Peugeot 508 SW – z rozmachem - w auto motor i sport\nPeugeot 508 SW – z rozmachem\nJest przestronny, pakowny, elegancki i nieźle jeździ. Peugeot 508 SW wydaje się bardziej niemiecki niż francuski. Czy to klucz do sukcesu i popularności?\nNowe kombi klasy średniej ze stajni Peugeota jest bardziej anonimowe niż poprzednie generacje. Jest też pod każdym względem lepsze i w dobrej cenie.\nPatrząc na nowego Peugeota 508 SW, zwłaszcza z boku, trudno jednoznacznie określić z jaką marką i jakim modelem ma się do czynienia. W przeciwieństwie do sprzedawanego jeszcze do "wczoraj" 407 SW, sylwetka auta jest zdecydowanie bardziej stonowana, zwłaszcza tylna część nadwozia.\nW porównaniu z poprzednikiem samochód urósł pod każdym niemal względem. Wyjątek stanowi mniejsza aż o 45 kg masa własna. 508 kombi jest zaledwie o 20 kg cięższy niż sedan. Może poszczycić się także niskim współczynnikiem oporu powietrza Cx (0,28), co wpływa na obniżenie zużycia paliwa i emisję CO2. Generalnie na ekologię i ekonomię położono duży nacisk. Dowodem na to może być m.in. przewaga w ofercie silników wysokoprężnych. Benzynowe są tylko dwa. Oba mają pojemność 1,6 l i moc 120 (wersja wolnossąca) lub 156 KM (turbodoładowana). Wśród diesli do wyboru są cztery silniki HDi: 1.6 o mocy 112 KM, dwa dwulitrowe o mocy 140 lub 163 KM oraz najmocniejszy 2.2 (204 KM). Ten ostatni występuje wyłącznie z automatyczną skrzynią biegów i montowany jest w sportowej wersji GT, która w przednim zawieszeniu, zamiast tradycyjnych kolumn Mc Phersona, wykorzystuje podwójne wahacze. Gwarantuje to lepszą stabilność podczas szybkiej jazdy krętymi drogami. Ku pokrzepieniu serc ekologów przewidziano wersję 1.6 e-HDi z zaawansowanym systemem start-stop i specjalnym alternatorem, który pozwala wyjątkowo często i na długo wyłączać silnik na postoju. W połączeniu ze zautomatyzowaną skrzynią biegów nie jest mistrzem dynamiki, ale oszczędności - na pewno. Średnie zużycie paliwa wynosi zaledwie 4,4 l/100 km, a wyświetlacz komputera pokazuje czas przez jaki silnik "oddawał się relaksowi".\nBagażnik 508 SW ma 560 l (to więcej niż np. w Mondeo), regularne kształty, a po złożeniu oparcia tylnej kanapy (jednym naciśnięciem guzika) wzrasta ona do 1598 litrów. To z pewnością poważny argument przemawiający na korzyść Peugeota. Mimo identycznego jak w limuzynie rozstawu osi, wnętrze wydaje się większe, zwłaszcza patrząc z pozycji tylnej kanapy. Wrażenie przestronności potęguje panoramiczny dach (o powierzchni 1,62 m2), montowany seryjnie w droższych wersjach.\nbenzynowy, R4,1.6 turbo\n156 KM/6000 obr/min\npojemność skokowa 1598 cm3, maksymalny moment obrotowy 240 Nm w zakresie 1400–4000 obr/min, skrzynia biegów 6M, napęd na przednie koła.\n5-drzwiowe, 5-miejscowe kombi, dług.x szer. x wys. 4813 x 1853 x 1476 mm, rozstaw osi 2817 mm, masa własna 1420 kg, pojemność zbiornika paliwa 72 l, poj. bagażnika (wg VDA) 560/1598 l.\nDeska rozdzielcza, jakość wykonania i montażu są identyczne jak w limuzynie - rewelacyjne. Brakuje otwartego schowka na telefon, czy dokumenty i to w zasadzie największa wpadka, jaką można wytknąć projektantowi wnętrza. Wszystkie przełączniki są w łatwo dostępnych i logicznych miejscach, obsługa jest intuicyjna i nie wymaga sięgania do instrukcji obsługi.\nNa drodze 508 SW zachwyca komfortem, precyzją pracy układu kierowniczego i właściwościami jezdnymi. Trudno się do czegokolwiek przyczepić. Nawet zawieszenie w wersjach podstawowych świetnie tłumi nierówności i pracuje cicho. Kompromis pomiędzy sztywnością a komfortem - idealny.\nNajlepszym wyborem z palety silników będzie 2-litrowy HDi lub turbodoładowany silnik benzynowy. W obu przypadkach osiągi wystarczają, aby szybko i tanio połykać kilometry. Moc rozwijana jest płynnie, a zjawisko turbodziury niemal nie istnieje. Dotyczy to zwłaszcza jednostki 1.6 THP.\nNawet cena za dobrze wyposażone kombi w okolicach 90 000 złotych nie powinna działać odstraszająco. Konkurencja bywa droższa. Za wyborem 508 SW przemawia także najdłuższa w klasie pięcioletnia gwarancja.\nRzeczywście, ja też się do nowego Peugeota przekonałem (nie bez oporów, ale jednak...)\nairmatic, 2011-07-08 23:20:33\nnoo ta 508 karierke zrobi cwaniaczek z francji hhehe dobrze ze w turboo wchodza z europy bo ilez to mozna bylo czekac ) 4x4 za to 10/10+ ehheeh ale ja i tak inny styl i nie kupil bym go ale 3ba przyzac ze na rynku dobije sie po plecach konkrancji...hehehe ale ja to jestem i tak za duzo moca dostepona dla klijentow w benzynie heheh jak OPC ) duzy blad ze peuggg nie ma swojej mocnej 508 np S albo Mi ehhehe\n84styleFury, 2011-07-08 23:12:30\nMoim zdaniem właśnie przednie reflektory nadają mu nutkę zadziorności. Tak naprawdę łączy elegancję z minimalną dozą agresywności, ale podoba mi się taka wizja Peugeota.\n~Samuraj, 2011-03-29 23:08:00\nGabaryty imponują oczywiście, możliwości funkcjonalnego wnętrza też. Mocną kartą przetargową jest jakość materiałów, ale kto - u licha - narysował to nadwozie? Największym grzechem Peugeota jest to, że wygląda... nie jak przystało na lwa, ale jak coś niemiecko - japońskiego. Taki kundelek Avensisa z Passatem, ozdobiony rysami francuskiej marki\nairmatic, 2011-03-29 22:35:04\n4,4 litra... To można zrobić test porównawczy z nowym Passatem Variant. W wersji z 1.6l TDI również zużywa 4,4litra ON.\n~eko, 2011-03-29 20:42:49\nPeugeot też planuje nieco podwyższoną wersję. Coś na wzór Scouta.\n~Samuraj, 2011-03-26 12:34:07\nBardzo ciekawa propozycja. Jeżeli miał bym porównywać ze Skodą -Scout to wole Peugeota. Przecież ta skoda ni to SUV ni to combi niezbyt atrakcyjny zewnętrznie a w środku b. toporna, jeden plus to 4x4, ale najgorsze to cena 150 tys zl,. Propozycja 508 SW bardzo atrakcyjna zważywszy na cene i wyposażenia wymarzone auto rodzinne w niezłym komforcie i dobrej cenie\np.wlodziu, 2011-03-26 11:49:04\nO kurde, wygląda naprawdę świetnie. Powiem szczerze, że po lekturze testu nie widać większych wad. Ja mam z kolei pytanie, bo pojawia się mocne porównanie do Mondeo - układ kierowniczy jest równie precyzyjny co u Forda? 508 SW może stać się hitem sprzedaży.\n~Samuraj, 2011-03-25 18:39:01\nauto motor i sport, 2011-03-25 08:59:46\nPIERWSZA JAZDA Peugeot 508: Trochę nowszy\nPIERWSZA JAZDA Peugeot 508 RXH: Po faceliftingu bez 4X4\nPIERWSZA JAZDA Peugeot 508 RXH 2012


Trwają prace przy TAT. Plac Orląt Lwowskich rozkopany (NOWE ZDJĘCIA) | Gazeta Wrocławska\nTrwają prace przy TAT. Plac Orląt Lwowskich rozkopany (NOWE ZDJĘCIA)\nFacebook/Inwestycje we Wrocławiu\nOd kilku dni trwają intensywne prace przy budowie Trasy Tramwajowo-Autobusowej. Na placu Orląt Lwowskich rozpoczęły się wykopy pod kanalizację deszczową. Demontowane są też stare rozjazdy tramwajowe na Podwalu. Zobaczcie najnowsze zdjęcia z placu Orląt Lwowskich i okolic.\norląt lwowskich wroc...\nbudowa tat wrocław\nskrzyzowanie podwale orlat 04.12.2019 07:26:20\njest przesztywnione, brakuje luku torów z kierunku jp2 na tat'e , w prawo. żaden tramwaj z północy miasta nie pojedzie tam, tylko przez polaczenie na WPt oraz świdnicka teatralna podwale\nGość 03.12.2019 17:59:54\nmoże jak znajdą jakiś niewybuch i zdetonują to im przynajmniej prace rozbiórkowe i wykopki szybciej pójdą\nGość 03.12.2019 17:23:52\nMoże by tak ruszyć cztery litery i jakiś filmik zrobić\nGowno 03.12.2019 17:22:19\nTo faktycznie dużo 😂 doba ma 24 godz., do 2050 roku może zdążą. Jacek z ratusza tak bardzo jest z nich zadowolony 💩\nAż 1300 kierowców straciło prawo jazdy. Dlaczego?\nW tych zawodach będą zwalniać w przyszłym roku\nTragiczny wybuch pieca. Matka nie żyje, córka ciężko ranna\nŚmiertelny wypadek na autostradzie. Bus wbił się w tira\nAuto uderzyło w drzewo. Trzy kobiety ranne\nPielęgniarka zamordowana w bloku. Udusił ją sąsiad\nPtaki nie miały litości dla kierowców. Tak wyglądają auta!\nKłopoty z odzyskaniem pieniędzy z wypożyczalni skuterów\nremont szyn wrocław\nWymiana torów na Kazimierza Wielkiego. Objazdy MPK\nTor tramwajowy w samym centrum Wrocławia nadaje się do wymiany. Mowa o fragmencie torowiska na ul. Kazimierza Wielkiego, w pobliżu przystanku "Świdnicka". Robotnicy muszą wymienić tor prowadzący od ulicy Krupniczej w stronę placu Dominikańskiego. Na kilka godzin tramwaje zmienią ...\nawaria torowiska ols...\nzatrzymanie na bisku...\nAwaria torowiska, a kawałek dalej wykolejenie tramwaju\nAwaria torowiska, a zaraz później wykolejenie tramwaju, a to w rejonie Wielkiej Wyspy i placu Grunwaldzkiego. Nie mają dziś łatwego życia pasażerowie MPK. Tramwajem nie mogliśmy dojechać od ronda Reagana w kierunku Biskupina.\njazda na zamek\npierwszeństwo na suw...\nJak Wrocław jeździ na suwak? Sprawdziliśmy!\nOd tygodnia obowiązują przepisy, nakazujące kierowcom jazdę na suwak. W korku, gdy kończy się jeden z pasów ruchu albo gdy jest on zablokowany, kierowcy z sąsiedniego pasa muszą przepuścić jeden samochód jadący z pasa który przestaje istnieć. Czy kierowcy stosują się do tej zasad...\ntablica kornela mora...\npremier morawiecki w...\nPremier z mamą i siostrami przyjechał do Wrocławia (ZDJĘCIA)\nDzisiaj pod pomnikiem "Wszystkich Współtwórców, Obrońców i Bohaterów Solidarności" w kampusie Politechniki Wrocławskiej przy placu Grunwaldzkim, odsłonięto tablicę Kornela Morawieckiego. Na uroczystości pojawił się premier Mateusz Morawiecki z mamą Jadwigą i siostrami Anną i Mart...\ntrasa autobusowo tra...\nBudowali tramwaj na Nowy Dwór. A tu tajemniczy tunel!\nPodczas trwającej budowy trasy tramwajowej na Nowy Dwór robotnicy niespodziewanie odsłonili wejście do tunelu. To zaskoczyło budowlańców, którzy musieli poinformować o znalezisku archeologa i konserwatora zabytków.\nplace w breslau\nwrocław place przed ...\nWrocławskie place przed wojną. Niektóre są nie do poznania!\nPrzez około 100 lat wiele wrocławskich placów zmieniło się w sposób tak diametralny, że nawet trudno je rozpoznać na dawnych, przedwojennych pocztówkach. Dziś w naszej archiwalnej galerii prezentujemy Wam zdjęcia placów przedwojennego Breslau. Poza samymi ich nazwami, w większośc...


