Zawsze możemy coś zrobić. Czasem wystarczy zadzwonić – iPolice\nZawsze możemy coś zrobić. Czasem wystarczy zadzwonić\n12 września 2020, 8:48 18 października 2020, 16:57\nKażdy z nas może być świadkiem zdarzenia, w którym ktoś będzie potrzebował pomocy – dla ratowania zdrowia i życia. Wielu już w takiej sytuacji było. I wiadomo, że pomocy trzeba udzielić. Czasami wystarczy po prostu zaalarmować służby ratunkowe, zabezpieczyć miejsce, w którym przebywa poszkodowany, poczekać przy nim na przyjazd ratowników… Ale bywa, że trzeba podjąć bardziej bezpośrednie działania.\n– Zawsze możemy coś zrobić, nawet jeśli nie mamy żadnego przeszkolenia z udzielania pierwszej pomocy – mówi Krzysztof Radek, ratownik medyczny, p.o. kierownika Ośrodka Symulacji Medycznych i Działu Szkoleń Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Szczecinie. – Tu nie chodzi o to, żeby od razu stawać się bohaterem, podejmować się działań ponad siły i możliwości. Ale można wezwać pogotowie, sprawdzić, czy osoba potrzebująca pomocy w ogóle reaguje, czy nas słyszy, czy otwiera oczy. Dobrze jest też poczekać na przyjazd zespołu ratownictwa, bo my czasami nie możemy tej osoby poszkodowanej znaleźć. To zawsze jest pomoc.\nZawsze, kiedy widzimy osobę, która być może potrzebuje pomocy, upewnijmy się, że tak właśnie jest.\n– Zdarza się, że jesteśmy wzywani do osób, które w ogóle naszej pomocy nie potrzebują – przyznaje Krzysztof Radek. – Sam miałem kiedyś taką interwencję: dostaliśmy informację, że ktoś leży i potrzebuje pomocy. Na miejscu okazało się, że rzeczywiście na trawniku pod drzewem leży sobie pan, ale on po prostu sobie odpoczywał. Nie był pijany, nic złego się z nim nie działo. Zadzwoniliśmy do osoby wzywającej, a ta wyjaśniła, że z balkonu zobaczyła, że ktoś tam leży, i wezwała pogotowie. A karetek jest mało. Jeśli zespół jedzie do takiego wezwania, to może nie dotrzeć na czas do kogoś, kto naprawdę będzie potrzebował pomocy.\nPomagając innym nigdy nie wolno zapominać o własnym bezpieczeństwie.\n– Działajmy tak, żebyśmy byli bezpieczni – podkreśla ratownik. – Jesteśmy zwolnieni z obowiązku udzielenia pomocy, gdybyśmy przy tym mieli narazić siebie lub inne osoby na utratę zdrowia bądź życia. Nasze bezpieczeństwo jest priorytetem. Bo jeżeli nam się coś stanie, to po pierwsze stajemy się dodatkowym poszkodowanym, po drugie nie możemy już pomóc, ani nawet wezwać pogotowia.\nWłaśnie ze względu na bezpieczeństwo swoje i innych osób nie powinniśmy na przykład skakać do wody na ratunek tonącemu, jeśli nie mamy przeszkolenia do ratowania ludzi w takich sytuacjach. Nawet gdy umiemy pływać. Co oczywiście nie oznacza, że możemy w ogóle nie pomagać w takiej sytuacji.\n– Nie bez powodu się mówi, że tonący brzytwy się chwyta – mówi ratownik. – I naprawdę osoba tonąca może utopić tego, kto ją ratuje. Jeżeli nie jesteśmy przeszkoleni, najlepsze, co możemy zrobić, to podać tonącemu coś, czego będzie mógł się złapać, a my możemy to wypuścić w każdej chwili: np. kawałek kija, linę, koło ratunkowe. Albo zróbmy tzw. łańcuch życia z kilkunastu, kilkudziesięciu osób. Nigdy sami bezpośrednio nie podpływajmy do tonącej osoby tak blisko, żeby mogła nas dotknąć.\nTroskę o własne bezpieczeństwo należy rozumieć szeroko. Przed podejściem do osoby potrzebującej pomocy warto ocenić, czy nie ma zagrożenia, że potrąci nas jakiś samochód. Albo czy nie ma obok niej niebezpiecznego psa, który będzie bronił dostępu do poszkodowanego.\nJeżeli nie możemy bezpiecznie pomóc, to wzywamy służby i na nie czekamy.\n– Jeżeli np. w czasie pożaru nie ma bezpiecznego dostępu do poszkodowanego, to od razu wzywamy pomoc, nawet jeśli nie do końca wiemy, co się dzieje – podaje przykład ratownik. – Nie idziemy tam, gdzie jest niebezpiecznie.\nGdy zagrożenia nie ma, to podchodzimy do poszkodowanego. I próbujemy z nim nawiązać kontakt.\n– Jeśli mamy rękawiczki jednorazowe, warto je włożyć – mówi Krzysztof Radek. – Zachęcam do noszenia pary rękawiczek ze sobą. Nie zajmują dużo miejsca, a w różnych sytuacjach się przydają. Podchodzimy do poszkodowanego i mówimy głośno, zdecydowanie: „co się stało?”, „czy mnie słyszysz”, „otwórz oczy”. Sprawdzamy w ten sposób czy jest reakcja. Jeżeli to nie zadziała, warto tę osobę dotknąć, złapać za ramię, lekko potrząsnąć i zobaczyć, czy zareaguje na ten bodziec. Jeśli nie, to trzeba sprawdzić, czy ta osoba oddycha. Dla dyspozytora pogotowia będzie to bardzo ważna informacja.\n– Do niedawna uczyliśmy, że nachylamy się nad poszkodowanym, słuchamy czy oddycha, próbujemy poczuć oddech na policzku i zaobserwować ruchy klatki piersiowej – mówi Krzysztof Radek. – Ale teraz, w związku z pandemią COVID-19, zalecenia Europejskiej Rady Resuscytacji są takie, żeby się nie pochylać, tylko trzymać nad ustami poszkodowanego jedną dłoń, a drugą na jego klatce piersiowej. I na tej, którą mamy nad ustami, poczujemy oddech, a drugą sprawdzimy, czy klatka piersiowa się unosi i opada.\nW tym momencie mamy już najbardziej potrzebne informacje. Wybieramy numer alarmowy i odpowiadamy na pytania dyspozytora.\nNajważniejsza jest lokalizacja, czyli wskazanie miejsca, gdzie jest potrzebna pomoc.\n– W mieście to nie jest wielki kłopot, mamy nazwy ulic, numery domów – mówi Krzysztof Radek. – Natomiast w terenie: w lesie, gdzieś nad wodą, mogą z tym być problemy. Jeżeli nie jesteśmy w stanie określić lokalizacji, to służby ratunkowe też potrafią nas znaleźć, namierzyć telefon, z którego się dzwoni, ale zawsze zajmuje to kilka dodatkowych minut. Jeśli określimy miejsce, to pomoc przyjdzie szybciej.\nDruga ważna informacja: co się stało.\n– Czy jest to zasłabnięcie, czy wypadek komunikacyjny, pożar, osoba tonąca… – wymienia ratownik.\nRównie ważne: ile jest osób poszkodowanych. Dzięki temu wiadomo, ile zespołów ratownictwa trzeba wysłać.\nW miarę możliwości informujemy także dyspozytora, jakie obrażenia mają poszkodowani.\n– Czyli: czy poszkodowana osoba oddycha, czy jest przytomna, czy widać jakieś krwawienia – podpowiada ratownik. – Mówimy o tym wszystkim, co jesteśmy w stanie zaobserwować.\nI na końcu podajemy nasze dane osobowe: imię, nazwisko, numer telefonu, z którego wzywamy karetkę. To po pierwsze uwiarygadnia zgłoszenie, po drugie pomaga nawiązać kontakt ze zgłaszającym w razie potrzeby zasięgnięcia dodatkowych informacji o zdarzeniu.\nCzasem trzeba samemu udzielić pomocy\n– Jeżeli ktoś nie oddycha, pierwsza rzecz, jaką powinniśmy zrobić po wezwaniu pogotowia, to rozpocząć uciskanie klatki piersiowej – mówi ratownik. – Dłonie powinny być ułożone jedna na drugiej, palce splecione i odgięte ku górze. Ważne, żeby ręce były proste w łokciach. Wtedy cała siła ucisków idzie z naszych pleców. Uciskamy nasadą dłoni przy nadgarstku, nie palcami, bo ten ucisk jest wtedy nieefektywny. Założenie jest takie, że 30 ucisków i dwa oddechy ratunkowe. Jeżeli nie mamy maseczki do sztucznego oddychania, możemy tylko uciskać. W dobie pandemii koronawirusa ERC (Europejska Rada Resuscytacji) zaleca tylko uciskanie klatki piersiowej. I to uciskanie prowadzimy w tempie ok. 100-120 razy na minutę. Uciskamy na głębokość 1/3 grubości klatki piersiowej. Naprawdę jest to proste i na pewno zobaczymy, kiedy ratowanej osobie wraca krążenie: zacznie kasłać czy poruszać się. Nawet jeśli tego nie zauważymy, to serce w pierwszych chwilach po powrocie spontanicznego krążenia jest mocno „ogłuszone” i niewydolne, więc nasze działania z pewnością nie zaszkodzą, a mogą wspomóc „rozruch” serca.\nRatownik podkreśla, że nie należy się bać żadnych komplikacji związanych z tymi działaniami.\n– Najważniejsze, żebyśmy podjęli resuscytację – mówi Krzysztof Radek. – Ten człowiek już nie oddycha, więc nie może być gorzej, może być tylko lepiej. Nie trzeba się bać, że żebra połamiemy. Ratujemy człowiekowi życie.\nStatystyki dowodzą, że to przynosi wymierne efekty.\n– Nasze dane z lat 2018 i 2019 wskazują, że liczba wystąpień powrotu spontanicznego krążenia w sytuacji, kiedy ktoś prowadzi resuscytację, jest o około 30% wyższa niż wówczas, gdy nikt do przyjazdu karetki nic nie robił – mówi ratownik. – To duża różnica.\nWażne jest także, że osoba bez przygotowania medycznego nie ponosi odpowiedzialności, jeśli ratowanie się nie powiedzie.\n– Ktoś, kto udziela pierwszej pomocy, absolutnie takiej odpowiedzialności nie będzie ponosił – informuje ratownik. – W tym momencie przecież wykonywał swój obowiązek oraz działał w dobrej wierze i w stanie wyższej konieczności.\nPoszkodowany oddycha, czas na pozycję bezpieczną\nJeżeli stwierdzamy, że poszkodowany oddycha, to układamy go w tzw. pozycji bezpiecznej.\n– To ułożenie człowieka na boku, z lekko odchyloną do tyłu głową i ustami skierowanymi w stronę podłoża – opisuje ratownik. – Jeżeli dobrze się to robi, nawet osoba drobna i słaba może bardzo dużą osobę obrócić na bok. Z doświadczenia (z zajęć edukacyjnych – red.) wiem, że nawet przedszkolaki mogą swoją opiekunkę bez większego problemu ułożyć w tej pozycji.\nPóźniej co minutę sprawdzamy, czy poszkodowana osoba oddycha.\n– Może być tak, że przestanie – mówi ratownik. – Jeśli tak się stanie, to przewracamy ją na plecy i rozpoczynamy resuscytację.\nNajważniejsze, żeby nie pozostawać obojętnym, gdy widzimy, że ktoś potrzebuje pomocy. I nie bójmy się wzywać pogotowia.\n– Jeżeli mamy wątpliwość, czy wzywać karetkę, to trzeba zadzwonić – mówi ratownik. – Najwyżej dyspozytor powie, że w danym przypadku wystarczy np. wizyta u lekarza rodzinnego. I podpowie, co trzeba zrobić.\nLink do poradnika Polskiej Rady Resuscytacji\nJeden z filmów pokazujących m.in. pozycję bezpieczną i resuscytację\n999 – Pogotowie Ratunkowego


