Kasjan o rozpoznawaniu myśli\nKasjan w rozmowie 1 z abba Mojżeszem mówi o 4 sposobach rozpoznawania myśli:\nnależy zbadać materię myśli – czy jest prawdziwa czy fałszywa\nnależy odrzucić te myśli, które okłamują nas uczynkami fałszywej pobożności. To są jak podrobione monety.\nnależy odrzucić te myśli, które pochodzą z błędnego tłumaczenia Pisma Świętego.\nnależy zbadać czy próżność do tego stopnia nie nadpsuła ciężaru i wartości myśli, że nie osiągają ustawowej wagi, tj. świadectwa starszych. Należy unikać błędu z Mt 6,19: „Nie gromadźcie sobie skarbów na ziemi, gdzie mól i rdza niszczą i gdzie złodzieje włamują się i kradną”.\nKasjan stawia sprawę jasno – to wszystko, co człowiek czyni ze względu na ludzką chwałę, jest skarbem zakopanym w ziemi. Więc albo wykradną go złe duchy, albo zniszczy rdza próżności, albo pożrą mole pychy. Żadnej więc korzyści nie osiągnie ten, kto go ukrył. Te uczynki pójdą na marne, nie przyniosą owocu duchowego. Człowiek nie stanie się dzięki nim lepszy. Co więcej, takie postępowanie będzie raczej powodować osłabienie woli i podatność na uleganie pokusom i złym myślom. Dlatego autor Rozmów z Ojcami zaleca przeszukać wszystkie zakamarki swojego serca i dokładnie zbadać ślady tych, którzy do niego wchodzą. „Każdej zatem godziny i każdej chwili niech glebę naszego serca orze ciągła pamięć o Chrystusowym krzyżu”.\nDlaczego Kasjan kładzie tak duży nacisk na rozpoznawanie myśli? Czemu to ma służyć? Rozpoznawanie myśli ma nam pomóc w poznaniu siebie.\nNajtrudniej zaś jest poznać samego siebie. Chrystus mówił: „poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli” (J 8, 32). Tylko człowiek całkowicie nieświadomy może tkwić w przekonaniu, że dobrze siebie zna. Często niechęć do poznania siebie wynika z lęku przed sobą, przed tym, co jest w człowieku nieznane, budzi uczucie zagrożenia. Jesteśmy kuszeni do tego, by zamykać oczy i unikać spojrzenia na siebie. To może boleć i to nieraz bardzo. Konsekwencją takiego postępowania jest tworzenie sobie świata iluzji, przyjęcie postawy myślenia życzeniowego. Jeżeli pragniemy zmienić swoje życie, jeżeli pragniemy prowadzić życie duchowe, to powinniśmy dążyć do poznania siebie, swojej sytuacji, swoich myśli, swoich emocji, swoich reakcji, swoich predyspozycji, swoich dobrych i słabych stron. Przede wszystkim zaś powinniśmy dążyć do wzięcia odpowiedzialności za swoje życie. Wtedy będzie można mówić o prawdziwym nawróceniu.\nOjcowie pustyni mówili: „Poznaj samego siebie, abyś mógł poznać Boga”. By poznać prawdę, trzeba skonfrontować własną sytuację z nauczaniem Kościoła, ze Słowem Bożym. Pomocą jest codzienne spojrzenie do własnego wnętrza i rozmowa z Bogiem. Punktem wyjścia jest przekonanie o miłości Boga. On mnie kocha, On mnie pierwszy umiłował. Moja wiara jest tylko odpowiedzią na Jego miłość, na Jego dar życia, który otrzymałem. Przyglądanie się własnemu życiu razem z miłującym Panem rodzi nadzieję, daje szansę przemiany\nW tym celu należy codziennie stawać w obecności Bożej. Należy to czynić za każdym razem, gdy rozpoczynam modlitwę. Staję wobec Boga osobowego, który mnie miłuje, przemienia, porusza. On jest moim przyjacielem i pragnie mojego dobra, szczęścia i zbawienia. Obecność Pana jest kluczowa, ponieważ nie chodzi o spotkanie z moimi myślami, choć może to wydać się czasami przyjemne. Nasze myśli jednak nas nie zbawią, nie dadzą nam trwałego szczęścia. Drugą postawą jest szczerość, uczciwość wobec samego siebie, przyznanie się do uczuć, które się we mnie rodzą. Nie powinniśmy ukrywać przed Bogiem i przed sobą tego, co jest w nas. Uczucia nie są grzechem. Grzechem natomiast może być to, co pod ich wpływem czynimy. Praktyka modlitwy Jezusowej w sposób bezwzględny ukaże nam uczucia, które są blokowane, one wcześniej czy później wypłyną na powierzchnię. Nieakceptacja własnych uczuć, zaprzeczanie im, wypływa często z nieakceptacji siebie samego. Wyraża się to w tym, że stawiam się ponad Bogiem udając, że wiem lepiej, co jest dla mnie lepsze i jaki powinienem być. Dlatego bardzo ważne jest pragnienie prawdy i chęć poznania stanu swojej duszy. To odkrywanie, jakim mnie widzi Bóg, jakim chce mnie mieć, jakie jest moje powołanie, jest krokiem do rozwoju życia duchowego i ludzkiego. To skierowanie się w stronę dokonywania wyborów zgodnych z wolą Bożą. Ta droga może oczywiście wydawać się trudna, ale ważna jest pamięć o tym, przed Kim staję. Bóg ma moc sprawić, że zacznę się przemieniać, że zacznę przezwyciężać w sobie egoizm, złe nawyki i sytuacje, które do tej pory wydawały się nie do przezwyciężenia, a z łaską Boża jestem w stanie je pokonać. To tego potrzeba ufności w dobroć Boga. Tutaj nieodzowna jest systematyczność. Bóg codziennie jest dla nas dostępny i pragnie naszego dobra.\nDlatego należy codziennie od nowa stawać przed Nim i przeżywać z Nim doświadczenia każdego dnia. Każdy nowy dzień to niepowtarzalna okazja do czynienia wzrostu na drodze życia duchowego.\nDzięki praktyce modlitwy Jezusowej odkrywamy, że najważniejsza jest przyjaźń z Jezusem, a nie pokonanie tej czy innej naszej słabości. Nie uda nam się przeżyć życia w całkowitej bezgrzeszności, jesteśmy zbyt słabi, zranieni grzechem pierworodnym. Bóg i tak nas zna lepiej niż my samych siebie, zna nasze słabości i grzechy i to nie przeszkadza Mu nas miłować i wyświadczać dobro każdego dnia. Przyjaźń z Nim ma trwać zawsze, również w stanie naszej słabości i niemocy. Gwarancję wiecznego szczęścia i tak daje nam Osoba Jezusa Chrystusa, którą przyzywamy w naszej praktyce modlitwy, a nie bycie bezgrzesznym. Ostatecznie i tak umrzemy jako grzesznicy. Praktyka modlitwy Jezusowej ma nas ukierunkować na obecność Pana i naszą relację z Nim. Jeżeli nasza relacja z Panem będzie żywa, stała, to na pewno zaowocuje rozwojem, licznymi łaskami i wewnętrzną przemianą. Przybliżanie się do ideału, upodabnianie się do Jezusa, dokonuje się w różnym tempie, raz szybciej, raz wolniej. Nie ma jednak drogi na skróty. Tak jak nie przyspieszymy rozwoju fizycznego, umysłowego, tak nie przyspieszymy rozwoju duchowego. Istotne jest stałe podążanie naprzód w kierunku Jezusa.\nWprowadzenie do praktyki modlitwy Jezusowej\nKilka rad i wskazówek dla praktykujących\nNastępny Lęk przed rytuałem\nPrzygotowanie do modlitwy [cz.2]\n6 stycznia 2017 o 14:39\n„Alino, te wszystkie rady, których udzielasz, dotyczyć mogą raczej osób niewierzących. Chrześcijanin kieruje się bardziej wiarą i jest zatroskany o prawdziwy sens swojej egzystencji nie tylko ” tu i teraz”. W takim przypadku osobista wola ( a jest ona wolna) zdaje się na wolę Boską.”\n„te wszystkie rady” można sprowadzić do stwierdzenia, że:\nW propagowaniu medytacji ( również praktykowanej jako modlitwa ) należy uwzględniać oparte na naukowych obserwacjach przeciwskazania i wskazania szczególnej ostrożności dotyczące medytacji.\nCzy dobrze rozumiem, że sugerujesz, iż chrześcijanin powinien taką wiedzę ( o przeciwskazaniach etc ) ignorować a wynikłe z jej nieuwzględniania problemy uznać za ” wolę Boską ” ??\nRozwiń , proszę ten wątek !\nAlino, Ty sama sobie coś sugerujesz…A jak rozumiesz słowa modlitwy: Bądź wola Twoja jako w niebie , tak i na ziemi”? Czy nie to by nas prowadził?\nNie wiem, co powinien uczynić każdy chrześcijanin. Pisałam już o tym ( Ty również), że Ojcowie zalecali od dawna wsparcie psychologiczne dla niektórych osób. Bóg dał nam rozum i wolną wolę, którą szanuje. Wiemy to z opowieści o Synu Marnotrawnym. Medytacja czy modlitwa to dla mnie droga do zjednoczenia z Bogiem, który jest Przyjacielem i nieskończoną Miłością. Ta wiedza mi wystarcza. Celem życia duchowego jest stopienie się woli człowieka z wolą Boga, ale kto powiedział, że wolą Boską jest byśmy mieli niepotrzebne problemy? Są ludzie, którzy po prostu bez nich nie mogą żyć. Minione przykre zdarzenia idą za nimi”krok w krok” i nie pozwalają zrozumieć, że każdy dzień jest nowym , bezcennym darem. Nie lepiej skupić się na tym jak wiele korzyści płynie z wiary i zaufania Bogu?: ‚ błogosławieni ubodzy w duchu etc” Medytacja pomaga uwolnić się od przeszłości, od ciągłego rozdrapywania starych ran. Taka transformacja wymaga gotowości do zdjęcia maski do stawienia czoła prawdzie o sobie samym. Tylko wtedy uwolnimy się od przeszłości i odzyskamy wolność. Wiary, że Bóg potrafi przekształcać nasze porażki w zwycięstwa, że może uzdrawiać nasze życie, pokazać właściwy kierunek, pokazać miejsce, które najlepiej pasuje do naszej osobowości, naszych słabych i mocnych stron. Bóg tego pragnie-warto zaufać tej wiedzy. Bóg nam nie narzuci niczego siłą, pragnie przyzwolenia. Jedynie przyzwalając , współdziałamy z Nim całą naszą wolą, sercem i duchem. I jest to źródło niewypowiedzianej radości i piękna.\n„A jak rozumiesz słowa modlitwy: Bądź wola Twoja jako w niebie , tak i na ziemi”? ”\nRozumiem je tak, że powinniśmy w swoim postępowaniu się kierować nauczaniem Jezusa, ponieważ to właśnie w Jego nauczaniu została chrześcijanom objawiona wola Boga odnośnie ludzkiego postępowania.\nNauczanie Jezusa dotyczące troski o bliźnich zostało wyjaśnione przez Jana Pawła II :\n„Żaden człowiek nie może twierdzić, że nie jest odpowiedzialny za los swego brata (por. Rdz 4, 9; Łk 10, 29-37; Mt 25, 31-46 ) !”\n( http://www.nauczaniejp2.pl/dokumenty/wyswietl/id/24/pkt/51/pos/142/haslo/odpowiedzialność+człowieka+za+innych+ludzi ).\nW obu wymienionych w cytacie fragmentach Ewangelii jest mowa o trosce o dobrostan psychiczny i fizyczny bliźnich.\nW przypadku organizacji propagujących medytację chrześcijańską taka troska winna się, przede wszystkim, wyrażać w zapewnieniu wszystkim osobom rozpoczynającym praktykę informacji o znanych z naukowych obserwacji przeciwskazaniach i wskazaniach szczególnej ostrożności dotyczących medytacji.\nDotyczy to zwłaszcza sytuacji w których propagowanie medytacji – wraz z instrukcją jak medytować – odbywa się za pośrednictwem środków masowego przekazu, bez zapewnienia kontaktu z nauczycielem, który czuje się odpowiedzialny za bezpieczeństwo osób praktykujących.\nW takiej sytuacji brak jasnej i wyczerpującej informacji o przeciwskazaniach, dołączonej do instrukcji medytacji wraz z zastrzeżeniem – „przeczytaj zanim zaczniesz medytować”, jest równoznaczny z narażeniem osób, których te przeciwskazania lub zalecenia szczególnej ostrożności dotyczą na skutki ich nieprzestrzegania, włącznie z poważnym pogorszeniem stanu zdrowia.\n” Co dla jednego jest pokarmem dla drugiego może być trucizną „.\nAlino, a ja rozumiem, że każdy chrześcijanin powinien z pomocą Bożą rozpoznawać Jego wolę dla swojego życia. Bóg przemawia do nas poprzez nasze sumienie, Pismo św. innych ludzi etc. Twoją wolą jest, by propagować jakieś sugerowane przez badaczy niepewne wyniki analiz? A wskazania? Kto ma wiedzieć jak nie ja- jaki rodzaj duchowości odpowiada najbardziej mojej osobowości? Kto ma mi powiedzieć ( nakazać?) jak mam się modlić? Przecież to się czuje.