Z punktu widzenia dziennego portiera...: Stare nowe drogi\nStare nowe drogi\nKońcówkę września 2011 roku pamiętam doskonale. Malowałem wtedy płot przed domem, przyglądałem się zachodzącemu słońcu i nagle zabłysła mi w głowie kiełkująca od tygodni myśl. Jadę w góry! Tak! Po dwudziestu latach przerwy, bez wiedzy i map, bez przygotowania i w dodatku ze zwykłymi roboczymi trzewikami w roli traperów. Nieważne, jadę!\nUśmiecham się dziś pisząc te słowa, bo tamta pierwsza „nowożytna” wędrówka bardziej była wyprawą w głąb siebie i swoich wspomnień niż typową wycieczką, ale myślę, że właśnie taką była mi wtedy potrzebna. Zaczynałem ją jako wirtualny dzieciak, jako ZNÓW dzieciak, i tym, czym dawno temu były dla mnie opowieści mojego ojca, tym teraz były ich wspomnienia powracające z każdym kilometrem szlaku, z szumem wiatru i zapachem lasu. Potem nakładające się obrazy obudziły we mnie pewnego siebie żółtodzioba, który zajrzał w Beskidy tylko raz wieki temu, prawie przez przypadek, ale który wiedział i nie miał wątpliwości, jak każdy kto jest młody. I wreszcie u kresu, kiedy słońce zaczęło się obniżać, a ja zbliżałem się do ostatniego punktu swojej drogi, tamte wspomnienia ustąpiły nagle i odnalazłem siebie, takiego jakim byłem w 2011 roku, znów albo wreszcie wyznaczającego własne ślady na beskidzkich szlakach. I tak to się zaczęło.\nA dziś na tę moją z całą pewnością mało oryginalną, ale i tak na zawsze już najbliższą sercu trasę zabieram Agatę, która po odwiedzeniu w moim towarzystwie Stożka, Kiczor, Glinnego, obydwu Magurek oraz Cienkowa także pokochała góry, co poczytuję sobie za osobisty sukces i powód do dumy.\nWYCIECZKA DWUDZIESTA DRUGA\nSZYNDZIELNIA - KLIMCZOK - BŁOTNY - JAWORZE\nOpowieść zaczyna się więc po raz kolejny. Rankiem czwartego września 2014 roku wysiadamy z pociągu w Bielsku Białej, przechodzimy estakadą na drugą stronę ulicy Warszawskiej i stamtąd miejską ósemką z nosami przyklejonymi do szyb ruszamy już prościutko do celu, którym jest dolna stacja kolejki linowej w Olszówce jak na ironię Górnej.\nMoje skojarzenia z trasą tego autobusu, to głównie… Bolek i Lolek, ale proszę nie pytać dlaczego, bo nie mam pojęcia. Być może łąki, góry wyrastające ponad nimi, coraz rzadsze zabudowania i bijące zewsząd słońce tak jakoś działały na mnie w czasach, w których bywałem tu jako dziecko i oczywiście wielbiciel wspomnianego także przecież bielskiego serialu. Być może. Nie wiem.\nZagadek zresztą jest więcej. Jak to możliwe na przykład, że z pełnego turystów dworca pustym z reguły autobusem dojeżdża się do kolejki, przed której budynkiem zawsze jest tłumek? Skąd się ci ludzie tam biorą? Na spadochronach lądują czy jak?\nO wilku mowa, jesteśmy na miejscu, nasz autobus właśnie się zatrzymał. Poza nami wysiadł z niego tylko jeden jedyny pasażer. Rozglądamy się chciwym wzrokiem wokół, ale wszystko co widać, to gęsta, ciemna zieleń lasu na zboczach i błękit nieba wysoko ponad głowami. Jest jeszcze kot przyglądający się nam z poczuciem wyższości (ale na tylu metrach nad poziomem morza chyba ma prawo) i śpiew ptaków. Cudowny, słoneczny poranek. A może po prostu dalszy ciąg snu?\nRuszamy powolutku chodnikiem prowadzącym do stacji. Nieliczni sprzedawcy pamiątek leniwie rozkładają swoje kramiki, a ptasie trele zagłusza miejscami tylko szum strumienia towarzyszącego nam po lewej stronie. Oto i budynek kolejki od zawsze jakoś kojarzący mi się z dużo wyższymi i poważniejszymi górami. Zakopiański taki. Ładny, bardzo ładny. I też na szczęście od lat taki sam.\nNajpierw zaglądamy nieśmiało do środka, ale gdy okazuje się, że do pierwszego odjazdu zostało jeszcze kilkanaście minut przysiadamy na ławeczce sycąc się ciepłem wstającego dopiero nad doliną dnia. Cóż, niewiele brakowało, żeby ta wycieczka nie doszła do skutku. Pogoda przez prawie tydzień była paskudna, mokra, wietrzna i jesienna. Mżawka oglądana w internetowych kamerkach na zmianę z wyginanymi wiatrem drzewami tak mocno zapadła mi w pamięć, że gdy ten sam niby, ale o ileż milszy oku, bo pełen słońca obraz ujrzałem dziś na monitorze wiszącym tuż przed kasowym okienkiem dwa razy sprawdziłem z niedowierzaniem datę i czas…\nSchodzą się kolejni turyści. Polscy i zagraniczni. Ci super profesjonalni i ci bardziej naiwno tenisówkowi. Pora ruszać. Wracamy na stację i kamiennymi schodkami wspinamy się na „peron” mieszczący się na jej piętrze. Kontrola biletów, pierwszy wagonik i już! Jedziemy. Żółta przeszklona prawie że kula unosi nas ku słońcu. A wraz z nami starszego pana, który jak się okazuje jedzie do pracy i całą trasę po paru dziesiątkach lat nią kursowania zapamiętaną ma do perfekcji, co niestety czuje się w obowiązku co chwil kilka udowadniać. Z jednej strony to dobrze, bo mogę sobie jak lubię podczas jazdy CZYMKOLWIEK pomilczeć, a z drugiej nadchodzi nieuchronnie moment konfrontacji, którą ku swojemu zdziwieniu chyba wygrywam…\n-A wie pan ile tu jest śniegu zimą? Był pan tu zimą?\n-No nie. Tutaj nie. Ale szedłem na Baranią prawie na czworakach a kiedyś też z Magurki Wiślańskiej przez Zielony Kopiec do Salmopolu w śniegu ponad kolana.\nA co? Nie tak było? Ha ha ha!\nLas rozstępuje się i naszym oczom ukazuje się panorama Bielska. Jest przepięknie. A ledwo jest, już pora zbierać się do wysiadania. I nie wiem jak Wy, Szanowni Czytający, ale ja zawsze obrywam tu wagonikiem w kostkę u prawej nogi. Jakaś wada konstrukcyjna chyba. Pytanie tylko: moja czy wagonika?\nZnajdujemy się na wysokości 954 m n.p.m. jak informuje nas tabliczka zainstalowana tuż przed budynkiem. Można do tego miejsca dojść piechotą z Wapienicy kolorem żółtym (trudne, prawie cały czas prowadzące lasem podejście) lub szlakiem zielonym z Olszówki Górnej przez Dębowiec (tu także trasa stroma, ale nieco bogatsza w widoki). W drugą zaś stronę kolor zielony prowadzi ku schronisku na Szyndzielni i tak właśnie zamierzamy dziś powędrować. Jeszcze więc tylko kilka zdjęć nadjeżdżających za nami kolejnych wagoników, zerknięcie na mapę, zegarek i do torebki z cukierkami i startujemy. Jest punktualnie dziewiąta dziesięć.\nSzeroką ścieżką kierujemy się w lewo. Najpierw jakby przez wąski „golf” lasu a potem już wznosząco szeroką łąką ku szczytowi. I tutaj w połowie mniej więcej tego podejścia napotykamy dwa ważne orientacyjnie punkty. Po pierwsze dołącza do nas z prawej szlak czerwony z Olszówki Górnej, który nota bene polecam wszystkim pragnącym zdobyć Szyndzielnię "z buta" jako o wiele łatwiejszy od dwóch wspominanych przed chwilą, po drugie zaś stajemy przed dość interesującą możliwością wyboru trasy do szczytu czy może nawet jego samego (sic!).\nAle po kolei. Otóż idąc na wprost dotrzeć można w kilka chwil do widokowej polany z rozległą, choć niestety bardziej miejską niż górską panoramą, zaś skręcając w lewo tak samo szybko dojdziemy do schroniska. I nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że w obu tych miejscach, choć w drugim nieco dalej, napotkamy też dwa niezależne od siebie oznaczenia wierzchołka góry! I jeszcze, żeby było weselej, dodam, że obydwie drogi końcem końców się spotykają...\nKrócej pisząc - jest oto pretekst żeby Szyndzielnię odwiedzić co najmniej dwa razy. My jednak dzisiaj za znakami czerwonymi grzecznie udajemy się od razu w stronę lasu.\nPodejście na Szyndzielnię od górnej stacji kolejki linowej.\nU góry zdjęcie z 30 września 2011 roku, u dołu z 4 września 2014.\nNa kamienistej ścieżce dopada nas nagle wietrzysko zrywające czapki i zatykające uszy. W moment dosłownie mimo ciągle świecącego jasno słońca robi się zimno. Trzymając się więc za głowy, nie tyle może ze zdziwienia, ile z troski o ich nakrycia mijamy szybkim krokiem słynne, acz zamknięte dziś na głucho alpinarium i docieramy do schroniska. Znajdujemy się teraz na wysokości 1001 m n.p.m.\nZdjęcia czarnobiałe pochodzą z publikacji\n"Działalność PTTK w województwie bielsko bialskim"\nBudynek, przed którym stoimy został wzniesiony w 1897 roku a gruntownie przebudowany po II wojnie światowej. Jest niewątpliwie przyjemny dla oka, choć według niektórych architektonicznie niedopasowany. Nie podzielam tego osądu, zwłaszcza po napotkaniu na szlakach wielu współczesnych koszmarków schroniskami wprawdzie niebędących, ale i tak dostatecznie mocno a negatywnie wpływających na okolicę w stylu chociażby często przeze mnie wspominanego, bo i też nieprzeciętnie odrzucającego wizualnie „dworu” Skibówki na Równicy.\nPo zrobieniu kilkunastu zdjęć okolicy ruszamy dalej zmieniając teraz szlak na żółty. Jakoś podświadomie staram się przyspieszać kroku żeby moja towarzyszka nie wpadła czasem na pomysł zawrócenia ze względu na pogodę, ale jak się okazuje moje obawy są bezpodstawne, bo po pierwsze Agata wcale nie ma takiego zamiaru, a po drugie zaraz za słupkiem z oznaczeniem szczytu Szyndzielni (1028 m n.p.m.) wiatr ustaje i robi się najpierw ciepło a po kilku chwilach wręcz gorąco. I tak zmuszeni jeszcze kwadrans wcześniej do szczelnego się opatulenia i pozapinania teraz znowu zwijamy to wszystko czym prędzej żeby tylko się nie ugotować. Przed nami skrzyżowanie ścieżek. W prawo jak już opowiadałem dojść można do szczytowej polany, z której rozciąga się przeogromna panorama okolicy, zaś w lewo prowadzą szlaki na przełęcz Kowiorek, Klimczok i Błotny. I ten odcinek jest chyba najmilszy piechurowi, bo przez dłuższy czas absolutnie płaski. Ścieżka, bardzo szeroka teraz i wygodna otoczona jest lasem i poza nielicznymi "okienkami" po prawej niewiele jest z niej możliwości zrobienia ciekawego zdjęcia, ale klimat, cisza, śpiewające „tropikalnie” ptaki i jakaś ogólna ponadczasowość rekompensują ten brak w dwójnasób. Dochodzimy do kolejnego rozstaju. Mamy tu możliwość ominięcia szczytu Klimczoka kolorem czarnym i ponownego dołączenia do szlaku żółtego za nim, zdobycia wierzchołka ścieżką żółtą lub ominięcia go z kolei z lewej idąc na przełęcz Kowiorek drogą czerwoną. Dwie ostatnie trasy chwilowo jeszcze prowadzą razem. I pytanie oczywiste – co wybrać? Szlak czarny skraca radykalnie całość przejścia odcinając z niego najbardziej męczący odcinek, ale też przez to właśnie pozbawia nas możliwości wypoczynku na szczycie z którego zresztą rozciągają się niezapomniane widoki. Moja zatem sugestia - jeśli pogoda jest pewna, a takoż samo nasza kondycja, nie wahajmy się, maszerujmy żółtym.\nMy z Agatą tak właśnie zrobiliśmy. Najpierw w lewo, potem po pożegnaniu szlaku czerwonego już na wprost. Plus minus dziesięć, piętnaście minut i doszliśmy do szczytu. A zanim ktoś się spoci czytając, pozwolę sobie przypomnieć, że cały czas mowa o szczycie górskim.\nPodejście naprawdę nie jest takie straszne. Wystarczy tylko pamiętać o tym żeby nie maszerować a iść oraz nie uznawać kolejnej przerwy za nie wiadomo jaki wstyd czy porażkę. To nie siłownia Mili Państwo, to wycieczka! Stajemy, uspokajamy oddech, może łyczek wody lub czego tam mamy i znów do przodu. O, do tego tam kamienia chociaż. I każdy da radę, ręczę Wam. Zwłaszcza, bądźmy szczerzy, jeżeli Szyndzielnię „zdobywał” wagonikiem…\nOto już Klimczok! Jesteśmy na 1117 m n.p.m. Po prawej charakterystyczna wieża telekomunikacyjna, przed nami kilka stołów, ławy i ogromna łąka, a dookoła tego wszystkiego - lasy. I jeszcze tylko daleko w dole widoczek, który dla bywalca Beskidu Śląskiego jest oryginalny niczym jeleń na rykowisku – schronisko na Magurze, a przed nim, a raczej pomiędzy nim a nami najpierw rozległe Siodło pod Klimczokiem zwane też przełęczą Kowiorek lub Kowiorki a potem już dość stromy odcinek czarnego szlaku łącznikowego właśnie tu do nas - na szczyt. Warto wspomnieć, że zimą jest to także bardzo popularna trasa zjazdowa dla narciarzy.\nZmęczeni nieco podejściem przysiadamy na ławeczce pod niezmiennie przypominającą mi szopkę na drewno „Chatką u Tadka”, z którą jednak przeprosiłem się już w kwietniu i przyglądamy się mgle zalegającej wokół Skrzycznego i przesłaniającej normalnie widoczne stąd Tatry. Klimat jest baaardzo wysokogórski a jednocześnie na swój sposób nostalgiczny, mimo że cały czas na szczęście towarzyszy nam słońce. Gdzieś w dali macha w naszym kierunku brodaty wędrowiec maszerujący raźnym krokiem środkiem stoku. Odmachujemy mu także.\nPo śniadaniu pora na zapoznanie z chatką bardziej "insajd" jak to mawiają anglojęzyczni. Zaczynamy od przyjrzenia się mapom, zdjęciom i innym pamiątkom, którymi wspomniany przybytek jest szczelnie wypełniony, a potem sięgamy po wymęczone bruliony pełniące tu funkcję księgi gości. Najpierw odnajdujemy mój wpis z kwietnia, następnie wczytujemy się we wrażenia, uwagi i pretensje kilkudziesięciu innych osób a wreszcie i na zakończenie Agata dopisuje i naszą tu bytność – kto chce może sprawdzić – po czym pomalutku zbieramy się do wyjścia.