„Tegoroczne wybory samorządowe będą wyjątkowo ostre” - Polskie Radio 24 - polskieradio.pl\nOstatnia aktualizacja: 22.05.2018 11:49\n- Tegoroczne wybory samorządowe będą wyjątkowo ostre. Jednym z najważniejszych przyczyn jest fakt, że odbywają się rok przed wyborami parlamentarnymi więc będzie to próba generalna, sprawdzian dla partii politycznych – powiedział w Polskim Radiu 24 Roman Mańka z fundacji Fibre.\n22.05.18 Roman Mańka o tzw. „aferze fakturowej” w Inowrocławiu i wyborach samorządowych\nJak podkreślił Roman Mańka, tegoroczne wybory samorządowe będą wyjątkowo ostre m.in. z uwagi na polaryzację. - Samorząd w Polsce został wbrew pozorom bardzo upolityczniony i polaryzacja, którą obserwowaliśmy do tej pory na szczeblu ogólnopolskim przeszła na wymiar lokalny, na poziom Polski powiatowej. Przypadek Inowrocławia dość dobrze opisuje kondycję polskich samorządów. Pogląd, że samorząd jest najbardziej udaną kategorią instytucjonalną jest mitem. Akurat w tej przestrzeni zachodzi wiele nepotyzmu, klientelizmu, korupcji – mówił gość.\nProkuratura postawiła zarzuty 7 osobom w sprawie fikcyjnych faktur w inowrocławskim ratuszu. Śledztwo jest rozwojowe. Po kontroli Centralnego Biura Antykorupcyjnego w inowrocławskim ratuszu dot. fałszowania faktur w okresie od 2015 do 2017, postawiono zarzuty m.in. byłej urzędniczce. Usłyszała ona 34 zarzuty wyłudzenia na łączną kwotę ok. 120 tys. zł.\nZobacz więcej na temat: Polskie Radio 24 wybory samorządowe CBA Inowrocław\n„Warszawa zasługuje na wielkiego prezydenta”\nOstatnia aktualizacja: 04.05.2018 11:51\n- W wyborach na prezydenta Warszawy powinien pojawić się kandydat o wysokich predyspozycjach kulturowych, dobrze wykształcony, świetnie poruszający się po Europie, promujący to miasto - powiedział w Polskim Radiu 24 Roman Mańka z fundacji Fibre. Jak dodał, ani Rafał Trzaskowski, ani Patryk Jaki, nie są optymalnymi kandydatami na to stanowisko.\nWarszawaFoto: Skitterphoto/Pixabay/Domena publiczna\n18'25 4.05.18 Roman Mańka o wyborach na prezydenta Warszawy i referendum dotyczącym konstytucji\nJesienią odbędą się wybory samorządowe, w których kandydatem na prezydenta Warszawy z ramienia PiS jest Patryk Jaki, a z ramienia PO – Rafał Trzaskowski.\nJak podkreślił Roman Mańka, „Warszawa jest wielkim, rozwijającym się miastem i zasługuje na wielkiego prezydenta”.\n- Dla warszawiaków nie jest dobrą ofertą Rafał Trzaskowski - który jest pozbawiony jakości, charyzmy i odpowiedniego kapitału kulturowego. Również Patryk Jaki nie jest optymalnym kandydatem (...) – podkreślił Roman Mańka.\nW Polskim Radiu 24 mówił także o zapowiedzianym przez prezydenta referendum konsultacyjnym dotyczącym zmiany konstytucji.\n- To referendum mogłoby wzmocnić prezydenta. Gdyby na dodatek miało odpowiednią frekwencję, a społeczeństwo opowiedziałoby się za ustrojem prezydenckim – wzmocniłoby to go znacząco – mówił Mańka.\nJego zdaniem, „prezydent zdecydowanie przejął inicjatywę strategiczną, a to jest jednym z powodów, który może denerwować PiS”. - Myślę, że politycy PiS inaczej wyobrażali sobie układ polityczny w Polsce – podsumował gość.\nData emisji: 4.05.18\nZobacz więcej na temat: Polskie Radio 24 Warszawa wybory samorządowe Rafał Trzaskowski Patryk Jaki Komisja Weryfikacyjna samorząd\nPrezydent Krakowa Jacek Majchrowski wystartuje w wyborach\nOstatnia aktualizacja: 10.05.2018 19:05\nRządzący Krakowem od 16 lat prezydent Jacek Majchrowski ponownie będzie ubiegał się o wybór na to stanowisko. „W momencie, kiedy pan premier ogłosi decyzję o dacie wyborów i rozpoczęciu kampanii wyborczej, zgłoszę swoją kandydaturę” - zapowiedział w czwartek. O wyborach samorządowych w Krakowie mówili w audycji Debata Dnia Marcin Makowski („Do Rzeczy”) i Tomasz Walczak („Super Express”).\nKraków, 10.05.2018. Prezydent Krakowa Jacek Majchrowski (P) podczas konferencji prasowej w Krakowie, 10 bm. Majchrowski poinformował, że zgłosi swą kandydaturę w wyborach prezydenta miasta. Foto: PAP/Jacek Bednarczyk\n41'02 10.05.2018 Marcin Makowski i Tomasz Walczak o wyborach samorządowych w Krakowie.\nSwoją decyzję Majchrowski uzasadniał m.in. tym, że nie chciałby, aby to co do tej pory zrobił dla Krakowa wraz z mieszkańcami tego miasta, zostało zmarnowane. Podkreślił, że zawsze startuje jako kandydat niezależny pod szyldem własnego komitetu. Majchrowski poinformował także, że przed wyborami wykonuje także kompleksowe badania lekarskie.\nZdaniem Marcina Makowskiego, Jacek Majchrowski ma realne szanse na wygraną. – Gdyby Jacek Majchrowski nie startował, to Małgorzata Wassermann miałaby duże szanse wygrać te wybory, bowiem jest politykiem najbardziej rozpoznawalnym, młodym. Mam wrażenie, że w Krakowie od wielu lat będziemy mieli w Krakowie prawdziwą kampanie wyborczą. To taka krakowska tradycja, że Jacek Majchrowski się wahał. Przebadał się i stwierdził, że jednak da radę. Wszyscy proszą Jacka Majchrowskiego, by uratował Kraków przed prawicą. Kraków jest miastem konserwatywnym pod tym względem, że lubi prezydentów, których już zna. Jeśli teraz wygra, to będzie rządził już dwadzieścia lat – powiedział gość Polskiego Radia 24.\nKandydatką PiS na prezydenta Krakowa w jesiennych wyborach jest Małgorzata Wassermann. Jak mówi, będzie to dla niej powrót do domu i dlatego cieszy się ze startu w wyborach. Zapowiada, że w kampanii wyborczej nie będzie nikogo atakować personalnie, a szczegóły swojego programu przedstawi, gdy zacznie się kampania. Podkreśla, że bliskie są jej problemy mieszkańców. Opowiada się także za budową metra.\nWedług Tomasza Walczaka wybory samorządowe to dla opozycji być albo nie być. – Jeśli Jacek Majchrowski zrezygnowałby ze startu w wyborach, to sytuacja zrobiłaby się bardzo dynamiczna. Wiadomo, że w sondażach ci niezniszczalni prezydenci miast zawsze są faworytami. Wybory samorządowe będą prognostykiem dla opozycji przed wyborami samorządowymi. Mobilizacja przed wyborami samorządowymi jest podgrzewana przez partie opozycyjne, bowiem jest to szansa, by pokazać, że coś się zmienia. Małgorzata Wassermann to nie jest taki typ osobowości jak Patryk Jaki, jest mniej przebojowa – mówił publicysta.\nTomasz Walczak i Marcin Makowski\nZobacz więcej na temat: Polskie Radio 24 Kraków polityka Jacek Majchrowski wybory samorządowe samorząd\nOstatnia aktualizacja: 17.05.2018 09:41\n– Gminy, miasta, w mniejszym stopniu powiaty i województwa, stały się „księstwami” poszczególnych włodarzy, którzy rządzą po kilka kadencji – oceniał w Debacie Poranka Sebastian Gajewski z Centrum im. I. Daszyńskiego. W Polskim Radiu 24 o funkcjonowaniu samorządów mówił również Michał Rachoń z Telewizji Polskiej.\n39'06 17.05.18 Debata Poranka: Publicyści o funkcjonowaniu samorządów\nJak przekonywali goście Debaty Poranka, obecnie słabością samorządów jest wielokadencyjność władz lokalnych. – Jeżeli istnieje jeden układ polityczny, jeżeli jeden polityk przez pięć kadencji pełni kluczową rolę w samorządzie, bo w mieście o wszystkim decyduje prezydent lub burmistrz (…), w zasadzie to on nadzoruje Radę Miasta, a nie Rada jego, to ten polityk staje się zakładnikiem swoich decyzji. Jeżeli prezydent czy burmistrz rządziłby dwie kadencje, byłoby wiadomo, w jakim stopniu zrealizował swój plan – wskazywał Michał Rachoń. – Jeżeli miasto rozwija się dobrze, po dwóch kadencjach ustępujący prezydent może wskazać swojego następcę, kontynuatora – dodawał publicysta.\n– Bezpośredni wybór burmistrzów, prezydentów i wójtów to dobre rozwiązanie, które sprawiło, że społeczności lokalne są bardziej upodmiotowione. Jednak (…) gminy, miasta, w mniejszym stopniu powiaty i województwa, stały się „księstwami” poszczególnych włodarzy, którzy rządzą po kilka kadencji – mówił z kolei Sebastian Gajewski, zauważając również, że nierzadko po pewnym czasie prezydenci czy wójtowie wywodzący się z większych, ogólnopolskich partii, zakładają własne, lokalne inicjatywy. – Samorządowcy odrywają się od swoich partii, bo zaczynają one ich uwierać. „Góra” partyjna czuje się bowiem odpowiedzialna za to, co się dzieje – wyjaśniał gość PR24, podkreślając, że przez lata rządów jednego polityka budowane są różnego rodzaju zależności w samorządach, które doprowadzają do patologii władzy.\nZgodnie ze zmianami w ordynacji wyborczej, uchwalonymi przez parlament pod koniec 2017 roku, w samorządach, licząc od najbliższych wyborów, obowiązywać będzie dwukadencyjność.\nData emisji: 17.05.18\nZobacz więcej na temat: Polskie Radio 24 wybory samorządowe Sebastian Gajewski Michał Rachoń samorząd polityka


Partnerstwa - WRSP\nCentrum Badań nad Nowymi Religiami (CESNUR) powstało w 1988 w Turynie we Włoszech. CESNUR to międzynarodowa sieć naukowców, która promuje badania naukowe w dziedzinie nowej świadomości religijnej i rozpowszechnia informacje oparte na tych badaniach. CESNUR sponsoruje coroczne konferencje na całym świecie, podczas których uczeni przedstawiają artykuły na temat badań nad nowymi religiami. Wiele z tych artykułów jest przechowywanych na stronie internetowej CESNUR. CESNUR posiada również duży zbiór książek i innych materiałów na temat nowych grup religijnych i ezoteryki.\nPartnerzy CESNUR z WRSP na temat ruchów religijnych i duchowych oraz projektu Visual Arts. Projekt dokumentuje istotny wpływ nowych grup religijnych na sztuki wizualne. Projekt prezentuje profile nowych religii, które znacząco wpłynęły na sztuki wizualne i poszczególnych artystów, w których związki zawodowe z jednym lub większą liczbą NRM lub z nowymi duchowymi prądami odgrywają kluczową rolę.\nMassimo Introvigne (Centrum Badań nad Nową Religią)\nNova Religio prezentuje naukowe interpretacje i badania powstających i alternatywnych ruchów religijnych. Oryginalne badania, perspektywy badań nad nowymi religiami, przeglądy literatury i aktualizacje konferencji zapewniają naukowcom dobre informacje na szeroki zakres tematów, w tym: nowe religie; nowe ruchy w ramach ustalonych tradycji religijnych; ruchy neo-autochtoniczne, neopolitheistyczne i odrodzeniowe; starożytna mądrość i grupy New Age; diasporyczne ruchy religijne; oraz marginalizowane i stygmatyzowane religie.\nNova Religio WRSP nawiązało współpracę w celu wsparcia publikacji notatek terenowych i aktualizacji esejów oraz opisowych profili ruchów religijnych, które wspierają odpowiednie misje czasopisma i WRSP. Artykuły dotyczące ruchów religijnych mogą być publikowane w czasopiśmie i / lub na stronie internetowej na dwa następujące sposoby:\nAutorzy mogą przesyłać artykuły na temat nowych ruchów religijnych do Nova Religio do ewentualnej publikacji w formie esejów z notatek polowych lub esejów aktualizujących (3,000 do słów 5,000 wraz z przypisami końcowymi). Wcześniejsza korespondencja z redakcją czasopisma w celu otrzymania wytycznych do esejów z notatek terenowych lub esejów aktualizacyjnych w Nova Religio jest polecany. Eseje z notatek terenowych powinny opierać się na oryginalnych badaniach obejmujących obserwację uczestników i wywiady. Aktualizuj eseje powinny opierać się na oryginalnych badaniach, które mogą, ale niekoniecznie, obejmują badania terenowe. Chociaż krótszy niż zwykły Nova Religio artykuł, esej Field Notes i esej Update powinny artykułować tezę i zawierać cytaty w formacie Chicago Manual of Style. Głównym zainteresowaniem czasopisma są grupy w różnych kontekstach kulturowych i narodowych, o których istnieje ograniczona liczba informacji naukowych. Autorzy, których eseje z notatek terenowych i eseje aktualizacji są akceptowane przez Nova Religio może zostać zaproszony do napisania profilu nowego ruchu religijnego do publikacji na stronie internetowej World Religions and Spirituality.\nAutorzy mogą zaproponować profilom edytora stron internetowych publikację na stronie World Religions and Spirituality. Głównym zainteresowaniem strony jest rozszerzenie i poszerzenie zasięgu grup religijnych, ze szczególnym uwzględnieniem Ameryki Północnej. Autorzy, których profile są akceptowane do publikacji na stronie internetowej, mogą wykorzystać profil strony jako propozycję Nova Religio's współredagowani redaktorzy w celu określenia zainteresowania esejem Uwagi do pola lub esejem Aktualizacji przygotowanym zgodnie z wymaganiami czasopisma.\nW przypadku, gdy eseje i profile Field Notes / Update zostaną zaakceptowane do publikacji zarówno przez czasopismo, jak i stronę internetową, ich format i treść będą się różnić w zależności od wymogów obu publikacji.\nCatherine Wessinger (Loyola University, Nowy Orlean)\nDUCHOWE DZIECI: DZIECI W\nPROJEKT RELIGII MNIEJSZOŚCI\nCelem projektu Spiritual Childhoods jest zastąpienie dziennikarskiej relacji z dzieciństwa w religiach mniejszościowych wynikami badań społecznych. Zespół projektowy gromadzi dane przy użyciu standardowych metod jakościowych i ilościowych (badania terenowe, obserwacja uczestników, wywiady i kwestionariusze ankiet). Grupa badawcza próbuje również cofnąć się, aby uzyskać szerszy obraz ostatnich wydarzeń historycznych, zmian prawnych i codziennej ucieleśnionej „żywej religii” w tych społecznościach.\nPandemia Projekt pluralizmu została założona w 1991 przez prof. Dianę Eck z Harvard University. Projekt pluralizmu określa się jako „projekt badawczy trwający dwie dekady, który angażuje studentów w badanie nowej różnorodności religijnej w Stanach Zjednoczonych”. misje projektowe obejmują: (1) Dokumentowanie i lepsze zrozumienie zmieniających się konturów amerykańskiej demografii religijnej, (2) Badanie samych wspólnot religijnych ... ich nieformalnych sieci i powstających instytucji, ich form adaptacji i edukacji religijnej w kontekście amerykańskim Aby zbadać konsekwencje i konsekwencje nowej różnorodności Ameryki poprzez studia przypadków poszczególnych miast i miasteczek, oraz (3) Rozeznać, w świetle tej pracy, pojawiające się znaczenia religijnego pluralizmu, zarówno dla wspólnot religijnych, jak i instytucji publicznych ...\nWRSP jest "Przyłączać" w projekcie pluralizmu poprzez specjalny projekt, World Religions in Richmond (WRR). WRR rezonuje z misjami Pluralism Project dotyczącymi dokumentowania religijnej / duchowej różnorodności w określonych społecznościach amerykańskich. WRR opisuje swoją misję jako „kronikę religijnej / duchowej różnorodności istniejącej w społeczności Richmond (Wirginia). Oprócz profili pełnej gamy religijnych i duchowych jednostek kongregacyjnych w Richmond, WRR określa szereg organizacji społecznych (przedsiębiorstw, instytucji edukacyjnych, festiwali, organizacji opieki zdrowotnej, muzeów, mediów itp.) Związanych z tymi tradycjami religijnymi / duchowymi.\nCENTRUM BADAŃ JOGI\nZ siedzibą w School of Oriental and African Studies w Londynie Centrum Studiów Jogi jest ośrodkiem dla naukowców, studentów i wszystkich zainteresowanych jogą. Prowadzi serie wykładów, seminaria i warsztaty, a także koordynuje szereg innych działań związanych z nauką jogi. Centrum pod przewodnictwem Jima Mallinsona wyrosło z Hahaha Yoga Project (2015-2020) i dobrze ugruntowany program MA w jodze i medytacji (oferowany w SOAS od 2012).\nSuzanne Newcombe (The Open University i INFORM [z siedzibą w King's College London])\nKaren O'Brien-Kop Wydział Religii i Filozofii i Centrum Studiów Jogi, SOAS, University of London)\nInstytut Aleksanteri, założony w 1996 na Uniwersytecie w Helsinkach, jest krajowym centrum badań, badań i ekspertyz dotyczących Rosji i Europy Wschodniej, zwłaszcza w dziedzinie nauk społecznych i humanistycznych. Instytut prowadzi i koordynuje międzynarodowe badania. Wydział Teologii jest międzynarodową społecznością akademicką, nie związaną z żadną konkretną religią lub przekonaniem, która bada indywidualne, kulturowe i społeczne znaczenie religii z czasów minionych do współczesności.\nMaija Penttilä (Wydział Teologiczny, Uniwersytet w Helsinkach)