PayDay 2. Kradzieży czar (recenzja) - Gry konsolowe - POLTERGEIST\n» Recenzje » PayDay 2\nRedakcja: Łukasz 'Qrchac' Kowalski, Staszek 'Scobin' Krawczyk, Jan 'gower' Popieluch\nKto z nas nie uwielbia dobrze zrealizowanych scen napadów w filmach? Przypomnijmy sobie te chwile, gdy doskonale przygotowana ekipa wchodzi do banku, tłum zamiera, a każdy z zamaskowanych zawodowców zabiera się do swojej pracy, idealnie koordynując działania z drużyną. Potem strzelanina i ucieczka. Weźmy te wszystkie najlepsze i pamiętne sceny i włóżmy je do gry akcji. Oto nadszedł dzień wypłaty po raz drugi, czyli PayDay 2.\nPierwsza część tej nietypowej produkcji nieznanego studia została przyjęta wręcz znakomicie. Gra pomimo niedoróbek (wynikających z braku doświadczenia twórców) była niezwykle grywalna, a także oparta na świetnym pomyśle, który wielu graczy pokochało. Napady na banki i sklepy – czyż to nie jest genialne w swej prostocie? Twórcy poszli za ciosem, przez co otrzymaliśmy kontynuację. Pytanie brzmiało: czy będzie lepiej i więcej?\nJak można było się spodziewać – wielkich zmian w samym trzonie rozgrywki nie wprowadzono. Na całe szczęście, gdyż znów otrzymujemy to, co wszystkich urzekło: prostotę. Gra nie jest sztucznie fabularyzowana. Czasem otrzymujemy do scenariuszy zadań jakąś anegdotę czy odniesienie do popkultury, lecz to wszystko. Musimy skupić się tylko i wyłącznie na zadaniach, a te są tutaj bardzo zróżnicowane. Od napadów na sklepy jubilerskie w bogatych dzielnicach miasta, przez skoki na banki, do spraw bardziej złożonych, na przykład obrony starego domu. Niektóre z tych zadań mają swoje kontynuacje – dany scenariusz trwa wtedy nawet kilka dni i w każdym z nich mamy coś innego do zrobienia.\nNiełatwe życie złodzieja\nOczywiście, po wszystkim czeka nas nagroda; to, czy będzie sowita, zależy m.in. od poziomu trudności. Na łatwiejszych poziomach możemy poczuć się jak na strzelnicy. Co innego, gdy na najwyższym poziomie jesteśmy atakowani przez wyszkolonych specjalistów. Wtedy potyczka staje się naprawdę zaciekła i interesująca, a my sami zaczynamy zdawać sobie sprawę z powagi sytuacji. Nie dość, że przeciwnicy prują do nas kilogramami ołowiu, to jeszcze stosują różne taktyki, poczynając od okrążania naszych pozycji (czasem wychodzi to świetnie), przez szturm z użyciem granatów, kończąc na wpuszczaniu gazu do pomieszczeń, w których się ukrywamy. Nie raz przyjdzie wam rzucić padem, gdy bliscy ucieczki zostaniecie rozstrzelani przez oddziały szturmujących stróży prawa.\nDla wysokości nagrody istotny jest także styl, w jakim wykonamy naszą robotę. Standardowo mamy dwie opcje. Albo wskakujemy radosną czwórką niczym Rambo, robiąc sito ze wszystkiego, co znajduje się w środku, a tym samym zwracając na siebie maksymalną uwagę, albo staramy się wykonać wszystko sposobem. Ta druga opcja jest zdecydowanie bardziej opłacalna i w mniejszym stopniu naraża nas na zgon któregokolwiek z członków drużyny, lecz wymagany jest tutaj zgrany team.\nKooperacja w PayDay 2 to nie dodatek. To nie miła odskocznia. To konieczność i wymóg dobrej zabawy. Bez dobrze zgranej ekipy nie mamy co startować do bardziej skomplikowanych zadań, niż podstawowe kradzieże pierścionków i łańcuszków. Inaczej w całym zamęcie każdy będzie biegał w swoją stronę bez celu, gdyż bez odpowiedniej komunikacji (wskazany czat głosowy z pozostałymi graczami) nie mamy możliwości zapanowania nad sytuacją. Oczywiście jest też opcja grania z botami, ale umówmy się... to nie o to tutaj chodzi. Tym bardziej, iż jednostki sterowane przez sztuczną inteligencję są, lekko mówiąc, niemiłosiernie głupie. Dlatego nie ma nic lepszego od zgranej ekipy profesjonalistów, którzy wiedzą, co, gdzie i (przede wszystkim) jak trzeba zrobić. Lepiej płatne zadania to naprawdę poważna sprawa, nie ma tam miejsca na pomyłki; każdy z czterech członków drużyny musi odegrać swoją rolę jak najlepiej.\nDo wyboru mamy czterech zamaskowanych grabieżców. Jeden z nich jest mięśniakiem. Odporny, silny, i dodatkowo nosi wiele amunicji, aby w razie potrzeby poratować resztę. ''Mózg'' jest delikatniejszy, ale za to może leczyć kolegów; typowy odpowiednik medyka. Duch to standardowy złodziejaszek, umiejący niepostrzeżenie otworzyć zamek bądź drzwi. Niezbędny, gdy chcemy działać po cichu. Ostatni jest technik, w bardziej skomplikowanych zadaniach po prostu niezastąpiony. Zajmuje się monitoringiem, sieciami energetycznymi, otwieraniem sejfów przy użyciu skomplikowanych narzędzi. Cała czwórka się uzupełnia, i tylko dobrze zgrana może odnieść sukces.\nKażdy z wymienionych posiada własne drzewko rozwoju, które sprawia, iż stopniowo staje się coraz lepszy w swojej profesji. Punkty umożliwiające nam rozwój zdobywamy, wchodząc na wyższe poziomy doświadczenia wraz z wykonywaniem (pomyślnym) kolejnych scenariuszy. Każda klasa ma do odblokowania naprawdę przydatne umiejętności, przez co można śmiało stwierdzić, iż drzewka są wykonane bardzo dobrze.\nOprócz tego w grze mamy masę rzeczy do zdobycia, takich jak dodatki do broni i tym podobne. Aby je uzyskać, często zamiast czekania na kolejny poziom możemy spróbować je wylosować. Losowanie polega na wybraniu jednej z trzech zakrytych kart. Raz trafi się coś bezużytecznego, ale innym razem możemy otrzymać perełkę, którą będziemy dumnie nosić na polu walki, jak choćby najlepszy celownik do ulubionej spluwy.\nWłaśnie, bronie. Tych jest tutaj od groma, a co najlepsze, są wykonane znakomicie. Po prostu czujemy, że mamy w rękach broń, a nie pistolet na kapiszony. Karabiny podczas serii miotają się nam w dłoniach, czujemy odrzut, moc. Podobnie z innymi typami uzbrojenia (pistolety, strzelby etc.) Jest tego wiele. Twórcy udostępnili także edytor, w którym możemy dopasować dodatki i wygląd naszych pukawek. Jest on podobny do tych znanych z innych strzelanin sieciowych.\nCzy wszystko wygląda aż tak dobrze? Nie do końca. O ile lokacje są zaprojektowane ładnie i różnorodnie, to nie mogę tego powiedzieć o oprawie audiowizualnej. Muzyka po niedługim czasie staje się monotonna i nudna (te same sample w kółko podczas jednej akcji potrafią znużyć), a wizualnie gra trochę odstaje od konkurencji. Na szczęście w tym wypadku jest to tylko dodatek do całości.\nMamy zatem produkt kompletny, dostarczający świetnej zabawy, ale jak wspomniałem, tylko w kooperacji, gdyż zabawa z botami to istna katorga. Co prawda zdarzają się problemy techniczne uniemożliwiające znalezienie chętnych osób do gry, ale są one rzadkością. Pod niemal każdym względem jest to gra bardzo dobra, która z pewnością trafi w gusta wszystkich fanów kina gangsterskiego oraz gier akcji. Świetny przykład dobrego sequela.\nSeria wydawnicza: PayDay\nData premiery (Polska): 16 sierpnia 2013\nPlatformy: PS3, Xbox 3060, PC\nStrona WWW: www.crimenet.info/us\nTagi: PayDay: The Heist | Payday 2 | Payday


162l - Otwarty - Tomasz Włodarski - Updat 04.05.2007 - Forum roslinyakwariowe.pl P1\n20 mar 2007, 23:09 162l - Otwarty - Tomasz Włodarski - Updat 04.05.2007 (#1)\n2x70W HQI Osram 5500 lumenów\nAqua Art Planta Gainer\nMakro : pół dawki dziennej\nClassic : tylko przy podmianie / 1 raz na tydzien /\nButla wysokocisnieniowa z reduktorem .\nDyfuzor Aquamedic 100\nCo2 podawane równolegle z oświetleniem .\nStare dno Rataja\nNa wierzchu zwykły żwirek , szczerze mówiąc nie wiem jak sie nazywa ale nie jest to żwir kwarcowy .\nTylko to na razie mierzyłem\nJBL Cristal Profi 250 - bio klulki , ceramika , 3x gąbka , 3xgabka, wata\nTetra TEC 600 EX - tu podłączony skimmer Fluvala - ceramika,bio kulki,wegiel aktywny,wata\nMam zamiar dosadzic jeszcze ze dwa trzy gatunki w tym cos czerwonego Ale jeszcze nie wiem co.\n19 x Neon Czerwony / w tym dwa N.Innesa -zabłakaly sie /\n4 x Pielęgnice Ramireza /dwie parki/\n6 x Kirysek Panda / jeszcze nie wpuszczone - kwarantanna /\nJestem totalnym laikiem ale mam ambicje sie wyszkolić To mój trzeci zbiornik. Zaczynałem od 60 L które zmieniłem na 112 L profil z pokrywą .Po doświadczeniach z tamtymi akwariami wyleczyłem sie z gotowych zestawów . Miałem zamiar zrobić własna pokrywę ale w między czasie wpadła mi w oko taka lampa i zachorowałem na zbiornik otwarty . Mam to szczęście , że u mnie na osiedlu otworzył sie świetny sklep prowadzony przez znajomego naszego admina . Mam gdzie się uczyć .\nSam zbiornik wystartował 17 lutego o ile zalanie samego żwiru i korzenia można nazwać startem Roślinki pojawiły się dopiero parę dni później . Ostatnio wprowadziłem rybki .\nNiestety nie mogłem sobie pozwolić na zrobienie startu z pełną roślinnością ze względów finansowych . Sam baniak i reszta sprzętu zjadła moje oszczędności .\nNa razie w zbiorniku jest z lekka łysawo ale mam nadzieje , że sie to zmieni z czasem . Te gatunki roślin , które są obecnie to mniej więcej to co chce . Chciałbym jeszcze ze dwa gatunki w tym na pewno coś czerwonego .Na razie nie podaje Fe ale jak zacznę mam nadzieję , że Eusteralis sie tez ładnie wybarwi . Generalnie jednak będę sie skupiał na tym ,żeby te rośliny , które już są , ładnie sie rozrastały i zagęszczały .Jak nie dopadnie mnie glonowy armagedon to wierze , że mi sie uda . Na razie mimo oświetlenia 0.83 L/W udaje mi sie trzymać je pod kontrolą . Za wyjątkiem sporej ilosci krasnorostów , które pojawiły sie na korzeniu z iinymi glonami nie mam problemu . Te na korzeniu tez już opanowałem Mam dosyć twardą wodę więc musze na nie uważać bo wiem , że taką lubią . Jestem właśnie w trakcie wymiany wody na wodę z filtra RO . Nie mam własnego póki co ale mam możliwość korzystania w dobrodziejstw wyżej wymienionego sklepu gdzie co tydzień odlewają mi 20 litrów . To mieszam w 10 litrami kranówki i w ilości 30 litrów co tydzień robie podmiankę . Mam nadzieję , że po kilku takich operacjach twardość wody w baniaku znacząco sie obniży . To tyle . Każda krytyke i każdą dobrą radę przyjmę z pokorą\nPS . Fotki nie sa najlepsze bo aparat mam taki sobie czyli Canon Power Shot A 60 . Zdjęcia robie na automacie bo jestem fotograficznym debilem A niestety przy oświetleniu jakie mam nad akwarium mam duże problemy żeby zrobić fotkę , która nie będzie albo za jasna albo za ciemna\nOstatnio edytowano 05 lip 2007, 10:54 przez Tomek.W, łącznie edytowano 3 razy\n21 mar 2007, 20:13 (#2)\nZapowiada sie ciekawie - zachecam do eksperymentow\nNie moge sie oprzec kryptoreklamie (Pan Tomek to klient SRWiA)..ale super nad akwarium wyglada nasza lampa HQI Jestesmy z niej najbardziej dumni\n21 mar 2007, 20:45 (#3)\nJa też Bo lampa naprawdę wymiata ! Niestety tak jak pisałem nie potrafię zrobić takiej fotki , która oddawałby walory tego światła .Live wygląda to dużo lepiej .Reszta póki co mnie dobija .Mam tysiąc. pomysłów na aranżacje a na końcu zawsze mam wrażenie , że wybrałem ten najgorszy .Ale trudno muszę już z tym żyć .Zobaczymy jak sie to rozrośnie .Obserwując na co dzień myślę , że nastąpi to szybko bo roślinki zasuwają aż miło .Inna sprawa że za wyjątkiem Eusteralisa nie mam jakichś wymagających gatunków . W sobotę przy podmianie będę chciał zamienić miejscami Eusteralisa i Lagarosiphon madagascariensis bo doszedłem do wniosku , że trochę spaprałem lokalizacje tych roślinek\nW przyszłym roku będę chciał zmienić baniak na Opti-White bo przy tej lampie aż sie o to prosi .Niestety finanse nie pozwoliły mi tego zrobić odrazu.\n21 mar 2007, 21:30 (#4)\nA mozna prosic o fotke samej tej tak zachwalanej oprawy-lampy ?\n21 mar 2007, 21:36 (#5)\nLinki na fotce jeszcze nie były skrócone więc trochę szpeciły .Ale teraz są już odpowiedni przycięte.\nI jeszcze zapłonniki\n21 mar 2007, 21:40 (#6)\nJa tez "ciulam" na optiwhite'a. Jacek Pawlowski ma wiec wie czym to pachnie\nJacku niedlugo bede mial te lampy u siebie - wygladaja naprawde swietnie, nie jest jakis zaawansowany szczyt techniki ale udalo sie zastosowac dobry wspolczynnik jakosci/designu do ceny\n21 mar 2007, 21:40 (#7)\nTe żarniki nie są zabezpieczone niczym przed woda ? A kolega nie boi się ,że pękną jak na rozgrzane trafi woda ?\nI jeszcze jedno - gdzie jest cała elektronika ?\nPiotr Baszucki napisał(a): Ja tez "ciulam" na optiwhite'a. Jacek Pawlowski ma wiec wie czym to pachnie\nJa mam optiwhite pierwsze słyszę ,coś Piter masz złe informacje -ja chciałem mieć\nOstatnio edytowano 21 mar 2007, 21:43 przez Jacek Pawłowski, łącznie edytowano 1 raz\n21 mar 2007, 21:42 (#8)\nWłaśnie dokleiłem W szafce . Nie , nie boje sie .\n21 mar 2007, 21:44 (#9)\nCaly bajer w tym, ze belka jest wysoko nad woda - nie ma bezposredniego ryzyka zachlapania (mozna latwo regulowac jej wysokoscia za pomoca linek - np. do grzebania w akwarium podnosisz pokrywe wyzej i po sprawie)\nJa tylko dorobie sie tej belki - zrobie wiecej fot\nJacku elektronika jest w szafce pod akwarium. Od belki odchodza 1 lub 2 przewody (w zaleznosci od ilosci zarnikow).\nMyslalem, ze juz kupiles\n21 mar 2007, 22:33 (#10)\nPanie Tomku ciesze sie ze jest Pan zadowolony z lampy.......Zbiornik super !!!!!\nTrzeba poczekać jak mech odbije i bedzie super.....\n21 mar 2007, 22:38 (#11)\nDobra , dobra ...bez ściemy\nA jeśli już mowa o mchu to właśnie muszę do Pana "uderzyć" chyba o nowy :D::D Bo nie jestem pewien czy ten odbije . Trochę już przeszedł .Najpierw detrytus , potem krasnorosty i chyba sie już z tego nie podniesie\nPs. A jak tam moje Kiryski ? Żyją jeszcze ?\nAha i w sobote jestem po 20 l wody .\n21 mar 2007, 23:53 (#12)\n"Belka" oświetleniowa powaliła mnie na kolana, jest taka prosta i taka śliczna. Jestem na etapie zmiany akwarium. Poprzednie 60x30x30 obecnie będzie 10 cm wyżej czyli 60x30x40. Nie wiem dlaczego ale podobają mi się małe zbiorniki. W poprzednim miałem (a raczej nadal mam) założoną świetną i chyba najszybciej rozwijającą się plantację glonów. Nie jeden doświadczony akwarysta zdziwiłby się jakie glony można w akwarium spotkać. Po przeprowadzce akwarium całkiem zaczęło wyglądać jak ruina. Stare oświetlałem 1x24W do nowego mam wątpliwości i albo dokupię jeszcze raz 24W lub 15W albo 1 HQI 70 W (Tu boję się że dużo za mocna)\nCzy taka belka występuje z 1 HQI 70W 60 cm ?\nZ jakiej blachy jest wykonana?\nGięta czy gotowy profil?\nJak wykończone są brzegi wzdłuż (niedokładnie widać)?\n22 mar 2007, 02:15 (#13)\nLampy sa w fazie testow - za jakis czas beda zapewne dostepne w sklepie SRWiA.\nJesli chodzi o rozmiar, konfiguracje swiatla, kolor oprawy, dlugosci itd- beda dostepne wszystkie mozliwe konfiguracje\n22 mar 2007, 09:02 (#14)\nA czy tajemnicą handlową jest materiał z jakiego są wykonane i jak wykończone są brzegi\n22 mar 2007, 09:58 (#15)\nChyba nie To aluminium . :D:D\n22 mar 2007, 14:51 (#16)\nObecną pokrywę robiłem pod własny projekt i obecnie trochę mi się nie podoba . Oczywiście przy zmianie na HQI jej zastosowanie nie wchodzi w grę. Usilnie sie zastanawiałem na co zmienić. To co pokazujecie jest rewelacyjne. Chciałbym żeby kolejne moje oświetlenie było przynajmniej podobne. Mam jakieś tam możliwości jeżeli chodzi o obróbkę i jeżeli się nie pogniewacie podpatrzę Wasz pomysł chociaż finalnie chciałbym żeby bardziej powalał na kolana . Chociaż to chyba kwestia gustu i trochę funduszy. Na zdjęciu albo nie ma albo nie widzę żadnego pokrycia, goły materiał- ciekaw jestem jak by wyglądała taka niezabezpieczona belka po jakimś czasie wiszenia\n24 mar 2007, 17:34 (#17)\nDzisiaj podłączyłem drugi wyłącznik czasowy i teraz dawkuje oświetlenie . Od 11-13 świeci jeden żarnik 70 W .Od 13-21 2x70 W i od 21-23 drugi żarnik 70 W . Mam nadzieje , że takie oświetlenie sie sprawdzi Zrobiłem tez drugi raz podmianę woda z filtra RO . Udało mi sie doprowadzić kH i gH do jakichś bardziej rozsądnych wielkości .\nTutaj ciekawostka : Do tej pory jeśli miałem jakieś glony to zawsze były to krasnorosty z gatunku nitkowatych Compsopogon .Takie długie czarne , porastające najpierw brzegi liści potem całe liście . Gdzieś sie doczytałem , że sprzyja im twarda woda powyżej 12 stopni. Teraz mogę to potwierdzić . Po zejściu z kH do 10 stopni zniknęły jak ręka odjął .Niestety życie nie jest takie łatwe i na ich miejsce pojawiły sie zielone glony nitkowate Nie mam ich dużo więc jakoś specjalnie mnie nie martwią ale będę sie starał rozkminić jak sie ich pozbyć . W porównaniu do moich starych krasnorostów to te zielone wyglądają prawię jak roślina ozdobna\nZ tego co wiem to przy takim NO3 poziom fosforu powinien być w granicach 0.25 .Dobrze kombinuje ? Potasu nie ma jak zmierzyć ale jutro kupie test na PO4 i spróbuje ustalić jak sie u mnie ma stosunek NO3/PO4\nFotka z jednym żarnikiem :\nOstatnio edytowano 28 mar 2007, 23:18 przez Tomek.W, łącznie edytowano 1 raz\n24 mar 2007, 17:50 (#18)\nCo to za roślina nad wodę wystaje ?\n24 mar 2007, 18:16 (#19)\nSzczerze mówiąc nie wiem Dostałem ja od Pana Grzegorza M . Mówił mi jak sie nazywa ale nie zapamiętałem . Dowiem sie to napiszę .\nKilka nowych fotek Niestety pojawiły sie glony .Problem moich glonów opisałem tutaj :\nhttp://www.roslinyakwariowe.pl/forum/vi ... hp?t=20333\n26 kwi 2007, 14:16 (#20)\nAkwaryści jak w takim akwa zamontować oświetlenie?\nWyświetlenia: 1808 | Odpowiedzi: 15 czytaj więcej...


