Tragiczny wypadek w zakładzie Rokita - Radio Wrocław\nTragiczny wypadek w zakładzie Rokita\nSylwia Jurgiel\t| Utworzono: 2014-11-21 15:45\nMłody mężczyzna wciągnięty przez maszynę podczas pracy przy taśmociągu na terenie zakładu PCC Rokita w Brzegu Dolnym - do zdarzenia doszło wczoraj, ale dopiero dziś spółka informuje o wypadku. Poszkodowany 22-latek został natychmiast przewieziony do szpitala. Niestety mimo podjętej akcji ratunkowej zmarł. Przyczyny zdarzenia są obecnie ustalane przez odpowiednie służby, w tym inspekcję pracy.\nPrawda prawda to cała rokita\nOd kilkunastu lat pracownicy obstukiwali gumowym młotkiem sól, którą zarastały rolki a teraz mówią skąd ten młotek i że niby transporter miał pracować bez obsługi a on polazł tam na wycieczkę.\nLudzie ,ich taktyka,umarl w szpitalu tylko nie na terenie rokity.Inspekacja Pracy trzyma strone zakladu ,zreszta Prokuratura tez, a docvhodzic beda czy to byl wypadek kilka miesiecy zeby miec czas na mataczenie i kombinacje. W finale wykreca sie ze wszystkiego, a winny bedzie biedny chlopak


"303. Bitwa o Anglię" w świecie gry World of Warplanes! Film już w kinach! - WP Film\n"303. Bitwa o Anglię" w świecie gry World of Warplanes! Film już w kinach!\nWargaming, wielokrotnie nagradzany twórca popularnej gry World of Warplanes, łączy siły z dystrybutorem filmu „303. Bitwa o Anglię” firmą Kino Świat. Z okazji 78. rocznicy podniebnej bitwy gracze będą mogli poczuć się jak polscy bohaterowie z Dywizjonu 303.\nMiłośnicy World of Warplanes będą mogli wziąć udział w podniebnych lotach samolotami Hawker Hurricane, którymi latali bohaterscy Polacy z Dywizjonu 303. Dodatkowo World of Warplanes stworzyło nowy ekran hangarowy z modelem samolotu Hawker Hurricane i lotniskiem RAF Northalt, które zostały pokazane również w filmie. Hangar i samolot Dywizjonu 303 w grze World of Warplanes pojawią się wkrótce.\n"World of Warplanes to nie tylko bardzo angażująca gra,” mówi Al King, dyrektor marketingu World of Warplanes, "To także miejsce spotkań miłośników lotnictwa, którzy uwielbiają historię II wojny światowej. Praca z firmą Kino Świat jest więc dla nas czymś naturalnym.” Wargaming nie pierwszy współpracuje ze światem filmu. Wcześniej był także partnerem "Furii” w reżyserii Davida Ayera z Bradem Pittem w roli głównej, czy docenionej przez widzów i krytyków "Dunkierki” Christophera Nolana.


Irackie zespoły ambient\nIrackie zespoły - Zespoły ambient - Zespoły muzyczne\nIrackie zespoły ambient. Zespoły muzyczne.\nZnaleziono zespołów muzycznych: 0. Zespoły spełniają kryteria: zespoły irackie, z gatunku ambient.\nTagi wyszukiwania zespołów: kraj Irak, muzyka iracka, zespoły irackie, gatunek Ambient.\nSpis zespołów - irackie zespoły ambient - zespoły muzyczne


Którzy chodzą do schudnąć - Dieta schudnąć z pomocą żółtka\nKtórzy chodzą do schudnąć\nDZIEWCZYNA vs DIETA dieta, aby usunąć tłuszcz z brzucha dziewczynka\nĆwiczenia na spalanie tłuszczu dla kobiet w domu samouczki wideo ile można schudnąć w jeden dzień, liny, można schudnąć podczas przyjmowania antykoncepcji Jak usunąć tłuszcz z mebli kuchennych z płyty MDF. Węglowodany szybko schudnąć Opinie Kobiety, które skutecznie utracone, relaks i leczenie. Pobieranie redukcja wagi jakie skutki uboczne Reduxine.\nSchudła 20 kg i całkowicie zmieniła swój styl! [Sablewskiej sposób na modę] tanie apteki odchudzające dla dziewcząt do 15 lat\nTo znaczy, gdy chudniesz dziewczynę Ovesol pomaga schudnąć, folią owija w odchudzaniu książka o utratę wagi rating. Zjawisko nadwagi Forum, które faktycznie schudł na diecie, maść do odchudzania własnymi rękami ćwiczenia jogi czysty boczne.\nJAK SCHUDŁAM 75 KG? Metamorfoza! Testy na cienkiej gryki którzy chodzą do schudnąć\nStraciłem 10 kg na Forum Opinie tych, którzy schudł na diecie białkowej, Termin utrata masy od obręczy Kundalini Joga pomaga schudnąć. Co jeść na śniadanie odchudzanie masować do usunięcia stron wideo, dieta grzebień VIBRA opinii lekarzy pas ton odchudzanie.\nHow to lose weight? Tabela kalorii gotowych produktów na 100 gramów na utratę wagi\nCo obciążenie pomaga schudnąć jak schudnąć podnoszenia hantle, zasilany przez wzdęcia Granat odchudzanie skuteczne. Utrata masy ciała i aktywności fizycznej opinia lekarska o zielonej kawy jak odchudzanie, Dieta ziemniaczana schudnąć 7 kg tygodniowo jest to możliwe, aby schudnąć, jedząc słodkie.\nJak NIE ćwiczyć na SIŁOWNI Inna domu 2 cienki film którzy chodzą do schudnąć\nIle czasu można stracić 3 kg czy możliwe jest, aby wziąć kąpiel z sody oczyszczonej do odchudzania, schudnąć szybko 10 kg wagi utraconych opinie Jak pozbyć się tłuszczu w ekstrakcie. Wszystkie rodzaje herbaty odchudzającej schudnąć jeść co dwie godziny, jedzenie sportowe dla sgonki tłuszczu schudnąć, w ciągu 1 godziny 1 kg.\nJAK SCHUDŁAM 13 KG? imbir herbata przepis na utratę wagi w domu\nPilne schudnąć 15 kg. jak dwa tygodnie, aby schudnąć w nogach, Jak schudnąć bez szkody dla zdrowia Jest to możliwe, aby schudnąć z opinii rower treningowy. I odchudzić od 120 ćwiczenia ze zdrową napędu opinii odchudzania, wszystko za kilka czy możliwe jest, aby schudnąć książki łatwy sposób, aby schudnąć za darmo.\nJAK SZYBKO SCHUDNĄĆ? schudnąć, kiedy ludzie palą\nReduxine 10 mg 10 kapsułki kupić którzy przez pewien czas stracił rower, ile kilogramów można zresetować za tydzień głodówki Ćwiczenia na odchudzanie Anita Łucenko tygodnia. Klipy do odchudzania gdzie umieścić swoje antycellulitowa maska z solą morską i kawy, co trzeba zrobić, aby stracić masy opakowania Nieruchomość kawa odchudzająca.\n10 kroków,aby WRESZCIE SCHUDNĄĆ jak schudnąć mam 14 lat którzy chodzą do schudnąć\nSpirulina odchudzające kapsułki cen usunąć tłuszcz z brzucha i ud wideo, Dieta rzucił brzuch farby do menu odchudzania. Schudnąć Gdyby całe ciało jak najlepiej, aby schudnąć w siłowni, ile kg Ci spadła na Glyukofazh okłady do utraty wagi z kawą.\n"Schudłam 13 kilo!" hudey na HB\nBieganie do utraty wagi oddechu podczas uruchamiania co do picia w nocy, aby schudnąć 2 kg, aktywny trening wideo na spalanie tłuszczu utratę od 96 kg do 70 kg. Prawdziwa historia odchudzania Polina Gagarina lewatywy dla wyników odchudzania przed i po, Chcę schudnąć 3 kg przepis na jak przyspieszyć metabolizm.\nNastolatka postanowiła przejść na dietę wacikową, żeby szybko schudnąć [Szkoła odc.354] jak schudnąć szybko nie robi nic\nMleko i banany wstrząsnąć do odchudzania jak schudnąć w ubiegłym miesiącu 45 lat, czego nie jeść, aby schudnąć szybko dokręcić skórę po utracie wagi. Sałatka z rukolą diecie Online Nie mogę schudnąć, Co to aplikacja do odchudzania Co zrobić, aby cienkie brzucha wideo.\nProsta dieta dla początkujących odchudzania\nDlaczego żołądek tak trudne do usunięcia\nZegarek Slimming Belt\nJak schudnąć przed nowym rokiem do 25 kilogramów\nPrzepisy na utratę wagi podczas ciąży\nWyszczuplający twarz i ręce\nĆwiczenia odchudzające krąg\nJak usunąć tłuszcz na pośladkach dla mężczyzn\nSchudnąć w lecie 6\nBiała glinka w przeglądach odchudzania\nWłaściwego odżywiania kobietom w ciąży nie nadwagą\nZaklęcia i rytuały do utraty wagi na gasnącym księżyca\nDieta dla kobiet w ciąży odchudzających 3 trymestrze\nKorpus maski na odchudzanie kąpieli\nJak schudnąć kalorii\nKalorii białka, tłuszczu mleka\nLiczenie kalorii, aby stracić masy zegarek\nJedzenie w ustalonym zestawem masy mięśniowej bez tłuszczu\nNa skutek odchudzania solarium\nMuszę szybko schudnąć\nPas wyszczuplający Super max turbo\nJak usunąć żołądek do pompowania w dupę\nProgram fitness odchudzanie ud\nGdzie można kupić dyski do odchudzania\nJak uzasadnić swoją wagę\nSquat wyszczuplający brzuch przez miesiąc\nKapsułki chiński lida\nPozbyć się pasożytów pomoże schudnąć\nStephen King odchudzające całkowicie czytać online\nCo sny ludzkiej odchudzania\nJest to możliwe, aby schudnąć bez iść na siłownię\nKsiążki Upewnij utraty wagi\nMetoda utraty wagi w ciągu tygodnia\nĆwiczenia dla odchudzających stronach wideo na tydzień


Jesteś tutaj: Przewodnik » Dania\t» Kuchnia\nCo jeść, co pić w Danii\nŚledź we wszystkich postaciach, smorrebrod - kanapka pełna dodatków i sosów, wędzony ser oraz piwo - to potrawy, którymi szczyci się Dania.\nTo kanapka i narodowa potrawa Danii. Spożywa się ją tu co najmniej od XIX wieku. Pierwotnie składała się ze słonego mięsa i pasztetu, poprzedzielanego krążkami cebuli. Współczesny smorrebrod to kanapka sporządzona z żytniego lub razowego chleba zawierająca dowolną kompozycję, koniecznie okraszoną sosem. Na kanapce może się znaleźć masło lub smalec, wędliny, śledzie, łosoś, cebula, sałata, szczypiorek, jaja na twardo, rzodkiewka lub ogórek marynowany. Smorrebrod nie są zbyt duże i podobne do tych na naszym stole. Jada się o każdej porze jako przekąskę lub np na lunch.\nNie jest ważne, czy jest smażony, marynowany, czy wędzony. Ważne, że od niego zaczyna się w Danii każdy większy posiłek. Podawany z roztartymi ziarnami jęczmienia był przez wieki główną potrawą na Bornholmie.\nDuński przysmak pochodzi z Fionii. Wędzi się go na słomie z owsa, co nadaje mu oryginalny smak.\nTo najpopularniejszy napój w Danii i nieodłączny element potraw ze śledzia. Dania słynie z browarów i produkcji piwa. Będąc w Kopenhadze warto zwiedzić browar Carlsberg i skorzystać z degustacji. Mając więcej czasu warto pojechać do wybudowanego w 1570 roku browaru Aalborgaarden, słynącego z wyrobu piwa jęczmiennego, ważonego nadal w drewnianych kadziach.


