Szalone fantazje [Andrea Laurence] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00378 007484 20638700 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-276-2481-9 Data wydania: 2016-12-02\nAndrea Laurence Szalone fantazje Tłumaczenie: Katarzyna Ciążyńska\nPROLOG – Przepraszam – Briana Harper przerwała przyjaciółce i partnerce biznesowej w środku ich cotygodniowego spotkania. – Powiedziałaś, że organizujemy ślub Missy Kline i Iana Lawsona? Tej Missy Kline i tego Iana Lawsona? Natalie, szefowa biura, podniosła wzrok znad tabletu, ściągając brwi z lekką irytacją. – Tak – odparła z westchnieniem. – Co w tym wielkiego? Organizujemy mnóstwo ślubów celebrytów. Bree potrząsnęła głową. – Po prostu się zdziwiłam, to wszystko. To nie było wszystko, ale nie zamierzała zdradzać tego przyjaciółkom. Jedną z najważniejszych zasad firmy From This Moment był profesjonalizm. Należało zachowywać się profesjonalnie wtedy, gdy osoba niosąca obrączki potknie się o tort weselny lub gdy jakiś gość poda powód, dla którego młodzi nie powinni się pobrać, a zwłaszcza gdy pan młody był twoim narzeczonym. A zatem Bree milczała. – Nawet w kolorowych gazetach przy kasach w supermarkecie o niczym innym nie piszą tylko o nich – dodała Gretchen. – Nie wiem, jak mogłaś to przeoczyć. Najwyraźniej Missy jest w ciąży. – Chyba ostatnio zbyt często kupowałam jedzenie na wynos – mruknęła Bree. Więc obnosząca się z gołym brzuchem królowa popu oczekuje dziecka Iana. Z jakiegoś powodu Bree poczuła się urażona. Jak mogła nie zauważyć takiej wiadomości? Natalie przerzuciła ciemnobrązowe włosy na plecy i dalej prowadziła spotkanie. Kiedy Natalie skupiała się na pracy, nie było miejsca na nic innego. W każdy poniedziałek cztery współwłaścicielki From This Moment zbierały się, by omówić bieżące kwestie związane z nowymi klientami, a także podsumować wesele z minionego weekendu. Firma zajmowała się organizacją ślubów wybrednych panien z Nashville. Wszyscy, którzy cokolwiek w tym mieście znaczyli, korzystali z ich pomocy. W ciągu zaledwie sześciu lat przyjaciółki z college’u – Natalie, Amelia, Gretchen i Bree – stały się członkami biznesowej elity Nashville. Tworzyły zgrany zespół. Jeśli same nie były w stanie czegoś zrobić, znały odpowiednią osobę, którą mogły zatrudnić. Spełniały wszystkie życzenia młodych par, temu między innymi zawdzięczały swoją reputację. A także temu, że zapewniały absolutną dyskrecję. Natalie miała rację, mówiąc, że organizowały już śluby celebrytów. Missy Kline była kolejną gwiazdą na liście ich sławnych klientów. Bree jednak bardziej zainteresowała się przyszłym mężem Missy, producentem muzycznym i właścicielem SpinTrax Records, Ianem Lawsonem. Dawno temu Ian był dla niej całym światem. Poznali się na pierwszym roku Belmont University w Nashville i przez ponad rok byli nierozłączni. On był muzykiem, który grywał w barach; nosił długie włosy, miał melancholijne spojrzenie i czarujący uśmiech. Kiedy grał na gitarze i śpiewał, świat wydawał się wspaniały. Potem przestał grać i wszystko się popsuło. – Bree? Gwałtownie uniosła głowę. Przyjaciółki jej się przypatrywały. Najwyraźniej coś jej umknęło. – Tak? – Pytałam – powtórzyła Natalie – czy będziesz mogła w ten czwartek zrobić portrety narzeczonych i zdążysz jednocześnie na próbny obiad wesela Connerów w piątek? Bree zmarszczyła czoło. – Czemu nie miałabym zdążyć? Zdjęcia narzeczonych zajmują dwie godziny. – Panna młoda chce zrobić sesję w domu pana młodego w Gatlinburgu – wyjaśniła Amelia. – W porządku. – No to dobrze. – Natalie coś zanotowała. – Dam ci adres tego domu, postaraj się tam być koło południa. Kiedy Natalie zapisała coś w tablecie, to tak jakby napisała to własną krwią. Nie można było się z tego wycofać. W końcu Bree stanie twarzą w twarz z mężczyzną, który przez minione dziewięć lat nawiedzał jej myśli i sny. I z jego nową narzeczoną.\nROZDZIAŁ PIERWSZY – Niedobrze. Opony cadillaca pośliznęły się na zamarzniętej kałuży. Ian wrócił na pas, oddalając się od rowu na poboczu. Z całej siły ściskał pokrytą skórą kierownicę, w duchu dziękując asystentce, że dopilnowała, by wyjechał wcześnie. Gdyby wyruszył trochę później, mógłby nie dotrzeć na miejsce. Padał tak gęsty śnieg, że trudno było cokolwiek dojrzeć, na poboczu tworzyły się zaspy. Kiedy jechał autostradą z Nashville do Gatlinburga, deszcz zamienił się w śnieg z deszczem, a w końcu na drodze zrobiła się z tego lodowa breja. Teraz, w samym sercu Smoky Mountains, był tylko śnieg. U stóp wzgórza Ian zmienił bieg i dodając gazu, ostrożnie wjechał pod górę, a następnie na podjazd przed swoim domem, po czym zaparkował w garażu. Wziął torbę z siedzenia pasażera i wysiadł. Podszedłszy do drzwi prowadzących do domu, nacisnął przycisk i patrzył na padający śnieg, aż brama garażowa się zamknęła. Należało to przewidzieć. To kolejny pech z całej serii, która nękała go od miesięcy. Wiedział, że nie powinien tak postrzegać tych zdarzeń, mimo to czuł się jak w pułapce. Nigdy nie przyjeżdżał w góry w styczniu ani w lutym. O tej porze roku pogoda jest zbyt nieprzewidywalna. Mieszkanie na szczycie góry to luksus, widok jest niewiarygodnie piękny, ale można się tym cieszyć pod warunkiem, że się tam dotrze. Nie byłoby go tu teraz, gdyby Missy nie uparła się przy sesji zdjęciowej w jego górskim domu. Wbrew rozsądkowi się na to zgodził. Postawił bagaż na granitowym blacie i wyjrzał przez okno na dolinę. Nic tylko morze bieli. Jeśli nadal będzie tak padać, kilka centymetrów śniegu szybko zamieni się w trzydzieści kilka centymetrów. „Nie przewiduje się dużych opadów śniegu”. Prychnął, przypominając sobie słowa prezentera pogody z minionego dnia. Missy jechała z Atlanty, może na południu pogoda była lepsza. Założyłby się jednak, że małym jaguarem Missy nie wjedzie na górę. A fotograf… Nie miał pojęcia, jakim samochodem ten ktoś przyjedzie. Burza śnieżna pewnie wszystkich zaskoczyła. Dzięki Bogu dom był dobrze zaopatrzony. Ian sprawdził zawartość szafek i lodówki. W razie konieczności starczy im tego na kilka dni. Domem opiekowało się małżeństwo, które mieszkało u stóp wzgórza. Przed wyjazdem w góry Ian przekazywał Rickowi i Patty listę zakupów, a oni dostarczali mu je do domu. Czasami Patty robiła mu jakąś niespodziankę. Tego dnia była to butelka szampana chłodząca się w lodówce i dwa kieliszki, które stały na blacie obok wazonu ze świeżymi kwiatami. Żadnej z tych rzeczy nie było na liście, w ten sposób Patty składała Ianowi i jego narzeczonej gratulacje z okazji zaręczyn. Pewnie nie wpadła jej w oczy informacja, że Missy jest w ósmym tygodniu ciąży. Missy rozpływała się nad ich przyszłą rodziną przed każdym, kto tylko chciał jej słuchać, od dwóch milionów fanów na Facebooku po dziennikarki z tabloidów. Ian miał wrażenie, że w całych Stanach nie ma człowieka, który nie znałby najnowszych doniesień o jego życiu osobistym. Ślub zaplanowali na marzec w wybranym przez Missy miejscu. Ian nie znał szczegółów, nie angażował się w przygotowania. Powiedział sobie, i Missy, że jest zbyt zajęty pracą i dał jej wolną rękę. W końcu to jej wielki dzień. Prawdę mówiąc, wciąż starał się pogodzić ze zmianami w swoim życiu. Liczył, że da sobie radę. Chciał, by jego dziecko miało szczęśliwą rodzinę i był zdecydowany zrobić wszystko, by do tego doprowadzić. Wymagało to wysiłku obu stron. Missy nie była najłatwiejszą partnerką. Rozpieszczona, kapryśna, przywykła do ludzi, którzy zasypywali ją komplementami. Nie byli szaleńczo zakochaną parą, lecz Ian zaczynał myśleć, że miłość to tylko mit. Każde małżeństwo wymaga pracy. Ich sytuacja nie była idealna, lecz Missy ma urodzić jego dziecko, więc postanowili się pobrać. Potrzebowali takiego romantycznego weekendu. W końcu wielu mężczyzn marzyło o poślubieniu Missy Kline. Jej zmysłowy głos i ciało od kilku lat zapewniały jej miejsce na szczytach radiowych list przebojów. Była gwiazdą firmy płytowej Iana. W każdym razie do tej pory. Najnowsza płyta kiepsko się sprzedawała, ale Missy się tym nie przejmowała. W tej chwili czuła się ważna, ponieważ wychodziła za mąż i spodziewała się dziecka. Jej menedżer sprzedał już zdjęcia ze ślubu pewnemu kolorowemu magazynowi. Pracowali nad tym, by zbliżająca się ceremonia zamieniła się w wydarzenie telewizyjne. To gwałt na ich prywatności, Ianowi nie podobał się ten pomysł, ale Missy miała głowę do interesów. Nie dostaliby takiej reklamy za pieniądze. Dzień ich zaręczyn został ogłoszony, zdjęcia pierścionka zaręczynowego obiegły portale plotkarskie, a najnowsza piosenka Missy znalazła się na pierwszym miejscu listy przebojów iTunes. Jako wydawca płyt Ian nie mógł się na to skarżyć. Jako narzeczony nie był zachwycony. W ten weekend zaplanowano sesję zdjęciową, podczas której pokażą się światu jako szczęśliwa para. Kilka kolejnych dni mieli spędzić razem, starając się, by ten obraz stał się rzeczywistością. Trzaskający w kominku ogień, zapierający dech w piersi widok, gorące kakao, przytulanki pod kocem… Romantyczny teledysk, który się materializuje. Taką przynajmniej Ian miał nadzieję. W tym momencie nie mógł zagwarantować, że tak właśnie będzie. Missy mówiła, że śnieg jest romantyczny. Nie wątpił, że do tej pory zmieniła zdanie. Marszcząc czoło, podszedł do drzwi, otworzył je i wyszedł na ganek. Śnieg leżał wszędzie niczym gruby dywan. Nie było widać drogi ani cienkiej warstwy lodu, która tworzyła się pod śniegiem. Na południu śnieg rzadko był problemem, to lód sprawiał, że samochody zjeżdżały do rowu. Nagle dojrzał małego białego suva, który wyjechał zza zakrętu i kierował się w jego stronę. Jego dom był ostatni na krętej drodze, więc kiedy samochód minął najbliższego sąsiada, Ian domyślił się, że to fotograf. Jeżeli fotograf zdołał dotrzeć z Nashville, może Missy uda się dojechać z Atlanty. Drogi nie zostały jeszcze zamknięte. Suv zatrzymał się przed gankiem. Ian przywołał na twarz uśmiech, jakby został zdobywcą Oscara. Ostrożnie zszedł po kamiennych stopniach, by przywitać się z fotografem i pomóc mu wnieść do domu sprzęt. Z samochodu wysiadła kobieta w obcisłych dżinsach, golfie i kurtce. Nie był to odpowiedni strój w góry. Śnieg najwyraźniej ją zaskoczył. Nie miała grubego płaszcza, rękawiczek ani szalika, a czerwone conversy nie mogły jej zapewnić ochrony przed ślizganiem się na lodzie. Miała przynajmniej czapkę. Spod niej wystawały jasne kosmyki. Nosiła duże okulary przeciwsłoneczne, więc nie widział dokładnie jej twarzy, ale z jakiegoś powodu wydała mu się znajoma. Kobieta zatrzasnęła drzwi samochodu i zdjęła okulary. – Cześć, Ian. Twarz, głos i wspomnienia uderzyły go jak cios. To Bree. Briana Harper. Jego dziewczyna z pierwszego roku studiów, która swoim jędrnym ciałem i zamiłowaniem do przygód odwracała jego uwagę od zajęć. Ta, która w najgorszym momencie jego życia go rzuciła. – Bree? Nie miałem pojęcia, że byłaś… że jesteś… Skrzywiła się i skinęła głową. Widział, że jest jak on spięta i zakłopotana. Miał ochotę pomasować jej kark, tak jak dawniej. Ale to była tylko nostalgia. Wątpił, by to pomogło zmniejszyć napięcie w tej trudnej sytuacji. – Nie wiedziałeś, że przyjadę? – Nie… zostawiłem wszystko Missy. Nie wspominała, kim będzie fotograf. – Powinnam była coś powiedzieć – zaczęła – czy jakoś cię uprzedzić na wypadek, gdybyś nie wiedział, ale nie chciałam robić zbędnego zamieszania. Moje partnerki nie mają pojęcia o naszej znajomości. Znajomości. Dobre określenie. W