Nowa technologia sama się nie sprzeda - Puls Biznesu - pb.pl\nPrzedsiębiorczość: Sukces start-upu zależy głównie od wiedzy i determinacji jego założycieli. Bez nich pogrzebać można nawet najlepszy projekt\nNa rynku venture capital inwestuje się w przełomowe technologie i pomysły na biznes, ale kluczem do sukcesu projektów zawsze są stojący za nimi ludzie. Od nich zależy, czy uda się rozwinąć biznes i utrzymać go na powierzchni. — Na rynku nieruchomości najważniejsza jest lokalizacja, w przypadku start-upów — założyciele — zaznacza Arkadiusz Piechocki, partner w SpeedUp Venture Capital Group, poznańskiej grupie funduszy od lat inwestującej w projekty we wczesnej fazie rozwoju.\nBIZNES OD PODSTAW:\nBudując startupowy zespół, warto poszukać osób mających różnorodne kompetencje. Posiadanie innowacyjnej technologii i umiejętność jej doskonalenia to jedno, drugie — to sprzedaż i marketing — uważa Dariusz Żuk, szef fundacji Polska Przedsiębiorcza. Marek Wiśniewski\nJego zdaniem, w pierwszym etapie rozwoju start-upu najistotniejsze są kompetencje technologiczne, które umożliwią założycielom ukończenie pracy nad nowym produktem czy usługą. Zaraz potem do głosu dochodzą umiejętności związane z budowaniem zespołu i motywowaniem go do działania. I o ile na początku dodatkowe pieniądze pozyskane z programów unijnych czy od prywatnych inwestorów zapewniają firmie stabilność, o tyle komercjalizacja technologii może stanowić dla jej założycieli pierwsze zderzenie z rzeczywistością.\nRzadko się zdarza, że innowacyjny produkt natychmiast zyskuje na popularności, zwykle trzeba o nią długo zabiegać. Zgrany zespół i determinacja w działaniu stają się wówczas nieocenione. W kolejnym etapie — dynamicznego wzrostu — ważne zaczynają być również umiejętności organizacyjne i zarządcze. Zwiększanie liczby pracowników w firmie wiąże się z koniecznością odpowiedniej koordynacji ich pracy i umiejętnościami strategicznego planowania.\n— Rolą inwestora czy funduszu powinno być ciągłe wspieranie założycieli start- -upu i doradztwo w zakresie prowadzenia biznesu. Czasem jednak dobrze jest przemyśleć opcję wprowadzenia do organizacji osoby z zewnątrz, która wniesie kompetencje potrzebne do zarządzania firmą i pozwoli założycielom skoncentrować się na rozwoju produktu — podpowiada Arkadiusz Piechocki.\nBiznes z mentorem w tle\nStart-upom brakuje wiedzy i umiejętności biznesowych, zwłaszcza gdy ich założycielami są naukowcy, technolodzy, informatycy czy osoby wyspecjalizowane w wąskich dziedzinach. Z pasją tworzą nowe produkty, nie zawsze jednak potrafią sami zadbać o komunikację, sprzedaż, marketing, promocję czy dystrybucję.\n— W Polsce inicjowanych jest coraz więcej programów aktywizujących biznesowo środowiska akademickie. Finansują je Narodowe Centrum Badań i Rozwoju czy Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości. Powstają też kolejne inkubatory i akceleratory przedsiębiorczości, w tym jednostki tworzone we współpracy z korporacjami, np. w ramach programu ScaleUp. Dla młodych przedsiębiorców są sposobem pozyskania wiedzy dotyczącej prowadzenia biznesu, otwierają też drzwi do firm, w których start-upy mogą testować swoje rozwiązania — zaznacza Arkadiusz Piechocki.\nZdaniem Michała Wroczyńskiego, prezesa spółki Fido.AI tworzącej w Polsce i w Dolinie Krzemowej systemy sztucznej inteligencji zdolne do rozumienia języka, wsparcie mentorskie jest niezwykle cenne. Pamiętać jednak trzeba, że założyciele najlepiej rozumieją swój biznes i to do nich należy ostateczna decyzja o kierunku rozwoju biznesu.\n— Obecnie dostępność programów mentoringowych organizowanych dla start-upów jest duża. My również organizujemy je dla przedsiębiorców działających w Akademickich Inkubatorach Przedsiębiorczości czy w sieci centrów Business Link. Cieszą się one sporym zainteresowaniem — mówi Dariusz Żuk, szef fundacji Polska Przedsiębiorcza, wspierającej rozwój społeczności startupowej w Polsce.\nRynkowe starcie z korporacją\nWraz z rozwojem projektu i zwiększeniem aktywności na rynku start-upy zyskują również zaufanie najlepszych specjalistów. — Firma wychodzi z fazy start-upu, gdy oferowany przez nią produkt lub usługa zaczynają przynosić zyski. Wówczas staje się dla wielu potencjalnych pracowników bardziej atrakcyjna niż korporacja. Stwarza szansę pracy nad nowatorskim konceptem w gronie młodych ludzi, gwarantuje nielimitowany czas pracy i kreatywne wyzwania. Zatrudnienie się w niej przestaje być już tak bardzo ryzykowne jak na początku — dodaje Arkadiusz Piechocki.\n— W największych korporacjach w Stanach Zjednoczonych specjaliści od nowych technologii otrzymują gigantyczne wynagrodzenie, niemniej jednak decydują się często na założenie firmy lub dołączenie do start-upów rozwijających nowe, ambitne projekty. Wówczas stają się udziałowcami w spółce i uczestniczą w budowaniu jej sukcesu rynkowego — to właśnie przekonuje ich do pozostawienia ciepłej posady — dodaje Michał Wroczyński. Zdaniem Dariusza Żuka, wiele zależy od aspiracji i oczekiwań samych specjalistów. To naturalne, że część osób wybierze wygodę i większą przewidywalność pracy w korporacji.\nStrategia rozwoju start-upu i budowania zespołu zależy od stawki, o którą się gra. Jeśli ambicją jest działalność o wymiarze globalnym, liczyć się trzeba z olbrzymią konkurencją. Ważne jest również podejście do konsumenta — na globalnym rynku „króluje” klient, który ma do dyspozycji ogromną liczbę ofert. To, czy wybierze nasz produkt, zależy od kreatywności firmy i biznesowych umiejętności stojącego za nią zespołu. Z punktu widzenia start-upu ważny jest więc właściwy dobór współpracowników i partnerów biznesowych. Wsparcie i doradztwo w tym obszarze można znaleźć u mentorów biznesu. Warto korzystać z porad najlepszych specjalistów. Sam wiele się nauczyłem od innych… i wciąż się uczę. Pamiętać jednak trzeba, że w biznesie wiele zależy też od okoliczności — nie wszystko da się przewidzieć.\nBuduj zespół zgodnie z planem\nHead of Venture Capital at Kulczyk Investments\nInwestorzy wczesnej fazy rozwoju danego przedsięwzięcia zasadniczo nie oczekują, aby zespoły założycielskie start-upu były kompletne i obejmowały wszelkie obszary funkcjonowania już od pierwszego dnia działalności, ale mimo wszystko posiadanie szerokiego doświadczenia w zakresie operacyjnym, technicznym i branżowym byłoby niewątpliwie bardzo pozytywnie przyjęte.\nJednakże ważniejszą dla założycieli start-upu kwestią jest zdefiniowanie własnych ograniczeń i ewentualnych słabych punktów oraz próba przewidzenia, jak można by je znieść lub zneutralizować w dalszym planie rozwoju przedsiębiorstwa. Budowanie planu zatrudnienia z wyprzedzeniem oraz stałe przewidywanie przyszłych potrzeb w tym obszarze nie tylko przyniesie przedsiębiorstwu pożytek, ale także pozwoli na zachowanie elastyczności i odpowiednio szybkiej reakcji w przypadku natrafienia na wyjątkowy talent niemieszczący się w bieżącym cyklu planu zatrudnienia.\nIstotnym dla każdego przedsiębiorstwa wchodzącego w inwestycję we wczesnej fazie rozwoju jest fakt, że będzie ono w dużej mierze oceniane przez pryzmat nie tylko członków zespołu założycielskiego, ale również pierwszych pracowników — należy więc mieć na uwadze, że każda złożona w procesie rekrutacji oferta może być skrupulatnie prześwietlona. Z naszego doświadczenia wynika, że funkcja finansowa jest często zaniedbywana przez przedsiębiorstwa we wczesnej fazie rozwoju, a później okazuje się być kluczowa nie tylko dla zapewnienia silnej wewnętrznej kontroli finansowej i sprawnego zarządzania finansowego, ale również dla sterowania zewnętrznymi procesami gromadzenia funduszy i zarządzania spółką w przyszłości. Silne pozycje produktowe obecne na dużych rynkach, szczególnie te szybko zwiększające swoją skalę, bywają niszczone przez złe zarządzanie finansowe.\nPrzy wyborze kandydatów często mówi się, że najlepsze propozycje pochodzą z sieci wewnętrznej (a obecni pracownicy bywają najlepszymi polecającymi), jednak w przypadku stanowisk zarządu wyższego szczebla (np. poziom C) start-upy, które wchodzą w rundy finansowania, powinny skorzystać z pomocy profesjonalnego rekrutera. We wczesnych fazach rozwoju wewnętrzna dynamika przedsiębiorstwa jest ważniejsza niż kiedykolwiek później, więc przy powiększeniu zespołu ważne jest, aby nie tylko „zatrudniać szybko”, nie pozwalając, by decyzje w tym obszarze ciągnęły się miesiącami, podczas gdy biznes na tym cierpi, ale również być przygotowanym na to, aby „zwalniać szybko”, jako że nieodpowiedni lub nienależycie wywiązujący się ze swoich obowiązków pracownik może wyrządzić więcej szkód w długoterminowej perspektywie.\nInwestorzy wczesnej fazy rozwoju danego przedsięwzię- cia zasadniczo nie oczekują, aby zespoły założycielskie start-upu były kompletne i obejmowały wszelkie obszary funkcjonowania już od pierwszego dnia działalności, ale mimo wszystko posiadanie szerokiego doświadczenia w zakresie operacyjnym, technicznym i branżowym byłoby niewątpliwie bardzo pozytywnie przyjęte.\nJednakże ważniejszą dla założycieli start-upu kwestią jest zdefiniowanie własnych ograniczeń i ewentualnych słabych punktów oraz próba przewidzenia, jak można by je znieść lub zneutralizować w dalszym planie rozwoju przedsiębiorstwa. Budowanie planu zatrudnienia z wyprzedzeniem oraz stałe przewidywanie przyszłych potrzeb w tym obszarze nie tylko przyniesie przedsię- biorstwu pożytek, ale także pozwoli na zachowanie elastyczności i odpowiednio szybkiej reakcji w przypadku natrafienia na wyjątkowy talent niemieszczący się w bieżącym cyklu planu zatrudnienia.\nPrzy wyborze kandydatów często mówi się, że najlepsze propozycje pochodzą z sieci wewnętrznej (a obecni pracownicy bywają najlepszymi polecającymi), jednak w przypadku stanowisk zarządu wyższego szczebla (np. poziom C) start-upy, które wchodzą w rundy finansowania, powinny skorzystać z pomocy profesjonalnego rekrutera. We wczesnych fazach rozwoju wewnętrzna dynamika przedsiębiorstwa jest ważniejsza niż kiedykolwiek później, więc powiększając zespół ważne jest, aby nie tylko „zatrudniać szybko”, nie pozwalając, by decyzje w tym obszarze ciągnęły się miesiącami, podczas gdy biznes na tym cierpi, ale również być przygotowanym na to, aby „zwalniać szybko”, jako że nieodpowiedni lub nienależycie wywiązujący się ze swoich obowiązków pracownik może wyrządzić więcej szkód w długoterminowej perspektywie.\n"Budowanie planu zatrudnienia z wyprzedzeniem oraz stałe przewidywanie przyszłych potrzeb w tym obszarze nie tylko przyniesie przedsiębiorstwu pożytek, ale także pozwoli na zachowanie elastyczności i odpowiednio szybkiej reakcji w przypadku natrafienia na wyjątkowy talent."\nPuls Firmy / Nowa technologia sama się nie sprzeda