BAWIMY SIĘ W KARAWAN! Assassin's Creed: Origins #2 PLHD] - FooRmaN\nFooRmaN - BAWIMY SIĘ W KARAWAN! Assassin's Creed: Origins #2 PL/HD]\nSpodobał się filmik? Zostaw łapkę w górę! Nie spodobał się? To go łapka w dół! Jeśli chcesz być na bieżąco tu subskrybuj mój kanał: Facebook: Instagram: _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ Assassin's Creed: Origins to kolejna odsłona bestsellerowego cyklu gier akcji z otwartym światem, nad którą pieczę sprawowało wewnętrzne studio firmy Ubisoft, z siedzibą w kanadyjskim Montrealu. Produkcja stanowi swego rodzaju nowe otwarcie dla serii, wprowadzając szereg zmian, usprawnień i zupełnie nowych rozwiązań w mechanice rozgrywki oraz w konstrukcji fabuły. Jednocześnie jest pierwszą jej częścią, której akcja została osadzona w starożytności. Opisywana pozycja została wydana na wielu platformach – na ich liście pojawia się PC Windows. To właśnie wersja na komputery osobiste może się pochwalić najwyższej jakości oprawą graficzną – pecetowi gracze jako jedyni mogą się cieszyć z rozgrywki w natywnej rozdzielczości 4K. Fabuła Akcja Assassin’s Creed: Origins toczy się w starożytnym Egipcie, gdzie swoje początki miało bractwo tytułowych Asasynów. Za powstaniem owego ugrupowania stała intryga, którą gracze poznają w toku przygody, wcielając się w Bayeka z Siwy. Bohater był jednym z nubijskich wojowników, którzy przez wieki służyli faraonom jako agenci i elitarni stróże prawa. On i jemu podobni żołnierze stali się jednak reliktem przeszłości, kiedy do głosu zaczęły dochodzić greckie wpływy wprowadzane przez dynastię Ptolemeuszy – w obliczu zmian protagoniście nie pozostało nic innego, jak dostosować się do nowych realiów. Podobnie jak miało to miejsce w większości wcześniejszych gier z serii, oprócz wątku historycznego w opisywanej produkcji pojawiają się epizody osadzone w czasach współczesnych. Źródło:\nSzymon ... Dialogi postaci są za cicho ale ogółem zajebiste\nMa?gorz... Wrzucilbys skyblocka a nie jakies egipty etc :v\nwengorz... Da się nurkować\nMichasz... kiedy minecraft z flotharem ?\nKafo... Tego trupa to niosłeś normalnie jak worek kartofli XD Podrzucałeś nim, traktowałeś... nie traktowałeś normalnie.. Mogłeś jeszcze go z urwiska zrzucić.. I spokojnie nie miałby ci nic za złe... BO NIE ŻYŁ I TAK JUŻ XD A co do nurkowania to w Assassin's Creed: Unity nie możesz w ogóle wejść pod wodę tylko pływać. Natomiast w Assassin's Creed: Rogue można zanurkować pod wodę, tj. by przeciwnicy cię nie zauważyli tak jak w poprzednich częściach Assassinów. Origins jest pierwszym Assassinem w którym możesz nurkować pod wodę, eksplorować podwodne akweny i znajdować na dnie rośliny albo przedmioty.\nChikacu... znowu dialogi są zbyt cicho xd\nMaciejo... ominoles skrzynie w jaskini\nKafo... A miniaturka Panie furmanie TO GDZIE\njotde w... Na te punkty synchronizacyjne wystarczy poprostu wejść Bayekiem\nQbson t... kiedy sky block z flotharem?\nTheBuka... mas nową grę\nPan Pre... Pierwszy\nTagi użyte w filmie BAWIMY SIĘ W KARAWAN! Assassin's Creed: Origins #2 PL/HD]\n#foorman #po polsku #pl #hd #zagrajmy #assassins creed #origin #pustynia #Edward Kenway #Desmond Miles #Bayek #Bajek #egipt #podróże #gameplay #turysta #piramida #mitologia #egipska #bogowie #starożytność #assassins creed origins #assassins creed: origins


Masaż prostaty 24 - Przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego u 28\nCOOL Red - Tantrická masáž mąż jest chory gruczołu krokowego\nLeki stosowane w bólu przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego Leczenie zapalenia gruczołu krokowego w Ufie i ceny, Antybiotyki stosowane w leczeniu zapalenia gruczołu krokowego Leczenie lekiem ostrego zapalenia gruczołu krokowego. BPH w męskiej masażu olejki eteryczne stosowane w leczeniu zapalenia gruczołu krokowego, eglonil i gruczołu krokowego utwardzenia przez E. coli w prostacie.\nRecenze análního dilda Nexus Excel pro masáž prostaty masaż prostaty popełnić\nAnaliza prostaty Secrets Jak przedłużyć stosunek płciowy z gruczołu krokowego, Leczenie krokowego wlewając do wody z lodem radioterapii raka prostaty nawrotu. BPH nowe metody leczenia lekarstwo na zapalenie gruczołu krokowego rosyjskiej produkcji, Nowoczesna technologia w leczeniu przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego Samson Prostamol cena.\nMasaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Jak zaparzyć osika kora z gruczołu krokowego\nCzy mogę palić w leczeniu zapalenia gruczołu krokowego Czeboksary kliniki w leczeniu zapalenia gruczołu krokowego, pobierz esej na prostatę życie seksualne z BPH. Występy leczeniu zapalenia gruczołu krokowego ile jest masaż prostaty, zapalenie gruczołu krokowego lub wszystkie proste Kharitonov zarówno palpacyjne określić prostatę.\nCOOL Red - Jak na masáž prostaty blizny w prostacie\nPrzesiewowych w kierunku raka gruczołu krokowego mama traktuje gruczołu krokowego, lekarstwo na zapalenie gruczołu krokowego pidzheum Escherichia coli w soku prostaty to. Masażer prostaty domowej roboty pozbycie się przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego, Dmuchawiec z gruczołu krokowego zapalenie gruczołu krokowego w obecności wielu złogów.\nMam haka na raka. Rak prostaty Leczenie zapalenia gruczołu krokowego z gronkowcowe\nOpaski objawów przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego BPH YouTube w leczeniu zapalenia gruczołu krokowego, Leczenie zwłóknienia prostaty co zrobić, gdy torturowani gruczołu krokowego. Rowek prostaty która jest utworzona z rakiem prostaty, vitaprost Fort świece N10 To może być ze względu na nieprzyjemny zapach gruczołu krokowego.\nAfrodyta - masaż tajski w duecie Leczenie BPH perm\nZapalenie gruczołu krokowego nowoczesnych leków jak miód w leczeniu BPH, diklovit świece z gruczołu krokowego Leczenie zapalenia gruczołu krokowego aparatura irbis. Masażery prostaty Czelabińsk Tradycyjne przepisy z gruczołu krokowego, wielkość gruczolaka prostaty rak prostaty z przerzutami forum.\nMasáž prostaty - podrobný návod czy prostaty traci włosy\nVitaprost Czelabińsk cena cena vitaprost Samson Pharma, noc pion z gruczołu krokowego gruczołu krokowego lіkuvannya Lwów. Koszty transakcji BPH w Charkowie jak zrobić świece dla prostaty, Leczenie bólu stercza Ceny w Iżewsk w leczeniu zapalenia gruczołu krokowego.\nAneros Helix - masáž prostaty a Dominika - artlero.ru Masaż prostaty klinika\nJak prawidłowo wykonać masaż prostaty uzdrowienie sesji dla prostaty, Boli i wykonać analizę tajemnicy prostaty petrifikaty w prostacie. Jak podniecić prostatę zapalenie gruczołu krokowego i ból nóg, 5 zapukać gruczołu krokowego objawy zapalenia gruczołu krokowego lekarstwo.\nLeczenie prostaty - skuteczność 99% - Aliaksandr Haretski antybiotykoterapii w leczeniu zapalenia gruczołu krokowego\nMasaż prostaty z końcem w Krasnodarze Zalecenia WHO w leczeniu zapalenia gruczołu krokowego, Masażer prostaty PSA u mężczyzn z gruczołu krokowego. Cena Prostamol Iżewsk gruczołu krokowego. gruczolak prostaty i jej leczenia., schłodzone prostaty niż leczyć masaż prostaty erotyczny.\nRebel masáž prostaty Wpływ na masaż prostaty\nLeczenie zapalenia gruczołu krokowego xp leki przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego, Chiński plaster z gruczołu krokowego Kup w Krasnojarsku Chiny krokowego leki. Rak prostaty gruczolak ból zapalenie gruczołu krokowego u młodych dorosłych, patch do leczenia prostaty cenie która urodziła po leczeniu gruczołu krokowego.\nSymbol seksu i prostaty gruczolaka prostaty medycyna\nUHF do leczenia zapalenia prostaty przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego i częstomocz, BPH rozpoznanie przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego, co to jest gruczołu krokowego i pęcherza normą. Leki na prostatę jak leczyć zapalenie gruczołu krokowego medycynę ludową, antybiotyki, które brane przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego Depozyt tajne przygotowania prostaty.\nartlero.ru powiększenie prostaty wpływa na erekcję\nDiagnoza Objawy zapalenie gruczołu krokowego żona zasugerowała mi prostatę, chirurgia BPH Iżewsk gruczolaka prostaty ludowa. Seks po TURP Louise Hay rak prostaty, jak stosować ofloksacynę przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego mianowany Prostamol uno.\nMasaż prostaty - jak to się robi? Apollo-Sojuz z gruczołu krokowego wideo\nOpowieści prostanu Mova 5 klasy lekcji Prostata niedrożność jelit, uwolnienia w leczeniu zapalenia gruczołu krokowego Prostaty jak ją leczyć. Zapalenie gruczołu krokowego jest szkodliwy dla kobiet Techniki i metody stosowane w leczeniu zapalenia gruczołu krokowego, odwodnienie i gruczołu krokowego Embolizacja powikłań BPH.\nMasażer prostaty 2 w 1 które mogą być objawy zapalenia gruczołu krokowego\nRozproszonych zmiany objawów i leczenia prostaty może po onkologii prostaty, niż grozi męską prostatektomii masaż prostaty 15. VC wideo masaż prostaty Przygotowanie analizy soku prostata, przeciągając ból w okolicy prostaty Czy gruczołu krokowego kobietę.\nSPOTTY - NOMI TANG - MASAŻER PROSTATY I KROCZA analizuje cewki moczowej i prostaty\nGruczolaka prostaty Etiologia patogeneza Leki z gruczołu krokowego medycyny chińskiej, zapalenie gruczołu krokowego jest stagnacja masaż prostaty filmy porno. Urolodzy masaż prostaty Są to kamienie w gruczole krokowym, Co to jest objawy BPH zmiany w moczu, zapalenie gruczołu krokowego.\nNowoczesna diagnostyka raka prostaty łagodny przerost gruczołu krokowego\nProstaty zaprzeczył nogi Biopsja 3 + 4 prostaty, masaż prostaty dla siebie znaleźć dziewczynę do masażu prostaty. Świece z opinii krokowego propolisu Jak wziąć prostaplant, BPH pracy SPB Joga i prostaty leczenie.\nDominika porovnává pět pomůcek pro masáž prostaty - artlero.ru Urządzenia do leczenia BPH w domu\nKawa jest szkodliwa gruczołu krokowego Masaż prostaty, który pomógł, Masażer prostaty MAVIT SFM-01 Krew dla markerów prostaty. Crumpet robi masaż prostaty palec masaż prostaty, wynikających z zapalenia prostaty zwiększa ciśnienie jak usunąć ostre nasilenie zapalenia gruczołu krokowego.\nPretty Love Brave masażer prostaty BI-040032 Skończył w prostacie\nBPH, jak można dojść do cewnika Leczenie Prostata nietrzymania moczu, jak odróżnić hemoroidy i zapalenie gruczołu krokowego hartowanie organizmu na zapalenie gruczołu krokowego. Masaż prostaty Blagoveshchensk Masaż prostaty cena kursu, Najbardziej skutecznym środkiem bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego ze względu na zapalenie gruczołu krokowego krześle.\nZAPALENIE PROSTATY, ZAPALENIE GRUCZOŁU KROKOWEGO ANG PROSTATITIS Leczenie zapalenia gruczołu krokowego stagnacji\nPytania i odpowiedzi prostaty Masażer prostaty Mytishchi, może być, czy bezpłodność z przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego zaostrzenia przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego kodu ICD. Umiarkowany zwłóknienie prostaty masaż się z gruczołu krokowego, BPH i MAVIT ostry obraz gruczołu krokowego.\nLeczenie zapalenia gruczołu krokowego i sport\nKrem wosk oraz od sposobu krokowego używania\nWynik analizy biopsji prostaty\nTraktujemy ostre zapalenie gruczołu krokowego\nForum chirurgia BPH\nMasaż mąż z gruczołu krokowego\nPrzewlekłe zapalenie gruczołu krokowego montaż


