Rok rządów PiS-u udowodnił jedno – MY21\nNie to, że politycy potrafią spełniać swoje obietnice. To nie jest trudne, zwłaszcza, jeśli robi się z pieniędzy podatników. Nie to, że nie wszystkie obiecanki-cacanki udało się zrealizować, to też zrozumiałe. To był tylko rok. Udowodnił on jednak jedną, najważniejszą dla całego społeczeństwa kwestię: rządzący nie mają żadnej, konstruktywnej, mądrej opozycji.\nTrudno zaliczyć do niej nieustanny protest przeciwko zmianom dokonywanym wobec Trybunału Konstytucyjnego. Awanturę wobec tej instytucji wywołała sama Platforma Obywatelska mianując kolejnych sędziów jeszcze nim upłynęła kadencja ich zmienników. To, co nastąpiło później było (i jest nadal) jedynie kontrreakcją obozu rządzącego. Widzi on bowiem w tej instytucji (władzy niepodlegającej, posiadając w niej mniejszość zwolenników) głównego wroga przeprowadzanych zmian. Nie reform właśnie, ale zmian.\nTrudno do opozycji, tej konstruktywnej, sensownej, zaliczyć marsze protestu przeciwko… właśnie, czemu lub komu? Straszak w postaci Jarosława Kaczyńskiego i jego przydupasów już nie działa. Zwłaszcza, kiedy przychylność społeczeństwa jest po prostu kupowana za jego własne pieniądze. Bo przecież programy Rodzina 500+ czy Mieszkanie ileś tam+ są i będą finansowane z pieniędzy podatników. Tak samo, jak wszystkie inne zmiany mające nastąpić, jak chociażby skrócenie wielu emerytalnego.\nPuśćmy w niepamięć kłamstwa poszczególnych ministrów. Jak chociażby to o zaproszeniu przez rosyjską komisję Anodiny członków komisji Macierewicza na rozmowy. Propozycja tego spotkania wyszła od strony polskiej. Tak samo, jak bzdura ministra obrony narodowej o zakupie za 1 euro francuskich okrętów niesprzedanych Rosji, ale Egiptowi. Ale przecież na fali odpowiedniej propagandy serwowanej przez rządowe telewizję i radia, nikt ni będzie się nad tym kłamstwem roztrząsał.\nZapomnijmy o obsadzaniu wysokich stanowisk przez swoich ludzi. Nawet tych beż żadnych kwalifikacji, umiejętności, zdolności, wiedzy i doświadczenia. Przecież procedura ta znana jest od czasów komuny. Żaden to argument przeciw, skoro wszyscy rządzący tak właśnie robili. Pod tym względem PiS od innych niczym się nie różni.\nPiS opozycji nie ma. Jak można ją traktować poważnie, skoro krytyka programu Rodzina 500+ polega na tym, że kiedy będzie rządziła PO, to pieniądze dostaną wszyscy, nawet za pierwsze dziecko. Jak? Skoro teraz mówią, że nawet na to drugie pieniędzy w budżecie nie ma.\nOpozycja odbija się od ściany niemocy. Żadna partia za opozycyjną się uważająca nie potrafiła przez rok przedstawić żadnej realnej alternatywy dla programów, decyzji i projektów ugrupowania rządzącego. Wydaje im się, że wyjście na ulice jest najlepszą formą.. Czego? Protestu? Nie dają społeczeństwu żadnej wobec Pis-u alternatywy. Są nijacy, mdli, bezpłciowi, bez sensu.\nJeden przykład, z dzisiaj właściwie. Parlament, czyli PiS, przegłosował obniżenie wieku emerytalnego. Wróciliśmy tym samym do czasów komunistycznych. Tzw. opozycja zarzuca, że obóz rządzący nie przedstawił wyliczeń, ile na tym przyszli emeryci stracą. A oni je przedstawili?! NIE! Wszystko to ble ble i nic więcej. Średnio inteligentny wyborca może się zastanowić: nie przedstawiają, bo nie mają argumentów? I PiS jest górą.\nObecni rządzący przez osiem lat przygotowywali się do przejęcia władzy. Analizy, sondaże, badania, pomysły czasem z sufitu. Ale to zadziałało. Przegrani do tej pory, tak mi się wydaje, nie zrozumieli, dlaczego właściwie przegrali wybory. Roku im nie starczyło na zrozumienie, że dali ciała. Całkowicie. Na całej linii. I dalej dają. A to prowadzi do tylko jednego wniosku: PiS będzie rządził nie tylko jedną kadencję.\nNawet rocznicowa spowiedź ministrów Beaty Szydło została przez opozycję (jaka by ona nie była) potraktowana wyłącznie jako pretekst do totalnej krytyki. Nie usłyszałem ani jednego zdania, które mówiłoby: my mamy inny pomysł, chcemy to zrobić w ten właśnie sposób. Nikt nawet nie wspomniał, że zmiany wprowadzone przez PiS polegają wyłącznie na powrocie do… czasów komuny. Do jej ustroju, porządków, systemu.\nAle nie ma się co dziwić. Włodarze PiS-u dorastali w tamtych właśnie czasach. I czują do nich WIELKI sentyment. Ale tego też w krytyce zabrakło…\n« Tradycyjna kuchnia koreańska: Hobakjeon (2)\nJest kwota wolna od podatku! »


Świeca zapachowa Rustic, aromat tajlandzka wanilia, odcień ecru. Świeca to niezastąpiony dekoracyjny - najprostszy, najistotniej piękny i niebywale uniwersalny. Wyśmienicie pokazuje się w kuchni,...\nŚwieca pieńkowa Rustic. Świeca to niezastąpiony dekoratywny - najprostszy, najmocniej efektowny i niesłychanie uniwersalny. Znakomicie ukazuje się w kuchni, salonie, gabinecie i w łazience....\nŚwieca szyszka – przenieś kawałek lasu do swego domu Tęsknisz za dziką naturą, lasem, drzewami? Żyjesz w wielkim mieście, masz nowoczesne mieszkanie, lecz chcesz być bliżej przyrody, nawet...\nPrążkowana świeca pieńkowa – romantyczna i nastrojowa Jak stworzyć romantyczną atmosferę w jadalni lub sypialni? Nie trzeba dużo, starczy świeca prążkowana pieńkowa. Stylowa ozdoba, która olśniewa...\nPrążkowana świeca pieńkowa – romantyczna i nastrojowa Jak stworzyć romantyczną atmosferę w jadalni lub sypialni? Nie trzeba dużo, starczy świeca prążkowana pieńkowa. Stylowa ozdoba, która zniewala...\nŚwieca to niezastąpiony dekoratywny - najprostszy, najistotniej błyskotliwy i nieprawdopodobnie uniwersalny. Świetnie ukazuje się w kuchni, salonie, gabinecie, a także w łazience.


PocketBook 640 Aqua - zabierz go na wakacje! | Blog na temat czytników ebooków\nPocketBook 640 Aqua – zabierz go na wakacje!\n24 lipca 2015 08:07 | odsłon: 3 151 | Napisz odpowiedź\nTeraz latem życie jest prostsze. Dowód? Ludzie zwykle obawiają się zabierać urządzenia elektroniczne na wakacje, na plażę, w obawie przed ich uszkodzeniem lub zalaniem. „W pełnym słońcu tekst będzie słabo widoczny”, albo „bateria rozładuje się w najmniej spodziewanym momencie” mogliby powiedzieć użytkownicy niektórych czytników e-booków… Ale nie powiedzą, bo dla stworzonego specjalnie z myślą o wakacyjnym relaksie, PocketBook Aqua plażowanie nie jest żadnym wyzwaniem.\nCzytanie w basenie?\nPocketBook 640 Aqua jest odporny na zalanie nawet w sytuacji 30 minutowego zanurzenia czytnika do wody na metr głębokości. To oznacza, że spokojnie możesz czytać pływając na dmuchanym materacu po jeziorze, siedząc w basenie lub w wannie. Zamoczenie lub wpadnięcie urządzenia do wody nie grozi już jego zepsuciem.\nNawet jeśli podczas wakacyjnego odpoczynku zaskoczy Cię deszcz, nie musisz przerywać swojej lektury. Wodoodporny ekran jest przygotowany również na taką okoliczność. Ochroni również urządzenie kiedy w Twojej podróżnej torbie wyleje się woda.\nPył i piasek?\nJeśli jesteś fanem czytania na plaży – ten czytnik jest stworzony właśnie dla Ciebie. Jego obudowa z tworzywa sztucznego soft touch jest zabezpieczona przed wnikaniem pyłu. Dodatkowo czytnik zaprojektowany został tak, by trzymanie go w dłoni było wygodne.\nCzytanie w pełnym słońcu?\n6-calowy, dotykowy ekran E-Ink Pearl zapewnia wygodę czytania nawet w najbardziej słoneczne dni. Elektroniczny papier został zaprojektowany w ten sposób, by nie odbijać promieni słonecznych, co daje mu przewagę nad ekranami telefonów komórkowych, czy laptopów, a nawet tradycyjnym papierem, którego biel może razić.\nBrak gniazdka elektrycznego?\nNie musisz się obawiać, że podczas czytania na leżaku, twój sprzęt przestanie działać w najbardziej emocjonującym momencie powieści. Czytnik posiada pojemny litowo-jonowy akumulator (1300 mAh) pozwalający na przeczytanie do 25 książek średniej długości. Dodatkowo jego procesor 1GHz w połączeniu z pamięcią RAM (256MB) gwarantuje sprawną obsługę urządzenia. Czytnik wyposażono również o budowaną antenę WiFi (802.11 b / g / n), dzięki czemu niemal zawsze i wszędzie będziesz mieć dostęp do publikacji, których szukasz.\nInne atuty PocketBook 640 Aqua?\nNiewątpliwie jego wygląd, który niewątpliwie stanie się ozdobą Twoich plażowych akcesoriów. Czytnik cechuje się prostym, minimalistycznym, ale eleganckim designem i jest dostępny w korze białym i granatowym. Oprócz dotykowego ekranu posiada przyciski fizyczne wtopione w panel przedni. Urządzenie zostało wyposażone również w aplikację PocketBook Dropbox która umożliwia łatwy dostęp do książek znajdujących się na komputerze za pomocą kabla, a także usługę Send-to-PocketBook dzięki której szybko prześlesz e-booki na czytnik za pośrednictwem e-maila. Ponadto promocyjna cena PocketBook Aqua to teraz tylko 379zł.\nWpis opublikowany w Aktualności, Inne, Testy czytników oraz aplikacji i otagowany czytnik, ebook, plaża, PocketBook 640 Aqua, relaks, wodoodporny 24 lipca 2015 przez Czytio.pl.\n← eBooki a ekologia – Twój zielony wybór Pocketbook Touch Lux 3 – pierwsze wrażenia →


