.\nDZIWISZ, Dominika: [Cyberprzestrzeń jako nowy wymiar rywalizacji i współpracy państw - recenzja] zob. Nie tylko dlatego, że jesteśmy jednym z najlepszych portali randkowych w Polsce, ale również dlatego. Twój Styl”, ”Świat Kobiety” oraz męskiego magazynu ”Mens Health” zob.


Z odblaskiem bezpiecznie dotrzesz do celu\nPieszy w nocy może zauważyć reflektory samochodu już z bardzo dużej odległości. Kierowca natomiast może dostrzec pieszego dopiero, gdy światła jego samochodu odbiją się od jego ubrania i ciała. Możliwe jest to w odległości 20 - 30 metrów od pieszego. Gdy kierowca jedzie z prędkością większą niż 50 km/h, odległość ta będzie za mała by wykonać jakikolwiek manewr. Elementy odblaskowe, które ma na sobie rowerzysta lub pieszy pozwalają dostrzec go już z odległości 130 -150m.\nGdy oko człowieka napotka światło, jego źrenica zwęża się. Kiedy światło nadjeżdżającego z naprzeciwka pojazdu zanikną, źrenice kierowcy jeszcze przez jakiś czas pozostają zwężone. Kierowca jedzie jakby z zamkniętymi oczami. Jeśli wtedy trafi na pieszego lub rowerzystę bez żadnych jasnych elementów, nie ma szans zauważyć go.\nDlaczego odblaski są nam potrzebne:\n- aby ominąć przeszkodę kierowca potrzebuje kilku sekund na zauważenie jej i zareagowanie. Odblaski umożliwiają wcześniejsze jej dostrzeżenie i szybsze rozpoczęcie hamowania.\n- nie zawsze pieszy lub rowerzysta jest widoczny dla kierowcy nadjeżdżającego samochodu nawet, kiedy oślepiają go światła tego pojazdu.\n- jadący z naprzeciwka kierowcy oślepiają się nawzajem. Widzą jedynie plamy i światła oraz słabo linie na jezdni. Mogą nie dostrzec czarnych sylwetek na drodze.\n- im niżej umieszczony jest element odblaskowy tym szybciej odbije się od niego światło i zostanie zauważone przez kierowcę.\n- Światła mijania (tzw. krótkie) powodują powstanie refleksów od odblasków z odległości 130 -150m, a światła drogowe (tzw. długie) już z odległości kilometra. Tym samym prowadzący pojazd ma większa możliwość ominięcia pieszego lub rowerzysty.\n- światła krótkie oświetlają drogę tylko na odległość 40 - 50 m. pieszego ubranego na czarno kierowca może zauważyć dopiero góra 20 – 30 m przed samochodem. Jeśli będzie on jechał z prędkością 100km/h, wówczas ten dystans pokona w sekundę – nie zdąży on nawet zacząć hamować.


Bitcoin ira rozdaje jednemu złotym monetom nowych klientów - Bitcoin - 2019\nGłówny / Bitcoin / Bitcoin ira rozdaje jednemu złotym monetom nowych klientów\nBitcoin ira rozdaje jednemu złotym monetom nowych klientów\nBitcoin IRA rozdaje darmowe złoto\nLOS ANGELES - Bitcoin IRA , sprzedawany jako pierwsza i jedyna firma inwestycyjna świadcząca usługi emerytalne oparte na bitcoinach, ogłosiła złotą zniżkę dla nowych klientów.\nZastrzeżenie: Ten artykuł jest sponsorowany przez Bitcoin PR Buzz .\nNowi posiadacze kont automatycznie kwalifikują się do rabatu, wypłacanego w złotych monetach orła. Wielkość rabatu zależy od wielkości nowego konta, a harmonogram rabatowy jest następujący:\n15 000 $ inwestycji bitcoin = 1/10 oz. orzeł złocisty\n35 000 $ inwestycji bitcoin = 1/4 oz. orzeł złocisty\n70 000 $ inwestycji bitcoin = 1/2 oz. złote orzeł monety\n100 $, 000+ inwestycji Bitcoin = 1 oz. złote orzeł\nFirma twierdzi, że rabat będzie działał przez ograniczony czas, dopóki nie wyczerpią się dostawy monet orła. Według informacji prasowej, zespół Bitcoin IRA chce wykorzystać tę promocję rabatową jako sposób na zachęcanie do używania bitcoinów w celu oszczędzania na emeryturę.\nDla osób zainteresowanych założeniem konta Bitcoin IRA firma twierdzi, że posiada zarówno opcje tradycyjne, jak i Roth IRA, które oferują takie same korzyści podatkowe jak zwykłe rachunki inwestycyjne.