Jadwiga i Bogdan Czaykowscy. Autosekwencje (2) - Akcent\nJadwiga i Bogdan Czaykowscy. Autosekwencje (2)\nII. Persja – Indie – Afryka\nRozdwojenie między mną a ciałem. Jak mi te włosy obcięli, to nagle sobie uświadomiłam: co do diabła, co jest tam we mnie? Jak ta łysa głowa może być mną? Teheran to był najważniejszy okres w moim życiu.\nZdawałam sobie sprawę z absurdalności, ze sztuczności rzeczy, z masek. Kochana Marusia, taka śliczna była i oni ją postawili przed sądem, bo doszli do wniosku, że ona była wtyczką komunistyczną. Marusia to była czysta miłość. I zniszczyli ją. Ja nie wiem, czy ona była szpiegiem. Była Rosjanką, ten pułkownik czy major podobno ją strasznie kochał, ożenił się z nią w Rosji i przywiózł ze sobą do Teheranu, a miał żonę i troje dzieci w Polsce. Marusia to była chodząca radość. Kiedy ją aresztowali, to po raz pierwszy zadałam sobie pytanie: jakim prawem my sądzimy innych? Ten obleśny major czy pułkownik wycofał się, jak ją oskarżyli, wcale jej nie próbował bronić, tylko siebie wybraniał, że ma żonę i dzieci w Polsce, więc przecież nie mógł myśleć o Marusi poważnie, a tylko tak, dla przyjemności. Ja go wręcz nienawidziłam. Jak on się zjawiał w domu, w którym mieszkało parę polskich rodzin, a on służył w Bazie Wojskowej, to Marusia całą duszą mu się oddawała, ale mówiła do mnie, co my to jutro ciekawego razem zrobimy… może ja byłam o niego zazdrosna, ale nie lubiłam go za to, jaki był. Jak się zaczął sąd, tych troje dzieci wyszło na jaw, więc niby jak on się z nią miał ożenić… Miał taki sterczący brzuch, jak przychodził na basen, bo przychodził około pierwszej, jak Marusia mu ugotowała jedzenie, to się siedziało pod drzewami, kąpało, przesłaniało się okna mokrymi prześcieradłami, to były moje wakacje, więc obserwowałam dużo, a on był obleśny, miał jakieś takie dziwne usta. Cudowne ranki z Marusią, magiczne ranki, och, to było strasznie piękne, Marusia pytała, czy Mama nic nie będzie miała przeciwko temu, żebyśmy poszły do jej mieszkania. Mama mówiła, że nie ma nic przeciwko. Marusia miała różne kosmetyki, miała różne łakocie, śpiewała dumki, miała śliczny głos, włosy mi przyczesywała, te trochę włosów, które odrosły po oberżnięciu, że może tak mnie uczesać, a może tak…. Opowiadała jakieś bajki, ja z nią dużo po rosyjsku mówiłam, ona w ogóle była taka czarodziejka, pełna życia i radości życia, kochała wszystko, od makijaży po ważki w basenie, ona nad wszystkim była pełna zachwytu. Nie miała więcej niż dwadzieścia dwa lata. Myślę, że ta radość była spotęgowana wyjazdem z Rosji do tego wspaniałego Teheranu, aż biła od niej radość. Był kościół w Teheranie, gdzie była droga krzyżowa, chyba rzeźbiona, i któregoś bardzo gorącego popołudnia, gdy powinnyśmy były pójść na basen, poszłyśmy do tego kościoła i ona tak strasznie się cieszyła, że ta rzeźba drogi krzyżowej była taka piękna. Marusia: my first love for a real person.\nWięc to się odbyło tak. Po pierwszej, kiedy przyszła żandarmeria, przeszli przez ogród i ją aresztowali; ale nie wrócili już przez ogród i ja już nigdy potem Marusi nie widziałam. W domu były dyskusje, że szpieg, że on niewinny, że ona mu się narzuciła, że jako szpieg musiała mu się narzucić. Lata całe śniła mi się – co oni jej mogli zrobić? Szczególnie w porównaniu z tym facetem z brzuchem! Byłam w Marusi zupełnie zadurzona. Ja w pewnym momencie urządziłam histerię, że ją muszę zobaczyć, straszne robiłam hece w domu, że ja muszę… I oni mi powiedzieli, że ona została wydalona do Rosji, i wtenczas ja doszłam do wniosku, że dorośli niczego nie rozumieją, że rozumują bardzo dziwnie. I tak już z tym pozostałam.\n– To było jeszcze na początku pobytu w Teheranie, a raczej pod Teheranem, na otwartej przestrzeni stały namioty i tam był szpital. Żar, upał potworny. Ja leżałam z dyfterytem, a trochę dalej, naprzeciwko, umierała dziewczynka chora na gruźlicę. Miałam wysoką gorączkę, nie zdawałam sobie sprawy, że nie mam włosów, jak ręką po głowie przesuwałam, to jakoś nie wyczuwałam. Dziewczynka jęczała, prosiła o coś, ale nikogo nie było. W końcu stoczyłam się jakoś na ziemię ze swojego łóżka, doczołgałam do niej, a ona chciała tylko wody. Więc popełzłam po swoją szklankę, bo ona szklanki nie miała, i pełzając zdobyłam dla niej tę wodę i dałam jej w mojej szklance.\nDopiero jak już trochę zaczęłam zdrowieć, to mi dano lusterko. Miałam włosy po pas, warkocz. Ani jednej wszy w nich nie było. Ale kazali wszystkim obciąć, na wszelki wypadek. I wtedy siebie zobaczyłam, do nagiej skóry.\n– Mówiłam Ci kiedyś o tym krzyżu, który wisi w naszym salonie. Pierwszą noc po zejściu ze statku w Pahlewi spaliśmy po prostu na piasku. Leżałam na boku i czułam, że coś mnie uwiera. Więc zanurzyłam palce w piasek i wydobyłam nieduży krzyż, z Chrystusem, taki strasznie prosty, tandenty krucyfiks z żelaza, inkrustowany drzewem, z jednym ramieniem częściowo ułamanym. Tam, w tym piasku, w Pahlewi.\n– Boże, jak ja na Jarynkę czekałam. Wychodziłyśmy z mamą do każdego transportu, bo a nuż przyjechała. Ciotka starała się ją sprowadzić przez Czerwony Krzyż, że przecież była częścią rodziny. Gdy umierała w Przemyślu, lata potem, to tylko podobno cały czas o mnie mówiła.\n– W Teheranie partie się tworzyły, kluby. Coś podsłuchałam w domu i też stworzyłam klub, nie pamiętam, jak go nazwałam. Było nas trzy: Małgosia M., Renata R… i ja, Jadzia Januszajtis. Wieźli mnie do szkoły raniutko i ja sobie myślałam, hm, co za idiotka ze mnie, ja chcę stworzyć klub jak Mickiewicz w Wilnie, i jestem wyżej na liście, a oni tego nie chcą przyjąć… Jak chcą mieć inny klub, to niech sobie mają, ale beze mnie.\nAle muszę to wszystko dokładniej objaśnić.\nWięc nas było trzy przyjaciółki: Małgosia, Renata (nazwiska nie pamiętam, ale zaczynało się na R) i ja, czyli: MM RR JJ. Uważałyśmy to za wspaniały omen, a ponieważ j jest przed m i r, to potwierdzało moje pierwszeństwo, zarówno co do inicjatywy jak i przewodzenia. I zwołałyśmy walne zebranie, w szkole, naszego klubu, rozesłałyśmy zawiadomienia i przyszło mnóstwo uczniów. Szkoła była w takich nadbudowaniach, niezbyt ładnych, ale pod klasami były jakieś hale, bardzo piękne, i w jednej z takich hal było to zebranie; stał stół i my trzy za stołem. Chłopcy drwili i kpili, mówili coś o klubie piłki nożnej, a nam chodziło ni mniej, ni więcej tylko, żeby ocalić Polskę. To było nie tak długo po śmierci Sikorskiego, w Teheranie bardzo tę śmierć wszyscy przeżywaliśmy, Sikorski odwiedził Teheran, wszystkie szkoły go widziały i teraz na wszystkich padł strach, wszyscy byli w popłochu, co teraz z nami będzie, i z Polską. Zwykle na ulicach Teheranu widziało się mundury polskie, a teraz było sporo mundurów sowieckich, no i oczywiście konferencja teherańska. Więc nam chodziło o zbawienie Polski, a chłopcy chcieli grać w piłkę. Dziewczyny siedziały i nic nie mówiły, a oni kpili. Każda z nas trzech mieszkała w jakimś domu z rodziną, moja rodzina była prawicowa, ale z tą chęcią pomożenia ludziom, Małgosia miała ojca pisarza, który był strasznie antykościelny, a matka Renaty uwielbiała Piłsudskiego, więc myśmy doszły do wniosku, że to nie ma sensu, że wszyscy są tak podzieleni, pro-to, pro-tamto, pro-siamto, bo chodzi przecież o to, żeby pomagać Polsce, bez partyjnictwa, no i była klapa: albo chcieli grać w nożną, albo ani be, ani me nie mówiły.\nJa prowadziłam zebranie (pewnie na amen mnie to odstraszyło na całe życie od przewodniczenia) i gdy się zorientowałam, że klapa, to powiedziałam, że skoro nie możemy się porozumieć, to musimy odłożyć zebranie na tydzień. Wszyscy się ogromnie ucieszyli, że już koniec zebrania, aha, jeszcze pamiętam, jak MM wstała i powiedziała, po tym jak ja przedstawiłam program, że ona do mojego domu chodzi i wszyscy są tam bardzo mili, i moja Mama zaprosiła jej rodziców, choć są antykościelni, więc dowód, że można się pogodzić. Ja tak w Rosji się rozpolitykowałam, upolityczniłam, w Tałgarze, chciałam jakiś wywiad-kontr-wywiad robić dla Polski, a jak zamordowali Sikorskiego, to to na nas zrobiło piorunujące wrażenie. Dla mnie to był pewnik, że Sikorskiego zamordowano. A na tym zebraniu pytają, kim my jesteśmy, jakim prawem my trzy (to chłopcy pytali) mamy coś organizować i przewodniczyć, i bodajże ja powiedziałam, że alfabetycznie JJ jest przed MM i RR, więc mnie się należy prezesura, ale że my będziemy robić robotę. A oni kpili, że jakim prawem i w ogóle kim my jesteśmy, żeby cokolwiek narzucać, nawet chyba ktoś wspomniał o demokracji, więc tu z jednej strony my myślimy o zbawieniu Polski, o zjednoczeniu sił, a oni kpią i chcą grać w piłkę, a reszta dziewczyn milczy! Ja pamiętam takie uczucie, że to strasznie niedorosłe dzieciaki, one nic nie rozumieją. Jak potem jeździłam do szkoły, to myślałam sobie, że byłam taka idiotka, i jeżeli chcą dalej robić klub, to już beze mnie. Tyle tylko, że po zebraniu jakiś śliczny chłopak podszedł do mnie do stołu prezydialnego i zapytał, czy może mi zanieść teczkę do domu. Ja mu pozwoliłam i Mama mu nawet dała coś zjeść. Nie miałam pojęcia, czemu on mi chciał tę teczkę zanieść, ale potem przesiadł się do mojej ławki, zamienił się na ławki z koleżanką.\nZapisz to! Hanka była naprawdę wspaniała, och, jak ja ją kochałam. Aż ją zniszczył ten Stem…ski. W Teheranie ja miałam dziewięć-dziesięć lat, chodziłam z nią odwiedzać chorych w szpitalach. Ona była taka cudowna z ludźmi. Kiedyś ona została na dole, a ja poszłam odwiedzić chorych na ósmym czy dziewiątym piętrze. Sama, po schodach, doszłam tam. Przed wejściem do sali, przy oknie stał mężczyzna, zaczął ze mną rozmowę. Pokazał mi w dole basen pływacki. I że można do niego skoczyć. Jeżeli się odpowiednio odbije od okna, to można skoczyć prosto do tego basenu. I zaczął mnie namawiać, żebym to zrobiła. Zaczął otwierać okno. Ja wtedy jeszcze nie pływałam dobrze, nie wiedziałam, jak głęboka jest woda w tym basenie. A on otwierał okno i mówił, żebym skoczyła. A Hanki nie było. I otwierał to okno…\n– Chyba się nie mylę, że o niektórych kaczkach mówiło się, że są siodłate.\nKiedy przejechaliśmy straszliwe góry w drodze z Aszchabadu do Meszchedu, umieszczono nasz sierociniec w wysokim budynku przylegającym do wspaniałego perskiego ogrodu. Spaliśmy na podłodze, chłopcy wzdłuż jednej, dziewczęta wzdłuż przeciwległej ściany. Trochę sufitu się w nocy oberwało, może było małe trzęsienie ziemi. Obok tego wielkiego budynku były inne, płaskie zabudowania, gdzie mieszkali nasi wychowawcy (w tym moja matka jako pielęgniarka), dr Kopeć i kilka kobiet-sprzątaczek. Nieco dalej były wychodki, kilka ich rzędem, zamykane, czyste. Kiedyś otworzyłem drzwi, a tam siedziała jedna ze sprzątaczek, masywna kobieta, koło czterdziestki. Zamknąłem szybko drzwi, ale obraz pozostał i prześladował mnie w myślach. Prześladował nie tyle sam w sobie, bo widywałem już przedtem nagie kobiety, co pewną niejasnością, niemożliwością zrozumienia. Ilekroć potem natykałem się na tę sprzątaczkę, mój wzrok kierował się na jej potężny, siodłaty tył. Były to jakby dwa zwały, wypiętrzone daleko poza linię pleców i powyżej zarysu ud.\nMęcząca zagadka. Bo wystarczyło przymierzyć moje możliwości, kilka centymetrów, żeby nie móc zupełnie sobie wyobrazić, jak to się odbywa. To zaś, co wiedziałem, opierało się na obserwacji wróbli, kaczek, kur, psów, koni; szczególnie dobrze zapamiętałem naszego ogiera jak galopował po łące z obnażoną klingą i potem jego przednie kopyta wzniesione nad klaczą. Czyli odbywało się od tyłu. A tu była wyraźna, wręcz wymierzalna sprzeczność, która chodziła zamaszyście i ilekroć mnie spotykała, mówiła: a bo to trzeba najpierw zapukać. Mogę więc powiedzieć, na niekorzyść psychologów, że moja pierwsza chuć była przede wszystkim intelektualna.\n– Tuman – to była nazwa pieniędzy perskich.\n– Jazda przez te góry była niesamowita. Kierowcami byli Persowie, jechali jak szaleńcy, a tu zakręty, przepaście. Przed naszym transportem, złożonym głównie z dzieci, jechała tędy ciężarówka z delegatami polskimi (tak się nazywali opiekunowie polscy w Związku Sowieckim po amnestii) i spadła w przepaść. Nie pamiętam już, czy było zabitych 14 czy 18 osób.\n– Na początku w Teheranie mieszkaliśmy w obozie, pod namiotami. Panowała powszechna dyzenteria, co oznaczało ciągłe bieganie do latryny. Był to wielki podłużny dół, przez który przełożone były deski. Wchodziło się na taką deskę i przykucało nad przepaścią kału. Któregoś dnia jakieś dziecko, osłabione dyzenterią, gorączką, spadło z deski. I nie dało się go wyratować.\n– Tak, dobrze to znam z posiołka. Szczególnie, że deska była nieraz śliska, w zimie oblodzona. Przykucałem jak najbliżej brzegu, ale czasami musiałem się posuwać aż na środek, jak ktoś inny przyszedł. I potem przechodziłem czy posuwałem się bokiem, na przykucku, do drugiego brzegu. Oczywiście, brało się ze sobą jakiś kawałek gazety i trzeba było wysiłku woli, żeby ją użyć. Tak łatwo było o utratę równowagi. Najtrudniejsze były te momenty, kiedy czułem, że muszę pójść. Jak już byłem na desce, to było lżej. Ale męki, jakie zadawała wyobraźnia, zanim na deskę wszedłem, to był koszmar.\n– Ja w wojnach helleńskich brałam stronę Persów. Mówisz, że to nietypowe? Być może dlatego byłam po stronie Persów, że wtedy mieszkaliśmy w Teheranie i Persowie byli dla nas, dla mnie, tacy dobrzy. Oni byli bardzo łagodni. A przy tym byłam rzeczywiście zakochana w Teheranie. Tego się nie da przekazać, czym dla mnie był Teheran, Persja. Jaka tam byłam szczęśliwa. Poza tym Grecy wydawali mi się niezbyt mądrzy. Ta wieloletnia wojna o jakąś tam Helenę, pięta Achillesa, tyle o tej pięcie, i ci bogowie – teraz bym powiedziała, jak Soplicowie czy nawet zaścianek Dobrzyńskich. Tak, wiem, wychowywano nas na Ujejskim itd. Na Termopilach ja się nie odważę… Mnie to przynajmniej częściowo chyba ominęło, a w każdym razie mniej się naczytałam tej filohelleńskiej egzaltacji. Tak, właśnie, „Mówią wieki”, byłoby ciekawe sprawdzić z perspektywy lat, jakie „trucizny” w nas sączono w tym podręczniku. Może Jakub Hoffman też miał coś z tym wspólnego, on też kochał Persję. To nie jest wykluczone, że on właśnie w Persji stał się entuzjastą starożytności i mnie potem tak do niej rozmiłował. A już na pewno odegrał tu rolę Bogdan. Zabierał mnie ze sobą do pałaców-muzeów wokół Teheranu, albo brał ze sobą do łazika i jechaliśmy do Isfahanu czy do ruin pałacu Dariusza. Byłam dobrym kompanem, Bogdan miał jakieś czterdzieści lat, ja wtedy dziewięć, dziesięć, siadałam do łazika, i jechaliśmy. On był zupełnie zafascynowany, oczarowany starożytnością Persji i wszystkim, co było tajemnicze. Pomyśl, mówił do mnie, te ruiny mają parę tysięcy lat i ja rozumiałam, że to było fantastyczne. To była moja pierwsza intelektualna miłość, historia starożytna.\n– Hoffman był entuzjastą starożytności już przedtem. Na Wołyniu. Redagował „Rocznik Wołyński”, a w każdym razie był z tym pismem związany. Był entuzjastą Wołynia: kurhany, wykopaliska, ślady ludów, historyczne korzenie etnicznej mozaiki, ruiny, Krzemieniec…\nRóżne przybiera kształty – chmur łamany wirem,\n– To ciekawe, jak oni to we mnie silnie wszczepili, jak mnie tym swoim entuzjazmem zarazili. Rozmowy w Teheranie, a później lekcje historii Hoffmana w Afryce, to dla mnie było coś nadzwyczajnego. Chodziłam po powierzchni ziemi i myślałam, tu pode mną są tysiące lat ludzkiej historii. I jak na przykład teraz czytam Krejciego, to robię to z takim samym podnieceniem, jakie miewałam na lekcjach Hoffmana. Tylko że teraz jestem oczywiście krytyczna.\n– Powiedzieliśmy o Hoffmanie – „entuzjasta”. To określenie jest dzisiaj jakby podejrzane. I nie całkiem do niego pasuje.\n– Tak, Hoffman to był miłośnik. Miał pasję.\n– W szkole pani Górskiej, w Brześciu, nie znosiłem lekcji rysunków. Po prostu nie umiałem rysować i przymuszanie mnie do rysowania wywoływało opór i bunt. Na czym więc polegała moja pasja rysowania w Indiach? Pierwszy wiersz zapisałem w dzienniczku, kiedy miałem lat trzynaście, to znaczy w 1945 roku. Następny dzienniczek zabazgrany jest wierszami, okropnymi; są to lata 1946-47. A równocześnie pełno w nim prób rysowania. Zachowałem również luźne kartki z rysunkami z tego okresu. Oprócz prób kopiowania fotografii, nieudolnych rysunków z pamięci (jakiś dom, drzewa), znalazłem wśród nich także próby ni to abs-traktów, ni to stylizowanych postaci. Przypomniałem sobie o tej pasji rysowania, gdy oglądałem film o Jungu, w którym pokazano zdjęcia piaskowych rysunków Indian Navajo, rysunki pacjentów Junga i jego własne. W moich młodzieńczych rysunkach nie było nic archetypicznego, z wyjątkiem tych paru abstraktów, być może. Ale skąd wzięła się owa pasja rysowania, fascynacja kształtem, ponawianie prób mimo wyraźnej porażki, nieudolności tych bazgrołów? Ponieważ moja ówczesna pisanina była naśladowcza, młodopolszyźniana, czyżby podświadomość, lub, mówiąc mniej zobowiązująco, życie psychiczne, które odbywało się we mnie, a to wiem, pod powierzchnią możliwości wyrażenia go słowami, szukało dla siebie ujścia innego niż w słowach? Młodopolskość moich wierszy czy tagorowskiej prozy (tłumaczyłem wówczas Gitanjali) nie jest wystarczającym wytłumaczeniem na pojawianie się w dzienniczku, prawie na każdej kartce, słów takich jak smutek, rozpacz, smutek, rozpacz. Ten smutek ówczesny do dziś pamiętam jako stały fakt mojego psychicznego życia. Psychiatra nazwałby pewnie mój ówczesny stan głęboką depresją. Czy więc coś przygniecionego, zarówno przez język jak i przez depresję, starało się znaleźć dla siebie wyraz, dojść do głosu w tym obłąkanym nieudacznym rysowaniu?\nByłem już bowiem wówczas po największym, najważniejszym odkryciu mojego dzieciństwa. Pamiętam ten moment intensywnie i prawie fizycznie. Były upały, siedziałem pod stołem w południe, wokół kiziakowa skorupa podłogi polana była wodą, i pisałem w kajecie argument przeciwko sobie. Kajet zaginął, a z nim mój esej na temat: „Dlaczego nie popełnię samobójstwa”. Prostota argumentu, który wytoczyłem wówczas przeciwko nieustannie pojawiającej się myśli o odebraniu sobie życia, do dzisiaj mnie zadziwia i, chyba się nie mylę, przemawia do studentów na granicy rozpaczy, którzy tak jakby do mnie lgnęli. Nie ma prawie roku, żebym nie był powiernikiem, pocieszycielem, doradcą, przelotnym przyjacielem jednej czy dwóch takich osób, które nie mogą sobie dać rady z sobą, czy ze światem, a czasami i z sobą, i ze światem.\nOlśnienie, które domagało się zapisania, które utrzymało mnie przy życiu (a jeszcze nawet później, w Czandoli, w Panhali, jedynie największym wysiłkiem woli powstrzymywałem się od zsunięcia się ze skraju urwiska w przepaść), nie dawało się podważyć żadnym argumentem przeciwnym i, jak powiedziałem, było niezwykle proste: przecież i tak w końcu umrę. A skoro i tak umrę, to jaki sens śmierć przyspieszać? Dlaczego nie ulec ciekawości świata i życia, i samego siebie? A przy tym, skoro i tak umrę, czy jest sens przywiązywać aż tak wielką wagę do tego, co się ze mną dzieje? Te myśli były wyzwalające, jak był wyzwalający późniejszy sen, zapisany w Surah o skoku z wierzchołka góry.\nW wierszu chińskiego poety znalazłem takie linijki:\n„Więc jeśli komuś w życiu źle,\nNiech się uzbroi w szczyptę cierpliwości.”\nCoś podobnego zrozumiałem wtedy pod stołem. Czasami żałuję, że zgubiłem zapis tego olśnienia. Bo ciekawe, jak je wtedy wyraziłem. Pamięć nie przywołuje żadnych zdań czy określeń.\n– Już jako dziesięcioletni czy jedenastoletni chłopak miałem niechętny stosunek do ludzi głupich, szczególnie tych, którzy chcieli mnie czegoś nauczyć po moich doświadczeniach i robili to w sposób dla mnie przejrzyście nieadekwatny. Było to o tyle dziwne, że w końcu niewiele wtedy rozumiałem z mechanizmów czy organizmów życia, nic nie wiedziałem o działaniu normalnego społeczeństwa, o stosunkach międzyludzkich, normalnych czy nienormalnych. Doświadczenia pierwszych ośmiu lat, o tyle, o ile były doświadczeniami normalnego życia (a tak naprawdę nie wiem, czy były), zostały zatarte, przytłumione przez doświadczenia wojny, okupacji, wywózki, obozu, aresztowania ojca, odwiedzin w więzieniu, życia na posiołku, wyczekiwania na powrót ojca, potem podróży na południe, głodu na kołchozie koło Samarkandy, obcych mężczyzn w pobliżu mojej matki, śmierci Jurka w Kermine czy przeżycia uzbeckiego cmentarza, gdzie chomiki nurkowały pod ziemię, pojawiały się nagle to tu, to tam, słupkując jak niespokojna straż władcy podziemi, a w wykopanych wgłębieniach suchej gleby leżały wokół dzbanków kości wśród szeleszczących ziół. Rzeczywistość nie przystawała do słów tych nauczycieli, ich słowa, w ogóle język nie przystawał do rzeczywistości. Uczyłem się historii, ale to była bajka wyobraźni opowiadana. Łatwa do zapamiętania, bo miałem świetną pamięć, ale rozgrywająca się na innej planecie, imaginowanej w sferach czystej werbalności, bo co robili ci wszyscy królowie, cesarzowie, wodzowie, po co były te wszystkie wojny, podboje, traktaty, rewolucje, jakie związki miały między sobą rzeczy, wypadki, instytucje – to było absolutnie niejasne. A nie rozumiejąc tego, czego mnie uczono, byłem równocześnie ogromnie wyczulony na fałszywość tonu, a w każdym razie musiałem uważać za fałszywy ton wywyższający lub potępiający, zachłystujący się podziwem, czołobitny czy też odsądzający od czci i wiary, bo te tak pewne siebie opinie, tezy stosowały się do czegoś, czego mi nie wyjaśniono, czego nie rozumiałem, a co gorsze, w żaden sposób nie dawały zrozumienia moich własnych przeżyć, mojego stanu czy stanu świata, w który zostałem wrzucony, w którym byłem przerzucany z miejsca na miejsce jak tłumoczek, tyle że musiałem jeszcze używać własnych nóg, o ile nie siedziałem w dorożce, na wozie, w autobusie, wagonie, z tyłu ciężarówki, na arbie lub w otchłaniach wielkiej łodzi.\nJak ze zrozumieniem, tak też było z moralnością. Dziesięcioro przykazań, których nikt, no prawie nikt, nie stosował. Przez krótki okres mojego życia od czasu wywiezienia nas prawie każde z nich widziałem łamane, a na pewno każde odstawało od rzeczywistości mojego doświadczenia. Nie cudzołóż: mój Boże, słyszałem kobiece jęki, sapanie mężczyzn, a były to żony innych, mężowie innych.\nNie kradnij: a przecież nieraz nie miałbym co jeść, gdybym nie ukradł.\nNie kłam: a przecież było wyraźne, ile kłamano i na jak różnych piętrach czy poziomach. Jedno z nielicznych kazań moralnych naszego komendanta obozu, księdza P., które do mnie przemówiło, dotyczyło tego, że niemówienie prawdy jest czasem dopuszczalne. Moja reakcja była zresztą szczególna. Ja byłem przeciw kłamstwu, bez kazuistyki. Skąd, dlaczego – nie wiem. Ale czasami sam kłamałem, a najczęściej po prostu milczałem. A tu ksiądz, stróż moralności, dawca zasad, mówił, że czasami jest dopuszczalne nie powiedzieć prawdy. Na przykład, wywodził, gdy wiesz, że ktoś nie oddaje pożyczanych pieniędzy, to wtedy, jeśli cię poprosi o pożyczkę, możesz ze spokojnym sumieniem odpowiedzieć: nie mam. Nie będzie to o tyle kłamstwo, jeśli dodasz w duchu: dla ciebie. Nie musisz tego mówić głośno, po co robić przykrość czy narażać się na nieprzyjemności. Mnie to rozumowanie nie przekonywało, ja wówczas byłem absolutyzujący, ale przynajmniej kazanie dotyczyło realności.\nNie zabijaj: a przecież trwała wojna; w historii, której uczyliśmy się, i to historii chrześcijańskiej Europy, katolickiej Polski, ciągle powtarzało się zabijanie, a na akademiach narodowych najbardziej chwalono tych, którzy dowodzili zabijającymi, albo sami zabijali. I w powieściach, które nam zalecano, było tak samo: istnie świątobliwy olbrzym Longinus Podbipięta trzy głowy za jednym zamachem ścinał i była mu za to chwała.\nDlaczego dzieciństwo bywa mniej szczęśliwe niż to opiewają czy opiewali poeci? Bo się nie rozumie. A jeżeli jest się na tyle inteligentnym by wiedzieć, że wyobraźnia niekoniecznie przystaje do rzeczywistości, to luki w zrozumieniu i otwierająca się coraz szerzej przepaść metafizyczna wcale nie są przyjemne, wręcz przeciwnie. Wchodzi się w życie jak w mroczny gmach, jak w nocny, nieznany krajobraz, i co tam czyha na człowieczka, który jeszcze jest mały, słaby, pełen wstydów i żenad, niepewny siebie, nie wiadomo. Strach bierze się z niewiadomej. A człowieczek wchodzący w ten mroczny świat sam jest dla siebie mroczny, niezrozumiały. Zupełnie nie wiedziałem, jak zastosować do siebie zasadę piękną, starożytną, którą wpajali nam co światlejsi wychowawcy: Gnothi se auton. No bo jak tu poznawać dynamikę, zmienność, niepewność?\nTak, coś było bardzo nie w porządku z ludźmi, ze światem. A tu próbowano mnie uczyć, pouczać, o Bogu mówiono, o przeszłości, o czymś, co nazywano kulturą, o bohaterstwie i świętości. Niektórzy z tych, co uczyli i pouczali, czynili to tak, że można im było wybaczyć, albo też potrafili zaciekawić, jakoś ujmowali inteligencją, osobowością, pewnym dystansem sugerującym sceptycyzm (a byłem bardzo wyczulony na wszelkie fałsze, atmosfery, dysonanse, niespójności, niezamierzone śmieszności), szczerym entuzjazmem dla przedmiotu. Ale byli tacy, co uczyli i pouczali ex cathedra, z niewzruszoną pewnością siebie, sami będąc wyraźnie głupi, poniżej pewnego pułapu świadomości, co łatwo było sprawdzić zadając pytanie czy przeciwstawiając się, nawet idiotycznie, dla prowokacji, jakiejś opinii, tezie, wykładanej tonem absolutnej wyższości, przekonania, czy z pedanterią straszliwej nudy absolutu miernoty. Och jak nimi pogardzałem, jak dawałem im do zrozumienia, że pogardzam.\nI jak mnie za to karano, na różne sposoby. Bo zbity zostałem tylko raz, pasem, strasznie, właśnie przez zupełnego półgłówka, którego „zesłano” nam z wojska, za jakieś przekroczenie, na nauczyciela wychowania fizycznego i który został wychowawcą mojego baraku. Kpiłem z niego w żywe oczy, ale kiedy dostałem lanie pasem w pasji nienawiści, jaką do mnie w końcu otwarcie wybuchnął (a miałem lat 13), to była to kara niezawiniona, gdyż straszne krzywienie się oka podczas stania w szeregu na baczność, jakie mnie wówczas nawiedziło, nie było naigrawaniem się z niego, ale miało powód czysto fizyczny, a mianowicie ziarenko żwiru czy źdźbło trawy, które do oka wpadło, powodując owo krzywienie i mruganie. Ty mi się gówniarzu nie będziesz w szeregu pokrzywiał. Marsz do baraku. Ale panie poruczniku, j… Marsz, mówię ci, bo ci dam takie lanie, że do końca życia popamiętasz. Ale panie poruczniku, ja naprawdę… Wzięty za kark, za wierzch spodni, zatarmoszony do baraku, wywijałem się jak mogłem, nie zdjąłem spodni, nie położyłem się na krześle i zostałem po prostu zbity-pobity, brutalnie, chamsko, w rzeczy samej – głupio.\nKsiądz komendant, a to była inna klasa. Niski, ryży, żyłowaty, stawał przed frontem klasy czy baraku, wywoływał, kazał spuścić spodnie, kłaść się na krześle, podnosił trzcinkę, spoglądał na zegarek i wymierzał ilość uznaną przez siebie za adekwatną do przewinienia precyzyjnie, regularnie, dotkliwie. A nam stojącym pupcie cierpły, siusiać się zachciewało, albo i gorzej, na sam widok tego chłodnego, opanowanego okrucieństwa. Ale to była władza nad nami oparta nie na moralnym autorytecie, którego ten ksiądz nie miał, tylko na pozycji siły.\nNie idzie mi w tych relacjach o modne dziś oskarżanie księży, wychowawców, nauczycieli. W końcu z biegiem lat winna w nas wzrastać wyrozumiałość raczej niż odwrotnie. To dzieciństwo, młodość ma pewne prawo do braku wyrozumiałości. Przez pewien czas rzeczywiście miałem za złe księdzu jezuicie, że znając sekrety mojej spowiedzi pałał do mnie żądzą i całował po gołych ramionach ze słowami modlitw i cnotliwych westchnień, sapiąc przy tym dziwnie, z ogniem w czarnych, pięknych oczach. Ale z biegiem czasu na miejsce gniewu (ale nie odrazy, choć był garbaty, bo był rzeczywiście inteligentny i ogromnie dużo wiedział) pojawił się żal, żal nad nim, pochłanianym pasją w tropikalnym klimacie do chyba wówczas pięknego chłopca, który właśnie odkrył siłę seksu i próbował się z nią uporać, i z czego się przed nim spowiadał.\nCo więcej, nie uważam za uzasadnione idealizowanie dzieci, młodzieży. Takie to niewinne, prawda, takie bez skazy, niezłośliwe, niezdolne do okrucieństwa, do „grzechu”; a właśnie nieraz złośliwe, okrutne, paskudne, wykrętne, kłamliwe, łakome, egoistyczne, grzeszne. Uwodzone, ale i uwodzące, zresztą wcale niekoniecznie lubieżne, ale pragnące, schwytane w pasję, żądne przeżycia, doświadczenia, wiedzy. Spragnione miłości, pewności, oparcia, zrozumienia. Pełne wewnętrznej obawy, strachów, bojaźni. Rozdzierające, jakże nieraz boleśnie, zasłony świadomości, ale nigdy końca tych zasłon. A jeśli znajdujące pewność, to wtedy dopiero nieznośne, okrutne, przemądrzałe, złośliwe w sposób najbardziej przemądrzały, złośliwy i nieznośny.


