Tomasz Byszko odbył staż trenerski w Benfice Lizbona\nTrener zespołu Akademii Lechii Gdańsk z rocznika 2005, Tomasz Byszko, odbył dziesięciodniowy staż trenerski w klubie portugalskiej Primeira Ligi, Benfice Lizbona. Po powrocie z Półwyspu Iberyjskiego szkoleniowiec podzielił się swoimi spostrzeżeniami z pobytu w ośrodku treningowym najbardziej utytułowanego klubu w Portugalii.\n- Bardzo duże wrażenie zrobił na mnie ośrodek treningowy Caixa Futebol Campus - Centro de Estágios Sport Lisboa e Benfica, gdzie pracują wszystkie drużyny Benfiki. W takich samych warunkach trenują piłkarze od kategorii U-13 po pierwszy zespół - mówi Tomasz Byszko.\nTrener Lechii U-14 przyglądał się zajęciom piłkarskim zespołów w różnym wieku – od najmłodszych, przez drużyny juniorów, po ligowe spotkanie Benfiki z Estorilem, które zostało rozegrane na Estadio da Luz.\n- Wyjazd został zorganizowany przez organizację COMT Coaching Club, a koszty zostały pokryte ze środków unijnych. Bardzo się cieszę, że miałem możliwość zobaczyć z bliska, jak wygląda funkcjonowane jednej z najlepszych piłkarskich akademii w Europie. Trenerzy z Lizbony przedstawili informacje o strukturze akademii, modelu gry, scoutingu, czy psychologii w sporcie. Przez jeden dzień brałem także udział w warsztatach w pobliskim klubie CF Os Belenenses. Prowadziłem wspólnie z portugalskimi szkoleniowcami treningi, co było ciekawym doświadczeniem - relacjonuje.\nAkademia Benfiki słynie ze swoich wychowanków, którzy trafiają do najlepszych europejskich klubów. Jaka jest myśl przewodnia filozofii szkoleniowej portugalskiej szkółki piłkarskiej?\n- Zaskoczyła mnie prostota, jakiej Portugalczycy używają w treningach oraz w jaki sposób egzekwują pewne zachowania boiskowe od swoich podopiecznych. Ich myślą przewodnią jest wyszkolenie jednostki, która kiedyś trafi do pierwszego zespołu. Wychowankowie klubu są jednymi z najdroższych piłkarzy sprzedanych w porównaniu z innymi topowymi akademiami - kończy Tomasz Byszko.\n1 Legia Warszawa\t 26 51\n2 Piast Gliwice\t 26 43\n3 Cracovia\t 26 42\n4 Śląsk Wrocław\t 26 42\n5 Lech Poznań\t 26 42\n6 Pogoń Szczecin\t 26 41\n7 Lechia Gdańsk\t 26 38\n8 Jagiellonia Białystok\t 26 37\n18:00\t ŁKS Łódź VS Górnik Zabrze\n20:30\t Piast Gliwice VS Wisła Kraków\n15:00\t Śląsk Wrocław VS Raków Częstochowa\n17:30\t Pogoń Szczecin VS Zagłębie Lubin\n20:00\t Lech Poznań VS Legia Warszawa\n15:00\t Cracovia VS Jagiellonia Białystok\n17:30\t Lechia Gdańsk VS Arka Gdynia\n18:00\t Wisła Płock VS Korona Kielce


Ktoś chętny na dwa silniki V10 Ferrari z Formuły 1?\nGalax prezentuje cztery modele RTX 3070\nTest Samsung Galaxy M51 – 3 dni bez ładowania w zasięgu ręki!\nCo wy na to? Szybki swap jakiegoś tam Ecoboosta, czy innego eco-szrota na V10 Ferrari z Formuły 1? Chętni? Super, to lecimy na aukcję dwóch z nich.\nJedna z jednostek jest obecnie sprzedawana na RM Sotheby, a mowa o tej, która napędzała bolid F2002 Formuły 1. Kierował nim Michael Schumacher i Rubens Barrichell, zaliczając w sumie 15 zwycięstw z 17 wyścigów w sezonie 2002. W grę wchodzi więc 3-litrowy silnik V10 Tipo 051/B/C.\nJest to silnik, zaprojektowany przez Paolo Martinellego, który wytwarza 835 koni mechanicznych przy 17 800 obr./min, wykorzystując podwójne krzywki górne. Działa ponadto w połączeniu z układem smarowania z suchą miską olejową. Aktualnie licytowana kwota wynosi 18000$, ale oczekuje się, że zostanie sprzedany za około 50000–70 000$.\nTo jednak nie jedyna aukcja z tym silnikiem. W oficjalnym sklepie internetowym Ferrari jest jeszcze jeden na sprzedaż, ale za całe 90000$. Nie jest jasne, czy jest wyposażony w takie rzeczy, jak stosy prędkości, pokrywę rozrządu, szyny wtryskiwaczy, czy kolektory wydechowe, jak na nieoficjalnej aukcji.\nCybertruck może być idealny dla policji, strażaków, wojska… czy Tesla trafiła w dziesiątkę?


znaleźć się na pierwszych pozycjach w bezpłatnych wynikach wyszukiwania, nie sposób je pominąć. Odpowiednia budowa struktury serwisu, treści dopasowane do intencji użytkownika, dobrze rozprowadzone linkowanie wewnętrzne to kilka\nDodane: 25-02-2022 00:06\nOptymalizacja strony i budowa autorytetu w wyszukiwarce to dwa elementy, które mają wpływ na pozycjonowanie stron. Myśląc o tym aby znaleźć się na pierwszych pozycjach w bezpłatnych wynikach wyszukiwania, nie sposób je pominąć. Odpowiednia budowa struktury serwisu, treści dopasowane do intencji użytkownika, dobrze rozprowadzone linkowanie wewnętrzne to kilka z klucz\nDekorowanie i aranżowanie wnętrz na różne styleChciał Tylko bhp. Popełnił Błąd, Który Kosztował Go ...Ever wondered about hiring a high pressure cleaning companyNowości w świecie homeopatiiBasic text about computersZewnętrzne reklamy i ich skutecznośćKuchnia polskaOgólnie o tradycjcach kulinarnychNowości w 2022 jak serwisować klimatyzacjęBusem do pracy za granicęBadania i diagnoza: EndoskopAlergicy też pragną zdrowiaMechanicy samochodowi - jak ich rozpracować?Zdrowe życie ćwiczącegoChirurgia stomatologiczna zabrzeSzeroki zakres usług prawnych, czy to dobra rzecz?Gdzie wypożyczyć namiot?Czy masz możliwość naprawić ekspres do kawy?Radzimy jak pożyczć meble skuteczniejKosmetyki z kwiatów i nie tylkoKrótko o panelach fotowoltaicznych i energii ze słońca How to buy us auto parts and not get bored? Czy można kupić oprogramowanie dla logistyki po pracy?Po co właściwe szkolić z bhp w Gorzowie?Artykuł o druku, drukarkach i poligrafiiArtykuł dla kobiet - o kosmetykachStyl prowansalski i inneMasz prawo wiedziećOgólnie o odzieży medycznejO pracy hostessy


Strukturalne przeobrażenia sfery publicznej - Habermas Jurgen - niePrzeczytane.pl Księgarnia internetowa\n38.63 PLN Cena w niePrzeczytane.pl:\nPraca jednego z najwybitniejszych filozofów i socjologów XX wieku, należy do podstawowego kanonu dzieł współczesnej myśli społecznej, a nawet humanistyki w ogóle. Wydana po raz pierwszy w 1962 roku nie straciła nic ze swej aktualności (w Niemczech była siedemnastokrotnie wznawiana). Autor dokonuje tu wielostronnej analizy modelu obywatelskiej sfery publicznej, jego struktury i funkcji. Łączy socjologiczne, ekonomiczne, prawno-polityczne, politologiczne i historyczno-społeczne aspekty badań. Przedmiotem tych badań jest model liberalny. Praca stanowi przewodnik po problemach dotyczących sfery publicznej, jej genezy, instytucji, funkcji politycznej, idei i ideologii, zagadnień opinii publicznej. Tłumaczenie zostało opatrzone Wstępem ułatwiającym poznanie i interpretację koncepcji Habermasa.


