Nicolaus Henelius - Wojewódzka Biblioteka Publiczna im. Emanuela Smołki w Opolu\nRodzina Henelów swój początek bierze w czeskim Bilowcu. Tam to z Ansbach, po latach pracy jako kamerdyner, powrócił Stefan. Prawdopodobnie to po nim, jako pamiątka rodzinna, pozostał dokument dyspensy wystawiony w 1490 r. przez papieskiego legata, świadczący o przekazaniu datku pieniężnego na pokrycie przyszłych kosztów spodziewanej wojny z Turcją. Stefan miał przynajmniej trzech synów. Po jednym z nich, o imieniu Petrus, zachował się przechowywany we Wrocławiu testament z września 1534 r., w którym jako spadkobiercy wymienieni są jego bracia Simon oraz Nicolaus.\nSyn Nicolausa, Stefan urodzony w 1546 r. w Opawie, wykształcenie zdobył w Wittenberdze. W latach 1574-1587 pełnił funkcję predykanta czyli protestanckiego kaznodziei, początkowo w Bruntalu, później w Prudniku. Miasto zawdzięczało mu dbałość o instytucje publiczne. Dostrzegając bowiem zły stan szpitala (dawniej przytułek dla chorych i ubogich), szkoły i kościoła, wystarał się w 1582 roku w śląskiej kamerze o darmowy przydział 2 kop dębów i tej samej ilości jodeł z przeznaczeniem na remont. Od co najmniej 1590 r. był samodzielnym pastorem w leżącej koło Prudnika Rudziczce, mającej filię w Mieszkowicach. Tam, podczas przygotowań do popołudniowej mszy, zmarł na apopleksję 25 grudnia 1602 r. Z małżeństwa z Anną Kühne, córką pisarza miejskiego a zarazem wnuczką burmistrza Prudnika, miał jedenaścioro dzieci. Spośród nich znamy imiona 4 synów: urodzonego w 1578 r. Stefana, który podobnie jak ojciec studiował w Wittenberdze, w 1614 r. został pastorem. Młodo zmarli Theophilus oraz Nikodem, przy czym jeden z nich zdążył zostać pastorem. 11 stycznia 1582 roku urodził się ostatni syn, najsłynniejszy z całego rodu Nicolaus, powszechnie nazywany Heneliusem.1 Jedna z córek Stefana, Barbara wyszła za mąż za burmistrza prudnickiego Jacoba Treptau, którego biografię w 1870 r. opracował Herman Palm i przedstawił ją jako przykład losu człowieka żyjącego w czasach wojny trzydziestoletniej.\nNicolaus Henelius ożenił się we Wrocławiu 8 października 1619 r. z Anną Partisch, córką Marcina Partischa, cesarskiego poborcy podatku piwnego we Wrocławiu. Matka Anny pochodziła z domu Pförtner von der Hölle i podkreślała swoje szlacheckie pochodzenie. Z okazji ślubu drukiem ukazały się dwa powinszowania; jedno na uniwersytecie we Frankfurcie nad Odrą, drugie we Wrocławiu: Amores conjugales Nicolai Heneli Icti et Anna Partisiae a viris nobilissimis et clarissimis celebrati. Małżeństwo miało troje dzieci, z których pierwsze zmarło zaraz po porodzie. Drugie dziecko, dziewczynka o imieniu Rosina zmarła 4 marca 1628 r. w czwartym roku życia. W związku z tym faktem ukazały się drukiem zawierające 35 łacińskich i niemieckich wierszy epicedia Memoria Rosinae Heneliae, nob. atque amab. puellae scriptaque parentis praemature defunctae D. Nic. Henelii IC. solatio ab amicis pie condolentibus Meletemata (Oleśnica 1628 r.). Przy życiu pozostał jedynie Christian Friedrich. Matka, Anna Partisch zmarła 7 stycznia 1641 r. Henelius opisuje ją jako dobrą gospodynię, troszczącą się o wszystkich, kochającą ludzi, spisującą w dzienniku zbawienne rady i swoje żarliwe modlitwy.\nDrugą żoną Heneliusa, 14 lipca 1643 r. została Kunegunda Jessinsky (Jesensky) von Groß-Jessen, córka Esaiasa i Magdaleny von Hertwig. Jako sierota została adoptowana przez wrocławskiego burmistrza Wacława Aichhäusera von Leonhartwitz, który ją, siostrzenicę swej żony, po śmierci własnych dzieci wziął na wychowanie. Z Kunegundą Henelius miał ukochaną córeczkę, Kunegundę Weronikę, która ku rozpaczy rodziców nie dożyła zbliżających się piątych urodzin (27.08.1645 - 17.08.1650). Henelius zmarł 23 lipca 1656 roku, mając 74 lata.\nJego syn, Christian Friedrich von Hennenfeld urodził się we Wrocławiu 6 listopada 1621 r. Początkowo uczył się w Ząbkowicach Śląskich, później we Wrocławiu. W 1641 r. w towarzystwie syna przyjaciela ojca, Sigmunda Reinhardsa von Pein udał się na studia do Altdorfu, gdzie wykładali sławni profesorowie. Od 1644 r. studiował w Lipsku. W towarzystwie Peina odbył grand tour z Wiednia przez Styrię do Wenecji, Rzymu i Neapolu. Kilka lat po powrocie do domu, 28 września 1651 r. Christian Friedrich ożenił się z Anną Joanną von Pein, córką cesarskiego radcy, kanclerza wrocławskiej kurii książęcej oraz protosyndyka Wrocławia.\nPrawdopodobnie w prezencie ślubnym Nicolaus Henelius w 1651 roku zakupił i przekazał dzieciom w użytkowanie majątek w Kondratowicach (powiat strzeliński). Wkrótce powiększono go o dom oraz majątki leżące w okolicach Gnojnej oraz Zielonkowic (wówczas w tym samym powiecie), również kupione i przekazane przez ojca.\nChristian Friedrich zmarł 27 marca 1670 r., w wieku 49 lat. Był naukowcem, językoznawcą, podróżnikiem, utrzymywał kontakty z wyższymi warstwami. Z żoną miał troje dzieci: Annę Eleonorę, zmarłą w stanie panieńskim; Annę Kunegundę oraz Johanna Christiana.\nJohann Christian von Hennenfeld urodził się 1 sierpnia 1660 r. W 1673 roku podjął naukę w Studiis politioris Litteraturae und Adel we Wrocławiu. Od 1679 r. naukę kontynuował w Lipsku. Wraz z kuzynem Adolphem von Pein w ramach grand tour podróżował po Europie, po czym powrócił do domu. Wkrótce zmarł, 6 września 1682 roku pozostawił w żałobie matkę i siostrę.\nNicolaus Henelius (Mikołaj Henel) urodził się 11 stycznia 1582 roku jako jedenaste dziecko ewangelickiego pastora Stefana (1546-1602) i jego żony Anny Kühne, córki pisarza miejskiego w Prudniku. Uczył się początkowo w Prudniku, gimnazjum o profilu klasycznym. Dużą wagę przykładano w nim do nauczania literatury starożytnej oraz praktycznej znajomości języka greckiego i łacińskiego. Jako ambitny i pilny uczeń bez problemu potrafił sprostać wymaganiom swego nauczyciela Caspara Neandra i z tego powodu szybko stał się jego ulubieńcem. Po wyjeździe nauczyciela do Kłodzka, Henelius przeniósł się w 1594 r. do szkoły w Opawie, gdzie Daniel Staude, zarówno w szkole, jak i prywatnie uczył go logiki. Od 1596 roku nauki Nicolaus pobierał we wrocławskim Gimnazjum św. Elżbiety, którego rektorem był wówczas Nicolaus Steinberg. Większą część roku 1598 przechorował, zaś w 1599 roku z powodu zarazy gimnazjum było zamknięte. Pomimo tych nieprzewidzianych kłopotów, w osiemnastym roku życia ojciec polecił mu udać się na studia. W zimowym semestrze 1599 roku zapisał się na Uniwersytet w Lipsku.2 Na Wielkanoc 1600 r. Nicolaus spotkał młodego Heinricha Holzgrafa, kupca udającego się na targi do Lipska. W toku rozmowy okazało się, że Holzgraf zna Lipsk, ma tam zapewniony nocleg, wyżywienie i co ważniejsze zna kilku studentów z miejscowej uczelni. Korzystając z nadarzającej się okazji, Henelius udał się z Holzgrafem do Lipska. Poznani studenci, między nimi Siegmund Niebelschütz poradzili mu jednak, aby pojechał do Jeny i tam podjął studia medyczne. W Jenie Henelius niespodziewanie spotkał pochodzącego z Prudnika Matthiasa Bilitzera von Bilitz. Idąc w jego ślady, zrezygnował z medycyny i podjął studia prawnicze. Wykłady z prawa prowadził wówczas pochodzący z Lwówka Śląskiego sławny Nicolaus von Reussner (1545-1602).\nŚmierć ojca pod koniec 1602 r. zmusiła Heneliusa do przerwania studiów i powrotu do domu, co nastąpiło około Wielkanocy roku 1603. Od Lipska ponownie miał możliwość podróżowania ze znajomym kupcem Holzgrafem. Sprawy rodzinne zatrzymały Heneliusa w domu przez około 9 miesięcy. W tym czasie intensywnie rozmyślał, co robić dalej i w tej kwestii szukał pomocy u znajomych. Rozważał też możliwość powrotu na studia już nie w Jenie, lecz w bliżej położonym Frankfurcie nad Odrą. Tymczasem w 1604 r. życzliwy mu wrocławski uczony dr Daniel Rindfleisch, zwany też Danielem Bucretiusem, polecił go Nicolausowi Rehdigerowi na guwernera i nauczyciela dorastających synów Ernsta Friedricha oraz Wilhelma. Ponieważ polecał go również nauczyciel z Gimnazjum św. Elżbiety Martin Weinrich, wątpliwości Rehdigera dotyczące kandydata zostały rozwiane. Nicolaus Rehdiger (1551-1616) wywodził się z rodu Nikolausa I Rüdigera, wrocławskiego bogacza, patrycjusza, starosty, nobilitowanego w roku 1544. Jego potomkowie używali szlacheckiego nazwiska Rehdiger i chociaż osiedlili się w różnych, często odległych majątkach ziemskich, wciąż podtrzymywali więzi z Wrocławiem. Nasz Nicolaus Rehdiger mieszkał w Strzeszowie, niedaleko Wrocławia. Od kilku lat był wdowcem i sam musiał troszczyć się o dwóch synów oraz cztery córki, więc Heneliusa na opiekuna przyjął z dużą ulgą. Był człowiekiem bogatym, gruntownie wykształconym i przedsiębiorczym. Prowadził ożywioną korespondencję oraz interesy w kraju i za granicą. Rehdiger szybko polubił Heneliusa i traktował go jak syna, często wspólnie prowadzili naukowe dysputy. W domu zgromadził wiele osobliwości, a co ważniejsze, wielką bibliotekę, z której Henelius mógł korzystać i czynił to bez żadnych ograniczeń. Jak przyznaje, uczył się wtedy więcej niż na studiach. Nie przyjął proponowanego mu w roku 1608 stanowiska rektora nowo zakładanego gimnazjum w jego rodzinnym Prudniku. Wizja pracy nauczycielskiej okazała się zbyt mało interesująca wobec ujawnionych planów Rehdigera wysłania dzieci w podróż typu grand tour. Po czterech latach domowego nauczania miał teraz Henelius sposobność odbycia ze swymi wychowankami kilkuletniej podróży po najbogatszych krajach Europy Zachodniej. Henelius podróż tę zaplanował dla siebie jako peregrinatio academica. Podróż, rozpoczęta zaraz po Wielkanocy 1608 r., trwała prawie 3 lata. Zależnie od okoliczności, zatrzymywali się na dłużej lub krócej, ćwiczyli obycie rycerskie, poszerzali wiedzę, szlifowali języki, poznawali obyczaje i struktury państwowe, oglądali dzieła sztuki oraz odwiedzali sławnych ludzi. Przy okazji starali się o pamiątki, obrazy oraz wymieniali adresy potrzebne do prowadzenia korespondencji. Najpierw odwiedzili Drezno sławne ze wspaniałego pałacu Zwinger, galerii obrazów i skarbca. Następnie zwiedzili Lipsk, skąd przez Turyngię i Hesję udali się na targi książki do Frankfurtu nad Menem. Dalej po drodze były Darmstadt i Heidelberg. W tym ostatnim zatrzymali się na dłużej, odwiedzając znanego teologa Abrahama Scultetusa (1566-1625). Sławne biblioteki miasta pokazywał im Janus Gruterus (1560-1627). Wczesną jesienią znaleźli się w Strasburgu, ulubionym miejscu studiów prawniczych młodych Francuzów. Dłuższy pobyt w Bazylei, ze względu na kilkakrotne nawroty choroby młodego Rehdigera, odłożono na później, udając się prawie na rok do Francji. Było tam mniej przyjemnie niż się spodziewali. Najpierw dotarła do nich wieść o zamordowaniu w Szampanii Henryka IV. Później byli narażeni na szykany ze strony różnych przemieszczających się wojsk. W końcu dotarli do Paryża, gdzie spotkali się ze starym znajomym ojca Jacobem Bongarsem, królewskim radcą i byłym ambasadorem w księstwach cesarstwa. Jacob Bongars (1554-1612) poznał Nicolausa Rehdigera i zaprzyjaźnił się z nim w 1576 r. w Burgundii. Przyjaźń panowie odświeżyli i utrwalili podczas powtórnego spotkania w 1584 r. na Śląsku. Theodor Godeffroi, syn słynnego prawnika Denisa Godeffroi, pokazał im w Paryżu wszystkie obiekty godne zwiedzenia. Za jego protekcją uzyskali miejsce dogodne do obserwacji egzekucji zabójcy króla, François Ravaillaca. Mogli też obserwować królewski kondukt pogrzebowy zmierzający do katedry Saint Denis.\nDoradcy króla Henryka IV, orędownikowi idei tolerancji religijnej, przewodniczącemu parlamentu Jakubowi Augustowi Thuanusowi (1553-1617) zawdzięczali możliwość spotkań i rozmów z uczonymi humanistami. Zwiedzili okolice Paryża, zwłaszcza miejscowości związane z hugenotami i toczonymi tam wojnami religijnymi. W Orleanie odnaleźli starego przyjaciela Rehdigerów, wcześniejszego posła, Guillaume’a Amely i zatrzymali się u niego na dłużej. Młodzi Rehdigerowie mieli wówczas okazję doskonalenia poprawnej wymowy francuskiej, zaś Henelius douczał się i przygotowywał do obrony doktoratu na wydziale prawa miejscowej uczelni. Dla Heneliusa szczególne znaczenie miał fakt, że w Orleanie niegdyś studiował Jan Kalwin. Pomysł zrobienia doktoratu nie był niespodziewany, Henelius miał go już przed podróżą. Według różnych opinii, poddali mu go Matthias Bilitzer (pełniący funkcję syndyka w Karniowie) lub wrocławianin Daniel Venediger. Pomyślna obrona doktoratu nastąpiła 4 września 1610 roku.3 Odtąd w późniejszych dziełach Heneliusa, obok nazwiska można znaleźć trzy litery U. I. D. (utriusque iuris doctor), oznaczające doktora obojga praw, czyli kanonicznego i rzymskiego. Często tym literom na początku towarzyszy określenie prudnicki, po łacinie Neostad. Siles., podkreślające miejsce urodzenia Heneliusa.