Ciasto z kajmakiem - przepisy na ciasto z kajmakiem z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na ciasto z kajmakiem\nCiasto z kajmakiem 1913\nCiasto z owocami i kajmakiem 250\nDostałam za zadanie upiec jakieś smaczne ciasto z owocami, a że raczej wolę szukać nowego niż powtarzać znajome, oczywiście wymyśliłam je od a do z. Spód ciasta jest dość kruchy, górna warstwa to bi Zobacz więcej\nCiasto z kajmakiem 625\nCiasto orzechowe z kajmakiem 3048\nOstatnio odwiedziła mnie koleżanka, przyjechała z przepysznym ciastem orzechowym. Od razu wzięłam przepis.Ciasto wymaga trochę pracy, ale efekt jest niesamowity. Połączenie kajmaku z orzechami... pych Zobacz więcej\nWilgotne ciasto z makiem i kajmakiem 375\nWilgotne, pyszne babkowe ciasto na kefirze z dodatkiem ziarenek maku i słodkim kajmakiem na spodzie i wierzchu. Ciasto świetnie się przechowuje, bo długo zachowuje świeżość i smak, jest słodkie i Zobacz więcej\nCiasto z truskawkami, kajmakiem i mascarpone 190\nCiasto biszkoptowe z kokosem i kajmakiem 804\nCIASTO JOGURTOWE Z KAJMAKIEM I JABŁKAMI 380\nOrzechowiec czyli ciasto kajmakiem i orzechami 1650\nCiasto z kajmakiem 1820\nKokosowe ciasto z kajmakiem 3022


