Banderowski polityk: Orlęta Lwowskie były okupantami Ukrainy [+VIDEO] - Media Narodowe\nAktualności, SpołeczeństwoBanderowski polityk: Orlęta Lwowskie były okupantami Ukrainy [+VIDEO]\nBanderowski polityk: Orlęta Lwowskie były okupantami Ukrainy [+VIDEO]\nJurij Michalczyszyn z banderowskiej partii Swoboda nazwał Orlęta Lwowskie „okupantami Ukrainy” i porównał ich do współczesnych donieckich powstańców, którzy obecnie walczą o niezależność i samostanowienie narodowe Rosjan i ludności rosyjskojęzycznej w Donbasie.\nMichalczyszyn w specjalnym nagraniu zatytułowanym „Polscy okupanci we Lwowie” nazwał Orlęta Lwowskie „tymi, którzy nielegalnie okupowali Zachodnioukraińską Republikę Ludową w 1919 roku” oraz „tymi, kto masowo zajmował się zabijaniem Ukraińców podczas okupacji naszych zachodnich obwodów [czyli polskich Ziem Południowo-Wschodnich – przyp. MadiaNarodowe.com]”.\nZarazem banderowiec twierdzi, że „podążając za tą trefną logiką, orlętami można nazywać nieżyjących już Giwi i Motorolę – donieckich separatystów”. Przypomnijmy, że Giwi i Motorola to pseudonimy donbaskich powstańców, którzy zasłynęli z ukrainosceptycyzmu podczas bezpośredniego kontaktu z jeńcami z armii wysłanej na Donbas przez rząd w Kijowie. Michał Tołstych „Giwi” kazał wówczas żuć ukraińskiemu jeńcowi flagę Ukrainy odprutą od munduru. Zarówno Giwi, jak i Motorola, zostali skrytobójczo zabici w zamachach terrorystycznych w Doniecku.\n„I jedni, i drudzy byli wrogami ukraińskiej państwowości” – mówi Michalczyszyn, porównując Orlęta Lwowskie do donbaskich powstańców. Dodaje on ponadto, że Orlęta Lwowskie to „okupanci i agresorzy”. Przynależność Lwowa do Polski to, według Michalczyszyna, „okupacja”.\nBanderowiec uważa także, że za zbrodnie etnicznego Polaka Feliksa Dzierżyńskiego, który stał na czele CzeKa, powinien przepraszać cały naród polski. „Polacy są odpowiedzialni za miliony ofiar w XX wieku” – mówi Ukrainiec. Twierdzi on również, że na Wołyniu nie doszło do żadnego ludobójstwa.\n„Zachodnioukraińska Republika Ludowa” to separatystyczny twór powstały na południowo-wschodnich rubieżach Polski w roku 1918. Tzw. Zachodnioukraińska republika ludowa nigdy nie zdobyła międzynarodowego uznania. Pretendowała do południowo-wschodnich ziem Polski, gdzie została pokonana dzięki wysiłkowi polskich ochotników, w tym lwowskich dzieci, a także Wojska Polskiego. Dzięki temu zwycięstwu na kresach południowo-wschodnich zakończył się chaos, terror i bezhołowie, opisane w takich dziełach jak m.in. „Ruski miesiąc”, „Z krwawych dni Złoczowa 1919 roku” czy „Z dni grozy we Lwowie”.\nJurij Michalczyszyn to lwowski działacz banderowskiej Swobody. Był deputowanym do Rady Najwyższej Ukrainy VII kadencji, obecnie ukraiński radny Lwowa.\nTagi:Jurij MichalczyszynKresy Wschodnieorlęta lwowskiepolacySwobodaukraina


Sklep harcerski - punkt, gdzie odkryjemy konieczne rzeczy do wykonywania naszej pasji | magichogwarts.com\nPodróże na obozy, turnieje harcerskie, wycieczki górskie - do każdych tych wariantów działalności potrzebujemy dobrego oprzyrządowania. Nie jest Prosto otrzymać coś godziwego w powszednim markecie sportowym, ponieważ nie ma wiele firm zajmujących się dystrybuowaniem harcerskiego ekwipunku. W których miejscach skutkiem tego wyszukiwać?\nWchodząc do sklepu sportowego odnajdziemy nieco par butów trekkingowych, być może matę do drzemania w namiocie i jeszcze parę pożytecznych w górach artykułów. Nie ma tam natomiast kompletnego wyboru, gdyż jest to jakby nie patrzeć punkt do wyposażenia w najważniejsze gadżety zarówno trenera piłki nożnej jak i łyżwiarza. online odszukamy nie jeden sklep harcerski, w którym to odkryjemy wszelkie wymagane do sprawiania naszej pasji artykuły. Każdy harcerz winien posiadać pełne, czyste i dostosowane umundurowanie. Takie właśnie ciuchy znajdziemy w wyborze tego punktu. Berety w różnych kolorach, kapelusze i rogatki. Bluzy mundurowe, chusty w różnych barwach, aby wspaniale reprezentować załogę, kołnierzyki dla harcerek, rzemienie funkcyjne, naramienniki, odznaki, spodenki, pasy skórzane bądź parciane, getry a nieraz godziwe gumki do włosów - wszystkie te artykuły i mnóstwo pozostałych osiągalnych w sklepie spowodują, iż od razu poczujemy się szanownymi małymi żołnierzami. Aby podróżować po górach i lasach należy być wyekwipowanym w stosowne buty. Nie możemy o tym zapominać, bowiem możemy wyrządzić sobie krzywdę, np. zwichnąć nogę. Ominęło by nas wtedy dużo przyjemności i rozrywki, dlatego nie warto. Każdy sklep harcerski ma w swoim wyborze obuwie dobrane do nawet profesjonalnych przeżyć. Umożliwi nam ono komfort i całkowitą swobodę ruchu. Wybierając się na biwak pragniemy spakować się do czegoś dobrego, bowiem nie raz będziemy potencjalnie zmuszeni do wchodzenia z bagażem pod górę i wędrowania z nim przez jakiś czas. Bezspornie wierny harcerz nie wyobraża sobie zabrania ze sobą walizki na kółkach, gdyż jest to aż niestosowne. Spory plecak o objętości 70-80 litrów powinien starczyć na mniej więcej tygodniowy wypad z kompanią. Powinien być dobrany do wagi i wzrostu posiadacza, ze stelażem lub dobrym usztywnieniem. Co więcej na małe wycieczki powinniśmy posiadać mały plecak o objętości do 30 litrów, jest to tzw. tornister militarny. Schowa się do niego przydatne w czasie wyprawy rzeczy, np. prowiant czy też preparaty sanitarne. Wszelkie te i wiele innych akcesoriów oferuje nam sklep harcerski, który jest absolutnie dopasowany do tego, by nawet specjalistę wyekwipować w najlepszy sposób - www.wgl.pl.\nHarcerki i Harcerze powinni pakować się do tornistra samodzielnie, tak aby precyzyjnie wiedzieli co zabierają na biwak, także aby prościej było im się spakować przy powrocie. Jest to wyznacznik niezależności. Jednak naturalnie nie dość, że trzeba mieć co spakować, to jeszcze do czego. Wszystko to zapewnią nam sklepy harcerskie, które wynajdziemy tak samo w sieci jak i stacjonarnie. Nie jest natomiast ich wiele na rynku, więc wypatrywania czas rozpocząć!


:: lay beside me... (RCPage) :: Zobacz temat - reunion ????\nWysłany: 19 Grudzień 2017, 12:48 reunion ????\nCzas pozbierać kilka szczątkowych informacji. Od pewnego czasu wiemy, że Tom przeprowadzał wywiad z Travisem. Potwierdzenie tego znajdziecie tutaj. "Yes Blinkies, we also talked a bit about other stuff" - co to może oznaczać ?? Nie wiem, ale na portalach społecznościowych wyłowiono kolejne informacje. Travis na Twitterze polubił pewien wpis Toma, który mówi, że coś nadchodzi. W sumie to nic nowego, ponieważ Nasz ulubiony łowca UFO często daje takie ogłoszenie, lecz teraz to nabiera innego sensu. Dzisiaj Travis wrzuca na swój Snapchat takie oto foto ze studia. Ewidentnie wisi na ścianie Gibson. Wiadomo, że nie tylko Tom gra na tym sprzęcie, ale przy tych faktach wydaję się to co najmniej możliwe. Moja wyobraźnia podpowiada mi, że to będzie nowa, blinkowa, świąteczna EP... Może to być też reaktywacja BoxCar Racer.. Czekając na kolejne informacje zostawiamy Wam takiego mema.\nZ innej beczki: Kilka dni temu krążek "California" uzyskał certyfikat złotej płyty. Pod tym adresem mamy tego dowód.\nWspomniany wyżej Tom udostępnił filmik, który pokazuje rzekomo zdjęcia niezidentyfikowanego obiektu.\nWysłany: 19 Grudzień 2017, 17:23\nPrzydałaby się miła informacja jeszcze przed świętami.\nWysłany: 26 Grudzień 2017, 13:53\nNa tego blinka zbytnio bym nie liczył. Raczej obstawiam Box Car Racer, albo solówkę z gościnnym udziałem Travisa. Z resztą Tom kiedyś pisał, że robi jakieś nowe piosenki w bardzo szybkich tempach, także Travis mógłby tu się wykazać


torby na zakupy na Ekometa - pierwszy katalog twórców zero waste\nStrona główna » Odzież i akcesoria » torby na zakupy\nKategoria torby na zakupy\nTorby na zakupy (czy ekotorby) to jedna z tych rzeczy, do których najłatwiej się przekonać i od której często zaczynamy naszą przygodę z zero waste. Znajdziesz tutaj torby na zakupy, które nie tylko pozwolą Ci ograniczyć używanie plastikowych torebek, ale będą się też pięknie prezentować.\nTorba Borba to ręcznie robione, haftowane torby na zakupy.\nTworzone są przy użyciu niechcianych już materiałów.\nProdukty: torby na zakupy, woreczki na drobiazgi.


Adam Sztaba pokazał zdjęcia z 5. urodzin syna. Jak wygląda Leoś?\nStrona główna » Newsy » Syn Adama Sztaby skończył 5 lat. Nie zabrakło zdjęć ze wspólnego świętowania. Jak on wyrósł\nAdam Sztaba – zdjęcia z 5. urodzin syna\nAdam Sztaba od lat jest obecny w show-biznesie. Muzyk szerszej publiczności dał się poznać w programie Idol, gdzie pełnił rolę kierownika muzycznego i pianisty. Razem ze swoją orkiestrą współpracował także przy nagrywaniu pierwszych czterech edycji Tańca z gwiazdami. Na swoim koncie ma współpracę z największymi muzykami. Sting do tej pory jest pod wrażeniem profesjonalizmu polskiego kompozytora.\nPrzez wiele lat Adam był w związku z Dorotą Szelągowską. Stanowili oni jedną z najpiękniejszych par w show-biznesie i chętnie pojawiali się razem na branżowych imprezach. Muzyk wspólnie z dekoratorką wnętrz wychowywał jej syna Antoniego z poprzedniego związku. Zakochani po 11 latach zdecydowali się na ślub. Okazało się, że przechodzili wtedy kryzys, a małżeństwo miało pomóc im naprawić relację. Niestety wypalonego uczucia nie udało się uratować.\nAdam Sztaba pokazał zdjęcia z urodzin syna\nPo rozwodzie z Dorotą muzyk długo nie leczył złamanego serca. Związał się ze swoją menadżerką Agnieszką Dranikowską. Para szybko zdecydowała się sformalizować swój związek. Zakochani wzięli ślub w Strzękocinie pod Koszalinem. Kilka miesięcy wcześniej powitali na świecie swoje pierwsze dziecko.\nIch synek Leopold stał się oczkiem w głowie całej rodziny. Chłopiec dał muzykowi drugą młodość, a dumny tata chętnie chwali się zdjęciami maluszka w social mediach. Wczoraj mały Leo obchodził swoje 5. urodziny, dzisiaj dumny tata pochwalił się pięknymi zdjęciami z uroczystości. Opublikował też sporo innych fotografii z chłopcem, jakie powstały na przestrzeni lat.\n– Czy tata jest zakochany w swoim synku?\n– Powiedziałeś Zakopane?\nSynku drogi, w 5 lat można się przyzwyczaić, że jesteś. Na razie idzie mi opornie. #Leopoldinum#5lat #urodziny #birthday #wymarzony #wyśniony #wyczekany #achhh\nW hasztagach Sztaba zdradził, że mały Leo jest dla niego wymarzonym i wyśnionym dzieckiem. Pod postem Adama natychmiast zaczęły się pojawiać życzenia od fanów dla małego solenizanta:\nWszystkiego najcudowniejszego dla Poldka.\nNajnajnajserdeczniejsze życzenia urodzinowe dla tego przystojniaka!\nCudownie. Wszystkiego najlepszego Lepopold.\nMy również przyłączamy się do wszystkich serdeczności i małemu Leopoldowi życzymy wszystkiego, co najlepsze.\nAdam Sztaba - 5. urodziny syna Leopolda\nTagi: Adam Sztaba | dzieci gwiazd


Showing results for tags 'bezpieczeństwo'. - Forum MIUIPolska.pl\nCześć wszystkim Zdecydowałem się na zakup tego tel, ale na razie wstrzymałem gdyż kurs dolara poszedł w górę, a także znalazłem w Internecie informacje dotyczące smartfona Xiaomi. Konkretnie chodzi o bezpieczeństwo tego telefonu. MIUI podobno nie wprowadza aktualizacji zabezpieczeń systemu, co może się źle dla nas skończyć. Google wprowadza łatki naprawiające te problemy, a Xiaomi nie. Nawet logowanie do banku może być niebezpieczne, gdyż nasze dane mogą być skradzione. Co o tym sądzicie? Serio, firma która zyskała tyle klientów, ma ich gdzieś...? Mam nadzieję, że rozwi


Jak latać hydrą? - Swobodna dyskusja - GTA Forum\nPrzez Fajereek, 15 czerwca 2017 w Swobodna dyskusja\nZmień sterowanie na myszkę/numpada (cyfry po prawej). Na numpadzie lata mi się doskonale.\nto może wciskaj W?\nTrzymaj w i 5 na numpadzie, wyłącz tryb wiszący pod E\nJuż sobie nie pooracie hydrami bo od wybuchowej snajperki hydra pada na 2 strzały\nO bateriach przeciwlotniczych, działku wybuchowym nie wspomnę.\nOdkąd pojawiło się gunrunning hydry na sesjach się uspokoiły\nI bardzo dobrze że teraz snajpa jest op na hydry. Czasami krew człowieka zalewala, ponieważ nie można było znaleźć sesji żeby można było spokojnie pograć. A teraz jest przyjemnie :-)\nNajwygodniej według mnie to ustawić sobie gaz hamulec te tematy na klawiszach W A S D, a prowadzenie typu dziób do góry do dołu skręt prawo lewo na klawiszach dziób do góry 8, dziób do dołu 2, skręt w prawo 6, skręt w lewo 4.