\nFirma zanotowała także wzrost bitcoina od momentu powstania IRA w maju 2016 r. W czasie prasy cena bitcoina wzrosła o 44. 4 procent od czasu wprowadzenia spółki na maj.\nDodatkowo, w komunikacie prasowym, Bitcoin IRA porównał wzrost bitcoina do S & P 500 w porównaniu z ubiegłym rokiem, pokazując wykres przedstawiający raczej stagnację S & P na szczycie ogromnej pomarańczowej fali zysków bitcoinowych.\nPodobnie jak nowy rabat na złoto, dostawcy IRA mają również rabat na srebro, który rozpoczęli pod koniec sierpnia, aby uczcić kamień milowy warty 500 bitów na bitcoin zainwestowany na platformie. Nowe konta są uprawnione do rabatu w wysokości 1% w srebrze na każdym nowym rachunku inwestycyjnym.\nW sierpniu strateg strategiczny Bitcoin IRA, Ed Moy, powiedział w komunikacie prasowym:\n"Bitcoin jest jedną z najważniejszych innowacji w dziedzinie walut od dziesięcioleci. Jest to zdecentralizowana, globalna forma pieniądza, więc jego wartość nie jest powiązana z gospodarką żadnego konkretnego kraju. Dzięki temu jest to doskonały sposób na dywersyfikację inwestycji. "\nOprócz rabatów w złocie i srebrze wszyscy zainteresowani użyciem bitcoinów do oszczędzania na emeryturę mogą pobrać darmowy przewodnik inwestycyjny firmy.\nCzy uważasz, że używanie bitcoina do inwestowania w emeryturę jest dobrym pomysłem? Daj nam znać w komentarzach poniżej.\nZdjęcie dzięki uprzejmości Bitcoin IRA.


Nowe połączenia Air Moldova - Pasazer.com\nNowe połączenia Air Moldova\n19 grudnia 2016 06:00\nW kwietniu przyszłego roku mołdawska linia uruchomi dwie nowe trasy z Kiszyniowa. Dwa razy w tygodniu oferowane będą rejsy do Berlina-Tegel, a cztery razy - do Krasnodaru.\nPołączenie na główne lotnisko stolicy Niemiec zainaugurowane zostanie 11 kwietnia 2017 r. Embraer E190 poleci we wtorki i piątki, zgodnie z następującym planem (czasy lokalne):\n9U865 Kiszyniów 13:00 – 14:20 Berlin-Tegel,\n9U866 Berlin-Tegel 15:20 – 18:20 Kiszyniów.\nRejsy do Krasnodaru wystartują z kolei 28 kwietnia 2017 r. Będzie je także obsługiwał embraer E190, ale cztery razy w tygodniu (we wtorki, środy, piątki i soboty). Rozkład różni się w zależności od dnia.\nRezerwacji biletów można dokonać na stronie przewoźnika lub przez pośredników:\nKiszyniów - Berlin-Tegel\nKiszyniów - Krasnodar\nair moldova kiszyniów berlin-tegel krasnodar\nAirbus A319 Air Moldova zajęty w Dublinie Air Moldova zagości w Warszawie Blue Air przejmuje Air Moldova Air Moldova idzie pod młotek Air Moldova powróci do Kijowa Nowe połączenia Air Moldova Air Moldova wznowiły rejsy do Bukaresztu Władze Mołdawii chcą prywatyzować Air ... Air Moldova: Częściej do Moskwy i Pete... Air Moldova poleci do Brukseli


Trzeci cykl na nic - Forum 2021 - RODZICE.PL\nWłaśnie minął trzeci cykl starań, niestety bezowocny. Zastanawiam się nad badaniami. Prz badaniu ogólnym lekarz stwierdził, że wszystko u mnie ok i mogę starać się o bobaska. Nie wiem, co może być nie tak skoro kochamy się w dni płodne, a jednak nic z tego nie wychodzi. Po jakim czasie powinnam zacząć się martwić i jakie badania mam zrobić? Pozdrawiam wszystkie starające się.\n4 odpowiedzi na pytanie: Trzeci cykl na nic\nRe: Trzeci cykl na nic\nMnie na pierwszej wizycie gin też powiedział, że trzeba się tylko starać. Na drugiej zrobił mi USG jajników, a na trzeciej kazał zrobić badanie hormonów. Myślę że badania ogólne (mocz, morfologia) i hormony w określonych dniach cyklu na pewno nie zaszkodzą. Trzymam kciuki żeby były o.k.