\nPoza tym nie wyobrażam sobie, by człowiek, który de facto nie zna siebie „uruchomił ” jakiś proces bez konsultacji z osobą duchowną. Przecież odbywają się w niektórych klasztorach co miesiąc sesje medytacyjne.\nAlino, najpierw trzeba wziąć odpowiedzialność za siebie, aby można było być odpowiedzialnym również za innych.\nNie tyle analiz, ile naukowych obserwacji i płynących z nich, naukowo opracowanych wniosków dotyczących przeciwskazań.\nJakoś nie widzę takiej możliwości aby upublicznianie tej wiedzy było sprzeczne z Bożą wolą :).\nNie jest ono również równoznaczne z zakazem, Halino.\nJak ktoś „czuje” , że powinien medytować wbrew takim przeciwskazaniom ,\nto ma do tego wszakże pełne prawo.\nJednak zachęcanie innych do medytacji praktykowanej jako modlitwa bez uwzględniania takich przeciwskazań…\nJeżeli nie wynika to z niewiedzy lub wygodnictwa , może to być rodzaj „medytacyjnego oszołomstwa” a może niechęć do skonfrontowania się z rzeczywistością…\nPewne wydaje się tylko, że nie jest to wyraz troski o bliźniego, do której\nwezwał nas Jezus\nTym , których dotyczą, będą pomocne, pozostałym nie przeszkodzą\nJeżeli chrześcijanin nie dowierza naukowcom to może kierować się Zresztą pokrywają się one w pewnym zakresie z przeciwskazaniami Franza Jalicsa SJ dotyczącymi udziału w jego rekolekcjach kontemplatywnych :).\n17 stycznia 2017 o 19:42\nTy widocznie nie dowierzałaś temu co napisał o „uzdrawianiu pamięci „o. Ojciec Bede Griffiths OSB- skoro zdecydowałaś się bez konsultacji z osobą duchowna, czy psychologiem praktykować coś „po swojemu”.\n„Jednak zachęcanie innych do medytacji praktykowanej jako modlitwa bez uwzględniania takich przeciwskazań…”\nJezus zachęcał nas byśmy modlili się jak najczęściej.”Przeciwwskazaniem”, które uniemożliwia autentyczne spotkanie z Bogiem na modlitwie, jakie znajduję w naukach Jezusa- może być jedynie obłuda. Dla chrześcijanina liczy się motywacja , duch, sens tego jaki nadaje jego życiu modlitwa. Poza tym, ten kto modli się czy medytuje przeżywa swoje życie mając świadomość, że uczestniczy w czymś bardzo ważnym, szanuje swoje życie i życie bliźnich. Posiada jakby „trzecie oko” pozwalające dostrzec istotę rzeczy wewnętrznych. Słuszna proporcja pomiędzy działaniem , a modlitwą/medytacją-pozwala patrzeć na swoje ziemskie życie z dystansem, pozwala bardziej zauważać dobro i zło we własnym działaniu. Modląc się z wiarą, człowiek musi czuć się wolny w tym, co robi, bo jest to jego intymna relacja z Bogiem. Nie istnieją modlitwy złe, jeśli istnieje w człowieku prawdziwa chęć modlitwy.\n15 grudnia 2016 o 14:45\nOj, Halino, dlaczego niesmak?\nCzy budzi go w Tobie fakt, że osoby praktykujące medytację ulegają, niekiedy, w wyniku tejże praktyki poważnej dezintegracji?\nZnalazłam wczoraj interesujący i ważny w kontekście naszej dyskusji artykuł : http://www.brain-health.co/assets/Miller_93.pdf\nOpisuje on dwa przypadki osób u których przed rozpoczęciem praktyki nie występowały objawy istotnych zaburzeń psychicznych. Odnotowane przypadki zaburzeń wynikłych w toku praktyki to psychoza oraz ataki panicznego lęku, uniemożliwiającego opuszczanie domu czyli ostra agorafobia.\nOpisne przypadki zostały opisane ponieważ były klarowne; początkowy dyskomfort fizyczny lub psychiczny pojawił się w czasie monitorowanych przez profesjonalistów sesji praktyki, obie osoby, czując się wystarczająco bezpiecznie, zdecydowały się ją kontynuować , na dalszym etapie praktyki pojawiły się , wraz z wypartymi wspomnieniami zdarzeń traumatyzujących, bardzo intensywne, zalewające i nieustępujące po sesji emocje, finał – jak wyżej.\nTak jednoznaczne sytuacje są z pewnością rzadsze od innych, mniej oczywistych, zwłaszcza tych, które pojawiają się bez udziału wystarczająco wiarygodnych ( osoba o statusie nauczyciela medytacji, klinicysta odpowiedzialny za kurs redukcji stresu z użyciem technik medytacyjnych ) i chętnych do publicznego zaświadczenia o nich osób trzecich.\nŚwiadectwa osób, które w wyniku praktyki stały się „przypadkami klinicznymi” są łatwe do podważenia jako, że pochodzą od „przypadków klinicznych” właśnie i udowodnienie, że nie jest się wielbłądem tzn. nie było się „czubkiem” przed rozpoczęciem praktyki jest prawie niemożliwe.\n( W stosunkowo dobrej sytuacji znajdują się osoby kolekcjonujące regularnie uzyskiwane zaświadczenia lekarskie o braku zaburzeń psychicznych\nMożna założyć, że większość z osób , które uzyskały status „przypadków klinicznych nie jest skłonna do upubliczniania tej mało prestiżowej informacji.\nDobrym po temu powodem jest wciąż żywa skłonność do społecznej stygmatyzacji „zaburzonych” , której sama doświadczyłam.\nGdy mając na celu tzw. dobro ogółu , zgłosiłam moje doświadczenie gronu osób związanych ze „wspólnotą” medytujących chrześcijan, z którą się ówcześnie identyfikowałam, spotkałam się z nieetyczną , wyjątkowo przykrą i bardzo , w mojej złej wówczas kondycji psychicznej, dotkliwą reakcją obronną ze strony upoważnionej przez Radę WCCM do wystąpienia w jej imieniu osoby.\nPodstawową tezą tej „obrony” była sugestia, że „ta pani jest zbyt zaburzona, by potraktować ją powążnie”.\n( Sama się „podłożyłam”, przyznając do tego, że stwierdzono u mnie PTSD, jednak bez takiego oświadczenia moje zgłoszenie byłoby bezprzedmiotowe. Zakładałam też, że elita medytujących w ramach WCCM chrześcijan to wystarczająco bezpieczne i wolne od uprzedzeń środowisko. )\nUzyskałam niezły materiał do „medytacji” w czasie Triduum Paschalnego ( rzecz miała miejsce tuż przed Wielkanocą 2015 ), a także w czasie samych Świąt i jeszcze parę miesięcy po nich.\nDlatego rozumiem osoby, które decydują się na unikanie takiego ryzyka.\nWydaje się też jasne, że trudno stworzyć projekt badań naukowych mających na celu obserwację rozwoju zaburzeń powstających w wyniku praktyki medytacyjnej, który nie zostałyby zdyskwalifikowany jako nieetyczny i uzyskałby środki na finansowanie.\nCo, tak naprawdę , w powyższym stanie rzeczy, wydaje Ci się ” przekraczać granice dobrego smaku”?\nAlino,mam nadzieje, ze uporasz sie ze swoim rozgoryczeniem i bolem. Szczerze Ci tego zycze. Moze trzeba bedzie skorzystac z pomocy terapeuty. Pisali przeciez o tym znawcy tematu.\n” Istnieją jednak takie rodzaje rozproszeń, których nie da się łatwo zbyć. Reprezentują one siły podświadomości, które zostały kiedyś wcześniej w życiu wyparte. Mogą one stanowić zasadniczą blokadę duszy, jeżeli nie poradzimy sobie z nimi w należyty sposób. ( …) Ojciec John uważał, że siły te muszą być leczone w innym czasie i miejscu, poza okresem medytacji, ja jednak uważam, że dobrze jest, gdy wychodzą one na powierzchnię podczas jej trwania.\nPowiklania, niepowodzenia, moga zaistniec zawsze, szczegolnie w grupach wysokiego ryzyka. Ani terapie nie sa od tego wolne, ani medytacja.Projektujac programy medytacyjne dla pacjentow, psychoterapeuta musi kierowac sie poczuciem realizmu,a takze pomoc zachowac realizm samemu pacjentowi.Medytacja, to nie magiczna ani latwa droga wzrastania i rozwoju. Dezintegracja moze byc jego poczatkiem. Polecam .\n21 grudnia 2016 o 12:55\nTematem mojego wpisu nie są osobiste odczucia, ani problemy.\nJest nim sprzeciw wobec marginalizacji kwestii bezpieczeństwa osób praktykujących medytację chrześcijańską.\nPiszę o tym w kontekście WCCM, ponieważ moje przykre i poważne doświadczenie skutków zaniedbań dotyczących bezpieczeństwa praktykujących wynikło z praktyki w ramach tej „wspólnoty”.\n„Tematem mojego wpisu nie są osobiste odczucia, ani problemy.”\nNo tak, ale wypowiadasz się zdaje się we własnym imieniu i opisujesz swoje doświadczenia, problemy, objawy etc…\n„Jest nim sprzeciw wobec marginalizacji kwestii bezpieczeństwa osób praktykujących medytację chrześcijańską.”\nA tak konkretnie? W jaki sposób chciałabyś mieć zapewnione bezpieczeństwo i co ono w Twoim rozumieniu oznacza oraz na czym polegają owe zaniedbania?\nNasze wybory Alino często okazują się pomyłkami , bo nie potrafimy przeanalizować sytuacji. Nie jestem stroną w Twoim sporze, ale pamiętam naszą dyskusję pod wpisem pani. Kasi Zajd; ” otwórzmy serca na boży powiew”-jakoś tak. Ja wtedy przestrzegałam Ciebie przed praktykowaniem hatha jogi i medytacji, zarzuciłam Ci nawet pewną swobodę w podejściu do spraw bliżej Ci nieznanych . Nie sądzę, że ktokolwiek mógłby Ciebie odwieść od Twojej decyzji. W praktyce medytacyjnej, istnieje pewien sygnał ostrzegawczy, któremu należy być zawsze posłusznym. Jest to wyraźne poczucie, że to co robimy, nie pasuje do struktury naszej osobowości i w pewien sposób nas zniekształca-należy zawsze to porzucić.Trochę już żyje i praktykuje, ale nie słyszałam, by to uczucie towarzyszyło komuś, kto wykonywał liczenie oddechów lub uprawiał kontemplację.\nHalino, Twoje ostrzeżenie dotyczące jogi było spóźnione o jakieś dwadzieścia lat :).\nZaczęłam ćwiczyć hatha yogę na początku lat dziewięćdziesiątych i przyniosło mi to wiele dobrego, ponieważ nauczyło umiejętności odprężania się i uzyskiwania stanu relaksu dzięki ćwiczeniom fizycznym.\nJednak kiedy w roku 1995 trafiłam na jakieś trzy miesiące do grupy prowadzonej przez bardzo ambitnego nauczyciela stwierdziłam, że intensywne ćwiczenia yogi, paradoksalnie , mogą również spowodować niepokój a także nadmiernie energetyzować.\nDlatego zaczęłam szukać innych, łagodniejszych w działaniu „technologii”.\nTe poszukiwania sporo mnie nauczyły ( również w kwestii należytej ostrożności ).\nJednak ta ostrożność okazało się niewystarczająca w kontekście medytacji chrześcijańskiej w tradycji Johna Maine’a :(.\nPoczynając od roku 2012 z różnych względów systematycznie uprawiałam i nadal uprawiam jedynie całkowicie zachodnie ćwiczenia wzmacniające nogi\n( głównie pilates ).\nHalino, nie mogę Ci teraz odpowiedzieć, muszę to odłożyć na potem,\nTymczasem życzę Tobie ( i wszystkim medytującym chrześcijanom ) zdrowych i dobrych Świąt.\n26 grudnia 2016 o 16:38\nCzuję się całkowicie „umocowana” do wypowiadania się we własnym imieniu :).\nOpisuję problemy i objawy, których doświadczyłam w okresie praktyki medytacji chrześcijańskiej wg Johna Maine’a.\nZe względu na ich „ciężar gatunkowy” i uporczywość uznałam, za konieczne zrozumienie skąd się wzięły.\nDążąc do tego zrozumienia zauważyłam, że możliwość pojawienia się takich i poważniejszych problemów dotyczy sporej grupy osób.\nJestem przekonana, że jest możliwe ograniczenie tej możliwości – np. na drodze zapewnienia wystarczająco wyeksponowanej i wyczerpującej informacji wszystkim osobom chętnym do praktyki.\nDzięki naszej dyskusji , opierając się na własnym doświadczeniu i ogólnodostępnej wiedzy, udało mi się sformułować przykładową wersję takiej ostrzegawczej informacji, która, jak sądzę, w moim przypadku okazałaby się wystarczająco skuteczna.\nGdybym została wyposażona w taką wiedzę przed rozpoczęciem praktyki medytacji chrześcijańskiej mogłabym zachować wystarczającą ostrożność po podjęciu praktyki, a także zrozumieć przyczynę znanych mi już wcześniej i powodujących okresowy dyskomfort reakcji na silny lub długotrwały stress.