\nPonieważ zarówno Rehdigerowie, jak i Henelius w poglądach skłaniali się do radykalnej reformacji, zimę postanowili spędzić u ówczesnego przywódcy hugenotów Philippe’a Duplessis-Mornay. Na ten plan nie wyraził zgody ojciec. Uważając, że Francja wciąż jest zbyt niebezpieczna, polecił im niezwłocznie udać się do Włoch.\nDo trudnej drogi przez Alpy przygotowywali się starannie. Najpierw udali się do Lyonu, gdzie znaleźli kilka osób chętnych do podróży, w tym rodaków z Dolnego Śląska − barona Balthasara von Rechenberga oraz Siegmunda von Niebelschütza. Do Turynu, przez Alpy, dotarli drogą przez Mont-Cenis. Następnie odwiedzili Mediolan i Pawię. Na dłużej zatrzymali się w Wenecji, co wówczas dla każdego podróżującego było zachowaniem oczywistym. Resztę zimy spędzili w Padwie, znanej z wysokiego poziomu nauczania medycyny i prawa na tamtejszym uniwersytecie. Podczas gdy młodzi Rehdigerowie spędzali czas wśród rówieśników, Henelius starał się dokładnie zorientować w wymogach stawianych syndykowi, funkcji pełnionej przez niedawno poznanego barona Paula Khevenhillera (właściciela Zamku w Styrii). Korzystając z uzyskanych wskazówek, 6 listopada 1610 r. zapisał się na uczelnię w Padwie. Podczas dalszej podróży zwiedzali Bolonię, Ankonę, Spoleto, Rzym i Neapol. Wszędzie podziwiali antyczne osobliwości. Na dłużej zatrzymali się we Florencji. Młodzież doskonaliła język włoski, zaś Henelius zapisał się 9 czerwca 1611 r. na uczelnię w Sienie. Po kolejnej dłuższej przerwie mogli udać się do Livorno. Stamtąd wzdłuż wybrzeża dotarli do Lerici, skąd odbyli krótką podróż morską do Genui. Następnie lądem przez Parmę, Piacenzę i Mantuę dotarli z powrotem do Padwy, gdzie ponownie spotkali się z baronem Khevenhillerem.\nTrudy podróży, mimo posiadanych środków, były znaczne i w końcu Henelius zaniemógł i przeleżał w łóżku aż do września. W tych okolicznościach do podróżników dotarło polecenie powrotu na Śląsk. Wracali przez Friuli, Karyntię, Styrię i Austrię. W trakcie podróży 3 dni spędzili u rodziców swego przyjaciela Khevenhillera, po czym udali się do Wiednia. Trwały tam wielkie uroczystości weselne cesarza Macieja Habsburga z Anną Tyrolską (4 grudnia 1611 r.). Wiedeń opuścili dopiero po Bożym Narodzeniu i w styczniu 1612 r. wrócili do domu w Strzeszowie.\nPrzebieg podróży Heneliusa pokazuje, jak dalekosiężne miał plany. Udało mu się usatysfakcjonować pracodawcę, powierzone jego opiece dzieci wiele się nauczyły, nie narzekając przy tym na nudę. Zrobił doktorat z prawa i zapoznał się z prawnymi aspektami pracy syndyka. Chcąc w pełni zrealizować swoje palny, z konieczności musiał być mniej romantyczny, a bardziej praktyczny niż inni podróżujący w owym czasie. Zdobywał wiedzę praktyczną i robił wiele notatek dotyczących historii odwiedzanych miejsc, z dużym znawstwem opisywał istotniejsze budynki i ich przeznaczenie. Podobny charakter mają opisy zwiedzanych bibliotek. Wszędzie dominującym aspektem działań było samokształcenie. W podróży starał się też zawierać jak najwięcej znajomości, które później pielęgnował.\nPowracający Henelius miał już 30 lat, gruntowną wiedzę prawniczą, oczytanie, ogładę towarzyską oraz liczne znajomości – te atuty dawały mu nadzieję na odpowiedzialne i dobrze płatne stanowisko. Na początek, po tym jak 7 października 1611 r. śląskie i łużyckie stany złożyły we Wrocławiu hołd Maciejowi Habsburgowi (1557-1619), został zapisany na listę kandydatów na stanowisko radcy przy królewskim sądzie apelacyjnym w Pradze. Tymczasem na odpowiednie stanowisko czekał w Strzeszowie, gdzie nadal był traktowany jak pełnoprawny domownik. Korzystając z biblioteki pana domu, prawie cały 1612 rok spędził na pisaniu Silesiographii i Breslographii.\nW 1613 r. Henelius osiadł przy Rynku Solnym we Wrocławiu i rozpoczął praktykę adwokacką. Miał jednak sporo wolnego czasu, który poświęcał na pisanie epigramatów. Niewielkie epigramaty dodawały Heneliusowi sławy literackiej i były okazją do mówienia o nim w towarzystwie przy różnych okazjach. Niewątpliwie pycha nie była mu obca, ale można ją uznać za grzech powszedni ówczesnej epoki. 4 grudnia 1613 r. Nicolaus Rehdiger wspomniał o jego umiejętnościach księciu brzeskiemu Janowi Chrystianowi (1591-1639). Nie przyniosło to jednak wymiernych efektów.\nTymczasem Heneliusowi oferowano stanowiska wykładowcy prawa w gimnazjum w Bytomiu nad Odrą, jednak ten wciąż oczekiwał na bardziej intratną posadę. W końcu latem 1618 r. przyjął propozycję barona Nicolausa von Burghausa, cesarskiego prezydenta Kamer Dolnego i Górnego Śląska oraz gubernatora Księstwa Ziębickiego i miasta Ząbkowice, na stanowisko pisarza ziemskiego w Księstwie Ziębickim i syndyka Ząbkowic Śląskich z pensją 300 talarów.4 Pertraktacje zakończono 4 lipca 1618 r., natomiast nominacja została wystawiona miesiąc później z datą 3 sierpnia. Pozwolono mu też na zakup służbowego ubrania za kwotę do 100 talarów. Henelius początkowo nie miał doświadczenia i mimo to od samego początku trafiały mu się trudne sprawy w kurii nyskiej, w Strzelinie i Wrocławiu, a także drobniejsze sprawy natury świeckiej, głównie handlowe. Wkrótce dotychczasowy gubernator Nicolaus von Burghaus zmarł i na prośbę jego syna Henelius przygotował mu patetyczną mowę pogrzebową Burghausiomnema, hoc est laudatio posthuma Dr. Nicolai Lib. Baronis de Burghaus (Brzeg 1632 r.).5 Nowym gubernatorem Księstwa Ziębickiego został Siegmund von Bock. Szybko się zaprzyjaźnili i odtąd sytuacja Heneliusa uległa znacznej poprawie; zarabiał lepiej, wkrótce kupił dom w Ząbkowicach Śląskich i ożenił się z majętną wrocławianką Anną Partisch.\nZ racji pełnionej funkcji Henelius często bywał we Wrocławiu. Przez ciągłe podróże stał się pośrednikiem w kontaktach między ważnymi osobistościami prowincji. Jego inteligencja, spryt i wyczucie spowodowały też, że był często delegowany do różnych komisji. Wielokrotnie, jako reprezentant Księstwa Ziębickiego, składał skargi w związku ze szkodami spowodowanymi przez przebywające w Ziębicach wojsko. Występował o obniżenie podatków lub rozłożenie ich spłaty w czasie, głównie z powodzeniem.6\nWojenne niepokoje i związane z tym zwiększenie obowiązków służbowych już od 1629 roku coraz bardziej zniechęcały Heneliusa do życia w nawróconych na katolicyzm Ząbkowicach Śląskich. Ponieważ nie zanosiło się na poprawę sytuacji a dodatkowo pojawiła się groźba otwartej wojny, w 1632 roku ewakuował rodzinę do Wrocławia.7\nTam panującą religią był luteranizm, lecz wśród bardziej wykształconych warstw skłaniano się do kalwinizmu, który był jednak mniej tolerowany niż luteranizm. Przywilej królewski Fryderyka V (5 marca 1620 r.), gwarantujący swobody religijne oraz wydanie przez tegoż czeskiego władcę prawa do publicznego odprawiania nabożeństwa w kaplicy zaadaptowanej w tym celu z sali wrocławskiego zamku, miał duże znaczenie dla wrocławskich kalwinów. 12 kwietnia 1620 roku we Wrocławiu odbyło się pierwsze nabożeństwo dla liczącej tylko 26 osób społeczności kalwińskiej.8 Kazanie wygłosili pastorzy: pochodzący ze Strzelina Bartholomaus Schwartz zw. Nigrinusem oraz nadworny kaznodzieja królewski Abraham Scultetus. Do spowiedzi i komunii przystąpili wybitni przedstawiciele wrocławskiej elity naukowej i urzędniczej, w tym Nicolaus Henelius, a także lekarz miejski i poeta cesarski Caspar Cunradus, doktor nauk prawniczych i radca opawski Paul Schleupner oraz adwokat i późniejszy cesarski radca Daniel von Venediger.9 Po bitwie pod Białą Górą (8 listopada 1620 r.) sytuacja kalwinów zmieniła się na niekorzyść. Po wielu latach toczącej się wojny trzydziestoletniej łatwiej było o kalwinistę księcia (kalwinizm panował na dworach książąt piastowskich) niż kapłana. Stąd kalwinizm na Śląsku chylił się ku upadkowi. Henelius jako kalwinista z konieczności często korzystał z zastępczej posługi ewangelickiej doktora Ananiasa Webera, a później z posługi katolickiej proboszcza od św. Bernarda, M. Seidela. Dla chociaż częściowego zachowania swego obrządku starał się ingerować w liturgię - osobiście wygłaszał mowy pogrzebowe dla swoich bliskich, natomiast podczas mszy nie powtarzał modlitw za księdzem – szeptem modlił się według swojego obrządku.\nTymczasem w Ząbkowicach Śląskich cesarski komendant wojskowy, dla zwiększenia obronności zamku, zapowiadając wyburzenia, pozamykał bliżej położone domy. Wkrótce zapowiedzi zrealizowano i Henelius służbowo odwiedzający Ząbkowice musiał przebywać w obcym domu, patrząc na ruiny własnego. Te bezwzględne wojskowe działania w jego mieszkaniu i w mieście wywoływały w nim żal i sprzeciw. Mimo to wciąż przestrzegał prawa, nikogo nie lżył i z nikim się nie spierał.\nJeszcze w 1630 r. porozumiał się z księciem brzeskim Janem Chrystianem w sprawie pracy w jego radzie. Na razie jednak nie mógł uzyskać zwolnienia z dotychczasowych obowiązków. Cesarz docenił wierność i obowiązkowość Heneliusa, nadając mu 14 czerwca 1631 r. tytuł radcy. Nie zmieniło to planów jego przejścia do administracji brzeskiej (miejsce ciągle czekało). Na dodatek w roku 1637 do swojej służby chciał pozyskać go także książę legnicki Jerzy Rudolf (z powodu braku zgody cesarza, także nieskutecznie). Tymczasem we Wrocławiu zmarł ewangelicki syndyk dr Reinhard Rosa i pojawił się wakat na pożądanym przez wszystkich stanowisku. 19 kwietnia 1639 r. na nowego syndyka Wrocławia wybrano Heneliusa.10\nDawny syndyk był urzędnikiem miejskim, stojącym na straży interesów miasta, w kwestiach prawnych doradzającym burmistrzowi i rajcom. Odpowiadał za kontakty z władzami (cesarzem, książętami) oraz osobami, które prowadziły interesy z miastem. Dokonane ustalenia spisywane były przez pisarzy miejskich, którym syndyk przewodził i on też pilnował przestrzegania prawa, terminów oraz odpowiednich zapisów. W razie nagromadzenia zadań terminowych rajcy powoływali dwóch syndyków. Jeden z nich pełnił funkcję nadzorczą i nazywany był protosyndykiem. Wiadomo, że Henelius okresowo pełnił również funkcję protosyndyka.\nPrzyjmując posadę syndyka, zachował wciąż funkcję w Ząbkowicach, ponadto 24 czerwca 1639 r. został wybrany do legnickiej rady książęcej. Ten szereg zaszczytnych i kluczowych stanowisk otworzył mu w końcu drogę do tytułu radcy cesarskiego (30 kwietnia 1642 r.), a następnie do uzyskania tytułu czeskiego szlachcica. 30 maja 1642 r. został nobilitowany z nadaniem mu rodowego przydomka von Hennenfeld (Nicolaus Henel von Hennenfeld). W późniejszym okresie, 22 września 1653 r. doczekał się jeszcze godności cesarskiego palatyna.\nW 1576 r. zmarł w Kolonii Tomasz Rehdiger, w związku z tym nabrał mocy jego testament z 18 grudnia 1575 r. Zgodnie z nim, wszystkie zgromadzone podczas licznych podróży po Europie książki i osobliwości (szacowana wartość ok. 17 tys. guldenów, w tym ok. 6 tys. książek), miały być udostępnione każdemu zainteresowanemu. Kwestie spadkowe sprawiły, że zbiory trafiły do Wrocławia i długo pozostawały w prywatnych rękach. Z różnych względów do realizacji testamentu doszło dopiero w 1645 r. za sprawą Heneliusa, który wykorzystał znajomości z rodziną Rehdigerów. 17 marca doszedł do porozumienia ze swym dawnym wychowankiem, Wilhelmem Rehdigerem jako przedstawicielem całego rodu. Zawarto umowę, zgodnie z którą Rehdigerowie zrzekli się na rzecz miasta praw własnościowych do biblioteki, zaś Miasto, przejmując książki i umieszczając przy kościele św. Elżbiety, zobowiązało się finansować funkcjonowanie biblioteki, zatrudnić odpowiedniego bibliotekarza, a dla uczczenia i upamiętnienia darczyńców, biblioteka miała nosić na zawsze nazwę Biblioteki Rehdigerów.11 Zachowane zbiory obecnie należą do Biblioteki Uniwersytetu Wrocławskiego.\nHenelius nie cieszył się najlepszą kondycją, często chorował i kilkakrotnie jego życie było w niebezpieczeństwie. Zwykle leczył go doktor Paweł Höpfner, pochodzący z ojczystego Prudnika i stąd mocno zaprzyjaźniony z rodziną. Po jego śmierci, wdzięczny Henelius w Silesia Togata zamieścił poświęcone mu elogium. W poetyckiej spuściźnie Heneliusa często spotykamy zagadnienia natury religijnej i egzystencjalnej. Sprzyjały temu jego chorowitość, zgony dzieci oraz częste epidemie dziesiątkujące w tamtych czasach ludność Śląska. W trosce o swoją rodzinę Henelius spisał w 1645 r. i po raz drugi w 1651 r. testament.12 Odkąd został ważnym urzędnikiem, przyjaciele regularnie świętowali jego urodziny, dedykując jubilatowi okolicznościowe wiersze. Po śmierci Heneliusa (zm. 23.07.1656 r.), przyjaciele wydali we Wrocławiu zbiór łacińskich i niemieckich wierszy jemu poświęconych.