TAJPINGÓW POWSTANIE słownik\ntajpingów powstanie co to jest\nDefinicja powstanie tajpingów: zwane także czasem rewolucją) w Chinach w latach 1851-1864 przeciw.\nDefinicja Powstanie Tajpingów\nCo znaczy POWSTANIE TAJPINGÓW: stworzenie ludowe (zwane także czasem rewolucją) w Chinach w latach 1851-1864 przeciw panującej wówczas dyn. Tsing. Ideologia jego była połączeniem prawd głoszonych poprzez chrześcijańskich misjonarzy i tradycyjnego konfucjanizmu. Przywódcą był Hong Xiuquan, który wzywał do walki o równość i sprawiedliwość, o Królestwo Niebieskie. Zaczęte w prowincji Kuangsi p.t. objęło przewarzająca część pd. i środk. Chin. Stworzyło nową organizację państwową ze stolicą w Nankinie nazwaną Niebiańskie Królestwo Wielkiego Pokoju. Ostatecznie zduszone poprzez siły wierne dyn. Tsing\nSłownik Popławski Jan Ludwik:\nCo znaczy ideolog ruchu nar.; w młodości związany z sekretnymi organizacjami spiskowymi działającymi w Warszawie w latach 70. XIX w.; 1893 z R. Dmowskim i Z. Balickim dokonał przewrotu w Lidze Polskiej powstanie tajpingów.\nSłownik Pius IX, Giovanni Maria Mastai Ferretti:\nCo znaczy początkowo zwolennik liberalizmu i samodzielności Włoch; w trakcie rewolucji 1848 opuścił Rzym, po powrocie w 1850 umacniał autorytet papiestwa, zwalczał ruchy nar. w Kraju Kościelnym; z jego powstanie tajpingów.\nCo znaczy ruch polit. powstały nareszcie XIX w. zmierzający do zjednoczenia całego świata arab. i uwolnienia go spod obcej dominacji. Zobacz także Liga Krajów Arabskich powstanie tajpingów.\nCzym jest powstanie tajpingów znaczenie w Postać biografia P .\nCo to jest powstanie tajpingów co znaczy\nBiografia POWSTANIE TAJPINGÓW życiorys.\nCo zrobił Tajpingów Powstanie historia.\nCo znaczy powstanie tajpingów informacje.\nZnaczenie tajpingów powstanie co to jest.


Akebia pięciolistkowa - Akebia quinata - e-ogrody - Rośliny\nAkebia pięciolistkowa - Akebia quinata\nMałgorzata Dyrska 21-03-2011 01:00\nPnącze o półzimozielonych liściach, palczasto złożonych z pięciu listków i niezwykle ozdobnych pędach - młode są fioletowoczerwone, starsze brązowieją i zyskują gęste podłużne rysy. W maju pojawiają się zachwycające, czekoladowopurpurowe, lekko pachnące cynamonem kwiaty. Te ciemnofioletowe to kwiaty żeńskie (średnicy około 2,5 cm) a mniejsze różowe, o średnicy około 1 cm - męskie. Największą sensację wzbudzają jednak owoce akebii - kształtem przypominające... parówki. Złożone są z kilku mięsistych pękających podłużnie jagód (5 do 10), fioletowych z jasnym woskowym nalotem. Zawierają liczne, czarne, otoczone białym, galaretowatym i słodkim miąższem nasiona.\nTo pnącze przyrasta rocznie nawet 3 m, wymaga zatem silnego cięcia. Wszystkie jego pędy skracamy od końca lutego do początku kwietnia na mniej więcej jednakową wysokość - od 1 do 1,5 m (im młodsza lub słabsza roślina, tym niżej tniemy).\nAkebia dobrze czuje się na przeciętnej glebie, stanowisku słonecznym lub półcienistym. Nie lubi ostrego słońca, ani głębokiego cienia. Silnie owija się wokół podpór, chętnie wspina się po drzewach. Nadaje się do sadzenia przy ogrodzeniach, obsadzania altan lub pergoli. Można ją też stosować jako roślinę okrywową.


Czy osoba duchowna ma szansę na kredyt?\nOsoby duchowne według polskiego prawa nie mają stałego dochodu i nie muszą się rozliczać z otrzymywanych datków i ofiar. Jedynym wyjątkiem są księża zatrudnieni na umowę o pracę, np. nauczający w szkole religii. W związku z tym trudniej im uzyskać kredyt w banku. Czy księża w ogóle mają szansę na taką pożyczkę?\nPodstawowym źródłem utrzymania księdza są ofiary, które składają wierni. Z tego tytułu osoba duchowna może sobie zostawić pieniądze z jednej intencji dziennej, nawet jeśli odprawi więcej mszy. Wysokość ofiar intencyjnych jest różna, ustalana indywidualnie lub regionalnie.\nDodatkowy zarobek księdza stanowią ofiary za posługę przy okazji chrztu, ślubu czy pogrzebu. To tzw. prawo stuły, czyli iura stolae. Dochody z wypominków czy kolęd w większości są przeznaczane na kościół, tylko jakaś część stanowi "„premię" dla księdza. Osoby duchowne muszą wpisywać wszystkie datki w księdze parafialnej.\nZarobki polskich księży są także uzależnione od regionu. Szacuje się, że osoba duchowna, pracując w parafii wielkomiejskiej, otrzymuje przeciętnie 900–1 000 złotych, natomiast w parafii wiejskiej 400–600 złotych. Dodatkowy dochód księży stanowi pensja z tytułu katechizacji w szkole.\nNiestabilność dochodu księży oraz brak realnych wyliczeń zarobku sprawia, że banki raczej nie chcą takim osobom udzielać kredytu. Jeśli ksiądz jest zatrudniony na umowę o pracę w szkole, np. jako katecheta, z pożyczką czy kredytem nie ma problemu, zakładając, że osoba taka złoży odpowiednie dokumenty dochodowe i przejdzie pozytywnie weryfikację zdolności kredytowej.\nDużo trudniej jest księdzu uzyskać kredyt hipoteczny, ponieważ dochody z pracy katechetycznej mogą być za niskie przy dużej sumie pożyczki. W takiej sytuacji ksiądz może połączyć swoje dochody z innymi osobami, np. z rodzicami lub rodzeństwem, aby poprawić swoją wiarygodność kredytową.\nJeśli osoba duchowna nie jest zatrudniona na umowę o pracę, tylko pełni funkcje kościelne, może mieć problem z otrzymaniem jakiegokolwiek kredytu z powodu braku dokumentów potwierdzających jego zarobki. Czasami ksiądz ma szansę na kredyt w banku, w którym posiada rachunek osobisty, pod warunkiem że co miesiąc jego dochody na to konto wpływają. Wtedy bank weryfikuje zdolność kredytową na podstawie wpływów na rachunek.\nAby uzyskać kredyt w banku, ksiądz musi złożyć zaświadczenie o zarobkach, wynikających z umowy o pracę, wyciąg z konta potwierdzający wpływy dochodów oraz zaświadczenie z kurii.\nOsoba duchowna ma szanse na kredyt w banku, jednak czeka ją dużo więcej formalności i utrudnień niż innego klienta.