Obsługa uroczystości, imprez okolicznościowych, catering na komunię, wesele - Ugotowany\nPlanujesz pracowniczą wigilię? A może chcesz urządzić uroczystość po pierwszej komunii swojego dziecka? Nasza restauracja przygotowała bogatą ofertę organizacji spotkań i imprez, dzięki którym spotkasz się z rodziną lub znajomymi przy przepysznych potrawach naszego szefa kuchni.\nDzięki temu, że jesteśmy bardzo elastyczni, możesz zorganizować u nas przyjęcie, jakie tylko zechcesz. Nie straszne nam urodziny nastolatka, dziecka, jak i dorosłego. Chętnie również przygotujemy rocznicę małżeństwa, jak i ugościmy rodziny po chrzcinach dziecka. Podczas uroczystego obiadu lub kolacji Twoimi gośćmi zajmie się profesjonalna obsługa kelnerska.\nWnętrze naszej restauracji prezentuje się elegancko i okazale, dzięki czemu organizacja przyjęć u nas, to naprawdę doskonały pomysł. Jesteśmy otwarci na Twoje sugestie, dlatego możesz ustalić z nami również ustawienie stołów, przy których zasiądą zaproszeni przez Ciebie goście. Wnętrze dostosujemy do typu organizowanej imprezy. Możesz liczyć więc na prawdziwie weselny klimat, jak i luźną aranżację.\ntel. +48 530-373-763


Kindle fire nie tylko czytnik ebooków - ebooki\nKindle fire nie tylko czytnik ebooków\nFire Kindle czyta ebooki\nAmazon zapowiada zupełnie nowy Fire Kindle, który ukaże się 15 listopada 2011 roku.\nCzytnik plików ebook umożliwia dostęp do takich zasobów jak: filmy, aplikacje, gry, muzyka, programy telewizyjne, utwory muzyczne, czasopisma i książki. Amazon Appstore – to tysiące popularnych aplikacji i gier. Urządzenie zostało wyposażone w kolorowy ekran dotykowy z bardzo szerokim kątem widzenia oraz szybki, mocny procesor dwurdzeniowy.\nOszałamiająca kolorowy ekran dotykowy\nFilmy, czasopisma i książki dla dzieci ożywają na 7 calowym ekranie dotykowym, który dostarcza 16 milionów kolorów w wysokiej rozdzielczości Fire Kindle wykorzystuje technologię IPS (In-Plane Switching) podobnej technologii do tej stosowanej w iPadzie z bardzo szerokim kąt widzenia, idealny podczas oglądania ekranu z innymi.\nCzasopisma w bogatych kolorach\nCiesz się ulubionym czasopismem, pełnym żywych kolorów, fotografii i ilustracji. Wybieraj spośród setek tytułów, takich jak Bon Appetit, Elle, i Oprah Winfrey. Wydania specjalne tytułów jak Vanity Fair, Wired, GQ zawierających materiały multimedialne typu: wideo, audio i inne.\nPięknie Proste i łatwe w użyciu\nZaprojektowane od podstaw, prosty intuicyjny interfejs stawia, że treści są dostępne na wyciągnięcie ręki bezpośrednio z ekranu głównego. Czy jesteś w nastroju do oglądania, czytania, słuchania, odtwarzania lub przeglądania, można dostać się do wszystkich swoich ulubionych treści za pomocą jednego przycisku. To takie proste.\n100000 filmów i programów TV\nPonad 100.000 filmów i programów telewizyjnych, w tym tysiące nowych i ulubionych programów TV, są dostępne online lub gotowe do pobrania, kupna lub wypożyczenia.\nKindle Fire dzięki dwurdzeniowemu procesorowi pozwala na jednoczesne słuchanie muzyki podczas przeglądania stron internetowych lub kiedy czytamy ebooki i jednocześnie pobieramy pliki wideo.\nDarmowe przechowywania danych w chmurze\nZapomnij o pamięci – Fire Kindle oferuje darmowe przechowywanie wszystkich treści cyfrowych Amazon w chmurze Amazon. Twoje książki, filmy, muzykę i aplikacje są dostępne natychmiast online lub do pobrania za darmo, w jednym dotknięciem palca.\nKsiążki Twoje ulubione dzieci\nFire Kindle inealny dla rodziców i dzieci. Rozbudź wyobraźnię dziecka z ponad 1000 pięknie ilustrowanych książek dla dzieci.\nMobilny i zawsze z Tobą, gdziekolwiek jesteś. Jest wystarczająco mały, aby zmieścić się w torebce i lekki, by trzymać w jednej ręce, Fire Kindle jest idealny do przeglądania stron, gier, czytania eksiążek.\nWyświetlacz 7 „wyświetlacz Multi-Touch z IPS (In-Plane Switching) z antyrefleksyjną powierzchnią, rozdzielczość 1024 x 600 pikseli przy 169 ppi, 16 milionów kolorów.\nRozmiar 190 mm x 120 mm x 11,4 mm.\nWaga 413 gram.\nWymagania systemowe Brak, ponieważ jest bezprzewodowy i nie wymaga komputera. 8GB wewnętrznej pamięci masowej wystarcza na 80 aplikacji, plus albo 10 filmów lub 800 utworów lub 6000 książek.\nŻywotność baterii do 8 godzin ciągłego odczytu lub 7,5 godzin odtwarzania wideo, sieć bezprzewodowa wyłączona. Żywotność baterii zależy od wykorzystania technologii bezprzewodowych, takich jak przeglądanie stron internetowych i pobieranie danych.\nCzas ładowania Pełne naładowanie w około 4 godziny poprzez dołączony zasilacz. Obsługuje również ładowanie z komputera przez USB.\nWi-Fi Obsługa publicznych i prywatnych sieci Wi-Fi lub hotspotów, które korzystają z 802.11b, 802.11gi 802.11n, lub standard 802.1X z obsługą WEP, WPA i WPA2 autoryzacji za pomocą hasła; nie obsługuje połączenia ad- hoc (lub peer-to-peer) sieci Wi-Fi.\nPort USB USB 2.0 (mikro-B)\nAudio 3,5 mm, stereo audio jack, zamontowane głośniki stereo.\nObsługiwane formaty Kindle (AZW), TXT, PDF, niechronione MOBI, PRC natywnie, Audible (Audible Enhanced (AA, AAX)), DOC, DOCX, JPEG, GIF, PNG, BMP, non-DRM AAC, MP3, MIDI, OGG, WAV, MP4, VP8.\nWpis opublikowany w Artykuły i otagowany czytnik ebooków, DOC, DOCX, e-papier, ebooki, kindle, kindle fire, książki elektroniczne, MIDI, MOBI, mp3, MP4, niewielka waga, non-DRM AAC, OGG, PNG, PRC, VP8. 2 października 2011 przez admin.\nAtutem jest 6 calowy dotykowy ekran w technologi e-ink, którypracuje w rozdzielczości 800x600 przy 8 odcieniach szarości. Procesor urządzenia jest...