\nHenelius prawie wszystkie swe dzieła napisał po łacinie i pomimo trwającej wojny oraz prześladowań religijnych wciąż tworzył nowe i uzupełniał stare. Dzieła historyczne starał się doprowadzić do czasów współczesnych. Za jego życia tylko niektóre ukazały się drukiem, większość pozostała w rękopisach. Niektóre z nich wydrukowano dopiero w XVIII w.\nTen wybitny prudniczanin całe życie pielęgnował wiedzę z literatury klasycznej, zwłaszcza z poezji. Jego dzieła są prawdziwym popisem erudycji. Często w aluzyjny oraz niezwykle celny sposób korzystał z łacińskich i greckich cytatów, czym wzbudzał podziw czytelników. Powoływał się na dokumenty, wiersze lub całe rozprawy innych pisarzy oraz często na własną Silesia Togata. Wykorzystując w swoich dziełach różnorodny materiał źródłowy, podawał jego proweniencję i sygnatury, co dziś jest szczególnie przydatne w badawczych pracach historyków. Utrzymywał kontakty ze znakomitymi osobistościami swojej epoki, o czym świadczy pozostawiona korespondencja, a także liczne biogramy zamieszczone zwłaszcza w Silesia Togata. Dzieło to, zawierające około 600 biografii Ślązaków wyróżniających się wiedzą, humanistycznymi poglądami lub patriotyzmem, było pisane i uzupełniane niemal do końca życia autora. Zebrane biogramy, cenne źródło do badań genealogicznych, opracowań dotyczących struktury społecznej i zawodowej,13 włączono do Silesigraphia renovata i wydano dopiero w 1704 roku. Christian Ezechiel, który zajmował się heraldyką i genealogią szlachty śląskiej i sam redagował biografie, zarzucał Heneliusowi, że w jego dziele znaleźli się głównie kalwini, zaś inne wyznania są reprezentowane w znacznie mniejszym stopniu. Ponadto uznał, że niektóre z postaci zostały przez autora źle przedstawione. Tę krytyczną ocenę należy przypisać stronniczości Ezechiela. Henelius, jako świadek wydarzeń często dla niego bolesnych, opisywał je, czasami dowcipnie komentując, bo tylko tak mógł wyrazić swój stosunek do zaistniałych faktów.\nW rękopisie pozostały Elogiorum Silesiorum centurie, chociaż o ich ukończeniu pisał Henelius do Janusa Grunterusa już w 1615 r. Swoim zwyczajem stale je rozbudowywał i z początkowych 6 doprowadził aż do 12 ksiąg.Największą sławę przyniosły mu, współwydane w jednym tomie, Silesiographia hoc est Silesiae delineatio brevis oraz Breslographia, hoc est Vratislaviae Silesiorum metropoleos nobilissimae delineatio brevissima (Frankfurt 1613).14 Obie prace, napisane wykwintną łaciną i dające zwięzły oraz kompetentny opis Śląska, cieszyły się dużą popularnością. Stanowią kompendium wiedzy o Śląsku i jego stolicy Wrocławiu. Silesiographia, wydrukowana na 143 stronach, składa się z dziewięciu rozdziałów. W trzech pierwszych Henelius opisał położenie i podział polityczny Śląska, bogactwa naturalne, hydrografię i świat żywy. W czwartym przedstawił miasta śląskie. Pozostałe rozdziały poświęcił historii i kwestiom prawnym. Na końcu zamieścił dodatek składający się z przywilejów i dokumentów przydatnych do poznania dziejów Śląska. Silesiographia zadedykowana była śląskim książętom i stanom, natomiast Breslographia Radzie Miasta. Jest to dzieło o charakterze historyczno- prawniczym, w którym Wrocław został ukazany jako wspaniałe, bogate miasto i określony jako słońce Śląska, perła i korona prowincji. Dominująca rola tego najpiękniejszego miasta podkreślana była też we wcześniejszych opisach geograficznych Bartłomieja Steina (1476 – 1522)15 i Pankracego Vulturinusa (1480 – po 1521).16\nW Breslographii przed frontispisem zamieszczono miedziorytowy widok Wrocławia autorstwa Georga Hayera.17 W legendzie, objaśniającej panoramę miasta, znalazły się nazwy 23. najważniejszych budowli oraz bram miejskich. Na otoku panoramy Wrocławia umieszczono napis: Da pacem Domine in diebus nostris Quiq. non est alius pugnet pro nobis nist tu Deus noster (Udziel Panie pokoju w dniach naszych, bo nie ma nikogo, kto będzie walczył o nas, chyba, że Ty, Panie nasz).18 Breslographia była jedną z kilku powstałych w tym czasie apologii Wrocławia i być może związana była z podejmowanymi próbami przeniesienia ośrodka władzy z czeskiej Pragi do śląskiego Wrocławia. 19\nWkrótce po wydrukowaniu Silesiographii, Henelius w liście do H. Scultetusa napisał, że zbytnio pośpieszył się z publikacją i zapowiedział przygotowanie nowej, obszerniejszej edycji. Wbrew planom nastąpiło to dopiero w 1632 r., a 12 lat później zaczął przerabiać także Breslographię (zakończył w 1646 r.). Na skutek działań wojennych, braku akceptacji cenzury i zapewne z braku środków finansowych do druku nie doszło. Henelius pisał własnoręcznie, a że miał bardzo nieczytelny charakter pisma, swoje rękopisy przekazywał do przepisania pisarzom. Nanosił kolejne poprawki, uzupełniając tekst również na luźnych kartkach i ponownie oddawał pisarzowi. W efekcie z niektórych prac pozostały rękopisy, co do których nie ma pewności, kiedy powstały i z jakiego etapu tworzenia pochodzą. Taka wersja bliżej nieokreślonego etapu pracy trafiła w ręce prałata klasztoru przy kościele św. Macieja we Wrocławiu. Ów prałat, Michael Joseph Fibiger (1657-1712), zebrał dostępne sobie rękopisy (były to zaktualizowane i rozszerzone wersje Silesiographii oraz Silesia Togata), sam też znacznie je uzupełnił dzięki własnej wiedzy, dodał wstęp, na nowo podzielił na rozdziały i wydał u Christiana Bauchiusa pod tytułem Silesiographia renovata necessariis scholiis, observationibus et indice aucta (Lipsk i Wrocław 1704). Rozszerzona Breslographia dotąd nie została wydana drukiem i wciąż pozostaje w rękopisie. Oba dzieła, wyróżniające się obfitością wiadomości, przytoczonych źródeł oraz także ich naukową analizą, uważane są za najważniejsze w historiograficznym dorobku Heneliusa.\nSilesiographia renovata została wydana w 2 tomach, łącznie zawiera 12 ksiąg. Przedstawiono w nich: biografie mieszkańców, sieć hydrograficzną, miasta, urzędy, szkoły, prawa i sejmiki. Wydanie to, kończące czasy humanizmu, do historii przeszło jako pierwsza naukowa zbiorowa publikacja pozwalająca poznać XVII-wieczny Śląsk. Był on wtedy podzielony na 16 księstw i cztery wolne baronaty. Zamieszkująca Śląsk ludność mówiła po polsku i niemiecku. Na południu przeważały tereny górskie z Sudetami, przedzielonymi Nysą Kłodzką na część wschodnią i zachodnią. Część zachodnia, występująca pod nazwą Karkonosze, posiadała swojego ducha Ribenzala. Na południu Śląsk od Węgier i Polski oddzielały Karpaty. Omawiając hydrografię, Henelius wspomniał o 6. jeziorach oraz przedstawił główną rzekę Odrę i jej dopływy, razem ok. 30 rzek, z czego bieg 14. dokładnie opisał. Przy opisie uwzględniał źródło, ujście oraz bieg rzeki wraz z leżącymi wzdłuż niego miejscowościami.\nZainteresował się też eksploatacją metali szlachetnych, wymieniając złotodajne rzeki i pokłady złota w Złotoryi, Lwówku, Strzegomiu, Złotym Stoku. Srebro eksploatowano wówczas koło Srebrnej Góry, Bytomia, Tarnowskich Gór, Świdnicy oraz Kamiennej Góry. Wydobywano też węgiel kamienny, siarkę i miedź. Krzemień, stosowany do ostrzenia narzędzi oraz do wyrobu szkła, pochodził z kamieniołomów Lwówka, Złotoryi i Nowogrodźca, natomiast marmur, którym ozdabiano budowle, wydobywano w okolicach Lubania i Gryfowa Śląskiego. Posiłkując się obszernym, ale suchym katalogiem Kacpra Schwenckfelda (1563-1609), Henelius barwnie opisał florę i faunę.20 Ówczesny Śląsk bogaty był w tereny leśne, występujące zwłaszcza na obszarach górskich i podgórskich, m.in. w okolicach Karniowa i Prudnika. W sumie Henelius wymienił 33 gatunki drzew rosnących na Śląsku. Mieszkańcy siali zboże, a także len, wykorzystywany jako surowiec do wytwarzania tkanin. W okolicach Krosna, Zielonej Góry i Gubina uprawiali winną latorośl do produkcji wina, jednak, ze względu na duże zapotrzebowanie, wino sprowadzali również z Węgier, Austrii oraz Moraw. Jako napój służył im także miód, z uwagi na duży popyt dodatkowo sprowadzany z Polski i Litwy. Paszy dla bydła dostarczały żyzne pastwiska i łąki, położone między innymi w rejonach: Głogowa, Bolesławca, Zielonej Góry, Złotoryi i Prudnika.\nHenelius wyszczególnił 16 gatunków łownej zwierzyny żyjącej na Śląsku oraz 42 gatunki ptaków. Mieszkańcy regionu hodowali bydło, owce oraz domowe ptactwo. Pożywienia dostarczało 30 gatunków ryb żyjących w rzekach, jeziorach i stawach rybnych, gdzie specjalnie hodowano karpie.\nW swoim dziele Henelius dużo miejsca poświęcił osadnictwu, dzięki czemu jest to najbogatszy rejestr miast śląskich z XVII wieku. W alfabetycznej kolejności znajdziemy w nim 159 miast, podzielonych na trzy kategorie: urbs, oppidum i oppidulum. Mianem urbes określa autor stolice księstw, jest ich 16. Oppida to miasta średniej wielkości, wymienia ich 87. Natomiast w trzeciej grupie znalazło się 47 drobnych osad typu miejskiego, określanych jako oppidula.21 Klasyfikacja, dokonana przez Heneliusa, nie jest pełna i stąd w rejestrze poza podziałem znalazło się kilka miejscowości. Henelius podzielił miasta także według innych kategorii. Biorąc pod uwagę fortece, obronność i bezpieczeństwo, wyróżnił 24 miasta otoczone murami, 50 zabezpieczonych zamkami oraz 25 pozbawionych obwarowań. Klasyfikując miasta, podzielił je też na oppida metallica oraz oppida textora. Opisując śląskie miasta i księstwa, Henelius musiał podać też informacje o klasztorach. Nie są to zbyt rozbudowane opisy, raczej wzmianki zamieszczane po omówieniu zamków, budowli świeckich, wydarzeń z życia miasta. Istnienie klasztorów sygnalizował wówczas, gdy były one ściśle związane z miastami. Wymienia Lubomierz - należący do opactwa benedyktynek – sławny z uwagi na mieszkające w nim mniszki czy też Trzebnicę, pisząc, że imię miasta szlachetnym uczyniła fundacja klasztoru przez Henryka Brodatego.22 Wydaje się, że autor Silesiographii, opisując czasy sobie współczesne, czyli przełom stuleci XVI i XVII, klasztory traktuje marginalnie. Ten obojętny stosunek do spraw kościoła katolickiego tłumaczy się protestancką wiarą Heneliusa.23\nW opisie miejscowości Henelius podawał przykłady odmiany ich nazw: zlatynizowane nazwy niemieckie, np. Francosteina (Ząbkowice Śląskie), zlatynizowane nazwy polskie, np. Oppolia (Opole), nazwy tłumaczone na język łaciński, np. Aurimontium (Złotoryja) i nazwy niemieckie.24 Położenie każdej miejscowości określał, sytuując ją nad rzeką, w pobliżu gór lub podawał księstwo, w którym miasto leżało. Charakteryzując miasta, uwzględniał ich typową produkcję i podawał najważniejsze zabytki. Zwracał też uwagę na mieszkańców i ich wygląd, pisząc: In corporis cultu et vestitu luxus invaluit (w dbałości o ciało i w strojach zbytek zapanował). Porównywał kobiety, w różnorodnych sukniach i przyozdobione biżuterią, do kolorowego pawia, ptaka Junony. Jako bystry obserwator życia codziennego a przy tym człowiek, który odbył długą podróż po Europie, mógł stwierdzić: Victus in Silesia mundior et elegantior, quin etiam parabilior, quam inter alias gentes (Pożywienie na Śląsku bardziej światowe i wytworne, a nawet łatwiejsze do nabycia, niż wśród innych ludów).\nW swoim dziele Henelius zamieścił informacje dotyczące kultury materialnej. Wspomina o księgozbiorze i zbiorach Otto von Nostitza, które były ciągle wzbogacane. Przytacza historię o parze osób, która podczas pobytu w górach znalazła magnes, który jako osobliwość został podarowany staroście księstwa jaworskiego, baronowi Otto von Nostitzowi, kolekcjonerowi.25 Podaje ciekawostki dotyczące dawnych dziejów Śląska, jego lokalnych starożytności odkrywanych w wielu miejscach. I tak w miejscowości Masłów w pobliżu Trzebnicy na wzgórzu Töppelberg odkrywano urny.26 W XVI wieku rozwinęło się naukowe zainteresowanie tymi glinianymi naczyniami, czego przykładem jest list z 1544 r. wrocławskiego mieszczanina Georga Ubera do medyka Andreasa Aurifabera, w którym nadawca informuje o odkryciu pogańskich urn. Henelius, wspominając za Uberem o odkryciach w Masłowie, wyeksplorowane zabytki traktuje jako pozostałość po dawnych mieszkańcach tych ziem. Nie przypisuje urnom „wyrastania z ziemi”, jak to czynił Jan Długosz w XV wieku czy też J. H. Seyfrid, który w 1694 r. w Medula Mirabilium Naturalis odkrycia w Masłowie (rosnące garnki) opisywał jako cud natury.27 O masłowskich urnach pisali też Jacob Schickfus, Georg Thebesius, Leonard David Hermann. 28\nW V księdze Silesiographii opisał swoje miasto rodzinne. Fakt, że Henelius był prudniczaninem wpłynął na szczegółowość jego opisu. W Silesiographii, poświęcił Prudnikowi 16 linijek opisu, podczas gdy Opolu, stolicy księstwa, tylko cztery. 