„Po co wróciłaś…” 32 | Anna Pisze\n← Urodziny Wnusi K:):):)\nNiech każdy otrzyma…jak najszybciej →\n„Po co wróciłaś…” 32\nOpublikowano 26 lutego 2019, autor: anka\nAldona znalazła dla siebie fantastyczne zajęcie. Jak niegdyś Teresa w Cięciwie, tak ona tutaj postanowiła ujarzmić dziką roślinność szalejącą w ogrodzie, by choć w ten sposób odpłacić przyjaciółce za gościnę. Poza tym miała ochotę poczuć woń świeżo skoszonej trawy, poruszonej ziemi a z tymi zapachami nic nie może się równać. Kojarzą się zawsze z wakacyjną wolnością, życiem bez stresów i problemów, jakby w innym wymiarze czasu. Ubrała się w krótkie spodenki, starą kolorową koszulę zawiązała z przodu na supeł, włosy spięła, żeby nie przeszkadzały.\nNa elektrycznej kuchence postawiła „kocioł do gotowania jeńców” z zupą, a właściwie ze wszystkim z czego zupa miała sama powstać po odpowiednim czasie. Do ręki wzięła sierp i wyszła do ogrodu. Przed domem Sergiusz w asyście dziewczynek rozpoczął dzieło tworzenia piętrowego łoża dla chłopaków. Obok leżała Tina. Oczy miała zamknięte, ale co chwilę zerkała i sprawdzał czy coś jej nie grozi. Aldona obeszła dom dookoła i przystanęła przed ganeczkiem. Zdecydowała, że najpierw zajmie się zielskiem rosnącym pod przysłoniętymi liliowymi firankami oknami dużego pokoju. Założyła na ręce ogrodowe rękawice i pochyliła się biorąc w lewą rękę wiecheć trawy, ucinając go przy samej ziemi sierpem trzymanym w ręce prawej. Dawno temu babcia dokładnie pokazała jej jak to się robi. Zapamiętała się w tej pracy. Nie zwracała uwagi na nic więcej poza zwiększającą się powierzchnią, z której znikała zielonobrunatna plątanina roślin. Bolały ją plecy nienawykłe do tak niewygodnej pozycji. Uklękła więc podkładając sobie grubo złożoną gazetę i na kolanach posuwała się dalej. I tak szła od ganeczku do końca budynku i z powrotem, i jeszcze raz i z powrotem. Fizyczne zmęczenie dawało jej radość, cieszyła się, że nie obchodzi jej w tej chwili nic poza dotarciem na kolanach do srebrnego świerka, bo tyle postanowiła wykonać przed obiadem.\nKiedy ból pleców zmusił ją do wyprostowania się, wstała, przeciągnęła się kilka razy, rozciągnęła mięśnie i stawy znużone jednostajną pozycją i poszła po grabie. Wystarczyło kilka ruchów rąk by urosła wielka kopa zżętej trawy. Znów wzięła sierp do ręki, znów się pochyliła uradowana z pokonania słabości własnego ciała. Im więcej czuła fizycznego zmęczenia, tym lżej robiło jej się na duszy. Wreszcie osiągnęła cel dotarłszy do świerka. Usiadła na pieńku obok, oparła głowę o chropowatą korę starej jabłoni. Roześmianymi oczyma patrzyła na swoje dzieło. W wyobraźni widziała cały ogród doprowadzony przynajmniej do takiego właśnie stanu, altankę obrośniętą girlandami pnących róż oraz gąszcz krzewów dzikiej róży albo kłującego głogu broniącego dostępu z zewnątrz, bo gdyby nawet ktoś przedostał się przez płot, nie byłby w stanie pokonać żywej, kolącej zapory. Klasnęła w ręce z radości przypomniawszy sobie, że przywiozła ze sobą nasiona różnokolorowych malw zebrane podczas spacerów z przyjaciółkami na Imielinie, gdzie z roku na rok rosło ich coraz więcej na trawniku obok bloku. Podniosła się i z trudem prostując plecy pokuśtykała szukać reszty domowników.\n– Sergiuszu, gdzie jesteś – wołała. – Dziewczynki, gdzie was licho poniosło?\nZ sieni wyjrzała Tina machając ogonkiem.\n– Gdzie oni wszyscy są? Tinusiu, no gdzie? Powiedz.\nTina spojrzała w stronę schodów prowadzących na strych i szczeknęła spoglądając w górę.\n– Hej, wy tam na górze! Żyjecie jeszcze?\nW odpowiedzi usłyszała stukanie, szuranie i po chwili u szczytu schodów pojawiła się główka Moniki.\n– Żyjemy ale ciężko pracujemy – powiedziała – Stokrotki trzymają deski, w których tatuś wierci dziury a ja stękam, żeby one nie musiały, bo by się bardziej zmęczyły.\n– No to idź stękać dalej, nie przeszkadzaj sobie – śmiała się Aldona. – Zapytaj tylko tatę gdzie jest jakaś łopata, bo nie mogę żadnej znaleźć.\nBiedroneczka zniknęła na chwilę, po czym wróciła i przekazała informacje jednym tchem.\n– Tatuś powiedział że i tak nie znajdziesz a jak nawet znajdziesz to nie uniesiesz bo jest tylko jedna duża i bardzo ciężka i on musi zejść na dół i sam ci da i pytał po co a ja nie wiedziałam i już idzie bo widzę że idzie.\nSergiusz zszedł na dół i zdumiony patrzył na nią bez słowa. Nie miała pojęcia dlaczego. Idąc za jego wzrokiem – parsknęła śmiechem. Kolana miała ufarbowane trawą na brudnozielony kolor i ozdobione źdźbłami trawy malowniczo dyndającymi wokół nóg\n– Gdzie trawę wycinają tam źdźbła dyndają – oświadczyła. – Zobacz co zrobiłam. Nie myśl sobie, że tylko ty pracujesz.\n– No no no – pokręcił głową z niedowierzaniem. – Ty to wszystko teraz sama zrobiłaś?\n– Nie, krasnoludki i sierotka Marysia – uśmiechała się zadowolona, że zaskoczyła go rezultatem swych przedpołudniowych wysiłków. – Podoba ci się?\n– Jestem oszołomiony i zachwycony. I nigdy nie uwierzę, że dokonałaś tego sama. Na pewno masz kontakty z jakimiś pozaziemskimi istotami, które ci w tym pomagały, albo jesteś czarownicą. Mam rację?\n– Jak na to wpadłeś? Widocznie jesteś geniuszem, przykro mi, że wcześniej tego nie dostrzegłam.\nPrzytulił ją do siebie i na moment zapomnieli o całym świecie zasłuchani tylko w siebie.\nTrzęsienie ziemi nie zrobiłoby większego zamieszania niż szczekanie Tiny i dzikie wrzaski dziewczynek, które zobaczyły dzieło Aldony. Oczywiście zaoferowały swoją pomoc przy wycinaniu zielska, zaraz potem posprzeczały się o miejsce, w którym złożona ma być sterta trawy.\n– Przecież można ją ułożyć na konstrukcji z patyków i zrobić szałas – dowodziła Inka.\n– Wcale nie, bo szałas robi się z gałęzi, bez trawy, tylko z liśćmi – dowodziła Linka.\n– A właśnie, że trzeba dać trawę na jedną kupę a potem w środku wydłubać tunel i jaskinię – tłumaczyła Monika uwielbiająca „Dzieci z Bullerbyn”.\nAtmosfera stawała się coraz gorętsza, każda obstawała przy swoim zdaniu. Uspokoiły się dopiero wtedy, gdy Aldona zagroziła, że nie będą mieszkać w Ukrytym Pokoju, jeśli natychmiast nie zaprzestaną kłótni.\nPo obiedzie znów wzięła sierp do ręki siejąc spustoszenie wśród starych, splątanych, częściowo uschniętych warkoczy trawy pozwalając wyjrzeć na świat drobniutkim, zielonym, młodym ździebełkom. Zakopała w ziemi nasiona malw, tuż pod ścianą domu, mając świadomość, że za dwa lata zakwitną, potem będą się rozsiewać same i pozostaną tu na zawsze, ubarwiając świat kolorowym kwieciem.\nDzień za dniem mijał szybko przy pracy i zabawie. Sergiusz skończył piętrowe łóżko i postawił je na strychu. Był z siebie niesłychanie dumny – przedsięwzięcie było to nie byle jakie. Aldona szczerze podziwiała jego zdolności i głośno chwaliła. Mile połechtany pochwałami zrobił „początek” altanki w ogrodzie. Z mocnych listewek stworzył konstrukcję w postaci prostopadłościanu, która miała być oparta na grubych palach wkopanych w ziemię. Przyznał się, iż przed wyjazdem zaplanowali tę „budowlę” wspólnie z Jurandem a Teresa zadecydowała w którym miejscu powinna stanąć.\nDziewczynki nie pozwalały odpoczywać jedynemu mężczyźnie w tym domu. Goniły go do pracy ponieważ chciały mieć altankę już gotową, oczywiście dla siebie do zabawy. Musiał obiecać, że zrobi też ławeczki do siedzenia, koniecznie z oparciem.\n– Wydaje mi się, że znalazłyście biedakowi zatrudnienie aż do następnych wakacji. Dajcie mu wreszcie chwilę spokoju – nie wytrzymała Aldona. – Sergiuszu, zostaw to i chodź na spacer. Nie mogę pozwolić abyś w czasie urlopu wyzionął ducha z przepracowania. Powłóczymy się trochę po Skałkach.\n– My też możemy? – pytały dziewczynki.\n– Oczywiście. Nie zapomnijcie o aparacie, jest piękna pogoda więc i zdjęcia będą piękne.\n– Dzisiaj jest moja kolej, ja będę robiła zdjęcia – z dumą oświadczyła Biedroneczka.\n– Świetnie, no to w drogę, proszę wycieczki. Czy kierownik wycieczki jest przygotowany?\nTina tak błagalnie patrzyła za nimi, że zdecydowali się zabrać ją pierwszy raz na dalszy spacer. Doszli do kapliczki, potem skręcili w stronę Woli Filipowskiej. Dzieci ścigały się, fikały koziołki, turlały się z górki po chłodnej trawie, poznały smak owoców głogu, szukały orzechów w krzakach leszczyny.\nSergiusz trzymając Aldonę za rękę opowiadał co zrobi w Cięciwie zaraz po przyjeździe, bo tym razem ma pomysły najlepsze z dotychczasowych, bezkonkurencyjne.\n– Mamusiu, a my zamówiłyśmy pnące róże, żeby obrosły altankę, którą robi wujek – włączyła się Linka do rozmowy.\n– Gdzie zamówiłyście? – spytała zaskoczona Aldona.\n– Koło stawu mieszka wujek Marka, ma taką małą córeczkę i czarnego psa. I on ma w ogrodzie przecudne róże. Obiecał, że coś tam z nimi zrobi i będzie je można u nas posadzić, żeby rosły. Dobrze wymyśliłyśmy?\n– Bardzo dobrze. Coś podobnego, to ja mam takie mądre córeczki?\n– Mamusiu! – wołała Inka grzebiąca w kupie kamieni leżących na skraju pola. – Zobacz jaki kamień. Zaokrąglony ze wszystkich stron, jakby ktoś chciał z niego zrobić piłkę.\n– Jaką piłkę? Nie widzisz, że to jest ślimak olbrzym?\n– Pokaż. No, odciśnięty ślimak wielkolud!\n– Chyba wielkoślim…\n– To są amonity, pełno ich tutaj. Wyobraźcie sobie, że ich muszle mogły mieć średnicę dwóch metrów.\n– Nie chciałabym, żeby mi wyszedł na drogę taki wielki amoniak – poważnie powiedziała Biedroneczka trzymając w rączce kamień z odciśniętym fragmentem muszli potężnego głowonoga.\n– Nie amoniak tylko amonit, amoniakiem babcia okna myje – sprostowała Linka. – I nie wyszedł tylko wypełznął.\n– A skąd wiesz? Przecież wtedy nie żyłaś – broniła się Monika. – Może jeszcze wtedy miały nogi? A potem się nauczyły pełzać, całkiem sobie nogi pościerały i teraz nie mają. I są małe z wysiłku, bo jak pełzają to się pocą i dlatego są takie śliskie.\n– Wiesz kochanie, że to jest bardzo interesująca teoria – powstrzymując głośny wybuch śmiechu Aldona pieszczotliwym ruchem zwichrzyła paziową grzywkę na czole dziewczynki.\nRozmawiając i żartując doszli do wsi. Minęli mały domek w dużym, zapuszczonym ogrodzie. Taką prawdziwą chatkę. Z drzwiami, jednym okienkiem, zbudowaną z grubych, drewnianych bali pomalowanych kiedyś na przemian na biało i niebiesko.\n– Jeśli się nie mylę, mieszkała tu kiedyś ciotka Juranda. Zobaczcie, ktoś do nas kiwa, tam za płotem.\n– Przecież to Karolina. Gdzie ją przyniosło?\n– Nie ją przyniosło lecz nas – Aldona pomachała Karolinie ręką.- Zapomniałeś, że ona niedaleko buduje dom?\n– Cześć, tak się cieszę z tego spotkania – mówiła serdecznie Karolina gdy zbliżyli się do niej. – Jak się czuje nasza śliczna pacjentka?\nPoklepała Tinę, potarmosiła. Sunia nie bała się, nie uciekała, wprost przeciwnie, jak kot otarła się o nogi „cioci” i merdała ogonkiem.\n– Widzisz jaka ona mądra? – puszyła się Inka. – Ona ci podziękowała, że ją ratowałaś.\n– Na szczęście nie było to nic groźnego. Wygląda wspaniale, jakby jej było dwa razy więcej niż przedtem.\n– Je za cztery Azy, więc nic dziwnego, nadrabia – poklepała pupilkę Aldona.\n– Mam nadzieję, że pamiętacie o ślubie Jarka? A nie wiecie przypadkiem kiedy przyjedzie Jurand?\n– Nie mam pojęcia, ale przecież pamięta. Na pewno. Zresztą Teresa nie przepuści takiej okazji, możesz być o tym przekonana.\n– Uwaga, tu zaczynają się moje włości – powiedziała z dumą. – Nie wyobrażacie sobie jak się cieszę, że wreszcie robota ruszyła. Jeśli dobrze pójdzie, w co aż się boję wierzyć po tych wszystkich przestojach, to za dwa tygodnie stanie wiecha! Wczoraj kupiliśmy blachę na dach, malowaną, koloru koralowego. Zostały jeszcze do kupienia plastikowe rynny. W poniedziałek pojadę po drewno, które mam złożone u wujka w Tenczynku. Majster obiecał, że od środy będzie robił dach.\n– Jak tu ładnie – Aldona rozejrzała się na wszystkie strony. – I do stacji nie bardzo daleko. Cudny będzie twój domek, Karolinko. Potrafię go sobie wyobrazić po wykończeniu.\n– Ja widzę go co noc, w snach oczywiście. Wczoraj śniło mi się, że sama ze sobą kłóciłam się o to czy mają rosnąć róże czy bzy. Obudziłam się wściekła na cały świat, a gdy uświadomiłam sobie powód złego humoru, sama z siebie śmiałam się na głos aż mama przyszła sprawdzić czy nie zwariowałam.\nOprowadziła gości po budowie. Pokazała, w którym miejscu przebiega granica dzieląca jej ziemię i dom od własności brata. Usiedli na turystycznych składanych krzesełkach przy rozkładanym stoliku. Na miłej pogawędce czas szybko mijał i słoneczna jasność dnia przeszła w szarość wieczoru.\n– Czas wracać. Wsiadajcie do syrenki, zabiorę was do siebie na kolację – zdecydowała Karolina.\nJakoś się upchnęli w aucie. Sergiusz z Tiną z przodu, dziewczyny z tyłu jedna na drugiej jak sardynki w puszce, ale szczęśliwie dojechali. Spędzili wieczór w Krzeszowicach, ugoszczeni z wielką serdecznością przez mamę Karoliny. Musieli Jarkowi przyrzec, że będą na ślubie i na weselu. Linka podjęła się robienia zdjęć. Oczywiście najlepszych ze wszystkich, bo jakież inne mogłaby robić przyszła najsłynniejsza fotoreporterka Europy albo i całego świata? Bardzo poważnie rozmawiała jakby otrzymała prawdziwe zamówienie.\n– Ona musi zrobić takie fotki, żeby Maćkowi oczy wyszły całkiem na wierzch ze zdumienia – wyjaśniła Inka w drodze powrotnej.\n– Czy te moje córki naprawdę mają dopiero dziesięć lat? – spytała szeptem Sergiusza.\nTen wpis został opublikowany w kategorii Po co wróciłaś Agato?, Powieści. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\nEwa o Cisza przed burzą\nErvi o Różności w ramach odstresowania\nMysza w sieci o Cisza przed burzą\nW tym tygodniu: 4968\nW tym miesiącu: 12982\nObecnie Online: 76