O kalibracji monitora słów kilka - Peter.Bielack\nO kalibracji monitora słów kilka\nOd pewnego czasu mam do dyspozycji kalibrator marki X-Rite, a dokładniej model i1 Display Pro. Nie jest to mój pierwszy kontakt z urządzeniami tej firmy, Color Checker Passport posiadam od dawna a i wcześniej zdarzyło mi się kalibrować monitory tym oraz innymi modelami. Doskonale pamiętam czas, gdy kluczem do lepszej fotografii wydawał mi się przede wszystkim lepszy aparat, lepszy obiektyw no i wiadomo, synonim profesjonalisty – skalibrowany monitor. I dzisiaj kilka słów właśnie o tym ostatnim.\nZacząłem z przekąsem o tym kalibrowanym monitorze, jako bramie do świata profesjonalnej fotografii, ale temat jest bardziej złożony. Śmiało powiem, że monitor z przestrzenią Adobe RGB, szerokogamutowy otworzył mi oczy na kolor na moich zdjęciach. Czy polecę innym fotografom zakup takiego monitora? O, tak! Zdecydowanie! Czy niezbędnym dodatkiem do niego będzie zakup dodatkowego gadżetu w postaci kalibratora? Niekoniecznie.\nMonitor szerokogamutowy pozwolił mi zobaczyć więcej na własnych zdjęciach. Nagle się okazało, że kolory tam są, tylko ich wcześniej nie widziałem. Przejścia tonalne, szczegóły w światłach, szczegóły w cieniach. Dobry monitor potrafi pokazać to wszystko i przysłowiowe suwaczki w Lightroomie czy zwłaszcza w Capture One Pro potrafią pokazać potęgę! I pazurki, bo dopiero teraz człowiek widzi, jaką sieczkę potrafił pokazać wcześniej 😉\nKalibracja monitora – co ludziom się wydaje\nPanuje powszechne przekonanie, że dopiero po kalibracji monitor pokazuje prawdziwe i wierne kolory, dopiero wtedy nadaje się do użycia. Ba, słyszałem nawet, że po kalibracji kolory są żywe a obraz odpowiednio nasycony. Wiecie co, to taka pół legenda, a pół prawda. A pół nieprawda.\nKażdy nowoczesny monitor graficzny jest wstępnie, fabrycznie kalibrowany. Te z mniejszą przestrzenią kolorystyczną, ale od wiodących producentów, również. Taki monitor wyciągamy z pudła, stawiamy na stole, podłączamy komputer, odpalamy foty z Biblioteki Lightroom i na usta ciśnie się automatycznie „O! Motyla noga!”. Obraz jest piękny! Kolor cudowny, ciepły, nasycony – coś wspaniałego! Obrazki w galeriach na 500px wyglądają bajecznie, nawet gry wyglądają fantastycznie (tutaj się zastrzegę, że mówię o Diablo III, w nic innego nie grałem.)\nTakim obrazem cieszyłem się chyba dwa lata i niezmiennie, każdego dnia siadałem przed moim ekranem z uśmiechem, ciesząc się obrazem. Serio, jasny, ciepły, żywy ekran działa jak antydepresant. Dopiero po długim czasie zacząłem się zastanawiać, że coś może być nie tak z moim obrazem. Rzecz jasna bagatelizowałem uwagi z zewnątrz, że na moich fotach są przepały – wiedziałem, że ich nie ma. Wiedziałem, bo sprawdzałem kroplomierzem w Photoshopie i w i d z i a ł e m detal nawet w tych najjaśniejszych partiach moich zdjęć. Owszem, na telefonach znajomych moje zdjęcia wyglądały inaczej, ale kto by się przejmował, prawda? W końcu mam szerokogamutowy monitor, wiem, że mam dobrze, co może być nie tak?\nTutaj warto się zastanowić – dla kogo robisz fotografie? Dla siebie? To po co je pokazujesz? Dla innych? To może warto zadbać o to, by „tym innym” twoje zdjęcia wyświetlały się jak najlepiej?\nWypożyczyłem więc kalibrator, dokształciłem się i przeprowadziłem proces kalibracji zgodnie z regułami sztuki. Dwie rzeczy wyszły na jaw: miałem za ciemno ustawiony monitor, bo świecił tylko na 80cd/m2 (osiemdziesiąt kandeli na metr kwadratowy – nie ma się co zagłębiać w temat, trzeba zapamiętać tą jednostkę) a mój punkt bieli był ustawiony na 5500K (pięć tysięcy pięćset Kelvinów). Dlatego widziałem szczegóły w światłach tak dobrze, dlatego tak bardzo rozjaśniałem moje highlightsy, a przede wszystkim, tak bardzo mi się podobał mój ciepły, żywy obraz – bo był ciepły w stosunku do tego, co macie na swoich ekranach i telefonach!\nNorma mówi, że współczesne urządzenia wyświetlające standardowo kalibruje się do punktu bieli D65 i 120cd/m2. Tak skalibrowany monitor pokazuje obraz bardzo jasny i w sumie chłodny. Przejście z D55 na D65 (czyli ciepłego, żółciutkiego 5500ºK na biały, chłodny 6500ºK) po prostu boli. Fizycznie mnie to bolało i po kilku godzinach powiedziałem – dość. Dziękuję za obraz, przed którym wcale nie chce mi się siedzieć i za zdjęcia, które wyglądają na wyprane z koloru.\nTak minął rok – moje zdjęcia przestały mieć przepały w higlightsach, ale na moim monitorze kolor był zupełnie inny, niż na Twoim. To też mnie bolało. Bolało coraz bardziej, bo i coraz więcej zdjęć oddawałem klientom, a w takiej sytuacji naturalnym jest, że foty mają się podobać klientom. Na ich urządzeniach. Przeprosiłem się zatem z i1 Display Pro, wygenerowałem sobie nowy profil i tak teraz siedzę, pochlipując, przed jasnym, zimnym obrazem. Ale klienci są zadowoleni 🙂\nZanim zaczniemy kalibrację monitora\nJak zawsze, standard nie jest jeden, jest ich kilka. Każdy równie ważny, bo standaryzujący proces do innych zastosowań. W naszym przypadku, fotografów publikujących do Webu, skupimy się na jednym, ale wspomnę też o drugim, równie ważnym.\nMożemy przeprowadzić kalibrację monitora przeznaczonego do pracy nad zdjęciami publikowanymi w Internecie, czyli oglądanych na innych urządzeniach wyświetlających, albo\nMożemy przeprowadzić kalibrację monitora do pracy nad zdjęciami, które planujemy wydrukować.\nPodstawowa różnica – odbitki, czyli papier – nie świecą. Będą tak jasne, ile białego papieru będzie przebijać z pod farby/tuszy. A i biel papieru może być i jest, dla różnych papierów inna.\nStandard dla urządzeń wyświetlających to: D65 120cd/m2\nStandard dla urządzeń drukujących to: D50 80cd/m2\nPrawda taka, że zawodowo pracujący fotograf, oddający efekty swojej pracy zarówno w wersji elektronicznej jak i w formie drukowanych albumów czy odbitek, powinien skalibrować swój monitor do dwóch tych standardów. Jeśli chcesz otrzymać powtarzalny, profesjonalny materiał na obu tych polach, musisz przestawić swój monitor na odpowiedni profil przed pracą do konkretnych zastosowań. Wybrane monitory pozwalają na to w prosty i wygodny sposób. Jeśli nie masz takiego monitora, musisz przestawić punkt bieli ręcznie, a dopiero potem zmienić profil w odpowiednim miejscu systemu operacyjnego.\nKalibracja monitora dla fotografa\nZa chwilkę pokażę Ci proces kalibracji urządzeniem i1 Display Pro zarządzanym przez oprogramowanie i1Profiler. Gdybyś jednak, czytelniku, nie dostrzegł tego do tej pory, napiszę wprost: może się okazać, że obraz po kalibracji będzie słabszy, niż wcześniej.\nPrzypomnę, po co kalibrujemy monitory: by ten sam obraz wyświetlany na różnych, ale skalibrowanych monitorach, wyglądał tak samo.\nPracuj na skalibrowanym monitorze, jeśli twoja praca ma być profesjonalna i powtarzalna.\nNawet, jeśli twój klient nie ma skalibrowanego monitora bezpiecznie jest założyć, że ten monitor został skalibrowany fabrycznie do światowych standardów; jeśli nie jest to monitor z wysokiej półki, najprawdopodobniej, odwzorowanie barwy gdzieś od tych standardów będzie odbiegać. Co innego jednak oglądać prawidłowo wywołane zdjęcie na monitorze, który powiedzmy mija się z prawdą o przysłowiowy cal, niż na tym samym monitorze oglądać zdjęcie wywołane na innym monitorze, mijającym się z prawdą też o cal, ale w drugą stronę.\nZestaw do kalibracji i1 Display Pro składa się z urządzenia z ruchomą pokrywą pod którą jest soczewka i czujnik, które podłączamy do komputera kablem ze złączem USB oraz oprogramowania sterującego naszym czujnikiem. Oprogramowanie prowadzi nas za rękę przez cały proces kalibracji, ale warto wcześniej zapoznać się z dokumentacją, lub po prostu popatrzeć, jak robią to inni.\nUrządzenia, jakimi się będziemy posługiwać; szara karta z X-Rite Color Checker służy mi tylko jako punkt odniesienia na tych zdjęciach, nie bierze udziału w procesie kalibracji:\nX-Rite Color Checker Passport oraz i1 Display Pro\nX-Rite i1 Display Pro ze zdjętą pokrywą czujnika.\nProces kalibracji jest prosty i trwa kilka minut. Po wstępnym odsłonięciu pokrywy i zawieszeniu czujnika, wystarczy dosłownie parę kliknięć z wyborem standardu, do jakiego chcemy nasz monitor kalibrować i rozpoczynamy proces kalibracji. W trakcie będziemy proszeni o ręczne skorygowanie ogólnej jasności monitora, po czym ekran zacznie wyświetlać kolor wg zadanych mu przez program parametrów, czujnik ten kolor zmierzy i zapisze stosowne poprawki do pliku z naszym profilem *.icc W zależności, czy wybierzmy małą czy dużą ilość próbek, cała operacja będzie trwała kilka lub kilkanaście minut.\ni1 Profiler, program do kalibracji wielu urządzeń.\ni1 Profiler – wybór podstawowych ustawień dla nowego profilu\ni1 Profiler – wybór ustawień dla tworzonego profilu\ni1 Profiler – wybór małej próbki (118) kolorów\ni1 Profiler – wybór próbki 462 kolorów\nZaczynamy kalibrację – „sugestia” gdzie należy zawiesić czujnik\nPomiar składowych RGB dla czystego G\nInformacja o różnicach składowych obrazu RGB\nZielony wskaźnik przy określaniu jasności 120 cd/m\nProces kalibracji monitora urządzeniem i1 Display Pro\nWyświetlana na ekranie prośba: załóż pokrywę na czujnik.\nPomiar światła otoczenia\nNa samym końcu program i1Profiler poprosi, by zdjąć czujnik z ekranu i postawić go obok monitora. Nastąpi pomiar ilość światła otoczenia, by można było wprowadzić korekcję do ogólnej jasności obrazu.\nTutaj uwaga: kalibracji dokonujemy w warunkach, w jakich będziemy pracować.\nAfter / chłodniejszy obraz po kalibracji\nBefore / cieplejszy obraz przed kalibracją\nBefore / ciepły kolor monitora, który lubię najbardziej\nRzecz jasna, w idealnych warunkach dysponujemy pomieszczeniem bez dostępu światła dziennego – które jest zmienne – a oświetlenie w naszym miejscu pracy mamy stałe i świecimy sobie lampami z dużym współczynnikiem RA. Ten współczynnik określa, ile koloru faktycznie jest w świetle emitowanym przez lampę/żarówkę. Wyobraźcie sobie sytuację, że oglądacie zdjęcie na monitorze, ale nasycenie kolorów zostało zdjęte o 20%. To bardzo, bardzo widoczna zmiana, prawda? No to teraz chwila zastanowienia: ile koloru widzimy i/lub możemy zarejestrować na zdjęciu, jeśli oświetlimy modela/obiekt/pomieszczenie żarówkami z Ra=80? Słabo to wygląda, prawda? Kiedy ostatnio sprawdzaliście, ile widma w swoim świetle mają żarówki, przy których obrabiacie zdjęcia?\nZnalazłem trzy pudełka: kompaktówkę Osram, LEDa Lexman i żarówkę używaną standardowo przy pracy w studio ze światłem stałym; kompakt Osram ma Ra≦80, żarówka ledowa Lexman tak samo, tylko ta chińska żarówka studyjna ma Ra≦91.\nDwie żarówki popularne bardziej i jedna mniej.\nLexman LED IRC 80\nŻarówka studyjna Ra≦91\nZnalazłem też w szufladzie wzorniki, jakich dobrych parę lat temu używałem do kalibracji skanera Linotype Hell (firma córka Heildelberg). Patrzę na nie z rozrzewnieniem i przypominam sobie, że wyniosłem na śmietnik w 100% sprawny skaner, za który zapłaciłem ponad $500, bo miał tylko złącze SCSI i nie było już do czego go podłączać. Pomijam, że od lat go nie używałem, to i tak mi żal. Ładny przedmiot, który zarobił na siebie i zwrócił się po wielokroć, ech…\nColor Input Target\nWidzicie, że otoczka właściwej próbki kolorów na każdym zdjęciu ma inny kolor? A za każdym razem jest to oficjalny „szary”, punkt odniesienia kalibracji. Dlatego mówi się o „systemach” kalibracji – wzorzec i software muszą być ze sobą kompatybilne, wtedy dopiero mogą stworzyć sprawnie działający system.\nTylko zasygnalizowałem problem, a są miejsca w sieci, gdzie o tych sprawach piszą dokładniej.\nChyba najdokładniej opisują proces kalibracji urządzeniem i1 DisplayPro na stronie Wzorniki.eu.\nNikt nie pisze z taką pasją o monitorach do retuszu jak Tomek Pluszczyk.\nA przy okazji wizyty u Tomka sprawdźcie, jak kolor interpretują przeglądarki, których używacie.\ni1 Photographer Kit na stronie X-Rite\nColor Input Target CRI i1 Display Pro kalibracja RA X-Rite\nBlog\t18 grudnia 2018\t1\nOne thought on O kalibracji monitora słów kilka\nI właśnie takie artykuły należy czytać by mieć świadomość co może z monitorem być nie tak na wstępie i dlaczego „na telefonie wygląda inaczej” 🙂


Graj, ucz się i zdobywaj sławę, czyli polskie gry MMORPG - future-toys.pl\nInternet to jedno z przewodnich narzędzi ludzkości w XXI wieku. W sieci wyszukujemy informacji, rozrywki, czy nowych przyjaciół. Nasze życie stopniowo upływa dwutorowo – faktycznie oraz wirtualnie. W Internecie poszukujemy też gier. To bowiem jedno spośród niewielu miejsc, w którym możemy oddać się rozrywce za darmo. Nie dziwi zatem zjawisko, że serwisy zawierające darmowe gry przez Internet cieszą się sporą popularnością.\nPirate storm i Seafight to jedne spośród wielu gier, które można odszukać w Internecie. Przenoszą gracza w rzeczywistość rodem z produkcji „Piraci z Karaibów”, w której Internauci walczą o dominację na morzu a także zmierzają do znalezienia skarbu i zdobycia popularności. Na drodze czatuje na nich mnóstwo niebezpieczeństw, ale też cudowna przygoda. Pirate storm i Seafight to gry dla każdego, kto uwielbiał w dzieciństwie mity o pirackich podbojach.\nDarmowe gry przez internet nie ograniczają się tylko do pirackich podbojów wodnych. Ogromną popularnością cieszą się takie propozycje jak Travian, Plemiona czy Grepolis, które opierają się na zasadzie tworzenia miejscowości i stopniowego rozszerzania swego obszaru. Gracze dobierają się w drużyny, zawierają koalicje a także toczą wojny.\nJeśli ciekawią Cię prezentowane w niniejszym tekście tematy i masz ochotę poczytać więcej wiadomości na taki temat - wejdź tutaj (http://www.cadsol.pl/pl/produkty/catia).\nNa analogicznej zasadzie działają takie gry jak Farmerama oraz Settlers Online. W pierwszym przypadku gracze konstruują gospodarstwo, oraz w Settlers Online wioskę.\nZarówno Pirate storm i Seafight , jak i Settlers Online, Travian, Farmerama, lub Grepolis to gry MMORPG. Charakteryzują się tym, iż gracze wcielają się w konkretną postać a także współzawodniczą bądź współdziałają z innymi graczami. Wszystkie wyliczone wyżej gry przyszły do nas z zagranicy. Jeśli chodzi o polskie gry MMORPG to można wymienić Imperium Stylu. Jest to zabawa zwłaszcza dla dziewcząt. Imperium Stylu polega na wcielaniu się w postać jednej z bohaterek a także kierowaniu jej wirtualnym życiem. Polskie gry MMORPG lata świetności mają nadal przed sobą. Być może wkrótce dostaną swoje pięć minut.\nBardzo często chcielibyśmy wreszcie dorobić się konsoli, ale najzwyczajniej w świecie nie możemy spełnić własnego marzenia. Główny powód? Cóż, oczywiście finanse! Na przykład playstation jest fantastyczną maszyną, lecz to duży wydatek. Co zatem zrobić, jeśli chcielibyśmy jednak mimo wszystko kupić konsolę? Cóż, prawdziwym strzałem w dziesiątkę jest to, aby konsoli poszukiwać za pośrednictwem Internetu. To niemała oszczędność.