Rozliczanie PIT 28B 2019 – Jak obliczyć deklaracje PIT BR 2019\nPrzekaż swój 1% na Lęborski Uniwersytet Trzeciego Wieku\nDobrze jest pamiętać o tym, że 1 procent należnego odpisu podatku, które przeznaczamy na rzecz Organizacji Pożytku Publicznego, to dla nich olbrzymia pomoc. Podaruj część swojego podatku osobistego, to z reguły są małe kwoty, ale kiedy pochodzi od wielu osób wówczas nierzadko sprawia, że możliwa jest realizacja znaczących dla nas spraw. Nie należy zapominać, że przy rozliczeniu osobistego podatku dochodowego za poprzedni rok również i TY posiadasz możliwość udzielić wsparcia, a znakomity program PIT Format 2020 uprości ofiarować Twój 1 procent. Bezpłatny program PIT 2020 Format to nie tylko proste i szybkie przygotowanie deklaracji podatkowych pit 2020 oraz rozliczenia z fiskusem, ale też sposobność udzielenia pomocy na rzecz danej OPP na realizowane przez nie cele dobroczynne.\nPolecany program pity 2020, obliczanie zeznania podatkowego PIT 37, rozliczenia druku PIT 28B 2019, jak rozliczyć formularze PIT 28B. Wyliczanie rocznych zeznań PIT 39 2019, sporządzenie zeznania podatkowego rocznego 2019, wypełnianie formularzy PIT BR, składanie deklaracji PIT WZ 2020. Wypełnij roczne zeznanie PIT 36L 2019, rozlicz deklaracje PIT 28B 2020, jak złożyć formularze PIT DS 2020, rozliczenie PIT 28 2019. Złóż zeznanie podatkowe PIT 36 2020.


Papież Franciszek - EG 237 – Fundacja Radość Ewangelii\nPapież Franciszek – EG 237\nPoznaj i wprowadzaj w życie: Evangelii Gaudium nr 237\nNam, chrześcijanom, zasada ta mówi również o całości albo integralności Ewangelii, którą Kościół nam przekazuje i posyła nas, byśmy ją głosili. Jej pełne bogactwo obejmuje profesorów uniwersytetu i robotników, przedsiębiorców i artystów.\n«Mistyka ludowa» na swój sposób przyjmuje całą Ewangelię i wciela ją w formy modlitwy, braterstwa, sprawiedliwości, walki i święta. Dobrą Nowiną jest radość Ojca, który nie chce, aby się zatracił któryś z Jego najmniejszych.\nTak rodzi się radość u Dobrego Pasterza, który znajduje zagubioną owcę i prowadzi ją do owczarni.\nEwangelia jest zaczynem zakwaszającym całe ciasto oraz miastem jaśniejącym na szczycie góry i oświecającym wszystkie ludy.\nW Ewangelię wpisane jest kryterium całości: nie przestaje być Dobrą Nowiną, dopóki nie jest głoszona wszystkim, dopóki nie zapłodni i nie uzdrowi wszystkich wymiarów człowieka i dopóki nie połączy wszystkich ludzi przy stole Królestwa. Całość przewyższa część.


Ogromny obryw skalny w Tatrach. Nagranie kamiennej lawiny trafiło do sieci [WIDEO] :: RMF FM\nOgromny obryw skalny w Tatrach. Nagranie kamiennej lawiny trafiło do sieci [WIDEO]\n17 czerwca 2019, 10:16\nPrzed weekendem doszło do kolejnego obrywu skalnego w Tatrach, który sktukował potężną lawiną kamieni w rejonie Doliny Staroleśnej. Obryw jest nadal aktywny, więc do turystów kierowana jest prośba o zachowanie szczególnej ostrożności. W sieci pojawiło się nagranie, na którym możemy zobaczyć siłę żywiołu.\nObryw skalny i lawina kamieni w Dolinie Staroleśnej\nW sieci pojawił się film autorstwa Jozefa Perzela, na którym możemy zobaczyć ostatni obryw skalny z okolic Skrajnej Nowoleśnej Turni. Na nagraniu widzimy, jak powyżej Schroniska Zbójnickiego(które znajduje się na wysokości ok. 1960 m n.p.m.) w Dolinie Staroleśnej schodzi kamienna lawina. Z informacji wynika, że nikt nie ucierpiał.\nWarto przypomnieć, że szlak między Świnicą, a Zawratem jest nadal zamknięty dla ruchu turystycznego ze względu na zagrożenie kolejnymi obrywami i lawinami po ubiegłorocznym obrywie skalny.\nPrzypomnijmy, 21 maja ubiegłego roku dużych rozmiarów obryw zniszczył popularny szlak turystyczny przebiegający poniżej Niebieskiej Turni, łączący Świnicę z Przełęczą Zawrat. Wówczas trasa została zamknięta do odwołania, a wchodzenie na ten teren może grozić dużym niebezpieczeństwem.\nTagi: Tatry, obryw skalny, lawina kamieni, lawina kamienna Tatry, obryw skalny Tatry


Sławek przywita się z Mickiewiczem\n« Sławek przywita się z Mickiewiczem\ndata wydarzenia: 19.05.2017, g. 18:00 opublikowane przez: , z dnia 26.04.2017, 05:38\nWybitny humanista prof. Tadeusz Sławek, poeta, tłumacz, eseista, literaturoznawca, związany z Uniwersytetem Śląskim, odbierze w tym roku Nagrodę Główną im. A. Mickiewicza, przyznaną w ramach Poznańskiej Nagrody Literackiej. Wręczenie nagrody nastąpi 19 maja podczas Gali, na której poznamy też laureata Nagrody-Stypendium im. St. Barańczaka.\nNagrodę-Stypendium im. Stanisława Barańczaka w tym roku mają szansę otrzymać: Anna Cieplak ("Ma być czysto", Wydawnictwo Krytyki Politycznej, 2016), Małgorzata Lebda ("Matecznik", Wojewódzka Biblioteka Publiczna i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu, 2016) i Jacek Hajduk, autor wybitnego przekładu poezji Konstandinosa Kawafisa "Kanon. 154 wiersze" (Wydawnictwo Kolegium Europy Wschodniej, 2014).\nSpośród tej trójki wyłoniony zostanie laureat, którego poznamy 19 maja, podczas uroczystej gali wręczenia Poznańskiej Nagrody Literackiej. Rozmowę z laureatami i nominowanymi poprowadzi Jerzy Sosnowski.\nPoznańska Nagroda Literacka została powołana w 2015 r. Jej organizatorami i fundatorami są Miasto Poznań oraz Uniwersytet im. Adama Mickiewicza. Przyznawana jest w dwóch kategoriach: za wybitne zasługi dla polskiej literatury i kultury (Nagroda im. Adama Mickiewicza) oraz za znaczący, innowacyjny dorobek w dziedzinie literatury, humanistyki, popularyzacji kultury literackiej dla twórcy, który nie ukończył 35. roku życia (Nagroda-Stypendium im. Stanisława Barańczaka).\nProf. Tadeusz Sławek (1946) – filolog, polonista i anglista, poeta, prozaik, eseista, tłumacz poezji angielskiej i amerykańskiej, jest jednym z najwybitniejszych reprezentantów współczesnej myśli humanistycznej w Polsce. Związany z Uniwersytetem Śląskim od 1971 r., był jego rektorem w latach 1996-2002. Jego dorobek obejmuje liczne prace naukowe i eseje m.in.. (w ostatnich latach): "Antygona w świecie korporacji. Rozważania o uniwersytecie i czasach obecnych" (2002), "Ujmować. Henry David Thoreau i wspólnota świata" (2009), "NICowanie świata. Zdania z Szekspira" (2012) oraz "U-chodzić" (2015). Debiutował jako poeta w 1973 r, jest autorem kilku książek poetyckich. Współpracuje i koncertuje z kompozytorem i kontrabasistą Bogdanem Mizerskim, tworząc unikalną formę literacko-muzyczną "esej na głos i kontrabas". Laureat wielu prestiżowych wyróżnień, w tym m.in. Nagrody im. Wojciecha Korfantego, Literackiej Nagrody "Solidarności" oraz Nagrody "Lux ex Silesia".\nAnna Cieplak (1988) jest animatorką kultury, aktywistką miejską, na co dzień pracuje z dziećmi i młodzieżą. Została nagrodzona za działalność w zakresie kultury przez MKiDN (2014). Była stypendystką w ramach programu "Aktywność obywatelska" (2015). Z Lidią Ostałowską i Anną Plutą wydała edukacyjną książkę "Zaufanie". Jej prozatorski debiut to powieść "Ma być czysto" (2016).\nJacek Hajduk (1982) – filolog klasyczny, tłumacz, eseista i prozaik. Opublikował m.in. książki: "Pliniusz Młodszy" (2012), "Kawafis. Świat poetycki" (2013), "Fantazje mimowolnego podróżnika" (2016). Jest autorem wybitnego przekładu poezji Konstandinosa Kawafisa "Kanon. 154 wiersze" (2014).\nMałgorzata Lebda (1985) jest poetką, doktorem nauk humanistycznych i sztuk audiowizualnych, nauczycielką akademicka, fotograficzką. Ultramaratonką i taterniczką. Dorastała w beskidzkiej wsi Żeleźnikowej Wielkiej, mieszka w Krakowie. Jest autorką czterech książek poetyckich: "Otwarta na 77 stronie" (2006), "Tropy" (2009), "Granica lasu" (2013) oraz "Matecznik" (Wojewódzka Biblioteka Publiczna i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu, 2016).\nPoznańska Nagroda Literacka – Gala, 19 maja, godz. 18, CK Zamek\n#Poznańska Nagroda Literacka #CK Zamek