\nKochana Marcysiu!!! Lekarze uważają, że jeśli po roku nie używania przez parę antykoncepcji, nie ma ciąży to dopiero należy szukać poważnych przyczyn. Więc nie zamartwiaj się i uszy do góry. Trzymam kciukaski za Was.\nBelcia ma rację, wszyscy lekarze mówią o roku. I sama znam pary, dla których tenże rok był rzeczywiście, wszystko z nimi ok, a jakoś trwało. Myślę, że 3 cykle, to jeszcze zbyt szybko, tym bardziej, że widać, że bardzo chcesz i na pewno się spinasz. Na pewno warto się przebadać, ale moim skromnym zdaniem, chyba na to jeszcze trochę za wcześnie, serio.\nWitam U mnie jest bardzo podobna sytuacja z tym ze staramy sie z mezem juz 5 cykli teraz bedzie 6 i nadal nic kochamy sie w dni plodne i nie tylko co 2 dni moj gin powiedzial ze wszystko jest ze mna oki i ze gwarantuje mi ze bede miala bobaska a tu nic jestem strasznie przygnebiona i plakac mi sie chce. Dzis poszlam na Toxoplazmoze (badania) tak polecil mi moj gin ze warto zrobic zobaczymy wyniki za tydzien…..\nZnasz odpowiedź na pytanie: Trzeci cykl na nic


Wołczyn – Kulisy Powiatu – Kluczbork | Olesno | Praszka\nHuta Szkła Kama -Vitrum ma nowego właściciela. Poprzedni sprzedał zakład w zeszłym roku. Teraz właścicielem jest firma Instanta w Żorach. Zakład produkuje słoje i znicze.Obecnie znajduje się w fazie modernizacji – podkreśla Robert Betka, dyrektor zakładu. – Wyremontowaliśmy wannę do wytopu szkła, dzięki czemu docelowo będziemy w stanie wydobyć pięćdziesiąt ton szkła na dobę. Jest …\nMateusz Łężny, uczeń klasy maturalnej, zajął VII miejsce w finale okręgowym XLVI Olimpiady Geograficznej, w której startowali uczniowie z województwa dolnośląskiego i opolskiego. Mateusz uzyskał 72 procenty punktów i dzięki temu otworzył sobie szansę do startu w finale centralnym, który odbędzie się w Gdyni w połowie kwietnia. Ostatecznej weryfikacji i kwalifikacji do finału dokona Komitet …\nMariusz Buczek, znany muzyk pochodzący z Wołczyna założył hodowlę ślimaków egzotycznych, nazwał ją „Zakręceni Muszkieterowie”. Nazwa pochodzi od trójki ślimaków. Wszystko zaczęło się rok temu od pierwszego zwierzątka podarowanego przez koleżanką Anię z Namysłowa – opowiada Mariusz Buczek. Ślimaki z rodziny Achatinidae należą do największych lądowych ślimaków świata. Pierwotnie zamieszkiwały one głównie kontynent afrykański, dlatego …\nZ Anną Foltyńską z Centrum Psychoedukacji przy Zespole Szkół w Wołczynie rozmawia Wojciech Dobrowolski.Z badań wyniki, że coraz więcej dzieci i młodzieży korzysta z pomocy psychologa, w Zespole Szkół w Wołczynie każdy uczeń bezpłatnie może skorzystać z takiej pomocy… Przyjmujemy dzieci z całej gminy. Rzeczywiście obserwuję taką tendencję, że dzieci coraz częściej proszą o pomoc. …\nSrebrne Laury Umiejętności i Kompetencji w kategorii Pro Publico Bono otrzymał Waldemar Antkowiak, przewodniczący Rady Miejskiej. Uroczystość odbyła się 15 stycznia w Opolskiej Filharmonii, a zorganizowała ją Opolska Izba Gospodarcza. W życiu Waldemara Antkowiaka sport był zawsze ważny, jednak działalność społeczna dotyczyła jeszcze innych obszarów. Z piłką nożną związany jest już od 45 lat. Był …\nBudżet gminy Wołczyn w tym roku wynosi 66 mln złotych. Największe wydatki samorząd poniesie z tytułu utrzymania oświaty – ponad 20 mln złotych. Na inwestycje i remonty zaplanowano ponad 7,6 mln zł. Najbardziej spektakularnym zadaniem będzie budowa tężni i ogrodu halofitów -roślin słonolubnych.Zakres tej inwestycji będzie uzależniony od dofinansowania unijnego – mówi Jan Leszek Wiącek, …


