Zula z Polski. O czeczeńskiej lekarce, która z uchodźcy stała się obywatelką - GazetaPrawna.pl\nDruga wojna czeczeńska przemieniła się w walkę partyzancką i przestano się łudzić, że konflikt szybko się zakończy. / ShutterStock\nZagaduję ochroniarza: – Do pani Zuli?\n– Na pierwsze piętro i po lewej.\nWchodzi roześmiana. Blond włosy, mocny, choć elegancki makijaż, kobiece, nowoczesne ubranie. Widzimy się drugi raz w życiu, ale mam wrażenie, że ma ochotę pochylić się i pocałować mnie w policzek jak dobrą koleżankę.\nKażdy, kto zajmuje się w Polsce tematem uchodźców, zna „panią Zulę” lub przynajmniej o niej słyszał. Jej nazwisko to żadna tajemnica, ale prosi, by nie podawać go w tekście, podobnie jak imion jej synów i nazwy szkoły, gdzie pracuje.\n– Kim jestem? Uchodźcą. Tak, mam to po tylu latach w krwi. Jestem Czeczenką, oczywiście. Ale Polką też. Mam przecież obywatelstwo. Już od pięciu lat. Jaka byłam dumna, jakie to szczęście było, gdy przyszła informacja, że je dostanę. Z Kancelarii Prezydenta dzwonili, pogratulowali, że jest pozytywna decyzja, i pytali, czy chciałabym uroczyście je odebrać. Sam prezydent – wtedy Bronisław Komorowski – by je wręczył. Ale ja się wstydziłam, nie chciałam z pompą, tylko tak zwyczajnie, od urzędnika. Więc poszłam i odebrałam, taki piękny dokument w czerwonej oprawie. Syn od razu wrzucił zdjęcie na Facebooka – wspomina ze śmiechem.\nGdy pierwszy raz słuchałam jej historii w grupie kilku osób, odwracaliśmy głowy, by nie okazywać wzruszenia. I nie dlatego, że jej historia była nadzwyczaj dramatyczna, z przerażającymi szczegółami, z beznadzieją w zakończeniu. Wręcz przeciwnie. Zula miała wyjątkowe szczęście. Straciła dom, ojczyznę, brata, rodziła dzieci w trakcie wojny, musiała porzucić karierę lekarza, rodziców i drugiego brata, widziała zabijanych sąsiadów, przyjaciół, członków rodziny, przeżyła kilka lat ciągłych upokorzeń. Ale i tak miała wyjątkowe szczęście.\n– Opowiem, jak to było. Opowiem, bo ludzie powinni wiedzieć, od czego my tam uciekaliśmy. Że to nie tak, że chcieliśmy porzucać domy, ojczyznę, rodziny. Nigdy bym przecież nie powiedziała, że kiedyś będę w Polsce mieszkać i że tak naprawdę tyle tu dobrego dostanę.\n– Nigdy nie spotkały tu pani żadne nieprzyjemności? Naprawdę?\nAle i tak prosi, by pisać o niej bez nazwiska.\n– Miałam 26 lat. Dopiero co skończyłam studia medyczne, pracowałam na stażu z chirurgii dziecięcej i byłam w ciąży – przed Zulą zaczynało się życie. Ale wszystkie plany zmieniły się 22 grudnia 1994 r., gdy wojsko rosyjskie zaczęło ostrzał artyleryjski, a po kilku dniach regularny szturm na Grozny. – Jaka ja byłam przerażona, gdy zaczęły się bombardowania, gdy czołgi wjechały do miasta, gdy pojawili się żołnierze. Nam się na początku wydawało, że jeszcze jakoś się dogadamy, w końcu przecież wszyscy byliśmy z jednego państwa. Mnie, jako że byłam już w zaawansowanej ciąży, wysłano do Inguszetii do szpitala, a moja rodzina uciekła do Dagestanu. W marcu urodziłam synka.\nNajgorsze walki o Grozny skończyły się w lutym. Najgorsze to znaczy takie, o których dziś historycy mówią, że szturm ten nie miał sobie równych od czasu operacji berlińskiej z 1945 r. Żołnierzy po obu stronach konfliktu zginęło blisko trzy tysiące. Ilu cywili? Oficjalnie wciąż nie wiadomo. Miasto było całkowicie zniszczone.\n– Wróciłam do Groznego, gdy mój synek miał już trzy miesiące. Całą drogę płakałam, zupełnie nie poznałam miasta. Wszystkie domy były z dziurami po odłamkach, a za każdą dziurą życie człowieka. Weszłam do swojego mieszkania. Nie było szyb w oknach, meble, książki, moje ukochane pianino poniszczone, w ścianach odłamki rakiet. Jedna wielka ruina. A my w takim pięknym miejscu mieszkaliśmy – w centrum miasta, tuż przy placu im. Lenina, obok kina Jubileuszowego. Mój brat został w tym mieszkaniu, był pacyfistą, nie wierzył, że ta wojna będzie taka, nie wierzył, że bratni żołnierze będą zabijać. Ja tego nie widziałam, tylko mi ludzie opowiadali, że to było 6 stycznia, kolejnego dnia szturmu. Z sąsiadami zobaczyli na podwórzu rosyjskich żołnierzy w opancerzonym samochodzie. Zeszli do nich zagadać, o papierosy poprosić. Ostrzelano ich, części mężczyzn udało się ukryć. Mój brat zginął. Nie było pogrzebu. Tylko takie metalowe kraty z okien na niego zrzucono, żeby ciała psy nie rozszarpały. Pochowaliśmy to, co z niego zostało, dopiero na wiosnę.\nPo najgorszych bombardowaniach Groznego z przełomu 1994 i 1995 r. ludność cywilna zaczęła powoli wracać do miasta. Szczególnie że w reszcie republiki trwały walki partyzanckie i nie było tam wcale bezpieczniej. Choć masowe naloty rosyjskie już się nie powtórzyły, wojna trwała. Mimo to niewielu uciekło.\nCzeczeni pojawili się w Polsce w 1994 r., ale pierwszego roku wojny wnioski o azyl złożyły zaledwie dwie osoby. – Tak zazwyczaj bywa na początku konfliktów. Ludzie liczą na to, że to potrwa kilka tygodni, może miesięcy, nie chcą opuszczać domów, dobytku, a jak już uciekają, to gdzieś w pobliże, by móc szybko wrócić – tłumaczy Kamil Kamiński z Fundacji Przestrzeń Wspólna, pracującej z uchodźcami.\nSzybko jednak okazało się, że w warunkach wojny trudno mówić o jakiejś normalności. – Tydzień, dwa względnego spokoju, a potem znowu atak. Podczas jednego z nich ukryliśmy się w piwnicy, Czeczeni i Rosjanie razem, była z nami pani Wala, która całe życie mieszkała w Groznym. Jeden z pocisków trafił w klinikę dentystyczną na parterze przy naszym budynku i od razu kilka osób zginęło. Kolejny w plac zabaw dla dzieci. W pewnym momencie przybiegł mój mąż i wołał, by wyjść, bo jest z nim mój wujek, ranny. Dostał odłamkiem. Taka byłam wystraszona, trzęsąca się, z dzieckiem przy piersi, że gdy zobaczyłam krew lejącą się przez dziurę w dżinsach, to choć jestem chirurgiem, zasłabłam. Tamowaliśmy ją jakimiś chusteczkami, czymkolwiek, byle się nie wykrwawił. Potem przewieziono go do szpitala, ale odłamka nie udało się usnąć. Został mu do końca życia.\nWojnę czeczeńską zakończył rozejm w sierpniu 1996 r. Na jego mocy Republika Czeczenii pozostawała wciąż częścią Federacji Rosyjskiej, ale w praktyce funkcjonowała jako niezależne terytorium. Tak niezależne, że wojska rosyjskie miały w niej stacjonować, a kwestia powrotu do rozmów o niezależnej republice odłożona została na pięć lat.\n– Znowu wróciła w nas nadzieja. Odbyły się wybory, Maschadow został wybrany prezydentem. Remontowaliśmy się, urodził mi się drugi syn, a starszy nawet zaczął chodzić do szkoły. I wtedy nagle w Rosji zaczęły się te zamachy bombowe na budynki mieszkalne. Zamachy, o które obwiniono Czeczenów. Pamiętam do dziś: 23 września 1999 r. robiłam coś w kuchni, gdy nagle przybiegła moja mama, o wiele za wcześnie, z pracy i kazała się szybko pakować. Usłyszeliśmy taki charakterystyczny dźwięk, świst, który już doskonale znaliśmy. Samoloty, wystrzał, a potem spadające bomby. Tym razem było inaczej niż za pierwszym razem, bo do miasta nie weszli żołnierze, tylko zaczęło się jego ostrzeliwanie.\nDrugą wojnę czeczeńską znów rozpoczął atak na Grozny. 6 grudnia 1999 r. wezwano mieszkańców miasta do jego opuszczenia, zapowiadając, że osoby pozostające w mieście będą uważane za terrorystów oraz bandytów i zostaną zniszczone przez artylerię i lotnictwo. Szturm zaczął się 12 grudnia.\n– I znowu trzeba było się szybko pakować, zabierać, co tylko było cenne, i uciekać. Ja pochodziłam z dość zamożnej rodziny, mama była dyrektorką w szkole, rodzina męża także miała trochę majątku, kilka mieszkań. Ja jak każda dziewczyna w Czeczenii miałam sporo złotej biżuterii, zbieranej przez całe życie, z różnych okazji. I wtedy wszystko to, co mieliśmy, trzeba było wyprzedawać za grosze, bylebyśmy mogli wyjechać, wynająć samochód i potem się utrzymać. Całym konwojem cywilnych uchodźców wyjeżdżaliśmy z miasta. Rosjanie wiedzieli, że to cywile, było widać, że ludność ucieka z Groznego. I mimo to ostrzelali konwój z samolotów. Znowu znaleźliśmy się w Inguszetii. Wtedy było tam już takie miasteczko dla uciekinierów, drewniane domki, a w każdym pokoju cała rodzina. Kolejne grupy uchodźców musiały jednak mieszkać już w namiotach postawionych przez UNHCR. Zima, więc warunki były straszne. Pamiętam, jak nas ratowały paczki z pomocą od Polskiej Akcji Humanitarnej. Kto by wtedy pomyślał, że trafię właśnie do Polski.\nDruga wojna czeczeńska przemieniła się w walkę partyzancką i przestano się łudzić, że konflikt szybko się zakończy. – Ale też, w przeciwieństwie do walk z lat 1994 i 1995, nie budziła już takiego zainteresowania i oburzenia świata. Szczególnie po 11 września, gdy islamski terroryzm stał się światowym wrogiem nr 1, a Rosja zaczęła w przypadku Czeczenii rozgrywać muzułmańską kartę. Oficjalnie pokazując walki jako zwalczanie terroryzmu, choć w Czeczenii islam naprawdę nie leżał u podstaw konfliktu – tłumaczy Kamiński i dodaje, że to nie oznacza, że nie zaczęły się tam także rozwijać ortodoksyjne, wręcz skrajne ruchy sięgające po drastyczne, terrorystyczne metody. Atak na teatr moskiewski na Dubrowce w 2002 r. i zabitych blisko 130 zakładników. Potem szok dla całego świata, czyli atak w 2004 r. na szkołę w Biesłanie, w wyniku którego zginęło ponad 300 osób, w tym 156 dzieci. I tak oto w oczach świata Czeczeni z wojowników o wolność przerodzili się w niebezpiecznych terrorystów.\n– Wcześniej nikt nie myślał o tym, żeby uciekać tak na dobre. Ale kiedy wojna wybuchła po raz drugi, było już wiadomo, że w Czeczenii nie ma dla nas przyszłości. Że z małymi dziećmi nie możemy tam zostać. Zdecydowaliśmy się z mężem wyjechać. Dlaczego nie całą rodziną? Ani moja mama, ani moi teściowie nie chcieli wyjeżdżać. Za bardzo się bali takich wielkich zmian. A my musieliśmy. Gdzie wyjeżdżać? Na Zachód. W Rosji nie było dla nas miejsca. Byliśmy przecież Czeczenami, wrogami.\nPrzed wybuchem drugiej wojny czeczeńskiej do Polski trafiło raptem 181 Czeczenów, wnioskując o status uchodźcy. W roku 2000 o ochronę poprosiło już 761 osób. – To nie były tłumy, ale mimo wszystko było to spore wyzwanie dla urzędników, bo po raz pierwszy pojawił się u naszych granic problem uchodźców. A nie funkcjonowała jeszcze wtedy ustawa o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, a wszelkie decyzje zapadały w oparciu o znacznie bardziej ogólną ustawę o cudzoziemcach oraz prawo międzynarodowe, a dokładniej konwencję genewską, która regulowała, kto ma prawo do starania się o status uchodźcy – wspomina Kamiński.\nTo, co było nowe dla polskich pograniczników i urzędników, było równie nieznane dla uciekinierów.\n– Skąd ja miałam wiedzieć, jak do tej Polski się dostać? Cała podróż przez Rosję była straszna. Ja sama, z malutkimi dziećmi, bo mąż pojechał wcześniej, by coś dla nas zorganizować. W czasie jazdy pociągami przez Rosję kolejni milicjanci i wojskowi ciągle nas zatrzymywali i przepytywali. W paszporcie widzieli, że Czeczenka, i grozili, że odeślą do Groznego. Najgorsza była obawa o dzieci. Jak ja się cieszę, że chłopcy tego nie pamiętają. Ale przejechanie przez Rosję to jeszcze nic. Polska nie była w Unii i by tu wjechać, trzeba było wykupić taki specjalny voucher w Brześciu. A przynajmniej tak mi się wydawało, tak mówili ludzie. Na tym voucherze można było wjechać jako turysta.