Sławomir Grabowski ‹Warto rozmawiać› (recenzja: Marek Oramus „Na niebie i ziemi”) – Esensja\n‹Na niebie i ziemi›\nTytuł Na niebie i ziemi\nFormat 360s. 145×225mm\n[Marek Oramus „Na niebie i ziemi” - recenzja]\nOramus nie byłby Oramusem, gdyby nie dodał do zadawanych pytań szczypty spekulacji SF i / lub metafizycznych, ale generalnie nie wychodzi tutaj z roli mainstreamowego popularyzatora nauki, unikając kontrowersji i „spisków”. Takie „ukąszenie SF” widać na przykład przy często zadawanym pytaniu o możliwość pochodzenia życia z kosmosu (panspermii), a metafizyka to całkiem poważnie potraktowana kwestia zbawienia Obcych. Przepytywani naukowcy mówią długo, chętnie i na temat – o czarnych dziurach, grzybach, genach, nanotechnologii, antybiotykach, papirusach, energii jądrowej, ale też o teologii, ekonomii i prawie. Większość wywiadów publikowała „Wiedza i Życie”, zazwyczaj pochodzą z ostatnich lat, jednak kilka sięga do zamierzchłych lat dziewięćdziesiątych.\nTylko, ach, to wydawnictwo i dlaczego „Fronda”, bo wszelkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że pod pseudonimem wydawniczym „Zona Zero” ukrywają się ci straszni religianci (proszę nie mylić wydawnictwa z portalem!). „Fronda” w roli promotora nauk ścisłych? A dlaczego nie, skoro nową „Sondę 2” prowadzi dr Tomasz Rożek, felietonista „Gościa Niedzielnego”, a szacowne wydawnictwo Copernicus Center Press drukuje sporo „naukoworeligijnych” autorów, z ks. prof. Michałem Hellerem na czele.\nZresztą, ciekawie wyglądają różnice ideowe, jeśli spojrzeć na rówieśników Marka Oramusa, z którymi współredagował on „Nową Fantastykę” (obecnie „NF”, według Oramusa, zaniżyła naukowe loty). Lech Jęczmyk odszedł w kierunku, który sam nazywa „wyrwaniem się z pęt racjonalizmu” i piętnuje wszelakie spiski – czasem celnie, czasem nie. Maciek Parowski pisze o pożytkach z astrologii i horoskopów oraz – o zgrozo – fantasy i mitologii. Oramus natomiast za Sapkowskim i fantasy nie przepada, zarzucając jej grzechy eskapizmu i infantylizmu. Stąd we wstępie do książki, trochę jak w manifeście światopoglądowym, Oramus pisze, że zajmowanie się nauką to zajmowanie się „sprawami wyższymi” – badanie tajemnic Wszechświata jest niemal tożsame z badaniem Tajemnicy. Albo, jak pisał Chesterton – Wszechświat nie przypomina chaosu, tylko Myśl. A dziś grzebanie w nauce to zajęcie tym bardziej elitarne, skoro gros ludzkości przestało się nią interesować, woląc ogłupiającą rozrywkę. Albo, co gorsza, dając wiarę antyszczepionkowcom.\nOramus pisze inaczej niż Lem: w przeciwieństwie do niego uznaje nieodzowność „warstwy metafizycznej” do oglądu świata, ateistyczne kawałki potrafił zjechać w „Piątym piwie” („Ewangelię według Afraniusza” Yeskova) albo pochwalić taki „Podręcznik inkwizytora” Bernarda Gui. Narzeka na ogłupienie społeczeństwa i brak u nas bestsellerowych popularyzatorów – owszem, za granicą zdarzają się mocni w piórze naukowcy jak Stephen Hawking czy Richard Dawkins, których książki osiągają duże nakłady, ale u nas to rzadkość. Internet szalenie obniżył prestiż naukowca – każdy uważa się za mądrzejszego, bo przeczytał bzdury o szczepionkach powodujących autyzm, czy o chemtrailsach. Znajdziemy też tutaj argumenty za polską elektrownią jądrową i krytykę krytyków Żarnowca.\nKsiążkę podzielono na dwie części. W pierwszej dominuje kosmologia i astrofizyka, dyskutuje się o tym, co słychać w planetogenezie, co udało się odkryć polskim naukowcom, i nie tylko Aleksandrowi Wolszczanowi (brak Nobla za odkrycie pierwszych planet poza Układem Słonecznym to wręcz skandal). W drugiej, „ziemskiej”, jest olbrzymi rozrzut – od matematyki i mechaniki kwantowej czy nanotechnologii poprzez genetykę i biologię, prawo i archeologię – „ścisłowcy” dywagują obok humanistów. Zdecydowana większość to Polacy, nawet jeśli trafił się Francuz (Bouden Roukema), to pracujący na polskim uniwersytecie. Stąd, siłą rzeczy często mówią o polskich odkryciach – aspekt, odrobinę, „patriotyczny”, gra tu też pewną rolę. Polacy nie gęsi, pracują nad komputerem kwantowym, nanotechnologią, opracowali konkurencyjną dla teorii strun teorię kwantowej grawitacji pętlowej. Mamy nawet „polski” minerał, manecklit – nazwany tak na cześć prof. Andrzeja Manickiego.\nSwoistym credo jest kończący książkę wywiad ze zmarłym w 2001 r. Januszem Dietrychem – jego wołanie o etykę techniki, o to, że inżynier ma być też artystą, przekonanie o antytezie heroizm-hedonizm… Dodajmy do tego larum nad konsumpcjonizmem i „bożkiem wzrostu gospodarczego” i mamy dość technofobiczny obraz, w który dziś chyba wszyscy przestaliśmy wierzyć. Zatrzymanie wzrostu gospodarczego i postępu technologicznego jest jeszcze większą utopią, ale zawsze warto słuchać ostrzeżeń, nawet najbardziej kasandrycznych. A nauka to nie tylko dwa plemiona, reprezentowane przez Richarda Dawkinsa i Macieja Giertycha.\nLista nazwisk, z którymi znajdziemy wywiady w książce: (część „Na niebie”) Bohdan Paczyński, Andrzej Udalski, Aleksander Wolszczan, Maciej Konacki, Marek Abramowicz, Marek Demiański, Buden Roukema, Paweł Arytmowicz, Krzysztof Ziółkowski, Andrzej Manecki, Paweł Rudawy, Józef Kaźmierczak, Piotr Wolański, Jacek Salij; (część „Na Ziemi”) Piotr Girdwoyń, Waleria Hryniewicz, Magdalena Fikus, Karol Sabath, Marek Safjan, Krzysztof Grzywnowicz, January Weiner, Andrzej Drzewiński, Jerzy Lewandowski, Marek Kuś, Marek Szymoński, Andrzej Strupczewski, Dariusz Filar, Włodzimierz Godlewski, Janusz Dietrych.\n31 X 2018 21:05:05\nFronda promotorem nauk ścisłych? Czy ja wiem, ksążki jeszcze nie czytałem, ale większość z opisanych tu rozmów i felietonów kojarzy mi się z różnych wydawnictw z początków 21 wieku (głównie NF, ale równeż ś.p. SFinks).\n01 XI 2018 07:21:01\nNiby tak, ale sporo jest z lat ostatnich, nawet z 2018 roku. A te dawniejsze mają często mają podwójne datowanie - zostały uzupełnione, czasem z dodanym komentarzem, co to się w nauce zmieniło od daty wywiadu etc.\n01 XI 2018 09:00:17\nDziękuję za informacje, w takim razie czas na wyprawę do księgarni.


Kamienna Góra - Oklejanie samochodów, reklama na samochód i lodówkę. Agencja reklamy Kamienna Góra\nReklama - Kamienna Góra\nOklejanie samochodów w mieście Kamienna Góra naklejkami magnetycznymi. Reklama na samochód w Twojeje miejscowości Kamienna Góra, bez niszczenia lakieru. Zamieniaj dowoli samochód prywatny w służbowy i odwrotnie. Naklejki na samochód to praktyczne rozwiązanie. Nie ograniczaj się trwałym oklejaniem samochodów, naklejki magnetyczne to elastyczny sposób reklamowania się. Na terenie miasta Kamienna Góra oferujemy również magnesy na lodówkę w przystępnej, atrakcyjnej formie.\nReklamuj się w okolicy miejscowości Kamienna Góra. Podbijaj lokalne rynki. Dołącz do zadowolonych klientów...


Dozór policyjny oraz poręczenie majątkowe wobec trenera pięściarzy - Polsat Sport\nDozór policyjny oraz poręczenie majątkowe wobec trenera pięściarzy\nDozór policyjny oraz poręczenie majątkowe w wysokości 15 tys. zł zastosowała w piątek prokuratura w Opocznie wobec trenera pięściarzy Piotra W., podejrzanego o posiadanie znacznej ilości metaamfetaminy i amunicji. Grozi mu kara do 10 lat więzienia. Poinformowała o tym szefowa opoczyńskiej prokuratury rejonowej Urszula Wiśniewska.\nW środę Piotr W. oraz dwaj jego zawodnicy - Mariusz Wach i Kamil Łaszczyk jechali z Dzierżoniowa na konferencję prasową do Radomia, gdzie w piątek bokserzy mają wystąpić na gali "Windoor Boxing Night". W Opocznie zostali zatrzymani przez policję.\nPodczas kontroli funkcjonariusze znaleźli w samochodzie narkotyki oraz pięć sztuk amunicji do broni krótkiej. Wszyscy zostali zatrzymani.\nW czwartek bokserzy Mariusz Wach i Kamil Łaszczyk po złożeniu zeznań zostali zwolnieni. Do prokuratury w Opocznie przewieziono natomiast trenera, który usłyszał zarzut posiadania znacznej ilości metaamfetaminy i amunicji. Mężczyźnie za posiadanie takiej ilości narkotyków grozi kara do 10 lat więzienia, a za posiadanie amunicji do 8 lat.


Przykry zapach z ust - co powoduje ten problem?\ndata publikacji: 28-08-2020 EWA SKUTELA Konsultacje medyczne: lek. dentysta Karolina Bucka\nCoraz częstszym problemem, z jakim spotykają się dentyści w Polsce jest przykry zapach z ust. Przypadłość ta w znaczący sposób komplikuje i uprzykrza życie, nie tylko towarzyskie, ale również zawodowe. Wywołuje zakłopotanie i może świadczyć o poważniejszych problemach zdrowotnych. Nieświeży oddech to dolegliwość powszechna, o charakterze chwilowym bądź w 30 procentach przypadków przewlekłym, którego przyczyny powstawania nie są do końca jasne.\nNiewystarczająca pielęgnacja zębów i języka\nPrzykry zapach z ust może świadczyć o niedostatecznej higienie jamy ustnej. Resztki jedzenia gromadzące się na niedomytych zębach są doskonałą pożywką dla bakterii oraz grzybów. Efektem ich działań jest próchnica oraz choroby dziąseł, którym zazwyczaj towarzyszy nieprzyjemny zapach.\nWinę za brzydki oddech ponosi również język. Na jego powierzchni znajdują się bowiem bakterie beztlenowe, które podczas metabolizmu uwalniają lotne związki siarki, odbierane przez ludzki węch jako niekorzystne.\nProblemy wewnętrzne organizmu\nPrzyczyna nieświeżego oddechu może tkwić również w schorzeniach laryngologicznych, zwłaszcza wśród osób często chorujących na anginę. Wówczas w utworzonych w migdałkach niszach gromadzą się resztki jedzenia. Zalega w nich również nieprzyjemna wydzielina.\nKiedy doskwiera nam przykry zapach z ust, warto dokładnie przeanalizować spożywane produkty i zmienić dietę na pełnowartościową. Duże znaczenie ma również regularne przyjmowanie napojów. Odwodnienie organizmu prowadzi bowiem do zahamowania wydzielania śliny. Gardło staje się wysuszone, co ułatwia rozwój bakterii w jamie ustnej. Wśród przyczyn nieprzyjemnego zapachu wyróżnia się również zbyt duże obciążenie psychiczne. Wówczas nawilżanie gardła jest utrudnione przez działanie hormonu stresu.\nNa nieświeży oddech wpływ mogą mieć również dolegliwości układu trawiennego oraz choroby dróg oddechowych. Aby wyeliminować przykry zapach z ust, niezwykle ważne jest poznanie przyczyn jego powstawania. Wówczas można wdrożyć odpowiednią kurację zwalczającą ten uciążliwy problem.


Jak zapobiec siwieniu włosów? - lavito.pl\nFryzjer Blog Jak zapobiec siwieniu włosów?\nSiwe włosy nie są niczym dziwnym – to normalna rzecz, gdy zaczynamy się starzeć. Problem zaczyna się, gdy pojawiają się w młodym wieku. Wiele osób pragnie jak najdłużej zachować naturalny kolor włosów. Czy da się zapobiec siwieniu? Z pewnością można trochę opóźnić ten proces.\nOd tego, jak szybko zaczynają pojawiać się siwe włosy zależą nasze predyspozycje genetyczne. Jeśli nasi rodzice mieli ich dużo już w młodym wieku, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że dotknie to również nas. Bardzo duży wpływ na siwienie ma stres. Zdarza się nawet, że w wyniku silnych, przykryć przeżyć można osiwieć w jedną noc! Przyczyniają się do ich powstawania również używki, dieta uboga w minerały i witaminy, ciężkie choroby i długotrwałe leczenie farmakologiczne. Siwe włosy są efektem zanikania melanocytów, wytwarzających barwnik – melaninę w mieszku włosowym.\nStres jest nieodłącznym elementem naszego życia, jednak starajmy się budować odporność na niego i nie przejmować się błahymi sprawami. Każdego dnia powinniśmy znaleźć czas na relaks i odpoczynek od zmartwień. Ważna jest również dieta – musi zawierać witaminy, zwłaszcza A, C, E i z grupy B oraz cynk, miedź, magnez, żelazo, siarkę i selen. Starajmy się chronić nasze włosy przed promieniowaniem UV, stosując odpowiednie kosmetyki i nosząc nakrycia głowy. Ważna jest również pielęgnacja, odżywianie i nawilżanie włosów. Możemy również spróbować domowych wcierek np. z czarnej rzepy, nagietka. Dobrze im zrobi także olej kokosowy.\nA jeśli siwe włosy już są…\nWiększość z nas decyduje się wtedy na koloryzację. Owszem, ten zabieg skutecznie ukryje siwe włosy, jednak również osłabia ich kondycję, a trzeba powtarzać go regularnie. Na rynku dostępne są również preparaty odsiwiające, które sprawiają, że wyblakłe włosy stają się prawie niewidoczne.\nPamiętajmy o tym, że zdrowy tryb życia jest kluczem do pięknego wyglądu. Jeśli dbamy o siebie, istnieje duża szansa, że siwe włosy pojawią się późno!