Początki grodu poznańskiego sięgają X w., jednak miastem z prawdziwego zdarzenia stał się Poznań dopiero w 1253 r., kiedy to książęta wielkopolscy: Przemysł I i Bolesław Pobożny, przeprowadzili jego lokację na prawie niemieckim. W opiniach badaczy, lokacja Poznania uznawana jest za wzorcową.\nW Imię Pana, amen. Ponieważ jedynie samemu Bogu przypadło w niczym się nie mylić i o wszystkim pamiętać, dlatego ułomność natury ludzkiej poszukała sobie sztucznego środka, przez który siła żywota naturalnej pamięci stała się gotową z woli Stwórcy. Aby więc to, co się dzieje w czasie, ze zmianą czasu nie uszło pamięci, zwykło się utrwalać wydarzenia pismem. I z tego powodu oznajmiamy obecnym i przyszłym, mającym zamiar czytać ten dokument, że my Przemysł i Bolesław bracia przyrodni, z łaski Bożej książęta Polski, z własnej, nieprzymuszonej woli, zaciągnąwszy rady naszych baronów i za zgodą czcigodnego w Chrystusie ojca, pana Boguchwała biskupa i całej kapituły kościoła poznańskiego, nadajemy szacownemu mężowi Tomaszowi i jego potomkom miasto zwane pospolicie Poznań, celem lokowania go na prawie niemieckim.\nTak rozpoczyna się przywilej lokacyjny miasta Poznania. Zobaczmy teraz jak doszło do jego wystawienia i jaki był przebieg procesu lokacji.\n1. Władysław III Warneńczyk potwierdza przywilej lokacyjny miasta Poznania.\nLokacje miast na prawie niemieckim\nPolska w XIII wieku była podzielona na szereg księstw, rządzonych przez potomków Bolesław Krzywoustego. To samo stulecie przyniosło jednocześnie prawdziwą rewolucję we wielu dziedzinach życia. Opracowano nowe metody uprawy roli (trójpolówka), zaczęto stosować nowe wynalazki, które znacznie ułatwiały pracę, rozwinął się handel, miasta stawały się ośrodkami gospodarki towarowo-pieniężnej, a nade wszystko rozwinęła się samorządność na wsi i w miastach. W Europie Zachodniej znacznie wzrosła liczba mieszkańców, co skłaniało wielu z nich do szukania szczęścia w krajach Europy Środkowo-Wschodniej, gdzie ziemi było pod dostatkiem, zaludnienie było mniejsze niż na Zachodzie, a popyt na zdolnych rzemieślników i nowinki technicznie, ogromny. W naszej części Europy łatwiej było zrobić karierę i odnieść sukces w rzemiośle i handlu, niż na Zachodzie. Osadnicy chętnie więc przybywali na nasze ziemie, trzeba było jednak zapewnić im odpowiednie warunki, aby zechcieli pozostać tu na dłużej. Zakładano więc dla nich nowe wsie i miasta na tzw. prawie niemieckim (magdeburskim). Był to system prawny obowiązujący w Magdeburgu od XI w., spisany w XII stuleciu, który był wzorem dla zakładania i organizowania miast w Europie Środkowej.\n2. Magdeburg, widok z 1600 r.\nKsiążęta, możni i Kościół byli w posiadaniu większości ziemi uprawnej i dążyli do jej poszerzenia poprzez karczowanie lasów. Do pracy jednak potrzebni są ludzie. Ziemia, która leży odłogiem, nie przynosi zysku. Grody nie mogły obejść się bez wyspecjalizowanych rzemieślników, a rozwijająca się wymiana handlowa wymagała nie tylko kupców dysponujących odpowiednim kapitałem, ale też rozbudowy ośrodków handlowych. Osadnikom trzeba było zapewnić odpowiednią ilość ziemi i miejsca pod budowę domów, dostarczyć materiały budowlane, zwolnić na pewien czas z opłat i danin (wolnica), a nade wszystko zapewnić samorząd. Specjalnie dla nich wydzielano odrębne części wsi i miast, przebudowywano niekiedy całe osady, bądź wznoszono nowe miasta i wsie na tzn. „surowy korzeniu”. Z racji tematyki tego artykułu, skupię się wyłącznie na lokacji miast.\n3. Zygmunt I Stary potwierdza przywileje dla miasta Poznania.\nOczywiście właściciele ziemscy sami nie ściągali tu osadników i nie organizowali życia w nowej osadzie. Zlecali to zadanie tzw. „zasadźcom”. Zasadźca, najczęściej cudzoziemiec, posiadający odpowiednie kontakty, sprowadzał określoną liczbę osadników, organizował osadę miejską lub wiejską, wytyczał przebieg ulic, wymierzał parcele pod budowę domów, itd. Ponadto był odpowiedzialny za organizację handlu i rzemiosła w nowym mieście, ściągał opłaty na rzecz właściciela miasta, a także zarządzał nową osadą. Zasadźcy i ich potomkowie stawali się dziedzicznym wójtami lub sołtysami i rządzili miastami w imieniu ich właścicielami. Wójt miał także zagwarantowane prawo do określonej części opłat z czynszów, opłat sądowych, itd. Zasadźcą, a później dziedzicznym wójtem Poznania, był wspomniany w przywileju Tomasz z Gubina, a jego potomkowie rządzili w Poznaniu do początków XIV w. Z czasem wytworzyła się rada miejska, która zyskiwała coraz większe uprawnienia, aż w końcu, w 1380 r., mieszczanie poznańscy ostatecznie wykupili urząd wójta z rąk królewskich.\n4. Pieczęć miasta Poznania na dokumencie z XIV w.\nWłaścicielem Poznania był książę Przemysł I, a później jego „prawni następcy”, czyli bezpośredni potomkowie, a później królowie Polski. Poznań był bowiem miastem królewskim. Oprócz miast królewskich, wyróżniało się także miasta prywatne, których właścicielami byli możni oraz Kościół (biskupi, kapituły katedralne, klasztory).\n5. Pieczęć piesza Przemysła I.\nLokacje były tak genialnie pomyślane, aby każda z umawiających się stron była zadowolona. Osadnicy otrzymywali ziemię pod budowę domów, darmowy budulec, a także zwolnienie z opłat i czynszów na pewien czas. Z czasem mieszczanom nadawano szereg przywilejów, chroniących ich interesy, a także własny samorząd i udział w zarządzeniu miastem. Ponadto mieli oni prawo do użytkowania łąk podmiejskich, prawo do połowu ryb w rzekach oraz zyskiwali opiekę za strony właściciela. Nie bez kozery mawiano, że „powietrze miejskie czyni wolnym”. Zasadźca (wójt, sołtys), oprócz swej funkcji zarządcy miasta, czerpał dochody z opłat i „przedsiębiorstw” miejskich, jak młyny i folusze. Właściciel miasta, w przypadku Poznania był to książę Przemysł I, miał zapewniony stały dochód w postaci opłat kupieckich i targowych, rent płaconych z parceli i czynszów, a także zyskiwał nowych poddanych, dzięki czemu powiększał bazę ekonomiczną i demograficzną dla swych politycznych poczynań, wzmacniając swoją pozycję wśród innych książąt i Kościoła. Rozwój miasta leżał w interesie wszystkich, czyli księcia, wójta i mieszczan. Im bogatsze miasta, tym bogatsi byli jego mieszkańcy i sam książę. Dodatkowym źródłem dochodu miast były wsie, które im nadawano.\nPrzenieśmy się teraz do samego Poznania.\n6. Bolesław Pobożny, obraz z 1923 r.\nPoznań przed lokacją\nTuż przed lokacją Poznania, na obu brzegach Warty istniało kilkanaście jednostek osadniczych o różnym statusie. Na prawym brzegu rzeki najważniejszym ośrodkiem był oczywiście warowny gród poznański na Ostrowie Tumskim. Znajdowała się tam katedra, dwór biskupa, siedziba księcia oraz podgrodzie na Zagórzu, zamieszkałe przez ludność służebną. W pobliżu Ostrowa Tumskiego leżała Śródka, która prawdopodobnie otrzymała prawa miejskie jeszcze przed Poznaniem. W źródłach określono Śródkę jako „civitas”, czyli miasto. W 1231 r. przy śródeckim kościele św. Małgorzaty osiedlili się dominikanie, którzy jednak już w 1244 r. przenieśli się na lewy brzeg Warty. Część mieszczan śródeckich zasiedliło nowo lokowane miasto, ale o tym za chwilę. Pomiędzy Ostrowem Tumskim, a Śródką znajdowała się niewielka wysepka Ostrówek, należący do kapituły katedralnej. Na prawym brzegu Warty, na obszarze najbardziej wysuniętym na wschód, znajdowała się jeszcze komandoria joannitów z dawnym kościołem św. Michała, obecnie św. Jan za Murami.\n7. Przemysł I i Bolesław Pobożny nadają dominikanom ziemię na lewym brzegu Warty wraz z kościołem św. Gotarda, dokument z 1244 r.\nNa lewym brzegu Warty osadnictwo było bardziej rozproszone. Znajdowały się tam trzy główne osady skupione wokół kościołów: św. Gotarda, św. Wojciecha i św. Marcina. Kościoły te były wzmiankowane jeszcze przed lokacją Poznania, zatem miały wyjątkowo starą metrykę. Przy kościele św. Gotarda osiedlili się dominikanie. Osada św. Gotarda weszła w skład lokowanego Poznania, a na miejscu dawnego kościoła stoi dziś kościół podominikański, obecnie użytkowany przez jezuitów. Przywilej lokacyjny wymienił 17 wsi leżących na lewym brzegu Warty, które zostały nadane Poznaniowi (patrz poniżej). Dokument nie wymienił osady służebnej Rybaki, która wtedy już prawdopodobnie istniała, gdyż została wymieniona w dokumencie Bolesław Pobożnego z 1267 r.\nInformację zawartą w źródłach dotyczącą przeniesienia dominikanów ze Śródki na lewy brzeg Warty, w pobliże kościoła św. Gotarda (1244 r.), należy uznać za początek procesu lokacji Poznania. Rok 1253, czyli data wystawienia przywileju lokacyjnego, był zakończeniem pewnego etapu rozplanowania miasta. Być może wytyczono już rynek, ulice i zaczęto wznosić fortyfikacje oraz wymierzono parcele pod budowę domostw.\n8. Budowa średniowiecznego miasta.\nO samym rozplanowaniu miasta nie ma śladu w źródłach pisanych, ale można to ustalić na podstawie źródeł archeologicznych. Miasto miało owalny obrys, nieco odkształcony w części południowo-wschodniej w miejscu, gdzie stała osada św. Gotarda. Najwyższym elementem nowego miasta była Góra Zamkowa, czyli dzisiejsza Góra Przemysła. Przemysł II, syn i następca Przemysła I, wzniósł tam zamek, choć niewykluczone, że już wcześniej znajdowała tam się mała strażnica, strzegąca przeprawy przez Wartę. Nowo lokowane miasto miało powierzchnię ok. 21 ha, z czego kwadratowy rynek liczył sobie 2 ha. Z rynku wychodziło dwanaście ulic, po trzy z każdego boku. Prowadziły one do bram miejskich, lub kończyły się ślepo przy murach. Rynek przeznaczono do celów handlowych i publicznych. Zaplanowano tu miejsca na kramy kupieckie, sukiennice, Wagę Miejską, ratusz i pręgierz, służący do karania złoczyńców. Przy czterech pierzejach rynku i ulicach, wytyczono parcele na domy i zabudowania gospodarcze dla mieszkańców.\nWarto pamiętać, że oprócz książąt wielkopolskich: Przemysła I i Bolesława Pobożnego, spory wkład w powstanie lokacyjnego Poznania miał także biskup poznański Boguchwał II (1242 – 1253). Duchowny ten prawdopodobnie studiował we Francji, gdzie miał możliwość zapoznać się z osiągnięciami francuskiej urbanistyki. Nowo lokowany Poznań wytyczony był i rozplanowany na wzór miast francuskich. Być może nawet jego plan wykonali specjaliści sprowadzeni z Francji. Osada św. Gotarda przed lokacją Poznania należała do dóbr biskupich. Biskup Boguchwał wydał zgodę na przekazanie jej księciu. W zamian za to, Przemysł II w 1288 r. przekazał biskupom poznańskich Śródkę.\nPozostaje jeszcze odpowiedź na pytanie, kim byli pierwsi mieszkańcy nowo lokowanego Poznania. Na pewno byli nimi mieszkańcy osady św. Gotarda oraz osadnicy sprowadzeni tu przez Tomasza z Gubina. Trudno powiedzieć skąd oni się wywodzili. Być może większość pochodziła z Ziemi Lubuskiej i ze Śląska, co by tłumaczyło późniejsze sile więzi mieszczan poznańskich ze Śląskiem. W Kronice Wielkopolskiej znajduje się bardzo ciekawa informacja. Otóż Tomasz z Gubina miał usilnie prosić księcia Przemysła I o przesiedlenie mieszkańców Śródki do nowo lokowanego Poznania. Oznacza to, że osadników sprowadzonych przez Tomasza oraz mieszkańców sąsiednich osad, było za mało aby zasiedlić całe miasto, stąd prośba zasadźcy o nowych lokatorów. Nie sprowadzono, rzecz jasna, wszystkich mieszkańców Śródki, a jedynie tzw. nadwyżkę ludnościową.\n9. Poznań i okolice w chwili lokacji.\nPrzywilej lokacyjny Poznania określił prawa i obowiązki mieszczan poznańskich i uprawnienia zasadźcy (wójta). Osadnicy, którzy zdecydowali się osiąść w Poznaniu, zostali zwolnieni na osiem lat od wszelkich danin, podatków, ceł i innych opłat. Otrzymali oni również przywilej użytkowania rzeki Warty na długości 1 mili wraz z oboma jej brzegami. Mogli łowić w niej ryby i postawić młyny, przy czym książę zastrzegł sobie prawo do postawienia jednego młyna w miejscu, które sam wybierze. Obywatelom Poznania nadano prawo magdeburskie i zagwarantowano wolność sądową, tzn. mogli być sądzeni wyłącznie przez wójta i ławę miejską bez udziału jakiegokolwiek urzędnika książęcego i przedstawiciela szlachty. Książę zrzekał się prawa do parceli wewnątrz miasta i na przedmieściach. Mieszczanie poznańscy byli zwolnieni z służby wojskowej na rzecz księcia w przypadku wyprawy poza granice kraju, byli jednak zobowiązani do obrony miasta. Książę obiecał zatrudnić i utrzymać czterech strażników i dwóch kuszników, którzy mieli zaprowadzić porządek w mieście. Mieszczanie otrzymali prawo do nieograniczonego i bezpłatnego wyrębu lasów wokół Poznania w celu pozyskania budulca. Wreszcie obywatele Poznania mieli prawo do zbudowania własnego kościoła parafialnego, a książę nadał miastu na własność następujące wsie podmiejskie: Rataje, Żegrze, Piotrowo, Starołękę, Minikowo, Spytków, dwie wsie Wierzbice (dzisiejsza Wilda), Jeżyce, Pęcław (nieznany), Niestachów, Piątkowo, Szydłów, dwie wsie Winiary (jedna zamieszkana przez kmieci, druga przez chałupników), Bogucin i Umultowo. Mieszczanie otrzymali prawo do użytkowania pastwisk w ww. wsiach.\nWójt miał prawo do określonej części dochodów z opłat sądowych i zasądzonych kar oraz dwóch kramów w mieście, a także mógł użytkować 30 łanów łąk na przedmieściach. Miał też prawo do sądzenia obywateli Poznania, rozstrzygania wszelkich sporów na terenie miasta i ścigania przestępstw dokonanych w mieście i na przedmieściach.\nLokacja Poznania okazała się wielkim sukcesem. Miasto już wkrótce po jego założeniu zaczęło się bujnie rozwijać, zbudowano ratusz, okazałą farę pw. św. Marii Magdaleny, a mieszczanie i panujący dbali o jego pomyślność. Dzisiejszy Stary Rynek i dwanaście ulic odchodzących od niego, są świadectwem wzorowo przeprowadzonej lokacji.\nM. Bogucka, H, Samsonowicz, Dzieje miast i mieszczaństwa w Polsce przedrozbiorowej, Wrocław 1986.\nLokacja miasta na lewym brzegu Warty w 1253 roku, w: Dzieje Poznania do roku 1793, T. 1, praca zbiorowa pod redakcją J. Topolskiego, Warszawa – Poznań, 1988.\n1.State Archive in Poznań [CC0], via Wikimedia Commons\n3. State Archive in Poznań [CC0], via Wikimedia Commons\n4. State Archive in Poznań [CC0], via Wikimedia Commons\n6. By S. Andrzejewski (http://www.info.kalisz.pl/klasztor/jolanta.htm) [Public domain], via Wikimedia Commons\n7. State Archive in Poznań [CC0], via Wikimedia Commons\n~czytelnik: "Miasto miało owalny obrys, nieco odkształcony w części południowo-wschodniej w miejscu, gdzie stała osada św. Gotarda." - małe przejęzyczenie, chodzi oczywiście o północno - wschodnią część\ndodano: Czwartek, 2018.07.19 14:59, IP:80.87.46.XXX


Napisane przez Jarosław Stefaniak · Dnia 27 grudnia 2020\nPragnę bardzo serdecznie podziękować wszystkim, którzy trudzili się nad świątecznym wystrojem naszej świątyni i uroczystą oprawą świąt, całej grupie osób, którzy zaprojektowali i wykonali żłóbek.\nSzczególnie podziękowania kieruję pod adresem Księdza Piotra, który przez ostatnie kilkanaście dni sprawował jednoosobowo opiekę duszpasterską nad funkcjonowaniem naszej parafii. Dziękuję także Księdzu Marcinowi za braterskie wsparcie i życzliwą pomoc szczególnie w trakcie Rekolekcji Adwentowych. Bóg zapłać!\n2. Zbliża się koniec roku. 31 grudnia zapraszamy o godzinie 17.00 na dziękczynne nabożeństwo eucharystyczne, w czasie którego podziękujemy za dary i łaski otrzymane w minionym roku, będziemy błagać Boga o przebaczenie wszystkich naszych grzechów popełnionych indywidualnie i społecznie, a także prosić o błogosławieństwo Boże na rozpoczynający się nowy rok.\n3. 1 stycznia uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi. Msze Święte według porządku niedzielnego Jest to również Światowy Dzień Modlitw o Pokój. Nie zapomnijmy o Eucharystii tego dnia, by z Bogiem rozpocząć nowy rok Pański.\nW tym tygodniu przypada także I Sobota Miesiąca, nabożeństwo zostanie odprawione po porannej i wieczornej Mszy Świętej.\n4. W związku z nowo nałożonymi obostrzeniami sanitarnymi pragnę poinformować, że tegoroczna kolęda – wizyta duszpasterska rodzin rozpocznie się po niedzieli 17 stycznia 2021roku. Szczegóły kolędy podamy w późniejszym czasie.\n5. Dziękujemy wszystkim osobom, które cały czas z niesłabnącą troską myślą o trwającym gruntownym remoncie naszego kościoła. W ostatnich dniach swój dar na ten cel złożyli anonimowi ofiarodawcy z Kolonii Tykocin – 100zł, Kolonii Jeżewo Nowe – 200zł, Siekierk – 100zł, Warszawy – 150zł, Białegostoku – 100zł. Bóg zapłać!\n6. W minionym tygodniu odbył się pogrzeb Śp. Heleny Morozewicz, lat 90 – mieszkanki Kolonii Tykocin. Wieczny odpoczynek…


Ale klapa! (VI) - sklep motylewnosie\nO dniu, który wyczerpał roczny przydział pechowy Lidki – miejmy nadzieję.\n– Jak tam mamuśka? – Daria bez ceregieli przywitała Lidkę w pracy. – Gabi znów urządziła partyzancką akcję „nie idę do szkoły”?\n– Na szczęście nie. – Z dumą przywołała obraz uśmiechniętej dziewczynki. – Chyba już się przyzwyczaiła.\n– Przyzwyczaiła? – Podejrzliwe spojrzenie świdrowało Klapsę.\n– No dobra! – westchnęła. – Przeniosłam ją do klasy w której jest Alicja, jej przedszkolna psiapsiółka.\n– Wiedziałam, że za miękka jesteś! – zawołała Daria z triumfem. – Ogarniaj się i do roboty. Mamy gościa który siedzi tu już od szóstej rano.\nNie nazywałabyś mnie miękką, gdybyś wiedziała jak walczyłam dwa tygodnie temu temu z porywaczami! – chciała powiedzieć, lecz praca w klubie pozostawała w sferze tajemnicy.\n– Taki głodny? – spytała Lidka zawiązawszy w pasie opaskę biodrową z logo hotelu.\n– Skądże. Siedzi z nosem w laptopie i zamawia kawę za kawą. Nie wygląda na dziwaka, ale mam wrażenie, że gdzieś go widziałam. Myślisz, że grał w jakiejś reklamie?\n– Który to? – Rozbudzona ciekawością błądziła wzrokiem po sali restauracyjnej.\n– Stolik szóstka. – Daria podała Lidce gumkę do włosów i dopięła jej koszulę pod szyją, by nie naruszała pilnowanego przez manago dress codu.\n– Nie widzę, tyłem siedzi. – Klapsa wiązała kucyk. Wyciągając szyję i mrużąc oczy próbowała dojrzeć lico intrygującego gościa.\n– Masz. – Wręczyła koleżance tacę z espresso. – Zamówił chwilę przed twoim przyjściem.\n– Że niby ja mam go obsłużyć?\n– Tak. I dokładnie oblukaj. Jestem pewna, że on w telewizji pracuje. – Wypchnęła Lidkę zza kontuaru.\nKlapsa minęła stolik numer osiem, kiedy zauważyła, że i dla niej sylwetka mężczyzny wygląda znajomo. Podchodząc coraz bliżej nabierała niepokojącego przeczucia.\n– Kawy? – spytała groźnie, stawiając tacę z impetem, aż biedna filiżanka uroniła kilka czarnych łez.\n– Dziękuję Lidio. – Oliwier uśmiechnął się zadowolony. – Właśnie o tobie myślałem. – Wyjął z kieszeni banknot stuzłotowy i pomachał nim dyskretnie do Darii, po czym położył na stole.\nA to Menda! – Klapsa spojrzała srogo na koleżankę – Dała się przekupić. Zdrajca! – Wysyłała telepatyczne sygnały „jesteś już trupem”.\n– Byłoby najlepiej, gdybyś przestał o mnie myśleć. – warknęła.\nA już w ogóle byłoby super, gdybym to ja przestała śnić o tobie! – skarciła się.\n– Usiądź, proszę. – Zignorował pretensjonalny ton. Odsunął krzesło tuż obok i zaprosił gestem.\n– Jestem w pracy. Zamawiasz, czy wychodzisz?\n– W takim razie chciałbym zamówić pięć minut z tobą. Rozmowy z tobą. – poprawił się szybko, widząc jak zaciska gniewnie usta. Pewnie szykowała kąśliwą uwagę, ale zbił ją z tropu.\nUsiadła z ciężkim westchnieniem, po czym pogroziła palcem Darii.\nA jakby tak… Pobawić się z Oliwierem? Podroczę go odrobinę. A co tam! Pójdę na całość: wkurwię go niemiłosiernie. Pożałuje dnia, w którym nie poznał.\n– Dwie minuty! Ale będzie cię to kosztowało jeden całus.\n– Może być. – Uśmiechnął się flirciarsko i przysunął twarz do Lidki w wiadomym celu. Jedyne czego dotknęły jego usta to kartki notesu kelnerskiego, którym go uderzyła. – Ała! Przecież sama chciałaś! – Napis „jajecznica i dwa naleśniki” odbity na jego policzku ruszał się w rytm tych pretensji.\n– Nie mnie! Pocałujesz naszą niewyżytą manago Miazgę. Po tym jak się nas czepia, wnioskuję, że cierpi na niedobory witamin eS, E oraz iX.\n– Chyba sobie ze mnie żartujesz! – obruszył się.\n– Nie żartuję, ale jeśli o tym chcesz rozmawiać przez najbliższe dwie minuty to wiesz… Czas leci! – Ostanie dwa słowa zaakcentowała spoglądając na zegarek. – Zostało minuta trzydzieści pięć.\nCo ta gówniara sobie myśli?! – zastanawiał się, czy podjąć grę, czy rzucić urażoną dumą.\n– Lidka mam dla ciebie propozycję, na omówienie której potrzebuję odrobinę więcej niż dwie minuty.\n– Już tylko jedna – poprawiła go, wciąż patrząc na zegarek. Mimo wszystko była zaskoczona, że podjął się zadania.\n– W skrócie: taniec i duża kasa. – Zapisał na rachunku za espresso swój numer telefonu i podsunął go bliżej Lidki. – Zadzwoń do mnie, jeśli poczujesz się zainteresowana, ale nie zwlekaj zbyt długo. To oferta z limitem czasowym. – Postukał w tarczę zegarka Lidki, po czym wstał i rozejrzał się. – To gdzie ta twoja managerka? Może nie aresztują mnie za całowanie obcych kobiet.\nLidka nie dosłyszała pytania. Pieniądze były jej potrzebne, ale…\nCzy ja chcę się wplątać w cokolwiek z człowiekiem, dla którego jestem tylko dziwką? Właśnie! Ja przecież wiem jakim tańcem zarabia się najwięcej! Duża kasa. Też mi coś! Zamiast rury każe mi się obracać na własnym drągu? A co z tą dziewczyną, którą zwyobracał jakiś czas temu, prawdopodobnie w jednym z pokoi nad restauracją?\n– Lidka? Czyżbym dostał w gratisie dodatkowe minuty? – Usiadł ponowie przyglądając się jej. Miał nadzieję, że przedstawił ofertę wystarczająco atrakcyjnie.\n– Nie, ale Harpia ci się spodoba. Słowo honoru. – Gestem poprosiła, by poszedł za nią.\n– Czy przemyślisz chociaż…?\n– Przemyślę – zapewniła. Spoglądając na Oliwiera przez ramię, uśmiechnęła się.\nNapisz pierwszą opinię o “Ale klapa! (VI)” Anuluj pisanie odpowiedzi