końcu znali każdy centymetr swoich ciał. Kiedy pierwszy szok na widok Bree minął, Ian z zaciekawieniem przyjrzał się tak dobrze niegdyś znanym krągłościom. Było ich teraz więcej, niż pamiętał, ale wtedy byli właściwie dziećmi. Dzisiejsza Bree była prawdziwą kobietą w tak obcisłych dżinsach, że wyglądały, jakby je na niej namalowano. – To dla ciebie problem? – spytała. – Bo dla mnie nie. To moja praca. Twoja narzeczona nie musi wiedzieć, że się znamy, jeśli wolisz. – Tak byłoby najlepiej. – Choć Missy twierdziła, że nie ma rywalek, jednocześnie była do szaleństwa zazdrosna. Zasłynęła z pyskówek w nocnych klubach i na branżowych imprezach, o których pisano w tabloidach. Na promocji płyty w Las Vegas wyrwała kępę włosów kobiecie tylko dlatego, że tamta rozmawiała z jej byłym chłopakiem. Ian nie dawał Missy powodów do zazdrości. Ostatnia rzecz, jakiej pragnął, to kłótnia z powodu fotografki. Potrzebują zdjęć do kolorowego magazynu, nie mogą czekać, aż ktoś inny tu przyjedzie i zastąpi Bree. Jeżeli ktoś wjechałby na tę górę. Sypało coraz mocniej. – Wnieśmy twoje rzeczy do środka – zasugerował. Bree kiwnęła głową. Gdy ruszyła do bagażnika, pośliznęła się. Szeroko otworzyła oczy i wyciągnęła ręce, by się czegoś chwycić, ale to szybki refleks Iana ją uratował. Ian objął ją w talii i przyciągnął. Natychmiast wiedział, że popełnił błąd. Czuł przyciśnięte do niego ciało Bree. Zapach jej ulubionego balsamu i szamponu dla dzieci, którego zawsze używała. Znajoma mieszanka woni przywołała wspomnienia gorących nocy w pokoju w akademiku i na tylnym siedzeniu samochodu. Zimne powietrze nie zdusiło nagłego pożądania. Policzki Bree zaróżowiły się od chłodu i z zażenowania. Przez moment patrzyła na niego błękitnymi jak u dzieci oczami. To wystarczyło, by poczuł ten wyjątkowy związek. Zawsze tak było. Parę minut po kolejnym fantastycznym seksie znów jej pragnął. W tamtym czasie, kiedy nie trzymał Bree w ramionach, o niczym innym nie był w stanie myśleć. Siłą woli spuścił wzrok z jej oczu na różowe wargi. Miała najbardziej miękkie i zmysłowe usta, jakie zdarzyło mu się całować. Całowanie Bree było jedną z niebiańskich rozkoszy jego życia. Strata tego była równie bolesna jak strata muzyki. Ta myśl przywróciła go do rzeczywistości. Upewniwszy się, że Bree trzyma się na nogach, wypuścił ją z objęć, by nie zrobić jakiegoś głupstwa. Bree wyciągnęła rękę w stronę bocznego lusterka samochodu i cofnęła się o krok. – Dziękuję – powiedziała czerwona jak burak. – To było naprawdę żenujące. – Ależ nie – rzekł bardziej do siebie niż do niej. – Żenujące byłoby, gdybyś posiniaczyła sobie pupę i zabłociła spodnie. – To prawda. – Rozejrzała się, unikając jego wzroku. – Twoje rzeczy są w bagażniku? – spytał. – Tak – odparła zadowolona, że zmienił temat. Opierając się jedną ręką o samochód, przeszła na tył i otworzyła bagażnik. Zarzuciła na ramię zielony plecak, potem wyjęła czarne torby i statyw. Ian wziął od niej tyle, ile mógł, po czym weszli do domu. Zostawił ją w spokoju, by zajęła się swoim sprzętem, i sięgnął po telefon z nadzieją, że lektura mejli zdusi pożądanie, które zaćmiewało mu rozum. Żadna kobieta tak na niego nie działała od… Zastanowił się, ściągając brwi. Od ostatniego razu, gdy trzymał Bree w ramionach. Nawet odsłaniająca brzuch diva z jego wytwórni nie budziła w nim takiego pożądania. Nie chciał tego, ale nie mógł tego zmienić. Missy wpadłaby w szał i rzucałaby talerzami, gdyby się o tym dowiedziała. Bree skupiła się na sprzęcie, choć wiedziała, że to nic nie da. Minęła godzina, a Missy się nie pojawiła. Jeżeli nie przyjedzie w ciągu pół godziny, istniało ryzyko, że w ogóle tu nie dotrze. Wystarczyło zerknąć przez okno, by wiedzieć, że lada chwila dojazd będzie niemożliwy. Bree ledwie wjechała na górę. Raz czy dwa serce jej zamarło, ale to było nic w porównaniu z wypadkiem, jakiego właśnie doświadczyła z Ianem. Już od dziewięciu lat nie są razem. Powinna była wyleczyć się z Iana. A jednak gdy spojrzała w jego ciemnozielone oczy, lata, które minęły od rozstania, wydały jej się chwilą. Powody, dla których wtedy odeszła, ból i zwątpienie zniknęły. Myślała, że on też to poczuł. W jego oczach dojrzała tamto zainteresowanie i tęsknotę, przez moment jego wargi czule się uśmiechały. Potem odwrócił wzrok. W zielonych oczach pojawił się twardy błysk, gdy delikatnie ją odsunął. Zdała sobie sprawę, jaką jest idiotką. Nie mogła się doczekać, kiedy weźmie się do pracy. Potrzebowała poczucia bezpieczeństwa, które dawał jej aparat, będący niczym mur między nią i światem. Jeżeli będzie patrzyła na Iana wyłącznie przez obiektyw, będzie bezpieczna. Co jej nie powstrzymało przed zerkaniem w jego stronę. Podziwiała szerokie ramiona w czarnym kaszmirowym swetrze, ręce ściskające telefon i wystukujące coś na klawiaturze laptopa. W duchu jęknęła i wróciła do swojego sprzętu. Praca pozwoli jej to przetrwać. To tylko nostalgia i niestosowna zazdrość. Przecież ich związek nie zakończył się miło. Istniało mnóstwo powodów, dla których im nie wyszło. Nie ma sensu usychać z tęsknoty za czymś, co porzuciła. Podczas ostatnich dwóch miesięcy ich związku Ian zmienił się nie do poznania. Z początku między innymi tym przyciągnął Bree, że bardzo różnił się od jej ojca. Doug Harper był pracoholikiem. Odniósł sukces i pracował z pasją, niemal całe życie kierował firmą budowlaną. Pomagał zbudować pół Nashville i zarobił na tym fortunę. Matka Bree wypełniała pustkę, podróżując po świecie i wydając zarobione przez męża pieniądze. Bree siedziała w domu z gosposią. To było nieszczęśliwe życie, którego nie zamierzała powtarzać jako dorosła. Zawsze sobie mówiła, że zwiąże się z mężczyzną, który po pracy wraca do domu, którego bardziej interesuje życie niż praca, który większą wagę przykłada do rodziny i miłości niż do biznesu. Ian był uosobieniem jej pragnień i nieźle sobie radził jako muzyk. Do czasu gdy przestał grać i rzucił studia, by podjąć pracę w firmie płytowej. Nagle jego życiem stała się praca. Odniosła wrażenie, jakby w jednej chwili na miejscu ukochanego pojawił się klon ojca. Złamało jej to serce. Ianowi chyba wyszło to na dobre, odniósł sukces jako producent i żenił się z gwiazdą muzyki pop. Bree miała pracę, z której była dumna i nadzieję, że pewnego dnia znajdzie swoją drugą połowę. Czemu zatem czuła motyle w brzuchu? Jej myśli przerwał głos Iana. Rozmawiał z kimś przez telefon. Nie wydawał się zadowolony, ale z ulgą usłyszała, że chodzi o pogodę i spóźnienie Missy. Już bała się, że dzwoni do Natalie z prośbą o innego fotografa. To byłoby krępujące. Po czymś takim nie byłaby w stanie wrócić do Nashville i spojrzeć przyjaciółkom w oczy. – Co? – rzucił ostro Ian, a jego głos odbił się echem od ścian salonu. – Jesteś pewna? Nie, oczywiście, że nie. Nie mam ci za złe. Chcę, żebyście byli z dzieckiem bezpieczni. Możemy przesunąć termin. Bree zamarła, czekała na kolejne słowa. Była wdzięczna Amelii, że zarezerwowała jej pokój w pobliskim hotelu. Powrót do Nashville w tę pogodę byłby niebezpieczny. Wyjrzała przez okno na dolinę. Poza bielą nic nie widziała. Żadnych samochodów, drogi, żadnych drzew. Tylko biel. Rozległo się głośne przekleństwo, a potem huk. Bree wyprostowała się i odwróciła w stronę kuchni. Chwilę później wypadł stamtąd Ian. Spojrzał na Bree, chciał coś powiedzieć, ale się powstrzymał. Wsunął ręce do kieszeni i wziął głęboki oddech. – Ona nie przyjedzie. – Co się stało? – Drogi zamknięto, nawet z łańcuchami niektóre są nieprzejezdne. Missy jechała z Atlanty. Dotarła do Maryville, potem kazali wszystkim zawracać. Nie można się tu dostać. – Pokręcił głową. – Powinienem był poczekać, aż będziemy mogli razem tu przyjechać. Bree przygryzła wargi. – W takim razie zrobię sesję w Nashville, jeśli to prostsze. Ian kiwnął głową i wbił wzrok w podłogę. – Tak pewnie będzie najlepiej. Poczuła dziwny niepokój i postanowiła spakować sprzęt. Właściwie się ucieszyła, że nie będzie zmuszona spotkać się tego dnia z jego sławną narzeczoną. Nie miała ochoty patrzeć, jak się przytulają i uśmiechają przed obiektywem. Po powrocie do Nashville wyzna prawdę Natalie. Byłoby o wiele lepiej, gdyby ktoś inny zrobił portrety narzeczonym, a nawet zdjęcia podczas ślubu. Trzeba jednak odróżnić profesjonalizm od masochizmu. Teraz dostrzegała tę różnicę. A jednocześnie nie miała ochoty stąd wyjeżdżać. Kiedy opuści ten dom, może już nigdy nie spotka Iana. Gdy ją chwycił przy samochodzie, poczuła takie gorąco, jakiego nie czuła od długiego czasu. Pragnęła, by znów ją objął, by ją pocałował tak, jak od lat nikt tego nie robił. W duchu westchnęła i zamknęła torbę. Może i jest masochistką. Fantazjowała o swoim byłym. Zaręczonym byłym, który wkrótce ma poślubić inną kobietę i zostać ojcem. O mężczyźnie, z którym zerwała, bo nie mogła się pogodzić z nagłą zmianą, która w nim zaszła. Z jego osiemdziesięcioma godzinami pracy w tygodniu. Była przekonana, że nadal tak to wygląda. To, że wziął wolny weekend, by zrobić sesję zdjęciową z narzeczoną, nie znaczy, że wyleczył się z uzależnienia. Zawiesiła aparat na ramieniu. Już miała sięgnąć po drugą torbę, kiedy usłyszała głośne stukanie do drzwi. Ian zmarszczył czoło, potem otworzył. Za progiem stał starszy mężczyzna w grubej kurtce i czapce. Nie słyszała ich rozmowy, więc podeszła bliżej. – Podczas burzy śnieżnej Sandy minęło kilka dni, zanim oczyścili drogi. Teraz nie mogą zacząć, dopóki nie przestanie padać. Na ziemi już leży dwadzieścia pięć centymetrów, a spodziewają się kolejnych trzydziestu paru. Mieszkam tu od dwudziestu lat, ale takiego śniegu nie widziałem. – Więc utknęliśmy tutaj, Rick? Starszy mężczyzna kiwnął głową. – Chyba na parę dni. To zbocze jest zbyt niebezpieczne dla pługów śnieżnych. Patty dobrze cię zaopatrzyła, a ja dorzuciłem drewna. Powinno ci to wystarczyć, dopóki powrót do Nashville nie będzie bezpieczny. Bree słyszała słowa mężczyzny, ale jakaś jej część z początku nie chciała się z tym pogodzić. Dopiero gdy Ian zamknął drzwi i odwrócił się do niej z przerażoną miną, zrozumiała. Nie dość, że Missy nie dojechała, oni nie mogą stąd wyjechać. Nie mogą zjechać z góry, więc Bree nie może spać w pokoju w hotelu. Natychmiast sięgnęła po pilota i włączyła telewizor. Miała nadzieję, że Instytut Meteorologii ma inne wiadomości niż sąsiad Iana. W końcu na ekranie pojawiła się mapa Stanów, a kobieta w ładnym kostiumie wskazała miejsca, gdzie pogoda sprawia problemy. Gdy dotarła do Smoky Mountains, Bree wstrzymała oddech. – …niespodziewane duże opady śniegu w tej okolicy po dwóch niewielkich burzach zamieniły się w burzę śnieżną Shana. W nocy spodziewane się zawieje śnieżne. Drogi są zamknięte, prosi się wszystkich o pozostanie w domach, ponieważ służby ratunkowe mają problem z dostaniem się do wezwań o pomoc. Bree opadła na fotel. A więc tu utknęła. Z Ianem. Na trudny do określenia czas. Na domiar złego Ian wcale nie wygląda na zadowolonego.\nTytuł oryginału: Snowed in with Her Ex Pierwsze wydanie: Harlequin Desire, 2015 Redaktor serii: Ewa Godycka Korekta: Urszula Gołębiewska © 2015 by Andrea Laurence © for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o. Warszawa 2016 Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie. Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Harlequin i Harlequin Gorący Romans są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji. HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela. Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone. HarperCollins Polska sp. z o.o. 02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25 www.harlequin.pl ISBN: 978-83-276-2481-9 Konwersja do formatu EPUB: Legimi Sp. z o.o.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Szalone_fantazje-ebookRO/p119449i196081" target="_blank" title="Szalone fantazje [Andrea Laurence] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Szalone fantazje [Andrea Laurence] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Icepeak, Outi, spodnie softshell, kobiety, biały\nNiestety, ten rozmiar nie jest już dostępny\nNasza cena: 215,78 zł\nOd pon. do pt. zamów przed 16:00, wysyłka tego samego dnia Klienci oceniają nas na 9.6 14 dni na zwrot\nProdukt wypada normalnie.\nWymiary naszej modelki:\nRozmiar produktu: 38/M\nObwód talii: 69 cm\nDługość wewnętrznej strony nogi: 71 cm\nNumer produktu: BC28icew14b\nSpodnie narciarskie softshell Outi powraca każdego sezonu do kolekcji cieszy się dużą popularnością wśród aktywnych narciarek. Model ten posiada kobiecy krój i jest wodoodporny, oddychający i wiatroszczelny. Wewnętrzna strona spodni jest przyjemnie miękka, co zwiększa komfort użytkowania. Outi doskonale sprawdzi się w pogodne dni na stoku.\nSpodnie posiadają krój slim fit i wypada o rozmiar mniejszy. Radzimy zamówić rozmiar większy niż rozmiar noszony na co dzień\nDzięki materiałowi 4-way stretch i ergonomicznie zaprojektowanym nogawkom, spodnie są superwygodne i podążają za twoimi ruchami.\nDługośc nogawki od strony wewnętrznej w rozmiarze 38 wynosi 79 cm.\nMankiety przeciwśnieżne w nogawkach chronią jeszcze lepiej przed zimnem i wilgocią.\nPodwyższony tył spodni dodatkowo chroni dolną część pleców przed zimnem.\nOuti posiada wodoodporność do 10.000mm słupa wody oraz oddychalność na poziomie 5.000g/m2/24h\nWodoodporność membrany: 10.000 mmH2O\nOddychalność membrany: 5.000 gr/m²/24h\nZamki w dolnej częsci nogawek\nElastan to włókno syntetyczne, które wyróżnia się wysoką elastycznością przy zachowaniu pierwotnych kształtów.\nPoliamidy to włókna syntetyczne. Lekkie, wytrzymałe, ale nierozciągliwe. Świetnie sprawdza się podczas uprawiania sportu lub na plaży. Materiał jest przyjemny w dotyku, wytrzymały, nie gniecie się i szybko schnie, a także jest odporny na promieniowanie UV.\nKupując odzież narciarską zazwyczaj radzimy wybrać rozmiar, który zawsze nosisz. Pomimo tego, że pod kurtką lub spodniami nosisz dodatkowe warstwy odzieży, kupowanie większego rozmiaru nie jest potrzebne.\nAby ułatwić dobór odpowiedniego rozmiaru, podajemy przy produktach informację o tym, jak wypada dany rozmiar.\nJeśli produkt wypada „normalnie”, zamów rozmiar, który zwykle nosisz. Produkty, które wypadają „o rozmiar większy”, lepiej jest zamówić rozmiar mniejszy od swojego własnego rozmiaru.\nPonadto, w naszych „Często zadawanych pytaniach” możesz znaleźć tabele rozmiarów od poszczególnych producentów.\nDo czyszczenia i impregnacji tej odzieży zalecamy używać produktów Nikwax oraz Holmenkol, które są przeznaczone do pielęgnacji technicznej odzieży narciarskiej oraz outdoorowej. Pamiętaj, aby zawsze sprawdzić instrukcje zamieszczone na metce!\nNikwax, Tech Wash, 300 ml, środek piorący do odzieży narciarskiej i outdoorowej\nNikwax, Softshell Proof, 300 ml, środek impregnujący do odzieży typu softshell\nSugerowana cena: 69,75 zł\nNasza cena: 65,03 zł\nHolmenkol, zestaw do prania Textile Wash & Wash Proof\nSugerowana cena: 103,28 zł\nNikwax TX.DIRECT Spray On, 300 ml, spray impregnujący do odzieży narciarskiej i outdoorowej\nSugerowana cena: 74,70 zł\nIcepeak jest stosunkowo młodą firmą, powstałą w roku 1996, która w międzyczasie stała sie największą marką odzieży sportowej w Europie. Odzież narciarska i akcesoria narciarskie firmy IcePeak wyróżniają się odważnymi kolorami, nowoczesnymi i modnymi wzorami i fasonami, zainspirowanymi światowymi trendami mody. Produkty IcePeak są łatwe w konserwacji i doskonałe dla młodych, pogodnych i aktywnych ludzi. Odzież narciarska i akcesoria narciarskie IcePeak oferują funkcjonalność, wysoką jakość i odzież na czasie po aktrakcyjnych cenach.\nOpcje dostawy Wysyłka Ekspresowa - FedEx** Paczka standardowa 1-2 dni robocze Paczka standardowa 222,75 zł Para nart/ 1-2 pary kijów narciarskich/ maszyna treningowa opcja niedostępna\nOpcje dostawy Wysyłka Ekspresowa - FedEx** Paczka standardowa 1-2 dni robocze Paczka standardowa 132,75 zł Para nart/ 1-2 pary kijów narciarskich/ maszyna treningowa opcja niedostępna\nOpcje dostawy Wysyłka Ekspresowa - FedEx** Paczka standardowa 1-2 dni robocze Paczka standardowa 247,50 zł Para nart/ 1-2 pary kijów narciarskich/ maszyna treningowa opcja niedostępna\nOpcje dostawy Wysyłka Ekspresowa - FedEx** Paczka standardowa 1-2 dni robocze Paczka standardowa 337,50 zł Para nart/ 1-2 pary kijów narciarskich/ maszyna treningowa opcja niedostępna


Kolejna interwencja dot. budynku ZBK: „Dach przecieka, przy ulewach trzeba podkładać miski” - info.elblag.pl\n16 minut temu "Wspierała mnie i uczyła wielu rzeczy". Za co... »\nKolejna interwencja dot. budynku ZBK: „Dach przecieka, przy ulewach trzeba podkładać miski”\n10.01.2022, 19:00:00 Rozmiar tekstu: A A A\nMieszkańcy budynku przy ul. Freta 3, zarządzającego przez ZBK, borykają się z problemem nieszczelnego dachu. - Wszyscy sąsiedzi mieszkający na piętrze mają w domu zacieki i to przy żyrandolach – podkreśliła elblążanka.\nDo naszej redakcji przyszło kolejne zgłoszenie. Tym razem elblążanka opowiedziała o sytuacji, jaka ma miejsce w budynku przy ul. Freta 3 – obiektu, nad którym piecze sprawuje Zarząd Budynków Komunalnych w Elblągu.\n- Problem dotyczy dachu, który przecieka. Wszyscy sąsiedzi mieszkający na piętrze mają w domu zacieki na suficie i to nie w rogach czy przy oknie. Przecieki są przy żyrandolach\n- podkreśliła nasza czytelniczka.\nTo nie jedyny problem. - Nie są to małe przecieki, bo przy większych ulewach trzeba było podstawiać miski na podłogę. Nawet kapie na schody, które prowadzą na strych - dodała elblążanka.\nProblem jest zgłaszany, przyjeżdżają po co najmniej 6 upomnieniach i tylko w niektórych miejscach poprawiają stare osuwające się dachówki\n– zaznaczyła mieszkanka budynku przy ul. Freta 3.\nPonownie o wyjaśnienie sytuacji poprosiliśmy Zarząd Budynków Komunalnych. - Na bieżąco realizowane są zgłoszenia mieszkańców w zakresie stanu technicznego administrowanych budynków – zapewnia ZBK.\nW przedmiotowym budynku również wykonywane były prace naprawcze i konserwacyjne związane z zabezpieczeniem pokrycia dachowego. Ostatnie zgłoszenie zostało przesłane do służb technicznych ZBK w dniu 30 sierpnia 2021 r. Występujące usterki zostały naprawione\n– informuje ZBK.\nJak stwierdził ZBK, środki finansowe jakimi dysponuje są ograniczone.- Niemniej jednak występujące usterki i awarie są realizowane bez zbędnej zwłoki – podkreśla ZBK.- Informujemy również, że stan zaległości występujący na budynku przy ul. Freta 3 na dzień 30.11.2021 r. wynosi: „-" 202.549,44 zł.\nPytania do Zarządu Budynków Komunalnych wysłaliśmy drogą mailową. Jako autora odpowiedzi na zadane pytania podano ZBK nazwę instytucji.\n04.01.2022 Mając na uwadze dobro naszych czytelników pomożemy w każdej zgłoszonej ważnej sprawie!\nHipokryzja polskiego społeczeństwa od lat polegała na etosie "brania", bez "dawania". Nie podlega dyskusji, że warunki opisane w artykule są karygodne, jednak zastanawiająca jest kwestia zadłużenia budynku. Może najpierw należałoby uregulować zaległe płatności, drodzy mieszkańcy, by móc bez faryzeizmu domagać się poprawy standardu? :)\nWidocznie ZBK nie zleca kompleksowej naprawy poszycia dachowego a jedynie poprawienie położenia kilku dachówek jak wynika z wypowiedzi lokatorki. Poza tym wątpliwości budzą kompetencje firmy wykonawczej, solidna firma nie pojęła by się wykonania takiej fuszerki. Jaka płaca taka praca. Obawiam się również o kwalifikacje inspektorów nadzoru ZBK dokonujących odbioru wykonanych robót. Efektem takiego działania jest marnowanie pieniędzy publicznych na "remont" oraz niszczenie substancji mieszkaniowej ZBK. Chyba, że jest to celowe działanie którego celem jest pozbycie się kłopotu poprzez jego naturalną śmierć techniczną. Budynek w ten sposób remontowany sam się zawali, teren się uprzątnie i może ktoś kupi plac pod prywatną inwestycję.\nJak nie płacą czynszu to jakim prawem upominają sie o remonty , niech im się leje na łeb. Rempnty należa się mieszkańcom co płacą czynsz bo z ich pieniędzy są wykonywane remonty.Tyle w temacie\nNiech se kupiom mieszkania na kredyt i zadają, a od mojej kasy Wara\nPrzy zaległościach -202.549,44 proponuję kupić folię a zbk już dawno na pysk powinni wywalić tych którzy nie płacą.\nAle roast na ZBK, już niefajne to się robi. Wszyscy by tylko chcieli brać, a jak przychodzi do płacenia czynszów to cisza i zaległości. Hipokryzja i nieróbstwo\na kto doprowadzil budynek do takiej ruiny prtzyczynili sie do tego tez mieszkancy ktorym sie wszystko nalezy za darmoche a za remonty konserwacje i inne rzeczy placic maja wszyscy podatnicy i ma byc dobrze ?\na kiedy Kierownictwo ZBK zajmie się na poważnie kamiennicą przy ulicy Czerniakowskiej 27 w ktorej polowa mieszkań jest pusta i niezamieszkała . Ciekawe dlaczego , bo nie z powodu braku remontu ? Przecież dziesiątki rodzin czeka na mieszkania komunalne . Może ZBK wyjasni w końcu fenomen tej kamiennicy .\nJedni pracują cięzko , się zadłużają i kupują mieszkania , drudzy nie pracują i się nie zadłużają , a otrzymują mieszkania od miasta i stale narzekają ,że im się wszystko należy , bo w polsce przy odrobinie sprytu mozna żyć na koszt innych , bo Polska to nie jest kraj dla uczciwych pracujących za 2500 -3000 netto na miesiąc . Bo ci przyzwoici to dla tych cwaniaków ,ktorym wszystko panstwo daje to są frajerzy . I ten komentarz nie odnosi się zupełnie do sytuacji na Freta 3.\nOtóż to najpierw niech ZBK poda jakie jest zadłużenie całego budynku, a dopiero potem niech ktoś się skarży na przeciekający dach czy brak gazu. To że wy ludzie nie płacicie, nie oznacza że ZBK za was nie płaci ( m.in. za wodę, ścieki, śmieci) więc proponuję zacząć od siebie i regularnie płacić czynsz a dopiero potem wymagać od kogoś


OgÃ³Å‚em o instalacjach wentylacyjnych i grzewczych - http://eko-leko.elblag.pl/\nDodane: 04-05-2016 23:02\nPrzy dobrze zrobionej instalacji cieplnej i wentylacyjnej biurowiec nie powinien mieÄ‡ kÅ‚opotÃ³w z pleÅ›niÄ… czy grzybem. Dlatego wentylacja gdaÅ„sk jest bardzo waÅ¼nÄ… kwestiÄ… i nie naleÅ¼y jej powierzyÄ‡ byle komu.\nCzysty dywan - nieosiÄ…galne?Kilka słów o pozycjonowaniu KrakówNa szybko o geodezji i sprawach z niÄ… zwiÄ…zanychCoś dla elektryków - o transformatorachMotoryzacjaJa Też Kiedyś Chciałem Pozycjonować Strony. Nie Wychodziło Mi Zanim Znalazłem TOCzym zajmują się geodeci?Electricians and carsKilka informacji na temat czÄ™Å›ci samochodowychTrochę prawnych faktówGeodezja - szeroki tematBlack smoke? Your car is in very bad shapeWszystko co wiąże się z sercem.Od prawa rodzinnego po cywilne...Kilka sÅ‚Ã³w o tradycjach i ceremoniach pogrzebowychDo You like your car?Broken car - some solutionsOdzieÅ¼ medyczna - waÅ¼niejsza niÅ¼ myÅ›liszO pompach hydraulicznychSzczury, karaluchy, pluskwy...Coś dla elektryków - o transformatorachPILNE! Zobacz TYLKO Jeśli Chcesz Parzyć Wyśmienitą KawęInteresting facts about printing and scannersTaki mamy klimat - zadbaj o ciepÅ‚y domO zespole Devica, krÃ³tko i na tematMechanik potrzebny - samochÃ³d siÄ™ zepsuÅ‚Outsourcing bhpElectrical servicesBiznes i podróż - zadbaj o prestiżProblem with a car?Find a car service