\n– Nie mówiłam po polsku, tylko po rosyjsku. Jak straż graniczna spytała, po co jadę, to odpowiadałam, że do męża, że turystka. A oni widzieli mój paszport, wiedzieli, że jestem z Czeczenii i że żadna ze mnie turystka. I oczywiście mnie nie wpuścili. Więc kupiłam kolejny voucher i próbowałam jeszcze raz. I znowu mnie cofnięto. Strażnicy pytali, a ja w płacz. Nie wiedziałam, nie potrafiłam im wytłumaczyć, że uchodźca, że pomocy, ochrony potrzebuję, bieżeniec, refugee...\nTrzy cofnięcia na granicy oznaczały wtedy zakaz wjazdu, więc Zula po drugiej odmowie bała się spróbować po raz trzeci. Z Brześcia przejechała do obwodu kaliningradzkiego. Dziś o tym nie wspomina, ale w dokumencie nakręconym w 2005 r. przez Agnieszkę Arnold „Zula z Czeczenii” o 10 lat młodsza Zula opowiadała, jak rozpatrywała nawet nielegalny wjazd przez Bug jakimś pontonem. Już była o krok od takiego desperackiego kroku, ale strach o synów ją powstrzymał.\nW Warszawie wtedy zaczęto organizować pomoc dla uciekinierów. Adam Borowski, działacz opozycji w PRL, już w 1994 r. współtworzył Komitet Polska-Czeczenia, a od 2000 r. przewodniczył mu. To on jako pierwszy w sposób skoordynowany zaczął działać na rzecz praktycznej pomocy dla uciekinierów we wjeździe do Polski. Dotarł do niego mąż Zuli i za pośrednictwem komitetu udało się poinformować pograniczników o jej sytuacji. Ale także dać znać kobiecie, że nie potrzebuje vouchera i nie ma w żadnym razie przekonywać, że jest turystką, tylko poprosić o azyl.\n– Za trzecim razem dopiero mnie wpuszczono. Popłakałam się ze szczęścia. Starszy synek zaskoczony, że po tej kontroli paszport głęboko chowam do torby – w Rosji co chwilę musiałam go wyciągać, bo milicja i wojsko legitymowały. Prosił, by go nie chować, bał się, że potem będziemy długo przepytywani. Powiedziałam mu wtedy: synku, teraz już nikt nie będzie od nas chciał paszportów na ulicach. I od 17 lat nikt nigdy mnie już nie legitymował.\nWedług oficjalnych danych od wybuchu drugiej wojny czeczeńskiej o nadanie statusu uchodźcy we wszystkich państwach Unii Europejskiej ubiegało się ponad 300 tys. obywateli Federacji Rosyjskiej, z czego najwięcej na terytorium RP – ponad 87 tys. 90 proc. z nich to Czeczeni. Rekordowy był rok 2013, choć oficjalnie wojna była już od czterech lat zakończona. Polskę o status uchodźcy poprosiło wtedy ponad 12,3 tys. obywateli Federacji Rosyjskiej.\n– Jak udało mi się wjechać do Polski, szczęście było wielkie. To był styczeń 2000 r., czyli właśnie minęło 17 lat. Nie myślało się, ani co będzie dalej, ani skąd wziąć pieniądze na przeżycie, ani co z pracą. Ważne było tylko to, że jest bezpiecznie, że w ośrodku mamy swój pokój, dach nad głową, nie ma zagrożenia kolejną bombą, nie trzeba uciekać, ukrywać się. Wie pani, jak był teraz szczyt NATO w Warszawie i samoloty przelatywały nad Pragą, to ja się w łazience chowałam ze strachu, bo ten dźwięk był taki sam, wszystkie wspomnienia wracały.\nPierwsze trzy dni Zula spędziła w ośrodku przejściowym w Dębaku, kolejne półtora roku w innym ośrodku. – To była taka mazowiecka wieś. Zwykli ludzie tam mieszkali, a w pierwszych miesiącach po naszym przybyciu podczas Bożego Ciała wśród flag w kościele powieszono czeczeńską. Oni się za nas modlili, uczyłam się tam polskiego. Atmosfera była zupełnie inna niż teraz.\nPo ponad roku oczekiwania odmówiono jej jednak statusu uchodźcy. Uznano, że skoro mogła pojechać do Inguszetii, między wojnami do Moskwy, gdzie przez trzy miesiące odbywała staż do specjalizacji z chirurgii, a teraz legalnie przyjechać do Polski, to znaczy, że nie jest narażona na prześladowania. Odmówiono też jej mężowi. – Urzędnicy odpowiadali nam wtedy na wnioski tak, jak teraz odpowiadają Ukraińcom. Owszem, tam, skąd pochodzicie, jest wojna, ale w reszcie kraju panuje pokój, możecie tam wyjechać. Tyle że w Kijowie uciekający z Krymu nie są obcy, są Ukraińcami, nie są wrogami, a Czeczeni byli wrogami w całej Federacji Rosyjskiej. Odwołaliśmy się od tej decyzji. List poparcia dla nas napisał nawet Jacek Kuroń.\nRzeczywiście, choć oficjalnie przybyło do Polski łącznie 87 tys. Czeczenów i tylu zawnioskowało o przyznanie statusu uchodźcy, nie oznacza to, że wszyscy wnioskujący go otrzymywali. Co roku Urząd do Spraw Cudzoziemców takich zgód na status uchodźcy albo ochronę międzynarodową wydawał po 200–300. Do tej pory to łącznie niecałe 8 tys.\nLosy uciekinierów, konkretnych ludzi, cieszyły się wówczas zainteresowaniem ludzi dawnej opozycji i obrońców praw człowieka z czasów PRL. W dokumencie Agnieszki Arnold o tym, jaką odpowiedzialność ponosimy w stosunku do Czeczenów, mówi m.in. Zbigniew Romaszewski, który także pomagał Zuli w zorganizowaniu życia w Polsce. – Z jednej strony Czeczenów nie było u nas za wielu, z drugiej było wciąż wokół ich sytuacji więcej pozytywnego szumu – potwierdza Kamil Kamiński. – Łatwiej było zainteresować sytuacją pojedynczych osób. Później, wiadomo, zaczęło przyjeżdżać coraz więcej ludzi, a nie pojawiły się wzmożone działania integracyjne – tłumaczy. Wprawdzie Czeczeni, będąc niewielkim narodem, mają silnie rozwinięte poczucie wspólnoty i na emigracji każdy nowo przyjeżdżający może bez większego trudu dotrzeć do kogoś z ojczyzny, jednak bez wsparcia z Polski nie było szansy na zaaklimatyzowanie się.\nW filmie Agnieszki Arnold z 2005 r. Zula jest równie piękna jak dziś, ale wtedy ma ciemne włosy. Dwoje synów, jeden prawie nastolatek, drugi młodszy. Chodzi po pustym mieszkaniu, które właśnie dostała od władz miasta, i planuje, jak je umebluje. Opowiada o lampie, jaka by jej się marzyła. To w końcu pierwsze mieszkanie, jakie może sama po swojemu urządzić. Wcześniej robiła to jej mama lub teściowa.\nTo mieszkanie na warszawskiej Pradze zawdzięcza właśnie większemu zainteresowaniu Czeczenami z pierwszej fali uchodźczej. Zula nie ukrywa, że nie miałaby na nie szansy, gdyby nie pomoc ówczesnego prezydenta Warszawy Lecha Kaczyńskiego. Podobnie jak nie miałaby szansy wrócić do zawodu lekarza, gdyby nie kolejni zaangażowani Polacy, którzy stanęli na jej drodze.\nAle tuż po otrzymaniu statusu uchodźcy nie było łatwo. Szukanie jakiejkolwiek pracy, bo o praktyce w zawodzie mogła zapomnieć. – Musiałam nauczyć się polskiego, zdać tutejsze egzaminy lekarskie, potwierdzić kompetencje.\nDzieci w zwykłych szkołach, nieprzygotowanych do pracy z uczniami nie tylko słabo znającymi język, ale jeszcze z ogromnymi zaległościami w nauce, którą przecież co chwilę przerywały walki i ucieczki. Problemy ze znalezieniem mieszkania. Zula nie bardzo chce o tym wszystkim mówić. Woli o Polsce i o tym, co ją tu spotkało, mówić tylko dobrze. – Każdy z Czeczenów, który u nas został, każda jedna historia to dowód na ogromne samozaparcie, zaciśnięcie zębów, chowanie dumy do kieszeni. Przecież to ludzie, którzy po latach przemocy, a potem po miesiącach udowadniania urzędnikom, że naprawdę potrzebują ochrony, lądują sami, bez specjalnego państwowego wsparcia w obcym kraju, wśród obcych ludzi i muszą się sami zorganizować. Nie ma się więc chyba co za bardzo dziwić, że tak niewielu z nich ostatecznie u nas zostało – dodaje Kamiński.\nDecyzja Zuli, by właśnie w Polsce czekać na rozstrzygnięcie prośby o przyznanie statusu uchodźcy, była wyjątkowa. Niski odsetek pozytywnie rozpatrzonych wniosków składanych przez Czeczenów to w dużej mierze efekt tego, że cudzoziemcy porzucali starania i wybywali na Zachód. – Państwo tranzytowe. Tak od początku część z osób traktowała Polskę. O tym mówią polskie władze i mają rację. Uchodźcy z Czeczenii nawet nie docierali z granicy do ośrodków recepcyjnych, tylko od razu jechali dalej. Pierwsza fala wybierała Austrię, Norwegię i Danię – mówi Kamiński.\nOd 2013 r. zaś, kiedy niemiecki Federalny Trybunał Konstytucyjny zagwarantował uchodźcom świadczenia socjalne na takim samym poziomie jak niemieckim obywatelom, zaczęli wybierać tamten kierunek. Część z tych, którzy zostali w Polsce, wróciła do Czeczenii. Część udała się do Czech, bo tam mieli rodziny. Z tych prawie 90 tys. uchodźców, którzy dotarli do Polski, w kraju zostało według różnych szacunków między 5 a 10 tys. osób.\nTak właśnie wyjechał mąż Zuli. – Kiedy zachorowała jego matka, wrócił do Czeczenii. U nas jest obowiązek, by syn zajmował się matką, więc musiał do niej pojechać, nieważne, że zgodnie z przyznanym statusem uchodźcy nie miał prawa tam wracać. Wyjechał i nigdy się już nie widzieliśmy. Zmarł nagle w Czeczenii. Nie, nie na wojnie, nie zabito go. Zmarł tak po prostu, miał atak serca – Zula nie rozwodzi się nad kolejną stratą w życiu. – A ja? Nie, ja nigdy nie myślałam o żadnym wyjeździe. Że na Zachód, bo tam mogłoby być łatwiej mnie i synom? Może i tak, ale mi tu dobrze. Jak czekałam na decyzję, to nie mogłam wyjeżdżać, to by było złamanie prawa. Nie mogłam tak ryzykować, będąc matką. A potem zaczęło się jakoś układać. Trafiłam na dobrych ludzi. Dzieci poszły do świetnej szkoły, jej dyrektorka pomogła mi znowu pracować w zawodzie lekarza. Może gdzie indziej byłoby nam łatwiej, ale tylko finansowo. A tu nas ludzie, dobrzy ludzie zatrzymali. Dopiero gdy dostałam obywatelstwo, wyjechałam. Raz na konferencję do Brukseli i trzy lata temu w odwiedziny do Czeczenii.\n15 042 osoby trybem administracyjnym przez wojewodów. Specjalnym trybem przyznawane przez prezydenta RP – 24 494. Tyle osób od 2005 r. dostało w Polsce obywatelstwo. Blisko 40 tys., ale i MSWiA, i Kancelaria Prezydenta twierdzą, że nie wiedzą, ile z nich to obywatelstwa dla uchodźców, nie mówiąc już o tym, ile dostali Czeczeni. – Raczej niewielu. By w ogóle starać się o obywatelstwo, trzeba najpierw dostać kartę stałego pobytu, a ta przyznawana jest po pięciu latach zamieszkania. Tak naprawdę większe zainteresowanie tym, by o obywatelstwo zawalczyć, to ostatnie półtora roku, może dwa lata. Ewidentnie zaczyna na tym zależeć ludziom, którzy naprawdę mieszkają w Polsce długo, których dzieci tu się wychowują, i tym, którzy planują zostać u nas na stałe – opowiada Aleksandra Chrzanowska ze Stowarzyszenia Interwencji Prawnej.\n– Dla mnie to było bardzo ważne. Skoro tu mieszkam, pracuję, wychowuję synów, oni uczą się w polskich szkołach, to chciałam zostać obywatelką. Także po to, by głosować. Bo chcę mieć wpływ na to, jak w moim kraju się żyje, kto nim rządzi. Niby już z kartą stałego pobytu jest podobnie. Ale jednak nie ma się praw wyborczych, a te dla mnie są bardzo ważne. W Czeczenii głosowałam i w Polsce też chciałam to robić.\n– Nie tęskni pani?\n– Tęsknię. Zawsze będę tęsknić. Ale też wyjazd do Czeczenii pokazał mi, jak mocno siedzi we mnie przeszłość. Cała ta podróż przez Rosję przypominała mi drogę, jaką pokonałam w tę stronę. Denerwowałam się za każdym razem, gdy widziałam milicjanta czy żołnierza. Synom nie pozwalałam na dworcach nawet do łazienki samym pójść. Oni na szczęście nie pamiętają i nie rozumieją tego mojego lęku. Ale sama jazda to nic. Najgorszy był widok Groznego. To już nie moje miasto. Ja je kochałam, byłam z niego dumna, było piękne, stare, bogate. A teraz to już coś innego. Niby jest odbudowane, ale to inne miejsce. Brat nas odebrał z dworca i pytał, czy poznaję. Uśmiechałam się, kiwałam głową, ale znajomy był tylko układ ulic. Z mojego Groznego nic nie zostało. Taki sam jest tylko zapach powietrza, smak owoców.\n– A nie żałuje pani, że jednak nie została?