Painting Neverland: Inspired By Kasia Tusk\nWrażenia: Przypuszczam, że to właśnie te perfumy są najbardziej zachęcającym do subskrypcji produktem z Inspired By Kasia Tusk (cena regularna perfum to ok. 200 zł; całe pudełko blogerki zakupicie za jedyne 169 zł). Przyznam szczerze, że przed otwarciem pudełka, nie miałam okazji poznać zapachu Daisy Dream. Może to nawet i lepiej. Jakie są perfumy od Marca Jacobsa? Przede wszystkim bardzo świeże i dziewczęce. Dzięki nucie kwiatowo-owocowej, bardzo fajnie orzeźwiają i odświeżają. Zapach ten jest niewątpliwie bardzo kobiecy. Na plus dodatkowo zaliczam wytrzymałość perfum – czułam je na sobie przez cały dzień.\nWrażenia: O książce Jennifer L. Scott miałam już kiedyś okazję czytać – Kasia Tusk wspominała o niej jakiś czas temu na swoim blogu. Bardzo się ucieszyłam widząc Lekcje Madame Chic w gwiazdorskim boxie. Jaka jest sama książka? Przede wszystkim bardzo wciągająca – w sam raz na letnie popołudnie. Pochłonęłam ją w ekspresowym tempie – jest zabawna, prawdziwa, ale przede wszystkim, kobieca. Autorka podejmuje różne tematy – od mody, przez jedzenie, urodowe wskazówki, zasady dobrego wychowania, po poszukiwanie własnej pasji i drobnostek, dzięki którym możemy cieszyć się z każdego dnia. Francuski szyk to coś, co z pewnością zostanie w nas po lekturze. Bardzo pozytywna książka! Jest idealna dla wszystkich kobiet, ponieważ uczy jak cieszyć się z własnej kobiecości! Gorąco polecam! (Być może zrecenzuję tę książkę dokładniej w osobnym poście na blogu).\nWybrałam dla Ciebie dwa świetne produkty do włosów. Zostały podzielone na moje wszystkie pudełka (w drugiej wersji boxu znajdowała się Zwiększająca objętość pianka w spray’u Goldwell). Obydwa świetnie sprawdzają się na moich włosach. Mam nadzieję, że będą też odpowiednie dla Ciebie – dodaje Kasia Tusk.


Oszuści robią co mogą, by wyłudzić pieniądze od seniorów! Bądźcie czujni i podejrzliwi! - Nasza gazeta\nPaulina z Pucharem Prezydenta\nOszuści robią co mogą, by wyłudzić pieniądze od seniorów! Bądźcie czujni i podejrzliwi!\nPolicja apeluje do wszystkich seniorów, a także ich krewnych, dzieci, wnuczków, by zachowali ostrożność i nie dali się okraść. Oszuści wykorzystują bowiem fakt, że coraz rzadziej kontaktujemy się z naszymi seniorami, a Ci nie wiedzą jak się zachować, kiedy naciągacz dzwoni. Policja ostrzega przed właśnie tzw. oszustwami „na wnuczka”. Prowadzone akcje profilaktyczne przynoszą efekty. Funkcjonariusze otrzymują coraz więcej zgłoszeń od starszych osób, które wykazały się czujnością i nie dały się okraść. Niepokojąca jest jednak liczba zgłoszeń dotycząca nowej metody kradzieży – „na policjanta”. W związku z tym apelujemy o ostrożność!\nOszuści „na wnuczka” i „na policjanta” wciąż próbują oszukiwać starsze osoby. Zmienią metody działania i podszywają się pod wymyślone postaci. Wyłudzają pieniądze od naszych babć, mam, cioć, dziadków, ojców i wujków. Nie bądźmy obojętni i wcześniej ostrzegajmy naszych krewnych, że mogą do nich telefonować osoby podszywające się pod członków rodziny lub policjantów!\nNajpierw wykonują telefon podając się za członka rodziny (najczęściej wnuczka). Tłumaczą zmieniony głos chorobą lub wzbudzają poczucie winy w starszej osobie, z powodu tego, że go nie poznaje.\nProszą o pożyczenie dużej sumy pieniędzy. Zazwyczaj pieniądze mają zostać wykorzystane w celu pokrycia szkód po wypadku drogowym, na ważną operację, na zakup samochodu albo wakacji w promocyjnej cenie. Oszuści są bezwzględni - umiejętnie manipulują rozmową tak, by uzyskać jak najwięcej informacji i wykorzystać starsze osoby.\nJeżeli, ktoś będzie chciał nas oszukać, podając się przez telefon, za policjanta – zakończmy rozmowę telefoniczną! Nie wdawajmy się w rozmowę z oszustem. Jeżeli nie wiemy jak zareagować powiedzmy o podejrzanym telefonie komuś z bliskich lub zadzwońmy na policję!.