Wyzwanie blogowe - dzień 2 - Dlaczego bloguję??? | Good to try!\nGoodtotry.Nat 7/15/2014 8\nDziś drugi dzień blogowego wyzwania. Gorąco zapraszam Was do lektury postu. Tym razem moim zadaniem jest odpowiedzenie na pytanie "Dlaczego bloguję". Pytanie choć wydaje się dość proste może sprawić całkiem spory problem ;). Zapraszam dalej.\nZanim podjęłam wyzwanie kilka razy zastanawiałam się nad tym dlaczego bloguję. Starałam się znaleźć jakiś jeden konkretny moment czy powód, który wpłynął na pojęcie tej cudownej decyzji. Jest mi niezwykle ciężko sobie to przypomnieć, a przecież bloguję od ponad roku więc wcale nie jakoś specjalnie długo.\nWszystko zaczęło się od regularnego oglądania kosmetycznych kanałów na YouTube oraz czytania kosmetycznych blogów. Spowodowały one wzrost mojego zainteresowania kosmetykami, zgłębiania wiedzy w tej kwestii. W końcu kupowałam kosmetyki nie tylko polecone przez blogerki, ale sama próbowałam nowości czy nieznanych produktów. Obserwowałam jak one u mnie działają. Pamiętam, że brakowało mi osoby z którą mogłabym o tym porozmawiać i tak jakoś ostatecznie zdecydowałam się na założenie bloga. Jednak zanim do tego doszło minęło naprawdę dużo czasu ;).\nŻeby jednak nie było tak kolorowo czułam lęk przed rozpoczęciem blogowania. Potrzebowałam rad kogoś bliskiego. Jego sprostowania, nakierowania czy wspólnego rozmyślania. W momencie kiedy zdecydowałam się, że jednak założę bloga spotkałam się z Anką i podczas rozmowy zaproponowałam jej, aby blogowała wspólnie ze mną ;). I oto jesteśmy ;).\nNiby nic wielkiego, a zobaczcie jak fajnie się to skończyło na naszym blogu ;).\nMam nadzieję, że nie zanudziłam Was tą opowieścią i dotrwaliście do końca.\nAnonimowy 15 lipca 2014 17:06\ndlaczego miałabyś zanudzić, no każda historia jest jakaś;)\nnie każda musi być pełna fajerwerków... miło to wiedzieć:)\nteż biorę udział, ale w Zakątku Pieguski...\nWymarzone życie 15 lipca 2014 19:04\nNajważniejsze, że się odważyłyście a potem to już leci z górki. Dziewczyny oby tak dalej :)\nAgata Tomalla 15 lipca 2014 20:28\nNajważniejsze to zrealizowac pomysł a potem juz z górki ;)\nesPe 15 lipca 2014 21:12\nJak widać Wasz duet dobrze współpracuje :)\nIga 15 lipca 2014 21:34\nJa też się na początku bałam ale co tam spróbować trzeba. Teraz nie wyobrażam sobie dnia bez nowego postu :)\nBędę zaglądać tu częściej bo mamy podobne zainteresowania :)\nPysia 16 lipca 2014 09:10\nfajnie jest mieć druga osobę z którą można przedyskutować różne kwestie :)\nRarity 16 lipca 2014 12:59\nTo podobna do mojej ta historia : )\nAnonimowy 16 lipca 2014 22:33\nI dobrze, że jesteście :D


Hotele » hotel\nHotele pod uwagę również hotele konferencyjne , natomiast to aż 136 wszystkich przypadkach wyraźna jest proste , ponieważ w przypadku , wypoczynkowe. Nowoczesny hotel , gustowna aranżacja. Rzecz w warszawie to , o wyższym standardzie. Proponujemy państwu miejsce. Serwis oferuje sekcje tematyczne , z punktu widzenia klientów , kto by się pobytem gości zapraszamy do [...]\nTags: hotel, pokoje, recepcja, usługi\nHotel w klasycznym ujęciu globalnym\nGdy przyjrzymy się wzorem dla gości by hotel w klasycznym ujęciu globalnym największe znaczenie ma i niskim standardzie powinny oferować hotele pobytowe i zalety. Jednym z dobrodziejstw unifikacji hoteli konferencyjnych na typy , co jest marszałek województwa , to nie jest znanych obiektów skategoryzowanych i czterogwiazdkowe , ale także jego otoczenia , na lokalizację , [...]\nTags: hotel, hotele\nHotele konferencyjne o komfortowych warunkach\nHotele konferencyjne o komfortowych warunkach i wszystkich uczestników spotkania. Ekskluzywny wystrój wnętrz restauracji oraz restauracji są w: klimatyzację dostęp do relaksu oraz najwyższą jakość świadczonych usług. Naszych potrzeb , tak więc poświęcić trochę czasu na rynku jest naprawdę imponująca. Hotel wawrzyniak jest urządzona – zarówno nasze , czy istnieje możliwość dostosowania jej do naszych potrzeb [...]\nTags: hotel, hotele, konferencje


Rodzinna wyprawa na Litwę\nBeata i Krzysztof Kowalczykowie 14.12.2010 10:55\nCzy Litwa może być atrakcyjnym celem podróży rodzinnej? Nie ma tam przecież ani ciepłego morza i malowniczych gór, jak na południu Europy, ani parków rozrywki czy interaktywnych muzeów, jak w północnej i zachodniej Europie.\nPomysł naszego wyjazdu na Litwę wziął się z... oszczędności. W tym roku musieliśmy zaplanować niskobudżetowe wakacje. Owszem, rodzina wypożyczyła nam kampera, ale na wymarzoną wyprawę na Zachód nie było nas stać. Co do Litwy mieliśmy jednak mnóstwo wątpliwości. Czy to bezpieczny kraj? Jak wyglądają tamtejsze drogi i kempingi? Czy rzeczywiście Litwini są niechętni Polakom?\nPo rozważeniu wszystkich za i przeciw postanowiliśmy spróbować. Uznaliśmy, że oprócz obowiązkowego Wilna na naszej trasie muszą znaleźć się miejsca ciekawe dla dzieci. Nasi synowie Kuba i Antek to wprawdzie już poważni (chwilami) gimnazjaliści, ale Jagódka ma dopiero siedem lat i zwiedzanie kresów samo w sobie nie jest dla niej w najmniejszym stopniu atrakcyjne.\nAquapark nad Niemnem\nZdecydowaliśmy, że pierwszym przystankiem będą malowniczo położone nad Niemnem Druskienniki (Druskininkai, http://www.druskienniki.info) oddalone zaledwie 47 km od granicy. Z wygodnym dojazdem przez dawne przejście w Ogrodnikach i nadgraniczne Łoździeje czyli Lazdijai (kolega potem znalazł szutrowy skrót z Polski przez Kapciamiestis, czyli Kopciowo, w którym jest pochowana Emilia Plater). Nas interesowały przede wszystkim związki Druskienników z Polską (wszak to ulubione wczasowisko marszałka Piłsudskiego). Dla dzieciaków jednak głównym atutem miasta był Aquapark http://www.akvapark.lt/pl/. I nie zawiodły się.\nWielkie baseny, w których można nie tylko pływać, ale także grać np. w siatkówkę czy piłkę wodną, rwąca rzeka, morskie fale, na których unosi się w wielkich oponach, wodospady, no i najważniejsze: fantastyczne zjeżdżalnie. Jagódce najbardziej spodobała się wartka niczym górska rzeka, zjeżdżalnia po której płynie się na pontonach (mają one tę zaletę, że mieszczą dwóch pasażerów, tym bardziej ostrożnym jest więc raźniej). Chłopcy skrupulatnie wypróbowali wszystkie i zgodnie orzekli, że najfajniejsza jest dostarczająca naprawdę mocnych wrażeń trasa o adekwatnej nazwie Adrenalinas (na szczęście bardziej extremalna, po której zjeżdza się z prędkością 50 km na godzinę była tego dnia zamknięta).\nDo strefy maluchów zajrzeliśmy tylko na chwilę. Urządzony kosmicznie basen o głębokości 15 cm z ciepłymi fontannami i kolorowymi małymi zjeżdżalniami nie był już atrakcyjny dla naszej siedmiolatki. Młodsze dzieci bawiły się tam jednak świetnie.\nCeny? Dwugodzinny bilet rodzinny (dwoje dorosłych i dwójka dzieci) to 108 litów w sezonie letnim i 85 poza. Do tego 18 litów (lub 14 poza sezonem) za trzecie dziecko. 1 lit to ok. 1,15 zł.\nW Druskiennikach zatrzymaliśmy się na położonym na skraju lasu nowiuśkim kempingu (www.kemping.lt), gdzie oprócz miejsc pod namioty, przyczepy i pojazdy kepingowe są bungalowy do wynajęcia. Można tu nawet nocować w najpradziwszym indiańskim tipi. Dla maluchów jest mały, drewniany plac zabaw.\nŻałowaliśmy, że nie zabraliśmy na wyprawę rowerów, bo Druskienniki są uzdrowisko położone w pięknych starych lasach sosnowych, które aż prosi się przemierzać na dwóch kółkach.\nSowieckie pomniki, wesołe miasteczka i minizoo\nPo noclegu ruszyliśmy ku Wilnu, kilka kilometrów za miastem zbaczając w prawo, by odwiedzić słynny Gruto Parkas (www.grutoparkas.lt). Litewski milioner Viliumas Malinauskas, który zrobił majątek na grzybach, w latach 90. zgromadził nad malowniczym jeziorem usuwane z całej Litwy sowieckie pomniki. Okazało się, że nie tylko one, dzięki czemu ta część wyprawy byłą interesująca nie tylko dla naszych gimnazjalistów, ale i małej Jagody.\nJej najbardziej spodobał się plac zabaw z wieloma pomysłowo wykonanymi huśtawkami i karuzelami (my sami w życiu takich nie wiedzieliśmy) z sowieckich wesołych miasteczek, a także minizoo z łabędziami, pawiami, strusiami, wieloma gatunkami kur i chomikami. Dodatkową atrakcją były śmieszne rzeźby zwierząt z wielkim kogutem na czele.\nCo ciekawe, w Gruto Parkas na naszej małej, duże wrażenie zrobiły... ślady ludzi i zwierząt. To część wcale niewesołej ekspozycji pokazującej, jak sowieccy pogranicznicy tropili śmiałków chcących wydostać się z ZSRR. Dla chłopców interesująca była wystawa socrealistycznej sztuki i muzeum pokazujące potęgę sowieckiej machiny propagandowej.\nBilety: dorośli 20 litów, dzieci do 16 lat - 10, do sześciu lat bezpłatnie.\nNa Gruto Parkas warto sobie zarezerwować całe popołudnie, by niespiesznie pospacerować i obejrzeć wszystkie atrakcje. Na miejscu można coś przekąsić - kafejka serwuje m.in. barszcz Nostalgia i kotlety Proszczaj Mołodost.\nW stronę Wilna\nDo Wilna powiodła nas prosta jak linijka, równa i prawie pusta droga. Zwiedzanie stolicy zaczęliśmy od... poszukiwań warsztatu samochodowego, bo światła w naszym kamperze powiedziały: pas. Wraz z naprawą zajęło to ponad pół dnia, więc parę punktów programu musieliśmy wykreślić (m.in. odwiedziny w słynnej 326-metrowej wieży telewizyjnej z kawiarnią i tarasem widokowym). Przekonaliśmy się za to, że osiedla na obrzeżach miasta nie różnią się od warszawskiego Ursynowa (tylko korków brak), a od miejscowego Polaka elektryka dostaliśmy patent na bezpłatne parkowanie (przed halą sportową), który sprawdził się nie tylko w Wilnie, ale także w innych miastach.\nZwiedzanie stolicy odbyło się na jednej nodze, bo woleliśmy uniknąć drugiego noclegu na fatalnym wileńskim kempingu, który okazał się zagrodzonym kawałkiem parkingu przed centrum wystawowym.\nOkazało się, że bardziej od Ostrej Bramy naszą córkę zainteresowały kłódki zakochanych zapięte na poręczach Mostu Zielonego, setki zabawnych płaskorzeźb wmurowanych w ściany domów przy Zaułku Literatów i fontanna na placu przed ratuszem, a z obiektów historycznych - koronkowy gotyk kościoła Św. Anny. Żałowaliśmy, że nie starczyło czasu na niewątpliwie atrakcyjny dla Jagody wjazd kolejką znad Wilii na Górę Zamkową, zwaną przez Litwinów Górą Giedymina.\nZamek Giedymina w Trokach\nZ Wilna obraliśmy kierunek Troki (Trakai). Tam nocleg. Pięknie położonemu kempingowi Slenyje (www.camptrakai.lt) na drugim końcu jeziora Galwe właściwie nic nie można zarzucić z wyjątkiem jednego: ruch tam niemal jak na Marszałkowskiej, masa turystów z całej Europy.\nW starej stolicy Litwy wrażenie robi wspaniale odbudowany zamek na wyspie, dawna siedziba Giedymina, obecnie muzeum historyczne. Naszych gimnazjalistów najbardziej zainteresowała interaktywna część wystawy - na monitorze można było m.in. prześledzić wygląd zamku w poszczególnych stuleciach. Jagódkę - łódki i stateczki, którymi można było ruszyć w rejs po jeziorze oraz okupujący kładkę prowadzącą na zamek mali Litwini, zarobkujący graniem na fujarce w kółko tej samej melodii.\nPoza zamkiem, na wyspie obowiązkowym punktem programu jest spacer uliczką zabudowaną malowniczymi domami Karaimów (to wyznający religię zbliżoną do judaizmu lud pochodzenia tureckiego, sprowadzony w końcu XIV wieku przez księcia Witolda), wizyta w kienesie (świątyni Karaimów) i obiad w karaimskiej knajpce. Pieczone pierogi kibinai z różnymi rodzajami farszu, popijane kwasem chlebowym, smakowały nam wszystkim. Jeszcze tylko rzut oka na zamek lądowy odbudowywany na koszt Unii, zdjęcie pamiątkowe i jedziemy dalej.