\nByłoby to dla mnie prawdziwym błogosławieństwem !\nBrak takiego ostrzeżenia zaowocował poważnym pogorszeniem stanu zdrowia i bardzo poważnymi komplikacjami w moim życiu.\nPatrząc mniej subiektywnie i mając na względzie bezpieczeństwo wszystkich potencjalnych odbiorców propagowania medytacji chrześcijańskiej przez WCCM, uważam, że należałoby rozszerzyć taki „pakiet wstępnych informacji” o inne znane przeciwskazania i wskazania do zachowania szczególnej ostrożności dotyczące praktyki medytacyjnej.\n3 stycznia 2017 o 07:05\n„problemy i objawy, których doświadczyłam w okresie praktyki medytacji chrześcijańskiej wg Johna Maine’a.\nZe względu na ich „ciężar gatunkowy” i uporczywość uznałam, za konieczne zrozumienie skąd się wzięły.”\nA prawda jednak się ujawnia..I o to chodzi Alino. Medytacja jest doświadczeniem indywidualnym. Opracowanie konkretnych wskazań/przeciwwskazań-spowodowałoby automatyzację i wyjałowienie tej drogi rozwoju człowieka i może doprowadziło do zagubienia na niej głównej siły zapewniającej poczucie bezpieczeństwa, jaka jest dla chrześcijanina trwanie w obecności Bożej.\nKto ma do czynienia z tym, co nieświadome, wie, jakim niewyczerpanym źródłem wiedzy o życiu jednostki mogą być jej sny. I tą drogą poprzez często senne koszmary prawda wyparta w dzieciństwie próbuje się ujawnić. Boimy się jej ponieważ sprawia ból, może przestraszyć, żądać od nas zbyt wiele, pozbawić ukochanych iluzji i bezpieczeństwa ułudy. Prawdziwy cel medytacji jest taki, by „powrócić do domu” czyli odnaleźć tę część siebie, którą utraciliśmy. Taka jest cena wyparcia urazów z dzieciństwa.\nJeśli chodzi o jogę. Kto ja dobrze zna, wie, że jet ona nie do pomyślenia jako technika dla ciała, jeśli w pewien sposób nie przyjmie się jej założeń,ćwicząc poprzez asany.\nAlino, wszystkiego dobrego w Nowym Roku!\n„a prawda się jednak ujawnia”\nOd początku, o tym co skłoniło mnie do zakwestionowania nastawionego na efekt masowy propagowania medytacjiwydawało mi się, że całkiem jawnie.\n„Opracowanie konkretnych wskazań/przeciwwskazań-spowodowałoby automatyzację i wyjałowienie tej drogi rozwoju człowieka i może doprowadziło do zagubienia na niej głównej siły zapewniającej poczucie bezpieczeństwa, jaka jest dla chrześcijanina trwanie w obecności Bożej.\nopracowane przez naukowców skazania do ostrożności a nawet przeciwskazania dotyczące medytacji już istnieją.\nMarginalizując je lub ignorując propagatorzy medytacji wsadzają bliźnich na minę.\nMożna to jakoś próbować zrozumieć, (ale niekoniecznie akceptować ) w przypadku działań komercyjnych, w których ,niestety , często jest realizowana zasada „po świńsku, ale zyskownie”.\nTrudniej to zrozumieć i jakby trudniej akceptować, gdy do takie przedsięwzięcia są realizowane jako „chrześcijańskie” czy ewangelizacyjne.\nPróbujesz uzasadnić taką wątpliwą etycznie praktykę powołując się na argumenty również wątpliwe.\n„Automatyzacja procesu indywidualnego” z definicji wydaje się niemożliwa.\nWysoce wskazane jest natomiast indywidualne podejście do takich procesów, niemożliwe do zrealizowania, gdy medytacja propagowana jest przez osoby, które nie są przygotowane do jej nauczania.\nKoncepcja, że wiedza i świadomość mogą być przyczyną „wyjałowienia drogi duchowej” wydaje mi się raczej zabawna.\n( „a prawda się jednak ujawnia”\ncóż -nie była ona nigdy utajniona jako, że od samego początku moich komentarzy w tej części blogu piszę o tym całkiem jawnie )\nPowodzenia we wszystkim, co dobre, Halino.\n3 stycznia 2017 o 22:31\nChodzi o prawdę wypartą w dzieciństwie, którą obecnie zastępują objawy dolegliwości etc. To chyba jasne. Piszesz, że starasz się coś tam zrozumieć…czyli dochodzisz, do jakiejś wewnętrznej prawdy o sobie na drodze medytacji.. miałam taką nadzieję. Tak to zrozumiałam.\n” Próbujesz uzasadnić taką wątpliwą etycznie praktykę powołując się na argumenty również wątpliwe.”\nProszę pisz konkretnie. Dla mnie medytacja chrześcijańska nie jest etycznie wątpliwą praktyką. Przedstaw swoje kontrargumenty -nie zabawiaj się w ocenianie moich. Jeszcze raz powtórzę.\n„Medytacja jest doświadczeniem indywidualnym. Opracowanie konkretnych wskazań/przeciwwskazań-spowodowałoby automatyzację i wyjałowienie tej drogi rozwoju człowieka i może doprowadziło do zagubienia na niej głównej siły zapewniającej poczucie bezpieczeństwa, jaka jest dla chrześcijanina trwanie w obecności Bożej.”\nCzy to cię śmieszy, bawi ?\n3 stycznia 2017 o 22:57\nChodzi o Ty, byś zwróciła uwagę na fakt, że każda osoba posiada swój własny, charakterystyczny sposób uczenia się, odczuwania, wspominania, przeżywania wrażeń. Osoby obarczone tymi samymi deficytami psychicznymi czy nerwicami będą reagowały w sposób dla siebie charakterystyczny. Zakładamy, że medytacje chrześcijańska-podejmują osoby świadome o otwartym sercu dla Boga i w pełni władz umysłowych. Dlatego po pierwszych doświadczeniach powinny zorientować się czy wstąpiły na właściwą ścieżkę duchową. Czy siedzą na minie czy trwają w obecności Boga.\nJezus mówi : Pójdzie do mnie wszyscy , którzy jesteście utrudzeni, a ja wam dam odpocznienie” Dla mnie medytacja jest najpiękniejszym czasem i odpocznieniem w Bogu. Medytacja uzdrawia i ciało, i duszę.\n5 stycznia 2017 o 14:49\n„Zakładamy, że medytacje chrześcijańska-podejmują osoby świadome o otwartym sercu dla Boga i w pełni władz umysłowych.”\nPowyższe założenie, podobnie jak jakiekolwiek założenie dotyczące osób rozpoczynających praktykę, nie jest uzasadnione, jeżeli nie zostało sformułowane i podane , jako warunek rozpoczęcia praktyki.\nPonadto warunkiem skuteczności takiego zastrzeżenia jest dołączenie go do instrukcji praktyki wraz z zaleceniem typu – koniecznie przeczytaj zanim zaczniesz praktykować.\nDotyczy to wszelkich warunków i informacji\ndotyczących przeciwskazań do danej praktyki.\n„Dlatego po pierwszych doświadczeniach powinny zorientować się czy wstąpiły na właściwą ścieżkę duchową. Czy siedzą na minie czy trwają w obecności Boga.”\nWydaje się, że „ścieżkę duchową” należy oceniać na podstawie jej owocności w wymiarze duchowym.\nTo nie wydaje się rozsądne „po pierwszych doświadczeniach” , zwłaszcza w przypadku medytacji, która jest procesem.\nŁatwiej natomiast jest ocenić, czy dany rodzaj medytacji, również praktykowanej jako modlitwa, będzie właściwy ( czyli co najmniej bezpieczny ) dla danej osoby.\nNajbardziej pewną metodą wydaje się osobisty wywiad z kandydatem na praktykującego przeprowadzony przez kompetentną osobę.\nPonieważ również w tej kwestii oceny subiektywne mogą być zawodne, dlatego, jeżeli praktykujący ma na nich polegać należałoby go wyposażyć w możliwie dokładne\ninformacje i instrukcje przede dotyczące przeciwskazań i wskazań do zachowania szczególnej ostrożności, a także zasad samoobserwacji.\nPowyższe dotyczy medytacji praktykowanej bez kontaktu z nauczycielem, który czuje się odpowiedzialny za osoby praktykujące pod jego pieczą w kontekście bezpieczeństwa praktyki.\nW przypadku braku takiej osoby propagowanie medytacji bez realizacji powyższych postulatów jest, w odniesieniu do osób, których dotyczą przeciwskazania lub wskazania zachowania szczególnej ostrożności narażaniem tych osób na ryzyko dotyczące ich zdrowia.\nSam praktyka medytacji , zwłaszcza jako modlitwy nie budzi we mnie najmniejszych wątpliwości etycznych\nAlino, te wszystkie rady, których udzielasz, dotyczyć mogą raczej osób niewierzących. Chrześcijanin kieruje się bardziej wiarą i jest zatroskany o prawdziwy sens swojej egzystencji nie tylko ” tu i teraz”. W takim przypadku osobista wola ( a jest ona wolna) zdaje się na wolę Boską. Otwieramy się na coś nieskończenie większego od nas. Na moc Ducha Bożego. Chrystus jest dla chrześcijanina Drogą, Prawdą i Życiem, Zatem medytacja chrześcijańska już w samych założeniach- różni się od innych koncepcji duchowych. Posiada silny i wyraźny wymiar religijny, gdyż wierzy, że prawdziwe uzdrowienie zawsze obejmuje nieuniknione spotkanie z Jezusem jako Synem Bożym-Uzdrowicielem, Terapeutą-od którego wszystko pochodzi.\n„Wysoce wskazane jest natomiast indywidualne podejście do takich procesów, niemożliwe do zrealizowania, gdy medytacja propagowana jest przez osoby, które nie są przygotowane do jej nauczania.”\nA to już Alino inny wątek…\nJest wysoce prawdopodobne, że osoby, które zabierają się za nauczanie innych-same nie praktykują\nOstatecznie jak powiedział Jezus: ” Po owocach rozpoznacie ich”\n11 grudnia 2016 o 13:46\nBrak wiedzy o PTSD może, w kontekście praktyki modlitwy medytacyjnej, zaowocować dwoma, poważnymi w skutkach, pomyłkami:\nUaktywnienie traumy z neurologicznego punktu widzenia, można opisać jako oscylację pomiędzy silną aktywacją układu sympatycznego ( charakteryzującą się wysokim poziomem energii fizycznej, bardzo intensywnymi emocjami i niską zdolnością ich regulacji i wyciszenia) i parasympatycznego ( niski poziom energii fizycznej, odrętwienie emocjonalne i słaby dostęp do funkcji poznawczych ).\nOsoba cierpiąca na PTSD, która zgłosi się do psychiatry w takim stanie i nie zasygnalizuje jasno i wyraźnie, jego związku z wydarzeniem, które może być uznane za traumatyzujące, ma spore szanse na diagnozę choroby afektywnej dwubiegunowej ( CHAD ) i zaordynowanie obciążającego organizm i bezterminowego leczenia farmakologicznego:\n„Ponieważ choroba przebiega z nawrotami niezbędne jest jednak prowadzenie leczenia profilaktycznego mającego na celu zapobieganie kolejnym rzutom choroby.\nLeczenie profilaktyczne prowadzi się zazwyczaj w stosób stały, bezterminowy.\nW leczeniu CHAD stosuje się leki klasyfikowane jako leki normotymiczne, przeciwdepresyjne, neuroleptyczne, przeciwlękowe i nasenne.”\nWarto też dodać, że zaburzenia dysocjacyjne, które , u wielu osób, mogą towarzyszyć silnemu uaktywnieniu traumy mogą być z dużym prawdopodobieństwem uznane za zaburzenia psychotyczne i jako takie potraktowane farmakologią szczególnie „ciężkiego kalibru”.\n2. Pomyłka „mistyczna”:\nNiezwykle intensywne emocje przeżywane w stanie uaktywnienia traumy to emocje związane ze zdarzeniem traumatyzującym, zazwyczaj negatywne.\nOsobiście doświadczałam przeraźliwego lęk, bardzo silnego gniewu i rozpaczliwego smutku, któremu towarzyszyło przytłaczające wręcz poczucie beznadziei.\nOkresy aktywacji układu parasympatycznego są całkiem przyjemne ( a w porównaniu z emocjami doznawanymi w fazie pobudzenia układu sympatycznego wręcz rewelacyjnie przyjemne) , ze względu na wydzielanie przez pracujący w „trybie awaryjnym” układ neurohormonalny duże ilości substancji znieczulających o charakterze zbliżonym do opiatów.\nNa poziomie odczuć pasuje to jak ” jak ulał ” do , dodanego przez redaktorów (?), w wydanych ostatnio Filokaliach, opisu ” doznań mistycznych”:\n„W pewnym miejscu abba Filemon tłumaczy co to znaczy „wychodzić z siebie”, i czytam: „Chodzi o swego rodzaju „ekstazę”, a więc doznania mistyczne człowieka, który traci niemal całkowicie łączność z otoczeniem i doświadcza zjawisk niedostępnych innym ludziom, a często zachwytu i cierpienia o najwyższym natężeniu” „. ( „tłumaczenie co znaczy „wychodzić z siebie” znajduje się na dole strony pod tekstem w rozdziale o abba Filemonie” )\nZaopatrzeni w takie „wyjaśnienie” praktykujący modlitwę medytacyjną mogą, w najlepszej wierze, interpretować długotrwałe objawy zaburzeń neuropsychiatrycznych jako „normalne zjawisko na drodze rozwoju duchowego”.\nZ tak sformułowaną sugestią spotkałam się osobiście ze strony osoby od wielu lat związanej z WCCM i zajmującej się praktykowaniem medytacji w tradycji Johna Maine’a wśród osób uzależnionych.\nJak wskazują badania odsetek osób cierpiącyh na PTSD jest wśród osób uzależnionych stosunkowo wysoki, a samo PTSD jest uznawane za czynnik usposabiający do rozwoju uzależnień.\nDlatego uzupełnienie propagowania modlitwy medytacyjnej, zwłaszcza prowadzonej bez nauczycieli, o informacje dotyczące tego, dość powszechnego i często w Polsce niezdiagnozowanego zaburzenia byłoby wielce pożyteczne dla osób na nie cierpiących.\nNatomiast brak takiej informacji może powodować przykre i obciążające dla ich zdrowia i życiorysu konsekwencje.\n11 grudnia 2016 o 13:54\nzamiast ” zajmującej się propagowaniem” napisałam „zajmującej się praktykowaniem”.\n11 grudnia 2016 o 14:03\nSzczególnie ważna wydaje się ,w przypadku osób z PTSD, informacja o tym, że:\n1. w toku praktyki może wystąpić istotne zaostrzenie objawów tego zaburzenia.\n2. samo zmniejszenie czasu praktyki lub jej czasowe zawieszenie może przyczynić się do ich istotnego zmniejszenia i zapobiec ich narastaniu.\n3. Medytacja, zwłaszcza medytacja koncentracyjna, bez odpowiedniej\npsychoedukacji, nie jest właściwą metodą leczenia PTSD.\n6 grudnia 2016 o 02:19\n„Alino,ponieważ nieznana jest mi przyczyna dla której poświecasz tyle energii,by zdyskredytować-wszystko i wszystkich,co jest niezgodne z Twoim subiektywnym oglądem-pozostańmy,więc przy Twoich pouczeniach,bo z tego,co czytam moje doświadczenia-absolutnie cie nie interesują.”\n1. Rzeczywiście uważasz za „dyskredytowanie” uzupełnienie wnikliwych, ale pochodzących sprzed ponad dwudziestu lat obserwacji ś.p. o.Bede Griffithsa dotyczących „uzdrawiania pamięci” o nieznaną jeszcze w jego czasach wiedzę ?\nZwróć uwagę, że to uzupełnienie jest rozwinięciem stanowiska ś.p. o.Johna Maine’a, twórcy medytacji chrześcijańskiej propagowanej przez WCCM.\n2.Sama stwierdziłaś, że : „Mechanizmy obronne wytworzone przez lata unikania, powodują zablokowanie kontaktu z własną świadomością w sytuacji, kiedy to jednostka zaczyna uznawać sytuacje za trudną dla siebie.”\nUporczywe unikanie i wypieranie wspomnień jest jednym z symptomów PTSD.\nPojawienie się pozornie bezprzyczynowych i narastających stanów lękowych czy epizodów dysocjacyjnych, które mogą być wynikiem uwalniania z podświadomości w toku praktyki „wspomnień” zdarzeń traumatyzujących może stać się sytuacją, którą „jednostka zaczyna uznawać za trudną dla siebie”.\nZnajomość przyczyn, oraz ich związku z modlitwą medytacyjną umożliwia zmniejszenie niepokoju i przeciwdziała narastaniu stresu.\nPosiadając taką wiedzę można uniknąć pojawienia się nasilenia objawów PTSD w toku praktyki a także przekształcenia jego subklinicznej formy w postać pełnoobjawową i związanego z tym istotnego pogorszenia jakości funkcjonowania.\nNatomiast brak takiej informacji wraz z wytyczną „nie ustawaj w praktyce” sprzyjają niekontrolowanemu narastaniu fizjologicznego stresu oraz kontynuacji uwalniania „wspomnień”, które są jego źródłem, a których możliwość integracji czyli uzdrawiania jest ograniczana przez uszkadzający wpływ stresu na hipokamp.\nBrak rzetelnej informacji stwarza realne ryzyko doprowadzenia się do stanu , w którym terapia zorientowana na traumę , w Polsce wciąż trudno dostępna i kosztowna, może być niezbędna.\nPS: Jak już pisałam nie zamierzam kwestionować Twoich doświadczeń,\nZ pewnością mogą one być wielu, wolnym od traumy w rozumieniu klinicznym, osobom pomocne :).\n6 grudnia 2016 o 17:54\n„Jak już pisałam nie zamierzam kwestionować Twoich doświadczeń,\nZ pewnością mogą one być wielu, wolnym od traumy w rozumieniu klinicznym, osobom pomocne :).”\nA Ty to tak wiesz wszystko z książki ,czy z osobistego doświadczenia?\nNie da się zakwestionować tego, co człowiek przeżył i doświadczył na własnej skórze lub pośrednio poprzez milczące wypieranie zdarzeń z okrutnej przeszłości(wojna) poprzez osoby bliskie w otoczeniu. Uczucia, które odnalazłam w sobie oraz możność ich przeżycia i wyartykułowania uczyniły mnie osobą zdolną do autentycznego odczuwania. Można z większą swobodą i empatią towarzyszyć innym przy przeżywaniu dziecięcych urazów poprzez zbliżenie się do nich i przeżycie bólu bez ponownego doświadczania traumatyzujących uczuć. To w jaki sposób rodzice przekazali nam nieświadomie swoje traumatyzujące przeżycia, w taki i my staliśmy się ich nosicielami. Tragiczny los może być udziałem wielu. Wprawdzie nie można zmienić przeszłego losu, ale teraźniejszość i przyszłość zmieni się, jeśli tylko przeszłość stanie się nam dostępna dzięki procesowi uświadomienia.\nAnalityczne leczenie procesów urazowych w rozumieniu klinicznym u dorosłych, którzy byli dziećmi/wnukami ofiar holokaustu -okazało się może i długotrwałe, ale skuteczne.\n8 grudnia 2016 o 01:21\nStaram się zrozumieć moje doświadczenie , opisując je w kategoriach „książkowych ” – szukając już istniejących modeli funkcjonowania ciała i umysłu , które pasują do tego, czego doświadczyłam i mogą to wyjaśnić w jakiś możliwie prosty i pomocny sposób.\nSkuteczne zastosowanie psychoanalizy w leczeniu PTSD pewnie jest możliwe, ale wydaje się ona być w tym przypadku narzędziem stosownym w sytuacji braku innych, właściwszych dla tego zadania.\nW przypadku PTSD długotrwałość terapii jest bardzo istotną wadą ; stress pourazowy ogranicza funkcjonowanie i obniża jakość życia a także przeciąża i wyczerpuje cały organizm.\nCzytałam kiedyś artykuł dotyczący psychoonkologii, z którego zapamiętałam, że zastosowanie terapii analitycznej u pacjentów onkologicznych może skutkować szczególnie dla nich groźnym osłabieniem układu odpornościowego.\nAutor przypisywał to zagrożenie możliwości „otwarcia kanałów do dawnych urazów psychicznych” ( nie pamiętam dokładnego sformułowania, próbuję oddać sens wypowiedzi ).\nTerapie analityczne chyba właśnie tak mają, że lepiej sobie radzą z otwieraniem takich „kanałów” niż z ich zamykaniem.\nAlino, jeśli o czymś nie wiesz-nie możesz tego zmienić. Konflikty wewnętrzne ukryte w nieświadomości-wywołują dolegliwości. Terapie analityczne są nastawione na zmiany. Jest to możliwe poprzez uświadamianie sobie wcześniej nieznanych aspektów psychiki. Ponieważ badane są procesy nieświadome terapia trwa w zależności od postępów pacjenta Średnio od 2-4 lat. Czy to długo? Na domykanie nierozwiązanych konfliktów z przeszłości , które skutkuje zupełnym wyzdrowieniem jest to mały przedział czasowy.W psychoonkologii zastosowanie ma poradnictwo wspierające, to oczywiste. W traumach/urazach uświadomionych i nagłych, już o tym pisaliśmy-maja zastosowanie inne terapie. O wyborze najskuteczniejszej terapii dla pacjenta -niech zawsze decyduje lekarz.\n„O wyborze najskuteczniejszej terapii dla pacjenta -niech zawsze decyduje lekarz”.\nW Polsce, w przypadku PTSD „pacjent” nie ma dużych szans trafienia do „lekarza” specjalizującego się w leczeniu traumy, a także uzyskania diagnozy.\n1. bardzo wiele, w mniejszych miejscowościach być może nawet większość, osób obawia się opinii kogoś, kto się musi „leczyć na głowę”. Wciąż nie jesteśmy społeczeństwem otwartym na osoby zaburzone psychicznie i bardzo powszechna jest stygmatyzacja takich osób.\n2. przykro mi to stwierdzić, ale psychiatrzy wydają się, w praktyce, mało skuteczni w diagnozowaniu PTSD.\nW dwóch przypadkach znanych mi z obserwacji, o których już pisałam , i w trzecim, w którym sama uczestniczyłam w roli pacjentki, trzech różnych psychiatrów nawet nie wspomniało o takiejmożliwości takiej diagnozy u osób , którym potem została postawiona i potwierdzona skutecznością zaordynowanej terapii skierowanej na traumę.\n3. psychiatrzy na ogół nie zajmują się psychoterapią, ich domeną jest farmakoterapia. Pacjenci z PTSD miewają różnorodne, najczęściej lękowe, zaburzenia i u psychiatry, jak pokazuje praktyka, mogą uzyskać zamiast prawidłowej diagnozy i skierowania na terapię zorientowaną na traumę, zorientowaną na najbardziej widoczne\nobjawy pomoc farmakologiczną.\nprzeznaczona dla osób, u których współwystępuje depresja.”\nTakie „leczenie pryszczy pudrem” niekoniecznie, ze względu na skutki uboczne a także uzależniające właściwości niektórych „uspokajaczy” PTSD raczej nie wyleczy natomiast może zaszkodzić pacjentowi:(.\n4. Paradoksalnie, pacjent z PTSD, który nie wie, jak nazywa się to, co mu dolega, ma małe szanse dowiedzieć się tego od lekarza. Właściwszym adresem w Polsce wydaje się być psycholog kliniczny ze specjalizacją w diagnostyce lub specjalista od leczenia PTSD. Jednych i ( zwłaszcza ) drugich raczej nie ma wielu.\nW przypadku dzieci pewnie wchodzi w grę nie całkiem poprawna diagnoza ADHD, o której pisałaś.\nDlatego propagowanie wiedzy o PTSD jest bardzo w Polsce potrzebne.\nZwłaszcza w kontekście modlitwy medytacyjnej, która może nasilić jego objawy, nie stanowiąc, sama w sobie, metody ich leczenia.\n„przeznaczona dla osób, u których współwystępuje depresja.”” wkleiło się: przez niedopatrzenie\nAlino, nie twórz swoich scenariuszy na podstawie mojego słowa ” lekarz”. Naturalnie, że nie pacjent powinien zajmować się diagnozowaniem siebie, ale lekarz. Są przypadki atypowe. Trzeba czasu , żeby postawić dobrą diagnozę. Jedyny adres jaki Ci sugerowałam, to Klinika Leczenia Nerwic w Warszawie.\n„Dlatego propagowanie wiedzy o PTSD jest bardzo w Polsce potrzebne.”\nZ tą wiedzą nie jest tak źle jak Ci się wydaje. Średnio ogarnięty psychiatra czy psycholog kliniczny powinien prawidłowo rozpocząć proces diagnostyczny.\n„Zwłaszcza w kontekście modlitwy medytacyjnej, która może nasilić jego objawy, nie stanowiąc, sama w sobie, metody ich leczenia.”\nAlino, a czy ktoś Ci obiecał, że modlitwa medytacyjna leczy sama w sobie-każdy przypadek kliniczny?\nOczywiście, że nie, ale też nikt mnie nie uprzedził, że można się , praktykując modlitwę medytacyjną wg Johna Maine’a można stać się „przypadkiem klinicznym”.\nMoja „nerwica” miała przed rozpoczęciem tej formy modlitwy raczej skromne rozmiary w porównaniu z tym, co się rozwinęło w ciągu dwóch lat praktyki i było na tyle intensywne, że wycięło z normalnego życia.\nStany lękowe owszem – miewałam. Zdarzały się po naprawdę dużym stressie i trrały po śmierci bliskiej osoby, kiedy na zmęczenie długim okresem dbania o chorą osobę nałożyły się żałoba po niej i okres dużego obciążenia w pracy.\nMinęły po kilku miesiącach, kiedy odpoczęłam i sytuacja zawodowa się uspokoiła – bez udziału specjalisty od leczenia nerwic i bez wspomagania farmakoterapią.\n13 grudnia 2016 o 20:26\nNie zauważyłam napisów ostrzegających przed napadami lęku w miejscach takich jak np. winda, samolot, pociąg etc. Jeśli komuś taki atak paniki się w tym miejscu przydarzy należy wszystkich przed tym ostrzegać?\nPoza tym Alino, myślę i czuję, że wraz z Tobą przekraczam granice dobrego smaku. Nadużywamy cierpliwości i uprzejmości gospodarza tego bloga.\nPodsumuję więc naszą jałowa już dyskusję tymi pięknymi i mądrymi słowami o. Brunona.\n„Najtrudniej zaś jest poznać samego siebie. Chrystus mówił: „poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli” (J 8, 32). Tylko człowiek całkowicie nieświadomy może tkwić w przekonaniu, że dobrze siebie zna. Często niechęć do poznania siebie wynika z lęku przed sobą, przed tym, co jest w człowieku nieznane, budzi uczucie zagrożenia. Jesteśmy kuszeni do tego, by zamykać oczy i unikać spojrzenia na siebie. To może boleć i to nieraz bardzo. Konsekwencją takiego postępowania jest tworzenie sobie świata iluzji, przyjęcie postawy myślenia życzeniowego. Jeżeli pragniemy zmienić swoje życie, jeżeli pragniemy prowadzić życie duchowe, to powinniśmy dążyć do poznania siebie, swojej sytuacji, swoich myśli, swoich emocji, swoich reakcji, swoich predyspozycji, swoich dobrych i słabych stron. Przede wszystkim zaś powinniśmy dążyć do wzięcia odpowiedzialności za swoje życie. Wtedy będzie można mówić o prawdziwym nawróceniu.”\nHalina, ściemę produkujesz.\nJeżeli przeczytasz wytyczne leczenia traumy NIC E lub ESTS to będziesz miała możliwość oceny słabej jakości merytorycznej artykuliku. , który zalinkowałaś jako przesłankę domniemania powszechnej biegłości diagnostycznej w zakresie PTSD statystycznego polskiego psychiatry. zwanego dalej SPP\nTeza , że SPP po przeczytaniu powyższego, na co ma szansę już od września br, nabędzie wiedzę o tym, że istnieje taka jednostka diagnostyczna jest OK\nJakoś nie wzięłaś po uwagę liczba SPP , którzy już zapoznali się z tą zajawką pozostaje nieznana.\nWiemy, że póki co, „szarowało” 178,\nTeza, że wiedza o istnieniu wiadomej jednostki jest równoznaczna z umiejętnością poprawnego jej zdiagnozowania zdecydowanie jest nie OK.\n.Opisuję sytuację, która rzeczywiście funkcjonuje w świecie realnym i wyciągam praktyczne z niej wnioski, a nie ” tworzę scenariusze”\n15 grudnia 2016 o 14:56\nMają też, wydany w b,r, podręcznik\nMożemy zatem mieć nadzieję, że z czasem przyswoją zagadnienie i nauczą się w praktyce\nA nie potrafią i nie znają zagadnienia, pomimo wielu lat nauki trafnego diagnozowania, staży klinicznych , pracy w wykwalifikowanych placówkach i wieloletniego doświadczenia zawodowego? Rozumiem.\nNie jest dla mnie jasne, czy ten proces odnajdywania uczuć , który opisałaś, :\n„Uczucia, które odnalazłam w sobie oraz możność ich przeżycia i wyartykułowania uczyniły mnie osobą zdolną do autentycznego odczuwania. sobie oraz możność ich przeżycia i wyartykułowania uczyniły mnie osobą zdolną do autentycznego odczuwania.” zawdzięczasz\nCzy mogłabyś podać jakieś źródło do informacji o terapii psychoanalitycznej potomków ofiar holokaustu, o której wspomniałaś?\nDwa do czterech lat to wydaje się bardzo krótko jak na klasyczną psychoanalizę.\n„Psychoanaliza jest leczeniem długoterminowym. Może trwać od paru do kilkunastu lat, w zależności od mocy obron psychicznych i zaangażowania się i możliwości (m.in. finansowych) pacjenta .” ( Wiki)\n13 grudnia 2016 o 20:18\nWardi D. Therapists’ responses in Holocaust survivors and second generation psychotherapy.\nCroat. Med. J. 1999; 40: 479–85.\nKamińska M, Orwid M, Domagalska-Kurdziel E, Prot K, Biedka Ł. Przegląd piśmiennictwa\nna temat problemów psychologicznych drugiego pokolenia osób ocalonych z Holocaustu oraz\nwstępne refleksje na temat powstania grupy terapeutycznej dla tych osób.\nPsychoter. 2000; 1:\nOrwid M, Domagalska-Kurdziel E, Pietruszewski K. Psychospołeczne następstwa Holocaustu\nw drugim pokoleniu ofiar Holocaustu ocalonych w Polsce. Psychiatria. Pol. 1994; 1: 113–130.\nTak. przeszłam własną terapię szkoleniową i autoanalizę, które to pozwoliły mi lepiej poznać i zrozumieć swój świat wewnętrzny.\n6 grudnia 2016 o 18:21\n” Rzeczywiście uważasz za „dyskredytowanie” uzupełnienie wnikliwych, ale pochodzących sprzed ponad dwudziestu lat obserwacji ś.p. o.Bede Griffithsa dotyczących „uzdrawiania pamięci” o nieznaną jeszcze w jego czasach wiedzę ?”\nLepiej jest opróżniać umysł z nadmiaru zbędnej wiedzy, a napełniać serce wiarą, bo tylko medytacja z wiara( nie wiedzą) ma sens. Napisze raz jeszcze. Ojciec Bede zwraca uwagę na to, co najistotniejsze. W nieświadomości ludzkiego bytu zakorzeniony jest komponent duchowy, boski. Przychodzimy do Boga z własnymi niedoskonałościami, nerwicami w nadziei na uleczenie naszych zranień.Medytacja i modlitwa chrześcijańska to środki poprzez które przepływa transcendencja.Kto nie ma takiej postawy duchowej, niech nie zaczyna ” przygody” z medytacją chrześcijańską.\n8 grudnia 2016 o 01:35\nWydaje mi się, że każda bezinteresowna modlitwa, jest wyrazem tęsknoty z transcedencją, a taka tęsknota otwiera na Łaskę.\nCo do medytacji – uważałam ją i nadal uważam za piękną, bo prostą i uniwersalną formę modlitwy.\nJednak w wyniku jej wręcz zwalającego z nóg wpływu na moją psychikę\nwynika dla mnie też, że stanowi ona również budzące respekt swoimi możliwościami narzędzie pracy z umysłem.\nPorównałabym ją do akupunktury, która w rękach mistrza może omalże „sprawiać cuda” , w rękach wystarczająco kompetentnego rzemieślnika – być bardzo mocna, a w rękach ignoranta – działać podobnie jak brzytwa w rękach małpy\n8 grudnia 2016 o 12:50\nchciała napisać pomocna, a nie jak napisałam „mocna” .\n6 grudnia 2016 o 23:08\nMam Alino propozycję. Zastanówmy się może jakie warunki są konieczne, żeby dziecko nie stało się później neurotyczne lub psychotyczne, lub żeby można było zrozumieć, dlaczego tak się stało. Czy możliwe jest, by przyczyny tkwiły też często w religijnym wychowaniu? Co robić , by zapobiegać przyszłym cierpieniom dziecka. Dlaczego przy tak rozległej wiedzy o cierpieniach dziecka i późniejszych tego następstwach ochrania się tych, którzy je wykorzystywali? Jedynie ta wiedza może przyczynić się do lepszego zrozumienia dziecka i, o ile to możliwe, do zaangażowanego wspierania go.Taka jest nasza rola dorosłych w zapobieganiu przyszłym nieszczęściom. Tę wiedze powinny mieć matki-Polki, które wyznają zasadę:jakoś to z pomocą Boża będzie. A ta pomoc ma dość często postać rózgi.Czyż nie jest bardziej sensownym otwierać ludziom oczy na tę prawdę, że przyczyny nerwicy niekoniecznie należy upatrywać w wydarzeniach lecz w psychicznej sytuacji dziecka, pozbawionego możliwości ekspresji gwałtownych, powiązanych z traumatycznymi przeżyciami uczuć.\npozdrawiam Cię i wybacz mi proszę pewną ostrość moich niektórych wypowiedzi.\nMoże mogłoby to być wspólne ze wspierającym ( i wykwalifikowanym dorosłym) „wymyślanie bajek”, czyli historii umożliwiających wyrażenie w języku symboli trudnych sytuacji emocjonalnych i dodawanie przynoszących ulgę zakończeń?\n„Ściągnęłam” to z koncepcji leczenia traumy wg Levin’a czyli SE, a dokładniej z książki „Obudźcie tygrysa”, o której pisałaś :).\nTa forma terapii ( piszę o SE) wydaje się być stosunkowo bezpieczna ponieważ zakłada unikanie przytłoczenia bólem emocjonalnym oraz kładzie duży nacisk na unikanie dysocjacji , która może się pojawiać gdy „za szybko” zbliżamy się do „wspomnień” sytuacji traumatyzującej.\nMożna ją stosować także w terapii dzieci :\n„Zastanówmy się może jakie warunki są konieczne, żeby dziecko nie stało się później neurotyczne lub psychotyczne, lub żeby można było zrozumieć, dlaczego tak się stało.”\nMyślę, że ogromną rolę mogłaby tu odegrać profilaktyczna, masowa psychoedukacja – prowadzona na poziomie szkoły średniej.\nPrzypuszczam, że fundamenty skłonności do PTSD powstają już na etapie życia prenatalnego , ponieważ układ nerwowy dziecka pozostaje w czasie ciąży bardzo bezpośrednio pod wpływem układu neurohormonalnego matki.\nWydaje się , że nie ma takiej możliwości aby hormony stressu wydzielane przez organizm matki nie „zalewały” układu nerwowego „nienarodzonego dziecka”.\nTo może być jeden z mechanizmów „dziedziczenia” traumy, inny, dobrze już rozpoznany wynika z jakości kontaktu z „głównym opiekunem” .\nWystarczająco dobry kontakt niewerbalny z taką osobą ( zazwyczaj matką) i jego wystarczająca dostępność są warunkiem wystarczającego poczucia bezpieczeństwa dziecka i stanowiącą fundament odporności a także zdrowia psychicznego w dorosłości.\nPewnie przebieg porodu i pozostawienie, jeżeli jest to możliwe, dziecka przy matce po jego zakończeniu również mają na to jakiś wpływ.\nBardzo ciekawa jest też obserwacja, że mózg niemowlęcia/ małego dziecka „uczy się” od mózgu matki jego sposobu reagowania na stress. Prawda, że niesamowite?\nWychodzi na to, że jeżeli matka ma PTSD (lub „coś koło tego”) jest „depresyjna” albo po prostu przytłoczona przez stress to zwiększa to szanse jej dziecka/dzieci na tzw traumę złożoną i na inne zaburzenia psychiczne.\nPS Matka to też ( tylko ) człowiek i dlatego warto „inwestować” w dobrostan psychiczny kobiet – w imię zdrowia psychicznego społeczeństwa.\nByłoby super, gdyby organizacje pro-life wzięły ten temat „pod lupę” 😉\nTak. Bajko-terapia ma szerokie zastosowanie w leczeniu traum u dzieci. Tutaj dobór bajek/baśni- też należy pozostawić specjalistom. To samo zdarzenie może wstrząsnąć całą istotą wrażliwego dziecka, a u innego, może właśnie nieczułego, wywołać ledwie widoczne reakcje.\nW chrześcijańskim świecie właśnie obchodzić będziemy uwielbienie dziecka. Fakt, że Jezus dorastał w rodzinie, która chciała jedynie otoczyć Go miłością i szacunkiem jest uznany przez wierzących chrześcijan, mimo to cała chrześcijańska pedagogika nie bazuje na postawie miłującego i cichego ojca jakim był Józef i pełnej miłującej akceptacji dla niezrozumiałych niekiedy zachować syna. Miłość rodziców uratowała Jezusowi nie tylko życie( uciekli przed Herodem) ale i umożliwiła mu rozwinięcie bogactwa duszy, prawdomówność.Rodzice, sami podlegający Prawu-nie wychowali Go na uczonego w Piśmie.Nawet jeśli się przyjmie, że Jezus swoją zdolność do miłości, dobroć, prawdomówność zawdzięczał nie wyjątkowej postawie rodziców, ale łasce boskiego ojca, można zapytać, dlaczego Bóg powierzył swego Syna właśnie takim rodzicom? Nie jest to wzór patriarchalnej rodziny, gdzie ojciec prawi kazania, a matka z cichością wspiera jego zasłużony lub nie autorytet. Czy Józef z Marią tłumili żywiołowość i prawdomówność swojego dziecka? Czy pozwalali na wyrażanie uczuć. Nie słychać o klapsach, tarmoszeniu, tłamszeniu itp.To , co niektóre ” święte rodziny” wyczyniają ze Swoimi, a jakże ( to się ciągle podkreśla) dziećmi, jest raczej spuścizną po Herodzie, a nie po Marii i Józefie. Wszyscy jesteśmy bożymi dziećmi, wychowujmy je zatem jak ta boża rodzina, ponieważ Bóg postawił ją nam rodzicom- jako wzór do naśladowania.\nTa „spuścizna po Herodzie”, czyli skłonność do stosowania przemocy, fizycznej\nlub emocjonalnej wobec własnych dzieci może być wynikiem takiego właśnie wychowania odebranego od własnych rodziców.\nPodobno osoby wychowane przez rodziców o tzw „pozabezpiecznym stylu tworzenia więzi” mają ograniczone możliwości stworzenia bezpiecznej więzi z własnymi dziećmi i większą tolerancję wobec stosowania przemocy jako środka „wychowawczego” i w relacjach z innymi bliżnimi.\nHalino, czy sądzisz, że modlitwa medytacyjna podjęta przez osobę o skłonnościach do stosowania przemocy lub tolerującą przemoc – jako bierny obserwator – może zmienić takie – zapewne nieświadome skłonności?\n2.Sama napisałaś, że : „Mechanizmy obronne wytworzone przez lata unikania, powodują zablokowanie kontaktu z własną świadomością w sytuacji, kiedy to jednostka zaczyna uznawać sytuacje za trudną dla siebie.”\n3.Nie wydaje się, żeby „zablokowanie kontaktu z własną świadomością” , które wg Ciebie następuje w takiej sytuacji sprzyjało „uporządkowanej i ukierunkowanej na istotne treści pracy z indywidualnymi kompleksami i urazami”, którą zalecasz.\nTo raczej wygląda na stan, w którym terapia przestaje być opcją a staje się koniecznością :(.\nUznawana przez naukę za skuteczną terapia PTSD jest w Polsce wciąż trudno dostępna i stosunkowo kosztowna.\nBrak rzetelnej informacji stwarza realne ryzyko doprowadzenia się do stanu , w którym taka terapia może być niezbędna.\n4. Z powyższych przyczyn praktyka modlitwy medytacyjnej, podjęta bez takiej informacji może okazać się dla osób z subklinicznym lub niezdiagnozowanym PTSD przyczyną poważnego pogorszenia jakości funkcjonowania a nawet stanu zdrowia.\nPodobnie może być w przypadku osób, które były lub nadal są pod wpływem długotrwałego stresu.\nBrak wiedzy zmniejsza możliwość uzyskania prawidłowej diagnozy i skutecznej pomocy.\n5. „Autorzy metaanalizy obejmującej 51 badań nad skutecznością farmakoterapii u osób z PTSD (zespół stresu pourazowego) stwierdzili, że leczeniem z wyboru w przypadku tego zaburzenia niezmiennie powinna być psychoterapia skoncentrowana na traumie (a to ze względu na niewielką skuteczność leków), natomiast farmakoterapia powinna być przeznaczona dla osób, u których współwystępuje depresja.”\nz pewnością mogą one być wielu osobom pomocne :).\n22 listopada 2016 o 17:17\nTrzeba mieć przecież jakieś podstawy, by diagnozować ludzi zdrowych. Jakaś specyficzna podatność czy może inne jakie kryterium” naukowe” zaproponujesz?\nNikt przecież nie oczekuje diagnozy od osób propagujących medytację, czy prowadzących grupę.\nPodobnie nie jest zasadne oczekiwanie, że osoba u której w okresie praktyki medytacyjnej pojawią się\nnp. problemy ze snem lub pobudzenie emocjonalne będzie umiała to powiązać właśnie z praktyką a nie np. z jakimiś wydarzeniami mającymi właśnie miejsce w jej życiu.\nCo jednak nie znaczy, że możliwość prewencji nie istnieje.\nZamiast diagnozy proponuję krótką, przedstawiającą sedno sprawy edukację :).\nJeżeli ma mieć rzeczywiście walor prewencyjny to takowa powinna mieć miejsce przed rozpoczęciem praktyki.\nZatem, jeżeli publikujemy instrukcję do medytacji na stronie internetowej, to wystarczyłoby dołożyć do instrukcji zalecenie zapoznania się z taką informacją , wraz z odnośnikiem do niej.\n22 listopada 2016 o 17:35\nCo do dowodów naukowych dot. PTSD i medytacji – czy rzeczywiście potrzeba tu dowodów?\nCzy informacja o pojawieniu się odroczonego PTSD w toku praktyki nie jest wystarczająca?\nPrzecież powiązanie obserwacji jednego z ojców WCCM :\n„Istnieją jednak takie rodzaje rozproszeń, których nie da się łatwo zbyć. Reprezentują one siły podświadomości, które zostały kiedyś wcześniej w życiu wyparte” z możliwością pojawienia się wypartych wspomnień zdarzeń traumatyzujących jest raczej oczywiste.\n23 listopada 2016 o 17:24\nTylko co to ma wspólnego z zespołem PTSD. Medytacja służy m.inn. uzdrawianiu traumatyzujących wspomnień. Podaj autora tego cytatu i źródło.\nPięknie to o. Bede Griffiths OSB wyjaśnił.\n27 listopada 2016 o 23:15\nPięknie i wnikliwie.\nRównież dzisiaj, 25 lat po tej wypowiedzi jego obserwacje i przemyślenia dotyczące istoty i skutków zjawiska wczesnodziecięcych urazów wydają się trafne.\nJednak, po 23 latach od śmierci o.Griffithsa wiadomo już dużo więcej o tym zjawisku a także o skutecznych metodach jego leczenia :).\nNauka potwierdziła intuicję o.Griffthsa – pewien rodzaj medytacji\n( „open monitoring czyli mindfulness” ), bywa stosowany jako element terapii takich „zranień”, jednak warunkiem jego stosowania jest właściwe przygotowanie do medytacji.\nNiestety na stronie WCCM wciąż brakuje takiej informacji, a stwierdzenie\no.Bede , że „W medytacji dokonuje się proces, który nazywamy uzdrawianiem pamięci” podane bez takiej uzupełniającej informacji może wprowadzać osoby niezorientowane w błąd.\nWspółczesne poglądy o skutecznym leczeniu traumy dziecięcej są zdecydowanie bliższe cytowanej przez o.Bede opinii Johna Maine’a : „Ojciec John uważał, że siły te muszą być leczone w innym czasie i miejscu, poza okresem medytacji”.\nSzkoda, że WCCM wydaje się nie zauważać tego, że stosunkowo niewiele osób posiada wiedzę o istnieniu dziecięcej traumy relacyjnej i metodach jej leczenia, a także o jej związku z PTSD.\n„W medytacji dokonuje się proces, który nazywamy uzdrawianiem pamięci.”\nJednak „ranom w pamięci” ni\n4 grudnia 2016 o 21:28\nW medytacji nie poszukujemy uzdrowienia od zewnątrz- tak jak Ty ciągle o tym piszesz, tylko od wewnątrz, tak jak to pięknie opisał o. Bede- nawiązując do archetypowego uzdrowiciela, którego każdy ma w nas, a którym dla chrześcijanina jest Jezus Chrystus.W każdym z nas w nieświadomości, istnieje archetyp uzdrowiciela. Często ulega on jednak rozszczepieniu. W relacji terapeuta-pacjent uzdrowicielem jest terapeuta, chorym-pacjent.Taki podział ról uniemożliwia często choremu nawiązanie kontaktu z wewnętrznym uzdrowicielem. Istotą terapii poprzez medytację jest dopuszczenie mocy leczącej od wewnątrz. W przypadku medytacji chrześcijańskiej, powtarzam się już wielokrotnie- jest moc Jezusa Chrystusa-Jego ofiary i to czego dokonał dla ludzkości i co tak pięknie zostało opisane przez o. Bede.\n„Zranienia dzieciństwa otwierane są na obecność Chrystusa w nas. Otwarcie to następuje podczas recytacji mantry, kiedy nasze skupienie w wierze na Chrystusie, daję Mu szansę ich dotknięcia i uzdrowienia. Kiedy mówimy, że Chrystus „zstąpił do piekieł” to to właśnie mamy na myśli. Owe zstąpienie do piekieł znaczy Jego zmierzenie się twarzą w twarz z siłami podświadomości i pokonanie ich przez Jego pełną miłości cierpliwą wytrwałość. (..) Pod pokrywą naszej indywidualnej podświadomości kryje się podświadomość zbiorowa. Tu sięgamy do korzeni ludzkości. Niektórzy jungiści twierdzą, że każdy człowiek w łonie matki rekapituluje wszystkie fazy, fizyczne i psychologiczne, ewolucji. Odkrywamy, że niesiemy w sobie całą przeszłość ludzkości. Musimy zmierzyć się z tym ciężarem w naszej podświadomości, tak jak Chrystus na krzyżu wszedł w podświadomość i wziął na siebie całą przeszłość ludzkiej historii. Cała ludzkość jest w Nim: On zna jej wszystkie rany. „On sam, w swoim ciele poniósł nasze grzechy na drzewo..” (1P 2,24). To uniwersalne doświadczenie ludzkiej kondycji stało się źródłem Jego miłosierdzia. Nie ma niczego, co może przydarzyć się jakiemukolwiek dziecku w jakimkolwiek czasie, czego Jezus nie doznał już na sobie. Pokazał, że nie da się tych sił pokonać frontalną walką i wyparciem, jak to zwykle czyni nasze ego. Jedyny sposób to pozwolenie im na wypłynięcie na powierzchnie i poddanie ich Bogu. Wtedy mogą one zostać uzdrowione i pogodzone”\nTerapeuta może być pomocą ( o. Bede nie wyklucza tej możliwości) o ile uznaje siebie raczej za pomocnika w procesie zdrowienia i usiłuje jedynie „obudzić” archetyp uzdrowiciela w nieświadomości pacjenta.\nNiedobrze jest, kiedy lekarz opanowany nałogiem palenia doradza choremu, że powinien rzucić palenie. Tak samo „terapeuta” z nierozwiązanymi problemami emocjonalnymi pomaga innym-ustawiając siebie w pozycji uzdrowiciela. Dojrzałość/niedojrzałość Alino , jak widać dotyczyć może każdego z nas. Medytacja jest po to, by wzrastać, rozwijać się, poznawać siebie i pracować nad sobą.\n25 listopada 2016 o 18:20\nHalina , zdarzenia traumatyzujące to zdarzenia, które spowodowały psychoneurologiczne ograniczenie zdolności radzenia sobie z ich skutkami psychologicznymi.\nTaka ograniczona zdolność to kliniczne, lub w łagodniejszej formie subkliniczne PTSD.\nGdy przyjrzymy się sprawie na poziomie biologii, to wyraźnie widać dlaczego i w jaki sposób może utrudnić a nawet zatrzymać proces uzdrawiania wspomnień w toku medytacji.\nTakie biologiczne „perpetuum mobile”, którego wystąpienie sprawia, że kontynuacja medytacji bez wystarczającej wiedzy i umiejętności może wręcz zaszkodzić, zamiast pomóc.\nŻeby tego uniknąć, trzeba mieć wiedzę o tym jak to działa.\n23 listopada 2016 o 17:31\n„Podobnie nie jest zasadne oczekiwanie, że osoba u której w okresie praktyki medytacyjnej pojawią się\nnp. problemy ze snem lub pobudzenie emocjonalne będzie umiała to powiązać właśnie z praktyką a nie np. z jakimiś wydarzeniami mającymi właśnie miejsce w jej życiu.”\nAlbo odwrotnie. Nie powiąże dolegliwości z problemami, które pojawiły się w jej życiu, tylko z praktyką medytacyjną. Jest to łatwiejsze z różnych powodów. Problemy należałoby rozwiązać i wziąć za swoje życie odpowiedzialność. Praktyka medytacyjna zaś -może niejako „obronić” przed odpowiedzialnością, gdyż to ona staje się ” odpowiedzialna za wszystko”\nMyślę, że niekoniecznie, jeżeli informacja będzie opatrzona wstępem, pozwalającym zrozumieć o co chodzi i przedstawiającym potrzebę szukania rozwiązań – na przykład takim:\n„Jeżeli zamierzamy praktykować regularnie medytację chrześcijańską to powinniśmy wziąć pod uwagę również aspekt psychologiczny takiej praktyki.\nJest ona bowiem modlitwą medytacyjną, w której ma miejsce proces ograniczenia i wyciszenia nieustająjącego, chaotycznego strumienia myśli.\nPsychologiczny aspekt praktyki medytacyjnej został zauważony i opisany przez długoletnich praktyków medytacji chrześcijańskiej:\n„Każda forma medytacji lub modlitwy, która przekracza myślenie, uruchamia mechanizm wewnętrznego oczyszczenia”.\n„Istnieją ( jednak) takie rodzaje rozproszeń (pojawiających się w czasie medytacji), których nie da się łatwo zbyć. Reprezentują one siły podświadomości, które zostały kiedyś wcześniej w życiu wyparte. Te rany psyche jedynie wtedy mają szansę na uzdrowienie, gdy pozwolimy im zaistnieć, przyznać się do nich i zintegrować je jako część nas samych.”\nKażdy z nas jest inny. Różne są także nasze umiejętności i możliwości radzenia sobie ze zmagazynowanymi w podświadomości, niezintegrowanymi pozostałościami różnych, niekiedy bardzo trudnych przeżyć.\nIch integracja odbywa się także na poziomie biologicznym, dzięki pracy układu nerwowego i jej przebieg jest zależny, między innymi, od jego aktualnej wydolności.\nDlatego w przypadku niektórych osób, w tym osób cierpiących na zespół stressu pourazowego proces integracji zranień w toku praktyki medytacyjnej może być stosunkowo trudny.\nAby zrozumieć tego przyczyny warto zajrzeć tutaj:\nUWAGA : termin „trauma” w zalinkowanym tekście jest używany jako synonim zdarzenia traumatyzującego, czyli zdarzenia, które spowodowało ograniczenie naturalnych zdolności organizmu do poradzenia sobie z jego psychologicznymi skutkami.\nTakie ograniczenie jest nazywane zespołem stressu pourazowego ( PTSD ), niekiedy także traumą lub stressem traumatycznym.\nWspomniane w tekście „zdarzenie spustowe” można opisać jako pojawienie się w polu percepcji czegoś, co jest subiektywnie i nieświadomie kojarzone przez mózg z okolicznościami zdarzenia traumatyzującego.\nDo tej kategorii „zdarzeń” należy również wyłonienie się z podświadomości, w toku praktyki medytacyjnej, fragmentów niezintegrowanych wspomnień zdarzeń traumatyzujących.\nWstępne badania przeprowadzone wśród studentów w Polsce wykazały, że u ok.10% z nich występują objawy PTSD.\nPoza osobami cierpiącymi na kliniczne PTSD większych, niż przeciętne trudności w „uzdrawianiu emocji” w toku praktyki medytacyjnej mogą z dużym prawdopodobieństwem doświadczać również inne osoby, nie wykazujące pełnych objawów zespołu stressu pourazowego.”\nZajrzyj, proszę do syntetycznego opisu na samym dole zalinkowanego tekstu;\nwidać z niej wyraźnie, że dyspozycja osoby z uaktywnioną traumą nie sprzyja rozumnemu i konstruktywnemu mierzeniu się z problemami.\n20 listopada 2016 o 12:10\nByć może ta inicjatywa dotycząca obszru nazbyt intensywnych „doświadczeń mistycznych” okaże się komuś pomocna\nSą ludzie, którzy zmagają się z różnymi objawami somatycznymi i doświadczają stanów przypominających trans (np. poczucie oderwania od własnego ciała lub odrealnienia). Niektórym z nich zdarza się słyszeć głosy, mieć problemy z kontrolą emocji i myśli. Doświadczenia takie wywołują znaczące cierpienie i przeszkadzają w codziennym funkcjonowaniu. Osoby religijne, które przypisują tym doznaniom wpływ sił nadprzyrodzonych, szukają często pomocy ze strony uzdrowicieli lub egzorcystów.\nDr Igor Pietkiewicz, psychoterapeuta i naukowiec z katowickiego wydziału Uniwersytetu SWPS, bada te zjawiska i zaprasza do udziału w bezpłatnym badaniu, które pomoże lepiej zrozumieć przyczynę tych doświadczeń i uzyskać informację na temat możliwych form pomocy. Projekt badawczy posiada zgodę Wydziałowej Komisji ds. Etyki Badań..\nBadanie polega na wypełnieniu paru kwestionariuszy psychologicznych i kilku spotkaniach (zwykle dwa lub trzy, trwające około dwóch godzin), w trakcie których przeprowadzony zostanie wywiad kliniczny dotyczący codziennego funkcjonowania, wpływu omawianych doświadczeń na życie i relacje z innymi, znaczenia nadawanemu tym doświadczeniom oraz sposobów radzenia sobie z nimi.\nUdział w badaniu daje możliwość konsultacji z profesjonalistą w zakresie ochrony zdrowia psychicznego. Umożliwi omówienie swoich doświadczeń i ich przyczyn oraz uzyskanie informacji na temat sposobów radzenia sobie.\nSpotkania będą się odbywać w Pracowni Badań Jakościowych.\nformularz zgłoszeniowy można znaleźć tu:\nWłaściwa diagnoza dotycząca PTSD oznacza możliwość uzyskania wiedzy o tym co się z nami dzieje, z czego to wynika i jak to działa.\nBardzo ważna jest informacja, że im dłużej znajdujemy się w stanie aktywacji traumy, tym gorzej dla nas:(.\n1. Ogólnie rzecz biorąc: stan aktywacji traumy jest równoznaczny na poziomie fizjologii ze stanem przewlekłego stressu, z wszystkimi tegoż negatywnymi konsekwencjami, o których można przeczytać np. tu: http://wyborcza.pl/TylkoZdrowie/1,137474,20650359,stres-skraca-zycie-nadmierne-napiecie-rujnuje-cialo-i-psychike.html\n2. Bardziej szczegółowo : co ważniejsze przewlekły stress upośledza działanie hipokampu – części mózgu, której dobre funkcjonowanie jest konieczne do „uzdrowienia” czyli integracji „wspomnień” dotyczących zdarzeń traumatyzujących.\nDługotrwały przewlekły stress potrafi nawet taki hipokamp uszkodzić również „fizycznie”, redukując jego objętość ; regeneracja jest pewnie możliwa, ale\nDlatego, jeżeli mamy podstawy przypuszczać, że znajdujemy się w stanie aktywacji traumy warto jak najszybciej nauczyć się wszelkich metod, które umożliwiają co najmniej złagodzenie tego stanu i , w konsekwencji, towarzyszącego mu stressu.\nStany uaktywnienia traumy są zaliczane do stanów, w których nasza zdolność do racjonalnych zachowań jest upośledzona , między innymi, przez ograniczoną efektywność\nkory przedczołowej – narzędzia służącego refleksji i dokonywaniu racjonalnych wyborów ) to istnieje bardzo realna możliwość , że zanim sami dojdziemy do tego jak skutecznie wychodzić z takich stanów upłynie sporo czasu.\nDlatego naprawdę warto zainwestować w fachowe konsultacje z kimś , kto został przeszkolony w zakresie terapii poznawczo behawioralnej zorientowanej na traumę ( nie miałam możliwości spróbować ) lub w zakresie Somatic Experiencing – nurtu terapii traumy wg koncepcji Petera A. Levine’a.\nW ubiegłym roku wydano w Polsce książkę Levine’a „Uleczyć traumę” – zawiera wiele ćwiczeń, ale umiejętności , które dzięki niej udało mi się opanować okazały się niewielkie w porównaniu z efektem kilku sesji SE na które mogłam sobie pozwolić w przypływie chwilowej prosperity latem tego roku.\nSE ma ponadto taką zaletę , że, przynajmniej niektórzy, terapeuci pracujący w tym nurcie nie stawiają warunku częstotliwości sesji nie mniejszej niż raz w tygodniu, co czyni tę terapię dostępniejszą dla osób o ograniczonych zasobach finansowych ( nie jest ona jeszcze dostępna w ramach NFZ ).\nTerapeuci nie przeszkoleni w specyfice PTSD i / lub nie mająćy praktycznego doświadczenia doświadczenia w uczeniu umiejętności łagodzenia jego objawów pewnie też mogą jakoś ,prędzej czy później w tym pomóc, ale z dużym prawdopodobieństwem szkolenie będzie mniej skuteczne, potrwa dłużej i więcej za nie zapłacimy – co najmniej w wymiarze zdrowia fizycznego.\nSądzę też, że z powodów zdrowotnych i zdroworozsądkowych zdecydowanie warto zawiesić regularną praktykę medytacyjną do chwili w której poczujemy się gotowi na świadome zmierzenie się z kolejnymi aktywacjami traumy.\n17 listopada 2016 o 13:09\n„Naukowcy z University of British Columbia odkryli, że osoby, które regularnie medytują, mają więcej neuronów i połączeń między nimi. Zwiększa się u nich także objętość lewego hipokampu (w wielu sytuacjach, takich jak poważna depresja czy zespół stresu pourazowego, gęstość lub objętość hipokampu maleje). Badacze z Emory University sugerują natomiast, że medytacja może powstrzymać zmiany zachodzące w starzejącym się mózgu”\nTak poważniej – nie sądzę jednak aby w przypadku poważnej depresji lub stressu pourazowego naukowcy rekomendowali praktykowaną bez profesjonalnego wsparcia medytację jako właściwą interwencję .\nChciałabym przy okazji powrócić do Twojego pytania\n„Czy są dowody naukowe na to, że w toku medytacji istnieje możliwość wystąpienia odroczonego PTSD? ”\nNie sądzę, aby w kontekście zagadnienia , które poruszam odpowiedź na to pytanie była istotna.\nWystarczy przyjąć do wiadomości doświadczenia uznanych praktyków medytacji chrześcijańskiej:\n„Istnieją jednak takie rodzaje rozproszeń, których nie da się łatwo zbyć. Reprezentują one siły\npodświadomości, które zostały kiedyś wcześniej w życiu wyparte.\nTe rany psyche jedynie wtedy mają szansę na uzdrowienie, gdy\npozwolimy im zaistnieć, przyznać się do nich i zintegrować je jako część nas samych.”\nCzy znasz Halino jakieś dowody naukowe na to, że medytacja chrześcijańska jest wystarczającą metodą proces ich integracji?\nPrzypuszczam, że nie istnieją naukowe badania z których wynika, że te\n” wyparte siły podświadomości” pojawiają się w czasie praktyki medytacyjnej wyłącznie powoli i delikatnie i nie powodują poważniejszych zaburzeń.\nOparte na wieloletniej praktyce doświadczenia wskazują ( podobno ), że nie jest to możliwe w toku praktyki medytacji chrześcijańskiej, przynajmniej w tradycji Johna Maine’a , propagowanej przez WCCM.\nTaką informację uzyskałam od osób członków Rady WCCM.\nZakwestionowanie tego doświadczenia poprzez podanie mojego osobistego przykładu nie spotkało się z zainteresowaniem.\nTakie podejście do odbiegających od „wieloletniego doświadczenia” przypadków\nnie wydaje się wprawdzie gwarantować tego, że jest do doświadczenie oparte na faktach.\nNiemniej można zrozumieć takie podejście – w zasadzie dlaczego takie jednostkowe doświadczenia miałyby wpływać na doktrynę obowiązującą w poważnej ogólnoświatowej organizacji legitymującej się budzącymi szacunek celami i osiągnięciami ?\nPonieważ jednak moje doświadczenie z Medytacją chrześcijańską propagowaną przez WCCM , mimo, że mało istotne z punktu widzenia tak dużego organizmu okazało się być znaczące w skali mojej jednostkowej egzystencji uważam za uprawnione podzielenie się nim.\nWydaje mi się, że może to oszczędzić mniej lub bardziej poważnych i niepotrzebnych problemów innym praktykującym.\n„Nie mam cienia wątpliwości, że na sesjach grupowych informuje się krok po kroku jak przebiegać będą kolejne etapy praktyki, która jest procesem.”\nWCCM zachęca do samodzielnego podejmowania praktyki, praktyka w grupie jest przedstawiana jako wartościowa, ale nieobowiązkowa.\nWiem, tylko, że nie było o tym mowy na Szkole Medytacji AD 2012, na którą pojechałam z intencją uzyskania potrzebnych początkującemu praktykującemu informacji o medytacji.\nNie znam takich dowodów, nie sądzę też aby ktokolwiek był zainteresowany finansowaniem tego typu badań profilaktycznych.\nOstatnie zdanie powyższego dotyczy pytania o dowody naukowe na możliwość wystąpienia odroczonego PTSD w związku z praktyką medytacji.\n19 listopada 2016 o 19:16\nAlina zapytałaś po tym, co napisałam:\n„Wiem na pewno, że przed treningami mindfulness, które są wstępem do właściwej medytacji-dla ludzi z zaburzeniami potrzebna jest diagnoza, żeby przewidzieć, co może się wydarzyć.”\nHalino, a co z osobami jeszcze niezdiagnozowanymi?\nNa przykład dlatego, że ich „zaburzenia” nie przeszkadzają im w codziennym życiu?\nMoja wypowiedź dotyczy ogólnie sesji w grupie.\nNie mam doświadczeń z WCCM, ale z tego co czytam wygląda , że założenia nie są zgodne z Twoim opisem.\n„John Main był zdania, że jeśli ktoś rozpoczyna medytację i poważnie podchodzi do jej praktyki, powinien zobowiązać się do uczestniczenia w spotkaniach grupowych przez minimum 10 tygodni. Prowadzący powinni o tym przypominać nowym członkom grupy. Jeśli przypuszcza, że nowa osoba ma trudności, wówczas może umówić się na dodatkowe spotkanie po spotkaniu grupy”\nW zakładce „Jak medytować” można znaleźć odpowiedź na pytanie:\n„Czy lepiej medytować samemu czy w grupie?