MORiS Pszczyna - Pszczyńskie Spotkania z Przygodą\nW dniach 8-10 kwietnia 2016r. Pszczyńskie Centrum Kultury będzie gościć alpinistów, himalaistów, żeglarzy, podróżników i wielu innych ciekawych gości. W programie także projekcje filmowe nagrodzone na festiwalu - Przegląd Filmów Górskich z Lądka Zdrój.\nW dniach 8-10 kwietnia 2016 roku w Pszczyńskim Centrum Kultury odbyła się piąta edycja Pszczyńskich Spotkań z Przygodą.\nZapraszamy do obejrzenia wywiadów:\nW ramach Pszczyńskich Spotkań odbył się konkurs pt. "Moja zapowiedź przygody".\nI miejsce w kategorii indywidualnej zdobył: Patryk Błaszczyk.\nI miejsce w kategorii klasowej zdobyli: Uczniowie klasy 1Ti Powiatowego Zespołu Szkół Nr 2 w Pszczynie pod wychowawstwem pani Anny Kozińskiej\nJuż dzisiaj zapraszamy bardzo serdecznie do wzięcia udziału w tym wydarzeniu.\nZapraszamy do zapoznania się z sylwetkami naszych gości:\nJerzy Arsoba Piotr Wojciechowski\n"Dziurawa Syberia czyli autostopem do syberyjskich kopalni diamentów"\nDwóch szczecińskich podróżników i fotografów, Jurek Arsoba i Igor Skawiński, dotarło do położonych w północnej Syberii kopalni diamentów. Spełnili swoje marzenie sprzed 7 lat, gdy to po raz pierwszy odwiedzili daleki wschód Rosji, pokonując Kołymski Trakt 2200 km od Magadanu do Jakucka. Tym razem ich podróż przez Jakucję (największy obszar administracyjny na świecie) trwała prawie 3 tygodnie. Przebyli autostopem i pieszo ponad 4000 km, docierając "na koniec świata" do największych w Rosji i jednych z największych na świecie dziur w ziemi - gigantycznych kraterów - odkrywkowych kopalni diamentów. Po drodze spotykali samych życzliwych mieszkańców, Rosjan i Jakutów. Nie zabrakło przygód - np. znaleźli się w areszcie dla maszyn górniczych, które tydzień wcześniej wzięły udział w wypadku - wybuchu metanu.\nKierownik największego krateru w Rosji: "Pracuję tu 18 lat. W tym czasie byli tu pojedynczy turyści z RPA, USA, Japonii i Australii. Ostatni z nich około 3 lata temu. Ale nikt nie przyjechał autostopem!"\nZapraszamy na stronę: Arsobatravel\nPodróżnik, wyruszył autostopem/jachtostopem z Podlasia do Meksyku.\nZapraszamy na stronę pana Tomasza -> Jak To Daleko\nPodróżniczka, dziennikarka, blogerka i włóczukij, uwielbia samotne podróże. Wyjazd do Iranu był jej pierwszą w życiu eskapadą na bambusowym rowerze.\n...Moja podróż nie zaczęła się w Iranie.\nDziewięć miesięcy wcześniej zaczęłam budować mój bambusowy rower pod okiem Jarka Baranowskiego - jednego z najlepszych konstruktorów handbike'ów w Europie, jeśli nie na świecie.\nOsiem miesięcy przed podróżą poznałam Piotra Gilarskiego - wspaniałego fotografa, który od tamtej pory towarzyszył mi w pracach nad budową roweru. Wytrwale je fotografował i filmował.\nZachęcamy do przeczytania bloga pani Doroty\nLiczący 1700 km Wielki Szlak Himalajski uważany jest za jeden z najtrudniejszych i najwyżej położonych szlaków górskich na świecie.\nJoanna Lipowczan i Bartosz Malinowski jako pierwsi Polacy przeszli Wielki Szlak Himalajski w 2015 roku.\nPrzejście szlaku zajęło im 120 dni - rozpoczęli 6 września 2015 w Taplejung na wschodzie Nepalu, zakończyli 4 stycznia 2016 w Simikot na dalekim zachodzie.\nNa co dzień pracuję w dziale finansowym duuuuużej firmy budowlanej, gdzie koordynuję pracę kilkunastoosobowego zespołu złożonego z bardzo fajnych, pracowitych i profesjonalnych osób. Dzięki nim bardzo lubię swoją pracę.\nGdy nie pracuję, to głównie czytam - w autobusach, tramwajach, pociągach, na przystankach, w domu, w poczekalni u lekarza, czekając na moją zawsze spóźniającą się przyjaciółkę - czytam właściwie wszędzie i prawie wszystko. Moim nieszczęściem jest zbyt mała powierzchnia mieszkaniowa, która ledwo mieści kupowane przeze mnie książki.\nGdy nie czytam, to gotuję lub zmywam - to dwie czynności, podczas których mój mózg fantastycznie odpoczywa. Od kilku lat nie jem mięsa, więc moje gotowanie weszło na zupełnie innym poziom zaawansowania. Ponieważ lubię gotować, to kolekcjonuję... książki kucharskie!!! Dla nich też ledwie starcza już miejsca.\nGdy nie czytam, nie gotuję, nie zmywam, to oglądam filmy. Różne. Uwielbiam m.in. estetykę Bollywood, ale filmy z tego zakątka świata oglądam sama. Bartek nie daje rady. Nie rozumiem dlaczego.\nGdy nie czytam, nie gotuję, nie zmywam, nie oglądam filmów i nie jestem w pracy, to znaczy, że jesteśmy z Bartkiem na którymś z naszych krótszych lub dłuższych wypadów np. w góry, które uwielbiam i które towarzyszą mi od dzieciństwa. Urodziłam się i wychowałam w Cieszynie - od zawsze miałam pokój z widokiem na Równicę i Czantorię w Beskidzie Śląskim. Wędrówka po górach to dla mnie najpiękniejsza forma wyciszenia, kontemplacji i bycia sam na sam ze swoimi myślami. Nie interesuje mnie sportowe zaliczanie szczytów, radość i siłę czerpię z samej obecności w górach.\nW przeciwieństwie do Bartka unikam podróży wierzchem. Preferuję piesze wędrówki lub pływanie kajakiem, ewentualnie przemierzanie pięknych okoliczności przyrody na rozklekotanym skuterze.\nBartosz Malinowski - nomada, podróżnik, przewodnik górski. Poszukiwacz sprzeczności, zakrzywień czasoprzestrzeni, absurdu i awanturniczych przygód. Niestrudzony odkrywca dzikich i niezabetonowanych miejsc na Ziemi. Zafascynowany Azją. Konno przemierzał stepy i góry Mongolii, wędrował na wielbłądach, słoniach i innych wierzchowcach. Rowerem przejechał wiele tysięcy kilometrów m.in. przez Mongolię, Chiny, Tybet, Nepal i Himalaje, ale zdecydowanie na własnych nogach czuje się najlepiej. W 2007 pokonał pieszo 2500 km podążając Łukiem Karpat z południowej Rumunii do Bratysławy.\nW 2010 roku współorganizował wyprawę śladami wielkiej ucieczki z sowieckiego łagru Witolda Glińskiego Long Walk Plus Expedition z Jakucka do Kalkuty w Indiach. Przez 6 miesięcy przemierzył 8 tys. km na różne sposoby nadając stałe relacje dla Programu Trzeciego Polskiego Radia. W 2013 roku wraz z żoną Asią przeszedł Chadar - lodową drogę po zamarzniętej rzece Zanskar w Himalajach. Przez życie wędruje nieprzetartymi szlakami. Obserwuje życie nomadów w Mongolii w Azji Centralnej i Afganistanie.\nW wyprawach towarzyszą mu aparat fotograficzny oraz motta, chwytaj dzień oraz maszeruj albo zdychaj. Lubi niszowe kino, książki oraz słuchać głośno muzyki i skakać pod sceną. Koordynator festiwalu MediaTravel, przewodnik Grupy Wyprawowej Chate.pl oraz Studenckiego Koła Przewodników Beskidzkich Łódź. Twierdzi że od tego są nogi by łazić na nich i że trzeba żyć życiem jakby się miało stanąć nazajutrz ze śmiercią twarzą w twarz.\nfot. Bartosz Malinowski, Joanna Lipowczan\nMarcin Gienieczko- urodzony w 1978 roku dziennikarz, który swoje życie postanowił poświęcić przygodzie. Zawodowo zajmuje się reportażem zagranicznym, jego artykuły drukowane są w największych polskich gazetach.\nJego pasja budzi ogromny respekt - w 2015 roku ustanowił rekord Guinnessa - samotnie przepłynął kajakiem Amazonkę (ponad 5,5 tysiąca km). Wśród dokonań należy także wspomnieć o samotnym przejściu Pirenejów czy Syberii Przybajkalskiej oraz ogromnej ilości barwnych historii, których doświadczył podczas podróżowania. Któż inny może wiedzieć więcej o warunkach życia w irańskim więzieniu ?\nMarcin Gienieczko ma 37 lat. Specjalizuje się w dużych projektach eksploracyjnych, jest dziennikarzem, podróżnikiem extremalnym i zawodowym marynarzem morskim oraz śródlądowym. W 2003 roku przepłynął pontonem największą rzekę Alaski, Jukon. Pokonał góry Mackenzie i rzekę Kołymę na nartach 600 km. W 2012 roku samotnie przepłynął w canoe największą rzekę Syberii, Lenę. a w 2015 roku jako pierwczy czlowiek na swiecie przeplynal Amazonke w canoe Ustanowił World Records Guinness -przepłynięcie Amazonki w canoe na dystansie 5573 km od Atalaya do Belem,\nRekord świata na canoe\nŁacznie przepłynal 5980 km w canoe -700 km na rowerze przez Andy i 81 km marszbiegu\nPolskie Biuro Rekordów\nOd piątku 8 kwietnia w "13" w Pszczyńskim Centrum Kultury będzie można podziwiać zdjęcia p. Maćka Berbeki.\nBędziemy gościć również Panią Ewę Brebekę wraz synem Stanisławem, którzy rozpoczną tegoroczne Pszczyńskie Spotkania z Przygodą.\nWystawę zdjęć pod tytułem: "Maciej Berbeka 8000" bedzie można oglądać do 9 maja 2016 w "13" w Pszczyńskim Centrum Kultury.\nW piątek również będzie miała miejsce promocja książki Beaty Sabały-Zielińskiej pt. "Jak wysoko sięga miłość. Życie po Broad Peak. Rozmowa z Ewą Berbeką""W marcu 2013 roku świat przeżywał wielki sukces czterech polskich himalaistów - pierwsze zimowe wejście na Broad Peak. Chwilę później cała Polska zamarła. Dwóch wspinaczy rozpoczęło dramatyczną walkę o życie, a kiedy ją przegrali, rozgorzała narodowa dyskusja o etyce himalaizmu\ni partnerstwie w górach. Zapraszamy na opowieść żony himalaisty. Książka "Jak wysoko sięga miłość. Życie po Broad Peak. Rozmowa z Ewą Berbeką" opowiada o miłości, pasji i akceptacji. "\nMamy przyjemność poinformować, iż do grona uczestników Pszczyńskich Spotkań z Przygodą dołączyli nominowani w kategorii "Podróż roku" w 10. edycji konkursu miesięcznika National Geographic :\n- Aleksandra Pająk-Gałęza wraz z mężem Zbigniewem Gałęzą znani z wyprawy rowerowej do Afryki, w którą wzięli 3-letniego syna Kajtka oraz półroczną córkę Rutę;\n- Bartosz Malinowski, który wraz z Joanną Lipowczan w 120 dni przebył Wielki Szlak Himalajski. Jest to pierwsze polskie przejście tej trasy, która liczy niebagatela 1700 km;\n- Dorota Chojnowska, która samodzielnie zbudowała rower z bambusową ramą i wybrała się na przejażdżkę do Iranu\n- Kamila Kielar - kolejna amatorka rowerowych eskapad, która samodzielnie przebyła Alaskę i Jukon w zimie (przy temperaturze dochodzącej do -40 stopni !);\n- Maciej Słomiński - wraz z Pawłem Majchrzakowskim przejechał psim zaprzęgiem krańce północnej Europy. Podczas tej podróży odwiedził m.in. najwyższy szczyt Finlandii, Szwecję oraz Norwegię.\nkpt. RADOSŁAW KOWALCZYK ? bardzo doświadczony żeglarz samotnik.\nJest pierwszym Polakiem, który dwukrotnie uczestniczył w jednych z najtrudniejszych na świecie zmagań żeglarskich, co dwa lata organizowanych międzynarodowych transatlantyckich regat samotnych żeglarzy - Mini Transat 650. Liczba 650 oznacza, że w dwuetapowych regatach na trasie z Europy do Ameryki Południowej mogą uczestniczyć wyłącznie samotni żeglarze na jachtach o długości 650 cm (6,5 m), na warunkach szczegółowo określonych przez organizatorów. Przed nim w regatach tych uczestniczyli: Kazimierz "Kuba" Jaworski w roku 1977, a po 30 latach, w roku 2007 Jarosław "Jaro" Kaczorowski.\nPo sześciu latach przygotowań, w roku 2011 Radek Kowalczyk po raz pierwszy wystartował do tych regat na zbudowanym w garażu jachcie. Jako jedyny ze startujących żeglarzy, w ciągu kilku poprzedzających go miesięcy zdołał wypełnić rygorystyczne wymogi kwalifikacyjne,w tym start w kilku trudnych regatach morskich i przepłynięcie na swym jachcie 2000 mil morskich.\nZakopiańczyk, taternik, alpinista i himalaista.\nInstruktor alpinizmu PZA, przewodnik tatrzański i międzynarodowy przewodnik wysokogórski IVBV / UIAGM, ratownik TOPR.\nW 1979 wraz Maciejem Pawlikowskim jako pierwsi na świecie zdobyli szczyt Ngadi Chuli (Peak 29 - 7871 m n.p.m).\nNa swoim koncie ma również I wejście zimowe wraz z Maciejem Berbeką na Manaslu (8156 m n.p.m. - drogą Messnera). Jest także zdobywcą ośmiotysięcznika ChoOyu (8201 m n.p.m.) nową drogą. Uczestniczył w słynnej, narodowej wyprawie na Mount Everest w 1980 r., w czasie której góra została po raz pierwszy zdobyta zimą.\nW 2009 roku został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.\nPolski wspinacz, taternik, alpinista i himalaista. Zdobywca korony Himalajów i Karakorum.\nJako pierwszy wszedł zimą na Mount Everest, Kanczendzongę i Lhotse. Tą ostatnią zdobył w sylwestrową noc w gorsecie który nosił po uszkodzeniu kręgosłupa w górach. Samotnie wspiął się na Broad Peak (zdobył ją w ciągu jednego dnia) oraz na dhaulagiri, Gaszerbrum II, Nanga Parabati i Sziszapangmę wytyczając nowe drogi.\nBrał udział w kilku wyprawach na K2. Dopiero podczas czwartej, latem 1996, wytrwałość została nagrodzona - wszedł na szczyt Filarem Północnym z dwoma włoskimi alpinistami.. W 1996 roku otrzymał tytuł Giganta przyznawany przez poznański oddział Gazety Wyborczej.\nW 2000 roku uhonorowany został prestiżową światową nagrodą Explorer (motto: Explorare Ausis - Tym Którzy Mają Odwagę Odkrywać) podczas Explorers Festival w Łodzi. W 2001 roku jako pierwszy polak został nagrodzony prestiżowym odznaczeniem: Lowell Thomas Award przez The Explorers Club.\nPoniżej przypominamy sylwetki wszystkich naszych Gości.\nPiotr Mojżyszek i Anna Czapek\nOpowiadają o świecie. Ich pomysł to pokazanie świata. Poruszają ciekawe tematy. Opowiadają o kulturze ludzi żyjących w różnych częściach świata. Mówią o obyczajach, kuchni, muzyce, strojach.\nMożna ich śledzić na:\nFotograf, reporter, kolekcjoner dziwnych czapek, wydrwigrosz, czasem alpinista, pilot wycieczek.\nRowerem zjeździł Europę i kawał Azji. Zakochany we wschodzie, z którego ma zresztą magistra.\nPublikuje w prasie (Podróże, Poznaj Świat, Rowertour, Auto Motor i Sport, Salamandra, VIVA!, Kancelaria i in.) oraz Internecie (wp.pl, onet.pl, peron4.pl i in.)\n2013- Chiny, Kuksay Peak 7184m - pierwsze polskie wejście\n2013- Bajkał Ice Trip - wyprawa rowerowa po zamarzniętym Bajkale\n2012- Tour de Azja - autostopem przez Azję Centralną, Iran i Irak\n2011 - Rowerowa podróż do Murmańska za krąg polarny\n2010 - Afganista, pierwzsza polska wyprawa w Hindukusz od lat 70.,\npróba zdobycia Noszaka 7492m, najwyższej góry Afganistanu i\npółtoramiesięczna podróż po najdalszych zakątkach tego kraju\n2008 - rowerem znad Bajkału do Mongolii\n2007 - samochodem do kazachstanu\nPolski Himalaista, Alpinista i podróżnik.\nPrezes Klubu wysokogórskiego w Katowicach. Wiceprezes Polskiego Związku Alpinizmu. Autor wielu artykułów w mi.in. Taternik, American Journal, Alpine Journal. Członek i organizator wielu wypraw wysokogórskich. Od 23 listopada 2013 szef programu "Polskie Himalaje", którego częścią został program Polski Himalaizm zimowy im. Artura Hajzera.\n1975 - Mont Blanc\n1984, 14 lipca - Broad Peak. Karakorum Pakistan. Zespół: Walenty Fiut, Janusz Majer, Krzysztof Wielicki, Ryszard Pawłowski\n1976 - Noszak\n1980 - Andy Peruwiańskie oraz Yosemite, USA - kierownik podwójnej wyprawy, w tym pierwsze polskie przejście słynnej drogi The Nose na El Capitan w Yosemite - (w zespole Tadeusz Karolczak, Janusz Majer, Ryszard Pawłowski)\n1987 - zimowe wspinanie w Szkocji, rejon Ben Nevis oraz Lochnagar\n1998 - Aconcagua\n2008 - Elbrus\nArkady Paweł Fiedler, wnuk słynnego podróżnika i pisarza przejechał Fitem 126p Afrykę z północy na południe. W ciągu 3,5-miesięcznej wyprawie pokonał "maluchem" prawie 17 tysięcy kilometrów. Autor projektu "Po Drodze" - który powstał zpasji podróżowania samochodem, sentymentu do Małego Fiata i potrzeby spełnienia osobistych bardzo subiektywnych pragnień poznawania świata. W 2009 roku zrealizowana została pierwsza podróż Małym Fiatem wzdłuż granic Polski. Wyprawa została udokumentowana filmem, który można zobaczyć kanale YouTube. Kolejna podróż została zrealizowana w Afryce (z Egiptu do RPA) w 2014roku.\nOd kilku lat podróżuje, starając się zrozumieć i opisać świat. Spędził łącznie kilka lat lata w 40 krajach Azji, Europy i Ameryki Pn.\nJego pasją są długodystansowe wędrówki piesze. Samotnie pokonał 4000 km, z Warszawy do Santiago de Compostela. Dwukrotnie (2004 i 2013) przeszedł pieszo Łuk Karpat, jako pierwszy człowiek samotnie. Przemierzył całość grzbietu Pirenejów. Ma na koncie pierwsze zimowe przejście szlakiem Karpat Słowackich. Jesienią 2014 roku samotnie, w ciągu 76 dni, pokonał 2300 km przez irańskie góry Zagros.\nDwukrotnie wyróżniony na spotkaniach "Kolosów" i nominowany do nagrody Travelera National Geographic.\nDwanaście milionów kroków. Sam o sobie: "W trakcie 93 dni wędrówki, przeszedłem 2200 kilometrów przez terytoria Rumunii, Ukrainy, Polski, Czech i Słowacji. Było to pierwsze w historii samotne przejście tego łańcucha, wykonane "jednym skokiem". Latem 2009 roku znalazłem się w Alpach. W czasie 28 dni wszedłem wtedy na wierzchołki 13 alpejskich czterotysięczników. W ramach projektu długodystansowych pieszych wędrówek zrealizowałem przejście pieszo 4000 km przez Stary Kontynent, z Warszawy do hiszpańskiego Santiago de Compostela. W tym samym roku powtórzyłem także przejście Łańcucha Karpat, w ciągu 65 dni przechodząc około 2000 km przez 4 państwa. Ostatnim projektem, ukończonym w lutym 2014 roku, stało się zimowe przejście 841-kilometrowego, głównego szlaku Karpat Słowackich, tzw. Cesty hrdinov SNP. Było to prawdopodobnie jego pierwsze przejście w sezonie zimowym."\nAutor: "Pustka wielkich cisz"\nOrganizator Festiwalu w Lądku-Zdrój, podróżnik.\nWojciech Grzesiok, , Paulina Wierzbicka\nczłonkowie grupy podróżniczej Los Celebritos i Klubu Mistrzów Świata.\nOrganizatorzy, blogerzy, dziennikarze, wspinacze, biegacze,\njadacze chleba z różnych pieców.\nNorwegia to kraj pełen fiordów - długich i krętych morskich zatok, które są w istocie zalanymi górskimi dolinami. Wielu do Norwegii jedzie do pracy. Niektórzy aby pożeglować po wybrzeżu pełnym owych fjordów. Troche tu zagląda zapalonych wędkarzy. Ale takich co Norwegię traktują jako miejsce docelowe wyjazdów narciarskich jest już naprawdę niewielu. I najlepiej to obrazowały zdziwione oblicza obsługi lotniska w Gdańsku którym nadawaliśmy nasze narty.\nJak wyglądał rejs Hi Ocean One i jak wygląda skituring w Norwegii - opowiemy na prelekcji.\nPolski żeglarz sportowy, mistrz świata .\nOlimpijczyk z 2008 i 2012 roku, trzykrotny medalista mistrzostw Europy.\nZałogant Mateusz Kusnierewicza.\nNa Finnie zdobył m. in. tytuły: Mistrza Europy Juniorów, Mistrza Polski, Mistrza Polski Juniorów .\nW latach 2001-2003 był członkiem zespołu Polska 1, przygotowującego się do startu w regatach o Puchar Ameryki.\nW 2004 roku został akredytowany na Igrzyska Olimpijskie w Atenach, by tam komentować zmagania polskich żeglarzy-olimpijczyków, w tym m.in. wyścigi... Mateusza!.\nKierował wyprawą Wagnera W ciągu 4,5 roku, ze zmieniającymi się załogami (a częściowo - ok. 10 tys. mil morskich - samotnie), na 13,5-metrowym jachcie "Ulysses" opłynął świat dookoła trasą przez Maderę, Wyspy Kanaryjskie, Kanał Panamski, Galapagos, Markizy, Fidżi, Nową Gwineę, Filipiny, Singapur, Malediwy, Jemen, Kanał Sueski i Cieśninę Gibraltarską. Razem ponad 44 tys. mil morskich i 328 odwiedzonych portów. Podczas rejsu przez pokład "Ulyssesa" przewinęło się ponad 150 osób różnych narodowości. Kpt. Lewiński żadnej z nich nie wypuścił na ląd zanim nie poznała dokładnie historii Władysława Wagnera.\nW latach 1996-99 wraz z ojcem i przyjaciółmi zbudował jacht "Stary"\nW 2000 r. jako III oficer i lekarz odbył półroczny rejs na "Pogorii"\nW latach 2004 - 2007 zbudował jacht "Ulysses"\nDla żeglarstwa, które stało się największą pasją zostawił medyczną karierę. Pierwsze żeglarskie doświadczenia zdobywał na jeziorze Dominickim znajdującym się niedaleko Leszna. Pływał i pochłaniał książki przygodowe, żeglarskie, szczególnie te z serii "Słynni żeglarze". Już jako nastolatek, wspierany przez ojca, marzył o wyprawie dookoła świata.\nMateusz i Agnieszka Waligóra\nO sobie piszą\nRazem pojechaliśmy na Kubę. Rowerem. I to było to - olśniło nas! Rower to najlepszy środek do poznania świata - cichy, wolny, daje wolność wyboru i olbrzymią satysfakcję.\nRuszyliśmy - przez Brazylię, Urugwaj, Argentynę, Chile, Boliwię, Peru, Ekwador i Kolumbię. Wyliczanka jakich wiele, my jednak w każdym z tych miejsc zostawiliśmy kawałek swojego serca. Nie oszukujmy się - też krew (trochę), pot (oj dużo) i łzy (też dużo). Przywieźliśmy trochę fotografii i miliony wspomnień. I kontaktów - do niesamowitych ludzi.\nAutorzy wielu publikacji w między innymi:\nMagazyn Podróżników Tam Tam,\nAutorzy przewodnika rowerowego po Wrocławiu i okolicach.\nGości programu Pytanie na Śniadanie w TVP 2.\nProwadzą własnego bloga o swoich zmaganiach i przeżyciach: http://www.nakrancach.pl/blog/\nOtrzymał tytuł "Śnieżnej Pantery" za zdobucie pięciu siedmiotysięczników byłego ZSRR.\nW 2010 samotnie zdobył górę Nanga Parbat (8126m n.p.m.). Brał udział w wielu wyprawach m.in.\nK2 zimią - zdobyta wysokość to 7650m (2002/2003)\nBroad Peak - zimią (2010)\nK2 - letnia wyprawa (2012)\nGaszerbrum I - letnia wyprawa(2013)\nZdobywca Góry K2 - 31 lipca 2014r.\n"Na co dzień zajmuje się wspinaczką, wspinaczką, wspinaczką oraz pracami na wysokościach. Wielbiciel gór wysokich, drytoolingu oraz przede wszystkim wspinania w lodzie."\npolski taternik, alpinista i himalaista. Organizator i uczestnik kilkudziesięciu wypraw m.in. w Alpy, Andy, Himalaje oraz góry Afryki. Pierwszy z zimowych zdobywców Broad Peak (5 marca 2013)\nPrzejścia zimą Tatry\n"Starek-Uchmański" VII/VII+, Czołówka MSW (partner: Mariusz Lange),\n"Uskok Laborantów" VIII-, Kocioł Kazalnicy (partner: Artur Szachniewicz),\n"Długosz-Popko" VI+, Kocioł Kazalnicy (partner: Artur Szachniewicz),\n"Cień Wielkiej Góry" VI-, Kocioł Kazalnicy (parter: Artur Szachniewicz),\n"Parada jedynek" VI+, Kocioł Kazalnicy (partnerzy: Artur Szachniewicz i Mateusz Grobel),\n"Orzeł z Epiru" VI/VI+, Kocioł Kazalnicy (partner: Mariusz Lange),\n"Lewy Filar" VI, Skrajna Jaworowa Turnia, (partnerzy: Bopp Neruda i Artur Szachniewicz).\nPrzejścia zimą Alpy\n"Rübezahl" IV WI 6/6+, 215m, Kandersteg (partnerzy: Bopp Neruda i Mariusz Lange),\n"Blue Magic" IV WI 5+, 180m, Kandersteg (partnerzy: Bopp Neruda i Mariusz Lange),\n"Arbonium" WI 5-, 260m, Kandersteg (partnerzy: Bopp Neruda i Mariusz Lange),\n"Szczeniaczki" WI 5-, 110m, Kandersteg (partnerzy: Bopp Neruda i Mariusz Lange).\nPrzejścia - drytooling\n"Między 5-Nizzą a Soplem" M10-, Jaskinia Lodowa (Góry Choczańskie)\n"Moherowy Ninja" D8, Jaskinia Jasna (Strzegowa),\n"Gemini" D9, Jaskinia Jasna (Strzegowa),\n"Gotica" D8, Jaskinia Jasna (Strzegowa),\n"Przez Żabę na wprost" D8, Jaskinia Jasna (Strzegowa),\n"Demone Libe" D8+, Jaskinia Jasna (Strzegowa),\n"Masters of spinjitzu", D8-, Dolina Wrzosy,\n"Zwierzoczłekoupiór" D8+, Jaskinia Jasna (Strzegowa),\n"Lukrowe Oko Demona" D7, Jaskinia Jasna (Strzegowa)\n(Podwodna eksploracja Kopalni Uranu w Kowarach k/ Karpacza) oraz prezentacja podwodnego robota ROV - Humbak (odkrycie ORP Kujawiak/ Malta 2014) oraz suchych skafandrów NoGravity.\n(Rekord Świata w nurkowania na wysokości 6000m) Mediaexpeditions.org\nWspina się od 1970 roku. Był uczestnikiem wypraw w Himalaje i Karakorum, na K2 (2 razy, w tym raz w zimie), Yalung Kang (zimą), Broad Peak (zimą), Mount Everest (4 razy). Wspinał się także w Hindukuszu, Pamirze, Andach i Tienszanie. Jest autorem pierwszego polskiego i jak dotąd najszybszego w historii (7 godzin, samotnie) wejścia na Pumori. W 1991 roku zorganizował i kierował międzynarodową wyprawą Polish Jack Wolfskin Everest Expedition.\nAutor: "Zwyciężyć znaczy przeżyć. 20 lat później"\nWybrałem góry (1990),\nLiny alpinistyczne (1991),\nZwyciężyć znaczy przeżyć (1994),\nUczestniczył w kilkunastu polskich wyprawach w Himalaje i Karakorum, w tym w siedmiu zimowych. W 1997 zdobył szczyt Gaszerbrum II (8035 m). W 2000 wszedł na Czo Oju (8201 m), rok później zdobył Lhotse (8516 m). W 2006 brał udział w kilkunastoosobowej wyprawie Falvit Everest Expedition 2006. Jej celem było odtworzenie drogi, którą po raz pierwszy zdobyto Mount Everest w 1953. Wyprawa zakończyła się zdobyciem szczytu przez Dariusza Załuskiego, Martynę Wojciechowską oraz kilku innych członków ekipy. W 2011 w ramach międzynarodowej wyprawy, w skład której wchodziła m.in. Gerlinde Kaltenbrunner, zdobył (jako dziewiąty Polak) szczyt K2 (8611 m). Rok później wspólnie z Robertem Szymczakiem i Wojciechem Kukuczką po raz drugi zdobył Mount Everest (8848 m).\n"Two on K2" -filmu, który pokażemy w ramach Spotkań\nJeden z czołowych polskich żeglarzy pełnomorskich i oceanicznych, szczególnie w kategorii długodystansowych żeglarzy samotników. Członek elitarnego Klubu Żeglarzy Samotników oraz Half-Crown Club przy Royal Western Yacht Club of England. Zaliczył wiele startów w topowych wyścigach samotników takich jak Regaty o Puchar Poloneza, Bitwa o Gotland oraz ten jak dotąd najważniejszy - OSTAR 2013.\nW czasie spotkania kapitan podzieli się swoimi wspomnieniami ze startu w najstarszych, legendarnych, transatlantyckich regatach samotników OSTAR. Regaty te rozgrywane co 4 lata od 1960 roku na trasie Plymuth (UK) do Newport (USA) należą nadal do jednych z najtrudniejszych na świecie wyzwań żeglarskich, co wynika z charakteru trasy przez północny Atlantyk: pod wiatr, pod prądy i fale naprzeciw nadciągającym stale frontom niżowym, do tego mgły, góry lodowe oraz intensywny ruch statków i wielorybich stad. Poza opowieściami z przygotowań jak i przebiegu tego wyścigu będzie można obejrzeć film stworzony przez Pomorski OZŻ z wykorzystaniem materiałów jakie kapitan kręcił na pokładzie w czasie atlantyckiej żeglugi. Oczywiście będzie można też dowiedzieć się o innych morskich przygodach.\nArktyczny rejs do granicy lodu - 82 równoleżnik został przekroczony w sobotę, 20 lipca 2013. Niedługo potem, klucząc ostrożnie między coraz gęściej rozsianymi bryłami lodu, stalowy kadłub "Barlovento II" osiągnął pozycję 82?, 10,554? N. Dalej na północ płynąć już się nie dało -jachtem. Załoga "Sekstant Expedition" zacumowała do kry lodowej i zwodowała dwa kajaki przywiezione z Polski. Polscy kajakarze jeszcze nigdy wcześniej nie pływali tak blisko bieguna. "Barlovento II" pokonał dystans blisko 8 tys.mil morskich, osiągnął rekordową dla polskiego jachtu szerokość geograficzną północną i dotarł do Ziemi Franciszka Józefa.\nW 2012 roku Kpt. Maciej Sodkiewicz został odznaczony przez Prezydenta Bronisława Komorowskiego Brązowym Krzyżem Zasług. Maciej Sodkiewicz to także jeden z kapitanów i współorganizator rejsu Sekstant Expedition -Lodowe Krainy 2014, wyprawy "Barlovento II", w której w pierwszym i drugim etapie udział wezmą pszczyńscy żeglarze.\nWspółautor projektu "Zew Oceanu" -rejs samodzielnie zbudowanym 5-metrowym jachtem przez Ocean Atlantycki. Rejs odbywał się od 19.11 2012 do 19.07.2013. Składał się on z pięciu głównych etapów. W przedsięwzięciu wzięli udział Szymon Kuczyński oraz Dobrochna Nowak. Zależało nam aby udowodnić, że żeglarstwo morskie może być tanie oraz dostępne dla szerokiego grona. Według posiadanych przez nas informacji nasza jednostka to najmniejszy polski jacht jaki popłynął na tej trasie.\nKasia i Staszek Miłkowscy\nW 2012 roku przez 6 miesięcy płynęli jachtem z południa na północ. Podróż jaka planowali i przygotowywali znacznie wcześniej , na trzy miesiące przed startem z powodów "nie planowanych" decydują się ułożyć na nowo. Odbywa się ona odbywa się miedzy 3 a 8 miesiącem ciąży Kasi. W tym czasie przemierzają Adriatyk, morze Jońskie , Tyreńskie, kanały Francji Belgi i Holandi, by dalej przez Morze Północne i Bałtyk zdążyć do domu przed narodzinami. Opowieść o żeglowaniu w stanie błogosławionym, radzeniu sobie i ze sobą, odkryciu zbawiennego wpływu morza na życie prenatalne..\n"4 końce Europy w jednym roku" -tytuł prezentacji mówi sam za siebie. Końce europy to nie tylko olbrzymia odległość, ale też skrajności kulturowe czy klimatyczne. Zostaniemy zabrani w podróż, która pokaże nam na jak ciekawym kontynencie mieszkamy.\nSzkoła przetrwania albo wakacje w Amazonii. Mając 18 lat wyprawił się do Brazylii, gdzie spędził dwa miesiące w dżungli. Zniechęcony komercyjnym charakterem Manaus, popłynął kilkaset kilometrów w górę rzeki Rio Negro oraz Rio Padauiri, by uczyć się sztuki przetrwania od rdzennych Indian. Z dala od cywilizacji próbował zaprzyjaźnić się z Janomamami, z bliska oglądał rośliny i zwierzęta, o których istnieniu nie miał wcześniej pojęcia. Szacunek Indian zdobył wyprawiając się samotnie do -ze strzelbą i 20-kilogramowym plecakiem wędrował samotnie dwa dni. Makuszi w dowód uznania zabrali go na tygodniową wędrówkę po znanych jedynie sobie ścieżkach. Wyprawa zajęła dwa miesiące obfitujące zarówno w momenty pełne radości, jak i dramatyczne.\nUwielbia dalekie podróże do miejsc wciąż jeszcze nieodkrytych i żyjących wolnym tempem. Podczas wypraw nieustannie fotografuje. W 2013 roku po raz pierwszy wyruszył z plecakiem samotnie. Podróże finansuje ze stypendiów. O sobie mówi: "Mając osiemnaście lat po raz pierwszy wyruszyłem w daleką podróż. Była to zorganizowana wyprawa do dżungli amazońskiej.\nKolejne wyjazdy stawały się coraz bardziej samodzielne. Wyjeżdżałem w grupie znajomych, we dwoje, a w 2013 roku udałem się samotnie na Karaiby.\nPodczas spotkania opowiem o różnicach w podróżowaniu w towarzystwie i w pojedynkę, czy trudno wyruszyć w samotną podróż i jak się do niej przygotować.\nZobaczycie zdjęcia z Amazonii i Peru, Zanzibaru, Małych Antyli i ze Sri Lanki".\nWięcej znaleźć można na:\nEverest. Góra gór. Podróżniczka, dziennikarka oraz pisarka w 2013r. postanowiła przekonać się na własne oczy jak wygląda prawda o najbardziej skomercjalizowanej górze świata. Czy faktycznie Mount Everest może dziś zdobyć każdy? Czy pieniądze to wszystko, czego potrzeba, by znaleźć się na wierzchołku świata? A skoro tak, czemu tylu wspinaczy rezygnuje? I dlaczego aż tak wielu ginie po drodze? Monika Witkowska szukała odpowiedzi na te pytania. W Himalaje pojechała jednak nie tylko po to, a w Pszczynie opowie co widać ze szczytu.\nAutorka wielu książek m.in.: Everest. Góra Gór., Kurs na Horn - dziennik z rejsu, Z plecakiem przez świat, Kurs Czukotka,\nAnna Kaczmarek, Daniel Wasyliszyn\nTrwająca niemal dokładnie rok podróż z dwójką dzieci (w chwili startu Jurek miał 7 miesięcy, a Ada 3 lata) po dość nietypowej jak na wokółziemskie wojaże trasie.Najpierw dwa miesiące na Nowej Zelandii (po tygodniu przyzwyczajania się do zmiany czasu), potem próba przejechania Australii z Sydney do Perth (oni daliby radę, ale samochód zakończył żywot na środku pustyni), następnie Indonezja, Singapur, Malezja, Tajlandia, a dalej - uwaga! - 52-godzinny lot z Bangkoku do Buenos Aires. W Ameryce Południowej Ada, Jurek i spółka zwiedzili Argentynę, Boliwię, Peru, Ekwador i Kolumbię, podróżowali przez Andy na wysokościach powyżej 4000 m, by w końcu z Bogoty wrócić do Europy. Nie było łatwo, ale było warto.\nMaciej Sokołowski, Karolina Szamborska\nOman to jedyny kraj na literę "O". I na tym w zasadzie powszechna wiedza o Omanie się kończy. A to fantastyczny kraj, chyba najlepszy do pierwszego spotkania z islamem. W zasadzie, nieodkrycie przez masową turystykę sprawia, że zwiedzanie jest pełne autentycznych doznań, a nie trawieniem turystycznej masowej papki. Ma wszystko co porządny kraj mieć powinien - piękne wybrzeże, wysokie góry no i... dużą piaskownicę - taką zajmującą ? powierzchni kraju. A skoro już o dzieciach mowa - to także kraj bardzo bezpieczny. Nie spotkała nas żadna, nawet budząca tylko cień wątpliwości, sytuacja. Wraz z niespełna trzyletnim Iwem przemierzyliśmy Oman z północy na południe i ze wschodu na zachód. Spotkaliśmy tabuny "Panów Zdzisiów" (krabów), dowiedzieliśmy się, że najważniejsza jest krowa, a koła zapasowe to najlepiej mieć cztery. Przejechaliśmy też fantastycznymi drogami donikąd - żywcem przeniesionymi z naszego systemu budowania dróg i autostrad. I mieliśmy wiele innych przygód, o których opowiem podczas prezentacji.\nPolski taternik, alpinista, syn himalaisty Piotra Pustelnika, członek Akademickiego Klubu Górskiego w Łodzi. Jeden z najlepszych i najwszechstronniejszych polskich wspinaczy. Prowadzi szkolenia wspinaczkowe, układa drogi wspinaczkowe na zawodach, prowadzi prelekcje na tematy wspinaczkowe, tłumaczy książki. Zaczął się wspinać w 1993 roku.\nŻeglarz, w 312 dni opłynął samotnie kulę ziemską bez zawijania do portu. Z Brestu wyruszył 1 lipca 2011r. by powrócić tam 7 maja 2012. Dokonał tego na jachcie Polska Miedź. Laureat wielu żeglarski nagród: Żeglarz Roku 2012, Srebrny Sekstant oraz I nagrodę honorową Rejs Roku.\nPolski taternik, alpinista i himalaista, instruktor i przewodnik. Uczestnik ponad stu wypraw w góry świata, czterokrotny zdobywca Everestu (jako pierwszy i jedyny z Polaków dokonał tylu wejść), członek The Explorers Club. 24 października 1989 był partnerem Jerzego Kukuczki w jego ostatniej wspinaczce na południowej ścianie Lhotse, podczas której (wskutek pęknięcia liny) Kukuczka spadł w przepaść i poniósł śmierć.\nPolski sportowiec ekstremalny, płetwonurek, speleolog, taternik, ratownik TOPR. Specjalizuje się w nurkowaniu w jaskiniach oraz nurkowaniu pod lodem. Zdobywca Kolosa w kategorii "Wyczyn roku" (1999) za dokonanie najgłębszego polskiego nurkowania swobodnego (131 m) w jaskini Hranická propast w Czechach oraz wyróżnienia w 2000 roku za pobicie tego rekordu o 50 m. Na początku grudnia 2011 roku ustanowił rekord świata w nurkowaniu z zamkniętym obiegiem na poziomie 283 metrów. 1 października 2012 zanurkował na głębokość 223 w podwodnej jaskini w Hranickiej propasti, ustanawiając nowy rekord Polski.\n"Podróż za jeden uśmiech (czyli prawie za darmo)".\n" Przygotowania do tej wyprawy trwały niemal trzy lata. Opłaciło się? Całkiem dosłownie. W 2010 roku Mateusz Andrusiak i Agnieszka Szymanek wyruszyli w drogę, mając ze sobą paszporty, luźne i niezbyt ciężki plecaki oraz kamerę. Autostopem dotarli z Rybnika na Gibraltar, tam złapali jacht i popłynęli na Wyspy Kanaryjskie. Ostatnim etapem wyprawy był rejs z Gwadelupy przez Azory na Maltę."\n"Rak?n?rolling - na Zwrotnik Raka!"\n"Celem podróży "na Zwrotnik Raka" było symboliczne przejechanie na rowerach Zwrotnika Raka.\nEkipa raknrolligowców wyruszyła z Warszawy 12 października 2012 roku i przez 2,5 miesiąca sztafeta pokonała ponad 5000 kilometrową trasę przez Polskę, Czechy, Austrię, Włochy, Francję, Hiszpanię, Maroko i Saharę Zachodnią. Uczestnicy ostatniego etapu dotarli na Zwrotnik Raka 27 grudnia2012 roku. W ten sposób fundacja Rak?n?Roll po raz kolejny pokazała, że to co wydaje się niemożliwe - jest do zrobienia, że raka można pokonać, tak jak pokonać można drogę na Zwrotnik Raka.\nWyprawę wymyślił i zorganizowały doświadczone rowerzystki Agnieszka Grudowska, Eliza Czyżewska a w projekcie wzięło udział 30 osób, w tym 5 podopiecznych Fundacji, którzy wygrali już swoją walkę z rakiem."\n"Trzy kobiety, po 60 kg ekwipunku, 17 dni wędrówki, 150 km do pokonania. Każdego dnia powtarzające się czynności: rano pobudka, posiłek, zwijanie obozu, wymarsz, często bez względu na pogodę, z mozołem zdobywany każdy kilometr, wieczorem podobnie. Nasze życie skurczyło się do fizjologii: zjeść, maszerować, odpocząć. Pokonaliśmy zaplanowaną trasę, pokonaliśmy siebie, nasze wątpliwości i słabości, stanęliśmy na szczycie. Ważna była droga a nie cel".\nLaureat Kolosa 2011 w kategorii "Wyczyn roku".\n"Jest zbyt skromny, by samemu przebić się do >głównego nurtu<. Choć jak najbardziej ma się czym pochwalić. Piotr Kuryło bowiem - uwaga! - obiegł świat dookoła. Nie inaczej. Pokonanie trasy zajęło mu dokładnie rok.\nWystartował z Augustowa, by przez całą Europę dotrzeć do Portugalii. W Lizbonie wsiadł w samolot i wylądował w Nowym Jorku, a następnie, niczym Forrest Gump, biegnąc, przemierzył wszerz Stany Zjednoczone - od oceanu do oceanu."\n"I ty możesz zdobyć sześciotysięcznik. Czyli jak zorganizować podróż w Himalaje za niewielkie pieniądze."\n"Istnieje sporo nieporozumień, które pojawiają się za każdym razem, gdy wypowiadane jest słowo"Himalaje". Po pierwsze wielu się wydaje, że chodzić po nich można tylko w Nepalu. Że właśnie tam jest trekkingowa mekka. A przecież najlepsze trasy dla amatorów (w podwójnym znaczeniu tego słowa) są w Indiach. Drugi mit: tam wybierają się tylko wyczynowcy, którzy zęby zjedli na wspinaniu się po Alpach, Andach, Pamirze i Pirenejach. A tak naprawdę wiele tras dostępnych jest dla "normalnych" ludzi. Wystarczy, że jest się w formie i w góry chodzi się w miarę regularnie. Trzecie nieporozumienie: że Himalaje to tylko Mount Everest i inne ośmiotysięczniki. Że tam niższych szczytów się nie uświadczy. Co najwyżej można się wybrać na słynne (i kosztowne!) trekkingi wokół Annapurny czy pod bazę Czomolungmy. I popatrzeć na giganty z dołu. Nieprawda! Nie dość, że wiele szczytów jest tu znacznie niższych, to jeszcze można je zdobywać za niewielkie pieniądze. Trzeba tylko znać kilka podróżniczych trików."\n" Zmierzając do Shangri-La. W dwa lata dookoła Azji".\n"Pomysł był prosty: dwoje ludzi zostawia swoje dotychczasowe życie i rusza w podróż, by objechać największy kontynent Ziemi. Dają sobie na to dwa lata, mają niewielki budżet i wiarę, że odrobina szczęścia wystarczy. Mają też nadzieję, że, gdy szczęścia będą mieli więcej niż odrobinę, uda im się dotrzeć do Shangri-La, legendarnej krainy, położonej jakoby w którejś z dolin Himalajów Tybetu".\n"Moja Panamericana (autorska wersja)"\n" 10 tys. Km na starym rowerze z plecakiem na bagażniku (z Belem do Ushuaia), nieco mniej autostopem po opustoszałej Ruta 40 (części drogi z Ushuaia do Santiago de Chile), następnie chińskim motorem do Meridy w Wenezueli.\nI jeszcze - w ramach przerwy - łodzią z Nuevo Rocafuerte w Ekwadorze do Nauta w Peru, nieopodal Iquitos. Nawet przy maksimum dobrej woli, nie wygląda to jak podręcznikowa Panamerica."\nAnna Janik, Marta Sziłajtis-Obiegło.\nPierwszy polski rejs jachtem dookoła Skandynawii ukończony w jednym sezonie, bez składania masztu.\n"Główny cel projektu to zatoczenie jachtem pod polską banderą pełnej pętli wokół półwyspu Skandynawskiego z wykorzystaniem akwenów morskich, jak i wód śródlądowych Federacji Rosyjskiej be zdemontowania masztu. Poza wyczynem stricte sportowym mieliśmy nadzieję zwrócić uwagę szczególnie na mało uczęszczany, a ważny dla Polaków fragment wód rosyjskich - Kanał Białomorski i rejon Wysp Sołowieckich oraz tragiczne historie naszych rodaków z tym związane. Start w Portugalii, finał 6 miesięcy później w Trójmieście.\nTrasa rejsu to ponad 9 tysięcy mil morskich. Odwiedziliśmy łącznie 60 portów i kotwicowisk w 11 krajach. Żeglowaliśmy przez 5 mórz."\nPolska alpinistka, przewodniczka górska i skialpinistka. Absolwentka psychologii i socjologii na Uniwersytecie Śląskim. Członkini Klubu Skialpinistycznego "Kandahar". Prowadzi firmę turystyczną Bluemu.\nJako pierwsza Polka otrzymała w 2010 tytuł Śnieżnej Pantery przyznawany za zdobycie pięciu siedmiotysięczników byłego ZSRR. W tym samym roku jako pierwsza kobieta ukończyła bieg Elbrus Race na trasie ekstremalnej. W 2011 wspólnie z Marią Khytrykovą zdobyła ośmiotysięcznik Gaszerbrum II (8035 m.).\nW 2013 była organizatorką i kierowniczką międzynarodowej wyprawy na Nanga Parabat, która została przerwana z powodu ataku terrorystycznego na bazę znajdującą się u podnóża góry.\nAlpinista i himalaista, zdobywca Korony Himalajów (zdobył wszystkie 14 ośmiotysięczniki) i Karakorum, twórca projektu "Trzy Korony", czyli pomysłu na zdobycie Korony Ziemi, Koronki Ziemi (drugie co do wysokości szczyty kontynentów) i Korony Himalajów i Karakorum.\n19 lipca 1990 - Gaszerbrum II (8035 m)\n12 lipca 1992 - Nanga Parbat (8126 m)\n24 września 1993 - Czo Oju (8201 m)\n6 października 1993 - Sziszapangma (8013 m)\n26 września 1994 - Dhaulagiri (8167 m)\n12 maja 1995 - Mount Everest (8848 m) - wejście z tlenem\n14 lipca 1996 - K2 (8611 m) - wejście z tlenem\n15 lipca 1997 - Gaszerbrum I (8068 m)\n15 maja 2000 - Lhotse (8516 m) - wejście z tlenem\n15 maja 2001 - Kanczendzonga (8586 m) - wejście z tlenem\n16 maja 2002 - Makalu (8463 m) - wejście z tlenem\n17 maja 2003 - Manaslu (8156 m) - tlen używany w trakcie snu\n8 lipca 2006 - Broad Peak (8047 m)\n27 kwietnia 2010 - Annapurna I (8091 m) - wejście z tlenem\n21 lipca 1997 - Gaszerbrum II (8035 m) - po raz drugi\n22 lipca 2005 - Rocky Summitt(8006 m) (przedwierzchołek Broad Peak)\nŻeglarka, jak można wyczytać na stronie internetowej: "pierwszy rejs pełnomorski odbyła do Szwecji. Sternikiem jachtowym została w przerwie między egzaminami maturalnymi i razem z Tatą zaczęła się udzielać w Yacht Klubie "STAL" w Gdyni. Po odbyciu stażu- kilkunastu ciekawych rejsów, kursie manewrowym i egzaminach otrzymała trzeci już patent: jachtowego sternika morskiego. Egzamin kapitański zdawała w ostatniej sesji, wg starych zasad, w roku 2005 i tak w wieku 19 lat została najmłodszym kapitanem ze starym patentem. (...)"\nJeden z najsławniejszych polskich żeglarzy, kapitan jachtowy, dziennikarz, autor wielu książek, nauczyciel, krótkofalowiec. W 1973 roku na jachcie Polonez ukończył rejs dookoła świata (po raz pierwszy). Drugi raz ten wyczyn powtórzył w roku 2000. Jest pierwszym Polakiem, który dwukrotnie opłynął kulę ziemską. Odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.