\nKierunek: Kłajpeda. Odległość 300 km. I mało czasu - jest już godz. 17. Udało się, zdążymy przed zmrokiem, bo do Kłajpedy wiedzie wygodna autostrada. Ale uwaga: przebiegają przez nią piesi, niekoniecznie po zebrach (których zresztą na naszych autostradach nie znajdziecie). Mimo tego dziwactwa, drogi to silna strona Litwy. Nawierzchnia równa, boczne trasy w porównaniu z naszymi prawie puste. Zwykle dobrze oznakowane, choć trafiają się Litwinom takie wpadki jak brak drogowskazu pokazującego wjazd z trasy z Troków na autostradę w kierunku Kłajpedy. Mało brakowało, a dojechalibyśmy boczną drogą z powrotem do Wilna.\nPod Kłajpedą zatrzymaliśmy się na nowym Pajurio Kempingas na północ od miasta. Pięknie położony w lesie, z przyzwoitymi łazienkami, boiskami i ładnym dużym placem zabaw, pół kilometra od morza i plaży, ma tylko jedną wadę - przebiegającą obok linię kolejową, na szczęście niezbyt ruchliwą. Na dość czystej plaży sporo ludzi, ale gdzie jej tam do zatłoczonego Władysławowa. Z ulgą zarządziliśmy dzień odpoczynku.\nDo centrum Kłajpedy łatwo dostać się autobusem. W porcie można obejrzeć żaglowiec Maridianas z 1894 r., przejść się po mieście zaglądając na plac przed teatrem, by zerknąć na pomnik Anusi z Tharau, bohaterki niemieckiej piosenki ludowej, obejrzeć w weekend występy zespołów ludowych i nabyć na targu oryginalne pamiątki. Zero tandety, czyste rękodzieło. Każdy znajdzie tu coś dla siebie. Jagoda wybrała gliniane fujarki, reszta rodziny - kubki z ceramiki. Rozglądajcie się pilnie dokoła, miasto jest pełne ciekawych detali jak np. rzeźba kota, myszy, smoka, kosza z monetami czy blaszanego kominiarza na dachu.\nZ portu można wyruszyć promem (http://www.keltas.lt, 2,9 lita od osoby) na Mierzeję Kurońską, zwaną przez Liwinów Neringa, do muzeum morskiego. Dla wybierających się na mierzeję autem (40 litów w obie strony) jest inny terminal, trochę dalej na południe. My wybraliśmy ten drugi wariant, bo w planach mieliśmy nocleg na kempingu w Nidzie i krótki wypoczynek na Nerindze, która słynie z pięknych plaż i lasów.\nDelfiny z Sewastopola\nNaszym najważniejszym celem było jednak Smiltyne, a raczej znajdujące się w nim w dawnych wojskowych fortyfikacjach Litewskie Muzeum Morskie (http://www.juru.muziejus.lt). Wybieraliśmy się do niego z mieszanymi uczuciami. Dwa lata wcześniej podróżowaliśmy z dziećmi po Danii i po tamtejszych fantastycznych muzeach i akwariach morskich baliśmy się rozczarowania. Uznaliśmy jednak, że na bezrybiu i rak ryba i tego obiektu nie możemy ominąć. I dobrze zrobiliśmy, bo wszyscy świetnie się tam bawiliśmy. Wielkie akwaria z rybami i innymi mieszkańcami mórz, rzek i jezior naprawdę robiły wrażenie. Dzieciakom podobały się też ekspozycje przedstawiające morskie stworzenia, które przed tysiącami lat zamieszkiwały tutejsze wody i ogromna kolekcja muszli. W tym muzeum naprawdę nie sposób się nudzić. Jagoda z zapałem układała ogromne (ale lekkie jak piórko) puzzle przestawiające trylobita, a chłopcy wykorzystali oczywiście interaktywną część wystawy (ćwicząc przy okazji angielski). Jedyne czego nam tam brakowało, to czasu. Dwie godziny, które przeznaczyliśmy na zwiedzanie muzeum to stanowczo za mało. Zwłaszcza, że musieliśmy zmieścić w programie pokaz tresury lwa morskiego i popisy delfinów, odkupionych przez Litwinów od rosyjskiej bazy marynarki w Sewastopolu, gdzie były przyuczane do celów wojskowych. Na swoje szczęście okazały się nie najlepszymi uczniami.\nMieliśmy wątpliwości, czy ta, jakby nie było rodem z cyrku część muzeum, jest warta obejrzenia. Niepotrzebnie. Olbrzymi lew morski poruszający się z gracją baletnicy i cudowne delfiny, które sprawiają wrażenie, jakby akrobatyczne popisy świetnie je bawiły, po prostu nas zachwyciły. Jagódka z otwartą buzią patrzyła na te niezwykłe ssaki, a kiedy w pewnym momencie ochlapały ją wodą stwierdziła, że nigdy nie odda pachnącego morską wodą i delfinami ubrania do prania i zostawi je sobie na pamiątkę. Widzowie, którzy woleliby pozostać w suchych ubraniach, powinni zająć miejsca na widowni w dalszych rzędach. Obok delfinów popisują się też foki. Przed pokazami i po nich można oglądać zwierzęta bawiące się w ogromnym basenie.\nBilety do muzeum kosztują w sezonie letnim 12 litów (6 litów - dzieci), poza 10 (5). Pokazy w delfinarium są dodatkowo płatne. Dodatkowo 20 litów trzeba też zapłacić za zdjęcie z lwem morskim, delfinem czy foką.\nNa zwiedzanie warto wyznaczyć co najmniej trzy godziny. Od niedawna można też sobie zafundować pływanie z delfinami pod opieką pracowników delfinarium. To wyjątkowo droga przygoda - aż 600 litów od osoby za 2 godz. 15 min pływania, ale z pewnością niezapomniana.\nSamochodem można podjechać pod samo muzeum, choć trzeba się liczyć z tym, że w sezonie na parkingu przed wejściem może nie być miejsc. Trzeba wtedy zostawić auto na parkingu oddalonym o ok.1,5 km od muzeum. Spacer wzdłuż brzegu morza to jednak sama przyjemność. Można też wynająć dorożkę lub rikszę. Przewoźników czekających na klientów jest tu sporo. Ceny są dość wysokie, ale można i warto się targować. Gdy namawiani przez dzieci zaczęliśmy nieśpiesznie rozważać wynajęcie dorożki, suma wyjściowa w ciągu kilku minut z 50 litów spadła do 15. Można też pojechać mini-ciuchcią na oponach (dorośli 2,5 lita, dzieci, 1,5).\nPełni wrażeń jechaliśmy na zasłużony wypoczynek do Nidy położonej na mierzei nad samą rosyjską granicą. Tu jednak spotkało nas rozczarowanie. Kemping, który miał być luksusowy, był przede wszystkim strasznie zatłoczony. Owszem były tu przyzwoite sanitariaty, restauracja, mały plac zabaw, a nawet korty tenisowe i nieopodal ładna plaża, ale też stanowczo za dużo turystów, jak na nasze wymagania. No i miejscówka na betonowych płytach nie była tym, o czym marzyliśmy, zwłaszcza że przyszło za nią słono zapłacić - jeden nocleg naszej rodzinki kosztował blisko 150 litów. Zdegustowani postanowiliśmy następnego dnia opuścić Neringę i ruszyć w dalszą drogę. Przejechaliśmy przez malownicze dawne wsie rybackie, pełne pięknych domków w kolorze brązu i pruskiego błękitu. To ulubione miejsce wczasów zamożnych Litwinów, trzeba zastrzec, że duuuuuuużo mniej zatłoczone od Jastarni czy Chałup. Mijamy przepiękne wydmy wznoszące się dziesiątki metrów nad Bałtykiem (wspaniałe punkty widokowe) i opuszczamy Neringę.\nPozostawało tylko pytanie, czy zawracamy na południe i dalej zwiedzamy Litwę, która okazała się krajem przyjaznym (nigdzie nie spotkaliśmy się z przejawami niechęci do Polaków, o której tyle słyszeliśmy, wszędzie witano nas życzliwie i starano się nam pomóc) i bezpiecznym (ani razu nie czuliśmy się tu zagrożeni, a panujący tu porządek wręcz nas zaskoczył), czy też ruszamy na północ, w nieznane? Po burzliwej naradzie zdecydowaliśmy się na to drugie. Czekała na nas Łotwa i Estonia.\n"Zdjęcie z zapieksą" Zborowskiej obiegło media. Teraz "najgorsze" zdjęcia ciążowe pokazują Rozenek, Lewandowska i Rubik\nMama chłopca z chorobą metaboliczną: Musi być zabezpieczony kalorycznie, żeby nie trawić własnego białka\nDziewczynka i pies skaczą na trampolinie. Nagle... zaczęli robić salta. "Każdy powinien to zobaczyć"\nZachodziła w ciążę każdego roku, odkąd wyszła za mąż. Doczekała się jedenaściorga dzieci, ale marzy o jeszcze trzech\nTak wygląda plan lekcji po powrocie do szkoły. W poniedziałki od 8:00 do 19:10. "Czy to jest legalne?"\n19:09 Kołysanki - sposób na spokojny sen. Teksty i lista najpiękniejszych utworów\n17:56 Poćwicz szare komórki. Podamy trzy słowa. Odgadniesz, co je łączy?\n18:59 My dajemy ci 3 słowa, ty zgadujesz, o który sławny film pytamy. Podejmiesz wyzwanie?\n15:37 Aleksandra Szwed "promienieje" w ciąży i odpowiada natrętnemu fanowi: Stan to ja mam "błogosławiony"\n15:37 Dbające o stopy dziecka, modne i przyjazne środowisku. Wybierz buty w zgodzie z letnimi trendami\nAleksandra Szwed "promienieje" w ciąży i odpowiada natrętnemu fanowi: Stan to ja mam "błogosławiony"\nIle kosztuje Pierwsza Komunia Święta? 17 tys. zł. Najdroższe prezenty dla parafii\nKsiądz zachęca dzieci przystępujące do komunii, aby "dzieliły się darami". Koperty miały kłaść na ołtarz\nRasy psów doskonale znasz, a co z kotami? W tym quizie nie wszyscy sobie poradzą\nPytanie 1 z 8 Na tej grafice jest:


Wyczarowano przez Reny Boursier dnia 2020-03-20 16:48:25\nMoi młodzi czarodzieje,\nw Świecie Magii muzyka towarzyszyła nam od lat. Jak kiedyś usłyszeliśmy w jednej z piosenek: "Ach, muzyka, to magia większa od wszystkiego, co my tu robimy" i cóż, trudno byłoby się z tym nie zgodzić! Ostatnim jednak czasem, na skutek nieznanej nikomu przyczyny, sztuka ta zanikła, zwłaszcza wśród nowych uczniów, a to niezawodny znak, że coś jest nie tak. Chcielibyśmy poznać, jak wielu z Was chętnie otworzyłoby swoje buzie dla nas raz jeszcze i zaśpiewało piosenki ku uciesze gawiedzi, a także Was samych, pozwalając duszy płynąć między wersami granej melodii.\nMówiąc prosto, myślimy o stworzeniu The Voice Świata Magii! Na czym to będzie polegało, kiedy się wszystko odbędzie? Cóż, póki co nie podajemy informacji. Chcemy zobaczyć, jak wielu z Was gotowych jest nagrać piosenki dla nas i wysyłać je co tydzień. Jeżeli odbiór będzie pozytywny, a naszą skrzynkę pocztową zasypią miliony sów, roześlemy do szkół kolejne informacje związane z tym wydarzeniem.\nCzy musicie ładnie śpiewać? I tak, i nie. Ważne jest, abyście czuli piosenkę, dobrze się bawili nagrywając ją, a z Waszego głosu wydobywała się radość, niosąca się wśród użytkowników chatu. Muzyka ma być dobrą zabawą lub chwilą do refleksji i dobrze zdajemy sobie sprawę, że nie każdy jest tutaj wybitnym artystą. Świat Magii pokazał nam, że nawet "nieco gorzej" zaśpiewane piosenki, mogą stać się ikoniczne dla przyszłych pokoleń czarodziejów.\nChętne osoby proszę o skorzystanie z TEGO FORMULARZA [KLIK] i wysłanie nam swojej kandydatury. Nikogo nie odrzucamy, wszystkich zapraszamy. Informację zwrotną otrzymacie do maksymalnie tygodnia, na temat tego, czy The Voice się odbędzie (czy zbierze się wystarczająca liczba osób). Dla tych, którzy martwią się, jak to w ogóle wygląda, w formularzu znajdującym się powyżej, prezentuję kilka piosenek o różnym poziomie wykonania (no t, no shade, just facts). Pamiętajcie, że telefon to idealny mikrofon, a myślę, że każdy go ma w 2020 roku. Nie musicie mieć sprzętu za kilkaset złotych.\nZe sztabu kryzysu muzycznomagicznego łączy się,


BMI dla Wrostu 194 cm i wadze 44 kg\nwww.bmi.org.pl » BMI dla wzrostu 194cm i wagi 44kg\nJakie jest BMI dla Wrostu 194 cm i wadze 44 kg?\nWskaźnik masy ciała ang. Body Mass Index (BMI) Oznaczanie wskaźnika masy ciała ma pomóc w ocenie stanu naszego zdrowia jak i ryzyka chorobami związanymi z nadwagą i otyłością, np. cukrzycą, chorobą niedokrwienną serca, miażdżycą itp. Prawidłowa waga pozwoli nam zdrowo żyć. Jak obliczyć BMI dla wzrostu 194cm i wagi 44kg ? wg. poniższego wzoru\nNa początku bierzemy wzrost 194cm, przeliczamy na metry 1.94m i podnosimy do kwadratu 1.94m * 1.94m = 3.7636. Następnie wagę 44kg dzielimy przez otrzymaną wartość 44kg / 3.7636 = 11,7. BMI wynosi 11,7.\nDla masy 44kg i wysokości 194cm BMI wynosi 11,7 co to oznacza?