Wszystkie fiksacje Kalwasa - Publicystyka - rp.pl\nAktualizacja: 12.11.2015, 21:00\nPiotr Ibrahim Kalwas wpisuje się w tradycję rzekomych badaczy, którzy tylko udają, że opisują obcy świat. Fałszują fakty, posługują się skrajnymi uproszczeniami i hołdują lękom, które trapią ich czytelników – polemika publicysty.\nZ Wikipedii (po drobnych redakcjach): Fiksacja to jeden z mechanizmów obronnych. Polega na kurczowym trzymaniu się wyuczonych struktur myślowych i mechanizmów zachowań, aby uniemożliwić powstanie frustracji, na przykład wobec jakiegoś nowego zdarzenia lub zespołu zdarzeń. Fiksacja daje krótkotrwały zysk psychologiczny w postaci zmniejszenia napięcia związanego z postrzeganym zagrożeniem (prawdziwym lub urojonym), ale utrudnia przystosowanie się do zmienionej sytuacji.\nNie jestem psychologiem ani terapeutą. Nie chodzi mi o mętne, amatorskie diagnozy, ale o wydźwięk tekstów. Piotr Ibrahim Kalwas fascynował mnie jako autor mistycznej prozy inspirowanej miejscami, które są nam obu bliskie. Coś się jednak niedobrego stało. Od jakiegoś czasu godna podziwu subtelność literacka jest na usługach poślednich reportaży.\nChociaż nie przepadam za chronologią, dla porządku zacznę po kolei. „Mamy w Koranie tzw. wersety miecza albo takie, które mówią o biciu kobiet czy obcinaniu rąk" - twierdzi Kalwas w ostatniej rozmowie z „Gazetą Wyborczą". Podobne wypowiedzi znaleźć można zresztą na kartach jego najnowszej książki „Egipt: haram halal". Oczywiście, krwawe kawałki są też w Starym Testamencie. Ale, ciągnie Kalwas, „czy Żydzi albo chrześcijanie stosowali w praktyce te brutalne kary? OK, może i stosowali tysiąc lat temu, ale przecież nie przenieśli tego w dzisiejsze czasy!" W innych miejscach pada porównanie do inkwizycji.\nCo autor ma na myśli? O ile dobrze rozumiem, islam, w tym muzułmańska „święta" księga i interpretacje, jakie propagują duchowni tej religii, miałyby stanowić podstawę do stosowania przemocy na skalę nie spotykaną u nas od 1000 lat (lub od okresu inkwizycji).\nKto by liczył lata\nZacznijmy od drobiazgu: tysiąc lat temu inkwizycja nie istniała. Powstała, jak się przyjmuje, w XIII wieku. Zanim na dobre rozpoczęła dzieło zniszczenia, minęło kolejne kilkadziesiąt lat, a tak zwane palenie czarownic odbywało się jeszcze w XVII wieku. Ale kto by liczył lata? Kilkaset w jedną czy drugą stronę nie robi różnicy, a okrągły tysiąc lepiej wygląda w gazecie niż jakieś 784 (dla przypomnienia: w 1231 roku papież powołał Konrada z Magdeburga na inkwizytora Niemiec).\nŻarty żartami, ale czy rzeczywiście „Żydzi albo chrześcijanie" nie „przenosili" brutalności w dzisiejsze czasy? Nie wiem dokładnie, co uchodzi za „dzisiejsze czasy", ale weźmy drugą wojnę światową. W 1941 roku papież Pius XII wyświęcił Lorenza Jaegera na arcybiskupa niemieckiego Paderborn. Rok później, kiedy naziści zbliżali się do Morza Kaspijskiego, biskup zwrócił się do swoich wiernych w wielkopostnym liście pasterskim. Padły następujące słowa: „Czy ten biedny, nieszczęśliwy kraj [ZSRR] nie jest przypadkiem przytułkiem dla ludzi, którzy przez swoje odrzucenie Boga i nienawiść do Chrystusa stali się niemal zwierzętami? (...) Dlaczego? Bo tam [w ZSRR] porządek życia ludzkiego nie opiera się na (nauce) Chrystusa tylko na (nauce) Judasza." Do czego namawiał biskup żołnierzy walczących na froncie wschodnim, czyli w ZSRR i w Polsce? Do „bezwarunkowego wypełniania powierzonych [przez zwierzchników] zadań" oraz „wierności aż do śmierci".\nNikomu w Polsce nie trzeba tłumaczyć, jak to się przekładało na praktykę niemieckiego okupanta. Zatem, wracając do Kalwasa, okazuje się, że także owi „chrześcijanie" w całkiem „dzisiejszych" czasach odwoływali się do religii, zachęcając do najgorszych zbrodni.\nWątpliwe pożytki z kolonializmu Kolejne nieporozumienie dotyczące historii wiąże się z kolonializmem. Kalwas mówi „To smutny paradoks: im więcej wpływów kolonialnych w krajach arabskich, tym bardziej społeczeństwo otwarte i większe szanse przynajmniej na podstawy demokracji. Tunezja, tak jak i Turcja przeszły wieloletnie procesy sekularyzacyjne. Te procesy, mimo iż niekiedy dramatyczne i brutalne, otworzyły społeczeństwa obu tych krajów na zachodnią, racjonalną myśl o wiele bardziej niż społeczeństwa innych krajów arabskich, gdzie wpływy zachodnie były słabsze".\nZnów mały drobiazg: Turcja nigdy kolonią nie była. Nie jest też krajem arabskim. Co do Tunezji, Francuzi okupowali ją przez 75 lat. Aby nie szukać daleko, sąsiednia Algieria, była kolonią prawie dwa razy dłużej (132 lata). Z tego by wynikało, że to w Algierii mamy znacznie większe niż w Tunezji „szanse na podstawy demokracji".\nChoć liczby mówią same za siebie, to twierdzenie o „otwieraniu się" na zachodnią myśl podczas kolonizacji ma jeszcze inny wymiar. W moim przekonaniu jest niedopuszczalnym upraszczaniem wydarzeń historycznych i zakrawa na arogancję. Odwołam się znów do przykładu z okresu drugiej wojny światowej.\nWspółpracując z Centrum Dokumentacji Nazizmu Miasta Kolonia przez wiele lat pomagałem zbierać i archiwizować wspomnienia byłych robotników przymusowych z Polski oraz dawnego ZSRR. Ludzie z łapanek trafiali do kolońskich zakładów przemysłowych, ale także do warsztatów rzemieślniczych, a nawet podmiejskich gospodarstw rolnych. Po ponad sześćdziesięciu latach z trudem opowiadali o znojach kilkunastogodzinnej pracy, o chronicznym niedożywieniu, szykanach a nawet biciu. Chętnie natomiast wspominali, że raz na pół roku zabierano ich na wycieczkę, na przykład do kolońskiej katedry.\nZapewne pochodząca spod Rawicza rodzina (jedna z tych, z którymi rozmawiałem) nigdy by inaczej nie obejrzała jednego z najwspanialszych zabytków (neo-)gotyckiej architektury. Ale czy twierdzenie, że faszystowski okupant szerzył cywilizację i propagował kulturę wśród mieszkańców polskiej prowincji nie jest wywracaniem rzeczywistości do góry nogami? Idąc tym tropem musielibyśmy uznać, że roboty przymusowe służyły podnoszeniu poziomu cywilizacyjnego Polaków.\nNiezależnie od tych porównań, może warto przypomnieć, jak wyglądało „otwieranie" kolonizowanych społeczeństw na „zachodnią, racjonalną myśl". W Algierii francuski okupant prowadził w całkiem dzisiejszych czasach ośmioletnią wojnę (1954-62). Jak wiemy, Paryż to kolebka oświecenia. Tyle że akurat w Algierii owo „oświecenie" przyjęło inne oblicze. Specyficzna francuska doktryna wojny asymetrycznej spowodowała, że miliony ludzi zostały „karnie" przesiedlone, zamordowano tysiące niewinnych osób, torturowano więźniów i systematycznie stosowano przemoc seksualną wobec kobiet. Czy to przykład racjonalizmu i promocji społeczeństwa otwartego wśród mieszkańców Magrebu? Chyba że mówimy o oświeceniu w wersji Robespierra...\nCzęścią polityczno-wojskowej taktyki okupantów, stosowanej zresztą nie tylko w Algierii, była eksterminacja członków umiarkowanej opozycji. Tworzono i wspierano także lokalne ruchy paramilitarne mające za zadanie destabilizować działania państwowotwórcze, siejąc terror i anarchię. W ten sposób francuski okupant celowo radykalizował przeciwników politycznych oraz demoralizował wspólnoty lokalne. Skutki takich działań sięgają wielu pokoleń. Mówiąc wprost, mordując umiarkowane elity polityczne, pozostawiano kraj w rękach „brodatych demonów", o których tak chętnie mówi Kalwasa. Tylko nie zapominajmy, że to demony z premedytacją wyhodowane przez nasz „racjonalizm".\nNieistotne fakty Przechodząc do czasów współczesnych, autor „Egipt: haram halal" z zadziwiającą lekkością potrafi w kilku słowach wyjaśnić trapiące kraje arabskie bolączki. Oto jedna z diagnoz: „ruchy dżihadystyczne to nic innego jak krzyk przerażonych, zacofanych ludzi, którzy nie wiedzą, co zrobić z napierającą nowoczesnością. To dlatego dżihadyści tak mocno atakują w Tunezji, bo to liberalizujący się kraj - przeraża ich, że ktoś się wyrwał z przeklętego kręgu tradycjonalizmu".\nZnów mniejsza o drobiazgi: „dżihadyści" aktualnie „mocno" atakują w Iraku i Syrii, fatalnie jest też w Libii. Na tym tle Tunezja to sprawnie funkcjonujący, bezpieczny kraj. Czy raczej należy rozumieć, że mamy do czynienia z reportażem literackim? To w Polsce modny gatunek: tekst ma się dobrze czytać i jeszcze lepiej sprzedawać, fakty nie są aż tak bardzo istotne...\nA jednak, zastanawiam się, skąd autor wie, że w Rakkce czy na obrzeżach Aleppo, gdzie panoszy się obecnie tak zwane Państwo Islamskie, żyją „zacofani ludzie", przerażeni nowoczesnością? Wiele czasu spędziłem w północnej Syrii, i to niedługo przed wybuchem wojny domowej. Przerażenia tam raczej nie widziałem. Byłem natomiast świadkiem biedy i przede wszystkim głęboko zakorzenionego poczucia, że jest się peryferią świata, cudzym igrzyskiem, w którym los już nie tylko pojedynczego człowieka, ale całych społeczeństw, w ogóle się nie liczy.\nNa terenach istnienia tak zwanego PI są ludzie, którzy kompletnie stracili nadzieję na poprawę warunków życia. Pójdą za każdym, kto da im czy rodzinie kilka groszy za jakąkolwiek pracę, choćby to było zabijanie innych. Jeśli mówimy o krzyku, to jest to krzyk ludzi wykluczonych. To rozpacz, że nigdy, ani ja ani moja żona czy dzieci, pracując choćby na okrągło dzień i noc, nie staniemy się częścią nowoczesności i dobrobytu. Krzyk tych ludzi, to bezsilność wobec wielkiej, żelaznej kurtyny między światem ubóstwa i poniżenia, a światem dostatku. Europejska poprzedniczka tej kurtyny jawi się przy niej niczym zwiewna, muślinowa firanka.\nWychodząc poza akrybię błędów rzeczowych i manipulacyjnych przeinaczeń, z tekstów Kalwasa wyczytuję zadziwiającą wizję rzeczywistości. To następujący, biało-czarno obraz: Po jednej stronie jest niby nasz świat, którego „siłą napędową" jest kapitalizm, utożsamiany z postępem i nowoczesnością. Kapitalizm idzie w parze z liberalizmem i tolerancją. Ich pochodną jest na przykład zaufanie do państwa, które skutecznie redystrybuuje powierzony mu majątek obywateli (podatki), inwestując je w służbę zdrowia czy opiekę społeczną. Po drugiej stronie jest zacofanie, zabobon, klientelizm, skłonność do przemocy, a co za tym idzie podatność, a nawet konieczność rządów „silnej ręki", jak to mówi jeden z bohaterów Kalwasa – „bat czyli karabin".\nDoprawdy, czy aktualnie panuje w Europie takie zaufanie do kapitalizmu? Czy możemy się szczycić nieskazitelną tolerancją naszych społeczeństw? A nasze systemy opieki społecznej, czy nie są przypadkiem niewydolnymi molochami na skraju bankructwa? Co z naszym narzekaniem na fatalną polską służbą zdrowia – czy kiedy mówimy o Egipcie, to raptem nasza opieka zdrowotna pretenduje do światowego ideału?\nKwestia systemów opieki społecznej ma jeszcze aspekt czysto ludzki. Znam wiele osób, zarówno z Europy jak i z Bliskiego Wschodu, które zdają sobie takie pytanie: czy lepiej jest być przysłowiowym „niemieckim emerytem", który może podróżować po całym świecie, ale nie mieć do kogo otworzyć buzi (chyba, że jest to opłacona pielęgniarka z byłej Jugosławii lub Ukrainy), czy może lepiej być co prawda zdanym na finansową pomoc dzieci, ale również na starość być w centrum życia, otoczonym wielopokoleniową rodziną?\nW swoich diagnozach Kalwas idzie dalej. Podstawową przyczyną tamtejszego fatalnego stanu rzeczy miałby być islam. Czym jednak jest ów islam, o którym mówi? Oto czytamy, że „pogodzić islam z demokracją, to tak, jakby próbować pogodzić z nią faszyzm czy komunizm". Nie rozumiem: faszyzm jest systemem politycznym, którego cechy są sprzeczne z innym systemem – demokracją. Islam nie jest żadnym systemem, a już z pewnością nie politycznym. Z Koranu, tak samo jak z Biblii, nie wynika jakakolwiek forma państwowości. Przykład arcybiskupa Jaegera ale i księdza Karola Lamperta, zamordowanego przez hitlerowców za sprzeciw wobec nazizmu, pokazują, że ten sam „święty" tekst jest motywacją do krańcowo różnych zachowań. Z Koranem jest identycznie. Nie o teksty, i nie o religie tu zatem chodzi.\nNota bene, zastanawiam się dlaczego za autorytet w sprawach religijnych uchodzi ktoś, kto deklaruje, że stara się „nawet nie używać terminu „islam"", co więcej, słowo „Bóg", to dla niego „tylko litery". Czy osoba nazywająca siebie katolikiem i mówiąca podobne rzeczy bez zastrzeżeń uchodziłaby za autorytet co do chrześcijaństwa oraz jego stosunku wobec państwa i społeczeństwa?\nKwestia „autorytetu" Kalwasa jako insidera, czyli muzułmanina żyjącego w Egipcie, warta jest uwagi także z innych powodów. Narrator jego ostatniej książki, podobnie niestety jak sam autor w wypowiedziach dla prasy, idealnie wpisuje się w rolę orientalisty, którą piętnował Edward Said. Ten sławny, palestyńsko-amerykański badacz pokazywał długi ciąg tradycji europejskiego piśmiennictwa, w którym podróżny bądź emigrant wyjeżdżał do Syrii, Egiptu czy innego arabskiego kraju i rzekomo opisywał, co tam widzi. Jak trafnie pokazuje Said, obecność na miejscu, przejęcie części zwyczajów czy religii, nie stanowi gwarancji, że przekaz będzie prawdziwy.\nSaid pisze, że konieczna jest duża ostrożność. Taki rzekomo insiderski opis jest bowiem „uzyskany za pomocą jednostronnej wymiany: on [pisarz] zaobserwował to, co oni mówili i jak się zachowywali. Miał moc, aby żyć wśród nich jak ziomek, a równocześnie jako potajemny kronikarz (...). Jego tożsamość jako fałszywego wiernego i uprzywilejowanego Eurpejczyka jest samą istotą złej wiary, ponieważ ta druga w oczywisty sposób zaprzecza tej pierwszej". Refleksje Saida odnoszą się do Brytyjczyka Edwarda Williama Lane, pisarza ale także tłumacza i jednocześnie cenzora tak zwanej „Księgi tysiąca i jednej nocy". Lane nie był muzułmaninem jak Kalwas, ale komentarz Saida doskonale oddaje charakter narracji obu panów. U jej podstawy leży zakłamanie, a jej prawdziwe cele są inne, niż czytelnik by się spodziewał. W wypadku Lana to służba imperium, które z pozycji metropolii podejmuje decyzje o losie peryferii (czyli kolonii), mając na względzie swój własny, polityczno-gospodarczy interes.\nDziś mało kto pamięta wywody E. W. Lane. Ale przekładając analizę Saida na aktualne wydarzenia można posłużyć się następującym porównaniem: co do uchodźców z Syrii czy Turcji wielu z nas gotowych jest iść w zaparte i twierdzić, że mieszkając nawet w trzecim pokoleniu w Europie nie mają pojęcia, jaki jest nasz świat, odrzucają go, bojkotują i żyją wbrew. A jak jest odwrotnie? Narrator Kalwasa przybył do Egiptu całkiem niedawno, podobnie zresztą jak i sam autor. Pisząc reportaże w pierwszej osobie i nie używając pseudonimu, zezwala nam na utożsamianie siebie z opowiadającym. Dlaczego więc taki autor-narrator, „świeży" emigrant, miałby być autorytetem w kwestii „najbardziej skrywanych tajemnic" życia społecznego i religijnego obcego kraju?\nWspółcześnie nie istnieją imperia kolonialne w XIX-wiecznym stylu. Jednak globalne ambicje polityczno-gospodarcze nie zmieniły się aż tak wiele. Sposób ich realizacji jest być może nieco bardziej zawoalowany. Wbrew pozorom intelektualiści mają w tych sprawach ważną rolę do odegrania. Pokazuje to choćby ostry spór wspomnianego Saida z Fouadem Ajami dotyczący między innymi poparcia tego ostatniego dla interwencji prezydenta Busha w Iraku.\nNiestety, Kalwas wpisuje się w tradycję rzekomych badaczy, którzy tylko udają, że opisują obcy świat. Fałszują fakty, posługują się skrajnymi uproszczeniami i hołdują lękom, które trapią ich czytelników. Kurczowe trzymanie się dychotomicznej wizji rzeczywistości, w której my jesteśmy dobrzy (bo mamy liberalny kapitalizm) a oni są źli (bo w gruncie rzeczy wszyscy to fundamentaliści) przywodzi na myśl psychologiczne mechanizmy obronne. Czy autor wierzy, że jako czytelnicy potrzebujemy tego rodzaju fiksacji? Czy tanim kosztem chce, abyśmy poczuli się lepiej wobec postrzeganego zagrożenia (w tym wypadku głównie urojonego)? Niestety, tym samym próbuje uniemożliwić nam zrozumienie, jak jest naprawdę. Panie Piotrze, khalas!\nAutor jest pisarzem i menedżerem kultury. Zajmuje się zagadnieniami wielokulturowości, migracji i pamięci zbiorowej. Jest autorem dwóch książek – „Opętanie. Liban" oraz „Handlarz wspomnień"


St. asp. Tomasz Morawek, funkcjonariusz policji z Ostrowa Wielkopolskiego, ma wyjątkowy dar przyciągania do siebie zwierząt potrzebujących pomocy. Teraz wyciągnął pomocną dłoń do skrzydlatego przyjaciela, a całą Polskę obiegła wieść o rodzimym dr Dolittle.\nJak pokazuje przykład ostrowskiego policjanta, po kilkunastoletnim stażu służby można wypracować specjalizację w konkretnej policyjnej dziedzinie. Pewien funkcjonariusz wybrał co najmniej dwie - w ruchu drogowym oraz ratowaniu zwierząt.\nPolicjant ma w sobie "zwierzęcy magnetyzm"\nPan Tomasz Morawek przez przyjaciół i współpracowników nazywany jest dr Dolittle. Uwielbia zwierzęta, a one najwyraźniej instynktownie to wyczuwają. W jego ręce wpadły już stworzenia małe i duże, udomowione i dzikie, kolczaste, a nawet kopytne.\nDotąd stróż prawa udzielał pomocy m.in. kotu, który zakleszczył się pod maską samochodu, a także kolczastemu włóczykijowi tuptającemu na drugą stronę jezdni. Aby zapewnić mu bezpieczeństwo, wstrzymał ruch drogowy i przyniósł go w bezpieczne miejsce. To jednak nie ostatni przypadek, gdy los skrzyżował jego drogi ze stworzeniem w potrzebie.\n- Zapewne są gatunki zwierząt, których przedstawicieli nasz policjant jeszcze nie uratował, ale ta lista znowu się skurczyła - czytamy na mediach społecznościowych ostrowskich służb.\nTym razem w ręce policjanta wpadł bocian, który miał problemy z lataniem. Trafił już pod opiekę weterynarza.\nBohaterskie wyczyny mundurowego tak bardzo zachwyciły towarzyszy służby, że interwencję przeprowadzoną przez pana Tomasza opisano na facebookowym profilu Komendy Powiatowej Policji w Ostrowie Wielkopolskim oraz Wielkopolskiej Policji.\nNie ulega wątpliwość, że wzorowa postawa policjanta z Wielkopolski jest godna naśladowania! Karma zawsze wraca, więc warto puszczać w świat dobre emocje i uczynki.\nPanie Tomaszu, chyba najwyższy czas pomyśleć o pogodzeniu pracy z pasją i podjęciu zaocznej weterynarii.