Zostań Mistrzem Budownictwa Pasywnego i Energooszczędnego – Polski Związek Okna i Drzwi\nZostań Mistrzem Budownictwa Pasywnego i Energooszczędnego\nBy poid.eu 4 listopada 2021 17 listopada, 2021 No Comments\nPolski Instytut Budownictwa Pasywnego i Akademia Zdrowego Budownictwa wraz ze Związkiem Polskie Okna i Drzwi zapraszają do udziału w szkoleniu Mistrz Budownictwa Pasywnego i Energooszczędnego. Data rozpoczęcia naboru: od 30 listopada 2021 do 3 grudnia 2021 do 21:00. Start Programu Szkoleniowego: 7 grudnia 2021.\nPo co potrzebna jest wiedza o budownictwie pasywnym i energooszczędnym?\nOd 2021 roku wszystkie nowe budynki publiczne i prywatne muszą być obiektami niemal zeroenergetycznymi! Już teraz inwestorzy komercyjni, publiczni i prywatni wymagają umiejętności realizacji, projektowania i nadzorowania obiektów o niemal zerowym zapotrzebowaniu na energię!\nZmiany obserwuje się szczególnie w wymaganiach przetargów oraz zapytaniach inwestorów prywatnych.\nOtwiera się zatem rynek dla firm wyspecjalizowanych w tym obszarze!\nJuż dzisiaj zgłoś swój udział na maila: biuro@poid.eu lub pod nr tel.: 608 222 296\nMiędzynarodowy Program Szkoleniowy\nJedyne takie szkolenie z budownictwa pasywnego i wysoce energooszczędnego w Polsce! Dlaczego nie możesz tego przegapić? Ten Program Szkoleniowy można traktować jako obowiązkowy dla wszystkich uczestników procesu budowy m.in. z uwagi na założenia unijnej polityki efektywności energetycznej i zmiany w polskim prawie budowlanym, zgodnie z którymi od 2021 roku budownictwo o niemal zerowym zużyciu energii (tj. energooszczędne i pasywne) jest w Polsce wymagane prawem we wszystkich nowo budowanych obiektach publicznych i prywatnych!\nSzkolenie ma charakter interdyscyplinarny i zapewnia kompletną i niezbędną wiedzę do realizacji nowych i modernizacji starych obiektów w standardzie niskoenergetycznym, pasywnym i wyższym, w dwóch specjalizacjach jednocześnie: powłoka budynku oraz instalacje w budynku.\nSzkolenie dedykowane jest głównie dla osób profesjonalnie związanych z procesem budowy, jak np.:\nproducentów komponentów do budownictwa pasywnego i energooszczędnego\ndziały produktowe, rozwoju, handlowe,\ndziały wsparcia technicznego – technologicznego\ndystrybutorów, sieci handlowych\nprojektantów, audytorów energetycznych,\nnadzoru budowlanego, kierowników budów\nfirm budowlanych i wykonawczych\nrzemieślników, mistrzów rzemiosła budowlanego,\nproducentów obiektów prefabrykowanych\nPodczas Programu Szkoleniowego, uczestnicy zyskają:\n▪ praktyczną wiedzę jak skutecznie realizować i nadzorować budowę nowych i modernizację starych obiektów do niemal zerowego zapotrzebowania na energię w różnych technologiach, których koszt ogrzewania wynosi rocznie nawet jedyne 3 zł/m2,\n▪ gotowe rozwiązania, systemy, komponenty, materiały które pozwalają realizować obiekty nowe i modernizować stare do najwyższych standardów energetycznych. Eliminują wszystkie powszechne problemy z fizyką budowli i syndromem chorego budynku. To brak problemów jeszcze podczas budowy obiektów i spokój w trakcie ich eksploatacji,\n▪ interdyscyplinarną, kompletną i najbardziej aktualną wiedzę także w zakresie dostępnych rozwiązań i produktów, niezbędną do realizacji i nadzorowania obiektów o niemal zerowym zapotrzebowaniu na energię.\nPonadto po zdanym Międzynarodowym Egzaminie:\n▪ tytuł Eksperta Budownictwa Energooszczędnego i Pasywnego wpisanego na Europejską Listę Specjalistów Niemieckiego Instytutu Budownictwa Pasywnego w Darmstadt oraz Polskiego Instytutu Budownictwa Pasywnego w Gdańsku, stworzoną m.in. na potrzeby inwestorów prywatnych i instytucjonalnych. Z tych Elitarnych List Specjalistów Inwestorzy wybierają firmy i usługi do realizacji, nadzorowania, doradztwa przy obiektach w takich standardach.\n▪ Certyfikat, Logo i Tytuł Europejskiego Certyfikowanego Mistrza/Wykonawcy Budownictwa Energooszczędnego i Pasywnego cieszącym się ogromnym prestiżem i uznaniem, którym można się posługiwać obecnie już na całym świecie, gdyż szkolenie w podobnej formie odbywa się na wszystkich kontynentach\n▪ Szkolenie online – 40 h nagrań. Każda sekcja odsłaniana co tydzień w poniedziałek;\n▪ Dostęp do materiałów 24h/7, możliwe indywidualne tempo studiowania, opcja śledzenia postępów, możliwość wielokrotnych powtórek materiałów;\n▪ W każdy wtorek wsparcie online – 1-2h sesji Q&A do poprzedniego materiału;\n▪ Certyfikat Akademii Zdrowego Budownictwa po ukończonym szkoleniu;\n▪ platforma szkoleniowa online;\n▪ wymagana rejestracja Uczestnika przez formularz zgłoszeniowy;\n▪ po wykupieniu dostępu/pakietu dostępów każdy Uczestnik otrzymuje własne konto z loginem i hasłem.\nCzas Programu Szkolenia:\n▪ 10 tygodni, co tydzień nowe materiały oraz ćwiczenia do wykonania;\n▪ 5 sesji Q&A na żywo/ uzupełnienie i odpowiedni na pytania;\n▪ dostęp 2 lata do materiałów;\n▪ bezpłatne uzupełnienia materiałów, aktualizacje;\n▪ dostęp do zamkniętej Grupy Absolwentów – nowe kontakty, wymiana wiedzy i doświadczeń\nFirmy członkowskie Związku POiD mogą skorzystać z oferty specjalnej.\nWięcej informacji: Szkolenie Mistrz Budownictwa Pasywnego i Energooszczędnego dla branży stolarki okiennej i pokrewnych


Kolorowy domek dla maluchów jako element dekoracyjny - nizarkabbani.com\nWiele rodzin z dziećmi decyduje się na kupno domu z ogrodem. Relaksująca zieleń wokół domu, dużo wolnego obszaru, miejsce na przeprowadzenie rodzinnej imprezy, urządzenie grilla, czy zwyczajny odpoczynek po ciężkim dniu to zaledwie niektóre walory dysponowania własną przestrzenią.\nNaprzeciw prośbom konsumentów wychodzą deweloperzy, którzy, oferują nieruchomości z kilkudziesięciometrowymi ogródkami. Często jednak szczęśliwi właściciele domku z ogródkiem nie mają pomysłu w jaki sposób zagospodarować tę strefę. Tymczasem jest to niezwykle proste – wystarczy kupić sobie ogrodowy domek. Dzięki takiemu rozwiązaniu maluchy będą miały frajdę, a dorośli nie będą musieli się o nie martwić.\nDomki ogrodowe Domki ogrodowe można spotkać w różnych postaciach. Mogą to być wykonane z drzewa domki dla dzieci (-> zobacz więcej na przypominające te, które obejrzeć możemy na placach zabaw. Ogrodowe domki dla dzieci posiadają jednakże taką przewagę, że można je wyposażyć wedle uznania a także spędzać w nich całe dnie, nawet wtedy, kiedy pada deszcz lub wieje wiatr. Domki ogrodowe nierzadko zaopatrzone są w\nślizgawki. Czasem także w zestawie można otrzymać piaskownicę. Domki ogrodowe mają wiele zalet nie jedynie dla dzieci. Kiedy bowiem dorośli zaprzątnięci są wykonywaniem prozaicznych prac, mogą bez problemu pozwolić maluchowi na zabawę w ogródku, a tym samym dbać o jego bezpieczeństwo. Domki dla dzieci dbają o czas. Dzięki nim boisko uciech jest w ogródku natomiast rodzice trudnią się organizowaniem wyprawy, aby dziecko pobawiło się na ościennym placu zabaw.\nDomki ogrodowe nie muszą być skonstruowane jedynie z drewna i spełniać rolę małego placu zabaw. Dostępne są również podobne, ale zrobione z innych tworzyw i przeznaczone głównie do zabawy w ich środku.kontynuuj sucha karma dla kotaZ tego typu domków korzystają w dużej mierze dziewczynki, aby utworzyć w nich swoje małe imperium. Istnieją różne formy, wzory i kolory, dzięki czemu każdy maluch odnajdzie coś dla siebie. Spotkać można nawet domki ogrodowe posiadające dwa poziomy. Zabawki te zaopatrzone są w wiele narzędzi, działających tak, jak w normalnym mieszkaniu.\nSprawdź moje łącze - tam oczekuje na Ciebie nowa dawka rewelacyjnych wpisów. Nie czekaj! Będzie fajnie, jeśli zostawisz swą recenzję.\nNierzadko odnaleźć można dzwonek do drzwi, firanki w oknach a nawet płot izolujący domki dla dzieci (sprawdź kompletną propozycję pod adresem) od reszty przestrzeni.


Lasy pod stałym nadzorem. Fotopułapka uchwyciła podpalacza - TVN Meteo\nLasy pod stałym nadzorem. Fotopułapka uchwyciła podpalacza\nLasy PaństwoweFotokomórka uchwyciła podpalacza\nZwykła zabawa może przyczynić się do prawdziwej tragedii. W lesie należy zachowywać się ostrożnie z ogniem, szczególnie gdy jest sucho. Ostatnio strażacy uchwycili podpalacza na fotopułapce. Dzięki temu udało się zapobiec pożarowi, a także schwytać sprawcę.\nCo roku leśnicy przypominają, że każdy pożar to wielka tragedia dla środowiska. Giną nie tylko rośliny, ale i zwierzęta. To również ogromne zagrożenie dla życia, zdrowia ludzi i mienia.\nLeśnicy w systemie ochrony przeciwpożarowej coraz częściej wykorzystują nowoczesne rozwiązania. 19 kwietnia leśna fotopułapka, zamontowana na terenie Nadleśnictwa Krzystkowice (RDLP w Zielonej Górze), nagrała mężczyznę, który podpalał las. Dzięki urządzeniu szybko zlokalizowano miejsce podpalenia i ugaszono go. Ponadto sprawiedliwości stało się zadość, ponieważ podpalacz został zatrzymany przez policję.\nWybierając się do lasu, należy zachować szczególną ostrożność. Niemal na całym kraju występuje zagrożenie pożarowe. Jeszcze tydzień temu, kiedy było ciepło i mało opadów, w większości Polski panowało duże zagrożenie pożarowe. Ostanie opady deszczu spowodowały, że zagrożenie zmniejsza się. Obecnie w przeważającej części jest ono małe.\nJak poważna jest sytuacja potwierdza ostatnia akcja strażaków, którzy dzięki błyskawicznej akcji, zapobiegli rozprzestrzenianiu się ognia. Według leśników mogło spłonąć aż 10 ha lasów z Nadleśnictwa Czarna Białostocka. Ogień został wzniecony 27 kwietnia w pobliżu miejscowości Butrymowice.\nNadleśnictwo Czarna Białostocka, tak jak i wszystkie jednostki LP, kładzie bardzo duży nacisk na profilaktykę i wczesne wykrywanie pożarów. Na terenie nadleśnictwa już od połowy marca działa Punkt Alarmowo Dyspozycyjny, który koordynuje pracę pracowników terenowych nadleśnictwa, wspomaganych przez kamery zamontowane na wieżach przeciwpożarowych w miejscowościach Studzianki, Nowy Dwór i Kuźnica.


Linie krwi - Jesmyn Ward - ebook + książka - Legimi online\nLinie krwi ebook\nWspaniale, że polski czytelnik wreszcie dostaje do rąk książkę, od której Ward zaczęła opisywanie doskonale jej znanej części Ameryki, miejsca, w którym się wychowała i które - jak podkreśla w wywiadach - na zawsze ją ukształtowało.\nTytuł oryginału: Where the Line Bleeds\nCopyright © 2008 by Jesmyn Ward\nCopyright © for the Polish translation by Tomasz S. Gałązka, 2021\nProjekt okładki • Ula Pągowska\nDla Joshui Adama Dedeaux,\nktóry prowadzi, a ja podążam za nim.\nTedy się modlił Izaak Panu za żonę swą, iż była niepłodna;\ni wysłuchał go Pan, i poczęła Rebeka, żona jego.\nA gdy się dziatki trącały w żywocie jej, rzekła:\nJeźliż tak miało być, dlaczegożem poczęła? Szła tedy,\naby się pytała Pana. I rzekł jej Pan: […] dwojaki lud\nz żywota twego rozdzieli się […].\nBiblia Gdańska, Księga Rodzaju 25,21–23\nCzemu Jezus jest obstawiony aniołami,\na diabły obstawiają się ogniem?\nBo Bóg tak umiłował świat,\nże bandziora pobłogosławił kamieniem.\nNie przestanę, aż mnie poczują.\nBroń mnie, diable, bo chyba\nPan Bóg chce mnie zabić.\nPastor Troy, Vice Versa\nRzeka była młoda i mikra. U źródła sączyła się z czerwonej, gliniastej ziemi sośniaków południowego Missisipi, po czym wiła się wśród sosen, brązowa, ospała, korytem wyścielonym drobniutkimi szarymi i ochrowymi kamykami, tu płytka na dłoń, tam głęboka na trzech stojących chłopa, aż do piaszczystych, zielonych nizin nad Zatoką Meksykańską. Snuła się, tu szeroka, tam wąska, przecinana mostkami z drewna czy betonu, oklejona wąskimi wstążkami białych plaż, tu pod drzewami, tam poza lasem, aż wreszcie rozlewała się w uroczyska i wypływała w zatokę. Niedaleko ujścia, na jednym z takich mostków, w jego najwyższym punkcie, stanęli dwaj chłopcy, nastoletni bliźniacy. Przesadzili barierę, uczepili się spoconej, ciepłej stali za plecami. Rzeka Wolf pod nimi płynęła ciemna, głęboka, mierzwiona nurtem. Szykowali się do skoku.\nSłońce wzeszło ledwie parę godzin wcześniej, ale już było gorąco nawet jak na koniec maja. Christophe, szczuplejszy z braci, rozluźnił ramiona i wychylił się, sprawdzając, jak tu wysoko. Na barkach i wzdłuż pleców wylazły mu długie sznury mięśni. Christophe zastanawiał się, czy woda będzie bardzo zimna. Joshua, wyższy, krąglejszy dzięki cieniutkiemu sadełku na brzuchu i torsie, szerszy w barach, lekko oparł tyłek na stalowej balustradzie, bo za bardzo grzała. Christophe spojrzał na brata, miał wrażenie, że powietrze wokół niego faluje. Joshua wierzgnął, strącając z krawędzi piach i żwir. Zaśmiał się. Christophe poczuł, że ześlizgują mu się dłonie, i mocniej złapał balustradę. Znów zerknął na brata i uśmiechnął się, kącik ust wygiął mu się jak wędkarski haczyk. Wiedział, że w tym upale poci się bardziej niż zwykle, że dłonie robią mu się od tego śliskie. Obu braci wciąż jeszcze trzymało po chlaniu zeszłej nocy. Za trzy godziny zaczynała się ich uroczystość ukończenia szkoły średniej.\n– I co wy tam wyprawiacie, do cholery?\nPod nimi, nad samą wodą stał ich kuzyn Dunny z piwem w garści. Zaparkował samochód i zszedł nad rzekę, kiedy ściągali koszulki i buty. T-shirt obwisał na nim nisko i luźno, tylko na piwnym brzuchu robił się ciasnawy, a dżinsowe szorty ledwo trzymały się na tyłku. Ten most był jednym z najwyższych na wybrzeżu. Za szczeniaka wszystkie dzieciaki z Bois Sauvage przyjeżdżały tu na rowerach i potem przez cały dzień robiły kółko za kółkiem: skok z mostu, wpław do brzegu, bieg na palcach po rozpalonym betonie, żeby znów rzucić się do wody. Teraz bliźniacy byli już niemal za starzy na takie skoki. Christophe kojarzył, że chyba raz skoczyli stąd z Joshuą zeszłego lata, ale pewności nie miał. Kiedy o czwartej rano dobili kratkę browara i Christophe przypomniał sobie o moście, Dunny podbechtywał braci, ale sam odmówił skakania. Jak twierdził, miał już dwadzieścia pięć lat i nie mógłby balansować na poręczy jak wiewiórka na kablu telefonicznym, a oni jeszcze tak.\n– No, co jest, czarni, skoczycie wreszcie? – wołał teraz.