Bańki mydlane - Ravaa (opowiadanie)\nBańki mydlane (opowiadanie)\nKońcowa wersja. Opowiadanie otwarte. Skłaniające do refleksji. Dwadzieścia sześć akapitów z wyimaginowanego pamiętnika fikcyjnego głównego bohatera.\nSzedłem za nią przez pół miasta. Delikatnie, niepostrzeżenie, cicho. Wydawało jej się, iż dalej jest samotna w tłumie przechodniów, lecz nie miała pojęcia, jak bardzo się myli. Przecież byłem tam – tuż za nią, krok w krok – już nie była sama.\nPrzeszła na drugą stronę ulicy – tak pustą, brzydką druga stronę. Samotna na samotnej drugiej stronie. Uciekłem. Prosto za tłumem. Przeraziła mnie druga strona ulicy. Poległem. Już nigdy więcej jej nie spotkałem, może była przejazdem... Chociaż nie – za szybko szła, prosto, stanowczo, utartymi ścieżkami, nie jak człowiek, który pojawia się przejazdem.\nChodziłem tam codziennie o tej samej porze, tą samą trasą. Nie było jej. Pewnie znów pędziła gdzieś samotnie, a ja nie potrafiłem jej odnaleźć w tym wielkim mieście, by choć przez moment jej potowarzyszyć.\nNigdy więcej jej nie spotkałem. Odpuściłem po kilku miesiącach. Została pustka i pytanie – dlaczego w zasadzie nie przeszedłem na druga stronę?\nZgubiłem gdzieś moją pierwszą wielką miłość. Pierwszą wielką miłość – wyimaginowaną, platoniczną, abstrakcyjną, nierealną, zupełnie na niby. Bo tak naprawdę to był tylko sen. Sen realny, przejrzysty, prawie na jawie. Sen senny zupełnie, za zamkniętymi oczami w otwartym umyśle. Kilkumiesięczny sen wariata. Uśpionego, podłączonego do aparatury szpitalnej. Sen – drugie życie, druga jawa, drugie ego. Zawsze w tym samym momencie strach i drgawki – przy przejściu na drugą stronę ulicy.\nKim była? Nie znałem jej z realnego świata, śniłem tylko o niej kilka miesięcy. Kilkumiesięczny sen wariata. Bo zawsze byłem wariatem.\nNie wiem, dlaczego lubiłem jesień... Może dlatego, że ze śpiączki wybudziłem się jesienią? Nie, przecież wcześniej też ją uwielbiałem. Może ze względu na kolory, na liście, delikatne słońce, deszcz i niebo? A może ze względu na to, że jesienią zawsze domowy tyran trochę się uspokajał, jeździliśmy na grzyby, był człowiekiem? Jesienią było lepiej niż latem i nie aż tak źle jak zimą. Nawet podobnie do wiosny. Bo wiosnę też zawsze lubiłem. Prawie tak samo, jak jesień.\nTak. Znów przypomniała mi się ona. Wtedy – jesienią chodziliśmy na spacery. Uwielbiałem je, bo uwielbiałem przy niej milczeć. Przy nikim nie dało się tak milczeć. Każdy chciał rozmawiać. O czymkolwiek, bo cisza była niezręczna. Ale przy niej cisza była najlepszą rozrywką. Chociaż... Rozrywka to złe określenie. To było milczenie pełne zrozumienia. Milczenie oczyszczające dwoje ludzi. Zawsze w końcu przychodził ten wietrzny dzień, kiedy całe piękno jesieni spadało na ziemię i mieszało się z błotem. W końcu skończyła się jesień, skończyły się spacery, skończyła się cisza i skończyła się ona. Krótkie epizody przebiegały mi przez myśli, stop klatki, spojrzenia, dotyki, wrzaski i szepty kobiet. One zawsze próbowały mnie rozgryźć i poznać, ale znikały tak szybko, jak tylko się pojawiały. Sam nie wiem dlaczego. Być może dlatego, że przed nikim nie potrafiłem się otworzyć, a jeśli już bym potrafił, to przed kobietami, które w ogóle tego nie chciały. Bo były kobiety fizyczne i duchowe. Dwa proste rodzaje. Przejrzysty podział.\nNigdy nie potrafiłem się określić. Wydawało mi się, że jestem zupełnie nijaki. Zagubiony, niezauważony, prosty i strasznie skomplikowany. Ale szary jak popiół. Zewnętrznie.\nNigdy nie wiedziałem, dlaczego ludzie ciągle czegoś ode mnie chcieli, oczekiwali i wymagali. Nie rozumiałem, dlaczego chcą się ze mną spotykać, rozmawiać i widywać, skoro generalnie nie miałem nic do zaoferowania, nie dawałem nic od siebie i zazwyczaj jedynie milczałem lub gadałem o czymkolwiek – czyli w zasadzie o niczym. Niekiedy nawet się uśmiechałem. Z czasem sztukę sztucznego okazywania pozytywnych emocji opanowałem do perfekcji. Zawsze roześmiany, zadowolony z życia, z lekkością stąpający po ziemi. Zewnętrznie. Oni to lubili. Dlatego lubili też pozornie mnie. I tak oto stałem się nie-sobą. Prezentowałem im nie-mnie i nawet z czasem udało mi się polubić moje drugie ja. Ale co z tym pierwszym? Pierwsze było tylko dla mnie. Nawet tym kobietom przebiegającym przez moje mieszkanie nie udało się nigdy do niego dotrzeć. Tylko ona jedna tym milczeniem pełnym zrozumienia, wiedziała o mnie wszystko. Może była do mnie podobna. Może też była taka jak ja. Nie znam nawet jej imienia.\nOprócz jesieni i wiosny lubiłem noce. Samotne spacery, długie i zatopione w muzyce. Koniecznie z MP3 i słuchawkami w uszach. Nocne miasto, które znałem od podszewki, za dnia było mi zupełnie obce – pełne ludzi, aut, sklepów, odgłosów, autobusów, korków, hałasów. Najgorsze były momenty, kiedy w MP3 padała bateria i musiałem wracać o „suchych uszach”. Wtedy każdy szelest, wiatr, ruch – to wszystko niesamowicie mnie przerażało. Szedłem szybko, nerwowo, z szeroko otwartymi oczami, pełen lęków nocnych, obaw i strachu. Niesamowity jest fakt, jak muzyka zmieniała wszystko... Muzyka potrafiła ujarzmić noc. Specjalnie dla mnie. Całe zaspane miasto, ja, uśmiech. Czasem zapominałem się i spacerowałem do samego rana. Biegłem wtedy szybko do domu po aparat, by uwiecznić kolejny wschód. Albo po prostu szedłem w to magiczne miejsce i siedząc tam, zasłuchany w muzykę, zapatrzony we wschód słońca, czułem, że mógłbym tam umrzeć z poczuciem całkowitego spełnienia. I uśmiecham się teraz na samą myśl o tych momentach.\nLudzie mawiali, że jestem dziwny. Nigdy jednak nie potrafili tego słowa zdefiniować. Nie potrafili tym bardziej określić, jaki miałbym być, będąc w ich mniemaniu normalny. Normalność również każdy definiował po swojemu. Tak więc reasumując – czasem w swej nienormalnej normalności bywałem dziwny.\nBywały dni, kiedy wszystko było inaczej.\nInaczej – lepiej.\nInaczej – gorzej.\nInaczej – optymalnie.\nZawsze sobie obiecywałem, że wsiądę kiedyś w przypadkowy pociąg po to tylko, by wysiąść na jakiejś maleńkiej wiejskiej stacji i przechadzać się wzdłuż torów w poszukiwaniu pięknych kadrów.\nZdarzało się też, że miałem ochotę wziąć samego siebie za rękę – tak, by moje drugie radosne i sztuczne „ja” mogło pokazać temu pierwszemu, ile jest piękna w liściach, kwiatach, niebie, powietrzu, deszczu i trawie. Pokazać, jak można się cieszyć otaczającym nas światem. Nieważne, że miasto, że ludzie, że hałas, że samochody, ulice zatłoczone, że brudno i szaro. Ważne, że drzewa, że rzeka, że trawa, że ptaki, słońce, piękne niebo i emocje. Emocje takie pozytywne, dziecięce, namacalne. Bo właśnie moje pierwsze „ja” było takie szare. Popielno-popielato-zwęglone. Płytkie i głębokie jak studnia bez dna. To zawsze ono wyciągało z szuflady nóż i z rozmachem próbowało podciąć żyły, w momencie, kiedy drugie „ja” już ten nóż chowało z powrotem. Kompletna pułapka sprzeczności. Jeden, dwa. Ja i ja. Niesamowicie męcząca walka o dominację i władzę nad ciałem.\nPamiętam moment, kiedy moje puste mieszkanie, przez które od czasu do czasu przebiegały różne kobiety, wypełniło się kotem. Czarno-biała mała bezdomna kicia, którą radosne „ja” pokochało od pierwszego wejrzenia. Kuweta, legowisko, drapak, miseczki, kubeczek z wodą, zabawki i kot. Czarno-biały, mały troszkę złośliwy, zadziorny, mruczący i kochający tak po prostu. Kochający nas oboje. Mnie i mnie, jedno i drugie, bez względu na wszystko. Zwykła kudłata kluska z czasem zmieniała wszystko. Zbliżała moje „ja” do siebie, mieszała, nakładała jedno na drugie, aż w końcu ciężko było je od siebie odróżnić. Pierwsze nabrało odrobinę nadziei i entuzjazmu, drugie delikatnie przystopowało z optymizmem i chwilami udawało się niemalże osiągać wewnętrzny spokój.\nKobiety... One ciągle uwodziły, zwodziły i zawodziły. A może zupełnie na odwrót – to ja je ciągle uwodziłem, zwodziłem i zawodziłem. Te duchowe chciałem tylko dla seksu, tym fizycznym chciałem pokazywać swoje wnętrze. Te duchowe chciały mnie poznać i zrozumieć, te fizyczne nie chciały słuchać, tylko się kochać. Wzajemnie się uwodziliśmy, zwodziliśmy i zawodziliśmy. „Zawiodłam się na tobie, odchodzę.” „Zawiodłem się na tobie, nie widujmy się więcej.”\nZaiste ciekawe bywały momenty, gdy uświadamiałem sobie, iż nigdy nie posiadałem marzeń. Dziewczynki marzyły, że zostaną księżniczkami, chłopcy chcieli być strażakami, dziewczynki marzyły o lalkach, chłopcy o autach, a mnie wydawało się to cholernie bez sensu. Ja chciałem tylko jak najszybciej pójść do szkoły, skończyć ją, wyrwać się z tego domu, z tej dziury i osiągnąć coś więcej niż rodzice. Czy można to nazwać marzeniem? Być może. W takim razie miałem jedno, bardzo realne i możliwe do zrealizowania marzenie. Albo założenie. Plan. Od najmłodszych lat. Już w tym momencie mogę stwierdzić – udało się. Dziewczynki nie zostały księżniczkami, większość chłopców zrezygnowała z bycia strażakami, tylko ja dopiąłem do swego. Ale co teraz? Teraz dalej nie mam marzeń i tak, jak wtedy czuję się taki pusty. Mam rozwiniętą wyobraźnię, dość wrażliwą osobowość, ale nie potrafię marzyć. Nie byłem i nadal nie jestem do tego zdolny.\nZawsze lubiłem być anonimowy, nierozpoznawalny, acz zauważalny. Dlatego od czasu do czasu wsiadałem w pociąg, wysiadałem na stacji w jakimś większym miasteczku po drodze i godzinami spacerowałem jego ulicami, koniecznie ze słuchawkami w uszach i błogim uśmiechem na twarzy. Chodziłem i obserwowałem te pełne zdziwienia, zbulwersowania, a nawet agresji i niezrozumienia twarze. „Jak można tak po prostu się uśmiechać?!” „Wariat!” „Szaleniec!” Na szczęście ONI mnie nie znali, ani ja nie znałem ICH i nigdy nie miałem zamiaru poznawać. Tylko ją jedną, tę, która odwzajemniła uśmiech, chciałem spotkać jeszcze raz. Spotkałem. I tak zaczęły się nasze jesienne, milczące spacery. Chyba była głuchoniema. Też czasem chciałem być niemy, ale głuchota zabiłaby mnie. Zniszczyłaby całe moje życie przepełnione muzyką.\nZawsze lubiłem jesień i wiosnę też lubiłem prawie tak samo, a latem lubiłem samotne spacery lub wycieczki rowerowe. Jechałem gdzieś za miasto, zatrzymywałem się nad rzeką, na łące, lub na skraju lasu, rower stawiałem gdzieś obok, a sam kładłem się na trawie i godzinami godzinami obserwowałem niebo. Muzyka w uszach, błękit nade mną, zieleń pode mną, spokój. Zazwyczaj zabierałem też ze sobą aparat, by po drodze złapać kilka pięknych kadrów, lub wracając do domu natrafić na zachód Słońca. Bardzo je lubiłem. Wschody i zachody. Niebo i chmury. Samotność i spokój. Muzykę i deszcz.\nDlaczego cięgle czułem się od wszystkich gorszy? Każdy wydawał się zawsze w czymś ode mnie lepszy. Chociaż zewnętrznie wypracowałem postawę zadowolonego z siebie, to zewnętrznie nigdy nie czułem się sam ze sobą dobrze. Kiedy głębiej zaczynałem się nad tym zastanawiać i poszukiwać przyczyn, dokopywałem się do wiecznych obelg tyrana i jego żony, wyzwisk i szykan ze strony dzieciaków w szkole. To wszystko dźwięcznie i z ogromnym echem odbijało się w mojej głowie i pomimo wielokrotnych prób pozbycia się tego, udawało się jedynie od czasu do czasu uśpić, uciszyć, wyprzeć, aczkolwiek nie na dobre, a na chwilę. Niewiarygodnie skomplikowana jest psychika człowieka, skoro wydarzenia z dzieciństwa potrafią mieć aż tak ogromny wpływ na całe życie. Niesamowite.\nJako mały chłopiec byłem przekonany, iż to wszystko jest moją winą. Byłem pewien, że gdybym się nie urodził, wszystko byłoby inaczej. Inaczej – lepiej. Tyran wiecznie wbijał mi do głowy, że pije przeze mnie, że od kiedy przyszedłem na świat musiał pracować, żeby utrzymać rodzinę, nagromadziło się wiele problemów, zaczął się przeze mnie coraz częściej kłócić z matką, więc zaczął pić, bo jemu przecież też coś się od życia należy. Patrzył wtedy na mnie tym styranizowanym pełnym agresji, nienawiści, złości i obrzydzenia wzrokiem, mówił, że jestem gównem, którego nie warto tykać, że nic w życiu nie osiągnę, że jestem nikim. Właśnie taki obraz siebie udało mi się zbudować na przestrzeni lat. Ja naprawdę go kochałem i zawsze w myślach przepraszałem za to, że się urodziłem, że musi przeze mnie aż tak cierpieć.\nNajgorsza była chyba ta niepewność. To wieczne czekanie. Te ciągłe pytania – w jakim stanie dziś wróci do domu? Czy znów będzie awantura? Czy będzie krzyczał i bił, czy może od razu pójdzie spać? Oraz ta wieczna złudna nadzieja, że może dziś wróci trzeźwy... Ciągłe spoglądanie w okno, które wyglądało na drogę – jedzie, czy nie, jedzie, czy nie? Już mimowolne, nieświadome – za każdym razem, gdy przechodziło się przez kuchnię. Ciągłe wrzaski, awantury, płacz, niepewność, strach, bezsilność, bezsenność, przerażenie. Teatr – aby tylko nikt z zewnątrz nie wiedział, co dzieje się w środku, należało grać. Maskować prawdziwe uczucia i emocje, wypierać i oszukiwać otoczenie w ten sposób, by w rezultacie samemu w to swoje wykreowane pozytywne „ja” uwierzyć. Trzeba było mieć w sobie niesamowicie wiele sił, aby to przetrwać. Trzeba było stworzyć sobie odrębny mały świat, do którego można uciekać w myślach. Pamiętam też ciągłe błagania o ciszę, chwilę spokoju, stabilności i beztroski. Takiej prawdziwej, dziecięcej. Nie było tego. Do tej pory, oglądając się za siebie, nie potrafię określić, gdzie się podziało moje dzieciństwo. Nie umiem go odnaleźć i zdefiniować. Zupełnie tak, jakbym urodził się już trochę dorosły.\nOdkąd udało mi się przezwyciężyć bezsenność i lęki nocne, zacząłem uwielbiać spać. Dużo czytałem o świadomym śnieniu, nauczyłem się sterować wieloma snami, a koszmary z czasem zostały zastąpione dziwnymi, absurdalnymi, a czasem nawet pięknymi marzeniami sennymi. Zasypiając przenosiłem się w ten lepszy, ciekawszy świat iluzji, perspektyw i możliwości. Mogłem spać nawet kilkanaście godzin na dobę. Aż do momentu wypadku, kiedy wjechał na mnie rozpędzony, pijany szaleniec i zapadłem w kilkutygodniową śpiączkę. Siedem tygodni, cztery dni, osiem godzin ciągłego snu. Śniłem o tej kobiecie, o przejściu na drugą stronę, żyłem tam tak, jakby w drugim życiu, innym wymiarze, nowym świecie. Po wybudzeniu czułem się zupełnie tak, jakbym wyspał się na zapas i nie musiał już sypiać przez najdłuższych kilka lat. I nie mogłem. W zasadzie nie potrzebowałem. Wystarczały dwie, trzy godziny na dobę. I sny były bardziej intensywne, abstrakcyjne, lepsze. Z czasem powracało to wszystko do normy, po pięciu latach znów mogłem spać nawet połowę doby.