\n– Żałuję tamtego życia. Tego, że ta wojna się zaczęła. Żałuję mojego miasta, mojej przeszłości, moich krewnych, których straciłam. I tego, że mnie nikt nigdy za to nie przeprosił. Gdyby ktokolwiek z odpowiedzialnych za to, co się wydarzyło, przeprosił, toby mi ulżyło. A tak to nikt już nie pamięta Czeczenii. Nikt nie wie, ilu było zabitych, ilu ludzi wyjechało, ilu żyje teraz w Europie i straciło więzi z ojczyzną.\nUrzędnicy odpowiadali nam wtedy na wnioski tak, jak teraz odpowiadają Ukraińcom. Owszem, tam, skąd pochodzicie, jest wojna, ale w reszcie kraju panuje pokój, możecie tam wyjechać. Tyle że w Kijowie uciekający z Krymu nie są obcy, są Ukraińcami, nie są wrogami, a Czeczeni byli wrogami w całej Federacji Rosyjskiej\nTDNDGP import Rosja TDNDGP WEEKEND polityka imigranci\npromocja beżowych. Tfu.\nZA CO MAM PŁACIĆ ŁOBUZY.\nOcieplanie wizerunku - tak to nazywacie?\nCiekawe co wyrośnie z tych jej synów?\nWiększość Czeczeńców jedzie na Zachód - proponuję zapoznać się z doniesieniami niemieckich gazet o mafiach, jakie ci ludzie tam tworzą, a potem wypisywać bzdury o czeczeńskiej lekarce. Mnie w Polsce operował lekarz z Syrii, który w Polsce studiował medycynę i tu pozostał. To nie przeszkadza mi jednak dostrzec, że ponad 80% uchodźców z tego kraju po dwóch latach pobytuy w NIemczech wciąż jeszcze nie podjęło żadnej pracy i żyje z hojnego niemieckiego socjalu. Koszty ich utrzymania idą w miliony. Euro.\nTo prawda skrzywdzimy dziecko swoich nią umiemy wychowac\nTo się nazywa legendowanie . Aha , Polacy , w unii , nie dostają obywatelstwa na gwizdek , tak jak to robią różne Błaszczyki z każdą V kolumną , która tu się tylko pojawi .\nZachowanie czeczencow moze ocenic ten kto kolo nich mieszkal. W szczegolnosci rodzice dzieci, ktore chodzili z czeczencami do szkoly. Noszenie noza przy sobie przez 10latka jest normalka. Ci ludzie nie nadaja sie do zycia w Europie. Gorzyste tereny Kaukazu to ich zywiol.\nSmucą mnie komentarze. Każdy kto chce pracować dla PL powinien być w PL mile widziany. Bez względu na pochodzenie czy religię. Czeczeni to dumny naród jak nasi przodkowie Sarmaci. Tej krwi nam potrzeba\nKażdy człowiek ma prawo do szczęścia i normalnego życia, miłość i pomoc przynosi dobre owoce


Kazimiera - Forum MIUIPolska.pl\nZależy od miasta/dzielnicy. Ja np. mam drobny łańcuch AXA na szyfr. Używam tylko do zapięcia na zewnątrz idąc do sklepu na 20 minut lub do parku. W obu przypadkach jeszcze zaglądam od czasu do czasu, czy ktoś nie kica przy hulajnodze. Jak bym miał ninebota maxa, to bym się cykał. Pewnie musiałby grubszy łańcuch być lub skobel. Pewnie jesteśmy dopiero na początku drogi oswajania się (tak jak kiedyś z komórkami). Sprzęty będą kraść, a na nawet kroić dzieciaki w trakcie jazdy (wiecie, hulajka robi się prezentem komunijnym, mimo iż formalnie prawo zabrania). Z drugiej strony to rowery do tej pory\nJa bym wziął dwie pierwsze m365 (rok produkcji od początku 2019). Dodał koła 10'', wzmocnił zderzak, odblokował w jednej prędkość do 30 km/h (dodał haczyk, zatyczkę na nóżkę, może przypiął torbę do kierownicy) i cieszył się wycieczkami do 20 km. Jeśli mimo wszystko zasięg by mnie nie satysfakcjonował dorobiłbym pakiet dodatkowej baterii przypinanej do ramy. Realnie to z tymi wszystkimi ulepszeniami (bez pakietu) to zamkniesz się w 3400 zł. Niestety hulajnogi mają to do siebie, że lubią się psuć. To nie jest sprzęt do egzekwowania gwarancji przez 2 lata (głównie ze względu na wady konstrukcyjne\nJeździła i to dużym 3 dni temu. Dzisiaj w połowie drogi miałem kod błędu 13 jak przejeżdżałem przez krawężnik. Później się wyłączyła by za 15 minut się włączyć, by po 15 sekundach znowu wyłączyć. Jak dojechałem na miejsce (juz autobusem) to rozkręciłem deck i odłączyłem baterię od ESC oraz 3 gniazda najbardziej na lewo. Odłączoną baterie naładowałem (są to niezależne komponenty, bo bateria ma w sobie moduł BMS), a w międzyczasie pozwalając reszcie "oschnąć". Jak wszystko podłączyłem ponownie, hulajnoga ozdrowiała. Zauważyłem również, że jeden z przewodów wychodzących z kierownicy do ESC b\nTak mam zwykła m365 biała z panelem od pro. Ale właśnie wróciłem do starej wersji panelu. Obniżyłem ble do 072 a ESC mam w wersji 138. Niestety nie pomogło, mam te same objawy (niemożność wyłączenia i dźwiękowy kod błędu 10). Chociaż połączenie w m365 tool jest teraz stabilniejsze (nie krzyczy żeby wciskać power w hulajnodze przy próbie skontaktowania się). Może to być faktycznie coś przepalone. Pytanie co trzeba wymienić? Czy całą płytę główną (ESC)? A może taniej naprawić w jakimś serwisie? A może to kwestia rozłączenia wszystkich możliwych kabli? Może coś się poluzowało lub zaszło wil\n@Battery_Saver Thx. Gdzie on siedzi? Przy BMS? @Tidnes BLE 81, ESC sprawdzę jak podłącze znowu panel. No Panowie choroba mojej hulajki postępuje. Światło z przodu nie działa. Panel od pro zgasł. Hulajnoga nadal funkcjonuje. Dźwiękowo to co około 10 minut (może więcej, może mniej) dostaję kod błędu 10 (czyli coś nie tak na połączeniu z panelem). Rozłączyłem panel, bo mnie dźwięk doprowadzał do szewskiej pasji i teraz z tyłu lampa na chwilę zgasła, by po chwili zacząć sobie w stałym średnim tempie migać. Może BMS do wymiany? Bo jak coś tam przypadkowego przepaliło, to objawy mogą\nHej, Mam taki objaw, że hulajnoga m365 biała z 2018 roku cały czas jest włączona. Mogę się łączyć po bluetooth. Mogę zmieniać jej ustawienia jak tylne światło, odczytywać stan baterii i wersję softu. Mogę nawet aktualizować hulajnogę pomiędzy wersjami 1.3.8, 1.4.1, 1.5.5. Jeździ prawidłowo. Próbowałem już odłączania baterii oraz wymieniłem panel górny na wersję zwykła, a także pro. Za każdym razem jak połączę wszystkie kable (panelu czy baterii pod deckiem) to hulajnoga się załącza i tak sobie jest. Hulajnogę mogę ładować oryginalną ładowarką sieciową. Coś się przypa\nHej, szukam hulajnogi kompatybilnej z m365 pod kątem przeróbek w tym softwarowych (10'' koła, wzmocnienie błotnika). Generalnie wypatrzyłem Fiat F85R350PL 8.5. Konstrukcyjne przypomina m365. Co ją wyróżnia względem m365 to mocniejszy silnik 350W vs 250W i niestety mniejszy zasięg 20km vs 30km. Jednakże sposób liczenia zasięgu może być inny i stąd ta różnica. Zastanawiam się czy jakby zmienić wyświetlacz na podróbkę m365 pro z Aliexpress to czy dałoby się wgrać soft odblokowujący prędkość i wyłączający KERS. Jeżeli tak, to jesteśmy w domu, bo może się okazać, że m365 pro czeka na nas za niecałe\nSiema, ja rok przejeździłem na 10'' Wanda. Dętki mam z oryginalnych 8,5''. Powiem tak, komfort niesamowity - zarówno wybieranie nierówności jak i ogólne poczucie prędkości. Nie wiem czy znacie uczucie, gdy wiecie, że np. dla danego auta ta prędkość to maks komfortu jaki można osiągnąć, powyżej wszystko telepie, spalanie idzie w kosmos, a hałas w kabinie jest nieznośny; w przypadku m365, prędkość 30km/h bez KERSu w połączeniu z 10'' kołami to najlepsze co można sobie wymarzyć, a przy 8,5'' takiego uczucia nie ma, boicie się o każde większe stuknięcie. Nie ma co dywagować nad dętką/bez dętk


Accuphase - historia i produkty legendarnej marki audio - zlotesklepy.pl\nStrona główna Accuphase - historia i produkty legendarnej marki audio\nAccuphase - historia i produkty legendarnej marki audio\nWybór wzmacniacza nie należy do najprostszych. Teoretycznie, jest duży, a wśród wielu rozwiązań każdy jest w stanie znaleźć idealne dla siebie. O ile jednak wiemy, że powinno być to rozwiązanie znanej firmy takiej, jak choćby Accuphase, o tyle samo dopasowanie idealnego wzmacniacza do naszych problem staje się problematyczne. To przecież właśnie wzmacniacze tranzystorowe i lampowe w znaczącym stopniu rzutują na charakter brzmienia systemu audio, one też mają kluczowe znaczenie dla możliwości związanych z nagłośnieniem pomieszczenia, w którym dokonywany jest odsłuch. Technika, w jakiej wykonany jest wzmacniacz pociąga za sobą szereg następstw, z istnienia których powinniśmy zdawać sobie sprawę.\nWzmacniacz tranzystorowy - jak działa?\nMówiąco podstawowych różnicach pomiędzy wzmacniaczami tranzystorowymi oraz lampowymi, w pierwszej kolejności wypada skoncentrować się na ich budowie. W tego rodzaju rozwiązaniach polecanych przez japońskiego producenta Accuphase elementem aktywnym, który odpowiada za wzmocnienie sygnału jest tranzystor, a nie lampa. Oczywiście, nie wszystkie modele charakteryzuje taka sama sprawność, ta bowiem uzależniona jest przede wszystkim od charakterystycznej dla nich klasy, a bardziej konkretnie – na tym, z jaką wielkością prądu spoczynkowego mamy do czynienia. Nacisk kładziony właśnie na wielkość tego typu prądu ma sens, bo właśnie on wykorzystywany jest podczas wstępnej polaryzacji tranzystorów mocy i on też odpowiada za to, że korzystając z tego rozwiązania nie musimy zmagać się z tak zwanymi zniekształceniami skośnymi – dość nieprzyjemnymi dla uszu.\nWzmacniacze tranzystorowe - jakie wybrać?\nMając na uwadze specyfikę urządzeń tego typu i sposób, w jaki działają, nie powinniśmy być zaskoczeni tym, że za najbardziej pożądane uważa się obecnie konstrukcje znajdujące się w klasie A. Ich sprawność jest wyjątkowo wysoka i choć cieszą się dużym zainteresowaniem potencjalnych kupujących, wcale nie ma ich na rynku dużo. Ich producenci tacy, jak choćby wspomniana już Accuphase, nie mają problemu ze zbyciem kolejnych produktów tego typu i to nawet pomimo tego, że wzmacniacze tranzystorowe najwyższej jakości nie należą do rozwiązań tanich. Wysokie koszty nabycia są rekompensowane równie wysoką jakością dźwięku, nie bez znaczenia jest zaś i to, że poziom zniekształceń jest niski. Oczywiście, nie każdego kupującego stać jest na takie rozwiązanie, sporą popularnością cieszą się więc także rozwiązania w klasie B, a także w klasie AB stanowiącej ciekawy kompromis pomiędzy tym, co ma nam do zaoferowania klasa A oraz B. Oczywiście, decydując się na tego rodzaju wzmacniacze tranzystorowe dobrze jest zdawać sobie sprawę z tego, że wydzielają one pewną ilość ciepła, a to sprawia, że ustawienie sprzętu nie powinno być przypadkowe.\nGdy analizujemy wzmacniacze tranzystorowe, szybko w oczy rzuca się nam to, że nie mają one, poza pewnymi wyjątkami, które natychmiast o tym informują, żadnych preferencji odnoszących się do zespołów głośnikowych, jakie powinny występować z nimi. Jest to bardzo dobra wiadomość umożliwiająca nam wybór kolumn w taki sposób, aby odpowiadał on naszym własnym preferencjom. Ta duża uniwersalność pod względem brzmieniowym cieszy zarówno audiofilów, jak i mniej wyrobionych muzycznie użytkowników. Oczywiście, przy urządzeniach klasy A oraz AB konieczne staje się zadbanie o odpowiedni zasilacz i bank kondensatorów, który zapewni moc na odpowiednio wysokim poziomie, jest to jednak praktycznie jedyne ograniczenie, z jakim możemy się spotkać.\nWzmacniacze tranzystorowe hi-end dla wymagających\nOsoby, które bez większych obaw są gotowe na większe inwestycje w tym zakresie, z pewnością ucieszy to, że wzmacniacze hi-end Accuphase oraz ich najwięksi konkurenci to rozwiązania znane ze swojej długowieczności Sprawdź ofertę na https://salony.nautilus.net.pl/produkty/elektronika/tranzystorowe/. Wzmacniacze tranzystorowe, które są w stanie pracować bez zarzutu nawet trzydzieści lat nie są żadnym zaskoczeniem, a sam taki stan rzeczy w dużym stopniu wynika właśnie z zasad, w oparciu, o które działają.