Ołomuniec - Visit Czech Republic\nNasze miasto było kiedyś metropolią Moravy (Moraw), dzięki czemu powstało wiele wspaniałych budynków. Duchowe znaczenie i urok miasta Ołomuniec nadal ma znaczenie, jest bardziej prawdopodobne, że będzie kojarzony z legendarnym syrečkytradycyjnym rodzajem twarożków, którego charakterystyczny zapach dzieli naród na dwie połówki, które się nigdy nie pogodzą.\nDuchowe centrum Moravy (Moraw)\nW naszym kraju jest tylko dwóch arcybiskupów, jeden w Pradze i drugi u nas w Olomoucu – w bogato zdobionym pałacu arcybiskupim z początku XVI wieku, który polecamy odwiedzić. Kluczową historyczną rolą kościoła jest także koncentracja památkyzabytki sakralnych w centrum miasta, co czyniło go drugim najważniejszym obszarem wpisanym do rejestru ochrony zabytków w Republice Czeskiej.\nMuzeum Archidiecezjalne i Katedra\nNiezależnie od tego, czy jesteśmy wierzącymi, czy niewierzącymi, pokłonimy się przed wielkością kolekcji sztuki Muzeum Archidiecezjalnego, które jest częścią Muzeum Sztuki w Olomouci. Patrzymy także pokornie na gotycką katedrę św. Wacława z najwyższą wieżą kościelną na Moravě, liczącą ponad sto metrów. Patrząc z jej galerii, jesteśmy oszołomieni, z tego oszołomienia przebudzi nas potężny dźwięk drugiego co do wielkości zvondzwona w Czechach.\nAtrakcje Horního náměstí (Górnego Placu)\nMamy także mamy pomnik na liście UNESCO – wybitna barokowa kolumna Trójcy Świętej na Górnym Placu, w którego dolnej części znajduje się mała kaplica. Niedaleko od tego pomnika jest orlojzegar astronomiczny w stylu socrealizmu, którego zvonkohragong pierwotnie miał grać komunistyczny hymn Międzynarodówki. Ach, jeszcze że mamy tak dużo fontann w Olomouci (ponad 25!), ponieważ tylko na samą myśl poci się nam czoło.\nNiektórzy je kochają, inni ich nienawidzą. Mówimy o słynnych ołomunieckich syrečkytradycyjnym rodzajem twarożków, którym zawdzięczamy naszą stopę na kulinarnej mapie świata. Produkowany jest w pobliskim Lošticích, gdzie znajduje się również oryginalna cukrárnacukiernia, która oferuje pyszne słodkie desery z tego twarogu o wyraźnym „charakterze“. Kogo oczaruje twarożek, nie oprze się przynęcie Muzea olomouckých tvarůžků.\nMiejsce pielgrzymkowe Svatý Kopeček (Święte Wzgórze)\nSvatý kopeček, nasze ulubione miejsce pielgrzymek, emanuje pięknem baroku w pobliżu Ołomuńca. Na jej szczycie stoi bazylika Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny z XVII wieku, którą w 1995 r. uhonorował wizytą sam papież Jan Paweł II. Niedaleko stąd znajduje się rozhlednapunkt widokowy i ogród zoologiczny, który jest rajem dla naszych dzieci.\nU podnóża Morawskich Jesioników od ponad 450 lat stosujemy kąpiele lecznicze w siarkowych pramenyźródła termalnych. Jest to upragniona nagroda absorbowana przez nasze mięśnie, stawy, skórę i przede wszystkim nerwy. Oprócz wspaniałego wypoczynku, w leśnych parkach możemy czerpać długowieczność ze stuletnich stromydrzewa poprzez ich kochający uścisk.\nRenesansowy zamek w Velké Losiny\nRenesansowy zamek w Velkich Losinach urzeka nas trzykondygnacyjnymi arkadami i wyjątkową kolekcją gobelinów, ale jednocześnie przeraża jego związek z polowaniami na czarownice z końca XVII wieku. Uważamy jednak, że rzadkie stromydrzewa i krzewy w parku zamkowym były świadkami tylko romantycznych chwil. Od czasu do czasu ten spokój zakłócają kachnykaczki, które zrobiły sobie lotnisko na tafli cichego jeziora.\nInne atrakcje Velké Losiny\nGdy ktoś kiedyś będzie się chwalił dyplomem wykształcenia wyższego na ręcznie wykonanym papírpapierze z bawełny lub lnu, z pewnością pochodzi z lokalnej papierni założonej pod koniec XVI wieku, która jest jedną z najstarszych w Europie. A jeśli szukasz naprawdę podnoszącego na duchu doświadczenia, zalecamy pojechać na wycieczkę lanovkakolejka linowa do elektrowni pompowej Dlouhé Stráně z niesamowitymi widokami na okolicę.\nJeśli jesteś zainteresowany innymi wskazówkami dotyczącymi wycieczek po Ołomuńcu, popatrz tutaj.


Spotkanie mieszkańców dzielnicy Polanka\tPolecamy\nczwartek, 02, kwiecień 2009 01:49\nSprawozdanie z działań rady dzielnicy wyglądało imponująco. Wspomniano o licznych inwestycjach inżynieryjnych, rozbudowie szkoły, budowie nowych chodników, oświetleniu ulic oraz innych pracach. Po skrótowym sprawozdaniu rozpoczęła się część ogólna, w której udział wzięli mieszkańcy dzielnicy, dzieląc się swymi wątpliwościami, uwagami czy ewentualnymi potrzebami.\nMiędzy innymi, obawy mieszkańców budzi nowa inwestycja „na blokach”, polegająca na budowie nowego bloku przez krośnieński TBS. Na „ciasnym” osiedlu, ma się pojawić kolejny budynek, który będzie ograniczał przestrzeń pomiędzy już istniejącymi, a także spowoduje on powiększenie się liczby pojazdów na już przeładowanym zdaniem mieszkańców terenie. Niestety, żadne konkretne odpowiedzi, poza uspakajającymi zapewnieniami, iż wszystko będzie dobrze i w zgodzie z przepisami, nie zostały podane. Odpowiedź taka powinna być konkretna, a nie wymijająca. Temat na pewno powróci - potrzeba dobrego przygotowania do realizacji takiego projektu, jak również do spotkania z zaniepokojonymi mieszkańcami osiedla – odpowiedzi na te pytania właściwie nie było. Ciekawą kwestią była sprawa geodezyjnego podziału gruntów osiedla. Z wypowiedzi przedstawiciela urzędu miasta, wynikało, iż miasto zostało zmuszone do przejęcia terenów otaczających poszczególne bloki, a teraz, z kolei ono, zmusza mieszkańców osiedla do wykupu tych terenów – odpowiedzi muszą być jasne i czytelne, do mojej świadomości dotarło kolejne kuriozum. Podobne odczucia widać było na twarzach słuchaczy uczestniczących w spotkaniu.\nInną bolączką dzielnicy, jest brak miejsc parkingowych, zarówno przy kościele, jak i przy szkole, niszczenie znaków drogowych przez młodzież, zawrotne prędkości na wąskich drogach, oraz problemy typu: „tu ciemno tam jasno”, „tu śmieci, tam błoto”. Trzeba przyznać, że istnieje wiele większych czy mniejszych spraw i tematów, które należałoby jeszcze rozstrzygnąć i poruszyć.\nSpotkanie zakończyło się dłuższą wypowiedzią Pana Prezydenta, który w sposób rzeczowy podsumował większość podejmowanych kwestii. Muszę także przyznać, że okazał on dużo zrozumienia dla wszystkich wypowiedzi nie próbując pominąć nawet przysłowiowej „dziury w moście”. Dlatego miło jest, że zostaliśmy uważnie wysłuchani.\nPrzy okazji naszego dzielnicowego spotkania, padły też ważkie słowa, które mogą natchnąć nową nadzieją serca Pracowników Huty Szkła. Pan Prezydent uważa, że paradoksalnie tragiczna sytuacja zakładu, może odwrócić złą passę i stać się nowym rozdziałem w „księdze życia” zakładu, który zatrudniał pokolenia Krośnian – daj Boże by to były prorocze Słowa.\nW każdym razie, jeżeli udałoby się zrealizować dzisiejsze plany, pomysły i marzenia… warto byłoby wtedy mieszkać w tym naszym „grajdołku”, przy założeniu realizacji idei Uniwersytetu Trzeciego Wieku, można byłoby utworzyć Stowarzyszenie Mieszkańców Polanki, które to Stowarzyszenie mogłoby stać się organizacja wspomagającą działania rady dzielnicy. Kiedyś zainteresowaliście się tym pomysłem…\nŻyczę Wam więc spełnienia marzeń i postulatów, jak również ziszczenia się słów Pana Prezydenta odnośnie przyszłości Huty.\nFoto: Marek Gransicki


Polak w Brawn GP - Wywiad\nJak wygląda Twój weekend na torze? Jakie są twoje obowiązki?\nChociaż pierwsze próby na poszczególnych zawodach rozpoczynają się w piątek - wyjątkiem jest tylko Monaco, gdzie te próby mają miejsce w czwartek - to dla mnie praca zaczyna się w juz środę i trwa aż do późnych godzin w niedziele. Moim głównym zadaniem jest kontrola jakości paliwa i sprawdzanie, czy spełnia ono rygorystyczne wymagania FIA oraz analiza na bieżąco próbek zużytego oleju.\nCzy mógłbyś powiedzieć jeszcze więcej o pobieraniu próbek oleju podczas wyścigowego weekendu? Czy ma to służyć monitorowaniu sprawności silnika bolidu?\nPróbki pobierane są z silnika, przekładni i układu hydraulicznego. Sam osobiście pobieram próbki tylko z silnika, pozostałe pobierane są przez mechaników odpowiedzialnych za te podzespoły, a następnie przekazywane mi do analizy. W ciągu jednego weekendu poddajemy analizie kilkadziesiąt próbek. Celem analizy zużytego oleju jest sprawdzenie jak przebiega zużycie poszczególnych podzespołów. Szczególnie ważne jest monitorowanie silnika. W tym sezonie każdy kierowca ma pulę 8 silników do wykorzystanie, a mamy w sumie 17 wyścigów. Tak więc każdy silnik ma do pokonania spory dystans w ekstremalnych warunkach. Jeżeli zachodzi konieczność wykorzystania dodatkowych jednostek napędowych, wówczas kierowca jest karany przesunięciem o 10 pozycji do tyłu na starcie wyścigu. Dlatego używane są syntetyczne oleje najwyższej jakości, jak Mobil 1, aby jak najbardziej wydłużyć wytrzymałość silników.\nJak często wymienia się olej Mobil 1 w bolidzie?\nW trakcie każdych zawodów kierowcy używają jeden silnik podczas prób piątkowych i drugi podczas klasyfikacji i wyścigu. Olej generalnie jest wymiany za każdym razem gdy silnik jest montowany w bolidzie. Niemniej po każdej próbie czy kwalifikacjach stosowane są dolewki, aby uzupełnić ubytki oleju.\nGdybyśmy porównali silnik bolidu do ludzkiego serca, to czy zgadzasz się, że olej w silniku jest jak krew w naszym organizmie?\nW zupełności zgadzam się z tym porównaniem. Ponadto dodałbym, że musi pracować jak krew w organizmie prawdziwego sportowca. Temperatury w silniku dochodzą do 300C, a obroty do 18000 na minutę. Aby sprostać tak ekstremalnym warunkom stosuje się nowatorskie formulacje olejów. Dlatego Formuła 1 jest dla ExxonMobil poligonem doświadczalnym gdzie testuje się nowe technologie. Niektóre rozwiązania zastosowane w F1 trafiają później do produktów Mobil 1, które są dostępne dla każdego zwykłego kierowcy. Tak było np. z technologią przeciwzużyciową SuperSyn zastosowaną między innymi w Mobil 1 New Life 0W-40.\nCzy olej silnikowy daje dodatkowy zastrzyk energii dla bolidu i czy może zadecydować o wygranej w wyścigu?\nJednym z głównych zadań oleju w silniku jest redukcja tarcia, dzięki czemu silnik obraca się swobodniej, a co za tym idzie lepiej wykorzystana jest energia pochodząca ze spalania paliwa. Tak więc dostarczając wysokiej klasy olej, który maksymalnie będzie redukował tarcie i dodatkowo zapewni wymaganą wytrzymałość silnika, dostarczamy zespołowi cenne ułamki sekundy, które mogą być kluczowe zarówno podczas kwalifikacji jak i w trakcie wyścigu. Jest to szczególnie ważne w obecnym sezonie. Na przykład na torze Spa różnica między pierwszym, a 10-tym kierowcą podczas kwalifikacji była mniejsza niż pół sekundy.\nCzy do 10-letniego silnika można wlać olej syntetyczny?\nObecne oleje syntetyczne, jak Mobil 1 New Life 0W-40, mogą być używane praktycznie w każdym samochodzie, zarówno nowym, jak i starym. Oczywiście przy doborze środka smarnego należy kierować się zaleceniami producenta auta i stosować olej o odpowiedniej klasyfikacji lepkościowej i klasie jakościowej. Do aut z dużym przebiegiem możliwą alternatywą mogą być oleje półsyntetyczne.\nWracając do Formuły 1. Czy znasz Roberta Kubicę? Mieliście okazję się poznać?\nOczywiście spotkałem kilkukrotnie Roberta w paddock'u i mieliśmy okazję krótko porozmawiać. Niestety nie jest to takie łatwe. Kierowcy mają bardzo napięty grafik i w każdej wolnej chwili są oblegani przez dziennikarzy.\nagentwrogiegoukladu 2009-11-04 10:32\nrozmowa trochę jak arykuł sponsorowany z ExxonMobil, ale ogólnie to świetna sprawa, gratulacje dla chłopaka, że dostał się tak wysoko\nslakoz 2009-11-04 10:58\n...bo to jest artykuł sponsorowany...\nPodobne: Polak w Brawn GP - Wywiad\nLiga Typerów: GP Włoch »\nPodobne galerie: Polak w Brawn GP - Wywiad\nTesty F1 w Jerez (Środa) »\nTesty F1 w Jerez »\nGP Abu Zabi - Yas Marina - Wyścig »\nRallye International du Valais  rFactor - tapety Hi-Res część pierwsza