Kawałek Japonii - Wikiźródła, wolna biblioteka\nTytuł Kawałek Japonii\nPodtytuł (wyjątek z dziennika)\nKawałek Japonii. (wyjątek z dziennika)\n(WYJĄTEK Z DZIENNIKA).\n19 września 1903 r.\nlecz prawda stokroć lepsza“\nNie zażyłem rozkoszy w Hokkaido. Japończycy uważali naszą podróż za wojenną, wywiadowczą wyprawę, dokuczali nam i koniec końców musiałem przed czasem przerwać moje studya.\nAle… człowiek nienawidzi wyrazu nigdy!\nGdy ruszyliśmy i śliczna Hakodacka zatoka zaczęła mi blednąć w oczach i zasnuwać się zakrętami gór, serce dziwnie mi się ścisnęło. Z chciwością niepoprawnego żarłoka zacząłem wchłaniać widoki tych blado-zielonych, wyniosłych brzegów, cudnie malowanych na błękicie nieba i morza. Tyle razy zachwycałem się nimi i nigdy nie miałem ich za wiele. Tymczasem amfiteatr miasta, rozsypany na stokach skały „Leżącego Byka“, szybko malał. Już małe domki japońskie wyglądały jak gniazda jaskółcze, już dachy ich niknęły wśród zieleni ogrodów, podobne do drobnych, jasnych tafli, już jaskrawe, czerwono-żółte flagi, miotające się tu i owdzie nad nimi, zmalały do wielkości skrzydeł motylich. Liliowa gaza odległości przysłaniała wszystko. Sieć masztów okrętowych w porcie stała się podobna do pajęczyny. Jedynie biała iglica kościoła protestanckiego strzelała wyraźnie ku niebu na lewym boku groźnej skały, a na prawym wznosił się wspaniały zrąb cyprysowy świeżo zbudowanej, szintoiskiej świątyni. Byłem na jej poświęceniu. Dokoła rzeźbionych, zaledwie postawionych łupów, kapłani w zielonych i żółtych szatach oprowadzali z kwiatami w rękach biało odziane dziewice, przepasane wzorzystemi „obi“.\nBył śliczny dzień majowy, tłum barwną ścianą oblegał miejsce uroczystości, wieszał się na pomnikach sąsiedniego cmentarza, na dachach sąsiednich budowli... Miarowo huczał dzwon, grały bębny i samuiseny. Rzeka chorągwi żółtych, czerwonych, zielonych, niebieskich, wyciętych w kształcie ryb, wężów, smoków, popstrzonych dziwacznymi znakami, przelewała się nad miastem opustoszałem na chwilę...\nZ obu stron miasta dwie błękitne, gładko wcięte zatoki z łagodnym szumem wyrzucały białe, wężowe sznury pian...\nW środku lata widziałem znowu otwarcie doków hakodackich i zdumiony byłem dekoracyjnemi zdolnościami Japończyków. Z kilku brudnych, szarych żagli, z czerwonych tułowi odnawianych statków, z jodłowych gałęzi, z całego obłoku powiewnych krawków jedwabnych, baniastych, kolorowych latarni, migotliwych strzępów złotego i srebrnego papieru, stworzyli oni tak malowniczy obraz, że pewny jestem, iż na jego widok Pankiewicz mrugnąłby z zadowoleniem okiem, a Jacek Malczewski usiadłby i złożył ręce.\nBa! Mieli za tło południowem słońcem nasycone, przeczyste powietrze lazurowe i morze!\nTeraz była jesień, dzień chmurniejszy, barwy bledsze; miasto, nieubrane jakoby, żegnało się ze mną w rzewnem zamyśleniu...\n„Co przyniesie mi twój pobyt, cudzoziemcze?! Czy aby mię nie skrzywdzisz?"\nZawracamy gwałtownie. Dwa łuki spienionych fal biegną za naszym parowcem, krzyżują się i, bielejąc w zapasach, wspinają do góry. Porwane przez nie po drodze małe czółno rybacze kołysze się, jak łupina: goły rybak ledwie wiosła w dłoniach utrzymać może, czerwony pływak portowy, rzucony w lazur zatoki, niby oderwany kwiat granatu, to ginie wśród zwojów bałwanów, to znowu się wynurza.\nMiasto już znikło, w głębokiem wcięciu zatoki bieleją jedynie na zboczach zacienionych gór domki wiosek, widać długą, czarną sylwetkę więzienia i zalotne budowle zakładu kąpielowego Iunokawy, gdzie mają zwyczaj kąpać się razem wesołe „gejsze“ i miejscy dandysi. Już nic nie widać, jeno zielonawo-płowy wnęk wyniosłego brzegu, nad perłowem wody roztoczem i na rogach jego z jednej strony strome, malachitowe wiszary „Leżącego Byka“, za które schowało się miasto, a z drugiej, z poza gór, wygląda różowy, niezrównany w swych liniach i cieniach krater „Komagatakie“. Fale tłuką się o spadające wprost do wody głazy „Leżącego Byka“, zaś wydrążony stożek Komagatakie, rysując się wyraźnie na błękitnem niebie, ginie spodem, śród mgieł liliowych. Oba wyglądają tak uroczo, a jednak oba kryją pioruny. Komagatakie wybuchał w 1856 roku; zaś na wygładzonym wierzchołku „Leżącego Byka“ uważne oko dostrzeże bez trudu ślady ludzkiej ręki. Samotne słupy telegraficzne, wybiegłszy na krawędzie skał, ostrzegają, że tam czuwają zatajeni ludzie, że proste linie wiszarów to brzegi blanków i szańców. Zresztą każdy wie, że tam jest groźna forteca, uzbrojona w ciężkie działa, że cała zatoka podminowana jest torpedami i parowiec nasz płynie po ludzkim, zalanym wodą wulkanie. Forteca stoi na tem samem miejscu, skąd w 18668 r. działa zwycięskiego mikada, z wielką zręcznością i wysiłkiem wciągnięte z nieprzystępnej strony na wierzchołek góry, zgromiły twierdzę zbuntowanego daimosa Inomoto. Twierdza stała wówczas na dole, tam, gdzie obecnie doki, i broniła wejścia do portu. Daimos Inomoto był wówczas młodym marynarzem, który wrócił właśnie z Ameryki, gdzie się kształcił. Dowodził flotą Szoguna Iokugawy i uszedł z nią na północ do Hokkaido (Jesso). Powiadają, że chciał utworzyć na wyspie samodzielną rzeczpospolitę i w tym sensie złożył deklaracyę cudzoziemskim przedstawicielom. Lecz zręcznie zaskoczony w Hakodate przez wojska mikada, zbombardowany z góry, ukrył się w twierdzy Goryo-kaku, na przeciwnym brzegu zatoki i niedaleko stamtąd na pochyłościach gór toczył walną bitwę, w której większość powstańców zginęła. Sam Inomoto z 80 stronnikami, dowiedziawszy się się o przegranej, już gotował się w salach zamku do zbiorowego „harakiry“, gdy wpadł poseł mikada, niosąc mu przebaczenie, wezwanie do dworu i powrót łask. Inomoto oddał z czasem znaczne usługi swej ojczyźnie, został admirałem i odznaczył się świetnie w ostatniej wojnie chińskiej.\nTak Japonia zwyciężała swych buntowniczych synów!\nObecnie znów wojna wisi nad wyspą i serce boleśnie zamiera, przysłuchując się głuchemu biciu fortecznych armat, strzelających do celu. Jakoś umysł nie chce wierzyć, aby w tej czarownej okolicy mogła płynąć krew, aby pułki walczących ludzi znów paliły domy, poniewierały wdzięczne kobiety z kwiatkiem we włosach, mordowały skrzętnych, zabiegliwych pracowników.\nStatek nasz wybiegł na środek cieśniny i długie, majestatyczne fale oceanu Spokojnego zaczęły go mocno kołysać. Mżył deszcz przy słabym ale zimnym wietrze. Schroniłem się do kajuty. Wkrótce przyszedł mnie odwiedzić Amerykanin, z którym zaznajomiłem się w Sapporo. Miał tylko jedną nogę, ale dawał sobie dzielnie radę z kulami nawet na obślizgłym i kołyszącym się pomoście. Szukał przez trzy lata nafty na Hokkaido, ale znalazł jej zbyt mało, by przedstawiała „business“. Choć źródła nafty na Hokkaido należą do rzeczy mniej fantastycznych, niż na Sachalinie, lecz dotychczas nie znaleziono jej wytrysków. Są jednak obfite jej ślady, gdy tymczasem mówiono mi, że na Sachalinie trzeba dla pocieszenia przedsiębiorców nalewać do wierconych dziur nafty, kupionej w składzie. Praktyczny, kulawy Amerykanin pogodził się ze stratą i wycofał z interesu, zostawiając odkrycie trafowi.\nDeszcz padał coraz większy. Szaruga zasnuła zupełnie brzeg przeciwny i nie widziałem na odjezdnem olbrzymiego „Osoresan“ — „Góry Przerażenia“.\nW Aomori cztery godziny spędziłem w hotelu w towarzystwie Japończyka, którego dwa okręty były właśnie schwytane przez okręt wojenny rosyjski na morzu Ochockiem i skonfiskowane. Twierdził, że niesłusznie, że miał wykupione świadectwa, że miał wszystkie papiery w porządku. Pochodził z południowej Japonii, z Kang, gdzie posiadał dom, ziemię, gdzie mieszkali jego rodzice i krewni. Ale sam przeniósł się już był dla interesów do Hakodate z żoną i dziećmi i prowadził rybołówstwo w szerokich rozmiarach na Hokkaido i Sachalinie. Mówił o swej stracie — a oceniał ją na 20,000 jenów — bez goryczy, jak mówi się o pożarze, gradobiciu, powodzi. Otaczał mnie uprzejmą opieką, choć miał mię za Rosyanina.\n Wogóle Japończycy znają tylko „polityczne“ narodowości oraz najbliższych swoich sąsiadów. Wszystkie narody romańskie: Włochów, Hiszpanów, Rumunów, Portugalczyków uważają za Francuzów; Szwedów, Duńczyków, Szwajcarów — za Niemców; wszystkich Słowian — za Rosyan. Ale jednocześnie rozróżniają Amerykanów od Anglików, oraz wiedzą coś niecoś o Holendrach, ponieważ ci w dawnych czasach uważani byli za wasalów Japonii i na tej wyłącznie zasadzie dopuszczani do handlu z Japończykami.\nSpotykałem wprawdzie wykształconych Japończyków, którzy wiedzieli cokolwiek z historyi o Polsce, lecz takich bardzo mało. Nie istniejemy w wyobraźni tego ludu i zawsze miałem na poczcie kłopot z listami rekomendowanymi do Warszawy, których nie chciano przyjmować na zasadzie, że takiego miasta nie ma. Dopiero mozolne poszukiwania w grubej księdze „pocztowego żywota“ i wykrycie, że istnieje tam pewne miasto, zapisane jako „Warschau“, dawało mi broń do ręki, choć znowu musiałem staczać walkę, aby nie pisano „Germany“, gdyż we wszelkich spisach i tablicach na Dalekim Wschodzie Niemcy zabrali nas już sobie.\nOkropnie zabiegliwy naród!\nW Aomori zaczyna się kolej żelazna.\n Byłem znużony i wyznaję, że bałem się już jakichkolwiek zatargów, a nawet styczności z ludnością z północnych prowincyi, podrażnionych grozą wiszącej w powietrzu wojny. Nie wszyscy są tu tacy uprzejmi, jak ten kupiec z Kang. Wziąłem więc bilet pierwszej klasy, miejsce sypialne i ruszyłem pociągiem nocnym. Wagony japońskie są nieduże, ale bardzo starannie utrzymane, przyzwoite i dość wygodne. Nasz wagon podzielony był na dwie części: jedna miała posłania, druga była salonikiem czyściuchnym, skromnym, ale gustownie urządzonym. Do niego przylegał bufet, gdzie za trzydzieści kilka kopiejek dostałem wyborną, europejską wieczerzę z leguminą i deserem.\nW Japonii pierwszą klasą jeżdżą wyłącznie cudzoziemcy, oraz miejscowa arystokracya, dygnitarze lub wyżsi urzędnicy. Nawet bogaci kupcy i przemysłowcy nie odważają się wsiadać do tych wagonów, nie tyle przez oszczędność, co prawdopodobnie ze zwyczaju, pozostałego z niedawnej przeszłości, kiedy nawet materyał i forma odzieży była dla rozmaitych klas prawem przepisana.\nW przedziale zastałem jakiegoś Japończyka, który pośpiesznie zdzierał z siebie europejskie ubranie, aby wciągnąć lekkie, powiewne, japońskie „kimono“. Gdybym miał takie, sam byłbym wdział. W głębi wyspy wciąż je nosiłem, gdyż jest to odzież bardzo prosta i wybornie zastosowana do tutejszego gorącego, wilgotnego klimatu. „Kimono“ jest wcale przyzwoitym strojem, choć człowiek czuje się w nim, jakby cokolwiek „nieubranym“. Zszyty jest z prostych, całych sztuk materyi, której wcale nie tknęły nożyczki. Zwieszające się, kwadratowe rękawy przedstawiają małe woreczki, które wybornie zastępują kieszenie. Nosiłem w nich nawet rewolwer. Piękne panie trzymają w tych rękawach chusteczki do nosa, wachlarze, flakoniki, łakocie, słowem cały buduar. Taki rękaw ma jeszcze tę wielką dogodność, że bardzo łatwo wciągnąć w jego otwór rękę, pogrzać palec pod pachą, gdy zmarzły, lub złapać jakiego dokuczliwego owada, których moc w tym kraju, błogim dla wszystkiego, co żyje.\nLud prosty nie nosi w lecie nic, prócz „kimono“ i... wąziutkiego pasa wstydliwości. Kobiety, zamiast tego pasa, owijają dokoła bioder sztukę tkaniny. Bogaci wdziewają na ciało krótką koszulkę i obszerną spódnicę, zszytą pośrodku w kształcie szarawarów. Jest to ubiór galowy; szarawary znaczą tyle co u nas frak. Niegdyś na dworach cesarskich oraz Daimosów używano długich, niezwykle sutych szarawarów, których końce wlokły się daleko po ziemi. „Kimono“ opasuje się pasem, za którym noszą Japończycy zegarki, notesy, portmonetki, papierośnice i nie gubią ich nigdy. Kobiety mają dwa pasy, jeden wązki dla podtrzymania odzieży, drugi dla ozdoby, zawsze ładny, malowniczy, szeroki, zadzierzgnięty na plecach w wielką ukośną kokardę bez końców. Zwie się on „obi“ i stanowi główną chlubę i troskę japońskiej strojnisi. Na nogach drewniane sandały na wysokich podstawach.\nUbranie Japończyków jednostajne, zazwyczaj ciemne, krojem i kolorem wcale się nie różni w rozmaitych okolicach kraju.\nMój towarzysz podróży nosił już jednak europejskie obuwie i bieliznę. Idąc spać, zrzucił wszystko i wdział jedynie jasne, nocne „kimono“. Robił to zupełnie otwarcie przy mnie, gdyż w Japonii na nagość inaczej się zapatrują, niż u nas.\nPamiętam, jak raz w Omaba, zwiedzając siarczane kąpiele, wszedłem wypadkiem do żeńskiego przedziału i znalazłem się wśród grona młodych „jo“ i „muśme“, pozbawionych nawet figowego listka. Okazało się, że tylko ja sam się zmieszałem; one, nawet nie mrugnąwszy okiem, ubierały się dalej. Na brzegu tymczasem policyant spędzał opryskliwie gołych, muskularnych gentlemanów, którzy wyszli z łaźni pogapić się na nasz parowiec. Jestem pewny, że zrobił to na żądanie szczapowatych Angielek, które były przyjechały ze mną.\n Choć byłem bardzo zmęczony, nie mogłem długo zasnąć. Pociąg rzucał się, kołysał, trząsł na zakrętach i zjazdach, jak wściekły, gdyż Japończycy jeżdżą szybko, a koleje mają pobudowane w takich wertepach, jakie znaleźć można jedynie we Włoszech lub Szwajcaryi.\nMyślalem wciąż jednak z rosnącą radością, że z każdą wiorstą przebytą bliżej jestem kraju.\n20 września 1903 r.\nSzaro-zielony brzask przedarł się przez spuszczone tory wagonu i obudził mię. Był szary od dżdżu, zielony od niesłychanie bujnej roślinności, pokrywającej przebiegane przez nas okolice. Już co prawda, to prawda, że roślinom chyba najlepiej w Japonii: mają słońca i wilgoci podostatkiem. Stąd pewnie płynie wielka sława tutejszych ogrodników, którzy przesadzają drzewa i duże i małe bez żadnej ceremonii, kaleczą je, gną, wykręcają... Ale w tem cudownem powietrzu można z drzewami robić, co się chce, a one nie umrą. Tu pozostały gatunki, które już dawno wymarły lub scherlały na całym świecie. Patrząc na potworne drzewa kamforowe, na olbrzymie, jak skały, pnie widłaków, przedstawiamy sobie dopiero, czem były lasy przedpotopowe, że łatwo w nich było błądzić mamutom, bo wyglądały jak myszy.\n Północną część Niponu, słynną ze stad koni i bydła, których dostarcza dla całej nieledwie Japonii, przebyliśmy w nocy. Są tam obszary wywłaszczone przez rząd na pastwiska dla stadnin rządowych, koło Sambongi, Koma, Szimboda. Przelecieliśmy moc długich i krótkich tunelów i jeden niezwykle wielki koło „Iczi-no-hi“, z którego wylotu otwiera się śliczny widok na górę „Szju-no-matsu-jama“, unieśmiertelnioną w zwrotce japońskiego poety:\nKto, ślubując kochać wiecznie,\nPóki grzywy morskiej fali\nNie przepłyną Szju-no-matsu,\nTen ślubuje kochać wiecznie...\nNami, konasai to wa...\nZnałem tę drogę, gdyż jadąc do Hokkaido, przebywałem ją we dnie. Chętniebym jednak obejrzał po raz wtóry. Pamiętam, że uderzyła mię naówczas wielka ilość drewnianych dachów na polach i szop, zbudowanych dla ochrony linii kolejowej od śnieżnych zawałów. Pociąg leciał szybko, mijając pomniejsze stacye. Gdym siadł do śniadania, konduktor wywołał „Sendaj“, wielkie miasto, leżące na pół drogi do Tokio, stolicę prowincyi Rikuzen, niegdyś siedlisko najpotężniejszych na północy Daimosów, Dajt Mutsu-no-Ka-mi. Sendajczycy słyną z wierności, są uważani za dobrych urzędników i żołnierzy. W Sendaj jest dużo chrześcijan, przeważnie prawosławnych.\nGdy pociąg ruszył dalej, z żalem patrzałem na piękne, ciekawe miasto, w którego okolicach znajduje się słynna świątynia „Żywego Lisa“, pragnąłem i postanowiłem ją zwiedzić, ale nie mogłem tego zrobić teraz wskutek „zmienionych okoliczności“.\nPola ryżowe bez końca — bure od dojrzewających kłosów, żółte już, dojrzałe i jeszcze zupełnie zielone. Każde oramione ciemnym szlakiem bobu, albo innej rośliny ogrodowej. Niektóre gęste, aż się pokładły od ulew i ciężkiego ziarna. Mówią, że ten rok dla ryżu urodzajny. Na rzadszych niwach, z pod lasu zbóż przebłyskują ukryte wody. Czasami zamiast bobu opasują pola szeregi wysokich, trzcinowatych „kibi“, rodzaju prosa — czarnego ryżu, jak mi go nazwał Japończyk. Dużo też pól porasta kukurydzą, i coraz częściej przesuwają się przed lecącym pociągiem plantacye młodej jedwabnicy.\nWjeżdżamy w okrąg Fukiszima, ognisko jedwabnictwa. A ot, i samo miasto Fukiszima ze starym zamkiem rodziny Itakura i wulkanem Azumajama w oddali. Wulkan wybuchał niedawno, w 1893 r., zabił i pokaleczył około 80 górników.górników, pracujących w kopalniach siarki, przysypał też popiołem na 5 stóp wysokości okolicę na odległość półtory mili. Daimosi, dawniej bardzo wybuchowi, stali się o wiele mniej groźni. Mieszkają przeważnie wszyscy w Tokio, gdzie odcinają spokojnie kupony od obligacyi, otrzymanych za swe przywileje. Siedliska ich dymią się obecnie nie od ogni obozowych, lecz od kominów fabrycznych, których liczba szybko wzrasta i bardzo szpeci piękne krajobrazy Japonii.\nFukiszima należy do takich zadymionych miast, których już od samego Tokio ciągnie się cały szereg. Fabryki są to przeważnie przędzalnie jedwabiu. Z pomiędzy nich miasteczko Akabane wydało mi się najbardziej fabrycznem.\nPociąg biegł, zatrzymując się tylko na znaczniejszych stacyach. Robiło się ciepło, parno... Czuć było, że biegniemy szybko na południe. Znać to było i po roślinności coraz rozmaitszej i rozkoszniejszej. Wśród jasnych pól ryżowych, koło białych i szarych domków kupiły się całe kępy drzew owocowych, gruszek, jabłek, słodkich kasztanów, orzechów, granatów, fikusów oraz tuj ciemnych, wspaniałych widłaków, cisów i cyprysów japońskich. Wszędzie piął się bluszcz, a na skałach rosły ogromne, ażurowe paprocie. Wkrótce okolice przeistoczyły się w jeden śliczny, dobrze oprawny ogród, gdzie mieszały się z sobą winnice i plantacye brzoskwini oraz moreli, rozpiętych szeroko na altanowatych rusztowaniach. Do kwater jakichś nieznanych mi, łopianowatych roślin jadalnych wcisnęły się działki równie szerokolistnych, wybujałych lotosów, dla kwiatów hodowanych na sprzedaż. Widziałem również dużo kawonów, melonów i wreszcie masę rzodkwi i olbrzymiej cebuli (pysznej). Koło domów, z za ogrodzeń strzelały wysoko w górę ogromne, jasnozielone, podłużne liście bananów i ciemne, wielopalczaste wachlarze palm, coraz częściej wysuwających się z kup wzorzysto przetykanej gęstwiny ogrodów. Gdzie zaś czernił się gaj starych, krzywych sosen, tam na pewno stał rząd „tori“, a w głębi ślicznie rzeźbiona, z dachem wygiętym, jak damski kapelusik, buddyjska lub szintoiska świątynia. Często również widziałem wśród pól małe, dobrze mi znane kapliczki „Lisa“, opiekuna pól ryżowych i władcy obłąkanych. Gdym się bliżej przyjrzał życiu wieśniaków japońskich, zrozumiałem, dlaczego go tak czczą i tak się lękają...\nTen lud nerwowy i wrażliwy łatwo podpada obłędowi, ryż zaś jest dlań wszystkiem i sprawiedliwie zwą się sami Japończycy „ludem z granic dojrzewania ryżu“. Stąd to tak gwałtownie pchają się do Korei i na Filipiny, choć mają mało jeszcze zaludnione, śliczno Hokkaido z klimatem Europy środkowej. Lecz łatwiej nawet wyemigrować, niż zmienić sposoby gospodarowania: do tego potrzebne nietylko pieniądze, ale i wiedza, która nawet wyłożona w szkole, nie może zastąpić zaczerpniętej w dzieciństwie przez pracę na roli, razem z rodzicami.\nTu nic nie pomogą żadne rozumowania: wieśniak japoński pragnie i umie uprawiać jedynie ryż, a pszenicę, jęczmień i żyto ledwie poznawać zaczyna. Obszar pól ryżowych nie może być już zwiększony we właściwej Japonii, kultura jego posunięta została do ostatnich granic... Pola ryżowe w Hokkaido z wielkim mozołem i stratą czasu trzeba zdobywać z pod osuszonych moczarów... Tymczasem ludność wzrasta, a choć Japończyk bardzo niechętnie porzuca na zawsze ojczyznę, lecz musi, bo mu tu za ciasno. Rzecz więc zrozumiała, że pcha się do sąsiedniej Korei, zbliżonej klimatem i posiadającej wyborne, niewyzyskane jeszcze pola ryżowe... Oto źródło kwestyi korejskiej, z powodu której ważą się teraz losy wielu ludzi żywych a na śmierć skazanych...\nTa kwestya ma jeszcze inną stronę.\n— „Ktokolwiek weźmie Koreę, chwyci nas za gardło! — mówią zupełnie słusznie Japończycy. — Żaden nasz okręt nie będzie mógł przemknąć się obok półwyspu bez pozwolenia jego władców, a przecież... my tyleż prawie mieszkamy na morzu, co i na lądzie!“\nTo prawda. Dość przepłynąć kilka razy o wschodzie słońca wzdłuż brzegów Japonii, dość widzieć tę armię białych żaglowców, ten wieniec setek tysięcy statków, łodzi, łódeczek, odbijających codzień od wysp archipelagu, aby zrozumieć, że są oni istotnie ludem ziemno-wodnym i swoboda żeglowania jest dla nich warunkiem życia lub śmierci... Ryba, ryż i handel morski — są to trzy najważniejsze ostoje ekonomiczne tego ludu...\n21 września. Tokio.\nMiasto ogromne, z ulicami tak szerokiemi, jak gdyby chodzić po nich mieli nie mali Japończycy, lecz potomkowie cyklopów i oceanid... Kanały pełne cuchnącej wody morskiej, na nich rój łodzi, wielkich statków i parowców. Nie będę opisywał Tokio... Ciągły deszcz. Brzydko. Wrócę tu jeszcze 3 października, na święto Chryzantem i opowiem, co wtedy zobaczę...\nW drodze z Tokio do Nagasaki.\nTym razem pojechałem drugą klasą. Wolę jeździć drugą klasą: tu więcej życia i... Wschodu. Jeździłem już trzecią, ale tam już tego... Wschodu za dużo, w dodatku często się trafiają pijani europejscy majtkowie. Stąd zwady, w których i spokojny podróżny może coś oberwać. Przyznać muszę, że nieszczególnych europejskich przedstawicieli poznaje szeroki ogół Wschodu.\nW wagonie było pełniutko. Miejsce dostałem złe i noc spędziłem niewygodnie, pół drzemiąc, przytulony w kącie. Japończycy jednak spali wybornie. Przyzwyczajeni do ciasnoty swych małych domków, do ciągłego podwijania pod siebie nóg, gdyż krzeseł nie mają i siedzą na ziemi, na matach, umieją jakoś skręcać się w kłębek i zajmować niezwykle mało przestrzeni. Naprzeciwko siedziała Japonka z dzieckiem i sługą. One nóg prawie nie spuszczały z siedzenia, załatwiając wszystko na wąziutkiej, kolejowej ławce: jadły, piły, spały, przebierały się. Malec biegał od matki do niańki i, choć miał już lat ze cztery, widziałem, jak ssał pierś matczyną, kąsał ją i całował ze śmiechem, wywołując wyraz błogości na twarzy Japonki. Wcale nie krępowała się obecnością mężczyzn, choć była dość młoda i ładna; sądząc z ubioru i obejścia, należała do klasy zamożnej i musiała być „postępowa“, gdyż nie miała uczernionych zębów. Jedynie od mojej strony naciągała cokolwiek „kirimon“ na obnażone ciało. Malec też, spotkawszy się wzrokiem ze mną, marszczył brwi i śmiać się przestawał. W jego dziecięcem spojrzeniu czytałem ten sam wyraz oburzenia i niepokoju, jaki nieraz zauważyłem w głuchych kątach Japonii u dorosłych i który znaczył mniej więcej:\n— Co to jest? Ten barbarzyńca śmie wędrować po naszej świętej ziemi japońskiej i uchodzi mu to cało? Koniec świata!\nNależy pamiętać, że cała Japonia otwarta została dla cudzoziemców zaledwie kilka lat temu, a przez wieki nie wpuszczała ich w swe granice pod grozą śmierci. Wtenczas każdemu wolno było bezkarnie zabić białego. Strach przed nimi i nienawiść ku nim, wpajana przez księgi i kapłanów, wżarła się tak głęboko w duszę Japończyka, że nawet stłumiona przez wykształcenie i pobyt w Europie, śpi na dnie serca w postaci głębokiej nieufności i łatwo przechodzi w odrazę. Niech ukształceni Japończycy nie przeczą temu, bo tak jest; niech będą szczerzy, tembardziej, że myślę o tem bez gniewu, lecz z ubolewaniem, gdyż to jest wielka przeszkoda w zbrataniu się ludów.\nAle w drobiazgach Japończycy są z Europejczykami bardzo „grzeczni“, więcej nawet, niż między sobą. I tym razem w wagonie znalazł się jakiś młody Japończyk, doskonale mówiący po angielsku, który wziął mię pod swoją opiekę. Był to inżynier; skończył uniwersytet w Ameryce i mówił, że tu w Japonii jego interesem jest węgiel. On słyszał o Polakach i zauważyłem, że tłómaczył moje pochodzenie otoczeniu, uważającemu, jak w ogóle Japończycy, wszystkich Słowian za Rosyan...\nNa kilka dni przedtem, dnia 17 września, odbyło się w Sendaj, w teatrze Sendaj-za, narodowe zgromadzenie. Przybyły na nie deputacye prowincyi północno-wschodnich (Mijaki, Fukiszima, Jamagata, Akita, Ywada, Aomori), należących do stowarzyszenia „Tajro-Dosikaj“. To stowarzyszenie powstało niedawno w Tokio: składają je głównie stronnicy partyi politycznej „Sinpo-to“; przewodniczy im p. Okuma oraz inni stronnicy księcia Konoj. Jest ono gałęzią stowarzyszenia „Domej-kaj“ i ma na celu utrzymanie niezawisłości Korei, nietykalności Chin i wzmocnienie samoistnego bytu cesarstwa Japońskiego.\nNa zebraniu tem było obecnych ogółem przeszło 3,000 osób; wygłoszono cały szereg mów o charakterze bardzo wojowniczym. Nadeszła też depesza od księcia Konoj:\n„ Wyrażam uznanie Sendajskiemu zebraniu za energię, z jaką wypowiedziało usilne żądanie ludu i pewien jestem, że będzie to miało wielki wpływ w kwestyi Wschodniej“.\nCzłonkowie partyi „Sej-ju-kwaj“ markiza Ito nie uczestniczyli w zebraniu.\nPodobne zebranie, tylko o wiele liczniejsze, ma odbyć się w Tokio 6 października w dzień naznaczony przez Rosyę dla wycofania wojsk z Mandżuryi, w terminie powszechnie tu przypuszczalnego wypowiedzenia wojny.\nPo nieprzespanej nocy pocieszył mię śliczny poranek. Minęliśmy wielkie miasta Kioto, Osaka. W Kobe zmiana pociągów. Dostałem się do pięknego, widnego wagonu, lecz też zapełnionego podróżnymi. Do tego wagonu weszła także bardzo ładna i młoda Angielka z chorym ojcem. Zajęła niewygodne miejsce, ale nie chciała go zamienić na proponowane przeze mnie. Widziałem pewne zdziwienie na twarzach Japończyków, którzy zrozumieli treść naszej rozmowy. Zwłaszcza dziwił się mój sąsiad, kupiec jedwabiu z Osaka, który zdążył się już ze mną zapoznać i „wprawiał“ się w te kilka angielskich wyrazów, które umiał. Wyglądało to dosyć zabawnie, gdyż najczęściej powtarzał pytanie: „do you speak english?“ ponieważ wymawiał je najlepiej. Pytał mię, co ja chciałem od tej młodej kobiety i czy ją znam. Zauważyłem, że Japończycy o wiele są uprzejmiejsi względem mężczyzn, niż kobiet. Damy japońskie zwykle idą w tyle o jakie pół kroku i więcej za swymi mężami; przy spotkaniu zawsze z drogi ustępuje kobieta. W teatrze one zajmują gorsze miejsca i nigdy nie biorą udziału w żadnych ucztach i przyjęciach z mężczyznami. Nawet w domu jedzą osobno i to dopiero, jak nakarmią i napoją „koronę stworzenia“. A przecież są o wiele milsze, subtelniejsze, rozumniejsze od tej „korony“. Nawet pewien zażarty nieprzyjaciel Japończyków mówił, że ludzkość nicby nie straciła, gdyby nagle zniknęli wszyscy Japończycy, lecz straciłaby bezwarunkowo, gdyby wraz z nimi zniknęły Japonki. Nie są one ładne, lecz mają dużo wdzięku, są łagodne, spokojne i wyrozumiałe. Do zamążpójścia korzystają z wszelkich swobód, chodzą, gdzie chcą, nawet romansują, co bynajmniej nie jest uważane za przestępstwo.\n— Moja żona miała dwunastu kochanków, ale dzieci miała dopiero ze mną! — mówił zupełnie spokojnie pewien przyzwoity Japończyk w rozmowie o przyczynach płodności lub bezpłodności małżeństw. Po ślubie wszystko się zmienia; Japonki są bardzo wiernemi żonami. W domu rządzą wszystkiem mimo pozorną uległość, okazywaną mężowi. Majątkowo i prawnie nie są od niego bardzo zależne. Mają swoją własność i nie są wobec męża tak bezbronne, jak Francuzka lub Polka. Ale i tu czuć Wschód pod ludzkiem poszyciem: za niewierność mąż ma prawo żonę wygnać natychmiast, nawet wsadzić ją do więzienia; kobieta nie ma prawa żądać rozwodu nawet w razie jawnej niewierności męża. Wogóle u Japończyków nie istnieje pojęcie o niewierności mężczyzn, którzy otwarcie nieraz trzymają nałożnice w domu. Wymieniono mi znanego kupca w Hakodate, który w każdem nieledwie mieście, gdzie bywa, ma dom a w nim żonę... W Hakodate zaś, gdzie mieszka stale, ma ich kilka.\n— Zazdrosna żona jest gorsza, niż brak żony — powiedział mi wesoło japoński miłośnik kobiet.\nTak się to już ułożyło, że Japonki patrzą przez szpary na stosunki mężów z gejszami, na ich wycieczki do... Josziwara wszelkiego rodzaju. Dopiero, gdy stosunki te grożą znacznem nadwerężeniem majątku, występują one w obronie bytu swego oraz dzieci i prawo bierze je naówczas pod swą opiekę.\nZ Kobe pociąg biegnie samym brzegiem Śródziemnego Japońskiego morza, które jest ładne, ale nie do tego stopnia, jak je w swoim czasie opisywał Kipling. Przepłynąłem je, byłem i na parowcu, a nawet miałem małą przygodę, gdyż w najwęższym przesmyku o mało okręt jakiś nie wpadł na nasz statek. Ryki, ogłuszające syreny, dzwonki, przejmujące sygnały kapitańskiej piszczałki, tupot biegnących nóg, brzęk łańcuchów, drżenie wstrzymanego nagle i cofniętego kontrparą statku, następnie cisza. Wszyscy, rozumie się, wylegliśmy na pokład. Na skałach poblizkich brzegów pełgały czerwone łuny płonących u wody majątków. Gorzał tam cały szereg ogromnych beczek z naftą i wyglądało to wszystko złowrogo, jak pożar. W krwawym zmroku, wśród krwawo połyskujących wód, o kilkanaście zaledwie sążni od nas, kołysał się czarny, wyniosły dziób wielkiego parowca i, chyląc się, łypał na nas szeregiem oświetlonych okien kajutowych. I tam też widać było niepokój: zielone, czerwone i niebieskie światła latarni sygnałowych migały trwożnie na masztach.\nMiejsce było wązkie, kręte i statki się nie spostrzegły na zwrocie. Po niejakim czasie ruszyliśmy dalej a winowajca pozostał na kotwicy w cieniu wysokiej góry. Pasażerowie rozeszli się bardzo zadowoleni z niebezpieczeństwa, które już minęło, a którego nawet „nie było“, jak twierdził kapitan. Wnoszę ze słów niektórych, że nie rozumieli całej grozy położenia. Patrząc na spieniono fale, bijące w strome oślizgłe skały, na wartki prąd, widziałem jasno, że nikt z nas by stąd cało nie uszedł i długo stałem na pokładzie, myśląc o kraju. W parę tygodni potem przeczytałem w gazetach, że niedaleko od tego miejsca poszedł w podobny sposób na dno japoński parostatek, wiozący kompanię „gejsz“ wracających z Osaka, gdzie tysiąc ich brało udział w religijnej procesyi tysiąclecia jednej ze świątyń. Szesnaście dziewcząt i wielu innych podróżnych utonęło i nawet ciał nieszczęśliwych nie znaleziono. Kogo woda nie zalała odrazu, tego bałwany rozbiły o głazy. Prądy tu zdradliwe i skały nieprzystępne. Za to wyglądają bardzo malowniczo. Na wierzchołku jednej z nich, ostrej jak igła, samotnie wznoszącej się wśród zatoki, niedaleko Kobe stoi śliczna, mała latarnia morska, podobna do orlego gniazda.\nKolej wciąż biegnie, mając z jednej strony perłowe morze a z drugiej pola ryżowe bez końca. Pewnie to już drugi zbiór ryżu, gdyż widziałem na północy łany o wiele dojrzalsze. Ponieważ kompost rybi staje się coraz droższym, Japończycy próbują zastąpić go inną mierzwą: bobowymi wytłokami oraz zielonym nawozem. W tym celu zasiewają na zimę pola ryżowe koniczyną, którą następnie przyorują. Sadzą też i inne rośliny, ale wszystko to nie może zastąpić śledziowego kompostu, który daje najwyższe gatunki ziarna, najzwięźlejsze, najobfitsze i najmniej obsypujące się kłosy, oraz słomę trwałą, niełatwo pokładającą się od wiatru i deszczu. Ponieważ znaczną ilość takiego kompostu nabywa Japonia od Rosyi z Sachalinu, gdzie są nieprzebrane połowy śledziowe, stąd wyłania się nowa strona stosunków rosyjsko-japońskich, pewna ekonomiczna zależność Japonii od Rosyi, skłaniająca do zgody i mogąca dać dobre rezultaty dla obu państw, gdyż Japonia przedstawia doskonały rynek dla rosyjskiego rybołówstwa, poczynającegorozwijaćpoczynającego rozwijać się na pobrzeżach oceanu Spokojnego. Lecz czy Rosya zechce się z tymi względami liczyć? Japonia zaś jest dość zawziętą, aby, w razie doznanej przykrości, zamknąć swe rynki dla towarów rosyjskich nawet ze szkodą dla siebie. Przecież przez setki lat była niedostępną dla wszystkich cudzoziemców.\nLecę przez te pola wychuchane, przez te okolice pełne ładu, zamożności i prastarej kultury, mijam porządnie zabudowane miasta, wioski śliczne i oddzielne kolonie, widzę gładkie, równe drogi, wysadzone krzywemi sosnami, malowniczo odbijającemi na błękitnem tle morza gmachy szkolne, które tu wszędzie są najokazalszymi budynkami, patrzę na współtowarzyszów podróży, przeważnie pogrążonych w czytaniu książek i gazet, a znając poszanowanie Japończyków dla prawa i ich chciwość wiedzy, wspominam jednocześnie inne wsie, inne miasta i inne obszary...\nWidoki z okien otwierają się coraz piękniejsze. Próbuję niektóre fotografować w biegu. Aparat fotograficzny w rękach cudzoziemca bardzo jest nieprzychylnie widziany przez ludność miejscową. Moje próby wywołują sensacyę. Stary jegomość z vis-à-vis, z zaplecioną w warkoczyk siwą brodą, bardzo mi się przygląda. Jedynie kupiec z Osaka nadal mię proteguje, skończył jednak wręczeniem mi adresu swego sklepu.\nMorze to zjawia się, to znika. Czerwone, piaskowe góry, porosłe sośniną, krążą i tańczą dokoła nas. Raz w raz pociąg przeszywa je w otworze tunelów. A między górami z obu stron nawodnione pola ryżowe, otoczone wałeczkami gliny. Na tych wałeczkach rośnie zwykle jakaś ciemna roślinność, ostro odrzynająca granice bladych łanów zbożowych. Jesienne, czerwone kwiaty błyskają na grzędach, koło zgrabnych domków wieśniaczych, na stokach nasypów kolejowych. Kępy bambusowych zarośli ciemnieją na jasnym od słońca krajobrazie, niby wachlarzowato złożona garść misternej, zielonej koronki. Znów wśród krętych sosen, wśród ciemnych cyprysów i tuj miga ślicznie wywinięty dach świątyni, bieleją kamienie ukwieconych i umajonych, wcale nie smutnych cmentarzy japońskich. Białą wstęgą drogi idzie sznur ludzi w dużych, stożkowatych kapeluszach. Niektórzy dźwigają na plecach lub nosidłach ciężary, lecz wielu idzie swobodnie z wielkim parasolem z naoliwionego, żółtego papieru i ciemnymi pręcikami, podobnym do skrzeli jakiejś morskiej ryby. Dama z jedwabną liliową parasolką i czerwonym kwiatkiem w czarnych włosach jedzie na leciuchnym, dwukołowym wózku, ciągnionym przez półnagiego kurumę (dorożkarza). Koń-człowiek biegnie, zda się, bez wysiłku; jego tęgie, z bronzu odlane, słupowate nogi miarowo biją o biały tok drogi. Znów góry rozdarły się i morze błękitne, zamglone morze, zmieszane z zamglonem powietrzem, ukazało się, poplamione ciemnymi przylądkami i dalekiemi, górzystemi wyspami. Białe żagle płyną od nich i ku nam. Wszędzie pracowicie, ludno, ale spokojnie. Na polach pojedyńcze głowy wieśniaków, pielących zboża, wystają ponad kłosy, lecz niewprawne oko łatwoby je mogło wziąć za strachy na ptaki, gęsto rozstawione wśród niw i przebrane w japońskie „kirimony“; ruchy ciągłe, lecz spokojne pracowników ledwie zauważyć się dają i nie świadczą wcale o wysiłku, lecz o pilności.\n Na stacyach tłumy, ale niema zamętu. Biegają jedynie posługacze w czerwonych czapkach, pytając o bagaż, oraz przekupnie napojów i jadła, wykrzykujący monotonnie swoje: bento! cza!\nZa parę groszy można kupić śliczny gliniany imbryczek z filiżaneczką, pełny gorzkiej, japońskiej „cza“ — herbaty. Herbata-by uszła, lecz Japończycy nie mają pojęcia o przegotowanej wodzie. Według nich niema żadnej różnicy między ciepłą wodą a wrzątkiem, a ponieważ są oszczędni a otrzymanie ciepłej wody mniej kosztuje, więc używają jej wyłącznie. Wskutek tego nie radzę podróżnikom dać się skusić ładnym kształtem miluchnych imbryczków i pić tę japońską herbatę... Skutki mogą być fatalne! Taką herbatę podają też wszędzie w japońskich herbaciarniach, chyba że doświadczony podróżnik każe przy sobie zagotować wodę, o co nietrudno, gdyż fajerka z gorącymi węglami zawsze stoi tuż przed nim.\nZ napojami można się jeszcze pogodzić, ale o wiele gorsze są potrawy. Do tych żadną miarą nie mogłem się przyzwyczaić i przypuszczam, że japońską książkę kucharską układał jeden z tych morskich potworów, jakich kawałki stale znajdują się w każdem japońskiem podaniu. Kilkakrotnie, aby próbę przeprowadzić do końca, nie brałem z sobą żadnych zapasów i kupowałem sprzedawane na stacyach „bento“.\nWygląda ono nadzwyczaj zachęcająco: czyściuchne, z nowego drzewa, cienkie, jak papier, pudełeczko łubiane składa się z dwóch części, dolnej i górnej, i jest misternie związane włóknem roślinnem, zadzierzgniętem na misterny kołeczek... Istna bombonierka! W górnej — ryż biały, przezroczysty, wyborny ryż... Hm — rzecz wcale niezgorsza, gdyby choć.. ziarenko soli lub cukru, ale bez tego ten niepokalany ryż smakuje jak klajster introligatorski... Otwieramy drugie pudełko: może tam schowana szczypta soli? Cudny widok: jakieś bursztynowe, żółte, czerwone i fijoletowe kompoty, ułożone w bajecznie kolorową mozajkę... Szkoda ruszyć! Owszem, owszem! lepiej nawet nie ruszać, gdyż cacka te, włożone do ust, wywołują okrzyk zgrozy i wyciskają łzy z oczu, tak są gorzkie i zjadliwe... Nawet Anglicy z juchtowemi podniebieniami wykrzywiają się od nich. Te bardzo przyjemne dla oczu płody, to zwykła rzepa, rzodkiew, czosnek, cebula, pieprz strączkowy — wszystko odpowiednio wymoczone i umalowane. Znajdzie się jeszcze w pudełku kawałek ryby solonej, suchej jak trociny, skrawek macki głowonoga, jakieś wąsy, jakieś skrzela... Wreszcie pierożki grochowe lub kartoflane, także ładnie malowane, lecz mdłe, jak emetyk.\nBywałem na bardzo sutych i wykwintnych ucztach japońskich, lecz i tam to samo: na nieskończonej ilości miseczek lakowych, ślicznie malowanych — ślicznie malowane i gustownie ułożone obrzydliwości... W dodatku Japończycy wszystko jedzą zimne lub półzimne, jedynie wódkę ryżową piją ciepłą. Wszystko jedzą jednocześnie, dziobiąc pałeczkami to w tej, to w innej miseczce... No, stanowczo trudno Europejczykowi zasmakować w ich kuchni!\nNa szczęście w pociągach pośpiesznych są wagony restauracyjne. Wchodzę i szukam miejsca. Dość tam o nie trudno. W głębi siedzi poseł rosyjski ze swym sekretarzem. Jedzie właśnie do P. Artura, wezwany na naradę przez tamtejszego generał-gubernatora. Kłaniamy się sobie z daleka. W Tokio musiałem mu się przedstawić. Mój kupiec z Osaka, który też siedzi przy jednym ze stolików, spogląda na mnie bardzo nieżyczliwie. Może żałuje nawet, że dał mi adres swojego sklepu. Nie, prawdopodobnie rozważa, o ile podnieść cenę przypuszczalnie sprzedawanych mi towarów. Zręczna usługa japońska, dbała, abym się czekaniem nie znudził, wsuwa mi do ręki spis potraw. Taniość zadziwiająca: filiżanka bulionu, ryba smażona, chleb, masło, rostbef, butelka wody „Hirano“, owoce, herbata, wszystko za cenę sześćdziesięciu kopiejek.\nPrzez szerokie, kryształowe okna widać cudny krajobraz, sunący z obu stron pociągu. Wiosek, jak nasiał. Rzadko tworzą większe skupienie, jak na północy. Zwykle są rozsypane grupami, po kilka domów, po całej dolinie. Dachów słomianych niema, wszystko pokryte popielatą dachówką. Na zamożnych domach ma ona polewę i biały, ładny deseń wzdłuż krawędzi i na szczycie. Mało też budowli drewnianych, większość z bitej, żółtej gliny. Na polach widać często jakieś budynki na słupach, których znaczenia z początku nie rozumiałem. Potem dopiero spostrzegłem, że pełne są popiołu, że służą do spalania słomy, chwastów i śmieci na nawóz. Uderzyły mię piękne, murowane śpichrze, zawsze białe, piętrowe, z przewiewnemi a symetrycznie rozmieszczonemi oknami.\nSłońce świeci jaskrawo. Woda na polach ryżowych skrzy się w jego blaskach i migoce poprzez gęstą ścierń zboża. Krajobraz nabiera szczególnej powietrzności... Nawet pola na stokach gór zdają się wisieć w błękitach... Pociąg często mknie po wysokim gzymsie urwiska; w dole szumi rzeczułka i ścielą się łany pól aż po sine morze. Widać wioski i miasteczka. A po drugiej stronie, często o wiele wyżej nad pociągiem, też łany ryżowe, drzewa ogrodów, zagony bobu, cebuli, łopuchy, lotosu, domki i świątynie na stromych, pociętych w stopnie zboczach. Czasami cała góra do szczytu wygląda, jak oparta o niebo „drabina Jakóba“, a na wierzchołku wychyla się z zieleni domek zgrabniuchny. Przez otwarte ściany widzę siedzących tam mężczyzn przed wrąbanem w podłogę kwadratowem ogniskiem. Pyzaty imbryk, pełen herbaty, wisi na sztucznie ruchomym, metalowym wieszaku, a obok klęczy kobieta.\nGorąco. Nizka szerokość geograficzna daje się czuć dosadnie. Coraz częściej pierzaste, lśniące palmy kędzierzawią się w ogrodach. Są one tu o wiele okazalsze, niż na północ od Tokio. Ogromne, jasne liście bananów strzelają wysoko ponad dachy chat. W zaroślach, na nizinach, przeważa bambus, na górach kręta sosna japońska, w sadach tuje, widłaki, cisy, granaty, drzewa figowe, klony, cyprysy japońskie, no i rozumie się, że wszędzie ukochany, lekki i dźwięczny „kirin“ z miękkimi liśćmi. Ślicznej wierzby japońskiej, ozdoby gajów północnej i środkowej Japonii, oraz tamtejszych dębów, czerwonych sumaków i olchy nie widać. Dość rzadko również spostrzegam plantacye kopulastych krzewów herbacianych i wcale nie widzę szkółek młodej jedwabnicy, podobnej do starej maliny, których oglądałem tak dużo w środkowej Japonii. W budowie domów, w rozkładzie i gatunku roślinności wyczuwać się daje o wiele silniejszy, niż na północy wpływ chińszczyzny. Są to te same, japońskie domki o rozsuwających się ścianach — jasne, przewiewne, schludne, wyłożone żółtemi matami „pudełeczka“, doskonale przystosowane do tutejszego wilgotnego, gorącego klimatu, w którym wszystko łatwo pleśnieje, lecz... w wygięciach dachów, w ozdobach okapów i narożników już niema tej prostoty i swobody układu, co w gładko strzyżonych, ryżowych strzechach Północy i Środka, gdzie wszystko jest niezbędne, zrozumiałe i... proporcyonalne.\nZnów duże miasto. To Fukujama, stolica prowincyi Bingo, słynąca z wyrobu grubych, żółtych mat, używanych do wykładania podłóg. Plantacje sitowia, służącego do ich plecenia, dostrzegałem często wśród mijanych pól ryżowych. Za miastem, na podgórzu dwa zamki tutejszych Daimosów, białe, o kilku piętrach i kilku dachach, podobne do pagód chińskiej struktury.\nTracimy z oczu morze. Lecimy wśród gór doliną, na której dnie kręto wije się rzeczka. Widoki śliczne, ale różniące się między sobą tak drobnymi szczegółami, że opisywać ich niepodobna. Łuk mostu, rzuconego nad potokiem, z gromadką idących przezeń dzieci, mały młyn wodny, cicho klekocący u drobnego upustu — rzadkość w tym kraju, gdyż ryż nie potrzebuje pomiołu. Wiatraków tu wcale nie znają, zarówno jak nie znają nawet na północy kominów w chatach — dym wychodzi przez boczne dymniki w dachach. Palą tu mało i wyłącznie dla potrzeb kulinarnych, a ogrzewają pokoje fajerkami z węglem. Często na szczytach stoją beczki na wypadek pożaru.\nZnów śliczna, zielona kępa bambusów wśród żółtych pól.\nZnów miasto nad perłową zatoką. To Onemiczi. Przelatujemy środkiem niego, ocieramy się nieledwie o ściany domów, trącamy o dachy. Na ich szczytach wisi dużo tkanin kolorowych, suszących się w słońcu. Są w Japonii wszędzie prawie na szczytach domów małe rusztowania, na których farbują, odnawiają lub bielą do odpowiedniego tonu barwne, domowe materye. Zwykle na tych małych platformach, otoczonych galeryjkami, gospodarują kobiety. Właśnie jedna z nich schodzi i jest na jednym poziomie z oknami wagonu; zastygła nieruchomo na schodkach z wyciągniętą nóżką w białej pończoszce, kolorowa łuna bije jej na twarz z przyciskanego do piersi stosu kolorowych tkanin, a oczy w zamyśleniu patrzą na lecący pociąg. Poza nią przepaścisty błękit nieba, które tam miesza się z morzem. Powietrze tak czyste, że widać wyraźnie duże szpilki we włosach kobiety. Brzeg morza zabezpieczony tu jest od zalewu fal wysokim wałem kamiennym, którego grzbietem biegnie czyściuchna, równa jak stół, biała droga... Tu i owdzie krzywe, ciemne sosny ocieniają ją szeregiem, czasem mignie wśród drzew zgrabna figurka Japonki pod jasną parasolką, z motylowem „obi“ wpół pasa. Ślicznie to wszystko wygląda na tle dali, prześwietlonem odblaskiem zatoki.\nWśród pól, na wydartem morzu nadbrzeżu, widzę duże, szare płaszczyzny, podzielone na kwadratowe, płytkie baseny: tu odparowują wodę morską dla wydobycia z niej soli. Nietęga sól japońska: gorzka, czarna, i ryba posolona nią niesmaczna.\nNa morzu siedzą duże i małe wyspy, często zupełnie podobne do szerokich bukietów zieleni, pływających po lazurze. Koło nich, niby motyle, krążą duże żaglowce...\nWioski, wioski, samotne sadyby, kaplice, rude stożki przeszłorocznej słomy ryżowej, żórawie studni do polewania ogrodów, wieśniacy pod parasolami lub w niemniejszych od parasolów kapeluszach, stukające sandałami i kołyszące się w ruchach dziewczęta, filgranowe ryksze, toczące się bez hałasu, bawoły objuczone ciężarami, na mijanych stacyach towarowych stosy kul ryżowych, zaszytych w rogoże. Pociąg wdziera się w góry. Ich czerwone fałdy już zakryły wdzięczne miasteczko Mihara. Morze zobaczymy dopiero koło Hiroszima. Pociąg przerzuca się z boku na bok doliny, pnie się po gzymsach skał, nad parowami strumieni, pieniących się w kaskadach, wśród szarych złomów. Słońce chyli się ku zachodowi, znika za szczytami, pozostawiając za sobą złotą, łagodną, jak stara laka, zorzę i różowy odblask na dalekich, czerwonych szczytach. Dołem pokładły się długie, świeże, wilgotne cienie. Nad wieśniaczymi domkami unoszą się dymy błękitne i gdzieniegdzie migają czerwone skry wieczornych ogni. Krótki zmierzch szybko w mrok przechodzi. Nad urwistym szczytem skały błysnął sierp umierającego miesiąca. Już oko nie rozróżnia kędzierzawych bambusów w zacienionych wnękach gór. Noc ciemna zakrywa krainę przed wzrokiem znużonym, lecz wciąż jeszcze chciwym tych ślicznych widoków...\nPatrzę w czarny kwadrat otwartego okna, przez które widać właśnie nad zębatemi górami daleką gwiazdę północną, wciągam z rozkoszą chłodne, słonawo-wilgotne, morskie powiewy i rozmyślam o widzianym kraju i ludzie.\n Kraj jest bajecznie piękny. Lud, jako „sztafaż“ tego kraju, wiele pozostawia do życzenia.\nJapończycy naogół są brzydcy. Mają nieprzyjemną, ziemistą cerę, oczy małe i bez wyrazu, ohydne krzywe i prognatyczne zęby. Ogromnie dużo spotyka się wśród nich chorób skórnych, osobników skrofulicznych, liszajowatych, niedokrwistych, owrzodziałych lub pokrytych szramami, chorych na oczy, ociemniałych... Może to pochodzi z lekkości obyczajów, a może jest rezultatem ich codziennych wspólnych kąpieli, gdyż wszyscy mieszkańcy tego samego domu, nawet hotelu, zwykli się kąpać w tej samej wodzie. Bardzo to wprawdzie zaoszczędza paliwa, gdyż Japończycy używają niezmiernie gorących kąpieli, lecz koniec końców... w czystej Japonii nie mniej widziałem chorób skórnych, niż w brudnych Chinach.\nJapończycy są bardzo wytrwali i dość silni; członki mają muskularne i wyrobione. Ale ustępują znacznie Europejczykom i w sile i w zdolności do nagłego wyładowania energii. Wogóle robią wrażenie rasy przeżytej, jakiejś starczej, wymagacejwymagającej koniecznie fizyologicznego odrodzenia. Czują to pewnie sami, gdyż często słyszałem pytanie: „Jak osiągnąć fizyczne odrodzenie narodu?“ Do zakładów szkolnych wprowadzona jest obowiązkowa gimnastyka, młodzież ciągłe odbywa wycieczki, zabawia się w gry angielskie na świeżem powietrzu. Rząd stara się usilnie zaszczepić wszędzie zwyczaj używania krzeseł, gdyż przyjęte przez Japończyków klęczenie w zgiętej pozie w domach źle wpływa, według zdania lekarzy, na rozwój płuc i działalność serca. Z tego pewnie pochodzi i głównie jest rozpowszechniona wśród Japończyków straszna choroba „beri-beri.“\nPrzypuszczam jednak, że donioślejsze znaczenie będzie miała zachodząca powoli zmiana w odżywianiu, musowe wskutek wyczerpania się ryby zastąpienie jej mięsem, jajami, nabiałem oraz dążenie do większej czystości obyczajów, nad którą usilnie pracuje obecnie publicystyka młodej Japonii.\nCo tu taić? Zimna rozwiązłość głęboko przeniknęła byt tego ludu i jest traktowana, jako wesoły żart. Sprośne rozmowy bardzo są lubione we wszystkich sferach. Drastyczne obrazki, książki i rzeźby bardzo rozpowszechnione, choć przyznać należy, że nie zawierają i setnej części tego wyrafinowania i cynizmu, co chińskie. U każdej prawie Japonki, zwłaszcza z warstw średnich i niższych, nietkniętych wpływem europejskim, można i dziś jeszcze znaleźć w jej małym, zgrabnym portfeliku, zatkniętym za pas, nieprzyzwoity obrazek „szjunga“, noszony jako talizman „od złych oczu“. Matki, ciotki, babki, wogóle starsze w rodzinie kobiety niedawno jeszcze wkładały dorastającym dziewczętom do pudełek z noworocznymi podarunkami podobne obrazki, aby je skłonić do prędszego pójścia za mąż i powiadomić o oczekujących je kolejach... Takie obrazki dawała żona mężowi, odjeżdżającemu na wojnę, aby... tęsknił itd. To, co u nas już się kryje w ciemnych, sromotnych zaułkach, tu jest jeszcze pół jawnym, przyjętym zwyczajem i... wywołuje nie zawstydzenie lub odrazę, lecz śmiech...\nAle należy się spodziewać, że ten rak obyczajowy, trawiący i wiele narodów europejskich, rychło zniknie, gdyż Japończycy umieją dopiąć tego, czego pragną, a oni namiętnie pragną świetnej, szczęśliwej przyszłości dla swojej ojczyzny. Rzecz już obecnie powszechnie przyznana, że bez czystości obyczajów niknie dzielność ludów.\nUmysłowe i uczuciowe cechy Japończyków też mię pod wielu względami rozczarowały. Tajemnicą pozostanie dla mnie, czem się to dzieje, że ci wyborni gospodarze i finansiści, przewidujący i rozumni mężowie stanu, doskonali inżynierowie i mechanicy, budowniczowie i żeglarze, nieporównani wykonawcy nakreślonych im planów, uczciwi i zdolni urzędnicy są tacy tępi, tacy umysłowo niemrawi i niepomysłowi. Toć nawet przeciętny Europejczyk ze swoją śmigłą myślą aryjską i ścisłością w mowie i rozumowaniu wydaje się przy nich orłem! Język ich zawiły, wielosłowny, pełen współdźwięcznych wyrazów tak, że w określeniach ścisłych musi się wciąż uciekać do znaków chińskich, które istotnie są kajdanami myśli. Każdy Japończyk traci 5 — 6 lat w dzieciństwie na wyuczenie się 3000 co najmniej koniecznych dlań znaków. Jest to taki ogromny wysiłek pamięci, że musi ona rozwijać się kosztem innych stron umysłu; nie należy się przeto dziwić, że Japończycy nie są pomysłowi.\nWiedzą to przywódcy społeczeństwa i radziby zaprowadzić alfabet łaciński, lecz w kraju tak oświeconym jak Japonia, gdzie wszyscy czytają, gdzie książki są w wielkim obrocie, zmiana taka przedstawia niesłychane trudności i pociągnie za sobą znaczne straty w dokonanej pracy i kapitałach. Niewiadomo nawet, czy reforma kiedykolwiek nastąpi, gdyż obecnie powstaje przeciw niej podejrzliwość japońska, lękająca się uprzystępnienia „wszelkich tajemnic“ Europejczykom, oraz budząca się zupełnie bezpodstawnie narodowa zarozumiałość:\n — Chociaż trudno, ale niech się Europejczycy uczą, jeśli chcą nas poznać! — odpowiadano mi, gdym zwracał uwagę na hieroglify, jako na jedną z przeszkód do zbliżenia.\nNie tak znowu bardzo ciekawe są duchowe płody Japończyków, aby dla nich przezwyciężać cały las niemądrych znaków. Wszystko, co oni tam mają, już było u Chińczyków i zostało przetłómaczone przez uczonych synologów.\nBiorąc naogół, Japończycy wydali mi się podobni do tych wysoce nieraz utalentowanych malarzy, którzy wyglądają na ograniczonych, ponieważ dusza ich umie się wyrażać jedynie w liniach i barwach. W przeszłości swej Japończycy nie mieli nawet takich mędrców, jak Konfuncyusz i Laotse, których myśl, bądź co bądź, ogarniała bardzo szerokie widnokręgi, nie mieli religijnych reformatorów i marzycieli.. . Jako naród malarski przedewszystkiem dali ludzkości tylko paru świetnych... akwarelistów. Choć pobożniejsi od Chińczyków, nie są religijni; buddyzm przyszedł do nich w bardzo już pogańskiej formie chińsko-tybetańskiej, chrystyanizm nie krzewi się, szintoizm — religia narodowa — jest zbiorem dziecinnych legend o bohaterach i wodzach narodowych, podobnym do pierwotnego politeizmu Greków.\n — To nawet nie religia! — mówili mi sami Japończycy.\nA jednak obserwowałem ich często w hotelach i w ich własnych na wsze strony otwartych domach, jak siedzieli godzinami w głębokiem zadumaniu.\n— O czem oni myślą? — spytałem raz wykształconego Japończyka. — Czy kiedy myślą o życiu przyszłem, o śmierci?\n— O nie! to przedmiot zbyt smutny... O tem myśleć należy w starości!\n— Więc może myślą o początku rzeczy?\n— To strata czasu, gdyż tego nikt nigdy nie pozna...\n— Więc może myślą o sobie... o swych uczuciach?...\nJapończyk uśmiechnął się sceptycznie.\n— Powiem panu prawdę: oni myślą... o interesach!\nPrzypuszczam, iż tak źle nie jest. Przypominam sobie nawet, że w parę dni po wyjeździe moim z Nikko utopił się w jednym z tamtejszych wspaniałych wodospadów student z Tokio, zostawiwszy na drzewie napis:\n„Tu poznałem, że mogę się dowiedzieć jedynie, iż się nigdy niczego nie dowiem!... Odchodzę więc...“\n Ale ten chłopak pono zaczerpnął już dobrze z filozofii europejskiej.\nDusza japońska jest z natury nieco oschła i skłonna do pozytywizmu; uczucia ich są blade i powleczone lekką warstwą sceptycyzmu... Opowiadali mi wprawdzie podróżujący po Europie Japończycy o głębiach niezwykłych, ukrytych w zamkniętej duszy japońskiej, lecz wyznaję, że ani mogłem dopatrzyć się ich śladu, ani dowiedzieć o nich od kogokolwiek...\nZa to byli tacy i było ich niemało, którzy po długim pobycie w Japonii mówili, że tam niema nic!\n— Podejrzliwość zabiła w Japonii przyjaźń, a rozpusta miłość — mówili mi oni.\nSami Japończycy przyznawali, że oni wcale nie rozumieją i nie potrzebują tego „udzielania się dusz“, tego „zaglądania na dno serc“, które tyle wdzięku nadają obcowaniu Europejczyków.\n— Mówię panu, że nie pokazują serc, bo nie mają tam co pokazywać: w tych szczelnie zamkniętych pudełeczkach niema nic, oprócz fatałaszków i nieprzebranego egoizmu — twierdził ten sam nieprzyjaciel Japończyków.\nTo stanowczo jest nieprawdą. Przypuszczam, że niema tam owych rzeczy nadzwyczajnych, zapowiadanych przez samych Japończyków, lecz wśród rozmaitych artystycznych drobiazgów, zasuszonych kwiatów, notatek, wierszyków, czułych wspomnień, malarskich wzruszeń i zwietrzałych cokolwiek filozoficznych refleksyi, kryje się jeden cenny, wspaniały klejnot — gorąca miłość ojczyzny i naiwna, wzruszająca wiara w naukę, że ona wywiedzie tę ukochaną Japonię z sennego, mętnego morza Wschodu na szlaki jasne, wszechludzkie...\nJest to jedyny może przedmiot, zdolny wzbudzić zapał w każdym Japończyku. A skoro naród ma choć jedno bóstwo, które kocha ponad życie i pieniądze, to ma zadatki pięknej i bohaterskiej przyszłości.\nJapończycy posiadają w dodatku hartowną wolę i pogardę niebezpieczeństw. Są bardzo waleczni i nie znoszą kompromisów. Noga zdobywcy nie stanęła jeszcze nigdy na ziemi japońskiej. Gdy w swoim czasie jeden z Czingishanidów wysłał był do niej swe niezwyciężone hordy, został sromotnie pobity.\n— Trzech wróciło, których oszczędziliśmy, aby powiadomili swoich o klęsce... — opowiadali z dumą młodzi Japończycy.\nAle sława wojenna ma dwa ostrza i jedno z nich porze własne wnętrzności zwycięzcy.\nSerdecznie życzę Japonii, aby ustrzegła się tego kalectwa, a resztę sił, jakie zdoła zachować, niech zużyje na kroczenie po tych drogach, na których wcześniej czy później znajdą się wszyscy ludzie dobrej woli, a które wiodą do zbratania się ludów w duchu sprawiedliwości i doskonalenia się.\nNa tych drogach czeka Japonię wzniosła rola przewodniczki Wschodu. I Europa z tego skorzysta, gdyż nauczy się nareszcie szanować ludzi innej barwy. Co za szkoda, że większość Europejczyków musi być o tem przekonywana uderzeniami pięści!...\nŻegnaj mi, piękna Japonio! Staraj się być lepszą od nas!\n↑ Ekspedycya składała się ze mnie, Bronisława Piłsudzkiego, wybornego znawcy życia Ainów i mówiącego dość biegle po aińsku, oraz z sachalińskiego aina Toronciego, który umiał czytać i pisać po japońsku i służył nam za japońskiego tłómacza.\n↑ Jeden jen równa się 98 kop.\nTę stronę ostatnio edytowano 29 lip 2020, 20:33.