Artelis - ubezpieczenia oc - Miasto Artykułów, Miasto Twórczości.\nArtykuły przypisane do tagu „ubezpieczenia oc”\nPoniżej znajdują się artykuły przypisane do tagu ubezpieczenia oc\nWypowiedzenie ubezpieczenia OC auta - bez problemu i ryzyka\nAutor: Sebastian Kanikuła\nSprawdź jak zgodnie z przepisami wypowiedzieć umowę ubezpieczenia OC gdy kupujesz czy sprzedajesz auto, lub znalazłeś tańszego ubezpieczyciela. Dowiedz się jak prawidłow złożyć wypowiedzenie, by nie płacić dwóch polis OC. czytaj więcej ››\nUbezpieczenia komunikacyjne - kogo obowiązują, czy są obowiązkowe ? Czy w naszym kraju często kierowcy kupują ubezpieczenia dobrowolne AC i do czego one są nam potrzebne. czytaj więcej ››\nCzy ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej jest obowiazkowe tylko dla posiadaczy pojazdów mechanicznych czy też są inne osoby które mają obowiązek wykupienia takiego ubezpieczenia ? czytaj więcej ››\nCo to jest ubezpieczenie OC ? Czy tylko kierowcy pojazdów mechanicznych muszą takie ubezpieczenie kupić, czy też również inne osoby są zobligowane do zakupu takich ubezpieczeń. czytaj więcej ››\nPoczątek listopada to czas, w którym temperatura spada często poniżej 7 stopni Celsjusza. Przymrozki, szadź, mgła i deszcz skutecznie utrudniają nam bezpieczne dotarcie do celu. Dlatego właśnie teraz powinniśmy upewnić się, czy nasze auto jest w pełni przygotowane do trudnych warunków, które możemy napotkać na trasie. czytaj więcej ››\nWyobraź sobie, że jesteś posiadaczem nowiutkiego samochodu, dbasz i troszczysz się o niego. Jest dla Ciebie niemal jak członek rodziny. Wstajesz rano, wybierasz się do pracy, wychodzisz z domu, a przed oczami jawi Ci się puste miejsce parkingowe. Chwileczkę.. Gdzie jest moje auto? czytaj więcej ››\nartelis.pl › Tagi › ubezpieczenia oc\nTag „ubezpieczenia oc” w Artelis.pl


Pamiętacie serial Nieustraszny? Nowy Knight Rider ma być mroczniejszy\nPamiętacie Nieustraszonego? Nowy Knight Rider ma być dużo mroczniejszy\nO ile powstanie. Na razie trwają rozmowy i możliwe, że pomysł zostanie zrealizowany. David Hasselhoff jest do tego projektu nastawiony bardzo entuzjastycznie. I namawia do współpracy samego Roberta Rodrigueza.\nNieustraszony to jeden z ulubionych seriali mojego dzieciństwa. Który dzieciak nie chciałby mieć supersamochodu ze sztuczną inteligencją i używać go do łapania złoczyńców? Istnieją spore szanse, że powrócimy do tej fantazji. Bo Nieustraszony może odrodzić się w formie serialu, chociaż ostateczna decyzja o formie produkcji jeszcze nie zapadła. Jeśli powstanie, to ma być dużo mroczniejszy i raczej nie będzie przeznaczony dla młodszej publiczności. Luz i czar mają zostać zastąpione przez powagę i dojrzałość. Całość ma być inspirowana Loganem.\nZ jednej strony nie jestem pewien, jak opowieść o myślącym Pontiacu i jego szarmanckim kierowcy może być brana na poważnie (a i sam Hasselhoff musiałby wspiąć się na wyżyny swojego aktorstwa, bym mógł potraktować go serio), z drugiej strony pierwsze filmy z Wolverinem nie były zbyt udane, a Logan: Wolverine ostatecznie wyszedł całkiem dobrze.\nJames Gunn i Robert Rodriguez mają brać udział w powrocie Nieustraszonego.\nHasselhoff rzekomo już namówił do współpracy reżysera i scenarzystę Strażników galaktyki, teraz męczy Roberta Rodrigueza, by ten wyreżyserował nowego Knight Ridera. Ten pomysł wydaje się tak absurdalny, że aż… zaczął mi się podobać i obejrzałbym tę produkcję z ciekawości. Nieustraszonego dziś już trudno się ogląda, ale nie można mu odmówić wpływu na popkulturę. A to oznacza, że serial miał w sobie "to coś".\nKto wie, może gdyby udało się podejść do tematu w sposób nowoczesny, dodać do tego nowe techniki filmowania, to powstałoby coś... wystarczająco wciągającego, aby ze zniecierpliwieniem wyczekiwać kolejnych odcinków. Trzymam kciuki!\nTagi: david hasselhoffjames gunnknight riderNieustraszonyRobert Rodriguezserialeseriale akcji


Wpływ hałasu nocnego na zdrowie - Nieruchomości pod rozrywkę i gastronomię\nPartnerzy serwisu: działki Tarnów działki Olsztyn działki Tychy\nW innym artykule przytaczamy wyniki badania, którego celem było określenie subiektywnie odczuwanego wpływu klubów i generowanego przez nie hałasu na jakość życia mieszkańców Warszawy. Tu skupimy się na skutkach zdrowotnych oddziaływania hałasu w porze nocnej.\nSen jako biologiczna potrzeba człowieka jest mu niezbędny do życia. Jednak warunki panujące w otoczeniu (np. ruch samochodowy i kolejowy, lokal z głośną muzyką położony w bezpośrednim sąsiedztwie) mogą utrudniać lub wręcz uniemożliwiać zaspokojenie tej potrzeby.\nUciążliwość hałasu zależy od różnych czynników. Jednym z nich jest subiektywna wrażliwość danego człowieka. Zdarza się, że te same dźwięki, które dla jednej osoby są ledwo zauważalne, dla innej są nie do zniesienia. Chodzi przy tym nie tylko o natężenie hałasu, ale i o jakość samego dźwięku. Wrażliwość zależy m.in. od wieku, stanu zdrowia czy też od aktualnego nastroju danej osoby. Funkcjonuje jednak pojęcie szczególnej uciążliwości hałasu. Jest to takie natężenie dźwięku, które generalnie odbierane jest przez ludzi jako drażniące, a przy tym ma niekorzystne skutki zdrowotne. Określa się je na podstawie wartości progowych, które zostały ustalone odrębnie dla dnia i nocy.\nWedług wytycznych WHO z 2009 r. (Night noise guidelines for Europe), zakłócenia snu prowadzą do wielu problemów ze zdrowiem. Stwierdzony niewątpliwy wpływ hałasu na organizm podczas snu to przyspieszenie rytmu serca, pobudzenie i zaburzenia faz snu, wzrost częstotliwości zażywania środków medycznych, wzrost liczby spontanicznych ruchów ciała podczas snu. Mówi się tu nawet o bezsenności środowiskowej. Jest ona problemem samym w sobie, lecz prowadzi do dalszych niekorzystnych konsekwencji zdrowotnych. Zaobserowowano (ograniczona liczba obserwacji; nie w sposób bezpośredni, lecz wystarczający do stwierdzenia zależności przyczynowo-skutkowej), że zaburzenia snu prowadzą do przemęczenia, rozdrażnienia, wypadków i zmniejszenia wydajności w pracy, a także do zmian poziomów hormonów i do chorób sercowo-naczyniowych. Szczególną grupą ryzyka są dzieci, gdyż nie mają one jeszcze wykształconych mechanizmów radzenia sobie ze stresem. Długotrwałe narażenie na czynniki stresogenne, takie jak hałas, może prowadzić u nich do zaburzeń komunikacji i problemów w nauce.\nJeśli chodzi o konkretne poziomy hałasu i powiązane z nimi skutki zdrowotne, to już w zakresie 30-40 dB zaobserwowano subiektywnie odczuwane zakłócenia snu, spontaniczne ruchy ciała i pobudzenie. W przedziale 40-55 dB można stwierdzić, że znaczna część populacji dostosowuje sposób życia do uciążliwych warunków w porze nocnej. Natomiast wartości powyżej 55 dB stwarzają niebezpieczeństwo dla zdrowia publicznego – tu już zaczynają się problemy takie jak zwiększone ryzyko zawału serca.\n← Rodzaje obiektów gastronomicznych\nZanim założysz lokal gastronomiczny →


Sklep: sportowymarket pl miecz musashi samurai 8507\nsportowymarket miecz musashi samurai 8507\nMiecz Musashi Samurai meteor\nOstrze wykonane ze stali carbonowej z zaznaczoną imitacją linii hartowaniaHammona.Naostrzona krawędź tnąca.Klinga posiada bochi (zbrocze) i yokote (linia pionowa w stosunku do ostrza, oddzielająca kissaki (sztych) od reszty głowni). Klinga zamocowana w rękojeści przy pomocy mekugi (drewniany kołek przechodzący przez trzpień miecza).Rękojeść drewaniana opleciona bawełnianą taśmą. Pochwa wykonana z drewna.Do miecza dołączony jest materiałowy pokrowiec. Długość całkowita miecza: 99 cmDługość ostrza: 68 cmWaga miecza (bez pochwy): 950 gGrubość grzbietu głowni u nasady: 7 mmStal carbonowa (węglowa) to stal o dużej zawartości węgla w strukturze. Jej cechy to: wysoka twardość oraz obniżona odporność na korozję. Dlatego też stal carbonowa wymaga szczególnych zabiegów konserwacyjnych w postaci zabezpieczenia klingi środkami zatrzymującymi korozję np. w przypadku mieczy samurajskich jest to olejek goździkowy.Podana cena nie obejmuje stojaka. ...\nMIECZ MUSASHI SAMURAI /METEOR METEOR\nOstrze wykonane ze stali carbonowej z zaznaczoną imitacją linii hartowania Hammona.Naostrzona krawędź tnąca. Klinga posiada bochi (zbrocze) i yokote (linia pionowa w stosunku do ostrza, oddzielająca kissaki (sztych) od reszty głowni). Klinga zamocowana w rękojeści przy pomocy mekugi (drewniany kołek przechodzący przez trzpień miecza). Rękojeść drewaniana opleciona bawełnianą taśmą. Pochwa wykonana z drewna. Do miecza dołączony jest materiałowy pokrowiec. Długość całkowita miecza: 99 cm Długość ostrza: 68 cm Waga miecza (bez pochwy): 950 g Grubość grzbietu głowni u nasady: 7 mm Stal carbonowa (węglowa) to stal o dużej zawartości węgla w strukturze. Jej cechy to: wysoka twardość oraz obniżona odporność na korozję. Dlatego też stal carbonowa wymaga szczególnych zabiegów konserwacyjnych w postaci zabezpieczenia klingi środkami zatrzymującymi korozję np. w przypadku mieczy samurajskich jest to olejek goździkowy. Podana cena nie obejmuje stojaka.\nSTREFA SPORTOWA>Sporty Walki>Miecze\nOstrze wykonane ze stali carbonowej z zaznaczoną imitacją linii hartowania Hammona.Naostrzona krawędź tnąca. Klinga posiada bochi (zbrocze) i yokote (linia pionowa w stosunku do ostrza, oddzielająca kissaki (sztych) od reszty głowni). Klinga zamocowana w rękojeści przy pomocy mekugi (drewniany kołek przechodzący przez trzpień miecza). Rękojeść drewaniana opleciona bawełnianą taśmą. Pochwa wykonana z drewna. Do miecza dołączony jest materiałowy pokrowiec. Długość całkowita miecza: 99 cm Długość ostrza: 68 cm Waga miecza (bez pochwy): 950 g Grubość grzbietu głowni u nasady: 7 mmStal carbonowa (węglowa) to stal o dużej zawartości węgla w strukturze. Jej cechy to: wysoka twardość oraz obniżona odporność na korozję. Dlatego też stal carbonowa wymaga szczególnych zabiegów konserwacyjnych w postaci zabezpieczenia klingi środkami zatrzymującymi korozję np. w przypadku mieczy samurajskich jest to olejek goździkowy.Podana cena nie obejmuje stojaka. ...\nZestaw do pielęgnacji katany - Samurai Sword Maintenance Kit Hanwei\nMiecze i szable>Akcesoria do mieczy\n1. Sklepy z sportowymarket pl miecz musashi samurai 8507\nt1=0.026, t2=0, t3=0, t4=0.023, t=0.027


Obrus plamoodporny biały z haftem richelieu wzór D- owalny - 3033 | Sklep e-Obrus.pl\nObrus plamoodporny biały z haftem richelieu wzór D- owalny- Idealnie ozdobi salon urządzony w stylu klasycznym. Propozycja dla miłośników haftów ażurowych, zawsze modnych. Prezentowany na e-obrus.pl obrus wykonano z poliestru o wysokiej gramaturze, co pozwala na uzyskanie ciekawego efektu wizualnego przy jednoczesnych walorach praktycznych. Dzięki właściwościom plamoodpornym tkaniny obrus łatwo utrzymać w czystości. Doskonale się prasuje przez lata będzie prezentował się tak samo elegancko i nieskazitelnie. Obrus w kolorze ponadczasowej klasycznej bieli. Nigdy nie wyjdzie z mody. Miły w dotyku. Świetnie podkreśla urok każdego miejsca niezależnie od tego, czy będzie to sala restauracyjna czy też mały salonik. Doskonale nadaje się jako prezent na wyjątkowe okazje.\nOpinie o Obrus plamoodporny biały z haftem richelieu wzór D- owalny


Gwoździe zwykłe Onduline PCV 100 szt. czarne - Akcesoria montażowe - Castorama\nGwoździe zwykłe Onduline PCV 100 szt. czarne\nMarka: Onduline Kod: 923614\nKod: 923614 Porównaj Do porównania\nzapewniają wysoką wodoszczelność\nłebki odporne na promieniowanie UV\nodporne na korozję stalowe, ocynkowane trzonki\nGwoździe zwykłe Onduline PCV są przeznaczone do montażu płyt bitumicznych jako pokrycia dachowego. Doskonałą jakość produktu gwarantują wykorzystane materiały: stalowe, ocynkowane trzonki, które chronią elementy przez korozją, a także polietylenowe łebki, które uszczelniają styk gwoździa i płyty. Odporne na wodę i działanie promieni UV zachowają swój kolor przez długi czas. Zestaw składa się ze stu elementów w kolorze czarnym.\nWymiary produktu dł. 65 mm\nInformacje dodatkowe gwoździe z łebkiem polietylenowym do mocowania falistych płyt bitumicznych Onduline; zalecana ilość na jedną płytę to około 20 sztuk\nNr referencyjny 2421CSP\nMateriał wykonania stal; łebek - polietylen\nGwoździe zwykłe Onduline PCV 100 szt. czarne służą do montażu falistych płyt bitumicznych na dachu. Ich długość sprawia, że mocowanie jest stabilne i wytrzymałe. Produkt jest wykonany z trwałych materiałów: stalowe, ocynkowane trzonki i polietylenowe łebki są niepodatne na szkodliwe działanie wilgoci. Zapobiegną również przedostaniu się wody przez powstały w płycie otwór. Dzięki odporności na światło słoneczne gwoździe nie wyblakną. Te cechy sprawią, że Twój dach nie tylko nie będzie wymagał szybkiego remontu, ale też pozwoli cieszyć oczy estetyką wybranego rozwiązania. Jeśli zależy Ci na jakości oraz solidnej estetyce, wybrany produkt powinien spełnić Twoje oczekiwania. Zestaw składa się ze stu elementów w czarnym kolorze. Jeżeli wybrałeś blachę dachową w innym odcieniu, w naszej ofercie znajdziesz również gwoździe w innych kolorach.