Mokre ślady kół na chodniku | bporczynska\nNajsilniejsze uczucie, jakie zakorzeniło się w moim umyśle z czasów dzieciństwa, to mokre ślady na chodniku pozostawione przez kółka sportowego wózka. Dokładnie pamiętam z jakim zafascynowaniem wpatrywałam się w smugi pozostawione przez mój dziecięcy pojazd, choć przyznam, że długo nie mogłam skojarzyć, co to za uczucie budzi się we mnie, gdy patrzę na koła, kółka czy kółeczka rozjeżdżające kałuże.\nDługo minęło nim mój umysł pojął, dlaczego drżę na widok mokrych śladów kół.\nBył to słoneczny dzień, poprzedzony letnią burzą. Jechałam na rowerze, nie omijając wodnistych plam na asfalcie, a kiedy kola roweru wytaczały się z kałuży pozostawiając za sobą ciemny zanikając pas, nie mogłam oderwać wzroku od opon, plamy i podłoża. Ciśnienie jakie wytwarzało się w moim organizmie zmusiło mnie do zatrzymania się. Oparłam stopy na ziemi, doznając wrażenia, jakby mi w czaszce wrzało – dziwnie znajome uczucie nie może znaleźć wytłumaczenia. Cofnęłam się i przejechałam ponownie po kałuży. Zobaczyłam małe kółeczka dziecięcego wózka, czarne, okrągłe opony z wyrytym wzorkiem, białe, plastikowe krzyżujące się pręty i moją małą rączkę dotykającą brudnego kręcącego się koła.\n– Basiu, nie dotykaj kółek, będziesz mieć brudne paluszki – mówiła mama.\nAle podziw jakim darzyłam widok obracających się kół po mokrym chodniku była w znacznej mierze ważniejsza niż brudne paluszki. Gdy tylko mama nie patrzyła, tarłam wskazującym palcem po kole, jakbym chciała dotknąć tego cudownego zjawiska.\nMokre ślady kół na chodniku. Najsilniejsza emocja, która przetrwała do dziś w zupełnie niezmienionej formie, zastygła w czasie, pokonała dziecięcy zanik, nie umarła wraz z moją niewinnością. Pamiętam zapach, chłód i bicie serca. Pamiętam. Uwielbiałam siedzieć w wózku ze zwisającą głową. Do dziś patrzę, jak ziemia krąży pode mną.\n(wspomnienie z wieku ok. 2 lat)


Nadwaga i otyłość | odchudzania.pl\nWiększość z nas zna to uczucie, kiedy przybieramy na wadze i luźne dotąd spodnie zaczynają nas obciskać. W którym momencie trzeba zacząć się martwić? Kiedy tycie staje się niebezpieczne?\nBMI to najbardziej poręczne i najczęściej stosowane narzędzie kontrolne. Ten stosowany na całym świecie wzór matematyczny jest w znacznym stopniu skorelowany z zagrożeniem zdrowia. Oznacza to, że im wyższy wynik, tym większe ryzyko problemów zdrowotnych, takich jak na przykład choroby serca czy cukrzyca.\nWskaźnik BMI uwzględnia wzrost oraz masę ciała. Na jego podstawie można stwierdzić, czy mieści się w przedziale przewidzianym dla prawidłowej masy ciała przy danym wzroście. BMI oblicza się w ten sposób, że masę ciała w kg dzieli się przez wzrost w metrach podniesionych do kwadratu. Jeśli Twoje BMI znajduje się poniżej 18,5 – oznacza to, że masz niedowagę. Jeśli mieści się w przedziale od 18,5 do 24,9 – Twoja masa ciała jest prawidłowa. Jeśli natomiast przekracza 25 – masz nadwagę, a jeżeli przekracza 30 – cierpisz z powodu otyłości.\nMetoda BMI ma jednak kilka wad. Nie odróżnia tłuszczu od suchej masy ciała, jak mięśnie, kości i tkanki. W ten sposób kulturysta może mieć BMI właściwe dla osób otyłych. Metoda ta nie uwzględnia również większej zawartości tkanki tłuszczowej występującej przeważnie u kobiet. Dlatego ważniejszą rolę w określaniu zagrożenia dla zdrowia stanowi ilość tłuszczu w stosunku do mięśni.\nIstnieje kilka sposobów sprawdzania zawartości tłuszczu w organizmie:\n1. Bioimpedancja elektryczna – do pomiaru używa się urządzenia mierzącego sygnał elektryczny, który przechodzi przez suchą masę ciała i tłuszcz. Im większa jest zawartość tłuszczu, tym większy opór napotyka prąd.\n2.Technologia w bliskiej podczerwieni: wiązkę podczerwieni kieruje się na skórę (zwykle na biceps). Tłuszcz absorbuje światło, podczas gdy sucha masa je odbija. Odbijane światło jest mierzone przy pomocy specjalnego czujnika, wynik jest przekazany do komputera i przełożony na procent tłuszczu zawartego w organizmie. Jest to metoda bardzo dokładna.\n3. Absorpcjometria podwójnej wiązki promieniowania rentgenowskiego: energię promieniowania rentgenowskiego wykorzystuje się do zmierzenia tkanki tłuszczowej, mięśniowej i kostnej. Metoda ta jest bardzo dokładna, lecz przy tym najdroższa oraz najbardziej czasochłonna.\nW ostatnich latach naukowcy odkryli, że nie to, ile dodatkowego tłuszczu ma dana osoba, lecz to, w którym miejscu odkłada się on w organizmie, zwiększa ryzyko chorób. Osoby z nadmiarem tkanki tłuszczowej w pasie, są bardziej narażone na poważne problemy zdrowotne takie jak cukrzyca typu 2, wysoki cholesterol, wysokie ciśnienie krwi, choroba wieńcowa oraz udar, niż osoby, u których jej nadmiar gromadzi się na biodrach i udach. Tłuszcz brzuszny (trzewny) odkłada się wokół organów wewnętrznych. Ten rodzaj tłuszczu ma związek z większym zagrożeniem zdrowia, gdyż produkuje liczne hormony i substancje chemiczne, które mogą wywoływać stany zapalne czy insulinooporność oraz powodować inne szkodliwe dla zdrowia konsekwencje.\nAby móc stwierdzić, czy twoja talia stwarza ryzyko, weź centymetr krawiecki i zmierz obwód w pasie na wysokości pępka. Obwód w pasie równy 102 cm lub większy u mężczyzn oraz 88 cm lub większy u kobiet, stwarza duże ryzyko wystąpienia wspomnianych wyżej chorób.\nJeżeli zdecydujesz się na zrzucenie kilku dodatkowych kilogramów, pamiętaj aby nie robić tego zbyt gwałtownie. W tym okresie szczególnie zwróć uwagę na odżywianie, dostarczaj organizmowi odpowiednią ilość witamin i soli mineralnych oraz pamiętaj o piciu wody. Kurację warto również wspomóc zażywając specjalne suplementy na odchudzanie.


Copywriter Opole - pisanie artykułów dla biznesu | internetgrudziadz.pl\nCopywriter Opole to nasza oferta z zakresu pisania artykułów na strony WWW. W obrębie świadczonych usług zajmujemy się przygotowaniem treści marketingowych. Zapewniamy konkurencyjne ceny oraz prędką reakcję na Państwa potrzeby. Nasza firma skutecznie powalczy o wysokie miejsce Waszej domeny w wynikach wyszukiwania. Copywriter Opole to osoba, której warto powierzyć swoje zlecenia. Jesteśmy do usług naszych klientów przez 7 dni w tygodniu. Głównymi wartościami dodanymi naszych starań są:\nCopywriter Opole – pisanie artykułów na strony Internetowe\nNiskie ceny – copywriter Opole zajmie się profesjonalnym wykonaniem tekstów na strony WWW. Jego praca nie kosztuje wiele i można z nich skorzystać zdalnie. Tworzymy artykuły zgodne z potrzebami naszych klientów. Plony naszych działań rozliczamy w odniesieniu do 1800 znaków ze spacjami.\nEkspresowe wykonawstwo – nie zwlekamy z rozpoczęciem zleconych nam prac. Artykuły, posty czy opisy waszych usług przygotujemy zgodnie z powziętym planem. Nasze usługi wyróżnia wysoka punktualność i najkorzystniejsze przełożenie jakości w stosunku do ponoszonych kosztów.\nPrzestrzeganie oczekiwań Google – copywriter Opole zna zasady rządzące światem pozycjonowania. Nasze treści są lubiane przez algorytmy indeksujące Internet. Tego typu sytuacja pozwala do zdobycia wysokiego miejsca w klasyfikacji giganta z Mountain View.\nObsługa wielu branż – nasza agencja copywriterska ubierze w słowa większość Państwa aktywności. Nie boimy się żadnego tematu. Copywriter Opole wspiera wszystkie dostępne biznesy i czerpie z tego satysfakcję. Zajmujemy się także tworzeniem tekstów zapleczowych i do tak zwanych stron typu „pressel pages”. Finalna wartość zlecenia zależy od naszych nakładów czasowych.\nPisanie artykułów na strony Internetowe Opole\nCopywriting to usługa na miarę dzisiejszych czasów. Treści to bowiem jeden z głównych składników wpływających na kondycję strony WWW. Zapraszamy do kontaktu mailowego lub umówienia się z nami na spotkanie. Na każde zapytanie odpowiemy przed upływem 1 doby. Warto podjąć z nami kooperację już teraz.


