Podczas upadku imperium rzymskiego, z potrzeby zachowania i obrony duchowych wartości w środku politycznego chaosu i moralnej dezintegracji czasów, narodziły się pierwsze ascetyczne zakony.\nZ pojawieniem się analogicznej sytuacji, głębokiego kryzysu oddziałującego na współczesny świat, wydaje się właściwą budowa czegoś podobnego; zaproponowany tu został Zakon Stalowej Korony. Określenie to nie ma związku ze starożytną włoską koroną. Zasugerowane ono zostało przez ideę zdefiniowania najwyższej władzy w terminach duchowych, z odniesieniem do metalu, który jest najlepszym symbolem siły, hartu i nieugiętości, które to cechy muszą charakteryzować ludzi Zakonu w służbie obrony Ducha.\n1. Ludzie Zakonu mają obowiązek, przede wszystkim, być żywym świadectwem wartości czystego Ducha, rozumianego jako transcendentna rzeczywistość, ponad jakąkolwiek jedynie ludzką wartością, jakąkolwiek naturalistyczną, „społeczną” i „indywidualistyczną” więzią, oraz obrony i utwierdzania tych wartości we właściwych formach.\n2. Spustoszenia, jakie charakteryzują współczesny świat nakładają na ludzi Zakonu odpowiedzialność za przejęcie i utwierdzenie tych wartości jako oddzielnych od mniej lub więcej historycznie uwarunkowanych instytucji i form. Ludzie Zakonu, świadomi faktu, iż w obecnych czasach nie ma żadnego politycznego lub społecznego systemu prawowitej natury, wiernego wyższym zasadom, trzymają się z dala od tychże. Mogą być obecni, i nawet przyjmować urzędy lub stanowiska w takich instytucjach, lecz dla wyłącznego celu wywierania wpływu transcendentnej natury, bezpośredniego lub pośredniego. Co do dystansu, który należy utrzymywać wobec poszczególnych form religijnych - ponieważ rosnący rozkład i sekularyzacja tych form jest oczywista - jakakolwiek partycypacja w tychże musi być usprawiedliwiona przez bezwarunkowe uznanie podstawowych wartości.\n3. Przechodząc do kolejnych rzeczy, najważniejszą rzeczą jest by ludzie Zakonu działali na poziomie egzystencjalnym przez swą obecność, przez całkowite obstawanie przy prawdzie, prawość, zdolność do podporządkowania się pracy, nieugiętość i rygor idei, obojętność wobec wszelkich zewnętrznych dowodów uznania i jakichkolwiek korzyści materialnych. Uznając relację zachodzącą między wewnętrzną a zewnętrzną formą człowieka, pożądanym jest, by ludzie Zakonu wybrani zostali spomiędzy osób bez wad fizycznych, lub nawet spośród tych o imponującej postawie. Poza tym, to było często regułą w zakonach rycerskich.\n4. Oto wypaczenia charakterystyczne dla współczesnego społeczeństwa; podjęcie postawy przeciwko nim jest naturalnym i niezbędnym założeniem przynależności do Zakonu. Co w związku z tym przede wszystkim podlega krytyce, to wszelka forma demokracji i egalitaryzmu, którym trzeba przeciwstawić fundamentalną duchowo zasadę autorytetu i hierarchii.\nJakikolwiek proletariacki i kolektywistyczny mit „społeczny” musi być zwalczany jeszcze mocniej. Pogarda dla, tak zwanej, „klasy pracującej” jest punktem zasadniczym. Ludzie Zakonu sprzeciwiają się wszelkiemu kumoterstwu, wszelkiemu wspinaniu się niższych sił ku władzy i wszelkim koncepcjom rangi, przywilejów i władzy określanych w kategoriach pieniędzy i bogactwa. Zadaniem ludzi Zakonu jest zapewnienie supremacji heroicznym, arystokratycznym i tradycyjnym duchowym wartościom wbrew praktycznemu materializmowi, błahej niemoralności i utylitaryzmowi naszych czasów. Przy każdej okazji staną w obronie tych wartości, oraz zdemaskują i stawią opór temu, co stoi z nimi w sprzeczności.\n5. Zakon uznaje Prawdę za najpotężniejszą broń swych działań. Kłamstwo, ideologiczne fałszerstwo, sugestia i znieczulające działanie wywierane wobec wszelkiej zdolności do wyższej wrażliwości i poznania stoją w rzeczywistości u źródeł ogólnego dzieła upadku i wypaczenia w dzisiejszym świecie.\n6. Środek ciężkości Zakonu nie leży ani w żadnym szczególnym wyznaniu religijnym, ani w żadnym ruchu politycznym; ponadto, w swym duchu, Zakon trzyma się z dala od wszystkiego, co stwarza pozory „kultury” we współczesnym, intelektualistycznym i profańskim znaczeniu. W przeciwieństwie do tego, fundamentem człowieka Zakonu jest, po pierwsze, sposób bycia; po drugie, dana wizja życia, jako jego wyrażenie; po trzecie, składniki stylu osobistej postawy prawości i konsekwencji w życiu, razem z normą dla biegłości czynu.\n7. Nurty i ucieleśnienia idei mogą być wspierane, inspirowane lub faworyzowane przez Zakon, zgodnie z ich właściwą naturą w relacji do jakiejkolwiek danej sytuacji, lecz bez identyfikowania się go z nimi. Celował on będzie jedynie w działaniu na płaszczyźnie przyczyn, nie na płaszczyźnie skutków i powierzchowności.\n8. Cały Zakon będzie za każdym członkiem Zakonu. Każdy członek ma obowiązek wspierania, za pomocą wszelkich środków, każdego innego członka, nie jako jednostka, lecz jako przedstawiciel organizacji. Każdy członek Zakonu powinien przekształcić się w ośrodek oddziaływania w każdym danym kręgu; jedność Zakonu będzie wyrażała, potwierdzała i wzmacniała naturalną harmonię istniejącą potencjalnie między tymi elementami, komórkami lub ośrodkami akcji, tak samo zorientowanymi wewnętrznie, ukształtowanymi przez tą samą ideę.\n1. Do Zakonu mogą być przyjęci tylko mężczyźni nie mniej niż 20-letni, wolni od wad fizycznych i od czegokolwiek, co na poziomie psychosomatycznym mogłoby być szkodliwe dla naturalnego prestiżu.\n2. Zakon przyjmuje osoby, które mając co najmniej potencjalnie te same wewnętrzne kwalifikacje, powołanie i mentalność, są już na różnych etapach wzdłuż tej samej linii świadomości duchowej.\nPrzynależność do Zakonu, jednakże, wymaga skrupulatnego i zaprzysiężonego zobowiązania, świadczącego o gotowości do stawiania w pierwszej linii, w każdej dziedzinie, idei celu Zakonu, w przeciwieństwie do jakichkolwiek sentymentalnych, emocjonalnych i rodzinnych więzi, osobistych preferencji, interesów materialnych lub dążeń społecznych. Od członków Zakonu nie wymaga się żadnych wyrzeczeń, lecz wewnętrznej niezależności – to jest wewnętrznej wolności – odnośnie do ich własnej sytuacji w zewnętrznym świecie, jakakolwiek by nie była.\n3. Przynależność do danej wspólnoty religijnej lub wyznania nie jest niezgodna z przynależnością do Zakonu, pod warunkiem, że ten ma gwarantowany prymat w przypadku konfliktu.\n4. Pożądane jest, by w formułowaniu wyższych zasad, członkowie Zakonu dążyli do zgodnych realizacji, w sensie szukania kontaktów z najwyższymi stanami istnienia, które stanowiły przedmiot czynnych dyscyplin natury inicjacyjnej.\nO różnicach rangi i formie organizacyjnej\n1. Zakon posiada dwa aspekty, wewnętrzny i zewnętrzny. W nawiązaniu do pierwszego aspektu, wszyscy członkowie Zakonu przyjmują równą godność odpowiadającą określeniu lub tytułowi „Ludzie Zakonu Stalowej Korony”. Pod względem organizacyjnym, Zakon rządzony i prowadzony jest przez Zgromadzenie Mistrzów Zakonu, składające się z siedmiu członków, z „Wielkim Mistrzem Zakonu”. Ogólne zadania natury kierowniczej, wykonawczej i dyscyplinarnej, określane stopniowo podczas każdego posiedzenia Zgromadzenia, są do rozdzielenia między tymi członkami.\n2. Wewnętrzna strona Zakonu odpowiada dziedzinie czysto doktrynalnej i składa się z trzech stopni, powiązanych ze stanem duchowego spełnienia każdej osoby. Ta artykulacja niekoniecznie ma związek z dziedziną, o której wspominaliśmy w poprzednim punkcie, z wyjątkiem warunku, iż co najmniej czterech członków Zgromadzenia Mistrzów musi także stać na najwyższym stopniu wewnętrznej hierarchii. To, i praca na płaszczyźnie znajomości i wyróżnienia rang zgodnie z tradycyjnym kryterium, poruszone będzie w osobnym rozdziale.\n3. Decyzja o przyjęciu do Zakonu zależna jest od Zgromadzenia, z wyborem i bezpośrednim nadaniem tytułu wybitnym osobom, które ocenione są jako tego godne. Nie należy wykluczać członkostwa „Ex officio”: oddane sprawie osobistości mogą zostać zdeklarowane jako, pod każdym względem, należące do Zakonu, pomimo nie posiadania przez nich żadnych jawnych z nim związków.\n4. Przynależność do Zakonu nie pociąga za sobą finansowych zobowiązań. Zapisy i darowizny będą dozwolone. Zgromadzenie będzie posiadało je w swojej dyspozycji, z wyłącznym przeznaczeniem na, nie prywatne, cele Zakonu.\n5. Tytuł “Człowieka Zakonu” jest potencjalnie dziedziczny, w sensie, iż ktokolwiek go posiada może zadecydować o przekazaniu go pierworodnemu swojej rodziny, z założeniem, że tradycja jego krwi będzie także tradycją o danej duchowej formie i wpływie, oraz kontynuacją tej samej działalności.\n6. Członkowie Zgromadzenia są fundamentem Zakonu. Zgromadzenie osobiście decyduje o sukcesji w przypadku, gdy któregoś z członków spotka śmierć lub sprzeczność poglądów. Każdy z nich ma prawo zaproponować kogokolwiek sobie życzy, by przekazać mu jego funkcję i kto ma być kontynuatorem jego pracy. Zgromadzenie zadecyduje w tej kwestii.\n7. Zgromadzenie ma w pierwszym rzędzie cechy “Związku Mężczyzn” (Mannerbund). Tak więc nie ma ono żadnej sympatii dla tego wszystkiego, co należy jedynie do sfery rodzinnej.\n8. Członkowie tej społeczności mogą podążać drogą wolności seksualnej, pod warunkiem, że nie znaczy to podporządkowania się sprawom seksu.\n9. Chociaż kobiety nie mogą należeć, jako członkinie, do Zakonu, młode kobiety mogłyby stanowić formację „trzeciej kategorii” do dyspozycji członków Zakonu, dla wspólnotowego, nie własnościowego, użycia (zobacz co Platon rozpatrywał, w swym idealnym państwie, dla kasty wojowniczej), przy podjęciu kroków zapobiegających zajściu w ciąże.\n(źródło: „L'Ordine della Corona di Ferro” w: „Arthos”