\nI teraz dylemat. Idziemy w dół czarnym na Kowiorek a potem np. żółtym do Mesznej lub zielonym do Szczyrku? A może w prawo przez Karkoszczonkę? Albo w lewo do Bystrej? Plan niby był ustalony - Jaworze, ale też zakładałem, że jednak ominiemy Klimczok wcześniejszym skrótem, a nie chciałbym mojej współtowarzyszki wykończyć jak w lipcu na Cienkowie…\nPo spojrzeniu jednak na drogowskaz i skonstatowaniu, że do Błotnego nie jest tak znów daleko, uznajemy, że noga za nogą w najgorszym razie, ale idziemy według założeń. Super! A zatem dalej szlakiem żółtym, teraz dość stromo w dół. Zejście to chcący ruszyć naszym śladem odnajdą na szczycie plus minus na godzinie trzeciej trzydzieści, gdy na szóstej podejście (też żółtym) z Szyndzielni, a na ósmej trzydzieści szlak czarny w kierunku siodła.\nWkraczamy w las. Robi się ciemno, dość stromo i momentami kamieniście. Stanowczo podejście tędy do przyjemnych nie należy, a przecież mimo to, a może właśnie dlatego w połowie drogi mija nas zdyszany biegacz… Ludzie to mają kondycję!\nPo kilku minutach z prawej dołącza do naszego szlak czarny, ten sam, którym można skrócić drogę między Szyndzielnią a Błotnym. Trasa łagodnieje, schodzimy do siodełka przed Trzema Kopcami, z którego wspaniałe roztaczają się widoki i po krótkim, bardziej ostrym podejściu (trwającym może minutę, dwie a widocznym na zdjęciu poniżej) stajemy obok ruin niemieckiego schroniska i zarazem szczytu Trzech Kopców (1082 m n.p.m.)\nI tutaj, pozwolą Państwo, szczypta najbardziej podstawowych informacji o tym miejscu. Po pierwsze schronisko. Istniało w latach 30 i 40 ubiegłego stulecia i było własnością Roberta i Marii Urbanke. W przeciwieństwie do podobnych obiektów na Błotnym, Szyndzielni czy Magurze ani przed ani w czasie wojny nie stosowano w nim jakiegoś podziału w podejściu do Niemców i Polaków a mało tego, w 1944 roku odbyły się tu nawet konspiracyjne narciarskie mistrzostwa świata, które wygrał nasz rodak. Niestety zimą i wiosną 1945 roku normalnie do tej pory funkcjonujący budynek częściowo rozebrali umacniający okopy w lesie niemieccy żołnierze, zaś po wojnie okoliczni szabrownicy dokonali dalszych zniszczeń. Było to zresztą zjawisko bardzo częste w tamtym okresie we wszystkich obiektach turystycznych i nie tylko. Ostatecznie ruinę rozebrano już oficjalnie w 1948 roku pozostawiając tylko betonowe fundamenty.\nKwestia druga to sam szczyt – Trzy Kopce, którego nie należy mylić z innym, nieco bardziej znanym a również znajdującym się w Beskidzie Śląskim, czyli Trzema Kopcami Wiślańskimi, z którym łączy go wyłącznie pochodzenie nazwy (styk granic trzech gmin, które to granice oznaczano właśnie kopcami). Tyle teorii, wracamy do praktyki.\nSzlak najpierw łagodnie, potem coraz ostrzej obniża się teraz, cały czas pozostając jednak w gęstym lesie. Na widoki chwilowo nie ma co liczyć, pozostaje cieszyć się naturą wokół. Idziemy więc spokojnym krokiem co rusz mijając kolejne, dość liczne na tym odcinku grupki turystów. Po około kwadransie docieramy do Stołowa (1035 m n.p.m.) kolejnego szczytu na naszej drodze, który jednak jak sama nazwa wskazuje szczytem jest tylko… z nazwy (ależ mieszam!), a w rzeczywistości okazuje się płaską zupełnie polaną pomiędzy dwiema połaciami lasu. Z przepięknymi jednakże widokami, o czym fotoamatorów od razu uprzedzam.\nLekko wznosząc się raz lasem, raz znów pośród wysokich łąk podążamy w kierunku niedalekiego już Błotnego. Za nami, mimo ciągle słonecznego dnia pędzi mgła. Dziwna, biała i zwinna niczym dym, groźna, kojarząca się ze śnieżycą, trochę może z deszczem, w każdym razie z niczym przyjemnym. I wreszcie niczym w dobrym filmie grozy (a takich już nie ma, ha ha ha) omija nas toto łukiem ponad Wapienicą i… wita na hali przed Błotnym. Niebo znika, znikają góry, a zewsząd naciera wielka szarość. Czyżby „Jeszcze raz Pearl Harbor”? Aż dziw bierze, że mogąc nakręcić tak niecodzienny materiał filmowy żadne z nas tego nie zrobiło, ale cóż, bywa i tak. Mamy za to zdjęcia, ciekawe, bo jakby w górnej połowie czarnobiałe, a dopiero u dołu kolorowe. I tym samym chociaż drobny obraz tego wszystkiego, co nas wtedy dopadło.\nOmijając szczyt (917 m n.p.m.) schodzimy w lewo do schroniska. Mgła, która otaczała nas coraz szczelniej jeszcze na hali, tutaj jakimś cudem nie dociera. Świeci słońce, niebo ma kolor błękitu, jest ciepło. Niewiarygodne, gdy się pamięta, że to może pięćdziesiąt metrów dalej. Jest dwunasta czterdzieści, sprzed stacji kolejki na Szyndzielni ruszyliśmy o dziewiątej dziesięć, ale z racji przerw nie można tego raczej liczyć jako ciągłości. Nieważne. Jak na punkt z którego zaczyna się zejście czas mamy wyjątkowo dobry. Teraz przed nami ostatni już, aczkolwiek wcale nie krótki odcinek do Jaworza, ale wcześniej jeszcze kolejne drugie czy może czwarte śniadanie i szklanka schroniskowej herbaty z cytryną za szokujące mimo wszystko 5 zł sztuka.\nJako przedsmak kolejnych wycieczek zachęcam Agatę do spaceru na drugą stronę budynku skąd widać Ranczo Błatnia, dawny pomnik milicjantów oraz przepiękną stąd Wielką Cisową, a tym samym szlaki do Brennej i Skoczowa. Zresztą wybierającym się w te okolice powiem też, że idąc właśnie którąś z tych tras NA Błotny, także mogą spodziewać się rasowych widoków. Oczywiście o ile nie napotkają mgły takiej jak nasza.\nPora ruszać w dalszą drogę. Mamy stąd w generalnym kierunku na Bielsko dwie porównywalne zarówno widokowo jak i stopniem trudności trasy do wyboru. Niebieska przez Palenicę do zapory Mościckiego w Wapienicy (stamtąd autobus miejski linii 16 do dworca PKP) oraz dalszy ciąg szlaku żółtego do Jaworza Górnego skąd z kolei kursują pekaesy. Decydujemy się niczego nie zmieniać i maszerować dalej żółtym, zresztą chwilowo i tak wiodącym tą samą co niebieski drogą. Nasza ścieżka biegnie teraz pod kątem prostym w stosunku do trasy, którą przyszliśmy z Klimczoka a w samym yyy… kącie kąta zostawiamy za sobą schronisko.\nAha! Jeszcze może kwestia nazewnictwa. Najpopularniejsza nazwa szczytu na którym teraz jesteśmy to Błatnia (wg. najstarszych dokumentów z XVI wieku Berg Blatin), Austriacy pisali Blatny, Czesi Blatny lub Blatna, ale wedle przewodników wszelakich a raczej ich autorów, bo mam tu na myśli książki, nie panów z odznakami na swetrach, nazwą polską jest BŁOTNY, co zresztą samo w sobie brzmi dosyć logicznie. Jaki jest ten szczyt? Błotny! A może to ona? Ale wtedy byłaby Błotna, ha ha ha!\nNazw pisanych i wymawianych różnie jest zresztą w okolicy sporo. Na przykład Polana Przysłop pod Baranią Górą to dla niektórych Przysłup, a Wapienica, ta właśnie od niebieskiego szlaku przed chwilą wspominanego to Wapiennica przez dwa „n”. Kojarzy mi się jeszcze Cienków, raz pisany jako Cienków Groń, innym znów razem jako Cieńków czy wreszcie Matyska, bardziej świecko (?) tytułowana, zwłaszcza na starszych mapach jako Sot. Zapewne jest tego jeszcze dużo, dużo więcej.\nA my tymczasem mijając hektary jeżyn i zażerających się nimi turystów schodzimy mając wspaniałe widoki po prawej w stronę Siodła pod Przykrą (801 m n.p.m.) gdzie ścieżka niebieska wznosi się lekko wiodąc na wprost, zaś żółta obniża skręcając w lewo. Po mgle nie zostało już ani śladu. Widoczność jest teraz doskonała, świeci typowo letnie popołudniowe słońce a trasa, mimo sporej ilości błota na króciutkim jej początkowym odcinku nie jest uciążliwa ani nadmiernie stroma. Przeskakujemy kolejne strumyczki i przyglądamy się jak poniżej drogi zamieniają się w zupełnie dorosłe rwące strumienie. Sporo napotykamy tu także niebezpiecznych, przynamniej jak na warunki Beskidu Śląskiego „przepaści”, bardzo ostrych i bardzo też głębokich. I naprawdę małe to wedle niektórych góry, niechaj będzie, ale spaść tam i nie połamać się wydaje się niemożliwym. Dlatego uważać trzeba. Tym bardziej, że czasem niestety na szlaku można napotkać… samochód. Nam przydarzyły się dwa i to niekoniecznie jadące ślimaczym tempem.\nO tym, że motoryzacja wszelka, w tym zwłaszcza inteligentni inaczej albo wcale użytkownicy motocykli i quadów (nie dlatego, że użytkownicy w ogóle, ale dlatego, że w górach!) nie powinna mieć na szlaki wstępu nawet nie będę tu wspominał szerzej, bo powtarzam to od zawsze.\nCiekawe widoczki aż do Jaworza będą teraz tylko po prawej stronie. Szlak wije się lasem i co jakiś czas oferuje nam „okienko”, w które warto spojrzeć. Popełniamy tu zresztą oboje dość żenującą pomyłkę uznając bez zastanowienia, że przyjemnie włochate góry „naprzeciwko”, to połączenie Szyndzielni i Klimczoka, podczas gdy w rzeczywistości jest to akurat pasmo od nich nas właśnie oddzielające, czyli bardziej przebieg trasy niebieskiej – Przykra, Kopany i Palenica. Ale powiedzmy, że to ze zmęczenia.\nOkoło czternastej czterdzieści docieramy do celu. Ostatni etap pokręconego dość w tym miejscu szlaku może być dla niektórych trudny ze względu na to, że miesza się on lub biegnie równolegle, ale nie stale (!) zarówno ze szlakiem narciarskim (to jeszcze pół biedy) jak i zwykłymi leśnymi drogami używanymi do zwózki drzewa. A że stromości są może nie ekstremalne, ale za to permanentne (cóż za piękne zdanie!), to i nogi a dokładnie stawy kolanowe odmawiają nam wreszcie obojgu posłuszeństwa. Agata śmiała się, gdy opowiadałem jej kilka godzin wcześniej jak to schodząc z Błotnego mam zwyczaj „hamować” tu trzymając się rękami drzew, ale teraz właśnie robi to samo piszcząc aż z bólu mimo widocznego może o sto metrów od nas asfaltu i zarazem końca trasy. Ale taka to właśnie uroda tej dróżki, ha ha ha.\nI oto już jesteśmy. Rozgrzany słońcem placyk, a przy nim drewniana wiata. Jaworze Górne. Koniec!\nStrudzeni, zwłaszcza ostatnimi minutami, padamy na ławki, by dopiero po jakimś czasie powoli jak przez sen zacząć się domywać, dożywiać i doprowadzać do względnej używalności. I szczerze mówię, że trochę to trwa. Zaglądamy potem jeszcze nad Szeroki Potok (uprzedzam, że nazwa jest odwrotnością stanu faktycznego) i wreszcie kuśtykając pomalutku kierujemy się w stronę przystanku tuż obok dawnego domu wczasowego FWP a obecnie Hotelu Spa Jawor. Tu jeszcze spotyka nas zabawna historia w osobie nie całkiem prosto się poruszającego tubylca, który na widok moich bojówek, czapki moro i plecaka z demobilu duka:\n-A pan jest wojskowy, prawda? Ze spadochroniarzy, tak?\n-Tak – odpowiadam rozbawiony i nie mogąc się powstrzymać dodaję – Ale wie pan, od Putina!\nTak jak się spodziewałem na przystanku okazuje się, że czas do odjazdu autobusu jest dłuższy niż czas przejścia do Jaworza Dolnego, gdzie oficjalnie kończy się szlak żółty, a więc mając do wyboru smażenie się w plastikowej wiacie albo spacer przez urocze pola i łąki wybieramy mimo zmęczenia to drugie i pstrykając dziesiątki kolejnych fotek spokojnym krokiem udajemy się w dalszą drogę.\nW końcu szczęśliwi czasu nie liczą, nieprawdaż? ;)\nPEŁNA GALERIA ZDJĘĆ TUTAJ [KLIK!]\nTrasa: Górna stacja kolejki linowej na Szyndzielnię – Szyndzielnia – Klimczok – Błotny – Jaworze Dolne.\nPunkty do wyszukania na mapie: Szyndzielnia, Klimczok, przełęcz Kowiorek, Trzy Kopce, Stołów, Błotny, Jaworze Górne, Jaworze Dolne.\nStopień trudności: niski (jeżeli bez podejścia na Klimczok) do średniego (jeśli z podejściem).\nUp & Down: Od stacji kolejki linowej do szczytu Szyndzielni stale, ale łagodnie wznosząco, do rozstaju szlaków przed podejściem na Klimczok całkowicie połogo, następnie stromy, kamienisty i męczący krótki odcinek podejścia i podobny zejścia z Klimczoka do połączenia ze szlakiem czarnym. Przed Trzema Kopcami lekko w górę, następnie dość ostro, potem spokojniej w dół. Od Stołowa aż do hali na Błotnym na zmianę trasa płaska lub opadająca, rzadko wznosząca. Zejście z Błotnego do Jaworza Górnego stale w dół, miejscami dość ostro. Z Jaworza Górnego do Dolnego płasko lub bardzo łagodnie opadająco.\nAtrakcje widokowe: Kolejka linowa i widoki z niej, ruiny schroniska Roberta i Marii Urbanke na Trzech Kopcach, panoramy ze szczytów Szyndzielni, Klimczoka i Błotnego.\nSchroniska, żywność, odpoczynek: Słodycze i napoje przed i w budynku dolnej stacji kolejki linowej, to samo plus dania barowe przed budynkiem górnej. Schroniska na Szyndzielni i Błotnym, sklepy i bary w Jaworzu Górnym i Dolnym.\nKomunikacja: Do stacji PKP Bielsko Biała koleją lub autobusem. Do Olszówki Górnej autobus miejski nr 8 sprzed dworca PKS. Z Jaworza Górnego i Dolnego połączenia autobusów PKS do Bielska skąd powrót koleją lub autobusami dalekobieżnymi.