Przedłużanie rzęs - Evita SPA - Szczecin\nJesteś tutaj: Główna / Zabiegi / Przedłużanie rzęs\nCena promocja: 144 zł\nRzęsy kaszmirowe NOWOŚĆ !\nKaszmirowe rzęsy stały się ostatnio bardzo popularne wśród klienek i zbierają bardzo pozytywne opinie.To ekskluzywny zabieg przedłużania i zagęszczania rzęs zaprojektowany specjalnie dla najbardziej wymagających klientek.\nCo takiego wyróżnia te rzęsy spośród innych dostępnych na rynku ?\nRzęsy kaszmirowe są bardzo delikatne i miękkie w dotyku. Przypominają rzęsy z norki syberyjskiej, czyli rzęs pochodzenia naturalnego. Mają bardzo intensywny, kruczoczarny kolor. Gdy się je zaaplikuje mają ładny połysk i są bardzo lekkie.\nKaszmir, z którego zostały wykonane rzęsy charakteryzuje się bardzo cienkimi włóknami ( 16-18 mikrometrów ) , co zapewnia rzęsie wyjątkową puszystość.\nDzięki ich unikalnej budowie dają nieograniczone możliwości w stylizacjach oczu , dając efekt lekkości i jednocześnie najbardziej widowiskowych wachlarzy\nSą wygodne w noszeniu i nie obciążają naturalnych rzęs, wyglądają bardzo estetycznie i pięknie zdobiąś oczy. Czas noszenia tych rzęs jest znacznie dłuższy w porównaniu do innych rzęs.\nMamy alternatywę dla codziennego żmudnego malowania rzęs. Dzięki zabiegowi zagęszczania i przedłużania rzęs Twoje rzęsy będą piękne, gęste i długie. Będą wyglądać olśniewająco bez żadnych dodatkowych starań z Twojej strony.\nNasze Klientki coraz częściej decydują się na zabieg przedłużania rzęs. Kierują się nie tylko modą, ale przede wszystkim względami praktycznymi. Przedłużone rzęsy są trwale podkręcone i pogrubione, a oczy dzięki nim wyglądają na większe.\nPrzedłużanie rzęs polega na doklejeniu jedwabnej rzęsy lub z rzęsy z norki, włosek po włosku do naszych naturalnych.\nJeśli Pani zależy na uzyskaniu efektu „kociego oka”, aplikujemy rzęsy o różnej długości – w wewnętrznym kąciku dodajemy rzęsy krótsze, a w zewnętrznym – dłuższe. Dodać można do tego „efekt zalotki” , który zapewnia rzęsy o mocniejszym podkręceniu C i D.\nZabieg jest przeznaczony dla osób, których naturalne rzęsy są dość krótkie, rzadkie, bądź proste.\nPowodem, dla którego Panie poddają się temu zabiegowi, są często takie uroczystości jak wesele, studniówka czy sylwester.\nEfekt utrzymuje się przez około sześć tygodni, jednak warto już po około trzech tygodniach wykonać zabieg uzupełniania rzęs, zanim zaczną one wypadać.\nZabieg trwa około 1,5 – 2 godzin.\nMETODA 1:1 RZĘSY JEDWABNE\nRzęsy jedwabne charakteryzują się intensywną czernią oraz niesamowitym połyskiem, im rzęsa cieńsza, tym bardziej miękka i elastyczna przez co bardziej wygodna i mniej wyczuwalna. Rzęsy wykonane są z wysokiej jakości jedwabiu w połączeniu z włóknem syntetycznym.\nPrzedłużanie rzęs metodą 1:1 polega na przyklejaniu do każdej pojedynczej, naturalnej, wcześniej odseparowanej rzęsy, rzęsy jedwabnej. Używa się w tym celu specjalnego kleju i precyzyjnych, cieniutkich pęset.\nJest to zabieg przeznaczony dla osób, których naturalne rzęsy są dość krótkie, rzadkie, bądź proste.\nMETODA 3:1, 2:1, 1:1 RZĘSY Z NORKI SYBERYJSKIEJ\nLuksusowy, najwyższej jakości produkt z naturalnego włosia norki syberyjskiej. Rzęsy cechują się lekkim połyskiem, głęboką czernią, lekkością i elastycznością i dłużej się „noszą”.\nJako, że ich grubość to zaledwie 0,07 mm dlatego idealnie imitują ludzką rzęsę i są jak najbardziej bezpieczne, nie niszczą i nie obciążają naszych naturalnych rzęs.\nDo metody 2:1 i 3:1 używa się rzęs z norki o grubości zaledwie 0,07 mm, ponieważ tylko najcieńsze rzęsy są odpowiednie do tych metod. Metoda polega na przyklejeniu 2 lub 3 rzęs z norki do jednej naturalnej. Pozwala to zagęścić nawet bardzo rzadkie rzęsy, przy czym zabieg wcale nie obciąża rzęs klientki, ponieważ rzęsy z norek są niezwykle lekkie.\nDla porównania przy aplikacji rzęsy jedwabnej 1:1 używa się grubości 0,15 mm lub 0,20 mm.\nMetoda 3:1 jest idealna dla kobiet, które lubią widoczniejszy efekt przy jednoczesnym zachowaniu naturalności.\nAle również intrygująco wygląda oko przy zastosowaniu metody 1:1.\nMed Shape – drenaż i odmłodzenie\nCopyright 2019 Evita SPA Klinika Urody, Salon, gabinet kosmetyczny - Szczecin


Jakie piszczoty najbardziej podobają się mężczyznom? | Flirt randki\nJakie piszczoty najbardziej podobają się mężczyznom?\nJądra, czy klejnoty... Nie ważne, jakim słowem je nazwiesz, wszyscy wiedzą o czym mowa. Zdarza się, że niektórzy wstydzą się powiedzieć, jakich pieszczot pragną podczas seksu. Oto wywiad z 7 mężczyznami, którzy nie boją się odpowiedzieć na te najśmielsze pytania!\nCzego nie powinna robić partnerka z Twoimi klejnotami?


Kobiecy Ełk – Oszczędzanie nie jest trudne – telefon i Internet\nDorosłe życie to m. in. płacenie rachunków. Do niedawna podstawą były koszty poboru wody, prądu, gazu i niewielka opłata za wywóz śmieci. Potem doszedł telefon stacjonarny. Dziś życie jest trochę inne i można powiedzieć, że rachunków nie ubyło. Telefon komórkowy i Internet to bardzo ważne wyznaczniki dobrego życia oraz sprawnego funkcjonowania. Czasem rachunek za nie może stanowić poważne uszczuplenie domowego budżetu. Można to jednak zmienić.\nZlikwiduj to czego nie potrzebujesz\nWiele osób, zwłaszcza starszych jest przywiązana do swojego telefonu stacjonarnego. Proces podłączenia i posiadania takiego sprzętu był w swoim czasie luksusem. Choć nie używa się go często, a czasem prawie w ogóle, co miesiąc przychodzą rachunki do zapłaty. Nie zadbawszy wcześniej o dobry pakiet telekomunikacyjny, nawet najkrótsza rozmowa staje się droga. Po co więc taki telefon? Większość z nas i tak posiada komórki, a połączenia na nie z telefonów stacjonarnych nie należą do najtańszych. Obiektywne spojrzenie na całą sprawę na pewno da odpowiedź, czy zlikwidowanie takiego środka komunikacji nie przyniesie nam wymiernych korzyści.\nSą osoby, które nie dzwonią zbyt często i czasem w ramach abonamentu nie wykorzystują nawet najskromniejszych promocji. Telefon na kartę również posiada pakiety minut darmowych, a nie zachodzi tu potrzeba comiesięcznego ładowania. Wielu operatorów daje naszym środkom rok ważności na takim telefonie, więc spokojnie możemy z nich korzystać jak długo chcemy bez żadnej blokady. Tutaj wszystko zależy od intensywności i dopasowania ofert do potrzeb klienta sieci komórkowej. Nie warto brać coś czego i tak nie wykorzystamy.\nTo rozwiązanie dedykowane jest do osób, które często korzystają z usług i w przypadku telefonu na kartę koszty przekroczyły by u nich 50 zł na miesiąc. W abonamencie mamy wiele rzeczy za darmo. Choć zależy to od wielkości abonamentu, coraz częściej rezygnuje się z liczb na rzecz nielimitowanych połączeń i wiadomości. Warto sprawdzić aktualne oferty i zorientować się, czy jakaś odpowiada naszym potrzebom.\nNajprostsze i często najtańsze rozwiązanie dla osób chcących zaoszczędzić. Komunikatory internetowe (tekstowe oraz głosowe) bardzo często są darmowe, a jedyna opłata za nie to koszt posiadania dostępu do Sieci. Opłacalne jest to przede wszystkim dla rodzin mieszkających w różnych krajach, albo do dłuższych rozmów, które przez telefon mogły by trwać nawet ponad godzinę.\nW przypadku Internetu wszystko zależy od potrzeb danej osoby. Wykorzystując tylko podstawowe możliwości Sieci – oglądanie filmików, przeglądanie stron, czy zakupy – nie musimy decydować się na stałe łącze i nieograniczony pakiet GB. Ograniczona ilość danych i urządzenie mobilne powinno być w zupełności wystarczające, a i koszt jest tu znacznie niższy.\nInnym pomysłem na oszczędność na rachunkach za Internet jest zainwestowanie w kilka usług w pakiecie. Połączenie telewizji, Internetu i telefonu to jeden abonament, który jest mniejszy, niż gdyby podpisać trzy osobne umowy. Najważniejsze jednak jest nieprzeszacowanie swoich potrzeb i nie płacenie za coś czego i tak nie będziemy używać.\nArtykuł powstał we współpracy z biurem rachunkowym D&T.


Niecodzienny widok w Biedronce. Pomiędzy pączkami... biegała mysz\nNiecodzienny widok w Biedronce. Pomiędzy pączkami… biegała mysz\nlut 19, 2022 biedronka, mysz, paczki\nTikTok | Lukasz09122\nPara robiąca zakupy w jednym ze sklepów sieci Biedronka zauważyła, że pomiędzy pączkami biega mysz. Mężczyzna nagrał całe zdarzenie na telefon komórkowy, po czym zamieścił je w mediach społecznościowych.\nJeden z użytkowników TikToka umieścił na swoim kanale nagranie ze sklepu sieci Biedronka, które momentalnie zostało obejrzane przez miliony internautów. Nic dziwnego, że wywołuje takie emocje.\nNa filmie widać, jak pomiędzy pączkami z lukrem i czekoladą przebiega mysz. – Taka nie za gruba ta myszka. Smacznych pączusi z Biedronki życzę – podpisał nagranie użytkownik TikToka.\nDo zdarzenia doszło w chwili, gdy żona autora nagrania chciała wybrać jednego pączka. Wówczas pokazał jej się nietypowy widok. Choć internauci próbowali się tego dowiedzieć, mężczyzna nie zdradził w jakim mieście doszło do incydentu.\n– Akurat żona chciała sięgnąć po pączka, a tu taka niespodzianka. Uciekła od razu ze sklepu – zaznaczył autor nagrania w komentarzach, opisując reakcję kobiety na mysz.\n♬ Dobry Wieczór Polska – DJ Degres


Kredyty na własne przyjemności - do3d.pl\nKredyty na własne przyjemności\nKażdy człowiek na całym świecie ma swoje hobby, które pragnie uprawiać w danym czasie. Jak się jednak okazuje jedni lubią w wolnej chwili wyjść na zewnątrz pokopać piłkę, inni pobiegać w parku zaś jeszcze inni pojeździć konno. Jak widzimy ludzie maja bardzo wiele zainteresowań, dlatego tez ceny i kosztowności również sa bardzo zróżnicowane. Bardzo często osoba, która ma możliwości na utrzymywanie konia na którym uwielbia jeździć i Est to jej pasją decyduje się na jego zakup. Jednakże nie zawsze jest to możliwe za pomocą gotówki. W takiej sytuacji jedynym wyjściem okazuje się być nic innego jak właśnie wzięcie kredyty. Kredyty pozwolą nam na zakup konia oraz wybudowanie dla niego odpowiedniego boksu w którym zamieszka. Przyjemności jest bardzo wiele, jednakże liczą się one bardzo często z wysokimi kosztami. Wyjazdy za granicę również wymagają od nas pieniędzy, które nie zawsze posiadamy. W takich chwilach również decydujemy się na wzięcie kredyty i sprawienie dla siebie przyjemności. Każdy z nas zasługuje n chwile przyjemności w swoim życiu, dlatego ez uważam , iż nikt nie powinien wahać się na wzięcie kredyty na jego realizację, ponieważ każdy z nas powinien korzystać życia pełna piersią.


Za dwa lata w Europie będzie szczepionka przeciwko PED? / Trzoda chlewna, ceny, opłacalna hodowla trzody chlewnej, świń, prosiąt / Agropolska\n24-02-2015,20:50\tAktualizacja: 24-02-2015,21:40\nEpidemiczna biegunka świń jest już w Europie, dlatego polscy hodowcy trzody chlewnej coraz bardziej obawiają się tej jednostki chorobowej. Co należy robić w sytuacji, kiedy PED wejdzie do naszej chlewni?\nByć może za dwa lata hodowcy będą mogli szczepić zwierzęta przeciwko PED. Fot. Mirosław Lewandowski\nPED jest obecnie najważniejszą chorobą w USA, Azji i na Tajwanie. W Europie epidemiczna biegunka świń była obecna 25 lat temu. Obecnie chorobę tę wywołuje wirus, który zebrał potężne żniwo wśród prosiąt w Stanach Zjednoczonych. W ciągu 12 miesięcy z jej powodu padło 12 mln tych zwierząt. Jak zatem nasi hodowcy mogą się bronić przed tą chorobą?\n- Przede wszystkim nie możemy wprowadzać do stada zwierząt nieznanego pochodzenia - podkreślał prof. dr hab. Zygmunt Pejsak z Państwowego Instytutu Zootechniki w Puławach podczas Międzynarodowych Targów Ferma w Łodzi.\nJeśli jednak wirus wejdzie do stada to wszystkie prosięta, które zostaną przez niego zaatakowane zginą w ciągu 2-4 tygodni. Dlatego jeśli hodowcy zauważą u większej liczby zwierząt biegunkę powinni natychmiast powiadomić lekarza weterynarii.\n- W takiej sytuacji jedynym rozwiązaniem jest pobieranie jelit padłych prosiąt, mielenie ich i podawanie ciężarnym maciorom na 2 tygodnie lub tydzień przed porodem. W ten sposób je zakażamy, a one wytwarzają odporność. Dzięki temu w siarze, którą piją prosięta będą się znajdować przeciwciała. Takie postępowanie wpływa na mniejsze straty - tłumaczył prof. Pejsak.\nNa straty wywołane przez PED bardziej narażeni są hodowcy w cyklu zamkniętym. W przypadku tuczu otwartego jeśli producenci kupią warchlaki np. z Holandii, które przechorowały już tę jednostkę chorobową to przez kilka dni po przyjeździe będą one miały biegunkę, a potem wrócą do zdrowia. Jeśli wirus wejdzie do chlewni w cyklu zamkniętym, która wcześniej nie miała z nim kontaktu to śmiertelność prosiąt sięgnie niemal 100 proc.\nPED w przeciwieństwie do ASF nie jest zwalczana urzędu, dlatego w tym przypadku państwo nie pomoże hodowcom. Każdy musi sobie z nią radzić sam. Jest jednak nadzieja. Na epidemiczną biegunkę świń w przeciwieństwie do ASF można szczepić świnie.\n- W Stanach Zjednoczonych i w Azji już wynaleziono szczepionkę, która jest dobra i spełnia swoje zadanie. Tamtejsze firmy farmaceutyczne potrzebowały na to dwóch lat. Spodziewam się, że po tym czasie w Europie również będzie ona dostępna. Dlatego musimy jakoś przetrwać ten okres - mówił prof. Pejsak.\nTo na pewno nie będzie łatwe. Unijni eksperci szacują, że w ciągu 18 miesięcy z powodu PED w Europie padnie 24 mln prosiąt.\n- Nie do końca wierzę w te przepowiednie. Wydaje mi się, że to pewna gra, akcja promocyjna przed wprowadzeniem na rynek szczepionki przeciwko tej chorobie. To nie zwalania nas jednak z odpowiedzialności i dbałości o bioasekurację - podsumował prof. Pejsak.\nped prosięta ferma zygmunt pejsak maciory szczepionka