Film.org.pl – polska publicystyka filmowa, recenzje filmowe, rankingi filmowe > Nieustraszeni pogromcy wampirów (1967). Brawurowy pastisz\nNieustraszeni pogromcy wampirów (1967). Brawurowy pastisz\nMuszę przyznać, iż pierwsze “amerykańskie” przedsięwzięcie Polańskiego (A.D. 1967) miało co najmniej niekonwencjonalną i odważną koncepcję fabularną (co w efekcie odbiło się na późniejszym odbiorze filmu). Postarał się o parodię horroru, ściślej rzecz ujmując, konserwatywnego horroru wampirycznego. Za punkt wyjścia obrał zamierzchłe legendy, które wnet ożyły w dość nietypowych okolicznościach pastiszu.\nSwój projekt przyprawił wiadrami świeżej krwi, niespotykanie ostrymi kłami, ich właścicielami, mającymi nieodparty pociąg do szyj, oraz kilogramami lekkostrawnego komizmu, absurdu i ironii, skonfrontowanymi z surowym kinem grozy. Nie zabrakło także mrożącego krew w żyłach napięcia, nagłych zwrotów akcji i dramatycznych sytuacji, samo zaś zakończenie ma wydźwięk wręcz katastroficzny – warto więc się zastanowić nad czystością gatunkową tej komedii. Wszak wampiry to nie jest temat do żartów!\nW filmie doświadczamy tego, co wampirycznemu filmowi przynależy. To mianowicie pełna ortodoksja w dziedzinie legend, bajań i innych protoplastów (głównie Stokera) tegoż zjawiska, kreujących nienaganny wizerunek wampira i gamę “obrzędów” z nim związanych. To nie żadne niesmaczne abstrakcjonizmy a’la “Blade” czy “Dracula 2000” . Polański naprawdę się postarał, aby oddać całą “rekwizytornię” i ikonografię gatunku, dając tym samym wyraz doń przynależności. Zestaw miejsc, postaci, zależności i innych motywów został więc zachowany, jednakże nieco zmodyfikowany. Akcja filmu wędruje wraz z parą głównych bohaterów do zapomnianej i mrocznej Transylwanii, tak dobrze znanej z poprzednich osiągnięć w tym temacie.\nNie jest to jednak Transylwania z krwi i kości, czyli sceneria przerażająca i odludna, skąpana we mgle i permanentnej ciemności, której oblicze rysują pasma czarnych szczytów, cmentarze nagich drzew i niesamowite gotyckie zamczyska górujące nad krainą, zatopioną w poświacie złowrogiej tarczy księżyca… Przedstawiony świat jest niezwykle malowniczy, iście bajkowy. Sielanki dopełnia pogodna zimowa sceneria i beztroskie słoneczne promienie. W takich okolicznościach przyrody przyjdzie się zmierzyć łowcom nie z jednym, ale wręcz zgrają wampirów. Nie wyjdzie im to zdrowie. Na szczęście dla nich i całego ludzkiego istnienia, zagrożonego działalnością krwiopijnych kreatur, łowcy posiadają sporą wiedzę o przeciwniku, a także specjalistyczny arsenał, skuteczny w eksterminacji wampirzego pomiotu.\nStosując się do kanonu wiedzy o wampirach, w filmie zachowane zostały praktyczne akcesoria, niezbędne do unicestwienia nachalnej bestii: najstraszliwsza broń, czyli efektywne osinowe kołki, krucyfiks czy czosnek, ten ostatni w filmie używany w nadmiarze i zbyt dosłownie. Również wampir zachował swoje podstawowe cechy: siejące popłoch uzębienie, z łatwością przegryzające pulsujące aorty w szyjach pięknych niewiast, wrodzone uzależnienie od krzepkiej krwi, nieśmiertelność i wiekowość, brak własnego odbicia oraz zapadanie w letarg za dnia. Obserwujemy także swoistą hierarchię społeczną: senior – wiekowy hrabia, jego uprzywilejowany potomek, podporządkowane wampiry mniejsze oraz słudzy (kreowany na Igora Garbus – bardzo nieprzyjemny, wulgarny i obleśny typ odwalający czarną robotę).\nNie da się ukryć, iż film “Nieustraszeni pogromcy wampirów” stylizowany jest na modłę mrożących krew w żyłach treści zawartych w “Draculi” Brama Stokera, swoistego kanonu wampiryzmu i źródła nieskończonej inspiracji. Z klasycznego schematu tej powieści korzystano już u zarania gatunku. Pierwsze dziecko horroru wampirycznego – “Nosferatu – symfonia grozy” pochodziło z ogarniętych brutalnym i frywolnym ekspresjonizmem Niemiec i nosiło widoczne znamię dzieła Stokera. Późniejsze filmy nie odbiegały zbytnio od tej tendencji, powielając i rozwijając jedynie znakomite wzorce. To zaś pozwoliło na swoistą emancypację tegoż gatunku grozy, tworząc utarty i niepowtarzalny w innych odłamach świat, postacie i klimat. Film Polańskiego możemy więc uznać za spadkobiercę i propagatora chlubnych tradycji i niezatartych motywów filmu wampirycznego. Już sama konstrukcja fabuły pozwala nam zaobserwować niewątpliwe artystyczne powinowactwo i analogię.\nGłówni bohaterowie, reprezentujący stronę dobra, podejmują ryzykowną misję zgładzenia sił ciemności, nastających na życie niewinnych ludzi. Oprócz pobudek altruistycznych, pogromcami kierują także osobiste ambicje. Dr Ambrosius, stylizowany z wielkim przymrużeniem oka na dr. Van Helsinga, jest zafascynowany wampirzą naturą i zjawiskiem wampiryzmu. Możemy się o tym przekonać, kiedy wygłasza hrabiemu “fascynujący” wykład na temat lunatykujących nietoperzy. Z kolei jego uczeń Alfred (w tej roli znakomity Polański) zakochuje się w córce karczmarza (w tej roli przepiękna rudowłosa Sharon Tate), która wraz z pierwszym przejawem wampirzej aktywności zostaje porwana przez krwiopijnego księcia. Postacie te możemy śmiało przyrównać do pary głównych bohaterów “Draculi” , Miny i Jonathana, tyle tylko, że u Polańskiego Alfred nie jest romantycznym, nieustraszonym i zdeterminowanym kochankiem, lecz bojaźliwym wymoczkiem mdlejącym na sam widok kołka.\n[quote]Inaczej także przedstawia się związek uczuciowy na płaszczyźnie człowiek-wampir. Ukochana Alfreda nie okazuje się być obiektem fascynacji i pożądania hrabiego, jest nim zaś sam… Alfred.[/quote]\nSyn księcia (i tu pierwszy wampiryczny zgrzyt, bo wątpliwą kwestią jest posiadanie przez wampiry potomstwa) czuje nieodparty pociąg do młodego pogromcy, co burzy niejako samą ideę romantycznej i tragicznej miłości (choć w kwestiach czysto estetycznych jest ona zaprawdę tragiczna). Same postacie zostają więc ukazane w krzywym zwierciadle… cóż, to może niezbyt trafne określenie dla postaci filmu wampirycznego, w końcu wampiry ciężko ukazać w jakimkolwiek zwierciadle, ale tak właśnie jest. Zapomnijmy o złudnym ironicznym tytule i walecznych pogromcach, mających zgładzić potwora. Los świata zostaje złożony w ręce największych nieudaczników i fajtłapów, przekomicznego Ambrosiusa i tchórzliwego Alfreda. Również wampiry tracą na swojej grozie i dekadenckiej wyniosłości. Dla scementowania wątków i podbudowania zaplecza komizmu, Polański wplata w fabułę postać Yorgiego, prostego karczmarza, z czasem zasilającego zastępy nietypowych wampirów, co determinuje wiele zabawnych sytuacji.\nKomedia to pełną gębą, w jednej chwili subtelna, w następnej rubaszna i prześmiewcza. Reżyser bawi się konwencją, zmurszała legenda nabiera w jego rękach rumieńców i nowego komediowego oblicza, nie zostaje jednak zdeformowana. Film podparty zostaje przede wszystkim niezwykle klimatyczną, zróżnicowaną muzyką wysnutą spod batuty Komedy oraz wyjątkowym warsztatem Polańskiego, pełnym precyzji, kunsztowności i klimatu. On sam spełnia się w roli aktora, wymarzonej przez niego profesji, która zaniechana została na rzecz reżyserii. Trzeba przyznać, iż z nałożonych na siebie funkcji (reżysera, aktora i współautora scenariusza) wywiązał się koncertowo, sam film natomiast (wersja europejska – reżyserska) w przeciągu niespełna trzydziestu lat dorobił się epitetu “kultowy” (w kręgach gotów, jak mniemam), stał się swoistą filmową perełką i poniósł komercyjne fiasko (nic nie szkodzi). Szkoda, iż zabrakło zacięcia grozy i koncepcji horroru, że mimo wszystko to prędzej komedia niż horror. Mówię tak, gdyż jestem pewien, że Polański w dziedzinie czystego horroru wampirycznego mógłby stworzyć coś na miarę swoich dokonań w materii horroru satanistycznego lub dzieła Coppoli. Tym czasem uraczył nas brawurowym pastiszem, i za to cześć mu i chwała.\nFearless Vampire Killers kino wampiryczne Nieustraszeni pogromcy wampirów pastisz Roman Polański Sharon Tate