\nOpis marszruty: Od stacji kolejki przed Szyndzielnią do schroniska na niej szlak zielony, dalej aż do końca trasy - żółty.\nOdległość: Ok. 13,2 km. Nasz czas przejścia (po odliczeniu przerw) ok. 6 godzin.\nOpinia: Trasa średnio trudna. Dużym ułatwieniem jest wjazd kolejką linową. Możliwość ominięcia jedynego naprawdę stromego podejścia, jakim jest szczyt Klimczoka zalecana zwłaszcza osobom starszym, o słabszej kondycji oraz dzieciom. Dosyć męcząca druga połowa zejścia z Błotnego.\nMożliwości zmian: 1. Podejście na Szyndzielnię szlakami: czerwonym, zielonym lub niebieskim z Olszówki Górnej albo żółtym z Wapienicy, 2. Ominięcie szczytu Klimczoka poprzez skierowanie się czarnym łącznikiem do siodełka przed Trzema Kopcami, 3. Zejście z Błotnego szlakiem niebieskim do Wapienicy (ciekawa możliwość dla zmotoryzowanych przy wybraniu ostatniej opcji punktu pierwszego!), 4. Zakończenie wycieczki w Jaworzu Górnym.\nAutor: Portier o 15:38\nAgata B. 20 lutego 2015 16:09\nO Matko, sąsiad znowu wziął pióro do ręki :) Nie ma to jak wspomnienia, zwłaszcza kiedy jeszcze śnieg zalega na chodnikach :) Dobrze znowu coś poczytać a przy okazji przypomnieć sobie ciepłe, słoneczne dni :) Pozdrawiam !!!!\nPortier 20 lutego 2015 20:10\nNie mów mi, że w Ligocie śnieg jak w Panewnikach wiosna! Koty twierdzą, że nawet marzec ;))\nPrzyznam szczerze, że już się tak dzisiaj nastroiłem, że ach, och, tylko pakować plecak i kajś lecieć, ale jak mi na TVN24 pokazali Wisłę i metr dwadzieścia śniegu (wiem, że na trasach, ale jednak) to jakoś se dałem na wstrzymanie, ha ha ha.\nNa razie jednak jeszcze lepiej pogrzać się przy piecu :)\nPortier 20 lutego 2015 22:31\nDo Anny z bloga "Spod oka"\nZdaje się, że chciałaś wpisać komentarz pod tym postem, a przewinęłaś o dwa niżej i wpisałaś się pod spacerem po osiedlu Tysiąclecia :))\nCóż, pewnie są miejsca, nie tylko góry, i są też zdarzenia, ludzie, czasem jakieś cezury wiekowe, których napotkanie na swojej drodze coś w nas otwiera, zmienia, ustawia na nowo. Intrygujące jednak jest moim zdaniem, że skoro "w nas", to znaczy, że to wszystko "nowe", "inne", "dojrzalsze" gdzieś tam już siedziało, tylko sami od siebie może nie byliśmy w różnych znaczeniach tego słowa GOTOWI, by to "aktywować".\nHexe 20 lutego 2015 23:58\nGóry mnie przygniatają swoim majestatem...\nPortier 21 lutego 2015 19:34\nAle przygniatają pozytywnie, inspirująco, wzruszająco czy jakoś na nie? :)\nTe tutaj "moje" góry są relatywnie małe, ale i tak mają swoje fajne zakamarki i odludne miejsca. Nazywam to "dzikością kontrolowaną". Jednym z najpiękniejszych jeśli nie najpiękniejszym po prostu obrazkiem z Beskidu Śląskiego jest trasa z Hali Radziechowskiej na Baranią Górę. Przestrzenie takie, że dech zapiera. Polecam!\nL.B. Abigail 21 lutego 2015 08:45\nPiękna wycieczka :) ... W górach jeszcze zima... Pójdę w niedzielę to opowiem :))\nPortier 21 lutego 2015 19:36\nTy tam masz układy, to weź załatw już wiosnę :) Rok i nieco ponad tydzień temu jechałem na pierwszą w 2014 wędrówkę! Już się doczekać nie mogę! Niby w śniegu też można, ale... to nie moja bajka. Wolę jak jest przynajmniej 15 stopni.\nL.B. Abigail 28 lutego 2015 16:21\nNiestety przyjdzie poczekać... ;/\nPortier 28 lutego 2015 16:47\nNo właśnie widziałem - u Ciebie. Ładnie, ale jakoś nie czuję się przystosowany do takich warunków. A jak na złość mam kilka dni wolnego i np. jutro już już myślałem nad jakimś spacerkiem w okolicach mojej ukochanej Wisły, ale jednak nie. Niech się wpierw straci to białe. Z zeszłorocznego doświadczenia powiem, że najlepiej maszerowało mi się na tych marcowo kwietniowych, zimnych, ale przeważnie bezśniegowych trasach. Bo potem w lipcu też nie jest za fajnie.\nKurde, jaki to się człowiek na starość zmierzły robi :))


rekreacja : Błyskawiczny Blog\nNauka na pianinie By usłyszeć ulubioną melodię, w pewnych momentach musimy zainwestować w to niezwykle ogromną ilość własnego czasu. Słuchanie muzyki jest dla nas rzeczą rewelacyjną, aby o niej myśleć i nie zapominać, wystarczy jedynie nam kieszonkowy odtwarzacz, z którym możemy iść w dokładnie każde miejsce. Brak odtwarzacza w współczesnych czasach, może uczynić mniejsze dziecko niechcianym, a równocześnie odrzucanym od grupy rówieśników. Małe dzieci uwielbiają się czymś wyróżniać, lecz w głównej mierze podsiadać to, co mają pozostali. W miejsce Mp3, do odtwarzania muzyki wielu dzieciom służą Mp4 i telefony komórkowe. Grunt w takich wypadkach, to posiadanie modnej linii melodyjnej, lub [ Read More ]\nWrózki sms Gdy pojawiają się jakiekolwiek problemy bądź najzwyczajniej w świecie następują istotne zmiany w życiu, to bez wątpienia w owym czasie wielu ludzi zastanawia się czy żeby nie skorzystać z usług wróżki. Wielu nawet się nie zastanawia tylko po prostu się umawia oraz korzysta z profesjonalnych usług wróżbiarskich. Jednakże tak de facto czy zastanawiamy się nad motywacją, czy naprawdę tego chcemy? Sprawdź wrózki sms. Zasadniczo osoby wróżące starają się być blisko nas oraz nam pomóc w podjęciu pewnych znaczących decyzji, jednakowoż najistotniejsze, co trzeba sobie uświadomić to fakt, że każdą decyzję i tak musimy podjąć sami oraz nikt inny [ Read More ]\nDj na wesele Warszawa Osoba, jaka selekcjonuje utwory, układa repertuar i w głównej mierze kieruje uroczystość weselną nie może zapomnieć o tym, że rodzina dodatkowo stawia na tradycję. W końcu uroczystości weselne w Polsce to jedna gigantyczna tradycja, która nie może pozostać odrzucona. Dlatego warto w tym segmencie pamiętać o uroczystościach i o tradycji z nią powiązaną. Dajmy dla przykładu – znane oczepiny, jakie wiedzione są przeważnie po północy. Jest to rozrywka, w której biorą udział nie tylko goście, niemniej jednak także i para młoda. Wszystko ma na celu ubogacić zabawę, dać wypocząć od tańców i pokazać, iż prowadzący nie [ Read More ]\nDarmowa telewizja Do niedawna oglądanie telewizji dopuszczalne było tylko to właśnie dzięki posiadaniu odbiornika telewizyjnego. I choć taki znajduje się aktualnie niemal w dowolnym gospodarstwie domowym, wielu ludzi uważało takie rozstrzygnięcie najzwyczajniej w świecie za niezwykle ograniczające. Żeby zdołać obejrzeć nadrzędne wydanie serwisu informacyjnego lub również najświeższy odcinek ulubionego serialu, trzeba było być w domu. Jednak wielu ludzi bezustannie się przemieszcza i nie pragnie lub też nie może z tego zrezygnować. Naturalnie z myślą o takich osobach skonstruowano w takim razie telewizję online typu darmowa telewizja, inaczej nadawaną za pośrednictwem sieci internetowej. Do odbioru wybranych programów telewizyjnych wystarczy w związku [ Read More ]\nW każdym mieszkaniu są jakieś sprzęty są takie, z jakich korzysta się każdego dnia, jak na przykład ekspres do kawy czy telewizor, jednak są również takie, z jakich korzystamy parę razy w tygodniu oraz te, z których korzystamy rzadko. Parę razy w tygodniu wykorzystujemy z pralki, z odkurzacza. A do ekwipunków, jakich używamy rzadko wolno na przykład zaliczyć gofrownicę i usługi typu naprawa zmywarek. Jeżeli wydaje nam się, że jakieś wyposażenia są faktycznie rzadko używane, wyraźnie sporadycznie to ma prawo należałoby ich się pozbyć, zawsze wolno wystawić je na jakąś aukcję internetową a jeżeli są w porządnym stanie to wolno [ Read More ]\nwww schody gorlice


Orędzie Miłosiernej Miłości do małych dusz. Część 1. ~ pro-life.org.pl\nNigdy wcześniej niepublikowane, i całkowicie nieznane w Polsce orędzia Pana Jezusa, uznane oficjalnie przez Święty Kościół Rzymsko-Katolicki z Chevremont.\nTO BARDZO WAŻNE ORĘDZIA NA CZASY OSTATNIE. Prosimy o uważne przeczytanie informacji poniżej:\n„Od wielu lat znajdował się tu Klasztor ojców Karmelitów. Jednak obecnie nie ma tu już Karmelitów. Bazylika jest pusta i zamknięta – obecnie – w roku 2018 – jest wystawiona na sprzedaż. Cena to 1 000 000 € (1 milion €) pozostaje jeszcze remont i utrzymanie Bazyliki. Remont może być kosztowny to z pewnością wydatek, co najmniej kilkuset tysięcy euro. Ponieważ jest to zabytek prawdopodobnie możliwa będzie dotacja z Unii Europejskiej. Przekaż tą wiadomość dalej twoim znajomym. Może znalazłby się ktoś, wspólnota lub organizacja która mogłaby podjąć się zakupu tej Bazyliki i utrzymania jej, aby nie została sprzedana i przeznaczona na hotel czy na dyskotekę. Prosimy, przekaż tę wiadomości dalej. Oby znaleźli się ludzie dobrej woli, którzy mogliby pomóc w tej sprawie, aby dalej w tym miejscu Dobry Bóg mógł, być uwielbiany, aby mogła być sprawowana tu ofiara Ciała i Krwi Jezusa. ”\nCo znaczy być Małą Duszą ?:\nCelem Stowarzyszenia (Legionu Małych Dusz) jest:


REAS: Deweloperzy mogą osiągnąć rekordową sprzedaż mieszkań w tym roku - WP Finanse\nWarszawa, 18.10.2016 (ISBnews) - W sześciu największych miastach Polski deweloperzy sprzedali 14,1 tys. mieszkań w III kw. br, co oznaczało wzrost o 7% r/r, ale spadek o 6,3% względem poprzedniego kwartału. Według ekspertów REAS, deweloperzy mogą jednak być zadowoleni, bo powyższy kilkuprocentowy spadek odbył się przy blisko 60-procentowym spadku liczby wniosków o dopłaty w programie MdM. Co więcej, jeśli w kolejnym kwartale sprzedaż utrzyma się na podobnym poziomie, będzie to najlepszy rok w historii branży, ze sprzedażą ok. 58 tys. mieszkań na sześciu głównych rynkach.\n"Wiele wskazuje na to, że będziemy mieli rekord w liczbie sprzedanych i wprowadzonych do sprzedaży mieszkań w całym 2016 r." - powiedziała partner i dyrektor badań i analiz w REAS Katarzyna Kuniewicz podczas spotkania prasowego.\nJak wskazała, w okresie I-III kw. br. deweloperzy sprzedali w Warszawie, Krakowie, Wrocławiu, Trójmieście, Poznaniu i Łodzi łącznie 43,6 tys. mieszkań, a do oferty wprowadzili 45,6 tys. W całym roku, według prognozy REAS, sprzedaż na tych rynkach może osiągnąć ok. 58 tys. wobec 51,9 tys. rok wcześniej, a liczba lokali wprowadzonych do sprzedaży 56,9 tys. wobec 51,9 tys. w 2015 r.\nOferta na koniec roku ukształtuje się na stabilnym poziomie 47,6 tys. mieszkań wobec 48,6 tys. rok wcześniej i 47 tys. w 2014 r., prognozuje REAS.\nW samym III kw., po rekordowych 17,7 tys. nowych wprowadzeń w II kw., deweloperzy zwolnili tempo i wprowadzili do sprzedaży 20% mniej (14,2 tys.). Przy sprzedaży 14,1 tys. lokali oferta pozostała na niezmienionym poziomie ok. 51 tys. mieszkań.\nJak podkreśliła Kuniewicz, daje to obraz niemal idealnej równowagi między nową podażą i popytem. Wskazała, że gotowe mieszkania stanowią tylko 15% oferty wobec 18% rok temu, a czas wyprzedaży obecnej oferty kształtuje się dla 6 miast na poziomie od 2,7 do 5,1 kwartału. Oznacza to, że mieszkania sprzedają się jeszcze szybciej niż rok temu.\nW najbliższych miesiącach rynek może jednak mocniej odczuć zamknięcie programu MdM.\n"Przełamanie trendu wzrostowego trwającego w sprzedaży na rynku pierwotnym nieprzerwanie od IV kwartału 2014 roku było niewątpliwie skutkiem wyczerpania puli środków na dofinansowanie w ramach programu MdM. Choć w tym kwartale deweloperzy nie odczuli jeszcze wyraźnie spadku sprzedaży MdM-owej, będzie to jeden z najważniejszych czynników, który w najbliższych miesiącach wpłynie na skalę popytu" - skomentowała Kuniewicz.\nW praktyce, poza kilkoma pierwszymi dniami lipca nabywcy mogli starać się o dopłatę jedynie w przypadku zakupu mieszkań z terminem zakończenia w 2018 roku - a ich oferta w czasie wakacyjnych miesięcy była jeszcze stosunkowo niewielka. W efekcie tego, jak podaje BGK, w III kwartale zarejestrowano o ok. 1 600 mniej wniosków niż w kwartale poprzednim. Największy, bo aż 66% spadek ich liczby odnotowany został we Wrocławiu i w Warszawie. W Poznaniu liczba wniosków spadła o ponad 63%, w Krakowie 62%, w Gdańsku 60%.\nWedług REAS, mniejsze zainteresowanie mieszkaniami kwalifikującymi się do dopłat nie przestraszyło deweloperów. Zareagowali mniejszą liczbą wprowadzeń - przede wszystkim w segmencie mieszkań najtańszych, ale zaczęli za to uzupełniać ofertę o projekty z segmentu mieszkań o podwyższonym standardzie i segmentu apartamentowego. Skutkiem tego w III kwartale zauważalny był na analizowanych rynkach wzrost cen mieszkań wprowadzanych do sprzedaży. Natomiast średnia cena mieszkań znajdujących się w ofercie nie zmieniła się w porównaniu z poprzednim kwartałem, co wskazuje na szybką sprzedaż nowo wprowadzanej oferty.\n"Elastyczne podejście sprawiło, że dla deweloperów było to najlepsze 12 miesięcy w historii. W samym tylko 2016 roku, przez dziewięć miesięcy sprzedali niemal tyle, ile przez cały rok 2014. Jeśli to tempo się utrzyma, w styczniu będziemy mówić o kolejnych rekordach" - podsumowała Kuniewicz.