\nZawsze wiedziałem jedno – nikomu nie można ufać. Nikomu nie można powierzyć siebie, można tylko rzucać powierzchowne informacje opisujące pokrótce zewnętrzne aspekty i delikatnie dotykające wnętrze. Czasem wolałem kłamać wtedy, kiedy równie dobrze mogłem powiedzieć prawdę.\nMomentami nie potrafiłem odróżnić snu od jawy. Nie potrafiłem określić, czy rzeczywiście już się obudziłem, czy nadal śpię. Czy byłem na mieście i spotkałem się ze znajomymi, czy to znów uroiło się w mojej głowie. Nie wiedziałem, czy spałem dwa dni, czy dwie godziny. Wszystko zlewało mi się w jedną całość. Świat snów, iluzji, wyobraźni przenikał do rzeczywistości i stawał się rzeczywisty. I tak mijały dni i miesiące, zawisłe gdzieś pomiędzy snem a jawą, pełne świadomych snów i snów na jawie. Dwa światy złączone w jeden kilkunastowymiarowy. Jakby czytał naraz kilka wielowątkowych książek. Dziwna mania prześladowcza, ciągły strach przed tym, że ktoś mnie śledzi, ogląda, reżyseruje moje życie. Kompletne paranoje, oskarżanie znajomych o udział w spisku przeciwko mnie, lęki przed tym, iż ktoś pragnie mnie zabić. Szaleństwo. Niesamowita wrogość do swojego ciała. Autoagresja. Chciałem uwolnić swoje wnętrze, robiłem dziury i nacięcia, by dusza mogła ulecieć, bym stał się wolny, nieograniczony ciałem. Nie potrafiłem określić, ile czasu upływało od momentu A do punktu B. Zacząłem coś tworzyć, malować, fotografować – wylewać swoje wnętrze w sposób piękny.\nZrezygnowałem z robienia dziur i nacięć w sobie, bo nic ciekawego z tego nie wynikało. Dusza nie wzlatywała. Dalej siedziała w ciele. Zupełnie trochę tak, jakby było jej tam całkiem dobrze. Jakbym to ja zmuszał ją do odlotu. Lecz ona była uparta i oporna. Znalazła natomiast ujście przez sztukę.\nOdkąd tyran się powiesił, wszystko trochę zelżało. Nabrało więcej sensu i przestało aż tak przerażać. Zrobił przysługę. Uwolnił od siebie. Zacząłem żyć własnym życiem, dbać o swoje sprawy, podnosić się z dna, stawiać czoło zamiast uciekać. Choć i tak przez długi czas jeszcze byłem pewien, że to wszystko jest przeze mnie, jest moją winą – całą klęska, cierpienie, niedola. I czasem się zastanawiałem, jaki byłby teraz, gdyby żył może wyszedłby z nałogu, a może zatraciłby się zupełnie... I pomimo tej ogromnej nienawiści, którą do niego czułem, czasem wydawało mi się, że mi go brakuje. Aczkolwiek sam nie wiem, czy konkretnie jego, czy jakiegoś wyidealizowanego obrazu ojca, który ułożyłem sobie z opowiadań znajomych.\nZawsze wydawało mi się, że jesteśmy zagubieni wśród wschodów i zachodów milionów Słońc na setkach nieb. Niewyraźnym wzrokiem wypatrując czegoś przed sobą, nie myślimy nawet, że to stoi tuż za naszymi plecami...\nZawsze czułem się skrajnie. Skrajnie radosny i skrajnie smutny, skrajnie rozbity i skrajnie poukładany. Bałem się tej relacji. Tak szybko, tak nieoczekiwanie. Tak pięknie... Ale to piękno napawało mnie lękiem. Chciałem się cieszyć, ale zaczynałem płakać. Nie potrafiłem określić, dlaczego. Przecież ja taki nie byłem, przecież ja zawsze miałem taki ogromny dystans. Nie wiem, dlaczego. Dlaczego się przed nią otwierałem, dlaczego się przytulałem, uśmiechałem, dlaczego to wszystko, tak blisko. Byłem cały roztrzęsiony. Miałem milion nieokreślonych myśli, mętlik. Wszystko musiałem analizować, za i przeciw, przyczyny, skutki. Od tego wszystkiego mieszało mi się w głowie.\nLubiłem zimną herbatę, czasem robiłem sobie wieczorem, żeby mieć na rano, tuż po przebudzeniu. W oczach zawsze widziałem najwięcej wnętrza. Dużo można dostrzec. Lubiłem jej oczy, chociaż był w nich taki niepokój. Nawet, kiedy się uśmiechała. A czasem taka pustka. Było w niej coś takiego dziecinnego, ale nie w negatywnym znaczeniu. Coś takiego pięknego, co mają w sobie dzieci, a co zaciera się i mija wraz z wiekiem zazwyczaj. Umiejętność dziwienia się światu, zadawania pytań, szukania odpowiedzi, dostrzegania tych aspektów, które przez większość są niezauważalne, nieważne. Nie musi mijać, ale kiedy się rozejrzymy wokół i popatrzymy na ludzi, to widzimy, że jednak zazwyczaj mija. Ciekawość to ta odrobina dziecka, którą i ja sobie zachowałem.\nNie wiem, kim ja właściwie dla niej byłem. Nie chciałem, żeby to było zamknięte w jakieś ramy, nazwane. Bo to było dla mnie za wcześnie, za szybko, za wiele naraz. Nie chciałem jej zranić. Czułem się przy niej cudownie. Tylko, że włączał się taki mechanizm obronny, kiedy kogoś wpuszczałem za ten ogromny mur, który mnie otaczał. Podświadomie próbowałem tego kogoś wypchnąć, odtrącić. Trzeba było być cierpliwym i wytrwałym chyba, żeby to przeczekać. Podświadomie broniłem się rękami i nogami, byleby się w niej tak naprawdę nie zakochać, byleby się nie zaangażować, byleby mieć ogromny dystans.\nNigdy nie zapomnę, jak bardzo wstydziłem się swojego domu, kiedy byłem mały. Nie zapomnę, że praktycznie nigdy nie zapraszałem kolegów, bo przecież ojciec znów pijany...\nPowoli uświadamiałem sobie, że to nie ja powinienem się wstydzić. Tylko to tak trudno było zrozumieć. Odkąd się wyprowadziłem cieszyłem się, że już tam nie mieszkam. Miewałem czasem takie chwile zamyślenia i nostalgii nad... ojcem. Próbowałem przypomnieć sobie te dobre chwile. I było ich tak mało. Tak niewiele. Nie potrafiłem nawet odtworzyć sobie w pamięci wyrazu jego trzeźwej twarzy... To smutne. Ale sam zgotował sobie ten los. Nikt nigdy nie wyrządził mi tak wielkiej krzywdy. Ale jednak, pomimo tego całego przebytego bólu, cierpienia, obelg, awantur, wyłaniał się z odległej pamięci obraz wspólnego wyjazdu na grzyby. On, siostra, ja, na rowerach, w lasku. Zbieramy grzyby. Śmiejemy się. On opowiada, jak był młody i jak tutaj z chłopakami chodzili na wagary. Potem wracamy do domu. Piękna pogoda. Myjemy grzyby i on robi pyszny sos grzybowy, a sowy mama obrabia w panierce i smaży jak kotlety. Ale wspomnienie nigdy nie trwało długo, bo zaraz z pamięci wyłaniały się tysiące awantur, krzyki, i jego pijana, szaleńcza twarz. Tyran. I potem ta ciągle prześladująca mnie myśl - "a może gdybym się nie urodził, to by nie pił? Może teraz by żył..." Ciągle to słyszę w uszach. Oskarżanie, obelgi. Jak dzwon. Odbija się w głowie, jak echo w górach..\nOd czasu do czasu bywałem głębszy niż płytszy, by zaraz potem stać się płytszy niż głębszy. Przez cały czas stawały na mojej drodze same duchowe kobiety, z którymi chciałem się tylko kochać. One chciały mnie poznać, darzyć uczuciem, ja mówiłem im piękne rzeczy, udawałem, że je słucham, przytulałem. One zawsze wpuszczały mnie do siebie na herbatę i „żeby jeszcze pogadać”, ja wchodziłem z nadzieją na seks. Piliśmy herbaty, rozmawialiśmy, całowaliśmy się, przytulaliśmy się, ja dążyłem do zbliżenia, ale one „miały swoje zasady”. Obiecywałem kolejne spotkania, związki, dłuższe relacje, ale tak czy owak wychodziłem późną nocą, lub wczesnym popołudniem niezaspokojony. Całowałem je wtedy i przytulałem na pożegnanie, nigdy nie brałem numeru od nich, tylko dawałem swój stary, który już dawno nie działał i znikałem po prostu. Czasem zastanawiałem się, czy nie wyrobić kiedyś duplikatu tej karty SIM, która była ważna jeszcze przez jakiś czas, ale którą zgubiłem. Nigdy tego nie zrobiłem, chociaż wiedziałem, że byłoby na niej milion nieodebranych połączeń i tysiące SMS-ów. Na początku radosnych, pełnych nadziei, powoli przeradzających się w smutek, złość i niechęć. Wiem, że niezliczoną ilość razy nazwany byłbym draniem, oszustem, kłamcą. Wiem, że niektóre już wtedy zakochiwały się w moich oczach, dłoniach, słowach, głosie, cieple. Wiem, że próbowały odnaleźć mnie w internecie po tych skrawkach informacji, które im zostawiałem. Dla każdej miałem inne imię, studiowałem inne kierunki, pracowałem w innych firmach. Wszystko płynnie, bez zająknięcia, na poczekaniu. Zastanawiałem się często, co ja właściwie z tego miałem? Tyle zakochanych w moich maskach, zranionych przez nie kobiet. Te fizyczne podobnie postępowały ze mną. Tylko zupełnie na odwrót. Chciałem je poznać, pokochać, być. Ale byłem tylko facetem, ulegałem, godziłem się na seks, z którego nie czerpałem nic. Fizyczne zaspokojenie, nic poza tym. One potem znikały. Zawsze byliśmy sami, ja sam, one same, spotykaliśmy się samotni na ulicach. Nawet w parach samotni do tego stopnia, że przepełnieni goryczą i cierpieniem. Byłem do końca zepsuty przez życie. Życie psuje, rozkłada na czynniki pierwsze, znieczula na uczucia.\nCzułem się znieczulony na wszystko. Na uczucia, emocje. Po prostu byłem. Dryfowałem bezwiednie gdzieś w oceanie zobojętniałości. Bez niczego. Bez barw, bez dźwięków, emocji. Nic. Pustka. Tylko obojętność była bezpieczna.\nSiadałem na środku swojego pokoju, na małym niebieskim dywaniku i gapiłem się w okno. Patrzyłem, jak chmury mkną po niebie gnane silnym wiatrem, jak słońce delikatnie próbuje zaznaczyć zza nich swoją obecność, jak liście na drzewach drgają, konary uginają się od podmuchów. Obserwowałem dachy, kominy, anteny, ptaki.\nJestem facetem. Tak, facetem. Ten fakt zawsze kłócił się z faktem, iż moim ulubionym filmem była „Amelia”. Za każdym razem, kiedy ją oglądałem dochodziłem do nowych wniosków, za każdym razem odkrywałem w tym filmie coś nowego. Coś swojego i coś zupełnie obcego. I w tej muzyce. Doszedłem do wniosku, oglądając kolejny raz, że całe dzieciństwo rzeczywiście mieści się w małym, metalowym, zakurzonym pudełku. Ale warto było czasem je otworzyć i znów poczuć tę niesamowitą siłę, beztroskę i radość. Zatrzymać w sobie odrobinę tej naiwności i ciekawości. Na nowo dostrzec to, co już dawno przestało przykuwać uwagę, spowszedniało i zanikło wśród chaosu, a co wtedy wywoływało w sercu uśmiech. Za dzieciaka. Dzieckiem byłem skrytym, smutnym strasznie, zmartwionym. Samotnym wśród ludzi. Najpewniej czułem się na łonie natury. Chodziłem na długie samotne spacery, żeby uciec choć na chwilę z domu. I żyłem dla tych chwil. Dla trawy żyłem i drzew, zająców, saren i lasu. Dla nieba, chmur i deszczu. Dla kwiatów, dla kamieni, mchów, porostów, ptaków. Dla słońca, błota, kałuż, zbóż. Dla nich wszystkich żyłem.\n"Amelii wolno żyć marzeniami. Każdy ma niezbywalne prawo do zmarnowania sobie życia." Ten cytat lubiłem, oraz "Nastały ciężkie czasy dla marzycieli." Chociaż to przecież nie do końca prawda. Dla ludzi zwyczajnych to ciężkie czasy, oni po prostu egzystują biegną, gonią, bywają. Marzyciele żyją pełną piersią, są. Marzycieli jest mało. Ale pomimo, że im ciężko chwilami, to i tak mają piękniejsze życia. Wydaje mi się, że lepiej mieć życie piękne i trudne niż łatwe i szare. Tak mi się wydaje. Ktoś mi kiedyś powiedział, że jestem straszny. Odpowiedziałem z przekąsem, że może trochę - czasem dzieci się mnie bały, ale częściej się uśmiechały, bo robiłem głupie miny, żeby się roześmiały. Bo w tych dzieciakach widziałem zawsze trochę siebie, w tych oczach chował się cały ten świat, który tak nikczemnie mi odebrano, wyrwano, w którym nie zdążyłem zaistnieć, bo musiałem dorosnąć.\nCokolwiek zaczynałem, czegokolwiek się podejmowałem, musiałem wykonać perfekcyjnie. Jeśli wiedziałem, że nie jestem w stanie zrobić tego perfekcyjnie, odpuszczałem i robiłem to bez większego zaangażowania. Jeśli nie mogłem być najlepszy, bywałem najgorszy. Nigdy nic pośrodku. Czarne lub białe. Szarość nie istniała. Dokładnie pamiętam jej słowa „przecież nie da się wszystkiego robić najlepiej, być we wszystkim najlepszym. Ale można dać z siebie wszystko i być z siebie dumnym, będąc średniakiem, zamiast od razu się poddawać”. Od tamtej pory zacząłem to dostrzegać, a kiedy coś się dostrzega, można szukać przyczyn, znając przyczyny można zabrać się za naprawę. Problem można rozwiązać jak chorobę. Zdiagnozować → znaleźć przyczyny → leczyć skutki → przeciwdziałać nawrotom.\nZałamywałem się czasem. Tak na amen i do końca. Traciłem sens, chęć życia, pasje. Leżałem w łóżku, nie jadłem, spałem, rozmyślałem. Potem wstawałem po kilku dniach, brałem prysznic, wychodziłem z domu i żyłem z powrotem. Po kompletnych załamaniach i prysznicach i wyjściach z domu było zawsze cudownie. Powracał jakiś tam sens, jakaś tam chęć, pasje, muzyka. Siła niesamowita, nadzieja. Zawsze wtedy był punkt kulminacyjny optymizmu nabytego. Trwało to znów jakiś czas, do momentu załamania. Wdrapywałem się z mozołem na górę, by zjechać z radością w dół i upaść u jej stóp.\nBarwny pod światło i zupełnie przezroczysty w cieniu, kompletnie nietrwały, jak bańki mydlane.\nolivia\t24 marca 2011, 18:04\nJest kilka literówek i brakujących przecinków.\nMomentami trochę nuży, ale na pewno trzeba przyznać, że to bardzo wiarygodne opowiadanie.\nAkapit o załamywaniu jest o mnie! Zresztą kilka innych spostrzeżeń też.\nolivia\t25 marca 2011, 21:10\nJeśli nie widzisz błędów(to się zdarza we własnych tekstach), mogę zrobić to sama. Tylko daj znać. :)\nMarcin Sierszyński\t26 marca 2011, 11:28\nW każdym razie tekst jak najbardziej zasługuje na publikację.\nRavaa\t26 marca 2011, 16:26\nno czytam i czytam i nie mogę jakos ogarnąć, to, co zauważyłam poprawiłam, jeśli możesz olivio, to popraw to, co widzisz :)\nolivia\t26 marca 2011, 17:30\nRadosław Kolago\t30 maja 2012, 10:40\n"Zgubiłem gdzieś moją pierwszą wielką miłość. Pierwszą wielką miłość – wyimaginowaną, platoniczną, abstrakcyjną, nierealną, zupełnie na niby. Bo tak naprawdę to był tylko sen. Sen realny, przejrzysty, prawie na jawie. " Nierealna miłość jest realnym snem? Trochę mi to nie gra, nawet językowo się gryzie jako powtórzenie trzonu.\nJęzykowo mocno poprawnie, warsztat chwilami odrobinkę kuleje, taki koślawy jest, ale oprócz tego od strony technicznej bardzo dobrze.\nTylko czasem CI się, jak widzę, myśli powtarzają i piszesz po dwa razy to samo, tylko w innym akapicie. Ale na tekst takiej długości i tak jakaś konsekwencja logiczna jest, więc oceniam in plus.\nOpowiadanie to jest ciężkie od klimatu, który jest mi dobrze znany, którym w pewnym stopniu sam epatowałem w moich starszych tekstach, ale potem zostałem nihilistą, potem hedonistą, a teraz jestem stoikiem. A tekst dobry.\nRavaa\t28 pazdziernika 2012, 09:47\n"Zgubiłem gdzieś moją pierwszą wielką miłość. Pierwszą wielką miłość – wyimaginowaną, platoniczną, abstrakcyjną, nierealną, zupełnie na niby." - jest to dopełnienie historii o tej kobiecie.\n"Bo tak naprawdę to był tylko sen. Sen realny, przejrzysty, prawie na jawie." - opis snu w śpiączce. Wtedy życie wydaje się toczyć tam. Zupełnie realnie, a jednak to sen.\nprzysłano: 23 marca 2011\t(historia)\nprzysłał Ravaa\t– 23 marca 2011, 21:38\nautoryzował olivia\t– 26 marca 2011, 17:30\nboję się że umrzesz