Jestem tylko pięknie złamany: Rozdział XIII\nUsiadłem w środku lasu pod jednym ze starszych drzew. Jego pień był grubszy od pozostałych, a gałęzie rozchodziły się nad moją głową, tworząc żywy parasol - chroniły mnie przed zimnym deszczem, który kropił przez cały poranek.\nDotknąłem kory dębu, pod którym siedziałem. Patrzyłem na chropowatą strukturę, na brązowawy kolor. Zimny wiatr przewiewał mnie do szpiku kości, lecz ja, mimo, że drżałem, nic sobie z tego nie robiłem.\nWiało i padało, ale ja potrzebowałem chwili, aby wyciszyć myśli, które dudniły mi w głowie. Słowa wypowiedziane do mnie, wiadomości dostarczone na moją komórkę, wydarzenia z ostatnich miesięcy.\nCiągle myślałem co się dzieje z moim życiem. Stawało się to rutyną, lecz ja starałem się wymyślić coś, aby polepszyć swój żywot. Chciałem sięgnąć szczęścia - zdawało mi się, że zdobędę je poprzez wyznanie prawdy. Myślałem, że gdy będę żył w prawdzie to po prostu znajdę szczęście, lecz to tylko oddaliło mnie od niego.\nPoczułem radość. Beztroskę. Trwało to chwilę, parę dni, które minęły, a mi pozostały wspomnienia. Minęły dwa tygodnie od momentu, gdy poczułem chęć poznania smaku warg Nikodema. Pragnąłem go pocałować, lecz to nie nastąpiło, a ja potem trwałem zawieszony w czasie. A przez czternaście dni nikt z nich się do mnie nie odezwał - nie liczyłem już zdawkowych przywitań oraz krótkich rozmów zaczynających się od pytania "Co tam?". Bałem się narzucać Nikodemowi czy Gabrielowi, więc kontakt z nimi urwał się od czasu urodzin. A ja straciłem poczucie szczęścia.\nPrzecież szczęście mogłem osiągnąć dopiero w momencie, gdy moi rodzice byliby przy mnie. A oni od dwóch miesięcy się do mnie nie odzywali. Liczyłem, że matka się złamie, zadzwoni, poprosi, abym wrócił.\nBrałem moją komórkę i patrzyłem na nią, czasami nawet wybierałem jej numer. Miałem nadzieję, że chociaż ona okaże mi miłość. Byłem pewny, że u ojca byłem skreślony, lecz nie spodziewałem się, że u matki też to nastąpi.\nTo wszystko bolało. Siedząc pod tym drzewem, przeklinałem Cartera, że zabrał mi moją żyletkę, a sam nie kupiłem sobie nowej. W tamtym momencie potrzebowałem bólu. Chciałem zagłuszyć cierpienie psychiczne bólem fizycznym. Żałowałem tylko, że ten drugi tak łatwo przechodził, a ten pierwszy ciągnął się za człowiekiem, gnębiąc go i odbierając chęci do życia.\nWpatrywałem się w wyświetlacz z polem tekstowym. Nadawcą wiadomości była mama. Mama. Jak dawno tego słowa wtedy nie mówiłem na głos. Nie miałem odwagi podkreślać takimi słowami pokrewieństwa pomiędzy mną, a Anną i Robertem. Obawiałem się, że oni po prostu tego nie chcą. Czułem się okropnie, wiedząc, że przez gardło nie przechodzą mi wyrazy takie jak „mama” czy „tata”. Podstawowe wyrazy, które były moimi pierwszymi w życiu. Wyrazy, które powinny w sobie zawierać miłość, troskę i całą gammę uczuć. A niestety nie zawierały.\nKolejna wizyta u pani Evans. Wyznaczona data tylko pokazywała mi, że powinienem dalej się leczyć. Przypominała mi, że jestem c h o r y. Ta wiadomość wręcz była pisemnym zaświadczeniem, że moi rodzice mnie nie akceptują.\nCzasami gubiłem się w tym. Zatrzymywałem się i myślałem o tym czy powinienem patrzeć pod tym kątem na osoby o tej samej płci. Naprawdę chciałem to odmienić, ale przecież tak to nie działało. Nie mogłem nic na to poradzić.\nCzłowiek czasami ma problemy ze spojrzeniem w lustro. Jedni mają wyrzuty sumienia, drudzy chorują na zaburzenia odżywiania. A ja widziałem diabła. W swoich oczach, twarzy, posturze, dłoniach. Grzesznik. Diabeł. Chory człowiek.\nGubiłem się we własnych myślach.\nSpojrzałem na okno po którym spływały smugi deszczu. Ciągle padało. Nie lubiłem ani zimna, ani deszczu. Krople wody, które spadały prosto z nieba, prymitywnie kojarzyły mi się ze łzami. Niebo nad nami płakało. A może jeśli gdzieś tam do góry są anioły to może one płaczą?\n- Co robisz? – zapytała Laura. Zablokowałem komórkę, na której ciągle wyświetlana była wiadomość od matki i odpowiedziałem:\n- Nic specjalnego. Czemu pytasz?\n- Teo, ja wiem, że to nie moja sprawa, ale martwimy się o ciebie. Czy na tej imprezie coś się stało? Nie musisz nawet mi mówić tylko chociaż z Lily pogadaj. Ona stwierdziła, że nie będzie cię pytać, bo sam byś powiedział, ale no… Zachowujesz się jak jakiś duch – powiedziała, a ja uśmiechnąłem się pod nosem. Przynajmniej były osoby, które się o mnie martwiły.\n- Bez potrzeby zawracacie sobie głowę. Nic się nie stało i jest okej. To pogoda tak na mnie działa – skłamałem gładko.\n- Mam nadzieję, Teo. – Kiwnęła głową, a potem jeszcze chwile mi się przyglądała, więc, jak na nastolatka przystało, pokazałem jej język. Odpowiedziała mi tym samym, po czym uśmiechnęła się i czmychnęła z pokoju.\nZnowu zapatrzyłem się na krople deszczu. To jak spokojnie płyną po szklanej tafli i dudnią o parapet, napawało mnie spokojem.\nPostanowiłem napisać do Cartera. Nawet nie wiedziałem, że ze mnie taki tchórz. Bałem się napisać, bo obawiałem się głupiego odrzucenia. Nie chciałem, aby ktoś jeszcze potraktował mnie tak jak rodzice, a milczenie ze strony Nikodema było dość jednoznaczne. A jednak miałem nadzieję, że nie spotkam się ze słowami, że sytuacja na urodzinach Gaba to był błąd.\nChwyciłem telefon w ręce i w tym samym momencie przyszła do mnie nowa wiadomość. O wilku mowa – pomyślałem.\n„Hej. J Co porabiasz?”\nNa początku chciałem mu nie odpisywać, lecz po paru minutach złamałem się i po prostu wystukałem szybko odpowiedź. Liczyłem na słowa wyjaśnienia, lecz dowiedziałem się tylko bardzo ogólnie, że po prostu Carter miał dużo nauki.\nZabijałem nudę w deszczowy dzień pisząc z Nikodemem. A drobne kropelki deszczu nadal obijały się o szybę i spływały smugami wzdłuż niej. Niebo dalej nad nami płakało.\nZagapiłem się na zegarek. Patrzyłem jak wskazówka wyznaczająca sekundy przesuwa się spokojnie dookoła własnej osi, aż w końcu druga wskazówka także porusza się, aby przejść z minuty na kolejną. Czas płynął powoli na lekcji historii, a ja odpłynąłem wraz z nim, całkowicie wyłączając się ze świata żywych.\nZamrugałem parę razy, gdy przed moją ławką ktoś stanął. Spojrzałem w bok – Felton śmiał się pod nosem. Potem uniosłem wzrok na srogo patrzącego na mnie nauczyciela. Widziałem w niego oczach naganę i aż miałem ochotę przekląć pod nosem.\n- Hm… Słucham? – jęknąłem, mając nadzieję, że zadał mi jakieś pytanie i je powtórzy.\n- Teodorze, zostań po lekcjach – powiedział tylko i dalej kontynuował temat lekcji.\nGdy rozbrzmiał dzwonek, zacząłem się powoli pakować tak, aby nie musieć specjalnie czekać aż wszyscy wyjdą ze sali. Podszedłem do biurka historyka, gdzie ten wziął właśnie łyk – pewnie zimnej – kawy i zdjął okulary. Jako nauczyciel był srogi i sporo wymagał, lecz jakoś specjalnie nie zniechęcał do swojego przedmiotu, a czasami nawet potrafił do tematu opowiedzieć jakąś śmieszną anegdotę. Tylko moja własna głupota doprowadziła do tego, że straciłem w jego oczach uznanie.\n- Ehm… - odchrząknąłem, bo nie bardzo wiedziałem jak zacząć.\n- Teodorze, już od kilku lekcji jesteś nieobecny i dodatkowo ostatnie testy nie poszły ci najlepiej, bo stać cię na więcej. Coś się dzieje, chłopcze? – zapytał, a ja całkowicie nie tego się spodziewałem.\n- Nie, panie profesorze. Ostatnio nie wyrabiam z materiałem – łgałem, lecz wolałem nie tłumaczyć prawdziwych powodów mojego olania historii. W końcu nie przyznałbym się ani do problemów rodzinnych, ani do tego, że wolę uczyć się biologii i chemii, bo żaden nauczyciel nie chce czegoś takiego słyszeć, co więcej, każdy nauczyciel ma zakodowane, że to jego przedmiot jest najważniejszy, więc historyk mógłby oburzyć się na to stwierdzenie.\n- W takim razie może potrzebowałbyś dodatkowych lekcji? Jeśli nie ze mną to zawsze uczniowie z klas wyższych mogą ci pomóc. Wystartowałeś z naprawdę dobrymi ocenami. Masz potencjał do nauki.\n- Dziękuję, panie profesorze. Jak będę potrzebował pomocy to zgłoszę się do pana… Pewnie jakiś znajomy mi pomoże.\n- Dobrze, mam taką nadzieję. I na przyszłość, na litość boską, nie myśl o niebieskich migdałach na moich lekcjach.\n- Przepraszam, panie profesorze. Mogę…? – Nie dokończyłem pytania, wskazując na drzwi.\n- Idź, chłopcze.\n- Do widzenia – powiedziałem i wyszedłem z klasy, a dopiero wtedy cały stres opadł ze mnie.\nZrozumiałem też dlaczego bałem się rozmowy z historykiem – przecież jakby jakiś nauczyciel poznał prawdę to mogłyby zacząć się sprawy w sądzie na niekorzyść moich rodziców. Nie byłem pełnoletni i to, że mieszkałem u obcych (z punktu prawa) ludzi było nieodpowiedzialne.\nKtoś szarpnął za mój plecak.\n- Ej…! – krzyknąłem, ale w tym samym momencie zobaczyłem za sobą Cartera, który uśmiechnął się pod nosem. Mimo wymiany wiadomości, nadal nie rozmawialiśmy dłużej niż pięć minut na przerwie. Szczerze mówiąc to nawet odpuściłem sobie pisanie do niego i cokolwiek związanego z nim, a to, że ostatnio wystąpił w kampanii do jednej z sieciówek i wszędzie była jego podobizna denerwowało mnie jak diabli.\n- Czyżbyś miał problemy z historią? – zapytał.\n- A nawet jeśli to co? – odpowiedziałem pytaniem na pytanie i w mój głos wkradła się nuta urazy.\n- Zawsze mogę ci pomóc. – Wzruszył ramionami. – W końcu jestem na profilu humanistycznym i tak dalej - mruknął.\n- Nie sądzę, abyś miał czas, aby mnie uczyć.\n- O tym to raczej ja decyduję – powiedział. – I mam czas.\n- Jeszcze lepiej.\n- Nie to nie. – Wzruszył ramionami, słysząc moją ironię.\nWiedziałem, że gra i czeka tylko aż poproszę go o te lekcje, bo nie uwierzyłbym nikomu, kto powiedziałby, że Carter tak szybko się poddał.\nJednak po chwili, gdy nie doczekał się mojej odpowiedzi, po prostu odwrócił się na pięcie i ruszył w kierunku schodów. Myślałem tylko sekundę, zanim poszedłem za nim.\n- Pomógłbyś mi ogarnąć historię? – zapytałem i znowu stanęliśmy na środku korytarza.\n- Jasne – odpowiedział z uśmiechem. – Dzisiaj? – zapytał, a ja resztą świadomości zrozumiałem, że w tej grze nasza poprzednia rozmowa nie miała miejsca.\n- Dobrze. U ciebie? – dopytałem.\nRozbrzmiał dzwonek na lekcje i ludzie zaczęli krążyć wokół nas, aby przedostać się do odpowiednich sali i uniknąć spóźnienia się. Uzgodniliśmy jeszcze z Nikodemem o której kończymy i udaliśmy się do swoich klas.\nNikodem czekał na mnie przed szkołą. Kiwnęliśmy sobie głowami na znak, że ruszamy i wolnym krokiem przemierzaliśmy uliczki miasta, rozmawiając o wszystkim i o niczym.\nWeszliśmy do jego wielkiego domu, gdzie panowała totalna cisza.\n- Rodziców nie ma – usprawiedliwił się Carter. Wiedziałem, że jego siostra nie mieszka już z nimi. – Skoczymy do kuchni, a potem pójdziemy do mojego pokoju.\nKiwnąłem tylko głową i ruszyłem za blondynem, w celu odnalezienia kuchni. Budynek już nie przytłaczał mnie swoją wielkością, ponieważ orientowałem się, w miarę swoich możliwości, gdzie co jest.\n- Pani Diana zostawia dla mnie zawsze obiad, kiedy przychodzi sprzątać. Oczywiście, zawsze jest to kilka porcji, więc może chciałbyś zjeść ze mną?\nZgodziłem się, ponieważ i tak byłem głodny, a nauka z pustym żołądkiem sensu nie miała. Mój umysł krążył tylko wokół faktu, że rodzina Cartera zatrudnia osobę, która sprząta cały budynek, a nawet panoszy się w ich kuchni i gotuje im obiady. W ciągu swojego życia nigdy nie znajdowałem się wśród osób, które są aż tak bogate i mogą sobie pozwolić na taki przywilej posiadania pomocy domowej. Zawsze wydawało mi się, że tacy ludzie są puści i, jak zauważyłem, mylnie wrzucałem wszystkich do jednego worka, bo Carter wcale nie był z tych, którzy na lewo i prawo chwalą się tym co posiadają.\nPo zjedzeniu ciepłego posiłku poszliśmy do pokoju Cartera i tam rozsiedliśmy się przy stoliku, zaczynając katusze związane z historią.\n- No dobra, na początek sprawdzimy co pamiętasz z poprzednich lat… - zaczął Nik, a ja spojrzałem na niego z niedowierzaniem.\n- Żartujesz? Przecież po co mi to wiedzieć! – wykrzyknąłem oburzony, bo doskonale zdawałem sobie sprawę, że akurat aby z historii mieć dobrą ocenę muszę się do niej przyłożyć, a niestety ten przedmiot podpinałem pod Zasadę Trzech Zet – Zakuć, Zdać, Zapomnieć.\n- Musisz mieć minimalne pojęcie o poprzednich wiekach, jeśli chcesz kontynuować następne.\n- A ja sądzę – uciął temat i przepytał mnie z podstawowego zakresu wiedzy, którą powinienem posiadać.\n- Historia na biochemie nie jest mi potrzebna – burknąłem.\n- A mi na humanie biologia i chemia też nie była potrzebna. – Wzruszył ramionami, a ja wziąłem głęboki oddech.\n- Jesteś bardziej surowy od historyka… - wytknąłem mu mimochodem, a on udał, że nie usłyszał mojego komentarza. I tak byłem wdzięczny za to, że pomoże mi ogarnąć cały zakres wiedzy historycznej, więc przymknąłem się po tym jak powiedział:\n- Dobra, to może na początek rozpiszmy wszystko we formie mapy myśli, a potem będziemy dopowiadać szczegóły…\nI tak właśnie uczyłem się historii z Nikodemem.\nPrzerabialiśmy właśnie XVII wiek, gdy zadzwonił mój telefon. Spojrzałem na wyświetlacz i, zachowując pokerową twarz, przeprosiłem Nika, po czym wyszedłem z pokoju i dopiero wtedy odebrałem.\n- H – halo?\n- Dzień dobry, Teo – odpowiedział mi miły głos pani Lucy Evans. – Dzwonię zapytać czy u ciebie wszystko w porządku? Termin wizyty ci pasuje?\n- U mnie wszystko w porządku, a przynajmniej tak jak było – powiedziałem lekko. – Właśnie uczę się u znajomego historii – dodałem, podświadomie mając nadzieję, że pani psycholog skończy rozmowę ze mną. – I tak, pasuje.\n- Masz jakieś problemy w szkole?\n- Nie, żadnych kłopotów. – Przecież te w domu mi wystarczą. – Po prostu muszę się przyłożyć do tego przedmiotu, ponieważ nigdy nie byłem w nim jakoś nadzwyczajnie dobry.\n- Rozumiem. Ja tak miałam z chemią i fizyką – zaśmiała się. – No cóż, Teo. Wierzę, że u ciebie wszystko w porządku, ale pamiętaj, że jakby coś się działo, jestem do twojej dyspozycji i nie musisz przychodzić tylko na umówione spotkania.\n- Dobrze, zapamiętam – mruknąłem. Posiadałem wrażenie, że pani Evans nie do końca wierzy w moje słowa.\nPożegnaliśmy się i rozłączyłem rozmowę, a następnie wróciłem do Cartera. Zerknął na mnie podejrzliwie, gdy wszedłem do pokoju. Podziękowałem mu w duchu, gdy zaczął rozmowę:\n- Nie wiem czy ci wspominałem, ale na cały listopad wyjeżdżam do Hong Kongu.\n- Dlaczego? – zapytałem z niemałym zdziwieniem.\n- Z Fabianem dostaliśmy ofertę z agencji modeli i modelek, wybiegi, sesje i takie tam.\n- Na miejscu będziemy mieli możliwość uczenia się, więc nic nie stracimy.\n- Twoi rodzice się zgodzili na taki wyjazd w roku matury? A co z resztą? – Zalałem go gradem pytań, ale naprawdę byłem ciekawy. Moje myśli uciekły także w stronę urodzin Gabriela, gdy dostałem zaproszenie na sesje. Może warto byłoby spróbować? – pomyślałem.\n- Do matury mam czas, a chcę po prostu korzystać z życia. Jak mam okazję to czemu nie? Niby nasza czwórka nie wiąże przyszłości z modelingiem, no, może Gab, ale jest to fajna przygoda, szczególnie, że zaczynaliśmy na blogu Niny – odpowiedział. – A jeśli chodzi ci o resztę to o Gabriela i Damiana? – Kiwnąłem głowa na potwierdzenie – Otóż Aniołek ma inną propozycję na wakacje, a Damian na razie nie może nigdzie wyjeżdżać, lecz będzie miał sesje w kraju.\n- Wow, też bym tak chciał – mruknąłem nieco zazdrośnie. Moim marzeniem było zwiedzić świat, a odwiedzenie Hong Kongu… Marzenie ściętej głowy. Dodatkowo nie spodobał mi się fakt, że blondyn będzie tam z Fabianem. Jakoś niespecjalnie przepadałem za brunetem, z resztą on także nie pałał sympatią do mnie.\n- No to musisz uderzyć w karierę modela – powiedział całkiem poważnie, po czym klasnął w dłonie i dodał: - Jednak teraz kontynuujemy historię.\nJęknąłem głośno i starałem się skupić na słowach blondyna, odganiając ze swojej głowy wszelkie mrzonki odnośnie swojej przyszłości. Musiałem zająć się teraźniejszością, aby dopiero potem myśleć o studiach oraz spełnić choć jedno realne marzenie o noszeniu białego fartucha i leczeniu ludzi. Na podróże miałem jeszcze czas i mimo, że wydało mi się to być nierealnym marzeniem, jednak ziarnko nadziei na zwiedzenie świata zawsze pozostawało w moim sercu.\nAutor: malinka9166 o 11:01\nPina Colada 2 lipca 2015 12:38\nNIBY NIC NIESAMOWITEGO W TYM ROZDZIALE SIĘ NIE STAŁO, A MIMO TO JEST CUDOWNY I JAK ZAWSZE MA "TO COŚ"\nA JUŻ MIAŁAM NADZIEJE, ŻE COŚ KONKRETNEGO WYDARZY SIĘ POMIĘDZY TĄ DWÓJKĄ. NADZIEJA MATKĄ GŁUPICH.\nmalinka9166 3 lipca 2015 14:59\nHah, doczekacie się relacji Teo-Nik. Spokojnie. c;\nMaryline 2 lipca 2015 16:19\nOjojoj, dawno nie komentowałam. A to dlatego, że byłam zabiegana i naprawdę bardzo dużo działo się w moim życiu. Ale na szczęście, o 1 w nocy znalazłam chwilę wytchnienia :D\nRozdział super, jak zwykle bardzo mi się podobał. Ta ciężka atmosfera trochę mnie przytłacza, ale wiem, że taki jest temat tego bloga i w żaden sposób mi to nie przeszkadza.\nJa tak samo, jak pani u góry, wierzyłam, iż do czegoś pomiędzy chłopakami dojdzie. No, może nie marzyły mi się jakieś namiętne pocałunki, bo na to za wcześnie, ale ciekawa jestem kiedy wyjaśnią sobie tą dwuznaczną sytuację na urodzinach Gaba. Trzeba przyznać, że przyjaciele tak nie robią, ekhę, ekhę. Zresztą, coś mam podejrzenia, że Carter zrobił to specjalnie, aby sprawdzić orientację Teo, heheszki, takie tam moje wyszukiwanie drugiego dna. Nic mega szokującego na razie się nie zadziało, ale to dobrze, po powolna akcja to dobra akcja, przynajmniej w moich oczach :)\nW głębi serca wierzę, że życie Teo się jakoś ułoży. Jak nie z rodzicami, to z Nikodemem :P Bardzo mocno ich shippuję, a Fabian mnie niepokoi xd\nPozdrawiam ciepło, życzę dużo weny i dużo czasu na pisanie :*\nmalinka9166 3 lipca 2015 15:08\nCieszę się, że jednak o mnie nie zapomniałaś! ;)\nNie zamierzam zmieniać atmosfery, bo nie dogodzę wszystkim - jedni twierdzą, że jest za ciężka i nie czytają, a inni piszą, że oczekiwali czegoś innego i jest zbyt lekko. A ja chcę zachować nutę smutku, bo na tym uczuciu (a dokładniej na tych negatywnych uczuciach) opiera się to opowiadanie. c;\nWieeem, wieeem, trzynaście rozdziałów i dalej nic. I tak akcję przyspieszyłam, ale nie zdradzę nic więcej. Będzie taki moment, gdzie wszystko będzie się dziać jak lawina. Jednak dopiero jak przeczytacie, zrozumiecie co mam na myśli. ;)\nCzy wyjaśnią sobie tę sytuację? No nie wiem. c;\nNo cóż, moim zdaniem przyjaciele tak nie robią. A czy zrobił to specjalnie? Kiedyś to się wyjaśni. :) I tak za dużo paplam w tych odpowiedziach! Muszę uważać, bo mnie bardzo łatwo pociągnąć za język i wyjawię wszystko... A tego nikt by nie chciał. :D\nDalsze losy Teo na ten czas pozostają w mojej głowie i czekają na przelanie ich do Worda. ;)\nHhahaha pomoc naukowa powiadasz? ^^ Oczywiście. Jak to wyjeżdża? I nie będą się tak długo widzieć? Szkoda. Widać, że Teo bardzo przeżywa sytuacje w domu. I że wracamy do tych smutniejszych, bardziej melancholijnych chwil. Mam nadzieję , że nie karzesz nam długo czekać na relację Teo-Nik :D Pozdrawiam i czekam niecierpliwie na kolejny rozdział ~Pantera\nmalinka9166 9 lipca 2015 13:36\nNiestety, Teo w życiu kolorowo nie ma. :(\nTrochę poczekacie. ;) Wszystko mam zaplanowane.\nAnonimowy 12 lipca 2015 10:30\nWróciłam, przeczytałam i komentuję!\nRozdział niesamowity jak zawsze.\nMiałam małą nadzieję, że pomiędzy tą dwójką coś się zdarzy, ale cóż. Mamy jeszcze na to czas.\nPrzepraszam, że teraz nic więcej nie napiszę, ale jestem zmęczona jazdą i tymi dwoma tygodniami.\nPozdrawiam serdecznie i życzę weny. Jak zawsze :)\nmalinka9166 12 lipca 2015 14:57\nWiem, że wredna ze mnie jędza, że tak przedłużam wszelkie wydarzenia, ale no... Muszę. Już dawno ustaliłam kiedy oraz jak ich relacje wejdą na wyższy poziom, więc trzymam się planu. ;)\nMyślę, że mam wszystko tak rozplanowane, że czas mamy. c;\nNic nie szkodzi, cieszę się, że wróciłaś i skomentowałaś! :)\nAnonimowy 13 lipca 2015 03:07\nRozumiem, że masz wszystko ustalone, dlatego nie narzekam na taki stan rzeczy.\nTo nawet dobrze, że tak się to ciągnie bo to daje temu opowiadaniu jeszcze większego uroku i magii.\nI nadal trzymaj się tego planu bo tak jak jest, jest zdecydowanie Okay.\nmalinka9166 14 lipca 2015 15:31\nJakby to przedłużanie już nudziło to zawsze możesz i Ty, i inni pisać, że opowiadanie jest okropne. :P Bo boję się, że do tego czasu się znudzicie i nikt mi tutaj nie zostanie. D:\nPostaram się trzymać, jednak nie mam pewności jak to wyjdzie. Najwyżej wiele osób będzie chciało mnie zabić za to, co wymyśliłam. :/\nMaryline 14 lipca 2015 14:11\nCzekam cierpliwie na rozdział.\nTA, CIERPLIWIE, EHE ._____.\nmalinka9166 14 lipca 2015 15:26\nMam świadomość, że nawalam. Obiecałam w wakacje nadrobić zaległości w pisaniu, ale okazało się coś zupełnie innego. :/\nWstyd mi przyznać, że dopiero zapisałam jedną stronę Worda.\nPostaram się wyrobić jak najszybciej... Przepraszam. :(\nAiko Hori 22 sierpnia 2015 05:10\nPrzeczytałam wszyściutko późną nocą i nie mogłam przestać, choć ciągle odczuwałam, że zaraz zasnę.\nNiesamowicie opisujesz te wszystkie sytuacje... Po prostu nie umiem Ci tego wyjaśnić, ale z każdym kolejnym słowem, chciałam przeczytać coraz więcej i więcej.\nJesteś po prostu świetna ♥\nPS. Tak, to ja z grupy i pytania o blogi :)\nmalinka9166 23 sierpnia 2015 11:18\nMiło mi w takim razie, że moja opowiadanie Cię zainteresowało. :D\nno, no Nikodem uczy go historii, ta, a może jednak spróbuje jako model...\nAnonimowy 14 grudnia 2017 11:36\nwspaniały rozdział, Nikodem nsucza Theo historii, może lepiej się teraz poznają, może to nie głupi pomysł z tym modelingiem...