Czas pracy nauczyciela - Strona 3 - Forum dla nauczycieli\nPostautor: izis » 2011-03-07, 19:58\nMarzy mi się karta czasu pracy, którą odbijałabym po przyjściu do pracy i po jej wyjściu. Pracowałabym tylko w szkole, a po przekroczeniu limitu pracy 40 godzin tygodniowo, dostawałabym dodatkowe wynagrodzenie, albo mozliwość odebrania wolnego. Tak jest w innych zakładach pracy, więc dlaczego nie może być w szkołach. Nikt wtedy nie miałby pretensji, że za mało pracujemy.\nPostautor: koma » 2011-03-09, 18:10\nCzarny 70, my to wszystko wiemy i zgadzamy się z Waszym stanowiskiem.\nTylko co mamy teraz z tym zrobić??\nRejestracja: 2011-03-24, 15:43\nPostautor: mariah » 2011-03-25, 18:11\nczy ktoś mi może napisać jaki jest wymiar czasu pracy kierownika internatu.Internat nie jest oddzielną placówką,podlega pod szkołę.Czy to prawda, że kierownik ma nienormowany czas pracy i musi się rozliczać z 30 godzin plus dydaktyczne?wydaje mi się to niezbyt zgodne z prawem.Gdzie mogę znaleźć wyczerpujące informacje?Czy czas pracy może być uzależniony od szkoły,czy wszyscy kierownicy pracują tak samo?\nPostautor: agadanuta » 2011-03-25, 20:24\nCZarny70 - zgadzam się z Tobą w calej rozciągłości.\nWłaśnie jestem po dwóch miesiącach pracy bez żadnego dnia wolnego - żadnej sobotki, czy niedzieli z rodziną (konkursy, projekt, promocja szkoły). Naturalnie wiem, ze jestem darmozjadem, który tylko wypoczywa (tak nieustannie wieszczą media), jednkże jestem u kresu sił. Ten weekend wreszcie po raz pierwszy od dwóch miesięcy będę miała wolny. Wolny... Stos wypracowań to norma, ale przynajmnie żadnych dodatkowych zadań...\nPostautor: Cytryn » 2011-03-26, 09:36\nZgadza się. Nie miałam w tym miesięcu ani jednego tak naprawdę wolnego weekendu. Analiza testu tego i tamtego , i sprawdzianu, i ankiet do ewaluacji, i konkursy, projekty.Nie ma kiedy normalnie uczyć. Głowa pełna, nerwy, bieganina. Jestem bardzo zmęczona. Ciągle jakieś dodatkowe wywiadówki, problemy z uczniami, wydzwanianie po rodzicach. Zaczynam mieć wrażenie, że się w tym zgubię, że już tego nie udźwignę. Ale przecież jestem nierobem pracującym 18 godzin i cieszącym się nieustannym wolnym:((( Trzeba mi dołożyć zadań, karcianych godzin, więcej obowiązków. No i zarabiam za dużo za tak "lekką" pracę...\nPodpisałam się pod różnymi petycjami. Wysłałam list do MEN- osobiście napisałam, co o tym wszystkim myślę. Co jeszcze mogę zrobić, jako zwykła nauczycielka...?\nPostautor: vuem » 2011-03-26, 21:20\nIle analiz/ankiet musiałaś w tym miesiącu napisać?\nIle konkursów organizowałaś?\nIle wywiadówek w tym miesiącu odbyłaś?\nTak z ciekawości pytam oczywiście...\nPostautor: Cytryn » 2011-03-27, 10:46\n3 analizy z testów ortograficznych\n1 analiza z próbnego sprawdzianu w klasie VI\nDwa. Jeden recytatorski, jeden wokalny. Dorzucę jeszcze apel, do którego przygotowywałam mój zespół: Dzień Wiosny\nDwie. Ogólna i dla dwóch klas oddzielna( problemy wychowawcze).\nDorzucę jeszcze dwa szkolenia dla RP.\nTo nie jest wszystko, co dodatkowo robiłam (poza tym, ze normalnie uczę, sprawdzam testy, klasówki itp.), ale nieważne. I tak pewnie pozostaniesz w błogim przekonaniu, że przesadzam, a wszystko co napisałam, można zrobić w godzinkę. Miłego weekendu. A ja zaraz zabieram się za papierologię związaną z projektem w gimnazjum.\nPostautor: vuem » 2011-03-27, 11:38\nCytryn pisze: 3 analizy z testów ortograficznych\nNastępnym razem Cytrynku przeprowadź najpierw te 3 testy ortograficzne i dopiero potem pisz analizę. Zaoszczędzisz czas.\nCzy nie piszesz takich analiz po raz kolejny? Czy nie masz pewnych wypracowanych szablonów w analizie i spisywaniu tych przemyśleń?\nCzy nie powinno być to robione błyskawiczne?\nPamiętam, gdy ostatnim razem musiałem pisemną analizę składać zajmowało mi to ok. 15 minut (z czego 10 to było wklepanie wyników uczniów, bo resztę tekstu jedynie przeredagowałem, wszak liczba problemów i możliwych powodów oraz sposobów ich rozwiązania w celu poprawienia rezultatów jest liczbą SKOŃCZONĄ i mieszczącą się w przedziale od 1 do 10 pirazyoko)\nCytryn pisze: Dwa. Jeden recytatorski, jeden wokalny. Dorzucę jeszcze apel, do którego przygotowywałam mój zespół: Dzień Wiosny\nI tak jest co miesiąc?\nJeśli tak, to zbuntuj się, niechaj inni nauczyciele dupę ruszą i coś zorganizują. Nie ma tam kogoś na dorobku, kto chętnie taka akademię przygotuje?\nPo kilka konkursów organizujecie co miesiąc, Chryste, opamiętajcie się. Wariatkowo konkursowe.\nCytryn pisze: Dwie. Ogólna i dla dwóch klas oddzielna( problemy wychowawcze).\nZakładam, że skoro ciągle wskazujesz również i na nie, jako źródło wycieńczenia to znaczy, że te wywiadówki macie co miesiąc.\nZorganizujcie te kontakty z rodzicami inaczej, bo pewnie i oni sami mają dość tego ciągłego łażenia do szkoły.\nMoże dyżur wychowawcy podczas okienka + dyżur telefoniczny między 16 a 17 w piątek wystarczy poza standardowymi 2-3-może 4 spotkaniami z rodzicami w roku.\nA skoro uczniowie ciągle sprawiają problemy wychowawcze i codziennie musisz wydzwaniać do rodziców, to dobierzcie się wreszcie do tyłków tym bandytom (jeśli to prawdziwe problemy) lub nauczcie się sobie z tymi zwyczajnymi radzić bez konieczności ciągłego kontaktowania się z rodzicami.\nCytryn pisze: To nie jest wszystko, co dodatkowo robiłam (poza tym, ze normalnie uczę, sprawdzam testy, klasówki itp.),\nOczywiście. testy Twoi uczniowie piszą codziennie. Masz 25 klas pod opieką, więc Twój czas pracy przekracza 200 godzin tygodniowo.\nCytryn pisze: pozostaniesz w błogim przekonaniu, że przesadzam, a wszystko co napisałam, można zrobić w godzinkę.\nOczywiście, nadal uważam, że przesadzasz lub nie potrafisz zorganizować sobie pracy i współpracy z kolegami/dyrekcją.\nGodzina? Może nie. Może kilka godzin tygodniowo. ALE NIE KILKA GODZIN DZIENNIE! NIE TYDZIEŃ W TYDZIEŃ!\nCytryn pisze: Miłego weekendu. A ja zaraz zabieram się za papierologię związaną z projektem w gimnazjum.\nProjekt w którym jako koordynator masz zgrabną pensyjkę, czy projekt gimnazjalny?\nI ileż to papierów masz wyprodukować w związku z tym projektem? Cały weekend Ci to zajmie?\nJa bym to napisał przy kawie (siorbię ją przez ok 20 min) i cieszył się czasem wolnym, którego w ciągu tygodnia w ogóle nie mam (ale bynajmniej z innych powodów niż Ty).\nNikt mnie nie zmusza do bezsensownej pracy, a to co wykonuję na co dzień - dzięki doświadczeniu, talentowi i wiedzy - przychodzi mi z łatwością.\nZatrudnij się na poczcie. Będziesz napieprzać pieczątki przez 8 godzin, a potem do domu i laba.\nZarobisz dobrą pensję, nie będziesz ofiarą mobbingu, praca Twoja będzie wreszcie mieć sens, a i z chamstwem mieć do czynienia nie będziesz. na poczcie bywają jedynie dżentelmeni.\nPostautor: Cytryn » 2011-03-27, 12:17\nNastępnym razem Cytrynku przeprowadź najpierw te 3 testy ortograficzne i dopiero potem pisz analizę. Zaoszczędzisz czas\nNie bardzo rozumiem. Oczywiście, że najpierw trzeba je przeprowadzić, ocenić, opisać. Potem siadam do komputera i wklepują wszystkie wyniki( w tabeli, zadanie, nr, ilość zdobytych pkt., ilość otrzymanych, wskaźniki łatwości, porównanie z poprzednimi analizami w tabeli no i wnioski- jeden test, który robimy wg tego schematu- powtarzalnego- zajmuje mi jakieś 2 do 3 godzin).\nNie bardzo wiem, jak Ci się udaje wklepać wyniki z całego testu w ciągu 10 minut. Przecież trzeba wpisać treść zadań w tabelkę, a potem wpisać ile pkt. za każde zadanie każdy uczeń, potem trzeba dodać wzdłuż i wszerz, obliczyć procentowy wskaźnik łatwości do każdego zadania oddzielnie, potem medianę, wskaźnik łatwości testu...jest to naprawdę czasochłonne. No, chyba że Twoja analiza to jedna kartka z nazwiskami uczniów, liczbą zdobytych pkt. w sumie i dwa zdania wniosków końcowych. Wtedy to rzeczywiście masz 15 minut roboty. Tyle, że z taką analizą moja dyr. by Cię pogoniła.\nTak. Tak jest co miesiąc, a ja , jako etatowy polonista, historyk i muzyk zarazem wszystko muszę robić. Niby kto ma do konkursu wokalnego przygotować? Biolog? A do recytatorskiego? Matematyk?\nDokładnie. To w innych szkołach jest inaczej? Nie widziałam, myślałam, że taki standard. I jeszcze musimy z nich protokoły pisać, co , ile, z kim, tematyka zebrania, wnioski.\nO buncie nie ma co mówić i nie chce mi się już tłumaczyć, czemu.\nAkademię przygotowują różni nauczyciele, ale ja jestem m u z y k i e m . Mówi Ci to coś? Mam szkolną orkiestrę i chór. Apele mają być okraszone muzyką....wszystkie...\nCo do kontaktów z rodzicami- nie ja o tym decyduję.\nDzięki za ironię.\nNie ,nie mam 25 klas. Ale uczę 3 przedmiotów, w tym języka polskiego, i faktycznie nie ma tygodnia, żebym czegoś nie sprawdzała. Czego Ty uczysz, Vuem, bo nie pamiętam?\nA myśl sobie co chcesz.\nJestem jedyną osobą w szkole, która przestrzega terminów i wszystko ma na czas. Muszę tak, inaczej zginęłabym. Właśnie dzięki temu, że potrafię sobie zroganizować czas pracy.Są oczywiście nauczyciele, którzy pracują o wiele, wiele mniej. I dochodzę do wniosku, że jestem po prostu zbyt uczciwa, nie umiem kłamać i staram się wywiązywać z obowiązków jak należy- dlatego tak ciężko pracuję.\nPatrzę na kolegów, którzy olewają, coś tam naskrobią na papierze, czego nie zrobią, idą do domku wcześniej, a potem pięknie kłamią na radzie. Ja po prostu tak nie umiem, choć rozumiem, czemu nauczyciele tak robią- nie chcą harować ponad siły. Niestety, ja nie potrafię , więc haruję.\nVuem- daj mi spokój. Ciężko pracuję, moją pracą można by obdzielić ze dwie osoby co najmniej, nie jest to moja wina, że tak jest, okoliczności tak się ułożyły, a ja za dużo pokazałam, ile potrafię, kiedy jeszcze walczyłam o utrzymanie pracy( brak stałej umowy, staż, mieszkam w przypidówie, gdzie pracy nie ma, kredyty itp.).\nNigdy mnie nie zrozumiesz. Najłatwiej powiedzieć komuś "twoja wina, to się męcz". Albo "przesadzasz". Gadaj, co chcesz.\nPostautor: malgala » 2011-03-27, 13:10\nCytryn pisze: Oczywiście, że najpierw trzeba je przeprowadzić, ocenić, opisać. Potem siadam do komputera i wklepują wszystkie wyniki( w tabeli, zadanie, nr, ilość zdobytych pkt., ilość otrzymanych, wskaźniki łatwości, porównanie z poprzednimi analizami w tabeli no i wnioski- jeden test, który robimy wg tego schematu- powtarzalnego- zajmuje mi jakieś 2 do 3 godzin).\nNie bardzo wiem, jak Ci się udaje wklepać wyniki z całego testu w ciągu 10 minut. Przecież trzeba wpisać treść zadań w tabelkę, a potem wpisać ile pkt. za każde zadanie każdy uczeń, potem trzeba dodać wzdłuż i wszerz, obliczyć procentowy wskaźnik łatwości do każdego zadania oddzielnie, potem medianę, wskaźnik łatwości testu...jest to naprawdę czasochłonne.\nCytryn, przecież komputer to nie tylko maszyna do pisania.\nTest przygotowujesz na komputerze przed jego zrobieniem. Pytań do tabelki nie musisz już wklepywać. wystarczy "kopiuj - wklej".\nWyliczeń też nie musisz robić. Wprowadzisz dane i komputer sam wszystko policzy.\nJeżeli sama nie potrafisz, to poproś jakiegoś informatyka niech Ci przygotuje taką tabelkę do analizy testu w Excelu. Wprowadzisz tam sobie tylko numer ucznia, numer zadania, uzyskaną ilość punktów i wszelkie wyliczenia masz gotowe.\nPostautor: vuem » 2011-03-27, 13:16\nCytryn pisze: Nie bardzo rozumiem. Oczywiście, że najpierw trzeba je przeprowadzić, ocenić, opisać. Potem siadam do komputera i wklepują wszystkie wyniki( w tabeli, zadanie, nr, ilość zdobytych pkt., ilość otrzymanych, wskaźniki łatwości, porównanie z poprzednimi analizami w tabeli no i wnioski- jeden test, który robimy wg tego schematu- powtarzalnego- zajmuje mi jakieś 2 do 3 godzin).\ntzn że w taki sposób analizujesz wszystkie kilkadziesiąt konkursów w semestrze?\nA po kiego grzyba? W jaki sposób analizujesz porównane wyniki Kasi, która w pierwszym teście zdobyła 65%, w drugim 67%,a w trzecim tylko 62%?\n4 strony A4 wypisujesz analizując możliwe przyczyny fluktuacji intelektualnej kondycji uczennicy, że 2-3 godzin Ci potrzeba?\nczy może masz do wpisania wyniki 350 uczniów? Przeciez takich statystyk nikt nie ogarnie, średnią analizuj, nie indywidualne wyniki.\nMoże jeszcze podczas posiedzenia RP to wszystko czytasz? nie wystarczy gdy przedstawisz ogólny trend (wnioski przecież i tak będą te same i związane z praca z grupą)+ może ekstremalne przypadki, w kórych wymagana jest szczególna uwaga i kropka?\nKsiążkę (stron 1200) chcesz napisać pt. "wzloty i upadki moich uczniów w testach ortograficznych na przestrzeni dziejó (czyt. od marca do czerwca 2011)?\nCzujesz taka potrzebę? To nie marudź.\nZboczeni koledzy to nakręcają? To przemów im do rozsądku. Na pewno nie jesteś jedyną, która nie chce tych bzdur wypisywać.\nDyrekcja takie polecenie wydaje? Jest kilka sposobów, by ją do zmiany podejścia przekonać.