29 Podobne proporcje utrzymały się w Silesiographia renovata, gdzie fragment związany z Prudnikiem znajduje się na 11 stronach, natomiast dotyczący Opola na trzech. W VII księdze Silesiographia renovata wspomnieniami powrócił do dziecięcych lat. Szczególnie ciepło wspomina nauczyciela Caspara Neandra, któremu zawdzięczał zamiłowanie do nauki i języków klasycznych.\nSpośród prac o charakterze historycznym Henelius pozostawił w rękopisach dzieła, które wydano w pracach zbiorowych:\nChronico Ducatus Monsterbergensis et territorii Francosteinensis, została wydana w dziele Friedricha Wilhelma Sommersberga Silesiacarum rerum Scriptores t. I, (Lipsk 1729) - obejmuje okres od Bolka I, księcia świdnicko-jaworskiego do 1586 roku. Po przedstawieniu kwestii geograficznych księstwa, opisuje wymiar sprawiedliwości, wydarzenia polityczne i działalność poszczególnych książąt. W części historycznej często cytuje źródła; powołuje się na: Kosmasa, Eneasza Sylwiusza Piccolominiego, Joachima Cureusa, Mikołaja Pola. Ta jedyna napisana pierwotnie po niemiecku praca miała tytuł Chronicon des Münsterbergischen Fürstenthums und Frankensteinischen Weichbildes.\nAnnales Silesiae ab origine gentis ad obitum usque D. Imp. Rudolphi II wydane w: Sommersberg Friedrich Wilhelm, Silesiacarum rerum Scriptores t. II, (Lipsk 1730) - kronika Śląska doprowadzona do 1612 roku. Dsc02020 Powstała w oparciu o dokumenty przechowywane w archiwum miejskim oraz w archiwach kościelnych miasta Wrocławia. Manuskrypt zakupiła Biblioteka Drezdeńska w 1849 roku. Porównanie rękopisu z wydrukowanym tekstem wskazuje, że Sommersberg pominął wiele fragmentów, nie tylko nieczytelnych, ale i tych dotyczących spraw kościelnych, co można przypisać także cenzurze kanclerza administracji barona Brunettiego. Ostatni rozdział, traktujący o liście majestatycznym i jego konsekwencjach, jest zupełnie zniekształcony. Końcowy fragment, w którym Henelius pisze o baronie Rudolphie von Waldsteinie i jego obecności we Wrocławiu w 1637 rok, został ewidentnie ocenzurowany i pozbawiony prześmiewczego fragmentu dotyczącego władzy habsburskiej. W efekcie wydanie Sommersberga ma charakter wyciągu; pomija to wszystko, co niewygodne było dla władz lub Kościoła katolickiego. Usunięto też prawie wszystko, co odnosiło się do reformacji i ewangelickiego kościoła. Rozdziały w mniejszym zakresie dotyczące tych tematów zostały zmienione tak, aby Kościoła katolickiego nie przedstawiać w złym świetle. W szczególności pomija się opisane przez Heneliusa poczynania prezydenta Kamery Śląskiej, burgrabiego Karola Hannibala zu Dohna i jemu podlegającego regimentu Karola von Lichtensteina pacyfikujących miasta śląskie i siłą wprowadzających katolicyzm. Henelius był naocznym świadkiem takich działań w Ziębicach i Ząbkowicach Śląskich. U Sommersberga natomiast przedstawiono je jako naturalny odruch katolickiego społeczeństwa w stosunku do oponentów religijnych zagrażających spokojowi społecznemu. Typowo genealogiczny charakter mają:\nSilesiorum Rei Historicae et Genealogicae accessiones quibus I. Nicolai Henelii Vitae Episcoporum Vratislaviensium, wydane w: Sommersberg Friedrich Wilhelm, Silesiacarum rerum Scriptores t. III, (Lipsk 1732) zawiera życiorysy biskupów wrocławskich. Przygotowane biografie miały zawsze charakter panegiryczny i ułożone zostały zgodnie z datą urodzenia postaci. Wcześniej, bo w 1704 r. „Żywoty wrocławskich biskupów”, doprowadzone przez Heneliusa do Karola Ferdynanda, włączone zostały do VIII księgi Silesiographia renovata i uzupełnione przez Fibigera o kolejnych biskupów aż do Franciszka Ludwika.\nGnealogiae principum, poświęcone stanom śląskim, nie zostały wydane z powodu śmierci autora. Informacje o istnieniu tego dzieła zamieścił pod koniec XVII wieku Rhonius w swoich „Listach historycznych” Epistolarum historicarum Prima de quibusdam ineditis historiae Silesiacae scriptoribus (Wrocław 1691). Później rękopisy uległy rozproszeniu. Zachowany fragment jeszcze pod koniec XIX wieku znajdował się w rękopisach Królewskiej Biblioteki w Dreźnie.\nHenelius był prawnikiem z wykształcenia, a jako syndyk był też prawnikiem praktykującym. Akty prawne z okresu jego urzędowania zgromadzone w Acta publica wydano drukiem w XIX wieku w Zeitschrift des Verein für Geschichte und Alterthum Schlesiens. Ponadto napisał:\nDe Veteribus Jureconsultis, e quorum legibus Justitiae Romanae Templum aedificatum est Commentarius (Lipsk 1641) - pracę dotyczącą prawodawstwa Justyniana z uwzględnieniem komentarzy wielu pisarzy antycznych, takich jak Tribonianus lub Publiusz Mucjusz Scewola.\nO druk kolejnych dwóch książek prawniczych zadbał syn, Christian Friedrich, dziedziczący rękopisy ojca. Pierwsze dzieło Otium Vratislaviense hoc est Variarum observationum ac commentationum liber. Addita est eiusdem de Studio Juris epistola, wydane w Jenie w 1658 r., składa się z 53 rozdziałów poświęconych głównie zagadnieniom prawa rzymskiego oraz starożytnego prawa niemieckiego.\nDrugie dzieło wydane w 1660 r. pod tytułem Tractatus de jure dotalitii zadedykowane zostało urodzonemu w Głubczycach kanclerzowi Jerzemu Frantzke (1594-1659) z Gotha, z którym Henelius przez wiele lat prowadził korespondencję. Dzieło dotyczyło prawa spadkowego, zawierało też dodatek na temat małżeńskiej wspólnoty majątkowej. W 12 rozdziałach Henelius zawarł wiedzę będącą efektem jego długoletniej praktyki prawniczej.\nPrawdziwą pasją Heneliusa było pisanie epigramatów. Są to zazwyczaj krótkie, żartobliwe i dowcipne utwory poetyckie. Henelius w pisaniu epigramatów miał sporą wprawę. Pierwsze nauki w tej sztuce pobierał u Caspara Neandra. Lubił wyzwania literackie i tworzył przy każdej nadarzającej się okazji. Pisał z okazji pogrzebów, ślubów, pożegnań i spotkań, pisał dla osób sobie znanych, spotkanych przypadkowo w podróży, dla tych, którym coś zawdzięczał lub których podziwiał. Swe pierwsze epigramaty Carmina votiva quae a fautoribus conterraneis, consalaneis et amicis suis tulit N.H discedens, poświęcone kolegom, wydał drukiem w 1603 r. w Jenie. Swemu ojcu poświęcił Memoria. Napisał epigramaty z okazji wesela swego przyjaciela Matthiasa Bilitzera (zm. 28 marca 1620 r.) z Urszulą Biedermann 11 listopada 1608 roku. Nudna praktyka adwokacka przyczyniła się do powstania trzech kolejnych tomików epigramatów (w latach 1615, 1616). Pierwszy poświęcony był baronowi Andrzejowi Kochcickiemu oraz Mikołajowi Rehdigerowi, w tomie drugim autor wyrażał szacunek dla Jerzego Rudolfa, księcia Legnicko-Brzeskiego. Tom trzeci dotyczył Wolfganga Rothkircha z Pątnowa, a także innych znanych i uznanych postaci liczących się na Śląsku, między innymi Martina Opitza.\nW roku 1616 zmarł wielki przyjaciel i protektor Mikołaj Rehdiger. Jego postać Henelius utrwalił w panegirycznej Rehdigeromnema. Opisał w niej warunki pobytu w Strzeszowie słowami: Rehdigeromnema, musaei Strisani armario, quod ingredientibus ad laevam apparet, inscriptum ab illo fuisse: liberorum causa uxorem duxi; liberorum causa uxorem non duxi.\nW późniejszym czasie powstały także dość wylewne wiersze z okazji pierwszego ożenku Heneliusa i jego wyboru na wrocławskiego syndyka. W 1633 roku przyjaciel autora, radca cesarski Johann Arnold ab Arnsdorf w ciągu 8 dni stracił podczas zarazy troje dzieci (w 1633 roku żołnierze cesarscy przywlekli na Śląsk epidemię dżumy, która dziesiątkowała mieszkańców, w samym Wrocławiu zmarło ok. 18 tysięcy osób). Henelius zrozpaczonemu ojcu poświecił wiersz Sermo consolatorius.\nPotomni podkreślają osiągnięcia Heneliusa jako naukowca. Był wszechstronnie utalentowanym człowiekiem, wybitnym prawnikiem, poetą, biografem, ale przede wszystkim wielkim miłośnikiem regionu i dziejopisarzem przedstawiającym historyczną przeszłość Śląska. Uznawany jest za najwybitniejszego przedstawiciela renesansowego dziejopisarza śląskiego. Z jego prac korzystali inni historycy, nic więc dziwnego, że nazwisko Heneliusa pojawiało się już u Jakuba Schickfusa, Mätthausa Meriana,30 czy później w pracach Martina Hanckiusa, Johanna Christiana Kundmanna. Piszący w tym okresie, sięgając do nieznanych roczników, kronik, dokumentów, wykazywali się również znajomością swoich poprzedników, co pozostawało w związku z rozwijającą się tzw. historiografią uczoną.31 Także w XVIII wieku sięgano do informacji zamieszczonych w pracach Heneliusa. Znany z krytycznego podejścia do dorobku swoich poprzedników, opisujących Śląsk i Wrocław, Samuel Beniamin Klose (1730-1798) – wrocławianin, rektor szkoły św. Ducha, bibliotekarz biblioteki bernardyńskiej, archiwista Archiwum Miejskiego – z uznaniem cytował autora Silesiographii i Breslographii. Dotyczyło to m.in. kwestii, zawartych w Breslographia renovata, związanych z założycielem i początkami Wrocławia.32 Henelius, przedstawiony jako autor geografii Śląska i Wrocławia, wymieniony został również w Description du Comte de Glatz, opisie mapy Hrabstwa Kłodzkiego. Autorem tej wydanej w 1639 roku mapy był znany kartograf Jonas Scultetus.\nAby właściwie ocenić dorobek Heneliusa, należy wziąć pod uwagę czasy, w których żył. Chociaż do łatwych nie należały, wydały wielu uczonych, wśród których Nicolausa Henelego należy zaliczyć do postaci najbardziej znaczących.\n1 Podstawowym źródłem informacji o życiu Heneliusa jest jego autobiografia, wydana przez JACHMANN, CH. G. Nicolaus Henel von Hennenfeld, Kurze Beschreibung meines Lebenslaufs, w: Beytrage zur Juristischen Litteratur in Schlesien, Breslau 1782, s. 3-40.\n2 HOLÁ, M. Mikulas Henel z Hennenfeldu (1582-1656) a minstrberske knižectvi, w: Ziębice-miasto św. Jerzego. Dzieje i kultura dawnej stolicy książęcej , red. Bogusław Czachowicz, Wrocław 2010, s. 92.\n3 MARKGRAF, H. Nikolaus Henel’s von Hennenfeld (1582-1656) Leben und Schriften, „Zetschrift des Vereins für Geschichte und Alterthum Schlesiens“ 1891, Bd. XXV, s. 8.\n4 IBIDEM, s. 14.\n5 Nicolaus Henel von Hennenfeld, op.cit., s. 51.\n6 Holá, M. Op. cit, s. 95-96.\n7 Nicolaus Henel von Hennenfeld, op. cit., s. 23.\n8 WELTZ, A. F. G. Chronik der Stadt Breslau von der ältesten bis zur neuesten Zeit, Breslau 1888, s. 936.\n9 OSZCZANOWSKI, P. Śląski Graal – historia dzbana liturgicznego do Wieczerzy Pańskiej z dawnego wrocławskiego Kościoła Dworskiego, s. 7 www.luteranie.org/wp-content/uploads/2009/04/piotr-oszczanowski-aslaski-graal.doc\n11 BUDZYŃSKI, J. Paideia humanistyczna czyli wychowanie do kultury. Studium z dziejów klasycznej edukacji w gimnazjach XVI-XVIII wieku (na przykładzie Śląska), Częstochowa 2003, s.452-453.\n13 GłADKIEWICZ, W. Dziejopisarstwo śląskie okresu odrodzenia i wczesnego baroku, w: Dawna historiografia Śląska. Materiały sesji naukowej odbytej w Brzegu w dniach 26-27 listopada 1977 roku, red. K. Gajda, Opole 1980, s. 132.\n14 JANCZAK, J. Mikołaj Henelius jako geograf Śląska, „Śląski Kwartalnik Historyczny Sobótka” 1958 , R.13, s. 207-221.\n15 Bartłomieja Steina renesansowe opisanie Wrocławia, oprac. P. Żerelik, Wrocław 1995; o Steinie i jego opisach zob.OLSZEWICZ, B. Najdawniejsze opisy geograficzne Śląska. Katowice 1936, s. 29 – 40.\n16 ROSTROPOWICZ, J. Pochwała ziemi rodzinnej, „Joseph von Eichendorff Konwersatorium: zeszyty edukacji kulturalnej” 1998, nr 20, s.31-35.\n17 OSZCZANOWSKI, P. - GROMADZKI, J. Theatrum vitae et mortis. Grafika, rysunek i malarstwo książkowe na Śląsku w latach ok. 1550-ok.1650 [Katalog wystawy w Muzeum Historycznym m. Wrocławia], Wrocław 1995, s. 113-11.\n21 BOGACZ, T. Wiedza geograficzna o Śląsku w dobie Odrodzenia, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1990, s. 121-122.\n22 WISZEWSKI, P. Życie zakonne w oczach elity intelektualnej Śląska średniowiecznego i nowożytnego. Przemiany pewnego motywu, „Acta Universitatis Wratislaviensis” No 2512, Historia CLXIII, Wrocław 2003, s.203.\n27 KRAMARKOWIE, I. – KRAMARKOWIE, J. U źródeł archeologii, Wrocław 1970, s. 191-192, s. 195.\n28 MENCFEL, M. Skarbce natury i sztuki. Prywatne gabinety osobliwości, kolekcje sztuki i naturaliów na Śląsku w wiekach XVII i XVIII, Warszawa 2010, s. 97.\n30 Bp KOPIEC, J. Obraz Śląska w dziele Mateusza Meriana Topographia Germaniae z 1650 r., w: Tysiącletnie dziedzictwo kulturowe Diecezji Wrocławskiej, Katowice 2000, s. 231.\n31 HARC, L. Dolnoślązacy w szkole, bibliotece, teatrze... czasów nowożytnych, w: Dolny Śląsk. Monografia historyczna, red. Wojciech Wrzesiński, Wrocław 2006, s. 314.\n32 HARC, L. Dziejopisarskie przekazy na temat początków Wrocławia w ocenie S. B. Klosego, „Acta Universitatis Wratislaviensis” No 2339, Historia CLIII, Wrocław 2001, s. 168.