Rysowanie mandali ułatwia nam psychologię. Koło jest kojącym kamieniem wzbogacającym w ciągłym procesie wzrostu i zmian. Tworzenie lub barwienie mandali pomaga nam orientować się, integruje nowe informacje o sobie i sformułować naszą tożsamość. Jest to kontynuacja procesu, który rozpoczyna się, kiedy jesteśmy dziećmi, rysując koła i tworząc mandale.\nKontynuuj, rysuj nowe motywy w rozwijaniu pierścieni, gdy pracujesz w kierunku zewnętrznego kręgu swojej mandali. Proste kształty motywów obejmują łzy, kwiaty, fani, spirale, geometryczne kształty i wszelkie inne formy, które lubisz, takie jak motyle, ptaki, delfiny, itp. Powtórz niektóre z motywów i wprowadzaj nowe, jak idziesz. Narysuj kilka kształtów na kierunkach, a niektóre kształty między liniami, aby uzyskać bardziej satysfakcjonujący wygląd. Jest to szczególnie ważne, gdy wychodzisz na zewnątrz, gdzie jest więcej miejsca między liniami.\nUżywam zestawu znaczników BIC Mark-Colour Ultra Fine Permanent Marker, Assorted, 36 znaczników i znaczników stałych Sharpie, z których obydwa dotarły do Amazonki i bardzo polecam. Mam 36 opakowań markerów Bic, ale wiele kolorów jest zbyt ciemno, więc jeśli kupisz specjalnie dla tej książki, polecam zestaw 24. Próbowałem też różnych pisaków żelowych, ale okazało się, że zajęli zbyt długo, aby wyschnąć I rozmazany zbyt łatwo, by być przyjemnym. Kredki również działały i byłyby najprostszym środkiem dla dzieci.


Stagnacja - koan - Maciej Bennewicz\nStagnacja – koan\n10 czerwca 2020 • Maciej Bennewicz • Kołczołan, Metafory, Refleksje, Tao\nI dlaczego jeszcze ludzie się nie zmieniają, pytasz? Owszem chcą, niekiedy bardzo chcą. Mają dosyć własnej słabości, ciągłego rozchwiania emocji ale najbardziej zależy im na zmianie z powodu braku satysfakcji z życia. Mają dość, jakby tu rzec…odcięcia do sukcesu, braku radości, utraty lekkości. Wszystko jest męczące, ciężkie, trudne. W kółko myślą o trudnościach lub rozważają klęski. Wszystkiego się obawiają, dzielą włos na czworo. Chcą zmiany na lepsze, jeszcze jak. Chcieliby wytchnienia, dobrego snu, a najbardziej zwyczajnej przyjemności z życia, z małych rzeczy ale nie potrafią, gubią się, smucą.\nI w końcu, pewnego dnia przychodzi impuls, mobilizacja. Czasem przypadkiem, czasem na zasadzie prób i błędów. Trafiają na jakieś szkolenie. Idą gdzieś z koleżanką na jakiś wykład, ktoś im podaruje książkę, poradnik, zestaw ćwiczeń. I pojawia się iskra, nadzieja, motywacja jak wybuch. Przeszukują Internet, piszą na forach, czytają komentarze i wybierają jakąś psycholożkę, jakiegoś terapeutę, czasem coacha, czy innego magika od zmian, rozwoju, czy tam innego mindfulness.\nI zaczynają, z entuzjazmem, czasem z euforią, zaangażowaniem. Z wypiekami robią pierwsze ćwiczenia, podejmują próby, ćwiczą asertywność i nowy sposób komunikacji a co najważniejsze – zaczynają wierzyć, że mają szansę, że wszystko w ich rękach, że jeszcze sesja, dwie, trzy i zmiana nadejdzie. I wtedy…\nNo cóż i wtedy…mąż albo żona, matka lub ojciec, czasem syn lub dorastająca córka, brat lub teściowa, partner lub partnerka… a czasem wszyscy oni na raz i każde po trosze, komunikują: w głowie ci przewróciło; chyba ci tam mózg wyprali na tej terapii; jesteś nie do zniesienia; co za pomysły; kiedyś byłaś inna; wolałem ciebie tamtą; co ty sobie wyobrażasz; to stek głupot, które ci do głowy nawkładali; psychologiczne dyrdymałki; pieprzenie w bambus; coaching srołczing; dalej tak a całkiem zwariujesz; głupiemu nic nie pomoże; bzdury; do reszty zgłupiejesz; zmanipulowali ciebie…i tak dalej i tak w kółko.\nDlaczego, pytasz? A no dlatego, że czasem wygodnie jest żyć z kimś uległem albo słabszym, bo wtedy jest się silniejszym z definicji. Nie trzeba być silnym człowiekiem, gdy ma się obok słabego męża lub wiecznie chorą żonę.\n– Przywykliśmy – mówią krewni w bezgłośnych monologach – do ciebie depresyjnego, słabego, uległego, chorego, rozżalonego, z takim nam było łatwiej. Łatwiej ciebie można było szurnąć, podporządkować, stłamsić a i my, wtedy czuliśmy się potrzebni, silniejsi i mądrzejsi od takiego niedojdy, lelaka, słabeusza, gamonia, lebiegi, neurotyka, chorego na coś tam coś tam… fajtłapy.\nNo i po meczu, czyli po terapii. Mało kto czuje się aż tak silny i niezależny, zwłaszcza na początku zmian, żeby tupnąć nogą i zawalczyć o swoje, tym bardziej, gdy ma przeciwko sobie męża, żonę, matkę, brata, teścia i czterech kuzynów. No i po meczu.


Dłuższa podróż - jakie narzędzia zabrać aby uniknąć usterki?\nCo zabrać na dłuższą podróż i uniknąć usterki?\nCzęść z nas często jeździ w dłuższe podróże samochodem. Niektórzy jeżdżą służbowo, niektórzy na wakacje ale nadal są to długie trasy. W takich przypadkach, pasuje mieć w swoim aucie kilka przydatnych rzeczy. Mogą nam uprzyjemnić jazdę oraz pomóc nam na trasie i uniknąć usterki.\nUsterki i narzędzia\nNa samym początku będą to oczywiście narzędzia. Pamiętajmy że zawsze może się coś nam zepsuć, wystąpić jakaś usterka. Wtedy z pomocą przyjdą nam nasze narzędzia, najlepiej zaopatrzyć się w jakiś zestaw śrubokrętów, na pewno potrzebna będzie pompka do kół, czy też bezpieczniki które często powodują usterki w naszych autach.\nKolejną bardzo ważną rzeczą jest koło zapasowe. Oczywiście takie usterki też mogą występować na dłuższej trasie, wtedy jeżeli przebije nam się opona po prostu można wymienić koło i jechać dalej. Oczywiście do tego dochodzi jeszcze lewarek który umożliwi nam w ogóle wymianę naszego koła.\nOstatnimi rzeczami jakie polecam mieć w razie usterki są oleje oraz płyny. W trasie zdarza się tak że nasze auto zużywa więcej płynów niż normalnie. Należy wtedy patrzyć od czasu do czasu na stan oleju oraz innych płynów. Warto zabrać je ze sobą ponieważ gdy ich będzie mało to wtedy będziemy mogli je dolać i jechać dalej.\nTak więc proponuje zaopatrzyć się w podane rzeczy i czerpać przyjemność z jazdy niż, później stresować się że coś się zepsuło. Te kilka porad może sprawić, że wasza następna podróż przebiegnie przyjemnie i w razie usterki, nie będziemy się denerwować tylko skutecznie ją naprawimy poprzez użycie tych narzędzi. Jednak pamiętajmy przed dłuższa trasą podjechać do diagnosty on specjalnym zestawem diagnostycznym oceni sprawność naszego auta i będziemy mogli spokojnie jechać.


Gotuj zdrowo!Guten Appetit!: Pieczona cukinia z pomidorami i brzoskwinią\nBrzoskwinia przełamuje smak do jakiego przywykliśmy w tradycyjnej kuchni. Wyśmienita do wszystkich dań mięsnych i rybnych. Dla wegetarian smaczny dodatek do makaronu, ryżu lub kaszy.\n1 mała cebulka (mozna pominąć)\nkilka gałązek tymianku ( u mnie cytrynowy)\nkilka łyżek oliwy (u mnie cytrynowa)\nkilka łyżek startego grana padano lub parmezanu\nPrzygotować naczynie żaroodporne lub blaszkę.\nCukinię przekroić wzdłuż na pół, a potem pokroić w nie za grube półksiężyce. Pomidory w ćwiartki lub mniejsze kawałki, a brzoskwinie w grubą kostkę.\nWszystko wsypać do naczynia, w którym będziemy piec. Posolić, oprószyć pieprzem i papryką, dodać zgnieciony, obrany czosnek i pokrojoną cieniutko cebulę oraz tymianek. Dobrze jest całość przemieszać z przyprawami. Na końcu mocno skropić oliwą. Włożyć do nagrzanego piekarnika i piec 20-25 minut. Cukinia powinna pozostać al dente.\nPrzed podaniem posypać świeżo startym parmezanem.\nJarzynki można przygotować od razu więcej i zużyć na drugi dzień. Resztki przełożyć do garnuszka dodać 2 łyżki koncentratu pomidorowego, 3-4 łyżki wody lub bulionu oraz sporą szczyptę cukru. Podrzewać pod przykryciem. Świetne do makaronu lub ryżu albo kaszy. Smacznego!


Jak wybrać okap, który czyści powietrze i zachwyca wyglądem? - Urzadzamy.pl\n2021-09-08 17:17 Materiał sponsorowany\nOkap w kuchni pełni nie tylko funkcję praktyczną (oczyszcza powietrze), ale również estetyczną. Zwłaszcza teraz, gdy większości kuchni jest otwartych na salon. Jak w takim razie wybrać model, który będzie spełniał swoją praktyczną funkcję i do tego ładnie wyglądał? Zajrzeliśmy do najnowszej oferty marki Falmec - cenionego producenta okapów, Jest z czego wybierać!\nInnowacyjny okap LIGHT\nJedną z najciekawszych nowości marki Falmec jest okap LIGHT. Urządzenie jest nie tylko innowacyjne, ale również doskonale wpisuje się w aktualne trendy w designie. Bez wątpienia będzie stanowił ozdobę każdej nowoczesnej kuchni! Okap cechuje się prostą konstrukcją, idealnie geometrycznymi liniami, ultrapłaskim korpusem ssącym, a całość składa się z dwóch paneli z przyciemnianego szkła i dwóch profili aluminiowych, w których umieszczono taśmy LED, zapewniające rozproszone oświetlenie całej powierzchni blatu roboczego.\nAle wygląd to nie wszystko. W okapie LIGHT wykorzystano nową technikę Multi-Air, która rozkłada moc zasysania na kilku rozmieszczonych poziomo silnikach o mniejszych wymiarach i mniejszych natężeniach przepływu powietrza. To powoduje rozproszenie zasysania przy zmniejszonych wymiarach. Ponadto, okap LIGHT został wyposażony w wydajny filtr Carbon.Zeo.\nAutor: materiały prasowe Falmec Okap kuchenny LIGHT\nElegancki okap ELLE\nJeśli szukamy okapu, który będzie subtelny, ale zarazem elegancki, warto wybrać model ELLE w czarnym matowym wykończeniu. Umieszczone po obydwu stronach urządzenia taśmy LED zapewniają idealne oświetlenie blatu roboczego (możemy również dostosować natężenie światła do osobistych potrzeb). Co więcej, panel sterowania w tym okapie został umieszczony w jego centralnej części, dzięki czemu nie tylko łatwiej możemy nim sterować, ale bez problemu zamontujemy komin zarówno po prawej, jak i lewej stronie.\nOkap ELLE został wyposażony w wydajny silnik o mocy 800 m³/h i filtr Carbon.Zeo, który łączy naturalne właściwości węgla drzewnego i zeolitu.\nAutor: materiały prasowe Falmec Okap kuchenny ELLE\nMinimalistyczny okap LEVANTE\nW kuchniach, gdzie dominują proste formy i stonowane kolory doskonale sprawdzi się minimalistyczny okap LEVANTE, którego ogromną zaletą jest to, że po skończonej pracy można go umieścić pod sufitem. Korpus okapu składa się z prostokątnej ramy z hartowanego szkła, a jeśli mamy takie życzenie, możemy wybrać jeden z trzech kolorów wykończenia: biały, czarny lub grafitowy. W ten sposób dużo łatwiej dopasujemy okap do wystroju i kolorystyki wnętrza. Warto wspomnieć, że wybarwienie szkła grafitowego zostało wykonane specjalną techniką, która pozwala zachować naturalny kolor bez malowania.\nModel LEVANTE uzupełnia wewnętrzna ramka ze stali nierdzewnej w wykończeniu Scotch Brite, a także umieszczony w dolnej części elegancki panel LED, który zapewnia optymalną moc świetlną podczas pracy okapu, a po umieszczeniu okapu pod sufitem - relaksujące oświetlenie otoczenia.\nOkap LEVANTE został wyposażony w przydatną funkcję Dynamic Light, która pozwala na zmianę barwy światła i dostosowanie jej do naszych preferencji. W okapie zastosowano filtr Carbon.Zeo zbudowany z naturalnych materiałów, takich jak węgiel aktywny i zeolit. Niezwykle skutecznie eliminuje wszelkie niepożądane zapachy i wilgoć.\nAutor: materiały prasowe Falmec Okap kuchenny LEVANTE\nWielofunkcyjny okap Spazio\nOkap SPAZIO dostępny jest jako 180 i 130-centymetrowa konstrukcja wyspowa. Ogromną zaletą urządzenia jest przede wszystkim jego konstrukcja - okap SPAZIO został wyposażony w wygodne półki z matowego szkła do przechowywania naczyń oraz pojemniki na własny ogród. Możemy w nich zasadzić ulubione zioła, które przydadzą się podczas gotowania!\nCo więcej, okap SPAZIO posiada zainstalowany port USB i gniazda zasilające, które pozwalają na ładowanie urządzeń elektrycznych, a uchwyt na tablet pozwala kucharzowi swobodnie sprawdzać poszczególne etapy przygotowywania dań wg przepisu. By maksymalnie ułatwić proces gotowania, okap SPAZIO wyposażony został również w uchwyty na przyprawy i wszelkie przybory kuchenne.\nKonstrukcję urządzenia wykonano ze stali nierdzewnej lakierowanej na kolor czarny. Ale to nie wszystko! Okap SPAZIO posiada innowacyjny system Circle.Tech, który polepsza jakość powietrza w kuchni. Wysokie osiągi pochłaniania i filtrowania powietrza, bez konieczności stosowania połączeń rurowych do odprowadzenia oparów. Doskonała wydajność oczyszczania powietrza w połączeniu z ciszą oraz eleganckim wyglądem sprawiają, że SPAZIO jest wyjątkowy.\nWięcej o okapach Falmec na www.falmecpolska.pl\nAutor: materiały prasowe Falmec Okap kuchenny SPAZIO