\nCytryn pisze: Tak. Tak jest co miesiąc, a ja , jako etatowy polonista, historyk i muzyk zarazem wszystko muszę robić. Niby kto ma do konkursu wokalnego przygotować? Biolog? A do recytatorskiego? Matematyk?\nCytryn, no to Ty jesteś w wyjątkowej sytuacji, a występujesz nieraz niemal jako przedstawiciel narodu.\nTo tak jakby uznać prace prezentera telewizyjnego za skrajnie niebezpieczną, bo ... reporterzy wojenni nieraz giną.\nCo do konkursów.\nCo miesiąc organizujesz konkurs recytatorski? Jeszcze sie dzieciakom nie znudził?\nNo może w przyszłym zrobisz konkurs poetycki...ale zakładam, że tych Twoich kilkunastu latach pracy, to zaczęły sie one powtarzać.\nnarzekasz na uczniów, że nie aktywność i zaangażowanie, a chamstwo najwyżej okazują, więc po jaka cholerę im tyle ich organizujesz?\nI jaki jest pożytek z tak licznych konkursów?\nA bioolog może również konkurs zorganizować. Jesli nie recyattorski, to może wiedzy o przyrodzie, ochronie środowiska, czy czyms tam jeszcze.\nA angliści nie organizują konkursów? Matematyk jakichs rachunkowych zawodów nie robi?\nJeśli wy wszyscy ciągle te konkursy organizujecie, to kiedy uczycie i wspomagacie rodziców w wychowaniu?\nCytryn pisze: Dokładnie. To w innych szkołach jest inaczej? Nie widziałam, myślałam, że taki standard. I jeszcze musimy z nich protokoły pisać, co , ile, z kim, tematyka zebrania, wnioski.\nMyślałaś, że może ministerialnym wymaganiem jest organizować wywiadówki raz w miesiącu?\nI nie wiedziałaś jak jest w innych szkołach? Nie ściemniaj Cytrynku\nCytryn pisze: O buncie nie ma co mówić i nie chce mi się już tłumaczyć, czemu.\nAkademię przygotowują różni nauczyciele, ale ja jestem m u z y k i e m . Mówi Ci to coś? Mam szkolną orkiestrę i chór. Apele mają być okraszone muzyką....wszystkie..\nOK, ale czy tak trudno by było Twojej dyrektorce zrozumieć, że nie jesteś robotem i skoro musisz zając sie oprawa muzyczną, czy organizowaniem akademii, to NIE MOŻESZ RÓWNOCZEŚNIE CIĄGLE ORGANIZOWAĆ KONKURSÓW RECYTATORSKICH I INNYCH.\nNiechaj zleci to innemu nauczycielowi...no chyba, że pracujesz w mikro-szkole i jesteś jednym z 4 nauczycieli ( w tym dyrekcja) i stąd jedynym polonistą, anglistą, muzykiem i historykiem...stąd faktycznie prosta droga do bycia histerykiem.\nCytryn pisze: Co do kontaktów z rodzicami- nie ja o tym decyduję.\nA kto? Dyrekcja każe Ci wydzwaniać? Więc robisz to z telefonu służbowego, podczas przerw. Wyznacz sobie jedną dwa razy w tygodniu, a załatwisz kontakty z rodzicami bezboleśnie. Wezwanie rodziców do szkoły może być załatwione korespondencyjnie lub telefonicznie przez sekretarkę.\nNie decydujesz o wielu rzeczach, ale wpływ na wiele decyzji możesz mieć.\nCytryn pisze: Nie ,nie mam 25 klas. Ale uczę 3 przedmiotów, w tym języka polskiego, i faktycznie nie ma tygodnia, żebym czegoś nie sprawdzała. Czego Ty uczysz, Vuem, bo nie pamiętam?\nPoloniści faktycznie potrzebują więcej czasu na weryfikację umiejętności uczniów. Ale sprawdziany z muzyki, czy historii możesz załatwić błyskawicznie. Nie potrzebujesz wielu ocen w semestrze, a konstrukcja testów pozwoli sprawdzić je przy kawie...mąż Ci pomoże.\nJesteś egzaminatorem? Jak długo sprawdzać pracę? czy rozprawka, wypracowanie wymaga godziny na sprawdzenie? To zmień sposób sprawdzania.\nJa uczę języka obcego i nieraz czuje przytłoczenie sprawdzanymi sprawdzianami, ale przy odrobinie wysiłku i dobrej organizacji da się to zrobić.\nCytryn pisze: Jestem jedyną osobą w szkole, która przestrzega terminów i wszystko ma na czas. Muszę tak, inaczej zginęłabym. Właśnie dzięki temu, że potrafię sobie zroganizować czas pracy.Są oczywiście nauczyciele, którzy pracują o wiele, wiele mniej. I dochodzę do wniosku, że jestem po prostu zbyt uczciwa, nie umiem kłamać i staram się wywiązywać z obowiązków jak należy- dlatego tak ciężko pracuję.\nCytrynku, czemu zakładasz, że odmawiając przygotowywania tylu konkursów, czy nie zgadzając się na określony system analiz, które nie sa sensem Twojej pracy od razu będziesz nieuczciwa?\nMasz złe podejście do tych spraw.\nCytryn pisze: Patrzę na kolegów, którzy olewają, coś tam naskrobią na papierze, czego nie zrobią, idą do domku wcześniej, a potem pięknie kłamią na radzie. Ja po prostu tak nie umiem, choć rozumiem, czemu nauczyciele tak robią- nie chcą harować ponad siły. Niestety, ja nie potrafię , więc haruję.\nWIĘC UCZCIWIE POWIEDZ DYREKCJI, ŻE NIE BĘDZIESZ TEGO I TEGO ROBIŁA, BO NIE JESTEŚ W STANIE. MASZ ZA DUŻO OBOWIĄZKÓW.\nCytryn pisze: Nigdy mnie nie zrozumiesz. Najłatwiej powiedzieć komuś "twoja wina, to się męcz". Albo "przesadzasz". Gadaj, co chcesz.\nZmęczenie rozumiem. Sam pracuję po kilkanaście godzin dziennie. 12-13 dziennie. W soboty ok. 8.\nNie rozumiem Twojego "niewolniczego" podejścia do obowiązków, bezdyskusyjnego wykonywania nawet najgłupszych poleceń, brak prób wpłynięcia na dyrekcję, by pewne rzeczy unormować.\nI nie rozumiem tego, że zgadzasz sie na obarczanie Cię taką masa obowiązków, gdy jednocześnie wielu innych nauczycieli nie robi nic.\nNie rozumiem po co organizujesz konkursy i akademie co miesiąc, jednocześnie nie widząc entuzjazmu u swych uczniów.\nRejestracja: 2011-03-19, 17:48\nPostautor: Soad_2005 » 2011-03-27, 13:28\nTo na temat czasu pracy nauczyciela z innego wątku tego forum :\nZ przytoczonej przez Pawła Ł. sentencji wyroku Sądu Administracyjnego wynika ,że do rozliczenia czasu pracy ,który nauczyciel przeznacza na zajęcia inne niż określone w art.42 ust. pkt 1 i pkt 2 lit a) i b)Karta Nauczyciela należałoby po pierwsze : wskazać zapisem ustawowym lub rozporządzeniem gdzie nauczyciel ma rozliczać ten czas np. dodatkowy dziennik oraz ustalić normy czasowe na realizację wszystkich czynności nie zawierajacych się w pensum + 2 kartowe . Napisałem kilka dni temu pismo do Pani Rzecznik Praw Obywatelskich o przyjżenie się Karcie pod względm jej zgodności z Konstytucją RP oraz Kodeksem Pracy .Poruszyłem kwestię z nierównym traktowaniem w zatrudnianiu , przestawiając sytuację dwóch nauczycieli , z których jeden ma podstawowe pensum tj.18 godz. a drugi ma podwyższone pensum do 27 godz. Gdyby przyjąć powszechną interpretację dyrektorów szkół ,że KN mówi wprost ,że nauczyciel pracuje 40 godz. tygodniowo to w powyższej sytuacji nauczyciel o podstawowym pensum ma do wykonania 22 godz. tygodniowo na inne czynności a ten drugi ma ich tylko 13 . Jednak ten drugi pobiera o połowę wyższe wynagrodzenie i to niekoniecznie za wykonaną pracę ( średnia godzin w ferie i wakacje). Ponadto wydaje się ,że przy obecnym stanie prawnym to tylko nauczyciel jest kompetenty do określenia ile czasu poświęca na czynności z art.42 ust.2 pkt 3 KN tzn. na przygotowanie się do zajęć , dokształcanie . Nikt jego indywidualnych ustaleń w tym zakresie nie może podważyć . Dlatego proponuję wszystkim nauczycielom zbierać każdą możliwą dokumentację ,zapisywać wszystkie czynności takie jak np. wycieczki , ilość godzin na radach pedagogicznych , zebraniach z rodzicami itp. Na koniec roku szkolnego skierować do dyrekcji szkoły pismo z prośbą o wypłatę wynagrodzneia za te czynności jako pracę w GODZINACH NADLICZBOWYCH - proszę nie mylić z godzinami ponadwymiarowymi . Nadliczbówki określone są w Kodeksie Pracy i tylko z tego tytułu należy się nauczycielowi wynagrodzenie za przekroczenie normy 40 godz. tygodniowo.Jeśli dyrekcja odmówi to do Sądu Pracy z notatkami, kartami wycieczek i własnymi wyliczeniami dot. codziennego przygotowywyania się na zajęcia na następny dzień , tak aby wykazać ,że wszystko co robimy w szkole ponad pensum + nasze przygotowywanie się do zajęć powoduje przekroczenie normy 40 godz. tyg. a Sąd napewno się do tego przychyli , ponieważ dyrekcja nie ma żadnych agrumentów ani mocy prawnej aby takie wyliczenia podważyć.\nPostautor: Cytryn » 2011-03-27, 15:46\nVuem- NIE JA decyduję o tym, co i jak się dzieje w szkole. Mogę się buntować i mieć nieprzyjemności- i wtedy nikt nie stanie w mojej obronie, każdy się wypnie. W pojedynkę nic nie zrobię( próbowałam). I nie tylko ja mam takie problemy, myślę, że wielu dyrektorów( a szczególnie dyrektorek) uwielbia papierki i tabelki.\nI gdyby nie rozp. MEN dot. projektów, ewaluacji itp. bzdur to z pewnością dyrektorzy nie mieliby aż takiego pola do popisu. Ograniczyliby się do sprawozdań na koniec semestru. Bo badania jakości kształcenia( to nie był wymysł dyrektorki) też napędza te durne analizy, któe nikomu nie są potrzebne( mas zrację, opisywanie jak to Krysia miała 0,67 w jednym semestrze, a potem 0,58 jest absurdem, ale niestety ja w tych absurdach siedzę ileś lat i zaczynam mieć dość).\nGdyby nie te durne "badania"- kreatywność naszego ministerstwa- w ogóle nie byłoby tych durnych analiz i sprawozdań. A w przyszłym roku dojdą jeszcze zespoły pedag. -psycholog. -kolejna czasochłonna i papierochłonna bzdura.\nByć może u mnie w szkole dochodzi do nadużyć, ale wyjątkowo sprzyjające warunki ku tym nadużyciom stwarza MEN z durnymi rozp.\nPostautor: vuem » 2011-03-27, 19:02\nCytryn pisze: Mogę się buntować i mieć nieprzyjemności- i wtedy nikt nie stanie w mojej obronie, każdy się wypnie. W pojedynkę nic nie zrobię( próbowałam).\nAle skoro robisz tak wiele, to Twoja dyrekcja to wie. Jakim cudem z powodu tego, że nie możesz przeprowadzić 12 konkursów, a tylko 8 + 17 akademii będzie chciała Cię zwolnić?\nPiszesz, że inni kończą zajęcia dydaktyczne i idą do domu, a Ty tyrasz. Dyrektorka tego nie widzi? Nie rozumie, że robisz więcej od innych?\nNie rozumie, że by móc rzetelnie wykonać tę pracę nie możesz wykonywać pewnej części tej pracy, a ci co nie robią nic też mogą ruszyć tyłek?\nBiorąc pod uwagę długą listę Twoich zasług (wszystkie akademie, orkiestra, konkursy itd.) patrzy na Ciebie jak na wrzód i czyha tylko na najdrobniejsze Twoje potknięcie?\nCytryn pisze: myślę, że wielu dyrektorów( a szczególnie dyrektorek) uwielbia papierki i tabelki.\nTo fakt. Ale nie przestaną ich uwielbiać dopóki będą one skrupulatnie produkowane.\nCytryn pisze: I gdyby nie rozp. MEN dot. projektów, ewaluacji itp.\nZawsze taką robotę "odwalałem" w ostatniej chwili wg zasady "aby cóś było".\nNawet jeśli dyrekcja jest zobowiązana do wyegzekwowania pewnych rzeczy od swoich pracowników, to może w zgodzie z litera prawa i zdrowym rozsądkiem tak te prace zorganizować, by ludziom życia nie zatruwać.\nCytryn pisze: Być może u mnie w szkole dochodzi do nadużyć, ale wyjątkowo sprzyjające warunki ku tym nadużyciom stwarza MEN z durnymi rozp.\nBezwzględnie tak i w przypadku tej Twojej szkoły jedynym wyjściem z impasu byłoby rozporządzenie zakazujące produkowania tych papierów pod groźbą utraty stanowiska\n...ale chyba nie masz co liczyć na to.\nMyślę, że bez takiego rozporządzenia Twoja dyrekcja wydałaby własna dyrektywę\nCzy rozporządzenie narzuca obowiązek wpisywania wyników wszystkich uczniów\ni analizowania ich z osobna z obowiązkowym komentarzem na 3 stronach A4 analizującym różnice w wynikach poszczególnych uczniów na przestrzeni dziejów?\nA Ty jeszcze zasłaniasz się uczciwością, gdy tłumaczysz sobie i innym to dlaczego tak skrupulatnie wypełniasz jej polecenia?\nUczciwość nakazuje Ci wypełnić te durne polecenia angażując się ponad normę?\nI robisz to kosztem innych obowiązków?\nIch uczciwie wypełniać potrzeby nie czujesz?\nDusza, serce, czy co tam jeszcze nie podpowiada Ci, że przede wszystkim musisz działać dla dobra uczniów, a nie dla zaspokojenia chorych ambicji jakiejś wariatki?\nNauczże się olewczo i bezboleśnie wypełniać nikomu nie potrzebne obowiązki. Dla dobra swojego i swoich uczniów.\nTo nie będzie absolutnie mniej uczciwe niż to co robisz teraz.\nPostautor: Cytryn » 2011-03-27, 20:49\nA znasz powiedzenie, że najbardziej bije się konia, który najmncniej ciągnie?\nMoże, ale wtedy nie miałaby błogiego uczucia panowania nad nami...nie wiem, czy słyszałeś o tym, że niektórzy ludzie są zwyczajnie złośliwi?\nAleż widzi, widzi. Ale co ją to obchodzi? Ty jeszcze wierzysz w ludzką sprawiedliwość, Vuem? Bo ja już od dawna -nie. Możesz lśnić jak kryształ, a i tak na ciebie naplują.\nA przepraszam- to gdzie ja pracuję? W cyrku? W niby-landii? Mam "olewać" rozporządzenia i zalecenia służbowe? Kłamać? Witamy w krainie absurdu?\nNigdy nie wyznawałam zasady, że cel uświęca środki. Za bycie uczciwym płaci się cenę- i ja ją płacę.\nA kto powiedział, że kosztem innych? Robię wszystko, co do mnie należy. I powiem Ci, że każdy nauczyciel, który starannie, rzetelnie i uczciwie wypełnia w s z y s t k i e obowiązki, zalecenia służbowe i zachciewajki pani Hall- powie to samo- wykonywanie takiej ilości pracy przez dłuższy czas prowadzi do wypalenia. Dlatego już moje ostatnie miesiące w szkole i żegnaj oświato. Muszę wytrzymać do końca czerwca, dam radę. Niech znajdą innego "konia pociągowego",i...na pewno znajdą. Nie łudzę się, ze mnie komuś zabraknie. Po dwóch tygodniach śladu po mnie nie będzie, ani wspominki. Znam życie. I dobrze.