Odbiła chłopaka innej dziewczynie | Plotki, zdjęcia, fotki, nago\nOdbiła chłopaka innej dziewczynie\nRaz została sama wykorzystana, przez Gastona. Teraz ona wykorzystała okazję.\nJustin Gaston skutecznie się zakręcił koło Miley Cyrus. Dziś będąc byłym chłopakiem nastolatki zaczyna swoją karierę. Nagrywa pierwszą płytę. Obecnie Miley zaczęła się spotykać z australijskim aktorem, który jeszcze sławy nie zaznał, Liamem Hemsworthem. Chłopak rzucił swoją dziewczynę dla Cyrus, z któą spotykał się od 5 lat.\nPara poznała się na planie nowego filmu gwiazdki, The Last Song. Osoby związane ze studiem donosiły brukowcom, że między nastolatkami zaczęło iskrzyć. Informacje te potwierdziła była już dziewczyna 18-latka, Laura Griffin.\nOdbiła mi chłopaka! Nasza miłość opierała się na prawdziwej przyjaźni – powiedziała dziennikarzom Laura. Liam i ja byliśmy nierozłączni od podstawówki. Ale to przecież Miley Cyrus, jak ja mogłabym z nią konkurować?\nA czemu nie? W końcu Liam znudzi się Miley i będzie mogła go odzyskać a przy okazji będzie się chwalić, że jej chłopak sypiał z Miley Cyrus. Ale tak na poważnie, gwiazdy myślą, że wszystko im można.\n1 osoba skomentowała artykuł: Odbiła chłopaka innej dziewczynie\n27 września 2011 at 19:22 Zaloguj się, aby móc odpowiedzieć\n« Zapowiada się nowy romans roku!\nNowe szczegóły pogrzebu Michaela Jacksona »