Lody bekon+karmel+suszona śliwka (Lodziarnia Wroniecka 17, Poznań) – MACIEJ JE\nW weekend 16-17 maja robimy rajd po najlepszych lodziarniach Poznania. Sprawdzimy wszystkie i wybierzemy najlepszą. Zapisz się do wydarzenia #PoraNaLoda, by być na bieżąco. Poznań Miastem Lodów!\nW mojej ocenie: całkiem dobrze. Bekon czuć przez cały czas, ale nie jest mocno intensywny. Nieco bardziej przybiera na sile, gdy trafiam na jego kawałki. Choć i tak lepsza jest suszona śliwka. Karmel też gdzieś się przewija, także jest dobrze – moje oczekiwania zostały spełnione.\nTo nie były do końca lody bekonowe. To były lody z kawałkami bekonu i suszoną śliwką. Ten bekon faktycznie w smaku się ujawniał i, przynajmniej jeśli chodzi o moją porcję, całkiem konkretnie. Śliwka przekonywała mnie mniej, ale czego odmówić na pewno nie można, to fantazji przy tworzeniu tego smaku. No bo powiedzcie – wpadlibyście na taki pomysł?\nDo tego wzięłam sobie sorbet z grejpfruta i muszę przyznać – był świetny! Orzeźwiający, lekko goryczkowy, jak to przy grejpfrucie. Na pewno godny polecenia.\nLody bekonowe to duże słowo, ale ostatecznie wyszło całkiem smacznie. Wielce ciekaw byłem, jak udało się uzyskanie esencji bekonowej i zamiana jej w lody. Na miejscu spotkaliśmy co prawda co innego, ale grunt, że udane.\nTo raczej lody karmelowe z dodatkiem bekonu i suszonej śliwki. Słodko-słone, zbalansowane tak, że raczej nikt się nie oburzy i może śmiało próbować zostawiając strach za sobą. Fajna odskocznia od codziennej słodyczy, ale na pewno nie wytrawna – zasmakuje każdemu, kto lubi lody, nie musi lubić eksperymentować.\nNa co dzień, w przeciwieństwie do większości swoich redakcyjnych kolegów, nie jestem fanem łączenia mięsa z czekoladą, pizzy z nutellą i innych tego typu wyczynów. Jednak tym razem było zaskakująco dobrze.\nBekon ze swoim słonym posmakiem był, ale przebijał się dość skromnie, nie wpieprzając się z butami na pierwszy plan. W takich proporcjach był nie tylko akceptowalny, ale bardzo smaczny. Suszona śliwka i karmel dopełniają genialny smak. Aż chce się poprosić o kolejną gałkę.\nA wiecie co jest najlepsze? Czarna porzeczka, która wziąłem extra.\nLokalizacja: Wroniecka 17, Poznań | fanpage\nCeny: 4 zł / porcja\nWspółczynnik „zwycięstwa z anoreksją”: bejkon!\nGDZIE MAMY ZJEŚĆ W MAJU?\nZnów pytam, gdzie mamy zjeść w tym miesiącu. Skupiamy się na dwóch miastach – w Poznaniu i Warszawie. Co dla nas proponujecie? Głosowanie zamykamy w piątek, 8 maja, o godz. 15.00.\nJakie miejsce w Poznaniu powinniśmy odwiedzić w maju?\nĘ Rybę (37%, 172 Votes)\nCafe La Ruina / Raj (22%, 101 Votes)\nKombinat (16%, 73 Votes)\nZUOM KARLOS (14%, 63 Votes)\nŁyżki Dwie (11%, 50 Votes)\nJakie miejsce w Warszawie powinniśmy odwiedzić w maju?\nMr. Pancake (45%, 130 Votes)\nNiezłe Ziółko (23%, 66 Votes)\nPikatneria (14%, 41 Votes)\nBoston Port (11%, 31 Votes)\nRing the Bell (7%, 19 Votes)\nTagi: bekon, karmel, lody, lodziarnia, śliwka, wroniecka\nTak jak myśleliśmy, po ogromnym sukcesie Wytwórni Lodów Tradycyjnych w Poznaniu pojawiają się kolejne lodziarnie z lodami produkowanym domowymi sposobami. Jedną z takich lodziarni jest… Lodziarnia na Wronieckiej. Byliśmy i sprawdziliśmy.\nROBIMY PORN FOODY (maj 2015): Czekoladowe pankejki i lody bekonowe\nTen porn food różnił się od poprzednich. Po pierwsze był drugim porn foodem, w którym w daniu głównym nie było mięsa, po drugie był pierwszym, w którym zamawialiśmy dodatkowe jedzenie. Absolutnie nie dlatego, że jedzenie było niedobre. Ale może od początku.