O nas | TORT MARZENIE - Pracownia Tortów Artystycznych\nJesteś tutaj: Strona domowa O nas\nTORT MARZENIE to pracownia tortów artystycznych, która powstała z marzeń. Marzeń o przytulnym i przyjaznym miejscu, w którym spełnia się pasja tworzenia tortów ,a klientów traktuje się jak najbliższą rodzinę. To miejsce, gdzie można zamówić tort lub ciasto wypieczone specjalnie dla Ciebie, a przy okazji porozmawiać z nami o życiu, marzeniach i pasjach.\nTorty, które dla Was tworzymy są niepowtarzalne – wlewamy w nie kreatywną duszę i okraszamy Waszymi pomysłami a co najważniejsze używamy naturalnych składników!\nWykonujemy artystyczne torty w dowolnych kształtach, pieczemy ciasta i muffinki – wszystko co potrzebujesz na wszelakie okazje – urodziny, imieniny, rocznice, śluby, chrzciny, komunie …. i każdą inną chwilę godną świętowania!\nNadchodzą święta, impreza rodzinna lub na weekend wpadają znajomi i nagle potrzebujesz pilnie blachę ciasta, odjazdowego torcika lub zestaw kolorowych muffinek ? Nie ma problemu – u nas piekarniki są cały czas rozgrzane.\nMożesz zamówić dowolny wypiek a my go wykreujemy ze świeżych jajek, naturalnej mąki i bez spulchniaczy i stabilizatorów.\nZapraszamy do pracowni, gdzie dowiesz się wszystkiego o naszych łakociach.\nZe słodkimi pozdrowieniami – Tort Marzenie.