Pelety (ang. pellets) jest to rodzaj biopaliwa stałego, który otrzymujemy z od odpadów drzewnych, a także z upraw roślin energetycznych takich jak wierzba energetyczna.\nPelety powstają w wyniku sprasowania pod ciśnieniem odpadów drzewnych. Pelety są pełnowartościowym materiałem opałowym, który w trakcie spalania wydziela niewielką ilość popiołu. Popiół ze spalenia peletów możemy wykorzystywać jako nawóz.\n<< Papa Rekuperator >>


Jakub Jiroutek: "To element politycznej gry" | ***\nJakub Jiroutek: „To element politycznej gry”\nW nowych realiach czeskiej kadry Jakub Jiroutek sprawuje funkcję koordynatora obu grup szkoleniowych. W wywiadzie udzielonym portalowi czech-ski.com opowiedział o swojej pracy, w tym roli podczas Forum Nordicum. W dość kontrowersyjny sposób podsumował też nowe przepisy dotyczące kontroli kombinezonów.\nOd tego roku czescy skoczkowie podzielenie są na dwie grupy szkoleniowe, a funkcję koordynatora dla przygotowań i startów wszystkich skoczków pełni Jakub Jiroutek. Na czym polega jego rola w zespole? – Zajmuję się logistycznymi elementami obozów treningowych. Mówiąc wprost: decyduję, gdzie skoczkowie będą się przygotowywać, tworzę plany dnia, odpowiadam za zakwaterowanie, i to zarówno dla skoczków startujących w Pucharze Świata, jak i zawodach niższej rangi. Oczywiście czasem jeżdżę też na obozy. I choć czasu wolnego zostaje mi naprawdę niewiele, to realizuję się w tym, co robię i lubię swoją pracę – podkreśla Jiroutek.\nPoproszony o wyrażenie swojego zdania na temat nowych przepisów dotyczących kontroli kombinezonów dokonywanej przed skokiem, Jiroutek odparł: – To oczywiście dobry krok, jednak ciągle odnoszę wrażenie, że decyzje dokonywane są niejako poza zawodnikami – nikt nie widzi do końca, jak się sprawdza sprzęt. To przypomina element politycznej gry. Znaczące dla skoków kraje wkładają duże pieniądze w rozwój ekwipunku, co stawia ich w lepszej sytuacji (mają na przykład więcej kombinezonów). To dalej jest „skoczny biznes” – opisuje swoje odczucia były czeski skoczek.\nChoć dzięki wprowadzeniu do skoków narciarskich tzw. współczynnika BMI, który wymaga od zawodników utrzymania odpowiedniej wagi dopasowanej do wzrostu i długości nart, wyeliminowano problem anoreksji, to większość sportowców dalej jest na diecie. – Dziś każdy detal, a zwłaszcza kilogram odgrywa dużą rolę i właściwie wszyscy skoczkowie, w mniejszym lub większym stopniu, dbają o wagę. Są profesjonalistami i zdają sobie sprawę, że stawia się przed nimi określone oczekiwania.\nW tym roku Jakub Jiroutek odwiedził Szklarską Porębę, w której odbywał się coroczny zjazd dziennikarzy zajmujących się sportami narciarstwa klasycznego oraz biatlonu, zrzeszonych w organizacji Forum Nordicum. Warto zaznaczyć, że spotkanie to zorganizowano w naszym kraju po raz pierwszy, a przedstawiciele mediów wybrali najlepszą imprezę w skokach narciarskich – był to Puchar Świata w Klingenthal. Jakub Jiroutek wyjawił portalowi czech-ski.com, o czym rozmawiano podczas zjazdu w Karkonoszach i jaka była w tym jego rola. – Pojawiłem się tam na zaproszenie burmistrza Harrachova. Spotkaliśmy się z Walterem Hoferem i rozmawialiśmy o przyszłości Harrachova w skokach narciarskich. Dla mnie osobiście był to ważny krok, ponieważ mogłem lepiej poznać środowisko skoków od wewnątrz. Możemy tylko zgadywać, czy i kiedy Puchar Świata wróci na kompleks skoczni Certak, niemniej wierzę, że taka szansa istnieje – zakończył Jiroutek.\nTags: Czesi, Jakub Jiroutek, kontrola kombinezonów, nowe przepisy, pomiary kombinezonów\nPrevious Młodzi Polacy walczyli w Mistrzostwach Słowacji, Cienciała znów na podium\nNext Schlierenzauer: „Nie możemy pozwolić na mniejszą intensywność treningów”


Zestaw trzech Waszych ulubionych dwójniaków\nMarka: Ami Honey\n150,36 zł 187,95 zł -20%\nZamiast 188,45 zł\nOd teraz nasze bestsellerowe miody pitne są dostępne w zestawie, w skład którego wchodzą:\n- Dwójniak Beescato to miód pitny o bogatym bukiecie charakterystycznym dla winogron z nutą owoców na tle miodu. Smak słodki, aromatyczny z wyraźną kwasowością jest fantastyczny jako aperitif, do deserów, jak i wielkie party-wino. Jest niezwykle elegancki i delikatny. Jest połączeniem tradycyjnego staropolskiego trunku i nowoczesnego podejścia do miodosytnictwa. Warto spróbować i zachwycić się jego nietuzinkowym smakiem.\n- Dwójniak Krynicki. Prezentowany miód pitny produkowany jest głównie z miodów ciemnych jesiennych. Jego niepowtarzalny smak uzyskiwany jest poprzez dodanie specyficznych polskich ziół polnych, które nadają Krynickiemu dwójniakowi świeżości i głębi aromatów. Podawany na zimno lub w drinkach charakteryzuje się aksamitną gładkością. Leżakuje minimum 5 lat.\n- Dwójniak Warmiński. To miód pitny, który zachował najwyższą wartość miodów pszczelich, ponieważ nie został poddany obróbce termicznej. Dodatek naturalnego soku malinowego, zharmonizowany z niepowtarzalną słodycz sprawia, że trunek ten wspaniale pachnie i smakuje jak dojrzałe maliny. Produkowany jest według tradycyjnej staropolskiej receptury: na jedną objętość miodu pszczelego przypada jedna objętość wody.\nW zestawie znajdują sie dwie satynowe szklanki, które są doskonałym dopełnieniem zestawu. Ciesz się smakiem Twoich ulubionych trunków.\nDwójniak Beescato 750 ml\nKrynicki dwójniak 750 ml\nSatynowa szklanka PitneMiody.pl w czarnym kartonie\nSatynowa szklanka Krynicki w czarnym kartonie\n121,72 zł 152,15 zł\nZestaw miodów pitnych z Pasieki Jaros 4 x 250 ml w skrzynce\nW skład zestawu wchodzą: - Dwójniak AM 250 ml - Dwójniak Koronny 250 ml - Dwójniak Maliniak 250 ml - Trójniak Trybunalski 250 ml Prezentowany zestaw jest bardzo efektowny i praktyczny. Idealnie sprawdzi się jako prezent dla miłośnika miodowych smaków. Stwarza także okazję do wypróbowania bestsellerów od Pasieki Jaros. Zawartość alkoholu: w zależności od...