Jaworscy policjanci wsparli wolontariuszy - Jawor\nPiątek, 10 kwietnia 2020 o 15:36\npolicja wolontariusze zbiórka żywności nie wstydź się nieść… covid-19\nP.B•10 kwietnia 2020 o 19:13 Dziękuję w imieniu całego sztabu\n– Kiedy wolontariusze z Jawora poprosili o wsparcie w zakupie żywności dla potrzebujących mieszkańców naszego miasta, mundurowi od razu zareagowali i szybko zorganizowali pomoc – informuje asp.szt. Ewa Kluczyńska w/z oficer prasowy KPP w Jaworze.\nPolicjantka dodaje, że funkcjonariusze z Komendy Powiatowej Policji w Jaworze "za własne pieniądze zakupili nie tylko żywność długoterminową, ale także pampersy dla osób starszych oraz środki higieniczne". "Rzeczy te zostały przekazane jaworskim wolontariuszom NIE WSTYDŹ SIĘ NIEŚĆ POMOC/covid19, którzy rozdysponują zebrane przedmioty osobom potrzebującym" - wskazuje oficer prasowy KPP Jawor.\nRzeczy trafią do mieszkańców Jawora i powiatu jaworskiego jeszcze przed świętami.\n"Jaworscy funkcjonariusze po raz kolejny pokazali, że policjanci nie są tylko od egzekwowania prawa i karania mandatami, ale przede wszystkim chętnie pomagają drugiemu człowiekowi" - dodaje oficer prasowy.\nSpowodowała kolizję. Nigdy nie miała prawa jazdy\nEkspeeert•16 kwietnia 2020 o 13:09\nBieda paczka z polo marketu\nPj•11 kwietnia 2020 o 00:22\nJeśli tak to wielkie brawa dla jaworskij Policji. Taki odruch od serca teraz dla wielu potrzebny. Życzę Wszystkim zdrowia, spokoju i więcej takich ,,akcji,, nie tylko ze strony policji. Zawsze bądźmy ludzmi...\nP.B•10 kwietnia 2020 o 19:13\nDziękuję w imieniu całego sztabu


Amazon sprzedaż - Amazon obsługa - Zatowarowanie Amazon | E-prom, Katowice • Wrocławiak 452683\nPozycjonowanie strony internetowej jest usługą dzięki której wzrasta pozycja w wyszukiwarce Google Państwa strony internetowej, sklepu www. Ma bezpośrednie przełożenie na zwiększanie sprzedaży, obrotów, znajomości marki.\nPozycjonujemy wykorzystując takie metody jak:\nNr ogłoszenia: 452683\nDodano dnia:\t 05.03.2019r.\nMolotok jest to należącą do grupy Allegro rosyjską platformą sprzedażową. Tworzy ona niepowtarzalne warunki sprzedażowe oraz możliwość zaciekawienia swoją...\nTransport i przeprowadzki 433


Stalingard 2.0 cz.2 – Rafał Bauer – o biznesie bez ściemy\nArabska wiosna przyniosła „wolność” i „demokrację” i wszystko było by pięknie gdyby nie to, że cztery lata później sytuacja uległa diametralnej zmianie. Fundamentaliści islamscy wymknęli się spod kontroli, a bojownicy których jeszcze niedawno media nazywały „bohaterami spod Aleppo” zamienili się dzisiaj w terrorystów Państwa Islamskiego. Gdzie popełniono błąd? W Afganistanie, bojownicy ciągle potrzebowali pieniędzy. W Syrii i Iraku również ale……..okazało się, że są w stanie zadbać o nie sami. W jaki sposób?\nW Syrii kontrolują rejon Deir Az-zour, w tym największe syryjskie złoże ropy al-Omar z którego co ciekawe sprzedają ropę nawet dla swojego przeciwnika Asada :). Kontrola nad największą syryjską zaporą Tabqa nad jeziorem Assad daje im niebagatelny argument strategiczny podobnie jak kontrola tamy Falluja w Iraku i rafinerii w Baiji dzięki której trzymają w szachu rząd w Bagdadzie. Dzihadyści zdołali również opanować Mosul zyskując kontrolę nad ropociągiem którym iracka ropa trafia do tureckiego terminalu paliwowego. Niewiele brakowało aby zdobyli również Kirkuk ale w tym momencie swoją strategię znowu zmienili…. Amerykanie. Zniesienie zakazu sprzedaży ropy przez Kurdów pozwoliło tym ostatnim stanąć na nogi i przystąpić do kontrataku. Powyższe tym solidniej, że głównym celem amerykańskich nalotów na tereny kontrolowane przez Państwo Islamskie są …… obiekty związane z przemysłem naftowym. Waszyngton uważa, że bez dochodów islamistów łatwiej się zgniecie. Dla Kurdów to doskonała polityka. Ich do niedawna „wrogi” bo własny wybudowany z pomocą Rosjan ropociąg z pola Taq Taq stał się legalny a dodatkowo od maja 2014 wszedł w stan pełnej wydajności. Dzięki niemu ropa rafia do Turcji przez tereny niepodzielnie kontrolowane przez Kurdów.\nI kto wie jak dzisiaj wyglądał by front w Syrii gdyby nie wojna w Donbasie? Jak by nie było jeszcze w 2012 roku w porcie Taurus pojawiły się trzy okręty desantowe klasy Ropucha II ( nomen omen wybudowane dla ZSSR w Stoczni Północnej w Szczecinie ) a światowe media spekulowały czy rosyjska piechota morska niebawem wejdzie do akcji po stronie wojsk Assada. Ale Ropuchy nie zacumowały a w przyszłości nie zacumują tu również Mistrale których postanowiła nie dostarczać Rosji Francja. Przypadek? Raczej nie. Inna sprawa, że dzisiaj rosyjskie siły desantowe zaangażowane są gdzie indziej. Ale trudno się również spodziewać aby Amerykanie pozostawili na łasce losu swój własny produkt jakim jest państwo islamskie. Tylko ono może przysporzyć Rosji poważnych kłopotów. Czarny sztandar dżihadu może niebawem zawitać w granice Rosji.\nChoć Machaczkała, Groźny, Nalczyk czy Władykaukaz, to miejsca w których ulokowano twierdze jeszcze w czasach imperialnej ekspansji carskiej Rosji, to dzisiaj we wschodnich rejonach północnego Kaukazu rządzą bardziej pół mafijne rodzinne klany niż politycy sterowani z Moskwy. Powodem jest skrajna bieda i …… postępująca derusyfikacja. W republikach które formalnie stanowią cześć Rosji, na prowincji rządzi szariant. Tu podobnie jak na terenach opanowanych przez Państwo Islamskie w Syrii i Iraku, organizacją relacji społecznych zajmuje się nie państwo ale mułłowie. Nie jest zatem przypadkiem, że tutejsi wrogowie Rosji, przeformowali się właśnie w Kalifat Kaukaski. Po co? Tylko tym sposobem można próbować zapanować nad tutejszą mieszanką narodową dla której jedynym spoiwem jest rozmaicie wyznawany islam i……. język rosyjski.\nDestabilizacja Rosji musi się zacząć dokładnie tam gdzie u schyłku ZSSR dała najlepsze rezultaty czyli właśnie na Kaukazie. Dzisiaj wybuchają tam bomby które mają pokazać ludności, że Kalifat Kaukaski walczy ( Machaczkała 2012, dwukrotnie Wołgograd 2013, Groźny 2014 ) jutro ataki przeniosą się na instalacje przemysłowe w myśl zasady iż nic lepiej nie utoruje drogi niepokojom społecznym niż zachwianie establishmentu opartego na koncesjonowanym handlu surowcami. Inspiratorzy rewolty muszą się jednak śpieszyć. Na wschodnim brzegu morza kaspijskiego kształtują się już nowe stosunki którymi zachwiać nie będzie tak łatwo. Uzbekistan i Turkmenistan to „republiki prezydenckie” czyli de facto koncesjonowane w Moskwie dyktatury jeszcze niedawno trzymane na dolarowej smyczy przez Rosję. Tyle, że Turkmenistan jeszcze niedawno eksportujący 70% swojego gazu przez Gazprom, dzisiaj ma już dwu równych partnerów i choć od Pekinu nie zamierza się uzależnić podobnie jak od Moskwy to w przypadku zablokowania kanałów eksportu na zachód po prostu nie będzie miał wyboru. Podobnie Uzbekistan którego prezydent znany miłośnik tortur jest nieustająco fetowany w Waszyngtonie nawiguje już w raźnie w kierunku wschodnim. Broń kupuje co prawda nadal w Rosji, ale armię szkolą mu amerykańscy doradcy. Owo egzotyczne status quo tłumaczy potencjał mobilizacyjny tamtejszej armii szacowany na nie mniej niż 300 tysięcy słynących z waleczności żołnierzy. Powyższe nie zmienia najważniejszej kwestii: na gracza numer jeden wyrastają w tym regionie Chiny i to one w długim okresie ustalać będą tutejsze standardy. Tu wielkich niepokojów się już zasiać najprawdopodobniej nie da.\nKurs na wschód, skutecznie przenosi byłe sowieckie republiki do chińskiej strefy wpływów której takie duperele jak brak demokratycznych standardów nikomu nie utrudniają politycznych działań. Państwo Środka staje się wielkim rynkiem zbytu skutecznie konkurującym z Europą. Może się niebawem okazać, że swoje geopolityczne priorytety zmieni również sama Rosja tym bardziej, że sprzyja temu geograficzna mapa jej zasobów.\nSceptycy twierdzą co prawda, że chińskie siły zbrojne rozbudowywane są właśnie po to aby pewnego dnia rozciągnąć władzę Pekinu nad bogactwami Syberii. Światopogląd konfucjański może jednak pouczyć towarzyszy chińskich, że znacznie lepiej stosować standardy amerykańskie i zamiast zdobywać wygodniej jest kupować. Potrzebne są do tego rzecz jasna swobodnie drukowane pieniądze ale to może wydarzyć się już niebawem gdy Juan stanie się powszechnie akceptowaną walutą ekwiwalentna. A chińska armia? Zostanie użyta tam gdzie okaże się najbardziej efektywna. Jeśli Rosja będzie słaba, atrakcyjnym może się okazać zajęcie jej terytoriów. Jeśli się umocni, ważniejsze stanie się kierowanie wojska tam, gdzie pieniądze nie gwarantują stabilnego prowadzenia interesów. Takich obszarów chińczykom nie brakuje. O stabilność interesów w Afryce dba na razie rachityczne prawo. Prędzej czy później do egzekucji praw potrzebna będzie siła militarna.\n7 comments on “Stalingard 2.0 cz.2”\n2 stycznia 2015 at 12:45\nBędąc w Chinach zauważyłem, że całkiem sporo miejsca w njusach zajmują sprawy Afryki i to całkiem „przyziemne”, ale zawsze w połączeniu z Państwem Środka w tle. Myślę, że w przeciągu kilku najbliższych lat (ceteris paribus of kors) dla tamtejszej ludożerki naturalnym będzie traktowanie tej części świata (Afryki) jako…swojej. Budowanie percepcji trwa w najlepsze.\n5 stycznia 2015 at 19:01\nWarto zauważyć, że w zasadzie od początku „naszego” świata Afryka była „czyjaś”. Tyle że do lat 60tych spierały się o nią dawne imperia a do 90tych Ameryka i Sowiet blok. Potem zostawiono ją w zasadzie samej sobie. Chiny doskonale wykorzystały sytuację i co ciekawe są pierwszym kolonizatorem który ma potencjał ogranizacyjny i ludzki aby się za Afrykę zabrać, że tak napiszę „en masse”….\n3 stycznia 2015 at 13:48\ntrzeba przyznać amerykanom, że im to państwo islamskie się udało\nmoze namieszać na kaukazie, a obecność na Bliskim Wschodzie powoduje, że od Saudów płynie dokładnie tyle ropy ile zdecydują w Waszyngtonie,\nSprytnie wymanewrowali (na razie) Chinczyków którzy jakby się nie starali to monarchi Saudów bezpieczeństwa nie zapewnią\nDlatego też Kitajce, na pewno pojawią się w Afganistanie, wzorem ich rozbudowanej obecności w Pakistanie. Brakuje im jeszcze silnej floty ale jak wiadomo pracują na tym odcinku bardzo mocno. W chwili gdy osiągną zdolność strategiczną do zablokowania cieśniny Ormuz Saudowie się z nimi będą musieli liczyć….\n3 stycznia 2015 at 17:13\nGratuluje przeglądu sytuacji. Myślę, że można to spokojnie porównać do wielowymiarowych szachów… Szkoda, że elity polityczne mamy takie tępe.\nWracając jednak do pytania postawionego na samym początku, to jak mógłby wyglądać podział sił w III WŚ? Jest w sumie 3 dużych graczy (EU nie liczę) i trochę trudno dzieli się to przez 2;)\n5 stycznia 2015 at 19:12\nNa początek dygresja: minister który przejdzie do historii jako autor słynnej sentencji „chuj, dupa i kamieni kupa” był jednym z niewielu ministrów z doskonałą wiedzą z zakresu geopolityki i strategii międzynarodowych a w szczególności wschodnich. Zabrakło mu jednak innych kwalifikacji jak widać znacznie ważniejszych i bardziej przydatnych w rządzeniu na naszej szerokości geograficznej:)\nJeśli idzie o IIIWS to jej „światowość” jak sądzę będzie miała charakter ekonomiczny a nie ludzko militarny. Wielkich mas białych ludzi się nie da zmobilizować za powodów politycznych toteż szereg konfliktów które w pewnym momencie zasłużą na to miano angażować będzie tradycyjne potęgi militarne plus lokalnych „wodzów”mniejszego i większego autoramentu. Tacy na przykład Uzbecy posiadają teoretycznie małą ale ostrzelaną armię która namiętnie walczyła w Afganistanie w którym nota bene żyje spora uzbecka społeczność.\n20 listopada 2017 at 22:12\nco za bzdury… pobożne życzenia upadku Rosji kończyły się zawsze tym samym: Paryż 1814, Berlin 1945, itd. – teraz nie będzie inaczej.


Aster - recenzje\nDostałem od Mojej Niewiasty w ramach prezentu ;) Bardzo ciekawa propozycja dla tych co lubią historię, a także dla młodszych, którzy chcieliby choć odrobinę rozszerzyć to czego uczą w szkołach. Gra nie jest wbrew pozorom prosta, Ja z moją dziewczyną musieliśmy się solidnie napocić żeby wygrać. Na prawdę dużo zależy od wychwycenia umiejętnego balansu na planszy, losowość zdarzeń też ma niemały wpływ. Tak czy inaczej rozgrywka wciąga, zasady są zrozumiałe, przyjemnie jest wydana pod kątem graficznym, a walor historyczny jest ciekawym dodatkowym smaczkiem. Jako fan gier kooperacyjnych mogę ją z czystym sumieniem polecić innym i postawić 4. Dobry, solidny produkt.\nMoim zdaniem bardzo dobry produkt. Solidnie wykonany o przyjemnej dla oka szacie graficznej (no może poza tandetnymi, od czasu do czasu, ilustracjami profesji) i na prawdę przyzwoitym tłumaczeniu. Mechanika poprawiona względem wydania pierwszego. Widać wyraźny balans między rasami oraz w schematach rozwoju postaci. Poprawiona i rozwinięta magia. Jeśli lubiłeś 1 edycję WFRP, to z czystym sumieniem mogę polecić Ci wydanie 2. Nie będziesz zawiedziony.\nCiekawy dodatek do Podręcznika podstawowego. Ot garść pomysłów, trochę reguł w jednym miejscu zebranych oraz gotowe postacie dla leniwych (zarówno graczy jak i Starostów Gry - do rzucenia w ramach oponentów) Ogólnie bez jakiejś kosmicznej rewelacji, ale pożyteczne.\nZaiste każdy, kto Rzeczypospolitą sarmacką miłuje, snadnie znajdzie dla siebie krotochwilę niejedną :) Bardzo dobry produkt, znacznie lepszy pod kątem mechaniki względem pierwszej edycji. Rozwinięty min. o postacie kobiece. Zachowuje niepowtarzalny klimat (wręcz nim ocieka!) Polski szlacheckiej. Kopalnie wiedzy i różnych smaczków odnośnie uzbrojenia szlachty polskiej (i nie tylko) oraz organizacji ówczesnego Państwa. Cokolwiek bym tu nie napisał to i tak będzie za mało. Polecam gorąco!\nŚwietny produkt, spełniający wszystkie moje oczekiwania co do jakości i zawartości, dostarczony terminowo, w doskonałym stanie i rozsądnej cenie. Niezbędny dla wszyskich fanów Świata Mroku, szczególnie tych, którzy nie lubią czytać pdf-ów po angielsku.\nŚwietny produkt, spełniający wszystkie moje oczekiwania, dostarczony terminowo, w doskonałym stanie. Niezbędny dla wszyskich fanów Świata Mroku, szczególnie tych, którzy nie lubią czytać pdf-ów po angielsku ;p


uwaga, nowe słowo: zombeing - i-D\n07 Czerwiec 2016, 8:20am\nuwaga, nowe słowo: zombeing\nPowroty z wirtualnych zaświatów...\nPewnie często przeglądając Instagram albo Facebooka napotykasz na zdjęcia swoich znajomych, ale to już nie do końca twoi znajomi, bardziej ktoś z przeszłości, kogo ledwo pamiętasz. Jeśli nie jesteś osobą publiczną, która z zasady nie zna większości ze swoich followersów, wraz ze wzrostem liczby nawiązanych wirtualnie kontaktów, coraz ciężej przychodzi ci przypomnienie sobie, skąd właściwie znasz konkretną osobę. A kiedy ta osoba zaczyna lajkować twoje posty i zdjęcia, sytuacja robi się dziwaczna. To już nie do końca człowiek, ale wirtualna postać, która wraca z zaświatów i staje się zombie.\nCzym charakteryzują się takie internetowe zombie? Przede wszystkim duża część z nich nie ma nawet twarzy. Zastępują ją zdjęcia jedzenia albo setki fotek z dzieciakami. To już zupełnie uniemożliwia rozpoznanie, kto właściwie nagle został (ponownie) twoim fanem na Facebooku i lubi wszystkie treści, które udostępniasz. Niepokojące jest też to, że zombiaki, jak przystało na nieumarłych, prowadzą życie, ale tak, jakby go nie mieli. Nie mogą zjeść posiłku bez wrzucenia jego foty, na wakacjach nie odpoczywają, ale cały czas dzielnie obfotografowują basen, palmy i pokój hotelowy.\nNajbardziej niepokojące są jednak konsekwencje takiego budowania relacji. W jednym momencie możesz stać się duchem (nagle zrywasz z kimś kontakt, przestajesz odpisywać na wiadomości, patrz: ghosting), a potem powrócić jako zombie, żeby dodatkowo namieszać drugiej osobie w głowie. Szczególnie, jeśli „nawiedzasz kogoś", z kim byłeś. Takie niejasne komunikaty często powodują lawinę domysłów i dalszych niedopowiedzeń. A przecież łatwiej byłoby się spotkać, wyjaśnić sobie wszystko, jak za starych dobrych lat, kiedy mama pozwalała nam używać komputera przez godzinę dziennie. Wtedy żaden znajomy nie znikał bez śladu, żeby po latach powrócić...\nUwaga, nowe słowo: thirst trap\nUwaga, nowe słowo: femvertising


Podsumowanie Tygodni #3 i #4Napisane przez Xaville McTireliath, dnia 2019-01-08\nMinął niedawno czwarty tydzień nauki w naszej Akademii; podczas minionego tygodnia mieliście możliwość uczestniczyć w zajęciach lekcyjnych, ale również w zajęciach i/lub klubach lub organizacjach pozalekcyjnych, na których obecność oraz aktywność również jest nagradzana należytymi punktami oraz galeonami! Ponad to w naszej Akademii każdy dom, który wykazał największą aktywność w danym tygodniu roku szkolnego zostaje wyróżniony poprzez złotą Tarczę Aktywności. Więcej o tym przedsięwzięciu dowiedzieć możecie się [TUTAJ].\nMamy przyjemność ogłosić, że najbardziej aktywnym domem w III oraz IV tygodniu Roku Szkolnego został dom:\nzdobywając kolejno 1913 oraz 151 punktów.\nPrzypominamy również, iż w końcu ruszyła nasza szkolna gazetka "Hedwiga", do której - oprócz stałej redakcji - każdy członek naszej społeczności może napisać artykuł i wysłać go sowią priorytetową na adres redakcja.hedwiga.amg@gmail.com. Nie zapomnijcie się podpisać! Nasza szkolna gazetka znajduje się [POD TYM] świstoklikiem. Gorąco zachęcamy do czytania!\nW naszej szkole organizowane są również wszelkiego rodzaju kluby i kółka, chociażby takie jak Klub Pojedynków prowadzony przez prof. Arsena McTireliath oraz prof. Alexadrę Snape lub Kółko Małego Alchemika, prowadzone przez prof. Elisabeth Momente-McTireliath. Na obu tych wydarzeniach każdy członek naszej skromnej społeczności ma okazję zdobycia masy punktów oraz galeonów, które niezbędne okazać się mogą podczas wizyty w Wiosce Grymuar...


Brat naszego Gombra\nData dodania: 10 maja 2011\nW telewizji pokazali. Brat naszego Boga, to w teatrze. Teatr beatyfikacji JP II, Polaka, odcinek serialu trwającego już miesiące (lata? wieki?). Płyta z otwieranego grobu papieża, odkręcona płyta w Smoleńsku, ząb i krew błogosławionego, żądania nieufnej wdowy: ekshumujcie. Trochę wcześniej: łzy skoczka i cały naród nosi wąsy jego, bo on odchodzi. Kubica, rocznica, trans.\nBo potem jeszcze, potem i przedtem (daty są nieostre, jak obraz w starym odbiorniku) kamera zagląda w okna włoskiego szpitala, zastanawiając się czy on, nasza duma i chwała, wróci jeszcze na tor, do formy i Formuły. Zagląda tak samo, jak wtedy, gdy w Rzymie podglądała okna innego szpitala, czekając na koniec, wiedząc, że papież odchodzi. Najazd, zbliżenie, cięcie.\nKrzyże, pochodnie, białe kitle, barwne szaty liturgiczne, flagi i transparenty. A w święto narodowe igrzyska na trawie: pały i metalowe sztachety, klubowe szaliki i bandyckie kominiarki, race i gumowe kule, bluzgi i zaciśnięte zęby. Serial żywi się emocjami, bez nich nie istnieje. Księgę zamyka wiatr, już nikt nic nie czyta, wystarcza papka z obrazków. Homo videns, szklana pogoda. Niektórzy wyłączają odbiorniki, przestrajają się na nadawanie. Tylko czy mają jeszcze do kogo?\nW deszczowe sobotnie popołudnie we Wsoli Inga Iwasiów, w bardzo dobrej rozmowie z Dominiką Świtkowską („naszą Dominiką”), której przysłuchuje się zaledwie kilkanaście osób. Pewnie pora i pogoda trochę nie te, a i pani Inga, choć czytającym znana dobrze, to mało obecna w telewizorze. Pytana o Gombrowicza, mówi o jałowej lekturze, o tym, że nie przerobiliśmy jego lekcji. Odkąd został włączony do kanonu, przestał inspirować – o tym we Wsoli już kilkakrotnie mówiono. Wszyscy wiedzą, że jest, odłożony na półkę, ukryty między okładkami. Kanonizowanych się nie studiuje, ich się ogląda. Najlepiej przez szybę.\nGdzieś obok tamtych tłumów i naszej garstki toczy się normalne życie. Tak zwane: normalne. Banał, ale trzeba o nim pamiętać, by nie usłyszeć diabelskiego głosu z Nie-boskiej: powieść układasz. Przed spotkaniem z panią Ingą czekam na autobus do Wsoli. Do greckiej knajpy naprzeciwko przystanku podjeżdżają samochody, parkują pod reklamową tablicą, zapraszającą na wesele i stypy. Wysiadający ubrani raczej na czarno, więc stypa. Witają się na schodach, całują, ściskają, spotykają-po-latach. Restaurację wybudowano sprytnie przy rondzie, stąd rozchodzą się drogi na Kraków, Warszawę, Lublin i Rzeszów. Posileni obiadem i rodziną za godzinę, półtorej, wyruszą do siebie, do życia. Będą pamiętać przez chwilę, potem może z okazji rocznic. Zwyczajnie, prywatnie.\nW kwietniu, wśród wielkich rocznic i świąt, minęła mniejsza: czterdziesta rocznica śmierci Jerzego Gombrowicza, „mniejszego brata” naszego Gombra. We wspomnieniach, które do wydania przygotowuje nasza Dominika, Jerzy szlachetnie urasta i brązowieje. U Siedleckiej stary stangret wspomina, że mądry był z pana Jerzego pan, bo przeczuł wszystko, przeczuł utratę, więc o majątek nie dbał i bawił się, ile wlezie. Birbant, rubaszny i przyjacielski. Wojnę przeżył patriotycznie: na internowaniu w Rumunii, chadzając do teatrów, studiując sztukę. We wspomnieniach z powojnia raczej nauczyciel młodzieży, animator kultury, organizator i recenzent. Czy pisując mozolnie recenzyjki z prowincjonalnych przedstawień kielecko-radomskiego teatru smażył się w piekle braterskiej zazdrości? Czy raczej próbował się ogrzać w sławie brata, na początku tylko rodzinnej, środowiskowej, potem już powszechniejszej, światowej? A może bycie „człowiekiem kultury” dawało wtedy odrobinę wolności?\nTrudny temat: przystosowanie Jerzego do nowego ustroju. Jako jedyny z Gombrowiczów tak przystosowany; pan redaktor wygłaszający pogadanki dla robotników „Waltera” o wyższości nowego ustroju. A na Żeromskiego pod trzydziestym półoficjalne kasyno, noce z brydżem, z dobrym jedzeniem i wyśmienitymi nalewkami, za niewygórowaną cenę. Danina płacona ustrojowi za zgodę na życie bez etatu. Czy Witold pisywał do Jerzego tak rzadko z ostrożności, by mu nie szkodzić, czy z niechęci do mimikry? Potrzeba by z sześćdziesiąt dolarów, na rodzinny grobowiec – pisał Jerzy do Witolda. Mnie bardziej interesują żywi – odpowiadał Witold. Czy przysłał dolary?\nInga Iwasiów mówiła w deszczową sobotę, że jej powieści są również po to, byśmy zastanowili się, czy nie jesteśmy zbyt wymagający wobec swojej biografii i historii. Jest takie zdjęcie z przedwojennej Wsoli, moje ulubione. Rodzina w salonie, ustawiona i udrapowana, w przerwie nudnych towarzyskich obowiązków, w przerwie bycia ze sobą. Wszyscy mają w oczach jakieś szaleństwo i udrękę, rozpaczliwość, jak u uwięzionych zwierząt. Jerzego na zdjęciu nie ma. Gdzie jest? Zabawił za długo w Radomiu? U Wierzbickiego czy gdzie indziej? Stangret zamarza na koźle, bo Gombrowicz zapomniał go odesłać do Wsoli, jak pożali się po dziesiątkach lat pani pisarce.\nIm jestem starszy, tym lepiej go rozumiem. I nabieram – wcale nie radosnego – przekonania, że Jerzy, ten brat naszego Gombra, jest bardziej nasz niż wielki i wymagający Witold. Który by pewnie dostał Nobla, gdyby nie umarł, więc naszym, rodaków, obowiązkiem jest nieustannie go kanonizować.\nHomowiadomo, czyli nie oceniaj po okładce\nData dodania: 28 kwietnia 2011\n„Niech Pan wie, że nie jestem i nigdy nie byłem HOMOSEKSUALISTA, ale od czasu do czasu mam zwyczaj robić to, kiedy mam ochotę” – pisał Witold Gombrowicz do Juana Carlosa Gomeza, broniąc się przed stereotypem. Dziś znów należałoby go bronić. Poniekąd znów przed gejem i jego obrońcami, którzy Gombrowicza użyli jak retorycznej pałki do walki z ciemnogrodem.\nJako broń w arsenale poprawności politycznej pojawił się Gombrowicz w głośnej radomskiej awanturze o „Żywą Bibliotekę”, akcję mającą oswajać z innościami i odmiennościami, także seksualnymi. W Radomiu żywymi książkami mieli być między innymi: matka niepełnosprawnego dziecka, alkoholik, wegetarianin, dwaj księża (niekatoliccy) oraz homoseksualista. I o niego właśnie rozpętała się awantura, bo swoją szansę zwietrzył pewien bardzo prawicowy radny, dotychczas znany głównie z tego, że nie był znany. Jest za to piśmienny, więc słał listy pełne oburzenia przeciw „propagowaniu dewiacji w miejskiej placówce”. Prezydent miasta na listy zareagował: ustami swego zastępcy, stuprocentowego hetero. „Przekonał” on dyrektorkę Resursy Obywatelskiej, by homoseksualny tom zdjęła z półki albo bibliotekę pogoniła precz. Dyrektorka uległa i wtedy ostro zareagowały nie tylko media, ale i liczne nieuprzedzone organizacje społeczne z całej Polski. Radny homofob tryumfował, bo tą – podejrzewam, że cyniczną – zagrywką wywalczył sobie dobre miejsce na liście kandydatów do parlamentu.