Całkowicie usunąć Lpmxp2146.com | Usunąć Wirus\nCałkowicie usunąć Lpmxp2146.com\nLpmxp2146.com Opis zagrożenie\nWirusy i zagrożenia komputerowe teraz stało się popularne sposoby przestępców komputerowych, aby zarabiać pieniądze łatwo i szybko. Zakaźne programy komputerowe są elegancko zaprojektowany kodu przez hakerów komputerowych i spamerów do nielegalnego dostępu do niewinnych użytkowników systemu komputerowego i spowodować poważne uszkodzenia.Zagrożenie Lpmxp2146.com jest jednym z bardzo niebezpiecznych zagrożenia przeznaczone do wejść i kontrolować niczego komputerze użytkownika systemu i wykonywać szkodliwe działania, aby zebrać pieniądze na nielegalny sposób. To nigdy nie jest dobry znak, mieć to Lpmxp2146.com infekcji na komputerze i użytkownik zaburzoną musi podjąć natychmiastowe kroki w celu usunięcia Lpmxp2146.com zagrożenie jak najszybciej z systemu komputerowego.\nZłośliwe Działalność Lpmxp2146.com\nPoniżej znajdują się niektóre z czynów zagrożeń Lpmxp2146.com:\nKonsekwencje zagrożenia Lpmxp2146.com\nZagrożenie Lpmxp2146.com mają swoje konsekwencje zarówno na danych systemowych, jak również w przeglądarce PC.\nMetoda ręczna Removal dla Lpmxp2146.com\nZ powyższego omówienia zagrożenie Lpmxp2146.com mogą znaleźć bardzo niebezpieczne i powinno zostać usunięte jak najszybciej z systemu. Istnieje kilka sposobów, aby usunąć Lpmxp2146.com z komputera. Użytkownik może korzystać z automatyczną lub manualną metodę eliminacji Lpmxp2146.com z systemu.\nInstrukcja Lpmxp2146.com metoda usuwania – Aby usunąć Lpmxp2146.com zakażenie ręcznie użytkownik powinien wykonać poniższe czynności:\nKrok 3 – W Menedżerze zadań Windows zatrzymać wszystkie Lpmxp2146.com procesy związane.\nKrok 4 – Szukaj dowolnego pliku Lpmxp2146.com lub bieżącego folderu w systemie, a następnie usunąć.\nKrok 5 – Ręczne odinstalowanie Lpmxp2146.com program z Dodaj / Usuń programy.\nKrok 6 – Usuń wszystkie Lpmxp2146.com powiązane wpisy rejestru systemu Windows Registry Editor.\nKroki te muszą w usuwanie Lpmxp2146.com zagrożenia z systemu. Jednak dla każdego normalnego użytkownika komputera ręczne usuwanie Lpmxp2146.com jest dość ryzykowne i uciążliwe procedury. Stąd zwykle ręczne procesy nie są zalecane do użytkownika komputera nowicjusza.\nAutomatyczne Removal Tool Lpmxp2146.com\nAutomatyczne Lpmxp2146.com usuwania oprogramowania jest najlepszym sposobem, aby pozbyć się zagrożenia Lpmxp2146.com całkowicie i szybko, bez większego problemu dla użytkownika. Użytkownik nie trzeba być profesjonalnym komputer za pomocą tego narzędzia, a także Program optymalizuje wydajność komputera po usunięciu infekcji całkowicie.\nNa początku program usuwania bezpiecznie skanuje cały system komputerowy, w tym pliki, foldery, wpisy rejestru, pliki programów i innych części maszyny w celu wykrycia infekcji i usunąć go całkowicie z komputera. Program ten został specjalnie zaprojektowany przez wykwalifikowanych specjalistów komputerowych o wszystkich najnowszych i zaawansowanych algorytmów w celu wyeliminowania Lpmxp2146.com bezpośrednio z systemu. Użytkownik może łatwo pobrać i zainstalować ten program usuwania Lpmxp2146.com wyeliminować Lpmxp2146.com i zapobiec komputera z poważnych szkód lub zepsucie. Narzędzie to jest również w stanie aktualizować się czas do czasu, a tym samym uniknąć nowych zakażeń, aby wejść do systemu komputerowego i zniszczeń przyczyną.\nTo zajmie tylko kilka minut, aby pobrać i zainstalować automatyczne Lpmxp2146.com usuwania oprogramowania i wtedy są gotowe do pozbyć się niebezpiecznego Lpmxp2146.com na komputerze. Oto krok po kroku wskazówek, które pomogą swoją usuń Lpmxp2146.com sprawnie i łatwo.\nVN:F [1.9.20_1166]please wait...Rating: 0.0/10 (0 votes cast)VN:F [1.9.20_1166]Rating: 0 (from 0 votes)\tThis entry was posted in Uncategorized and tagged Całkowicie usunąć Lpmxp2146.com, Jak usunąć Lpmxp2146.com, Lpmxp2146.com Przewodnik usuwania on September 5, 2014 by admin.\tPost navigation\n← Całkowicie usunąć Instashare\nCałkowicie usunąć Cdneurope.com popup →


