Kobiety rewolucji - Afryka.org | Fundacja Afryka Inaczej\n7 listopada 2012 31 grudnia 2018 • Afryka Inaczej, Czytelnia\nafryka.org • Czytelnia • Afryka Inaczej • Kobiety rewolucji\nTunezyjki zadziwiły współczesny świat, stając w obronie swoich praw jako kobiet i jako istot ludzkich. Ramię w ramię z mężczyznami stanęły w obronie swojego narodu podczas rewolucji. Jednakże, ruch tunezyjskich kobiet nie zaczął się 14 stycznia 2011 roku.\nJuż w pierwszej połowie XX wieku kobiety w Tunezji odegrały istotną rolę w dążeniach do niepodległości kraju. Tak samo jak mężczyźni były aresztowane i więzione po kolejnych demonstracjach, które poprzedzały wycofanie się Francuzów z ich ojczyzny i uzyskanie niepodległości 20 marca 1956 roku.\nNiecałe pięć miesięcy później pierwszy prezydent Tunezji, Habib Bourguiba, w przemówieniu wygłoszonym 13 sierpnia 1956 roku wydał Kodeks Stanu Osobistego, który miał chronić ich prawa. Zgodnie z Kodeksem została zniesiona poligamia oraz jednostronne odrzucenie, wprowadzał też regulacje prawa rodzinnego, małżeńskiego, opiekę socjalną, regulował prawo rozwodowe oraz aborcyjne. Dawał także kobietom status prawny umożliwiający uruchomienie własnej działalności gospodarczej, posiadanie konta bankowego, samodzielnego wyrobienia paszportu. Dzięki temu ponad 50 procent kobiet jest obecnie studentkami, nauczycielkami, prawniczkami czy sędziami.\nTunezyjskie kobiety były od lat postrzegane w świecie arabskim wyjątkowo i pokazywane jako niezależne, wyzwolone, wyemancypowane. Jednakże, patrząc głębiej w tunezyjskie społeczeństwo, słuchając głosów świadków, ich historii czy i gdzie ten obraz jest rzeczywisty? W prawie, pod względem mentalności? W sferze duchowej emancypacji?\nTunezyjskie społeczeństwo jest zróżnicowane i złożone. Każda rozmowa z poszczególnymi kobietami jest inna i każda z kobiet różni się od pozostałych. To co jednak jest wspólne dla nich wszystkich to to, że kochają swój kraj. Jak mówi 22-letnia Ines Zaghdoudi (organizacja Femina): „Wszystko w tym kraju jest naszą sprawą, sprawą kobiet”.\nNa szczególne wyróżnienie zasługują kobiety-działaczki, którym nie są przyznawane nagrody. Wśród nich jest Asma Cherifi – założycielka sieci organizacji pozarządowych TACID. Jej obecna praca na rzecz społeczeństwa oraz wysoka pozycja zawodowa, którą osiągnęła, są, jak mówi: „naturalną konsekwencją wykształcenia, umiejętności, doświadczenia i szczególnie patriotyzmu”.\n“Wszyscy z mojego otoczenia nazywają mnie “milicjantem” – przyznaje Asma – Nigdy nie mogłam zrozumieć tych słów do momentu, kiedy zaangażowałam się jako aktywistka w sprawy społeczeństwa obywatelskiego”.\nPraca Asmy wymaga dużej organizacji, odpowiedzialności i metodyczności. Większość jej działalności dotyczy akcji humanitarnych, charytatywnych, aktywności edukacyjnych, związanych z edukacją obywatelską. Prowadzi ona też kampanie na rzecz podwyższenia świadomości i wrażliwości społecznej.\nJej działalność zaczęła się na pierwszym roku studiów, w czasie wyborów do samorządu studenckiego: „Wyrwałam białą kartkę z zeszytu – opowiada – i oddałam pusty głos na znak, że nie uważam, żeby któryś z kandydatów z listy mnie reprezentował. Pokazałam, że odmawiam uczestnictwa w tym systemie, jedocześnie nie wyrzekając się swojej tożsamości”.\nAsma odbyła też sześć podróży do Polski z czego pięć w ramach realizowania programów z polskimi organizacjami pozarządowymi.\nWciąż aktywnie współpracuje z polskim trzecim sektorem.\nW czasie rewolucji Asma była bardzo aktywna na Facebooku, ale była też na ulicach. „To było w dzień, kiedy pierwszy Tunezyjczyk zginął od kuli” – wspomina. – „To była granica tolerancji i pokojowych zabiegów.”\nWieczorem, 14 stycznia, nie poszła na demonstrację. Jak mówi nie mogła patrzeć na ironiczne przemówienie ówczesnego prezydenta, Ben Alego i na głupotę ludzi, których wysłał na ulicę, żeby go wspierali i klaskali.\n„W nocy 14 stycznia utknęłam w budynku naprzeciwko Ministerstwa Spraw Wewnętrznych” – opowiada – „Tam odkryłam prawdziwą twarz naszej policji, sił interwencji zbrojnej, a to dopiero był początek…”\nObecnie Asma widzi rewolucję jako możliwość zmian w mentalności społeczeństwa. „W naszej kulturze zawsze myślimy w o roli kobiety jako matki, żony, córki, ale nie o niej jako o istocie ludzkiej i jej istocie kobiecości” – mówi. – „Potrzebujemy rewolucji kulturalnej. Potrzebujemy też warsztatów liderów dla młodych kobiet w zakresie komunikacji, negocjacji i edukacji dotyczącej fundamentalnych praw oraz uczestnictwa w życiu publicznym i politycznym. Dzięki temu kobiety będą bardziej świadome swoich praw i możliwości uczestniczenia w społeczeństwie. Trzeba je też zachęcać do dążenia do niezależności finansowej” – podsumowuje.\nInes, która jest zewnętrznym trenerem terenowym organizacji Femina brała udział w organizowaniu ostatnich obchodów Międzynarodowego Dnia Kobiet, ale uważa, że samo świętowanie to za mało. „Chcieliśmy przede wszystkim dostarczyć w tym dniu więcej informacji, ponieważ wszyscy uważają, że to jest głównie okazja do zabawy” – tłumaczy Ines – „ale kobiety nie otrzymały wciąż pełni swoich praw.” Jak na ironię, nie żyjemy w pokoju, a świętujemy też Światowy Dzień Pokoju. Nie żyjemy też tak, żeby w pełni świętować Dzień Kobiet.\nInes uważa, że prawa kobiet dziś są zagrożone i obawia się zniweczenia jej wysiłków.\n„Tak naprawdę myślę, że nie było jeszcze prawdziwej rewolucji” – mówi. – „Po prawdziwej rewolucji powinien nastąpić proces zmian, na razie jest to krok w ich kierunku.”\nTakie zdanie ma nie tylko Ines. Co druga kobieta, zaangażowana w rewolucję, z którą rozmawiam teraz na Facebooku, zastanawia się nad odpowiedzią na pytanie: „Czy zrobiliśmy już pierwszy krok, żeby szykować się do kolejnego?”\nWedług Ines organizacja feministyczna nie powinna być wsparciem i obroną jedynie dla kobiecych spraw, ale wszystkich tych, które są istotne dla kobiet. Jej organizacja pomaga m.in. rannym w czasie rewolucji przez dostarczanie bezpłatnego wsparcia, ponieważ jak twierdzi „tym ludziom należy się szacunek”.\nKobiety i tunezyjska polityka\nKobiety są marginalizowane praktycznie wszędzie i prawie wszędzie pojawiają się te same problemy.\n“Musimy znaleźć nowe sposoby działania, żeby skłonić ludzi do myślenia” – mówi Ines. –„Demonstracje stały się już praktyką powszechną i odbywają się od początków rewolucji prawie codziennie.”\nTak samo Asma uważa, że należy ograniczyć liczbę protestów ulicznych, bo nie przynoszą już spodziewanych efektów.\nInes przyznaje, że istotnie kobiety w Tunezji były postrzegane jako wyjątkowe w świecie arabskim dzięki ich zagwarantowanym prawom, ale są one tylko na papierze.\n„Powinniśmy pracować nad zmianą mentalności” – mówi.\nDziś Tunezyjki są silniejsze, bardziej pewne siebie i zdeterminowane do tego, żeby codziennie domagać się swoich praw. Całkowita równość kobiet i mężczyzn w kwestii praw człowieka, edukacji, zatrudnienia powinna stać się rzeczywistością w każdym aspekcie życia w Tunezji.\nTunezyjskie ustawodawstwo postawiło kraj w samej czołówce państw arabskich walczących o prawa kobiet. Jednak obawy aktywistek takich jak Asma nie skupiają się na zmianie gwarantowanych już praw, ale na tym jak zachęcać kobiety do korzystania z możliwości, które nie tylko dopuszczają je do wielu profesji i gałęzi przemysłu, ale i polityki.\n„To jest jeden z kluczowych elementów kobiecej emancypacji” – podkreśla Asma.\nTunezyjskie kobiety już pracują w przemyśle i wszystkich zawodach, nawet takich tradycyjnie zarezerwowanych dla mężczyzn jak piloci, sędziowie, policja mundurowa czy wojsko. Jednak w służbie cywilnej zajmują jedynie 28% miejsc. Sekretarz Stanu w departamencie do spraw kobiet i rodziny chciałby widzieć więcej kobiet w publicznym sektorze. Sądzi bowiem, że tylko wtedy gdy kobiety zajmą znaczną cześć stanowisk we władzach politycznych wszyscy będą pewni, że postęp w sprawach kobiet w Tunezji jest rzeczywisty i nieodwracalny.\nAktywiści podkreślają, że tunezyjski model prawdziwej równości dla wszystkich obywateli postawi silny i nieodwracalny fundament dla dalszego rozwoju ekonomicznego oraz społecznej i politycznej ewolucji.\nReligia i tradycja a równouprawnienie\nTahar Haddad, nauczyciel w wielkim meczecie Zitouna, już na początku XX wieku wzywał do uwolnienia kobiet od wszystkich tradycyjnych ograniczeń. W książce „Our Women in the Shari ‘a and Society” wydanej w 1930 roku, zalecał formalną edukację dla kobiet i twierdził, że w ciągu ostatnich lat islam został zniekształcony i interpretowany w taki sposób, jakby kobiety nie były „świadome swoich obowiązków w życiu i dobrodziejstw, których mogą oczekiwać”.\nDebata na temat szariatu jest obecnie jedną z najbardziej kontrowersyjnych spraw w Tunezji, gdzie wolność wyznania, której przez lata nie było, niedawno została wprowadzona.\n„To nie islam dyskryminuje kobiety” – mówi Asma – „ale sami muzułmanie i to jak rozumiemy i interpretujemy Koran. Nie wiem skąd bierze się to przekonanie, że im bardziej jesteśmy surowi dla kobiet tym jesteśmy bardziej islamscy” – dodaje.\nTunezja to pierwszy kraj, który miał konstytucję i związki zawodowe w gronie państw arabskich. To także pierwszy arabskie i afrykańskie państwo, które miało organizację broniącą prawa człowieka.\nIslam i prawa kobiet\nTaher Haded wykazał, że kobieta i mężczyzna zgodnie z islamem są równi wobec siebie względem praw i obowiązków. Zachęcał kobiety do ubiegania się o prawo do pełnej kontroli nad własnością. Kobiety były wtedy pozbawione prawa do pełnienia urzędów i nawet świadczenia w sądzie. Taher Haded wyjaśniał, że w islamie nigdy nie było nic, co powstrzymywałoby kobiety od korzystania z takich praw. Nauczał, że ludzie, którzy reprezentują połowę społeczności na Ziemi, mają prawo do edukacji i aktywnego uczestniczenia we wszystkich sferach życia.\nReforma społeczeństwa jest zdeterminowana przez reformę statusu społecznego kobiety. Kobieta jest inspiracją dla wysiłku mężczyzny i czynnikiem ożywiającym patriotycznego ducha. Wolność społeczna może być osiągnięta wyłącznie przez przekroczenie ograniczeń, które zaszkodziły kobietom tunezyjskim i kobietom państw orientu w ogóle; przez porzucenie społeczeństwa chimerycznego i jego anachronicznego przeświadczenia, że kobieta jest istotą gorszą. Ta wolność wymaga także świadomości i konfrontacji ze zwyczajami i tradycją, szkodzącymi nie tylko kobietom, ale też mężczyznom, a często błędnie interpretującymi islam.\nObecne prawo, które nie jest sprzeczne z naukami islamu, gwarantuje kobietom dostęp do edukacji, co daje im ochronę np. przed przedwczesnym małżeństwem i zabezpiecza przed możliwą krzywdą wyrządzoną jej nie przez religie, ale przez tradycyjny sposób życia. Innymi słowy, religia nie zachęca do tego rodzaju praktyk. To błędne interpretowanie wersetów Koranu doprowadziło do negacji praw, które gwarantuje kobiecie religia.\nPodkreślenie społecznego i historycznego wymiaru statusu kobiety mogłoby pomóc w mentalnej przemianie społecznej w duchu emancypacji.\nPrawnie zostało to już uczynione u zarania tunezyjskiej niepodległości, w ogłoszonym 13 sierpnia 1956 roku, Kodeksie Stanu Osobistego.\nTekst: Aya Chebbi\nTłumaczenie: Marta Górska\nZapraszamy na spotkanie poświęcone kobietom Tunezji w czwartek, 23 listopada.\nGdzie? Południk Zero, Warszawa, ul. Wilcza 25. Kiedy? 8 listopada 2012 roku, godz. 18:00. Więcej informacji o tym wydarzeniu.\nZobacz blog femmesenaction.blogspot.com.\nTekst powstał w ramach projektu “Kobiety w akcji”, prowadzonego przez Fundację “Afryka Inaczej”.\n#Afryka #afrykainaczej #chebbi #kobiety #kobietywakcji #tunezja


Gramy! Kampania Tzar: Ciężar Korony (misja II i III) – Gildia Graczy\n28 lutego 2017 7 lipca 2017 Mathias\nO świcie Sartor uwierzył Ghironowi. Z opowieści maga dowiedział się wszystkiego o wojnach, swoim ojcu – Królu Roanie i zaginionym Krysztale. Trudno mu było pogodzić się z tym, że ludzie, których kochał jak swoich rodziców, nie byli jego prawdziwymi ojcem i matką, oraz że los całego świata spoczywał w jego rękach. Za każdym zaś razem, gdy przypominał sobie, co ludzie Borgha wyrządzili jego wiosce, robiło mu się niedobrze. Czuł jednak, że nie ma odwrotu.\nSartor i Ghiron muszą dotrzeć do obozu Woolina. Aby tego dokonać, idziemy ścieżką na północ (po drodze zabijamy niedźwiedzia), następnie na zachód od wielkiego dołu – pozostałości po kampanii wojennej, wreszcie na południe.\nKiedy już wojska Woolina dołączą do naszej ekipy, ruszamy za byłym doradcą króla Roana i wraz z nim uderzamy na patrol Borgha. Pokonanie nieprzyjaciela nie powinno sprawić nam problemu. Bardzo ważne jest zabicie rycerza, bo jeśli nam ucieknie i doniesie o ataku, przegramy. To główny haczyk tej misji.\nKilka tygodni minęło od udanego ataku na patrol Borgha. Nie wiadomo skąd Woolin wydobył starą zbroję Króla Roana, do której Sartor nie mógł się przyzwyczaić. Ghiron obmyślił plan i wciąż ponaglał ich do marszu. Podróżowali za dnia, a wieczorami Woolin i Ghiron opowiadali Sartorowi historię świata, cudownych miast i czasów, kiedy wojny były jedynie legendą. Czasami Woolin uczył Sartora władać mieczem i jeździć konno. Innymi czasy Ghiron uczył młodego herosa cierpliwości i ogłady. Pewnego dnia dotarli do małej wioski i po uśmiechu na twarzy Ghirona Sartor poznał, że dotarli na miejsce przeznaczenia.\nSartor przywdział już zbroję krzyżowca i na czele niewielkiego oddziału strzelców wraz z herosami planuje przejąć wozy podatkowe Borgha. Na początek ruszamy, aby porozmawiać ze starszym wioski. Ten poinformuje nas o duchach terroryzujących osadę. Ruszamy na cmentarz (południowy wschód za mostem) i wybijamy umarlaków. Następnie wracamy do wieśniaka.\nWraz z niewielką grupką żołnierzy z wioski musimy rozbić eskortę wozów podatkowych. Proponuję ukryć wojska w pobliżu tartaku i oczekiwać nadejścia konwoju. Później powinno pójść bez problemu z pomocą naszych przyjaciół.