ALASKA - NIE MA TAKIEGO DRUGIEGO MIEJSCA NA ŚWIECIE | One Way 2 Freedom\nHome / Podróże / Ameryka Północna / ALASKA – NIE MA TAKIEGO DRUGIEGO MIEJSCA NA ŚWIECIE!\nNajwiększy stan USA, który do drugiej połowy XIX wieku częściowo należał jeszcze do Rosji. Nie ma takiego drugiego miejsca na świecie jak Alaska. Nie spotkasz nigdzie indziej tak otwartych, hojnych, bezinteresownych i wyluzowanych ludzi, jak na Alasce.\nTo jedno z najlepszych doświadczeń podróżniczych, jakie nas spotkało. To najlepsza spontaniczna decyzja, jaką podjęliśmy w ostatnim czasie oraz najlepsza ekipa obcych nam ludzi, z którymi dzieliliśmy wspólne chwile od wczesnych pobudek po hikingi, łowienie ryb, śmiechy-chichy, pływanie w jeziorach lodowca i wspólne biwakowanie.\nPomysł dotarcia na Alaskę podczas naszego road trip dookoła USA i Kanady chodził nam po głowie od jakiegoś czasu, ale szybko go sobie wybiliśmy, ponieważ byliśmy świadomi, że nie będzie to tania wyprawa. Nie wliczaliśmy jej też w nasz budżet. Ale…pewnego wieczora, leżąc w naszym mini-vanowym łóżku odpaliliśmy film “Into the Wild” i stwierdziliśmy, że jak nie teraz, to kiedy? Nasz pomysł został reaktywowany! Mniej więcej przeanalizowaliśmy koszta i postanowiliśmy ubarwić naszą podróż. Cztery dni przed wyjazdem wrzuciliśmy kilka ogłoszeń o dwóch wolnych miejscach w vanie zarówno na Couchsurfingu (utworzyliśmy też event, jak i na grupach Facebooka. Zaczęliśmy otrzymywać zapytania o przejazd. Pierwszy był nietrafiony, ale dwa kolejne wypaliły od razu. Do naszej podróży dołączyła 22-letnia Australijka, Marlena oraz 21-letni Niemiec, Vincent, z którymi od samego początku zaczęliśmy odbierać na tych samych falach. Śmiechu było, co nie miara. Vincent podróżował z nami tylko 10 dni, ale i tak wniósł do naszej podróży niezapomniane chwile, tęskniliśmy za nim przez kolejne tygodnie, odkrywając Alaskę. Niestety musiał wracać do Vancouver, gdyż rozpoczynał wymianę uniwersytecką. W międzyczasie szukaliśmy kolejnej osoby, która mogłaby wskoczyć na miejsce Vince’a, ale przez kilka dni trudno było dogodzić kontaktującym się z nami podróżnikom, nasze trasy albo oczekiwania nie do końca się pokrywały. Będąc w Anchorage wyświetliła nam się wiadomość na CS od Jacob’a, 23-letniego Norwega, który dopiero co przyleciał na Alaskę. Fajnie się złożyło, ponieważ nie miał żadnych planów, poza tym, że w ciągu najbliższego roku chciałby dotrzeć do Argentyny, dlatego też jego elastyczność była na wagę złota.\nNASZA TRASA PRZEZ ALASKĘ\nPrince Ruper (CA) – Ketchikan – Juneau – Haines – Delta Junction – North Pole – Fairbanks – Hily – Denali National Park – Talkeetna – Anchorage – Kenai – Ninilchik – Homer – Seward – Anchorage – Lodowiec Manatuska – Tok – Chicken – Dawson City (CA)\nCO WARTO ZOBACZYĆ NA ALASCE?\nDo tego miasteczka dotarliśmy promem z Prince Rupert (6h podróży). To tutaj rozpoczęliśmy naszą fantastyczną przygodę w tym wyjątkowym stanie USA, który zdecydowanie się różni od stereotypowego amerykańskiego lifestylu. Z samochodu wysiadłam w japonkach, ale było deszczowo, więc stwierdziłam, że buty i tak mi przemokną, a to był odpowiedni czas na aklimatyzację z zimnem. O poranku przespacerowaliśmy się wzdłuż River Walk – historyczne budynki wzdłuż rzeki, następnie pojechaliśmy na drugi koniec miasteczka, gdzie można zobaczyć czarne niedźwiedzie łowiące łososie i pojechaliśmy nad jezioro Wonder. Jeszcze tego samego dnia udało nam się skosztować zarówno wędzonego łososia, jak i grillowanego, i to złowionego przez chłopców z naszego teamu. Dlatego Alaska to idealne miejsce dla miłośników wędkarstwa. Co warto zobaczyć? Totem Park, do którego weszliśmy za darmo (chyba nasza charyzma podziałała), Neets Bay, gdzie zobaczycie niedźwiedzie i orły oraz możecie złowić pyszne łososie, centrum miasta Ketchikan z uroczą zabudową.\nTo dla nas jedna z najlepszych przygód, jakiej doświadczyliśmy podczas pobytu na Alasce, ponieważ wyglądało to tak, jak byśmy wygrali w totka. Jeszcze w Ketchikan skontaktował się z nami Bob – Couchsurfer, pochodzący z Kalifornii, który od lat mieszka na Alasce, na łodzi. Zaprosił nas do siebie, ale wtedy jeszcze nie byliśmy świadomi, co nas czeka. A my nawet nie szukaliśmy miejsca do spania, tylko kompana do podróży.\nW Juneau jest jedna z najlepszych atrakcji Alaski, czyli lodowe jaskinie (ice caves) lodowca Mendenhall, którego może już nie być za 20 lat. Szlak dotarcia do lodowca jest praktycznie nieoznaczony, idziesz na własne ryzyko, wspinając się po skałach i przedzierając się przez metry błota (szczególnie w mokre dni) lub śliskie płaskie skały. Początkowo, jak dotarliśmy tam, nie byliśmy zdumieni tym, co natura tworzy, ale wystarczy wejść pod lodowiec i przejść przez jaskinie. Kolor błękitu robi wrażenie, to bardzo fotograficzne miejsce. Oczywiście należy się liczyć z ryzykiem zapadnięcia się takiej jaskini i odpadającymi kawałkami lodowca, dlatego też adrenalina towarzyszy podczas odkrywania tego miejsca, ale kiedy my tam dotarliśmy nie było nikogo, dopiero później przyszło dosłownie kilk osób. Na pewno nie będziecie otoczeni grupą przepychających się Chińczyków, a w spokoju będziecie mogli odkrywać to spektakularne miejsce. Ciekawą opcją jest też dopłynięcie tam na kajakach, którymi odpływacie z początku szlaku i docieracie pod sam lodowiec. My na pewno zrobimy tak kolejnym razem!\nW okolicach Juneau spędziliśmy 3 dni, to tam eksplorowaliśmy okoliczne wyspy. Poranek na łodzi był niesamowity, kiedy to przez mgłę unoszącą się nad górami przedzierało się światło słońca. Bob zabrał nas do miejsc, do których nie dociera zwykły turysta. Nie ma tam nikogo, poza nielicznymi rybakami, którzy przypływają na kilka godzin.\nDo zobaczenia niedźwiedzi grizzly zrobiliśmy dwa podejścia. Za pierwszym razem Bob wysadził nas na wyspie, dając odpowiednie obuwie, spray na niedźwiedzie i trąbkę, która je odstrasza. Przyznam, że kolokwialnie mówiąc, miałam pełno w gaciach. Strach w oczach, ale czego się nie zrobi dla takiej przygody!? Byliśmy w 5 osób, większość z nas była już doświadczona, jak należy reagować i obcować z naturą. Tego dnia nie udało nam się zobaczyć niedźwiadków, ale obeszliśmy bardzo dużą część wyspeki docierając do górnej części wodspadu, pod którym podziwialiśmy podskakujące łososie. Odpływając widzieliśmy dużo gatunków ptaków i foki. Zanim jeszcze tam dotarliśmy podziwialiśmy pokaz wielorybów, które w okresie sierpień-wrzesień pływają w grupach, polując na jedzenie (Bubble Net Feeding). To jest coś niesamowitego, wygląda niczym ich zabawa.\nTrzeci dzień był bardzo deszczowy, ale Bob z innym Couchsurferem wcześnie rano popłynęli skiffem na wyspę, żeby zobaczyć, czy jest matka z dwójką małych, była, więc wrócili po nas. Matka grizzly spacerowała przy brzegu rzeki z dwójką małych niedźwiadków, łowiąc łososie.\nTego dnia udało nam się uchwycić jedne z najlepszych momentów dzikiej przyrody. Jeszcze tego samego dnia dotarliśmy do przystani, żeby przeczekać złe warunki pogodowe. Tutaj po raz pierwszy widzieliśmy kabiny do użytku przyjezdnych, z kominkiem, podstawowymi produktami spożywczymi, drewnem, toaletą i miejscem do spania. Jest też księga gości, do której należy się wpisać. Jesteśmy wdzięczni za to, co nas spotkało! Dobra energia jest wokół nas.\nTo była nasza ostatnia destynacja, do której dopłynęliśmy po 3h podróży promem z Juneau. Ma ona do zaoferowania wiele atrakcji, ale głównie są to odpłatne toury, które nie wpisują się zazwyczaj w budżet backpackera. W deszczowy dzień polecamy rundkę po sklepikach z pamiątkami. W okolicy można zobaczyć m.in. niedźwiedzie grizzly albo jelenie.\nPrzed Delta Jct. koniecznie wstąpcie po lokalne wyroby mięsne Delta Meat Sausage Co., gdzie jest darmowa degustacja i znajdziecie m.in. salami z jelenia lub kiełbasę z buffalo.\nRoadhouse – najstarszy dom w lądowej części Alaski – to bardzo spokojne i ciekawe miejsce. W środku jest muzeum, każde pomieszczenie ma swoją ekspozycję przedmiotów z życia codziennego mieszkańców tego budynku.\nW sobotę odbywa się również mini-farmer’s market prowadzony przez fantystycznych ludzi, którzy sprzedają wiele antyków za grosze. Możecie tu znaleźć m.in. pins na Wasze plecaki, magnesy i wiele innych gadżetów. Tu też znajduje się inny Roadhouse-muzeum, do którego warto zajrzeć.\nOdwiedzenie domu Świętego Mikołaja to marzenie każdego dziecka. Moje dziecięce marzenie się spełniło! Usiadłam na kolanku Świętego Mikołaja, który przybił mi piąteczkę, a przy okazji mieliśmy szansę poczuć atmosferę Świąt Bożego Narodzenia we wrześniu – to wszystko dzięki kolorowym, pięknym ornamenton i gadżetom. Zaraz obok tego miejsca jest też farma reniferów. Miasteczko to w okolicy ma jeziora i piękne drewniane kabiny w lasach, gdzie można spędzić mile czas.\nVisior Center (Informacja Turystyczna) – uroczy drewniany domek ze znakiem North Pole, w którym możecie wypić kubek kawy i porozmawiać z uroczą Panią o tym, co dzieje się w okolicy. To idealna miejscówka na łapanie zorzy polarnej, którą udało nam się zobaczyć właśnie tam, ale podobnie jest z…\nMiasto, którego historia jest bardzo bogata. Ma ono również wiele do zaoferowania, m.in. warto odwiedzić Muzem Psich Zaprzęgów (Mush Dog Musem – darmowe), zobaczyć łuk z jelenich rogów przy centrum informacyjnym w centrum miasta, Pionner Park z malutkimi domkami i muzeum przedstawiającym historię miasta.\nJeśli chcielibyście więcej dowiedzieć się o psich zaprzęgach, koniecznie odwiedźcie dom Mary Shields– to pierwsza kobieta na świecie, która ukończyła wyścig Iditaroda. My mieliśmy o tyle szczęście, że udało nam się zobaczyć dwa kilkutygodniowe husky. W jej miejscu poczujecie się, jak w domu – pyszna herbata, domowe wypieki, czytanie jej autorskiej poezji, oglądanie programu, który przygotowala dla amerykańskiej TV i spotkanie z pieskami. Kiedy podziękowaliśmy jej, odpowiedziała: “Czuję się przywilejowana w życiu, dlatego dzielę się tym, co dostałam od życia”, pomimo iż jakiś czas temu amputowano jej stopę oraz zostawił ją mąż i to dla jej najlepszej przyjaciółki – to się nazywa dystans do życia i pokora.\nReplika sławnego autobusu, w którym zmarł Christopher McCandless na podstawie jego historii powstał film “Into the Wild”. Wielu Alaskan opiniuje, że to, co zrobił Alexander – taki sobie dał przydomek – nie było mądre. Wielu podróżników podąża jego śladami i próbuje pokonać rzekę, robiąc kilka podejść, co oczywiście jest bardzo ryzykowne.\n49 Brewery, w którym można spróbować lokalnego piwa oraz zjeść obiad lub kolację. Pub ma bardzo fajną atmosferę.\nNajwiększy Park USA. Nasza podróż do Wonder Lake trawała nieco ponad 11 h. Wyruszyliśmy około 6 rano, a wróciliśmy późnym popołudniem. Jesień to najlepsza pora roku na podziwianie złotych kolorów jesieni i brunatnych kolorów roślinności tundry. W lecie i zimie nie ma możliwości poruszania się po parku na własną rękę poza 24 kilometrami w kierunku Eielson Visitor Center (Mile 66) i z powrotem. Należy kupić bilety na przejazd autobusem (z trasami i cenami możecie zapoznać się na stronie Parku) i najlepiej zrobić to jeden/dwa dni wcześniej. Kierowcy uważnie obserwują, co dzieje się wokół i wskazują dzikie zwierzęta, np. niedźwiedzie grizzly, północnoamerykańskie renifery, orły, wilki, ptaki i inne. Podczas podróży jest kilka postojów.\nW okolicy Centrum Denali National Park & Preserve Information jest około 13 szlaków, które prowadzą w różne miejsca. My polecamy na rozgrzewkę Horseshoe Lake, które jest urocze, a przy okazji możecie zobaczyć tamy zbudowane przez bobry.\nPewnie niektórzy z Was już słyszeli, że poza tradycyjnymi szlakami, można poprosić kierowcę autobusu, aby wysadził Was, gdzie sobie tylko sobie zażyczycie i spokojnie możecie chodzić własnymi ścieżkami, również tymi nieoznaczonymi. W parku są pola namiotowe.\nZnana jako baza wspinaczy, szczególnie tych zdobywających szczyty Denali. W przeszłości miasto kopalniane, ale również centrum artystów, rzemieślników i muzyków. Na głównej ulicy, czyli Main Street znajdują się historyczne kolorowe domki. Warto wstąpić na śniadanie do Fairview Inn, w którym serwują dużą porcję jelenia, która wystarczy dla trzech. Smakosze lokalnego piwa na pewno znajdą swój ulubiony bar.\nW okolicy można spotkać łosie (bądźcie uważni, bo pomimo tego, iż wyglądają leniwie i wolno, to może je ponieść energia!).\nMiasto jak miasto. Niewarto tracić naszego czasu na centrum Anchorage, jednak okolice są piękne i jest sporo szlaków górskich, które warto wziąć pod uwagę. Pokonajcie trasę na górę McChugh Peak oraz wybierzcie się do Parku Kincaid, w którym można spotkać łosie i niedźwiedzie. Dla biegaczy idealną trasą może być Coastal Trail. Pasjonaci historii mogą odwiedzić Native Heritage Center, a Ci, którzy chcą doświadczyć popołudniowego relaksu, niech zajrzą do pubu 49 Brewery.\nNie przegapcie Visitor Center, w którym są zbiory rodowitych, ojczystych Indian. Dzięki tej ekspozycji będziecie mieć okazję wyobrazić sobie, jak żyli Indianie setki lat temu. Są też obok siebie dwa zabytkowe kościółki, jeden z nich jest ortodoksyjny, ale niestety toury odbywają się w bardzo wyjątkowych okolicznościach.\nMiłośnicy przytulnych knajpek, mogą wstąpić do jednej z nich, która znajduje się między tymi dwoma kościółkami. Na trasie Kenai-Homer możecie zobaczyć łosie.\nRosyjski “Old Town” (zabytkowe, niektóre opuszczone drewniane domki), ortodoksyjny rosyjski kościół i cmentarz oraz stare łodzie na plaży, którym warto się przyjrzeć. W tym miejscu czerpćcie jak najwięcej z towarzyszącego spokoju.\nMiasteczko rybaków, w którym przyjemnie by było mieszkać podczas sezonu letniego. Ma w sobie “to coś”. Podczas lata organizowane są tu różne festiwale, które przyciągają ludzi z całego świata. To tutaj nagrywają serię filmów o Alasce, które idą w obieg – nasza rada, spójrzcie na nie z prymużeniem oka, ponieważ są one przekoloryzowane i zrobione pod publikę. Co warto odwiedzić? Punkt widokowy na wzgórzu, do którego dojedziecie samochodem (zapytajcie lokalsów), sobotni farmer’s maket z pysznym jedzeniem i oryginalnymi hand crafts, tzw. downtown, z kolorowymi domkami i klimatycznymi sklepikami, plażę (polecam spacer i podziwianie cudownych zachodów słońca), opuszczone barki i historyczną dzielnicę ze starymi domkami. Koniecznie skoczćcie na piwo do dwóch barów, Salty Dawg Saloon – przypomina latarnię morską, a w środku wystrój jest bardzo unikalny – nigdy jeszcze nie odwiedziliśmy takiego miejsca, Alice’s Champagne Palace – w sobotę są bardzo ciekawe koncerty i możecie poobserwować lokalnych mieszkańców.\nW samym miasteczku można spędzić tylko jedną godzinę, spacerując uliczkami i ścieżką przy wybrzeżu, z którego można podziwiać zielone góry i zwierzęta morskie (np. wydry).\nW okolicy znajduje się Exit Glacier, ale niestety jego duża część jest zamknięta. Dotarcie do czoła lodowca to ponad 10 km w jedną stronę. Kolejną atrakcją jest wycieczka łodzią przez Park Narodowy Kenai Fjords, szczególnie dla tych, którzy nie mieli okazji zobaczyć fiordów w Norwegii lub na Islandii, choć dodam, że to droga atrakcja, ale na pewno warto doświadczyć chociaż raz w życiu, ponieważ widoki są spektakularne.\nTo bardzo długi lodowiec, który znajduje się na prywatnym terenie, co nie oznacza, że dotarcie do niego jest utrudnione, ale ta atrakcja nie jest tania. Od Anchorage jadąc w kierunku miasteczka Tok, jest kilka punktów widokowych, z których można zrobić zdjęcia. Tour z przewodnikiem kosztuje 100 $, hike bez przewodnika: 30 $ (ceny z września 2017 r.).\nJadąc z Anchorage w kierunku Jukonu przez kilkaset kilometrów nie dzieje się nic, droga również nie rozpieszcza (przez długi odcinek nie ma asfaltu i jest dużo żwiru). Około 100 km przed granicą USA z Kanadą jest “wioska kurczaka”, w której znajdowała się kopalnia złota. Zresztą do tej pory odbywają się zawody poszukiwania złota, w których można wziąć udział. Fani kurczaków mogą załatwić swoje potrzeby w fikuśnej toalecie, kupić gadżety, wypić alkoholowy trunek w kowbojskim barze [jest tam też Polska flaga!] lub zjeść kurczakowe danie.\nTo ostatnie miejsce, w którym zaznacie jakiejkolwiek cywilizacji przed kanadyjskim miasteczkiem Dawson City.\nPodróż przez Alaskę jest niesamowicie zaskakująca, piękna i inspirująca, ale też momentami niebezpieczna. Nie ma mowy o monotonii, nutka adrenalinki zawsze towarzyszy! Mieliśmy okazję podziwiać złote kolory jesieni, dzikie zwierzęta podgryzające trawkę u przydroża drogi, wieloryby polujące na śledzie, orły przelatujące nad głowami, nurkujące wydry i foki w oceanie, północnoamerykańskie renifery w Parku Narodowym Denali. Góry, jeziora, lasy, lodowce, ocean, rzeki, fiordy, drewniane kabiny, opuszczone stacje benzynowe, ortodoksyjne kościoły i rosyjskie zabudowy domków. Łapaliśmy zorzę polarną z dachu samochodu, zamarzając w pidżamach o 2 w nocy. Bujaliśmy się przez wytłuczone drogi, na których koleiny nie mają końca. Krążyliśmy po nieoznaczonych szlakach, wchodziliśmy do lodowych jaskiń, braliśmy prysznic w dzikich lodowatych strumykach i mieszkaliśmy przez kilka dni na łodzi. Polowaliśmy na niedźwiedzie grizzly, przebijając się przez bagna i błota buszu. Złowiliśmy kilka łososi (widzieliśmy też, jak latają!) najtańszą wędką z Walmarkt, którą zwróciliśmy na drugi dzień. Wypiliśmy piwo w najbardziej oldschoolowych barach w Homer. Zjedliśmy najśmieszniejsze brownie świata. Wysłuchaliśmy ciekawych historii ludzkich i poznaliśmy wspaniałe osobowości!\nNajlepiej podzielić koszt podróży na 3-4 osoby. Żywność i paliwo są droższe niż w innych stanach USA, ale jakość benzyny jest zdecydowanie lepsza na Alasce i w Kanadzie.\n-prom: 381,7 $ / osoba\n-jedzenie: 109,25 $ / osoba\n-paliwo: 200,5 $ / osoba\n-Park Narodowy Denali – mając roczny pass nie płacisz za wjazd do parku, ale z annual pass płacisz 10 $ mniej za tour autobusem, który do Wonder Lake wynosi około 50$/os.\n– + hot springs (gorące źródła, w cenie wliczony camping) 5,5 $ / os. oraz naprawa opony, w którą wbił się gwóźdź 6,5 $ / os.\nTOTAL: 752.45 $ / osoba\nNa Alasce można dorobić się sporej sumki w ciągu jedynych 3 miesięcy, pracując ciężko bez dnia wolnego jako rybak na łodzi (poza łowieniem ryb, mają znacznie więcej obowiązków). Zdarzają się sezony, że można zarobić 50 000 $, co oczywiście nie oznacza, że każdy sezon przyniesie takie plony, ale być może to będzie Twój szczęśliwy rok i pozwolisz sobie na zakup apartamentu w Polsce lub odłożenie pieniędzy na kolejny rok podróży.\n*[W dniu naszego przyjazdu do Homer poznaliśmy młodego mężczyznę, który zakończył swoją 3 miesięczną pracę na łodzi jako rybak. Podzielił się swoim doświadczeniem i wrażeniami.]\nAlaska nie oznacza wcale całorocznej zimy [oczywiście zależy, gdzie pojedziesz], ale my doświadczyliśmy pięknej złotej jesieni. Temperatura za dnia dochodziła do 20 stopni, to bardziej zaskoczyła nas Kanada i Canadian Rockies, gdzie temperatura spadła poniżej zera w nocy.\nPo wyprawie na Alasce, Twoje życie już nigdy nie będzie takie samo. To miejsce sprawi, że inaczej zaczniesz postrzegać swoje życie, przyrodę i ludzi.\nUBEZPIECZ SWOJĄ PODRÓŻ DO USA Dowiedz się więcej\nPlanujesz podróż na Alaskę? Poszukujesz inspiracji, kontaktów i wskazówek? Napisz do nas e-maila: contact@oneway2freedom.com lub wiadomość na fan page’u. Z chęcią wesprzemy Twoje marzenia!\nAlaskaAlaska przewodnikAmeryka Północnanajwiększy stan USApodróżnicze marzenieprzewodnik po Alascestan AlaskaUSAusa road trip\nHamak Life\t Styczeń 15th, 2018 04:24 PM\nFantastycznie się patrzy na zdjecia! A te gołe stopy w kontekście Alaski są imponujące 😁\nGenialna podróż! Trzymajcie się ciepło, choć w Meksyku raczej nie marzniecie 😉\nPo tym artykule aż mnie korci, żeby napisać coś u mnie na blogu…czyli motywacja rośnie 😎\nEwelina&Marco\t Styczeń 16th, 2018 07:17 PM\nTak tak gołe stopy były bardzo imponujące :D. Pisz, czekam i tęsknię!\nGadulec\t Styczeń 15th, 2018 06:11 PM\nNajbardziej zazdroszczę spotkań z tymi wszystkimi zwierzakami, a szczególnie niedźwiedziami! My w Kanadzie widzieliśmy tylko jednego przez parę sekund z samochodu 😀 Piękne zdjęcia, super wskazówki, na pewno kiedyś wykorzystam! Chyba nie doczytałam albo nie napisałaś – ile czasu spędziliście na Alasce? Rozumiem, że cały czas spaliście na dziko albo na CS?\nTak, spaliśmy na dziko i na CS a podróż trwała 1 miesiąc. Dziękuję Kinga!\nBabaJoga\t Styczeń 16th, 2018 10:22 AM\nAż mi zaparło dech w piersiach ! piekne zdjecia, piekne przygody !\nEwelina&Marco\t Styczeń 16th, 2018 07:16 PM\nKamila | spiekua.pl\t Styczeń 16th, 2018 12:06 PM\nPrawdziwy raj dla nas! Od lat widnieje na liście miejsc do zobaczenia i kiedy tam dotrzemy – migawki w aparatach zapłoną, ale póki co zostaje oglądanie Waszych cudownych zdjęć!\nKochani, jestem przekonana, że każda inna podróż przyniesie Wam też wiele spotkań z naturą.\nSłużę wskazówkami 🙂\nSylwia\t Styczeń 16th, 2018 09:21 PM\nCo za zdjęcia! Co za widoki! Ach, podziwiam to Wasze podróżowanie <3 wielu wspaniałych przygód 🙂\nEwelina&Marco\t Styczeń 16th, 2018 11:06 PM\nSylwia, podróże to też wyrzeczenia, zdjęcia kryją za sobą historię. Była to cudowna przygoda, ale wiele kosztowała mój organizm. 🙂\nRenata\t Styczeń 16th, 2018 09:26 PM\nPrzez chwile poczułam sie jakbym tam z Wami była:) Wspaniała relacja z podroży po Alasce i fantastyczne zdjęcia:)\nEwelina&Marco\t Styczeń 16th, 2018 11:05 PM\nRenatko, dziękuję bardzo za Twoje słowa :).\nTravelling Milady\t Styczeń 19th, 2018 08:39 AM\nExtra sprawa. Wyprawa moich marzeń, którą dzięki Wam jeszcze bardziej pragnę zrealizować. Przez cały post buzia mi się z wrażenia nie domykała. Dziękuję za ten wpis, niech nas prowadzi prosto na Alaskę 😉\nEwelina&Marco\t Styczeń 23rd, 2018 01:57 AM\nDziękuję za te słowa :). Zgadza się! Niech nas prowadzi wszystkich na Alaskę. Z chęcią bym tam wróciła zrobić dobry materiał o Native Americans!\n101CountriesBefore50\t Styczeń 19th, 2018 03:26 PM\nJeszcze raz powtórzymy- wielkie WOW Kochani! Mamy nadzieje. że nam też kiedyś uda się tam dotrzeć. Tymczasem cudownej dalszej podróży. Czekamy na kolejne relacje!\nEwelina&Marco\t Styczeń 23rd, 2018 01:52 AM\nDziękujemy Wam bardzo 🙂 a ja mam nadzieję, że się spotkamy jeszcze w tym roku!\nTrzymam kciuki za Wasze podboje!\nBarbarelka\t Styczeń 19th, 2018 11:37 PM\nWow Malinka, jestem z Was meeega dumna! Patrze z podziwem na te niesamowite zdjecia, wrazenia, emocje I ta adrenalinka….ahhh ja to nie wiem jak ja bym to przezyla.Chociaz przezylam rollercoastery wiec moze dalabym tez rade przetrwac takie obcowanie z dzika I tak fantastyczna natura 🙂 3mam mocno kciuki za Wasze kolejne piekne historie.Buziaczki.Sciskam mocno I tesknie!\nDziękuję Kochana za te miłe słowa! Również tęsknimy <3\nwktorastrone.pl\t Styczeń 25th, 2018 04:18 PM\nI przepadłam! Piękne zdjęcia, wskazówki, super przygoda! Coś czuję, że teraz przed nami nie lada orzech do zgryzienia, bo … zakochałam sie w Alasce! Zapisuję posta i będę korzystać! Pozdrawiam ciepło!\nEwelina&Marco\t Styczeń 26th, 2018 01:41 AM\nZdecydowanie! Służę wskazówkami 😉\nSylwia\t Styczeń 25th, 2018 07:35 PM\nPo tym wpisie człowiek ma ochotę rzucić wszystko, kupić i bilet i jechać na Alaskę! Najbardziej chciałabym zobaczyć Park Denali <3 gratuluję Wam tej niesamowitej przygody i przeżyć, których nikt Wam nie odbierze 🙂\nEwelina&Marco\t Styczeń 26th, 2018 01:40 AM\nMonika\t Październik 8th, 2018 07:40 PM\nPrzepiękne zdjęcia! Mimo że nie lubię zimna i nigdy nie ciągnęło mnie na Alaskę to po takiej relacji i widokach zapragnęłam tam polecieć!\nEwelina&Marco\t Październik 14th, 2018 11:54 AM\nJak się pojedzie w odpowiedniej porze roku, to wcale nie musi być tak zimno 🙂\nAgata\t Lipiec 30th, 2019 10:32 AM\nŚwietna relacja – praktyczne informacje na pewno się przydadzą! 🙂 Nie planuje wyjazdu na Alaskę, ale ostatnio szukałam informacji na ten temat, dlatego cieszę się, że trafiłam na Waszego bloga 🙂\nEwelina&Marco\t Lipiec 30th, 2019 03:42 PM\nCieszę się i mam nadzieję 🙂 że się przyda!\nHanka\t Grudzień 9th, 2019 09:19 AM\ncześć! dzięki za ten wpis i piękne foty 🙂 chcialam Was jeszcze zapytać w jakim dokładnie terminie tam byliście?\nHanka\t Grudzień 10th, 2019 07:27 PM\ncześć! przepiękne zdjęcia i przepiękna wyprawa! wybieram się również w przyszłym roku i chciałam zapytać w jakim dokładnie terminie byliście bo też chciałabym trafić na jesień i te kolory! <3