Home / Buglo pl / Urządzenia fitness zewnętrzne cena / Baza nurkowa\nBuglo pl , Urządzenia fitness zewnętrzne cena\nNurkowanie to sport, który zyskuje coraz więcej zwolenników. Co ważne, wcale nie trzeba wyjeżdżać do ciepłych krajów, aby przeżyć niezapomniane chwile pod wodą. Poza tym nie zawsze mamy na tyle czasu, aby wyprawić się w dłuższą podróż. Idealnym rozwiązaniem w takim wypadku staje się baza nurkowa, którą znajdziemy w kraju. W wielu miejscach w Polsce już tego typu atrakcje funkcjonują i dostarczają turystom niesamowitych wrażeń.\nBaza nurkowa to miejsce, które zostało specjalnie przygotowane do nurkowania. Fani tego sportu mogą zachwycać się podwodnymi ścianami, jaskiniami, niesamowitymi okazami ryb i podwodną roślinnością.\nZ reguły każda baza nurkowa jest tak zlokalizowana, aby wszyscy przybywający tu turyści mogli skorzystać z pełnego wachlarza usług, m. in. wypożyczenie sprzętu, ładowanie butli, parking samochodowy oraz miejsca noclegowe.\nBaza nurkowa to także miejsce dla wszystkich, którzy pragną nauczyć się sztuki nurkowania. Pracujący tu instruktorzy organizują liczne kursy i szkolenia na różne stopnie i specjalizacje.\nNurkowanie to na pewno coś, co może przyciągać.\nwtorek, Listopad 29th, 2016Akcesoria tenisowe Posted in Buglo pl, Urządzenia fitness zewnętrzne cena\nwtorek, Wrzesień 13th, 2016Kurs kitesurfingu Hel Posted in Buglo pl\nsobota, Październik 15th, 2016Dool srodrzeczny Posted in Buglo pl\nsobota, Sierpień 20th, 2016Calominal cena Posted in Buglo pl, Urządzenia fitness zewnętrzne cena\nponiedziałek, Czerwiec 4th, 2018Wysokiej jakości wózki dla maluszków Posted in Buglo pl\nwtorek, Grudzień 11th, 2018Fitness classic – buglo pl Posted in Siłownie zewnętrzne stal nierdzewna, Buglo pl, Buglo Koszalin, Fitness classic, Street workout Koszalin, Urządzenia fitness zewnętrzne cena\nniedziela, Sierpień 7th, 2016Sport Posted in Buglo pl\nśroda, Sierpień 3rd, 2016Pływanie – sport dla każdego Posted in Siłownie zewnętrzne stal nierdzewna, Urządzenia fitness zewnętrzne cena\nsobota, Listopad 28th, 2015Dlaczego warto ćwiczyć w domu? Posted in Buglo pl\nsobota, Listopad 28th, 2015Siłownia dla kobiet Posted in Fitness classic, Urządzenia fitness zewnętrzne cena\nwtorek, Wrzesień 24th, 2019Wpływ trenera na grę drużyny Posted in Buglo pl\nsobota, Listopad 28th, 2015Kto ćwiczy na siłowni? Posted in Buglo pl\nGolf dla mas\nCzarnogóra vs Polska – 10 kluczowych statystyk\nAsertywność trening i Trening na powietrzu Sądownictwo nie zawsze działa asertywnie Liczne procesy sądowe, niesnaski z oskarżonymi oraz wystawianie się na szereg rozmaitych czynników stresogennych to chleb powszedni każdego sędziego, niezależnie czy pracuje w Sądach…\nDla osób, którym marzy się skok spadochronowy, a nie mają wystarczająco odwagi, przygotowano specjalnie dla nich dopasowaną możliwość wykonania skoku. Zasadniczą zaletą jest mniejszy stres przed jego wykonaniem. Chodzi o skoki tandemowe z drugim człowiekiem,…\nGdy za oknem widzimy ogromny śnieg, zaczynamy myśleć o wyjeździe na narty. Często jednak z niego rezygnujemy, bo nie wiemy, jak poruszać się za pomocą nart. A nauka tego sportu wcale nie musi być trudna.…


Jesteśmy młodą i dynamicznie rozwijającą się firmą, która postawiła sobie za zadanie produkcję w pełni naturalnych produktów, poprawiających samopoczucie i zdrowie Twojego pupila.\nCały czas poszukujemy najlepszych rozwiązań aby zadowolić naszych klientów i ich podopiecznych. Zwierzęta są naszą największą pasją. Wiemy jak wielkiej troski wymagają. Odpowiednia pielęgnacja to nieodzowny element profilaktyki.\nSzukasz skutecznego i łatwego w obsłudze produktu do higieny stomatologicznej dla swoich zwierząt? Nasz innowacyjny czyścik do higieny jamy ustnej oraz płyn stomatologiczny na pewno Cię przekona!\nŁapy Twojego pupila cierpią z powodu zasolonych zimą dróg bądź innych szkodliwych czynników?\nSwędzenie po ukąszeniu pasożytów, wszelkiego rodzaju podrażnienia skórne, niegojące się rany? Nasz krem z jonami srebra może zrobić o wiele więcej.\nJak również higiena wrażliwych okolic oczu i uszu oraz wiele więcej.\nPoznaj szeroką gamę innowacyjnych produktów Micromed stworzonych na podstawie wieloletnich badań i doświadczeń.


Ta... ja nie z takich niewyżytych choć ostatnio mi się ten syndrom udziela, sami napisaliście dlaczego Już mi przechodzi to samo co z horrorami. Teraz mam tylko z LD-ka , no ale cóż... Jestem dobrej myśli ! Wiara czyni cuda !\nŚro 21:28, 16 Lut 2011\nwyluzuj , przejdzie. Chcesz jakąś interesującą, wciągającą fabułę ? Jest miejsce gdzie na 100 % będziesz wolny od takich scen. Mianowicie...\nśnieg, -30 C\nJedna ze zrujnowanych dzielnic pięknego (?) niegdyś miasta. Tylko ty, twoich 4 towarzyszy (w tym sierżant-dupek), twój mosin-Nagant i Tt30, a między tobą a sztabem znajduje się bliżej nieokreślona liczba niemców (tzn, jak się wyrazi ów sierżant - w p*zdu ! ). Idziecie naprawić kabel telefoniczny, poprzerywany przez szwabów, wszędzie wokół snajperzy, gniazda ckm. A na przecznicy, nieopodal budynku z radiostacją, czołg. A sierżant mówi :\n- Towarzyszu Missqu, osłaniamy was ! zniszczcie czołg ku chwale związku radzieckiego !\nJak przeżyjesz i zniszczysz, to podejdzie do ciebie i powie :\n- Ok, rozwaliliście czołg, oddajcie granat..."\nŚro 22:21, 16 Lut 2011\nTeraz jest ok Samomieprzeszło nawet nie spodziewałem isię, że tak szybko. A propos, garanil miałem taka sytuację ;D Teleportuje się docieplejszych milszych miejsc .... Znaczy teleportowałem\nCzw 19:50, 17 Lut 2011\ni w końcu mi się uda, opowiem wam jak wyparliśmy niemców ze Stal.... a nie, stop.\nOpowiem wam jak Polska wygrała kampanię wrześniową ;D\nSkoro samo przeszło, to dobrze. Życzę kolejnych sukcesów na polu świadomego śnienia.\nCzw 21:06, 17 Lut 2011\nTak samo z siebie nie przeszło CO jakiś czas mam takie bezsensu sny... Ktoś móglby mi powiedzieć, co podświadomość chce mi prez to powiedzieć ?\n1. Jestem w derodze do mojego pokoju, dom był najzwyczajniej normalny, widziałem jak mój cioteczny brat (Szymon 6 lat) oglądał pornosy. Na komórce, a komórka wygląała jak ta która ma moj kolega. Jk sie spytłem "co ty robisz ??!!" On tylko się uśmiechnął\n2.Sen był długi wezme w skrócie dla mnie nawjważniejsze info. Chodziłem po domu, spotkałem Justina Biebera O_o kazał mi zabić swoich rodziców (sen był nieśwadomy )., zrobiłem to poczym strasznie żałowałęm we śnie i co jakiś czas sobie powtarzałem "Szkoda, że to nie sen ;(" Idę już we łzach w oczach do tego biebera który siedział w moim pokoju, ale udałem, że mam go w dupie, obok niego stał jakis gościu z nasze szkoły. Wzałem byle co z zsfki i psozedłem. Potem zaczepiła mnie koleżanka z klasy, coś tma gadała o Justinie Bieberze potem ja się odwróciłem z płaczu i zamknąłem oczy. Przeteleportowało nas na podłogę w domu mojego kuzyna(Szymona), tam gdzie pokoj jego braci. Byliśmy nadzy i zaczeliśmy uprawiać seks... Potem wszyscy zaczeli szukać moich rodziców, których zabiem, a ja widziałem jak ojciec w moim pokoju robiłto co zwykle robił. a inni mi mówili, że mam omamy i to z rozpaczy.\nCzw 7:21, 24 Lut 2011\nten drugi był dziwny... ten pierwszy też. Ja nie będę tych snów interpretował, bo to musisz zrobić sam. Poza tym, nie chcę krytykować.\nCzw 10:00, 24 Lut 2011\nnie krytykuj ;P\nCzw 15:49, 24 Lut 2011\nPią 22:55, 25 Lut 2011\nMissqu może masz nie przepracowaną złość o coś do swoich rodziców.\nWcześniej pisałeś jak zareagowałeś w stosunku do swojego kuzyna, gdy przyłapałeś go na oglądaniu pornosów na komórce("co ty robisz??!!") to było pytanie czy zarzut? Bo mi się wydaje, że zarzut i dość oskarżycielski. Może sam się kiedyś z czymś takim spotkałeś i stąd ten kłopot, nie akceptujesz albo oskarżasz tą część siebie. (nie bierz tego za pewnik tak tylko mi się nasunęło)\nOstatnio zmieniony przez Pikarotta dnia Wto 22:49, 08 Mar 2011, w całości zmieniany 1 raz\nWto 22:48, 08 Mar 2011\nskad do sie do cholery wziela nazwa tematu? - (chędozyć te zboczone sceny..)\nI jeszcze jedno pytanie - skad do cholery bieber wzial sie w twoim snie o seksie?\nAle juz wracajac do tematu, powinieneś cieszyc sie takimi snami póki jeszcze nie moczysz sie wydzielina z genitalii.\nWto 23:22, 08 Mar 2011\npewnie dlatego, że na innym forum w dziale humor i zabawy był link do filmu na youtube jak justinm bieber ginie\nCo do teych snów chędożc to nic innego jak współżyć, uprawiać s... itp. Tylko takie bardziej staroposlkie i chłopskie ;P\nMożesz mieć chyba racje... zależy czy cCię dobrze zrozumiałem Wyjasnij bardziej słucha,...\nŚro 16:53, 09 Mar 2011\nMożesz czyścić sobie wrażenia z dnia, to biebery i inne syfy nie będą pojawiać się we śnie.\ntylko nie pisz "spróbuję"... ;p\nŚro 22:44, 09 Mar 2011\nEh no, kiedy powstanie zajeskutecznoprosta technika na inkubacje snow?\nTak lubie snic o koncu swiata i jakichs katastrofach na wysoką skale\nW ld to nie to samo co w nonLD\nŚro 23:24, 09 Mar 2011\nok to "spróbuję" tzn. zrobie to\nNie 13:22, 13 Mar 2011\nJest ich masa, najprostsza to "będę śnił o biedronce".