85-lecie urodzin Sylwestra Chęcińskiego – Wroclaw Film Commission\n85-lecie urodzin Sylwestra Chęcińskiego\n21 maja 2015 najbardziej znany i powszechnie rozpoznawalny wrocławski reżyser filmowy – Sylwester Chęciński – będzie obchodził 85. urodziny. Z tej okazji Odra-Film organizuje w Dolnośląskim Centrum Filmowym szereg wydarzeń, które pokażą – tylko w części powszechnie znany – twórczy dorobek Chęcińskiego. Twórca kultowych „Samych swoich” kojarzony jest przede wszystkim z komedią, jako gatunkiem w którym odnosił wielkie sukcesy (obok dwóch kolejnych części sagi o Kargulach i Pawlakach to także „Rozmowy kontrolowane”). Już jednak trzeci z najbardziej znanych jego filmów czyli „Wielki Szu” należy do zupełnie innego gatunku. Od poniedziałku 18 maja przez dwa tygodnie pokażemy w DCF wszystkie filmy Sylwestra Chęcińskiego od debiutu czyli „Historii żółtej ciżemki” (1961) do „Przybyli ułani” (2006). Będzie to niepowtarzalna okazja nie tylko by przypomnieć sobie twórczość Chęcińskiego, ale też aby spojrzeć na nią z dzisiejszej perspektywy. Także 18 maja (o godz. 17.00) otworzymy w galerii „Kino” w DCF specjalną wystawę, na którą złożą się m. in. unikatowe zdjęcia z planów filmów Chęcińskiego\nWstęp na wszystkie te wydarzenia jest bezpłatny. Przed wejściem na seanse filmowe należy pobrać w kasie bezpłatne wejściówki.\nProgram wydarzeń związanych z jubileuszem Sylwestra Chęcińskiego udało się przygotować dzięki wsparciu: Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej, Miastu Wrocław, Centrum Technologii Audiowizualnych oraz Stowarzyszeniu Filmowców Polskich. Głównym organizatorem jest Odra-Film Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego.


NEon24.pl ⭐ Ważna decyzja SN!\nczwartek, 28 stycznia 2021, 11:58:08\nDo Sądu Rejonowego w Elblągu trafi proces prok. Barbary Kijanko, która prowadziła i nadzorowała postępowanie w sprawie spółki Amber Gold w latach 2009-2012 zdecydował Sąd Najwyższy. Pierwotnie akt oskarżenia skierowano w grudniu ub.r. do Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ.\nAkt oskarżenia wobec Barbary Kijanko zarzucający jej niedopełnienie obowiązków i przekroczenie uprawnień jak informowano w początkach grudnia zeszłego roku do gdańskiego sądu skierowała Prokuratura Okręgowa w Legnicy. W połowie grudnia ub.r. Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ wystąpił z wnioskiem do SN o przeniesienie tej sprawy do innego sądu. Barbara Kijanko była bowiem prokuratorem w Prokuraturze Rejonowej Gdańsk-Wrzeszcz.\n„Umożliwiła kontynuowanie przestępczej działalności”\nW grudniu zeszłego roku legnicka prokuratura przekazywała, że w jej ocenie Barbara Kijanko w rażący sposób zaniedbała swoje obowiązki, ignorując informacje o przestępczej działalności Amber Gold i nie wykonując wielu oczywistych z punktu widzenia śledztwa czynności.\nW rezultacie umożliwiła kontynuowanie przestępczej działalności przez Marcina Plichtę i kierowaną przez niego spółkę Amber Gold, której działania doprowadziły do niekorzystnego rozporządzenia mieniem niemal 19 tys. osób uznali śledczy.\nJak podawała prokuratura w ciągu prawie trzech lat, gdy Barbara Kijanko prowadziła i nadzorowała śledztwo w sprawie Amber Gold, spółka zawarła około 50 tys. transakcji dotyczących tzw. lokat w złoto o wartości ponad 800 mln zł.\nW wyniku przestępczego procederu wielu pokrzywdzonych straciło oszczędności całego swojego życia zaznaczała.\nPostępowanie sprawdzające w sprawie Amber Gold zostało wszczęte w grudniu 2009 r. na wniosek Komisji Nadzoru Finansowego. W zawiadomieniu do prokuratury Komisja informowała, że prezes spółki Marcin Plichta bez zezwolenia prowadzi działalność polegającą na gromadzeniu funduszy klientów. Wskazywała też na podejrzenie popełnienia przestępstwa, polegającego na doprowadzeniu klientów Amber Gold do niekorzystnego rozporządzania ich mieniem.\nZaskakująca odmowa wszczęcia śledztwa\nJak przypominała prok. Lidia Tkaczyszyn z legnickiej prokuratury, prowadząca postępowanie wobec Amber Gold, prok. Barbara Kijanko po miesiącu odmówiła wszczęcia śledztwa, nie analizując dostatecznie faktów przedstawionych w zawiadomieniu.\nDecyzję oparła m.in. na ogólnodostępnych informacjach o ofercie spółki zamieszczanych przez nią na stronie internetowej wskazała. W postanowieniu o odmowie wszczęcia śledztwa zignorowała jak podawała Tkaczyszyn kwestię ewentualnego oszustwa na szkodę klientów Amber Gold.\nPostanowienie o odmowie śledztwa uchylił wprawdzie po zażaleniu KNF gdański sąd. Mimo to wszczęte ostatecznie śledztwo było dalej prowadzone niedbale oceniła prokuratura w Legnicy.\nWbrew decyzji sądu Barbara Kijanko nie zbadała, czy Amber Gold ma wystarczające fundusze na pokrycie zobowiązań wobec klientów, ani w jaki sposób generuje zyski, które pozwalałyby na wypłatę wysokich odsetek od przyjmowanych depozytów podkreślono.\nWedług Tkaczyszyn prokurator zlekceważyła informacje KNF, że spółka ma zakaz prowadzenia działalności w postaci składowania złota, które miało być gwarancją pokrycia zobowiązań wobec klientów, jak też fakt, że Marcinowi Plichcie były w przeszłości stawiane zarzuty karne w związku z oszustwami.\nNie zweryfikowała ponadto wiarygodności jego zeznań. W sierpniu 2010 r. umorzyła śledztwo, uznając, że nie doszło do przestępstwa dodano.\nMimo kolejnych niepokojących informacji, m.in. o nieskładaniu przez Amber Gold sprawozdań finansowych i braku rozliczeń podatkowych, prokurator Barbara Kijanko zawiesiła postępowanie przypominała legnicka prokuratura.\nW ocenie prokuratury Barbara Kijanko dopuściła się również uchybień, nie wydając postanowienia o przekazaniu przez spółkę dokumentacji księgowo-finansowej, co uczynił pod jej nieobecność dopiero inny prokurator mówiła Tkaczyszyn.\nW 2018 r. legnicka prokuratura wystąpiła z wnioskiem o uchylenie immunitetu Barbarze Kijanko. Ostatecznie w maju 2019 r. Izba Dyscyplinarna SN utrzymała decyzję I instancji o uchyleniu immunitetu K., co otworzyło drogę do postawienia jej zarzutów. Kijanko usłyszała zarzuty w marcu 2020 r. Grozi jej do trzech lat pozbawienia wolności.\nW lipcu 2017 r. prok. Barbara Kijanko zeznawała jako świadek przed sejmową komisją śledczą ds. Amber Gold.\nSprawa Amber Gold przerosła zarówno moje możliwości, jak i możliwości prokuratury rejonowej przyznała wówczas. Jednocześnie zaprzeczała, aby w tej sprawie były wobec niej stosowane jakieś naciski ze strony przełożonych lub wysuwano wobec niej sugestie dotyczące kierunku postępowania. Mówiła, że nie zna Marcina Plichty i nigdy nie miała z nim kontaktu. Zapewniała ponadto, że nigdy, w żadnej sprawie, nie przyjęła od nikogo żadnych korzyści.\nPs...W Elblągu to jest to samo szambo co w Gdańsku. Macki Małej Sycylii sięgają daleko, nie tylko do Elbląga. Nie ma obaw, przedstawicielce sędziowskiej kasty Barbarze Kijanko, która zresztą podobno niczego już nie pamięta, wielkiej krzywdy nie zrobią! Sprawy gospodarcze, polityczne w Gdańsku, Warszawie, Wrocławiu, Krakowie, Opolu czy Poznaniu z automatu powinny być przenoszone na drugi koniec Polski…Ona stwierdziła, że przerosło to jej możliwości. Oznacza to, że jej inteligencja nie jest większa niż przedszkolaka. Nie wiem, nie pamiętam, jestem tylko człowiekiem i POpełniam błędy. Na ponad 600 prowadzonych spraw ok. 400 umorzyła lub zakończyła odmową wszczęcia postępowania. Barbaro Kijanko POkaż co masz w garażu. Ta pani to niestety kolejne prokuratorskie „DNO”! Mamy więcej prokuratorów np. piszącej do petenta „prawdę inaczej” (zmyśliła, albo specjalnie skłamała około 20 lat temu)i po ujawnieniu jej „kłamstwa” (bo chyba jest poczytalna) ukarano -SĘDZIOWIE - Sąd ukarał tego co ujawnił! Sędziowie, gdzie macie uczciwość i sprawiedliwość? Jak władze chcą zapobiec w przyszłości odradzaniu się mafii i aferom podobnym do Amber Gold, to powinny zdymisjonować całe kierownictwo służb specjalnych, prokuratorów, sędziów i powołać w ich miejsce ludzi spoza regionu.\nczwartek, 28 stycznia 2021, 12:30:04\nW sprawie "Amber Gold" i gnojownika zwanego Trójmiastem dosadne słowa wypowiedział Jarosław Marzec, który swego czasu pełnił funkcję dyrektora Centralnego Biura Śledczego.\n//[…] zobaczyliśmy wtedy, jak wygląda Trójmiasto. Sędziowie, prokuratorzy, adwokaci. Wszystko ze sobą powiązane. […] To wszystko dalej będzie funkcjonowało, dalej będzie istniało. To działa od lat 90-tych. Trójmiasto jest jedną wielką puchą Pandory. I ja mówiłem panu kiedyś. Trzeba by te F-16 wypróbować, spalić to w pi**u, zaorać i jeszcze raz postawić i każdemu wchodzącemu na spalony teren dawać przepustkę po sprawdzeniu, że nie jest kapusiem, że nie jest pozapinany z jakimiś dziwnymi ludźmi i tak dalej. Dopiero wtedy by ci ludzie zaczęli funkcjonować. To jest jedna wielka sitwa.//\nJa dodam, że te słowa w zasadzie odnoszą się do całej demokratycznej (tfu) III RyPy/Polin.\nTu by trzeba było zaorać całe terytorium państwa, żeby tę "Stajnię Pejsjasza" odgnoić.\nJuż raz się udało odbudować Polskę po sanacyjnej kloace, ale tylko wykorzystując potężnego sojusznika w postaci Związku Radzieckiego pod przywództwem św. Józefa Stalina, i potrzebna była do tego Wojna Światowa.\nTeraz na to widoków nie ma, niestety.\nOdchodzimy, Polska i Polacy, na śmietnik historii. Na własne życzenie...\nP.S. Pomijając, że wojna jest złem, tylko czy aby na pewno jest?...\nP.S.2. Czy ktoś się zastanawiał, gdzie podziały się mafie lat '90-tych?...