Kratownica - produkcja - Katalog gerling-makler PR5\nO ile zainteresowany wysokiej jakości kratownicami to idealnie trafiłeś. Nasza firma od 2006 roku działa jako kontynuacja firmy z wieloletnią tradycją. Nasza propozycja jest bardzo bogata jak również zawiera m.in. wykonywanie takich usług jak kratownice typu K, KJ, siatki płaskie a także zaginane różnego typu, stal zimnowalcowana jak również mnóstwo innych produktów. Przy produkcji naszych kratownic stawiamy na najwyższą jakość. Za każdym razem staramy się każdemu nabywcy zagwarantować najwyższą jakość. Wytwarzanie naszej spółki ma obowiązujące certyfikaty oraz dodatkowo znaki jakości świadczące o wysokiej klasy naszych wyrobów. Doświadczeni pracownicy naszej korporacji są w stanie wytworzyć każde zadanie, wręcz najbardziej trudne. Gwarantujemy zadowolenie z oferowanych usług przez nasze zakłady elementów konstrukcyjnych. Namawiamy.\nSłowa kluczowe: kratownica


Wyjątkowy prezent dla Młodej Pary - Pssz!\nYou are at:Home→Ciekawe→Wyjątkowy prezent dla Młodej Pary\nWyjątkowy prezent dla Młodej Pary\nIdąc na ślub do bliskich przyjaciół, warto podarować Parze Młodej osobisty prezent, który będzie piękną pamiątką wspólnych przeżyć. Jaki podarunek z pewnością wywoła uśmiech na twarzach bliskich? Sprawdź!\nNajpiękniejszą pamiątką i świadkiem wspólnych przeżyć są fotografie. Każdorazowe otwarcie albumu ze zdjęciami jest powrotem do zabawnych chwil, wzruszeń i wielkich przeżyć. Fotografie wywołane na papierze fotograficznym niewątpliwie mają w sobie specyficzny urok i czar, ale niestety, dość szybko się niszczą – lakierowana powierzchnia się ściera i rysuje, obraz z czasem blaknie, a papier się przeciera, zagina i targa.\nAlternatywa dla albumu\nNowoczesną i niezwykle efektowną alternatywą dla tradycyjnych albumów są fotoksiążki. Czym różnią się od albumów na zdjęcia? Przede wszystkim formą – fotoksiążka to prawdziwa księga wspomnień w całości zadrukowana zdjęciami. Wysoka jakość, nasycone kolory i solidna oprawa sprawiają, że fotoksiążki są w pełni profesjonalnym produktem, który możesz własnoręcznie zaprojektować strona po stronie. Mnogość formatów i rodzajów pozwala na stworzenie fotoksiążki idealnie dobranej do oczekiwań – fotoksiążka ślubna na twardym papierze, panoramiczny album wypełniony kadrami z wakacji albo mini-książka z rodzinnymi zdjęciami będę cenną i atrakcyjną alternatywą dla domowych albumów.\nNa stronie https://www.cewe-fotoksiazka.pl możesz pobrać specjalny program, który pozwoli Ci zaprojektować spersonalizowaną fotoksiążkę dla Pary Młodej. Wygląd wnętrza nowoczesnego albumu zależy tylko od Ciebie – możesz stworzyć kolaże z zabawnymi podpisami albo pójść w stronę bardziej poważnej, wzruszającej konwencji. Własna fotoksiążka z pewnością będzie miłym zaskoczeniem dla Pary Młodej i wyróżni się z ogromu podobnych, sztampowych prezentów.\nTags cewe fotoksiążkafotokalendarzefotoksiążkafotoksiążka ślubna\nWybieramy najlepszy kask do jazdy konnej!\nCzarnogóra autokarem – świetny pomysł na spędzenie wakacji!


Spotkajmy się po sąsiedzku w sobotnie wrześniowe przedpołudnie! Zapraszamy na tegoroczny Dzień Otwartych Drzwi, którym rozpoczniemy w naszym klubie nowy sezon kulturalny 2021-2022. W programie m.in. finisaż wakacyjnej wystawy "Lato z Lemem", otwarte studio animacji filmowej, spektakl żywych szachów, pokazowa Strefa Rodzica, zajęcia otwarte, zapisy i spotkania z instruktorami, strefa zabawy i relaksu w ogrodzie.\nZajęcia pokazowe Strefy Rodzica podczas których będzie można poznać tajniki warsztatów ogólnorozwojowych i sensorycznych dla maluszków takich jak Czytadełko, Folkloromaniaki, Na zmysłowym tropie, Sportowy duch i ruch, prowadzonych przez Wytwórnię Inicjatyw Rozwojowych.\nZielone Centrum Przegorzał godzina 11:00-13:00\nPracownia animacji filmowej Piksel zaprasza do spróbowania swoich sił w animacji poklatkowej z gotowych elementów oraz komputerowej na laptopach dotykowych. Będzie można zobaczyć wyposażenie naszego studia animacji, poznać zrealizowane przez dzieci prace, stosowane techniki i porozmawiać z instruktorką pracowni Katarzyną Agopsowicz\nSala operacyjna, godzina 12:00 -14:00\nŻywe szachy to rozgrywanie partii szachowych na dużej szachownicy za pomocą osób przebranych za bierki szachowe. Zwykle partii nie rozgrywa się "naprawdę", a inscenizuje partie ułożone poprzednio. Najczęściej odtwarza się sławne pojedynki szachowe z przeszłości. „Hannibal ante portas”, którą zaprezentuje nam Uczniowski Klub Sportowy działający przy Szkole Podstawowej nr 48 w Krakowie to historia niezwykłego wodza i wybitnego stratega, który dokonał niemożliwego i zwyciężył w starciu z prawami natury.\nogródek przy Klubie Kultury Przegorzały, godzina 12:00\nWymalujmy miasto na naszej żółtej sofie! Wspólna praca malarska, która powstanie w Zielonym Centrum Przegorzał pod okiem instruktorki zajęć Mała Akademia Plastyczna będzie okazją do tego by podczas wspólnej zabawy poznać innych uczestników zajęć Małej Akademii, porozmawiać z instruktorką i popróbować swych sił w malowaniu na dużym formacie, a potem wziąć udział w wernisażu kończącym wakacyjną wystawę prac dzieci „ Lato z Lemem” i odebrać swoje prace.\nZielone Centrum Przegorzał 11:00-14:00 (obowiązują zapisy)\nStudio Artystyczne Point zaprezentuje lekcję pokazową swoich zajęć tanecznych realizowanych w Klubie Przegorzały. Zobaczymy fragmenty lekcji z tańca z elementami akrobatyki, baletu, tańca modern i jazzu.\nKlub Kultury Przegorzały, sala wielofunkcyjna godzina 11:00\nOrganizatorzy zastrzegają sobie możliwość zmiany programu.\nARTYSTYCZNY KONIEC LATA - PIĘKNY WSCHÓDArtystyczny Koniec Lata to warsztaty dla dzieci w wieku 7-12 lat oparte o elementy historii sztuki. W tym roku za pomocą sztuki i naszej wyobraźni wybierzemy…


Klauzula informacyjna RODO - Upominki Warszawskie\n1. Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), dalej jako RODO, informuję, że administratorem Pana/Pani danych osobowych jest Bebol Jakub Małczakz siedzibą w Warszawie (00-901), plac Defilad 1, nr telefonu: +48 608 208 075, adres e-mail: sklep@upominki-pkin.waw.pl, NIP 5251017650.\na. w celu rejestracji konta Klienta na stronie internetowej sklepu internetowego upominkiwarszawskie.pl (podstawa z art. 6 ust. 1 lit. b RODO),\nb. w celu przyjmowania i realizacji zamówień złożonych przez Klientów w sklepie internetowym upominkiwarszawskie.pl (podstawa z art. 6 ust. 1 lit. b RODO),\nc. w celu obsługi reklamacji składanych przez Klientów sklepu internetowego upominkiwarszawskie.pl (podstawa z art. 6 ust. 1 lit. d RODO),\nd. w celach marketingowych, a mianowicie do obsługi usługi newsletter sklepu internetowego upominkiwarszawskie.pl oraz powiadomienia o dostępności towaru w sklepie internetowym upominkiwarszawskie.pl (podstawa z art. 6 ust. 1 lit. f RODO),\ne. w celu wysyłania powiadomień Klientowi o dostępności produktu, za wyraźną zgodą Klienta (podstawa z art. 6 ust. 1 lit. a RODO),\nf. w celu prowadzenia bazy danych zawartych umów cywilnoprawnych oraz rozliczeń z kontrahentami przez sklep internetowy upominkiwarszawskie.pl (podstawa z art. 6 ust. 1 lit. f RODO),\ng. w celu prowadzenia statystyk sklepu internetowego upominkiwarszawskie.pl (podstawa z art. 6 ust. 1 lit. a RODO),\nh. w celach archiwalnych i dowodowych będących realizacją prawnie uzasadnionego interesu zabezpieczenia informacji na wypadek prawem usprawiedliwionej potrzeby lub obowiązku wykazania faktów przez Bebol Jakub Małczak (podstawa z art. 6 ust. 1 lit. f RODO),\nj. w celu ewentualnego ustalenia, dochodzenia lub obrony przed roszczeniami będącego realizacją prawnie uzasadnionego interesu Bebol Jakub Małczak (podstawa z art. 6 ust. 1 lit. f RODO),\nk. w celach administracyjnych będących realizacją prawnie uzasadnionego interesu Bebol Jakub Małczak (podstawa z art. 6 ust. 1 lit. f RODO).\n3. Pani/Pana dane osobowe mogą być udostępniane podmiotom zewnętrznym współpracującym z Bebol Jakub Małczak, w szczególności podmiotom świadczącym usługi kurierskie, usługi doręczania przesyłek, usługi hostingowe, rozliczania należności, archiwizacji, prawne, ubezpieczenia przesyłki.\nc. przekazywanie danych osobowych podmiotom odpowiedzialnym za prowadzenie hostingu, na którym postawiona jest strona internetowa sklepu internetowego upominkiwarszawskie.pl,\ne. porządkowanie danych osobowych użytkowników strony internetowej upominkiwarszawskie.pl,\ng. automatyczne zbieranie danych za pośrednictwem plików cookies, zgodnie z polityką przetwarzania cookies sklepu internetowego upominkiwarszawskie.pl,\n9. Pani/Pana dane mogą być przetwarzane w sposób automatyzowany (w szczególności do założenia konta na stronie internetowej sklepu internetowego upominkiwarszawskie.pl i wysłania potwierdzenia dokonania zakupu), jednakże nie będzie to wywoływać żadnych skutków prawnych.\n10. Administrator danych nie korzysta z form profilowania Pani/Pana danych osobowych.\n11. Podanie przez Pani/Pana danych osobowych jest dobrowolne, acz niezbędne w celu realizacji zamówień i umów zawartych za pośrednictwem sklepu internetowego upominkiwarszawskie.pl.