Kadra - INSPIRACJA\nNasi wychowawcy i nauczyciele realizują program edukacyjny zgodny z podstawą programową MEN, rozszerzony o autorski „Projekt INSPIRACJA”. Pragniemy upowszechniać nauczanie oparte o założenia pedagogiki holistycznej, w myśl której nauczyciel/wychowawca:\nemanuje głęboką życzliwością, mocą i energią twórczą,\npomaga przezwyciężać szkodliwe oddziaływania, którym bezustannie podlega subtelna i wrażliwa osobowość każdego dziecka,\npozostaje w kontakcie i poczuciu głębokiej więzi z każdym podopiecznym,\njest świadomy i wyczulony na potrzeby, odmienność i zdolności każdego dziecka,\njest uważny i właściwie diagnozuje trudności dziecka oraz wskazuje najlepsze drogi pomocy,\nw procesie dydaktycznym uwzględnia zarówno uwarunkowania fizyczne, środowiskowe, emocjonalne, osobowościowe jak i\npredyspozycje fizyczne każdego dziecka,\nzawsze postrzega sytuację ucznia w kontekście jego rodziny, szkoły, społeczności lokalnej i światowej,\nrozbudza w uczniach chęć do współuczenia się i współtworzenia.\nGRONO PEDAGOGICZNE INSPIRACJI\nWYCH. KLASY I A, NAUCZYCIEL EDUKACJI WCZESNOSZKOLNEJ\nUkończyłam Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, filia w Kaliszu o kierunku edukacja wczesnoszkolna z arteterapią. Interesuję się literaturą dziecięcą, podróżami, tańcem oraz aktywnie uprawiam sport. Od dziecka marzyłam, by pracować z dziećmi i czerpać z tego wielką radość. Janusz Korczak napisał kiedyś, że: -„ Jeżeli umiecie diagnozować radość dziecka i jej natężenie, musicie dostrzec, że najwyższa jest radość pokonanej trudności, osiągniętego celu, odkrytej tajemnicy. Radość tryumfu i szczęście samodzielności, opanowania”. W pełni zgadzam się z tymi słowami, ponieważ nie sztuką jest wytłumaczenie dziecku zadania i zrobienie tego szybciej niż ono, ale sztuką jest wytłumaczenie, by dziecko samo doszło do rozwiązania problemu i osiągnięcia uśmiechu po zmierzeniu się z nim i zrozumieniu go.\nJestem osobą kreatywną, komunikatywną i rodzinną. Lubię oglądać mecze piłki nożnej na żywo oraz zmierzać się z coraz to nowymi doświadczeniami.\nWYCH. KLASY I B, NAUCZYCIEL EDUKACJI WCZESNOSZKOLNEJ\nZ wykształcenia jest pedagogiem. Tytuł magistra zdobyła na Uniwersytecie Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy na specjalizacji pedagogika opiekuńczo-wychowawcza. Ma ukończone studia podyplomowe: edukacja przedszkolna i wczesnoszkolna, diagnoza i terapia pedagogiczna, edukacja i rehabilitacja osób z niepełnosprawnością intelektualną, bibliotekoznawstwo i edukacja biblioteczna, integracja sensoryczna. Brała udział w wielu kursach i szkoleniach, m. in.: stymulacja rozwoju dziecka z wykorzystaniem Metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne.\nW swojej pracy kieruje się zasadą, że dobre relacje są podłożem do edukacyjnych sukcesów. Cechuje ją duża cierpliwość i wyrozumiałość.\nMama Hani i właścicielka psa Dory.\nLubi aktywny wypoczynek, muzykę skandynawską, musicale teatralne i filmowe oraz kuchnię orientalną.\nWYCH. KLASY II A, NAUCZYCIEL EDUKACJI WCZESNOSZKOLNEJ\nZ wykształcenia jestem pedagogiem, socjologiem, terapeutą pedagogicznym oraz doradcą żywieniowym i dietetycznym. Stale dokształcam się podczas kursów zawodowych i kwalifikacyjnych. Między innymi, ukończyłam kurs na kierownika wycieczek, kurs doskonalący I stopnia Ruchu Rozwijającego metodą Weroniki Sherborne, szkolenie „Trening Umiejętności Społecznych”, szkolenie „Terapia ręki i zaburzeń motoryki małej I i II stopnia”, szkolenie podnoszące kompetencje cyfrowe „Programowanie i robotyka w edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej”, jestem także Trenerem Ortograffiti. Praca z dziećmi i młodzieżą daje mi dużą satysfakcję oraz jest siłą napędową do działania.\nWICEDYREKTOR EDUKACJI WCZESNOSZKOLNEJ, WYCH. KLASY III A\nWychowawca klasy III a, magister wczesnoszkolnej edukacji zintegrowanej, lider edukacji międzykulturowej i antydyskryminacyjnej, mentor ClassDojo. Posiada uprawnienia do samodzielnego prowadzenia zajęć Ruchu Rozwijającego wg metody Weroniki Sherborne (kurs II stopnia), poświadczoną biegłą znajomość włoskiego jako języka obcego (certyfikat Universitá di Siena ). Uczestniczka wielu warsztatów, szkoleń i kursów doskonalących dla nauczycieli.\nWYCH. III B, NAUCZYCIEL EDUKACJI WCZESNOSZKOLNEJ, PEDAGOG TERAPEUTA,\nWYCH. KL. IV K, NAUCZYCIEL TECHNIKI, PLASTYKI, INFORMATYKI\nKatarzyna Nicińska-Stawecka z zamiłowania i wykształcenia jest pedagogiem. Uwielbia przebywać i twórczo pracować z dziećmi. Absolwentka Wydziału Grafiki oraz Architektury Wnętrz i Wzornictwa Przemysłowego Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Autorka poradnika „Szkoła Rysowania. Zostań mistrzem”, członek stowarzyszenia projektantów DizajnSkłaD, projektant tkanin, mebli i przedmiotów użytkowych, instruktor ceramiki, wykładowca grafiki projektowej, ilustrator książek dla dzieci.\nWychowana dosłownie pod stołem taty – artysty i pedagoga – stołem pełnym farb, pędzelków, kredek, kolorowych piórek, koralików i sznureczków.\nJej podopieczni są laureatami konkursów:\n– II MIEJSCE w konkursie teatralnym MASKA 2016 organizowanym przez DKŚ w Warszawie\n– II MIEJSCE w konkursie rzeźbiarskim „PTAKI POLSKIE” w kat. 7-9 lat\n(Klub Kultury „Anin”),\n– dwa I MIEJSCA w konkursie plastycznym „JESIENNE ZAUROCZENIE” w kat 6-13 lat\n(Park Kultury w Powsinie),\n– WYRÓŻNIENIE w konkursie plastycznym „MARZANNA 2004” w kat. 7-11 lat\n(Klub Kultury „Zastów”),\n– I MIEJSCE w konkursie plastycznym „ŻYCIE OCEANÓW” kat. klasy 0-III\n(Dom Kultury „Zacisze”),\n– WYRÓŻNIENIE w konkursie plastycznym „PISANKI WILANOWSKIE 2004” w kat. 0-6 lat\n(Samorząd Dzielnicy Wilanów),\n– II MIEJSCE oraz WYRÓŻNIENIE w konkursie plastycznym „KUKIEŁKA 2004”\n(„Kot w butach”) w kat. 7-11 lat (Klub Kultury „Zastów”),\n– dwa WYRÓŻNIENIA w konkursie plastycznym „POCZTÓWKA Z WAKACJI”\nw kat. 10-13 lat (Klub Kultury „Zastów”),\n– WYRÓŻNIENIE w konkursie plastycznym na ilustrację do bajki:\n„O WAWELSKIM SMOKU…” w kat. 10-12 lat (Klub Kultury „Aleksandrów”)\nMama dwójki dzieci: Mikołaja i Natalki.\nWYCH. KL. V A, NAUCZYCIEL J.POLSKIEGO\nEwelina Szałkowska- ukończone studia magisterskie na Uniwersytecie Warszawskim, kierunek: Filologia polska; literaturoznawczo-językoznawcza, specjalizacja nauczycielska. Szczególne zainteresowania w dziedzinie literatury polskiej, jak i obcej epoki romantyzmu. Za pracę magisterską pt.,, Poetyka milczenia – Norwid i Szymborska” otrzymała ocenę celującą.\nNauczyciel mający doświadczenie na każdym etapie edukacyjnym. Przygotowywała uczniów m.in. do sprawdzianu szóstoklasisty, egzaminu gimnazjalnego, jak i matury. Obecnie wychowawca klasy VI.\nWolne chwile lubi spędzać z rodziną i przyjaciółmi na długich pieszych wycieczkach.\nŻyciowe motto: „Człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to, kim jest, nie przez to, co ma, lecz przez to, czym dzieli się z innymi.”(Jan Paweł II)\nAnna Fąfara-Ben Othmane\nWYCH. KL. VI A, NAUCZYCIEL J. HISZPAŃSKIEGO\nIberystka i filozof. Nauczycielka języka hiszpańskiego i etyki, absolwentka Uniwersytetu im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, Uniwersytetu w Walencji oraz Uniwersytetu Warszawskiego. Uczy kreatywnie w myśl zasady eklektyzmu wierząc, że atrakcyjność i skuteczność nauki języków obcych jest uwarunkowana łączeniem elementów i technik pochodzących z różnych metod. Prywatnie miłośniczka muzyki klasycznej.\nWYCH. KL. VII A, NAUCZYCIEL J. ANGIELSKIEGO\nAbsolwentka Nauczycielskiego Kolegium Języków Obcych (o specjalizacji język angielski), Ośrodka Studiów Amerykanistycznych Uniwersytetu Warszawskiego oraz studiów podyplomowych na Uniwersytecie SWPS o specjalizacji tłumaczenia prawnicze.\nJako nauczyciel i lektor języka angielskiego pracuje od 2009 roku.\nJej pasją jest praca z ludźmi, wspieranie ich w osiąganiu ich celów. Również podróże, małe i duże – z zamiłowaniem odkrywa ciekawe zakamarki naszego miasta.\nWYCH. KL. VII B, NAUCZYCIEL W-F\nAbsolwent Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Trener piłki nożnej w klubie AGAPE Białołęka. Niespełniony piłkarz, pragnący wyszkolić wielu zawodników na najwyższym poziomie. Jestem nauczycielem z pasją, który chce zarażać aktywnością fizyczną w każdej formie. Biegam, skaczę, fikam :). Gram w piłkę, kosza, siatkę, tenisa, badmintona, pływam, jeżdżę na rowerze, snowboardzie, nartach. Ciągle pragnę próbować czegoś nowego. W planach mam skok spadochronowy :). Uspokaja mnie zielony ekran z boiskiem piłkarskim w tle oraz moja narzeczona :). Uwielbiam podróże, podczas których poznaję nowe doznania kulinarne, do tej pory dość ubogie :).\nMoje motto: Nigdy, nigdy, nigdy, nigdy się nie poddawaj(Winston Churchill).\nWYCH. KLASY VII C NAUCZYCIEL MATEMATYKI\nJestem osobą pozytywnie nastawioną do ludzi, otwartą na nowe perspektywy i chętnie podejmuję wyzwania, jednak lubię też mieć wszytko zaplanowane. Z przyjemnością dzielę się swoją wiedzą i umiejętnościami. Jestem osobą cierpliwą i wytrwałą, co pomaga mi w pracy nauczyciela oraz w osiągnięciu zamierzonych celów. Lubię wycieczki rowerowe i spacery po górach. Moim ulubionym działem matematyki jest Analiza matematyczna. Szczególną uwagę przywiązuję do umiejętności logicznego i analitycznego myślenia.\nWYCH. KL. VIII W, WICEDYREKTOR KL.IV-VIII, NAUCZYCIEL INFORMATYKI\nWioletta Puzyrewska – mgr pedagogiki ze specjalizacją z pedagogiki opiekuńczo – wychowawczej, etyki i tyflopedagogiki, nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej oraz informatyki. Instruktor programu „Ruch dla uczenia się”. Swoje zdolności pedagogiczne doskonaliłam pracując jako nauczyciel z dziećmi i młodzieżą w Polsce, Stanach Zjednoczonych i Republice Południowej Afryki. Moją pasją są podróże, fotografia i dobra książka. Moje motto: „Pięcioma zmysłami przez świat”.\nWYCH. KL VIII M, NAUCZYCIEL HISTORII\nAbsolwent Liceum Ogólnokształcącego im mjr Henryka Sucharskiego w Sierpcu. Ukończył historię na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warmińsko – Mazurskiego w Olsztynie. Także studiował Prawo na Wydziale Prawa i Administracji na olsztyńskim uniwersytecie. W trakcie przygotowania rozprawy doktorskiej z historii „”Średniowieczne księstwa mazowieckie – w drodze do Królestwa Polskiego. Studium z dziejów administracyjnych”. Autor wielu monografii historycznych i uczestnik konferencji naukowych. Współpracuję z jednostką naukowo – edukacyjną Pracownią Dokumentacji Dziejów Miasta Sierpca.\nUkończyłam filologię polską o specjalizacji nauczycielskiej, obecnie kończę studia podyplomowe z oligofrenopedagogiki. Uwielbiam pracę z dziećmi, od zawsze marzyłam o byciu nauczycielem. W wolnych chwilach czytam i spaceruję. Prywatnie jestem mamą Blanki i Tymka.\nAbsolwentka filologii angielskiej na Uniwersytecie Warszawskim oraz certyfikowany tłumacz języka angielskiego. Pasja do nieustannego zgłębiania znajomości języka angielskiego i kultury krajów anglojęzycznych zaowocowała 8-letnim pobytem w Wielkiej Brytanii. Mieszkając w Londynie doskonaliłam swój warsztat językowy w autentycznym, anglojęzycznym środowisku. Możliwość wtopienia się w kulturę inną niż polska ukształtowała mnie na nowo i sprawiła, że zaczęłam postrzegać siebie jako obywatelkę świata. Język angielski był przepustką do mojej nowej rzeczywistości, więc mam świadomość jak ważne jest jego miejsce we współczesnych realiach. Dziś chciałabym przekazać tę wiedzę moim uczniom.\nNAUCZYCIEL ETYKI Z ELEMENTAMI FILOZOFII\nPrywatnie jestem bardzo szczęśliwą osobą, żoną i matką. Z wykształcenia – pedagogiem i filozofem. Ukończyłam studia magisterskie na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego na kierunku edukacja początkowa z reedukacją oraz filozofię na Wydziale Filozofii i Socjologii. Odbyłam szereg praktyk pedagogicznych w kraju i za granicą (m. in. Wielka Brytania, Norwegia, Szwecja); uczyłam języka angielskiego w przedszkolu o profilu skandynawskim. Przez ostatnie lata „siedząc w domu z dziećmi” zdarzyło mi się również – i to całkiem niedawno – ukończyć studia doktoranckie w Instytucie Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk oraz obronić pracę doktorską z zakresu problematyki sądzenia. Uczyłam studentów prowadząc przedmiot na wyższej uczelni.