Ślub i wesele - Publikacje Kontra Świat\nWynajmowanie sali weselnej w atrakcyjnej cenie\nW Legionowie mieszkałem od dwudziestu lat i znałem to miasto. Wiedziałem jakie dawało możliwości w co warto było inwestować. Prowadziłem własną restaurację, która cieszyła się dobrymi opiniami, ponieważ jedzenie…\nCzytaj dalej Wynajmowanie sali weselnej w atrakcyjnej cenie\nOrganizacja ciekawego wesela\nGdy już zdecydowaliśmy się na podjęcie jednej z najważniejszych a za razem najtrudniejszych decyzji w naszym życiu, czyli wyjścia za mąż lub ożenienia się, to tak naprawdę wszystko jeszcze przed…\nCzytaj dalej Organizacja ciekawego wesela\nSkorzystałam z poleconej fotobudki\nUwielbiam imprezy ze swoimi znajomymi, bo zawsze są udane i wszyscy bawimy się świetnie. Niebawem szykuje się kolejny taki wypad i ja mam brać udział w przygotowaniach. Będą urodziny mojej…\nCzytaj dalej Skorzystałam z poleconej fotobudki\nRóżne rodzaje wesel\nWesela międzynarodowe są coraz bardziej popularne ze względu na wzrost liczby ślubów między Polakami, bądź Polkami, a osobami z zagranicy. W przypadku organizacji tego typu wesela warto skupić się na…\nCzytaj dalej Różne rodzaje wesel\nNiezbędniki na każdej imprezie\nJeżeli planujemy zorganizować imprezę, to pamiętajmy, że my jako gospodarze stajemy się osobami za nią odpowiedzialnymi. Stajemy się odpowiedzialni za to, czy nasi goście będą się dobrze bawić, czy wyjdą…\nCzytaj dalej Niezbędniki na każdej imprezie\nWspominam swój ślub i dja wodzireja, który u nas grał\nRok temu organizowałam ślub. Ślub był dosyć drogi. Koszty podzieliliśmy między nas i naszych rodziców. Zależało nam rzeczy uroczystość była perfekcyjna pod każdym względem. Nasze rodziny znały się już wcześniej…\nCzytaj dalej Wspominam swój ślub i dja wodzireja, który u nas grał