Na terenie województwa lubelskiego działają aktywnie 4 ośrodki prowadzone przez 3 organizacje. Najdłużej funkcjonującym ośrodkiem w regionie jest OWES dla subregionu chełmsko-zamojskiego prowadzonym od 2009 przez Fundację Rozwoju Lubelszczyzny od 2015 w partnerstwie z Grupą Medialną ITM sp. z o.o.\nDziałania OWES koncentrują się na tworzeniu trwałych miejsc pracy odnoszących się do lokalnych potrzeb. Jest to dużym wyzwaniem i wymaga zaangażowania zespołu specjalistów wspierających liderów lokalnych w inicjowaniu i rozwoju pomysłów biznesowych opartych o lokalne zasoby.\nWspółpraca i liderzy\nNie ma oczywiście jednego przepisu na sukces przedsiębiorstwa społecznego. Ale jest na pewno gama sprawdzonych narzędzi używanych w Owesie subregionu chełmsko-zamojskiego, która zwiększa szansę na zmianę sytuacji osób znajdujących się w trudnym położeniu. Pierwszym ważnym składnikiem naszego przepisu jest współpraca różnych podmiotów zaangażowanych w tworzenie wspólnoty lokalnej. Łączenie potencjałów kreuje nowe szanse biznesowe jednocześnie rozwiązując określone problemy lokalne.\nWracając do sedna bo tu w naszym ośrodku jesteśmy zgodni po pierwsze zawsze zaczynamy pracę w środowisku spotkania właściwych ludzi we właściwym czasie. Lider jego system wartości, doświadczenia zawodowe i wrażliwość społeczna określają szanse na sukces. Działania animacyjne jakie podejmuje od lat OWES koncentrują się na wsparciu liderów poprzez budowanie umiejętności współpracy, dostarczaniu kompetencji menadżerskich. Animator to zawsze osoba z zewnątrz, która w końcu wyjedzie, jedynie liderzy lokalni mogą być autorami trwałej zmiany.\nMówimy o liderach ale skąd ich wziąć? To pytanie towarzyszy nam od początku pracy w OWES, mówi Marian Gil – kierownik ośrodka w Zamościu. Zdradzimy Wam nasz sekret, choć rozczarowaniem może być to banalne stwierdzenie: szukamy liderów w ich naturalnych środowiskach opartych na pasji i zaangażowaniu, które są, były i będą bez względu na strumień publicznych pieniędzy, który aktualnie „płynie” w kierunku danej grupy.\nW naszych dotychczasowych działaniach animacyjnych ogniskowaliśmy uwagę na trzech środowiskach. W pierwszej kolejności były to organizacje sportowe i turystyczne, następnie zaprosiliśmy do współpracy te podmioty które są zaangażowane w działania na rzecz osób i rodzin dotkniętych niepełnosprawnością. W ostatnim czasie udało nam się spotkać z wyjątkowym przyjęciem przez grupy rekonstrukcyjne działające na terenie naszego subregionu czyli terenu 7 powiatów: chełmskiego, miasta Chełm, hrubieszowskiego, krasnostawskiego, zamojskiego i miasta Zamość oraz tomaszowskiego.\nOd sportu po rekonstrukcję historyczną\nW tym przypadku mówimy o oddolnym zjawisku około 20 grup formalnych i niesformalizowanych, łączących pasje historyczne ponad stu osób. Ośrodkami mocno się wpisującymi swoimi działaniami w tym zakresie na mapie naszego subregionu są „gocki” Masłomęcz, Zamość z inscenizacją „Zdobywanie Twierdzy”, czy też Tomaszów Lubelski i Komarów i ludzie utrwalający pamięć o bitwach toczących się pod tymi miejscowościami. Większość z tych inscenizacji doskonale wpisała się w kalendarze kulturalne lokalnych miejscowości i z roku na rok zyskuje coraz większą rzeszę uczestników nie tylko z kraju ale także z zagranicy. Nie można zapominać także o środowiskach takich jak: Drużyna Grodu Sutiejsk, Stowarzyszenie „Wandalowie” z Kotorowa. Intensywnie rozwijająca się Drużyna Grodu Sutiejsk z bardzo ambitnymi planami stworzenia muzeum i osady w Sąsiadce. Wandalowie z Kotorowa chcący dalej rozwijać swoją ofertę, organizować pokazy i inscenizacje dla młodzieży, czy Stowarzyszenie „Sosenka”, które włącza w swoje działania bardzo dużo młodzieży kultywując tym samym patriotyczne postawy.\nLegenda Stołu Szwedzkiego fot. Justyna Książek\nTurystyka z pasją fot. Kazimierz Chmiel\nZ niecierpliwością czekamy na pierwsze inicjatyw sieciujące to środowisko, ale ważne przy tym wszystkim jest to żeby one wynikały z realnych potrzeb liderów. Bo jeśli zostaną przez nas „zaprogramowane” nigdy nie wyjdą z fazy planów.\nPrzestrzenią do konfrontacji naszych refleksji są spotkania kooperacyjne i branżowe, które przypominają weekendowe piątkowo sobotnie spotkania przyjaciół gdzie rozmawiamy o rozwoju oferty, poszukując odpowiedzi jak poprawiać jakość i zwiększając zasięg oddziaływania Często wykorzystujemy doświadczenia bardziej doświadczonych organizacji ale przede wszystkim staramy się łączyć potencjały uczestników w działaniu. Ogromną wartością docenianą przez naszych partnerów jest także to, że często chociaż nie zgadzamy się ze sobą to mimo to wciąż poszukujemy przestrzeni współpracy.\nRefleksje uczestników spotkań branżowych i kooperacyjnych wpływają również na ofertę szkoleniową ośrodka. Przykładem takiego działania, jest organizacja przez ośrodek sesji szkoleniowo warsztatowej z metodyki Eduball (http://eduball.pl/), skierowanej na rozwój osób pracujących w obszarze edukacji i sportu począwszy od przedszkolaków skończywszy na seniorach a promowanych przez chełmską Fundację Jest Otwarte. Na okres przedwakacyjny zaplanowaliśmy także wspólnie bieg sponsorowany na trasie Chełm-Hrubieszów-Tomaszów-Krasnobród-Zamość. Głównym bohaterem wydarzenia będzie jeden z chełmskich liderów społecznych i biegaczy Ryszard Stawiarski poruszający się na wózku inwalidzkim, który zbierając środki na cel charytatywny odwiedzi aktywne ośrodki ekonomii społecznej w subregionie podczas serii planowanych wydarzeń towarzyszących.\nKolejnym narzędziem w działaniach wzmacniających liderów i wiążących sieci współpracy na poziomie subregionu są organizowane przez OWES wyjazdowe warsztaty animacyjne. Dają one inspirację, do działania, możliwość podejrzenia różnych mechanizmów współpracy trójsektorowej, aktywności biznesowej sektora ekonomii społecznej w oparciu o nowatorskie pomysły liderów. Naszą ulubioną puentą wyjazdu jest stwierdzenie uczestników: przecież u nas jest większy potencjał, to dlaczego my tego nie robimy? Oczywiście nie jedziemy na wycieczkę tylko intensywnie pracujemy nad wspólnie oczekiwanymi efektami w postaci nowych inicjatyw. Większość wyjazdów, które są już za nami przyniosło inspirację w tworzonych przy wsparciu OWES spółdzielniach socjalnych. Jednym z przykładów może być Krasnobród gdzie powstały 2 spółdzielnie, Tyszowce, Rudnik czy teren gminy Hrubieszów gdzie powstały 3 spółdzielnie. Ważne jest też to że po każdym z wyjazdów następuje wzrost aktywności w organizacjach pozarządowych, których przedstawiciele uczestniczyli w warsztatach.\nGrupa skoncentrowana na wspieraniu osób z niepełnosprawnością inicjuje przy wsparciu OWES sieć współpracy organizacji wspierających rodzinę z dzieckiem z niepełnosprawnością. Ideą jest podnoszenie standardu usług w oparciu o potencjał wszystkich partnerów. Wspólna informacja skierowana do rodziców, szkolenia kadry. Inicjatorami działań są spółdzielnia socjalna Sperare prowadząca przedszkole i wkrótce żłobek z ofertą profesjonalnego wsparcia także dla dzieci z orzeczeniami w Hrubieszowie. Chcemy przede wszystkim zadbać o jakość wsparcia na poziomie ośrodków powiatowych aby rodzice nie marnowali czasu i środków finansowych na poszukiwanie wsparcia daleko od miejsca zamieszkania jak często się dzieje obecnie. Podmioty ekonomii społecznej w naszym subregionie mają wystarczające zasoby, żeby zaspokoić te potrzeby na wysokim poziomie. Warto podkreślić, iż zasięg tej inicjatywy spotkał się z zainteresowaniem innych podmiotów Ekonomii Społecznej z Lubelszczyzny czego przykładem może być zainteresowanie włączeniem we wspólne działania Spółdzielni Socjalnej Inicjatywa z Puław.\nPodsumowując naszą podstawę do pracy z ludźmi, opieramy się zawsze o koncepcję Społeczne Odpowiedzialnego Terytorium. To w naszej ocenie najbardziej efektywny model rozwoju lokalnego tworzący obszar do rozwoju ekonomii społecznej na bazie lokalnych zasobów. Wraz z liderami samorządowymi, pozarządowymi i biznesowymi określamy potrzeby społeczności lokalnej, jej zasoby, potencjał współpracy wszystkich aktywnych osób i podmiotów ale co warto jeszcze raz podkreślić wzmacniamy kompetencje liderów. Co ważne jesteśmy wsparciem a nie kimś kto przywozi w „teczce” gotowe rozwiązania. Jesteśmy wciąż głodni inspiracji na nowe wyzwania, Zapraszamy do współpracy czekamy na Państwa pomysły.\nMaciej Knap animator OWES


ptysie pod kruszonką - DoradcaSmaku.pl\nWybierz składnik jajko mąka masło mleko woda cukier śmietana 30% cukier puder maliny świeże\nmasło 125 mililtrów\nmleko 125 mililtrów\nmaliny świeże 15 sztuk\nPrzepis i sposób przygotowania ptysie pod kruszonką\nPodgrzewamy w rondlu wodę z masłem, dodajemy szczptę soli. Garnek zdejmujem z ognia i do ciepłej mieszanki dodajemy mąkę, mieszam energicznie, a garnek stawiamy ponownie na ogień. Podgrzewamy mieszając aż ciasto zacznie odklejac sie od ścianek nacznia. Zdejmujemy z ognia mieszam 3-4 razy aby uwolnic parę i lekko ostudzić ciasto.\nPrzekładam je do miski i miksujem mikserem dodając po 1 jajku. Ciasto przekładamy do rękawa cukierniczego i wciskamy na blachę wyłożona papierem do pieczenia.\nUpieczone ptysie kroimy na 2 połówki, na jednej układamy ubitą śmietanę oraz maliny i przykrywamy drugą połówką ciastka. Całość opcjonalnie można postypać pudrem\nkruszonką ptysie ptysie pod kruszonką\nWiktoria29 23.06.2017 14:30\nAda-Gaba 22.06.2017 13:57\nkasia.s 22.06.2017 11:29


Energooszczędność okien - Okna fronton\nJesteś tutaj: Start » Energooszczędność okien\nOkna energooszczędne to niezwykle nowoczesne rozwiązania, które dają różnorakie korzyści, przez co są coraz chętniej wybierane. Są to przede wszystkim korzyści ekonomiczne, związane z realnym oszczędzaniem energii, ale inteligentny dom wyposażony w okna energooszczędne naszej firmy przyczynia się też do ochrony środowiska naturalnego.\nWarto wiedzieć, że energooszczędność okien to wartość nie tylko teoretyczna. Przekłada się bezpośrednio na oszczędności oraz korzyści dla środowiska. Wpływ na wysoki współczynnik energooszczędności w oknach Fronton mają specjalnie zastosowane rozwiązania, które zapobiegają przenikaniu ciepła z domu na zewnątrz.\n1 Jak wybrać okno do domu energooszczędnego?\n2 Współczynnik przenikania ciepła\n3 Infiltracja powietrza\n4 Konstrukcja i technologie\n5 Koszty i opłacalność\nJak wybrać okno do domu energooszczędnego?\nBy dom był w pełni energooszczędny (a tylko na taki można uzyskać dofinansowanie), musi być wyposażony także w energooszczędne okna. Jeśli chodzi o okna Fronton, wysoki wskaźnik energooszczędności mogą mieć wszystkie nasze produkty, bez względu na to, z jakiego materiału będą wykonane dla naszych Klientów.\nCzy okno do domu energooszczędnego musi być małe? Oczywiście, że nie! Okna pasywne proponowane przez naszą firmę mogą prezentować się świetnie i nadawać budynkom piękny wygląd, a jednocześnie doskonale spełniać swoją rolę w inteligentnym domu, a to dzięki specjalnym elementom, w jakie je wyposażamy.\nWspółczynnik przenikania ciepła to wskaźnik stosowany do określania poziomu strat poniesionych w wyniku różnic temperatury wewnątrz budynków i na zewnątrz. Kiedy straty te są małe, można stwierdzić, że okna są energooszczędne i takie są właśnie okna Fronton, które spełnią wszelkie wymagania w tym zakresie.\nOkreślane przez współczynnik przenikania ciepła straty ciepła poniesione w wyniku różnicy temperatur wewnątrz i na zewnątrz można eliminować za pomocą specjalnych, nowoczesnych rozwiązań. Stosujemy je w naszych oknach z dużym sukcesem, dzięki czemu mają one wysoki poziom energooszczędności, co cieszy naszych Klientów.\nInfiltracja powietrza to zjawisko niestety często spotykane w budownictwie, na szczęście nowoczesne rozwiązania pozwalają je coraz lepiej eliminować. Wyposażone w nie okna Fronton posiadają wysoki wskaźnik energooszczędności, na co wpływ ma także zastosowanie wysokiej jakości materiałów i szczelnych łączeń.\nInfiltracja powietrza to niepożądane w budownictwie zjawisko polegające na dostawaniu się do pomieszczeń powietrza z zewnątrz, co schładza powietrze wewnątrz budynków. Prowadzi to przede wszystkim do strat ciepła i związanych z tym wyższych kosztów ogrzewania. Wyposażone w nowoczesne rozwiązania okna Fronton praktycznie eliminują to zjawisko.\nEnergooszczędność jest coraz bardziej doceniana przez posiadaczy nie tylko budynków mieszkalnych, przez co proponowane przez nas okna znajdą zastosowanie nie tylko w inteligentnym domu. Okna pasywne wyposażone w nowoczesne rozwiązania i posiadające specjalną konstrukcję znakomicie chronią przed infiltracją powietrza i zapewniają ciepło w domu.\nNa energooszczędne walory okien Fronton wpływ mają nie tylko nowoczesne rozwiązania i technologie typowe dla okien pasywnych. Dbamy także o właściwą konstrukcję naszych okien, które między innymi są doskonale szczelne i posiadają właściwości izolacji termicznej, dzięki czemu pozwalają na znaczne oszczędności i ochronę środowiska.\nJeśli ktoś zastanawia się, czy inwestycja w inteligentny dom i okna pasywne jest opłacalna, powinien dokładnie przekalkulować wszystkie koszty. Zwykle okazuje się, że koszty zakupu i montażu okien pasywnych szybko zwracają się dzięki oszczędności na ogrzewaniu. Opłacalny jest zwłaszcza zakup okien Fronton, które proponujemy naszym Klientom w szczególnie atrakcyjnych cenach.