\nczwartek, 28 stycznia 2021, 12:44:51\nPoważne problemy Durczoka. Prokuratura oskarżyła go o podrabianie podpisu byłej żony na dokumentach i przedkładanie ich w banku\nhttps://media.wplm.pl/thumbs/9fa/OTYwL3VfMS9jY19hMDk3MC9wLzIwMjEvMDEvMjgvMTIwMC83NjAvMDgyMzY2NzI3NzkyNDgxMDgwM2NkOWVhYmI1YWYyYTIuanBlZw==.jpeg Katowicka prokuratura oskarżyła Kamila Durczoka o podrabianie podpisu swojej byłej żony na dokumentach i przedkładanie ich w banku w celu wyłudzenia kredytu hipotecznego i pożyczki. Chodzi o podpisy na wekslu i oświadczeniach. Informację o przesłaniu aktu oskarżenia przeciwko dziennikarzowi przekazała w czwartek PAP rzeczniczka Prokuratury Regionalnej w Katowicach Agnieszka Wichary. Sprawę rozpozna Sąd Okręgowy w Warszawie. Sfałszowane dokumenty w banku\nJak podała prokuratura, pierwszy zarzut dotyczy podrobienia przez oskarżonego podpisu swojej byłej żony na wekslu i oświadczeniach złożonych w toku procedury kredytowej, a następnie przedłożenie tych dokumentów w banku, w celu wyłudzenia kredytu hipotecznego. Drugi zarzut obejmuje przedłożenia przez Kamila D. w banku oświadczeń z podrobionymi podpisami byłej żony w celu wyłudzenia pożyczki hipotecznej. Tym działaniem Kamil D. dokonał w latach 2008 i 2009 wyłudzenia od banku kredytu hipotecznego i pożyczki hipotecznej na łączną kwotę ponad 3,2 mln złotych. Grozi mu kara nie mniejsza niż 5 lat pozbawienia wolności lub kara 25 lat pozbawienia wolności podała prok. Wichary. Durczok został zatrzymany w grudniu 2019 r. Po ogłoszeniu zarzutów i przesłuchaniu prokuratura domagała się aresztowania podejrzanego, jednak katowicki sąd rejonowy nie uwzględnił tego wniosku. Sąd Okręgowy w Katowicach, do którego trafiło zażalenie na tę decyzję, zastosował wobec podejrzanego poręczenie majątkowe w wysokości 200 tys. zł, zakazał mu też opuszczania kraju i oddał pod dozór policji. W przeddzień rozpoznania zażalenia dziennikarz, który wcześniej publicznie nie komentował sprawy, zamieścił oświadczenie na Facebooku. Napisał w nim m.in. że sprawa, w której postawiono mu zarzuty, jest znacznie bardziej skomplikowana niż jej medialny przekaz. Zapewnił, że jego linią obrony jest mówienie prawdy. Ocenił, że w tej sprawie zawiódł bank.\nPs...Czyli odbyło się to bez akceptacji żony Durczoka. Podpisał za nią w tajemnicy. Wyłudził, wziął i nie spłaca.\nczwartek, 28 stycznia 2021, 12:59:38\n@Kmieć Toż to już stara żaba a nie kijanka.\nBarbara Kijanko to zaprzeczenie prawa i przyzwoitości! Problem polega na tym, że 99 proc prokuratury pracuje podobnie do niej. Utrudnianie i sabotowanie śledztwa, współpraca z grupą przestępczą i inne też powinny być. Kto w ogóle tę starą żabę uczynił prokuratorem. Przecież to ameba. Dosyć cackania się z mafią z Trójmiasta i współpracownikami z nadzwyczajnej kasty! Ta baba oraz ten szkodnik Polski i zakała wymiaru sprawiedliwości, która chroniła złoczyńców a gnębiła i poniewierała ich ofiary i poszkodowanych i na wiele lat powinna poczuć zapach prawdziwego kryminału. Niech wreszcie na naszym kraju ludzie na stanowiskach zaczną odpowiadać za to co robią!\nczwartek, 28 stycznia 2021, 13:10:18\nDlaczego media podają "sąd uchylił" czy "umorzył" a nie, że sędzia czy sędzina o danym nazwisku i imieniu? Dlaczego nie sprawdza się posiadanych majątków sędzi i sędziny oraz prokuratorów oraz ich rodzin i jak to dzisiaj mówi się "przyjaciół'. Dlaczego sędziowie uchylają a prokuratorzy umarzają sprawy tzw. bogatym przestępcom wprost milionerom a biedakom tak nie czynią, że nawet karzą biedaka za batona którego z głodu zjadł w sklepie?\nczwartek, 28 stycznia 2021, 13:26:07\n@kula Lis 69 12:44:51\nFałszowanie dokumentów i wyłudzenie kredytu\n„W toku śledztwa ustalono, że Kamil D. między sierpniem 2008 roku a październikiem roku 2011. działając w celu uzyskania dla siebie kredytu w kwocie niemal 2,9 mln zł oraz potem w celu zmiany warunków jego spłaty, przedstawił bankowi kilka sfałszowanych dokumentów stanowiących poświadczenie zabezpieczenia kredytu. Dokumenty te miała podpisać ówczesna żona Kamila D. – Marianna. W rzeczywistości podpisy te zostały sfałszowane przez oskarżonego. Wśród dokumentów był papier wartościowy w postaci weksla in blanco wystawionego przez Kamila D., na którym rzekomo, jako poręczyciel miała podpisać się Marianna D., a który został wypełniony na kwotę 2 mln franków szwajcarskich. Ponadto Kamil D. sfałszował oświadczenie o poddaniu się egzekucji przez Mariannę D. do kwoty niemal 5 mln zł, oświadczenie o ustanowieniu hipoteki na spółdzielczym prawie do lokalu mieszkalnego w Katowicach oraz na nieruchomości położonej w Szczyrku.Dokumentację tę Kamil D. przedstawił pracownikom banku wytwarzając w nich mylne przekonanie o ustanowieniu zabezpieczeń przewidzianych w umowie kredytowej. Na podstawie tych podrobionych dokumentów został mu udzielony kredyt na kwotę 2,9 mln zł” wynika z komunikatu Prokuratury Krajowej. Śledczy ustalili także, że kolejnego fałszerstwa podejrzany dokonał 1 października 2011 roku podrabiając podpis Marianny D. na oświadczeniu o poddaniu się egzekucji do kwoty ponad 3,1 mln franków szwajcarskich, a następnie również ten dokument przedłożył bankowi, w celu aneksowania umowy kredytu hipotecznego. „W lipcu 2009 roku Kamil D. w celu uzyskania dla siebie pożyczki hipotecznej w kwocie ponad 300 tysięcy złotych przedstawił bankowi dokumenty ze sfałszowanymi podpisami Marianny D. Oskarżony przedstawiając tak podrobione dokumenty pracownikom banku wytworzył u nich po raz kolejny mylne przekonanie o ustanowieniu zabezpieczeń przewidzianych w umowie pożyczki hipotecznej w oparciu o co bank udzielił mu pożyczki we wnioskowanej przez niego kwocie 300 tys. złotych” informuje prokuratura. Była żona Kamila D. zaskoczona pismem z banku\nByła żona Kamila D. dowiedziała się, że jest osobą rzekomo poręczającą kredyt i pożyczkę hipoteczną dopiero w momencie, w którym bank wezwał ją do spłaty zaległej należności jej byłego męża. Śledztwo zostało wszczęte z zawiadomienia pokrzywdzonej Marianny D. Odrębne zawiadomienie o przestępstwie złożył również Bank, który udzielił Kamilowi D. kredytu i pożyczki. W toku postępowania prokurator uzyskał opinię biegłego z zakresu badań pisma ręcznego, z której jednoznacznie wynika, że podpisy na dokumentach bankowych nie zostały sporządzone przez Mariannę D. czytamy w komunikacie Prokuratury Krajowej. Aktem oskarżenia objęto również Marcina P. byłego pracownika Banku, któremu prokuratura zarzuca współdziałanie z Kamilem D. poprzez przyjmowanie od niego podrobionych dokumentów i przedłożenie w centrali banku w celu wyłudzenia przez Kamila D. kredytu i pożyczki. Grozi mu kara 10 lat pozbawienia wolności. Marcin P. nie przyznał się do stawianych mu zarzutów.\nPs...cytuję: fałszowanie podpisów. Czyli: nie jeden, ale kilka podpisów żony sfałszował. Zawsze w banku był obowiązek podpisywania dokumentów przez kredytobiorcę i poręczyciela w obecności pracowników banku, jeżeli pracownik pozwolił na brak poręczyciela na miejscu, to znaczy że był wspólnikiem do wyłudzenia kasy i pewnie wiedział że to nie pierwszy raz są takie przypadki w bankach.\nPs.II..Alkohol, koka, wypadki drogowe, wyłudzenia, podrabianie podpisów i dokumentów, mobbing, molestowanie(gwałty) i inne, toć to istny kryminalista. A on nie siedzi, tylko bryluje w TV. RP 2021. Czekamy na wywiad z Durczokiem zza krat.\nczwartek, 28 stycznia 2021, 18:15:52\nCo z majątkiem Kwaśniewskich? Śledztwo przedłużone\nDo czerwca br. zostało przedłużone toczące się w Katowicach śledztwo w sprawie majątku b. prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego i jego małżonki. Chodzi m.in. okoliczności zakupu willi w Kazimierzu Dolnym.\nInformację o przedłużeniu postępowania przekazała rzeczniczka Prokuratury Regionalnej w Katowicach Agnieszka Wichary. Jak dodała, śledztwo prowadzone jest "w sprawie", nikomu nie przedstawiono zarzutów. Prokuratura nie zdradza żadnych dodatkowych szczegółów.\nPostępowanie w 2016 r. zostało podjęte po wcześniejszym umorzeniu. Jak przed rokiem informowała prokuratura, przesłuchano w nim kilkudziesięciu świadków; na materiał dowodowy składają się także dokumenty związane z zakupem willi w Kazimierzu Dolnym. Śledztwo, umorzone wcześniej przez byłą Prokuraturę Apelacyjną w Katowicach, stanowiło pokłosie tzw. taśm Oleksego, nagranych jesienią 2006 r. przez ochronę znanego biznesmena Aleksandra Gudzowatego (Gudzowaty zmarł w 2013 r., a Oleksy w 2015 r.). Były premier Józef Oleksy podczas rozmowy z właścicielem Bartimpeksu mówił o zakupie nieruchomości w Kazimierzu Dolnym i wyrażał wątpliwości, czy Kwaśniewski jest w stanie wytłumaczyć się ze swojego majątku.\nPs.. W normalnym kraju przestępca już by zapomniał o latach spędzonych w więzieniu za popełnione czyny, a w Polsce sprawa będzie umorzona po śmierci sprawcy. Nadto skończył cheder i jesziwę. Nazwisko "Kwaśniewski" nie przechodzi prokuratorom przez zęby? A może tak przy okazji przesłuchania zostanie ustalone jego prawdziwe nazwisko Nie jest to podstawowa i pierwsza czynność prokuratora? Prokuratura boi się tego chazarskiego złodzieja, alkoholika i miotu płk. NKWD i UB Stolzmana/zasłynął z okrutnych morderstw dokonanych na polskich patriotach walczących z tą tchórzliwą i wrogą wobec Polski swołoczą zwaną dalej najeźdźcami - okupantami naszego kraju a także z Szwedami i żydami/ aka Kwaśniewskiego ruszyć dlatego to śledztwo trwa tyle lat. Do wyjaśnienia są jeszcze związki z interesami Huntera Bidena na Ukrainie i Kazachstanie. Ta sprawa to pryszcz w porównaniu z nabyciem przez tych " państwa " wspólnie z wysokimi rangą funkcjonariuszami WSI terenów na Wilanowie, które dziś są zabudowywane apartamentowcami! Na Wilanowie wszystko było Krauzego ale jeden duży hipermarket na "A" kupował ziemię od Kwaśniewskich gdzie jeszcze podobno pola w Lesznowoli, też czerwonych, kupowali a jakże ale ile zł za m2 stawiam, że kwota jednocyfrowa. Poczytajcie o ponad 35 ml zł poręczenia Kwaśniewskiego na budowę zakładu rafinerii osocza jakie miało powstać, a nie powstało, bo pieniądze poszły pod stołem dla złodziei...żydowskich, którzy go teraz bronią. No i co z fundacją pani Joli? A no grobowa cisza! Klasyczny przykład, że chodzi nie o to by złapać króliczka, ale by gonić go. Berek, teraz ty goń nas. Jeszcze chwilka i wszystkie "zarzuty" ulegną przedawnieniu, i Kwachu będzie nieskazitelny jak lilija. I o to w tym wszystkim chodzi. Dla gawiedzi bez względu na proweniencję władzy, od lat i niezmiennie panem et circenses. A majątek Polmosa to jest w bankach szwajcarskich, siostra i ułaskawiony przez niego morderca Fogiel aka Vogel go pilnują.


Chicago trophy dla Wisły Kraków 2007-07-30\nWisła Kraków powtórzyła wynik 1:0 z Meczu Stulecia z hiszpańską Sevillą. Bramkę na wagę zwycięstwa w meczu i triumfu w całym turnieju Chicago Trophy zdobył Andrzej Niedzielan. Przed meczem Wisły z Sevillą meksykańska Toluca pokonała Regginę 2:0. Wisła by zdobyć trofeum musiała pokonać aktualnego zdobywcę Pucharu UEFA. Wygrała, a co ważne, uczyniła to w pełni zasłużenie. Trener Maciej Skorża nie eksperymentował, wystawiając teoretycznie najsilniejszy skład. W środku pola postawił na parę Sobolewski - Cantoro, do ataku zaś desygnował Andrzeja Niedzielana z Pawłem Brożkiem.