\nPraca z dziećmi i młodzieżą jest obszarem, w którym dobrze się odnajduję, ponieważ świat dziecka jest dla mnie czymś z jednej strony wspaniałym, z drugiejzazwyczaj mniej skomplikowanym niż świat dorosłych. Często bywa tak, że to ja uczę się (a bardzo lubię się uczyć!) od swoich uczniów, bo to przecież mali odkrywcy i naukowcy.Być może właśnie dlatego świetnie – „jak równa z równym” – dogaduję się z dziećmi (w duchu NVC:-) i czuję się nauczycielką z wyboru i powołania.\nW wolnych chwilach czytam książki, piszę artykuły i oglądam seriale, na które warto zmarnować czas. Kocham Kanta i Heideggera, ale skrycie przed mężem. Rodzina jest dla mnie najważniejsza i to głównie stąd czerpię moją życiową energię. Bardzo cenię sobie czas aktywnie spędzony z rodziną i przyjaciółmi, czasami przyjemność sprawia mi gotowanie. Ogólnie w życiu staram się osiągnąć wyższy level kulinarny (kuchnia wolna od cukru), duchowy, materialny. Mówię po włosku.\nUkończyłam studia magisterskie w zakresie biologii ze specjalnością pedagogiczną na Akademii Podlaskiej w Siedlcach. Systematycznie podnoszę swoje kwalifikacje poszerzając wiedzę na studiach podyplomowych i szkoleniach.\nJestem także absolwentką studiów podyplomowych w zakresie nauczania przyrody ze ścieżką ekologiczną ukończonych w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Białej Podlaskiej.\nUkończyłam również studia podyplomowe w zakresie Żywienie człowieka oraz Gospodarstwa Domowego w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Posiadam doświadczenie w pracy zarówno z uczniami w Szkole Podstawowej jak i w Liceum.\nPrywatnie interesuję się sportem, przez kilka lat trenowałam wyczynowo siatkówkę i pływanie. Kocham zwierzęta. Lubię dobrą literaturę i kino.\nAbsolwentka Uniwersytetu Technologiczno-Przyrodniczego im. Jana i Jędrzeja Śniadeckich w Bydgoszczy z wieloletnią praktyką w nauczaniu chemii. Posiadam doświadczenie w pracy zarówno z uczniami w Szkole Podstawowej jak i w Liceum. Systematycznie podnoszę swoje kwalifikacje poszerzając wiedzę na studiach podyplomowych, warsztatach metodycznych i szkoleniach. Prywatnie mama dwóch synów: absolwenta i aktualnie uczęszczającego do SP Inspiracja. Interesuję się medycyną naturalną, ziołolecznictwem, pszczelarstwem.\nZ wykształcenia jestem teologiem ogólnym, a także logopedą. Ukończyłam studia teologiczne na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego, a kilka lat później, na tej samej uczelni ukończyłam Podyplomowe Studium Logopedyczne.\nNauczycielem chciałam być, odkąd pamiętam. Jako mała dziewczynka uwielbiałam bawić się w szkołę, w wieku nastoletnim prowadziłam grupę oazową jako animatorka, a w szkole średniej udzielałam korepetycji młodszym kolegom i koleżankom.\nNa świat i ludzi patrzę z optymizmem. W każdym człowieku staram się dostrzec dobro i piękno.\nPrywatnie jestem szczęśliwą żoną i mamą, mam dwóch wspaniałych synów – Kazia i Tadzia.\nW wolnych chwilach czytam (głównie kryminały 😉 ), doglądam i pielęgnuję powiększającą się z dnia na dzień kolekcję roślin, a od niedawna powróciłam do mojej wielkiej pasji – śpiewania, zasilając szeregi jednego z chórów parafialnych na Białołęce.\nJestem absolwentem warszawskiej AWF, ukończyłem Studium Podyplomowe z edukacji dla bezpieczeństwa oraz techniki.\nNajważniejsza dla mnie jest rodzina (wspaniała trójeczka dzieci), a moją pasją są podróże (najlepiej kamperem).\nGram na pianinie i gitarze, lubię gotować i jeździć na rowerze. Wędzę pyszne mięsiwa w swoim domu, a ponieważ przy nim zawsze jest coś do zrobienia, jest on moim kolejnym hobby 🙂 Praca z uczniami daje mi dużo satysfakcji, tu się realizuję i spełniam. Pracuję już w tym biznesie 23 lata i jeszcze mi się nie znudziło\nNauczycielem muzyki jestem z zamiłowania. Przez wszystkie lata aktywności zawodowej z powodzeniem łączę swoje muzyczne pasje, czyli nauczanie w szkole, dyrygenturę i grę na instrumentach (m.in. na fortepianie, oboju, saksofonie, gitarze) z biznesem i zarzadzaniem na trudnym polskim rynku kapitałowym.\nJestem absolwentem Akademii Muzycznej w Warszawie im. Fryderyka Chopina (kierunek wychowanie muzyczne i dyrygentura chóralna), Wyższej Szkoły Handlu i Finansów Międzynarodowych (kierunek biznes i zarządzanie) oraz Wyższej Szkoły Finansów i Zarządzania.\nW obu dziedzinach – muzyce i biznesie poszukuję rytmu i harmonii.\nUważam, że każdy kto chce i lubi może rozwijać się muzycznie – śpiewać, tańczyć, grać.\nNauczyciel edukacji wczesnoszkolnej oraz wychowania fizycznego. Absolwentka studiów podyplomowych na kierunku pedagogika przedszkolna i wczesnoszkolna z terapią pedagogiczną. Absolwentka Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, Wydział Wychowania Fizycznego w Białej Podlaskiej. Regularnie uczestniczy w szkoleniach i kursach doskonalących dla nauczycieli. W kontaktach interpersonalnych charakteryzuje się połączeniem serdecznego i taktownego stosunku do drugiego człowieka. Szczególnie łatwo przychodzi jej komunikacja z dziećmi i młodzieżą: z jednej strony stara się dawać dużo wsparcia, a z drugiej potrafi stawiać granice. Swoją codzienną pracę traktuję zawsze wieloaspektowo – zarówno jako wspaniałą przygodę, ale także jako żmudny wysiłek, który przynieść może równie dużo satysfakcji. Wolny czas poświęca dobrej książce oraz różnorodnym formom zajęć sportowych.\nWYCH. ŚWIETLICY, W-F\nAbsolwent Wyższej Szkoły Nauk Społecznych w Warszawie. Studia magisterskie-kierunek pedagogika. Ukończyłem studia podyplomowe w Wyższej Szkole Kultury Fizycznej i Turystyki im. Haliny Konopackiej w Pruszkowie. Dodatkowo posiadam kwalifikacje:\n1. Instruktor sportu – specjalności: piłka nożna i pływanie, trener piłki ręcznej – licencja C oraz instruktor boksu.\n2. Skończyłem studia podyplomowe w zakresie gimnasyki korekcyjno-kompensacyjnej na WSKFIT w Pruszkowie.\n3.Instruktor sportu. Specjalność. Piłka siatkowa. Wyższa Szkoła Edukacja w Sporcie w Warszawie. WSEWS.\n4. Instruktor sportu. Samoobrona i sportów walki. Polska Akademia Sportu w Warszawie. PAS.\n5. Studia podyplomowe. Menedżer Sportu. Wyższa szkoła Edukacja w Sporcie w Warszawie. WSEWS.\nDodatkowo czynnie uprawiam sport. Zawodowo pracuję z dziećmi w szkółce piłkarskiej ,,football-KIDS”.\nAbsolwentka Filologii Polskiej o specjalizacji nauczycielskiej. Pracownik wydawnictw jako korektor tekstu.\nPrywatnie mama Ani i Mikołaja.\nJestem magistrem psychologii i socjoterapeutą. Ukończyłam studia na Uniwersytecie im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie oraz Krakowskie Centrum Psychodynamiczne. Doświadczenie w diagnozie i pomocy psychologicznej zdobyłam pracując w ośrodku socjoterapeutycznym „Nowa Kuźnia” w Lublinie, Szkole Podstawowej Nr 2 w Piastowie oraz w Przedszkolu Miejskim Nr 4 w Piastowie. Swój warsztat pracy doskonaliłam i doskonalę w ciągu dalszym poprzez uczestnictwo w licznych szkoleniach i konferencjach. Mimo kilkuletniego doświadczenia w pracy, dzieci nadal zaskakują mnie plastycznością swojego umysłu, szybkością z jaką przyswajają nowe umiejętności, swoją spontanicznością i poczuciem humoru. Prywatnie jestem szczęśliwą żoną i matką dwójki dzieci, fascynatką sztuki, mody i dobrego kina.\nNeurologopeda, pedagog specjalny, wykładowca, uczestnik wielu szkoleń, warsztatów oraz konferencji logopedycznych.\n„Praca i duma z tego co się robi jest źródłem szczęścia i powinna nim być” (Mahatma Gandhi).\nPowyższy tekst idealnie odzwierciedla mój stosunek do wykonywanej przeze mnie pracy. W to, co robię wkładam dużo serca i zaangażowania. Każde spotkanie ze mną jest zupełnie inne, przez co moi pacjenci- Ci mali, jak i starsi- nigdy się nie nudzą. W swojej pracy wykorzystuję doświadczenie zdobyte podczas pracy z dziećmi w różnym wieku, młodzieżą oraz dorosłymi. Prywatnie jestem szczęśliwą mamą wesołego\ni rozśpiewanego chłopca. Moje zainteresowania to… oczywiście logopedia:)\nAbsolwentka filologii polskiej na Uniwersytecie Łódzkim. Wiążąc swoją przyszłość z zawodem nauczyciela, pracę magisterską obroniła w Katedrze Dydaktyki Języka i Literatury Polskiej.\nW kręgu jej zainteresowań na pierwszym miejscu są kształcenie językowe i kultura języka polskiego. W pracy nauczyciela widzi realizację swoich ambicji i marzeń. Uwielbia kontakt z dziećmi, jest zawsze serdeczna i otwarta, ale też bardzo wymagająca. Na każdej lekcji stara się zarazić uczniów entuzjastycznym podejściem zarówno do literatury, jak i do gramatyki polskiej. Szczególny nacisk kładzie na umiejętności czytania ze zrozumieniem i tworzenia własnych form wypowiedzi. Pracę w szkole uważa przede wszystkim za pełną wyzwań i niezwykle odpowiedzialną. W wolnym czasie nie zwalnia biegu i aktywnie wypoczywa ze swoją rodziną.\n” Nigdy nie rezygnuj z celu tylko dlatego, że osiągnięcie go wymaga czasu. Czas i tak upłynie ” . H. Jackson Brown Jr.\nAbsolwentka Wyższej Szkoły Nauk Społecznych „Pedagogium” na kierunku: Pedagogika przedszkolna i wczesnoszkolna; absolwentka Wyższej Warszawskiej Szkoły Humanistycznej na kierunku: Kulturoznawstwo; instruktor Ruchu Rozwijającego metodą W. Sherborne (ukończony kurs II stopnia); uczestniczka wielu kursów metodycznych, w tym m.in. „Terapia ręki”, „Warsztaty dramowo-teatralne dla dzieci”. W Inspiracji nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej. Prywatnie mama dwóch córek, w wolnych chwilach tańczy, uprawia cross fit, biega, jeździ rowerem. Kocha książki o tematyce kryminalnej i dobry film. Stale dokształca się na warsztatach metodycznych.\nDORADZTWO ZAWODOWE, KIEROWNIK ŚWIETLICY\nAbsolwentka uczelni Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie, kierunek: pedagogika specjalna, specjalność: profilaktyka społeczna z resocjalizacją sądową. Ma doświadczenie w pracy z dziećmi w Niepublicznym Przedszkolu i Żłobku. Jako główny cel swojej pracy wymienia wspieranie wszechstronnego rozwoju dziecka i budzenie drzemiącego w nim potencjału. Stawia na kreatywność. W swojej pracy stara się być sumienna i konsekwentna. Prywatnie interesuje się teatrem, literaturą i muzyką.\nJestem magistrem filologii angielskiej z pedagogiką. Wcześniej ukończyłam Nauczycielskie Kolegium Języków Obcych o specjalności metodyka nauczania języków obcych. Moje zamiłowanie do języków sprawiło, że uzyskałam również dyplom z zakresu tłumaczenia. W 2000 rozpoczęła się moja przygoda z nauczaniem języka angielskiego. W ciągu siedemnastu lat pracowałam ucząc w szkołach językowych, urzędach i instytucjach państwowych oraz w gimnazjum i liceum międzynarodowym realizującymi program IBO.\nPracując z ludźmi w różnym wieku i na różnych poziomach językowych miałam okazję zaobserwować jak teoria metodyki nauczania języków obcych wykorzystywana jest w praktyce, jak wiele zależy od kompetencji nauczyciela oraz jego pasji i zaangażowania.\nOd 2010 roku pełnię również funkcję metodyka nauczania języka angielskiego. W swojej pracy staram się stwarzać uczniom jak najlepsze warunki do zdobywania wiedzy z zakresu języków obcych poprzez dobór odpowiednich metod nauczania oraz nauczycieli posiadających nie tylko wysokie kwalifikacje, ale również predyspozycje i zamiłowanie do wykonywania zawodu.\nW 2014 roku opracowałam autorski program wychowania i nauczania dwujęzycznego dla największej w Polsce sieci niepublicznych przedszkoli i szkół podstawowych. Miałam również przyjemność wdrożenia założeń teoretycznych w praktykę. Doświadczenie to pozwoliło mi z bliska przyglądać się, jak szybko dzieci nabywają drugi język, jak samodzielnie budują swoje pierwsze wypowiedzi i stają się niezależnymi użytkownikami języka angielskiego.\nJestem absolwentką Akademii Wychowania Fizycznego Józefa Piłsudskiego w Warszawie.\nJestem trenerem pływania oraz instruktorem aquafitnessu i gimnastyki korekcyjnej. W wolnym\nczasie lubię jeździć na rowerze, rolkach, a w sezonie zimowym na desce snowboardowej.\nUważam, że aktywność fizyczna już od najmłodszych lat wychowuje nas w postawie\nprozdrowotnej, uczy bycia w relacji z innymi ludźmi, zrozumienia i panowania nad własnymi\nemocjami. Wierzę, że aktywność fizyczna, w tym zajęcia z wychowania fizycznego, mają\npozytywny wpływ na całe nasze życie.