Z lornetką na gromady i gromadki - Astriculus - Forum Astronomiczne\n9 Lutego 2017 w Astriculus\nGdyby mnie zapytano, jaki rodzaj obiektów najpiękniej wygląda w lornetce, nie miałbym kłopotu z odpowiedzią. To otwarte gromady gwiazd. Na zimowym niebie mamy ich całą galerię – rozległe i małe, liczne i kilkugwiazdkowe, zimne – niebiesko-białe i ciepłe – żółto-pomarańczowe. Dzięki tej obfitości i różnorodności możemy prześledzić ich pochodzenie i późniejsze losy.\nW mgławicach takich jak M42, Wielka Mgławica w Orionie, rodzą się nowe gwiazdy. Nie rodzą się jednak samotnie. Zaburzenie równowagi zimnego, bogatego w gaz i pył obłoku molekularnego skutkuje jego zapadaniem się grawitacyjnym i eksplozją demograficzną a raczej astrograficzną. W gwiezdnych żłobkach czy może klinikach położniczych powstają dziesiątki, setki a nawet tysiące nowych istnień. Młode gwiazdy odczuwają więzy rodzinne, są związane siłami grawitacji i pozostają blisko siebie dopóki przyciąganie napotykanych w przestrzeni gwiazd i gromad oraz siły pływowe Galaktyki nie rozrzucą ich w przestrzeni. Nawet wtedy zachowują przez pewien okres ten sam kierunek wędrówki, dzięki czemu można rozpoznać ich wspólne pochodzenie.\nBadanie gromad otwartych umożliwiło duńskiemu astronomowi Ejnarowi Hertzsprungowi i niezależnie Amerykaninowi Henry’emu Norrisowi Russelowi stworzyenie najważniejszego wykresu w astronomii, obrazującego zależność między barwą (czyli głównie temperaturą) i jasnością gwiazd. Wykres lub diagram Hertzprunga-Russela (diagram H-R) przyczynił się do poznania ewolucji gwiazd i stanowi świetną pomoc w jej zrozumieniu.\nCo więcej, gromady otwarte posłużyły do wyznaczania odległości we Wszechświecie. Do bliższych gromad, takich jak Hiady (Melotte 25) czy Plejady (M45) odległość można jeszcze wyznaczyć metodami bezpośrednimi, np. mierząc paralaksę roczną gwiazd. Dzięki praktycznie jednakowemu wiekowi i odległości gwiazd gromady od Ziemi, utworzenie dla nich diagramu Hertzprunga-Russela jest stosunkowo proste. Zamiast jasności bezwzględnych gwiazd, można użyć jasności widomych. Większość gwiazd na diagramie H-R układa się wzdłuż charakterystycznej, ukośnej, nieco krzywej linii. Jest to tzw. ciąg główny. Nałożenie na siebie takich diagramów dwóch gromad daje dwie krzywe ciągów głównych, jedną nad drugą. Krzywa niższa, odpowiadająca mniejszym jasnościom gwiazd o takiej samej barwie (i temperaturze), dotyczy oczywiście gromady położonej dalej. Pionowa odległość krzywych od siebie na diagramie, obrazująca różnicę jasności takich samych gwiazd w dwóch gromadach, jest miarą różnicy odległości tych gromad. Różnicę odległości można prosto obliczyć, znając odległość bliższej gromady wyznaczoną z paralaksy. Wyznaczając odległości do coraz dalszych gromad, udało się rzetelnie określić rozmiary Drogi Mlecznej a nawet wyznaczyć odległości do kilku innych pobliskich galaktyk.\nTo jeszcze nie wszystko. Znając już odległości do dwóch gromad, z diagramu H-R można określić różnicę ich wieku. Tym razem tworzy się wykres zależności barwy i jasności absolutnej. Gwiazdy ciągu głównego osiągając pewien wiek, po zużyciu „paliwa” wodorowego w jądrze przekształcają się w czerwone olbrzymy. Na wykresie widać to jako linię gwiazd odchodzącą w prawo od linii ciągu głównego. Jest to tzw. gałąź olbrzymów. Im starsza jest dana gromada, tym mniejsze (mniej jasne, wolniej ewoluujące) gwiazdy zdążą osiągnąć wiek przemiany. Na diagramie H-R gałąź olbrzymów odchodzi więc od ciągu głównego tym niżej, im gromada jest starsza. Z teoretycznych modeli ewolucji gwiazd można obliczyć wiek gromady, znając punkt odgałęzienia.\nOczywiście w praktyce naukowej to wszystko jest bardziej skomplikowane. Odległości wyznaczone jedną metodą potwierdza się innymi metodami. W ocenach jasności i barwy uwzględnić trzeba zakłócenia w wyniku ekstynkcji międzygwiazdowej („ekranowania” przez pył). Jednak i tak wiedza zdobyta dzięki gromadom pomogła nam znacznie lepiej zrozumieć nasz Wszechświat.\nWażność gromad pod względem naukowym idzie w parze z ich wartością estetyczną, czyli po prostu pięknem. Już patrząc gołym okiem można docenić Hiady, tworzące rozległy na ponad 10° trójkątny rdzeń gwiazdozbioru Byka. W polu widzenia lornetki, nawet szerokokątnej, jak 8x42 czy 7x50 mieści się tylko centrum gromady. Hiady to najbliższa rozpoznawalna gromada otwarta – znajduje się w odległości 153 lat świetlnych. Warto przyjrzeć się przez lornetkę parom gwiazd o kontrastowych barwach – pomarańczowej i białej – θ1 i θ2 Tau oraz δ1 i δ2 Tau. Czerwonych olbrzymów typu widmowego K jest w gromadzie więcej, w samym centrum są to γ Tau i ε Tau, na obrzeżach dostrzeżemy dalsze. Nie liczę tu oczywiście najjaśniejszej, także pomarańczowej gwiazdy α Tau – Aldebarana, leżącego znacznie bliżej (65 l. ś.) i nie zaliczanego do Hiad. Dlatego na pierwszy rzut okiem widać, że gromada należy do starszych – ma około 660 milionów lat. Zdążyła już utracić swoje szybko ewoluujące najjaśniejsze i najmasywniejsze gwiazdy, które na diagramie H-R zeszły z ciągu głównego i wybuchły jako supernowe lub znajdują się w gałęzi olbrzymów.\nNajsławniejszą gromadą otwartą są jednak Plejady – M45. Na powierzchni 1,5°x1,5° gołym okiem można zobaczyć kilka do kilkunastu gwiazd, zależnie od jakości nieba i wzroku obserwatora. Przez lornetkę widać nawet kilkadziesiąt srebrzysto białych punktów ułożonych w pary, trójki i łańcuszki. Są to młode, gorące gwiazdy typu widmowego B, powstałe nie wcześniej niż 70-100 milionów lat temu. Przez ten czas obszar gromady został już oczyszczony z macierzystego gazu i pyłu. Jednak gromada w swojej wędrówce zahaczyła o inny obszar mgławicowy i wokół niektórych z jej gwiazd, np Merope, da się wyśledzić delikatna mgiełka odbitego i rozproszonego niebieskawego światła. Plejady należą do najbliższych gromad, znajdują się w odległości 410 lat świetlnych. Świetnie prezentują się w sprzęcie o polu widzenia 3°-4° i powiększeniu 15-20x, gdzie pokrywają większą część obrazu. W powiększeniach 7-10x gromada jest wprawdzie mniejsza, lecz dzięki zwartości jeszcze lepiej odcina się od tła. Z kolei sprzęt o aperturze 60-80 mm i niewielkim powiększeniu, czyli „jasny”, pozwala pod wiejskim niebem wydobyć mrowie słabszych, zwykle niedostrzegalnych gwiazd towarzyszących tym najjaśniejszym. W większości lornetek widoczny jest asteryzm zwany Warkoczem Alkione – lekko łukowaty łańcuch gwiazd 5,5mag-6,5mag zaczynający się od η Tau, czyli właśnie Alkione (Alcyone). Gwieździe tej dodatkowo towarzyszy od zachodu trójka słabszych gwiazd (o jasności ok. 6mag), zaś od północnego wschodu jeszcze słabsza trójka (poniżej 9,5mag).\nJeszcze młodszą gromadą jest NGC 2244 (Gromada Rozety) w gwiazdozbiorze Jednorożca. Liczy sobie mniej niż 5 milionów lat. To wiek niemowlęcy w rodzinie gromad. Pod ciemnym niebem także ją można dostrzec gołym okiem jako plamkę świetlną, jednak nie jest to takie łatwe pomimo sporej jasności (4,8mag). Lepiej posłużyć się lornetką, przesuwając pole widzenia ok. 10° na wschód od czerwonej Betelgezy (α Ori). Najpierw dostrzeżemy ukośną „drabinkę” o szerokości ok. 5’ i wysokości 20’. Staranna obserwacja pozwoli zobaczyć dalszych kilkanaście słabszych gwiazd, także ułożonych głównie na linii północny zachód – południowy wschód. Najjaśniejsza gwiazda „drabinki” - 12 Mon (5,9mag), leżąca w jej południowo wschodnim (lewym dolnym) rogu nie należy do gromady. Przy odpowiednim powiększeniu można to poznać po jej cieplejszej, żółtawej barwie. Gwiazdy właściwej gromady mają znacznie zimniejszy, niebieskawy kolor. Dwie spośród nich są rzadko spotykanego typu widmowego O3,5 V, mają ogromną temperaturę rzędu 50 000 kelwinów i emitują wielkie ilości promieniowania ultrafioletowego. Inne niewiele im ustępują, także należąc do typu O, czyli do gwiazd niebieskawych, bardzo gorących. Ich wiatry gwiazdowe i ciśnienie promieniowania oczyściły centrum gromady z macierzystego surowca. Jednak na obrzeżach gromady gaz z dodatkiem pyłu uformował szeroki pierścień, świecący wskutek wzbudzenia wysokoenergetycznym promieniowaniem ultrafioletowym. Pierścień ów to słynna mgławica Rozeta. Jej różne części noszą numery NGC 2237-2239 i NGC 2246, choć często skrótowo całość oznaczana jest tylko jako NGC 2237. Mgławicę można zobaczyć przez lornetkę pod ciemnym niebem, choć nie jest to widok imponujący. Lekką mgiełkę łatwo pomylić z zamgleniem optyki. Warto więc przedtem zadbać o czystość soczewek. Jednak na fotografiach Rozeta zajmuje obszar o średnicy ponad 1° i ukazuje bogatą strukturę w postaci pasm i zagęszczeń, w których nadal formują się młode gwiazdy. Mgławica wraz z gromadą NGC 2244 jest całkiem odległa – 520 lat świetlnych od Ziemi i tylko jej rozległości i intensywności promieniowania gwiazd zawdzięczamy możliwość obserwacji lornetkowych.\nMiejscem narodzin młodych gwiazd jest także pobliska gromada z mgławicą NGC 2264 popularne nazywana Choinką. Jej dwadzieścia białych gwiazd na tle delikatnej poświaty kilkudziesięciu słabszych rzeczywiście układa się w trójkątny kształt świątecznego drzewka, wierzchołkiem zwróconego na południe. Gromada jest jeszcze młodsza niż poprzednia, liczy sobie tylko 3,2 miliona lat. Jej gwiazdy jonizują i rozświetlają pozostałości mgławicy z której powstały, jednak nie zdążyły ich jeszcze rozwiać. Cały powierzchnia gromady świeci więc jako mgławica emisyjna, wdzierająca się w obszar otaczających ją ciemnych mgławic. Gromada znajduje się na górnym skraju gwiazdozbioru Jednorożca, 5° na północ od Rozety a 2,5° poniżej charakterystycznej biało-pomarańczowej pary z gwiazdozbioru Bliźniąt – ξ Gem i 30 Gem. Jest jaśniejsza (3,9mag) i robi wrażenie rozleglejszej. Spowijająca ją mgławica także możliwa jest do dostrzeżenia zerkaniem na ciemnym niebie i przyczynia się do wrażenia jasności obiektu. Nad południowym skrajem gromady, czyli wierzchołkiem Choinki, znajduje się trójkątne, wydłużone, ciemne pasmo – mgławica Szyszka lub Stożek (Cone). Jest to obiekt niewielki i trudny do dostrzeżenia nawet przez duży sprzęt, jednak świetnie prezentuje się na fotografiach wraz ze zwieńczającą Choinkę białą gwiazdą ok. ok. 7mag. Na górnym, północnym skraju Choinki, czyli w jej pieńku, znajduje się najjaśniejsza gwiazda gromady S Mon (15 Mon). Ma jasność zmienną w zakresie 4,2mag-4,6mag i jest układem spektroskopowo podwójnym, zaś niektóre źródła mówią nawet o ośmiu składnikach układu. Stabilne widmo S Mon jest używane jako punkt odniesienia przy klasyfikacji innych gwiazd. Najjaśniejsza część mgławicy otaczającej gromadę znajduje się tuż po prawo (na południowy zachód) od tej gwiazdy. Ma ciekawą strukturę widoczną na fotografiach i została nazwana Futro z Lisa (Fox Fur). Rozjaśnienie lisiego futerka daje się dostrzec przez lornetkę, zwłaszcza jeśli poruszamy nią delikatnie w trakcie obserwacji.\nKażda gromada otwarta jest inna, co stanowi ich urok. Jednak cechą ludzkiego umysłu jest poszukiwanie podobieństw i klasyfikowanie wszystkiego. Autorem obecnie używanej klasyfikacji gromad otwartych jest Robert Julius Trumpler, amerykański astronom pochodzący ze Szwajcarii. W toku swoich prac nad rozmieszczeniem gromad otwartych w galaktyce stworzył on trójczłonowy system klasyfikacji:\n1. Liczby rzymskie od I do IV określają wyodrębnienie gromady z gwiezdnego tła i sposób rozmieszczenia gwiazd:\nI – wyodrębniona, silnie zagęszczona ku środkowi;\nII - wyodrębniona, słabo zagęszczona ku środkowi;\nIII - wyodrębnione, brak zagęszczenia ku środkowi;\nIV - słabo wyodrębniona z tła.\n2. Cyfry arabskie od 1 do 3 określają stopień zróżnicowania jasności gwiazd:\n1 – małe zróżnicowanie;\n2 – umiarkowane zróżnicowanie;\n3 – znaczne zróżnicowanie.\n3. Litery stanowiące skróty wyrazów angielskich określają liczebność oraz występowanie mgławicy wokół gromady:\np (poor) – uboga, poniżej 50 gwiazd;\nm (moderately rich) – umiarkowanie liczna, 50-100 gwiazd;\nr (rich) – bogata, ponad 100 gwiazd;\nn (nebulosity) – mgławica.\nMożemy próbować określić typ obserwowanej gromady zgodnie z klasyfikacją Trumplera i porównać wyniki z opisami w książkach czy Internecie. Zobaczymy wtedy, że nie jest to takie proste. Zwłaszcza liczebność gromady trudno jest określić w małym sprzęcie, jakim jest lornetka. Często z powodu znacznej odległości bardzo liczne gromady widzimy tylko jako niewielkie, równomiernie oświetlone plamki. Przykładem może być NGC 7789 w Kasjopei, zimą możliwa do dostrzeżenia na północnym wschodzie nieboskłonu obok prawego ramienia wielkiej litery W gwiazdozbioru. Podobnie prezentuje się widoczna jeszcze w jesienne wieczory w gwiazdozbiorze Tarczy lecz niewidoczna zimą Dzika Kaczka, czyli M11.\nZ kolei bliższe gromady często rozpoznajemy jako liczniejsze niż są w rzeczywistości. Tutaj za przykład posłuży gromada M48, którą odnajdziemy w gwiazdozbiorze Hydry, tuż za wschodnim skrajem Jednorożca, obok (3° na południowy zachód) od liniowego asteryzmu złożonego z gwiazd 1 Hya, C Hya i 2 Hya (ok. 4mag-5mag). W średniej lornetce zaskoczy nas widok nawet kilkudziesięciu gwiazd tej umiarkowanie bogatej, rozległej na niecały stopień gromady.\nPrzykładem zarówno podobieństw jak i różnic może być M44 czyli gromada Żłóbek w gwiazdozbiorze Raka, górująca wysoko na nieboskłonie w drugiej części styczniowej nocy. M44 jest bliźniaczą gromadą Hiad, co wywnioskowano z ruchu własnego obu gromad. Ich wędrówka w odmiennych kierunkach rozpoczęła się w tym samym rejonie Galaktyki, gdzie powstały z jednego obłoku molekularnego. Także wiek, początkowo szacowany odmiennie dla obu gromad, okazał się zbliżony. W trakcie obserwacji rzeczywiście widać podobną w obu gromadach ciepłą, pomarańczową barwę wielu zaawansowanych ewolucyjnie gwiazd. Poza tym jednak obraz gromad różni się pod każdym względem. Hiady są rozległe na kilkanaście stopni, Żłóbek ma 1,5° średnicy, Hiady ułożone są na kształt trójkąta, Żłóbek jest niemal kolisty, Hiady z naszej perspektywy wyglądają na gromadę luźną i niezbyt liczną, Żłóbek w sporej lornetce mieni się niemal setką ciasno upakowanych gwiazd. W rzeczywistości jest ich drugie tyle.\nZ kolei gromada M41 w Wielkim Psie, 2,5° poniżej Syriusza, może prezentować się różnie w zależności od przejrzystości powietrza. Na ogół widzimy ją nisko nad horyzontem jako plamkę przyćmioną zimowymi zamgleniami. Jeśli jednak trafimy na noc z bardzo przejrzystym powietrzem, M41 rozbłyśnie kilkudziesięcioma wręcz szafirowymi punkcikami młodych gwiazd, okraszonymi paroma pomarańczowymi kropkami czerwonych olbrzymów.\nW leżącej 10° ponad Syriuszem lecz już w gwiazdozbiorze Jednorożca, równie licznej lecz rozleglejszej gromadzie M50 dostrzec możemy zaledwie kilka gwiazd na tle wyraźnej, jednolitej poświaty pochodzącej od pozostałych słabszych. Nieodległa gromada NGC 2232 znajdująca się 2° ponad najjaśniejszą w Jednorożcu białą gwiazdą β Mon (3,74mag) ma całkowicie odmienny wygląd. Jej 20 świetnie widocznych gwiazd układa się w kształt pocisku, z najjaśniejszą białą gwiazdą 10 Mon na szczycie.\nKontrast wyglądu najłatwiej zaobserwować patrząc na gromady otwarte M46 i M47 leżące w kątowej odległości 1° od siebie. Znajdziemy je startując ponownie od Syriusza i przesuwając lornetkę o 12° (dwa średnie pola widzenia) na wschód. Jest to już obszar gwiazdozbioru Rufy. Pierwsza ściągnie nasz wzrok jaśniejsza lecz rzadsza gromada M47. Wyraźnie zobaczymy w niej kilkanaście młodych, niebieskawych gwiazd 6mag-10mag. W sumie gromada zawiera około 30 gwiazd do 12mag. Leżąca po lewo od niej, odleglejsza, większa i dziesięciokrotnie starsza M46 pozornie jest mniej atrakcyjna. W rzeczywistości składa się ona jednak z ponad 100 gwiazd o zbliżonej jasności. Jej bogactwo rozpoznamy dopiero patrząc przez sporą lornetkę umieszczoną na statywie, gdy zerkaniem będziemy wydobywać coraz więcej drobnych, ciepłych punkcików świetlnych.\nJest jednak jeszcze jedna gromada, którą bardzo często obserwujemy zimą nie zdając sobie sprawy, że jest gromadą. To Trapez – θ1 Ori w Wielkiej Mgławicy Oriona, pobudzający mgławicę do świecenia swym promieniowaniem ultrafioletowym. Lornetka o powiększeniu 10x ukaże tam tylko pojedynczą gwiazdę, jednak jakby nieco rozmytą. Już w powiększeniu 15x mamy szanse dostrzec trzy gwiazdki, zaś w 20x nawet cztery. Przez teleskop możliwy jest dalszy rozdział układu. Zobaczyć można jeszcze dwa składniki (10,2-10,3 mag, separacja ok 5”) a przez naprawdę duży teleskop w dobrych warunkach – dodatkowe cztery (14,5-15 mag). W sumie θ1 składa się z dziesięciu bardzo młodych, gorących gwiazd o wspólnym pochodzeniu, jest więc niewielką gromadą otwartą.\nObserwując gromady każdy znajdzie więc coś dla siebie. Umysł ścisły będzie starał się określić typ według klasyfikacji Trumplera i związek między obserwowanym obrazem a wiekiem i odległością. Artysta będzie się starał oddać to co widzi na szkicu lub fotografii. Marzyciel zaś całkowicie zatraci się w bogactwie, różnorodności i pięknie gromad otwartych obecnych na zimowym nieboskłonie.\n32 minuty temu, MaPa napisał:\nTo wszystko w przyszłym tygodniu\nWow!!! Dobre to Janku! Wręcz superskie!!! Pozdrawiam i proszę o więcej! Jest co czytać w pochmurnowate wieczory!!! Wiesiek.\n15 godzin temu, MaPa napisał:\nMarcin, chyba nikt by się nie pogniewał gdybyś do każdej wymienionej gromady udostępnił (i wkleił tutaj) odpowiednio skrojone zdjęcie ze swoich przepastnych archiwów .\nNie wspominając o tym, że foto materiał można obrabiać różnie. W tym konkretnym przypadku optymalna byłaby taka obróbka, która owe gromady uwypukli. I Ty możesz tego dokonać .\nA, że "jeden obraz warty jest więcej niż tysiąc słów" więc Jankowe opowiadanie z Twoimi ilustracjami zwielokrotniłoby swoją wartość.\nJanko, dzięki !\nZnacząco poprawiłeś mi (i myślę, że nie tylko mnie) i tak niezły (bo piątkowy) poranek .\n22 minuty temu, Krater napisał:\nNie wspominając o tym, że foto materiał można obrabiać różnie. W tym konkretnym przypadku optymalna byłaby taka obróbka, która owe gromady uwypukli. I Ty możesz tego dokonać ...\nPrzeklnie mnie ten Marcin\nA co Wy tak z tym piwem od samego rana łazicie?\nJa już jedną noga na urlopie. Zlaty bażant czeka wraz ze smadnym mnichom\nCzyli, o ile dobrze rozszyfrowałem miejsce urlopu, południowe niebo stanie prze Tobą otworem.\nWprawdzie to tylko 3 stopnie różnicy, ale zawsze więcej można wypatrzeć. Np. Gołębia, Wilka a nad ranem może nawet Żądło Skorpiona...\nJanko, Ždiar? Jak tak, to żądło wyłazi ponad horyzont, niewiele, ale zawsze.\nWprost przeciwnie - Zuberec / Habovka\nZnasz to: Habovka a Huty to certove kuty...?\nHeh - tego bażancika to nie zazdroszczę, teraz bez problemu można dostać (np. w Lidlu), ale tras narciarskich... (byłem tam 2 razy) A co do nieba to musisz się kawałek przespacerować bo wyciągi i ośrodki świecą do późna\nCzystego nieba na urlopie\nDziś oglądałem właśnie Plejady i Hiady. Prawie półtorej godziny spędziłem na przeglądaniu nieba. Najbardziej zależało mi na odnalezieniu M 31 w Andromedzie i pod koniec obserwacji chyba ją znalazłem - jako ledwo widoczną mgiełkę. Niestety, akurat tam gdzie widać Andromedę jest u nas duże zaświetlenie od strefy przemysłowej. Piszę w tym temacie,bo tekst Janka idealnie trafił w moje dzisiejsze obserwacje i wiele się z niego dowiedziałem o tym co jeszcze mogę SPRÓBOWAĆ zobaczyć lornetką. Oczywiście posiedziałem też wpatrzony w Oriona i jego mgławicę, Lambda - Lambda też widziałem. Szukałem jeszcze M 41 w Wielkim Psie, ale nie znalazłem nawet mgiełki, więc zakładam, że raczej przez lornetkę z moim powiększeniem jej nie widać? Cieszy mnie fakt, że gdy już raz się pomęczę szukając jakiegoś obiektu to później nie mam już problemu z jego odnalezieniem. Pochwalę się jeszcze przy okazji, że w sobotę podczas półcieniowego zaćmienia Księżyca, udało mi się zobaczyć po raz pierwszy trzy księżyce Jowisza - Ganimedesa, Europę i Kalisto\nZnaczy jaką? M41 jest bezproblemowa w lornetkach o aperturze 40-50 mm, a pewnie i mniejszych.\n20 minut temu, piotrek_p napisał:\nSzukałem jeszcze M 41 w Wielkim Psie, ale nie znalazłem nawet mgiełki, więc zakładam, że raczej przez lornetkę z moim powiększeniem jej nie widać?\n15x70, chyba że jest dość nisko nad horyzontem? Syriusza widzę czysto i bez problemu.\nJeśli masz zaświetlony południowy horyzont, nie obserwujesz w czasie górowania gromady i nie jesteś zbyt doświadczonym obserwatorem to rzeczywiście możesz mieć problemy z dostrzeżeniem M41 przez budżetową 15x70\nNo widzę, że banerka Janko wreszcie się doczekał, jak dla mnie to super! Pozdrawiam wszystkich!!!\nDnia 9.02.2017 at 16:15, Janko napisał:\nMgławica wraz z gromadą NGC 2244 jest całkiem odległa – 520 lat świetlnych od Ziemi i tylko jej rozległości i intensywności promieniowania gwiazd zawdzięczamy możliwość obserwacji lornetkowych.\nGdyby była od nas oddalona o 520 ly to możnaby powiedzieć, że jest całkiem blisko. Niestety, jest o jedno zero więcej, a szkoda\nJeśli mowa o młodych gromadach otwartych, nie sposób nie wspomnieć o nieco mniejszym obiekcie - sigmie Orionis. Widoczny układ wielokrotny gwiazd to najjaśniejszy jej składnik. Co więcej, jedna z tworzących go gwiazd - sigma Orionis C znajduje się na niestabilnej orbicie i w przyszłości może zostać wyrzucona z układu. Moją nową zimową tradycją jest odwiedzanie sigmy każdej pogodnej nocy. Kolejna piękna ozdoba Oriona.\nP.S. Dawno nie czytałem tak wciągającego artykułu!\nDnia 15.02.2017 at 11:12, Mikołaj napisał:\nWielkie dzięki za wychwycenie babola! Jednak zdołałem "pożreć" jedno zero w opisie Rozety, a to robi różnicę.\nWięc powtarzam zdanie, tym razem poprawnie:\nMgławica wraz z gromadą NGC 2244 jest całkiem odległa – 5200 lat świetlnych od Ziemi i tylko jej rozległości i intensywności promieniowania gwiazd zawdzięczamy możliwość obserwacji lornetkowych.\nWreszcie w weekend udało mi się zobaczyć mgiełkę M41 . Zaświetlenie u mnie jest jednak większe, niż mi się na początku wydawało. Ale akurat w piątek warunki pogodowe były najlepsze odkąd kupiłem lornetkę i zacząłem obserwować. Napatrzyłem się też na obiekty w Orionie jak nigdy! Jak na razie to Orion jest moim lornetkowym faworytem.\n8 minut temu, piotrek_p napisał:\n...Jak na razie to Orion jest moim lornetkowym faworytem.\nNic dziwnego. To przecież gwiazdozbiór doskonały.