\nHomoskandal w mieście, o którym Gombrowicz wyrażał się mniej niż rzadko, ale za to zawsze niepochlebnie, pokazał jednak zjawiska poważniejsze niż jeden czy drugi polityk z burleski. Pokazał słabość polskiej demokracji i debaty publicznej. Nie chodzi mi o zaklęcia, którymi w walce o tolerancję posługiwali się aktywiści i niektórzy komentatorzy, mówiąc, że ktoś taki jak ów radomski radny wyleciałby z polityki w każdym „normalnym” kraju. Wystarczy poczytać, co mówią różni skrajni prawicowcy czy lewacy w normalnej Francji, Holandii, Niemczech czy Finlandii. Nie uważam też – inaczej też niż zwolennicy politycznej poprawności – że w publicznym dyskursie nie ma miejsca na takie wypowiedzi jak protesty radnego A. Wybrało go przecież ze dwieście osób, myślących podobnie jak on i póki radny nie łamie prawa, może (a nawet ma obowiązek) w imieniu tej garstki wyborców mówić, co myśli. Wolność słowa jest takim samym konstytucyjnym prawem jak wolność wyboru orientacji seksualnej.\nAntydemokratycznym skandalem jest natomiast działanie prezydenta miasta. Nie wolno mu zapominać, że choć władzę dał mu werdykt wyborców, to jednak nie wszystkich. A publiczne instytucje i publiczna przestrzeń są własnością wszystkich obywateli miasta, także tych głosujących na innych lub nie głosujących wcale. Również i tych, których gej w Żywej Bibliotece nie razi. Ideologiczne zakazy czy naciski wobec szefa miejskiej placówki kultury to zwyczajne ograniczanie wolności. Na odległość śmierdzące komuną. I tyle. Elementarz.\nGorzej, że w tym sporze również druga, „postępowa” strona używa czasem języka władzy, posiadania, przemocy i wykluczenia. Czyżby nie było wolności dla wrogów wolności? Sama idea Żywej Biblioteki, idea otwartej rozmowy, opisana została za pomocą słów o mocnej konotacji: wypożyczenie (więc i własność), regulamin, katalog. Wypożyczanie żywych ludzi w cywilizacji wciąż pamiętającej straszliwy wiek XX, wiek reifikacji człowieka, to nie najlepsza metafora. Na dodatek sam pomysł wydaje się zaczerpnięty nie tyle ze świata książek, co z rynku telewizyjnej rozrywki. To taki szlachetny i „postępowy” talk show, rodzaj menażerii, w której homoseksualistę (za)poznaje się podobnie jak babę z brodą. Musi być akcja i sensacja. I pikanteria. I homofob, którego można napiętnować.\nPrzeciwników Żywej Biblioteki obrońcy tolerancji potraktowali nie tylko konstytucją, ale i Gombrowiczem, odpytując z lektur i dalszych losów Festiwalu Gombrowiczowskiego. Wszak Gombro – mrugali znacząco – do przygód z chłopcami w portowych zaułkach się przyznawał… Nie wiem jednak, czy używający tak Gombrowicza zastanowili się, po której byłby dzisiaj stronie? Czy w ogóle po którejś chciałby być? Czy pamiętali, z jakim dystansem odniósł się do paryskiej rewolty ’68 roku. Albo jak przestrzegał polską kulturę i Polaków przed „doganianiem” Zachodu i upodabnianiem się do niego na siłę. (Nie wiem, czy argument, że Żywa Biblioteka to akcja rekomendowana przez Radę Europy do Gombrowicza by przemówił.) Przede wszystkim jednak przestrzegał Gombrowicz przed zniewoleniem formą, przed stereotypem, przed światem, w którym epitety i etykiety zastępują samodzielność myślenia. W którym rezygnuje się z wolności jednostki na rzecz odruchów stadnych. Ostrzegał chyba nadaremno, skoro w sporze o wolność geja pojawił się jako służąca postępowi retoryczna pałka.\nCały ten spór, podobnie jak polska debata publiczna, potwierdza Gombrowiczowską wizję świata. Ustanawiamy się we wzajemnej relacji z Innym, raczej przemocą niż po dobroci. Jeśli ta relacja jest wyłącznie pojedynkiem na miny i krzyki, to choćby był on toczony w imię szlachetnych nawoływań do tolerancji i dialogu, skończy się jak u Gombrowicza: wielką kupą splątanych w walce i rywalizacji ciał, które już nawet nie będą pamiętały, o co poszło i kto zaczął. I nie będzie wiadomo, gdzie ręka, gdzie noga, a – przede wszystkim – gdzie mózg.\n[Witold Gombrowicz, fot. Bohdan Paczowski]\nKultura się liczy! – wierzy urzędowy optymizm. Kultura się z wami policzy! – przedrzeźnia ministerialne hasło artystyczna opozycja. A racja jak zwykle ułożyła się pośrodku: z kulturą się liczą, jeśli da się ją policzyć. Oto dowód z ostatnich dni.\nW ubiegłym tygodniu w moim rodzinnym mieście otwarto galerię handlową. Pierwszą taką w powiecie. Dlaczego tym banalnym wydarzeniem zajmuję czas (to pieniądz) czytelnikom bloga o tematyce kulturalnej? Bo jak zauważył w przemówieniu pewien Bardzo Ważny Decydent, nowo otwarta galeria pokazuje nie tylko nową jakość zarządzania przestrzenią w mieście, ale także nowy styl zagospodarowania wolnego czasu, czyli kultury. Według BWD współczesna kultura w dużej mierze realizuje się w tego typu obiektach.\nNa miejscu, gdzie powstał bazar z kamienia, wielu tutejszych marzycieli (jak to było u Kofty: „tych inteligentów tych, docentów”) widziało budynek filharmonii, tworzący razem z pobliskim teatrem i nieodległą galerią sztuki nowy rynek miejski, miastotwórcze centrum kultury. Nie mam jednak złudzeń, że to nie owi marzyciele, lecz właśnie samorządowcy trafnie odczytali zapotrzebowanie społeczne, decydując, jak nowa radomska agora ma wyglądać. Przecież większości elektoratu kultura w galerii wystarcza. Oczywiście można rwać szaty z tego powodu – tym bardziej, że o nowe szaty w nowej galerii nietrudno. Czy nie lepiej jednak otworzyć się na dobre strony otwarcia?\nKultura się liczy. Dosłownie. Umberto Eco zaproponował przed trzydziestu laty w felietonie pod wymownym tytułem „Ile kosztuje arcydzieło?”, by „zastosować rygorystyczną i chłodną logikę ekonomii do dzieł artystycznych”. Proponowana przekornie przez Eco metoda urynkawia literaturę na tyle, że śmiało może ona stać się towarem z galerii handlowej. Złośliwiec Eco proponuje genialnie prostą klasyfikację wybitnych powieści – według tego, ile musieli wydać ich autorzy, by poznać rzeczywistość, którą następnie opisali.\nWeźmy na przykład takiego Manna. „Czarodziejska góra to nie żarty: pobyt w sanatorium, czapka, firma Hansa Castorpa nie przynosząca dochodów. Nie mówiąc już o Śmierci w Wenecji, wystarczy pomyśleć, ile kosztuje pokój z łazienką w hotelu na Lido(…)”. Jeszcze droższy jest Portret artysty z czasów młodości Joyce’a, „gdzie trzeba wziąć pod uwagę jedenaście lat nauki u jezuitów, następnie Conglowes Wood, Belvedere i University College, plus książki”. Co innego „Komu bije dzwon” Hemingwaya. To arcydzieło kosztowało bardzo mało: „podróż do Hiszpanii odbyta nielegalnie, w towarowym wagonie, wikt i mieszkanie na koszt republikanów, dziewczyna w śpiworze, nie trzeba nawet płacić za pokój na godziny”.\nW kontekście historii literatury pisanej według kryterium wydatkowego intencje radomskich samorządowców nabierają nowego, szlachetniejszego wymiaru. Zaś twierdzenie, że z nowej galerii najbardziej cieszą się galerianki, bo nie muszą już jeździć do pobliskiej Warszawy czy (o zgrozo!) jeszcze bardziej pobliskich Kielc, staje się małostkową złośliwością wiecznie niezadowolonych inteligentów („tych docentów, tych”). Prawdziwymi beneficjentami decyzji światłych zarządców miejskiej przestrzeni są bowiem artyści, którzy bez zbędnych kosztów podróży będą mogli tworzyć sztukę krytyczną, opisującą te biedne dziewczęta uciskane za pomocą paternalistycznych stereotypów opresyjnego społeczeństwa i sprowadzane na zła drogę poprzez konsumpcjonistyczne wzorce zachowań w służbie bezwzględnego kapitału. Uff…\nSamorządowi władcy przestrzeni wiedzą, co czynią. Może i nowe radomskie arcydzieła nie będą aż tak tanie jak „Komu bije dzwon”, ale na pewno nie będą wymagały wspinaczki na Czarodziejską Górę. Wystarczy spacer po galerii.\n[fot. Jan Bułhak, hale targowe w Nowogródku, ze zbiorów Muzeum Literatury]\nW czasach kompletnie spostponowanych i zdekonstruowanych twierdzenie, że literatura może komuś uratować życie, wydaje się anachronizmem, naiwnością, czystym wariactwem. Byliśmy ponoć świadkami końca paradygmatu romantycznego i wiemy dobrze, że literatura nie zbawia i nie wybawia jako w niebie, tak i na ziemi. A jednak…\nStanisława Cichowska, pasierbica i towarzyszka życia Janusza Gombrowicza, opowiedziała Joannie Siedleckiej, jak Witold – a właściwie jego literatura – uratował życie swojemu bratu, gdy ten trafił do obozu koncentracyjnego w Mauthausen:\n„…któregoś dnia brano więźniów setkami do gazu. Janusz był już w jednej z nich, gdy nagle jakiś szrajber, Polak, krzyknął:\n– To ja – mówi Janusz.\n– Tak – mówi bezwiednie Janusz, bo co to w końcu za różnica umierać jako Janusz czy Witold?\n– Pisarz? Autor Ferdydurke? – pyta ten dalej i nie czekając na odpowiedź, wyciąga Janusza z szeregu. Janusz nigdy więcej już go nie widział i nie dowiedział się, kto go uratował. Czy ten szrajber wykonywał czyjeś polecenia? A może sam znał lub czytał Witolda? (…) Po tym incydencie starano się odsuwać Janusza od najcięższych robót. W ogóle traktowano go jako pisarza, którego trzeba szczególnie chronić. Oczywiście niczego nie prostował i przeżył.”\nPrzyznać się muszę, że ten fragment reportaży Siedleckiej brzmiał mi zawsze jakoś niewiarygodnie, trochę jak scenariusz łzawego melodramatu z wojną w tle. Ale nie przypadkiem kolorowe pisma i autorzy scenariuszy serialowych tasiemców wystrzegają się „historii z życia wziętych” jak diabeł święconej wody. Zmyślone historie są „bardziej prawdopodobne” niż samo życie. Więc i na temat obozowej historii zapisanej przez Siedlecką zmieniłem w końcu zdanie. Niedawno, po tym, jak Wsolę odwiedził pewien pisarz nieznany. Odwiedził i opowiedział nam swoją historię.\nTen człowiek, nazwijmy go X, nagle stracił żonę i wszystko inne, co kochał. Potem było jak w serialu: rozpacz, samotność, depresja, i tak dalej, tak dalej. I jak w serialu – los się nagle odwrócił, szykując dobre zakończenie. Zupełnie jednak nieserialowe. Bo X zwariował. Oczywiście zwariował w pewnym sensie, to znaczy takim, w jaki wariują wszyscy, którzy nagle nad uciechy rzeczywistego świata przedkładać zaczynają czytanie, pożeranie cudzych myśli i fikcji. X zwariował na punkcie Gombrowicza. Twierdzi ni mniej, ni więcej, że to dzięki lekturze jego dzieł pokonał depresję i opanował myśli samobójcze.\nJa nie wiem, jak lektura na przykład „Kosmosu” może wyciągnąć kogoś z depresji. X to wie i mam nadzieję – opisze. Na razie nic jeszcze nie napisał. Jest możliwością pisania. Takim pisarzem, który nosi książkę w sobie. I w innych, gdyż X szuka innych ludzi, którym – jak jemu – Gombrowicz uratował życie. Chce spisać nie tylko swoje, ale i ich świadectwa. Bez innych świadectw pewnie swojego nie zapisze. Jesteśmy tylko wobec Innych, tak mówił Gombrowicz.\nSzaleństwo? Dziwactwo? A może raczej: dziwność? Dziwność istnienia. Więc niechże ktoś z nas opowie X-owi swoją historię.\n[fot. B. Paczowski]\nAferę medialną wywołało ostatnio sfinansowanie przez Ministerstwo Kultury haftowanych banerów z sugestią wobec zimy, żeby się wyniosła. Sfinansowanie przez ministra publikacji zawołania „Zimo wyp…” to moim zdaniem jeszcze nie skandal. Skandalem byłoby finansowanie przez ministra samej zimy.\nTa kończy się na szczęście, niezależnie od woli artystki-autorki banerów, ministra czy vox populi. Nasze przydrożne zacisze odżywa. Bo zimą, choć trakt przejezdny, to wszyscy spieszą do miejsc cieplejszych: zapiecków, kominków, Egiptów. Na stajanie u nas nie mają ochoty, gdy jeszcze tyle staji przed nimi. Omijają nas więc i zwykli wędrowcy, i co bardziej bogate orszaki. Trzej Królowie tu nie zaglądają, prezentami nie obdarowują, a oratoria wyśpiewuje nam na naszych sześciu hektarach wiatr. Zimą bardziej niż kiedykolwiek natura wciska się u nas w kulturę, jakby chciała ją zamrozić albo siebie ogrzać.\nWe Wsoli dokuczliwość zimy mierzymy w bażantach. W tym roku na zimowych kwaterach w naszym parku zjawiło się zaledwie kilka tych wspaniałych ptaków. I właściwie już w styczniu ogłosiły one odwrót zimy, bo wróciły w mniej cywilizowane okolice, rezygnując z darmowego ziarna. Rozmarzła przyroda karmi je wystarczająco.\nByć może to jednak nie łagodniejsza zima sprawiła, że porzuciły nas bażanty. Jesienią udało się wreszcie uporządkować stary sad, który ukrywał pałac przed jadącymi „siódemką”. Zgodny ze sztuką ogrodniczą ład zaprowadzony w zdziczałym parku zubożył go jednak. W chaszczach pomieszkiwały sarny, które żywiły się zakonserwowanymi pod śniegiem jabłkami, opadłymi z naszych jabłoni. Zadomowiły się tak bardzo, że nie uciekły do lasu nawet wtedy, gdy na świat przyszły młode. Aż do czasu, gdy do sadu wkroczyli kosiarze w pomarańczowych kamizelkach, z warczącymi chrapliwie kosami, którym chaszcze dawały mocny, choć bezskuteczny, odpór. Przerażone sarny miotały się po parku, klucząc między intruzami a rozkopanymi stawami i monotonnie skrzypiącą w nich koparką. Sarni exodus obserwowaliśmy przez okna na piętrze, aż do momentu, gdy zwierzęta zniknęły, zostawiając nas ze wzrokiem utkwionym w opustoszałej przestrzeni. Świat za szybą, którego chciałoby się dotknąć. Literatura.\nWe Wsoli natura i kultura skazane są na sąsiedztwo i przenikanie. Przed laty powstała nawet śmiała koncepcja aranżacji pałacowych wnętrz, wprowadzająca do muzeum te elementy przyrody, które Gombrowicz – choćby w „Kosmosie” – oswajał, czyniąc z nich znaki kultury. Koncepcja wylądowała na półce, ale natura i tak wciskania się do literatury nie zaprzestała. Również za sprawą bażantów. Poprzedniej zimy pomieszkiwało ich we wsolskim parku znacznie więcej. W ciągu dnia, zmarznięte, przesiadywały w ciasno zbitych stadkach pod krzakami, od czasu do czasu biegając po zaśnieżonych trawnikach i regularnie odwiedzając miejsca, gdzie wysypywaliśmy ziarno. Noce spędzały na wysokich drzewach. Nie wszystkie jednak. Któregoś lutowego dnia przymarzniętego do śniegu, martwego już, bażanta znalazł na naszym balkonie Zbigniew Kruszyński, który przyjechał do Wsoli na spotkanie autorskie.