Znamy termin i zasady naboru w działaniu PROW wspierającym przetwórstwo - PODR w Szepietowie\nNawet 10 mln zł. pomocy może uzyskać przedsiębiorca zajmujący się przetwarzaniem produktów rolnych. Od 31 października do 29 listopada bieżącego roku ARiMR prowadzić będzie nabór wniosków na „Wsparcie inwestycji w przetwarzanie produktów rolnych, obrót nimi lub ich rozwój”.\nNabór dotyczy przedsiębiorców wytwarzających pasze na bazie surowców niemodyfikowanych (bez GMO) oraz przedsiębiorców przetwarzających i prowadzących sprzedaż hurtową ziół. W przypadku pasz nie ma ograniczeń co do rozmiarów prowadzonej działalności, w przypadku ziół dotyczy tylko mikro, małych i średnich przedsiębiorców.\nWsparciem objęte są koszty związane z zakupem i instalacją maszyn, urządzeń do magazynowania surowców, przetwarzania, przechowywania i konfekcjonowania produktów do sprzedaży, aparatury pomiarowej, kontrolnej, automatyki, oprogramowania. Pozyskane środki można przeznaczyć również na budowę, rozbudowę, modernizację budynków i budowli związanych z prowadzoną produkcją w tym pomieszczeń higieniczno – sanitarnych i infrastrukturę techniczną związaną z użytkowaniem obiektów podstawowych. Koszty budowlane kwalifikowane będą tylko w zakresie niezbędnym do funkcjonowania zakupionych maszyn i urządzeń. Do 10 % kosztów przeznaczyć można na opłacenie dokumentacji technicznej, nadzoru budowlanego, operatów szacunkowych itp.\nO kolejności przysługiwania pomocy decydować będzie ilość uzyskanych punktów przyznanych na podstawie kryteriów wyboru określonych w stosownych przepisach prawa. Między innymi promowane będzie nabywanie surowców rolniczych na podstawie co najmniej 3 letnich umów, wykorzystywanie surowców z gospodarstw ekologicznych, zastosowanie innowacyjnych rozwiązań (w skali przedsiębiorstwa), wykorzystywanie rozwiązań przeciwdziałającym zmianom klimatu, uczestnictwo w systemach jakości, wytwarzanie produktów wolnych od GMO i inne.\nPoziom dofinansowania to 50% kosztów kwalifikowanych, maksymalnie 10 mln zł (w przypadku związku grup producenckich 15 mln) a minimalna kwota wsparcia – 100 tys. zł. Niezbędne formularze do złożenia wniosku pozyskać można na stronie internetowej ARiMR, można też skorzystać z pomocy doradców Ośrodka Doradztwa Rolniczego.