\nChristophe spojrzał z ukosa na Joshuę, na twarz jak własną, ale przecież nie: pełne wargi, pokaźny, krągły nos, skóra barwy wody na mieliznach tam niżej – tyle czyniło ich bliźniakami. Gdyby przysunął się bliżej, zauważyłby i różnice: piegi na policzkach i uszach Joshui tam, gdzie Christophe miał czystą cerę, oczy brata w słońcu lśniące jak piwne, kiedy jego własne były wciąż tak ciemnobrązowe, że aż wpadały w czerń, włosy brata u nasady karku tak cieniutkie, że trudno je było zaplatać. Christophe przysunął się bardziej do Joshui, a gdy ręką przesunął po jego przedramieniu, przez chwilę czuł się tak, jakby dotknął sam siebie, skrzyżował własne przedramiona, stykał się i stykał. Był już gotów do skoku. W żołądku kotłowała mu się mikstura piwa i niepokoju, ale mógł jeszcze poczekać. Wiedział, jaki jest Joshua. Wiedział, że on sam lubi załatwiać wszystko raz-dwa, ale Joshua w pewnych sprawach potrzebował więcej czasu. Brat patrzył za wodę, śledził wzrokiem znikające w dali zawijasy koryta, przyglądał się przybrzeżnym domom, małym jak zabawki, na wpół przesłoniętym przez dęby, sosny, krzewy szeleszczące nad samą rzeką.\n– Ten tam po prawej, na górce, ten biały… Wygląda jak ten, co w nim kiedyś pracowała Ma-mee, nie?\nChristophe widział przez drzewa tyle, że dom był duży, biały i lśnił od okien. Pokiwał głową, próbując nie stracić równowagi.\n– Zawsze chciałem mieć kiedyś taki dom. Taki duży. Fajny.\nChristophe uwielbiał oglądać te domy, ale i nienawidził tego. Czuł się przez nie biedakiem. Myślał przez nie o Ma-mee, swojej babci, kiedy jeszcze była zdrowa i widziała na oczy, i szorowała podłogi u białych przez czterdzieści lat. Wiedział, że czeka teraz na nich w domu, mimo cukrzycy i ślepoty, z wyłożonymi na kanapie odprasowanymi togami. Przełknął ślinę, poczuł ciepłe piwo. Te durne domy psuły mu skok.\n– Zanim go kupimy, Jay, zdąży się ze starości rozsypać – zaśmiał się i splunął nad rzekę białą melą. Ślina poszła łukiem, szybko spadła. – Możemy wreszcie skoczyć, pojechać na wręczenie i zacząć zarabiać forsę?\nPot szczypał go w oczy. Joshua wpatrywał się w wodę, mrugał raz za razem. Christophe widział, jak brat przełknął ślinę – brały go nerwy przed skokiem. Jemu też na myśl o spadaniu w wodę rosła gula w gardle. Lato dopiero się zaczynało, wiedział, że woda będzie zimna.\n– No to dawaj, Chris.\nJoshua złapał go za ramię i pociągnął. Drugą rękę wyrzucił w powietrze, wychylając się naprzód. Christophe puścił balustradę i skoczył na brata, objął go w torsie, czuł w ramionach jego rozpalone, spocone ciało, wijące się jak schwytana ryba. Przez chwilę zdawali się zawisać w powietrzu, zastygli w dusznej wilgoci błękitnego nieba, wśród zieleni wokół, nad brązową wodą. Z oddali dobiegał dźwięk nadjeżdżającego drogą samochodu. Christophe usłyszał, jak Joshua wydycha całe powietrze, zacisnął palce na ramionach brata. Wtedy ów moment minął i zaczęli spadać. Runęli, uderzyli w wodę, letnia ciecz paliła w nozdrzach. Odruchowo otworzyli usta – woda zostawiała na językach muł, smakowała jak niesłodzona herbata. Pośrodku wezbranej mętnej rzeki obaj próbowali namacać stopami dno – puścili jeden drugiego, walczyli, żeby się wynurzyć. Wypłynęli na powierzchnię. Wokół kolorami, światłem, dźwiękiem wybuchł dzień. Wydmuchiwali z nosów gluty i wodę, Christophe szarpał głową ze śmiechem, Joshua drążył w jednym uchu małym palcem.\nNa brzegu Dunny zwijał blanta z zioła na handel, zanosząc się śmiechem. Liznął bletkę, żeby ją skleić, podmuchał, żeby wyschła, zapalił. Biały dym buchał mu z ust kłębkami. Stał nad samą wodą, rzeka muskała noski butów do koszykówki. Mrużąc oczy, Christophe widział, że szkarłatna skóra podchodzi tam już ciemnym rubinem. Dunny odskoczył znad brzegu, wyciągnął blanta w ich stronę. Christophe’a paliło w płucach, żołądek gilgotały mdłości.\nJoshua od razu pokręcił przecząco głową, splunął iskrzącym się strumieniem brązowej wody. Christophe rzucił się w stronę brata, złapał go za barki, próbował wepchnąć pod powierzchnię. Joshua wywinął się, wierzgnął, aż to on znalazł się na górze. Christophe zjechał pod wodę, tam chwycił go nurt, czepliwy jak palce brata. Słyszał, jak wyżej śmieje się Joshua, ale przez brąz rzecznej wody brzmiało to głucho, basowo. Wszystko tu było niewyraźne, rozmazane. Christophe wypuścił iskrzące się bąble powietrza, schwycił brata za miękkie, wyślizgujące się boki i ściągnął go w podwodną ciszę.\nW samochodzie Joshua wyciągnął z mokrych włosów Christophe’a przesiąknięty wodą patyk, wiotki jak sznurowadło. Dunny jechał powoli po szarym, żwirowatym asfalcie bocznych dróg wiodących do Bois Sauvage, mniej więcej co milę natykając się na jakiś dom, przyczepę kempingową czy inne auto, a tak poza tym – pustkowia, lasy, rowy w czerwonej glebie, zarośnięte krzewami mokradła. Joshua patrzył, jak Dunny wydmuchuje ustami dym i próbuje wtrynić Christophe’owi tego blanta, co go skręcił nad rzeką. Brat odmownie kręcił głową. Dunny wzruszył ramionami, sztachnął się i podkręcił muzykę, z głośników chrapliwie nawijał Pastor Troy, wzywał Boga i szatana, przywoływał anioły i demony, przeganiał całe to towarzystwo. Christophe ściągnął koszulkę i ugniótł w mokrą kulę, leżała mu teraz na udach. Jego bose stopy były oblepione piachem, tak jak i Joshui.\nTen wyciągnął się na tylnym siedzeniu, też bez koszulki, upuścił patyk na podłogę. Oparł policzek o tapicerkę drzwi, głowę do połowy wystawił za okno. Joshua uwielbiał tę okolicę: kochał pagórkowate tereny, przez które jechali, drzewa ocieniające boczne drogi, tworzące zielone tunele, tnące światło słońca na wstęgi. Z Chrisem grali w kosza w gimnazjum i liceum, więc po wyjazdach na turnieje do Jackson, Hattiesburga, Greenwood i Nowego Orleanu wiedział już, że większa część Południa tak właśnie wygląda: sosny i piaski, a między nimi małe miasteczka. Wiedział, że Bois Sauvage nie powinno mieć w sobie niczego szczególnego, no ale jak: tu znał każdy zagajnik, każdego bezdomnego psa, każdy zakręt każdej na wpół utwardzonej drogi, każdą spaczoną deskę w każdym koślawym, zdezelowanym domu, każdą ukrytą gliniankę. Inne przybrzeżne miasteczka miały wspólne granice, zrastały się ze sobą, tak że przejazd z jednego w drugie dało się zauważyć tylko po znakach charakterystycznych: tu stacja Circle K, tam kościół katolików, ale Bois Sauvage zagnieździło się w odosobnieniu w głębi zatoki, takie malutkie. Z trzech stron granice wytyczała mu natura. Od południa, wschodu i zachodu opasywały je mokradła – te same, w które toczyła wody rzeka Wolf, żeby przesiąkły stamtąd do Zatoki Aniołów i dalej, do Meksykańskiej. Tylko dwie drogi przecinały mokradła, biegnąc z Bois Sauvage do kolejnej miejscowości, St. Catherine. Od północy miasteczko ucinała autostrada, prosta jak linijka, za którą stroszyła się aż po horyzont gęsta szczota sosnowego lasu. Pięknie tu było.\nJoshua mógł zrozumieć, czemu rodziny Ma-mee i Papcia sprowadziły się tu z Nowego Orleanu, czemu szarpały się, żeby zapuścić korzenie w tej nizinnej, piaszczystej glebie, która w suche lato capiła zgniłymi jajami, a w mokre zaraz się podtapiała. W delcie Missisipi ziemia była tańsza, więc wzdłuż wybrzeża rozprzestrzenili się czarni Kreole. Łamaną angielszczyzną i francuszczyzną targowali się o swoje hektary. Jednak i oni, i ich sąsiedzi z białej biedoty utrzymywali się z roboty dla bogaczy, zupełnie tak samo jak w Nowym Orleanie: budowali sezonowe rezydencje wzdłuż plaży dla majętnych wychodźców z Nowego Orleanu, sprzątali je, pielęgnowali ogrody, a do tego łowili ryby, krewetki, zbierali ostrygi. Tu jednak mieli przestrzeń, mieli ziemię.\nTworzyli własne, zwarte społeczności: zawierali małżeństwa z podobnymi do siebie, na rdzawej glinie wznosili nieduże, koślawe domki. Siali i zbierali niewielkie plony. Hodowali konie, kury, świnie. W lasach za domami montowali tycie bimbrownie, słynące z czystości produktu, jego mocy, oleistej konsystencji, która przepalała gardło na wylot. Parcele dzielili potem między dzieci, a bywało ich w stadku siedmioro albo i tuzin. Dzieciaki od małego uczyli strzelać i kierować autem, posyłali je do jednoizbowych szkół, gdzie nauka kończyła się na siódmej klasie. Ich dzieci budowały własne koślawe domki, zawierały małżeństwa jako siedemnasto- czy czternastolatki i zakładały rodziny. A Bois Sauvage nazywały Bożym zakątkiem.\nDzieci ich dzieci dorosły, rząd zniósł segregację rasową w szkołach, więc posyłano potomków do szkoły państwowej w St. Catherine, gdzie w końcu mogli siadać w ławkach obok białych. Dzieci ich dzieci mogły już chodzić po plażach, spacerować po parku w St. Catherine i nie gonił ich stamtąd woźny, wrzeszcząc coś o czarnuchach. Dzieci ich dzieci kończyły liceum i znajdowały pracę w porcie, w małych sklepach, w restauracjach czy jak ich matki i ojcowie jako służące, cieśle, ogrodnicy, i nie ruszały się z miejsca. Jak podsypka z muszli ostryg, na której robotnicy z hrabstwa ubijali piasek i wylewali asfalt, mieszkańcy Bois Sauvage, i czarni, i biali, wryli się w czerwoną glinę i nigdzie się nie wybierali. Za każdym razem, kiedy Joshua wracał ze szkolnej wycieczki i autokar przejeżdżał przez mokradła czy zjeżdżał z autostrady do Bois Sauvage, miał wrażenie, że znów może swobodnie odetchnąć. Sam widok skromnej tabliczki z zielonej blachy znakującej zjazd z autostrady sprawiał, że coś przestawało uciskać mu żebra. Joshua potarł stopą o stopę, piasek złaził ze skóry wilgotnymi grudkami, które przywodziły mu na myśl stygnącą kaszkę.\nKiedy bracia rozmawiali o planach na życie, nigdy nie chodziło o wyjazd z Bois Sauvage, choć przecież mogliby wyprowadzić się do matki, Cille, która mieszkała w Atlancie. Co miesiąc słała przez Western Union pieniądze dla Ma-mee, żeby dołożyć się do wiktu i opierunku. Cille urodziła ich, kiedy jeszcze mieszkała u Ma-mee, a o przeprowadzce do Atlanty, żeby coś w życiu osiągnąć, zdecydowała, kiedy chłopcy mieli pięć lat. No i pojechała. Powiedziała Ma-mee, że ma już dosyć jeżdżenia z nią na sprzątanie, porządkowania cudzego bałaganu, odkurzania stołów od spodu, mycia drewnianych podłóg rozległych jak cały domek Ma-mee, poczucia bycia niewidzialną, kiedy znajdowała się w tym samym pokoju co kobiety wiecznie pachnące esencją różaną. Obiecała Ma-mee, że ściągnie chłopców do siebie, jak tylko znajdzie mieszkanie i robotę, ale tak nie zrobiła. Ma-mee opowiadała, że któregoś ranka, tak z jedenaście miesięcy po wyprowadzce Cille, stała w drzwiach ich pokoju i patrzyła, jak śpią w swoich identycznych łóżkach. Zapatrzyła się na ich kędzierzawe, rudobrązowe włosy, na drobne, podkulone kończyny, skórę barwy bursztynu, i postanowiła, że nie będzie pytać córki, kiedy zabierze dzieciaki. Właśnie tego lata włosy chłopaków podeszły mocną czerwienią, jak u Cille, zanim zrobiły się brązowe – jak płomień przechodzący w popiół, mawiała Ma-mee.\nTrzy tygodnie po owym poranku Cille przyjechała w odwiedziny. Nie poruszyła kwestii zabrania chłopców ze sobą do Atlanty. Siedziały sobie z Ma-mee na werandzie i to Ma-mee powiedziała jej, że ma przysyłać co miesiąc dwieście dolarów, a chłopcy zostaną w Bois Sauvage, u niej. Cille przystała na to, podczas gdy z podwórza do osłoniętej moskitierą werandy dobiegały okrzyki i śmiech bliźniaków, uganiających się za kurami Ma-mee. Ma-mee twierdziła, że w Bois Sauvage oddawanie dzieci na wychowanie innym członkom rodziny to norma. W czasach jej dzieciństwa, w latach czterdziestych dwudziestego wieku, kiedy z żywnością i lekami było krucho, ci, co mieli jedenaścioro czy dwanaścioro dzieci, oddawali często jedno czy dwoje rodzinom bezdzietnym, a już wśród krewnych takie roztasowywanie potomstwa, jak mówiła, działo się regularnie. Joshua znał w szkole masę dzieci wychowywanych przez dziadków, ciotki, kuzynów. Wciąż jednak żałował, że pastwił się wtedy nad kurami – żałował, że nie patrzył na rozmowę babci z mamą, nie widział twarzy Cille, nie wiedział, czy pozostawienie synów w Bois Sauvage sprawiło jej ból.\nTeraz Cille miała posadę kierowniczki w sklepie kosmetycznym. Po Papciu odziedziczyła zielone oczy, miała długie, kręcone włosy, a Joshua nie wiedział, co o niej myśleć. Sądził, że czuje wobec niej to samo co wobec jej sióstr, jego ciotek, ale czasami wydawało mu się, że to ją kocha najmocniej, a czasem, że wcale. Gdy dwa razy w roku przyjeżdżała w odwiedziny, wybierała się do restauracji i nocnych klubów, chodziła na zakupy z przyjaciółkami. Joshua rozmawiał o tym z Chrisem, sądził, że obaj żywią do matki pewne zdystansowane przywiązanie, ale pewności nie miał. Christophe nigdy nie rozmawiał z Cille przez telefon dłużej niż pięć minut, podczas gdy Joshua przeciągał te konwersacje, zadawał kolejne pytania, aż w końcu wymawiała się od dalszej rozmowy.