Kamil Durczok ma nową partnerkę? | Viva.pl\nDamian Duda • 5 września 2017 10:45\nObecność Kamila Durczoka na premierze filmu „Na układy nie ma rady’’ wywołała niemałe zamieszanie w mediach. Prezenterowi towarzyszyła pewna młoda kobieta. Kim jest nowa partnerka dziennikarza?\nPrzeczytaj też: TYLKO U NAS! Kamil Durczok jest w nowym związku! Co wiemy o partnerce dziennikarza? „Chciałbym serdecznie...”\nKiedy kilka tygodni temu Durczok zaktualizował swój status na Facebooku, media zaczęły spekulować, czy w otoczeniu prezentera pojawiła się nowa kobieta. Spróbowaliśmy potwierdzić plotki, które krążyły od pewnego czasu. — Nie będę niczego komentował, ale pozdrawiam wszystkich bardzo serdecznie – powiedział Kamil Durczok w rozmowie z VIVĄ!.\nNową partnerką Kamila Durczoka jest znana blogerka Julia Oleś-Miła. Para poznała się przy pracy nad projektem, którym było stworzenie regionalnego portalu górnośląskiego Silesion.pl, którego właścicielem jest były szef redakcji „Faktów’’. Wybranka dziennikarza ma 27 lat.\nKamil Durczok i Julia Oleś-Miła na premierze filmu „Na układy nie ma rady’’.\nOstry publicysta czy człowiek, który będzie kojarzył się ze skandalem? Kamil Durczok kończy 49 lat


Kiedy Immanuel Kant, w wieku pięćdziesięciu siedmiu lat,\nzaczął wydawać swoje Krytyki… miał świadomość podejmowania\npróby przezwyciężenia sporu między racjonalizmem a empiryzmem.\nWielkość jego dzieła polegała przede wszystkim na\ndokonaniu w ﬁlozoﬁi antynaturalistycznego przełomu, od którego\npoczynając, renesansowy humanizm musi być uznany za nieteoretyczny\ntriumf zdrowego rozsądku. Kant stworzył tym samym\npodwaliny pod – posiadające już swój specyﬁczny przedmiot\nteoretyczny, różny od przedmiotu empirycznego – nowoczesną\nﬁlozoﬁę i humanistykę. Tym samym powstały ogólnoteoretyczne\nprzesłanki powstania teorii społecznych, mogących przekroczyć\ngranice oczywistości, zdrowego rozsądku, czystego moralizatorstwa\nczy natchnionego wizjonerstwa.\nKant współcześnie jawi się jako twórca fundamentów nowoczesnej Europy nie tylko z uwagi na swój projekt wieczystego pokoju, potępienie wojny, wywołanie kampanii na rzecz ogólnoludzkiej\nmoralności, której instrumentem miał stać się imperatyw\nkategoryczny. Podstawowe znaczenie jego ﬁlozoﬁi polega\nna stworzeniu właśnie tego antynaturalistycznego przełomu,\numożliwiającego praktykę teoretyczną przekraczającą horyzont społeczeństwa nie tylko feudalnego, ale i kapitalistycznego. Te podstawy pasowania humanistyki na teorię naukową zostały\nskwapliwie rozwinięte w pismach Fichtego, Hegla, a w końcu\nFeuerbacha i Marksa. W tym też zawiera się sens tezy, że\nspadkobiercą dorobku klasycznej ﬁlozoﬁi niemieckiej jest rewolucyjny,\nantykapitalistyczny ruch robotniczy.\nRozumiem przez to, że zarówno imperatyw kategoryczny\nKanta, jak i jego przełom antynaturalistyczny są nie tylko szczytowymi osiągnięciami niemieckiej ﬁlozoﬁ oświeceniowej i filozofii europejskiego Oświecenia w ogóle , lecz także „maszynami wojennymi”,\nktórych siła działania nie wyczerpuje się w zanegowaniu\nfeudalnych dekoracji. Perspektywa imperatywu kategorycznego\nKanta czy „Zamkniętego państwa handlowego” Fichtego\nzakłada realizację idei oświeceniowych, idei Wielkiej Rewolucji\nFrancuskiej w wymiarze ogólnoludzkim, dla którego osiągnięcia\nramy kapitalistycznej własności prywatnej muszą być rozbite\ni zniesione, by idee te wcieliły się w życie.\nMiał więc rację Heinrich Heine, gdy pisał, że:\n„Precz upiory! Będę teraz mówił o człowieku, którego samo\nimię ma już moc egzorcyzmu, będę mówił o Immanuelu Kancie!\nPowiadają, że nocne mary pierzchają z przerażeniem, gdy\nujrzą miecz katowski. Jakaż więc trwoga musi je ogarniać, gdy wyciągnie się ku nim dłoń uzbrojoną w Kanta «Krytykę czystego rozumu»! Księga owa to miecz, którym w Niemczech dokonano egzekucji na deizmie.\nMówiąc szczerze, Wy Francuzi, jesteście w porównaniu\nz nami Niemcami, łagodni i powściągliwi. Potraﬁliście co najwyżej zgładzić jakiegoś króla, ten zaś i tak stracił był już głowę na długo przedtem zanim mu ją ucięliście. A jeszcze musieliście przy tym tak donośnie walić w bębny, krzyczeć i tupać nogami,że wstrząsu doznał cały okrąg Ziemi.\nZbyt wielki doprawdy zaszczyt wyświadcza się Maksymilianowi Robespierre`owi,\nporównując go z Immanuelem Kantem. (…) Immanuel Kant,\nów wielki burzyciel królestwa myśli, w dziedzinie terroru daleko prześcignął Maksymiliana Robespierra (…) przepuścił szturm na niebiosa i wyciął w pień całą ich załogę. Oto Pan świata pływa,niedowiedziony, we własnej krwi, nie ma już wszechogarniającego miłosierdzia, ojcowskiej dobroci, czekającej w zaświatach\nnagrody za ziemską wstrzemięźliwość, nieśmiertelność duszy\nwydaje ostatnie tchnienie – słychać rzężenie i jęki…” \nHeine zwraca przede wszystkim uwagę na radykalizm stosunku\nKanta do religii. Ale przecież uznaje go także za „większego terrorystę” od Robespierre’a i „wielkiego burzyciela w dziedzinie\nmyśli”. Nietrudno zgodzić się z Heinem, gdy uwzględnia\nsię znaczenie Kanta dla klasycznej ﬁlozoﬁi niemieckiej i jej kontynuatorów\nw wiekach XIX i XX, jego prekursorską rolę w tradycji\nﬁlozoﬁi pozytywistycznej. Niezrozumienie doktryny Kanta\nuniemożliwia recepcję zarówno dokonanego przez ﬁlozofa przełomu,\njak i percepcję późniejszej historii ﬁlozoﬁi, a za jej pośrednictwem\ncałego dziedzictwa kulturowego Oświecenia, Wielkiej\nRewolucji Francuskiej i, w najogólniejszym sensie, kultury społeczeństwa\nNie wiem, na ile Immanuel Kant orientował się w przebiegu\nrecepcji jego myśli ﬁlozoﬁcznej w tak bliskiej geograﬁcznie\nKrólewca Polsce. W swym bezpośrednim otoczeniu towarzyskim\nodnajdywał przecież i Polaków, dla których był mistrzem\ni geniuszem. Sądzę jednak, że cała historia recepcji myśli kantowskiej\nw Polsce wprawiłaby samego Kanta w wesoły nastrój.\nTym, co w niej uderza przede wszystkim to jej prowincjonalność\ni dyletantyzm, ba, czasem wręcz bezwstydne nieuctwo w najbardziej\nżenującej, bo zabarwionej ostentacją formie. Czołowe\npostacie polskiego życia intelektualnego, takie jak Kołłątaj\n(„Nie mając – pisał Kołłątaj – przed oczami dzieł niemieckich Kanta przeczytałem\nz największą pilnością dzieło francuskie, napisane przez Villersa, a ponieważ\nw młodości mojej słuchałem całego kursu perypatetyki w Krakowie, nie było mi\ntrudno pojąć, czego chce Kant w swej ﬁlozoﬁi transcendentalnej”  czy Staszic \nwypowiadają się o ﬁlozoﬁi Kanta, nie znając jego podstawowych prac, bądź też pisząc wprost, że są one „niezrozumiałe”.\nNa tym tle stosunkowo najlepiej wypada recepcja Projektu\nwiecznego pokoju i Wyobrażenia do historii powszechnej we\nwzględzie kosmopolitycznym – prac tłumaczonych przez ucznia\nKanta, Józefa Bychowca. Ich praktyczno-polityczny aspekt\nw kontekście rozpadającego się państwa polskiego był szczególnie miło witany, pozwalając czytelnikom odnaleźć w pismach ﬁlozofa\nwsparcie i pociechę. Jednakże inne prace Kanta dostępne\nbyły wyłącznie w językach obcych, a ich odczytanie przez ﬁlozofów\npolskich przełomu XVIII i XIX w. niekonwencjonalne…\nPowszechne było postrzeganie Kanta jako myśliciela nie tylko trudnego i mętnego, ale i konserwatywnego, czy wręcz – reakcyjnego.\nFilozoﬁa transcendentalna została zrozumiana głównie\njako krytyczna reakcja na jasną myśl oświeceniową i klarowny\nempiryzm brytyjski. Co dziwne, została odczytana tak zarówno przez zwolenników, jak i przeciwników Kanta!\nZa pierwszego kantystę w Polsce uchodzi Józef Kalasanty\nSzaniawski. Poszukiwał on w ﬁlozoﬁi myśliciela wsparcia dla\nkrytyki oświecenia, materializmu, sceptycyzmu, haseł Rewolucji\nFrancuskiej i rozbudzanych przez nie nadmiernych społecznych\noczekiwań poprawy bytu. Reakcyjna krytyka polskiego\nOświecenia beztrosko wyrywała z ﬁlozoﬁi Kanta elementy krytyki\nnaiwnego sensualizmu i materializmu, ideę wolnej woli i wykorzystywała\nje do zwalczania swoich wrogów, nie troszcząc się\no całościową rekonstrukcję poglądów ﬁlozofa z Królewca czy\no dochodzenie jego intencji, poglądów politycznych, stosunku\ndo Rewolucji i Oświecenia.\nCo dziwne, również zwolennicy Oświecenia odczytywali ﬁlozo\nﬁę Kanta jako odwrót od idei Oświecenia i powrót do średniowiecza.\nJak pisał o Kancie jeden z uczestników życia intelektualnego\n„On nas z wieku XVIII przeniósł w wiek scholastyczny. On nas\nod logiki prostej prowadzi do metaﬁzyki, a pracując transcendentnie\ni transcendentalnie, wprowadza do obłąkania” \nKrytyka głównego oponenta kantowskiej ﬁlozoﬁi na gruncie polskim – Jana Śniadeckiego, w imię „ratowania ojczyzny”, walki z anarchią, ciemnotą i zacofaniem, oskarża Kanta o nawrót do scholastyki i o niszczycielską rolę w świadomości\n„Filozoﬁa Kanta – pisał Śniadecki – jest to symptoma paroksyzmu\ni prawdziwa zaraza na umysł ludzki; dotknąwszy Niemcy\npółnocne zrobiła kilka setek wariatów, inne rozsądniejsze narody\nuniknęły tej choroby. (…) Kant w materiałach najpotoczniejszych\njest ciemny pedant (…) Straciwszy czas na dochodzeniu\ntych tajemnic, dziwiłem się, że na końcu XVIII wieku znalazły się\ngłowy XIV wieku” .\nNie mniej ostro krytykuje Kanta Kołłątaj, pisząc, że pomysł\nnauczania ﬁlozoﬁi transcendentalnej jest „godzien politowania”,\n„wiadomości ﬁlozoﬁczne od XIX wieku do\nXV wieku, wprowadziłby na nowo perypatetykę, język ciemny\ni niezrozumiały, a mówiąc o rzeczach bez sensu i związku,\nnazywając owe transcendentalnymi, chciałby dochodzić rzeczy\na priori, które nie dadzą się inaczej dochodzić jeno ze skutków” \nJeśli opisany tu stosunek do ﬁlozoﬁi Kanta zestawi się z polskim\nOświeceniem, jego przyziemnością i prowincjonalizmem, można\npowiedzieć, że stosunek do ﬁlozoﬁi Kanta najpełniej i najjaskrawiej\nodsłania dystans kulturowy, cywilizacyjny i społeczny dzielący\nPolskę od europejskiej myśli oświeceniowej i europejskich\nidei rewolucyjnych. Kantowska metaﬁzyka podmiotu transcendentalnego\nmusiała w Polsce ustąpić przed metaﬁzyką powstań\ni walki o restytucję niepodległej państwowości, przed programem\nżmudnego cywilizowania zacofanego społeczeństwa.\nNie można bowiem recepcji Kanta tłumaczyć jedynie „specyﬁką” polskiego Oświecenia, nieuctwem i dyletanctwem jego krytyków,\nbez wyjaśnienia o wiele bardziej ogólnego w kontekście\nNależałoby sięgnąć aż do analiz specyﬁki rozwoju średniowiecznej\ngospodarki na terenach na wschód od Łaby, uwzględnić\nspecyﬁkę ukształtowanej z latami polskiej gospodarki folwarcznej,\nzorientowanej na eksport towarów rolnych do coraz\nbardziej urbanizującej się i kapitalizującej Europy Zachodniej,\ni import towarów luksusowych, głównie z bogatego Wschodu.\nNależałoby wspomnieć także o swoistych stosunkach quasi kolonialnych\nna polskich kresach i nawarstwianiu się tych wszystkich\nWynik jest dobrze znany: blokada rozwoju miast, rzemiosła\ni przemysłu, panowanie gospodarki szlacheckiej, a z czasem\ncoraz bardziej magnackiej, słabość władzy państwowej i decentralizacja,\nprowadzące do swobodnej penetracji przestrzeni\nspołecznej Rzeczpospolitej przez ościenne, i nie tylko ościenne,\nAle przecież nie tylko perspektywa państwa i jego niepodległości\njest tu ważna. Specyﬁka historii gospodarczej ziem polskich\ni losy polskiej państwowości i narodu są ściśle związane\ntakże z ukształtowaną historycznie strukturą społeczną oraz\nduchowymi i instytucjonalnymi przesłankami jej rozwoju. Polska\nspecyﬁka wobec uniﬁkującego procesu umacniania się świata\nkapitalistycznego była coraz bardziej zacofana i peryferyjna,\na to z kolei przesądzało o zdeformowanej partycypacji w kulturze\ni polityce europejskiej. Metaﬁzyka niepodległości stała\nsię dodatkową przeszkodą w przyswajaniu tradycji oświecenia\neuropejskiego i wszystkiego, co było konsekwencją rewolucyjno-\nburżuazyjnych przemian XVIII i XIX w.\nW wymiarze kulturowym, oznaczać to miało m.in. niepodzielne\npanowanie obecności literatury i tradycji romantycznej. Ten peryferyjny\nnurt literacki, będący w swej istocie irracjonalistyczną\ni indywidualistyczną odpowiedzią na nudę i trud obcowania\nz dochodzącą do głosu kulturą mieszczańską i nauką, w Polsce\nświęci triumfy prawie przez dwa wieki. Jest zapleczem powstańczej\nzapalczywości i walki o niepodległość, a po jej odzyskaniu\nhistoryczną legitymizacją status quo. Także i w praktyce ideowej\ni edukacyjnej PRL-u stanowi w dalszym ciągu fundament\ntożsamości narodowej i państwowej. Trudno znaleźć w polskiej\ntradycji odpowiedniki twórczości Ch. Dickensa, H. Balzaca czy\nE. Zoli. Najbardziej mieszczańska powieść w polskiej tradycji\n– Lalka Bolesława Prusa – opisuje wprawdzie praktykę funkcjonowania\npolskiego kapitału, ale główny jej bohater, Staś Wokulski,\nrobi interesy za granicą, jego marzeniem jest złączenie\nsię ze zrupieciałymi resztkami ziemiaństwa, a ostatecznie jedzie\ndo Paryża poszukiwać metalu lżejszego od powietrza…\nZiemia obiecana Władysława Reymonta została wydana\nw roku 1899 r. i ukazuje męki moralne szlachcica szukającego swego miejsca w biznesowych, kapitalistycznych regułach gry\nw przemysłowej, żydowsko-niemieckiej Łodzi. Przypomnijmy,\nże dwa lata później rozpoczął się „okres niebieski” w twórczości\nPabla Picassa, a sześć lat później namalował on Panny\nBrak tradycji Oświecenia także w warunkach „radości z odzyskanego\nśmietnika”. Symboliczną postacią w dziedzinie kultury\ni ideologii jest tu Tadeusz Boy-Żeleński i jego heroiczny trud introdukcji\ntradycji na grunt polski, nie sięgającej aż do Oświecenia,\nlecz w ogóle tradycji kultury francuskiej. Trudności i opór, jaki\nnapotkał, nie były zresztą większe niż trudności z utrzymaniem\nrepublikańskiego charakteru państwa i swobód demokratyczno-\nburżuazyjnych, czy też dotyczące rozwoju ekonomicznego.\nOstatecznie wszystko skończyło się zamachem majowym i konstytucją\nkwietniową, a więc swoistą dyktaturą, a następnie kolejnym\nDwudziestolecie międzywojenne nie było spóźnionym triumfem\nOświecenia. Poziom rozwoju ekonomicznego, struktura\nspołeczna, sytuacja na rynku idei kreowały raczej warunki\nsprzyjające kształtowaniu się przestrzeni kulturowej – jakże\nprzypominającej współczesne stosunki w Turcji czy Algierii\n– charakterystycznej dla peryferyjnego kraju zależnego kapitalizmu,\nrozpiętego między nacjonalistyczno-religijnym fundamentalizmem\ni mesjanistycznie nastrojoną soldateską.\nMówię o tym bez satysfakcji jedynie po to, żeby wyjaśnić dlaczego\nnośnikiem tradycji Oświecenia w warunkach polskich stać\nsię musiał przede wszystkim lewicowy ruch robotniczy i jego\nliteraccy przedstawiciele, dlaczego w Polsce doszło do nałożenia\nsię na siebie dwóch czasów historycznych: czasu Rewolucji\nFrancuskiej, wyzwalającej od feudalizmu, i czasu walki z kapitalizmem\nw imię postkapitalistycznych, bardziej humanistycznych\nrozwiązań. Abstrahując od różnych złożonych problemów geopolityki,\nrewolucji i niepodległości, trzeba stwierdzić, że szerokie\nupowszechnienie tradycji Oświecenia dokonało się w Polsce\nw czasach PRL-u.