Radio dla Ciebie reklamuje się w autobusach\nW kampanii reklamowej Radia dla Ciebie prowadzonej w mazowieckich autobusach wykorzystywany jest logotyp tej stacji z częstotliwościami odpowiednimi dla danego miasta. Taki przekaz ma budować świadomość stacji wśród stałych i nowych słuchaczy.\nAkcja obejmuje tylne i boczne szyby, wnętrza oraz system Digital Signace w 120 autobusach kursujących po całym Mazowszu. Kampania potrwa do grudnia bieżącego roku.\nDołącz do dyskusji: Radio dla Ciebie reklamuje się w autobusach\ndobrze,ze okleili ten autobus, przynajmniej szyba nie wypadnie z tego wraka, i to na to idzie abonament?\nObserwatorze specjalisto !\nChciałbym tylko zaznaczyć, że takich autobusów jeździ niestety 90% po terenie Mazowsza i to one właśnie są najbardziej widoczne dla potencjalnych słuchaczy.\nautobusy są jakie są, za to naklejki z logo RDC rzucają się w oczy - i o to chodzi....\nwiem, ze chodzi o to zeby pieniadze z abonamentu zasilily kase podupadajacych firma przewożacych ludzi zabytkami ))\n"obserwator 2" napisał(a): Obserwatorze specjalisto !\nCzy to radio jest w takim samym stanie jak te autobusy?


Myśliwi z koła łowieckiego "Bór" w Birczy koło Przemyśla: Chodzi o obcowanie z przyrodą. Nie poluje się po to, by zabijać - nowiny24.pl\nMyśliwi z koła łowieckiego "Bór" w Birczy koło Przemyśla:...\nMyśliwi z koła łowieckiego "Bór" w Birczy koło Przemyśla: Chodzi o obcowanie z przyrodą. Nie poluje się po to, by zabijać\nOdstrzał dzików to temat, który ostatnio wzbudził dużo emocji. Dlaczego myśliwi mówią o sobie, że są obrońcami przyrody? Czym dla nich jest polowanie?\nUWAGA! TVN, x-news\nData dodania: 12.02.2019, 14:47 Ostatnia aktualizacja: 13.02.2019, 11:12\nKażdego roku na Podkarpaciu organizowanych jest około dziesięć polowań zbiorowych. Reporterka "Uwaga! TVN" uczestniczyła w jednym z nich. Polowanie zostało zaplanowane w kole łowieckim „Bór” w Birczy. Uczestniczyło w nim dziesięciu myśliwych i naganiacze.\n- Polowanie to nasze hobby. Chodzi przede wszystkim o obcowanie z przyrodą. Nie poluje się po to, by zabijać. W powszechnej świadomości mamy kiepski wizerunek. Ludzie, którzy mieszkają w miastach nie mają pojęcia o tym, co robimy i dlaczego. Myśliwi zajmują się gospodarką łowiecką, regulują populację zwierząt – podkreśla Tomasz Łaski, myśliwy z koła łowieckiego „Bór” w Birczy.\nMyśliwi zostali rozstawieni przez głównego łowczego, co około sto metrów. Wcześniej wylosowali swoje stanowiska. Naganiacze mieli do przejścia pod górę około dwa kilometry.\n- Polowanie to mądra ingerencja w świat przyrody. Musi być poprzedzona wieloma obserwacjami. Kiedy tak się na nie spojrzy, dopiero wówczas rozumie się sens naszej pracy – dodaje Tomasz Janowicz, leśnik i myśliwy.\nNapięcia na linii społeczeństwo – myśliwi nie są niczym nowym. Zwierzęta, głównie dziki przeszkadzają rolnikom. To im koła łowieckie płacą odszkodowania za wyrządzone szkody.\n- Linia napięcia między myśliwymi a rolnikami istnieje od zawsze. Rolnicy mają żal, że watahy dzików przychodzą i niszczą ich uprawy. Z perspektywy rolników najlepiej byłoby gdyby dzik zniknął całkowicie, ale nie możemy na to pozwolić - mówi Janowicz.\nMyśliwi z Koła Łowieckiego "Ryś" w Przemyślu uratowali w Starzawie cztery dziki, pod którymi załamał się lód [ZDJĘCIA]\nfot. Koło Łowieckie "Ryś"\nZ początkiem stycznia wybuchła medialna burza. Ministerstwo środowiska ze względu na występowanie groźnej dla świń choroby, afrykańskiego pomoru świń (ASF) , wskazało na konieczność wzmożonego odstrzału dzików.\n- W Gdańsku zdarzało się, że dziki chodziły po ulicach. Jeśli nie regulowalibyśmy ich ilości, to w niedługim czasie, te dziki były tak liczne jak samochody na naszych ulicach – komentuje Stanisław Pajączek, myśliwy.\nWniosek ministerstwa odczytano jako wezwanie do masowego odstrzału, grożącego eliminacją gatunku. Zaczęły się protesty.\n- Nie może być sytuacji, w której nie będzie okresu ochronnego dla dzików. Nie ma możliwości by myśliwi strzelali do prośnych loch, albo przekraczali ilość sztuk do odstrzału. Etyka myśliwego na to nie pozwala. To nie tak, że jesteśmy mordercami i wystrzelamy wszystko, co się rusza – zaznacza Stanisław Pajączek.\nNiedługo po wniosku ministerstwa okazało się, że planowany odstrzał ma być nawet mniejszy niż w zeszłym roku, a także, że ministerstwo nie wydało nakazu strzelania do prośnych loch.\n- Są żelazne zasady, których się trzymamy. Chodzi między innymi o szybkie dobicie trafionej zwierzyny, tak aby się nie męczyła oraz nie strzelanie do samic w okresie ochronnym – komentuje Stanisław Pajączek.\n- Jestem przeciwny żeby wybić wszystkie dziki, tego nie wolno nam zrobić. Ustrzelenie lochy w okresie ochronnym to hańba dla myśliwego – zaznacza Arkadiusz Wiśniowski.\nFrania 17 luty, 14:10\nTeż mi wymówka "chodzi o obcowanie z przyrodą"banda hipokrytów mających rozrywkę w zabijaniu zwierząt.Zajeżdża do lasu dziana elitka wypasione auta poubierani od stóp do głów i strzelają do bezbronnych zwierząt.tylko gatunek ludzki stać na tak niskie pobudki.Zwierzęta owszem [...]\nMyśliciel 2 16 luty, 20:04\nMyśliciel z ciąg rurki bo ci powietrza braknie a wiesz kto w rurkach chodzi ,przejdż się w nocy przez las zobaczysz jaki z ciebie chojrak\nPiter 14 luty, 23:30\nGość 13 luty, 20:44\nGłupoty głupie gadanie i śianie propagandy\nMarek 13 luty, 17:59\nMyśliwi nie są potrzebni do regulacji populacji zwierząt. Mało tego, to co właśnie robią, tylko szkodzą. Przyroda sama umie zadbać o każdą populację. A myśliwi dokarmiają dziki cały rok,tworząc karmniska, albo lepiej można to nazwać "nęciska". Nie mają nic wspólnego z [...]\nWszystkie komentarze (47) forum.nowiny24.pl\nBeata Terczyńska, 18 lutego 2019\nKonsultacje przeprowadzone zostały w okresie od 21 stycznia do 8 lutego.\naf, 18 lutego 2019\nPod Tarnobrzegiem ciągnik zderzył się z mazdą\nJedna osoba trafiła do szpitala po zderzeniu się ciągnika rolniczego z osobową mazdą. Do wypadku doszło na skrzyżowaniu dróg w Stalach, w gminie Grębów.