\nJednak raz, kiedy przyjechała do nich w wakacje, po drugiej klasie liceum, taki koleś z St. Catherine, Rook, na boisku do kosza w parku podczas gry rzucił jakimś obleśnym tekstem o niej: że zajebistą dupę miała, czy coś. Christophe opowiedział potem bratu ze szczegółami, jak Rook z tym wyskoczył, że sapał wtedy, ziajał, bo się zgrzał, i dla Chrisa zabrzmiało to strasznie obleśnie. Joshua niczego nie słyszał, bo akurat wtedy był pod koszem, jako większy z braci obrabiał łokciem żebra Dunny’ego. Christophe był z piłką na skraju boiska, jako ten mniejszy, ale szybszy, chciał się urwać Rookowi, a ten wyrwał się z tym tekstem. Christophe zrobił się czerwony na twarzy, odepchnął Rooka, uniósł piłkę i nagle, jakby uderzyła sztanca, cisnął prosto w twarz chłopaka. Rook dostał prosto w nos. Krew bryznęła na wszystkie strony, Chris darł się, wyzywał Rooka od frajerów, tamten stał z dłonią pod oczami, między palcami sączyła mu się krew, Dunny pobiegł ich rozdzielić, śmiał się, tłumaczył Rookowi, że gdyby nie pierdolił głupot o jego ciotce Cille, toby w ryj nie zarobił. Joshua aż się zdziwił, bo poczuł, że palą go policzki, a dłonie zaciskają się w pięści, uświadomił sobie, że chciał wpierdolić temu małemu, ciemnemu Rookowi, wronie jednej, co wszystkim dziewczynom podobał się jego nos, bo był taki ostry, kształtny, właśnie jak dziób wrony, ale teraz napuchł, obrzmiały od krwi. Jeszcze teraz Joshua przełykał na samo wspomnienie tej sytuacji, zdał sobie sprawę, że wbija sobie palce w żebra. Głupi frajer Rook.\nJoshua czuł, jak wiatr rozpłaszcza mu powieki. Zastanawiał się, czy Cille będzie w szkole. Wiedział, że wiedziała, kiedy mają ceremonię ukończenia: sam wypisywał adresy na zaproszeniach i jej kopertę przygotował na samym początku. Wspomniał jej ostatnie odwiedziny. Przyjechała na święta, na tydzień, jemu i Chrisowi dała pieniądze i po grubym złotym łańcuszku. W noc Bożego Narodzenia na podwórku u wuja Paula obaj bliźniacy łoili bimber i objadali się smażonym indykiem, a Joshua przysłuchiwał się, kiedy wujkowie zaczęli gadać o Cille, kiedy ta po północy wyszła z domu. Iskrzyła się wśród mroku, gdy promienie światła trafiały na jej biżuterię, która rozbłyskiwała wtedy jak cały lśniący, zimny łańcuch z metalu.\n– Gdzie idziesz, młoda? – wydarł się wujek Paul za jej sylwetką.\n– A nie twoja sprawa, do cholery! – odkrzyknęła.\n– Cała Cille – mruknął Paul. – Ta to w miejscu nie wysiedzi.\n– Bo rozpuszczona – odezwał się nad szyjką butelki wujek Julian, niski, ciemny, o czarnych włosach puszystych jak u niemowlęcia. – Najmłodsza córcia, ukochana Papcia. No i wygląda zupełnie jak mama.\n– Ty tam, Jule, podaj wreszcie dalej tę flaszkę – uciął Paul.\nGdy Joshua i Christophe wrócili później do domu, zastali już tam Cille. Spała przy kuchennym stole, głowę złożyła na rękach i sapała cicho w obrus. Zanieśli ją do łóżka, pachniała słodko, perfumami i alkoholem. Joshua kojarzył, że ostatni raz widział ją w Nowy Rok, o poranku: była zapuchnięta, miała przekrwione oczy, bo poprzedniego wieczora przejechała półtoragodzinną trasę do Nowego Orleanu i imprezowała na Bourbon Street w Dzielnicy Francuskiej. Weszli z Chrisem do kuchni w ciuchach z sylwestra, prosto z impry na Wzgórzu, w domu Remy’ego, która skończyła się o wschodzie słońca, i zastali Cille, jak z Ma-mee jadła duszoną zieleninę, chlebek kukurydziany i fasolę czarne oczko. Ma-mee życzyła im wszystkiego dobrego w Nowym Roku, ale powiedziała, że śmierdzą i muszą się wykąpać. Uściskali ją i pocałowali, nachylając się, a Joshua, wyściskawszy babcię, podszedł też do Cille. Powstrzymała go, unosząc rękę, i powiedziała coś, co wciąż tłukło mu się po głowie.\n– To ci początek nowego roku.\nWiedział, że chodzi jej o jego woń, o kaca, o brud. Uśmiechnął się do niej skąpo, zaciskając wargi, i cofnął się. Christophe wyszedł z pokoju, nawet nie próbując jej uściskać, a Joshua za nim. Kiedy już obaj wzięli prysznic, Cille zaszła do ich pokoju, wyściskała ich obu. Joshua w rozterce poszedł za nią do kuchni i zauważył, jak wręczała Ma-mee kopertkę z banku, wypchaną banknotami. I wyjechała. Joshua doszedł do wniosku, że ostatnio z reguły mniej z nimi rozmawiała, a więcej dawała.\nNie potrafił z tym walczyć – jakąś małą cząstką siebie pragnął, żeby była już w domu, kiedy i oni tam dotrą, żeby przyjechała późno zeszłej nocy, kiedy świętowali z Chrisem i Dunnym na imprezie przed wręczeniem dyplomów, z dala od miasteczka, pośrodku pola, gdzie ustawiło się kilka samochodów i pod niebem pełnym gwiazd grała muzyka. Spowity ospałym dudnieniem basów, Joshua zamknął oczy, twarz grzało mu słońce przeszywające liście drzew, i zasnął. Gdy się zbudził, wjeżdżali właśnie na podwórze, Dunny ściszał muzykę, a na nieutwardzonym podjeździe szarego domku otoczonego krzewami azalii i starymi, rozłożystymi dębami nie było żadnego auta z wypożyczalni. Joshua poczuł, że coś się w nim ukruszyło, i postanowił więcej o tym nie myśleć.\nMa-mee usłyszała, że samochód wjeżdża na podwórze: głośny, chrapliwy silnik, skrzypienie stalowej karoserii, która miała już swoje lata. Rap: stłumione męskie wrzaski i dudnienie basu. Wóz Dunny’ego, znaczy. Bliźniacy wrócili do domu, a sądząc po cieple powietrza, przez które dzienna sukienka zaczynała już lepić się jej do skóry, po nasilającym się brzęczeniu cykad, braku choćby najmniejszego ruchu na drodze przed domem, byli spóźnieni. A odprasowała im togi, wywiesiła na drzwiach wejściowych na drucianych wieszakach. Pomyślała, czy by nie pojojczyć, ale dała spokój. To chłopaki, i to wyrośnięte: ale wozili ją na wizyty lekarskie, gotowali dla niej, odzywali się tylko z szacunkiem. Czasami wieczorem dotrzymywali jej towarzystwa i nad zalotami cykad wpadającymi przez otwarte okna latem czy szumem piecyka elektrycznego zimą opisywali jej, co się dzieje w programach telewizyjnych: u Oprah czy na powtórkach Bill Cosby Show, albo na filmach przyrodniczych o krokodylach i wężach, bo te uwielbiała. Mówili do niej „babciu”, jak małe dzieci, i nigdy nie pyskowali. Grzeczne chłopaki.\nDrzwi frontowe otworzyły się ze skrzypnięciem, usłyszała, jak idą przez werandę. Za nimi słyszała ciężkie kroki Dunny’ego, odgłos ocierających się o siebie mokrych nogawek dżinsów. Lekkie stąpnięcia bliźniaków przemknęły przez werandę, już byli w domu. W jej nozdrzach rozkwitły wonie z zewnątrz: wyprażona słońcem skóra, pot, rzeczna woda, soki pleniącej się zieloności. Ze swojego rozkładanego fotela dostrzegła rozmazane sylwetki chłopców na tle ścian, które kazała im pomalować na błękit, kiedy zorientowała się, że ślepnie: wśród pobielonych wtedy ścian, pod niskim białym sufitem miała wrażenie, że ginie w nieokreślonym przestworze. Podobało się jej, że błękit oddawał kolor nieba na dworze, a biały sufit był jak chmury. Gdy szła wąskim, ciemnawym korytarzem, wodziła palcami po sosnowej boazerii i wyobrażała sobie, że jest we własnym sosnowym młodniku – takie rozpościerały się niemal wokół całego Bois Sauvage, kiedy była młodsza. Wdychała woń nagrzanej sośniny i wyobrażała sobie, że znów ma smukłe biodra i ognisty temperament, jak wtedy, zanim wyszła za mąż i miała dzieci, zanim zaczęła sprzątać u bogatych białych, kiedy przy zbiorach potrafiła napełnić tyle samo worków słodkimi ziemniakami, arbuzami czy kukurydzą co jej bracia. Odezwała się tak, żeby nie zagłuszyło jej stare radio na oknie w kuchni, niegłośno grające przedpołudniowe bluesy: o, Clarence Carter.\n– Co, żeśta se poszli popływać?\nChristophe nachylił się, żeby ją pocałować.\n– I popiliśta? Śmierdzisz jak bimbrownia.\nJoshua roześmiał się, cmoknął ją w drugi policzek.\n– Ty też! – Pacnęła go dłonią. – Obaj śmierdzita, aż brzuch wywraca! Spóźnim się. Idźta pod prysznic. Laila była, chciała wam włosy porobić, ale se poszła, bo was nie było. Za godzinę będzie wasz wujek Paul, żeby was zabrać na wręczenie, a sami wiecie, z wami to gorzej niż z babami, sto lat będzieta się kąpali. No już! – Pod woniami wytartego obicia kanapy, naftaliny, sosnowym aromatem płynu do drewna, potpourri zwietrzyła coś ostrego, duszącego. Coś, co aż pieściło w głębi gardła. – Co tam, Dunny pali na werandzie?\n– Cześć, babciu Ma-mee – odezwał się kuzyn.\n– Ty mie tu nie „cześć, babciu”. Ubrany na galowo?\n– Się nie wybieram – głos zza drzwi niósł się echem. Słodka, ciepła woń cygaretki Dunny’ego nasiliła się.\n– Aha, jasne, się nie wybierasz. Będzie mie tu stał na werandzie i kopcił…\n– No ej, Ma-mee.\n– Rusz dupę, leć do siebie i się wyszykuj. Będziesz patrzał, jak moje chłopaki szkołę kończą. I powiedz mamie, że mówiłam Marianne i Lilly, i wszystkim, że mają być u niej na grilla, koło szóstej, więc mam nadzieję, że wszystko naszykuje. – Trawa zachrzęściła wilgotno pod butami Dunny’ego. – A żebyś mie tylko kiepa na podwórku nie zostawił. Bo chłopaki będą musieli posprzątać.\n– Tak jest, Ma-mee.\n– Rusz się, Dunny.\nZ sypialni w głębi domu usłyszała śmiech Joshui, nieskrępowany, pełen wysokich dźwięków – nie spodziewałaby się po chłopaku aż takiego sopranu – i jak zawsze przypomniała jej się mgliście ta kreskówka ze śpiewającymi wiewiórkami. Aż się uśmiechnęła.\n– A tobie od czego tak wesoło? – wrzasnęła.\nDo śmiechu Joshui dołączył stłumiony rechot jego brata spod prysznica. Zawsze jak jeden rżał, to i drugi. Ma-mee odciągnęła sukienkę od przodu ciała, żeby choć trochę potu stamtąd wyparowało: na uroczystości chciała wyglądać dobrze, świeżo. Kiedy to Cille wręczali dyplom, kupiła sobie sukienkę od Searsa: ta tutaj była zupełnie bezkształtna, tamta lepiej pasowała do figury, ale swędziało od niej. Była z poliestru. Dała Cille do dekoracji kwiat bugenwilli. Zamknęła oczy, oparła głowę o poduszkę kanapy i znów widziała Cille jako osiemnastolatkę, o cudownej skórze, lśniącej jak dojrzałe dzikie winogrona, kiedy szła na podest po swój dyplom. Właśnie zakochała się w ojcu bliźniaków i było to po niej widać. Chłopaków urodziła dwa lata później i jej twarz zdążyła się już wtedy zmienić: wyglądała jak polukrowana.\nOdezwał się Joshua, brzmiało to tak, jakby mówił przez tkaninę. Pewnie ściągał koszulkę przez głowę, pomyślała.\nPod prysznicem Christophe namydlił myjkę, stał ze śliską, roziskrzoną tkaniną w dłoni i pozwalał, żeby woda okładała go po twarzy. Była tak zimna, że brodawki sutków ściągnęły mu się w rodzynki. Na dnie wanny dojrzał piasek, brązowe drobne ziarenka, sunące cienkimi strużkami po porcelanie. Najpierw wymył sobie brzuch, jak od malucha: tak nauczyła ich Ma-mee, kiedy zaczęli się już kąpać sami, jako siedmiolatkowie. To wtedy dowiedziała się, że ma cukrzycę.\nWzrok na poważnie zaczął jej wysiadać, dopiero kiedy mieli piętnaście lat: wtedy Christophe zauważył, że po garnki, poduszki, gazety sięgała bez patrzenia, a czasem, kiedy z nią rozmawiał i spoglądała na niego, nie skupiała wzroku na jego twarzy. Już mniej pracowała po domach u białych. Mówiła, że niektóre klientki zaczęły narzekać, że nie wszędzie wysprzątała: zaprzeczała, twierdząc, że od bogactwa tamte porobiły się leniwe i czepialskie. Nie znosiła wizyt u lekarza, więc kryła się przed chłopcami, ale w końcu Christophe zaczął to wszystko zauważać. Kiedyś, późnym wieczorem, gdy wrócili z przejażdżki z Dunnym, padł na swoje łóżko i opowiedział bratu, leżącemu pod przeciwległą ścianą, co podejrzewał. Słyszał, że od cukrzycy można stracić wzrok, ale nigdy nie sądził, że może się to przydarzyć Ma-mee.\nGdy Joshua zasnął, Christophe odwrócił się do ściany i rozpłakał: oddychał przez usta, przełykał smarki wypychane przez łzy, w sercu paliła gorycz, aż ściskało się na myśl, że Ma-mee już nigdy więcej ich nie zobaczy, że będzie na oślep snuć się po domu. Porozmawiał z ciocią Ritą, mamą Dunny’ego, a ona przymusiła Ma-mee do pójścia do lekarza. Ten potwierdził, że formalnie babcia jest już niewidoma. Rita siedziała na krześle obok Ma-mee, trzymała ją za rękę, Christophe i Joshua stali za nimi, podpierając się o ścianę, niedowierzanie wyparło wszelkie myśli z ich głów i hulał tam tylko wiatr, a lekarz tłumaczył, że gdyby zauważyli to wcześniej, dałoby się zoperować oczy laserem, powstrzymać postępy ślepoty. Zabieg zrobiono więc dopiero wtedy, zbyt późno. Siedziała potem, blada, milcząca, w pokoju dziennym, z którego kazała im usunąć większość porcelanowych figurek, półeczek, tanich wazoników z plastiku, żeby miała mniej do sprzątania, mniej obaw, że coś stłucze czy strąci. Opatrunki pozbawiały ją twarzy. Gdy lekarz zdjął bandaże i oznajmił, że wszystko się wygoiło, stwierdziła, że widzi tylko barwne plamy, nic więcej, ale Christophe czuł się nieco lepiej na myśl, że przynajmniej nie będzie uwięziona w zupełnym mroku, że będzie w stanie dostrzec choćby tylko kolor jego skóry, zarys głowy.\nWytarł się, przetarł lustro do sucha i choć nie chciał, pomyślał o ojcu. Ich ojcu: tym, po którym odziedziczyli nosy i ciała łatwo nabierające mięśni. Zanim mama wyjechała, był kimś, kogo widywali dwa, trzy razy w miesiącu. Najfajniej było, kiedy zostawał u Ma-mee na kilka dni: leżeli wtedy nocą i nasłuchiwali jego rozmów z Cille w kuchni, a potem stłumionych chichotów z jej sypialni. Prędzej czy później żarł się z Cille, wynosił, ale po tygodniu czy dwóch znów wracał. Ma-mee mówiła im, że odmówił wyjazdu do Atlanty z Cille, bo życie w Bois Sauvage pasowało mu idealnie, i to była ostateczna przyczyna ich rozstania.