Polacy mieszkający w Szwecji alarmują na temat sytuacji w tym kraju. Mocny materiał Wiadomości TVP [WIDEO] - Niezłomni.com\nSzwecja już nie jest tym samym krajem, jakim była wcześniej – wynika z materiału przygotowanego przez Wiadomości TVP. Polacy, którzy tam mieszkają od lat, mówią, jak bardzo zmienił się ten kraj za sprawą licznych imigrantów.\nTe słowa potwierdza znany muzyk, Jerzy Grunwald, który gościł niedawno w ,,Warto rozmawiać” Jana Pospieszalskiego. Za sprawą islamizacji kraju oraz terroru politycznej poprawności podjął decyzję o powrocie do Polski.\nTagi: imigranci w Szwecjiislam w SzwecjiJerzy GrunwaldPolacy w SzwecjiSzwecja\nPoprzedni Poprzedni artykuł: Komorowski mówi, kim jest ,,najgorsza część wyborców”. ,,To im Beata Szydło się podlizuje!”. Jego słowami zajmie się rzecznik praw obywatelskich\nNastępny Następny artykuł: ,,Co różni Polaka od nazisty?”. Redaktor naczelny atakuje ,,Polactwo”. ,,Nienawiść do Arabów podszyta jest zazdrością”


St. Truiden - KVC Westerlo (Belgia 1 Liga) - mecz na żywo - transmisja live stream online - Meczenazywo.xyz\nSt. Truiden - KVC Westerlo\nSt. Truiden - KVC Westerlo 18.05.2019 20:00\nZobacz za darmo spotkanie St. Truiden - KVC Westerlo, który rozpocznie się 18.05.2019 20:00. Ten mecz na żywo możesz legalnie zobaczyć na stronie bukmachera Fortuna i Forbet, które posiadają zezwolenie Ministerstwa Finansów. Transmisja live stream online. Darmowe mecze na żywo online St. Truiden - KVC Westerlo z kategorii Belgia 1 Liga.\nW dniu 18.05.2019 20:00 odbył się mecz między St. Truiden i KVC Westerlo. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.


Krzyż LED?! | Gadżetomania.pl\nJeśli myślicie, że jest jakaś dziedzina życia, w którą technologia NIE umie się wedrzeć, to… mylicie się. Nawet religia zaczyna być powoli podbijana przez fanów gadżetów. Jednak o ile jestem w stanie przyznać, że ten krzyż wygląda całkiem gustownie, to gadżet który prezentuje Wam poniżej jest dla mnie szczytem… bezguścia. Oto krzyż LED.\nObrazek: Krzyż LED!?!\nJak sami widzicie jest to krzyż "wyposażony" w diody oraz wyświetlacz typu LED. Za ten "wynalazek" Koreańczycy chcą prawie 40 dolarów. Nie wiem jak Wy, ale ja bym na tak kiczowatą rzecz nigdy się nie zdecydował. I to pomimo tego, że krzyż potrafi wyświetlić dowolny, krótki tekst. A co Wy sądzicie o tym gadżecie?\nPogromca RAZR-ów: Sharp WX-T81 Poziomy drapacz chmur, czyli przewrócony Empire State Building [galeria] Betelgeza eksploduje - to może być fajerwerk wszechczasów Nowe lornetki Sony - prawie jak gadżety Skywalkera Kettle Qp – „Niustajl” pośród czajników Zostaw wiadomość swoim bliskim na włączniku światła! Po co jest ta strzałka na plecaku...? Dzięki DVB-T anteny TV stają się „produktem multimedialnym” Co robić z uszkodzonymi satelitami? DARPA ma rozwiązanie Toshiba Portégé Z930 - idzie nowe, ale czy lepsze? Klawiatura HTPC z trackpadem Nowe projektory 3D firmy SIM2


Apelacja w sprawie o rozwód - W sądzie i urzędzie - rp.pl\nAktualizacja: 12.03.2017, 10:37\nStrony mogą kwestionować orzeczenie w sprawie o rozwiązanie małżeństwa w całości bądź też w poszczególnych częściach.\nRzadko zdarza się, by wyrok sądu w sprawie o rozwód, był w pełni satysfakcjonujący dla obu stron postępowania. Wynika to przede wszystkim ze złożoności wydawanego przez sąd okręgowy orzeczenia, które poza rozwiązaniem małżeństwa stron, często z ustaleniem winy jednego bądź obojga małżonków, obejmuje obligatoryjnie wiele dodatkowych kwestii.\nDzieci i mieszkanie\nW przypadku, gdy strony postępowania rozwodowego mają wspólne małoletnie dzieci, sąd w sprawie o rozwód rozstrzyga także o władzy rodzicielskiej nad wspólnymi małoletnimi dziećmi obojga małżonków i o kontaktach rodziców z dziećmi oraz orzeka, w jakiej wysokości każdy z małżonków jest obowiązany do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania dziecka. Sąd uwzględnia pisemne porozumienie małżonków o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie, jeżeli jest ono zgodne z dobrem dziecka. Sąd nie orzeknie o utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem także na zgodny wniosek stron. To nie wszystko. Jeżeli małżonkowie zajmują wspólne mieszkanie, sąd w wyroku rozwodowym orzeka także o sposobie korzystania z tego mieszkania przez czas wspólnego w nim zamieszkiwania rozwiedzionych małżonków. W wypadkach wyjątkowych, gdy jeden z małżonków swym rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie, sąd może nakazać jego eksmisję na żądanie drugiego małżonka. Na zgodny wniosek stron sąd może w wyroku orzekającym rozwód orzec również o podziale wspólnego mieszkania albo o przyznaniu mieszkania jednemu z małżonków, przy spełnieniu kilku dodatkowych warunków. Jakby tego było mało, sąd może w wyroku orzekającym rozwód dokonać podziału majątku wspólnego, jeżeli przeprowadzenie tego podziału nie spowoduje nadmiernej zwłoki w postępowaniu. Dopuszcza się także rozstrzygnięcie w sprawie o rozwód w zakresie alimentów należnych na rzecz byłego małżonka.\nMożliwy zakres zaskarżenia wyroku w sprawie o rozwód jest bardzo szeroki. Strony mogą kwestionować orzeczenie w sprawie o rozwód w całości bądź też w poszczególnych częściach. Jednym z wymogów formalnych apelacji jest prawidłowe uiszczenie opłaty sądowej. Natomiast wysokość tej opłaty w sprawie o rozwód będzie różna w zależności od tego, w jakiej części wyrok zostanie zaskarżony, czyli które rozstrzygnięcia sądu będą przez strony kwestionowane.\nCo do zasady opłata od apelacji od wyroku w sprawie o rozwód jest stała i wynosi 600 zł (art. 26 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 18 ust. 2 ustawy z 25 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych – dalej u.k.s.c.). Opłatę taką uiści strona, która kwestionuje wyrok w części dotyczącej samego orzeczenia rozwodu, jak również ustalenia kto ponosi winę w rozkładzie pożycia małżeńskiego stron. A co w przypadku, gdy łącznie z kwestionowaniem winy strona kwestionuje, którekolwiek z rozstrzygnięć dotyczących małoletnich dzieci stron? Opłata również wyniesie 600 zł. Wynika to z zasady integralności wyroku rozwodowego, która wielokrotnie była powoływana w orzecznictwie Sądu Najwyższego (orzeczenie z 29 grudnia 1947 r., sygn. C. I 1679/47, OSNC 1949, nr 3, poz. 78; uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 5 stycznia 1953 r., sygn. C. 688/51, OSN 1954, nr 2, poz. 26; uchwała pełnego składu Izby Cywilnej z 12 października 1970 r., sygn. III CZP 6/70, OSNCP 1971, nr 7–8, poz.117). Stosuje się ją bezwzględnie w odniesieniu do rozstrzygnięć przewidzianych w art. 57 i 58 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, a więc dotyczących winy stron, władzy rodzicielskiej nad ich wspólnym dzieckiem, kontaktów rodziców z dzieckiem, a także ponoszenia przez każdego z małżonków kosztów utrzymania i wychowania ich dziecka (alimentów na dziecko).\nNatomiast z przepisów ustawy o kosztach w sprawach cywilnych nie wynikało wprost, ile wynosić ma opłata od apelacji w przypadku, gdy razem z orzeczeniem o winie kwestionowane są inne rozstrzygnięcia sądu, niewymienione w art. 57 lub art. 58 § 1 kodeksu rodzinnego. Chodzi tu na przykład o podział majątku wspólnego, eksmisję czy alimenty na byłego małżonka. Zgodnie z art. 26 ust. 2 u.k.s.c., w sprawach o rozwód, w razie zasądzenia alimentów na rzecz małżonka w orzeczeniu kończącym postępowanie w instancji, pobiera się od małżonka zobowiązanego opłatę stosunkową od zasądzonego roszczenia, a w razie nakazania eksmisji jednego z małżonków albo podziału wspólnego majątku pobiera się także opłatę w wysokości przewidzianej od pozwu lub wniosku w takiej sprawie. Sąd Najwyższy, który w uchwale z 19 czerwca 2007 r. (sygn. III CZP 48/07, OSNC 2008, nr 3, poz. 35) stwierdził, że od apelacji w sprawie o rozwód, którą zaskarżono rozstrzygnięcie o winie i alimentach na rzecz rozwiedzionego małżonka pobiera się tylko opłatę stałą (art. 26 ust. 1 pkt 1. w zw. z art. 18 ust. 2 u.k.s.c.).\nAlimenty i kontakt z dziećmi\nSprawa ma się inaczej, jeżeli strona wnosząca apelację jest zadowolona z wyroku w części ustalającej winę, ale nie zgadza się z wyrokiem w części dotyczącej na przykład wysokości alimentów czy ustalonych kontaktów z dzieckiem. W takim przypadku zasada integralności wyroku rozwodowego ulega modyfikacji. W postanowieniu z 25 marca 1999 roku (III CKN 124/99, OSNC 1999, nr 10, poz. 182, str. 111) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że jeżeli strona zobowiązana zaskarży wyrok w części obejmującej wyłącznie rozstrzygnięcie o kosztach utrzymania małoletniego dziecka stron, od apelacji należy pobrać opłatę stosunkową obliczoną od wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 13 w zw. z art. 18 ust. 2 u.k.s.c.). Oznacza to, że w przypadku, gdy strona nie kwestionuje orzeczenia w zakresie stricte rozwodu bądź jego winy, opłata od apelacji powinna zostać uiszczona w wysokości należnej od konkretnego kwestionowanego rozstrzygnięcia. Tym samym małżonek, który wnosi apelację od wyroku orzekającego rozwód jedynie w części rozstrzygającej o kosztach utrzymania i wychowania małoletniego dziecka, domagając się podwyższenia zasądzonej kwoty, nie ma obowiązku uiszczenia opłaty od apelacji (art. 96 ust. 1 pkt 2 u.k.s.c.). Obowiązany zaś do zapłaty alimentów na rzecz dzieci, kwestionując w apelacji rozstrzygnięcie dotyczące ich wysokości, uiści opłatę stosunkową obliczoną jako 5 proc. wartości przedmiotu zaskarżenia. Apelacja dotycząca tylko władzy rodzicielskiej lub obejmująca jedynie uregulowanie kontaktów między rodzicami a dzieckiem podlega opłacie stałej w kwocie 40 zł (art. 23 pkt 1 w zw. z art. 18 ust. 2 u.k.s.c.). Jeżeli apelacja będzie dotyczyć wyłącznie uregulowania sposobu korzystania ze wspólnie zajmowanego lokalu mieszkalnego, będzie podlegała opłacie stałej w kwocie 100 zł (art. 39 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 18 ust. 2 u.k.s.c.).\nJak wynika z powyższego, pomimo tego, że ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych przewiduje dla spraw o rozwód opłatę stałą w wysokości 600 zł wysokość opłaty sądowej od apelacji, może być różna w zależności od zakresu zaskarżenia wyroku rozwodowego.\nAnna Wojniusz, adwokat z Kancelarii Radców Prawnych M. Woziński A. Kulisz spółka partnerska\nW świetle powyższego można przyjąć, że w przypadku kwestionowania w apelacji ustalenia o winie w rozkładzie pożycia małżeńskiego stron i jednocześnie któregokolwiek z pozostałych rozstrzygnięć sądu strona wnosząca apelacje będzie obowiązana uiścić opłatę stałą w kwocie 600 zł. Przy czym trzeba pamiętać, że jeżeli apelacja dotyczy też alimentów na rzecz małżonka, eksmisji jednego z małżonków albo podziału wspólnego majątku to należy się liczyć z tym, że sąd pobierze z tego tytułu dodatkową opłatę w orzeczeniu kończącym postępowanie w drugiej instancji.\nSpotkanie Partnerów Sieci Kancelarie RP\n21 lutego 2017 r. odbyło się spotkanie przedstawicieli Partnerów Sieci Kancelarie RP zrzeszającej 22 rekomendowane przez dziennik „Rzeczpospolita " w pełni niezależne Kancelarie Adwokackie i Radcowskie z terenu całej Polski.\nPartnerzy Sieci współpracują z ponad dwustu pięćdziesięcioma adwokatami i radcami prawnymi świadczącymi wyspecjalizowaną obsługę prawną we wszystkich dziedzinach prawa, skierowaną zarówno do przedsiębiorców, jak i osób fizycznych. Obsługa świadczona jest w kilkunastu językach obcych.\nSpotkanie rozpoczęło się od wspólnej wymiany wiedzy wśród Partnerów Sieci. Dyskusja dotyczyła przygotowania do sporządzania dokumentacji cen transferowych oraz zmian podatkowych w 2017 r. Prowadzącym był dr Janusz Orłowski z Kancelarii Nowakowski i Wspólnicy.\nW trakcie dalszej części spotkania przedstawiciele Partnerów Sieci ustalali działania w zakresie zacieśnienia współpracy pomiędzy Kancelariami Partnerskimi, doprecyzowali szczegóły tworzonego Kodeksu Dobrych Praktyk oraz ustalali wspólne wdrażanie przez Partnerów Sieci nowych produktów prawniczych w oparciu o najnowsze trendy oraz wiedzę merytoryczną ekspertów z poszczególnych dziedzin prawa.\nLista rekomendowanych Kancelarii dostępna jest pod adresem:\nŻony stracą na rozwodach\nTeoretyczne prawo do obojga rodziców\nPIT z dzieckiem przed rozwodem


Data: 11-11-2018 20:16:56\nMasa niepotrzebnych ruchów i spory nadmiar pajacowania kompletnie niepotrzebnego. Facet ma chyba trochę zbyt wysokie mniemanie o swoich możliwościach.\nMomentami w tej walce zachowywał się jak totalny kretyn za przeproszeniem. Ostentacyjne odwracanie się plecami i odchodzenie w ten sposób od rywala, stawanie przy linach i celowe przyjmowanie ciosów z tym swoim gibaniem ala Floyd. Bicie z jakiś dziwnych pozycji (pewnie gdyby mógł to by bił z wyskoku byleby przyszpanować).\nGdyby jeszcze pamiętał przy tym wszystkim że jest bokserem i ma bić a on bije z rzadka jakieś pojedyncze uderzenia- ot po prostu na rzecz tej całej pajacerki zapomina nawet o ciosach.\nIrytowała mnie jego walka. Oczywiście wygrał i swoje atuty ma ale podejście powinien zmienić.\nData: 11-11-2018 20:27:38\nNasz polski RoJ Jones Jr :P\nData: 11-11-2018 20:31:26\nUp. Zgadzam sie facet dużo pajacuje mało bije, dobrze ze tym razem wage zrobił bo ostatnio sie wogóle tym nie przejmował. Taki pseudo roy jones junior jesli chodzi o styl. Zobaczymy kogo mu Wasilewski teraz wyciągnie były plany walki z Matyją ale Wasilewski szybko sie z tego wycofał na naszym podwórku jest kilku niezłych półciężkich można by było fajne zestawienia zrobić ale po co? Po tej walce pewnie ktoś z afryki do stepnia przyleci po wypłate.\nData: 11-11-2018 20:50:23\nNie chce hejtować tego młodego chłopaka\nAle obawiam się że Wasil pompuje BaLoNa, a w efekcie wyjdzie jak z Kołodziejem.\nTu nie ma co hodować rekordu tylko wyciągać wnioski i brać coraz to lepszych rywali\nWedług mnie to na dzień dzis taki Parzęczewski też z półciężkiej robi go do jednej mordy mimo tego "ładnego" rekordu Stępla.\nData: 11-11-2018 21:01:46\nChłopak w 12 rundzie walczył z Suchockim.Wcześniej już walczył z niezłym Lesterem,a ten Parzęczewski ile ma walk i z kim on to walczył?Właśnie takie walki są potrzebne,z dobrymi rywalami,żeby się mogł uczyć,bo co mu dadzą takie walki jak z Ludwiczakiem np?Stępien jest dobry,tylko fakt drażni te jego pajacowanie w ringu,Wierzę że stac go na walki o najwyższe cele.\nData: 11-11-2018 21:39:44\nJak przestanie pajacowac, nie widze problemów dawać mu lepszych przeciwników.\nData: 12-11-2018 17:59:59\ntania podróbka Roya Jonesa i Proksy walka na plus ale pajacowanie to tylko na chwilę + to że deski\nrusek go posadził , taki redaktor Garczarczyk powiedział dobrze nie pajacuj bo nie jesteś Royem Jonsem sama prawda niech zawalczy z kimś z pierwszej 15 ki zobaczymy co jest wart\nz drugiej strony w półciężkiej są nieco słabsi jak Matyja czy Parzeczewski.