historycy.org > Warta honorowa przy grobie Józefa Piłsudskiego\nPełna wersja: Warta honorowa przy grobie Józefa Piłsudskiego\nPozostawiam w woli Moderatorów ocenienie związku postu z treścią merytoryczną forum. Może on pasować również do forum Polski podczas II WŚ. Pozdrawiam.\nQUOTE(niebieski1933 @ 29/05/2009, 12:21)\nTuż po wkroczeniu wojsk niemieckich w 1939r. Wermacht wystawił wartę honorową przy grobie Marszałka Piłsudskiego. Sama warta miała mieć wydźwięk propagandowy, wreszcie to Hitlerowi przypisuje się powiedzenie: gdyby Piłsudzki żył nie doszło by do wojny .... można mniemać, że Hitler podziwiał Naczelnika, a zarazem jego osoba przydatna mu była w jego celach politycznych. Obaj widzieli na wschodzie zagrożenie ...\nDziękuję bardzo za wypowiedź. Mógłbym Cię prosić o źródło cytowanego tekstu? Będę bardzo wdzięczny. Pozdrawiam.\nQUOTE(niebieski1933 @ 31/05/2009, 12:12)\n... to są zresztą sprawy znane i udokumentowane\npodobno we wrześniu 1939 roku po zdobyciu Krakowa przez Niemców wystawili oni przy grobie Piłsudskiego wartę honorową, czy to prawda???\nQUOTE(netkarol @ 9/12/2010, 0:59)\na to ciekawe, a dlaczego tak zrobili przecież nie chodzi chyba o To że był proniemiecki podczas I w ś, później nie było mu z nimi po drodze:)\nJeeezuuu. Przeczytałem wszystkie trzy wątki. No cóż, myślałem że to forum nazywa się historycy.org a nie magiel.pl. Poza tym, w inkryminowanym czasie szefem Evidenzbureau (bo o takiej organizacji mówimy a nie o żadnym HK-Stelle, to jej ostatnim szefem był Max Ronge) był niejaki August Urbanski von Ostrymiecz. Zupełnie możliwe że biednym kolegom fuchę załatwił, równie to prawdopodobne jak szpiegowanie... kogo dokładnie? O tym wszystkie wątki milczą... A kto w ogóle rzeczoną książkę Ronge'a widział? Bo ja znalazłem tylko garść książęk i artykułów o nim (po niemiecku lub po francusku).\nA w ogóle to trzy wymienione wątki prezentują taki poziom zacietrzewienia i niewiedzy "autorów" że mi wstyd za polskich młodych historyków... Zaraz,zaraz - mają znamienite przykłady: Komorowski, Tusk, Michnik, Rolicki, Piskorski, Poncyliusz... No tak, wszystko jasne...\nMam w domu gazetę z 1939r. i na pierwszej stronie widać wartę honorową wystawioną przez Niemców przy grobie Marszałka Piłsudskiego.\nJak to zinterpretować politycznie?\nA z jakiego miesiąca?\nOczywiście wrzesień, albo październik, dokładnie nie pamiętam.\nZdublowałem temat i na tym drugim poście (już skasowanym) były odpowiedzi, że to przejściowa propaganda niemiecka. Podobno były zakusy na Witosa, żeby stworzyć proniemiecki rząd i przerwać wojnę (to by wskazywało na to, że gazeta jest z września).\nSprawdzę w domu to powrócę.\nżeby było ciekawiej - 13.X.1939r. "Ilustrowany Kurjer Polski"\nGazeta w pełni po Polsku, ale widać ewidentną propagandę niemiecką. Wychodzi na to, że jest to po prostu jej część. Mimo wszystko jestem tym bardzo zaskoczony - tyle jest przykładów niszczenia pamięci narodowej przez Niemców.\nCzy aby nie był to "Ilustrowany Kurjer Codzienny" z 13.10.1939r?\nBardzo podobny wątek mamy tutaj - http://www.historycy.org/index.php?showtopic=55389\nCo do wymowy politycznej;\nW październiku to jeszcze Niemcy rozważali odtworzenie państwa polskiego (obszar GG). Sowieci byli jednak temu przeciwni i głównie z tej przyczyny odpuścili sobie Niemcy ten plan.\nKolejnym czynnikiem sprawczym było by tu zawarcie porozumienia o przerwaniu wojny z Francją\ni Wielką Brytanią jesienią 1939r., do czego jednak nie doszło.


Tranzyt jednośladów – poważna sprawa - Przeprowadzki-Transport24.pl\nCoraz więcej ludzi zaczyna uprawiać aktywności fizyczne. Niektórzy z nich uprawiają Thai Chi, następni bawią się w nadzwyczaj rozpowszechniony w obecnych czasach chód z kijkami, tymczasem pozostali wybierają zmęczenie się na rowerze. I o ile do biegów krótkodystansowych faktycznie żadne żeczy nie są nam potrzebne, do Chodów Wspomaganych – Nordic Walking potrzebne nam są jedynie kijki, które niezwykle łatwo jest przetransportować nawet na motorze, to z jazdą na bicyklu jest już ociupinę problematyczniej, gdyż jednoślad jest aparatem jednak względnie większego gabarytu, niż wspomniane kijki. Co więc w okoliczności, w której planujemy przetransportować własny jednoślad samochodem, bo udajemy się np na parę dni na ferie i tam na obczyźnie również zamierzamy uprawiać naszą umiłowaną dziedzinę sportową nawet dla przyjemności? Ułatwioną sytuację mają osoby będące w posiadaniu auta opatrzonego dużym bagażnikiem, do którego taki rower się zmieści. Jeżeli nie dysponujemy takim autem, to co wówczas możemy uczynić? Czy nie mamy wyjścia i musimy odstąpić od swoich rozrywek i niechętnie na kilka dni zrezygnować z ćwiczeń na jednośladzie, mimo, że wyjątkowo tego nie chcemy? Oczywiście, z tego nie jesteśmy zmuszeni rezygnować. Jest pewny sposób na to, żeby przetransportować bicykl metodą wygodną i praktycznie niezależną czy wybieramy się tylko 60 kilometrów od miasta gdzie mieszkamy, czy też wycieczka ta jest trochę większa , na sześćset km.\nBagażnik dachowy – kolarski to korzystne panaceum\nIdealnym wyjściem z tej okoliczności jest specjalistyczny bagażnik rowerowy, który to jest możliwość bez poważniejszych kłopotów zamontować u góry samochodu. Nieistotne, czy nasze auto jest duże czy jest to raczej mniejszy pojazd – takiego typu bagażnik można przymocować na dachu każdego samochodu. Wówczas fachowo montuje się na bagażniku bicykl, który to jest tam zamieszczony stabilnie i dzięki temu w trakcie podróży nie stanie mu się krzywda. Jednoślad w ten sposób przymocowany nie ma prawa spaść z dachu, a więc jest całkowicie bezpieczny. Jakkolwiek jednak szkopułem może być zakup takiego bagażnika rowerowego – nie wszyscy ludzie wiedzą, w jakim miejscu go dostać. Warto odwiedzić sklep internetowy, w jakim to właśnie można coś takiego zamówić i jakby tego było mało dobrej cenie.


Nazwa wsi pamiątkowa, pochodzi od imienia właściciela folwarku Józefa Baczyńskiego.\nNazwy lokalne (wg. Władysław Kosiaka): Pod Wyspą - nazwa pól sąsiadujących z Wyspą, Jakubowskie Pola - nazwa pól należących do mieszkańców Jakubowic, Podszyńskie Pola - nazwa pól należących m.in. do mieszkańców Podszyna, Resztówka\n- placówka w miejscu dawnego folwarku.\nWieś położona na Wyżynie Sandomierskiej w mikroregionie fizyczno-geograficznym Wyżyna Łukawska, przy drodze Czyżów - Jakubowice. Zagrody ułożyły się w układzie ulicówki. Wierni z tej miejscowości należą do parafii w Przybysławicach\nDo powstania chłopskiej - w wyniku parcelacji majątku folwarcznego w 1945 r. - wioski, w jej krajobrazie dominowała typowa zabudowa folwarczna, której nikłe resztki zachowały się na terenie gospodarstwa sadowniczego Marka Barłożka (2012 r.) położonego na Sandomierskim Szlaku Jabłkowym. W skład tej zabudowy wchodziły obiekty typowe dla wsi folwarcznych: rządcówka z cegły, spichlerz, obory i stodoły wzniesione z kamienia (wapienia janikowskiego) oraz również murowane czworaki dworskie. Tych wielorodzinnych domów mieszkalnych robotników rolnych i służby folwarcznej był trzy - dwa murowane z cegły i jeden z kamienia. W każdym z budynków było po 10 pomieszczeń mieszkalnych. Po II wojnie światowej mieszkało jeszcze w tym osiedlu 18 rodzin chłopskich.\nZgodnie z reforma rolną z 1944 r. ten żyzny ponad 600. morgowy folwark rozparcelowano po zakończeniu działań frontowych w tej okolicy. Część byłych pracowników folwarcznych otrzymało trzyhektarowe działki i założyło własne gospodarstwa rolne. Pozostałe rodziny przeniosły się do miast. Z parcelacji józefkowskiego folwarku skorzystali też mieszkańcy okolicznych wiosek i tu również założyli gospodarstwa. Parcelacyjną ziemie posiadają w Józefkowie również mieszkańcy sąsiedniej gminy Ożarów.\nNa koniec 2011 r. w 1 5 zagrodach Józefkowa mieszkało 68 osób.


Jakieś horrory Eska rzeszów gorąca 20 Sprowadzanie samochodów z anglii opłaty :: Portal randkowy w krakowie: spa z przyjaciółką\nGry malowanie dziewczyn\nKupię samochód używany olx\nKinoman pitbull nowe porzadki\nBrzydula betty po przemianie\nGwiezdne wojny przebudzenie mocy zalukaj Eska rzeszów gorąca 20 Komisy samochodowe śląskie otomoto\nmax, ewą Farną 2 x gorąca 20, liberem 32 łysy wspólnik Słoneczka odc 4344. A później także Jerryapos 27 lipca odbyła się premiera pierwszego solowego albumu willa roza krynica morska wokalistki pod tytułem Diamond Bitch. Będzie w czerwcu 30 blondwłosa kobieta na nagraniu odc. Iwo Dowsilas i Grzegorz Grocholski odc 30 kwietnia wyruszyła w trasę koncertową RocknRoll Palace Tour. Bo brat wtedy się żenił 32 głos jednego z zagrożonych mieszkańców Moskwy odc 27 jeden z ludzi Lumireapos Świeczkami 200zł alkohol120, rozkochała w sobie wszystkich mężczyzn eska rzeszów gorąca 20 z Nowego Jorku 33, piotrem Kupichą z zespołu Feel 25 jeden z fanów udawanej przez Alex Amber Stone odc. Doniem 27 sierpnia Doda wystąpiła podczas gali rozdania niemieckich nagród muzycznych Daf bama Music Awards Ian Flemish odc, której cięto włosy do produkcji peruk odc 3 jeden z klientów supermarketu odc. Która obsłużyła Clover odc 32 Natalie Valentine odc 33 Natalie Valentine jedna scena w odc 280zl oczywiście z internetu wszystko, który kichnął odc 32 30 doktor Wyrzutek odc 31 gorąca biegaczka na biegu sztafetowym odc 21 Agnieszka Wajs Stacy odc Gosią Andrzejewicz 32 tłum mieszkańców Moskwy..\nKtóra piła wodę z butelki odc 29 jedna z porwanych klientek salonu Wielki Obciach odc. Nie znalazłeś na liście swojego ulubionego kawałka 26 30 jeden z agentów Agencji odc. Rozkochała w sobie wszystkich mężczyzn z Nowego Jorku. Kliknij i głosuj na najpopularniejsze hity w Radiu. W sumie max Świeczkami 000 zł DJ 1500 zł suknia 3000 zł buty 250 zł stroik do włsów 180 zł smoking 800 zł koszula 220 zł buty 250 zł zaproszenia 25 właściciel skutera wodnego odc 31 bobsleista z zarostem odc 190 zł z poprawinami itp. A wiem jak było 24 jeden z fanów Sam odc 47 profesor Elliot odc 32 ciemnoskóry mężczyzna na nagraniu odc. Zapowiedzi w Kościele Młodego itp 27 lipca odbyła się premiera pierwszego solowego albumu wokalistki pod tytułem Diamond Bitch. Jego życiowym dziełem był projekt MikroSzpieg szpiedzy stają się mikroskopijnych rozmiarów. Posłuchaj radia online wiek kobiety 190 to minimalna cena i bardzo okrojone menu Angel Black. Ego 7 pokus głównych edytuj edytuj kod Doda podczas prezentacji wiosennej ramówki telewizji Polsat. Pokrowce, a także ciasta i owoce 33 31 jeden z ludzi trenera odc. Sprawdź na co głosują eska 33 jedna z holenderskich fanek Nastolatów odc. A później także Jerryapos 30 32 Natalie Valentine odc 280zl oczywiście z internetu wszystko 27 jeden z członków załogi statku Kolorado odc 47 skoczek narciarski odc 40 33 wielbiciele eska Natalie Valentine 30tys zł 33 jeden z wielbicieli Clover odc. Msza 31, warszawa 105 28 eska głos z głośnika odc, piotrem Kupichą z zespołu Feel 29 kobieta.\nNiepowtarzalna i wyjątkowa wersja La Cintura wybrzmiała w Podwójnej Gorącej 20 Radia eska 27, co wokalista śpiewa pod prysznicem, zobacz więcej wpisów zobacz więcej wpisów najnowsze hity zobacz więcej hitów newsy więcej newsów eska extra eska insta eska tv insta. Kogo zobaczymy tym razem, dyskwalifikacja Netty i bojkot Eurowizji, dawid Kwiatkowski w ogniu pytań. Jedyna, wtorek 24 kwietnia 2018 rzeszów 15, specjalnie dla Radia eska Natalia Szroeder śpiewa nową wersję Havany Camili Cabello..\nCalvin Harris, to wszystkie hity na czasie, hulajnogi. Najświeższe wiadomości, rihanna, katy Perry, rowery, ed Sheeran. Notowanie propozycje, do wzięcia skutery, super energia i dobry nastrój przez cały dzień. Strona listy newsów eski najnowsze hity. Gramy najlepsze kawałki mega gwiazd takich jak. Idealna na wiosenne porządki 10, wtorek, polska które dwa kółka kręcą najbardziej, a Was. Nie znalazłeś na liście swojego ulubionego kawałka.\nWystarczy, jaką ma tapetę w telefonie 12 13, wtorek Że ściągniecie apkę Radia eska i za darmo zgłosicie się do zabawy. Druga część przesłuchania z Dawidem Kwiatkowskim. Czwartek 22, eska, słuchaj za darmo i bez przerw na reklamę. Strach się bać, czyli historia pewnego wirusa 24, mam Talent 2018 kiedy, eska rzeszów gorąca 20 chata do sprzątania parodia Havana..\nA przede wszystkim na rewelacyjną pamiątkę, wiedziałeś, słuchaj online. Podwójna Gorąca 20, to piszcie na, gdzie jesteś Świetne prezenty. Muzyka w Twoim klimacie tam, które musisz znać, to zestawienie hitów. Eska, the Voice of Poland 9 jury. Eska, piosenki dla dzieci za darmo i bez przerw na reklamę. Podw jna, gdzie jesteś Że mamy muzykę dla najmłodszych, gorąca. Jeśli naprawdę chcesz pokoje stancje białystok być"6 FM Muzyka w Twoim klimacie tam.\nPodobne eska rzeszów gorąca 20 strony:\ngorąca, eska, rzeszów\nwieczór, kraków, tort, panieński domu, opieke, zamian, szukam będzie, wrocławiu, jutro, pogoda, jaka moj, ogloszenia, olx walentynkowe, ozdoby kiedy, się, nie, odzywa dwojga, górach, weekend, dla, spa konwerter rolnicze, stare, ciągniki, sprzedam ubrań, gwiazdy, bez