\nGdy Cille wyprowadziła się do Atlanty, jego też prawie przestali widywać. Odwiedzał ich coraz rzadziej, aż w końcu któregoś dnia Christophe zauważył go ze szkolnego autobusu podczas jazdy do domu i uświadomił sobie, że od ostatniej wizyty ojca upłynęło już kilka miesięcy. Tankował właśnie pod sklepem, a Chrisa aż poderwało. Szturchnął Jaya i razem patrzyli przez okno, obserwowali, jak sylwetka ojca kurczyła się, aż stał się malutki, sztuczny, niczym plastikowy żołnierzyk zastygły w jednej pozycji: prawa ręka na dachu auta, lewa na wężu, głowa opuszczona. Nagle widok przesłoniły im drzewa i Christophe obrócił się z powrotem ku przodowi autobusu, Joshua, który wychylał się nad nim ze swojego siedzenia, usiadł na miejsce i też patrzył naprzód. Obaj wbijali wzrok w zapocony zielony skaj tapicerki siedzenia przed nimi: byli tak niscy, że nie mogli jeszcze wyjrzeć nad oparcie.\nPrzetarł ręczniczkiem twarz, sprawdził nos, czy nie ma pryszczy. Mijały lata, Christophe i Joshua widywali ojca, kiedy rozbijali się na rowerkach, kręcili bączki nad rowami albo i w rowach czy kiedy kradli gruszki z drzewa Muddy Ma’am i ciągnęli je potem ulicą w czerwonym wózeczku, potem też, kiedy już byli starsi, łazili z kumplami i potajemnie jarali skręty. Na imię miał Samuel, ale choć wychowali się, mówiąc do Cille po imieniu, a nie „mamo”, do niego tak się nie zwracali, bo z nimi nie rozmawiał i czuli się porzuceni przez niego bardziej niż przez matkę – ona przynajmniej miała wymówkę, była „daleko”. Kiedy już go widywali, zawsze był wśród kumpli, z czerwono-białą puszką budweisera w garści. Gdy o nim rozmawiali, mówili „On”, „Jego”, a wszystkie pytania innych na jego temat ignorowali albo w milczeniu, ostro wpatrywali się w pytającego, póki nagabywanie nie rozpłynęło się w powietrzu. Gdy podrośli, a jego temat pojawiał się w rozmowach z innymi, zaczęli nazywać go tak jak wszyscy w okolicy: Piaskowy. Gdy mieli trzynaście lat, zaczęły docierać do nich plotki przesiąkające od lokalnych dilerów, którzy dopiero co odkryli crack, od krewnych przybywających z wizytą z Nowego Orleanu, Chicago czy Florydy uczyli się przerabiać na niego kokainę: te pogłoski wyjaśniały, czemu wydawał się coraz chudszy za każdym razem, kiedy go widzieli, czemu nigdy nie jeździł lepszym wozem niż ten pordzewiały, poobijany pick-up Forda, czemu regularnie kręcił się u kumpli na podwórkach.\nPiaskowy był ćpunem. Kiedyś powiedział o tym Chrisowi Świeży, w parku. Christophe siedział na ławce przy stole piknikowym i patrzył, jak Świeży przeliczał pieniądze, robił zgrabne stosiki stówek i dwudziestek, resztki cracku ponownie pakował w woreczki i utykał w rozmaite kieszenie bojówek zależnie od wagi i ceny, a Świeży zagaił:\n– Młody, gdyby nie nos, byłaby z ciebie wykapana mama. – Zawahał się, złożył plik banknotów, podniósł wzrok i otaksował nim Chrisa, jakby widział pitbulla i zastanawiał się, czy go kupić, po czym dodał: – Ale wiesz, że on ciągnie na tym szajsie, nie?\nI w tym momencie Chris wiedział, o kogo Świeżemu chodziło. Wszystko poukładało mu się w głowie, jakby przewrócił się rządek kostek domina.\n– Wszyscy ci starsi, co kiedyś, jak byli młodzi, wciągali białe, żeby było fajnie, wszyscy teraz na tym ciągną. Że to im daje takiego kopa. – Świeży popatrzył na niego gniewnie. – Żebyś, kurwa, nigdy tego gówna nie tknął. Ja się tego nie tykam, pierdolę, wciąż mam wszystkie włoski w nosie.\nChristophe umknął spojrzeniem, nie patrzył już na diamencik wprawiony w złoty ząb w ustach Świeżego, wzruszył kościstymi, szerokimi, ale chudymi ramionami trzynastolatka pod przydużą bluzą treningową, spojrzał przez park na boiska do kosza i baseballu, na zielone igły drzew wyrastających ze wszystkich stron. Patrzył, jak wrona zrobiła kółko i wylądowała w koronie jednej z sosen, dołączyła do parunastu innych, wyglądały jak czarne kwiaty pośród kołysanych wiatrem igieł. Wspomniał, kiedy widział Piaskowego ostatni raz: facet siedział na pace swojego pick-upa przed sklepem Mr. Joe’s, tak schlany, że nawet nie wiedział, że ten niespełna dziesięcioletni chłopak przechodzący obok to Christophe, jego syn.\nTeraz Christophe przeciągnął dłonią po włosach, zgarnął je do tyłu. Z tego, co gdzieś pół roku temu mówił mu Świeży, Piaskowy był w Alabamie, mieszkał u brata i zaliczał odwyk. Christophe natarł się mleczkiem i poszedł do swojego pokoju. Mijając Jaya w ciasnym korytarzyku do łazienki, stuknął go pięścią w ramię, gdy przeciskali się obok siebie.\n– Mam nadzieję, że zostawiłeś mi trochę zimnej wody.\nZamknął drzwi i zaczął się ubierać: dżinsy, koszulka od Ralpha Laurena, nowe reeboki, we włosy wtarł różowy olejek nawilżający, żeby przylegały do głowy. Będzie wyglądał schludnie, porządnie, kiedy na oczach ciotki i wujków wyjdzie na podest, otrzyma dyplom, zarzuci frędzlem na birecie. Chciał z dyplomem w garści uściskać Ma-mee i pachnieć dla niej miło, pachnieć czystością, mydłem, wodą kolońską. Spryskał się lekko z flakonu, który mieli z Jayem na spółę, po czym wyszedł do pokoju dziennego, siadł przy Ma-mee na kanapie, żeby jak najmniej się ruszać i nie spocić się bez potrzeby, i pogadał z nią o nadchodzącym dniu, o pikniku u cioci Rity, o tym, czy będzie jej przeszkadzało, jeśli wypije tam piwko (choć wiedział, że i tak pewnie sobie trzepnie, nawet gdyby mu zabroniła: po prostu będzie się krył). Przeleciało mu przez głowę, że może się pokazać Piaskowy, ale powiedział sobie, że ni cholery go to nie obchodzi. Wiadomo, ćpuny lubią się chwalić cudzymi sukcesami. Przeważnie mają zresztą nie po kolei pod deklem. Wolałby nie widzieć tam Piaskowego. Doszedł do wniosku, że gdyby jednak tam przylazł, z jakiegoś poronionego poczucia obowiązku czy żeby odhaczyć jakieś samopomocowe pierdolety z odwyku, to chyba Joshua musiałby go powstrzymać przed wypłaceniem Piaskowemu z piąchy w ryj.\nGdy jechali na wręczenie, Ma-mee siedziała z przodu, prawy łokieć wystawiła za okno. Gdy wodziła palcami po uszczelce przy szybie, jej niewidzące oczy zwróciły się ku rozlewiskom i pomrugiwały, załzawione, półprzymknięte, a wilgotny podmuch uciskał gardło jak ciężka dłoń. Paul prowadził, jego zapięta pod szyję koszula z krótkim rękawem już miała pod pachami ciemne koła potu. Dłonie, rozmieszczone klasycznie, na „za dziesięć druga”, starannie operowały kierownicą, kiedy powoli brał zakręty. Bliźniacy w dyskomforcie siedzieli z tyłu oldsmobila, nogi rozchylili równie szeroko, jak wujek przedramiona, dłonie oparli o biodra. Odchyleni od siebie, wyglądali na soczyście zieloną bagienną trawę zarastającą pobocza, na wodę, usianą krzewiastymi wysepkami rojącymi się od pelikanów i żurawi. Rozlewiska oskrzydlały szary asfalt drogi z obu stron, aż po horyzont, i aż skwierczały od nawoływań cykad i świerszczy. Oni też opuścili sobie okna.\nMa-mee nie znosiła klimatyzacji. Zawsze protestowała przeciwko włączaniu jej w samochodzie, odmówiła też założenia klimatyzatora w domu. Mówiła, że w zimnym powietrzu czuje się tak, jakby nie mogła oddychać, że zawsze ma wtedy zadyszkę. Więc latem trzeba było się pocić. Chłopcy z czasem oswoili się z parnym upałem, z buczeniem wentylatorów, z drzwiami, które przy wzroście temperatury puchły i utykały we framugach. We wspólnym pokoju spali na pościeli, rozchylając usta, odsłaniając patykowate kończyny, sękate łokcie i kolana, ubrani tylko w białe majtki. Gdy podrośli, pozbyli się kołder i zostawili tylko prześcieradła, a do spania zakładali stare spodenki gimnastyczne albo bokserki.\nJoshua oparł łokieć o drzwiczki, dłoń położył na podbródku. Nie opierał się o zagłówek, nie chciał zgnieść sobie loków. Na zewnątrz powietrze falowało nad krawędzią jezdni, przed nimi cała droga wyglądała tak, jakby w oddali przepełzały przez nią dziesiątkami węże. Gdy był mały, nigdy nie mógł uwierzyć, że znikały bez śladu, kiedy podjeżdżali bliżej, no ale wtedy obracał się też na siedzeniu i wyglądał przez tylną szybę, bo wierzył, że księżyc i słońce ciągną za samochodem, chciał zobaczyć, jak suną po niebie w pogoni za nimi. Spojrzał na Chrisa, który przybrał podobną pozę i wyglądał uważnie przez przeciwległe okno. Gdy szli do samochodu, brat szepnął do Jaya ostrzegawczo, że na wręczeniu może się pojawić Piaskowy. Brzmiało to tak nieprawdopodobnie, że Joshua zaczął się śmiać. Potem jednak spojrzał na usta Chrisa, umilkł i przytaknął: owszem, będzie się rozglądał za Piaskowym. Podczas wsiadania do auta kształt ramion Chrisa przypomniał mu o Cille: zastanawiał się, czy Christophe wyczekuje jej przyjazdu, czy może Ma-mee wie, że Cille przyjedzie, ale chce zachować to w tajemnicy, żeby mieli niespodziankę. Dał dłoni opaść za okno, kołysać się w pędzie powietrza; wiedział, że będzie ubrana na czerwono, bo to jej ulubiony kolor.\nDo szkoły dotarli na dziesięć minut przed rozpoczęciem uroczystości. Ostrożnie niosąc togi, wygramolili się z samochodu i ruszyli przez nieduży parking, mijając obszerne budynki z czerwonej cegły, kryjące się wśród omszałych dębów, po lewej zostawili boisko futbolowe i skierowali się do sali gimnastycznej zaraz za budynkami dydaktycznymi. Na salę weszli całą rodziną, na moment stanęli w miejscu: byli tylko grupką wśród chaotycznego młyna rodziców, uczniów, krewnych.\nCo druga osoba ciągnęła jaskrawy balon z żółtym napisem „Gratulujemy Absolwentom rocznik 2009” i ogonem z migotliwych, wężowatych wstążek, widywało się też nabite banknotami koperty z kartkami pamiątkowymi. Powietrze było gęste od perfum i wód kolońskich. Boisko do kosza przearanżowano na aulę: na całej długości w równych odstępach ustawiono rzędy składanych metalowych krzesełek. Co bardziej punktualni członkowie rodzin zaklepali już najlepsze miejsca na krzesełkach, reszcie pozostały trybuny. Wujek Paul ujął Ma-mee pod łokieć i poprowadził ją na miejsce koło cioci Rity, z przodu sali, zaraz przed długim podwyższeniem, które miało posłużyć za ceremonialny podest, a Joshua i Christophe obeszli ciżbę i znaleźli przejście do rzędów dla absolwentów. W ich roczniku było niemal dwieście osób, ale i tak zmieścili się w dziesięciu rzędach: liceum w St. Catherine było niedużą szkołą, nawet jeśli obsługiwało całe St. Catherine i sąsiadujące Bois Sauvage. Uczniowie dzielili się na białych i czarnych mniej więcej po połowie, ze szczyptą Wietnamczyków. Rodzice wietnamskich dzieci przybyli tu najczęściej po wojnie w Indochinach, do pracy w rybołówstwie i połowach krewetek, ale białe i czarne rodziny przeważnie żyły w tych miastach od ich założenia, czasami zdarzały się nawet łączone nazwiska, skutek niechętnie wspominanych małżeństw międzyrasowych. To, jak siedzieli teraz na sali, zafałszowywało codzienny obraz ich kontaktów: te dwie grupy prowadziły zasadniczo osobne życia.\nJoshua rozejrzał się po tym tłumie, dostrzegł Lailę, pomachał jej. Gdy się śmiała, oczy zwężały się jej w szparki, miała krągłe biodra i wargi, które miał ochotę całować za każdym razem, gdy je widział, ale nigdy jej tego nie powiedział. Jego i Chrisa rozdziewiczyły dwie siostry z St. Catherine, kiedy mieli piętnaście lat. Dunny wziął ich ze sobą, kiedy pojechał z wizytą do najstarszej z siostrzyczek. Poszedł z nią do sypialni, a oni siedzieli na kanapie i się pocili. Średnia siostra, Lisa, po prostu podeszła, siadła na kolanach Chrisa i zaczęła z nim flirtować. Śmiała się z jego żartów. Wystarczyło kilka minut i zniknęli w korytarzu. Nina, najmłodsza, usiadła obok Jaya i powiedziała, że kojarzy go ze szkoły… a w ogóle to jak na pierwszoklasistę przystojniaczek z niego. Gdy kiwnął głową, pocałowała go. Zanim się zorientował, była już częściowo rozebrana i klęczała nad nim, pilot wbijał mu się w plecy, ekran telewizora zgasł, ale jego wcale to już nie obchodziło.\nChristophe śmiał się potem, kiedy Dunny zapytał, jak było, ale Joshua siedział z tyłu i milczał. Od tamtej pory każda okazja seksu wydawała mu się fartownym przypadkiem, podczas gdy Christophe nabierał tylko coraz większej pewności siebie. Z ostatnią dziewczyną zerwał, bo jak twierdził, za bardzo się do niego kleiła. A teraz ciągnął go ku przydzielonym im krzesełkom. Znaleźli swoje miejsca w rzędzie „D”, po prawej mieli Christy Desiree, po lewej Fabiana Danielsa. Christy pracowicie układała swoje blond włosy i poprawiała pomadkę. Fabian zwinął się na krzesełku, ręce skrzyżował na piersiach – wyglądał, jakby tonął. Joshua olał Christy, siadł na brzeżku krzesła i zaczął przeglądać broszurkę z programem.\n– No i jakie macie plany na potem?\nChristophe spojrzał na Fabiana, poprawił sobie togę, bo podwijała się pod kolanami. Ledwie mógł się w niej ruszać. Wiedział, że będzie wymięta, zanim wyjdzie na podest, ale wolał, żeby nie było tego za bardzo widać. Dopiero by ciotka Rita im nagadała.\n– Szukanie roboty, chyba. Nie znasz czasem kogoś, kto by chciał po taniości spuścić starą furę?\n– Y, nie. – Fabian zepchnął sobie biret bardziej na tył głowy, bo zaczął mu się zsuwać na szerokie, ciemne czoło. – Jak coś usłyszę, dam znać. Ale pewnie niczego nie będzie, zanim ja wybędę… bo mam robotę na platformie. Wujek już klepnął moje podanie. Zaczynam za dwa tygodnie.