Angular & Single Responsibility Principle - Angular.love\nStrona Główna // Angular & Single Responsibility Principle\nSOLID to zbiór zasad, dzięki którym możemy tworzyć kod, który jest skalowalny, da się łatwo rozszerzać, oraz zmieniać implementacje istniejących mechanizmów. Mimo, że większość zasad pochodzi z ubiegłego wieku, nadal są aktualne i są jednymi z najważniejszych elementów programowania obiektowego. Warto zdawać sobie z nich sprawę w codziennej pracy Angular developera.\nNa skrót SOLID składają się:\nNa pierwszy ogień idzie literka S. Jej rozwinięcie to Single Responsibility Principle, co w tłumaczeniu na język polski brzmi: „zasada pojedynczej odpowiedzialności”.\nCredit: Derick Bailey, CC-SA 3.0\nTak jak widzimy tutaj na obrazku – możemy mieć kod (klasę/metodę) jak scyzoryk – który będzie robił wszystko. Ale to nie oznacza, że powinniśmy tak robić.\n“A class should have one, and only one, reason to change”.\nPowtarzając za Robertem Martinem – tworząc nasz kod, powinniśmy pisać go w taki sposób, aby w przypadku zmiany wymagań, zmieniać daną klasę z jednego powodu.\nMożna to też opisać zdaniem: klasa/obiekt powinien mieć jedną odpowiedzialność.\nCo daje nam ta reguła?\nkod jest łatwiejszy do pisania (bo pokrywamy mniej funkcjonalności w ramach jednego pliku niż jeden plik z wieloma),\nzapobiega nieoczekiwanym „side-effectom”,\nredukuje liczbę zmienianych klas (im więcej odpowiedzialności ma klasa, tym częściej będzie zmieniana). Dążymy do robienia jak najmniejszych zmian (bo każda zmiana pociąga za sobą zmianę klas/komponentów zależnych od zmienianego obiektu).\nKlasy/obiekty, które mają jedną odpowiedzialność są:\nłatwiejsze do zrozumienia,\nprowadzą do mniejszej liczby bugów,\nprzyspieszają proces developmentu.\nJak najlepiej trzymać się tej zasady? Przed każdą zmianą kodu (lub gdy siadamy do pisania nowego), wystarczy zadać sobie pytanie: jaką odpowiedzialność ma ten kod? Jeśli zawiera się tam więcej niż jedno „i”, to najprawdopodobniej nadaje się to do refaktoru.\nPowyższy wycinek jest fragmentem kodu komponentu, który składa się na drzewo folderów. Widzimy więc, że ma on takie metody jak:\ncalculateIndent → która służy do wyliczenia wcięcia, jakie musi mieć komponent w drzewie w zależności od jego zagnieżdżenia,\nexpand → która służy do otworzenia folderu i pokazania jego dzieci,\ngetColorByStatus → która służy do wyliczenia koloru, jaki powinien mieć folder (w zależności od jego statusu – czy jest zarchiwizowany, czy nie).\nJak widać, dzieje się tutaj zbyt wiele. Przede wszystkim, komponent zamiast mieć wiedzę, kogo zapytać o poszczególne dane, sam wszystko wylicza. Jego kod jest trudny do zrozumienia (ponieważ zawiera implementacje wielu różnych metod) jak i pokrycia testami jednostkowymi.\nMożna to rozwiązać, wydzielając te metody do odpowiednich serwisów.\nMielibyśmy wtedy takie serwisy:\nFolderIndentService – który przejmie implementację metody calculateIndent – będzie więc wyliczał wcięcie danego folderu w zależności od jego zagnieżdżenia w drzewie,\nFolderToggleService – który przejmie implementację metody expand – będzie więc zajmował się otwieraniem/zamykaniem folderu,\nFolderColorService – który przejmie implementację metody getColorByStatus – będzie więc wyliczał kolor folderu w zależności od jego statusu.\nPrzy takim podziale komponent będzie tylko wiedział, do kogo zwrócić się o wykonanie akcji, obliczenie danej wartości. Dzięki temu łatwiej będzie napisać testy jednostkowe do poszczególnych funkcjonalności. W ten sposób będzie można reużyć tych serwisów (i ich metod) w innych miejscach, co przełoży się na zredukowanie ewentualnych zduplikowanych fragmentów kodu.\nZałóżmy, że mamy dialog do tworzenia folderu. Zawiera on formularz, oraz przycisk do zatwierdzenia go. Oprócz tego wyświetla też błędy walidacji (np. pole „name” jest obowiązkowe). Wyobraźmy sobie teraz taką sytuację, że w tym komponencie zaimplementowaliśmy teraz edycję folderu. Czyli w jednym komponencie obsługujemy:\nwarstwę formularza, walidacji danych.\nJak widać, również tutaj zbyt dużo się dzieje. Jako rozwiązanie moglibyśmy wydzielić 3 komponenty, jak na obrazku poniżej:\nFolderFormComponent – który zawierałby tylko i wyłącznie formularz i zajmował się jego walidacją.\nFolderEditDialog – który opakowywałby FolderFormComponent i zawierał w sobie logikę edycji folderu (np. wysłanie request’a na backend).\nFolderCreateDialog – który opakowywałby FolderFormComponent, ale zawierał w sobie tylko logikę tworzenia folderu.\nMielibyśmy więc rozdzielone:\nprezentację, walidację danych.\nW ten sposób podążamy regułą Single Responsibility Principle.\nW następnej części zajmiemy się Open/Closed Principle. Stay tuned 🙂\nPoprzedni post\tAngular Tips & Tricks cz. VIII\nNastępny post\tAngular & Open/Closed Principle\n30 stycznia 2022 at 17:04 5 miesięcy temu\nDodałbym jeszcze, że dzięki SRP klasy są łatwiejsze do testowania.


Jazzowe smaki kwietnia 13, 2014\nW prawdzie sezon na truskawki jeszcze nie nadszedł, ale dla prawdziwych truskawkożerców, każdy sezon jest dobry, żeby się trochę porozpieszczać tymi, najlepszymi z owoców! W końcu, mrożone truskawki, też są pyszne, a jeśli chodzi o ich użyteczność w pieczeniu ciast, to mogę spokojnie stwierdzić, że mrożone truskawki spisują się jeszcze lepiej. U nas na stole kostka wiosenna. Lekki, mus truskawkowy na puszystym biszkopcie. Pyszna! Idealna na ciepłe wieczory w gronie przyjaciół. Bardzo Wam ją polecam, bo jej przygotowanie nie należy do skomplikowanych. Wystarczy trochę serca i gotowe!\nprzepis ze strony www.kwestiasmaku.com\n- 500 gram truskawek mrożonych\n- 400 gram gęstej śmietanki 36%\n- 100 gram śmietanki 30%\n- 200 gram dżemu truskawkowego\nPiekarnik nagrzać do 170 stopni C. Jajka ogrzać do temperatury pokojowej. Oddzielić żółtka od białek. Białka ubić na sztywno. Po około 2 minutach dodawać cukier po łyżce i dalej ubijać. Następnie dodać żółtka i ubić. Do masy dodać przesiane mąki i wymieszać mikserem na wolnych obrotach. Spód prostokątnej blachy wysmarować masłem. Przełożyć masę i piec 22 minuty. Po tym czasie, formę wyjąć i wystudzić.\nMrożone truskawki odmrozić i zmiksować na mus. Dokładnie przetrzeć przez sito. Dzięki temu pozbawimy go pesteczek z truskawek. Do musu dodać cukier waniliowy. Żelatynę namoczyć 4 łyżkami wody przez około 10 minut. Następnie lekko podgrzewając rozpuścić. Do rozpuszczonej żelatyny dodać łyżkę musu i wymieszać. Przełożyć żelatynę do reszty musu i dokładnie połączyć.\nŚmietany ubić na sztywno z cukrem pudrem. Dodać mus truskawkowy, wymieszać.\nWystudzony biszkopt smarować dżemem truskawkowym, po czym nakładać na niego mus. Wygładzić wierzch i wstawić do lodówki na kilka godzin do stężenia.


Krótka historia czasu BR - tantis.pl\noszczędzasz 9,66 zł (28%)\nKiedy rozpoczął się czas? Czy wszechświat miał swój początek i będzie miał kiedykolwiek koniec? Czy istnieje czas odwrócony? Na te pytania w książce „Krótka historia czasu” próbuje odpowiedzieć wybitny naukowiec, Stephen Hawking. Ten brytyjski astrofizyk, kosmolog i fizyk teoretyczny rozwijał karierę naukową przez ponad 40 lat, a swoje doświadczenie zawarł w niniejszej książce. Wydana własnym sumptem po raz pierwszy w 1988r., pierwsza popularnonaukowa publikacja stała się światowym bestsellerem.\nAutor próbuje wyjaśnić historię wszechświata w pigułce. Wykracza poza teorię względności, mechanikę kwantową i wielki wybuch, sięgając do tzw. „tańca geometrii” który doprowadził do powstania wszechświata, krainy zjawiskowych zdarzeń fizyki cząstek elementarnych, w której materia zderza się z antymaterią. Bardziej niż historia czasu, to dzieje ludzkiej wiedzy o strukturze wszechświata. Pojawiają się tu pojęcia takie jak promieniowanie gamma, zasada nieoznaczoności pierwiastków czy biały karzeł.\nHawking pisze prostym, przystępnym językiem, a trudne zjawiska tłumaczy nie przesycając ich naukowymi terminami. Umieszczony na końcu książki słownik z ważniejszymi terminami ułatwia poruszanie się w świecie nauki. Tajemnicą przestaną być fizyka teoretyczna, czarne dziury czy teoria wszystkiego – pasjonatom tematu poszerzą wiedzę, a miłośnikom kina czy literatury science fiction pomogą zrozumieć niejedna fabułę.\nAutor podsumowuje najważniejsze odkrycia naukowców, często stosując porównania i metafory, dogłębnie tłumaczy i analizuje zjawiska – przykładem może być zobrazowanie rozszerzającego się wszechświata jako nadmuchiwanego balona. Każdy rozdział wzbogacony jest ilustracjami oraz schematami, a wisienkę ta torcie stanowi poczucie humoru autora - Hawking jest mistrzem we wplataniu żartów między skomplikowane teorie. To wszystko pozwala na zrozumienie podstaw nauki o kosmosie osobom, które nie mają na co dzień styczności z fizyką. Całość dopełniają filozoficzne rozmyślania o Bogu i jego miejscu we wszechświecie.\n„Krótka historia czasu” to fascynująca lektura, w której odnajdziemy ogrom międzygalaktycznej przestrzeni, fakty dotyczące wszechświata i odpowiedzi na niełatwe pytania o czasoprzestrzeń.\n34,45 zł 45,00 zł\nŚwietna książka niestety nieżyjącego już Stephena Hawkinga. Nikt inny nie potrafi w taki przystępny sposób pisać o tak bardzo skomplikowanych teoriach. Polecam.\nStephen Hawking zawsze popularyzował fizykę. Przedstawiał zagadnienie najcięższe w sposób zrozumiały dla większość. Napisał kilka książek, a w tym "Krótką historie czasu". Nie jestem fizykiem, a tą dziedziną nauki jedyne się interesuje. W tej książce znalazłem to, czego ciężko jest szukać gdziekolwiek indziej. Jedne z najcięższych tematów w fizyce opisane są niczym zagadnienia dla studentów. Naprawdę łatwo je zrozumieć, chociaż czasami warto przeczytać daną stronę kilka razy.\nJeżeli ktoś może tak dobrze i precyzyjnie opisać niezwykle trudny temat jakim jest czas to może to być tylko Stephen Hawking. Popularyzator bardzo skomplikowanej fizyki opisuje pojęcia i teorie w sposób dostępny dla każdego.\nStephen Hawking znany był i będzie że swoich książek. Opisywał w nich rzeczy, o których zwykły człowiek nie ma pojęcia, a jakby chciał o nich poczytać to nic by nie zrozumiał. "Krótka historia czasu" ma właśnie za zadanie wytłumaczyć wszystkim kwestie i zdarzenia ze świata fizyki w łatwy i przystępny sposób. Autorowi się udało. Nie jestem umysłem ścisłym. Tylko kilka razy musiałem wracać do niektórych fragmentów. Polecam.\nBędzie mi brakowało Stephena Hawkinga, jego wykładów i przemówień. Na szczęście zostawił po sobie książki, po które sięgam co jakiś czas. "Krótka historia czasu" jest jak na tego autora dosyć łatwą lekturą. Z tej książki w miarę prosty sposób (jeżeli jest coś prostego w tak złożonej fizyce) dowiecie się o czasie jak i przestrzeni. Autor opisuje jak wygląda kosmos oraz okolice czarnych dziur. Znajdziecie również szereg informacji na temat cząstek elementarnych czy teorii strun. A to wszystko zrozumiecie dzięki kunsztowi autora.\nTak właśnie powinno pisać się o fizyce. Wzorów itp. można nauczyć się zawsze, ale nikogo one nie interesują. To co opisuje w swoje książce Stephen Hawking jest warte lektury. Jest to chyba najlepiej i najłatwiej przedstawiona fizyka. A nie są to zagadnienie łatwe. Autor odkrywa przed nami grawitację, wielki wybuch, teorie strun i wiele więcej. Wszystko to opisał w sposób przystępny dla każdego.\n26,84 zł 35,50 zł\n25,01 zł 34,95 zł\n46,05 zł 49,90 zł