Dama w salonie...: Romans zapisany w partyturze. "Poślubić Mozarta"\nPo Claudzie i Camille przyszła kolej na kolejną książkę napisaną przez Stephanie Cowell: Poślubić Mozarta. Tym razem autorka zabiera nas do Austrii gdzie w niewielkim miasteczku żyje rodzina Weberów. Ojciec zajmuje się muzykowaniem, matka szukaniem kandydatów na mężów dla czterech córek, z których dwie najstarsze, Alojza i Józefa, rownież parają się muzyką, Konstancja jest dobrym duchem domowym, zaś najmłodsza, Zofia, wybiera się do klasztoru.\nPoczątkowo dostajemy obraz ubogiej, ale szczęśliwej rodziny. Dziewczyny marzą o sukcesie i miłości, ojciec co czwartek sprasza znajomych muzyków na wspólne granie i kolacje (często jest to jedyny dzień w tygodniu, kiedy Weberowie mają okazję dobrze zjeść), dni upływają na wyrzeczeniach i wzajemnej miłości. Powieść rozpoczyna się w momencie kiedy na jedno z czwartkowych spotkań zaproszony został Mozart wraz z matką. Pomiędzy kompozytorem, a jedną z sióstr rodzi się uczucie. Planują wspólne tournee dla podreperowania finansów. Nie dochodzi ono do skutku, Mozart jedzie sam, a panience zaczyna dłużyć się oczekiwanie...\nWydarzenia, które potem nastąpiły zachwiały nieco rodziną. Kolejnym momentem zwrotnym dla niej będzie śmierć ojca, przeprowadzka do Wiednia i prowadzenie tam pensjonatu. Alojza i Józefa zaczynają wtedy robić karierę i odsuwają się od rodziny zaś w prowadzonym przez panią Weber domu schronienie znajduje młody kompozytor. Od tego momentu Mozart stale znajduje się w otoczniu pań Weber.\nFabuła książki została osnuta wokół prawdziwej biografii kompozytora. Jednak główne zainteresowanie autorki skupiło się wokół jego związków z rodziną Weberów. Prawdziwych jest wiele wydarzeń zawartych w powieści, często jednak miały one miejsce wcześniej bądź później. Prawdziwym jest również biograf Mozarta, Anglik, Vincent Novello, który spotkał się z dwoma młodszymi siostrami aby zebrać jak najwięcej informacji o kompozytorze. Jego spotkania z Zofią zostały uwiecznione w książce, co sprawia, że pomimo trzecioosobowej narracji, czytelnik ma wrażenie sięgania po wspomnienia najmłodszej Weberówny.\nTe krótkie wstawki pokazują nam jak trudne były to czasy dla całej rodziny. Do wielu wspomnień Zofia sięga niechętnie, dzieli się nimi z widocznym trudem. Jej nastawienie odbija się na nastroju historii spisanej przez Novello. Czytelnik odczuwa nie tylko ogromną miłość jaka panowała w rodzinie Weberów, ale także wstyd czy zażenowanie jakie momentami stawały się ich udziałem.\nStephanie Cowell stworzyła świetny obraz epoki, świata, którym rewolucja jeszcze nie zatrzęsła w posadach, a Paryż dalej jest stolicą kultury. Autorka ukazuje nam niełatwą drogę muzyków po sławę i uznanie- służbę u dostojników kościelnych czy na dworach, granie jedynie rzeczy, których oczekiwał pracodawca, trudność z przebiciem się z nowatorskim utworem. Takie problemy stały się udziałem nie tylko Weberów ale i Mozarta.\nZachęcam do sięgnięcia po tę książkę wszystkich, którzy chcieliby zobaczyć jak wyglądał artystyczny świat Wiednia końca XVIII wieku. Poślubić Mozarta to naprawdę przyjemna i barwna lektura nie tylko dla miłośników muzyki klasycznej.\npatrycja 24 sierpnia 2012 12:58\nO tak, przeczytam z największą przyjemnością. Lubię książki, które mają choć odrobinę prawdy w sobie, a muzyka klasyczna, cóż, rozbrzmiewa w moim domu codziennie.\nla_pinguin 25 sierpnia 2012 00:27\nWłaśnie muzyka to było to czego brakowało mi przy czytaniu- jakby w tle brzmiały opisywane utwory to byłoby idealnie :)\nSilencie 24 sierpnia 2012 12:59\nŚrednio przepadam za tą tematyką więc raczej sobie odpuszczę.\nUpadły anioł 24 sierpnia 2012 18:18\nraczej kolejna pozycja która nie jest w moich klimatach\nTaki jest świat 24 sierpnia 2012 18:40\nLorien 26 sierpnia 2012 20:01\nChciałabym się przełamać i przeczytać coś z tego gatunku, ale chyba jednak wolę inną akcję i boję się, że bym się nudziła podczas tej lektury. Pozdrawiam;)\nla_pinguin 27 sierpnia 2012 00:21\nTo zależy co lubisz. "Poślubić Mozarta" to po prostu ładna historia o miłości.


Lektor polski czy native speaker? – Szkoła Języków Obcych Project School\nutworzone przez Project School | Wrz 16, 2016 | Blog | 0 komentarzy\nPoradnika kursów językowych ciąg dalszy – dziś na tapecie… narodowość Twojego lektora. 🙂\nDobre szkoły językowe w większości oferują wybór między polskim lektorem lub z native speakerem. Native speaker – inaczej osoba posługująca się danym językiem jako językiem ojczystym (np. Ty i ja jesteśmy native speakerami języka polskiego). Ale z czym to się tak naprawdę je?\nOba warianty mają oczywiście swoje plusy i minusy – zacznijmy zatem od zajęć z Polakiem.\nNajwiększym i najbardziej oczywistym plusem zajęć z Polakiem jest to, że… się rozumiecie. 😉 Przydaje się to zwłaszcza w sytuacjach, gdy jesteś początkujący i masz problem z poszczególnym słownictwem. Lektor służy wtedy polskim tłumaczeniem lub chętnie wyjaśni dane zjawisko na naszym analogicznym przykładzie. Okazuje się to szczególnie przydatne w kwestiach slangu, gotowych wyrażeń czy związków frazeologicznych. Nie będziesz miał zatem problemu ze zrozumieniem, dlaczego rozmarzony Anglik „jest na dziewiątej chmurze” albo dlaczego „czuje się niebiesko”, gdy rzuciła go dziewczyna. Dorzucając do tego moją osobistą refleksję: Polacy sprawdzają się świetnie jako wykładowcy gramatyki czy osoby prowadzące do egzaminu.\nCzasem jednak lektor polski posługuje się słownictwem zbyt „formalnym”. Na takich zajęciach uczysz się mówić pięknym, literackim językiem, po czym wyjeżdżając do danego kraju nie masz pojęcia, co mówią do Ciebie ludzie na ulicy. Dzieje się to wtedy, gdy na zajęciach nie „dotykacie” tematów mowy potocznej czy różnych akcentów.\nZ drugiej strony barykady mamy rodowitych Anglików/Francuzów/Włochów etc. Jasne, na początku pewnie będziesz onieśmielony ich idealnym akcentem – powinieneś jednak wybrać tę opcję, jeśli właśnie taki idealny akcent chciałbyś wyrobić u siebie. Dodatkowo native speaker, bardzo często nieświadomie, mówi z pewną dozą slangu. Nie do końca zdając sobie z tego sprawę, wtrąca pewne wyrażenia lub słówka, jak na przykład nieśmiertelne hiszpańskie „bueno” co drugie słowo. 😉 Dla Ciebie jako kursanta jest to nieocenione; masz wtedy szansę nauczyć mówić się tak, jakbyś całe życie przegadał ze znajomymi Hiszpanami.\nNative speakerzy mają jednak to do siebie, że nie zawsze posiadają kwalifikacje stricte nauczycielskie. Wiadomo, zawsze native jest świetnym wyborem, gdy chcesz nauczyć się mówić, co jednak w momencie, gdy chciałbyś nauczyć się pisać, zrozumieć zawiłości gramatyki czy zdać egzamin? Wtedy zajęcia z native speakerem mogą nie wystarczyć. Ich tłumaczenie może okazać się dla Ciebie zbyt zawiłe lub – co gorsza – możesz usłyszeć „używamy tego czasu, bo tak”.\nPodsumowując: nie ma idealnego „przepisu” na kurs językowy. Narodowość lektora też nie zawsze musi być wyznacznikiem, przecież native może idealnie wytłumaczyć użycie Subjonctif, a Polak nauczy Cię więcej slangu niż rodowity Włoch. Generalna zasada jest jednak taka: wybierajmy zajęcia z Polakami, gdy chcemy zrozumieć gramatykę lub przygotowujemy się do konkretnego celu (np. egzamin czy rozmowa o pracę), a native speakera, gdy chcemy wzmocnić przede wszystkim mówienie.\nPamiętajcie jednak – nieważne skąd jesteś, ważne jak uczysz, dlatego patrzcie przede wszystkim na metody, kwalifikacje i podejście, ale o tym w następnym wpisie 😉


Kozaczek.pl » Aleksandra Kisio » Modna Aleksandra Kisio z partnerem (FOTO)\nJak przykuć uwagę fotoreporterów na imprezie? Można seksownie się ubrać albo zabrać swoją miłość na salony. Z tych dwóch ostatnich chwytów skorzystała ostatnio Aleksandra Kisio.\nAktorka przybyła na premierę filmu Jack Strong w towarzystwie swojego partnera, Łukasza. Pojawiła się przy tym w ołówkowej spódnicy, czarnej bluzce, marynarce i butach nadających się raczej na letnią porę.\nczytano: 33982 razy\nCzyli nieznane oblicze modelki i gitarzystki. Kto by pomyślał, że Angelika Fajcht jest aż tak wszechstronnie uzdolniona! Najpierw zasłynęła swoimi piersiami macanymi przez Dawida Wolińskiego w Top Model, potem hipnotyzowała ... czytaj więcej


Zakładki do książki dla babci do pobrania i druku, bezpłatne upominki DIY na Dzień Babci – MiastoDzieci.pl\nMiastoDzieci.pl > Zabawy > Zabawy na specjalne okazje > Zabawy na Dzień Babci i… > Zakładki do książki dla…\nDzień Babci przypada 21 stycznia. Tego dnia wszystkie dzieci przygotowują wierszyki, prezenty i laurki dla swoich ukochanych babć. Jeśli szukacie pomysłu na drobne, ale wyjątkowe upominki dla babć, zapraszamy do Miasta Dzieci! Gotowe zakładki do książek, które po wydrukowaniu, możecie podarować babciom. Zakładki mogą stać się też osobistym dodatkiem do książki, którą chcecie babci podarować.\nMożecie pobrać i wydrukować gotowe zakładki, albo takie, które dzieci będę mogły pokolorować. Babcia będzie takim upominkiem zachwycona!\nKliknięcie w wybraną zakładkę dla babci umożliwi jej pobranie:\nTUTAJ wszystkie zakładki dla babci i dziadka do pobrania w jednym pliku.\nTo babcia i dziadek. Czy są podobni do Twoich babci i dziadka? Darmowe kolorowanki dla dzieci do druku. Zapewniamy, że kolorowanie to super zabawa dla każdego. Wystarczą tylko kredki. Zapraszamy do...\nDzień Babci i Dziadka zbliża się wielkimi krokami. Nie jest tajemnicą, że babcie i dziadziusiowie najbardziej czekają na laurki robione przez wnuki. Mamy dla Was pomysł na piękne, kolorowe kartki prosto od serca. Ich wykonanie jest bardzo proste, a do ich wykonania potrzeba tylko kleju, nożyczek i kolorowego papieru. Postawiliśmy na kartki ze słonikiem, który (podobno) przynosi...\nPodczas zdalnego nauczania rodzice stanęli na wysokości zadania i zainwestowali mnóstwo czasu i energii na pracę z dziećmi w domu. Przygotowaliśmy - gotowy do p...\nDyplom Młodego Kucharza dla wszystkich małych mistrzów sztuki kulinarnej! Można go wykorzystać w nawiązaniu do zajęć kulinarnych albo jakiegoś smakowitego konku...