\nJest trochę tak, jak z rewolucją socjalistyczną i rewolucją kulturalną\nw Polsce po drugiej wojnie światowej – i jedna, i druga\nna miarę peryferyjnego kapitalizmu. Walka z analfabetyzmem, reforma rolna, czy oddzielenie Kościoła od państwa – nie są\nreformami socjalistycznymi, stają się takimi w regionach niedorozwoju\nkapitalizmu. Podobnie wiejska twórczość ludowa nie\njest specyﬁczna dla socjalistycznej kultury. Mylenie rustykalności\nz rewolucją kulturalną jest zazwyczaj gloryﬁkacją prekapitalistycznych\nform kulturowych. Również i w tym wypadku świadczy\nto tylko o niewytworzeniu specyﬁcznej kultury charakterystycznej\ndla społeczeństwa przemysłowego.\nOtwarcie na Oświecenie w Polsce powojennej łatwo prześledzić\nna przykładzie polityki wydawniczej w ramach serii Biblioteki\nKlasyków Filozoﬁi. Jeszcze przed przełomem antystalinowskim\nwydano w jej ramach pisma m.in.: Condillaca, Morelle’ego,\nLa Mettrie’ego, D’Alemberta, Spinozy, Kanta, Staszica, Kołłątaja,\nMesliera, a także Powołanie człowieka J.G. Fichtego. Literatura\noświeceniowa jest tu bezwzględnie dominująca, poza nią mamy\ndo czynienia tylko z nielicznymi pracami, które i tak dają się\nwpisać w ramy szerokiego projektu oświeceniowego (jak np.\nw wypadku F. Bacona).\nW tych warunkach historycznych introdukcja Oświecenia nie\nbyła i nie mogła być bezproblemowa. Podstawową przeszkodą\nbyło także i tu nałożenie się czasów: historycznych przemian\no charakterze jeszcze wręcz antyfeudalnym i antykapitalistycznej\ntransformacji ustrojowej. Stąd stosunek do tradycji\nOświecenia, odznaczający się stałą manierą krytyki oświeceniowej\ntradycji jako mającej charakter połowiczny, abstrakcyjny i nienaukowy.\nWyszukiwanie i podkreślanie niedoskonałości miało\nprawem kontrastu wywołać tym pełniejszą akceptację paradygmatu\nmarksistowskiego czy marksistowsko-leninowskiego.\nTym samym nawiązywanie do tradycji oświeceniowej miało\ncharakter instrumentalny i tymczasowy, stanowiło tylko element\nw wysiłkach na rzecz uprawomocnienia tak czy inaczej rozumianego\nmarksizmu i było natychmiast prawie deprecjonowane\n– krytyka Oświecenia była jednocześnie krytyką burżuazyjnej\ntradycji ﬁlozoﬁcznej, krytyką systemu społecznego wyzysku.\nZgubne konsekwencje tego stanu rzeczy łatwo dostrzec. Kant\njawił się głównie jako „idealista subiektywny”, który nie uznaje\nistnienia realnego świata. Wielki Fichte! traktowany jest jak berkeleyowski\nekstermista. Hegel jako idealista obiektywny, posądzany\no reakcyjność i religianctwo, a jako ﬁlozof państwa i prawa\nwręcz o poglądy prefaszystowskie.\nMarksizm polski w swym zasadniczym zrębie\nnie przyswoił intelektualnie dorobku europejskiego Oświecenia\ni pozostawał zazwyczaj w swych teoriach na poziomie\nnaturalistycznej ﬁlozoﬁi przedkantowskiej. Takie jest też jedno\nz głębokich źródeł „marksistowskiego dogmatyzmu”. Zwróćmy\nuwagę,jak bardzo, mimo różnic w kontekście historycznym, stosunek\n„krytyki marksistowskiej” do wymienionych ﬁlozofów jest\npodobny do antykantowskiej reakcji z początków XIX w.\nW konsekwencji, Oświecenie nie tylko nie zapuściło głębokich\nkorzeni w kulturze polskiej, ale nie ukształtowało się w ogóle jako\nhistorycznie ugruntowana, autonomiczna warstwa kulturowa, do\nktórej odwołanie się mogłoby być akceptowane społecznie.\nCo więcej, pospieszna adaptacja tradycji oświeceniowej sprawiała,\nże wszelkie aktualne i żywe wartości, wywodzące się z jej\ndorobku, zostały potocznie złączone z królującą praktyką teoretyczną\ni ideologiczną, a nawet brakiem pełnej niepodległości\ni dominacją rosyjską. Ateistą nie jest Kant czy Wolter, ateiści to\nbolszewicy…Nie istnieje samorząd, spółdzielczość, rady pracownicze,\ntylko sowiety i kołchozy… Antypodą i alternatywą istniejącego\nspołecznego stanu rzeczy stają się przedoświeceniowe\nformy organizacji świadomości społecznej i metaﬁzyka powstań,\nwraz ze związanymi z nią nacjonalizmem i mesjanizmem.\nOdrzucenie praktyki realnego socjalizmu prowadzi często nie\ntylko do odrzucenia rewolucji bolszewickiej i lewicowej orientacji\nspołecznej, lecz zazwyczaj także automatycznie do zanegowania\ncałej tradycji związanej z Oświeceniem i Wielką Rewolucją\nFrancuską (przypatrzmy się, jaką „prasę" ma w ostatnich latach\nw Polsce wspomniany wcześniej Tadeusz Boy-Żeleński).\nRealizuje się to również z wykorzystaniem aparatów ideologicznych\npaństwa, w tym systemu edukacji państwowej.\nW jednym z aktualnie obowiązujących podręczników historii\ndla drugiej klasy gimnazjum, zatwierdzonym przez Ministerstwo\nEdukacji Narodowej, możemy znaleźć obraz Rewolucji Francuskiej\nociekający krwią nieuzasadnionego terroru, a jednocześnie\npełen współczucia dla bezprawnie straconego króla.\nZawiera on też obszerny opis gloryﬁkujący powstańców z Wandei,\nktórzy po zmuszeniu republikanów do odmówienia pacierza\npuszczają ich wolno, wybaczając im wymordowanie żon,\ndzieci i spalenie domów. W podsumowaniu części poświęconej\nRewolucji Francuskiej autorzy podręcznika piszą, że:\n„Bezpośrednimi skutkami rewolucji były z jednej strony\nogromne oﬁary (przyjmuje się, że zginęło około miliona\nFrancuzów), ruina i zniszczenie kraju oraz wielu dóbr kultury,\nz drugiej – zniesienie przywilejów, dopuszczenie stanu trzeciego\ndo kariery w administracji państwowej i armii (…), powiększenie\nilości ziemi posiadanej przez chłopów.\nTrzeba pamiętać, że to właśnie rewolucja francuska dała\nprzykład i zachętę do posługiwania się terrorem przez państwo,\nmające coraz większą kontrolę nad życiem i poglądami swoich\nobywateli. W późniejszym czasie stała się ona wzorem dla\nruchów rewolucyjnych, społecznych i politycznych w świecie.\nJej programy i ideały są obecnie uważane za podstawę nowoczesnego\nTo końcowe odwołanie się do społeczeństwa demokratycznego\nnie oznacza jednak po prostu pochwały demokracji. Jest\nono raczej wpasowane w krytykę demokracji i współczesnej\n„(…) trzeba pamiętać – piszą autorzy – że demokracja\npozbawiona jakichkolwiek stałych wartości nadrzędnych łatwo\nprzekształca się w zaprzeczenie wolności i samowolę” . Zapewne chodzi o uniwersalne normy moralne i wartości\nchrześcijańskie, które pochodzą bezpośrednio od Boga\ni w których obronę Polska jako państwo angażuje się na arenie\nPolski lewicowy premier Miller owładnięty poczuciem konieczności\nchrystianizacji Europy, w tym zwłaszcza pierwszej córki\nKościoła – Francji, to znaczący symbol sytuacji ideowej, kulturowej\ni politycznej powstałej w ostatnich latach. Podobnie\njak powszechna w Polsce całkowita obcość francuskiej tradycji\nrepublikańskiej, przekładająca się m.in. na zakaz używania\nsymboli religijnych w szkołach. Obserwujemy brak zrozumienia\ndla nowoczesnej Europy w Polsce i brak zrozumienia dla polskich\ndziwactw w Europie. Nasz kraj traktowany jest często jako\nskansen fundamentalizmu religijnego i chorobliwej narodowej\nZjawiska te są związane przede wszystkim z brakiem zrozumienia\ndla standardów europejskich, będących dziedzictwem\nzarówno Rewolucji Francuskiej, Oświecenia, jak i dwustu lat\ntradycji kształtowania się społeczeństw demokratycznych,\na przede wszystkim tych procesów, których intensyﬁkacja i upowszechnienie\nwiąże się ze specyﬁczną rewolucją 1968 r. W tym\nostatnim wypadku mamy do czynienia z masowym odrzuceniem\nwartości „nowej lewicy” i dyskursów wypracowanych w późnej\nfazie „społeczeństwa opiekuńczego” (m.in. ruch ekologiczny,\nfeministyczny, wszelkie ruchy emancypujące różnie deﬁniowanych\nmniejszości). Panujący dyskurs przeszłości, dla którego zbitka\nPolak-katolik pozostaje dalej magicznym punktem odniesienia,\npozbawiony jest naukowych form artykulacji i odwołuje się głównie\ndo historycznie określonych r y t u a ł ó w p o k u t y.\nP o l i t y c z n e r y t u a ł y p o k u t y to zjawisko z pola politycznej\npraktyki, które przejawia się w domaganiu się od podmiotów\npolitycznych, bądź też w podejmowaniu przez podmioty\npolityczne aktów symbolicznej skruchy za wyrządzone w przeszłości\nkrzywdy, przestępstwa czy przewiny. Taki język skruchy\ni pokuty można odnaleźć w dyskusjach o Jedwabnem, lustracji\ni Instytucie Pamięci Narodowej, w historycznie ugruntowanym\nstosunku do Rosji, Niemiec, Czech, Francji…, w rytuałach\ndomagania się przepraszania i w ﬁgurach przepraszania.\nPodobnie, choć na nieco niższym poziomie, jest w wypadku\nróżnych tzw. afer. Zasadniczym ich rezultatem jest „postawienie\nw stan oskarżenia”, trybunalizacja zachowań przeciwnika,\na zarazem własna „ucieczka w stan niezaskarżalności”, w wyniku\n„stania się sumieniem dla innych”. Oczywiście trybunalizacja\ntaka nie ma nic, albo niewiele wspólnego z procesem sądowym,\nz mediatyzacją wytworzoną przez wypracowane społecznie\npraktyki prawne i sądownicze \nPrzypomina ona raczej staropolski okrzyk: „Hańba!” – po którym\nmożna by tylko jeszcze zawołać: „Bigosować!!”\nCharakterystyczne jest również to, że w takiej perspektywie\n„d o z n a w a n i e k r z y w d y” staje się najlepszym sposobem\nna uniknięcie posądzenia o zamiar dominacji nad innymi, a zrzucenie\nz siebie wszelkiej odpowiedzialności na innych realizuje\nsię poprzez stanie się dla nich sumieniem.\nWspaniałym przykładem tego typu zjawiska jest tzw. afera\nRywina. Ujawnia ona w sposób niezwykle poglądowy ustabilizowaną\nobecność rytuałów pokuty w Polsce, ich siłę i skuteczność.\nSą one w stanie obalić rząd i doprowadzić do destrukcji\nrządzącą partię polityczną bez jednego skazującego wyroku\nsądowego, bez nowych wyborów i mimo zastąpienia stagnacji\ngospodarczej ustabilizowanym pokaźnym wzrostem. Co więcej,\nnie chodzi tu tylko o rozbicie z zewnątrz, lecz co najmniej\nw takim samym stopniu o autodestrukcję, świadczącą o swoistej\ninternalizacji logiki rytuałów pokuty w masowym ruchu politycznym\nZwróćmy uwagę również i na to, że realne przystąpienie\nPolski do wojny, złamanie prawa międzynarodowego, ostentacyjne\nlekceważenie ONZ, a także najbliższych sojuszników\nz Unii Europejskiej i NATO – zostały przyjęte przez społeczeństwo\nw sposób bezdyskusyjny i bezreﬂeksyjny. Akces do logiki\nteksańskiego międzynarodowego linczu mieści się bowiem\nw formule trybunalizacji i pokuty. Ba, zaakceptowana została\nwręcz idea zdobywania Babilonu!!, wobec której „awantura\nkijowska Piłsudskiego”, „Wodzu prowadź na Wilno!”, a nawet\nprzedwojenna Liga Morska i Kolonialna to pomysły racjonalnego\ncentrum. Swoiste signum temporis to nieabsorbująca\nuwagi społecznej zgoda na zamianę statusu żołnierzy wolności na opłacanych najemników – oczywiste stało się specjalne płacenie\nza służbę w Iraku, a motyw zarobkowy niepodważalną\nogólnopolską normą moralną, w jakimś sensie zrozumiałą\nw kraju dwudziestoprocentowego bezrobocia. Biedna rodzina\npuszcza na ulice córki, biedny kraj – żołnierzy.\nOpisane zjawiska świadczą o daleko posuniętej deracjonalizacji\nkomunikacji społecznej i politycznej, o fundowaniu swoistego\n„realizmu magicznego” jako jej formy dominującej. Na\njego logikę nakładają się ogólne cechy charakterystyczne kultury\nepoki postmodernizmu – same z siebie destruujące marzenie\no racjonalnym podmiocie oświeceniowym. Polska (nie)obecność\nw epoce Oświecenia jest więc chyba już nie do odrobienia,\nw każdym razie nie do odrobienia w formie narodowej. I być\nmoże trzeba przyznać rację tym, którzy twierdzą, że polska\ndroga do oświecenia wiedzie przez Brukselę.\nMarquard O. (1994). Rozstanie z ﬁlozoﬁą pierwszych zasad,\nWarszawa: Oﬁcyna Naukowa.\nMarquard O. (2001). Szczęście w nieszczęściu. Rozważania ﬁlozo\nﬁczne, tłum. K. Krzemieniowa, Warszawa: Oﬁcyna Naukowa.\n Staszic – uważany w Polsce za jednego z największych erudytów swej\nepoki – uznawał, że poglądy Kanta da się potraktować jako kontynuację stanowisk\nPlatona, Kartezjusza i Leibniza. Kant miałby uznawać tylko, że pomiędzy zmysłami\ni nabytymi wyobrażeniami „jest coś pośredniego”. Kant też „o tym napisał księgi\n– te są niezrozumiałe”. Cytuję za książką Stefana Kaczmarka, z której korzystam tu\nw dużym stopniu, charakteryzując polską reﬂeksję nad ﬁlozoﬁą Kanta na początku\nXIX w.Kaczmarek 1995, s. 113,\n Marquard 1994; Marquard\nKatarzyna KaraskiewiczJohanna Gottlieba Fichtego koncepcja wykształconego wolnomularza za prawdziwym uniwersytetem przeciwko komercjalizacji szkolnictwa wyższegoEdukacja nie na sprzedaż - akcja społeczna\nAndré BretonManifest surrealizmu (II)\nHubert NarkiewiczCzy jesteśmy rzeką?\nErnesto Che GuevaraSocjalizm i człowiek na Kubie\nTymoteusz KochanWhat Does Madrid Want – Conclusions on the Manifesto of the May 15th Piotr SzumlewiczSocjalizm ma się dobrze


550-lecia nadania praw miejskich. Lesko tworzy miejskie archiwum – przyłącz się! – czytaj z PIK Podkarpacki Informator Kulturalny - PIK\nArtykuły > 550-lecia nadania praw miejskich.\n550-lecia nadania praw miejskich. Lesko tworzy miejskie archiwum – przyłącz się! – czytaj z PIK\nPożar kamienicy w centrum miasta w 1930 roku, fot. arch. miejskie\nW planach Urzędu Miasta i Gminy oraz jednostek podległych jest m.in. stworzenie plenerowej wystawy „550. Miasto z historią” oraz Regionalnej Izby Pamięci w dawnej świątyni ormiańskiej, która jest w tej chwili remontowana. Nie zabraknie też albumów czy folderów turystycznych.\nTe i inne działania wymagają stworzenia zbioru – archiwum dawnych pamiątek (zdjęć, pocztówek, dokumentów, ciekawych przedmiotów) z pomocą mieszkańców, ponieważ ani urząd, ani biblioteka czy dom kultury, nie posiadają wystarczających zbiorów, którymi mogą posługiwać się niekomercyjnie. Dlatego też gorąco Państwa zachęcamy do aktywnego włączenia się w akcję „Lesczanie dla miasta”! Każdy z nas ma w swoich domowych zasobach rodzinne – wielowiekowe pamiątki, które nigdy nie doczekały się publikacji. Właśnie teraz przyszła na nie pora! Wykorzystajmy czas kwarantanny efektywnie dla Leska – poszukajmy na strychu, w albumie, czy w innych zakamarkach materiały, które mogą okazać się prawdziwą perełką „miasta Kmitów”. Chcemy pokazać kolejnym pokoleniom, jak Lesko wyglądało 20, 50, 100, a nawet więcej lat temu, jak wyglądało życie codzienne.\n1) Gdy zechcecie podarować skany oryginałów, a jest to możliwe - możecie je zeskanować w jak najwyższej rozdzielczości i przesłać mailowo na adres promocja@lesko.pl, wraz z opisem co i kogo przedstawiają oraz ewentualnego autora lub z czyjego zbioru pochodzą. Konieczne jest także podpisanie i przesłanie skanu klauzuli RODO i zezwolenia dla Gminy Lesko na publiczne niekomercyjne wykorzystywanie zbiorów. Dokumenty te dostępne są na stronie internetowej www.lesko.pl.