\nZastanawiałem się długo, dlaczego ten bażant nie schronił się na noc, wzorem innych osobników, na gałęzi drzewa? Ktoś wreszcie mi to wyjaśnił. Okazuje się, że nie wszystkie spotykane w lasach czy parkach bażanty rodzą się na wolności. Istnieją od dawna specjalne hodowle tych ptaków, gdzie trzyma się je aż dorosną, a następnie wypuszcza. Nie na wolność jednak, lecz pod lufy myśliwych, by ułatwić im sadystyczny triumf. Części z wypuszczanych ptaków udaje się uciec spod ostrzału. Jednak wychowywane w nienaturalnych warunkach, w naturze czasem przeżyć nie potrafią. Być może nasz bażant wpadł w mroźną pułapkę, bo wbrew instynktowi szukał schronienia tam, gdzie ludzkie obejścia i cywilizacja.\nWitold Gombrowicz na szczęście polowań nie lubił. A w kilka tygodni po znalezieniu zamarzniętego ptaka na naszym balkonie Kruszyński przysłał maila z wiadomością, że martwy bażant wszedł właśnie za sprawą jego nowego tekstu do historii literatury. Skoro hafty uliczne znajdą swoje miejsce w historii kultury (i mecenatu), to tym bardziej nasz bażant się w niej zmieści.\n[drzewo w Muzeum Gombrowicza, fot. Tadeusz Bielawski]\nKomentarze: komentarzy 5\nKochajcie swoich sponsorów\nWbrew tytułowi to nie będzie tekst walentynkowy. Choć będzie o pozytywnych uczuciach: hojności, życzliwości, wdzięczności. Niewymuszonych, nieobowiązkowych, bezinteresownych. O rozmowach na kulturalne tematy i na temat kultury. O mecenacie Państwa i Państwu mecenasach. Czyli kraina łagodności, Walentynowa kartka z różowym serduszkiem? Niezupełnie.\nW marcu kończy się czas na społeczne konsultacje „Paktu dla kultury”. Pakt zawarli Rząd RP i społecznicy, którzy nazwali się wymownie „Obywatele Kultury”. Dokument zawiera kilka doniosłych myśli, „co nie nowe”: że kultura jest jednym z najważniejszych elementów rozwoju społecznego i ekonomicznego oraz społecznego kapitału; że stan kultury przekłada się bezpośrednio na stan państwa, spraw publicznych i publicznej debaty; że państwo ma obowiązek budować infrastrukturę kultury i warunki dla twórczości, wydając przy tym pieniądze w sposób racjonalny, gospodarny i przemyślany. Autorzy „Paktu” nie boją się nawet patosu, gdy piszą, że „kultura musi być narodowym obowiązkiem, przedmiotem szczególnej odpowiedzialności tak władzy politycznej, jak i obywateli”. A więc czymś więcej, niż redystrybucją naszych podatków i przeznaczaniem na kulturę mniej więcej jednego procenta wydatków budżetowych. Raczej zresztą mniej niż więcej.\nPakt przypomina też oczywistości tak oczywiste, że łatwo zapominane. Że państwo daje z łaski, ale to nasza, obywateli, łaska. I że konstytucja mówi twardo: „Rzeczpospolita Polska stwarza warunki upowszechniania i równego dostępu do dóbr kultury”. W rzeczpospolitej wsolskiej artykuł 6 konstytucji realizujemy z prostotą: wstęp na wszystkie nasze wydarzenia jest bezpłatny. Udało nam się bowiem stworzyć lokalny pakt dla kultury, nieformalny, niezapisany, ale realizowany w przyjacielskich kontaktach ze sponsorami. Uprawiamy kulturalną żebraninę, a potem jej wynik zamieniamy na dobra artystyczne i intelektualne. Nasi dobroczyńcy, w większości sąsiedzi zza miedzy, nie oferują może oszałamiających kwot, ale dają nam coś cenniejszego, do czego pieniądze są tylko środkiem: wolność sensownego działania.\nO czym mówię najłatwiej wyjaśnić na przykładzie. Przykładzie z Ameryki, a więc oazy wszelkich wolności. W grudniu ubiegłego roku w Waszyngtonie wybuchł skandal: dyrektor słynnej National Portrait Gallery usunął z otwartej już wystawy kontrowersyjne video Davida Wojnarowicza. Mniejsza o treść ocenzurowanej pracy; poszło jak zwykle o AIDS, homoseksualizm i rzekomą obrazę uczuć religijnych, a protestującym był polityk, który oczywiście wezwał rząd, by zaprzestał finansowania galerii z budżetu federalnego. Dalej też było klasycznie: republikańscy kongresmeni zażądali rewizji finansowania publicznych instytucji sztuki, przywalając Obamie, przy okazji oczywiście. (Gdyby rządził republikanin, dowaliliby mu co bardziej konserwatywni demokraci.) I wtedy – jak relacjonowała rzecz całą „Gazeta Wyborcza” – do gry wszedł kolejny rozgrywający: prywatna fundacja Andy’ego Warhola zapowiedziała wycofanie swojej pomocy dla stosującej cenzurę instytucji. Groźba jak najbardziej realna, bo chociaż budżet federalny finansuje koszty stałe NPG, to już wystawy czasowe powstają za pieniądze prywatnych sponsorów. Fundacja mogła więc pogrozić palcem politykom i uległemu wobec nich dyrektorowi.\nDlaczego opowiadam tę historię? Ano dlatego, że jednym z najważniejszych postulatów, które zgłaszają Obywatele Kultury, jest oczekiwanie, by państwo tworzyło warunki zachęcające do prywatnego mecenatu kultury. Tworzyło je dla własnego dobra, żeby uniknąć pokus, opisanych w poprzednim akapicie. Afera z cenzurą zdarzyła się w Ameryce, czyli daleko, gdzie – jak mówi brodaty dowcip – niegrow bijut’. Ameryką się nie przejmujmy: obowiązuje w niej Pierwsza Poprawka do Konstytucji. W Polsce poprawek do konstytucji nie ma, ale są na szczęście prywatni mecenasi. Kochajmy więc sponsorów, bez względu na to, czy są strategiczni czy tylko (aż!) życzliwi. Bo w razie potrzeby mogą okazać się sponsorami artystycznej i intelektualnej wolności.\n[„Kochajcie sponsorów” – fot. Bartłomiej Kwasek]\nPisanie i budowanie. Co mają wspólnego literatura i budownictwo? Klejenie zdań i klejenie glazury? Stopniowanie napięcia i stopniowanie schodów? Konstruowanie wątków i konstrukcja wniosków? Wiele mają wspólnego, jeśli buduje się z pieniędzy budżetowych, przechodząc procedury jak tortury, albo jak gry literackie właśnie. Nagle okazuje się, że warsztat polonisty jest dla „wykonującego obowiązki inwestora” niezwykle przydatny. I wcale nie chodzi tylko o kompetencje komunikacyjne: umiejętność posługiwania się slangiem inspektorów nadzoru, grypserą budowlańców czy nowomową prawa zamówień publicznych. Chodzi o literaturę w stanie czystym: o siłę uwodzenia, moc retoryczną, ożywianie wyobraźni i kreowanie światów. Każdy, kto sporządzał uzasadnienia do wniosków o inwestycje finansowane z budżetu, którego nigdy nie wystarcza dla wszystkich, wie o czym piszę. Wie, że – mówiąc bezczelnie – umiejętności literackie bywają czasem ważniejsze niż wiedza prawnicza czy inżynierska. I dość na ten temat, więcej ani słowa, wszak Wsolę wciąż budujemy.\nŻeby jednak ton lekki podtrzymać, opowieść krótka o remoncie prywatnym, bo blogerski dziennik wątki osobiste zawierać powinien. Anegdota o remoncie, która niezbicie dowodzi, że związek branży budowlanej z literaturą może być jak najbardziej dosłowny i namacalny. Odczułem go na własnej skórze, a raczej w mięśniach, gdy podczas domowego remontu gromadzoną przez trzydzieści lat bibliotekę musiałem spakować w kartony . Co oznaczało też kontakt z woluminami dawno zapomnianymi, a przecież kupionymi kiedyś, bo wydawały się ważne. Prosta czynność odkurzania i pakowania zajęła mi czas do późnej nocy. Porządkowanie opóźniały powroty do lektury, a czasem pierwsze czytania tomów zarzuconych gdzieś w głębi półek, przywalonych stosami innych książek, czytanie z ponurą świadomością, że części z nich uratować się już nie da, że nie spłoną co prawda na stosie, ale na nowe półki już nie trafią. Remont zmusił mnie do ponownych wyborów literackich. Czy na przykład potrzebne mi są wciąż dwa wydania „Mistrza i Małgorzaty”? Który przekład wybrać? Przecież nie pozbędę się wersji tłumaczonej przez mistrza mojej młodości?\nZnużony porządkami przysiadłem na chwilę i otworzyłem dzieło Bułhakowa na ulubionym rozdziale siódmym. Pamiętacie „niedobre mieszkanie” numer pięćdziesiąt, którego lokatorów spotykają złe i niewyjaśnione przypadki? Ostatnim z nich jest Stiopa Lichodiejew, dyrektor Teatru Rozmaitości, dobrze urządzony ignorant. Przebudziwszy się dnia następnego po alkoholowej libacji, odkrywa w niedobrym mieszkaniu gości nie z tego świata, wraz z rozwojem akcji i kaca coraz bardziej przerażających. Czarny mag Woland, jego pomocnik – „kraciasty dryblas” w binoklach z jednym szkiełkiem oraz „niesamowitych rozmiarów czarny kocur z kieliszkiem wódki w jednej łapie i z widelcem, na który wbił marynowany grzyb, w drugiej”, kocur o niepozostawiającym złudzeń imieniu Behemot. Dziwaczna towarzyska pogawędka przemienia się w sąd nad błyskawicznie trzeźwiejącym Stiopą, a goście, których nikt do mieszkania numer pięćdziesiąt nie zapraszał, bezlitośnie obnażają grzeszki zasłużonego dyrektora. „Czy pozwolicie, messer, wygnać go z Moskwy do wszystkich diabłów?” – pyta Wolanda, wyszedłszy z trema, ogniście rudy Azazel. A chwilę później jedno potężne kichnięcie ogromnego kocura wyrzuca oszołomionego Stiopę z „trójramiennego domu przy ulicy Sadowej” aż do Jałty.\nPrzestałem czytać. Litery zaczęły rozmazywać się niczym za rzadka zaprawa na ścianie. Pierwsze, co zobaczyłem po ocknięciu to zielone oczy czarnego kocura. Potykając się o karton z książkami, podbiegłem do drzwi na korytarz i szarpnąłem klamkę. Odetchnąłem: na drzwiach czernił się numer 54. Mój kocur, którego tchórzliwie nazwaliśmy tylko Licho, patrzył wciąż na mnie, ale teraz jakby z lekceważącą wyrozumiałością. „Tak widać człowiek wariuje” – pomyślał Stiopa. Tak widać człowiek wariuje – pomyślałem i ja.\nNa szczęście każdy remont kiedyś się kończy. Nawet we Wsoli.\n[kot Licho, fot. Aleksandra Tyczyńska]\nRok jak wyrok?\nMamy więc nowy rok. Rok Niezwyczajny, bo zwyczajnych „roków” w Polsce właściwie już nie ma. Zgodnie z nową świecką tradycją mniej więcej w połowie każdego kolejnego światli politycy biorą do ręki kalendarium kultury polskiej i pilnie szukają rocznic znaczących, które po najbliższym Sylwestrze można uczcić Rokiem Okolicznościowym. Mieliśmy już Rok Gombrowicza, Mickiewicza, Wyspiańskiego, Grotowskiego, Słowackiego, Szymanowskiego, Chopina, teraz kolej na Miłosza. Po prostu: „co rok, to prorok”. Sytuacja nieco dwuznaczna, jak to ludowe powiedzenie, zawierające i podziw dla witalnej jurności, i kpinę z nędzy, która ubóstwo i niepowodzenia rekompensuje liczbą dzieci. Kreację zastępując prokreacją.\nMiłosz do takich pośmiertnych hołdów miał dystans. Ironiczny. Przed czterdziestu laty w eseju „Kim jest Gombrowicz?” tak podsumowywał malownicze, a jednak przykre widowisko po śmierci Gombrowicza: „Rodzime tradycje święciły bowiem tutaj zbyt jawny już tryumf. Za życia błazen, po śmierci król-duch, jako że ogromne na królów-duchów zapotrzebowanie”. Czterdzieści lat minęło jak jeden dzień, tradycje pozostały, zapotrzebowanie na wieszczów-proroków również. „Gra w wieszcza narzuca swoje niezmienne, od dawna ustalone, prawa” – ostrzegał Miłosz. „Zdawałoby się, że jeżeli ktoś zostawi po sobie wybitne dzieło, to dosyć, ale gdzież tam. Wieszcz musi być postacią świetlaną, wspaniałą, heroiczną, a jeżeli miał krzywą łopatkę, to się ją umiejętnie ukryje wznosząc pomnik.” Czy organizatorzy Roku Miłosza mają w pamięci te ostrzeżenia?\nOczywiście, fakt, że to politycy wskazują, którego twórcę kultury mamy czcić w którym roku, nie jest jeszcze powodem, by rocznicową ideę całkowicie przekreślać. W końcu pracując w muzeum, które bez Roku Gombrowiczowskiego pewnie by nie powstało, trudno nie dostrzegać pożytków marketingowych z „Roków owych” płynących. Rok Chopinowski był tu przykładem wymownym: zaskakujących chopinowskich aranżacji i wariacji podejmowali się muzycy najrozmaitszych nurtów i gatunków. Koncertującym we Wsoli przekornie zabranialiśmy grać Chopina, ale nieskutecznie. Miejmy nadzieję, że nie o kasę za te wariacje szło, ale nawet gdyby, to z państwowej szczodrości w popularyzacji czczonego urzędowo „wieszcza” wynika więcej dobrego niż złego.\nByle nie przesadzić z prostowaniem łopatek za pomocą pomników, czemu państwowy mecenat może sprzyjać. Jeszcze fragment z Miłosza, skoro go w tym roku czcić i cytować mamy nieustannie: „Boy kiedyś prowadził kampanię przeciwko brązownikom, o tyle pouczającą, że zupełnie bezskuteczną. Gdyby żył dłużej, przekonałby się, że brązownicza działalność zyskała na sile, jeżeli nie na uroku, kiedy przyłączyły się do niej rządy państw”. W 1970 roku autor „Zniewolonego umysłu” miał na myśli rządy państw niedemokratycznych. Dziś system nakazowy zastąpiły kij i marchewka wolnego rynku, a życie społeczne jest – mniej więcej – wielogłosowe. Może więc w tym roku nie zagłaszczemy Miłosza „na brąz”? Ja pokładam nadzieję w posłance Sobeckiej i jej kolegach: że nie poprzestaną na jednym proteście przeciwko fetowaniu poety, który „choć noblista, nienawidził Polaków, szydził z ich patriotyzmu i bohaterów narodowych” . Że jeszcze takie głosy świętego oburzenia w Roku Miłosza usłyszymy. A wtedy jakiś znudzony telewidz sięgnie może po książkę poety, by samemu sprawdzić, kogóż to wieszcz wyszydzał i dlaczego. Taką nadzieję pozwala przecież żywić casus „Giertych kontra Gombrowicz”, popisowo przegrany przez pana mecenasa.\nPowyższy felieton nie jest dotowany z programu Miłosz – Promesa ani żadnego innego, co jednak nie oznacza, iż autor nie lubi dotacji.\n[ilustracja do tekstu: Czesław Miłosz, rys. Janusz Janowski (1945), kredka/papier, ze zbiorów ML]