Bez ubezpieczenia od przymrozków? - Przepisy i regulacje\nBez ubezpieczenia od przymrozków?\nKukurydza uszkodzona przymrozkiem; fot. Wojciech Konieczny\nDodano: 06-04-2017, 14:31\nNajpierw nowelizacja ustawy o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich w przeddzień rozpoczęcia wiosennych ubezpieczeń – teraz brak możliwości ubezpieczenia od wiosennych przymrozków.\n- Dziś chcieliśmy ubezpieczyć buraka cukrowego, zasianego prawie tydzień temu, między innymi od przymrozków wiosennych – mówi czytelnik. - Jak się okazało, żadna firma z ubezpieczeniami nie ruszyła, nie chcą nawet ubezpieczać bez dotowania. Nie pamiętamy roku, by tak było. Jak się nie ubezpieczy teraz - a karencja to 2 tygodnie od zawarcia polisy - to w razie silnych przymrozków zostajemy bez "zabezpieczenia". Nieciekawie to wygląda...\nCzytelnik uzyskał nieformalną informację od agentów, że ruszą z polisami dopiero około 15 kwietnia.\nUstawa z dnia 23 marca 2017 r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich oraz ustawy o zmianie ustawy o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich weszła w życie 1 kwietnia 2017 roku.\nWięcej: Prezydent podpisał nowelę ustawy o ubezpieczeniach upraw rolnych\nNajwyraźniej ubezpieczyciele nie zdążyli z wprowadzeniem w życie nowych zasad – pytamy w MRiRW oraz u kilku ubezpieczycieli o przyczyny takiego stanu rzeczy. O odpowiedzi poinformujemy.\nPrzypomnijmy, że rolnicy nie mogli ubezpieczyć upraw z dopłatami już jesienią.\nMinisterstwo Rolnictwa zapowiadało wtedy, że chociaż nie wystarczyło pieniędzy na jesienne ubezpieczenia od złego przezimowania, i umowy takie nie były zawierane, to będą możliwe ubezpieczenia od skutków przymrozków:\nWięcej: Przezimowanie nieubezpieczone, ale przymrozki wiosenne – tak\nStach Ostróżka 2017-04-18 18:05:24\nFirmy ubezpieczeniowe są teraz nie w tym celu, aby zmniejszyć ryzyko rolnika, ale na mim zarobić. Ale czy kiedyś było inaczej? Pamiętam z dzieciństwa, jak najpierw roślinom zagroziły wiosenne upały i susza. Ksiądz dobrodziej zaproponował rolnikom zbiórkę różnych produktów "na specjalną Mszę Świętą, którą odprawi celem uproszenia od Niebios deszczu". Babcia dała kościelnym posłańcom spory kosz jaj. Podobnie uczynili inni. Stwórca wysłuchał ofiary i żarliwych modłów parafian, bo lunęło, jak z cebra, ale ten deszcz nie znał granicy czasu. Teraz uprawom zagroziło wygnicie. Dobrodziej znów przysłał posłańców po ofiarę "co łaska", bo teraz zamierza odprawić specjalną Mszę Świętą w intencji poprawy pogody. Babcia znów chciała dać kosz jaj, ale tym razem sprzeciwił się dziadek. "Jeśli poprzednio nie porozumiał się z Panem Bogiem, ile tego deszczu ma być i Niebo przebrało miarę, to teraz też - oświadczył - może intencje spartaczyć i spowodować kolejną suszę". Babcia go "ofuknęła", że "takie myśli wypowiada przy dziecku (czyli przy mnie)", ale pod wpływem dziadka drugiej "transzy" jaj odmówiła, aby nie doszło do kolejnego nieporozumienia między dobrodziejem a Niebem i w rezultacie kolejnej suszy. Dziadkowie postanowili, że lepiej zapalić gromnicę i pomodlić się do Stwórcy we własnym zakresie, a On już Sam będzie wiedział, jak pogodą zarządzić. Te rodzinne modły i intencje wyraźnie spodobały się Stwórcy, bo zapewnił pogodę tak dobroczynną, że wszystkie uprawy należycie się udały i zapewniły dobre plony. Morał z tego taki, że Bóg najlepiej wie, jaka ma być pogoda.\nmłody 2017-04-07 23:03:41\nrolo 2017-04-06 21:22:11\nSieję tylko ozime, więc ubezpieczenie wiosną u mnie nie ma sensu. Jak mam spełniać obowiązek ubezpieczenia 50% ?? Mam płacić bele płacić?\nbeart 2017-04-06 21:06:43\nZLIKWIDOWAĆ I TYLE CAŁKOWICIE\nrolnik6666 2017-04-06 17:41:05\nna koniec kwietnia ubezpiecze od gradu rzepak a reszta u mnie nie występuje wiec nie ma sensu na darmo płacic