Krzy¿ówki sprzed piêtnastu lat\nPowszechnie uwa¿a siê, ¿e po ¶mierci cz³owieka zostaje jego dzie³o. Naukowe, literackie, pamiêæ jego osobowo¶ci, dokonañ, mi³o¶ci lub nienawi¶ci, któr± ¿ywili doñ jego bliscy, lub wreszcie, wspomnienia innych o chwilach i sprawach wi±¿±cych ich ze zmar³ym. Zostaj± czasem pami±tki materialne, przedmioty, czêsto przechowywane z pietyzmem nawet przez kilka pokoleñ. Ale zostaj± te¿ rzeczy przypadkowe i te bywaj± najtrwalsze, mog± zakonserwowaæ pamiêæ o zmar³ym w sposób nieoczekiwany i dziwaczny.\nMój zmar³y m±¿ na emeryturze zajmowa³ siê histori± Wo³ynia, pisa³ artyku³y do czasopism, które ju¿ nie wychodz±, na strony internetowe, gdzie¶ dogorywaj±ce po cichu. Pud³a pe³ne jego korespondencji, fotografii, materia³ów, niejednokrotnie bardzo cennych poznawczo wype³niaj± rega³ w moim pokoju. Odda³am wiele ksi±¿ek, ¿eby zrobiæ miejsce na te pud³a i przed remontem zabezpieczyæ jego materia³y w cichej nadziei, ¿e komu¶, kiedy¶ siê przydadz±. ¯e mo¿e synowie zainteresuj± siê po latach, gdy mnie ju¿ nie bêdzie, jak ja zainteresowa³am siê histori± rodziny po ¶mierci moich rodziców. Ja nie nadajê siê do kontynuacji jego dzie³a, ale ¿ywiê do niego szacunek. Tyle w³o¿onej pasji, tyle badañ i poszukiwañ nie powinno przepa¶æ, choæ nasze spojrzenia na rolê genealogii i znaczenie historii rodzin bardzo siê od siebie ró¿ni³y.\nZaczê³am ja, od spisania historii mojej rodziny. Praca uros³a do monstrualnej objêto¶ci kilku tysiêcy znormalizowanych stron i do dzi¶ nale¿a³oby wprowadzaæ do niej zmiany w miarê dop³ywu nowych materia³ów. Jednak g³ówny jej trzon pozostaje nienaruszony. W okresie depresji po wypadku samochodowym, któremu uleg³am w 1996 roku i konieczno¶ci przewarto¶ciowania ca³ego swojego ¿ycia poszukiwa³am odpowiedzi na nagl±ce pytania: jaki jest sens mojego ocalenia i co we mnie jest spu¶cizn± moich przodków, a co mn± sam±. Kiedy dzie³o liczy³o ju¿ 12 czy 13 tomów m±¿ zaproponowa³ mi, abym nastêpny po¶wiêci³a jego rodzinie. Zaczê³am, ale jemu nie odpowiada³o moje podej¶cie, ma³o naukowe i nie rejestruj±ce, bardziej refleksyjne, skupione nie na koligacjach, a na zale¿no¶ciach i obyczajowo¶ci. Wobec tego zacz±³ pracê sam i stopniowo przeszed³ do szerszego spojrzenia – historii Wo³ynia. Zebra³ ogromn± ilo¶æ danych i faktów, choæ czê¶æ, niestety przepad³a z powodu awarii pr±du i spalenia dysku komputera z ca³± jego zawarto¶ci±. Nie wszystko uda³o siê potem odtworzyæ, ale przyby³o wiele rzeczy nowych. To dzie³o jego ¿ycia zas³uguje bezwzglêdnie na pamiêæ, choæ chwilowo (mam nadziejê, ¿e tylko chwilowo) nie ma chêtnych do kontynuacji.\nTymczasem pamiêæ o moim mê¿u wróci³a niespodziewanie kultywowana przez kogo¶ innego i zupe³nie gdzie indziej. Mo¿na to nazwaæ chichotem historii.\nPo mêcz±cych zajêciach na dzia³ce usiad³am z s±siadk± przy kawie i cie¶cie ze ¶liwkami poplotkowaæ nieco o tym, kto z miejscowych zmar³, kto siê urodzi³ i tak dalej. Jak zwykle – wiêcej zmar³o ni¿ siê urodzi³o, tym razem nie by³o chyba takich nowo narodzonych. Kole¿anka odsunê³a na bok Panoramê Krzy¿ówek z roku 2001 i powiedzia³a:\n— wiesz, to jeszcze twojego mê¿a.\nIstotnie, rozwi±zywa³ krzy¿ówki, odgadywa³ has³a i wysy³a³. Czêsto wygrywa³ drobne kwoty i bardzo siê nimi cieszy³. Lubi³ wygrywaæ. Niedokoñczone krzy¿ówki oddawa³ s±siadce, która wieczorami i w deszczowe dni uzupe³nia³a, jak umia³a diagramy. Zapasik by³ spory – skoro dosz³a dopiero do egzemplarzy z 2001 roku, sprzed 6 lat przed jego ¶mierci±.. Ze wzruszeniem spojrza³am na jego charakter pisma, jeszcze wówczas twardy, wyrazisty i odciskaj±cy ¶lad na odwrotnej stronie druku.\nJednak krzy¿ówki by³y tylko wype³niaczem czasu, hobby, odpoczynkiem po pracy w zawodzie i na naszej dzia³ce. Niczym wa¿nym ale w³a¶nie one przetrwa³y.\nCo zostanie po mnie?


Sytuacja zawodowa młodych poprawia się. Wciąż jeszcze jest dużo do zrobienia | Rekrutacja | pulshr.pl\nSytuacja zawodowa młodych poprawia się. Wciąż jeszcze jest dużo do zrobienia\nPunktem wyjścia dla firm w celu pozyskania i utrzymania talentów jest zrozumienie potrzeb młodych osób. (Fot. Shutterstock)\nW najnowszym rankingu Youth Employment Index przygotowanym przez PwC, Polska zajęła 23. miejsce, co oznacza awans o jedną pozycję w porównaniu do poprzedniego roku. Ranking analizuje aktywność zawodową oraz warunki pracy osób w wieku 15-24 lata w 35 krajach OECD.\n5 wrz 2019 12:00\nZgodnie z prognozą PwC do 2025 r. na polskim rynku pracy będzie brakować co najmniej 1,5 mln pracowników.\nPracodawcy powinni zrozumieć potrzeby młodych, aby ich pozyskać i zatrzymać w firmie.\nNależy również sięgnąć po niewykorzystane zasoby - NEET, czyli młodych, którzy ani nie kwapią się do zdobywania kolejnych szczebli edukacji, ani do podjęcia pracy.\nRanking PwC Youth Employment Index powstaje na podstawie ośmiu wybranych wskaźników z przypisanymi do nich wagami. Pod uwagę brane są m.in.: liczba osób w wieku 20-24, które ani nie pracują, ani się nie kształcą; stopa zatrudnienia osób w wieku 15-24; stopa bezrobocia w tej grupie oraz porównanie jej do stopy bezrobocia pracowników 25-54; liczba osób zatrudnionych na część etatu oraz uczestniczących w systemie edukacji.\nCzytaj też: Młodzi mężczyźni oczekują w pracy szybkiego awansu. A kobiety?\nJak wynika z najnowszego zestawienia PwC, Polska awansowała o jedną pozycję i obecnie zajmuje 23. miejsce. Na podium rankingu znalazły się Szwajcaria, Japonia i Niemcy, a na ostatnich pozycjach plasują się Włochy, Grecja i Hiszpania.\nOd 2007 r. największy postęp w Indeksie zanotowały Turcja (choć nadal jest na odległym, 32. miejscu), Luksemburg (22.) i Izrael (12.). Spośród krajów Europy Środkowo-Wschodniej najwyższą, 6. pozycję, zajmuje Estonia.\n- Zgodnie z prognozą PwC do 2025 r. na polskim rynku pracy będzie brakować co najmniej 1,5 mln pracowników. Dla pracodawców walka o talenty stanowi obecnie największe wyzwanie. Firmy konkurują ze sobą nie tylko na lokalnym rynku pracy, ale także z przedsiębiorstwami na całym świecie, otwartymi na zatrudnianie wykwalifikowanej kadry z naszego regionu - mówi Krzysztof Szułdrzyński, partner zarządzający działem audytu i usług biznesowych oraz lider projektu People Agenda w PwC Polska.\n- Punktem wyjścia dla firm w celu pozyskania i utrzymania talentów jest zrozumienie potrzeb młodych osób, dla których ciągły rozwój oraz praca zgodna z ich wartościami, znajdują się w centrum uwagi. W tym procesie istotną rolę odgrywa także współpraca biznesu ze szkołami i uczelniami wyższymi - dodaje.\nNie wszyscy chcą pracować\nJak wynika z danych Eurostatu, w całej Unii Europejskiej 16,5 proc. młodych ludzi w wieku 20–34 lat w ubiegłym roku ani nie pracowało, ani nie kształciło się. To około 15 milionów osób w wieku produkcyjnym. Tę grupę społeczną nazywamy NEET - to młodzi ludzie, którzy ani nie kwapią się do zdobywania kolejnych szczebli edukacji, ani do podjęcia pracy.\nWskaźnik dla naszego kraju był bardzo zbliżony do średniej unijnej. Wyniósł 16,4 proc. Natomiast najniższe wskaźniki dla osób w wieku 20–34 lat w ubiegłym roku odnotowano w Szwecji (8 proc.), Holandii (8,4 proc.), Luksemburgu (9,9 proc.) i na Malcie (10,1 proc.). Najwyższe we Włoszech (28,9 proc.) i Grecji (26,8 proc.). Oznacza to, że w tych dwóch państwach członkowskich ponad jedna czwarta wszystkich młodych ludzi w wieku 20–34 lat nie pracowała ani nie kształciła się.\nEksperci Eurostatu wskazują na fakt, że istnieje duża różnica w odsetku NEET między młodymi kobietami i młodymi mężczyznami. W przypadku kobiet w wieku 20–34 lat ich odsetek w 2018 wyniósł aż 20,9 proc. w porównaniu z 12,2 proc. w przypadku mężczyzn.\nZ danych Głównego Urzędu Statystycznego wynika, że w Polsce w 2018 roku żyło ponad 7 mln 736 756 ludzi w wieku 20-34 lata. Tym samym, jak można wyliczyć, ponad 1 mln 268 tys. z nich to NEET. To o ponad 300 tys. więcej osób, niż obecnie zarejestrowanych jest w urzędach pracy.\nZerowy PIT zachęci młodych do aktywności zawodowej?\n- Zgodnie z wyliczeniami PwC w niektórych przypadkach osoby korzystające z zerowego PIT dzięki uldze podatkowej otrzymają równowartość prawie jednej dodatkowej pensji (przy umowach o pracę) lub nawet dwóch dodatkowych pensji (w przypadku umów zlecenia, które nie podlegają składkom na ubezpieczenia społeczne) - mówi Jadwiga Chorązka, wicedyrektor w dziale prawno-podatkowym PwC.\n- W tej grupie perspektywa wyższych zarobków może być kusząca, zwykle bowiem osoby, które nie mają zbyt wielu doświadczeń zawodowych za sobą, na starcie kariery nie mogą liczyć na wysokie uposażenia. I chociaż z punktu widzenia potencjalnych pracodawców zerowy PIT nie przynosi żadnych bezpośrednich korzyści (koszty pracy pozostaną na porównywalnym poziomie), to ich oferty pracy mogą okazać się niejako automatycznie bardziej atrakcyjne dla młodych osób, co ze względu na panujące obecnie braki kadrowe może mieć istotne znaczenie - dodaje.\nAndrzej Kubisiak bezrobocie Jadwiga Chorązka Krzysztof Szułdrzyński Polski Instytut Ekonomiczny PwC


Fossomatic 7 DC - przełomowy sposób różnicowania komórek somatycznych\nAnalizator Fossomatic™ 7 DC powstał w oparciu o sprawdzoną technologię firmy FOSS i umożliwia zliczenie komórek somatycznych w próbce mleka w ciągu kilku sekund w celu wczesnego wykrycia zapalenia wymion. Analizator Fossomatic™ 7 DC dostępny jest w ramach systemu CombiFoss™ 7.\nBezpieczny wybór dla programu poprawy jakości stad mlecznych. Daje możliwość wyprzedzenia konkurencji o krok, dzięki różnicowaniu komórek somatycznych.\nCałkowita liczba komórek somatycznych: mleko krowie; różnicowanie komórek somatycznych: mleko krowie.\nZliczanie komórek somatycznych (ang. somatic cell count - SCC) i różnicowanie komórek somatycznych (ang. differential somatic cell count - DSCC\nRóżnicowanie komórek somatycznych umożliwia lepsza kontrolę zapalenia wymion\nRóżnicowanie komórek somatycznych (ang. differential somatic cell count - DSCC) to nowy parametr analityczny wprowadzony wraz z systemem CombiFoss™ 7 DC. Stanowi uzupełnienie starszej metody, jaką jest badanie liczby komórek somatycznych (SCC) opracowane przez firmę FOSS w latach 80. Fossomatic ™ 7 DC wyposażony jest w detektory fluorescencji, nowy układ obsługi odczynników i jednostkę do inkubacji. W połączeniu elementy te umożliwiają na przeprowadzanie standardowego oraz różnicowego testu komórek somatycznych równocześnie.\nFOSS Integrator to platforma oprogramowania umożliwiająca współpracę z innymi rozwiązaniami FOSS do analizy mleka. Dzięki niej, na przestrzeni całego laboratorium można korzystać z tego samego interfejsu użytkownika, podajników, czytników kodów, itp. Ułatwia to szkolenie personelu oraz usprawnia obsługę danych, przenoszenie ich oraz archiwizację. Współdzielone oprogramowanie daje elastyczność pracy w laboratorium. Funkcja wyszukiwania kontekstowego w oprogramowaniu FOSS Integrator daje szybki i łatwy dostęp do niezbędnych rozwiązań i odpowiedzi, a także jest idealnym narzędziem w procedurze zapewniania jakości.\nOprogramowanie sieciowe Mosaic™ dostępne jest za darmo dla urządzeń BactoScan™, Fossomatic™, MilkoScan™ i CombiFoss™. Umożliwia monitorowanie oraz konfigurację wielu urządzeń za pomocą jednego komputera, co eliminuje koszt związany z posiadaniem wielu instalacji, a także znacznie ułatwia i przyśpiesza przeprowadzanie codziennych zadań , jak np. aktualizacje kalibracji. W razie potrzeby oprogramowanie Mosaic zapewnia ekspertom Foss dostęp do danych niezbędnych do udzielenia zdalnego wsparcia przez Internet.


Data: 2008-11-20 14:36:23\nHm jak to z nikim były już co najmniej 2 spotkania "konsultacje". Kolejną okazją ma być Forum Pilotażu i Przewodnictwa w Krakowie 4-5.12.08. Wystarczy chcieć i przyjechać. Obecny ma być p Raciborski (jeden z głównych autorów nowych zapisów a także znany z naszego Forum Krzysiek Kulesza )\nData: 2008-11-20 15:26:48\nHm jak to z nikim były już co najmniej 2 spotkania "konsultacje".\nA gdzie rządowa (ministerialna) informacja wraz zaproszeniem na te konsultacje? Gdzie publiczna informacja o szczegółach planowanych zmian? Gdzie na oficjalnej stronie MSiT są w formie łącza do stosownej podstrony przedstawione szczegóły zmian w zapisach ustawy? Gdzie jest oficjalne zaproszenie społecznych organizatorów turystyki przez organizację rządową do publicznej dyskusji i informacja, gdzie kierować wnioski i propozycje odnośnie zmian w tej ustawie? - Nie ma, więc nie pitol tu głupot, bo jakieś fora organizowane przez lokalne organizacje przewodników i pilotów to są - jak to stwierdziłem - działania wąskiej kliki.\nJak długo jeszcze osobę prowadzącą po terenie i wykonującą zadania przewodnika będą narzucały władze państwowe? Jak długo będzie się nas zmuszać do chodzenia w eskorcie ludzi, którzy są indoktrynowani w taki sposób, aby reprezentować postawę wybitnie pedagogiczną wobec klientów i mieć w sobie przeświadczenie, że są jedynymi słusznymi powołanymi do pełnienia jakiejś wiekopomnej misji? Przecież oni to najchętniej by objęli obowiązkiem odbywania wycieczek z przewodnikiem całe społeczeństwo i wdrożyli taki przymus niczym obowiązkową służbę wojskową. A ludzie na ogół nie lubią, kiedy serwuje się im ogromne ilości informacji, które są zbędne, męczące i niemożliwe do przyjęcia w takiej ilości, a w dodatku kiedy jakość przekazywanych treści budzi wątpliwości. Obecność takiego nudziarza pozbawia grupę możliwości odczuwania radości z samej wędrówki i rozwala program imprezy.\nJak długo jeszcze ta grupa zawodowa będzie uprzywilejowana do tego stopnia, by rządząc swoimi zasadami uprzykrzała życie reszcie społeczeństwa i - co gorsza - miała na to pozwolenie od państwa, a państwowe służby policyjne zabezpieczały interes tej grupy za pomocą środków przymusu.\nWarto aby ludzie od których zależy stanowienie w Polsce prawa sobie wreszcie uzmysłowili, do czego prowadzą monopolistyczne zapędy rzeczonej grupy lobbystów, jak angażuje się siły policyjne do zabezpieczania ich partykularnych interesów i szykanowania niewinnych ludzi, którzy odważą się zebrać grupę i coś opowiedzieć o okolicy - zamiast do zatrzymywania np. złodziei okradających turystów. Przecież to jest szkodliwe społecznie, aby angażować siły policyjne do zajmowania się takimi pierdołami, zamiast zwalczaniem faktycznej przestępczości. Ludzie mają prawo być oburzeni na to, że utrzymywane z ich podatków służby porządkowe nie chronią ich przed przestępcami, a wcielają się w rolę cenzorów i zajmują się ocenianiem komu co wolno, a komu czego to nie wolno mówić na terenie jakiegoś miasta, parku, czy na turystycznym szlaku.\nWymownym przykładem głupoty grupy trzymającej władzę na przewodnickim świeczniku oraz szkodliwości ich układów są mandaty karne, np. madat wystawiony przez funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w Krakowie młodemu człowiekowi prowadzącemu grupę rowerzystów na otwartej ulicy miasta. Pobił ich, przejeżdżał na czerwonym świetle, stwarzał zagrożenie dla ruchu drogowego? Nic podobnego. Po prostu nie miał państwowych papierów (pozwolenia od cenzora) na gadanie o zwiedzanym mieście. Szykanowanie w podobny sposób niewinnych ludzi i stawianie ich w tak żenującej sytuacji to dowód, że w Polsce knebluje się ludziom usta na podstawie jakichś podrzędnych przepisów i wprowadza cenzurę, mimo że w Polsce na terenie całego kraju obowiązuje konstytucyjny zakaz cenzury.\nSłużby porządkowe i policja powinny zająć się naprawdę poważnymi sprawami, a nie usłużnie strzec czyjegoś monopolu. Dużo prościej jest szykanować niewinnych turystów coś tam pokazujących i objaśniających grupie i wprowadzać cenzurę, bo zająć się np. idiotami szalejącymi na motorach i quadach po szlakach turystycznych - to już znacznie trudniej. A niestety dotychczasowy zapis w kodeksie wykroczeń pozwala ukarać ograniczeniem wolności lub grzywną praktycznie każdego, kto nie posiadając stosownych państwowych uprawnień wykonuje zadania przewodnika turystycznego, nie wyłączając kadry instruktorów i przodowników turystyki kwalifikowanej PTTK. I ten zapis ostatnio faktycznie bywa coraz częściej nadużywany przez straże miejskie i policję do karania niewinnych ludzi, którzy odważą się prowadzić grupę w terenie i coś opowiadać na trasie zwiedzania. Naszej społecznej kadrze tez to grozi.\nObecne państwowe przepisy dotyczące turystyki i "wypoczynku dzieci i młodzieży" itp. uderzają tak samo w PTTK jak w organizacje młodzieżowe, np. ZHP. Kluby górskie PTTK czy szkolne koła PTTK spoza rejonów górskich nie mające w składzie przewodników górskich praktycznie zaprzestały organizowania rajdów i wycieczek w góry. Coraz mniej jest też rajdów nizinnych, praktycznie nie organizuje się już wielodniowych imprez itd. i obozów wędrownych. Wszystko przez przepisy państwowe. O ile pamiętam, jakie czy 5 lat temu, kiedy wprowadzono obowiązek dokumentowania wszystkich wydatków fakturami (co zabiło obozownictwo wędrowne), PTTK razem z ZHP występowało do Ministerstwa Finansów o zmianę tych przepisów - bezskutecznie. Prawo zabija turystykę, wąskie kliki nadal urządzają sobie sympozja i konferencje, a publiczne portale rządowe zamieszczają tylko lakoniczą wzmiankę o planowanych zmianach, i nic więcej.


Niezbędnik rodziców dreptusia | Babyonline.pl\nNiezbędnik rodziców dreptusia\nEdipresse | aktualizacja: 06.06.2007 | 0\nZobacz na co koniecznie trzeba zwrócić uwagę w mieszkaniu, kiedy Twój maluch zaczyna poznawać świat.\nWasze dziecko już podciąga się przy meblach, wspina na półki, wszystkiego jest ciekawe, wszędzie chce zajrzeć. Aby uchronić malca przed stłuczeniami czy guzami, warto kupić pomysłowe meble i odpowiednio przygotować mieszkanie.\nJeśli mieszkacie w domu z wewnętrzną klatką schodową, niezbędna będzie bramka zamykająca dziecku dostęp do wyższej kondygnacji. Maluch na pewno będzie chciał wchodzić na górę lub schodzić na dół, ale nigdy nie może robić tego sam. Dlatego wejście na schody musi być zamykane. Gdy odległości pomiędzy szczeblami poręczy są duże (dziecko mogłoby wypaść) lub bardzo małe (główka malca mogłaby utknąć między szczeblami), należy przepleść siatkę ochronną. Podobnie rzecz się ma z balkonami - nie mogą pozostać niezabezpieczone. Można też pomyśleć o bramce przy wejściu do kuchni, ewentualnie specjalnych ochraniaczach-barierkach na kuchenkę gazową, uniemożliwiających dziecku ściągnięcie patelni czy garnka.\nMaluch, który jeszcze niezbyt pewnie chodzi, często potyka się i przewraca. Niebezpieczne są twarde i śliskie podłoża, zwłaszcza terakota. Pomyślcie więc o antypoślizgowych miękkiech matach, które zamortyzują ewentualne upadki dziecka. Z parkietów zaś usuńcie „ruchome” chodniki i dywaniki albo podłóżcie pod nie specjalne siatki hamujące.\nTrzeba zacząć od usunięcia z zasięgu rąk malucha wszelkich tłukących się, cennych oraz ciężkich rzeczy. Z niższych półek powinny zatem zniknąć książki, zastawa czy też ulubione gliniane koty mamy lub kolekcja modeli samolotów taty. Na najbliższe parę lat możecie również zapomnieć o obrusach i serwetach. Ostre rogi stołów i szafek warto osłonić specjalnymi nakładkami - uchronią one dziecko przed poważniejszymi uderzeniami o kanty domowych mebli. Z kolei uchwyty wszelkich szaf i komód, a także klamki okien dobrze byłoby tak zabezpieczyć, aby mógł je otworzyć jedynie dorosły.\nDrzwi i gniazdka\nJeśli nie chcecie, aby Wasza pociecha przycięła sobie palce drzwiami, powinniście zainstalować blokady lub nakładki. Nie zapomnijcie także o gniazdkach elektrycznych - takie dziurki w ścianie zawsze przyciągają uwagę malucha. Tu rozwiązaniem są dostępne w sklepach tzw. wtyczki zabezpieczające.