miloszgno - Forum budowlane - BudujemyDom.pl\ntemat dodał miloszgno w Instalacje\nWitam! Robie remont domu, odcinam instalacje od parteru. Bede mial pietro zasilane osobno. Niestety ze wzgledu na koszty zostawiam grzejniki takie jakie juz sa. Sa to grzejniki purmo (odpowiednio 600x1800, 600x1800, 600x1000, 600x1200. Czy te grzejniki moga byc, czy bedzie sytuacja ze sa za duze? W łazience niestety nie mam nic i musze zakupic drabinke, czy na to pomieszczenie wystarczy jedna? Chcialbym kupic piec termeta, ale pytanie czy wystarczy 21kW? Uklad ogrzewania + ciepla woda. Rurki maja byc w pexie. Boje się ze te grzejniki (600x1800) sa za duze pozdrawiam dom z lat\nWąż PEX, trójniki, rurki\nmiloszgno odpisał miloszgno w kategorii Instalacje\njest wtedy gwarancja gdy zakladala to osoba (bedaca wyznaczana przez ta firme) gdzie uzyte sa tylko komponenty danej firmy wiec u mnie juz to odpada zreszta pewnie pozniej i tak problem odzyskac pienaidze moze macie sposob na to: ide wezem pex20, zakladam trojnik z wyjsciem na grzejnik pex16 i teraz dajac wąż (ale nie moge go schować w sciane) to jak zrobic zeby rowno szedl do góry do górnego zaworu w grzejniku?? Klaśc go w jakaś plastikową rurke? Właśnie technicznie nie wiem jak to zrobić, bo jeśli by dało rade wtedy wyrzucam tą miedź z która jest wiecej niepotrzebnej zabawy\nfirma global trade (jak mozesz wpisz w google to wyskoczy) duzo maja tego na allegro, bardzo tanie, ale hm.. czy wytrzyma. nie boje sie laczenia dwoch systemow tak samo utraty gwarancji (ktora i tak naprawde nie ma znaczenia za duzego) tylko czy te trojniczki wytrzymaja (bo moze sa jakos gorzej wykonane), choc tez pewnie za firme placimy a czesto to jest to co tansze artykuly. Klade instalacje prasowana, pion pex gr 20 a odejscie na grzejnik miedz fi 15? czy taki zestaw moze byc? wlasnie najwiekszy problem mam z podlaczeniem na trojniku tej miedzi, wiec potrzebny jest trojnik 20x1/2x20 bo\nWitam! Robie instalacje na węzu wavina oraz złączkach tej firmy. Jednak potrzebuje kilkunastu trójników 20x1/2x16 i w wavinie są ale w cenie 40 zl za sztuke. I teraz pytanie czy rzeczywiscie trzymac się już tej firmy, czy może słyszeliście o firmie: Global trade AQUALPRESS zaciskany ( zacisk typu "U" ) Niby pisza ze to jakas konkretniejsza firma (czy wiec to chiny czy nie?) Moze ktos to montował i się wypowie czy warto? Cena jest na plus bo tansze od jednego trojnika wavina o ponad 30 zł Wiem ze system mam taki, ale z drugiej strony skoro te złączki by nie miały by byc zł\nMam remont w domu. Musze odłączyć się od parteru więc na nowo chce wykonać instalacje ogrzewania. Instalacja pójdzie częściowo w ścianie oraz podłodze. Chce użyć do tego rurek alupex, jednak zastanawiam się czy mogą być te rurki o średnicy 16 mm czy jednak pewniej założyć fi 20 mm? Na załączniku przedstawiam gdzie są grzejniki, nie chce stosować rozdzielacza więc rury pojda praktycznie przy każdym z grzejników. Jak możecie zasugerować jak położyc te rury oraz jaka ma być ich grubość. Boje się sytuacji, że jeden grzejnik nie będzie np. dogrzewał. w łazience chce zamontowac dwie drabinki\ntemat dodał miloszgno w Instalacje wodociągowe\nWitam! Remontuje swoje mieszkanie Musze od nowa pociągnąć rury od wody: 1. Rura z woda ma 3/4 cala i musze teraz to rozdzielic na kucnhnie i lazienke. Boje się, że może być sytuacja, że np. leci woda w kuchni i odkręcając w łazience automatycznie słabiej mi leci w kuchni. Czy jest możliwość żebym nie odczuł tej straty? Wiec jakie dac grube rury? W kuchni będzie zlew w lazience zlew i prysznic. (czyli np. leci woda pod prysznicem, i jak to zrobić zeby nie leciała słabiej odkrecając zlew). 2. Chciałbym zamontować sedes zawieszany, jednak nie wiem w ścianie na jakiej wysokości oraz z jak\nInstalacja w domu, dobór zabezpieczeń\ntemat dodał miloszgno w Instalacje elektryczne\nWitam! Remontuje pierwsze piętro (dom jednorodzinny) odnośnie tych prac mam pare pytań: 1. Gdy przychodzą rachunki pisze ze zabezpieczenie zewnętrzne wynosi 16 A, 2 KWh (jedna faza, ogrzewanie gazowe), rozumiem, że tak naprawdę muszę zwiększyć te parametry? Jednak nie chciałbym w ciemno brać dodatkowych KWh z powodu np. ceny (170zł - 1KWh) Wiec w domu z urządzeń, które obciążą instalacje będzie: (piekarnik 3,5 kwh, czajnik 1kwh, mikrofala 1kwh, zelazko 1kwh, pralka 1 kwh, zmywarka 1kwh oraz urzadzenia drobniejsze jak tv, itd... Jeśli liczę dobrze wychodzi mi ok 9kwh *0,6 co daje mi zapo\nmiloszgno odpisał miloszgno w kategorii Elektronika w domu\nno racja. chodzi mi o to czy taki przewod z allegro posluzy? czym sie rozni od drogiego? i czy to ma tak duza i zauważalna różnicę? jak sprawdzic ktore przewody sa dobre..? bo jesli mam dac za kabel np. 1,4 za metr lub 0,30 gr za metr a roznica jest znikoma to czy sens przeplacac. Wiekszosc osob poleca ten drozszy, jednak nikt jakos z wlasnego doswiadczenia nie byl wstanie wytlumaczyc mi to. Do myslenia daje mi to, ze rozne przewody mam w domu i na kazdym dziala wiec czy sens cos drozszego kupowac. Jesli mam jedna antene do telewizji cyfrowej naziemnej, czy moge jakos podlaczyc z 3 tv be\ncentralna? czyli rozumiem jak najbardziej na srodku do wszystkich obwodow? Czy taki rozdzielacz musi byc jakis lepszy, czy taki z allegro za 150~200zl wystarczy (z mosiadzu?) Czyli rozumiem ze rozdzielacz nieporownywalnie jest lepszy niz laczenie standardowe kalorywerow? Tak jak sie to kiedys robilo?\nJak bys mogl mi wyjaśnic do czego jest ten rozdzielacz? Czyli od pieca do kazdego kaloryfera idzie osobny uklad?\nmiloszgno odpisał andypl33 w kategorii Remonty, modernizacje, przebudowa\nw jaki sposób można sobie sprawdzić w mieszkaniu gdzie są "zimne " miejsca, tak jak to kolega zrobil?\ntemat dodał miloszgno w Elektronika w domu\nWitam! Odbieram telewizje cyfrowa naziemna oraz z cyfre+ Remontuje dom i chciałem wymienić kable (telewizor w innym miejscu) wiec czy mogę założyć jakąś przejściówkę i do istniejącego kabla podłączyć następne 10 metrów? Czy raczej od anteny położyc nowy przewód? Chciałbym to zrobić najtańszym kosztem więc czy moge kupić z allegro 100m kabla za 30 zł (antenowego) i spełni on swoje wymagania? Teraz jakiś mam stary przewód i działa wszystko bez zarzutu. pozdrawiam\nWitam! Mieszkam w domu jednorodzinnym na pierwszym piętrze. Na parterze jest piec gazowy, który ogrzewa grzejniki na parterze i pierwszym piętrze. Chciałbym odłączyć się od parteru i założyć sobie piec gazowy na pierwszym piętrze. Takie mam pytanie: powiedzmy ze mam 5 pomieszczeń, w każdym jest grzejnik. Jak je podłączyć do pieca, żeby wszystkie się równomiernie nagrzewały? Czy jest jakaś reguła? Czy po prostu wystarczy iść od jednego do drugiego, aż do ostatniego? Czy jakoś układ się zamyka, czy nim sie wraca na poszczególne kaloryfery? Rozrysowane grzejniki oraz pomieszczenia przedsta\nmiloszgno odpisał miloszgno w kategorii Podłogi, posadzki\nWItam! Więc sobie odpuściłem tą konstrukcje gdyż deski z podłogi, które montowałem w w/w sposób strasznie piszcza. Kupiłem więc deski sz 16cm gr 3,2 cm z których zrobie kratownice i na nia zaloze OSB Zastanawiam sie czy płyta OSB 15 posłuzy jesli miedzy deska a deska zrobie ok 30 cm. Pod deskami mialem szlake, która wyrzucam (a jest tego nie mala... ) klade w to miejsce welne mineralna, ale pytanie czy klasc pod nia folie? Co z taka szlaka moge ciekawego jeszcze zrobic? Czy miedzy deski i strop, czy miedzy OSB i deski kłaść filc? Co mi to da? Czy zamiast filcu moze byc wykladzina\nNiestety polozenie OSB na plyte i przykrecenie nic nie daje, skrzypi strasznie, jutro zobacze z ta wykladzina pozdrawiam Czy taka konstrukcja jak w zalaczniku moze byc? i czy te deski maja byc podwojne czy moze byc pojedyncza?


- Jaka jest technologia produkcji "Twiksów"?\n- Zesrać się w stringi.\nNastępnego dnia studenci przychodzą na wykład z kałem w słoikach. Niestety jeden zapomniał. Biedny bał się ochrzanu od profesora, więc szybko pobiegł do toalety i narobił do słoika. Przychodzi zadowolony na salę wykładową i siada na miejscu. Profesor zaczyna sprawdzać czy każdy przyniósł wypełniony słoik. Podchodzi w końcu do zapominalskiego studenta i patrzy na słoik, który jest cały zaparowany, gdyż zawartość jeszcze nie zdążyła ostygnąć. Pyta go:\n- Dlaczego tylko pół? - dziwi się sąsiad.\n- Marysiu znowu zepsułaś powietrze??\n- Nie Janeczku!! To z ust!!


III Rodzinny Rajd Samochodowy po Ziemi Lubuskiej\nRajdy samochodowe są jedną z form aktywnej rekreacji, upowszechniania turystyki i krajoznawstwa oraz swoistej integracji uczestniczących w nich osób zarówno podczas jazdy w kolumnie, jak i na punktach etapowych. Tę sprawdzoną formę od trzech lat upowszechniają członkowie Wojskowego Oddziału PTTK w Krośnie Odrzańskim, organizując rodzinne rajdy samochodowe po Ziemi Lubuskiej. Uczestniczą w nich nie tylko członkowie Towarzystwa, ale i licznie niezrzeszeni sympatycy turystyki motorowej.\nW roku 2004 trasa rajdu, którego inicjatorem i komandorem był Józef Cieślak, wiodła malowniczymi rejonami środkowo-zachodniej Ziemi Lubuskiej - ustanowionej Krajobrazem Roku 2003-2004 - poprzez Puszczę Rzepińską - Równinę Torzymską i Pojezierze Łagowskie. Na ustalonych punktach etapowych uczestnicy spotykali się z przedstawicielami miejscowości, poznawali ich historię, walory, zabytki i ciekawostki, rozgrywali przewidziane w rajdzie konkurencje zręcznościowo-sprawnościowe.\nW położonej w dolinie Pliszki (jednym z najlepiej zachowanych kompleksów krajobrazowych reprezentujących dolinę niewielkiej rzeki, będącej prawym dopływem Odry) wsi Sądów rajdowicze spotkali się z jej sołtysem - Elżbietą Piórkowską - która przedstawiła historię i losy wsi (w źródłach pisanych Sądów był udokumentowany już w roku 1249, przed 1350 r. uzyskał prawa miejskie, a charakter miejski zachował się do XVI w.). W Sądowie (niem. Sandow) urodziła się Anna Maria Tauscher van den Bosch (1855-1938), która mając 33 lata przeszła na katolicyzm, a w ro-ku 1891 założyła Zgromadzenie Sióstr Karmelitanek Boskiego Serca Jezusowego w Berlinie. Obecnie trwa proces beatyfikacji tej zasłużonej dla Sądowa mieszkanki. Na słowa uznania zasługuje współpraca obecnych mieszkańców Sądowa z by-łymi, którzy musieli opuścić swoje domy i włości, a dziś mieszkają w Niemczech. Efekty tej współpracy korzystne dla wsi są coraz trwalsze od 12 lat, jak stwierdziła pani sołtys.\nNa terenie malowniczo położonego między dwoma jeziorami - Głębokim i Krzywym (przy pałacu) - okolonego parkiem i lasami, XVII-wiecznego pałacu "Magnat" w Garbiczu uczestnicy rajdu samochodowego spotkali się z Wiesławą Bugałą - przedstawicielem Urzędu Miasta Torzym, które to miasto przed 10. laty otrzymało ponownie prawa miejskie. W rodzinnej atmosferze, przy tradycyjnym ciastku, herbacie i kawie pani Wiesława przedstawiła walory krajoznawczo-historyczne i rekreacyjno-uzdrowiskowe gminy, czego przykładem jest ośrodek rehabilitacyjno-wczasowy w Garbiczu.\nKolejne etapy rajdu to Jemiołów, gdzie znajduje się Radiowo-Telewizyjne Centrum Nadawcze zapewniające stały program radiowo-telewizyjny na Ziemi Lubuskiej, oraz Łagów - perła turystyczna tych ziem - miejsce corocznych, od ponad 30 lat, festiwali filmów polskich "Lubuskie Lato Filmowe". Położony na sztucznie usypanym wzgórzu, na przesmyku między jeziorami Trześniowskim (Ciecz) i Łagowskim, zamek joannitów - wybudowany w połowie XIV w. - pełnił od XVII w. godność baliwiatu1 tego zakonu. Trzydziestopięciometrowa wieża warowna jest atrakcyjnym punktem widokowym ukazującym kilkunastokilometrową panoramę okolic z atrakcjami tego regionu - parkiem krajobrazowym i rezerwatami przyrody.\nW Toporowie, położonym na szlaku kolejowym Poznań - Berlin, rajdowicze obejrzeli średniowieczną owalnicową zabudowę wsi, zespół pałacowy wraz z parkiem Mantenflidów z XIX w., będący w latach 1960-1980 filią Wrocławskiej Akademii Rolniczej, a dziś Domem Pomocy Społecznej, oraz zachowane przy kościele mauzoleum rodowe Mantenflidów. Interesującą informację na temat historii wsi przedstawił uczestnikom rajdu proboszcz parafii pw. Matki Bożej Różańcowej (pierwsza wzmianka o kościele pochodzi z 1467 r.) w Toporowie - ks. Janusz Jóźwiakowski.