Prestiżowa nagroda dla nowej identyfikacji wizualnej UŁ - Uniwersytet Łódzki\nPrestiżowa nagroda dla nowej identyfikacji wizualnej UŁ\n30 maja, 2017 r.\nIdentyfikacja wizualna UŁ nagrodzona oryginalnym trofeum KTR\nW miniony piątek odbyła się gala wręczenia nagród w największym w Polsce konkursie kreatywnym KTR 2017. Nagrodę w kategorii Design zdobyła nowa identyfikacja wizualna Uniwersytetu Łódzkiego. Konkurs Klubu Twórców Reklamy to największy i najbardziej rzetelny polski festiwal kreacji reklamowej. Skierowany jest do osób i organizacji z branży mediów i reklamy, których działania wpisują się w poszczególne kategorie i tworzą krajobraz komunikacji i marketingu w Polsce.\n- Na przełomie 2016 i 2017 roku rozpoczęliśmy proces odświeżania wizerunku Uniwersytetu Łódzkiego. Aktualna misja uczelni nadała ton ogólnej koncepcji nowej identyfikacji wizualnej, w ramach której powstał logotyp, projekty graficzne oraz slogan „Uwolnij umysł” – informuje Anna Rolczak, dyrektor Centrum Promocji Uniwersytetu Łódzkiego.\nOdświeżona tożsamość UŁ akcentuje takie wartości, jak wspólnota, innowacyjność dla rozwoju, otwartość czy jedność w różnorodności. Tym samym podąża w kierunku, jaki wyznaczył pierwszy rektor Uniwersytetu Łódzkiego, prof. Tadeusz Kotarbiński - „człowiek dobrej roboty”, którego niezwykły intelekt ukształtował całe pokolenia polskich naukowców i ludzi kultury.\nOpracowana koncepcja nie tylko dobrze obrazuje przyświecające uczelni wzorce, ale także wpisuje się w nowe trendy z obszaru projektowania identyfikacji wizualnej. Jej wyrazistość, czytelność i minimalizm kreują wizerunek nowoczesnej, przyjaznej szkoły wyższej gotowej do kreatywnego działania i skoncentrowanej na przyszłości, zarówno pracowników naukowych, jak i absolwentów. Obecnie, identyfikacja wizualna wdrażana jest we wszystkich jednostkach Uniwersytetu Łódzkiego.\n- Dążymy do tego, aby spójny wizerunek uczelni, pozwolił całej społeczności akademickiej budować poczucie wspólnoty i wyróżnić się na tle konkurencji – dodaje Anna Rolczak.\nPrzy projektowaniu i tworzeniu nowej identyfikacji wizualnej Uniwersytet Łódzki współpracował ze Studiem Projektowym Ortografika.\nPoprzednia wiadomość Narodowy Kongres Nauki w Łodzi Akademickiej\nNastępna wiadomość Konferencja ABSL Talks - silna obsada w łódzkiej Hali EXPO