Włoska robota - Freggia HA640VGTX\nNokautElektronika.plKatalog artykułówWłoska robota - Freggia HA640VGTX\nMarka Freggia zaprezentowała nową płytę do zabudowy HA640VGTX.\nCechuje ona się frontalnym położeniem palników o dużej mocy, tak zwanych "turbo". Przy klasycznym położeniu palników gazowych, czyli z tyłu, istnieje spore prawdopodobieństwo uszkodzenia mebli z powodu wysokiej temperatury. Przy frontalnym położeniu palnika turbo szansa na uszkodzenia nie istnieje.\nPołożenie największego palnika na froncie, pozwala dodatkowo na bezproblemowe umieszczenie dużych i ciężkich garnków z przodu płyty. Może być to pomocne zwłaszcza dla pań i osób starszych.\nErgonomiczne położenie największego palnika, a także przesunięcie na prawo pokręteł sterujących, pozwala na zwiększenie powierzchni gotowania w porównaniu z modelami standardowymi. Dzięki temu na płycie mieści się więcej dużych garnków.\nJak deklaruje producent, płyty są wykonane we Włoszech z wysokiej jakości komponentów włoskich producentów - m.in.: Sabaf i Defendi – najlepszych producentów palników gazowych. Wszystkie produkty poddawane są obowiązkowej kontroli bezpieczeństwa urządzeń gazowych.\nRuszty i nakładki palników wykonane z żeliwa i powinny gwarantować wieloletnią eksploatację i łatwe utrzymanie w czystości. Posiadają one także specjalne gumowe nakładki, które zapobiegają uszkodzeniom powierzchni, zapewniają stabilność rusztów, eliminują hałas i wibracje.


W Camden Town narodziła się popkultura lat 60. Dziś to najbardziej kolorowa dzielnica Londynu z kultowym targiem - Traveler\nW Camden Town narodziła się popkultura lat 60. Dziś to najbardziej kolorowa dzielnica Londynu z kultowym targiem\nfot. Maremagnum/Getty Images\nCamden Town to mekka artystów i przyjezdnych z tzw. otwartymi głowami. Jak dzielnica wygląda pół wieku po przełomowej dekadzie?\nKolorowy punkt na planie Londynu\nKrótka historia Camden Town\nNiebanalne zakupy w Camden Town Market\nCamden Town: najciekawsze miejsca\n„Jedź do Camden Town. Tam zobaczysz kolorowe ptaki” – takie polecenie usłyszałem od lokalsów podczas mojego pierwszego wyjazdu do Londynu. Po kilku dniach skreślania z listy najpopularniejszych londyńskich atrakcji byłem gotów na coś innego. Chciałem zobaczyć, z czego stolica Wielkiej Brytanii jest dumna dziś, a Camden Town, choć Buckingham Palace nie jest, to ląduje w chyba każdym przewodniku po mieście.\nNie zawiodłem się wcale. W Camden Town rzeczywiście można spotkać kolorowe ptaki. I to nie tylko w weekendy wieczorem, choć wtedy jest pewnie jeszcze ciekawiej. Zacznijmy jednak od początku, czyli od zorientowania się na mapie. Dzielnica Camden Town jest położona w północnej części Wewnętrznego Londynu nad historycznym Kanałem Regenta. Najpopularniejsza i najczęściej fotografowana ulica to Chalk Farm Road.\nŻycie codzienne w Camden Town. fot. Maremagnum/Getty Images\nObecnie dzielnica jest znana jako miejsce uwielbiane przez artystów. Spotykają się tu nie tylko muzycy, ale też plastycy, tatuatorzy czy przedstawiciele różnorodnych subkultur. W klimatycznych knajpach swobodnie czują się zarówno mieszkańcy Londynu, jak i przyjezdni. Kilkaset lat temu okolica miała jednak zupełnie inny charakter. Dzielnica Camden Town zawdzięcza swoją nazwę 1. baronowi Camden, Charlesowi Prattowi. Wówczas była częścią majątku Kentish Town.\nPod koniec XVIII w. Pratt zarządził budowę domów i osiedli mieszkalnych po obu stronach drogi. Mieli tam wprowadzić się przedstawiciele klasy średniej i wyższej. Wystarczyło kilkadziesiąt lat, żeby okolica przestała przypominać ciche przedmieścia, o jakich marzył baron. Po otwarciu Kanału Regenta i wybudowaniu linii kolejowej w Camden postawiono magazyny i fabryki. Wraz z nimi do dzielnicy zawitali robotnicy oraz producenci fortepianów czy handlarze napojów wyskokowych.\nWykształceni i zamożni londyńczycy nadal mieszkali w Camden Town – większość z nich w okolicach Regent’s Prark. Być może to właśnie wtedy w dzielnicy zaczęło pielęgnować wartości przyświecające mieszkańcom do dziś: tolerancję i wolność od osądów. Choć sąsiedzi różnili się od siebie, wieczorem wszyscy rozmawiali ze sobą w tych samych pubach. Po zmroku życie tętniło nie tylko lokalach, ale też w domach publicznych, co nie wpływało dobrze na reputację dzielnicy. Ta poprawiła się na początku XX w., kiedy zaczęto otwierać kina i teatry.\nCamden Town od lat jednych przytłacza, a innych zachwyca. Obie grupy są mile widziane. fot. Maremagnum/Getty Images\nPrawdziwa kulturowa rewolucja przyszła jednak dopiero w latach 60. ubiegłego wieku. Rock i wszystkie jego odmiany – w tym rock psychodeliczny – zawładnęły sercami młodych ludzi niemal na całym świecie. Muzyka była dla nich nie tylko sposobem na artystyczne wyrażenie siebie, ale też pewnym manifestem politycznym. Jedna z najważniejszych scen tamtej i następnej dekady znajdowała się właśnie w Camden Town. W The Rounhouse jedne z pierwszych koncertów grali między innymi The Rolling Stones, Led Zeppelin, The Doors czy Pink Floyd.\nAtrakcje w Anglii - 8 miejsc i rzeczy, które warto zobaczyć!\nJednym z najważniejszych miejsc w Camden Town jest kultowe targowisko. Pierwsi handlarze pojawili się w dawnej fabryce opakowań Dingwall w Camden Lock w połowie lat 70. W kolejnych latach zaczęło być ich coraz więcej. Obecnie wokół Camden Lock stoją już setki straganów. Na większości można znaleźć oryginalne ubrania. I nie mam tu na myśli marek, a niebanalne kroje czy połączenia fasonów. Sam wróciłem kiedyś z Camden Lock z oldschoolowym plecakiem.\nPoza garderobą na miejscu skompletujemy też kolekcję płyt muzycznych czy kolorowych rękodzieł. Nie brakuje też food trucków. Jak to na Wyspach Brytyjskich, króluje fish&chips – warto jednak zasmakować kosmopolitycznej kuchni dzielnicy i zajrzeć do budek prowadzonych przez przyjezdnych. Choć nie brakuje opinii, jakoby targowisko Camden Lock utraciła swojego ducha od lat 70., trudno znaleźć inne takie miejsce w Londynie. Pewnie dlatego każdego tygodnia kolorowe stragany odwiedza ćwierć miliona osób.\nCamden Town w Londynie to miejsce, którego się doświadcza, nie zwiedza. Trudno wskazać listę miejsc do zobaczenia, bez adnotacji, co warto tam też zrobić. Jeśli o samo patrzenie chodzi, to na pewno nie można pominąć pomnika Amy Winehouse. Będąc w okolicy, dobrze sprawdzić, co dzieje się we wspomnianym The Rundhouse. Do dziś są tam organizowane koncerty. W przerwie od buszowania po jednym z targowisk, można zrelaksować się nad Kanałem Regenta.\nCamden Town tętni życiem. fot. Maremagnum/Getty Images\nStreet art jest nieodłącznym elementem Camden Town. Po przejściu kilkuset metrów przestaje się zwracać uwagę na wszechobecne malunki i graffiti, a to błąd. Możemy tak przeoczyć prawdziwe perełki. Na miejscu są organizowane wycieczki zorientowane na sztukę uliczną. Warto się na nie zapisać lub skorzystać z mobilnego przewodnika.\nPub crawl po Camden dobrze zacząć od kultowego The World’s End. W weekendy jest tam bardzo tłoczno, dlatego im będziemy wcześniej, tym większe mamy szanse na wolny stolik. Industrialne wnętrza i muzyka na żywo przyciągają londyńczyków, jak i turystów. Przed laty w pubie regularnie bywał Karol Dicneks. Inne godne uwagi puby w okolicy to:\nThe Hawley Arms,\nThe Oxford Arms,\nWidok z Primrose Hill w Regent's Park. fot. Image Source/Getty Images\nZupełnie innych wrażeń dostarcza wizyta w położonym po sąsiedzku Regent's Park. To jeden z londyńskich parków królewskich. Obowiązkowym miejscem na piknik lub po prostu krótki postój jest wzgórze Primrose Hill, z którego roztacza się widok na panoramę miasta, a przynajmniej jej fragment, ten z wysokimi biurowcami. Z dala od Camden Town, gdzie muzyka gra głośno, a podróże w czasie nadal są możliwe.\npodróże londyn anglia wielka brytania\nMiejsca, które warto zobaczyć. Lista ponad 25 propozycji na wyjazd z całego świata Poprzedni artykuł\nSpitsbergen - pogoda i temperatura. Jak globalne ocieplenie zmienia polarny świat? Następny artykuł\nWielka Brytania na piechotę. TOP 5 najpiękniejszych szlaków dla wędrowców


Wyj±tkowe miejsce na kêckiej mapie. Sprawd¼ godziny zwiedzania! - Oficjalny serwis internetowy Gminy Kêty\nWyj±tkowe miejsce na kêckiej mapie. Sprawd¼ godziny zwiedzania!\nJeste¶ tutaj: INFO KÊTY >> ARCHIWUM AKTUALNOSCI >> Wyj±tkowe miejsce na kêckiej mapie. Sprawd¼ godziny zwiedzania! >>\nOtwarta w podziemiach kêckiego Domu Kultury wystawa czynna jest w ka¿dy czwartek od godz. 17.00. Ponadto istnieje mo¿liwo¶æ zorganizowania zwiedzania grupowego, w dogodnym dla wszystkich terminie, po wcze¶niejszym kontakcie telefonicznym (szczegó³y na plakacie).\nRIDERS ON THE STORM to klub z wieloletni± ju¿ histori±. Jego dzia³alno¶æ rozpoczê³a siê w po³owie lat dziewiêædziesi±tych ubieg³ego wieku w miejscowo¶ci Bielany, kiedy to pierwsi cz³onkowie klubu zakupili motocykle. W wiêkszo¶ci by³y to maszyny wiekowe i "po przej¶ciach", które wymaga³y wielu remontów, unowocze¶nieñ i dostosowania pod osobiste preferencje w³a¶ciciela tak, aby by³y jak najbardziej oryginalne i niepowtarzalne. Obecnie klub zrzesza ju¿ nie tylko motocyklistów z Bielan, ale równie¿ z najbli¿szych okolic, od 2015 roku ma swój oddzia³ w O¶wiêcimiu, a od 2018 roku równie¿ w Bielsku-Bia³ej.\nAutor Publikacji: RIDERS ON THE STORM , Data Publikacji: 2019-05-09 , Godzina Publikacji: 11:58


Rośnie podaż owoców kaki - Fresh-market\nDo pełni handlowego sezonu dla owoców kaki na polskim rynku zostało jeszcze trochę czasu. Przypada on bowiem w grudniu. Wówczas także mamy największą podaż tych egzotycznych owoców. Ale dostępność kaki już znacząco wzrosła, co dobrze widać po cenach w, zwłaszcza w detalu. Pytanie tylko, czy można się spodziewać dalszych przecen w kolejnych tygodniach kampanii?\nNa razie ceny importowanych z Hiszpanii owoców kaki są w polskim hurcie na poziomie 1,50-2,75 zł/szt. Przy czym ceny z górnej granicy przedziału wydają się ewidentnie „opóźnione” w stosunku do panującego trendu spadkowego. Widać to choćby po sieciach handlowych, gdzie obecnie oferuje się kaki po 1,95-2,00 zł/szt., a miesiąc temu, na początku kampanii handlowej, gdy pojawiły się pierwsze dostawy z Hiszpanii, było to 2,50 zł/szt.\nCeny spadają wraz z rosnącą podażą, acz czy będą spadały nadal? Pisaliśmy wyżej, że szczyt sezonu to grudzień i wówczas owoce te powinny być najtańsze, ale jest niemal pewne, że ceny – nawet jeśli jeszcze trochę spadną, to w bieżącym sezonie i tak będą wyższe niż zazwyczaj. Dla porównania – rok temu już w połowie listopada było to w hurcie 1,20-1,38 zł/szt. Czyli kaki jest średnio droższe o blisko 65 procent. Powodem są dużo niższe zbiory u dominującego w Europie dostawcy – w Hiszpanii, o czym pisaliśmy na łamach portalu fresh-market.pl tutaj.\nSłowa kluczowe: kaki, persymona, sharon, ceny kaki, import kaki, owoce, owoce egzotyczne\nŚwiatowy rynek owoców kaki\nGlobalny rynek owoców kaki zmalał nieznacznie pod względem swojej wartości. czytaj dalej\nSezon kaki w pełni, ale…\nSezon na owoce kaki trwa w najlepsze. W sieciach handlowych i na bazarkach ich nie brakuje, ale wiele wskazuje na to, że szczyt podażowy w tym sezonie jest już za nami. czytaj dalej