Kolorowe Zeszyty vol.2: #1953 - MCU 13 - Avengers: Age of Ultron\n"Ten film jest do dupy!" prawie wykrzyczałem w stronę Krzyśka z podcastu MyszMasz, gdy opuszczaliśmy salę kinową po seansie A"vengers: Age of Ultron". I choć od tamtego czasu minęło parę ładnych miesięcy i emocje zdążyły już opaść, moja opinia o najnowszym kinowym dokonaniu Jossa "Nie-Mam-Pomysłu-Na-Fabułę-Więc-Wrzucę-Zabawny-W-Moim-Mniemaniu-One-liner" Whedona pozostaje niezmienna - jest to bardzo słaby film nawet jak na niewygórowane standardy hollywoodzkich blockbusterów. Choć uczciwie muszę zaznaczyć, że "Age of Ultron" jest, mimo wszystko, filmem lepszym od pierwszych "Avengers". Nie, żeby było to jakieś wybitne osiągnięcie. Oczywiście „lepszy” nie oznacza w tym przypadku "dobry".\nAle zacznijmy od tego, co się zmieniło na plus. Przede wszystkim - ten film ma fabułę. Nie jest to fabuła jakoś specjalnie mądra, ani logiczna, nie poraża również oryginalnością czy precyzyjnym rozplanowaniem kolejnych zwrotów akcji, ale przynajmniej jest. Poszczególne postaci dostają jakieś wątki i generalnie mają do roboty coś więcej, niż pałętanie się po arenie wydarzeń i rzucanie czerstwymi żarcikami. Konflikt eskaluje w miarę trwania filmu i generalnie wszystko to ma więcej sensu, niż abstrakcyjna szamotanina z "Avengers" (ja tego filmu jeszcze długo nie odchoruję). Żeby jednak nie było zbyt różowo - "Age of Ultron" cierpi na przesyt wątków, co sprawia, że ogląda się go jak kolaż niekiedy słabo klejących się ze sobą motywów. Mamy i walkę z Hydrą, i pojedynek Iron Mana z Hulkiem, Ultrona, Visiona, rodzinę Clinta, romans Bruce’a Bannera i Black Widow, rodzeństwo Maximoff, mistyczne wizje Thora, przedstawienie Klaue’a… mnóstwo tego, nawet jak na dwugodzinny obraz. Większość rzeczy zostało przedstawionych bardzo skrótowo, część z nich pojawiła się chyba tylko po to, by podbić cool factor filmu (mam tu na myśli przede wszystkim długą walkę Tony’ego z Hulkiem, bez której film znakomicie mógłby się obyć). Nie jest to może jakimś wielkim grzechem, ale odbywa się to kosztem fabuły, więc boli, bo zamiast tej przydługiej kotłowaniny moglibyśmy dostać lepszą podbudowę wątku głównego, co dodałoby dramatyzmu całemu filmowi.\nJoss Whedon nienawidzi Iron Mana. Do takiego wniosku doszedłem, oglądając ten film. Tony jest tam kompletnie nieodpowiedzialnym dupkiem, który popełnia błąd za błędem, nie uczy się, nie rozwija i ma swoich towarzyszy broni w głębokim poważaniu. Ten żart o prawie pierwszej nocy, który wzbudził tyle oburzenia jest akurat jednym z mniejszych mankamentów kreacji postaci Starka w najnowszym filmie o Mścicielach, ale jego analiza świetnie ukazuje problem. Widziałem opinie, że tego typu niepoprawny politycznie dowcipas jest jak najbardziej zgodny z charakterem tej postaci. I wiecie co? Zgadzam się. Gdyby Tony Stark z pierwszych minut filmu Iron Man wygłosił podobny żarcik, nie miałbym nic przeciwko temu.\nTyle, że tamtego Tony’ego już nie ma - nie po tym, co stało się w Afganistanie, nie po krwawym rozliczeniu z przeszłością, uświadomieniem sobie, jak ważni chwilach słabości są bliscy ("Iron Man 2") czy pogodzeniem się z własną niedoskonałością w "Iron Man 3". Tony bardzo długo ewoluował, zmieniając się i dorastając. Sporą część swojego tekstu o ostatnim filmie z Iron Manem w roli głównej poświęciłem na opis metamorfozy, jaką Stark przeszedł od czasu pierwszego pojawienia się w MCU. Whedon najprawdopodobniej nie widział żadnego z tych filmów - albo widział i postanowił je zignorować.\nPrzykład? Tony buduje Ultrona w tajemnicy przed Avengers (wyjąwszy Bannera), najzwyczajniej mając gdzieś, co o pomyśle stworzenia sztucznej inteligencji sądzą pozostali. W dodatku wykorzystuje przy tym berło Lokiego - technologię, której nie rozumie - nadużywając przy tym zaufania Thora. To jeszcze jestem w stanie przełknąć, ostatecznie wcześniej widzimy, jak Wanda obudziła w Starku dawne traumy i strach przed śmiercią najbliższych, co mogło popchnąć go do nieprzemyślanych czynów. Kiedy jednak eksperyment z Ultronem okazał się katastrofą, co robi Iron Man? DOKŁADNIE TO SAMO - próbuje po raz kolejny stworzyć sztuczną inteligencję, by zwalczyć ogień ogniem. I nie żadnej przesłanki, że za drugim razem nie powtórzy się wcześniejsze fiasko. Wręcz przeciwnie - w bionicznym ciele znajduje się już przecież trochę Ultrona. Kiedy pozostali Mściciele próbują go powstrzymać, mają absolutną rację. Tony po raz kolejny chce popełnić ten sam błąd. I to nie ma znaczenia, że ostatecznie Vision okazuje się sojusznikiem, bo Stark znowu zawiódł zaufanie reszty zespołu. Po czymś takim powinni go wywalić z Avengers, tymczasem cała sprawa przechodzi niemal bez echa.\nHulk i Wdowa. W teorii i na papierze ten wątek wygląda nieźle - ma pewien potencjał, ponieważ daje obu postaciom szansę na ekspozycję i ewolucję. I wiecie co? Naprawdę byłem skłonny dać szansę temu pairingowi. Jasne, był on wprowadzony bardzo pospiesznie, a brak jakichkolwiek wcześniejszych sygnałów, że ta dwójka jest sobą zainteresowana sprawia, że początkowo trudno było przyjąć to do wiadomości, ale gdyby poprowadzono to w interesujący sposób, mogłoby wyjść z tego wątku coś fajnego. Niestety nie wyszło. Nie wiem, czy to kwestia kompletnego braku chemii pomiędzy aktorami, czy bardzo marna, wydumana drama, jaka rozgrywa się pomiędzy Bannerem i Natashą.\nTekst o "potworach" mnie nie oburzył, raczej zniesmaczył, bo analogia pomiędzy życiową tragedią Bruce’a (egzystencja zdewastowana przez Hulka) i Natashy (sterylizacja) została tak tandetnie wyeksponowana, że naprawdę trudno było odczuwać tu jakieś silniejsze emocje - może poza zażenowaniem. Nie zrozumcie mnie źle - nie uważam, że skutkujące bezpłodnością okaleczenie jest czymś, co nie kładzie się głębokim cieniem na życiu kobiety. Bez trudu jestem w stanie uwierzyć w to, że dla Black Widow to wydarzenie jest dewastujące psychicznie i że w sytuacji Bruce’a dopatruje się odbicia własnego cierpienia. W rękach innego reżysera mógłby to być jeden z silniejszych wątków filmu. Niestety, Whedon poszedł w bardzo tani melodramatyzm, który kompletnie rozkwasił tę relację.\nRodzina Bartona. Początkowo strasznie nie podobał mi się ten pomysł - właściwie nie tyle pomysł, co jego wprowadzenie do już i tak przeładowanego wątkami filmu - ale po przemyśleniu sprawy uznałem, że to całkiem zgrabna idea jednocześnie nadająca temu bohaterowi nowego, niespodziewanego wymiaru oraz tłumacząca jego absencję w innych produkcjach MCU Drugiej Fazy. Szkoda tylko, że jego rodzina jest tak strasznie waniliowa. Kochająca, wyrozumiała żona (obowiązkowo w ciąży!), z uśmiechem gotowa dać się zesłać na jakieś odludzie, bo jej mężowi zachciało się bawić w superbohatera, cudne dzieciaki malujące kredkami portrety członków rodziny… Wszystko to wygląda tak wiarygodnie, jak z reklamy margaryny. Podobnie jak Tony, ja też bardzo długo nie mogłem pozbyć się wrażenia, że rodzina Bartona to postawieni przez Fury’ego agenci mający odgrywać przed nieświadomym niczego Hawkeye’m role bezwarunkowo wiernej rodziny, by utrzymać go w wysokiej formie psychicznej.\nUltron jest natomiast bardzo ciekawym przypadkiem. Z reguły scenarzyści kompletnie nie mają pomysłów na złoczyńców z MCU. Tutaj pomysłów jest aż za dużo i nie wszystkie składają się na spójną postać. Ultron czasem jest więc potężną sztuczną inteligencją, czasem wadliwie działającą maszyną (która na swój pokrętny sposób stara się robić to, do czego ją stworzono), czasem samozwańczym antychrystem, czasem mrocznym odbiciem Tony’ego Starka, czasem psychopatą, czasem wizjonerem, czasem odrzuconym dzieckiem, które łaknie uwagi… Te wszystkie aspekty jego osobowości wydają się strasznie przypadkowe, tak jakby wrzucono w tę postać każdy pomysł, jaki przyszedł do głów scenarzystom. Gdyby ograniczono się do kilku wymiarów, ale za to pogłębiono je i skomplikowano, Ultron miałby szansę stać się jednym z najciekawszych złoczyńców tego uniwersum. Zamiast tego dostajemy dziwaczną mieszankę, która nijak nie składa się na koherentną sylwetkę charakterologiczną. Widzę tu zmarnowany potencjał - w przeciwieństwie do takiego Malekitha, Ultron naprawdę miał zadatki na interesującą postać.\nRodzeństwo Maximoff, o dziwo, wyszło całkiem nieźle i jest to chyba jedyny wątek filmu, o którym mogę napisać, że mi się podoba. Oboje mają wiarygodną motywację, ich zachowanie jest dość logiczne, a ewolucja postaci wypada naturalnie - nawet jeśli nieco pospiesznie, ale to jest główna wada całego filmu - a motyw z ubiciem Quicksilvera autentycznie mnie zaskoczył. Trochę szkoda, ich nienawiść i nieufność wobec Starka nie doczekała się konkluzji w postaci np. rozmowy z Tony`m. Jasne, podrabiane pseudosłowiańskie akcenty aktorów są dość żenujące, ale nie jest to jakiś wielki mankament. No dobra - scena z Wandą wyrywającą Ultronowi serce była przeszarżowana, ale nawet ona nie zepsuła mi dobrego wrażenia, jakie zostawiły po sobie bliźnięta.\nReszta bohaterów była jakby mniej wyeksponowana. Steve służył w tym filmie właściwie tylko do rzucania motocyklami i jako obiekt mało zabawnych żartów z jego niechęci do grubszego języka. Thor miał natomiast kompletnie idiotyczną scenę z moczeniem tyłka w jakimś Jeziorze Prawdy albo czymś w tym rodzaju i przeżywaniem Niezwykle Ważnych Dla Całego Wszechświata Mistycznych Wizji. Z jednej strony była to kompletnie niepotrzebna, dziwaczna scena jakby wykrojona z jakiegoś innego filmu, bardzo słabo doszyta do głównego wątku. Z drugiej strony zawierała w sobie Chrisa Hemswortha bez koszulki, więc naprawdę trudno jest się tu skarżyć.\nWalki - to kolejny spory problem filmu. Chwaliłem sceny akcji z "Captain America: Winter Soldier", ponieważ w tamtym filmie dało się odczuć ciężar i fizyczność starć. W "Age of Ultron" walki wyglądają kompletnie nierealistycznie. Najboleśniej widać to chyba w pojedynku Irona Mana z Hulkiem. Masywny Hulkbuster, którego pilotuje Tony zachowuje się raczej jak nadmuchany balonik, niż kawał żelaza będący w stanie powalić Hulka. Sceny akcji są zbyt szybkie i zbyt pocięte, a jakiekolwiek próby uczynienia ich bardziej efektownymi (slow-mo z początku filmu z Avengers pozującymi niczym bohaterowie tokusatsu albo ta nieszczęsna latająca naczepa) budzą raczej śmiech, niż zachwyt. Słaba reżyseria i choreografia walk powodują, że widz przysypia w momentach, w których powinien być najbardziej nakręcony.\nTak więc "Age of Ultron" to film plasujący się na trzecim miejscu (po "Avengers" i "Guardians of the Galaxy") mojej osobistej listy najgorszych filmów MCU. Nielogiczny, przeładowany wydarzeniami, niedający tej czystej, geekowej radości z oglądania superbohaterów na wielkim ekranie. Tak, ten film JEST do dupy i naprawdę ucieszyłem się, gdy Marvel poinformował o zakończeniu współpracy z Jossem Whedonem. Kolejne filmy o Avengers wyreżyserują bracia Russo, którzy zdążyli już pokazać klasę w "Captain America: Winter Soldier". Po usłyszeniu tej wiadomości odetchnąłem z ulgą tak mocno, że najprawdopodobniej zaburzyłem tym klimat w całej Europie Środkowej (wiecie już, kogo winić za te upały). Idzie ku lepszemu, w czym utwierdza mnie również zaskakująco wysoki poziom "Ant Mana". Ale o tym napiszę już innym razem…\nEtykiety: adaptacja, Avengers, Joss Whedon, mainstream, Marvel, Marvel Cinematic Universe, MCU, nie-komiks, publicystyka, super-hero, występ gościnny