Napad na jubilera w Rybniku. Złodzieja schwytał przypadkowy przechodzień i strażak, który wracał z fałszywego alarmu na terenie bazyliki!\nWszystko działo się w sobotę około godziny 11. Do jubilera przy ulicy Rynkowej wszedł mężczyzna. Zaczął oglądać zegarki i biżuterię. W pewnym momencie zabrał dwie kasetki ze złotem i wybiegł ze sklepu.\nEkspedientka wybiegła za nim. Zaczęła krzyczeć: "Złodziej". Jeden z przechodniów schwytał mężczyznę. Akurat przejeżdżał tamtędy wóz straży pożarnej - strażacy wracali akurat z fałszywego alarmu w rybnickiej bazylice.\n- Strażacy ujrzeli szarpiących się mężczyzn. Jeden ze strażaków pomógł zatrzymać złodzieja - mówi Bogusława Kobeszko, rzeczniczka rybnickiej policji.\nZłodziej zdążył wyrzucić kasetki, odzyskano je. Na razie brakuje jednego kolczyka, ale pewnie zostanie znaleziony.\nZłodziej ma 41 lat. Miał dwa promile alkoholu w wydychanym powietrzu.


Nie palcie w piecach śmieciami - apeluje burmistrz Chełmna | Chełmno Nasze Miasto\nNie palcie w piecach…\n(DD) 25 grudnia 2016, 11:46\nGęsty dym to często oznaka tego, że w piecu płoną śmieci Sławomir Mielnik\nStrażnicy miejscy regularnie otrzymują sygnały od mieszkańców, którzy podejrzewają, że ich sąsiedzi palą śmieciami. Świadczą o tym gęsty, czarny dym i przykre zapachy z kominów.\nSygnały takie są sprawdzane. Na razie jednak strażnicy nikogo nie ukarali. Nie jest to łatwe, także dlatego, że „dowody” zdążą spłonąć przed ich wizytą. Ale nie jest to argument, aby ryzykować i wrzucać do pieca plastiki, stare szmaty i wszystko inne co wpadnie w ręce. Takie śmieci płonąc wydzielają trujące substancje.\nTuż przed świętami burmistrz Mariusz Kędzierski wystosował apel do mieszkańców, także właścicieli firm, przypominając w nim, że - zgodnie z ustawą - „kto termicznie przekształca odpady poza spalarnią odpadów (...) podlega karze aresztu albo grzywny, która może wynieść nawet do 5 tys. zł”.\nBądźcie ostrożni! Dzieciom przypominają policjanci z Chełmna [zdjęcia]\nZgodnie z przepisami w piecach dozwolone jest tylko spalanie niektórych odpadów. Są to: kora, drewno (o ile nie jest ono nasączone substancjami chemicznymi lub lakierowane), papier i tektura.\nCo włożyliśmy do pieca skontrolować możestraż miejska. Komu przyjdzie do głowy pomysł, aby nie wpuścić funkcjonariuszy albo w inny sposób utrudnić im przeprowadzenie kontroli, może podlegać karze pozbawienia wolności do lat 3.\nNa szczęście, dotąd chełmińscy strażnicy nie mieli potrzeby, aby wnioskować o takie sankcje.


Rowerzyści uwielbiają stojaki typu u - CatchTheFlow\nW dzisiejszych czasach ludzie mają znacznie większość świadomość tego, w jaki sposób należy dbać o swoje zdrowie. Z tego własnie powodu uprawiamy sport, jeździmy na przykład na rowerze, by dbać o kondycję. Jeśli tylko sami jesteśmy miłośnikami takiej formy spędzania wolnego czasu, z pewnością znamy dobrze stojaki rowerowe różnego typu.\nNiektóre z nich umożliwiają wygodne ustawienie przy nich roweru i zabezpieczenie go, inne mniej. Jednymi z ulubionych dla rowerzystów typów stojaków są stojaki typu u. Są one bardzo łatwe w obsłudze i na szczęście coraz częściej spotykane w miastach. Jazda na rowerze jest bardzo przyjemnym sposobem na aktywne spędzanie wolnego czasu, a wiele osób jeździ nim nawet do pracy. Jeśli często poruszamy się tym pojazdem, powinniśmy mieć jednak możliwość bezpiecznego przymocowania go odpowiednich stojaków. Warto zwrócić uwagę przede wszystkim na stalowe stojaki rowerowe typu u. Stojaki tego typu są najczęściej wykonywane z profili lub rury, wykorzystuje się do tego stal nierdzewną lub ocynkowaną. Taki rodzaj materiału sprawia, że stojaki są bardzo odporne na działania atmosferyczne, przede wszystkim nie zachodzą rdzą. To bardzo ważne, gdyż tego typu sprzęt jest z tego powodu bardziej wytrzymały i rowerzyści mogą z niego korzystać bez obaw.\nPrzy takim stojaku bardzo łatwo jest nie tylko oprzeć rower, ale także zabezpieczyć go przed kradzieżą. Stojaki tego typu nie są drogie, a ich dodatkowym walorem jest to, że jednocześnie służą jako bramki ochronne, które mogą zostać rozmieszczone w odpowiednich punkach w mieście. Dzięki temu tego typu bramki będą zabezpieczały dane obszary prze potencjalnymi wypadkami. Rury takich stojaków mają różną średnicę, modele z grubszą rurą będą oczywiście nieco wytrzymalsze, chudsze rury jednak są również bardzo wysokiej jakości. Dodatkowo należy zaznaczyć, że stojaki rowerowe wyglądają bardzo estetycznie i można zdecydować się na wybór produktów w odpowiednim kolorze. Dobrym rozwiązaniem może być na przykład wstawienie stojaków o innym kolorze, w różnych częściach miasta. Na pewno nabierze ono dzięki temu niepowtarzalnego charakteru.\nStojaki są bardzo przydatne, gdyż dzięki nim można wygodnie postawić i zabezpieczyć przed kradzieżą rower, co sprawia, że nie leżą one w losowych miejscach miasta. Dobrze jest dbać o to, by w naszym mieście znajdowały się takie pożyteczne i estetyczne przedmioty. Warto zastanowić się nad tym, czy nie powinno być zasady, jakie w danym miejscu mają być kolory takich stojaków. Dzięki temu będą się dobrze prezentowały.


40 rocznica śmierci kpt. Leonida Teligi (1917 – 1970) - Marynistyka.pl\nWyprawa zaczęła się 25 stycznie 1967 r. w Casablance, dokąd „Opty” dowieziono statkiem. Było to konieczne wobec przedłużających się przygotowań, zimowa żegluga była niemożliwa, a na przeżycie kolejnego roku Teliga po prostu nie miał pieniędzy. Trasa prowadziła poprzez Wyspy Kanaryjskie, Małe Antyle do Kanału Panamskiego, gdzie doszło do przykrego incydentu z amerykańską administracją Kanału, która zastanawiała się kilkanaście dni zanim przepuściła jacht z kraju komunistycznego. Interweniowała polska ambasada w Waszyngtonie, a Teligę wzięła w obronę nawet prasa światowa. Dalej trasa wiodła przez Galapagos, Markizy, Tahiti, Bora-bora do Fidżi. Z tego etapu powstała relacja w formie „Miniatury Morskiej” pod tytułem ,,Opty – od Gdyni do Fidżi” wydana w 1970 roku.\nNa Fidżi Teliga wobec problemów z uzyskaniem wizy australijskiej podjął decyzję o pominięciu tego kontynentu. Ponieważ także odwiedziny RPA były wówczas niemożliwe, zaowocowało to trwajacym 165 dni „skokiem” o długości ponad 13200 mil morskich bezpośrednio do Dakaru. Teliga pobił w ten sposób osiemdziesięciopięcioletni rekord samotnego przebywania non-stop w morzu. Do Dakaru Teliga dopłynął odczuwając już chorobę nowotworową. Zdołał jeszcze doprowadzić jacht do Casablanki, gdzie zakończył rejs 30 kwietnia 1969 r. Z Maroka wrócił do Warszawy samolotem prosto do szpitala. W trakcie choroby zdołał jeszcze doprowadzić do wydania drugiej części relacji, „Miniatury Morskiej”: ,,Opty – od Fidżi do Casablanki” i rozpoczął pisanie książki, której dokończenie przerwała mu śmierć 21 maja 1970 r. Książkę pod tytułem „Samotny rejs Opty” (Wydawnictwo Morskie, Gdańsk, 1973 i 1976), w oparciu o pozostawione materiały, listy i notatki, wydał trzy lata po śmierci Leonida jego brat Stanisław.