Powroty do kadry. Patryk Rombel wybrał szeroki skład na turniej w Argentynie - Sport WP SportoweFakty\nPowroty do kadry. Patryk Rombel wybrał szeroki skład na turniej w Argentynie\nBez rewolucji w kadrze szczypiornistów. Nowością na liście powołanych są nieobecni w niej od kilku miesięcy Adrian Kondratiuk i Paweł Genda. Przed Polakami turniej w Argentynie, jeden z ostatnich testów przed ME 2020.\nMarcin Górczyński 04 Października 2019, 13:35\nDwa sparingi kadry B z mocnym rywalem. Powołania wysłane\nKadra liczy aż 23 nazwiska, ale tak szeroki skład nie uda się do Argentyny, trener Patryk Rombel dokona selekcji po zgrupowaniu w Pruszkowie. Raczej bez szans na występ jest rekonwalescent Michał Daszek, który po operacji barku dopiero czeka na zielone światło od lekarzy.\nZOBACZ: W Koszalinie wielkie rozczarowanie\nPo raz pierwszy Rombel powołał Adriana Kondratiuka. Wicekról strzelców Superligi był jednym z najczęstszych wyborów na środku za kadencji Piotra Przybeckiego, potem nowy selekcjoner stawiał na inne nazwiska. Kondratiuk dobrze zaczął sezon w Górniku Zabrze i będzie mógł się pokazać na zgrupowaniu. Paweł Genda z kolei niedawno wrócił na boisko po zerwaniu więzadeł krzyżowych w kolanie.\nPoza tym kadra jest łudząco podobna do tej z czerwcowych meczów eliminacji ME 2020. Spośród podstawowych graczy brakuje kontuzjowanych Pawła Paczkowskiego i Tomasza Gębali. Drugie powołanie w karierze dostał jeden z najbardziej utalentowanych juniorów w kraju, Michał Olejniczak, który debiutował u Piotra Przybeckiego jeszcze przed osiągnięciem pełnoletności.\nDo grona bramkarzy nie załapał się Piotr Wyszomirski. Zawodnik niemieckiego Lemgo, choć notował ostatnio dobre występy w Bundeslidze, jest na liście rezerwowej.\nZOBACZ: Wzmocnienie rywala Orlenu Wisły Płock\nPoczątek zgrupowania w Pruszkowie 17 października. Trzy dni później Polacy wylecą do Argentyny, gdzie w dniach 23-25 października zagrają z gospodarzami, Rosjanami i hiszpańską kadrą B.\nBramkarze: Mateusz Kornecki (PGE VIVE Kielce), Adam Malcher (KPR Gwardia Opole), Adam Morawski (Orlen Wisła Płock)\nLewoskrzydłowi: Piotr Jarosiewicz (Azoty Puławy), Przemysław Krajewski (Orlen Wisła Płock)\nLewi rozgrywający: Piotr Chrapkowski (SC Magdeburg, Niemcy), Paweł Genda (VfL Luebeck-Schwartau, Niemcy), Antoni Łangowski, Paweł Podsiadło (obaj Azoty Puławy)\nŚrodkowi rozgrywający: Adrian Kondratiuk (NMC Górnik Zabrze), Jakub Moryń (Azoty Puławy), Michał Olejniczak (SMS ZPRP Gdańsk), Maciej Pilitowski (Energa MKS Kalisz)\nPrawi rozgrywający: Rafał Przybylski, Michał Szyba (obaj Azoty Puławy), Marek Szpera (Energa MKS Kalisz)\nPrawoskrzydłowi: Krystian Bondzior (NMC Górnik Zabrze), Michał Daszek (Orlen Wisła Płock), Arkadiusz Moryto (PGE VIVE Kielce)\nObrotowi: Dawid Dawydzik (KS Azoty Puławy), Maciej Gębala (SC DHfK Lipsk, Niemcy), Kamil Syprzak (Paris Saint-Germain, Francja), Patryk Walczak (TuS N-Luebbecke, Niemcy)\nLista rezerwowa: Kamil Krieger (MMTS Kwidzyn), Maciej Majdziński (Bergischer HC, Niemcy), Michał Potoczny (MMTS Kwidzyn), Piotr Wyszomirski (TBV Lemgo Lippe, Niemcy)\nOpolskii 20-10 15:00 Zgłoś komentarz\nNie rozumiem niektórych powołań Adamczyk młody talent z Wybrzeża, Przytuła owocujący zawodnik MMTS-u dajmy im szansę bo to jest nasza narodowa przyszłość.\nhandball Wybrzeże 04-10 23:11 Zgłoś komentarz\nKiedy trenerem został Rombel spodziewałem się odważnych decyzji kadrowych, a konkretnie to stawiania na młodych wyróżniających się w lidze. Tymczasem, jak jest każdy widzi. Ok,\nrozumiem, że na mistrzostwa europy nie mogą jechać sami, więc kilku (3-5) starszych trzeba powołać. Swoją drogą ciężko na dziś wyobrazić sobie kadrę bez Chrapka, Syprzaka, Krajewskiego czy Daszka. To w sumie nasi ostatni z medalistów. Nie rozumiem jednak po co nam Kilku bezbarwnych 28 czy nawet 30 paro latków? Tymczasem kilku naprawdę ciekawych zawodników nie powołano. Czego my się boimy i co myślimy, że niby ugramy tymi powołaniami coś więcej w Szwecji? Młodymi ugramy może mniej na dziś ale więcej na przyszłość. Mamy mistrzostwa u siebie za nieco ponad 3 lata i o tym myślmy. Teraz szczegóły. Bramka: Również nie rozumiem powołania dla Malchera, gdzie Wyszu jest w rezerwie. Ok ma on też swoje lata, a Lemgo gra słabo ale Wyszu jest mocnym punktem i gra na wysokiej skuteczności. Poza tym u bramkarzy z metryką to często różnie bywa. Loczek i Hubert - bez nich ciężko sobie wyobrazić nasza bramkę. Pivot: Kolejne powołanie, którego nie rozumiem to Walczak. Lubecke jest cienkie od 3 sezonów, aż przykro patrzeć, a statystyki indywidualnie Walczaka sprawdźcie sami. Dla porównania Lipsk Gębali jest w czubie Bundesligi, on sam jest podstawowym kołowym w ataku i rzuca ze skutecznością prawie 92%. Gra też w obronie. Dalej Syprzak, trudno żeby go zabrakło. Dawidzyk inwestycja na przyszłość. Za to zupełnie nie rozumiem braku powołania dla Klimkowa. Warunki fizyczne jak marzenie, silny jak tur, a do tego gra sporo w lidze. Interesuje się nim Vive, co już na pewno o czymś świadczy. Można też spróbować Salacz. Obaj młodzi, wysocy i silni. Lewe skrzydło: Nie czepiam się, jeden doświadczony i ograny potrafiący grać na 2 w obronie, a drugi młody i perspektywiczny. Prawe skrzydło: Skoro Mauer sam odbił od kadry, to ciężko się przyczepić do trenera o wybór na tę pozycję, Moryto niepodważalny lider, Bondzior podobnie jak Jarosiewicz. Zobaczymy, co z Daszkiem ale dopóki nie złapie maks zdrowia i formy, to nie ma sensu go brać do Szwecji. W odwodzie jest Komarzewski w kadrze B. Najwięcej zastrzeżeń mam, co do całego rozegrania. Środek: Cieszy mnie powołania Olejniczaka. Za to zupełnie nie rozumiem powołania dla Pilitowskiego i Morynia. Obaj grający mocno w poprzek, słabe warunki fizyczne, nie stanowią zagrożenia rzutem z 2 linii. Kondratiuk dostaje 2 szansę, dobra rozumiem to, bo każdy na nią zasługuje. Pilitowski sprawdzany już przez Bieglera, efekty widzimy. Za to bez powołania jest np. Zieniewicz, zawodnik dynamiczny, z bardzo mocnym rzutem, jeden z niewielu młodych potrafiący atakować prostopadle w strefę. Właśnie taki środkowy jest nam najbardziej potrzebny, a nie taki, który będzie grał na alibi. Wiem, że w Opolu gra na połówkach ale taka jest tam potrzeba. Ja go widzę na środku, bo uważam że tam może być najlepiej wykorzystany jego potencjał. Podobnie Zarzycki. Lewe i prawe rozegranie: Pozwólcie, że nie będę już oceniał indywidualnie każdego zawodnika, bo to i tak nie ma sensu. Napiszę krótko, że całkowicie nie rozumiem powołania dla całego prawego rozegrania. Każdy z tych chłopaków swoje już przeszedł, każdy dostał po kilka szans i niczym konkretnym na + już nas nie zaskoczą. Każdy z nich ma za to swoje słabe strony, co widzieliśmy chociażby podczas mistrzostw we Francji albo innych meczach kadry. Na tej pozycji naprawdę postawmy na młodych, wiele tu nie ryzykujemy. Adamczyk, Działakiewicz, a do tego Majdziński gdy tylko zacznie grać po kontuzji. Z nich wybierajmy. Na lewym rozegraniu rozumiem powołanie dla Łangowskiego, Chrapek gra w zasadzie w obronie. Za to nie rozumiem powołania dla Gendy, który fakt jest po kontuzji ale wcześniej jakoś nie błyszczał w średniaku 2 Bundesligi. Poza kadrą są za to Sićko i Przytuła. Tyle ode mnie. Na koniec zapytam raz jeszcze, na co czekamy polska kadro narodowa i po co nam przebrzmiałe nazwiska, które nas niczym już nie zaskoczą?\nKról Żydowski 04-10 20:26 Zgłoś komentarz\nUkład Rombel - Skórski ? Pewnie tak, im mniej na treningach w Puławach zostanie tym mniej pretensji Prezesa Witaszka. Trzeba sobie pomagać. To samo było, kiedy kolega Skórski był w Opolu.\nAle kosztem jakiego poziomu? Moryń, Dawydzik, Szyba? Rozumiem, że Puławy to już głęboki wschód, ale te nazwiska w rozgrywkach ligowych to już Ukraina. Zgadzam się z kolegą poniżej, że opolski misiek to już dla własnego zdrowia powinien zostać w domu. Pozostała opolanka to już tylko kadra B z sympatii prowadzącego.\nCbc 04-10 14:39 Zgłoś komentarz\nJestem kibicem Gwardii, ale trzeba sobie uczciwie powiedzieć, że powołanie Jogiego to tak "za zasługi", bo początek sezonu ma, delikatnie mówiąc, słabiutki.\nPolska Piłka ręczna Reprezentacja Polski Patryk Rombel


11 maja - 22 czerwca 2017\nFilm Marcina Szendoła >>\nBielska synagoga - poszukujemy świadków >>\nW latach 1881-1939 w miejscu obecnej Galerii Bielskiej BWA w Bielsku-Białej, u zbiegu ulic Mickiewicza i Sienkiewicza, stała synagoga - żydowski dom modlitwy - zniszczona przez Niemców we wrześniu 1939 roku. W latach 60. XX wieku, dzięki staraniom członków Związku Polskich Artystów Plastyków, wybudowano w tym miejscu Pawilon Wystawowy ZPAP.\n- "Wystawa jest swego rodzaju studium przypadku miejsca obecnej galerii sztuki współczesnej. Z jego pomocą chcemy przyjrzeć się zagadnieniu tworzenia tożsamości miejsca oraz roli, jaką w tym procesie odgrywa kontekst historyczny, stratyfikacja nowych znaczeń i funkcji, oraz rodzaje relacji i napięć między tymi znaczeniami. Według Yi-Fu Tuana „to, co na początku jest przestrzenią, staje się miejscem w miarę poznawania i nadawania wartości", które zmieniają się, nawarstwiają, zacierają, zwalczają. Relacje między tymi warstwami, często bardzo skomplikowane, również współtworzą tożsamość miejsca, lub wręcz ją definiują.\nTytuł TANCEBA, wywodzi się z hebrajskiego skrótu: ה.ב.צ.נ.ת [TNCBH]. Jest to skrót hebrajskiej sentencji nagrobnej, która w luźnym tłumaczeniu brzmi: Niech jego/jej dusza będzie zachowana w pamięci żyjących. Wykorzystując zapis historyczny, materiały źródłowe, rozmowy, wywiady i obserwacje, staramy się dotrzeć do znaczenia tego miejsca. Zadajemy pytanie o sposób, w jaki zmienia się odbiór społeczny miejsca wraz ze zmianą jego przeznaczenia. Sposób, w jaki wydarzenia mogą naznaczać, piętnować, wpływać na wymowę miejsca i jego odbiór społeczny. Czy istnieje coś takiego jak „pamięć miejsca"? Czy zgodnie z teorią fenomenologii miejsca Christiana Norberga-Schulza każde miejsce ma swoje genius loci, a co za tym idzie - postrzegamy miejsce w sposób statyczny, jako funkcję cech emanujących ze środowiska fizyczno-przestrzennego, a może, jak chce Yi-Fu Tuan, miejsce to termin oznaczający wyłącznie doświadczenie wewnętrzne?\nTANCEBA nie jest próbą udowodnienia którejś z teorii fenomenologii architektury - naszym celem jest raczej poszukiwanie i zadawanie pytań. Nie staramy się bronić czy krytykować, rozliczać z przeszłością ani stawiać pomników. Bardziej interesuje nas możliwość dotarcia do głębszych, być może jeszcze niezbadanych, kontekstów i znaczeń otaczającej nas przestrzeni.\nTANCEBA nie jest zamkniętym projektem, prezentowane prace będą się rozwijały i zmieniały przez cały czas trwania wystawy. Finisaż będzie podsumowaniem i dopełnieniem kilkutygodniowej pracy nad projektem.\nMałgorzata Łuczyna, Jacek Złoczowski - kuratorzy projektu i wystawy\nPATRÍCIA CORRÊA. Urodzona w Lizbonie (Portugalia) w 1978 roku. Artystka, kurator i badacz sztuki współczesnej. Studiowała fotografię w Creative University IADE (2002), ukończyła Historię Sztuki na Wydziale Beletrystyki Uniwersytetu Lizbońskiego (2007), naukę kontynuowała w tym samym wydziale, specjalizując się w zakresie sztuki współczesnej (2009).\nW jej twórczości dominuje performans, ale posługuje się także fotografią, filmem, tworzy instalacje, badając delikatność obecności czasu, wykorzystując fragmenty życia i wspomnień, jako metaforę niematerialnej obecności. Aktualnie mieszka i pracuje w Brukseli (Belgia) gdzie jest założycielem i kuratorem YAM Performance Art\nWięcej na stronie artystki: www.patriciacorrea.net\nEMILIA KINA. Urodzona w 1990 roku w Krakowie. W latach 2010-2015 studiowała w Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. Dyplom z malarstwa obroniła w pracowni prof. Adama Brinckena, aneks z fotografii w pracowni Tomasa Agata Błońskiego. Zajmuje się malarstwem i fotografią, badając ich wzajemne relacje i historię.\nMAŁGORZATA ŁUCZYNA. Urodzona w 1980 roku, mieszka w Krakowie. Absolwentka edukacji artystycznej na Wydziale Pedagogiczno-Artystycznym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Obecnie pracuje w Instytucie Sztuki w Cieszynie Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Zajmuje się fotografią, sztuką nowych mediów oraz różnymi formami działania w przestrzeni publicznej, kuratorka projektów artystycznych i wystaw. Współpracuje z Jackiem Złoczowskim tworząc grupę Większe Zło. Więcej na stronie artystki: www.luczyna.art.pl\nSZYMON A. NOWAK. Urodzony w Rzeszowie w 1984 roku. Pracuje w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w Pracowni Fotografii. Studiował nowe media na Technickej univerzity w Koszycach na Słowacji (2005) oraz Intermedia na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (2008). W swojej pracy artystycznej posługuje się takimi mediami jak: fotografia, wideo, wideoinstalacja, instalacja interaktywna, animacja. Mieszka i pracuje w Krakowie.\nFILIP RYBKOWSKI. Urodzony w 1991 roku w Szczecinie. Mieszka w Krakowie. W latach 2010-2015 studiował w Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. Dyplom z malarstwa obronił w pracowni prof. Andrzeja Bednarczyka, a aneks z fotografii w pracowni Tomasa Agata Błońskiego. Zajmuje się malarstwem i fotografią, tworzy wideo, obiekty i instalacje. W swoich pracach odwołuje się do historii sztuki, czasowości dzieła i jego wyjątkowości.\nJACEK ZŁOCZOWSKI. Urodzony w 1985 roku w Raciborzu. Obecnie mieszka i pracuje w Krakowie. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie na Wydziale Intermediów. Twórca instalacji interaktywnych, przestrzeni wirtualnych, animacji, słuchowisk, akcji artystycznych, aplikacji komputerowych. Współpracuje z Małgorzatą Łuczyną, tworząc grupę Większe Zło.\nWięcej na stronie artysty: www.zlo.art.pl\nPlan ekspozycji i opis prac >>\nczwartek, 11 maja 2017 roku, godz. 18.30\nPrezentacje podczas wernisażu:\n- Patrícia Corrêa (Portugalia) - performans pt. „613 nasion"\n- Matthias Seitner (Austria) - wizualizacje 3D bielskiej synagogi\n- Małgorzata Łuczyna, Jacek Złoczowski - podsumowanie projektu\n- Jacek Proszyk - „Duchowość miejsca" - opowieść o bielskiej synagodze\n- koncert zespołu ANASHIM (plac za galerią, przy ulicy Mickiewicza). Wstęp wolny!\nO godz. 17.00 Małgorzata Łuczyna i Jacek Złoczowski zapraszają na oprowadzanie kuratorskie po wystawie TANCEBA.\nWspółpracowali przy realizacji projektu i wystawy:\nJacek Proszyk - konsultacja historyczna\nMatthias Seitner - wizualizacje 3D\nWojciech Kłaptocz [IMMOGEO] - usługa geodezyjna\nGrzegorz Łuczyna - programowanie interfejsów\nMarcin Szendoł [TV Bielsko] - filmowanie\nPiotr Złoczowski [Studio Rzemiosł Cyfrowych] - filmowanie\nMarek Głowacki - projekt materiałów promocyjnych\nTowarzystwo Społeczno-Kulturalne Żydów w Bielsku-Białej\nCzas trwania wystawy: 11 maja - 22 czerwca 2017.\nWięcej o synagodze w Bielsku - projekt "70 lat po zburzeniu synagogi" >>\nMarta Odziomek "Co pozostało po synagodze?", Gazeta Wyborcza. Katowice, Bielsko-Biała, 9 maja 2017, s. 5 >>\nMarcin Śpiewakowski "Historyczna podróż do żydowskich korzeni Bielska-Białej. Możecie pomóc tworzyć tę wystawę", naszemiasto.pl, s. 5 (pdf. >>)\n"W BWA: koła i synagoga", Magazyn samorządowy nr 11/353 26.05.2017 (pdf. >>)\nTANCEBA, portal Śląskie jest trendy, publikacja: 5.05.2017 >>\nWizualizacje 3D zburzonej synagogi, portal bielsko.biala.pl, publikacja: 7.05.2017 >>\nTANCEBA, Galeria Bielska BWA, o.pl Polski Portal Kultury, publikacja: 10.05.2017 >>\nNa dobry początek, magazynszum.pl, publikacja: 8.05.2017 >>\nTanceba w Galerii Bielskiej BWA, cykl "Do zobaczenia", magazynszum.pl, publikacja: 7.06.2017 >>\nEwa Furtak, Jak mogłabym wyglądać odbudowana bielska synagoga?, Gazeta Wyborcza. Bielsko-Biała, 16.06.2017 >>