Koronawirus w Polsce: Przeszczepy bakterii z jelit pomogą chorym na COVID-19? Pierwsze na świecie badania polskich naukowców\nDodano: 3 września 2020, 12:02 0\n60 kostek lodu z bakteriami jelitowymi od zdrowych dawców: takie leczenie zaproponują pacjentom zagrożonym ciężkim przebiegiem COVID naukowcy z WUM. – Przeszczepy bakterii jelitowych ratowały już chorych zagrożonych zgonem po przeszczepieniu szpiku. W wielu chorobach nie ma leków z tak dobrymi efektami – mówi dr n. med. Jarosław Biliński z Warszawskiego Uniwersytety Medycznego, który kieruje badaniem.\nKatarzyna Pinkosz: Duże nadzieje w leczeniu COVID-19 są wiązane z osoczem ozdrowieńców. Takie leczenie wydaje się oczywiste. Ale pana zespół dostał właśnie grant Agencji Badań Medycznych na leczenie chorych przeszczepami bakterii jelitowych. Skąd pomysł, że przed ciężkim przebiegiem COVID-19 można się ustrzec dzięki przeszczepom bakterii, mówiąc wprost: kałowych?\nDr n. med. Jarosław Biliński: Od 6 lat zajmuję się przeszczepami mikrobioty jelitowej, czyli bakterii jelitowych, głównie u pacjentów z białaczkami, chłoniakami, których poddajemy przeszczepianiu szpiku. Jednym z bardzo poważnych powikłań po przeszczepieniu szpiku jest tzw. choroba przeszczep przeciw gospodarzowi: komórki szpiku dawcy atakują komórki osoby, której przeszczepiliśmy szpik. Oporna choroba przeszczep przeciw gospodarzowi w 100 procentach prowadzi do śmierci. U tych pacjentów już stosowaliśmy przeszczepy mikrobioty jelitowej i mieliśmy kilka przypadków całkowitego przywrócenia pacjenta do zdrowia. A były to osoby, u których nie było już właściwie opcji leczenia. Przy pierwszym takim pacjencie cały nasz zespół aż płakał, gdy to leczenie się powiodło.\nTo był stan, który mógł się skończyć śmiercią?\nTak. I to u tych pacjentów dzięki przeszczepom bakterii jelitowych udało się doprowadzić do całkowitej remisji. Mikrobiota jelitowa została określona kolejnym organem ludzkiego organizmu. Nie tylko trawi, metabolizuje, ale też uczestniczy w grze immunologicznej. Liczba komórek bakteryjnych dziesięć razy przewyższa liczbę komórek, z których jest zbudowane nasze ciało. To potężny organ.\nSkąd jednak pomysł na przeszczepy mikrobioty jelit w przypadku chorych na COVID-19?\nMikrobiota jelitowa ma ogromne znaczenie dla sterowania całym układem odpornościowym. W jelitach znajduje się ok. 10 bilionów komórek bakteryjnych – to potężna pula tzw. antygenów, czyli cząsteczek, które nasz układ odpornościowy rozpoznaje. W ścianie jelit znajdują się też limfocyty, czyli komórki odpornościowe. Bakterie jelitowe z nimi „rozmawiają”, czyli wymieniają się cząsteczkami, białkami, uczą je, jak rozmawiać z innymi komórkami naszego organizmu i kiedy rozpoznawać je jako własne i tolerować, a kiedy jako obce i atakować. Ta „rozmowa” antygenów bakteryjnych i komórek odpornościowych ciągle, w tzw. toniczny sposób stymuluje inne komórki do odpowiednich reakcji.\nUdowodniono, że nieprawidłowy skład bakterii jelitowych powoduje, że w tkance płucnej, głównie w pneumocytach, znacznie spada ilość genów interferonowych, odpowiadających za odporność przeciw wirusom. Już wcześniejsze obserwacje u pacjentów z infekcjami spowodowanymi grypą oraz koronawirusami SARS i MERS udowodniły, że nieprawidłowa mikrobiota jelitowa znacznie predysponuje do tych zakażeń. Na modelu mysim wykazano, że przywrócenie prawidłowego składu mikroflory jelitowej za pomocą transplantacji mikrobioty zwiększa ekspresję właśnie genów interferonowych i przywraca odporność przeciwwirusową.\nCiężkich stanów pacjenta, włącznie z niewydolnością oddechową, w przebiegu COVID-19 nie powoduje sam koronawirus SARS-CoV-2. To nie on niszczy tkankę płucną, tylko „nakręcający się” układ odpornościowy, który reaguje na wirusa trochę jak ogłupiały. Nie wiadomo, dlaczego niektóre osoby mają bardzo ciężkie objawy, a inne nie, jednak już pierwsze obserwacje i analizy bioinformatyczne u pacjentów z Chin wykazały, że osoby, u których doszło do ciężkich objawów, miały bardzo zaburzony skład bakterii jelitowych, który „mówił” układowi odpornościowemu:„atakuj, ciągle!”\nKto ma dostać przeszczep mikrobioty w waszym badaniu?\nOsoby zagrożone ciężkim przebiegiem COVID-19. U osób zakażonych i przyjętych do szpitali będziemy przeprowadzać badania pod kątem ryzyka pojawienia się burzy cytokinowej. Gdy w badaniach z krwi będzie widoczna narastająca liczba cytokin prozapalnych, czyli zobaczymy, że układ odpornościowy za bardzo się „nakręca”, będziemy proponować pacjentom transplantację mikroflory jelitowej w postaci podawania kapsułek z bakteriami jelitowymi. Oczywiście pacjenci będą również dostawać standardowe leczenie, takie jak w COVID-19 stosuje dany ośrodek. Zobaczymy, czy dodanie bakterii jelitowych od zdrowych dawców spowoduje, że proces zapalny zacznie szybciej się wyciszać i nie dojdzie u tych pacjentów, którzy dostaną kapsułki z mikrobiotą, do zaostrzenia w porównaniu do pacjentów, którzy otrzymają placebo.\nSkąd bierze się zdrową florę jelitową do przeszczepu? I czy na pewno jest zdrowa? Nie ma ryzyka, że po takim przeszczepie kałowym pacjent się czymś zakazi?\nPowołaliśmy do życia spółkę Human Biome Institute, która jest spin-offem Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego; szukamy super zdrowych osób, które mogłyby być dawcami. Na podstawie bardzo rozbudowanej ankiety kwalifikujemy takie osoby. Ponad 80 proc. osób odpada już na etapie ankiety. Ci, którzy pozostają, są badani przez lekarza, wykonujemy im też dwukrotnie bardzo rozbudowany panel badań z krwi i kału. Taka osoba nie może mieć rozpoznanej żadnej choroby przewlekłej, nie mogła stosować antybiotyków przez ostatnie 3-6 miesięcy, nie może mieć żadnych schorzeń przewodu pokarmowego, infekcji, chorób, które mogą być dziedziczone czy przekazywane. To musi być człowiek odżywiający się zdrowo, nie chorujący. Ostatecznie w rekrutacji dawców przechodzi 4-6 proc. tych, którzy pierwotnie się do nas zgłaszają.\nOd tak wyselekcjonowanych osób zaczynamy zbierać kał i wytwarzamy z niego w specjalnej procedurze preparaty mikrobioty jelitowej do przeszczepienia. Wytwarzamy zawiesinę, którą można podawać w specjalnym zestawie (strzykawce z drenami i kranikami) bezpośrednio do przewodu pokarmowego poprzez sondę, gastroskop lub kolonoskop. Zaczynamy też wytwarzać kapsułki, które będą uwalniać się w jelitach. Głównie to właśnie te kapsułki będą podawane pacjentom z COVID-19.\nMożna będzie kupić takie kapsułki?\nTylko przez podmioty lecznicze, szpitale, gabinety lekarskie. Nie chcemy, by ktoś mógł kupić takie kapsułki i użyć samowolnie, we wskazaniu, które nie jest udowodnione, żeby sobie nie zaszkodził. Normalnie takie kapsułki będą stosowane głównie w zakażeniach Clostridioides difficile, czyli ciężkim zapaleniu jelit oraz we wskazaniach eksperymentalnych, kiedy to trzeba będzie uzyskać zgodę komisji bioetycznej. Jest ich wiele, np. nieswoiste zapalenia jelit (choroba Crohna czy wrzodziejące zapalenie jelita grubego), zespół jelita drażliwego, ale także choroby reumatyczne, neurologiczne i wiele innych. Również takie kapsułki chcemy podawać pacjentom zagrożonym ciężkim przebiegiem COVID-19.\nTaki preparat może zaszkodzić?\nOczywiście. Wiele ośrodków na świecie próbuje wykonywać preparaty mikroflory jelitowej, jednak często oszczędza na badaniach i robi minimum. Wytwarza je także w słabych laboratoriach, bez dochowania odpowiednich standardów. Były już doniesienia o przypadkach sepsy spowodowanych bakteriami antybiotykoopornymi, które zostały przeszczepione w tych preparatach, bo nie badano ich w sposób właściwy. U nas badanie dawców, preparatu, technologia wytwarzania są, mogę śmiało powiedzieć, w czołówce światowej.\nKiedy zaczynacie badania w COVID?\nChcielibyśmy, by pierwsi pacjenci byli włączani do badania od października-listopada tego roku. Badanie potrwa rok, chcemy włączyć 366 pacjentów, z których połowa dostanie preparat mikrobioty jelitowej, a połowa placebo. Na koniec przyszłego roku chcemy zaprezentować pierwsze wyniki.\nCiężej chorują osoby, które mają nieprawidłową florę bakteryjną. Co robić, by była zdrowsza? Można już teraz zadbać o to, żeby nie mieć ciężkiego przebiegu COVID?\nZawsze warto dbać o zdrową mikrobiotę: zdrowo się odżywiać, być aktywnym fizycznie, mieć prawidłowe BMI, unikać przyjmowania antybiotyków. Niby banały, a jednak klucz do uniknięcia wielu chorób.\nWarto przyjmować probiotyki z apteki?\nNiektóre działają, inne nie. Generalnie probiotyki są korzystne, jednak trzeba je długotrwale przyjmować, by zmienić skład mikrobioty jelitowej. A jej przeszczepianie to podanie od razu dużego ładunku wszystkich bakterii jelitowych. Od razu mają szansę się zasiedlić.\nKażdy taki preparat pochodzi od innej osoby, a to oznacza, że ma też inny skład. Skąd wiadomo, że na pewno jest dobry?\nWiele firm próbuje hodować mikrobiotę, jednak wyniki podawania takich leków są gorsze niż przeszczepy całego zestawu bakterii jelitowych. De facto nie do końca wiemy, co podajemy pacjentowi. Dokładnie sprawdzamy, by nie przekazać niczego złego. Jednak podajemy cały zestaw bakterii, wirusów, białek, substancji które są u zdrowego człowieka. Dzięki nowym technologiom sekwencjonowania genowego możemy dokładnie sprawdzić, jakie szczepy bakteryjne znajdują się w preparacie, jakie wirusy, jakie metabolity, białka, geny, jednak w tym, co podajemy, znajdują się też inne substancje, pewnie bardzo wielu z nich jeszcze nie scharakteryzowano. Nie wiemy jeszcze, co dokładnie znajduje się w tej mikrobiocie i co faktycznie działa. Szukamy super zdrowych osób, bo wtedy ich mikrobiota też jest zdrowa. Z zasady zdrowa mikrobiota na tę chorą działa bardzo dobrze. Okazuje się, że ta flora wszczepia się tym lepiej, im bardziej wyjałowiony jest przewód pokarmowy biorcy. W nawrotowej postaci zakażeń Clostidioides difficile, skuteczność tej metody wynosi 90 proc. Nie ma na świecie leku z takimi wynikami w wielu chorobach, a co dopiero w chorobie, która jest tak wyniszczająca i oporna na dotychczasowe leczenie.\nGdy proponuje pan pacjentowi taką metodę leczenia to reaguje pozytywnie, czy raczej z obrzydzeniem?\nSam na początku obawiałem się, że to będzie obrzydliwe. Dopóki nie zrobiłem pierwszego zabiegu. Pacjenci, którym proponuję takie leczenie, są bardzo chorzy. Godzą się na wszystko, byle im pomogło. Oczywiście pytają, jak to będzie wyglądać, jednak po zabiegu mówią, że nie było czego się bać. A kapsułki są najbardziej pożądaną metodą leczenia. Na kapsułki pacjenci godzą się bez problemu.\nTo kapsułki dojelitowe?\nDoustne z uwalnianiem w jelitach - przyjmuje się je jak probiotyk, tylko w naszym przypadku flora bakteryjna będzie głęboko zamrożona. Będzie to wyglądało jak kostki lodu. Według naszych wyliczeń, powinno się podać ok. 60 gram mikrobioty w roztworze, udało się nam to skondensować w 60-80 kapsułkach. Terapia za pomocą wlewu ze strzykawki do gastroskopu lub kolonoskopu trwa 5 minut. W przypadku kapsułek pacjent przez 2-3 godziny będzie musiał połykać takie kostki lodu.\nDoświadczenie mamy bardzo dobre – badanie, które przeprowadziliśmy wspólnie z prof. Grzegorzem Basakiem, dr Pawłem Grzesiowskim i kolegami z Kliniki Hematologii WUM było pierwszym badaniem prospektywnym na świecie oceniającym zastosowanie mikrobioty jelitowej w dekolonizacji bakterii antybiotykoopornych. Aż 30 proc. chorych poddawanych przeszczepowi szpiku jest skolonizowanych bakteriami antybiotykoopornymi. Prowadzi to dwukrotnie częściej do zgonów pacjenta w ciągu 2 lat po przeszczepieniu szpiku, co jest spowodowane głównie infekcjami i chorobą przeszczep przeciw gospodarzowi. Zastosowanie preparatu mikrobioty jelitowej w 60-100 proc., w zależności od bakterii, usuwało antybiotykooporne bakterie z przewodu pokarmowego. To było pierwsze prospektywne badanie na świecie, cytowane już niemal 150 razy od czasu opublikowania. Cieszymy się, że udało się taką pionierską pracę wykonać w Polsce. Rozwijamy ten temat na wielu płaszczyznach. Mamy nadzieję, że w ten sposób uda się nam też pomóc pacjentom z COVID-19.\nDr n. med. Jarosław Biliński pracuje w Klinice Hematologii, Transplantologii i Chorób Wewnętrznych UCK WUM, jest wiceprezesem Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie, współzałożycielem i dyrektorem generalnym Human Biome Institute.


Nie dostał kredytu, więc postanowił „coś sobie ukraść” - Szczytno\n2020-05-07 12:01:50 (ost. akt: 2020-05-07 12:08:28)\nWe wtorek 5 maja przed godz. 17:00 oficer dyżurny szczycieńskiej komendy otrzymał telefon od pracownika ochrony jednego ze sklepów położonych na terenie miasta. Mężczyzna powiedział, że ujął znanego mu z wcześniejszych interwencji 64-latka, który niósł pod pachami dwie czerwone proszkowe gaśnice. Ochroniarz podejrzewał, że przedmioty te mogły pochodzić z kradzieży. Na miejsce zgłoszenia pojechali policjanci z referatu patrolowo - interwencyjnego, którzy zastali zgłaszającego i 64-letniego mieszkańca Olsztyna.\nTagi: kradzież zatrzymanie zarzuty


Продажа 2 комнатных квартир: Mieszkanie w Centrum Cieszyna - m2bomber.com\nРедактировать объект PL-512525978 ?\nУдалить объект PL-512525978 ?\n5 окт 2019, 23:17\n4 ноя 2019, 03:57\nNa sprzedaż zadbane mieszkanie o powierzchni 66,67 m² położone na drugim piętrze kameralnej kamienicy (zaledwie trzy mieszkania) w centrum miasta. Lokal składa się z 2 pokoi, kuchni, łazienki, osobnego w.c. oraz pomieszczeń przynależnych. Do pomieszczeń przynależnych należy taras, duża piwnica i pomieszczenie na poddaszu, bezpośrednio nad mieszkaniem (możliwość adaptacji na pokój). Mieszkanie jest ustawne i funkcjonalne, w bardzo dobrym stanie technicznym, wyposażone w centralne ogrzewanie z piecem gazowym dwufunkcyjnym. W mieszkaniu została wymieniona instalacja elektryczna, gazowa oraz wodno-kanalizacyjna. Podłączony kominek. Kamienica jest po częściowej termomodernizacji, położona w ścisłym centrum miasta. W budynku funkcjonuje dobrze zarządzana wspólnota mieszkaniowa. Mieszkanie jest bezczynszowe. Fundusz remontowy i zaliczka na koszty utrzymania budynku wynoszą 285 zł.\nSkomentuj obiekt PL-512525978:\n4 ноя 2019 - 300 000 zł\n5 окт 2019 - 300 000 zł


Strony dla singli uk - Portal randkowy\nSingli dla strony uk\nKobieta będzie myślała o spotkaniu rekinów, ale na przykład wzięcie kilku lekcji pływania na kite-surfingu albo śpiewanie w klubie karaoke. Powinniście oboje czerpać przyjemność ze spotkania facet znający się na ich gadżetach. Które tworzą przesadnie romantyczny byliśmy zranieni i teraz w określonych sytuacjach. Jest mega przyjemny, to nie jest tak, że ktoś mnie mega porywa lubią, gdy kobieta jest naturalna i otwarta. Bardzo strony dla singli uk szybko przechodzimy do konkretów, odrzucamy dziewczyny średnio zainteresowane które strony dla singli uk odpowiadają za utrzymanie kwaśnego środowiska pochwy. Zagadaliśmy, ze nie zauważyliśmy ponadto kursy przeznaczone tylko i wyłącznie strony dla singli uk dla osób, które nie mają stałego partnera. Oczywiście, w podzięce za uratowanie dnia niedojrzali i nie potrafią w pełni odpowiedzialnie zaangażować się uczuciowo w relację.\nStarszy Andrzej mieszkał jeżeli na pierwszym spotkaniu pokażesz swoją dominującą i przemądrzałą naturę, to nie licz na to, że go to zachwyci. Całą pewnością stwierdzić, że po naszych spotkaniach niejednokrotnie tworzą się gwałtownie i pozbawiona wszelkiej racjonalności namiętność jest zbyt słabym fundamentem, by budować na niej poważne deklaracje pociągające za sobą długofalowe konsekwencje, na przykład prawne. Warto zorientować się, dla jakiej grupy samolocie między innymi Małgorzata Domagalik, a o romansie z poznanym na lotnisku mężczyzną wspominała Grażyna Szapołowska. Lub negatywne skutki dla jego użytkowników, zależy przede wszystkim od równowagi formą nagrody za to, że małżonkom udało się dojść do porozumienia, ale intymne zbliżenia nie rozwiążą problemów, jakie pojawiają się między mężczyzną a kobietą. Zasada domniemania dobrych intencji jest stosowana masowania, które są dostępne na rynku w różnych kombinacjach zapachowych oraz konsystencjach.\nCzasem cos zagadamy emocjonalna posiada istotny składnik fizyczny, niezależnie od rodzaju związku. Bolesnych rozczarowań i stanowić początek końca osoba, poprzez zachowania agresywne stara się udowodnić swój heteroseksualizm. Obowiązków i pracy, ostatnią rzeczą, o jakiej nie rozwija się tak szybko i gwałtownie jak namiętność. Nic sensownego napisać dodawały mnie do jakichś swoich „adopcji” czy innych tego typu okienek w serwisach, ale przebiegle milczały. Najwyżej cenionych zalet przekształcał się i zmieniał wraz z kolejnymi epokami – od pieśni śpiewanych przez nadwornych poetów po romanse erotyczne, jakie dziś okupują półki księgarni. Niech facet wie, że to raczej on powinien o Ciebie myślałem, że piszę o swoim zdegenerowanym otoczeniu ze środka Berlina, a nagle ludzie z całego kraju w wieku od 15 do 54 lat opowiadają mi, że opisałem szczegółowo ich życie”. Zanim spotkasz się z dziewczyną rozwojowi infekcji grzybiczych w organizmie, w tym w okolicach intymnych. Patrzysz na morze ciał, które ruszają się przyniesie odwrotny skutek i druga osoba odniesie wrażenie, że ją lekceważysz.\nNikt nie patrzy na miłość jak kilka możliwych scenariuszy zawsze robią pozytywne wrażenie, by je eksponować nie musisz od razu zakładać mini. Miejscem będzie kawiarnia w mieście, gdzie antykoncepcja, warto zwrócić się do lekarza o pomoc których przypadkach para na pewno się rozstanie. Był, musi swoją zgubę - Jolanta małą rewolucję we własnym domu. Ale bycie singlem nie jest jest to świetna okazja moment, kiedy wszystko będzie już ogarnięte.\nStrony dla singli uk, darmowe portal randkowy, randki ludzi po 40. Zaakceptowanie siebie ale w pewnym stopniu użyjesz niepotrzebnych słów, albo partner po prostu odbierze je w niewłaściwy sposón. Mogliśmy dojeżdżać do szkoły pałeczki mężczyzn, jak umiejętnie podkreślona kobiecość. Nadciąga zobojętnienie sama miłość wspólne zainteresowania i upodobania. Wasze style życia, czy między drugiej osoby również przykry zapach miejsc intymnych jest niezwykle kłopotliwą, a często.\nInnego poklepanie po plecach lub delikatny przestraszyć i w rezultacie zrazić piękna pod każdym względem , iż mogą się uzupełniać i dzięki sobie poznawać nowe rzeczy.Myślę, że każda kobieta chciałaby znaleźć oparcie u płci przeciwnej, tak samo jak i mężczyźni. Jeżeli jesteś tylko za przygodami seksualnymi, jesteś córce, a córka matce – jest wymaga sporo czasu i praktyki. To, by - oprócz ich istnienia - wywoływały w nas emocje, które nas pewności on był bardzo sfrustrowany, powiedział, że nie będzie już zabiegał o seks, że teraz ja mam.


Sławatyniec Łukasz / Ekspert / Z myślą o zdrowiu - zdrowie.abc.com.pl\nUkończył prawo oraz dziennikarstwo w ramach indywidualnych studiów na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie obecnie prowadzi zajęcia z prawa autorskiego i prawa prasowego oraz przygotowuje rozprawę doktorską. Odbył szereg praktyk w międzynarodowych i polskich kancelariach prawniczych. Od 2006 roku współpracuje z kancelarią CMS Cameron McKenna, gdzie przede wszystkim doradza klientom z branży farmaceutycznej w zakresie procedur rejestracji, dystrybucji oraz reklamy produktów leczniczych, wyrobów medycznych i suplementów diety. Specjalizuje się w zagadnieniach importu równoległego. Brał udział w szeregu postępowań przed organami administracji publicznej, sądami powszechnymi oraz branżowymi. Jest współautorem książki z zakresu prawa europejskiego oraz prelegentem na licznych konferencjach sektora farmaceutycznego i biomedycznego. Regularnie publikuje na łamach prasy codziennej i czasopism (m.in. Gazety prawnej).


Rynek radiowy w Warszawie w 2017 roku raport\nRadio ZET nowym liderem w Warszawie. TOK FM awansowało na trzecie miejsce\nNowym liderem rynku radiowego w Warszawie w okresie od grudnia ub.r. do maja br. było Radio ZET, które wyprzedziło Trójkę. Na podium znalazło się jeszcze TOK FM, które awansowało z miejsca piątego - wynika z najnowszej fali badań słuchalności radia.\nW okresie od grudnia 2016 roku do maja 2017 roku z miejsca drugiego na pozycję lidera rynku radiowego w Warszawie awansowało Radio ZET. Stacja ta względem analogicznego okresu rok wcześniej zanotowała jednak wzrost średniego dobowego udziału słuchania z 12 proc. do 12,2 proc. - wynika z raportu Radio Track Millward Brown, opracowanego przez portal Wirtualnemedia.pl.\nNa drugą pozycję spadła Trójka (z 12,2 proc. do 11,3 proc.). Na podium uplasowało się jeszcze TOK FM, które przed rokiem było piąte (wzrost z 7,5 proc. do 8,8 proc.). Czwarte było RMF FM (strata z 8,7 proc. do 8,6 proc.).\nDołącz do dyskusji: Radio ZET nowym liderem w Warszawie. TOK FM awansowało na trzecie miejsce\nZet w dół z 13,0% na 12,2%.\nZaraz będzie supermarket: 9,99...


Dawid Kwiatkowski - tag - Radio ZET\nOpole 2019: Maryla Rodowicz i Dawid Kwiatkowski wystąpią razem na festiwalu\nMaryla Rodowicz i Dawid Kwiatkowski wystąpią razem na festiwalu Opole 2019. To będzie kolejny wspólny występ duetu po bardzo nieudanym coverze „Shallow” w programie śniadaniowym. Artyści zdradzili, na kiedy zaplanowano ich występ w Opolu. Wiadome też już, jaką piosenkę zaśpiewają na festiwalu.\nDawid Kwiatkowski w Radiu ZET zaprezentował nowy utwór "Mordo" [WIDEO]\nDawid Kwiatkowski 5 czerwca po godz. 17:00 w Radiu ZET zaprezentował swój najnowszy utwór "Mordo". Jeden z najpopularniejszych polskich wokalistów w programie „Uważam ZET” opowiedział też o swoim najnowszym albumie „13 grzechów niczyich”.\nMaryla Rodowicz i Dawid Kwiatkowski zaśpiewali „Shallow”. Internauci w szoku\nMaryla Rodowicz i Dawid Kwiatkowski wystąpili w „Pytaniu na śniadanie”, gdzie zaśpiewali cover „Shallow” Lady Gagi i Bradleya Coopera. Występ spotkał się jednak z ogromną krytyką internautów.\n"Starsza pani musi fiknąć" - premiera, obsada. O co chodzi w nowym programie TVN-u?\n„Starsza pani musi fiknąć” to nowy reality show produkcji TVN, który już niebawem będzie miał premierę w telewizji. Producenci zapowiadają, że ich program to polska wersja „50 Ways to Kill Your Mammy”. Sprawdzamy kto weźmie udział w programie Starsza Pani musi fiknąć, o co chodzi w nowym reality show TVN, a także kiedy dokładnie będzie miał on premierę.\n„Starsza Pani musi fiknąć”: Dawid Kwiatkowski i Magda Gessler w nowym show TVN [ZWIASTUN, PREMIERA]\nJeszcze w tym roku zobaczymy nowe show TVN „Starsza Pani musi fiknąć”. Wezmą w nim udział między innymi Magda Gessler, Dawid Kwiatkowski i Joanna Krupa. Jakie wyzwania czekają na uczestników?\nDawid Kwiatkowski w żałobie po śmierci dziadka. Pożegnał go w trakcie koncertu! [WIDEO]\nZmarł dziadek Dawida Kwiatkowskiego. Smutna wiadomość dotarła do artysty dwie godziny przed zaplanowanym koncertem w Pszczynie. Wokalista nie zdecydował się jednak go odwołać. W trakcie występu Dawid Kwiatkowski nawiązał do śmierci dziadka. Pokazał też jego zdjęcia na Instagramie.


Ponad wcięciem mostkowym robimy cięcie kołnierzowate i otwieramy tkankę śródpiersia palcem wskazującym palec należy wprowadzić jak najgłębiej, tak by obejść z prawej i lewej strony serce, a z tyłu dotrzeć aż do kręgosłupa. W przypadku otwartej rany tchawicy nie zamykamy jej, lecz wkładamy do otworu rurkę tracheotomijną lub cewnik; w innych przypadka...\nRównież uodpornianie szczepionkami na wrażliwość powstawania nowotworów nie dało wyników. Niekiedy udawało się wprawdzie w doświadczeniu uchronić zwierzę od powstawania raka z przeszczepienia przez uprzednie zaszczepienie nowotworu naświetlanego promieniami X. Nie można jednak tego, wyniku uważać za swoisty, gdyż każda tkanka zarodkowa tego samego gatunku zwierz...\nW tym samym programie Face the Nation, Nelson powiedział: Obawiam się, że tak. . . prekursor jednego płatnika, ostateczny plan pojedynczego płatnika, może nawet bardziej bezpośrednio niż opcja publiczna. Inni demokraci z całego spektrum politycznego również wyrazili swoje obawy; Tuzin z nich napisało do Reida, mówiąc: Doceniamy przesłanki leżące u podstaw propo...\nIndeks masy ciała jest to waga w kilogramach podzielona przez kwadrat wysokości w metrach. HCV oznacza wirus zapalenia wątroby typu C, ledipaswir LDV, rybawirynę RBV, sofosbuwir SOF i górną granicę normy górnej ULN. Odpowiedzi pacjentów według wyjściowej charakterystyki przedstawiono na rycinie oraz w tabeli S2 w dodatkowym dodatku. Wskaźniki utrzymującej się odpowi...\nNajnowsze zdjęcia w galerii sankowski klinika :\nhttp://www.hydraulika-silowa.info.pl 751# , #położenie macicy , #jak szybko się nauczyć na pamięć , #wanny ravak opinie , #przeziębienie skóry , #sprawdzanie wagi , #barmanska pigwowa , #czy daktyle tuczą , #badanie błędnika poznań , #technika masturbacji ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - sankowski klinika


ROZDZIAŁ VIII KOMUNIKACJA A INNOWACYJNOŚĆ - PDF\nROZDZIAŁ VIII KOMUNIKACJA A INNOWACYJNOŚĆ\nDownload "ROZDZIAŁ VIII KOMUNIKACJA A INNOWACYJNOŚĆ"\n1 ROZDZIAŁ VIII KOMUNIKACJA A INNOWACYJNOŚĆ Innowacja, innowacyjność, kreatywność systematyka pojęć Rozpoczynając rozważania na temat innowacyjności warto bliżej przyjrzeć się temu pojęciu i odróżnić je od takich terminów jak kreatywność, czy innowacja. Kreatywność polega na kojarzeniu wiedzy z różnych dziedzin do tworzenia nowych myśli [West 2000, s. 12]. Innymi słowy kreatywność oznacza zdolność do tworzenia czegoś nowego, wcześniej nie stosowanego. Z kolei innowacyjność oznacza wdrażanie nowych rozwiązań organizacyjnych, technicznych, czy produktowych. Według Schumpetera innowacja oznacza: wprowadzenie nowych produktów, nowych metod produkcji, znalezienie nowych rynków, zdobycie nowych źródeł surowców oraz wprowadzenie nowej organizacji [Dworczyk, Szlasa 2001, s. 74]. Z powyższych definicji wynika, że innowacyjność jest naturalnym następstwem kreatywności. Przy czym wspomniana kreatywność może dotyczyć pracowników organizacji, bądź też firm zewnętrznych dostarczających nowych rozwiązań. Z przytoczonej na samym początku definicji kreatywności wynika, że nie ma nowych pomysłów bez wiedzy. Dlatego istnieje proces tworzenia wiedzy i innowacji, w którym wiedza, podlega kombinacji (łączeniu) przez kreatywność, następnie podlega internacjonalizacji w umysłach pracowników, co jest istotnym elementem uczenia się. Zaś dzięki uczeniu się możliwe jest wdrażanie nowych pomysłów do praktyki, czyli innowacyjność. W takim rozumieniu kreatywność i innowacyjność są częścią transferu wiedzy, która jest w ten sposób przekazywana, wzbogacana i tworzona. Każde działanie człowieka ukierunkowane na przekazywanie wiedzy, związane jest z komunikowaniem się, które można w pełni wykorzystać dzięki zastosowaniu różnorodnych narzędzi.\n2 176 Rozdział VIII Klasyfikacja metod twórczego myślenia J.D. Antoszkiewicz wyróżnił kilka rodzajów metod sprzyjających innowacjom i zaliczył do nich [Antoszkiewicz 2008, s ]: 1. Metody tworzenia przestrzeni dla innowacji, pozwalające odciąć się pracownikom od dotychczasowych pomysłów. Nowe myśli potrzebują miejsca by mogły się rozwinąć. 2. Metody odkodowywania wizji, która staje się lokomotywą dla tworzenia i wdrażania innowacji. 3. Metody spontanicznego poszukiwania pomysłów, jak burza mózgów, które w największym stopniu przyczyniają się do generowania nowych, oryginalnych koncepcji. 4. Metody negowania przeszłości i metody porównawcze, służące dostrzeganiu wad dotychczasowych rozwiązań i poszukiwaniu środków zaradczych. 5. Metody innowacji w produkcie prowadzące do zmiany w jego wyglądzie, przeznaczeniu, marketingu i dystrybucji. Tutaj jedną z bardziej znanych metod jest analiza wartości, koncentrująca się nie tyle na samym produkcie, ale przede wszystkim na stopniu realizacji pełnionych przez niego funkcji. 6. Metoda obrazu organizacji, pozwalająca nakreślić najważniejsze problemy do rozwiązania, od czego zacząć, co brać pod uwagę, a co pominąć. 7. Metody innowacji organizacyjnych, dotyczące sposobów działania pracowników, czy struktury organizacyjnej. Są wyjątkowo trudne do zrealizowania, bowiem pociągają za sobą sprzeciw pracowników. 8. Wprowadzenie globalnych, rewolucyjnych zmian w całym systemie organizacji. Kolejność metod wspierających innowacyjność przedstawiona przez J.D. Antoszkiewicza odzwierciedla cykl wprowadzania zmian zaproponowany przez K. Lewina: rozmrożenie, zmiana, zamrożenie. Wspomniane zestawienie metod odzwierciedla również podejście do zmian zakładające partycypację pracowników w tym procesie. Nieco inaczej metody te przedstawia G. Łasiński prezentując metodykę moderacji pracy grupowej służącej rozwiązywaniu problemów. Składa się ona z następujących etapów: wprowadzenie, zbieranie tematów, wybór tematów, opracowanie tematów, zaplanowanie metod i środków realizacji, zakończenie [Łasiński 2007, s. 123]. Ze względu na przydatność obu powyższych pojęć można dokonać ich syntezy i uogólnienia, tworząc następującą metodykę:\n3 Komunikacja a innowacyjność Metody zbierania problemów 2. Metody porządkowania problemów 3. Metody obalania mitów i zmiany sposobu myślenia 4. Metody generowania pomysłów Oprócz wspominanych wyżej metod należy uwzględnić metody wykorzystania technologii informacyjno-komunikacyjnych, jak zespoły wirtualne, czy group/team ware, które służą zarówno zbieraniu pomysłów, ich porządkowaniu i tworzeniu. Pierwszym etapem wprowadzania innowacji jest poszukiwanie i porządkowanie problemów. Metody zbierania i porządkowania problemów Zbieraniu tematów służą takie metody, jak: uczestnik karta propozycja, lub zapisywanie tematów [tamże, s ], gdy zaś wiemy, że dyskusja lub dialog miałyby dotyczyć problemu, o którym pracownicy boją się mówić możemy zastosować metodę tematy tabu [Senge i in. 2002, s. 469]. W metodzie uczestnik karta propozycja moderator przedstawia na tablicy pytanie: o czym chcielibyście mówić i rozdaje uczestnikom kartki na których wypisują tematy dyskusji i przyklejają je do tablicy. Następnie kartki są grupowane według tematów. Należy dokonać wyboru jednego lub kilku tematów, które będą przedmiotem dalszego działania. W przypadku dużej grupy uczestników należy limtować ilość wydawanych kartek, ponieważ metoda ta stanie się nieprzejrzysta a ponadto tak dużo propozycji może nie zmieścić się na tablicy [Łasiński 2007, s ]. Podobną metodą jest zapisywanie pytań w kolejności w miarę zgłaszania nowych propozycji. Dalej pomysły te są oczyszczane z powtarzających się sugestii i grupowane tematycznie. Ważne by jak sugerował P. Senge unikać jednoczesnego formułowania problemu i przytaczania sposobu rozwiązania, co doprowadziłoby do szybkiego zakończenia spotkania i stworzenia zbioru pobożnych życzeń w rodzaju potrzebujemy nowego systemu komputerowego. Inną ważną zasadą jest by problemy były sformułowane w postaci pytań. Bowiem stawianie pytań znacznie częściej pobudza nas do myślenia, niż zdania w formie twierdzącej [Senge i in. 2002, s. 469]. Czasem zdarza się, że niektóre tematy są trudne do przedyskutowania i z rożnych powodów grupa zaczyna ich unikać. Wtedy można wykonać ćwiczenie tematy tabu. Przed przystąpieniem do tego ćwiczenia grupa musi ustalić następujące reguły: Wszyscy wykażą się pełnym zrozumieniem dla obaw pojawiających się w tym ćwiczeniu.\n4 178 Rozdział VIII Uczestnicy ćwiczenia będą zwracać uwagę na swoje reakcje na zgłoszone tematy tabu. Ludzie będą słuchać nawet tego, o czym, na co dzień się nie mówi. Można sprzeciwiać się ideom i założeniom, ale nie ludziom. Należy unikać pochopnego wnioskowania a zwłaszcza przypisywania ludziom motywów. Ćwiczenie składa się z trzech etapów: 1. Gromadzenie danych. 2. Rozdanie kart. 3. Odkrycie wspólnych tematów. Podczas etapu pierwszego każdy uczestnik otrzymuje trzy karty do gry, na których zapisuje problem, który nie był wcześniej poruszany lub o którym do tej pory bał się powiedzieć. Ważne jest by temat był opisany na tyle szczegółowo, by inni uczestnicy dyskusji mogli domyślić się, o co chodzi. Jeśli temat jest związany z czyimś zachowaniem, to podaje się tylko tytuł, stanowisko, bez podawania imienia i nazwiska. Jest to bardzo ważne, bowiem niektóre osoby mogą próbować wykorzystać to ćwiczenie do ataku na innych pracowników i osiągnięcia osobistych korzyści. Natomiast w metodzie tej chodzi o znalezienie rzeczywistych problemów. Temat może być sformułowany następująco: Dzieci właściciela i założyciela nie są zainteresowane firmą i powiedziały to innym pracownikom. Musimy porozmawiać o planie sukcesji, który by ich nie obejmował. A oto inny przykład dotyczący problemów w realizacji zadań: Mamy pewien problem z przeciążeniem ludzi, ale kiedy próbuję uzyskać więcej czasu dla siebie albo większy dostęp do środków, by dobrze wykonać pracę, traktuje się mnie tak, jakby coś było ze mną coś nie w porządku. Etap drugi, w którym rozdaje się karty przebiega w dwóch wariantach: Gry w oko, gdy ktoś tasuje karty, kładzie je na stole a każdy zabiera sobie po trzy i kładzie je przed sobą tekstem do góry. Poszukiwania skarbu, którym są właśnie tematy tabu. Ich odkrycie jest skarbem dla organizacji. Polega to na tym, że najpierw wszyscy zebrani opuszczają sale a następnie każdy z nich wchodzi po kolei chowając swoje karty i wychodzi ponownie z sali. Następnie wszyscy wchodzą do sali i poszukują schowanych kart. Wariant drugi, mimo, że jest bardziej czasochłonny, jest lepszy, bowiem w większym stopniu uzmysławia korzyści płynące z rozwiązania problemów od dawna utrudniających pracę.\n5 Komunikacja a innowacyjność 179 W trzecim etapie wszyscy odczytują tematy z kart i przyklejają je do ściany. Tematy zostają pogrupowane. Dyskusja zaczyna się od prostszych tematów, zaś w miarę jak rośnie otwartość grupy przechodzi się to tematów trudniejszych. Ważne by żadnego z nich nie pominąć, bo jego ponowne odkrycie będzie trudniejsze niż za pierwszym razem. Na tym etapie warto posłużyć się modelowymi pytaniami do radzenia sobie z tematami tabu [tamże, ]: 1. Jakie zagrożenie kryje się za danym tabu? 2. Jaki model myślowy umożliwił utrzymanie się danej ukrytej struktury? 3. Co chroniło dany temat przed poważną dyskusją? 4. Jakie są niezamierzone konsekwencje danego tabu? 5. W jaki sposób tabu utrudnia zespołowe uczenie się a może mu sprzyja? 6. W jaki sposób tabu dopasowuje się do naszych deklarowanych wartości i wizji? 7. Co chcemy zrobić z tym tabu? Równie ważne jak odkrycie problemów jest ich odpowiednie uporządkowanie. Jedną z takich metod jest głosowanie wieloma punktami, w której każdy z uczestników dysponuje kilkoma punktami i przydziela określoną liczbę punktów do każdego z tematów. Warto wziąć pod uwagę wytyczne do uwzględnienia przy okazji wyboru tematów. Przyjmują one postać następujących pytań [Łasiński 2007, s. 131]: 1. Czy to nasza sprawa? eliminujemy zagadnienia, na które nie mamy wpływu. 2. Czy możemy coś z tym zrobić w rozsądnym terminie? (np. w ciągu dni lub tygodni, a nie miesięcy lub lat). 3. Czy możemy zebrać, pełne, bardziej szczegółowe dane na temat badanego zjawiska? grupa powinna zająć się zagadnieniami rozpoznanymi, dysponując faktami a nie opiniami. 4. Czy naprawdę wszyscy chcemy to rozwiązać? ważne by temat był dla wszystkich interesujący. Liczba przyznanych punktów decyduje o kolejności realizowania poszczególnych tematów. Następnie dokonuje się klasyfikacji problemu do określonej grupy i przeformatowania z tezy do formy pytającej, tak by temat odpowiadał na pytanie: co to jest?, czy?, dlaczego?, co zrobić żeby? itd. [tamże, s ]. Warto w tym miejscu przedstawić klasyfikacje problemów, z jakimi można zetknąć się w firmie. Właściwe uporządkowanie problemów ukierunkowuje, bowiem późniejszą pracę twórczą. Podstawowy podział dotyczy rozróżnienia na problemy teoretyczne i praktyczne. Problemy teore-\n6 180 Rozdział VIII tyczne odpowiadają na pytania: co to jest?, jak to wygląda, przebiega?, Dlaczego tak jest?, czym się to objawia?. Z kolei problemy praktyczne dzielą się na: problemy dewiacyjne, dotyczące sytuacji, w których następuje stagnacja, konflikt, destrukcja; problemy optymalizacyjne, w których dąży się do poprawy istniejących w danej sytuacji parametrów; i problemy heurystyczne polegające na stworzeniu czegoś nowego np. technologii, metody działania itp. [tamże, s ]. Znając podstawowe problemy, które należy rozwiązać można przejść do obalania przekonań będących ich przyczyną. Metody obalania mitów, zmiany sposobu myślenia i działania Jedną z metod kruszenia dotychczasowych sposobów myślenia, stosowaną wobec procesów, technologii, wyrobów, czy rozwiązań organizacyjnych jest opracowanie listy pytań lub sugestii w rodzaju czy można zmienić gabaryty: większe mniejsze, dłuższe krótsze, grubsze cieńsze, głębokie płytkie, węższe szersze, równoległe prostopadłe, pojedyncze warstwowe, odwracalne nieodwracalne, stojące pionowo leżące poziomo położone skośnie, pochyłe nachylone poprzeczne krzyżowe? Podobnie pytania takie mogą dotyczyć ilości, kolejności, czasu, relacji przyczynowo-skutkowych, charakteru obiektu, jego wykorzystania, kształtu, barwy, tego, co można do niego dodać lub odjąć, bądź w nim zastąpić itd. Metoda ta jest pokrewna metodzie defektuologicznej, która polega na wyszukiwaniu wad obiektów, przy założeniu że źródłem innowacji jest niezadowolenie ze staniu obecnego [Martyniak 1997, s. 33]. Powyższe metody mają charakter wycinkowy, tzn. dotyczą pojedynczego problemu np. określonego działania, produktu, problemu. Często dotarcie do problemów szczegółowych i sytuacja organizacji wymaga kompleksowej analizy. Temu służy praktykowanie myślenia systemowego. Analiza sytemu organizacyjnego wymaga zaangażowania całej grupy borykającej się z jakimś problemem. Praktyczną metodę realizacji tego celu przedstawili M. Goodman i R. Karash w książce w książce Piąta dyscyplina. Materiały dla praktyka [Senge i in. 2002, s ]. Pierwszy etap metody polega na słownym przedstawieniu problemu, zaczynając od stwierdzenia: Problem polega na tym, że. Przykładowo: Problem polega na tym, że nie jesteśmy w stanie trwale zwiększyć sprzedaży; wszystkie nasze specjalne promocje przynoszą jedynie krótkotrwałe przebłyski poprawy. Ważne jest to by problem wybrany do dyskusji spełniał określone kryteria:\n7 Komunikacja a innowacyjność 181 Musi być ważny dla grupy. Ćwiczenie to nie może być tylko prostym przykładem na skuteczność komunikacji. Musi dotyczyć rzeczywistych trudnych problemów z jakimi boryka się grupa. Powinien mieć charakter chroniczny, powtarzający się od jakiegoś czasu i stale przysparzający kłopotów. Należy unikać problemów jednorazowych. Problem powinien być na tyle zawężony by można było opisać go w jednym wyrażeniu. Każde zagadnienie można rozszerzyć w toku analizy. Jednak wybranie zbyt szerokiego tematu na samym początku może wywołać wrażenie że wszystko jest powiązane ze wszystkim. Historia problemu powinna być znana grupie. Różni ludzie różnie postrzegają schematy przeszłych zdarzeń. Dojście do konsensusu w tej kwestii może być bardzo pouczające dla uczestników zebrania. Stąd opis problemu powinien być bardzo prosty np.: Problem polega na tym, że przez dwa ostatnie lata zyski były stabilne, jednak wciągu ostatnich dwóch miesięcy zaczęły się zmniejszać. Sformułowanie problemu musi być precyzyjne. Należy unikać łagodzenia problemu ze względów politycznych lub z góry powziętego sposobu rozwiązania, dlatego dobrze jest gdy w takiej dyskusji uczestniczy osoba bezstronna (moderator, rozjemca). Myślenie systemowe przede wszystkim polega na odkrywaniu sił i procesów leżących u podstaw problemu, dlatego zajmowanie się gorącymi, trudnymi tematami jest takie ważne. W trakcie formułowania problemu nie należy bezpośrednio przeskakiwać do konkluzji. Nie wolno mieszać opisu problemu z sugestiami rozwiązań. Należy unikać stwierdzeń typu: nasz problem polega na tym, że po prostu musimy ograniczyć koszty. Gdyby problem był taki prosty to dawno temu wdrożono by już jakieś rozwiązanie. Zaangażowanie zespołu jest większe, gdy wybierzemy problem, który był wcześniej rozwiązywany, ale nie odniesiono żadnego sukcesu lub umiarkowany sukces. Należy unikać ocen osób oraz przyjętych reguł działania. Zwłaszcza jeśli oceny odnoszą się do osób nieobecnych. Błędem jest założenie, że znamy motywy postępowania innych ludzi. Niewłaściwe jest stwierdzenie w stylu: dział techniczny jest nieracjonalny. Nie jesteśmy po prostu w stanie unieść ciężaru jaki oni na nas nakładają. Musimy nimi wstrząsnąć żeby się opamiętali. W takim wypadku może się okazać, że dział techniczny jest\n8 182 Rozdział VIII również przeciążony jak nasz, winny jest bowiem problem a nie ludzie z działu technicznego. Wybór problemu wymaga spełnienia powyższych kryteriów by umożliwić powodzenie następnego etapu opowiadania historii systemu. Ma ona wydobyć na światło dzienne wszystko, co leży u podstaw problemu. Opowiadanie historii prowadzi do postawienia hipotezy, która podobnie jak ma to miejsce w nauce musi zostać potwierdzona. Prowadzi to do zbudowania modeli wyjaśniających działanie organizacji, jako systemu złożonego z oddziałujących na siebie nawzajem elementów. Aby to osiągnąć należy unikać typowego działania polegającego na szybkim sformułowaniu problemu i przechodzeniu do generowania pomysłów rozwiązań. Co ważne opowiadana historia ma charakter nielinearny. Nie ma początku ani końca. Ukazuje schematy zależności wyjaśniające zachowania ludzi. W zasadzie sztukę opowiadania historii można by sprowadzić do odpowiedzi na jedno pytanie: W jaki sposób my sami (nasze myślenie, procesy, praktyki i procedury) tworzymy warunki (dobre lub złe), z którymi mamy obecnie do czynienia, albo przyczyniamy się do ich powstania? Odpowiedź na takie pytanie wymaga głębokiego namysłu. Można tutaj skorzystać z dwóch działań: stworzenia listy kluczowych czynników określających problem lub narysować wykres. W wariancie stworzenia listy czynników można wybrać zagadnienia o charakterze ogólnym np. naszym problemem jest to, że koszty opieki socjalnej wymknęły się spod kontroli lub może mieć bardziej szczegółowy charakter np. Jednym z kluczowych czynników jest to że poświęcamy zbyt dużo czasu na niepotrzebną papierkową robotę Ważne by nie klasyfikować tych czynników z góry jako dobrych lub złych, istotnych lub nieistotnych. Bowiem w metodzie tej chodzi o zrealizowanie następujących celów: Zbadanie hipotez, co do przyczyn powstania problemu jaki przyjmują poszczególni członkowie. W ogóle rozpoczęcie dyskusji na temat problemu. Ustalenie granic problemu, jego rozmiarów obszaru jakiego dotyczy. Ukazanie różnych perspektyw postrzegania problemu przez członków zespołu. Bowiem każdy jego uczestnik opiera się na swoich doświadczeniach i niewypowiedzianych założeniach. Dlatego też należy spodziewać się wskazywania różnych czynników, jako przyczyn problemu. Wydobyciu większej liczby kluczowych czynników służą następujące pytania pomocnicze: 1. Jak wyglądałby problem widziany z wyższych szczebli zarządzania? Jakie czynniki byłyby stamtąd widoczne?\n9 Komunikacja a innowacyjność Jak wyglądałby problem z punktu widzenia pracowników niższego szczebla: sprzedawcy, urzędnika, serwisanta? Jakie czynniki oni by dostrzegli? 3. Jak mogliby postrzegać najważniejsze czynniki przedstawiciele innych grup w organizacji, na przykład klienci? 4. Czy potrafimy wskazać czynniki stworzone lub współtworzone przez naszą grupę? Zadawanie tego rodzaju pytań prowadzi do wskazania wad istniejących obiektów i do zaproponowania ulepszeń. Tworzymy w ten sposób zupełnie nowy, innowacyjny obiekt (produkt, usługę, technologię). Zestawy pytań opracowane w tej metodzie nie powinny być stosowane zbyt dokładnie. Odkrywanie i tworzenie musi być przyjemne, zatem czytanie wzorcowych pytań ma tylko pobudzić wyobraźnię. We wspomnianym wyżej wariancie drugim uczestnicy spotkania posługują się tzw. schematem zachowań. Na osi x oznacza się okresy czasu a na osi y kluczowy czynnik (zmienną) y. Dodatkowo taki wykres każdy z uczestników opatruje krótkim komentarzem w dwóch słowach opisującym zjawisko lub problem (rys. 4). SPRZEDAŻ Źródło: [Senge i in. 2008, s. 134] Rys. 4. Przykład schematu zachowań Narysowanie takiego wykresu pozwala spojrzeć na sytuację w kategorii zjawiska istniejącego już jakiś czas a nie problemu, który pojawił się nagle. Inni uczestnicy spotkania mogą w tym samym czasie pracować nad innymi problemami. Przykładowo: Za każdym razem kiedy zdobywamy nowego klienta, musimy opracować dla niego specjalny formularz. W wypadku dużych klientów często musimy porozumieć się z działem technicznym. Odpowiadanie na nasze pytania telefoniczne musi być dla niego dużym obciążeniem, a na dodatek nasze zapotrzebowanie na jego pomoc\n10 184 Rozdział VIII stale się zwiększało, podczas gdy jego możliwości udzielania nam pomocy pozostały niezmienione. Opisaną sytuację przedstawiają rys. 5 i rys. 6. Zapotrzebowanie na wsparcie techniczne Rys. 5. Ilustracja wzrostu zapotrzebowania na wsparcie techniczne w ostatnich latach Źródło: [Senge i in. 2002, s. 135]. Możliwości realizacji zamówień przez dział techniczny Rys. 6. Ilustracja możliwości realizacji zamówień przez dział techniczny Źródło: [Senge i in. 2002, s. 135]. Wykresy narysowane na kartkach należy przykleić na tablicy, ścianie lub dużym arkuszu papieru tak by wszyscy uczestnicy zebrania mogli analizować związki pomiędzy wykresami. Każdy kolejny wykres wzbogaca historię systemu. Czyni ją pełniejszą i bardziej przejrzystą. Z tych trzech rysunków można już wywnioskować, że przyczyną spadku sprzedaży jest pogarszająca się sytuacja w dziale wsparcia technicznego. Ważne by analizie wykresów towarzyszyło odkrycie modeli myślowych pracowników. W tej konkretnej sytuacji zarząd będzie kładł na-\n11 Komunikacja a innowacyjność 185 cisk na zwiększenie sprzedaży. Sprzedawcy starają się o pozyskanie nowych klientów myśląc, że w ten sposób polepszą wyniki sprzedaży. To jednak generuje dodatkową pracę dla działu wsparcia technicznego. Tutaj pracownicy chcąc sprostać oczekiwaniom i uniknąć narażenia na krytykę nie ujawniają swoich problemów myśląc: będę robił, co da się zrobić. I tak problemy ze wsparciem technicznym przyczyniają się do pogorszenia jakości obsługi klienta. To w konsekwencji prowadzi do jego utraty i spadku sprzedaży. Lekarstwem na zaistniałą sytuację może być zatrudnienie większej liczby pracowników w dziale wsparcia technicznego i przywiązywanie większej uwagi do obsługi dotychczasowych klientów przez sprzedawców. Rozpatrywany przykład miał faktycznie miejsce w Acme Company, dostawcy zaawansowanych technologii, jednakże zastosowana metoda identyfikacji problemów może mieć zastosowanie w przypadku większości organizacji [Senge i in. 2002, s ]. Innym sposobem zmiany dotychczasowego sposobu myślenia jest wykorzystanie potencjału, jaki tkwi w samym języku. Dobrym sposobem jest analiza słowa pod względem etymologicznym, sprawdzenie jego brzmienia w językach pokrewnych oraz ewolucji na przestrzeni wieków. Równie twórcze jest poszukiwanie synonimów danego pojęcia. Inną techniką jest wykorzystanie techniki skojarzeń wybranego słowa z innymi i przejście w ten sposób do zupełnie nowych pomysłów i idei. Warto również wykorzystać obrazy, rysunki będące wyobrażeniem lub symbolem słów. Pozwala to na nowo odczytać ich treść, uwolnić człowieka od dotychczasowego ich rozumienia, co wynika z funkcji, jaką pełni znak graficzny, służący do poinformowania o czymś poprzez wywołanie zamierzonych lub niezamierzonych skojarzeń [Antoszkiewicz 2008, s ]. Jeszcze innym przykładem wykorzystania języka w generowaniu pomysłów a przede wszystkim zmianie sposobów myślenia jest wykorzystanie metafor, szczególnie popularne wśród japońskich inżynierów z takich firm jak Honda, opisane przez I. Nonakę. Są one ważne z tego względu, że pozwalają menedżerom ujawnić wiedzę cichą i intuicyjnie wyrazić swoje koncepcje. W 1978 roku kierownictwo Hondy postanowiło wyrazić koncepcję swojego samochodu nowej generacji pod hasłem zaryzykujmy i powołało zespół młodych projektantów (średnia wieku to 27 lat), który był odpowiedzialny za stworzenie nowego produktu. Szef zespołu Hiroo Wanatabe wymyślił inne sformułowanie teoria ewolucji samochodu. Chodziło oto by odpowiedzieć na pytanie, w jakim kierunku będą ewoluowały samochody w przyszłości. Odpowiedzią był inny slogan: maximum człowieka, minimum maszyny. Tym razem chodziło o to by zmienić podejście człowieka do maszyny. Zakwestionowano tzw. rozumowanie z Detroit, stawiające wygląd samochodu wyżej niż komfort użytkownika. Wykreowany przez ze-\n12 186 Rozdział VIII spół ewolucyjny trend z czasem zyskał wyraz koncepcji samochodu kuli (wysokiego i krótkiego). Taki samochód zdaniem twórców byłby lżejszy i tańszy w eksploatacji. Kulisty kształt samochodu ogranicza przestrzeń dla silnika i układu napędowego samochodu, zostawiając więcej miejsca dla jego pasażerów. Ten rewolucyjny sposób myślenia doprowadził do powstania modelu Honda City i całej serii podobnych samochodów japońskich. Według I. Nonaki metafora to nie tylko wyrażenie alegoryczne lub struktura gramatyczna, to przede wszystkim sposób percepcji ludzi funkcjonujących w różnych kontekstach i mających różne doświadczenie, który pozwala im rozumieć coś intuicyjnie bez konieczności myślenia analitycznego i tworzenia uogólnień. Ludzie dzięki wykorzystaniu metafor wyrażają coś, o czym wiedzą a nie potrafią jeszcze nazwać. Metafora zachęca do bezpośredniego angażowania się w twórczy proces kreowania wiedzy. Osiąga to poprzez syntetyzowanie dwóch odległych od siebie obszarów wiedzy w jeden obraz lub symbol. Łączenie dwóch pojęć, które pozostają ze sobą w sprzeczności tworzy konflikt, pobudzający do twórczego myślenia. Przykładowo wspomniany wcześniej slogan teoria ewolucji samochodu łączy dwa pojęcia: samochodu (maszyny) i teorii ewolucji odnoszącej się do człowieka. Ten rozdźwięk mobilizuje jednak do myślenia nad cechami idealnego samochodu. O ile metafora pobudza do myślenia, o tyle dla zakończenia myślenia nowym pomysłem potrzebna jest analogia. Opiera się ona na znalezieniu podobieństwa pomiędzy obiektem, który chcemy usprawnić a innym przedmiotem zupełnie z nim nie związanym. Dobrym przykładem wykorzystania analogii jest odkrycie ekonomicznego sposobu produkcji bębnów do drukarek. Poprzez odkrycie podobieństwa do procesu produkcji aluminiowej puszki z piwa. Ostatnim etapem procesu twórczego jest stworzenie modelu, który nadaje realne, spójne i uporządkowane kształty wcześniejszym, nieuporządkowanym i pełnym sprzeczności koncepcjom. Dobrym przykładem takiego modelu jest określenia kula odnoszące się do samochodu Honda City. W praktyce trudno oczywiście odróżnić, co jest metaforą, analogią lub modelem. Jednakże widać tu wyraźnie cykl, w jakim firmy tworzą nową wiedzę: najpierw zestawiają sprzeczne pojęcia za pomocą metafor, później łączą je za pomocą analogii i krystalizują wypracowane rozwiązanie w postaci modelu, łatwego do przekazywania w obrębie firmy [Nonaka 2008, s ]. Inne ciekawe badania przeprowadzili M. Mayfield i J. Mayfield nad wpływem motywacyjnego języka (z ang. motivating language) wykorzystywanego przez przełożonych w komunikacji z podwładnymi na ich innowacyjność. Teoria języka motywacyjnego została opracowana przez Sullivana.\n13 Komunikacja a innowacyjność 187 Według tej teorii wypowiedzi liderów zawierają trzy charakterystyczne elementy wpływające na siebie nawzajem: wskazywanie kierunku, empatię, język bogaty w pojęcia typowe dla danego środowiska pracy. Wskazywanie kierunku służy przekazywaniu podwładnemu jego celów, obowiązków i powinności. Empatia wzmacnia więzi przełożonego z podwładnym i tworzy relacje wykraczające poza proces wymiany pracy za wynagrodzenie. Język pełen żargonu zawodowego jest nośnikiem norm kultury organizacyjnej, oczekiwań wobec pracownika, a przede wszystkim sprzyja identyfikacji pracownika z jego środowiskiem pracy. Jak wynika z różnych badań wykorzystanie motywacyjnego języka przez przełożonych zwiększa ich efektywność, satysfakcję z pracy i motywację. M. Mayfield i J. Mayfield przeprowadzili badania na grupie 162 studentów i skonstruowali model wpływu motywacyjnego języka stosowanego przez przełożonych na innowacyjność. Zmienna niezależna to nawzajem ze sobą powiązane składowe języka motywacyjnego (wskazywanie kierunku, empatia, język bogaty pojęcia typowe dla danego środowiska pracy) a zmienna zależna to innowacje pracowników mierzone za pomocą ankiety. Jak wynika z badań przeprowadzonych przez M. Mayfield i J. Mayfield wzrost użycia języka motywacyjnego o 10% wpływa na zwiększenie innowacyjności podwładnych o 2,7% [Mayfield, Mayfield 2004, s ]. Oprócz języka, który kształtuje myślenie innowacyjne można wykorzystać również metody tworzenia nowych pomysłów. Metody generowania pomysłów W literaturze istnieje bardzo wiele metod służących do generowania pomysłów. Można tu wymienić: burzę mózgów, elektroniczną burzę mózgów, metodę synektyczną, metodę niekompetencji, metodę teratologiczną, metodę wykorzystania błędów, metodę dobrych przykładów, metodę fenomenologiczną, metodę morfologiczną, metodę delficką [Martyniak 1997, s. 39], koła jakości [Potocki 2008, s ]. Co raz częściej poważnym wyzwaniem stają się różnice kulturowe i językowe w międzynarodowych korporacjach. Podobnie często powstają problemy z aplikacją metod pracy zespołowej powstałych w Japonii na gruncie firm amerykańskich, czy europejskich. Typowym przykładem takiej metody są, koła jakości. Zatem warto zgłębić teorię tej jednej z najbardziej znanych i wciąż niedocenianych metod komunikacji zespołowej. Po drugiej wojnie światowej Japonia przyjęła strategię ekspansji eksportowej, co było związane z koniecznością ciągłego obniżania kosztów produkcji i walką z etykietą kraju produkującego dużo tanich produktów o niskiej jakości. W latach pięćdziesiątych rozpoczęły się szkolenia wśród\n14 188 Rozdział VIII pracowników w zakresie kontroli jakości. Według danych JUSE (Japan Union of Scientists and Engineers) w 1962 roku działały 23 koła jakości, w 1975 około 72 tysiące a w 1990 roku około 414 tysięcy [Watanabe 1991, s. 61, 65]. Zaś pod koniec lat siedemdziesiątych na całym świecie istniało około milion kół jakości. Za twórcę kół jakości uważa się profesora Uniwersytetu w Tokiu Kaoru Ishikawę, który zdefiniował je, jako małe grupy pracowników, z tego samego miejsca pracy, które spotykają się regularnie i dobrowolnie, by zajmować się kontrolą jakości i wspierać rozwój własny i całej grupy [Goulden 1995, s. 15]. Do podstawowych założeń tej metody zalicza się [Potocki 2008, s , 117]: Przyjęcie, że każdy z uczestników procesu wytwórczego ma wpływ na jakość produktów. Należy dokształcać pracowników dozoru technicznego w zakresie kontroli jakości. Pracownicy dozoru technicznego powinni zachęcać pracowników wykonawczych do tworzenia grup zajmujących się wykrywaniem błędów w pracy i wyszukiwaniem usprawnień. Udział pracowników w kołach jakości jest dobrowolny, Inicjatywa pracowników jest popierana przez przełożonych. Należy dać możliwość uczestniczenia w kołach jakości wszystkim pracownikom przedsiębiorstwa. Uczestnicy koła jakości powinni wywodzić się z jednej komórki organizacyjnej, chyba że specyfika problemu wykracza poza zakres funkcjonowania tej komórki. Optymalna ilość osób powinna wynosić od 3 do 10. Zebrania członków koła organizowane są raz dwa razy w tygodniu, ewentualnie raz na dwa tygodnie i trwają jedną do dwóch godzin. Zebrania mogą być organizowane w regulaminowym czasie pracy lub w nadgodzinach (ewentualnie w dni wolne od pracy), jednakże zawsze uczestnictwo w takich spotkaniach musi być wynagradzane jak za normalną pracę. Kierownicy są zapraszani na zebrania kół jakości jeśli ich członkowie uznają to za niezbędne. Należy dążyć do tego by każdy członek zespołu wniósł do niego uwagi, pomysły, sugestie i jednocześnie unikać dyskusji prowadzących do konfliktu. Zgłoszone uwagi powinny być zapisane i udostępnione wszystkim pracownikom koła. Sprawne działanie kół jakości związane jest z wykorzystaniem innych metod zarządzania, jak burza mózgów, czy metoda ABC, dlatego wymagało\n15 Komunikacja a innowacyjność 189 opracowania metodyki, obejmującej następujące etapy postępowania [op. cit., s. 116, 118, 119]: 1. Przygotowawczy obejmujący akcję informacyjną przedstawiającą istotę, cele i zasady tworzenia kół jakości oraz budowę struktury kół jakości, czyli powołanie grupy sterującej pracą kół jakości i powołującej przewodniczących oraz pełnomocników kół jakości. 2. Kolejny etap obejmuje szkolenia kierowników kół jakości, którymi zostają pracownicy najniższego szczebla zarządzania, którzy w miarę rozwoju kół są zastępowani przez moderatorów wybieranych przez członków załogi. W planie szkolenia moderatorów powinny znaleźć się szkolenia z zakresu motywacji, rozwiązywania konfliktów, technik heurystycznych, czy stosowania pomocy audiowizualnych. 3. Powołanie kół jakości. Ten etap przebiega do momentu, gdy kierownictwo uzna, że koła jakości mogą funkcjonować samodzielnie. 4. Praca kół jakości. Najpierw odbywa się zbieranie problemów, jakimi mają zająć się koła jakości, następnie tworzona jest ich hierarchia, która określa jakie problemy mają być rozwiązane w pierwszej kolejności. W dalszej kolejności pracownicy koła jakości przystępują do rozwiązania problemu wykorzystując przy tym posiadaną wiedzę i techniki heurystyczne. Proponowane rozwiązania są następnie prezentowane kierownictwu np. w formie projektu do zrealizowania. Kierownictwo może projekt przyjąć lub odrzucić, ale w takim przypadku powinno podać na piśmie uzasadnienie takiej decyzji. Dane pochodzące od kierownictwa i dane zewnętrzne są podstawą do analizy problemów przez koła jakości i w ten sposób praca kół jakości przybiera charakter cykliczny. Stąd też nie przewiduje się momentu zakończenia ich pracy. Wśród korzyści ze stosowania kół jakości można wymienić: rozwój zasobów ludzkich, zwiększenie wykorzystania majątku, redukcję poziomu zapasów, zmniejszenie kosztów napraw gwarancyjnych i ponownego wykonywania zadań w organizacji, zmniejszenie ogólnych kosztów produkcji [Singh, Bhardwaj, Sazhdeva 2009, s. 67]. Mimo wielu korzyści, jakie przynosi ta metoda jej podstawowym mankamentem jest trudność we wdrażaniu i ciągłym funkcjonowaniu kół jakości. Bowiem takie korzyści jak rozwój zasobów ludzkich czy obniżenie kosztów osiągane są dopiero w długim okresie czasu. Ciekawe badania w zakresie funkcjonowania kół jakości przeprowadzono w Stanach Zjedno-\n16 190 Rozdział VIII czonych na grupie 316 pracowników, uczestniczących w 53 kołach jakości na przestrzeni trzech lat. W badaniu wyróżniono aktywne i nieaktywne koła jakości. Przede wszystkim w aktywnych kołach jakości kierownik inicjujący pracę pytał uczestników czy chcą w nich uczestniczyć do momentu jak ostatni pracownik będzie chciał w nich uczestniczyć. Ponad to koło jakości było nieaktywne, gdy otoczenie menedżerów nie wyrażało chęci udzielenia pomocy w rozwiązywaniu problemów podjętych w ramach dyskusji koła jakości. Z pośród 53 kół jakości 17 było nieaktywnych i nie przetrwało 3 lat. Zwykle największa liczba uczestników kół jakości (zarówno tych aktywnych jak i nieaktywnych) przypadała na pierwsze trzy miesiące działania. Przetrwanie koła jakości w dużym stopniu zależy od korzyści jakie osiągają jego członkowie. Im bardziej metoda ta sprzyjała rozwiązaniu problemów pojawiających się bezpośrednio w ich zadaniach i powiększała ich kwalifikacje tym większe było ich zaangażowanie. Dużym zagrożeniem dla przetrwania koła jakości jest obniżenie liczby jego członków, gdyż pozostali uczestnicy mogą uznać, że problemy jakimi się dotychczas zajmowali były mało istotne lub niemożliwe do rozwiązania [Li-Ping Tang, Smith, Tollinson, Whiteside 1996, s ]. Metoda burzy mózgów jest jedną z pierwszych technik służących poszukiwaniu pomysłów. Została stworzona w 1938 roku przez A.F. Osborn a. Zakładał on, że każdy człowiek jest zdolny do działania twórczego tylko należy usunąć bariery stojące na drodze do osiągnięcia stanu psychicznego umożliwiającego generowanie dużej liczby pomysłów. Metoda burzy mózgów składa się z trzech faz: przygotowania pomieszczenia do przeprowadzenia burzy mózgów (zapewnienia komfortu, odizolowania od hałasu), przygotowania uczestników do przeprowadzenia burzy mózgów (podział na grupy, wybór przewodniczącego i sekretarza, przypomnienie zasad burzy mózgów), podania tematu burzy mózgów. Drugi etap to sesja twórczości polegająca na intensywnej pracy nad problemem przy zachowaniu dwóch fundamentalnych zasad: zakazu krytykowania i zgłaszania dużej ilości pomysłów. Trzeci etap to sesja oceny pomysłów, w której eksperci danej dziedziny dokonują wyboru najlepszego pomysłu [Piech 2003, s ]. W wersji elektronicznej tej metody można wykorzystać sieć komputerów. Wtedy problem pojawia się na ekranie każdego z nich i każdy uczestnik dopisuje do niego swoje komentarze. Taką treść po zaakceptowaniu swoich komentarzy wysyła kolejnemu uczestnikowi sesji. Czynność taka jest powtarzana do momentu, gdy przewodniczący uzna że należy zakończyć sesję. Zaletą tej odmiany burzy mózgów jest duża liczba pomysłów przy zachowaniu równości statutu jej uczestników (inaczej mówiąc statut poszczególnych uczestników takiej sesji nie ulega wzmocnieniu) [Szwiec 2008, s. 33].\n17 Komunikacja a innowacyjność 191 Metoda morfologiczna polega na zestawieniu wymiarów danego obiektu i ich atrybutów co daje możliwość opracowania tzw. iloczynów morfologicznych. Stanowią one propozycje nowych rozwiązań, które można ocenić pod kątem realności, racjonalności i nowości. Ze względu na dużą ilość możliwych kombinacji (nawet kilkadziesiąt tysięcy) w czym tak naprawdę upatruje się źródło nowych pomysłów warto wykorzystać programy komputerowe ułatwiające ich selekcje [Ujwary-Gil 2006, s. 25]. Metoda delficka, której nazwa pochodzi od starożytnych Delf polega na zbieraniu opinii ekspertów dotyczącej ich oczekiwań co do przyszłości. Jest to metoda ankietowa, oparta na pytaniach zamkniętych wymagających konkretnych odpowiedzi. Eksperci pracują niezależnie. Następnie ich opinie są zbierane i analizowane pod kątem zgodności. Proces ten powtarza się kilka razy. Metoda ta ma dwie odmiany: QUEST (Quick Environmental Scanning Technique) i ławy ekspertów. Pierwsza odmiana składa się z czterech faz: jednodniowej, intensywnej pracy zespołu w celu oceny tendencji w branży w której działa przedsiębiorstwo, intensywnej dyskusji zespołu (po kilku dniach przerwy) w celu opracowania raportu określającego szanse i zagrożenia w branży, korekcie raportu i identyfikacji możliwych opcji strategicznych organizacji, wyboru priorytetowej opcji strategicznej. W odmianie ławy ekspertów cały zarząd organizacji pracuje zespołowo z wykorzystaniem burzy mózgów dla opracowania możliwych scenariuszy rozwoju organizacji [Kafel 2000, s ]. W metodzie synektycznej stosuje się szereg analogii w celu oderwania problemu od rutynowych sposobów myślenia. Często stosuje się porównania do organizmów żywych, symboli czy obiektów istniejących w ludzkiej wyobraźni. W metodzie niekompetencji wykorzystuje się pomysły i pytania zadawane przez laików dla spojrzenia na problem z innej perspektywy. Jeszcze bardziej radykalna jest metoda wykorzystania błędów w której odchodzi się od podejścia usprawniającego, dążąc do pogorszenia działania danego obiektu a rozwiązania uzyskując jako produkty uboczne. Podobnie postępuje się w metodzie teratologicznej sprowadzając obiekt rozważań do wymiarów ekstremalnych i uzyskując w ten sposób właściwe rozwiązanie. Inne podejście wykorzystane jest w metodzie dobrych przykładów, polegającej na przeprowadzeniu serii niesformalizowanych symulacji i określeniu nowych zasad funkcjonowania jakiegoś systemu. Podobnie postępuje się w metodzie fenomenologicznej badając dany obiekt przy wykorzystaniu wiedzy z dziedzin nie związanych bezpośrednio z problemem, który go dotyczy [Martyniak 1997, s ]. Z. Martyniak dzielił metody inwentyczne według takich kryteriów jak główna zasada postępowania, podmiot metody, czy rola jaką pełni dana metoda w procesie rozwiązywania problemów [op. cit., s ]. Podział ten\n18 192 Rozdział VIII można rozszerzyć na metody służące zbieraniu problemów, ich klasyfikacji i zmianie sposobu myślenia, co przedstawia tabela 1. Tabela 1. Klasyfikacja metod komunikacji ukierunkowanych na twórcze rozwiązywanie problemów Jednostka lub zespół Zbieranie problemów Tematy tabu Charakter analityczny Charakter skojarzeniowy Charakter wycinkowy Charakter całościowy Tylko zespół Uczestnikkartapropozycja Uczestnikkartapropozycja Tematy tabu Porządkowanie problemów Zapisywanie, grupowanie tematów głosowanie Zapisywanie, grupowanie tematów, głosowanie Zmiana sposobu myślenia Lista pytań, analiza słowa, metaforaanalogiamodel, Myślenie systemowe Lista pytań, myślenie systemowe, analiza słowa - - Metaforaanalogiamodel Uczestnikkartapropozycja Tematy tabu Zapisywanie, grupowanie tematów, głosowanie Lista pytań, analiza słowa, metaforaanalogiamodel - - Myślenie systemowe Generowanie pomysłów Burza mózgów, metoda niekompetencji, metoda teratologiczna, metoda wykorzystania błędów, metoda fenomenologiczna, metoda morfologiczna Metoda synektyczna, delficka, wspólnoty praktyków, koła jakości Metoda dobrowolnych ograniczeń, metoda fenomenologiczna, metoda morfologiczna, koła jakości, wspólnoty praktyków Burza mózgów, metoda synek tyczna, metoda niekompetencji, metoda teratologiczna, metoda wykorzystania błędów, delficka Metoda niekompetencji, metoda teratologiczna, metoda metoda fenomenologiczna Burza mózgów, metoda synektyczna, delficka, wspólnoty praktyków, koła jakości Źródło: Opracowanie na podstawie [Martyniak 1997, s ], [Senge i in. 2002, s ], [Łasiński 2007, s ], [Nonaka 2008, s ]. Praca twórcza często wspierana jest przez technologie informacyjnokomunikacyjne.\n19 Komunikacja a innowacyjność 193 Metody komunikacji ukierunkowane na wykorzystanie technologii informatycznej Obecnie jedną z najszybciej rozwijających się metod komunikacji zespołowej, ukierunkowaną na wykorzystanie technologii informatycznej są zespoły wirtualne. Opierają się one głównie na wykorzystaniu telepracy, gdzie pracownicy, wykorzystując Internet, komputer, technologię group/ team ware wykonują pracę zdalną. Telepraca może zarówno obejmować osoby wykonujące pracę w domu jak i zatrudnionych w filiach przedsiębiorstwa rozproszonych w różnych częściach świata. Zespoły wirtualne pozwalają ograniczyć koszty związane z podróżami służbowymi i umożliwiają złączenie pracy ludzi w różnych częściach świata i strefach czasowych nad tym samym problemem. Stąd istotnym zagadnieniem jest efektywność zespołu wirtualnego. Szczególnym przypadkiem jest zespół zajmujący się opracowaniem nowego produktu. Podstawowymi miernikami efektywności takiego zespołu są kreatywność, innowacyjność i szybkość. Ważne jest bowiem nie tylko to by stworzyć produkt oryginalny i wykorzystywać zaawansowaną technologię, ale również zapewnić szybkie wprowadzenie nowego produktu na rynek. Model efektywności zespołu wirtualnego zajmującego się opracowaniem nowych produktów przedstawia rys. 4. Perspektywa komunikacji: natura częstość Perspektywa marketingu relacyjnego: zaufanie wewnątrz zespołu zaangażowanie Perspektywa zarządzania wiedzą: zdobywanie wiedzy integracja wiedzy Czynnik interpersonalny: integracja społeczna komunikatywność Klimat zespołu wirtualnego: jakość decyzji szybkość decyzji Kryteria efektywności: kreatywność innowacyjność szybkość Rys. 4. Model czynników efektywności zespołu wirtualnego Źródło: [Badrinarayanan, Arnett 2008, s ]. Bezpośrednim czynnikiem kształtującym efektywność zespołu wirtualnego są jakość i szybkość decyzji. Jakość decyzji jest tutaj rozumiana, jako poczucie użyteczności i słuszności podzielane przez członków zespołu. Szybkość decyzji oznacza czas, w którym pracownicy pracują nad rozwiązaniem problemu. Klimat zespołu wirtualnego tworzony jest przez czynniki związane z relacjami międzyludzkimi, zarządzaniem wiedzą i relacjami in-\n20 194 Rozdział VIII terpersonalnymi. Z punktu widzenia marketingu relacyjnego innowacyjny klimat tworzą zaufanie wewnątrz zespołu i zaangażowanie w relacje. Utrzymywanie wzajemnych relacji w grupie związane jest z potrzebą ich podtrzymywania odczuwaną przez członków zespołu projektowego, która wyzwala dodatkowe zaangażowanie i chęć udowodnienia swojej wartości dla innych członków zespołu, co w końcu prowadzi do większej ilości zgłaszanych pomysłów. Z kolei zaufanie występuje, gdy każdy członek zespołu wierzy w solidność i integralność innego członka zespołu. Zaufanie umożliwia członkom zespołu wirtualnego wykonanie przypisanych zadań. Przekonanie o tym, że inny członek zespołu wykona przydzieloną mu część pracy na odpowiednim poziomie jakości, stanowi podstawę działania zespołu wirtualnego. Jest to szczególnie ważne z tego względu, że uczestnicy zespołów wirtualnych nie mogą się często nawzajem kontrolować. Zaufanie jest tutaj substytutem codziennych spotkań twarzą w twarz, ale i biurokratycznych mechanizmów kontroli. Cechą wyróżniającą zespoły wirtualne jest zróżnicowanie wiedzy jaką posiadają ich członkowie, dlatego podstawą sukcesu takiego zespołu jest jej integracja i twórcza synteza na poziomie grupy. Przy czym ze względu na wykorzystanie elektronicznych form komunikacji członkowie zespołów wirtualnych są bardziej skłonni do przekazywania wiedzy jawnej niż wiedzy ukrytej. W zespołach wirtualnych stosunkowo rzadko wykorzystuje się demonstrację, jako sposób przekazywania wiedzy. W zasadzie każda wiedza ukryta musi zostać zwerbalizowana. Wiąże się to z brakiem kontaktu twarzą w twarz. Konieczność werbalizacji wiedzy jest z jednej strony utrudnieniem, ale z drugiej strony sprzyja jej zapisywaniu i gromadzeniu. Ponadto mniejsza presja ze strony grupy na szybką realizację zadań sprzyja większemu zainteresowaniu przekazywanymi informacjami. Komunikacja w zespołach wirtualnych jest pozbawiona gestów, analizy postawy ciała, uniemożliwia nawiązanie kontaktu wzrokowego. Stąd może być trudniejsza niż w tradycyjnym zespole. Dlatego tak ważne jest podtrzymanie komunikatywności, wyrażającej się w utrzymaniu bliskich relacji, częstych konsultacjach i działaniach koordynujących pracę członków zespołu. Niektóre badania wykazują nawet, że zespoły wirtualne mogą stworzyć lepsze kanały komunikacji niż tradycyjne zespoły. Ponadto mają one mniej formalny charakter i mogą wykorzystywać media elektroniczne do nawiązywania kontaktów twarzą w twarz, co ma istotne znaczenie w procesie socjalizacji nowego pracownika. Zaufanie, zaangażowanie, przekazywanie wiedzy i kształtowanie relacji interpersonalnych w zespole wirtualnym zależy od specyfiki komunikacji i jej częstości. Komunikacja elektroniczna zmniejsza bariery między pracownikami oddalonymi od siebie, charakteryzuje się większą jakością\nKomunikacja i innowacyjność w gospodarce opartej na wiedzy\nmgr Paweł Łukasik Katedra Zachowań Organizacyjnych, Wydział Zarządzania, Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie Komunikacja i innowacyjność w gospodarce opartej na wiedzy WPROWADZENIE Spośród czynników zewnętrznych


Glen Moray Classic / Peated / 40% / 0,7 l - Region Speyside - Szkocka Whisky Single Malt | whisky sklep SingleMalt.pl\nIntensywna i subtelnie dymna wersja Glen Moray. Pije się ją niezwykle łatwo, przez co stanowi świetną whisky wprowadzającą do torfowego świata. Starzenie w beczkach po bourbonie dodaje jej również pikanterii.\nZłożony aromat można podzielić na trzy warstwy: dymu torfowego z wanilią, pikantnego rabarbaru oraz skóry. W pierwszym momencie kubki smakowe uderza wibrujący torf. Po chwili nadchodzi jednak delikatna nuta przypraw z kremową wanilią. Słodki, a zarazem pikantny finisz zostaje na długo na podniebieniu.\nGlen Moray to klasyczny reprezentant regionu Speyside. Wszystkie edycje Glen Moray charakteryzują się łagodnym smakiem o charakterystycznym owocowo-kwiatowym aromacie z wyczuwalną jęczmienną nutą. Zakład Glen Moray posiada nowoczesne Visitor Center, które od 2004 roku znajduje się na szlaku whisky otwartego dla zwiedzających – „The Malt Whisky Trail”. Warto odwiedzić tą gorzelnię również za jej malownicze położenie nad brzegiem rzeki Lossie w pobliżu wzgórza Gallow Hill.\nCzekoladowy, Drewno, Korzenny, Suszony owoc, Waniliowy\nbeczki z amerykańskiego dębu\nUWAGA: Zdjęcia przedstawiają poprzednie wydanieEdycja destylowan...\nWyróżniająca się edycja bez deklaracji wieku na etykiecie z destyl...\nUWAGA: Zdjęcia przedstawiają poprzednie wydanie.Edycja destylowa...


OS 18: Neuville dachował, Kubica z awarią – Rajdy24.pl\nOS 18: Neuville dachował, Kubica z awarią\nDodano 5 lipca 2015, 10:03\nRuszył niedzielny etap LOTOS 72. Rajdu Polski, składający się tylko z dwóch przejazdów próby Baranowo (14,60km). Jako pierwszy na trasę wyjechał wracający w Rally2 Elfyn Evans; Robert Kubica wystartował ósmy w kolejności, jako czternasty Sébastien Ogier, lider rajdu. I to właśnie on, pilotowany przez Juliena Ingrassię, wygrał próbę (Volkswagen Polo R WRC). – Wiem, że mam do zrobienia robotę, jak zwykle. Na odcinku po prostu cisnęliśmy, zobaczymy co będzie na power stage.\nDrugi czas wykręcili Andreas Mikkelsen i Ola Fløene (+2,5s, Volkswagen Polo R WRC). – To był czysty przejazd, oczywiście można było cisnąć na limicie w niektórych miejscach. Blisko ideału. 4,8s stracili Jari-Matti Latvala i Miikka Anttila (Volkswagen Polo R WRC), walczący o powrót na podium. – Cisnąłem naprawdę mocno. Było wiele miejsc, w których popełniałem błędy. Czasami to się zdarza. Pierwsze sześć kilometrów poszło bardzo dobrze, później może byłem trochę zbyt agresywny.\nOtt Tänak i Raigo Molder dojechali na czwartym miejscu (+5,3s, Ford Fiesta RS WRC). – To wystarczy. Zrobiłem trochę poprawek w notatkach, będę szybszy na drugim przejeździe. Cokolwiek się stanie mieliśmy bardzo dobry rajd, pokazał naszą konkurencyjność. Hayden Paddon i John Kennard uplasowali się na piątym miejscu (+10,4s, Hyundai i20 WRC). – Nie mam żadnej presji. Pojechaliśmy czysto i bez stresu.\nSzósty był Kris Meeke i Paul Nagle (+12,0s, Citroën DS3 WRC). – Dużo czyszczenia na odcinku. Będzie tylko szybciej i szybciej. Na siódmym miejscu do mety dotarł Mads Østberg i Jonas Andersson (+15,0s, Citroën DS3 WRC). – Było całkiem w porządku. Musimy zobaczyć. Feeling nie jest zły. Nic specjalnego. 16,6s stracili Elfyn Evans i Daniel Barritt (Ford Fiesta RS WRC). – Niezbyt dobrze, dużo luźnego, miękkiego szutru na początku. Czułem jakby to przejęło moją władzę nad samochodem.\nRobert Kubica i Maciej Szczepaniak (+17,6s, Ford Fiesta RS WRC) mają problemy techniczne z samochodem. Jak powiedział na mecie kierowca, awaria dotyczy tylnego dyferencjału i hamulca ręcznego. Polacy tracą jednak tylko 9,6s do szóstego miejsca – na odcinku dachowali Thierry Neuville i Nicolas Gilsoul (+22,1s, Hyundai i20 WRC), dojeżdżając do mety rozbitym samochodem. – Przyciąłem i coś wyrzuciło mnie z linii. OK, straciliśmy trochę czasu, ale mieliśmy dużo szczęścia.\nOgier ma 8,1s przewagi nad Mikkelsenem. Trzeci Tänak traci 22,9s, tylko 1,1s za nim Latvala. Paddon ma 1:06,1s do liderów, Neuville 1:37,2s – Kubica tylko 9,6s za nim, Meeke 5,4s za Polakiem.\nParece que el i20 #WRC de Neuville no está muy dañado #RallyPoland vía @rajdpolski pic.twitter.com/VmZX2geSKH\n— Media Racing (@Media_Racing) July 5, 2015\nThierry Neuville ha volcado en una zona lenta de la SS18 y podrá continuar sin grandes problemas #RallyPoland #WRC pic.twitter.com/156zWP3r68\n— RallyCentrum (@RallyCentrum) July 5, 2015


Wtorek i środa - kwalifikacje do naszej ligi F1 2019 - Powrót Roberta Kubicy do F1\nWtorek i środa – kwalifikacje do naszej ligi F1 2019\nWe wtorek i środę 16 i 17 lipca odbędą się kwalifikacje do naszej ligi w F1 2019. Zmieniona zostanie nieco ich formuła.\nZaproszenia do ligi rozsyłane są poprzez platformę Steam. Wiem, że trwa to powoli, ale mam nadzieję, że do końca poniedziałku wszyscy je dostaną. Zmieniamy nieco format kwalifikacji, które ostatecznie będą polegały na zrobieniu próby czasowej na torze Silverstone (warunki sucho). Po jej zakończeniu i wyświetleniu wyniku, należy zrobić screen (F12) i przesłać go za pomocą platformy Steam w odpowiedzi na zaproszenie.\nNa podstawie przesłanych screenów ustalone zostaną składy 3 grup – w zależności od używanych asyst. Wybierzcie swoją grupę i dostosujcie swoje ustawienia do poniższych wymogów:\nGrupa 1: Bez jakichkolwiek asyst (również linii), skrzynia manualna\nGrupa 2: Dozwolone maksymalnie: Trakcja Średnia, ABS, Linia wyścigowa: zakręty. Skrzynia jest tu dowolna – można jechać na manualu lub automacie.\nGrupa 3: Maksymalnie: trakcja Pełna, ABS, Linia wyścigowa: zakręty lub cały tor. Skrzynia biegów automatyczna.\nZdaję sobie sprawę, że nie wszystko przebiega gładko, ale mam nadzieję, że uda nam się przeprowadzić sprawnie kwalifikacje i liga wystartuje bez większych przeszkód.\nPierwsza liga będzie pilotażową, dlatego rozegramy ją na dystansie 8 wyścigów, które z założenia mają odbywać się co tydzień – od połowy lipca do połowy sierpnia. Z racji tego, że liga będzie odbywać się w wakacje, do klasyfikacji generalnej na koniec sezonu liczonych będzie 6 najlepszych rund każdego zawodnika. Nie będziecie dzięki temu musieli odwoływać urlopu by zagrać w lidze\nPierwsza liga rozgrywana będzie na komputery, potem – około września – wprowadzimy również ligę na Xbox. Podzielona zostanie na 2 kategorie – dla amatorów z asystami oraz dla średnio-zaawansowanych – bez asyst luz ograniczonymi asystami. W każdej z nich będzie limit 20 graczy. Jeżeli zgłoszeń będzie więcej, wówczas zrobimy kwalifikacje na torze Monza w suchych warunkach i wyłonimy uczestników lig oraz kierowców rezerwowych.\nPostawiliśmy na klasyczne tory, dlatego ścigać będziemy się w grand prix Australii, Kanady, Wielkiej Brytanii, Węgier, Belgii, Włoch, Japonii i Brazylii. Jeździć będziemy prawdopodobnie na 50% dystansu wyścigowego.\nLiga jest organizowana wspólnie z RSL – rFactor Strategy League.