\nOd sześciu lat w trzecią sobotę lipca do miejscowości Lubrza przybywają turyści, goście zaproszeni z całej Polski oraz z partnerskiej gminy Burg, aby obejrzeć niepowtarzalny teatr na wodzie. Bajkowe widowisko przedstawia ciekawą historię o miłości, nawiązującą do legendy o nadaniu nazw poszczególnym jeziorom, jak: "Goszcza", "Lubie", "Oczko Małe", itp., oraz o nadaniu nazwy dla miejscowości Lubrza, pochodzącej od imienia pięknej dziewczyny zaklętej w kwiat nenufaru - Lubrzany. Legenda, poza walorami widowiskowymi, zawiera także treści związane z ochroną roślinności wodnej, głównie grzybienia białego, zwanego "nenufarem". Spektakl na wodzie jezioro "Goszcza", przy dobrym nagłośnieniu dialogów, wystawiany jest przez młodzież z terenu gminy Lubrza i z okolicznych miejscowości. Udział w widowisku bierze 50-osobowa grupa młodzieżowa. Scenografia przypomina średniowieczną wioskę, są też podświetlone nenufary i ucharakteryzowana młodzież w regionalnych strojach. (Od Redakcji)\nW Toporowie wręczono okolicznościowe dyplomy i nagrody rzeczowe dla zwycięzców przeprowadzonych konkurencji. Byli nimi: Michał Harmider, Lucyna Wróbel, Magdalena Cierpisz, Michał Wenkler, Roman Ratajczak i Karol Lipa. Najmłodszej uczestniczce rajdu - Monice Harmider - również wręczono nagrodę. Fundatorami nagród był kierownik Krośnieńskiego Klubu Garnizonowego, a znacznej pomocy organizatorom rajdu udzielił burmistrz Torzymia - Ryszard Stanulewicz.\nSympatycy krajoznawstwa 3. rodzinnego rajdu samochodowego tworzyła trzydziestoczteroosobowa grupa z Krosna Odrzańskiego, z Sulechowa i z Zielonej Góry. Prezes oddziału - Danuta Cierpisz i popularyzator turystyki motorowej - Jan Wojtowicz wysoko ocenili organizację i przebieg rajdu, atrakcyjność trasy i dyscyplinę jego uczestników. Wskazali jednocześnie na potrzebę organizacji ich w przyszłości, jako że na terenie Ziemi Lubuskiej jest jeszcze wiele atrakcyjnych miejsc dostępnych dla turystów motorowych - zarówno w północnych, jak i w południowych jej rejonach.\nZnaczna część uczestników rajdu brała również udział w wieczornym widowisku "Noc Nenufarów" nad jeziorem Goszcza w Lubrzy, a ci, którzy wyjechali w drodze do domu zwiedzili jeszcze pałac myśliwski w Gryżynie.\n1 W XIX w. rozproszeni po Europie kawalerowie maltańscy zaczęli zakładać nieformalne stowarzyszenia świeckie, będące odtworzeniem dawnej struktury przeoratów. Część z nich miała charakter katolicki, a część protestancki. Pierwszym tego rodzaju stowarzyszeniem było Maltańskie Stowarzyszenie Reńsko-Westfalskie, założone w 1806 r., które grupowało katolickich członków dawnego zakonu. Jego konkurencją był popierany przez królów Prus Baliwiat Brandenburski, który stał się elitarnym stowarzyszeniem pruskich junkrów (w:) strony internetowe http://encyklopedia.servis.pl/wiki/Joannici


Objawienia - boska interwencja czy masowa histeria - Historia - polskieradio.pl\nObjawienia - boska interwencja czy masowa histeria\nOstatnia aktualizacja: 10.05.2017 06:00\nTysiące osób na przestrzeni wieków utrzymywały, że doznały objawienia Matki Bożej. Kościół katolicki bada doniesienia o wizjach docierające ze wszystkich kontynentów. Często zawierają one ostrzeżenia i przepowiednie apokaliptycznej przyszłości. Tylko nieliczne objawienia uznano za autentyczne.\nZdjęcie ukazujące rzekome objawienie Maryi w Kairze w 1968 rokuFoto: Wikimedia Commons/dp\nBył mroźny dzień 9 grudnia 1531 roku, kiedy aztecki chłop Juan Diego Cuauhtlatoatzin zmierzał pieszo na mszę świętą do położonego nieopodal kościoła Santiago. Nagle jego oczom ukazała się świetlista postać, która przedstawiła się jako Matka Boska. Nakazała Juanowi udać się do miejscowego biskupa i polecić mu wybudowanie kościoła w miejscu objawienia. Hierarcha Juan de Zumárraga nie uwierzył chłopu, domagał się dowodu cudownej interwencji. Juan powrócił na miejsce objawienia, tam miał stać się cud. Postać sprawiła, że na zamarzniętym stoku góry wyrosły róże. Poleciła chłopu zanieść je do biskupa zawinięte w płótno z agawy. Tak też zrobił. Gdy rozwinął kwiaty przed kapłanem okazało się, że na materiale znajduje się wizerunek Maryi, odtąd znany jako obraz Matki Bożej z Guadalupe. Objawienie, jakiego rzekomo doznał kanonizowany przez Jana Pawła II Juan Diego jest najstarszym tego typu widzeniem uznawanym przez Kościół katolicki.\nPani nieziemskiej urody\nKolejne uznane objawienie miało miejsce niedługo potem, również na półkuli zachodniej. O pierwszej w nocy, 2 lutego 1594 roku Mariannie de Jesus Torres, trzydziestojednoletniej przełożonej klasztoru Niepokalanego Poczęcia mieście Quinto w Ekwadorze miała ukazać się "Pani nieziemskiej urody". Według zakonnicy, Matka Boża Dobrego Zdarzenia, bo tak miała przedstawić się zjawa, przekazała jej przepowiednie dotyczące przyszłości Ekwadoru i Kościoła. Widzenia Marianny de Jesus Torres były pierwszymi, w których Matka Boża rzekomo miała przekazać przestrogę przed odstępstwami od nauki Kościoła i zapowiedź męczeństwa nielicznych prawowiernych. Napomnienia do nawrócenia i towarzyszące im zapowiedzi wielkiego cierpienia ludzkości w przypadku niewypełnienia poleceń przekazywanych przez Maryję osobom, które doznały objawień, stały się odtąd stałym elementem wizji.\n- Tak jak w Starym Testamencie Bóg posyłał proroków, żeby przypominali o wierności Przymierzu, aby wzywali do nawrócenia i obiecywali nagrodę za nawrócenie i karę za grzechy. Podobnie Matka Boża przybywa na Ziemię jako duchowa matka, spełnia tę samą misję - uważa o. prof. Grzegorz Bartosik, przewodniczący Polskiego Towarzystwa Mariologicznego.\nNawoływanie do nawrócenia i zapowiedź zagłady\nOkres najważniejszych objawień w Europie rozpoczyna się w trzeciej dekadzie XIX wieku. Na Starym Kontynencie uspokoiła się już burza wywołana przez Wielką Rewolucję Francuską i podboje Napoleona. Był to czas, kiedy skrajny racjonalizm oświecenia ustępował dopuszczającemu mistycyzm romantyzmowi. Z drugiej strony, mijająca epoka pozostawiła po sobie sprzeczne z interesami kościelnymi ideały demokratyczne i republikańskie, które nadadzą kierunek zmianom zachodzącym przez całe stulecie. Obfitości widzeń w dziewiętnastym wieku, z których tylko część została zaakceptowana przez Kościół, sprzyjał narastający od drugiej połowy stulecia katastrofizm i dekadencja, przeczucie końca cywilizacji związane z wkraczaniem w następny wiek.\nWłaśnie w takiej atmosferze, w przeddzień francuskiej rewolucji lipcowej 1830 roku, która doprowadziła do obalenia króla Karola X i zastąpienia go przez Ludwika Filipa, Dziewica Maryja miała objawić się paryskiej szarytce Katarzynie Labouré i zapewnić o ochronie podczas zbliżającej się rewolty. Kolejny raz Matka Boska miała nawiedzić zakonnicę 27 listopada tego samego roku i przekazać jej wzór medalionu, który miał wyjednać łaski tym, którzy go nosili.\nTo właśnie Francja, "Pierwsza Córka Kościoła", która odwróciła się od niego podczas Wielkiej Rewolucji, stała się miejscem jeszcze dwóch ważnych objawień. Do pierwszego doszło 16 lat po doświadczeniach Katarzyny Labouré. 19 września 1846 roku dwoje pastuszków, piętnastoletnia Melania Calvat i jedenastoletni Maksymilian Giraud, pilnowało krów nieopodal wioski La Salette-Fallavaux, gdy ukazać im się miała przepiękna postać promieniująca blaskiem.\nPostać miała przekazać dzieciom orędzie nawrócenia skierowane do całej ludzkości. Ubolewała nad hipokryzją i grzesznością księży i ostrzegała głowy państw, które "rządziły, jakby Bóg nie istniał".\n"Jeżeli mój lud nie zechce się poddać, będę musiała puścić ramię Mojego Syna. Jest ono tak ciężkie i tak przygniatające, że już nie będę mogła go podtrzymywać" – tak zaczynało się apokaliptyczne przesłanie.\nWedług dzieci, Maryja zapowiedziała upadek wszystkich wartości i nadejście wielkiej wojny, podczas której zło wedrze się do każdego domu. Później miał nastąpić krótkotrwały czas nawrócenia, kiedy narody znów zaczną żyć według boskiego prawa. Po tym czasie nastąpi zagłada.\n"Pojawi się zwiastun Antychrysta, który zechce być uznany za nowego Boga (…). Zmienią się pory roku i atmosfera: woda i ogień wywołają straszliwe trzęsienia ziemi i wszelkie zniszczenie, góry i miasta się rozpadną. Gwiazdy i księżyc nie będą miały już siły świecić. Rzym utraci wiarę i stanie się siedzibą Antychrysta" (cytat za: "Tajemnice Fatimy" Cristiny Siccardi, tłumaczenie Agnieszka Zielińska). Bóg ostatecznie zwycięży, lecz grono sprawiedliwych przetrwa tylko w dzięki wierze w Boga i opiece Maryi.\nWieść o objawieniach rozeszła się szybko, La Salette stało się celem pielgrzymek. W pierwszą rocznicę wizji pastuszków tę francuską wieś odwiedziło pięćdziesiąt tysięcy wiernych. Mimo to dzieci nie ujawniły treści objawień do 1851 roku, kiedy spisane przepowiednie zostały wysłane do papieża. Apokaliptyczną wizję opublikowano dopiero w 1879 roku. W miejscu objawienia wytrysnęło źródełko.\nCudowna Pani z Lourdes\n11 lutego 1858 roku w Lourdes w południowo-zachodniej Francji czternastoletnia Bernadette Soubirous podczas wypasania świń ujrzała "białą sylwetkę kobiety lub dziewczyny" w grocie Massabielle. Początkowo uważano, że to duch lokalnej dziewczyny, która zginęła rok wcześniej. Zjawę zidentyfikowano jako Maryję dopiero później, zaś podczas szesnastego objawienia miała ona wypowiedzieć słowa "Ja jestem Niepokalane Poczęcie". Podobnie jak w przypadku La Salette, liczni świadkowie objawień nie widzieli i nie słyszeli tego co pastuszkowie. W Lourdes również wytrysnęło źródełko, które każdego roku jest celem pielgrzymek wiernych. Na miejscu odnotowano tysiące przypadków niewytłumaczalnego ozdrowienia po obmyciu się chorych w wodzie, blisko siedemdziesiąt z nich zostało uznanych przez Kościół za cuda. Sama Bernadette nie doznała łaski ozdrowienia, zmarła w wieku 35 lat na gruźlicę, na którą cierpiała od wczesnego dzieciństwa.\nDo objawień w XIX wieku dochodziło też poza granicami Francji. Widzenia miały miejsce rzekomo także w Champion w stanie Wisconsin w 1859 roku, Knock w Irlandii w 1879 roku, czy w Llanthony w Walii w 1880 roku.\nUkazywała się "Widzącym" i dorosłym muzułmanom\nRównież w XX wieku Maryja miała ukazywać się ludziom wielokrotnie. Poza wydarzeniami, które miały miejsce w Fatimie w 1917 roku, objawień mieli doświadczać wierni w Australii, Belgii, Włoszech, Stanach Zjednoczonych i Hiszpanii. Najczęściej Matka Boska miała rzekomo nawoływać do nawrócenia ludzkości, bo w przeciwnym razie ziemię dotkną klęski wojen i tragedii. Prawdopodobnie najbardziej znanym miejscem objawień w drugiej połowie XX wieku jest miejscowość Medjugorie w Bośni i Hercegowinie. Maryja miała się tam ukazywać sześciorgu dzieci od 1981 roku. W niektórych z orędzi przekazanych dzieciom doszukiwano się zapowiedzi wojny w Jugosławii, która wybuchła wkrótce po rozpoczęciu objawień. "Widzący", bo tak nazwano wkrótce sześcioro nawiedzanych, doznaje rzekomo objawień do dziś, do dziś trwa też proces badania, które mają na celu uznanie lub zaprzeczenie prawdziwości zjawiska przez kościół katolicki.\nMatka Boska zwykle objawiać miała się małym dzieciom. Tak było w przypadku La Salette, Lourdes, Fatimy i Medjugorie. Na tym tle wyróżniają się zjawiska, które miały miejsce w lata 1968-1971 na dachu koptyjskiej świątyni na kairskim przedmieściu Zeitoun w Egipcie. Rzekome objawienia mają wyjątkowy charakter z dwóch powodów. Po pierwsze, to jedyny przypadek, kiedy zjawę udało się sfotografować, jednak zdjęcia są wyjątkowo słabej jakości. Po drugie większość świadków objawień postaci w aureoli i towarzyszących jej świetlistych gołębic stanowili dorośli muzułmanie, nie zaś chrześcijańskie dzieci.\nObjawienia w Polsce\nMatka Boska miała objawiać się na ziemiach polskich kilkakrotnie. Objawienie w 1850 roku, jakiego miał doświadczyć Mikołaj Sikatka, sześćdziesięciotrzyletni pasterz ze wsi Grąblin, rozpoczęło kult maryjny w Licheniu. Zdaniem chłopa, Maryja, poza nawoływaniem do odnowy moralnej, oczekiwała też przeniesienia jej obrazu z miejscowej kapliczki w bardziej godne miejsce. Dziś wisi on w ociekającej złotem Bazylice Matki Bożej Bolesnej Królowej Polski, największej świątyni w kraju i jednej z największych na świecie.\nW 1860 roku rzekomo przekazała orędzie nawrócenia i pokuty pasterce Marysi Murzańskiej w tatrzańskich Wiktorówkach. Już po II wojnie światowej Maryja miała objawić się w Polsce kilku osobom. Żadne z powyższych widzeń nie zostało uznane przez władze kościelne.\nJedyne oficjalnie uznane przez Kościół katolicki objawienia w Polsce miały miejsce w Gietrzwałdzie. W tej niewielkiej warmińskiej miejscowości od 26 czerwca do 16 września 1877 widzeń doznawały dwie dziewczynki - Barbara Samulewska i Justyna Szafrańska. Maryja miała objawiać się im aż 160 razy na przykościelnym klonie. Według relacji dziewczynek, Matka Boska zachęcała je do odmawiania różańca, a co ważniejsze mówiła do nich po polsku, co było istotne dla polskiej społeczności lokalnej zmagającej się z germanizacją. W "Gazecie Olsztyńskiej" napisano wówczas: "Jeśli Matka Boska przemówiła w języku polskim do dzieci, jeśli moce niebieskie nie gardzą tym językiem, jakże my, ludzki, szary proch możemy się wstydzić polskości".\nDla wierzących objawienia są przejawem boskiej interwencji i zawierają ważne polecenia dla całej ludzkości, dla niewierzących to zjawisko z pogranicza religijnej ekstazy, halucynacji, a niekiedy masowej histerii. Jakakolwiek byłaby prawda na ich temat, objawienia to jedno z najbardziej znanych współczesnych zjawisk niewyjaśnionych.


Montaż ściany działowej z karton-gipsu w województwie łódzkim| Czasz-bud Piotrków Trybunalski\nMontaż ściany działowej z karton-gipsu\nŚciana, podłoga i sufit muszą być odkurzone w miejscu styku ze ścianką działową. Profile musimy przyciąć do odpowiednich wymiarów. Przycinając dolny profil, musimy pamiętać o zaplanowaniu miejsca na drzwi. Wykonać narożniki wysokości 15-20 cm, przycinając ramiona rusztu wycinarką elektryczną .Zamocować profile co 60 cm. Równolegle do dolnego elementu przykręcić profil sufitowy. Przed zamontowaniem profili do podłoża należy przykleić do nich od spodu taśmę akustyczna. Pierwszy słupek należy przykręcić do jednego z dwóch narożników i do profilu sufitowego. Ustalić miejsce na drzwi, wsuwając ościeżnicę w profil. Sprawdzić, czy znajduje się w pionowej pozycji, po czym przykręcić ościeżnicę do rusztu wkrętami. Na górnej belce drzwi umieścić poziomo profil z dwoma narożnikami wysokości 15-20 cm. Przykręcić ją do pierwszej pionowej ramy ościeżnicy. Zamocować drugi słupek wzdłuż boku ościeżnicy. Aby wzmocnić i usztywnić konstrukcję, należy przykręcić dodatkowe słupki pomiędzy górną poprzeczką ościeżnicy a profilem sufitowym.. Między profile sufitu i podłogi wsunąć słupki, rozstawiając je co 40-60 cm. Powinny być one o 1,5-2cm krótsze, niż wynosi odległość między sufitem a podłogą. Jednocześnie muszą wchodzić w górny profil na głębokość około 10 mm. Słupków pionowych nie przykręca się do górnego profilu zamocowanego do sufitu. Zapobiegnie to uszkodzeniom ścianki, spowodowanym ewentualnym uginaniem się stropu. Płytę gipsową przyciąć do rozmiarów równych odległości między podłogą a sufitem, minus 1 cm, aby umożliwić rozszerzanie materiału pod wpływem wilgoci. Unieść płytę , podłożyć dwa kliny pod każdą płytę, stabilizując ją . Upewnić się, czy krawędź płyty jest dokładnie dopasowana do profili rusztu. Ułatwi to przykręcanie płyty. Pomiędzy elementy rusztu włożyć materiał izolacyjny. Zamontować płyty po drugiej stronie rusztu, pamiętając, by były ułożone z przesunięciem o połowę szerokości płyty.\nPodczas prac trudno jest uniknąć cięcia płyt. Jeżeli krawędź ma być prosta, to wystarczy naciąć materiał od strony licowej nożem, a następnie przełamać. W przypadku płyt gipsowo-kartonowych niezbędne będzie jeszcze przecięcie kartonu na spodniej stronie. W przypadku linii łamanych (np. otwory drzwiowe) należy jedną część przeciąć przy użyciu wyrzynarki elektrycznej lub piły, a drugą naciąć i przełamać. Otwory na gniazdka elektryczne najlepiej wyciąć otwornicą do drewna. Należy pamiętać, że im bardziej precyzyjne będą wszelkie cięcia, tym mniej pracy czeka nas przy wykańczaniu ścianki.\nRodzaje płyt g-k:\nstandardowe – jasno-szary karton, grubość do 12,5 mm; nadają się do wykonania łuków;\nimpregnowane – niebieski karton; stosowane w pomieszczeniach o większej wilgotności powietrza;\nogniochronne – szary karton z czerwonymi napisami; zawierają włókna szklane, są odporne na działanie ognia;\nogniochronne impregnowane – zielony karton; płyty odporne na działanie ognia i wilgoci.\nPrzeczytaj również:Docieplenie poddasza, Docieplenie ścian zewnętrznych, Panele podłogowe, Ścianki z betonu komórkowego, Trawertyn, tynki ozdobne, Układanie płytek, Malowanie mieszkania, domu, biura, Remonty i wykończenia (usługi remontowe)


Feminizowane Nasiona Marihuany | THCLand.pl\nStrona główna » Uprawa Marihuany » Feminizowane Nasiona Marihuany\nKażdy, kto kiedykolwiek zasmakował swoich własnych pąków wie, że wszystko to zawdzięczamy owocom żeńskich roślin. Dzieje się tak dlatego, że tylko samice cannabis produkują kwiaty bogate w kannabinoidy, które zapewniają smak i efekty, których poszukują konsumenci.\nWłaśnie dlatego wielu hodowców z Ameryki Północnej zwraca się ku feminizowanym nasionom cannabis, które są nosicielami jedynie genetyki żeńskiej. Poprzez twórcze stosowanie technologii feminizowania nasion, współcześni hodowcy mogą zapewnić kobiecą genetykę nasion o prawie 100 – procentowym wskaźniku powodzenia.\n• Męskie vs Żeńskie Rośliny Cannabis\nRośliny cannabis, które są zapylane naturalnie lub przy użyciu tradycyjnych technik hodowlanych, mogą wytwarzać zarówno nasiona męskie jak i żeńskie. Są one znane jako regularne nasiona i jak u większości gatunków, występują z równym rozszczepieniem między dwiema płciami. Oznacza to, że hodowcy cannabis zaczynający od standardowych nasion mają około 50 procent szans na uzyskanie rośliny żeńskiej. W rezultacie hodowanie marihuany z regularnych nasion nie jest zbyt wydajne – przypomina prowadzenie piekarni, która musi wyrzucać co drugi bochenek chleba. Hodowcy pracujący na zwykłych nasionach muszą uwzględniać fakt, że około połowa z ich roślin może być płci męskiej. Mimo że te rośliny również mogą mieć jakieś wartości, nie są one przydatne w przypadku osób uprawiających cannabis dla pąków – a zbyt wiele męskich roślin może wpłynąć negatywnie na całą uprawę.\nWielu hodowców radzi sobie z tym problemem sadząc co najmniej dwa razy więcej nasion, niż mają nadzieję zebrać z założeniem, że około połowa z nich może okazać się bezużyteczna.\n• Dlaczego Warto Postawić na Nasiona Feminizowane?\nIstnieją liczne korzyści w przypadku osób, które rozpoczynają uprawę przy użyciu nasion feminizowanych. Eliminując loterię, która wiąże się z uprawą normalnych nasion, feminizowane nasiona usprawniają proces uprawy, oszczędzając miejsce i czas. Dla pacjentów medycznych i hodowców cannabis klucza jest przede wszystkim wydajność. Ze względu na to, że większość przepisów dotyczących marihuany ogranicza liczebność roślin, hodowcy uprawiający małe ilości marihuany na własny użytek chcą mieć pewność, że uzyskają jak najwięcej ze swoich wysiłków.\nMęskie rośliny nie tylko zajmują miejsce w ogrodzie. Mogą one również zużywać czas i zasoby hodowców. W przypadku obecności zarówno męskich jak i żeńskich roślin, hodowcy muszą uprawiać oba gatunki, dopóki rośliny nie wykażą wyraźnych oznak płci. Niektóre odmiany wykazują wczesne objawy swojej płci przed rozpoczęciem kwitnienia, ale jednak u większości z nich oznaki płci pojawią się po dokładnym dojrzeniu i zakończeniu fazy wegetatywnej.\nOznaki płci zaczynają się pokazywać, gdy zmienia się fotoperiod lub ilość światła i ciemności jaką otrzymuje roślina. W przypadku uprawy outdoor, zmiana ta może nastąpić naturalnie wraz z zmianą pory roku.\nKiedy rośliny są wystarczająco dojrzałe, hodowcy muszą wykazać się niezwykłą dokładnością, aby właściwie określić płeć roślin, monitorując każdą pojedynczą roślinę, i upewniając się, że wszystkie męskie rośliny zostały usunięte z ogrodu – zanim zapylą one swoje kobiece odpowiedniki.\nHodowcy mogą uniknąć spędzenia tygodni na pielęgnowaniu roślin, mając tylko 50 procent szans na posiadanie kobiecych roślin i maksymalizując przestrzeń i liczbę roślin w swoich ogrodach stosując nasiona feminizowane. Nasiona te zwiększają prawdopodobieństwo wyprodukowania żeńskiej rośliny o 99 procent!\nPoprzedni wpis Legalna uprawa cannabis\nNastępny post Wskazówki dotyczące uprawy odmiany Cinex


sukienki i tuniki – Żoliborz | Gumtree\nsukienki | Żoliborz\nFiltry powiadomienia: sukienki i tuniki, Żoliborz\nsuknia została zakupiona do ślubu cywilnego w chwili obecnej wisi w szafie i zajmuję miejsce sukienka jest na szerokie ramiączka w plecach jest z gumką zapinana jest z boku na suwak w komplecie jest szal odbiór osobisty cena do negocjacji\nSprzedam asymetryczą śliczną sukienkę.\nSprzedam śliczną asymetryczną sukienkę, założoną tylko raz na wesele. Zrobiła furorę wśród gości :) zakupiona za 420 zł. Możliwość przesłania większej ilości zdjęć.\nSukienka nowa, dosyć opięta\nNietrafiony zakup z wyprzedaży. Sukienka idealnie nadaje się na imprezę. Zachęcam\nElegancka i modna sukienka koktajlowa na uroczyste wyjście. Kolor seledynowy, elegancji przydaje kokarda z tyłu, przód prosty i stonowany. Rozmiar L. Mozliwa negocjacja ceny. Prosze pisac na gablishka@gmail.com\nSukienka piękna głęboka zieleń dekoracyjny pas roz. S\nElegancka sukienka, ciemna zieleń w bardzo twarzowym odcieniu,dekoracyjny pas wyszywany cekinami i kamieniami, udrapowana tak, że pięknie się układa na dole, "ramiączka" można bardziej ścisnąć lub rozłożyć (wtedy widoczne są na nich drobne świecące kamyczki), w biuście wszyte są miseczki (można nałożyć bez stanika lub z), na podszewceSzyta na miarę (byłam świadkiem na weselu), kosztowała z materia ...\nSukienka na lato / wiosnę / wesele blady róż roz. S / M\nSukienka elegancka, bardzo twarzowy blady róż, dekoracyjne falbankina podszewce, z żorżety, wkładana przez głowęUszyta w KanadzieZałożyłam ją raz na wesele.wysokość 96 cmszerokość pod pachami 44 cmszerokość nad pierwszą górną falbanką 44 cmwysokość od ramiączka sukienki do pierwszej falbanki 48 cm\nCzarna, pikowana kurtka. Rozmiar M. Używana, w stanie bardzo dobrym. 80 zł plus koszt przesyłki\nElegancka sukienka. Rozmiar S, używana. Stan dobry. Długość przed kolano. Cena 50 zl plus koszt przesyłki 10 zł.\nElegancka sukienka. Rozmiar XS/ S, używana. Stan dobry. Długość przed kolano. Z grubszego materiału idealna na zimowe imprezy, lekko usztywniany dół. Cena 50 zl plus koszt przesyłki 10 zł.\nElegancka sukienka. Rozmiar S, raz założona. Stan dobry. Długość przed kolano.\nSprzedam sukienkę. Założona raz. Rozmiar 36-38. Jest wiązana z tyłu, więc można wyregulować szerokość. Proszę o propozycję ceny.\nOd dzis mega wyprzedaz, czeka mnie totalne przemeblowanie mieszkania , stad tez tak bardzo niskie ceny, zeby sprzedac jak najszybciej to co jest mi juz niepotrzebne. Zapraszam do osbistego obejrzenia w Warszawie (Żoliborz) gdyz rzeczy jest setki, nie sposób robic wszystkiemu zdjecia: - ubrania r.XS, S, M - buty r.36 i 37 - bielizna (nowa z metkami lub bez) - torebki - paski, apaszki - bibe ...\nOtrzymuj codziennie e-mail z najnowszymi ogłoszeniami: sukienki i tuniki, Żoliborz


🥇 ▷ Spełnij specyfikacje Snapdragon 865, który wprowadzi 200 aparatów MP do 2020 roku » ✅\nSpełnij specyfikacje Snapdragon 865, który wprowadzi 200 aparatów MP do 2020 roku\nSnapdragon 865 będzie układem, który będzie obecny w większości wysokiej klasy 2020 roku! Specyfikacje Qualcomm są obecnie opracowywane. Jedną niespodzianką jest opracowanie 200 aparatów MP, co firma potwierdziła na konferencji.\nPoznaj inne specyfikacje tego SoC, które trafią na rynek na początku przyszłego roku i obiecują zwiększyć smartphones Android na jeszcze wyższy poziom!\nTrwa Snapdragon Tech Summit Qualcomm. Na tej konferencji krzemowy gigant zaprezentował niektóre układy, które będzie miał na rynku w 2020 roku. Najważniejszym wydarzeniem są Snapdragon 865, 765 i 765G, wszystkie z obsługą sieci 5G! W przypadku Snapdragon 865 jest to osiągane przez modem Snapdragon X55 5G.\nWcześniej na konferencji ogłoszono istnienie nowego wysokiej klasy SoC i informację, że Xiaomi Mi 10 będzie jednym z pierwszych, który go otrzyma. Jednak specyfikacje nie zostały odpowiednio opracowane.\nTeraz wiemy wszystko o tym układzie! Litografia pozostaje w 7 nm, ale z najbardziej zaawansowaną technologią „N7P”, która stawia ją na równi z A13 Bionic Apple. Ta zmiana przyniesie poprawę wydajności i teoretycznie także efektywności energetycznej.\nJeśli chodzi o 5G, modem nie jest jeszcze osadzony w układzie! Tak było, ale Qualcomm tego nie zrobił. W każdym razie firma sprzedaje go tylko z modemem. smartphones z Snapdragon 865 będzie obsługiwał sieć 5G!\nPonadto wprowadzono wewnętrzne ulepszenia układu. Chociaż częstotliwość zegara pozostaje taka sama, rdzenie ewoluowały! Dotyczy to szczególnie wydajności, ponieważ jest o 25% szybsza niż w ubiegłym roku.\nKolejną atrakcją jest czujnik obrazu Spectra 480. Koprocesor aparatu ma teraz przepustowość 2 gigapikseli na sekundę… Co pozwoli na zdjęcia do 200 MP! W związku z tym Qualcomm zapewnił współpracę z producentami smartphones stworzyć czujnik o tej rozdzielczości, który zostanie uruchomiony w 2020 roku!\nIstnieją również ulepszenia wideo, które będą w stanie nagrywać w trybie 8K przy 30 fps, 4K przy 120 fps i 720p przy 960 fps w sposób ciągły. Snapdragon 865 okazuje się zatem doskonałym ulepszeniem fotografii i wideo!\nQualcomm Snapdragon 865 Pełna specyfikacja\nCo sądzisz o ulepszeniach i nowych funkcjach zadebiutowanych w nowym krzemowym gigantem SoC? Czy to do 2020 roku smartphones Czy system Android może wyposażyć iPhone'a w wydajność? Podziel się swoją opinią w komentarzach!\nPobieranie odcisków palców na Androida będzie jeszcze bezpieczniejsze dzięki wiadomościom Qualcomm\nOdkryj aplikacje, które zagrażają prywatności Twojego Androida dzięki Exodus Privacy\nGotowy na MIUI 13? Xiaomi będzie już miało datę swojej globalnej prezentacji