\n– Nie mógłbym tak dać się zamknąć tam na wodzie. Chyba bym oszalał. – Christophe znów poprawił togę, układając ją pod sobą na płasko. – Chociaż kto wie. Tam dobrze płacą. Może jak będę starszy, to za taką forsę pójdę i na platformę. – To był jedyny wariant, w jakim rozważał opuszczenie Bois Sauvage za pracą: gdy będzie już starszy, i tylko pod warunkiem, że nie byłoby już Ma-mee. Ona spędziła całe życie, harując w tym czy innym domu białych bogaczy, żeby zarobić na ich utrzymanie. Gdy byli młodsi, ubierała ich w ciuchy, które pracodawcy dawali jej na przekazanie do Armii Zbawienia. Troszczyła się o nich najlepiej, jak umiała. Teraz przyszła ich kolej.\nRumor rozmów w sali niemalże ogłuszał, Christophe już pomału miał dość szelestu programów, wrzasków małych dzieci, głośnych przechwałek mężczyzn, poczucia niekończącego się oczekiwania. Nie cierpiał takich oficjalnych pierdoletów. Chciał po prostu odebrać dyplom, usłyszeć z głośników swoje nazwisko, krótkie brawka, a potem już piknik, reszta lata, reszta życia. Był gotów pożegnać się ze szkołą: dosyć już miał patrzenia na dyra o spoconym karku, wykrzykującego teraz rozkazy do pierwszych pięciu rzędów, na kręcące się nerwowo nauczycielki w długich, luźnych sukienkach z kołnierzykami babuni, na sekretarki, znudzone, poważne, przesuwające mikrofon i sztuczne kwiaty koło podestu. Na sali było zimno, czuł, jak wysycha na nim pot, a pod togą na ramionach wychodzi gęsia skórka, po której przesuwał się satynowy materiał, teraz chłodny niczym woda. Dyrektor, pan Farbege, wychylił się do ich rzędu i warknął:\n– Pamiętajcie kolejność wywoływania!\nChristophe ledwie się pohamował przed sprzedaniem mu faka. Joshua pochylił się do niego z programem w dłoni.\n– Zobacz tu – powiedział.\nJoshua spodziewał się, że ona wywinie im taki numer. Program przeglądał tylko po to, żeby sprawdzić ogłoszenia rodzin z tyłu: wiedział, że znajdzie przynajmniej kilka kosmicznych fotek kumpli z klasy przy żenujących ogłoszeniach z tekstami w stylu: „Jesteś gwiazdą! Podążaj za swoimi marzeniami!” czy „Od Babuni i Dziadunia. Kochamy cię”. I na ostatniej stronie znalazł taki nieduży segment, może osiem na dwanaście centymetrów, a w nim małe zdjęcie jego i Chrisa, zrobione, kiedy mieli pięć lat. Cille poprosiła ciocię Ritę, żeby sfotografowała ich razem, całą trójkę, w dniu jej wyjazdu do Atlanty. Klęczała na ziemi między nimi, obejmując ich ramiona: uśmiechała się szeroko, ale miała okulary przeciwsłoneczne, duże, ciemne owale, bo Christophe pamiętał, że płakała. Bliźniacy u jej boków wyglądali jak mali starcy o dziecięcych twarzach: koszulki zwisały na nich luźno, głowy mieli przechylone, żaden nie patrzył w obiektyw. Joshua gapił się gdzieś w dal, w piąstkach ściskał rąbek koszulki, którą odciągał sobie od krągłego brzuszka. Christophe mrużył się tak, że oczy miał prawie zamknięte, kąciki ust mu opadały, zaciskał wargi, jakby właśnie zjadł coś okropnie gorzkiego: tak samo wyglądał tego dnia, kiedy dorwali się do drobnych winogronek ze starej winorośli Papcia, co rosła pokręcona na koślawych słupkach za domem, i trochę zjedli.\nPod zdjęciem był napis drobnymi, wytłuszczonymi literami: „Joshua, Christophe – gratulacje. Kocham was, Cille”. I tyle. Gdy tylko Joshua zobaczył to zdjątko, tych parę słów, wiedział już, że ona nie przyjedzie. Że nie siedzi już na widowni obok cioci Rity, nie jest po prostu spóźniona, nie pojawi się na wieczornym pikniku z resztą rodziny, nie wyjdzie, jak gdyby nigdy nic, z kuchni, niosąc garnek do wystawienia na długim, wyłożonym woskowanym papierem stole pod drzewami, gdy w tle szumią porozstawiane wentylatory, dociskające jej sukienkę do nóg. Joshua oddał broszurkę bratu, a sam oparł się wygodniej na krzesełku, osunął niżej. Specjalnie rozchylił nogi, żeby zająć więcej miejsca, Christy pisnęła, bo musiała przez to ścisnąć kolana, a on tak nienawidził tej jej pomadki, tego wypindrzenia, że aż przez chwilę miał ogromną chętkę, żeby przeciągnąć dłonią po jej twarzy, rozmazać cały makijaż. Nie obrócił się w jej stronę, nie przeprosił.\nChristophe przeczytał program, złożył go na cztery i schował do tylnej kieszeni, razem z własnym egzemplarzem. Kto wie, pomyślał, może kiedyś Joshua będzie go jednak potrzebował. Słyszał, że pan Farbege wygłasza słowo wstępne, więc wyłączył się, zaczął układać w głowie listę miejsc, gdzie mogą z bratem udać się w poszukiwaniu pracy: Wal-Mart, spożywczak w St. Catherine, McDonald.\nJoshua zignorował przemówienia prymusów, żenujący pokaz slajdów (byli z Chrisem na jednym zdjęciu – z dłońmi w kieszeniach stali pod szkołą, na ławkach wykorzystywanych przez uczniów na przerwach; miał wrażenie, że Christophe wyglądał na upalonego). Gdy dyrektor szkoły zaczął wyczytywać nazwiska absolwentów, Joshua cierpliwie patrzył na kolejnych uczniów wychodzących na podest: niektórzy tańczyli czy kombinowali, jak zabawić publiczność, inni triumfalnie wznosili pięści, byli też tacy, którzy podchodzili szybko, ze spuszczonymi głowami, nerwowo, jakby kuląc się przed sypiącymi się z trybun oklaskami.\n– Christophe DeLisle.\nChris wstał, podszedł do podestu, przygładził sobie togę. Na podeście lewą dłonią uścisnął rękę pana Farbege’a, prawą schwycił dyplom. Skórzana tuba chłodziła dłoń, obsunęła się lekko – uświadomił sobie, że się spocił. Reflektory były tak jasne, tak grzały, że nie próbował wyjrzeć na widownię, wyszukać Ma-mee. Zamiast tego obrócił się i uśmiechnął tak zawadiacko, jak tylko potrafił, z nadzieją, że ciotka Rita relacjonuje babci wszystko, i zszedł z podestu.\nWidząc, że schodzi, Joshua już podniósł się z miejsca.\n– Joshua DeLisle.


Merkel w ogniu krytyki. ″Fiasko polityki migracyjnej″ | Niemcy – bieżąca polityka niemiecka. Wiadomości DW po polsku | DW | 28.07.2016\nPo zamachach w Würzburgu, Monachium i Ansbach prawicowo-populistyczna Alternatywa dla Niemiec (AfD) zaciera ręce uważając, że są one dowodem fiaska polityki migracyjnej Merkel. Rząd nie daje się wciągnąć w dyskusję.\nPo wybuchu w Ansbach\nFlagi na Reichstagu nie są już opuszczone do połowy masztu. Kraj jednak ciągle jeszcze jest wstrząśnięty serią brutalnych aktów przemocy dokonanych w ciągu zaledwie kilku dni. Za atakami w Würzburgu i Ansbach kryje się tzw. Państwo Islamskie, sprawcą z Reutlingen był ubiegający się o azyl uchodźca z Syrii, a strzelec z Monachium był pochodzenia irańsko-niemieckiego.\nWoda na młyn krytyków polityki migracyjnej Merkel\nNiemieckie społeczeństwo jest coraz bardziej podzielone. Po jednej stronie mamy do czynienia z wyborcami wiernymi Merkel, którzy niezmiennie wspierają podjętą przez nią decyzję o otwarciu granic dla uchodźców. Po drugiej stronie są jej krytycy coraz głośniej domagający się radykalnego zaostrzenia prawa azylowego. Do tych ostatnich należy przede wszystkim prawicowo-populistyczna partia Alternatywa dla Niemiec (AfD), jasno opowiadająca się przeciwko migrantom i przeciwko islamowi.\nDzień po zamachu w Ansbach szefowa AfD Frauke Petry napisała na Twitterze: „Czyżby Niemcy nie były dla pani wystarczająco barwne, pani Merkel?”. Podobne w tonie komentarze opublikowali jej partyjni koledzy.\nSpołeczeństwo oczekuje gwarancji bezpieczeństwa\nKanclerz wypowiedziała się ostatnio publicznie po strzelaninie w Monachium. Po posiedzeniu federalnego gabinetu bezpieczeństwa w sobotę, 24 lipca, obiecała, że zrobi wszystko, co w jej mocy, by chronić wolność i bezpieczeństwo społeczeństwa. – Taki wieczór i taka noc są trudne do zniesienia – powiedziała. Tym bardziej, jeżeli tak straszliwe doniesienia pojawiają się w ciągu zaledwie kilku dni – dodała.\nZastępca rzecznika rządu Ulrike Demmer odmówiła w poniedziałek spekulowania, czy aktualne wydarzenia wpłyną na politykę migracyjną Merkel.\nKanclerz jest wstrząśnięta – stwierdziła rzeczniczka. – Musimy poczekać na wyniki śledztwa – wyjaśniła podkreślając, że rząd traktuje bardzo poważnie każdy przypadek przemocy.\nAngela Merkel z uchodźcą z Syrii w Berlinie, 10.09.2015\nPrawo azylowe już zostało zaostrzone\nDyskusja na temat polityki migracyjnej Merkel wraca w chwili, kiedy dla zmniejszenia liczby imigrantów Niemcy zaostrzyły już swoje prawo azylowe. Na początku miesiąca Bundestag przyjął nową ustawę integracyjną, która ma ułatwić uchodźcom dostęp do rynku pracy. Jednocześnie umożliwia ona ograniczenie świadczeń łącznie z odebraniem prawa pobytu w Niemczech, jeżeli uchodźcy nie zamierzają się integrować, na przykład odmawiając udziału w kursach integracyjnych.\nBerlin odegrał też w Europie wiodącą rolę w zawarciu umowy UE z Turcją. Porozumienie to pozwala na odesłanie z powrotem do Turcji migrantów, którzy przedostaną się z Turcji do Grecji. W zamian państwa unijne zobowiązały się do przyjęcia syryjskich uchodźców przebywających w tureckich obozach.\nNiemcy wywierały presję na państwa Afryki Północnej, w tym Tunezję i Maroko. Mają one przyjąć swoich obywateli, którym odmówiono w Europie azylu. Rząd w Berlinie chce też, by Tunezja, Maroko i Algieria zostały uznane za tzw. bezpieczne kraje pochodzenia.\nNiemiecka prasa: Świat stał się bardziej obrzydliwy i brutalny niż piękne obietnice kanclerz\nNa tle serii zamachów w Niemczech, Francji i w innych krajach, w Niemczech ponownie wybuchła dyskusja na temat polityki bezpieczeństwa wewnętrznego. (27.07.2016)\nRząd Niemiec pracuje też nad nową ustawą, która ma przyspieszyć procedurę azylową imigrantów pochodzących z tych afrykańskich krajów, by w razie odmówienia im prawa do pobytu w Niemczech, łatwiej można było ich odesłać do domu. Ustawę tę musi jeszcze zatwierdzić Bundesrat, gdzie trzeba się spodziewać znacznego oporu ze strony partii Zielonych.\nWszystkie te podejmowane kroki przynoszą, jak się wydaje, oczekiwany efekt. Liczba imigrantów przybywających do Niemiec znacznie się w tym roku zmniejszyła. W kwietniu, maju i czerwcu wyniosła średnio 16 tys. miesięcznie, w sumie o cztery piąte mniej niż na początku roku.\nW tym samym czasie kraje związkowe zwiększyły liczbę deportacji. Niektóre z nich, na przykład Saksonia, wydala z kraju ponad cztery razy więcej osób niż w ubiegłym roku.\nMerkel spotyka się z dziennikarzami\nWbrew wcześniejszym planom, w czwartek, 28 lipca kanclerz spotyka się z dziennikarzami na tzw. letniej konferencji prasowej. Pierwotnie była ona przewidziana na koniec sierpnia, po urlopie Angeli Merkel, który spędza jak zwykle w rodzinnym Uckermark. W tym roku czasu na przemyślenia, na podsumowanie politycznego roku, na lekturę i spacery nie ma.\nKomentatorzy oceniają, że może to być jedna z najtrudniejszych i najważniejszych konferencji prasowych Angeli Merkel. Polityka migracyjna może zadecydować o jej dalszej politycznej karierze. Kanclerz musi uwzględnić obawy i troski społeczeństwa, stawić czoła problemom, musi okazać solidarność z Bawarią i jej premierem, musi zdemaskować prawicowych populistów i przede wszystkim dać ludziom poczucie bezpieczeństwa.\nAutor Naomi Conrad / Elżbieta Stasik\nSłowa kluczowe Merkel, uchodźcy, Alternatywa dla Niemiec, AfD, Bundestag, Würzburg, München, Ansbach


Ciąża zaraz po poronieniu strona 5833 | Forum parenting.pl\n~Aga 88 • tydzień temu\nFiolka ja ostatnio odebralam tez wyniki z test dna i mam mthft heterogotyczny i czynnik V(R2) heterogotyczny. Rozmawialam z lekarzem na ten temat i mowi ze jakbym nie przyswajała kwasu foliowego i wit b to by to bylo widac w morfologii... Powiedział ze te testy jego zdaniem sa niewiarygodne ...\nMamaJulianka • tydzień temu\nFiołka on ci zleci żebyście pojechali kupić te wszystkie suplementy co biorę do wro do areny. My tam raz byliśmy ale teraz już zamawiam przez tel. Tak się składa że tam akurat kupiłam ta z wish i bardzo ładnie mi podniosła że aż on się pytał czy odstawilismy 14 dni przed badaniem. Odstawilismy, ale czasem tam nam jedna kropla więcej poszła czy dwie ;) Ale obie są bardzo dobre ta jacobsa też przez wielu stosowana, więc ktorą byś kochana nie zamówiła to podniesie poziom na bank;)\nAle teraz patrzę że ta wish ma osobno K2 więc weź sobie dla ułatwienia jacobsa\nFiolka87 • tydzień temu\nMamaJulianka to był ten Twój zestaw? Czy do tego coś jeszcze?\n~Mario1 • tydzień temu\nOkropny ból ,jesteśmy z tobą jutro i trzymiemy kciuki .Bedzie dobrze zobaczysz.A ja idę w piątek na badania krwi ogólne wszystkie i krzywą cukrową wiec trochę tam posiedzę .Dobrze że mam jeszcze męża to pojedzie ze mną.Mam nadzieje że wyniki wyjdą dobrze a później 21 mam lekarza.Spokojnej nocki dla Was :))\nI koniecznie jutro zaraz daj znać\nTak Fiołka i jeszcze to karditabs 2x1 i vitaB12 podjezykowa 1x1\nOkropny bol • 7 dni temu\nJuż nie śpię. Boje się, wolałabym nie wiedzieć, jeżeli coś nie tak :(\nNadzieja666 • 7 dni temu\nokropny ból trzymam kciuki :*daj znać po :)\nA u mnie znowu nici w tym cyklu...... dzisiaj powinnam dostać @ jest 40 dc nie mam ale mam takie brudzenie kawa z mlekiem więc pewnie się rozkręca i przesunie znowu @...do rze że za yyfzjeb9ide do lekarza to może coś poradzi bo mam bardzo długie cykle...\nAle nadzieję miałam do końca...