ZASADY PRZYZNANIA RENTY CHOROBOWEJ - Aktualne wydarzenia z kraju i zagranicy - Wyborcza.pl\nzasady przyznania renty chorobowej\nreformę emerytur, która uzależnia ich wysokość od odłożonych przez nas składek. Emerytury są wypłacane w myśl zasady: ile sobie uzbierasz, tyle na starość dostaniesz. Podobnie miało być z rentami. O ich wysokości też miały decydować składki. Tyle że reforma rent, w przeciwieństwie do reformy emerytur, nie\n, kto pracować nie może – przedstawiał swój tok rozumowania Zakład – w ogóle nie zrozumiałby zasad funkcjonowanie Facebooka. O tym, że pani X nie powinna mieć prawa do renty, zdaniem ZUS świadczy też duża liczba znajomych na portalu. „Znaczna liczba znajomych [świadczy] o dość dobrym\nświadczenia rehabilitacyjnego decyduje lekarz orzecznik ZUS. Dostają je osoby, które po zakończeniu zwolnienia chorobowego nadal nie mogą pracować i najchętniej poszłyby na rentę. Zakład renty przyznać nie chce, bo coraz częściej uznaje, że "dalsze leczenie lub rehabilitacja pacjenta rokują odzyskanie\nzmienia. Kluzik-Rostkowska proponuje nową zasadę: im później przechodzimy na rentę, tym dostajemy więcej, czyli np. mając 50 lat, otrzymujemy tylko 70 proc. świadczeń małżonka, po skończeniu 55 lat - już 80-85 proc. W ten sposób zachęcamy kobiety do szukania pracy. Łukasz Wacławik, specjalista od\nrencistów. Jednym z powodów zmniejszenia liczby rencistów są zaostrzone kryteria. Teraz, żeby dostać rentę, nie wystarczy chory kręgosłup, dwa zawały czy nawet brak ręki i nogi. ZUS każdy przypadek odmowy przyznania renty tłumaczy krótko: - Nie badamy, czy ktoś jest zdrowy albo chory, ale czy choroba\nubezpieczenie społeczne. Którzy członkowie rodziny mają szansę na rentę rodzinną? Prawo do niej przysługuje tylko: - Dzieciom zmarłego do ukończenia przez nie 16. roku życia lub 25. roku życia, jeśli się uczą (ta zasada dotyczy również dzieci drugiego małżonka oraz dzieci przysposobionych). Uwaga! Jeżeli\nZakładowi cofnąć decyzję o przyznaniu emerytury lub renty, jeżeli okazało się, że nie było podstaw do ich wypłaty. Takie przepisy istniały od lipca 2004 r. Do Biura Rzecznika Praw Obywatelskich trafiały sygnały, że ZUS odbierał emerytom świadczenia po roku czy dwóch latach pobierania. Zdarzało się, że ktoś\nmoże nam przyznać rentę - na stałe lub czasowo. Coraz częściej jednak Zakład nie chce dać renty, bo uznaje, że "dalsze leczenie lub rehabilitacja pacjenta rokują odzyskanie zdolności do pracy". Wtedy możemy się starać o świadczenie rehabilitacyjne. Pobierać je możemy maksymalnie przez 12\norzecznik ZUS bez badania lekarza pierwszego kontaktu. Skierowanie możemy dostać, gdy lekarz orzecznik: * kontroluje zwolnienie lekarskie, * orzeka o przyznaniu świadczenia rehabilitacyjnego, * wydaje orzeczenie o niezdolności do pracy, gdy staramy się o rentę. Przykład. Pan Bartosz ze Szczecina ma chory\n, podobnie jak inne wymienione druki, w oddziałach ZUS lub na stronie internetowej www.zus.pl). Do wniosku o przyznanie renty należy dołączyć: * zaświadczenie o stanie zdrowia (formularz ZUS N-9) wydane przez lekarza prowadzącego leczenie osoby ubiegającej się o rentę. Powinno być wystawione nie wcześniej\nRp-1R (znaleźć można go, podobnie jak inne wymienione druki, w oddziałach ZUS lub na stronie internetowej www.zus.pl). Do wniosku o przyznanie renty należy dołączyć: - zaświadczenie o stanie zdrowia (formularz ZUS N-9) wydane przez lekarza prowadzącego leczenie osoby ubiegającej się o rentę\n; warunek: nie zostało zasądzone świadczenie alimentacyjne na rzecz dziecka. Dodatek nie przysługuje również w sytuacji, kiedy dziecko lub osoba ucząca się mają ustalone prawo do renty socjalnej lub renty; + dodatek z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej - 90 zł; + dodatek z tytułu\n. Przepisy o zmniejszeniu lub zawieszeniu świadczeń pracujących emerytów i rencistów + Art. 103-105 ustawy emerytalnej (DzU z 2013 r. poz. 1440 ze zm.); + rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 22 lipca 1992 r. w sprawie szczegółowych zasad zawieszania lub zmniejszania emerytury lub renty\n, Sopotu, Gdańska, Konstancina-Jeziorny, Cieplic, Lądku, Muszyny, Polańczyka (mapka powyżej). Możemy prosić o wyjazd w terminie, który będzie dla nas dogodny, ale termin ten nie może wykraczać, jak napisał nam ZUS, "poza okres przyznanego zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty\nświadczenia zostaną wyliczone na nowo według nowych zasad. Zmiany mają objąć tylko te osoby, które po raz pierwszy złożą wniosek o przyznanie renty po 31 grudnia 2010 roku. Całkowite zastąpienie starych przepisów nowymi zostanie poprzedzone okresem przejściowym, kiedy to tylko część renty będzie obliczana wg\npojechać w góry, nad jezioro czy nad morze. W 2009 r. ZUS podpisał 108 umów z ośrodkami rehabilitacyjnymi; podobnie w kolejnym 2010 r. i 2011 r. Możemy prosić o wyjazd w terminie, który będzie dla nas dogodny, jednak termin ten nie może wykraczać poza okres przyznanych zasiłków lub renty. - Jeżeli tylko\nustalenie kapitału początkowego składa się w miejscowym oddziale ZUS. Czy renta przyznana po zmianie zasad będzie miała wpływ na wysokość późniejszej emerytury, skoro ta także zależy od wysokości kapitału początkowego oraz zgromadzonych składek? Nie. Na pewno przyznanie renty nie obniży wysokości\npracował np. tylko 10 lat, żadnej emerytury nie dostanie. Skąd taki pomysł? Prof. Gertruda Uścińska, prezes ZUS: Zacznijmy od tego, że ZUS wypłaca coraz więcej emerytur po kilkadziesiąt groszy, kilka lub kilkanaście złotych. Dzieje się tak, ponieważ zgodnie z obecnymi zasadami wystarczy jedna\nwyłącznie Fundusz Emerytalno-Rentowy, tworzony z dotacji budżetu państwa i przychodów ze składek emerytalno-rentowych opłacanych przez osoby ubezpieczone w KRUS (...). (...) Omawiana sprawa dotyczy natomiast rent strukturalnych przyznanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa\nsystemu. Ich wysokość zależałaby przede wszystkim od stanu konta emerytalnego. Stąd właśnie wzięło się tyle zastrzeżeń co do tego projektu: renty osób krótko pracujących i słabo zarabiających mogłyby być wtedy nawet o 30 proc. niższe niż obliczone według obecnie obowiązujących zasad. Jednak osoby, które\npracy, nazywana potocznie "inwalidzką", przysługuje tylko ubezpieczonym. Ale nie wszystkim! Nawet najcięższa choroba nie uprawnia automatycznie do przyznania takiej renty. Niezdolność do pracy - co wiele osób myli - nie jest równoznaczna z niepełnosprawnością. Dlatego nie każdy niepełnosprawny\nodprowadzania składek nie należałaby się zwykła renta, mogą dostać rentę wypadkową. Renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej. Oprócz tego można dostać: * zasiłek chorobowy (w sytuacji wypadku wynoszący\n. Przykład. Pani Maria zachorowała. Lekarz orzekł, że nie może pracować i przyznał jej rentę, ale tylko na rok (tzw. renta okresowa), wierząc, że po tym czasie jej stan zdrowia się poprawi. Pani Maria na rencie okresowej może więc starać się o wyjazd do sanatorium. Na wyjazd nie ma szans natomiast pan\nrehabilitacyjnego, albo podejmuje decyzję w sprawie niezdolności do pracy i przyznania renty. Przykład. Pan Franciszek od trzech miesięcy był na zwolnieniu lekarskim. ZUS skontrolował, czy jego zwolnienie jest zasadne i czy nie próbuje wyłudzić zasiłku chorobowego. Wysłał pana Franciszka do lekarza orzecznika, a\nrenta wypadkowa (wyższa niż zwykła renta) oraz jednorazowe odszkodowanie. Oprócz tego można się ubiegać o: * zasiłek chorobowy (w sytuacji wypadku wynoszący 100 proc. pensji, a nie jak przy zwykłej chorobie 80 proc.). Wypłacany jest maksymalnie przez 182 dni, licząc od pierwszego dnia wypadku\n. Orzecznik może także stwierdzić, że sami, bez opieki innej osoby nie jesteśmy w stanie funkcjonować i zaspokoić podstawowych życiowych potrzeb. Warunki przyznania świadczenia Kiedy dostaniemy rentę? Po pierwsze: gdy staliśmy się niezdolni do pracy i nastąpiło to wtedy, gdy płaciliśmy lub za nas płacono\nniepełnosprawnych. Więcej informacji - www.pfron.org.pl Co z rentą? Stwardnienie rozsiane może - choć nie musi - być powodem przejścia na rentę z tytułu niezdolności do pracy. Ale uwaga, posiadanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wcale nie oznacza, że automatycznie ZUS przyzna nam takie świadczenie. Renta z\nnie tyle sama cukrzyca, ale wywołane przez nią powikłania, takie jak niewydolność nerek, konieczność amputacji kończyn czy retinopatia. Obowiązują tutaj zasady takie same jak w przypadku wszystkich innych chorób. Renta przysługuje tylko ubezpieczonym uznanym przez ZUS za osoby niezdolne do pracy i\n- lekarz orzecznik musi stwierdzić, że dana osoba ma szansę na powrót do pracy.** Osoby pobierające rentę okresową z tytułu niezdolności do pracy. Przykład. Pan Andrzej, maszynista, jest na rocznej rencie okresowej. ZUS po badaniach lekarskich przyznał mu rentę tylko na rok, licząc, że później jego\nlat dłużej. A więc prawo do emerytury zyskiwaliby nie po 15, ale po 20 latach. Kolejny warunek do uzyskania emerytury to wiek - minimum 50 lat. Dziś wiek nie ma znaczenia. Zmienione będą zasady łączenia emerytury z rentą. O co chodzi? Dziś jeżeli policjant Kowalski odchodzi np. po 25 latach na\nnieprzerwany okres pobierania zasiłku - informuje ZUS (patrz przykład 1 niżej). Jeśli zasiłek przysługiwał nam w dniu wejścia w życie wyroku TK (przypomnijmy: 7 lipca 2008 r.), to nie musieliśmy występować o wyrównanie. ZUS i pracodawca powinni je nam przyznać automatycznie. Zasada ta obowiązuje także wtedy\nReforma podwyższająca wiek emerytalny do 67. roku życia objęła również rolników. Mężczyźni mają tak długo pracować od 2020 roku, kobiety - od 2040 r. Jednak ustawa stworzyła też mechanizm, dzięki któremu rolnikom nie będzie się opłacało tak długo pracować. Powstał z powodu odmiennych zasad\nportalach, za pośrednictwem których fachowcy udzielają porad prawnych. Nasza czytelniczka Anna Gburczyk z powszechnie przyjętym stanowiskiem jednak polemizuje. - Pokażcie mi konkretny przepis, to wtedy przyznam, że nie mam racji - mówi. Powtarza to od ponad roku. I chociaż wszyscy mówią jej, że się myli\n. Dane w formie tablic corocznie publikuje GUS. Emerytura przyznana osobie urodzonej po 31 grudnia 1948 r. będzie wynosiła: w 2009 r. - 80 proc. emerytury obliczonej na zasadach dotychczasowych oraz 20 proc. emerytury obliczonej na nowych zasadach; w 2010 r. - odpowiednio 70 i 30 proc. 2011 r\ndrugimi, a okaże się, że te nowe są o 1 tys. zł niższe od starych. W 2012 r. średnia emerytura przyznana według starych zasad wynosiła 2759 zł brutto, a liczona według nowych - już tylko 1728 zł. W 2011 roku było to odpowiednio 2660 zł i 1694 zł. Wniosek jest prosty - emerytury będą coraz niższe, bo\nurzędzie rejonowym. W 1991 r. odszedłem na rentę chorobową - orzeczono częściową niezdolność do pracy - i do chwili obecnej przebywam na tejże rencie. Mam ponad 25-letni okres składkowy i nieskładkowy. Czy już mam prawo do emerytury? Odpowiedź: Ustawowy wiek przejścia na emeryturę dla mężczyzn to 65 lat\nprzyznaną podobno rentę stałą - a obecnie pracuje na czarno we Włoszech opiekując się schorowanymi Włoszkami. W tym czasie pan Bolesław biesiaduje z sąsiadką "chorą" Z. Piją oni razem na umór alkohol bawiąc się przy głośnej muzyce, cieszą się życiem a od tego picia "schorowany" pan Bolek


Jaki wybrać fotelik do auta dla dziecka? - kurs taxi Warszawa plac Przymierza\nHome » Motoryzacja » Jaki wybrać fotelik do auta dla dziecka?\nPosted by dobrykurstaxi.pl on lut 11, 2022 in Motoryzacja | Możliwość komentowania Jaki wybrać fotelik do auta dla dziecka? została wyłączona\nSkoro większość ludzi ma w dzisiejszych czasach samochody, to na pewno są w tym takie osoby, które mają małe dzieci. Wiadomo, że dzieci muszą być przewożone bardzo bezpiecznie. Dlatego też na rynku można znaleźć w tym celu różnego rodzaju fotelik do auta dla dziecka. Niniejszy artykuł ma za zadanie omówić jakie foteliki są najlepsze i w ogóle po co je używać.\nPo co jest fotelik dla dziecka w samochodzie?\nNa pewno wszyscy wiedzą jakie jest zastosowanie fotelika samochodowego. Jednak tłumacząc dla osób, które w ogóle nie zdają sobie z tego sprawy to trzeba wytłumaczyć, iż stanowi on przede wszystkim właściwą ochronę dziecka podczas jazdy samochodem. Taki Fotelik jest przypinany także pasami, dla lepszego bezpieczeństwa. Niestety przypinanie samymi pasami nie wystarcza, gdyż jest to słaba ochrona. Wiadomo, że dziecko jest mniejsze. Ponadto podczas, gdy kierowca zahamuje w sposób gwałtowny to w tym przypadku akurat dziecko jest całkowicie bezbronne. W takiej sytuacji może być ono narażone na utratę zdrowia, a nawet i życia. Dlatego koniecznie trzeba zainwestować w fotelik. Bez tego może być mandat jak policja zatrzyma do kontroli. Jest to w sumie zapisane w przepisach ruchu drogowego. Dzieci w fotelikach lub innych urządzeniach, które je przytrzymują muszą w nich przebywać do osiągnięcia 150 cm wzrostu. Warto dodać, iż za prawidłowe przewożenie dziecka odpowiada nie kto inny jak kierowca pojazdu. Ponadto obowiązek przewożenia dziecka w dziecięcym foteliku samochodowym lub innym urządzeniu przytrzymującym dotyczy oczywiście wszystkich pojazdów, które należą do grup zdefiniowanych w Kodeksie drogowym jako:\npojazdy kategorii M1* – samochody osobowe, które przeznaczone są do przewożenia nie więcej niż 8 osób;\npojazdy kategorii N1, N2, N3* – samochody ciężarowe, które służące do przewozu ładunków, o masie całkowitej do 3,5 t, pomiędzy 3,5 a 12 i powyżej 12 t.\nJaki zatem jest najlepszy fotelik? Na pewno musi spełniać wszystkie te cechy:\ndopasowuje się do zmieniającej się sylwetki dziecka,\ndopasowuje się do samochodu,\ndość wąski zakres wagowy,\nbardzo odporny na zabrudzenia.\nWłaśnie takie cechy powinien mieć dobry fotelik. Bardzo ważną informacją jest to, iż foteliki dziecięce można montować zarówno na tylnych jak i przednim siedzeniu. Ponadto foteliki są tworzone na różne kategorie wagowe. Oznacza to, iż co kilka lat trzeba je po prostu wymieniać na nowe. To bardzo ważne. Fotelik do auta dla dziecka jest zatem obowiązkowym wyposażeniem jeśli chce się je przewozić.\nKażdy z nas przynajmniej raz w życiu się przeprowadza, jest to moment w naszym życiu w którym spędzamy bardzo dużo …\nCzy jest akcyza na samochody elektryczne?\nBardzo dużo ludzi decyduje się na zakup samochodów. W dużej mierze robią to tylko wyłącznie dla swojej wygody. Jednak to …