Wasteland 3 - ocena graczy i opis gry (PS4, XONE, PC)\nWasteland 3 - recenzja gry. Skute lodem Kolorado nie bierze jeńców. Turowy RPG, o którym marzyliśmy od lat\nWasteland 3 - opis gry\nWasteland 3 to gra RPG przygotowana przez znane studio inXile Entertainment. Produkcja została zapowiedziana w 2016 roku po wielkim sukcesie Wasteland 2 na komputerach osobistych i konsolach. Trzecia odsłona, identycznie jak poprzednia część, została sfinansowana dzięki zbiórce pieniędzy przeprowadzonej na Kickstarterze. Nad projektem czuwał Brian Fargo, twórca oryginału.\nWasteland 3 jest bezpośrednią kontynuacją części drugiej. Po wydarzeniach przedstawionych w poprzedniku strażnicy zostają pozbawieni bazy. Z odsieczą przybywa im jednak samozwańczy tzw. patriarcha Colorado, de facto przywódca tego regionu, który oferuje na pozór niezwykle atrakcyjny deal: strażnicy pomogą mu utrzymać władzę, co wymagać będzie rozprawienia się lokalnymi wichrzycielami, a on w zamian udzieli im po osiągnięciu celu wszelkiej możliwej pomocy.\nZadanie jednak już na początkowych etapach napotyka trudności. Team November, oddział wysłany z pustynnej Arizony do zasypanego śniegiem Colorado, zostaje bowiem przetrzebiony. Ostaje się zaledwie jeden ocalały, który od teraz musi sobie poradzić w brutalnym świecie pełnym szalonych kultystów, walczących ze sobą frakcji czy zwyczajnych do cna zdemoralizowanych podrzynaczy gardeł.\nTrzon rozgrywki Wasteland 3 nie różni się zbytnio od poprzednika. Produkcja inXile to gra RPG z nieliniową strukturą i z turowym systemem walki, w której kierujemy oddziałem złożonym z maksymalnie kilku strażników. Podczas starć możemy korzystać z elementów otoczenia, by np. zadać większe obrażenia przeciwnikom lub schować się przed ich czujnym okiem, a użycie umiejętności regulują specjalne punkty AP (Action points). Na tym nie koniec. Integralną częścią naszych zmagań jest również eksploracja, nawiązywanie relacji z NPC-ami, a nawet rozwiązywanie łamigłówek.\nTrzecia część Wasteland wprowadza także różne zmiany, zarówno te mniejsze, jak i większe. Jeśli chodzi o te pierwsze, wspomnieć warto np. o umiejętnościach drużynowych, mechanice Down-But-Not-Out pozwalającej uratować postać przed niechybną śmiercią, więcej możliwości w dziedzinie interakcji z otoczeniem czy też pewnych pomniejszych ułatwieniach i modyfikacjach, jak chociażby automatyczne przydzielanie postaci do czynności specjalnych.\nW Wasteland 3 po raz pierwszy w historii serii pojawią się pojazdy. Na stosunkowo wczesnym etapie przygody będzie to jedynie zardzewiały rzęch wykopany spod śniegu, ale później zyskamy kolejne. Pojazdy przydadzą nam się w trakcie walk (choć nie dostaną się w każde miejsce na mapie), a także będzie się je dało modyfikować, co dotyczyć ma wyglądu zewnętrznego, uzbrojenia i pancerzy. Maszyny będą też jednak mogły ulec zniszczeniu. W takich przypadkach trafią one z powrotem do naszej bazy wypadowej.\nW trzeciej odsłonie Wasteland po raz pierwszy pojawia się też multiplayer. Dwie osoby mogą w nim połączyć siły i razem przemierzać Colorado. InXile określa tutejszy multiplayer jako “co-experience”, czyli wspólne doświadczenie, nie jest to zatem kooperacja w ścisłym tego słowa znaczeniu. Postacie grających razem osób będą stanowiły część tego samego oddziału, lecz nie będą musiały współdziałać w każdej sprawie. Jedna osoba może wybrać jeden sposób działania, druga inny i podążać własnymi ścieżkami.\nWideo - Wasteland 3\nGaleria - Wasteland 3\nWięcej gier podobnych do Wasteland 3


Olejek goździkowy pozyskiwany z kulistych gruczołków goździkowca korzennego: niewysokiego drzewa lub krzewu dziko występującego w Indonezji a uprawianego w klimacie równikowym. Wykorzystywany w przemyśle spożywczym i farmaceutycznym.\nskładniki: olejek goździkowy* (Eugenia caryophyllus) 100% (*certyfikowany składnik ekologiczny)\nsposób pozyskiwania: destylacja parą wodną z pączków kwiatowych i łodyg\nwłaściwości: antybakteryjne, przeciwgrzybicze, przeciwwirusowe, znieczulające, rozkurczające\nsposób użycia: zewnętrznie do wcierania (po rozcieńczeniu w oleju przewodniku) w zainfekowane narządy; wewnętrznie: 2 krople 3 razy dziennie na neutralnym nośniku (miód, kostka cukru trzcinowego, olej roślinny)\nwskazania: infekcje, pasożyty jelit, bóle, bóle zębów, zainfekowane rany, trądzik, stany zapalne i owrzodzenia jamy ustnej, ropnie, bezsenność, bóle głowy\nOpis olejku powstał w oparciu o publikacje książkowe z dziedziny aromaterapii. Nie stanowi on porady ani zalecenia wydanego przez lekarza. Jeżeli chcesz używać olejków w celach leczniczych zasięgnij porady lekarza. Zachęcamy do szukania informacji o działaniu oraz właściwościach olejku goździkowego na ogólnodostępnych stronach w internecie.\nSymbol produktu: 5420008524424


Książki Kornel Makuszyński | Gandalf.com.pl\nKornel Makuszyński urodził się 8 stycznia 1884 roku w Stryju, zmarł 31 lipca 1953 roku w Zakopanem. Był prozaikiem, publicystą, poetą i krytykiem teatralnym. W dwudziestoleciu międzywojennym zaliczany był do grona najpoczytniejszych polskich pisarzy. Ukończył polonistkę i romanistykę na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, studiował także na Sorbonie w Paryżu. Pracował w dzienniku „Słowo Polskie” jako dziennikarz i krytyk teatralny. Tam też publikował pierwsze swoje wiersze. Kornel Makuszyński przyjaźnił się z Leopoldem Staffem i Janem Kasprowiczem. Należał do Polskiej Akademii Literatury i elity intelektualnej kraju. Podczas II wojny światowej, którą spędził w okupowanej Warszawie, utracił majątek. Nieprzychylność (zakaz publikowania, szykany) powojennych władz do jego osoby i twórczości, która rzekomo stanowiła negatywne wzorce dla młodzieży, spowodowała, iż Makuszyński żył w zapomnieniu i ubóstwie aż do swojej śmierci.\nKsiążki Kornela Makuszyńskiego\nZadebiutował tomikiem poezji Połów gwiazd. Choć na jego twórczość składa się wiele zbiorów poezji, humoresek, opowiadań, a także powieść autobiograficzna, największą sławę przyniosły mu powieści dla dzieci i młodzieży. Do najbardziej znanych książek Kornela Makuszyńskiego, które wielokrotnie doczekały się ekranizacji należą: Przygody Koziołka Matołka, O dwóch takich, co ukradli księżyc, Szaleństwa Panny Ewy, Awantura o Basię, Panna z mokrą głową oraz Szatan z siódmej klasy. W 2018 roku został pośmiertnie odznaczony Orderem Orła Białego.\nmiękka 24h-48h 23,28 zł 35.81\ntwarda 24h-48h 24,72 zł 34.82\nmiękka 24h-48h 6,88 zł 10.92\n24h-48h 12,15 zł 17.87\n24h-48h 23,56 zł 29.83\nmiękka 24h-48h 9,67 zł 11.94\nmiękka niedostępny 7,10 zł 8.87\nmiękka 24h-48h 9,22 zł 10.35\nmiękka 24h 18,52 zł 26.84\nmiękka 24h-48h 20,12 zł 26.83\n24h-48h 17,51 zł 17.87\ntwarda 24h-48h 7,81 zł 8.87\ntwarda 24h-48h 8,25 zł 8.87\ncałokartonowa 24h-48h 7,81 zł 8.87\n24h-48h 17,55 zł 20.88\n24h-48h 19,22 zł 20.88\nO dwóch takich, co ukradli księżyc - audiobook mp3\n24h-48h 16,80 zł 18.67\nPrzyjaciel wesołego diabła - audiobook mp3\n24h-48h 14,79 zł 16.43\ntwarda 24h-48h 7,28 zł 8.87\n24h-48h 19,24 zł 20.91\nAwantura o Basię - audiobook mp3\n24h-48h 11,14 zł 12.38\ntwarda 24h-48h 8,87 zł\nTrzecia księga przygód Koziołka Matołka Audiobook CD Audio\nniedostępny 16,79 zł


Wydra z młodymi w instalacji kanalizacyjnej - Bartoszyce\n2018-08-28 11:46:43 (ost. akt: 2018-08-28 14:14:42)\nNasza czytelniczka o godz. 8:58 przysłała nam zdjęcie wydry z młodymi, która przebywała w studzience deszczowej przy ul. Zamkowej w Bartoszycach. Poinformowała, że o tym "znalezisku" zawiadomiła Straż Miejską w Bartoszycach. Telefonowała tam o g. 8:55.\n— To moje dziecko usłyszało pisk dobiegający ze studzienki. Zajrzałam tam i zobaczyłam matkę i dwa młode. Nie znam się na zwierzętach. Myślałam, że to kuna i uznałam, że wymaga pomocy. Dlatego zatelefonowałam po Straż Miejską.\nCzytelniczka twierdzi, że Straż Miejska nie zareagowała i dlatego o g. 10:26 zatelefonowała do Straży Pożarnej na numer alarmowy 998. Strażacy pojawili się na miejscu po kilku minutach. W tym czasie dotarliśmy tam także my.\nAkcję strażaków relacjonowaliśmy na żywo.\nJuż w trakcie akcji strażaków, którzy podejmowali różne zabiegi w celu odłowienia wydry z młodymi na miejsce przybył radiowóz Straży Miejskiej z komendantem Jerzy Szostakiem.\n— Byliśmy tu pierwsi — poinformował.\n— Przyjechaliśmy na miejsce może z 15 minut po zgłoszeniu. Zobaczyliśmy zwierzęta w studzience i pojechaliśmy po sprzęt oraz wezwaliśmy na miejsce pana, który pomaga nam w takich sytuacjach. Nie jest tak, że nic w tej sprawie nie zrobiliśmy. Jak widać teraz przyjechaliśmy z klatką i trochę ze zdziwieniem przyjęliśmy to, że na miejscu są już strażacy — mówił Jerzy Szostak.\n— Po zgłoszeniu stałam tam przez około 10 minut po czym poszłam do miasta. Gdy wróciłam i zobaczyła te zwierzęta nadal w studzience zadzwoniłam po straż pożarną uznając, że nikt nic nie zrobił. Śmieszy mnie trochę wypowiedź komendanta. Przez półtora godziny sprzęt zbierali? - wyjaśniła nam czytelniczka.\nA jak skończyła się cała akcja?\nWydra w czasie akcji przemieściła się do innych rur instalacji deszczowej. mimo róznych pomysłów na odłowienie zwierząt nie udało się. Ostatecznie po dyskusjach postanowiono zostawić je w spokoju i umożliwić zwierzętom wyjście z instalacji. Jedna ze studzienek została odkryta. Do wnętrza włożono gałąź a wszyscy opuścili miejsce by nie stresować matki.\n— Za jakiś czas tam przyjedziemy i sprawdzimy, czy wydra sobie poradziła. Mam nadzieję, że rurami przejdzie do Łyny - mówił komendant Jerzy Szostak.\nAKTUALIZACJA Z GODZ. 14.\nKomendant SM Jerzy Szostak poinformował nas, ze wydra z młodymi albo przedostała się do pobliskiej Łyny, albo wyszła przez celowo odkrytą studzienkę.\n— Zwierząt już tam nie ma, nie słychać ich i nie widać, co niedawno sprawdziliśmy — powiedział.\nStrażacy interweniują w sprawie wydry w studzience\nTagi: Bartoszyce wydra Straż Miejska Straż pożarna studzienka linia 110 kV Gołdap - Olecko\nreys #2566920 | 37.47.*.* 29 sie 2018 12:26\nStraż Miejska W Bartoszycach jak zresztą i wszędzie jest do niczego potrzebna, grupa ludzi udająca policję. Zamiast pomagać ludziom utrudniają życie, zabrano im fotoradary to się pogubili, tak dwóch czatowało w krzakach, trzeci wypisywał mandaty, czwarty oglądał zdjęcia z fotoradarów, piąty wysyłał li mandaty itd. teraz jeżdżą bez celu po mieście szukając nieuważnych kierowców, a może się uda komuś mandat wypisać. A jeżeli zdarzy się na ich oczach jaka bijatyka dzwonią od razu na policję, więc po co oni są ?\nSołtys Kierdziołek #2566548 | 37.248.*.* 28 sie 2018 22:59\nUnos we wsi jak kot rzucił się pod radiowóz to właściciel dostał na wino.\nMieszkaniec #2566523 | 94.254.*.* 28 sie 2018 22:30\nStraż Miejska...he he... Akurat miałem sytuacje jak działa tzw. "Straż Miejska"... . Kilka miesięcy temu idąc do pracy na moich oczach ktoś potrącił samochodem kota. Szybko zadzwoniłem na Straż Miejską, aby coś zrobili, zawieźli do weterynarza itp. Zaznaczam, że biedny kotek jeszcze żył. Zgłoszenie przyjęli, ale nie dojechali... . Morał: kot zdechł, a jego rozkładające zwloki leżały 5 dni. Drodzy strażnicy miejscy trochę empatii i mniej kłamstwa, a będzie dobrze.\nMieszkaniec #2566196 | 88.220.*.* 28 sie 2018 16:13\nStraż Miejska jest potrzebna , gdyby było 30 strażników miejskich w mieście nie doszło by do takiej sytuacji. Brawo dla Straży Miejskiej za szybką reakcję !\nsłusznie że zostawiono zwierzaki #2566100 | 37.8.*.* 28 sie 2018 14:07\ndadzą sobie radę. Ale mało potrzebna straż miejska niech chociaż co jakiś czas zajrzy w to miejsce czy nie kręcą się jakieś matoły chcące zaszkodzić zwierzętom. Nie potrzebnie w artykule podaliście dokładną lokalizację. Po co to? Zaraz nudzące się gimbusy pójdą rzucać w nie kamieniami... A jak wqurwiona samica pogryzie jakieś matoła to zacznie się płacz że to zły zwierzak