List do DZ: Tak fatalnego rozkładu jazdy Kolei Śląskich jeszcze nie było - Dziennikzachodni.pl\nList do DZ: Tak fatalnego rozkładu jazdy Kolei Śląskich...\nList do DZ: Tak fatalnego rozkładu jazdy Kolei Śląskich jeszcze nie było\n30 grudnia 2012 30.12.2012 Aktualizacja: 31 grudnia 2012 19:49 31.12.2012 19:49\nCo cenimy w Kolejach Ślaskich? Oto odpowiedź ©ARC Dziennik Zachodni\nList do redakcji: Koleje Śląskie muszą się dopiero rozpędzić...\nKoniec kryzysu na torach. 31 grudnia Koleje Śląskie jeżdżą zgodnie z rozkładem\nSpółka Koleje Śląskie postanowiła, że w nowym rozkładzie jazdy prawie WSZYSTKIE pociągi OSOBOWE (29 z 30 pociągów na trasie z Gliwic do Zawiercia oraz 29 z 29 pociągów na trasie z Zawiercia do Gliwic) nie będą zatrzymywać się na jednej (lub kilku) ze stacji: Będzin, Dąbrowa Górnicza Sikora, Chruszczobród lub Wiesiółka!\nRozkład jazdy Kolei Śląskich KLIKNIJ TUTAJ I ŚCIĄGNIJ\nDotychczas pociągi osobowe zatrzymywały się na tych stacjach mniej więcej co pół godziny, w nowym rozkładzie będą zatrzymywać się mniej więcej co godzinę! Chciałbym podkreślić fakt, że pociągi będą kursować na trasie pomiędzy Katowicami a Zawierciem, ale nie będą się ZATRZYMYWAĆ na powyżej wymienionych stacjach! Zrozumiałbym gdyby te pociągi nie kursowały w ogóle (bo Kolejom Śląskim brakuje taboru lub maszynistów żeby obsłużyć ruch osobowy w całym województwie śląskim), ale te pociągi KURSUJĄ, ale na niektórych stacjach po prostu się nie zatrzymują!\nKoleje Śląskie dyskryminują mieszkańców Zagłębia\nPytam jaki to pociąg OSOBOWY, który nie zatrzymuje się na WSZYSTKICH stacjach osobowych? Pytam w jakim celu powyżej wymienione stacje są pomijane przez pociągi OSOBOWE? (bo naturalne jest że nie zatrzymują się pociągi przyspieszone i pociągi pospieszne). Czy JEDNA minuta "zaoszczędzona" dzięki temu, że pociąg nie zatrzyma się na stacji jest tego warta? (pociąg zatrzymujący się na wszystkich stacja pokonuje trasę z Gliwic do Zawiercia w godzinę i 28 minut, natomiast pociąg który nie zatrzymuje się na jednej ze stacji, tę samą trasę pokonuje w godzinę i 27 minut)\nPytam dlaczego spółka Koleje Śląskie dzielą swoich klientów (pasażerów) na gorszych (tam gdzie się nie zatrzymują wybrane pociągi OSOBOWE) i lepszych (tam gdzie takie pociągi się zatrzymują)? Wszędzie mówi się o wyrównywaniu szans, likwidacji barier dzielących ludzi, ale jak widać spółka Koleje Śląskie idzie "pod prąd" tego nurtu i stwarza nowe podziały i bariery. W ten sposób ludzie z małych miejscowości kolejny raz są dyskryminowani i utrudnia im się codzienne życie (dojazd do szkół, uczelni czy pracy)! Niestety nie każdego stać na codzienne dojeżdżanie samochodem, a bezpośrednie połączenie autobusowe do Katowic czy Gliwic nie istnieje (a podróż autobusem z przesiadką jest ponad dwukrotnie dłuższa niż pociągiem).\nChciałbym przypomnieć, że spółka Koleje Śląskie nie jest firmą prywatną dla której liczy się tylko i wyłącznie rachunek ekonomiczny zysków i strat. Przypomnę, że Koleje Śląskie są finansowane przez Urząd Marszałkowski, a zatem z pieniędzy publicznych (więc i z pieniędzy mieszkańców Będzina, Tucznawy, Sikorki, Chruszczobrodu i Wiesiółki). Ponadto pasażerowie "dyskryminowanych" stacji płacą za bilety dokładnie tyle samo ile pasażerowie ze stacji "uprzywilejowanych".\nW związku z tym skandalicznym traktowaniem kilku stacji na odcinku Gliwice - Zawiercie powstał protest, który można znaleźć\nZGADZASZ SIĘ Z AUTOREM LISTU? NAPISZ KOMENTARZ\nJohnny (gość) 02.01.13, 23:56:41\nZgłoś naruszenie treści / 39 / 45\nTo jest juz kpina !! Czemu pociąg o godzinie 12.31 o nazwie dziwnej tzn jakaś piernatka na trasie zwardoń - Katowice jest puszczany dopiero z Węgierskiej górki ?? to już jest kpina z pasażerów...rozwiń całość\nTo jest juz kpina !! Czemu pociąg o godzinie 12.31 o nazwie dziwnej tzn jakaś piernatka na trasie zwardoń - Katowice jest puszczany dopiero z Węgierskiej górki ?? to już jest kpina z pasażerów ..dzięki wam żeby dojechać do bielska trzeba sobie kupić dwa bilety miesięczne .. w d**** mam takie koleje ! nierozumiem też czemu został zlikwidowany pociąg o 08.00 z Rajczy Centrum oraz z Bielska po 20 ?? to jest juz skandal !!!!! i jeszcze te śmieszne wagony , w których nie można drzwi otworzyć a już nie wspominając o obsłudze pociągu !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! zwiń\nmajk (gość) 01.01.13, 17:20:38\nTen rozkład jest ogólnie śmieszny. Jeżdze z Katowic do Gliwic. To czy pojade 38 minut czy 40, jak zawsze zalezy od tego czy pociag będzie zatrzymywac sie na wszystkich stacjaach. Jezeli 38 , to...rozwiń całość\nTen rozkład jest ogólnie śmieszny. Jeżdze z Katowic do Gliwic. To czy pojade 38 minut czy 40, jak zawsze zalezy od tego czy pociag będzie zatrzymywac sie na wszystkich stacjaach. Jezeli 38 , to odpada okolo 3-4 stacji. Moim zdaniem bezsens, zeby dla 2 minut wyrzucac kilka stacji.\nTo samo dzieje sie na trasie Katowice-Pszczyna. Pociag przewozow zatrzymywal sie na stacji piasek i kobior. Wysiadalo tam i wsiadalo lacznie moze z 20-30 osob. Tyle widzialem popoludniu, a rano pewno duzo wiecej. Teraz jak jechalem od 9 grudnia, to moze raz pociag sie tam zatrzymywal. Wspolczuje tym ludziom, bo zostali doslownie oderwani od swiata normalnego. Pogratulowac Kolejom, zeby dla kilka minut doslownie robili takie cyrki. Co z tego, ze podroz do bielska skraca sie z 15 minut, jak ludzie wsiasc do pocoagu nie moga. Jak bede chcial szybko zajechac do bielska to dopace i pojade intercity lub jakims pospiesznym.zwiń\nTo je dobry durch ślonski tradycyjny rozkład jazdy!\nJerzy Histeryk (gość) 01.01.13, 14:41:07\nKto tego nie rozumi ten Gorol i V Kolumna Warszawy!!\nRAUSS ze Ślonska kierym się niy podobo!!\nDo Jerzy (histeryk)\nPolak (gość) 06.01.13, 13:57:38\nJerzy (historyk) raczej histeryk - jaki historyk taka wypowiedź . A to co życzysz innym by wróciło do Ciebie i na pewno wróci.\nOla (gość) 31.12.12, 17:40:52\nSyty głodnego nie zrozumie - okazuje się,że rzeczywiście przysłowia są mądrością narodów.Mieszkańcy większych miejscowości,których problem nie dotyczy uważają,że wszystko ok. Każą nam się przesiąść...rozwiń całość\nSyty głodnego nie zrozumie - okazuje się,że rzeczywiście przysłowia są mądrością narodów.Mieszkańcy większych miejscowości,których problem nie dotyczy uważają,że wszystko ok. Każą nam się przesiąść do samochodów lub furmanek albo,jak było tuż po wojnie,biegać na nogach do najbliższej stacji.Sorry ale może zrozumiecie nas gdy Wasz autobus nagle przestanie zatrzymywać się na najbliższym dla Was przystanku bo okaże się,że wsiada tam za mało osób a zatrzymanie autobusu też kosztuje.Co do pociągów to jeszcze znalazłabym kilka stacji do wycięcia - może zostanie tylko Zawiercie,Dąbrowa,Będzin,Sosnowiec i już będziemy w Katowicach.Szczęśliwego Nowego Rokuzwiń\nBezsens na trasie S2\nSławkowianin (gość) 31.12.12, 17:19:08\nPowtarzam treść mojego komentarza do innego artykułu.\nOczywiście, że konieczna jest korekta rozkładu jazdy. Lecz nie taką którą dokonano od dnia 22 grudnia - Przykład linia S2 Sławków -...rozwiń całość\nOczywiście, że konieczna jest korekta rozkładu jazdy. Lecz nie taką którą dokonano od dnia 22 grudnia - Przykład linia S2 Sławków - Sosnowiec/Katowice.\nLiczba kursów, w porównaniu z tym, co oferowały w przeszłości Przewozy Regionalne, wybitnie wzrosła. Lecz, no właśnie.……. zdaje się, że zwiększenie kursów jest samą w sobie sztuką dla sztuki.\nGodziny dojazdu do/z Katowic są niedostosowane do potrzeb podróżnych. Pociągi i autokary odjeżdżają stadami, a potem są długie przerwy.\nPrzykłady odjazdy z Sosnowca\nPociąg 5,32 autokary 5,45 potem przerwa 90 minut i następne stado 7,16 i 7,33 przerwa 120 minut i kolejne stado. I tak dalej, i tak dalej do końca dnia ….. Do tego dochodzą jeszcze autokary dublujące tę samą trasę, które nie zatrzymują się na żadnych stacjach pomiędzy Sosnowcem a Sławkowem. Nie muszę dodawać, że i te autokary odjeżdżają w tym samym czasie, co przywołane kursy. Czy naprawdę nie da się tak ułożyć grafiku, by zlikwidowac dwugodzinne przerwy w krsowaniu?\nTragedią jest powrót linią S2 z Katowic po pracy. Kursy skomunikowane z pociągami/autokarami z Sosnowca są o godz. 15,16 a następnie dopiero o 17,16. Dla kogo jest ta pełna, dwugodzinna przerwa? By było ciekawiej, to stada autokarowo-kolejowe dla tych kursów wyjeżdżają z Sosnowca w odstępach 4 i 6 minut. A potem dwie godziny i nic …\nKilkakrotnie jechałem tymi pociągami/autobusami. Niedostosowanie rozkładu jazdy powoduje, że są to puste przeloty. Pasażerów, w całym pociągu/autokarze można policzyć na palcach dwóch rąk a niekiedy nawet niekiedy jednej.\nKoniecznośc przesiadki w Sosnowcu, co wydłuża podróż o około 20 minut, to już inna historia.\nyhyhm (gość) 31.12.12, 09:26:59\nOwszem dla KŚ nie liczy się tylko rachunek zysków i strat... dlatego te pociągi zatrzymują się co godzinę... Gdyby liczył się tylko zysk... to podejrzewam, że pociągi tam by nie stawały......rozwiń całość\nOwszem dla KŚ nie liczy się tylko rachunek zysków i strat... dlatego te pociągi zatrzymują się co godzinę... Gdyby liczył się tylko zysk... to podejrzewam, że pociągi tam by nie stawały...\nSpójrzmy na problem Katowic Ligoty... stacja która zaczyna ożywać i nagle ucinają większość połączeń i zostawiają na Piotrowicach... dla mnie niezrozumiałe gdyż więcej osób korzystało zawsze z Ligoty (choćby nawet jest tam czynny dworzec, jest jaki jest ale jest) i nagle zostaje SKR i Rybnik a reszta, reszta na Piotrowicach...\nKŚ co prawda podpierają się badaniami potoków, po czym na pytanie czy były przeprowadzane odpowiadają, że nie były. Ale zatrzymanie pociągu na stacji na której nikt nie wsiada lub wsiada 6 osób na dobę to nie tylko strata minuty/dwóch ale i kasy... hamowanie/ruszanie kosztują zwłaszcza w lokomotywach których w końcu jest sporo...\nA na marginesie to chcę przypomnieć, że KŚ nie takie złe... Pamiętam jak to PR wycięły w styczniu połowę SKR i Gliwice-Bytom z powodu... zimy (że niby taboru nie było) i tak zima trwała... trwała... trwała... minął czerwiec a w PR nadal zima była... upał 30 stopni a tabor niesprawny z powodu ZIMY... KŚ może nie wypaliły... ale to jest dla nas ogromna szansa... aby mieć kolej na poziomiezwiń\nwili (gość) 31.12.12, 13:39:30\nPR to tylko cięły wszystko co się da . Abo to zima , abo to nie rentowne , a bo to coś ,wszystko tylko żeby kasę wyciągnąć i sobie na premie . A KŚ może coś pokaże , ale jak wiadomo na to trzeba...rozwiń całość\nPR to tylko cięły wszystko co się da . Abo to zima , abo to nie rentowne , a bo to coś ,wszystko tylko żeby kasę wyciągnąć i sobie na premie . A KŚ może coś pokaże , ale jak wiadomo na to trzeba czasu . A Koleje Śląskie z mojej perspektywy to zostało rzucone lwom na pożarcie . Ktoś chciał aby Śląsk po raz kolejny został upokorzony . zwiń\nasa (gość) 31.12.12, 02:08:42\ngdzie można znalezc nowy rozkład jazdy KŚ (od 9 lutego)?\nwili (gość) 31.12.12, 13:32:03\nNie ten rozkład\nSławkowianin (gość) 31.12.12, 17:25:01\nTo jest rozkład od 9 grudnia a nie od 9 lutego, a o taki rozkład pyta @asa\nPrzypuszczam, że rozkład od 9 lutego nie jest jeszcze opracowany.\nniezadowoleni? --> odmarsz do szkieleczczcyzny !\nspragniony normalnosci (gość) 30.12.12, 22:14:54\nZróbcie sobie wlasne koleje, tzn. kupcie (zorganizujcie i sfinansujcie), a nie......\nNasze koleje działają bez zarzutu.\nWarszawiok (gość) 01.01.13, 14:42:22\nSam zobaczysz jak przyjedziesz do pracy do nas ;-)\ntypowo śląska odpowiedź, jak ktoś jest niezadowolnony ze śląskiego to ma być cicho\nwrocławiak (gość) 31.12.12, 14:17:11\nNo tak kolejny przejaw śląskości- pobrać podatki od takich terenów i figa z makiem, bo to śląskie drugiej kategorii. Dokładnie tak samo robi Opolskie z 3 zachodnimi powiatami i mocno się dziwi, że...rozwiń całość\nNo tak kolejny przejaw śląskości- pobrać podatki od takich terenów i figa z makiem, bo to śląskie drugiej kategorii. Dokładnie tak samo robi Opolskie z 3 zachodnimi powiatami i mocno się dziwi, że to one chcą rozpier...ic to pseudowojewództwo od środka.zwiń\nhmmm, to naprawde "strrrrraszne"\nZabrze to je to (gość) 30.12.12, 22:12:16\n"W ten sposób ludzie z małych miejscowości kolejny raz są dyskryminowani i utrudnia im się codzienne życie" - co za nonseny, ojej, wszystko ma plusy i minusy, zielone peryferie tez. A czy w USA, D,...rozwiń całość\n"W ten sposób ludzie z małych miejscowości kolejny raz są dyskryminowani i utrudnia im się codzienne życie" - co za nonseny, ojej, wszystko ma plusy i minusy, zielone peryferie tez. A czy w USA, D, NL etc. to pociagi zatrzymuja sie w kazdym Pipidówku Tylnym ???? Dojazd do najblizszego miasta jest taki niefair, a za brak np. autobusów odpowiadaja koleje ?????? Ojejjj, to polowa Szwajcarów, Hiszpanów, Szotów czy Belgów jest strasznie "dyskryminowania", napiszmy w tej sprawie petycje do Strasbourga i ONZ !!!!!!!!!!!!!!zwiń\nNie wiem jak w USA, ale w Czechach zatrzymują się w każdym pipidówku\nmk (gość) 31.12.12, 08:06:39\nMało tego w wielu pipidówkach są kasy albo chociaż poczekalnie. Przykładowo dworce wraz z kasami lub chociaż poczekalniami są w takich wsiach jak Bystrzyca, Nawsie, Olbrachcice, Dziećmorowice,...rozwiń całość\nMało tego w wielu pipidówkach są kasy albo chociaż poczekalnie. Przykładowo dworce wraz z kasami lub chociaż poczekalniami są w takich wsiach jak Bystrzyca, Nawsie, Olbrachcice, Dziećmorowice, Mosty u Jabłonkowa. U nas pozamykane nawet w dzielnicach Katowic - marznij sobie podróżniku, bo nas nie stać na takie luksusy jak ogrzewana sala.zwiń\nzgodzić nie zgodzić\nwili (gość) 30.12.12, 21:59:05\nTu można polemizować . Fakt że pociągi osobowe powinny zatrzymywać się na wszystkich stacjach i przystankach . Taka ich rola . Na trasie "średnicowej"ja nazywa się linię Gliwice-Zawiercie...rozwiń całość\nTu można polemizować . Fakt że pociągi osobowe powinny zatrzymywać się na wszystkich stacjach i przystankach . Taka ich rola . Na trasie "średnicowej"ja nazywa się linię Gliwice-Zawiercie -Częstochowa Osobowa istnieje tychże przystanków za dużo . W Będzinie 3 przystanki oddalone od siebie o parę kilometrów . Pomiędzy Będzinem a Będzinem Miasto , gdyby nie zakręt to można by zobaczyć pasażerów drugiej stacji .Zachęcam Pana Piotra do zapoznania się z rozkładem jazdy na linii np. Tarnowskie Góry - Krzepice lub Kłobuck (S82/S83) i porównania liczby kursów powiedzmy na stacji Herby Nowe i do refleksji nad tym że Boronów jest pod względem ludności większy od Wiesiółki czy Chruszczobrodu . Jak z pewnością Pan zauważy i tak jestwście skomunikowani o niebo lepiej od innych . No chyba że Wy w Zagłębiu uważacie się za lepszych niż Ślązacy .zwiń\npasażer (gość) 06.01.13, 14:20:57\nWili twoja wypowiedź jest taka. Wili z pretensjami do Pana Boga -Panie Boże Jorguś mo dwie kozy i tak mu się dobrze powodzi a jo taki bjydny - Pan Bóg do Wili - Wili no to powiedz, co zrobić, aby...rozwiń całość\nWili twoja wypowiedź jest taka. Wili z pretensjami do Pana Boga -Panie Boże Jorguś mo dwie kozy i tak mu się dobrze powodzi a jo taki bjydny - Pan Bóg do Wili - Wili no to powiedz, co zrobić, aby poprawić twoją dole, Wili na to do Pana Boga, Panie Boże niech Jorgusiowi zdechną obie kozy - kropka.zwiń