Fotel Arne 70x72,5x73cm Casamilano | Butik CzasNaWnętrze\nFotel Arne 70x72,5x73cm Casamilano\nFotel Arnie włoskiej marki Casamilano to nowoczesna klasyka. Luksusowa i elegancka forma połączona z najnowszymi technologiami stosowanymi w produkcji mebli tapicerowanych zaprojektowana przez znanego włoskiego projektanta Roberto Lazzeroni.\nZasadniczą strukturę mebla tworzy szkielet z drewna jesionowego i sosnowego. Aby zapewnić miękkość, producent zastosował do wypełnienia pianki poliuteranowe o różnej gęstości (zapobiega to odgnieceniom).\nPokrycie poduszki zdejmowane. Wszystkie meble tej włoskiej marki są niezwykle eleganckie i powstają z najwyższej jakości drewna, stali czy brązu. A w luksusowych wykończeniach mebli tapicerowanych przewija się szeroka gama skór i tkanin o różnych kolorach i fakturach.


Rozwój zdalnej obsługi klienta w bankach. Kto został liderem 2. fali badania? - Mojebankowanie.pl\nStrona główna Aktualności slajder Rozwój zdalnej obsługi klienta w bankach. Kto został liderem 2. fali badania?\nPoprzedni artykułSzeroki zakres ochrony z PZU DOM\nNastępny artykułGdzie nas może doprowadzić cyfrowy pieniądz?


Pierwsza dama polskiego jazzu wraca z nową płytą pt.: „LIVE” – premiera już w listopadzie! – M MAG\nPremiery\tprzez M MAG 18 października, 2021\nSinglem zapowiadającym nowy album jest utwór “Wyrzeźbiłam Twoją Twarz w Powietrzu”. Którego można już posłuchać na YouTube i we wszystkich serwisach streamingowych.\n(Fot. Iza Grzybowska)\nArtystka wraca w świetnej formie ze znakomitym repertuarem – pierwszy raz po przerwie, Panią Ewę można było zobaczyć w tym roku na scenie Ladies Jazz Festiwalu w Gdyni, gdzie obchodziła 50-lecie swojej pracy artystycznej.\nPłyta “Live” ukaże się już 12 listopada. Krążek można już zamówić w preorderze na stronie KulturalnySklep.pl. Wszystkie płyty, zamówione w przedsprzedaży zostaną podpisane przez artystkę!\nNa płycie usłyszymy utwory:\nTrudniej Wierną Być w Sobotę\nWyrzeźbiłam Twoja Twarz w Powietrzu\nWiązanka: Żyj Kolorowo; Sprzedaj Mnie Wiatrowi; Wyszłam Za Mąż, Zaraz Wracam; Kolega Maj; Miłość Jest Jak Niedziela\n2021Agora MuzykaLiveM MAGWyrzeźbiłam Twoja Twarz w Powietrzu\n„Mondays” – utwór, dzięki któremu polubisz poniedziałki!\nAnitta łączy siły z Saweetie! Posłuchaj ich wspólnego utworu „Faking Love”


Stan polskich dróg - gdzie jest najgorzej? | Ubea.pl - Ubea.pl\nStrona główna | Wiadomości | Stan polskich dróg - gdzie jest najgorzej?\nStan polskich dróg - gdzie jest najgorzej?\nPolskim drogom nadal sporo brakuje do standardów utrzymywanych przez europejskich liderów. Eksperci Ubea.pl sprawdzają, gdzie sytuacja wygląda najgorzej.\nW najnowszym rankingu jakości dróg, opublikowanym przez Światowe Forum Ekonomiczne, Polska zajęła 57 miejsce na 141 sklasyfikowanych państw. Oprócz państw lepiej rozwiniętych gospodarczo, nasz kraj wyprzedzają również niektóre państwa rozwijające się (np. Indie, Chiny, Maroko i Ekwador).\nTaki wynik Polski stanowi kolejne potwierdzenie faktu, że pomimo dużej poprawy infrastruktury drogowej względem realiów sprzed 20 lat - 30 lat, sytuacja nadal jest daleka od ideału. Eksperci porównywarki Ubea.pl postanowili zatem przyjrzeć się ciekawym informacjom na temat stanu krajowych dróg. Chodzi między innymi o odpowiedź na pytanie, w której części kraju stan głównych szlaków komunikacyjnych jest aktualnie najgorszy.\nZły stan dróg a wypadki drogowe\nIle dróg krajowych wymaga pilnego remontu?\nGdzie stan dróg jest najgorszy?\nJakie problemy z drogami są najczęstsze?\nStan nawierzchni dróg krajowych w poszczególnych Oddziałach GDDKiA - 2020 r.\nAnalizę stanu wszystkich dróg krajowych utrudnia fakt, że brakuje nam danych na temat lokalnej sieci drogowej (tzn. dróg innych niż krajowe). Swoistym miernikiem takiej ogólnej sytuacji może być jednak podawana przez Policję liczba wypadków drogowych, które zostały spowodowane przez zły stan jezdni.\nNiestety, nie posiadamy jeszcze najnowszych takich danych z 2020 r. Wcześniejsze statystyki wskazują natomiast, że z powodu złego stanu drogi miała miejsce następująca liczba wypadków:\n2001 r. - 41 wypadków (2 ofiary śmiertelne i 53 osoby ranne)\n2005 r. - 65 wypadków (3 ofiary śmiertelne i 76 osób rannych)\n2010 r. - 79 wypadków (0 ofiar śmiertelnych i 89 osób rannych)\n2011 r. - 79 wypadków (4 ofiary śmiertelne i 100 osób rannych)\n2012 r. - 89 wypadków (1 ofiara śmiertelna i 105 osób rannych)\n2013 r. - 101 wypadków (3 ofiary śmiertelne i 104 osoby ranne)\n2014 r. - 64 wypadki (0 ofiar śmiertelnych i 76 osób rannych)\n2015 r. - 64 wypadki (4 ofiary śmiertelne i 83 osoby ranne)\n2016 r. - 56 wypadków (2 ofiary śmiertelne i 58 osób rannych)\n2017 r. - 70 wypadków (1 ofiara śmiertelna i 78 osób rannych)\n2018 r. - 77 wypadków (1 ofiara śmiertelna i 86 osób rannych)\n2019 r. - 49 wypadków (2 ofiary śmiertelne i 56 osób rannych)\nPowyższe statystyki prezentują wyłącznie informacje o wypadkach, których główną przyczyną był zły stan drogi. Warto też pamiętać, że policyjne dane nie uwzględniają mniej poważnych kolizji (stłuczek), które nie skutkowały obrażeniami lub śmiercią co najmniej jednej osoby. Niepokojący wydaje się fakt, że powyższe informacje nie pokazują trwałej i zdecydowanej poprawy sytuacji.\nPo części może to wynikać z coraz większego zatłoczenia rodzimych dróg, które negatywnie wpływa również na ich zużycie - mówi Andrzej Prajsnar, ekspert porównywarki ubezpieczeniowej Ubea.pl.\nSzczegółowymi informacjami o stanie nawierzchni dysponujemy w przypadku dróg krajowych. Takie dokładne dane publikuje co roku Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad.\nZgodnie ze statystykami tej instytucji, odsetek dróg krajowych znajdujących się w złym stanie technicznym przez kolejne lata zmieniał się następująco:\n2013 r. - 12,0%\n2014 r. - 12,6%\n2015 r. - 13,5%\n2016 r. - 16,1%\n2017 r. - 13,9%\n2018 r. - 14,2%\n2019 r. - 12,7%\n2020 r. - 13,3%\nPowyższe dane nie pokazują stałej poprawy - podobnie jak statystyki dotyczące liczby wypadków spowodowanych przez zły stan dróg. Jest to dość niepokojące zjawisko, bo większość analizowanego okresu przebiegała pod znakiem dobrej koniunktury gospodarczej. Właśnie dlatego można było np. oczekiwać, że w 2019 r. odsetek dróg krajowych w najgorszym stanie będzie mniejszy niż pięć - sześć lat wcześniej.\nCieszyć mogą natomiast dane o wzroście w latach 2016 - 2020 odsetka dróg krajowych zarządzanych przez GDDKiA, które mają najwyższe parametry dotyczące równości podłużnej oraz stanu powierzchni - dodaje Paweł Kuczyński, prezes porównywarki ubezpieczeniowej Ubea.pl.\nO niejednoznaczności wyników świadczy z kolei fakt, że w 2013 r. stan niezadowalający, czyli pośredni między dobrym i złym miało 20,7% dróg krajowych.\nAnalogiczna wartość z 2020 r. jest gorsza, gdyż wynosi równe 24,0%. Warto dodać, że w analizowanym okresie, czyli latach 2013 – 2020, sieć dróg krajowych wydłużyła się o około 7%. Dłuższa sieć krajowych dróg wymaga oczywiście większych nakładów remontowych ze strony GDDKiA - zaznacza Andrzej Prajsnar, ekspert porównywarki ubezpieczeniowej Ubea.pl.\nWielu kierowców mogą zainteresować informacje dotyczące tego, na terenie których województw drogi krajowe są w najgorszym stanie. Ciekawe dane na ten temat prezentuje Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad w swoim najnowszym raporcie z 2020 r. Poniższa tabela zawierająca statystyki GDDKiA wskazuje, że sytuacja w skali kraju jest bardzo zróżnicowana.\nPrzykładowo na terenie Małopolski udział dróg krajowych w stanie dobrym wynosi tylko 42,5%. Małopolskie drogi krajowe w stanie niezadowalającym to aż 40,3% - wymienia Paweł Kuczyński, prezes porównywarki ubezpieczeniowej Ubea.pl.\nPorównywalne wyniki dla województwa podlaskiego to odpowiednio 78,5% (stan dobry) oraz 14,0% (stan niezadowalający). Pod względem stanu dróg krajowych dobrze wypada też woj. zachodniopomorskie. Niepokoi natomiast wysoki udział tych dróg krajowych na terenie woj. lubuskiego, które zostały zakwalifikowane jako znajdujące się w złym stanie.\nWarto pamiętać, że zły stan nawierzchni oznacza więcej roszczeń kierowców, którzy np. uszkodzili zawieszenie na sporej dziurze. Takie roszczenia są kierowane zwykle do ubezpieczyciela zarządcy drogi i mają wpływ na roczną składkę OC płaconą przez zarządcę - zauważa Andrzej Prajsnar, ekspert porównywarki ubezpieczeniowej Ubea.pl.\nSprawdź, jak otrzymać odszkodowanie za dziurę w jezdni\nGeneralna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad podaje również, że pewne rodzaje wad nawierzchni są charakterystyczne dla poszczególnych części kraju. Przykładowo koleiny najczęściej stanowią problem na terenie województwa wielkopolskiego, mazowieckiego, dolnośląskiego oraz łódzkiego.\nZbyt słabe właściwości przeciwpoślizgowe to z kolei częsta wada nawierzchni dróg krajowych przebiegających przez południe kraju oraz jego centrum - podaje Paweł Kuczyński, prezes porównywarki ubezpieczeniowej Ubea.pl.\nOddział GDDKiA w/we:\nBiałymstoku 78,5% 14,0% 7,5%\nBydgoszczy 56,1% 24,1% 19,7%\nGdańsku 67,0% 23,6% 9,4%\nKatowicach 58,1% 30,0% 11,9%\nKielcach 67,8% 24,7% 7,5%\nKrakowie 42,5% 40,3% 17,1%\nLublinie 58,3% 23,9% 17,8%\nŁodzi 68,0% 16,0% 16,1%\nOlsztynie 62,4% 26,0% 11,6%\nOpolu 54,2% 29,6% 16,2%\nPoznaniu 59,8% 25,0% 15,2%\nRzeszowie 61,1% 27,0% 11,9%\nSzczecinie 74,9% 19,1% 5,9%\nWarszawie 57,4% 28,8% 13,7%\nWrocławiu 61,1% 21,8% 17,2%\nZielonej Górze 53,7% 18,4% 27,9%\nŹródło: dane Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad