Księstwo Sarmacji - Obserwator Sarmacki - Szczerze o Sarmacji — Karolina diuczessa von Lichtenstein\nObserwator Sarmacki, Cudzoziemiec, 15.10.2016 r. o 14:22\nA9001, znany chyba każdemu mieszkańcowi Sarmacji numer paszportu. Karolina von Lichtenstein przybyła do Sarmacji 26 maja 2007 roku. Diuczessa-Markiza-Baronessa, czyli posiadaczka drugiej największej liczby wsi lennych (146!), więcej ma tylko JKW Helwetyk Romański. Pięciokrotnie pełniła funkcję Kanclerza Księstwa Sarmacji, łącznie przez okres 304 dni! Utytułowana, uhonorowana, wieloma odznaczeniami. Zaangażowana w działalność Księstwa jak mało kto przed nią i po niej. Odeszła z Sarmacji 10 maja 2016 roku, i jak mówi, "nie wróci", ale... w rozmowie z nami taka kategoryczna już nie jest!\nSzanowni czytelnicy, Obserwator Sarmacki zaprasza Was serdecznie na drugi już, również bardzo długi wywiad, tym razem z Jaśnie Oświeconą, Diuczessą-Wspomożycielką, Karoliną von Lichtenstein!\nWitaj Karolino. Twoje odejście z Sarmacji, z wirtuala, wywołało ogólnokrajowy, jeśli nie ogólnomikronacyjny, szok. Przez lata swej działalności stałaś się ikoną, bez której wielu sobie nie wyobraża dalszego istnienia mikronacji. Można by rzec, że stałaś się żywą legendą, personifikacją idei mikronacji. Łatwo było odejść?\nDzień dobry, Robercie. Głosisz odważne tezy, które – rzecz jasna – bardzo mi pochlebiają, ale z którymi nie jest łatwo mi się zgodzić. Zadeklarowałam zakończenie swojej działalności w maju. Mamy październik, a mikronacje, jak widać, dalej egzystują. Ciężko mi także się zgodzić z tym, że jestem personifikacją idei mikronacyjnej, bo oprócz tego, że jest wiele innych osób, które zasługują na ten tytuł znacznie bardziej niż ja… zdaje się, że spór o to, czym w ogóle jest idea mikronacji, chyba do dzisiaj nie doczekał się ostatecznego rozstrzygnięcia; różni ludzie mówią o różnych celach wirtualnych państw i dopatrują się ich istoty w różnych aspektach. Być może po prostu to jest jądrem mikronacyjnej idei: różnorodność poglądów na nią. Ale dziękuję, to miłe rzeczy :)\nAkurat w momencie, gdy piszę te słowa, siedzę w kawiarni przy uniwersyteckiej bibliotece, a w telewizji na jednym z kanałów informacyjnych jest pokazywany reportaż autorstwa jednego z Sarmatów. Ciężko się nie uśmiechnąć, z wielu różnych powodów: trochę dlatego, że akurat w momencie, gdy udzielam wywiadu mikronacyjnego, ale głównie jednak dlatego, że to jednak ktoś, kto w mikronacjach działał. To naprawdę miła rzecz. Czy łatwo było odejść? Nie będę ukrywała – nie. Wszak w ogóle z decyzją o rezygnacji z mikronacyjnego życia nosiłam się od dłuższego czasu, ale zawsze było coś do zrobienia, ludzie, którym trzeba było pomóc i inicjatywy, w których obiecało się wziąć udział; nawet jeśli starałam się udzielać coraz mniej, to wciąż jednak jakaś aktywność była. To wszystko mogłoby się ciągnąć w nieskończoność, przy jednoczesnej narastającej niechęci do „życia przez v” (określenie autorstwa bodajże Krzysztofa Jazłowieckiego), znużeniu światem dookoła i coraz bardziej kiepskim samopoczuciu realowym.\nPodobno lepiej odejść, będąc na szczycie kariery, niż po upadku. To mi się do końca nie udało – musiałam zawalić parę rzeczy i otrzymać trochę krytyki, aby ogarnąć, że to już nadszedł ten czas. W tym sensie zarówno Tobie, jak i baronowi de Senancourowi należą się spore słowa uznania – mówię to zupełnie bez ironii. No i odeszłam. Ale jednak wciąż czasami zaglądam. No i piszą do mnie ludzie z mikronacji, rozmawiają – czasami na tematy powiązane z rzeczywistością wokół nas, czasami o tematach mikronacyjnych. Facebook ułatwia utrzymanie kontaktu, nawet jeśli rozmowy stają się coraz rzadsze. Oprócz tego: realowe spotkania z mikronautami. Jeśli definiować odejście z mikronacji jako kompletne zerwanie kontaktu nie tylko z wirtualnymi państwami, ale także i ludźmi, którzy się w nie angażują – w tym sensie zapewne nigdy nie uda mi się odejść.\nOdeszłaś z Sarmacji równo na dwa tygodnie przed jej czternastymi urodzinami. Od tego momentu minęło właśnie pięć miesięcy. Mówisz, że nosiłaś się z tym już jakiś czas. Tak po prawdzie to dlaczego w ogóle planowałaś i chciałaś odejść? No i... nie mogłaś odczekać do tych czternastych urodzin?\nDlaczego planowałam odejść? Z różnych, bardzo różnych powodów. O części z nich mówiłam już wcześniej: trochę zmęczenie, znużenie tym wszystkim. W Sarmacji miałam okazję udzielać się już na wszystkich możliwych polach: literatura, kultura, sport – w duchu enigmatycznej „idei mikronacyjnej” starałam się dotknąć wszystkich dziedzin wirtualnego życia i spróbować większości jego smaków. I nadszedł syndrom wypalenia. Wielu ludzi dotyka, dotykało i dotyka będzie – takie myślenie, że zrobili już wszystko, co w Sarmacji możliwe; nie zostało im wiele do osiągnięcia lub prawie już nic. Jakiś rok wcześniej, zastanawiając się nad tym, żartobliwie stwierdziłam, że teraz po prostu będę dążyła do tego, aby być pierwszą osobą z trzema tytułami. Ale z czasem i ten cel zaczął być nużący. I wyszło, że w Sarmacji jestem głównie z powodu ludzi i dla ludzi. To podstawa każdego mikronacyjnego społeczeństwa. Pogaduszki na IRC-u, fejsowe konferencje, wspólne realizowanie różnych zabawnych i poważnych pomysłów – po prostu wspólna zabawa. Tego wciąż mi brakuje i chyba długo będzie brakowało. Wiadomo, że można być członkiem tej wielkiej i patologicznej sarmackiej rodziny nawet nie działając w niej aktywnie, ale to jednak nie to samo.\nNie ukrywajmy także, że jeśli angażuję się w mikronacje, to nie na pół etatu. Rozmawialiśmy zresztą o tym kiedyś, Robercie. Nawet teraz mam problem z całkowitym zapomnieniem o mikronacjach, będąc poza nimi — a tym bardziej, gdy już się w nie angażuję, to naprawdę na wszystkich frontach. A to pożera mnóstwo czasu i atencji. Zastanawiam się, jak to napisać, aby nie zabrzmiało to jak deprecjonowanie mikronautów i wirtualnych państw, ale: przede wszystkim na mojej decyzji zaważyło realne życie, którego sporą część do tej pory pożerały mikronacje. Odnosiłam wprawdzie z tej działalności mikronacyjnej pewne korzyści, czy to edukacyjne, czy społeczne, ale w pewnym momencie bilans strat zaczął znacznie przewyższać bilans korzyści. Obecnie staram się, aby większość mojego czasu pożerało studenckie życie i działalność pozanaukowa, coby mieć co wpisać do CV. Szczegółów nie podam, bo jeszcze może w pobliżu kręci się Paweł Zanik ;)\nPowiedzmy sobie szczerze: sama deklaracja odejścia z mikronacji nie sprawiła, że przestałam myśleć o Sarmacji; że przestałam mieć w środku zajęć zabawne pomysły na inicjatywy w Księstwie; albo że nie zastanawiałam się już nad jakimiś aspektami sarmackiego życia. Zresztą, nawet dzisiaj na zajęciach zaczęłam się mocno zastanawiać nad sensownością idei Sejmu Walnego w Sarmacji :D Biorąc pod uwagę, że po moim pożegnaniu bardzo wielu ludzi pisało do mnie z prośbą, abym to przemyślała – to w sumie wyszło, że ta deklaracja była głównie dla mnie, abym trwała mocno w swoim postanowieniu. Oczywiście, nie piastowałam w Sarmacji jednego stanowiska, na co tak skwapliwie zwracało mi uwagę wiele osób. Ale to też przemyślałam. I wyszło, że nie jest to dobry pomysł; przynajmniej na razie nie.\nCo do czasu odejścia… Tak teoretycznie, odchodzenie w dniu czyichś urodzin jest jednak trochę niekulturalne – nie bardzo wypada rzucać cień na tak radosną okazję. Zwłaszcza że rocznica powstania Sarmacja de facto zbiegają się z moją Sarmatnicą. A tak serio: nie myślałam nawet o tym, że za x dni będziemy celebrować te 14 lat. To był ogólnie dosyć emocjonalny czas dla mnie, chociaż cała sprawa z odejściem poprzedzona była gruntowną analizą sytuacji. Już gdy zastanawiałam się nad odejściem, wiedziałam, że będę musiała przeciąć linę łączącą mnie z mikronacyjną Karoliną von Lichtenstein raz, a mocno i na stałe. Próbowałam już wcześniej odchodzenia po kawałku, albo po tym, jak zrobię to i to – ale to nie zadziałało, zawsze coś było do zrobienia. Poza tym, pomyślmy – ilu mikronautów deklarowało: „odchodzę po maturze”, „odchodzę po dziewiątych urodzinach Baridasu”, i tak dalej? Bardzo wielu. Problem z takimi deklaracjami jest też taki, że gdy się takowa pojawi, ludzie natychmiast się rzucają na privy delikwenta i próbują go odwieść od danej decyzji. Toteż — napisałam pożegnanie i wylogowałam się. Najprościej jak można.\nNapisałaś, odeszłaś. W sumie niemalże w 9 rocznicę od przybycia, prawda? Karolina, Konrad, Karolina... od maja 2007 roku aktywnie w Sarmacji, lecz zmieniając dane i płeć. Dlaczego zmieniałaś? Sarmacja jako gniazdo rozbuchanego testosteronu przeraziło Cię na początku i stąd przemiana w Konrada? I co ostatecznie sprawiło, że jednak wróciłaś do płci pięknej i swego realnego imienia?\nNiemalże, owszem. Data mojej Sarmatnicy nie jest jednak równoważna z datą rozpoczęcia mojej mikronacyjnej egzystencji – parę dni wcześniej zarejestrowałam się w Królestwie Scholandii.\nJak ja nie lubię tego pytania – ta historia z Konradem stała się trochę jakby wstydliwym opowiadaniem z dzieciństwa, o którym wujek czy babcia zawsze muszą wspomnieć na rodzinnych spotkaniach, aby wszyscy razem się pośmiali. W sumie nawet kiedyś towarzysz Prezerwatyw Tradycja Radziecki mnie wyśmiał, że normalnie to faceci udają, że są kobietami, a nie kobiety, że są mężczyznami. Ot, takie odstępstwo od normy. A cała historia jest bardzo prosta. Na początku zarejestrowałam się w Sarmacji jako Karolina, podając również swoje realne nazwisko. Pobuszowałam trochę po stronach Księstwa, zobaczyłam natężenie testosteronu i że jest niby jedna kobieta, ale ma tytuł szlachetnej damy. Mój jedenastoipółletni wówczas mózg skonkludował, że musiało to wynikać z tego, że zapewne kobiety w społeczeństwie sarmackim (stylizowanym przecież na szlachtę polską) mogą maksymalnie mieć tytuł właśnie owej szlachetnej damy, a wyżej już niet. Chyba za dużo udzielałam się na portalu historica, gdzie odbywało się role-playowanie w klimatach antycznego Rzymu. I w ten sposób zostałam Konradem. Jakże bardzo się myliłam! Ale przynajmniej jest się z czego pośmiać, zwłaszcza, że jedenastolatka udająca 22-letniego studenta bliżej nieokreślonego kierunku była po prostu zjawiskiem komicznym. Przyznam, że z czasem, gdy poznałam bliżej Sarmację, po prostu zaczęło mi być głupio, że maskuję swoją prawdziwą tożsamość. Jednak członkowie społeczeństwa sarmackiego są sobie bardzo bliscy – zakładamy, że jeśli ktoś coś mówi o sobie, to jest to prawdziwe, a kłamanie jest po prostu nie tylko niemoralne, ale i zwyczajnie niemiłe.\nW ten sposób działają mikronacje – nikt nie lubi, gdy ktoś kłamie o swoim rzeczywistym życiu, chociaż z drugiej strony, nikt nie zmusza do ujawniania szczegółów o tym, kim jesteśmy w realu. Ale i tak wszyscy mamy konta na Facebooku, i wzajemnie się na nim stalkujemy. No i konia z rzędem temu, kto nie posiada konta na tym portalu społecznościowym, i potrafi wskazać, dlaczego na znaczku z okazji urodzin JKM widniał Garfield. Znam przynajmniej parę przypadków, gdy trzeba było okazać swoje konto na Facebooku, aby udowodnić, że nie jest się klonem. Większość z nich nieoficjalna, aczkolwiek zdaje się, że za czasów JKW Piotra II Grzegorza zdarzały się prośby ze strony oficjalnych władz państwowych o zweryfikowanie się poprzez podanie odnośnika do swojego konta na fejsie. Legendą stał się przecież także projekt ustawy autorstwa diuka Koraba, w którym premiowana libertami czy innymi korzyściami miała być dodatkowa weryfikacja kandydata na obywatela sarmackiego – poprzez podanie realnych danych czy realne spotkanie, nie pamiętam dokładnie, jak to szło. W kontekście tej dygresji, to że z mikronacyjnych tematów schodzę na realne – to jest bardzo symptomatyczne…\nBlisko 10-letni nieprzerwany staż w mikronacjach to bardzo bardzo dużo. Ja w pewnym momencie, zmęczony, zniechęcony, zniesmaczony... odszedłem mówiąc, że nigdy nie wrócę. Coś jak Ty ostatnio. A mimo to zdarzało mi się zaglądać, czasem próbować powrócić, znikać znów. Tak trwało to sześć lat. Ty dziś, wiemy przecież, z Sarmacją nie zerwałaś do końca. Zaglądasz w miarę regularnie, śledzisz co się dzieje, mówiąc krótko — trzymasz rękę na pulsie. Odruch? Przyzwyczajenie? Troska? Czy też może wirtual i real dla osoby, która spędziła w tym drugim połowę, lub znaczną część swojego życia, przenikają się w sposób naturalny?\nWielu ludzi mówi, że ich działalność w mikronacjach to takie drugie życie. Dla mnie to może kiedyś było drugim życiem, ale teraz to po prostu nieodzowna część pierwszego. Znajomi z mikronacji spotykani na piwie w realu, albo rozmowy z nimi o zupełnie realnych rzeczach, albo jeszcze lepiej: znajomi z mikronacji, z którymi mam wspólnych znajomych poznanych w rzeczywistości, albo odwrotnie — no nie, nie jest to tylko drugie życie.\nDrugie życie to może być w takim RONie, Rotrii czy Niderlandach, gdzie ludzie wcielają się w określone role, narzucone przez narrację. Mogą wprawdzie wnieść do nich kawałek swojej realnej osobowości, ale ograniczenia powodowane przez konwencję są jednak widoczne; zwłaszcza że w tych stronach mikroświata najczęściej zdarza się, że ludzie urządzają sobie wirtualne pogrzeby, aby potem narodzić się na nowo w innej narracji, pod nowymi personaliami. Teoretycznie mają kontakt ze sobą na Facebooku, ale w mikronacjach ciągle zachowują się jak aktorzy na scenie teatralnej. W Sarmacji jednak w większości po prostu jesteśmy lepszymi sobą, jak to ujął Tomasz Mancini, już niegdyś cytowany przeze mnie na łamach „Kuriera”. Mało ludzi próbuje odgrywać jakąś narrację, a próby tłumaczenia zachowania narracją zazwyczaj spotykają się z nie zrozumieniem (chociaż akurat to na porządku dziennym, że np. na zjazdach zachowujemy się inaczej niż na forum centralnym). To też jeden z powodów, dla którego jesteśmy tak zgraną społecznością, nawet poza granicami mikronacji (czy wiesz, ilu ludzi, którzy formalnie nie działają w Sarmacji od wielu lat, śledzi Księstwo i ma niezłą orientację w sytuacji bieżącej?). Czytałam kiedyś przemówienie JKW Helwetyka, bodajże na pierwszą rocznicę powstania Sarmacji. Napisał tam, że poznał tutaj wielu ludzi i nie są już to dla niego „znajomi z internetu”, a znajomi poznani w internecie. Zupełnie się z tym zgadzam. Ciężko się zrywa z czymś, co jest częścią Twojego życia. Trochę to może przyzwyczajenie, ale trochę też ciekawość, co się dzieje. W końcu mikronacje to niezła kopalnia dla socjologów, antropologów; oprócz tego, nie mogłabym przecież przegapić jakiegoś wielkiego flejmu z walorami komicznymi!\nTak na serio, to z kolejnym mijającym dniem zaglądam już do Sarmacji coraz mniej, czytam coraz mniej. Nie wiem nawet za bardzo, co się dzieje w samorządach obecnie. Niedługo zapewne nie będę wiedziała, co się w ogóle dzieje w Sarmacji, a w międzyczasie przyjdą nowi mikronauci, którzy nie będą wiedzieli, kim jestem. I tak to się toczy.\nMyślę, że zawsze będzie wiadomo w Sarmacji kim była Karolina von Lichtenstein, Diuczessa-Wspomożycielka. Są takie osoby w naszej wirtualnej historii, które zapisały się w niej niemalże na poziomie genetycznym. Mam na myśli to, że prędzej czy później wiedza o nich i ich działaniach dociera do każdego, także każdego nowego mieszkańca. Wyobrażam sobie dzień, za 4-5 lat, gdy do Sarmacji wracasz i... wybucha ogólnonarodowa euforia. Ale przejdźmy dalej. 9 lat trwania, aktywności i budowania Sarmacji jest Twoim udziałem. Jak tych dziewięć lat oceniasz? Jaka była Sarmacja w 2007 roku, gdy miała raptem 5 lat, a jaka jest Sarmacja, gdy weszła w wiek nastoletni i dziarsko zmierza do przysłowiowej "piętnastki"?\nA więc tak to działa miecz – jest obosieczny. Właśnie poczęstowałeś mnie pytaniem, które tak często zadawałam swoim rozmówcom, przeprowadzając z nimi wywiady. To pytanie jest trudne, ale jednocześnie każda odpowiedź na nie jest niepowtarzalna, bo tak naprawdę historia zmian Sarmacji dla nas zawsze będzie także historią zmian naszej osobowości, przez pryzmat której patrzymy na Księstwo. Można na to popatrzeć socjologicznie, można antropologicznie, można analizować zmiany w Księstwie naprawdę z wielu różnych perspektyw. Dla mnie jednak te dziewięć lat będzie głównie historią mojego dorastania. Pisałam sprawdzian szóstoklasisty, testy gimnazjalne, maturę — wszystko to razem z Sarmacją. Część studiów też upłynęła razem z nią. Nie będzie stwierdzeniem odkrywczym, że wszyscy w Sarmacji także się zmieniali, zatem razem z Sarmatami dojrzewało i całe Księstwo. Od list dyskusyjnych i powszechnie dostępnych realnych danych personalnych do forum centralnego i zmiany personaliów na wirtualne, zwłaszcza gdy co niektórzy grozili kontrolą GIODO (ekhm, ekhm). Nie chcę powtarzać tego, co napisał JKM w wywiadzie z Tobą, więc spróbuję tylko dodać to, co w poprzedniej rozmowie nie padło. Jedną z ciekawszych zmian jest to, że gdy przychodziłam, mnóstwo było inicjatyw z własnymi stronami, właściwie to każda instytucja musiała mieć własną stronę; dlatego webdesignerzy byli bardzo poszukiwani. Niektórzy z nich zresztą po zdobyciu doświadczenia w KS zaczęli robić strony za rzeczywiste pieniądze. Dzisiaj nastąpiła centralizacja, której prekursorem był JKW Helwetyk Romański (wszak to on założył Forum Centralne); ideę tę kontynuował JKW Piotr II Grzegorz, budując system, w którym wszystko jest w jednym miejscu, na jednej stronie. A teraz osiągnęliśmy, w myśl pewnego cytatu z Golden Quotes, najwyższy poziom centralizacji. Ma to swoje zalety i wady, o których szeroko się już rozpisywano. Jednak razem z tym przyszła, zdaje się, pewna mentalność. Inicjatywy to coraz częściej artykuły albo posty na forum. Na pierwszym miejscu jest wyrabianie licznika. Piszemy, komentujemy, a samorządy świętują kolejne dni dominacji w rankingu aktywności. Dzisiaj aktywność kręci się głównie wokół tego, aby się udzielać. Nie opłaca się zbytnio robić czegokolwiek poza forum. Giełda wprawdzie jest pozytywnym wyjątkiem od zasady, ale pamiętając doświadczenia m. in. z Mordokłakami czy w ogóle realowymi aplikacjami — takie rzeczy trzeba regularnie aktualizować, wzbogacać o nowe opcje, inaczej zaczynają się nudzić ludziom. Nie inaczej było przecież z Nianticowymi Pokemonami, które na początku odniosły wielki sukces, a dzisiaj gra w nie już tylko garstka fanatyków.\nMówiłam o tym, że z tym przyszła pewna mentalność? W sumie, jakby nie patrzeć, to wszystkie zmiany są przejawami zmian również mentalnych. Przeprowadzka z listy dyskusyjnej na forum nie tylko służyła temu, aby przyciągnąć nowe pokolenie surfujące po internecie, ale też była odzwierciedleniem współczesnej mentalności skracania. Dzisiaj rzadkością są długie posty na forum; częściej sięgamy po jednozdaniowe czy jednowyrazowe wypowiedzi. Przynajmniej jest pewność, że tak krótką formę nasz interlokutor przeczyta w całości, zamiast pobieżnie przejrzeć długi esej, wybrać to, co mu pasuje i atakować fragmenty. ;) Wracając do motywu dorastania — staliśmy się coraz bardziej profesjonalni. Dzisiaj już nikt nie wklei grafiki z Painta bez narażenia się na ogrom krytyki. Mimo że to wciąż wirtualna zabawa, staramy się w niej osiągać szczyt naszych możliwości – co było jednym z czynników, które doprowadziły do powstania republiki nolife-ów, zdefiniowanej jako pierwszej przez Henryka K. diuka Leszczyńskiego (wciąż się nie mogę przyzwyczaić do tego, że to już nie ciasteczkowy…). Ciężko poświęcać dzisiaj tylko pięć czy dziesięć minut dziennie Sarmacji. Kiedyś to było uwarunkowane zasobami własnej kreatywności i czasu, dzisiaj to także kwestia tego, że przy tak wielu ludziach pracujących wiele godzin dziennie na rzecz Księstwa po prostu głupio się usprawiedliwiać tym, że „mam mało czasu” czy „wolę real”. Widać to zwłaszcza w debatach nad asesorami Trybunału Koronnego — niewystarczająca aktywność (nie w rozumieniu licznika) to dla posłów bardzo często silny argument za odrzuceniem danej kandydatury. Gdy posłowie rezygnują z mandatów, bo uznają, że nie dysponują wystarczającą ilością czasu, czasami spotykają się ze społecznym ostracyzmem – że nie przemyśleli, że kandydowanie do IP, err, przepraszam, Sejmu (:D) to poważny obowiązek, etc. etc. (na melodię hymnu sclavińskiego). Ale weźmy takie dwie osoby: pan Sarmacki pracuje 15h dziennie, plus rodzina, dzieci, życie. Na Sarmację od wielu lat poświęca 10 minut dziennie – głównie czyta, czasami coś skomentuje. Pan Grodziski z kolei jest studentem, ma zajęcia po 4h dziennie, nie ma zbyt wielu obowiązków i na Sarmację poświęca z tej racji od pięciu godzin dziennie w górę. Bardzo łatwo powiedzieć, że to Grodziski jest wybitnym obywatelem i Sarmatą, a pan Sarmacki jeszcze wiele musi się nauczyć, jeśli chodzi o bycie ideałem sarmatyzmu. Ale to u Sarmackiego procentowy udział Sarmacji w jego sposobach spędzania czasu wolnego jest większy, niż u Grodziskiego. No i są ludzie, którzy do Sarmacji zaglądają raz na tydzień, powiedzmy, ale dobrze pełnią np. stanowisko przewodniczącego parlamentu samorządowego. Cały mój wywód, mam nadzieję, że chociaż odrobinę zrozumiały, wziął się z tego, że odrobinę zbyt często spotykałam się w Sarmacji z argumentowaniem, że „ja tu codziennie siedzę, a Ty wchodzisz raz na parę dni, ergo ja jestem lepszym Sarmatą”. Tak to nie działa – przy czym nie deprecjonuję tutaj ludzi, którzy naprawdę bardzo dużo czasu poświęcają na Księstwo. Po prostu to, że ktoś nie jest nolife-em, nie powinno go wykluczać z kręgu Sarmatów.\nTo, że zmieniamy się jako ludzie i zmienia się otoczenie wokół nas, sprawia, że coraz częściej mamy do czynienia z mieszkańcami, którzy oczekują grywalności, systemu gospodarczego i w ogóle wszystkiego od razu i na raz. Gdy brakuje im czegoś, nie próbują sami wypełnić tej luki, a w zamian tylko narzekają, że tu nic ciekawego. Na szczęście to mały procent ogółu populacji.\nDorastamy też w sensie poglądów. Tu też na to wpłynęła historia ciągłego eksperymentowania z ideami. Niezależnie od tego, ile liter wystukamy na klawiaturze w obronie naszych poglądów czy w próbie wyperswadowania naszym krajanom pomysłów, które w naszej ocenie nie będą dobre — coś w stylu: „ten Sejm Walny nie zadziała” czy „tworzenie dodatkowego komitetu do prac nad Konstytucją jest bez sensu” – niezależnie od tego, jak wiele będziemy się produkować, w mikronacjach i tak zawsze zastosowanie będzie miał pogląd Maksa Plancka, że „eksperyment to jedyny sposób zdobycia wiedzy, jakim dysponujemy. Wszystko poza tym to poezja, wyobraźnia.” W realu można o tym dyskutować, ale w mikronacjach? Rzadko możemy w stu procentach przewidzieć, co wypali, a co nie – pozostaje więc tylko ciągle eksperymentować. A że robiliśmy to już wielokrotnie, większość Sarmatów już miało uzasadnienie, aby solidnie obrosnąć w betonie poglądów na mikronacyjny świat. Monarchia? Bleh. Całkowita demokracja? Bleh. To może czas na republikę? No nie wiem, to też do końca nie zadziała. I wszystko to możemy uargumentować – „to już było”. To też spora zmiana, jeśli chodzi o Sarmację roku 2007 a współczesną. Jest pewien zestaw idei, z którym zawsze przychodzą nowi mieszkańcy. Sporo z nich wpada na te same pomysły, których nikt nigdy nie doprowadził do końca. Wobec czego, gdy takowy delikwent zapozna resztę świata z wyjątkowym, w jego mniemaniu, pomysłem, natychmiast dostaje sporo odpowiedzi w stylu „to już było, to nie zadziała”, opartych na autorytecie mikronacyjnego starszeństwa. Tu też wchodzi ciekawy dylemat: skoro mikronacje to taka piaskownica, w której każdy może działać i robić wszystko, to czy ograniczanie kogoś jest zasadne? Czemu ktoś nie może po prostu spróbować zrealizować swojego pomysłu? Jeśli mu się nie uda, to nabierze przynajmniej doświadczenia. Oczywiście, prawdopodobne jest też to, że w tym przypadku po prostu mu się znudzi i zrezygnuje z mikronacji. Stąd też narodowe zniechęcanie do takich pomysłów, które nigdy nie działają… które też w sumie może zniechęcić delikwenta. Ale to jednak temat na dłuższy traktat filozoficzny.\nW grę wchodzą też, oczywiście, zmiany techniczne. W 2007 roku na stronie widać było shoutboxa (!!!), którego euforycznie zaspamowywaliśmy; grafikę rodziny i domu (do dzisiaj nie wiem, co to miało symbolizować – sarmacką rodzinę?); no i agregator prasy. Każda gazeta miała swoją osobną stronę internetową, a na stronie Sarmacji wyświetlane były RSS-y ze wszystkich agencji, których lista była surowo moderowana przez ministra właściwego do tych spraw (chyba widać, że za dużo siedziałam przy rozporządzeniach określających zakres obowiązków ministrów). Ale wiesz, jak to jest. Każdy wspomina swoje wirtualne dzieciństwo z pewną dozą nostalgii, a to, co wówczas było, przywołuje jako pewien wzorzec porównawczy. Nawiasem mówiąc, ogólnonarodowa euforia? No bez przesady ;)\nWłaśnie na takie coś liczyłem. Dogłębna analiza, nie ograniczająca się do półsłówek, przemyślana, wyważona, wielowymiarowa. Super. Poruszyłaś przy okazji jeden z elementów, z którymi ludzie czasem do mnie piszą i chcieliby coś zrobić — ten nieszczęsny licznik aktywności. Gamifikacja jest trendem dziś na tyle popularnym, że pojawia się nie tylko w zabawie, czy społecznościach, ale też przecież często towarzyszy mechanizmom rozwoju pracowników w korporacjach i mniejszych firmach. Gramy wszędzie, gramy o wszystko. Licznik aktywności jest takim mechanizmem gamifikacji przy czym wydaje mi się, iż jest wybrakowany. Jest bodziec sankcji (utrata aktywności daje kary do opcji działania), ale brakuje mechanizmu wsparcia i nagradzania. Samo miejsce w rankingu aktywnych nic nie daje, nic nie mówi. Czy nie poszliśmy w tej sprawie za daleko? Czy wprowadzając mechanizmy weryfikujące zaangażowanie i aktywność nie odpaliliśmy narzędzia zbyt trywialnego, infantylnego, zachęcającego do równania w dół (punkt to punkt, po co się wysilać?)? Jest dziś miejsce na porzucenie tego reliktu i otwarcie się na radosną twórczość? Da się to ugryźć?\nJeden z naukowców, którego personaliów za nic nie mogę sobie w tej chwili przypomnieć, zauważył w swoim eseju, że aby zaistniała możliwość dyskusji i aby była to dyskusja produktywna, w której wszystkie strony rozumieją argumenty innych i sami czegoś się uczą; która przynosi jakieś owoce – wszyscy dyskutanci muszą mieć wspólne definicje, na których opiera się cała rozmowa. Największy problem z rozmowami o liczniku aktywności w Sarmacji jest taki, że dla każdego słowo „aktywność” oznacza coś innego – zatem problem z wymianą opinii na ten temat powstaje już na etapie definicji, co boleśnie daje się w znaki podczas wszelkiej próby podjęcia polemiki na ten temat. Dla jednej osoby aktywność to zaglądanie do Księstwa i utrzymywanie z nim pewnych więzi, niekoniecznie poprzez pisanie – dla drugiej osoby z kolei takie zachowanie sygnalizuje osobę nieaktywną albo tylko lekko bardziej aktywną niż człowiek w ogóle niepowiązany z Sarmacją.\nStąd też typowa debata w stylu:\n„Licznik nie działa!”\n„To proszę zaproponować lepszy sposób uwzględniania, kto jest aktywny.”\n„30 dni nielogowania do systemu.”\n„No nie, do tego nie wrócimy.”\nI koniec rozmowy…\nObecnie licznik aktywności zakłada, że napisanie 20 wypowiedzi w miejscach publicznych Księstwa w ciągu 30 ostatnich dni wystarczy, aby uznać kogoś za aktywną osobę. Dochodzą do tego drobne korekty: funkcjonariusze samorządowi mają obniżone wymogi punktowe, można także dodawać punkty za tzw. „aktywność pozasystemową”. No i gdzie tu tkwi problem? — można zapytać. Można argumentować tak jak wiele osób, w tym bodajże Zbyszko diuk von Thorn-Broniek — „20 wypowiedzi w ciągu miesiąca to nie jest duży wysiłek, to mniej niż jedna wypowiedź dziennie!” Czy wspominałam już o problematyce sprowadzania meritum aktywności do wystukiwania kolejnych wiadomości na forum? Tak, zdaje się, że tak. Jednym z argumentów, którego używali zwolennicy licznika, było to, że nie ma dobrego sposobu na ustalenie, kiedy dany funkcjonariusz publiczny przestaje być aktywny. Najprościej na ten dylemat odpowiedzieć: wtedy, gdy przestaje wypełniać swoje obowiązki. Ale ponieważ nic na świecie nie jest proste, to przy takiej interpretacji powstają kolejne problemy, ale też i kolejne ich rozwiązania. Przed licznikiem jedynym systemowym sposobem stwierdzania czyjejś nieaktywności na danym stanowisku była utrata obywatelstwa Księstwa, która następowała po 30 dniach nielogowania się do systemu. Jak stwierdzał bodajże JKW Romański, zawsze ciężko jest kogoś odwoływać, zwłaszcza jeśli to np. nasz realowy znajomy, albo ktoś, kto niby jest aktywny, ale nie wypełnia swoich obowiązków — dlatego też dobrze jest przerzucić tę sprawę na surowy system, który bezstronnie oceni, że dana osoba przestała być właśnie aktywna. Z drugiej strony, zasypywanie forum gradem postów nie zawsze również wskazuje na wypełnianie swoich obowiązków. Nie jest także tak, że na miejsce odwołanej osoby zawsze czeka już w kolejce kolejna, dla której zabrakło stanowisk i która czeka tylko na tę okazję, aby się wykazać. No nie, mamy deficyt chętnych do działania; już chyba było parę takich przypadków, że osoba będąca zarządcą miasta traciła aktywność ze względu na brak czasu, ale jednocześnie dobrze pełniła swoją funkcję – uzupełnianie kantyny w systemie. Dziwne to, tak po prostu. Oczywiście, argumentów za i przeciw w tej sprawie jest o wiele więcej, ale powinnam się wstrzymać od pisania monografii, a zamiast tego udzielać wywiadu; zatem odpuszczę czytelnikom szczegółowe wyłuszczanie tego wszystkiego.\nWspominasz, że samo miejsce w rankingu aktywnych nic nie daje. Pozwolę sobie się nie zgodzić – sens licznika (nie „rankingu”, jak często podkreślali zwolennicy tego rozwiązania) jest taki, żeby ustalać, kto jest aktywny. Zatem w ogóle bycie w tym spisie nad poziomem kreski oddzielającej osoby oznaczone przez system jako aktywne od tych nieaktywnych — samo bycie w tym spisie POWINNO być czymś, co daje pewne korzyści. Poza tym, każdy lubi statystyki. ;) No i stąd też kolejny argument zwolenników licznika – że to zachęca ludzi do udzielania się. Jakość tej aktywności (cóż za paradoksalne słowo tutaj) bywa bardzo różna – dość wspomnieć, ile osób zostało osadzonych przez Prefekturę za spamowanie krótkimi wypowiedziami w bardzo krótkim przedziale czasowym. Ponadto, wszyscy nagle się rzucili do witania nowych Sarmatów, bo to zawsze dodatkowe punkty do tego licznika… Sumując: licznik da się obejść, i to na wiele sposobów. Dla chcącego nie ma kłopotu, zwłaszcza że w krytycznym momencie zawsze mogą z pomocą przyjść namiestnik samorządu, Kanclerz lub Książę i przyznać te x punktów aktywności. Ale… już w realu w życiu codziennym premiowana jest umiejętność obchodzenia systemu. Czy aby na pewno w Sarmacji chcemy tworzyć wirtualną Polskę 2.0? Ale – to trochę jak z demokracją w rozumieniu churchillowskim. System słaby, ale nikt nie wymyślił nic lepszego. Zwłaszcza w epoce grywalizacji, o której wspominasz.\nTak sobie myślę, że w sumie jest też w Sarmacji inny mechanizm gamifikacji, i to od bardzo dawna. Nadania, nobilitacje – w skrócie, konfitury. Teraz jeszcze można zdobywać punkty za odznaczenia, które wymieniasz na m. in. punkty aktywności – i tu w sumie przejawia się pewna niższość pojmowania licznika w społeczeństwie sarmackim — odznaczenia jednak są ważniejsze, niż nasza pozycja w rankingu (i tak powinno być!). Czyli, paradoksalnie, nie jest on taki ważny. Myślę, że w zasadzie wszystkie te deliberacje ujawniają inny problem: ludzie dorastają, nie mają się czym zająć w Sarmacji. To co ich do tej pory pasjonowało – teraz albo nie mają na to czasu, albo już im się to znudziło. Nie ma nowych dziedzin życia sarmackiego, nie ma systemu, nie ma minigier. To, co kiedyś ludzi w ogóle kiedyś jarało, czyli np. tworzenie wierszy, pisanie opowiadań, długie i złożone debaty polityczne — to już nie działa. Przerobiliśmy w Sarmacji już bardzo wiele rozwiązań, stoczyliśmy wiele sporów na wiele tematów; znamy na wylot swoje poglądy i jesteśmy w stanie określić, co kto napisze na dany temat. A świeżej krwi mało – a jeśli już przychodzi, to z reguły albo zniechęca delikwenta długi czas oczekiwania na objęcie bardziej znaczącego stanowiska, albo wręcz przeciwnie: zostaje na początek ministrem, Kanclerz dostaje punkty do wizerunku za umożliwianie działania młodszym (chociaż wszyscy wiedzą, że po prostu nie miał lepszych kandydatów, bo starsi stażem się wypalili – w Dreamlandzie ładnie to nazwali „syndromem krótkiej ławki”), a taki minister sobie radośnie porządzi i zniechęci się nawałem obowiązków, dziwnych rzeczy; potem dojdzie krytyka za nieogarnianie, i też się zniechęci. Nie no, to skrajnie pesymistyczne, wiem. Chyba markiz Kawowy skomentował kiedyś mój artykuł słowami, że powinnam dostać wirtualną nagrodę Nike za zasypywanie czytelnika trudnymi pytaniami egzystencjalnymi, wznoszącymi życie w mikronacjach na nowy poziom depresji.\nTym niemniej: licznik aktywności nie jest rozwiązaniem; to bardziej sygnał szerszego i bardziej złożonego problem. Jak wzmiankował kiedyś JKW Romański, rozbicie termometru nie sprawi, że gorączka nagle spadnie. Ale też zmuszanie każdego do posiadania termometru również nie doprowadzi do takiego rezultatu.\nTruizmem będzie skonstatowanie, że Sarmacja się zmieniła, ludzie się zmienili. Kiedy przybyłaś do Sarmacji miałaś inne oczekiwania i perspektywę niż dzisiejsi nastolatkowie. Czy Twoim zdaniem istnieje szansa na to, by znów Sarmacja była interesująca dla nowych mieszkańców? W kogo celować? Jak ich zatrzymać? Mamy jeszcze szansę na to, czy raczej przed nami perspektywa rozwoju tego co jest, szlifowania i zużywania się tych co już są?\nNie ma jednej odpowiedzi na te wszystkie pytania. Sporo Sarmatów wskazywało drogę w kierunku grywalizacji i jednocześnie uproszczenia Księstwa, dostosowania go do odbioru przeciętnego użytkownika internetu – to wszystko miałoby sprawić, że mielibyśmy coraz więcej świeżej krwi. Serduszka, tantiemy w artykułach — system zapoczątkowany przez JKW Piotra II Grzegorza miał na celu między innymi zachęcenie przeciętnego fejsbukowicza do Sarmacji. Wszystko jednak zależy od tego, kogo chcemy mieć w Księstwie. Przez lata szczyciliśmy się reputacją kraju, który przyjmie każdego w grono swoich obywateli, nie poszukując osób o specyficznych przymiotach, narracji czy klimacie — jak to ktoś kiedyś ujął, takie "catch them all". Jeśli chcemy iść dalej w tym kierunku, łapać jak najwięcej potencjalnych kandydatów na mikronautów, to zapewne kontynuacja fejsbukizacji Księstwa to dobre rozwiązanie. Nie ukrywajmy jednak, że mikronacje to po prostu bardzo specyficzna rozrywka, która z definicji jest niszowa. W momencie, w którym Księstwo stałoby się jedną wielką grą z różnymi podsystemami i graczami, którzy namiętnie klikają w kolejne przyciski — byłoby to raczej coś innego niż symulowanie wirtualnego państwa w obecnej formie. Ale z drugiej strony, obecna forma nie działa, bo nie ma za bardzo nowych ludzi, a starsi odchodzą, nudzą się, albo są zniechęcani. Do takiego Dreamlandu zaczęły ściągać tabuny ludzi o specyficznym klimacie. Nie jest przypadkiem, że większość KPA to mieszkańcy młodsi stażem, podczas gdy w opozycyjnej KPD są głównie starsi z wyrobionymi poglądami na mikronacje. Tym niemniej, Dreamland to dobry dowód na to, że nie trzeba celować w ściąganie kogoś, kto kontakt z internetem ma tylko na poziomie fejsa, aby odnieść sukces demograficzny. Wystarczy poczytać forum KD, aby zorientować się, w czym rzecz – Dreamlandczycy lubią podyskutować, podebatować o tematach zarówno wirtualnych, jak i realnych. I przede wszystkim, przy tym co robią (nie tylko dyskusjach, ale i działaniach), bardzo dobrze się bawią. A czy Sarmaci dobrze się bawią?\nNajważniejszą rzeczą jest konkretne określenie targetu Sarmacji, a potem konsekwentna jej promocja w gronie potencjalnych odbiorców. Dobrze jest też odpowiedzieć sobie na pytanie, jaką funkcję pełni Księstwo, czym powinno być dla mieszkańców – czy to starszych, czy nowych. Czy powinno być po prostu społecznością internetową, gdzie można pogadać, czy może raczej społecznością, w której można sobie poćwiczyć pisanie aktów prawnych? Oczywiście, dla każdego mikronacje mogą być czymś innym, w innych dziedzinach może się realizować, ale promowanie tego na zasadzie „możesz być tym, kim chcesz” rzadko działało. To wszystko jednak teoria. Zatrzymywanie nowych mieszkańców w praktyce jest trudne — coś o tym wiem po sporym stażu pracy w instytucjach temu służących. Ktoś się zainteresuje, ktoś odpadnie od razu, ktoś po paru dniach. I tu, ponownie wracając do przykładu Dreamlandu, znacznie łatwiej się zainteresować mikronacjami, jeśli napotkasz w nich ludzi, z którymi dzielisz zainteresowania. Z drugiej strony, co z strategią różnorodności, od zawsze obowiązującej w Sarmacji — że można poznać tutaj ludzi z różnych przedziałów wiekowych, na różnych ścieżkach życiowych, i tak dalej? Być może po prostu nie umiemy tego dobrze zutylizować. Jakąkolwiek ścieżką promocyjną nie pójdziemy, będzie lepiej, niż gdybyśmy nic nie robili.\nJa pamiętam Sarmację, która cieszyła się z każdej jednej inicjatywy, jak kwitły dyskusje, nawet spory. Działo się. Dziś mam wrażenie, że wszystko zostało spłycone do granic absurdu. Pod ciekawymi artykułami czy postami dyskusja została sprowadzona do klikania serc, nie do odpowiedzi. Serca dziś w KS to kikuty tego czym kiedyś była sarmacka dyskusja. Zgadzam się - serce i komentarz krótki, nie merytoryczny, z tantiemą, nie zgadzam się - brak serca, komentarz bez tantiemy. i tak dalej. Mnie to strasznie denerwuje, wpienia... by nie użyć mocniejszego słowa. Co Ciebie, jako w jakiś sposób zaangażowanego emocjonalnie, ale biernego faktycznie, obserwatora wkurza w dzisiejszej Sarmacji? Tak po prostu, co Cię wpienia w nas najbardziej?\nTy pamiętasz czasy, gdy było dużo dyskusji, a ja pamiętam przeglądanie archiwów Bramy Sarmackiej. Długie artykuły, merytoryczne, albo po prostu informacyjne. Pod spodem – zero komentarzy. Z czasem wprowadzono kolejne rzeczy — system oceny artykułów (można było obok komentarza przyznać danemu tekstowi ocenę), system sercowania, i tak dalej. Wszak już od dawna ludziom nie chciało się rozpisywać, dyskutować. Realia współczesności są nieubłagane. Mówisz o tym, że gdy ktoś się nie zgadza, nie daje serca, a komentarz publikuje bez tantiemy. Cóż, mnie na Twoim miejscu jednak by cieszyły komentarze ;) Mogło być gorzej — zero reakcji.\nCo mnie wpienia? Głównie to, że Sarmaci nie potrafią rozmawiać o tym, co ich boli. Czasami do tego dochodzi totalny brak empatii. Wprawdzie rodzą się z tego ciekawe flejmy, ale… czasami po prostu ręce opadają na widok tego, jak bardzo ludzie nie umieją ze sobą rozmawiać. Wkurza też mnie dewaluacja osób, które nie są aktywne na co dzień w Sarmacji, ale zaglądają, raz na jakiś czas skomentują czy wpadną na IRC-a. Owszem, ci, którzy codziennie odwiedzają Księstwo, zasługują na uznanie, ale nie powinniśmy też całkowicie deprecjonować tych, którzy z różnych względów zaglądają do niego rzadziej. Każdy z nas jest członkiem sarmackiej rodziny. Tak po prostu. Ale jednak Sarmacja ma dużo zalet, więc nie negatywizujmy tak. ;)\nTo chyba faktycznie znak czasów, że coraz mniej ze sobą rozmawiamy. Zmieniamy się w społeczeństwo introwertyczne, które emocje tłamsi w sobie. Coraz łatwiej się urażamy, zrażamy... to fakt. Pytanie czy w ogóle jest jakaś opcja by to zmienić? Czy też po prostu skazani jesteśmy na postępującą izolację jednostek, spłycanie debat do memów, prześmiewczych obrazów i mało wyszukanych bon motów? Czy emocje, które nam coraz częściej towarzyszą muszą zawsze być takie negatywne? Przecież takie zachowania zrazić muszą praktycznie każdą osobę, która do nas trafi. Co się musi stać byśmy jako społeczeństwo oprzytomnieli?\nProponuję zacząć od przypomnienia sobie, że to przede wszystkim ma być zabawa.\nNo tak, nie da się ukryć, że to by pomogło. Ostatnie pytanie więc, bo i tak się rozgadaliśmy ponad miarę. Kiedy wracasz?\nNie w najbliższej przyszłości. Mam wystarczająco dużo punktów doświadczenia i achievementów do zdobycia w realu, lokacji do odblokowania i eksplorowania :D\nDotychczasowi donatorzy: GdL, Henryk Wespucci, Henryk Leszczyński, Malcher Estery Naw, Tomasz Ivo Hugo.\n9 204,00 lt\nLubią ten artykuł: Orjon Surma, Irmina de Ruth y Thorn, GdL, Henryk Wespucci, Henryk Leszczyński, Tomasz Ivo Hugo, Bartłomiej Czapka, Wojciech Hergemon, Andrzej Fryderyk, Yupeng Beijin-Zhao.\nTen artykuł lubią: Orjon Surma, Irmina de Ruth y Thorn, GdL, Henryk Wespucci, Henryk Leszczyński, Tomasz Ivo Hugo, Bartłomiej Czapka, Wojciech Hergemon, Andrzej Fryderyk, Yupeng Beijin-Zhao.\n15.10.2016 r. o 14:34:36\nJeszcze nie czytałem, ale od razu: wow.\n15.10.2016 r. o 14:54:14\nTu również wywiad z JKM!\n15.10.2016 r. o 15:03:08\nWow. Dziadku znakomity wywiad jak zawsze :) gratulacje i jestem nim oczarowana.\n15.10.2016 r. o 15:31:20\n15.10.2016 r. o 15:57:09\nZa długie. Czekamy na streszczenie.\nLubią ten komentarz: Daniel January von Tauer-Krak, Henryk Leszczyński.\n15.10.2016 r. o 17:16:32\nPrzede wszystkim brawa za namówienie i przeprowadzenie z Karoliną wywiadu. Druga sprawa - brawa dla rozmówców za ciekawą lekturę, którą otrzymaliśmy. Dziękuję :)\n16.10.2016 r. o 08:38:13\nW piątek miałam okazję widzieć się z Karoliną, mimo tego że dużo było do obgadania tak o, w realu, Karolina co kilka minut wspominała o KS, wydaje mi się, że bardzo za nami tęskni, ale to nie wszystko, wrócić na razie nie może, mówiła mi o tym ile pracy ma w realu. Karolina, my też tęsknimy, wróć do nas, choć na godzine/dwie tygodniowo, będziemy się cieszyć! (I tak wiem że to przeczytasz jeszcze dziś :D )\nLubią ten komentarz: Henryk Wespucci, GdL.\n16.10.2016 r. o 14:09:10\nW końcu przeczytałem, więc mogę dać uczciwie serduszko. Natomiast na przyszłość gorąco zachęcam jednak do wywiadów w konwencji VIVA! ;)\n16.10.2016 r. o 14:12:35\nWywiady w konwencji Viva zostawiamy czasopismom innych lotów ;)\n16.10.2016 r. o 15:58:50\nW czasie wywiadu zostało poruszonych wiele tematów. Mimo iż chciałbym, odniosę się wyłącznie do kilku z nich.\nPoza tym, każdy lubi statystyki. ;)\nTo zdanie, w kontekście Licznika Aktywności i rankingu sporządzonego na jego podstawie wywołało w mojej głowie szereg myśli. Pierwszą z nich była odrzucająca „nie, to nieprawda!”. Druga, równie odrzucająca „no dobra, może i prawda, ale nie takie rankingi!”. Później jednak zastanowiłem się, co jest faktyczną przyczyną tak odrzucającego podejścia. Zdałem sobie sprawę, że to nie jest faktyczny ranking, lecz bardziej wskaźnik stanu obecnego. Z powodu bardzo niskiej delty czasowej wynoszącej 30 dni, nie mamy tu rankingu absolutnego lub quasi-absolutnego, w którym zaczynamy nisko i pniemy się do góry, mając sporą stratę do najlepszych, tych którzy „grali” dłużej.\nDlatego właśnie ten ranking będę traktować na potrzeby tej wiadomości wskaźnikiem. Co mamy ze zdobycia szczytu drabiny? Chwilową satysfakcję. Jest to do osiągnięcia przy sporym zawzięciu dla każdego. Osiągnięcie tego nie pozostawi po sobie żadnego śladu. Więc tak naprawdę nie ma w tym zupełnie nic motywującego, jak zauważył redaktor. Jednakże tutaj sprawę polepszają nieco ordery nadawane przez JKM. Ja nie jestem kompetentny, ale w mojej ocenie zmiana graficznej ich reprezentacji być może dodatkowo polepszyłaby ich efekt.\nNajwiększy problem z rozmowami o liczniku aktywności w Sarmacji jest taki, że dla każdego słowo „aktywność” oznacza coś innego – zatem problem z wymianą opinii na ten temat powstaje już na etapie definicji, co boleśnie daje się w znaki podczas wszelkiej próby podjęcia polemiki na ten temat.\nChciałbym powiedzieć – trafione w sedno! Jednak nie do końca. Zgadzam się – wszystko rozbija się o definicję. Jednak w polemice przeszkadza nie to, lecz silna wiara w swoją słuszność przez obydwie strony, zamiast zastanowieniem się nad argumentami. Przez obydwie strony przemawia jakieś doświadczenie i jakieś poglądy. Gdyby nie zdecydowane poglądy suwerena na ten temat, sądzę, że licznik byłby likwidowany i wprowadzany przez Sejm na przestrzeni różnych kadencji. I niestety muszę powiedzieć – dopóki ta sprawa budzi tak wiele emocji, nie da się z nią nic zrobić.\nOgółem cały wywiad jest bardzo ciekawy. Brakuje mi Karoliny w Sarmacji, jakby nie patrzeć jest moją mentorką, wiele jej poglądów przyjąłem jako swoje. Jestem przekonany ze Karolina miała duży wpływ na niektóre sarmackie środowiska. Wpływ, którego teraz brak.\n17.10.2016 r. o 11:34:29\nJestem przekonany ze Karolina miała duży wpływ na niektóre sarmackie środowiska. Wpływ, którego teraz brak.\nPozostał w naszej świadomości. Był jest i będzie.\n17.10.2016 r. o 12:01:46


Nur für Muslime. Jesteś białym mężczyzną? W policji nie ma dla ciebie miejsca! – Reporters.pl\nBy\t4marek77\tDział: Społeczeństwo\t|\t12 października 2017\nZatrudniamy tylko muzułmańskich imigrantów, Murzynów i kobiety. Reszta wynocha.\nBrutalna rasistowska dyskryminacja białych ludzi w Wielkiej Brytanii. Portale The Metro i Breitbart opisują szokujące reguły naboru do pracy, które wprowadziła tamtejsza Policja Transportowa. Zgodnie z nimi, policjantami mogą zostać tylko czarnoskórzy, muzułmanie lub kobiety.\nW wyniku tego w czasie warsztatów rekrutacyjnych do policji, które odbyły się właśnie w Londynie, Manchesterze i Birmingham doszło do skandalicznych scen. Jak relacjonuje jeden z niedoszłych kandydatów, został on z nich wyproszony po tym jak powiedziano mu, że do pracy są przyjmowane tylko “kobiety, czarni i przedstawiciele mniejszości etnicznych”.\n“Jestem białym, heteroseksualnym mężczyzną i służyłem w siłach zbrojnych. Jak to możliwe, że brytyjskie władze publiczne wspierają taką rażącą dyskryminację i nierówność rasową w 2017 roku? Na skutek takiego traktowania jestem zmuszony wycofać swoje podanie do pracy” – skarży się oburzony były kandydat na policjanta.\nTeoretycznie w Wielkiej Brytanii zabroniona jest dyskryminacja osób aplikujących o pracę z powodu ich płci lub rasy. Ale od czego lewacka pomysłowość? Aby dyskryminować białych stworzono podstawę prawną w postaci Ustawy o Równości z 2010 r., w której przewidziano tzw. Pozytywne Działanie. Polega ono na preferowaniu “mniejszości”, które rzekomo były wcześniej gorzej traktowane.\nKiedy więc dwóch kandydatów ma takie same kwalifikacje należy wybrać kolorowego, a nie białego. Dla przedstawicieli mniejszości stworzono też płatne staże, z których biali są wykluczeni. To właśnie na to Pozytywne Działanie powołuje się obecnie brytyjska Policja Transportowa tłumacząc swoją decyzję na stronie internetowej.\nNajbardziej zdumiewa fakt, że takie polecenie wydał brytyjskiej policji jeszcze w 2013 r. minister Damian Green z rządzącej Partii Konserwatywnej, obecnie prawa ręka premier Theresy May. Jak widać wielu brytyjskich “konserwatystów” od lewicy niczym się nie różni.\nPo ujawnieniu przez media tego procederu na brytyjskich forach społecznościowych zawrzało. “Wprowadzając takie przepisy władze otworzyły “puszkę Pandory”. A co z etnicznymi Żydami? Czy to ich obejmuje, czy nie?” – pyta jeden z komentatorów. My zaś pytamy: a co z Polakami na Wyspach? Oni też są przecież mniejszością.\nLewacki gwałt na Dziesiątej Muzie! Oto “wolność twórcza” w Wielkiej Brytanii\nTagi: imigranci, kobiety, muzułmanie, policja, praca, prawo, rasizm, skandal, Wielka Brytania


2020-10-15 09:00 - 14:00\nZaproszenie adresowane jest do mikro, małych i średnich przedsiębiorców produkujących i dystrybuujących (w tym importerów, pośredników, upoważnionych przedstawicieli) wyroby budowlane w Polsce i poza jej granicami.\nCelem webinaru jest zapoznanie uczestników z unijnymi regulacjami wprowadzania wyrobów budowlanych do obrotu oraz ze znowelizowanymi przepisami krajowymi, obowiązującymi od 31.12.2020 r.\nNowe wyroby budowlane czyli między innymi balustrady, kanały wentylacyjne, farby, okucia, beton towarowy wymagają oznakowania znakiem budowlanym B i wystawienia krajowej deklaracji właściwości użytkowych od 31 grudnia 2020 r.\nW trakcie webinarium ekspert odpowie na Państwa pytania.\nPan Paweł Piwowarczyk - specjalista w zakresie oznakowania CE i wyrobów budowlanych oraz właściciel firmy CERTIOS Centrum Edukacji Przedsiębiorcy. Od 13 lat zajmuje się tematyką wprowadzania wyrobów na rynek polski i europejski. W ciągu ostatnich 5 lat zrealizował projekty doradczo – szkoleniowe dla ponad 200 firm.\nUdział w webinarium jest bezpłatny. Ilość miejsc ograniczona.\nPrzyjęcie na webinar zostanie przez nas potwierdzone osobną wiadomością e-mail.\ntel.: 12 428 92 63\nWebinar organizowany jest przez ośrodek Enterprise Europe Network przy IPH w Krakowie.


Целый мир • Просмотр темы - deska tarasowa kompozytowa\nЗаголовок сообщения: deska tarasowa kompozytowa\nДобавлено: 02 фев 2018, 02:52\nЗарегистрирован: 02 фев 2018, 02:51\nPrawo na sieć przeżyło natychmiast wydane. Budynek niesie się na ciosie w teczce. Oto jako poczynić, ażeby na zachwaszczonej działce, niekoniecznie blisko miejsca zamieszkania, ruszyła kompozycja i występowała bez uszkodzeń.\nKolejność i wyprzedzanie konstytucje nie jest poleceniem łatwym nawet dla gościa, kto przejmuje się tymże wszelkie życie ? wyjaśnia specjalista Robert Wiktor, inżynier budowlany. Tymczasem toż wyzwanie następuje przed Tobą, Inwestorze. Na niechybnie włożyłeś wiele kłopocie w wybór posesje również pomysłu ? aktualne uprzedni pozycje prywatne. Teraz nawet dokładne poświęcenie widocznie nie wystarczyć. Sporo pragnie z wszystkich, których zaangażujesz, a z kondycje zewnętrznych, takich niczym aura, usterki czy kradzieże. Powstaje same element czasu.\nBudowa to premiera bez kontrole generalnej. Dbaj tylko, iż teraz tysiące inwestorów przed Tobą zagrało swoją wielkość ? wiadomo, co interesujące, i deska tarasowa montaż co gniewne. Być przedstawicielem zatem sięgnąć ze sprawdzonych technik zakładania kompozycji także wszystkich prostych instrumentów kontrolnych.\nSpośród modeli nadesłanych do 18 października jury konkursowe po krytyce oraz obieraniu wyłoniło 20 prac, którym wyróżniono nagrody logiczne i promocje do wygrane głównej. Tym razem jury postanowiło nadać jeszcze pojedynczą nagrodę specjalną.\nZgłoszone wyglądy stanowiły uwzględniane w czterech kategoriach: Poddasze, Wnętrze, Odnowa i Termomodernizacja. Oceniano pomiędzy dziwnymi to, kiedy gotowane wymiany deska kompozytowa wpłyną na innowację sytuacje bycia mieszkańców plus ewentualnie potrafią istnieć wysuwane jak prawdziwe. Stosowano same uwagę na zupełną liczba estetyczną projektu.\nCzłonkowie jury stykali się z komentarzami tego, co decydują osiągnąć deweloperzy deska kompozytowa cena również niczym jest wskazywać ich stary-nowy dom, oraz ocenę ról pomagały zdjęcia, wizualizacje, projekty wnętrza, wyglądy elewacji. Poszczególni uczestnicy dostarczali oraz swoje fotki spełnione podczas robót, tudzież w przykładzie termomodernizacji ? projekty techniczne pokazujące detale wykonania czynności remontowych.\nFunkcjonalne, odpowiednio zagospodarowane, nowoczesne, ciepłe. Takie w zarysie biorą egzystować odnowione pomieszczenia natomiast zakłady uczestników konkursu. Zrozumiałe istnieje dążenie do bieżącego, by dostarczyć deska kompozytowa montaż cena wygodę a prywatność wszystkiemu członkowi (często tylko powiększającej się) rodziny. W niniejszym planu inwestorzy adaptują dotąd nieużytkowane strychy, rozszerzają i remontują budynki jednorodzinne, poprawiają pozycje miejsc w siedzeniu.\nUczestnicy proponujący się w jakości Mieszkanie ogromną rangę przybliżają do urokliwego wykończenia, deska kompozytowa montaż cena próbują najnowsze trendy wnętrzarskie i architektoniczne, a wraz starają się zachować poprzednią liczbę budynku.\nNa konkurs wpłynęło dużo zgłoszeń zespolonych z modyfikacją poddasza. ? Uczy ostatnie, jak bardzo kobiet uznaje możliwości, które odznacza adaptacja przestrzeni pod spadzistym dachem, i obiera w ostatnim sposobność na przyspieszenie przestrzeni istotnej deska tarasowa kompozytowa czy wywołanie polskiego nietypowego mieszkania do zarabiania ? wyjaśnia Monika Kupska-Kupis, która nadała nagrodę otwartą przez jednostkę Velux. ? Autorzy nagrodzonej pracy dużo powoli pokazali metoda, w jaki będą robili roboty dostosowawcze, i specjalnie zaproponowali wykorzystanie nieużytkowej okolicy na zajmowanie. Dobrze pozostało też przewidziane doświetlenie wnętrz światłem rzeczywistym przy spełnieniu okien połaciowych ? wzmacnia indywidualny wybór jurorka.\nW liczby Termomodernizacja jury poszukiwało modeli szczegółowo analizujących cele odbierania deska kompozytowa montaż cena uważające dać kiedy najostrzejsze wyniki w hamowaniu utrat pozytywna oraz innowacji komfortu termicznego ? nie tylko przez ocieplenie domu, a oraz wymianę okien tudzież remont budowy grzewczej.\nWszystkim nagrodzonym serdecznie życzymy. Przypominamy, że do 15 grudnia można nadawać powołania w kadrze Realizacje, w której pozostaną przyjęte cztery nagrody pierwsze po 10 000 zł każda.\nDobiegły celu kolejne zarobki marek budowlanych Regatta Build Cup 2017. Niczym co roku przechodziły się one na wodach Adriatyku dodatkowo jakże deska kompozytowa montaż cena zawsze pomysłodawcami byli Zdzisław Gajos z Zee Sailing Team, Janusz Komurkiewicz ? dyrektor marketingu firmy Fakro, głównego sponsora tej ceremonii, oraz kapitan Andrzej Brońka z Krakowskiego Dużego Klubu Żeglarskiego.\nTrasa tegorocznych regat wiodła od mariny Kremik koło Primostenu do Rogoznicy. Zawody pewny od 2 do 9 września, w obecnym ciągu rozegrano siedem wyścigów. Startowały 33 łodzie, natomiast na ich poziomach około 350 gości również małżonków biznesowych różnorodnych marek zespolonych spośród budownictwem.\nW aktualnym roku po raz pierwszy jachty rozdzielono na trzy osobne grupy: ORC A ? łodzie duże, ORC B ? części mniejsze, oraz ORC Professional ? jachty z wykwalifikowanymi ekipami żeglarskimi natomiast doświadczonymi skipperami. W klasyfikacji generalnej, mającej kategorii Natomiast plus B, doskonałe mieszkanie objęłam firma Porta pod wodzą kapitana Michała Czerwiaka. W klasie ORC Professional triumfowali marynarze z Murator-Fiat Sailing Team nauczani przez kapitana Łukasza Wosińskiego. Załoga własnej jednostki wystartowała w sklepie: Agnieszka Miszczyńska-Włodarczyk, Jakości Białek, Rafał Arak, Arkadiusz Goliszewski, Radosław Murat i Michał Skłodowski (reprezentant naszego sponsora logistycznego ? firmy Fiat Professional). Towarzyszył nam kucharz Jakub Kołodziej z warszawskiej restauracji Focaccia, który podawał przepyszne jedzenia postaciom dającym deska tarasowa kompozytowa na naszą łódkę opanowania do wyścigu fotograficznego. Poranne poczęstunki nazwaliśmy ?śniadaniami prasowymi?. Historyczny one także bitwą do odniesienia przyjaźniejszych kontaktów kontaktowych oraz biznesowych.\nRegatta Build Cup ? najsilniejsze polskie zawody odbywane na odmiennych wodach ? wówczas jednakże nie tylko widowisko sportowe. Organizatorzy wprowadzają również niesamowity przycisk na zajęcia integracyjne, promowanie kultury żeglowania, propagowanie muzyki szantowej i wytłumaczenie uczestnikom najpiękniejszego chorwackiego regionu, którym stanowi Dalmacja. Ponieważ same oprócz wyścigów odbywały się koncerty regatowej formacji szantowej Klejnoty Kapitana. Atrakcją zrobioną przez administrację zawodów był przegląd indywidualnej spośród najwspanialszych chorwackich klap, czy zbiorów ludowych ? Adriaticum. Muzycy wygrali i zaśpiewali dalmackie piosence w jedynym środowisko pięknego miasteczka Skradin.\nGościem specjalnym etatów był sławny prezenter telewizyjny Jarosław Kret, jaki na prywatce odbywającej regaty poprowadził galę przekazania wygranych w meczu fotograficznym, a innego dnia wysłał prognozę atmosfery dla projektu deska kompozytowa NOVA TV, otwarcie z mariny w Rogoznicy.\nZ wiarą zaciekawi Was, że ?Murator? z możliwości regat wyprodukował indywidualną ?morską mutację?. Wszystkiego dnia zawodnicy zdobywali ?Muratora Na Fali? ? specjalną gazetkę regatową, która z wiarą zyska rangę wydawniczego unikatu. Telewizja Murator TV zrobiła oraz pięć dokumentów z zawodów.


Jak się uczyć słówek tak, by je pamiętać na stałe :) – Effective Me Blog\nStyczeń 3, 2018 Styczeń 3, 2018 admin\nW odległej krainie zwanej „Dziki Świat XXI Wieku” istniały dwa rodzaje umysłów. Pierwszy przypominał czystą niezapisaną kartkę papieru. Promieniał świeżością, był otwarty na nowe wiadomości i doświadczenia oraz nie był niczym skażony. Był to umysł dziecka.\nDrugi zaś, pomimo życiowego doświadczenia i (teoretycznie) wiedzy, miał ogromne trudności w wyborze rzeczy ważnych. Rano łatwo ulegał pokusie sprawdzania mediów społecznościowych czy poczty email i kochał bycie „zajętym” (co rzadko kiedy było związane ze sprawami prawdziwie istotnymi). Był tak zagracony zbędnymi informacjami, że dołożenie czegokolwiek do tego stosu graniczyło z cudem. Do tego stopnia był bombardowany ogromem informacji, że nauczył się je w naturalny sposób ignorować. Jego wszystkie mechanizmy obronne nie były jednak dostatecznie efektywny i bardzo często doświadczał „przeładowania” (tzw. work overload, nazywanego również przepracowaniem). Tylko, że to przepracowanie nie zawsze było faktycznym przepracowaniem. Bardzo często polegało bowiem na konsumpcji zbędnych informacji, przez co w drugiej połowie dnia nie pozostawało mu już za dużo energii na zgromadzenie tych użytecznych.\nOd czasu do czasu drugi rodzaj umysłu podejmował próbę dorzucenia do stosu wartościowych elementów. Nie był on zbyt świadom panujących w nim zasad, więc nie przywiązywał do nich żadnych sznurków, by móc je później ze stosu wyciągnąć. I tak wszystkie te informacje gubiły się gdzieś pod stertą tak zwanego „wszystkiego”. Był to umysł osoby dorosłej.\nNAUCZ SIĘ ŁOWIĆ RYBY\nNajprawdopodobniej jesteś gdzieś między 18 a 35 rokiem życia, a to oznacza, że Twoje życie jest pełne różnego rodzaju nadmiaru i przypomina ten drugi rodzaj umysłu. Niestety, to już nie te czasy, że się motyle 4LITERAMI łapało, trzeba więc mózgowi pomóc. ;P Wiedz, że tonie on w pokładach wiadomości i żeby dorzucić do stosu jakąkolwiek informację, musisz doczepić do niej haczyk, który później pozwoli na jej wyciągnięcie.\nSkąd to wiem? Bo jak tępak chodziłam przez kilka lat po pokoju i próbowałam powtarzać na głos słówka w różnych językach obcych, a potem dziwiłam się, że nie przynosiło to żadnych rezultatów.\nPowtórzę się: zapamiętujemy to, co kolorowe, nietypowe, zabawne, charakterystyczne, pełne ruchu, a nierzadko i wulgarne. 😛 Nie wiedzieć czemu, gdy w historyjce pojawi się np. słowo „dupa”, nikt nie ma trudności w jej zapamiętaniu. 😛\nMoja pointa: jeżeli nie stworzysz skojarzenia, masz bardzo małe szanse na przyswojenie, a później długoterminowe pamiętanie słownictwa. Przypomina to wciąganie obiektów odkurzaczem – niby wiesz, że tam jest, ale powodzenia ze znalezieniem.\nCzyli moja najukochańsza metoda przyswajania wiedzy. Są to systemy i techniki wspomagające zapamiętywanie. Im bardziej absurdalne, tym lepsze.\nZałóżmy więc, że chcemy nauczyć się słówka CONDITION /kondyszyn/, czyli WARUNEK.\nJeżeli go nie znasz, to tym lepiej.\nDla mnie wymowa /kondyszyn/ brzmi jak „koń dyszy”. Tworzę więc z tego niestworzoną historyjkę, której mój umysł dotąd nie znał.\nKOŃ DYSZY POD WARUNKIEM, ŻE SIĘ ZMĘCZY. 😀\nJak zawsze, uprasza się o nie kwestionowanie zdrowia psychicznego autorki. 😛\nI na koniec wspomagam cały proces żywym obrazem.\nOsobiście, zdecydowanie wolę odręczne rysunki, ponieważ łączą w sobie element motoryki, bardziej pobudzają wyobraźnię i są przede wszystkim WŁASNE ==> EFEKTYWNIEJSZE, ale nie załączę tu swoich bazgrołów, bo to by już było za dużo radości na jeden artykuł. 😛\nSkojarzenie działa dzięki kilku elementom:\n– tworzy „haczyk”, dzięki któremu później wyciągniemy słówko z czeluści umysłu,\n– jest historyjką, którą możemy sobie wyobrazić, a nie pojedynczym słowem (–> wprowadza ruch),\n– nasz umysł dotąd takiej dziwnej historyjki nie znał, więc jest ona dla niego unikatowa.\n*** Dlatego też im „dziksze” skojarzenia, tym lepsze – większe szanse na przyłączenie ich do pamięci długoterminowej. W przeciwnym razie, mogą one trafić do tego nieszczęsnego odkurzacza, z którego ich potem nie wyciągniemy.\nInny przykład. Wielu początkującym kursantom sprawia problem zautomatyzowanie rozróżnienia „he” i „she” (czyli „on” i „ona”).\nHE /hi/ – ON\nSprawdzam z czym mi się kojarzy „he” lub wymowa /hi/. Wymowa automatycznie przywodzi na myśl śmiech. Wiem, zdaję sobie sprawę, że są to wyżyny kreatywności, ale cicho, sza! 😉 😛\nMoja mnemotechnika będzie więc wyglądać następująco:HI, HI, HI!!!\nI ostatnia kwestia: regularnie spotykam się z oporem, ponieważ „tworzenie takich skojarzeń zajmuje dużo czasu”. Po pierwsze, jak wszystko, wymaga nieco praktyki, ale potem proces jest o wiele krótszy i bardziej automatyczny. Po drugie, w przypadku większości dorosłych łopatologiczne powtarzanie słówek (w głowie czy na głos) jest po prostu NIEEFEKTYWNE. Wolisz poświęcić 30-60 sekund na stworzenie śmiesznej historyjki, która umożliwi FAKTYCZNE ZAPAMIĘTANIE nowego słowa, czy może lepiej jest powtarzać kilka-kilkanaście razy na głos mając MOŻE 50% szans na zapamiętanie (i stracić przy okazji 2-3 razy więcej czasu przez większą ilość powtórek) ?\nOpublikowany w Efektywna nauka, Nauka angielskiego, PerełkiTagged efektywna nauka, efektywna nauka angielskiego, jak dostawać lepsze stopnie, jak mieć lepsze oceny, jak poprawić koncentrację, jak poprawić pamięć, jak się efeketywniej uczyć, jak się nauczyć anielskiego, jak się szybko nauczyć angielskiego, jak się szybko nauczyć języka obcego, jak się uczyć, jak szybciej zapamiętywać, koncentracja, nauka angielskiego, poprawa koncentracji, poprawa pamięci, rozwój osobisty, zapamiętywanie


elka.pl - Młodzi mężczyźni trafią za kraty\nStart Leszno Młodzi mężczyźni trafią za kraty\nWyrok za rozbój w Boszkowie\nMłodzi mężczyźni trafią za kraty\n27.11.2018. Radio Elka, Bartłomiej Klupś\nNa karę bezwzględnego więzienia Sąd Rejonowy w Lesznie skazał dwóch młodych mężczyzn, którzy w czerwcu bieżącego roku napadli na pracownika salonu gier w Boszkowie. Szarpali go, zamknęli w socjalnej przyczepie kempingowej, ukradli pieniądze z utargu i klucze do automatów.\nDo zdarzenia doszło 19 czerwca. Mężczyźni, którzy wypoczywali w Boszkowie dokonali rozboju na młodym pracowniku salonu gier. Najpierw kazali mu wejść do przyczepy kempingowej stanowiącej zaplecze socjalne salonu. Gdy odmówił\nwykonania polecenia, zaczęli go szarpać, popychać, a potem wepchnęli do przyczepy i okradli.\nŁupem nie nacieszyli się jednak długo. Wkrótce zostali zatrzymani przez policjantów na terenie sąsiadującego z salonem ośrodka wypoczynkowego. Na widok funkcjonariuszy jeden z mężczyzn zaczął uciekać. Policjanci ruszyli za nim w pościg i złapali go w rejonie promenady przy jeziorze. Drugi został zatrzymany w wynajmowanym domku.\nZa popełnione przestępstwo sąd skazał ich na karę bezwzględnego więzienia.\n- 25 letni mieszkaniec powiatu milickiego, który działał w warunkach recydywy został skazany na 2 lata i 8 miesięcy pozbawienia wolności. 19-letni mieszkaniec powiatu krotoszyńskiego usłyszał wyrok 1 roku więzienia - mówi Przemysław Grześkowiak, Prokurator Rejonowy w Lesznie.\nMłodzi mężczyźni dobrowolnie poddali się karze, przez co wyrok został wydany bez prowadzenia procesu.\n1. Dodane przez Łukasz, w dniu - 27-11-2018 10:52\nCzy to określenie 'bezwzględne więzienie' oznacza bez zawieszenia, że trafia się do paki natychmiast?\nTo określenie chyba zbyt rzadko pojawia się w polskim orzecznictwie.\n2. Dodane przez ateista, w dniu - 27-11-2018 13:23\na działanie takich "przybytków" nie jest czasem zabronione?! bo prawo nakłada karę 100 000 zł za automat, o ile dobrze się orientuję.\n3. Dodane przez Do kom 2, w dniu - 27-11-2018 16:43\nDziałanie takich "przybytków " nie jest zabronione.W ogóle się nie orientujesz w temacie. Załamiesz się psychicznie,jak dowiesz się, że wszystko jest zgodne z prawem. Zajmij się sprawami na poziomie intelektualnym na twoim poziomie.Upuść jadu.\n4. Dodane przez Do 2, w dniu - 27-11-2018 18:34\nArtykuł dotyczy kary z rozbój, a Ty zastanawiasz się, czy salon działał legalnie? Sugerujesz, że jeśli jednak tak, to mogli dokonać napadu?


Ciasto z cukinią i orzechami | Arabeska\n« Ucierane ciasto ze śliwkami i kruszonką\nSzalone ciasto (Crazy Cake) »\n- 220 g masła (rozpuszczonego)\n- 2/3 szkl. orzechów włoskich\nCukinię (razem ze skórką) zetrzeć na tarce o dużych oczkach.\nPodłużną formę (keksówkę) o pojemności 1,5 litra wysmarować rozpuszczonym masłem, za pomocą pędzelka.\nResztę masła zmiksować razem z jajkami, cukrem, solą i wanilią. Dodać mąkę przesianą z proszkiem do pieczenia i ponownie zmiksować (tylko do połączenia się składników). Następnie dodać startą cukinię oraz orzechy włoskie. Wszystko razem wymieszać łyżką i wyłożyć do przygotowanej formy. Wstawić ciasto do piekarnika nagrzanego do 220 st.C i piec wstępnie 10 minut, po czym zmniejszyć temperaturę do 180 st.C i piec jeszcze 40 minut (do suchego patyczka). Studzić w formie przez kilka minut, a następnie wyłożyć na kratkę kuchenną do całkowitego wystygnięcia.\nCiasto z cukinią Czekoladowe ciasto z cukinią Ciasto marchewkowe z cukinią i jabłkiem Bananowe ciasto z orzechami Ciasto z cukinii\nDrukuj artykuł Ten wpis został napisany przez Evenka na 14 września 2016 o 13:46, i jest w kategorii Z dodatkiem warzyw. Podążaj za odpowiedziami do tego wpisu przez RSS 2.0. Możesz napisać komentarz, lub trackbacka z Twojej własnej strony.\n#1 napisane przez ~amaranthrose\nCiasta z cukinią lubię w każdej odsłonie:)\nTo tak jak ja :-) Lubię też odkrywać coraz to inne odsłony ;-)\nWszystkich wizyt: 6419463\nDzisiaj wizyt: 1006


Wszystko o postmodernizmie\nAnkieta: Mój postmodernizm\nTen powszechny termin przybył do nas, jak niegdyś kapusta, ze świata, ale przyjął się tak, że stał się naszą strawą lokalną. Mam wrażenie, że zakorzenił się on u nas bardziej niż gdziekolwiek indziej. Pamiętam zdziwienie Derridy, który podczas wizyty w Polsce był wręcz zasypywany pytaniami o postmodernizm; we Francji nikt go z pojęciem tym nie łączył. Jeśli chodzi o literaturę, we Francji termin funkcjonuje, dość zresztą słabo, na uniwersytetach; w krytyce dziennikarskiej niemal się nie pojawia, a w świadomości czytelników nie występuje w ogóle. U nas trafił szybko pod czytelnicze strzechy, stał się częścią popularnej wiedzy o literaturze, a wielu krytykom posłużył jako podstawowy klucz (francuski) do otwarcia niejednej powieści ostatniej dekady. Służył – gdyż odnoszę i to wrażenie, że proza dająca się interpretować, choćby wbrew woli jej twórców, w kategoriach estetyki postmodernistycznej, wygasa; postmodernizm literacki staje się zadziwiająco szybko pojęciem historycznym, już wkrótce archaicznym.\nWspominam o tym wszystkim właściwie bez ironii. Oczywiście, światło bijące z tego pojęcia nieraz przeszkodziło krytykom i czytelnikom zrozumieć czytane przez nich książki; myślę też, że i autorom pamięć o nim nie zawsze wychodziła na zdrowie, gdy książki te pisali; oczywiście samo pojęcie było rozumiane bardzo powierzchownie i, łączone nagminnie z etyką, z tak zwanym „kryzysem wartości”, zamieniało się w publicystyczną kliszę, niekiedy w pejoratywny epitet albo w wygodny synonim domniemywanej zmiany warty i przełomu; oczywiście, słowo wymawiało się lekko, łatwo i przyjemnie, wrzucając w jego obszerny worek Derridę, dekonstrukcję, feminizm, nihilizm, ateizm, nietzscheanizm, lewicę, liberalizm, new age, Baumana, ludyczność, freudyzm, aborcję, nouvelle cuisine i co tam jeszcze, i tę sałatkę nawet w poważnych pismach serwuje się nam do dzisiaj. Jednakże nie należy pojęcia tego lekceważyć, wyśmiewać czy wieszać na nim psów. Termin ten, sam w sobie może dość niezręczny, coś jednak oznaczał, coś odgrywał, coś skrywał, coś zastępował; czy też, mówiąc psychologicznie, był miejscem jakiegoś przeniesienia. By pozostać przy literaturze: nie chodziło o to, że – jak to można było tu i tam przeczytać – młodzi czy w miarę młodzi pisarze „naczytali się Francuzów i Amerykanów” i wygnietli z tego rodzime ciasto; w końcu każde pokolenie czegoś „się naczytało”, dzisiaj, powiedzmy, Lyotarda i Rorty’ego, wczoraj Heideggera. Wobec niezwykłej w skali naszych dziejów sytuacji (1989), w której, mówiąc alegorycznie, Geografia zastąpiła Historię, poszukiwania i figury estetyczne, udane i nieudane, oryginalne lub całkowicie naśladowcze czy epigońskie, a nazwane ogólnie „postmodernistycznymi”, często wyrażały ewidentnie gorące treści i kwestie egzystencjalne, były okrężną odpowiedzią na nową rzeczywistość – i raczej byłoby dziwnie (i gorzej), gdyby takie próby i poszukiwania nie powstawały. Ale to jest cały temat do dyskusji.\nWracam do samego pojęcia. Przed kilkoma laty coś bąkałem, niezbyt jasno, o „postmodernizmie z ludzką twarzą”. Chciałem przez to powiedzieć, że nadwyżka formalnego myślenia o powieści, jaką przynosi estetyka postmodernistyczna, nie musi iść w parze z redukcją treści, nie musi być zabawą, grą w literaturę, „literaturą po literaturze”. Że nie wyklucza ona – na przykład – patosu, wzniosłości, powagi, metafizyki. Od tamtego czasu pojęcia „postmodernizm” w ogóle nie używam, gdyż wtłoczone w nie ze wszech stron redukcje myślowe uniemożliwiają kontakt z książkami, które napisali inni i ja sam. Natomiast w moim myśleniu o literaturze jest coś, co z boku, idąc za logiką istnienia tego pojęcia w ostatniej dekadzie w Polsce, można by nazwać „postmodernizmem”, a co dla mnie wiąże się po prostu z bytem literatury (a zwłaszcza powieści) jako takim.\nChodzi mi o dwie rzeczy. Mówiąc pospiesznie: myślenie o formie; myślenie o własnym procesie tworzenia formy. Nie mam ciekawości dla żadnej literatury awangardowej, rewolucyjnej, eksperymentalnej, która wymyśla nowe formy, aby dokonać zerwania z poprzednimi. Ale sama refleksja nad formą (refleksja, która w „klasycznych” powieściach postmodernistycznych prowadziła do czystej gry konwencjami), same poszukiwania formalne, najczęściej w dialogu z tradycją, wydają mi się imperatywem jeśli nie etycznym, to, powiedzmy, zawodowym piszącego. I kwestia druga. Myślę, że nikt lub mało kto (ja już na pewno nie) ma jeszcze ochotę czytać (i pisać) powieści, w których opowiedziana jest jednocześnie historia powstawania tej powieści; to było, to się nagle skończyło. Jednak, nawet gdybym uwięziony był na wieczność w celi fabuły, wolałbym o prawo widzenia z własną opowieścią, choćby pod karą wiadomego epitetu. Łatwo zauważyć, że określenia „postmodernizm” nie stosuje się do poezji; stary poeta i młody poeta mogą do woli mówić, czym jest poezja i kim jest on sam, poeta; mogą też do woli igrać z różnymi poetyckimi formami; uświęcona tradycja uchroni ich przed każdym „-izmem”. Natomiast wystarczy, by narrator powieści niebacznie zastanowił się nad formą, którą tworzy, czy coś zacytował z innej powieści, a już jego książka staje się postmodernistyczna. Widocznie ta niesprawiedliwość została, jak rzecze Kubuś u Diderota (który wciąż się zastanawia, w jaką stronę poprowadzić historię swego bohatera), zapisana w górze. Iluzja rzeczywistości tak silnie związana jest z powieścią, że w każdej tej iluzji nadwątleniu dosłuchujemy się zdrady oraz postmodernistycznego dowcipu czy niepowagi. Tymczasem – powiem to w skrócie i górnie – sam kształt powieści (czy samo kształtowanie powieści), jak najlepiej pokazał to Proust, jest doświadczeniem egzystencjalnym i autokontemplacja formy staje się refleksją nad egzystencją. Przekonanie to prowadzi mnie dziś między innymi do pytania, jak pisać po Whartonie i po Coelho.\nAutor jest pisarzem, tłumaczem i eseistą. Wydał m. in. powieści „Terminal” i „Tworki”. Za książkę pt. „Melancholia” był nominowany do nagrody Nike ’2000.


Pan Samochodzik i zamek w Malborku - Sebastian Miernicki - Książki na Bookhunter.pl\nNumer ISBN: 83-85-87598-0\nPan Samochodzik i zamek w Malborku - dodaj tagi\nPaweł Daniec na polecenie Pana Samochodzika musi rozwikłać zagadkę, czego w latach trzydziestych XX wieku poszukiwała nazistowska organizacja Ahnenerbe-SS na grodzisku koło Starego Dzierzgonia. Odpowiedź jest zaskakująca, a wszystko wskazuje na to, że tajemniczy skarb ukryto na zamku krzyżackim w Malborku. Paweł Daniec spotyka niezwykłego lekarza oraz króla lasu i troje „Celtów”. Jego współpracowniczkami są Anita i Żmija. Konkurentem w drodze do skarbu jest para Amerykanów wspierana przez jasnowidza. Znaki i symbole na zamku w Malborku mają doprowadzić Pawła do skrytki i rozwikłania pewnej tajemnicy z okresu drugiej wojny światowej.\nInfomacje dodatkowe - Pan Samochodzik i zamek w Malborku\nPan Samochodzik i zamek w Malborku - dodaj cytat\nPan Samochodzik i zamek w Malborku - dodaj opis\nPan Samochodzik i zamek w Malborku:


Ryż z woka - przepisy na ryż z woka z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na ryż z woka\nKolorowy wok z kurczakiem i ryżem 127\nZapraszam dziś na pysznego kurczaka z warzywami.Proste, szybkie i bardzo smaczne danie. Mam nadzieję, że Wam zasmakuje :-) składniki: - udziec z kurczaka 1kg - czerwona zielona papryka - papryczka Zobacz więcej\nKurczak z ananasem z woka podany z ryżem basmati 179\nPotrawka z woka z ryżem, kurczakiem, chorizo i... 253\nTest Woka Ballarini i ryż z cukinią i fenkułem... 144\nWok granitowy non-stick Ballarini GRANITIUMmile mnie zaskoczył, głównie dlatego, że wbrew mojej wyobraźni na temat granitu, jest lekki. Na takie podejrzenie naprowadził mnie mój stary granitowy Zobacz więcej\nSmażony ryż po chińsku 3031\nRyż z warzywami z woka Ryż Ugotujcie wcześniej wodę, aby mieć przygotowany wrzątek do zalania ryżu. Do garnka o grubym dnie wrzucamy łyżkę masła klarowanego. Rozpuszczamy. Do garnka wsypujemy ryż (ja Zobacz więcej\nPotrawka z woka z ryżem i soczewicą 17\nSmaki orientu :) Składniki 1 filet z kurczaka 1 zielona papryka 1/2 młodej cukinii kawałek białej kapusty 3-4 pieczarki 1/2 szklanki ryżu 1/3 szklanki czarnej soczewicy sok teryiaki ocet ryżowy … Zobacz więcej\nRyż z warzywami z woka i czerwoną fasolką 164


Szczegółowe zasady korzystania ze sklepu internetowego Ballena.pl określa niniejszy regulamin. Regulamin określa ogólne warunki, zasady oraz sposób sprzedaży prowadzany przez sklep internetowy www.Ballena.pl, który prowadzony jest przez firmę P.P.H.U. Meblomont Mateusz Kuczewski z siedzibą w Kruszynie Krajeńskim ( ul. Usługowa 14 86-005 Kruszyn Krajeński).Rok założenia działalności 1998. Wpis do ewidencji pod numerem 4148 prowadzony przez Wójta Gminy Białe Błota. NIP 953-227-42-28, Regon 092309697. Adres poczty elektronicznej: sklep@ballena.pl telefon : 511-337-181\n4. Sklep Ballena prowadzi sprzedaż wysyłkową towarów ( bielizna damska - outlet, akcesoria konfekcyjne damskie, biżuteria damska ) za pośrednictwem sieć internet.\nTowar Outlet - to produkt pochodzący z nadwyżek produkcyjnych, końcówek kolekcji oraz starszych kolekcji marki.\n5 . Sklep internetowy występujący pod domeną http://ballena.pl prowadzony jest przez firmę P.P.H.U. Meblomont Mateusz Kuczewski z siedzibą w Kruszynie Krajeńskim( ul. Usługowa 14 86-005 Kruszyn Krajeński).tel-511 337 181 e-mail sklep@ballena.pl\n6 . Prowadzimy sprzedażą wysyłkową towarów nowych przez sieć Internet. Sprzedawca zobowiązany jest dostarczyć towar nowy, bez wad ( bielizna damska, akcesoria konfekcyjne damskie, biżuteria damska ) .\n11. Usługa Newsletter - z usługi Newsletter może skorzystać każdy Klient, który poda adres poczty elektronicznej i wyrazi zgodę na wykonanie usługi ( przesyłanie informacji w formie elektronicznej dotyczących nowych towarów bądź promocji towarów). Na Newsletter można się zapisać poprzez zaznaczenie odpowiedniego checkboxa w trakcie zakładania Konta Klienta lub wypełniania Formularza Zamówienia. Klient może w każdej dowolnej chwili zrezygnować z usługi Newsletter jaką świadczy sklep Ballena.pl przez kontakt ze sklepem, drogą e-mail lub telefonicznie lub z poziomu sklepu przez odznaczenie pola Newsletter .\n5. Złożenie zamówienia pociąga za sobą obowiązek zapłaty. Klient sam decyduję czy zamówienie będzie opłacone przelewem na konto bankowe ( przelew tradycyjny lub przelew on-line) czy też gotówką u dostawcy- przewoźnika. W przypadku płatności przelewem tradycyjnym na konto, w celu zrealizowania zamówienia oczekujemy na wpłatę w ciągu 7 dni od momentu złożenia zamówienia. W razie niedokonania płatności w tym terminie Sklep może anulować zamówienie w drodze odstąpienia od umowy.\n7 . Podane ceny nie obejmują kosztów przesyłki. Koszt dostawy pokrywa Zamawiający/ Klient i zależy od wybranego przez Klienta sposobu dostawy . Zawsze wyświetlany jest podczas składania zamówienia. Aktualne koszty dostawy znajdziesz tu http://www.ballena.pl/strona/cennik-dostawy oraz na każdej karcie produktu w zakładce "Dostawa".\n- przesyła kurierska Poczta Polska Pocztex Kurier 48 - opłata za przesyłkę wynosi 12,00 zł\n- przesyła kurierska pobranie Poczta Polska Pocztex Kurier 48 - 14,00 zł\n- przesyłka " Odbiór w punkcie" - opłata wynosi -10,99 zł\n-Zamówienia powyżej 249,00 złotych - wysyłkę pokrywa sklep - usługa "odbiór w punkcie" po przedpłacie na konto.\nRegulamin obowiązuje od 22.05.2018 roku ostatnia aktualizacja regulaminu 13.01.2022 roku


Projekty domów jednorodzinnych – na co zwracać uwagę planując inwestycję? - Gliwiceonline.pl\nProjekty domów jednorodzinnych – na co zwracać uwagę planując inwestycję?\nBudowa własnego domu to nie tylko ogromny wysiłek finansowy – to także mnóstwo czasu poświęconego na planowanie, przebieranie wśród propozycji, często wybór odpowiedniej działki i rodzinne określanie potrzeb, jakie ma spełniać budynek. Podpowiadamy, czym warto kierować się przy wyborze projektu domu, by przez lata był idealnym miejscem do mieszkania.\nPodstawową decyzją, jaką muszą podjąć osoby planujące zamieszkać „na swoim”, jest wybór między domem a mieszkaniem. Oba rozwiązania mają swoje zalety. Mieszkania często są lepiej skomunikowane z centrum miasta, jeżeli więc często musimy je odwiedzać, to może to być lepszy wybór. Żadne mieszkanie nie zapewni jednak takiej prywatności i swobody, jak dom – dlatego projekty domów jednorodzinnych cieszą się coraz większą popularnością. Warto wiedzieć, że można wyróżnić 3 typy domów jednorodzinnych: szeregowe, bliźniaki i wolnostojące – szeregowce to rząd często identycznych domów stykających się bocznymi ścianami. Domy w zabudowie bliźniaczej to dwa budynki, często identyczne bądź będące swoimi lustrzanymi odbiciami, natomiast domy wolnostojące to takie, które z żadnej strony nie stykają się z innym budynkiem, niż ewentualny garaż. Nietrudno się domyślić, że te ostatnie zapewniają największą prywatność, a także są dostępne w największej ilości wariantów i rodzajów.\nJakie projekty domów jednorodzinnych cieszą się największą popularnością?\nNajbardziej popularne są projekty domów jednorodzinnych nawiązujących do klasycznej bryły, czyli prostopadłościanu ze spadzistym dachem. Często wybierane są domy dwukondygnacyjne, z piętrem lub użytkowym poddaszem. Przeglądając strony poświęcone projektom domów można zauważyć, że takich projektów jest też najwięcej. Wynika to zarówno z tego, że ludzie chętnie wybierają to, co znane, jak i z tego, że taka forma zapewnia dobrą wydajność energetyczną budynku – przy zastosowaniu odpowiednich materiałów możliwe jest wręcz stworzenie domu pasywnego.\nWiele osób decyduje się też na projekty domów jednorodzinnych w nowoczesnej, surowej stylistyce, gdzie wyjątkowy charakter wynika raczej z zastosowanych materiałów, niż wyszukanych zdobień czy nietypowych rozwiązań architektonicznych. Często są to budynki z wielkimi oknami lub przeszklonymi ścianami, które zapewniają dobre oświetlenie wnętrza i podkreślają nowoczesny charakter domu.\nNajczęściej wybierany metraż to około 100-150 metrów kwadratowych, a więc porównywalny z dużym lub bardzo dużym mieszkaniem. Większe domy często są już uznawane za luksusowe rezydencje, a mniejsze są wybierane raczej przez małe rodziny.\nProjekty domów jednorodzinnych – cechy, które warto brać pod uwagę\nNajważniejszym czynnikiem przy wyborze projektu domu jednorodzinnego jest Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego – są w nim ujęte wytyczne dotyczące nowo powstających budynków. Bywa, że wymagany jest określony kształt budynku lub maksymalna dopuszczalna ilość poziomów. Jeżeli działka nie jest objęta takim planem, trzeba złożyć w gminie wniosek o wydanie „wuzetki”, czyli warunków zabudowy. Znając wytyczne i ograniczenia można zacząć przeglądać gotowe projekty domów jednorodzinnych, na przykład tu: https://pracownia-projekty.dom.pl/tag-projekty_domow_jednorodzinnych.html. Podstawowe parametry, na które trzeba zwrócić uwagę to oczywiście ilość kondygnacji i metraż, ale ważny jest też wygląd, materiały wykonania, orientacyjny koszt budowy i oczywiście energooszczędność. Poszukiwania ułatwiają odpowiednie filtry w wyszukiwarce, dzięki którym można znacznie zmniejszyć ilość pokazywanych wyników. Warto wiedzieć, że gotowe projekty domów można zmodyfikować w zakresie ustalonym z architektem – poza niezbędną adaptacją do lokalnych warunków można więc wprowadzić zmiany, które uznamy za konieczne.\nCiekawostki o diecie ketogenicznej\nFixly - aplikacja mobilna ze zleceniami dla kierowców\nWizytówka firmy w katalogu firm\nSkuteczne egzekwowanie odszkodowania za szkody górnicze


Idealne biuro nieruchomości we Wrocławiu – co musi je odróżniać? | orthGipse\nHome » Idealne biuro nieruchomości we Wrocławiu – co musi je odróżniać?\nPoszukiwanie mieszkania we Wrocławiu bądź powierzchni pod swoją działalność gospodarczą nie za każdym razem jest łatwym zadaniem. Nierzadko o wiele lepiej jest skorzystać z możliwości biura nieruchomości, które nie tylko pomoże znaleźć upragnione lokum, ale także zweryfikuje jego stan prawny oraz da gwarancję bezpieczeństwa transakcji. Każdy klient, jaki poszukuje rzetelnego biura, musi w pierwszym rzędzie zweryfikować czy firma ma licencję na swoje usługi, bowiem często można było spotkać się z przypadkiem, gdy niniejszego dokumentu nie miała. A funkcjonowanie bez certyfikatu nie jest legalne, zatem musimy omijać powyższe agencje z daleka.\nNastępną sprawą jest jakość realizowanych usług, na którą największy wpływ ma wiedza oraz doświadczenie pracowników. Im dłużej agencja działa na rynku, tym większą ma praktykę oraz lepsze rozeznanie, jak trafić w gusta określonego klienta. Zdaje sobie sprawę, w jaki sposób poruszać się po rynku nieruchomości, aby szybko odnaleźć niezbędne lokum dla zainteresowanej osoby. Firma musi także mieć swoją siedzibę.\nNie możesz się doczekać nowych intrygujących treści na ten temat? Przekazujemy Ci fantastyczną wiadomość - naciśnij (https://wkg.pl/o-nas/grupa-wkg/kim-jestesmy/) w podany link i rozkoszuj się lekturą.\nJeżeli pośrednik chce się spotkać w kawiarni, lepiej odpuśćmy sobie współpracę. Pewnie nie będzie to ekspert, jaki pochwali się bogatą tradycją działania swojej agencji.\nRzecz jasna nie musimy odstępować od oferty każdego nowego biura nieruchomości, tylko zyskajmy pewność, iż ma ono dobre rekomendacje i warto jest go wynająć do poszukania dla nas powierzchni mieszkalnych albo biurowych. Na koniec trzeba podkreślić, iż właściwa agencja nieruchomości (konkurencyjne oferty agencji nieruchomości w Toruniu) gwarantuje także ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej, które zabezpiecza klienta przed błędnymi decyzjami pośrednika, m.in. w razie, gdy zakupi mieszkanie obciążone hipoteką. Wyłącznie wtedy klient będzie mógł ubiegać się o zwrot pieniędzy, dlatego jest to ważne.\nJeśli i ty poszukujesz mieszkania bądź potrzebne ci lokale usługowe (ciekawe propozycje), Wrocław to miasto, w jakim bez kłopotu można znaleźć wiele ogłoszeń, a dzięki wsparciu biura nieruchomości błyskawicznie trafimy na odpowiednie lokum. Pośrednik, z którego propozycji korzystamy, sprawnie przyszykuje pożądane dokumenty i w niedługim czasie będziemy mogli podpisywać umowę. Dobrze jest skorzystać z działania najlepszego biura nieruchomości, gdyż bez wątpienia będziemy zadowoleni z dogodnej współpracy.


Ile czasu łącznie na karmienie? - RODZICE.PL\nIle czasu łącznie na karmienie?\n13 listopada 2004 at 18:32 #56854\nMoja Majka(3 tyg. 2 dni) ma problemy z odejściem gazów, zaczęłam podawać herbatki ,robić masaże jest jakby lepiej ale w efekcie mniej je. Moja położna powiedziała, że dziecko jest przekarmione i stąd ulewanie i problemy z odejściem gazów. Zaczęłam jej rzadziej podawać pierś, ale obawiam się, że mogę przegłodzić dziecko, czy wie ktoś może ile łącznie dziecko powinno spędzać czasu na jedzeniu tak żeby było najedzone.Zapytam się jeszcze położnej.\n13 listopada 2004 at 19:46 #727978\nRe: Ile czasu łącznie na karmienie?\nZaznaczam od razu na początku nie jestem specjalistką od karmienia piersią, ale pierwszy raz się spotykam z teorią na temat przekarmienia tak małego dziecka przy karmieniu piersią. Na sztucznym mleku owszem, nawet często, ale nie na piersi. Dziecko ulewa, bo ma jeszcze niedojrzały układ pokarmowy – on dopiero funkcjonuje 3 tyg! Problemy z gazami mogą być spowodowane Twoją dietą.\nJak dziecko chce jeść, to mu dawaj, tyle razy ile tego potrzebuje. Obserwuj je i będziesz wiedziała, czy jest najedzone (rozgląda się, uśmiecha, nie krzyczy itp.). Dziecko wie, ile chce zjeść i nie da się ani zagłodzić ani przekarmić. Możesz wprowadzić herbatki, ale w chwili, kiedy Twoja laktacja nie jest jeszcze do końca unormowana, zwykle odradza się dopajanie.\nPS. Nie ukrywam, że jestem zbulwersowana opinią położnej o przekarmieniu trzytygodniowego dziecka.\nAnia i Szymek 21.07.04\n13 listopada 2004 at 20:31 #727979\nKacper przez pierwsze dwa miesiace spedzal przy piersi 23 godziny na dobe, polozna radze zmienic 😉 dziecka piersia sie nie da przekarmic 🙂 moje mlode ssalo caly czas… spalo troche… prysznic dziesieciominutowy byl luksusem :)) mimo to z ogromnym sentymentem wspominam te czasy… a to bylo tak niedawno… ale juz nie wroci :(( no chyba , ze z nastepnym, nie martw sie dawaj cyca jak Mjka tylko zechce ;-))))\n13 listopada 2004 at 20:31 #727980\nKacper przez pierwsze dwa miesiace spedzal przy piersi 23 godziny na dobe, polozna radze zmienic 😉 dziecka piersia sie nie da przekarmic 🙂 moje mlode ssalo caly czas… spalo troche… prysznic dziesieciominutowy byl luksusem :)) mimo to z ogromnym sentymentem wspominam te czasy… a to bylo tak niedawno… ale juz nie wroci :(( no chyba , ze z nastepnym, nie martw sie dawaj cyca jak Majka tylko zechce ;-))))\n13 listopada 2004 at 20:36 #727981\nno to sie mi wyslalo, ze hej ;-))))))\n—- LISTOPAD 2003 —-\ndorzuce i ja\n~*~SIERPNIÓWKI 2006 listopadowo cz.2~*~\nPomysł zmiany imienia???\nRodzice » Tematy » NASZE DZIECI » Noworodek, niemowlę » Ile czasu łącznie na karmienie?\nCilest – pytanko – pilne\nCo sadzicie o Mateuszku\nTYLKO MAMA, tylko, tylko, tylko, tylko\nUwaga chwalę się…\nGdzie kupic wieszaczki???\nnowe fioletowe pieluchy Tesco\nJak wprowadzać pokarmy stałe?\nusypianie – moja historia\nCysta w zatokach???\nJak długo podwójne pieluszkowanie???\nzator w piersi-prosze o pomoc\nJak wytłumaczyć matce, że szkodzi dziecku?\nSkaza białkowa a karmienie piersią\njedziemy na Kanary\ngrudniówki – może mały bilansik?\nKolejny łysolek :-)\nUSG 19 tydzień\nCzy to mogą być ruchy??\nCo ułatwia zajście w ciąże?\nból brzucha czy juz panikować?\npodwójne mamy pracujące\nchcialam sie wczoraj pozalic mezowi\nkiedy pierwszy raz do gina?\nPomyłki co do płci??????\nPływalnia w Poznaniu?\nCo z moim suwaczkiem wytluwaczcie prosze\nJak zachowuje się 7 tygodniowe niemowlę?\nPrzy jakiej wielkości pęka pęcherzyk?\nZnalazlam dziecko na plazy!\nspadła z łóżka


Bohater z zamrażalnika\nKonflikt klasyczny jak sama idea space opery. Wielka wojna na kosmiczną skalę. Demokratyczny Sojusz od stu lat zmaga się z Syndykatem, rządzoną twardą ręką strukturą korporacyjno-polityczną. Walki trwają już tak długo, że mało kto pamięta, od czego się zaczęły. Za to wszyscy pamiętają „Black Jacka” Geary’ego – oficera, który na początku konfliktu pokazał jak się walczy. Syndykat nie wspomina go za dobrze, wiadomo, nie podziwia się kogoś, kto boleśnie uświadomił flocie, że podbój Sojuszu wcale nie będzie szybką i łatwą operacją. Zdecydowanie inaczej jest po drugiej stronie linii frontu.\nW trudnych czasach ludzie potrzebują wzorów, drogowskazów, przewodników. Kogoś, kto własnym przykładem pokaże, że można, nawet kosztem najwyższej ofiary, dać innym nadzieję na przyszłość. Kimś takim dla Sojuszu stał się właśnie „Black Jack” Geary, dowódca niewielkiej eskadry eskortowej. Okrętów, które sto lat temu wpadły wraz z osłanianym konwojem w zasadzkę. Jednostek, które potrafiły związać walką siły nieprzyjaciela tak długo, by udało się ewakuować wszystkie cywilne statki. Wszystko to odbyło się jednak sporym kosztem. Eskortowce zniszczono, zginęło mnóstwo ludzi. Jednak dzięki postawie dowódcy, który pozostał sam na pokładzie, zdążono ewakuować wszystkich żywych. „Black Jack” walczył do końca, samodzielnie obsługując systemy uzbrojenia. Legenda mówi, że pozostał na mostku do końca, do momentu kiedy wybuch reaktora utopił okręt w atomowej zagładzie. Nic więc dziwnego, że jego postawa stała się natchnieniem dla przyszłych pokoleń. Szaleńcza odwaga, nieustępliwość w obliczu nieuchronnej śmierci – stały się wręcz doktryną wpajaną młodym oficerom i marynarzom wysyłanym co roku na front.\nZ legendami bywa jednak różnie. Może się na przykład zdarzyć, że po stu latach ktoś napotka dryfującą w przestrzeni zapomnianą kapsułę ratunkową. Że, ku zdumieniu wszystkich, znajdą w niej zahibernowanego bohatera. I co z takim fantem zrobić? Zwłaszcza w przededniu ofensywy, która wreszcie ma umożliwić zwycięskie zakończenie konfliktu. No cóż, wydaje się, że zarówno admiralicja jak i sam kapitan Geary będą mieć z tym mnóstwo kłopotów. A jak się to wszystko potoczy dalej? Odpowiedź na to pytanie znajdziecie na kartach powieści Jacka Campbella „Zaginiona flota. Nieulękły”.\nSpace opera to konwencja ciekawa. Zmagania wielkich flot w kosmicznej pustce, cała masa fantastycznych gadżetów, losy ludzi rzuconych w wir historycznych zmagań to mieszanka, która może dać nam przyjemność z lektury. Często w książkach tego gatunku czuć ducha „Gwiezdnych wojen”. I często, jak w dziele Lucasa, autorzy nie zwracają uwagi na ograniczenia jakie wprowadza elementarna fizyka. Rzecz jasna, fazery, torpedy neutronowe, hipernapędy, kompensatory przyspieszeń mogą wszystko wytłumaczyć, jednak czasami chciałbym przeczytać coś, co da mi większe poczucie „realności”. I, w pewnej części, „Nieulękły” sprostał temu wyzwaniu. Dostałem więc okręty poruszające się z niewielkimi, jak na standardy space opery, prędkościami, floty, którym kończy się szybko amunicja i paliwo, bronie wykorzystujące starą i nudną energię kinetyczną. Rzecz jasna – nie obyło się bez pól energetycznych i kompensatorów przyspieszeń, ale dzięki temu powstała interesująca mieszanka.\nCiekawym zabiegiem jest też postawienie głównego bohatera do walki ze swoją własną legendą. Danie mu możliwości obserwowania tego, jak jego czyny wpłynęły w ciągu stu lat na ludzi i, szerzej, na społeczeństwo. A nie były to małe wpływy.\nDo innych zalet „Nieulękłego” zaliczyłbym też ciekawą fabułę, kilka nieźle zarysowanych postaci drugoplanowych, czy też lekki język, typowy dla tego typu literatury.\nNie jest to jednak pozycja bez wad. Nie przekonał mnie autor do założeń ogólnych świata akcji. Sto lat to szmat czasu, zwłaszcza w warunkach nieustającej wojny. Tymczasem główny bohater nie ma praktycznie najmniejszych problemów ze znalezieniem się w „przyszłości”. Zna obsługę większości urządzeń czy systemów. Poważne zmiany nastąpiły chyba jedynie w mentalności ludzkiej. Nie jest to jednak wada dyskwalifikująca całość. Wystarczy mała dawka zawieszenia niewiary. Innym problemem jest też pewna wtórność fabularna, pewne założenia akcji wydają się jakby żywcem wzięte z serialu „Battlestar Galactica”.\nNie mogę też wiele dobrego powiedzieć o polskim wydaniu powieści. Z jednej strony zdaję sobie sprawę z tego, że słownik wyrazów bliskoznacznych podaje, że okręt i statek to mniej więcej to samo. Jednak za każdym razem, kiedy tłumacz przekonuje mnie, że nafaszerowana uzbrojeniem i kierowana przez wojskową załogę jednostka jest statkiem, wywołuje to we mnie odruch sprzeciwu. Przyznam, że choć zaczynam się do tego przyzwyczajać, jednak przejść nad tym do porządku nie mam zamiaru. Spotkanie się z takimi „kwiatkami” wybija mnie bowiem z rytmu i powoduje zbędną irytację. Z informacji, jakie można znaleźć w Internecie, wynika też, że „Nieulękły” jest pierwszym tomem dłuższego cyklu. Ze świecą jednak można szukać informacji o tym na okładce czy wewnątrz powieści. W zamian za to dostajemy do ręki książkę rozdmuchaną do przesadnych rozmiarów. Ale do tego także zdążyłem się przyzwyczaić.\nPozostaje pytanie, czy warto sięgnąć po powieść pana Campbella? Mimo wszystkich zastrzeżeń odpowiem, że tak. Nie jest to, rzecz jasna, książka dla każdego, jednak miłośnicy gatunku powinni bez większego lęku sięgnąć po sagę o „Black Jacku” Gaerym, dostaną bowiem porcję niezłej rozrywki na dwa-trzy wieczory.


Oasi Naturista Capocotta (Lido di Ostia, Włochy) - opinie\nAtrakcje w pobliżu obiektu Oasi Naturista Capocotta\nOasi Naturista Capocotta opinie, Lido di Ostia\nNr 6 wśród 38 atrakcji w lokalizacji Lido di Ostia\nVia Litoranea Km 9.400, 00122 Lido di Ostia, Włochy\nMój fianc odwiedził podczas wakacji w Rzymie. Trochę trudne, ale warto. Wspaniałe doświadczenie!\nOśrodek dla nudystów\nOdwiedziliśmy nagie uciekanie się po raz pierwszy. Wspaniale pozostać nago przez cały czas. Ppl są przyjazne i przyzwoite. Odmienny świat. Dobrze widzieć nudystę.\nNudist - do pewnego stopnia!\nJako homoseksualista uważam, że ta plaża jest o wiele bardziej pożądana niż ta położona nieco dalej wzdłuż linii brzegowej w Settimo Cielo. Plaża jest nieskazitelnie czysta i dobrze utrzymana przez właścicieli, są tam leżaki i parasole do wynajęcia w rozsądnych cenach, a bar / restauracja...ma dobre jedzenie na sprzedaż, lody i napoje po rozsądnych cenach. Jednak najdziwniejszą rzeczą, jaką odkryłem na tej plaży dla nudystów, jest to, że nie możesz pozostać nago, gdy idziesz na drinka lub kanapkę z baru. To tak, jakby kroczyć kres pręta do miejsca, w którym nagość będzie tolerowana! Oczywiście są faceci (i wiele z nich!) W cudownie kolorowych i odkrywczych strojach kąpielowych kupujących kawę i piwo w barze, ale wygląda na to, że właściciele nalegają, abyś kupił parę speedos przed dokonaniem zakupów! Pracownicy są bardzo przyjaźni i jest jeden szczególny ratownik, który wydaje się być nie tylko ratownikiem rezydenta, ale także kelnerem, bardziej przejrzystym i ogólnym - mingla. Jego obecność sprawia, że wcale nie jest to tak przyjemne, że robi to wszystko w swoich czerwonych prędkościach: -) w zasadzie, powiedziałbym, że Cleon mówi ogólnie, że jest gejem, chociaż jest część plaży, która jest bardziej zaludnione przez pary i rodziny. Gorąco polecam to jako plażę, aby uciec do czasów Rzymu, a także pamiętać, że ponieważ jest ona zwrócona w kierunku zachodniego lasu, masz niesamowite zachody słońca, które można oglądać, gdy wypijesz koktajl lub piwo po dniu leżącym w Słońce. Dostęp do plaży jest stosunkowo łatwy w miesiącach letnich (czerwiec i sierpień), wsiąść w miejski pociąg metra do Cristoforo Colombo, a następnie wskoczyć na jeden z obfitych autobusów (07), który zabierze Cię wzdłuż nadmorskiej drogi na około 10 do 15 minut. Wyskocz na prawie koniec linii, tuż przy plaży dla gejów, ale zobaczysz z łatwością, jak wiele tęczowych flag powiewa na wietrze. Tylko pamiętaj, aby nie przegapić ostatniego autobusu na dworzec kolejowy, który w miesiącach letnich zazwyczaj wychodzi około godziny 8:30. Cieszyć się!Więcej\nŚwietna plaża blisko Rzymu\nKorzystając z połączenia pociągów i autobusu, stosunkowo łatwo było się tu dostać. Skorzystaj z linii Roma - Lido z Pyramide (Metro) / Porta San Paoulo do końca linii w Cristofo Colombo. Tuż przed dworcem kolejowym znajduje się dworzec autobusowy i autobus numer 07 do przystanku...Litoranea Varco 4. Są tu 2 przyzwoite bary na plaży, z których jeden serwuje dobre jedzenie. Warto spróbować ochłodzić się po kulturze w samym Rzymie w gorący lipcowy dzień.Więcej\nPriv i wolność\nOasi Naturista to plaża, na której Twoje prawo do nagości jest chronione przez prawo. Znajdziesz ochronę i prywatność, małą prywatną plażę, na której możesz być nago, prywatnie. Bar i restauracja są bardzo istotne i smaczne. Możesz mieć swoje "spaghetti con telline". Następnie masz stoły i...sofy na koktajle. Można tam znaleźć wszelkiego rodzaju ludzi, ponieważ chęć bycia nago przed morzem lub w pełni cieszyć się słońcem jest wspólna dla ludzi, posiadających różne kultury. Prysznic należy rozliczyć, a miejsca siedzące - 5 euro. Całe to miejsce jest nieco dzikie, dając uczucie komfortu.Więcej\nSuper Roman plaży!\nTrzeba mieć cierpliwość się tutaj, ponieważ trzeba wziąć z dworca Porta San Paolo/Ostiense bez żadnych informacji, a następnie dojechać autobusem nr 7, który zatrzymuje się tuż obok stacji Cristoforo Colombo. Następnie, po wielu przystanków, należy krok w Varco 3 lub 4, aby dotrzeć do plaży...nudystów. Piasek jest cudowny, woda ciepła, a plaża nie jest zbyt tłoczno. Znajdziesz kilka małych barów, gdzie można zjeść coś prostego do jedzenia i picia. Miałem wspaniały dzień!Więcej\nZobacz 9 hoteli w pobliżu.Zobacz 417 restauracji w pobliżu.Zobacz 89 atrakcji w pobliżu.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Oasi Naturista Capocotta.