\nWażne jest, aby medytować samemu, i w większości przypadków jest to nasza sytuacja. Niemniej jednak wielu osobom regularna medytacja indywidualna sprawia wiele trudności, szczególnie wtedy, gdy w naszym życiu przechodzimy przez ciężkie doświadczenia. O. John Main OSB wierzył że, wspólnota, którą tworzy medytacja, jest bardzo ważna. Cisza w grupie bardzo często bywa głębsza niż wtedy, gdy jesteśmy sami. Grupa daje wsparcie i zachęca uczestników spotkań medytacyjnych do kontynuowania medytacji indywidualnie. Ludzie, którzy medytują razem, doświadczają więzi na głębszym poziomie, nawet wtedy, gdy nie za dużo o sobie wiedzą. Ale są też takie osoby, które regularnie praktykują medytację bez wsparcia grupy. One również wiedzą, że kiedykolwiek medytują, nigdy nie są same, lecz związane z innymi osobami medytującymi na całym świecie.”\n23 listopada 2016 o 17:44\n„Ważne jest, aby medytować samemu, i w większości przypadków jest to nasza sytuacja. ”\nJest to bardzo ważne, ponieważ wybór tej drogi jest naszym indywidualnym wyborem. Medytacja nie jest czymś, co zostało wynalezione-i zdarzyło się w procesie historycznego rozwoju .Jest to wiecznie żywe ludzkie doświadczenie, które było odkrywane, badane i wykorzystywane w każdych czasach i we wszystkich znanych nam kulturach.Ludzie, którzy uznali drogę kontemplacji, drogą osobistego rozwoju, odnajdywali spokój , równowagę duchową, rosła ich zdolność do działania. Odnajdywali spokój wewnętrzny i radość z komunii z Bogiem i bliźnimi.\nJeżeli nie odkrywamy medytacji czy kontemplacji spontanicznie, tylko decydujemy się na tę drogę zachęceni przez kogoś, to jest to również, niezależnie od osobistej decyzji, akt zaufania takiemu przewodnikowi.\nDecydujemy się wierząc, że rekomendowana przez niego droga jest wystarczająco zbadana i bezpieczna a w razie jakichś problemów czy wątpliwości spotkamy się ze zrozumieniem a także spolegliwością.\nZakładamy jego odpowiedzialność, w tym gotowość i kompetencję do zaradzenia trudniejszym sytuacjom.\nPonieważ nie wszystko zostało zbadane i zrozumiane to ważne , również po stronie przewodnika są otwartość i umiejętność uczenia się oraz pewna doza pokory.\n19 listopada 2016 o 20:20\nPełna zgoda z autorem tego cytatu.\nWyparty uraz jest jak rana, która nigdy nie może się zagoić i w każdej chwili może zacząć krwawić. We wspierającym otoczeniu rana ta może stać się widoczna i zostać wyleczona.\nStopień otwarcia na własną nieświadomość oraz charakter. sprawność relacji z nieświadomością decydują o zdrowiu i poziomie rozwoju. To jest tzw. praca własnym Cieniem. Pełne otwarcie i współpraca systemu świadomego i nieświadomego psychiki stwarza warunki do twórczego dialogu wewnętrznego. Niezbędne jest tu zdrowe, dojrzałe ego. Niedojrzałe ego w spotkaniu z nieświadomością, której sygnały docierają poprzez lęk, popada w ” ślepą uliczkę” Dlatego niedojrzałość psychiczna oraz chorobowe stany psychiczne są w zasadzie przeciwwskazaniem do intensywnych praktyk duchowych, które wprowadzają psychikę na „szerokie wody” nieświadomości.\nChrześcijanin kierowany wiarą ( niezbędna do podjęcia praktyki medytacyjnej w tym duchu) pracuje w obszarach największej siły, jaką jest wsparcie Boga, Jego moc , a nie słabości, dlatego problemy powinny minimalizować się, a nie odwrotnie. Poza tym medytacja chrześcijańska nie wydaje mi się, że prowadzi do tak głębokiego ześrodkowania na nieświadomości, jak np. psychoanaliza.\nWymieniłam tu WCCM, ponieważ „na własnej skórze” doświadczyłam owoców skoncentrowanej na efekcie ilościowym strategii upowszechniania medytacji przez właśnie tę organizację.\nNiemniej to zjawisko ma dużo szerszy wymiar i dotyczy również propagatorów medytacji transcedentalnej ( TM ) czy świeckiej wersji medytacji Vippasana.\nCytujesz, Halino, że wg naukowców z University of British Columbia ( u osób medytujących ) „zwiększa się także objętość lewego hipokampu (w wielu sytuacjach, takich jak poważna depresja czy zespół stresu pourazowego, gęstość lub objętość hipokampu maleje).”\nCzyli pojawiają się dwie możliwości:\n1.U osób dotkniętych traumą u których wspomnienia zdarzeń traumatyzujących zaczną wyłaniać się w toku praktyki stopniowo i już po zwiększeniu objętości hipokampu mają zwiększoną szansę na ich samoistną integrację.\n2.Praktykujący u których wyłanianie się wspomnień traumatyzujących rozpocznie stosunkowo szybko, zanim praktyka wystarczająco powiększy im hipokamp mogą natomiast doświadczyć „zatkania” niewystarczająco sprawnego hipokampu oraz dalszej redukcji jego sprawności w wyniku indukowanego przez te wspomnienia i się stressu.\nW tym drugim przypadku mamy do czynienia z zaostrzeniem stanu zawieszenia naturalnych możliwości radzenia sobie organizmu ze skutkami zdarzeń traumatyzujących czyli z zaostrzeniem PTSD.\nWarto też zauważyć, że wspomniana przez Ciebie obserwacja wzrostu hipokampu w wyniku medytacji dotyczy praktyki mindfulness, a nie praktyki dowolnej formy medytacji:\n20 listopada 2016 o 23:06\nWarto też zauważyć, że wspomniana przez Ciebie obserwacja wzrostu hipokampu w wyniku medytacji dotyczy praktyki mindfulness, a nie praktyki dowolnej formy medytacji.\n15 listopada 2016 o 13:39\nWiadomo też, że „każda forma medytacji lub modlitwy, która przekracza myślenie, uruchamia mechanizm wewnętrznego oczyszczenia”.\nCo ma swoje zalety, ale ma też wady.\nDo wad można zaliczyć to, że w toku owego „wewnętrznego oczyszczania” mogą pojawić się przeszkadzające „zjawiska psychologiczne”, które w wyniku medytacji ani myślą ustąpić.\nNiektóre z tych zjawisk mogą mieć charakter jednostek chorobowych, podobno nawet psychozy i wtedy mamy „niespodziankę”.\nRóżnica między posiadaniem „skłonności do zaburzeń psychicznych” lub zaburzeń subklinicznych – czyli wymykających się kryteriom diagnostycznym a posiadaniem zaburzeń kwalifikujących się, a nawet zmuszających do specjalistycznego leczenia może być dla wielu ludzi żywotnie istotna.\nDlatego uważam, że propagatorzy medytacji powinni „na wejściu” informować chętnych do medytacji o ” uruchomieniu mechanizmu samooczyszczania”, i zalecać rozsądną i ukierunkowaną samoobserwację , zwłaszcza gdy medytacja z założenia nie jest „monitorowana” przez osoby mające jakieś doświadczenie z konstruktywnym rozwiązywaniem takich problemów.\nW praktyce występuje raczej skłonność do pomijania, nieprzyjmowania do wiadomości lub bagatelizowania możliwości, że recepta typu ” nie ustawaj w powtarzaniu mantry” może okazać się niewystarczająca na problemy przez „powtarzanie mantry” wygenerowane.\n17 listopada 2016 o 13:29\nWychodzi na to Alino, iż praktykując medytację chrześcijańską-doznałaś głębokiego pogorszenia stanu zdrowia. A mantra ” marana tha” czyli Przyjdź, Panie Jezu! wygenerowała same problemy. Negujesz więc dorobek ojców i matek pustyni. Co do „wieści psychologicznych”, -zupełnie niepotrzebnie łączysz je ze swoją praktyką. Nie mam cienia wątpliwości, że na sesjach grupowych informuje się krok po kroku jak przebiegać będą kolejne etapy praktyki, która jest procesem.\n„Stany uaktywnienia traumy są zaliczane do stanów, w których nasza zdolność do racjonalnych zachowań jest upośledzona , między innymi, przez ograniczoną efektywność\nkory przedczołowej – narzędzia służącego refleksji i dokonywaniu racjonalnych wyborów ) to istnieje bardzo realna możliwość , że zanim sami dojdziemy do tego jak skutecznie wychodzić z takich stanów upłynie sporo czasu.”\nTwój przypadek Alino powinien być rozpatrywany indywidualnie. Może jakieś kierownictwo duchowe? Nie chodzi przecież o załagodzenie objawów, tylko byś wreszcie zaczęła odnosić się do problemów, ponieważ to nierozwiązane problemy generują Twoje objawy.\n17 listopada 2016 o 13:48\nZacznijmy od tego, aby we wszystkim Bóg był uwielbiony! Rozumiem Ciebie Alino i bardzo serdecznie Cię pozdrawiam.\n21 listopada 2016 o 00:44\nDziękuję Ci za zrozumienie a także za Twoje wątpliwości i zastrzeżenia , motywujące do poszukiwań i pomocne w zebraniu myśli.\n„Wychodzi na to Alino, iż praktykując medytację chrześcijańską-doznałaś głębokiego pogorszenia stanu zdrowia”.\nChyba rzeczywiście tak wyszło :(.\nMiałam nadzieję, że zredukowanie wymiaru praktyki, a potem, że zaniechanie jej wystarczy do „odkręcenia” procesu, ale ( póki co, a nie praktykuję już od roku ) nic z tego . Objawy są łagodniejsze i lepiej sobie z nimi radzę, jednak nadal są bardzo dokuczliwe.\n„A mantra ” marana tha” czyli Przyjdź, Panie Jezu! wygenerowała same problemy.”\nMantra jest piękna i myślę, że trochę nieładnie sobie ze mnie żartujesz :(.\nGłównego źródła problemu upatruję we własnej nieświadomości i niewiedzy, a także w braku wystarczająco wyraźnej informacji ze strony przedstawicieli profesjonalnej wszakże organizacji, dotyczącej „procesu oczyszczania”, czy\n„ujawniania się podświadomości” w toku praktyki, a zwłaszcza dokładniejszych informacji informacji o tym, że może się to manifestować (również bardzo rychłym) pojawieniem się stanów lękowych czy depresyjnych, pozornie nie mających związku z pozornie spokojnym przebiegiem sesji medytacyjnych.\nOraz najistotniejszej z punktu widzenia bezpieczeństwa informacji – jeżeli coś takiego się pojawi – bardzo poważnie rozważ zawieszenie praktyki i udanie się na przegląd do specjalisty.\nMyślę, że dobrze by było też wiedzieć, do jakiego mianowicie specjalisty :).\n23 listopada 2016 o 00:59\nAlino to Ty napisałaś:\n„W praktyce występuje raczej skłonność do pomijania, nieprzyjmowania do wiadomości lub bagatelizowania możliwości, że recepta typu ” nie ustawaj w powtarzaniu mantry” może okazać się niewystarczająca na problemy przez „powtarzanie mantry” wygenerowane.”\nJa tylko powtórzyłam Twoje własne słowa o problemach „wygenerowanych przez mantrę”. Żartować i to nieładnie z Kogoś-to nie w moim stylu Alino…A już na pewno tematy przez Ciebie poruszane nie nastrajają mnie do żartów.\nW takim razie wyraziłam się niezrozumiale.\nPisząc o „problemach wygenerowanych przez powtarzanie mantry” miałam na myśli kategorię zjawisk psychicznych , które mogą powstać u niektórych osób w toku praktyki medytacyjnej , do ogarnięcia których nieustawanie w systematycznej praktyce może okazać się niewystarczające.\nJeżeli możliwości radzenia sobie z wystarczająco spokojną i efektywną integracją treści uwolnionych z podświadomości u danego praktykującego są z jakichś powodów ograniczone to wytrwała kontynuacja praktyki może przyczynić się do narastania takich zjawisk.\nTo trochę tak jak z trawieniem – jedni mogą jeść prawie wszystko i to w dowolnych ilościach, inni, aby nie chorować muszą zachowywać daleko idącą ostrożność z ciężkostrawnymi potrawami, czyli jadać je niezbyt często i w niewielkich dawkach.\nZawartość podświadomości bywa „ciężkostrawna” i chyba nie sposób przewidzieć szybkości z jaką się będzie uwalniać w toku praktyki medytacyjnej.\n23 listopada 2016 o 17:58\nTo zależy od struktury osobowości i zdolności kierowania informacjami przez świadomość.Mechanizmy obronne wytworzone przez lata unikania, powodują zablokowanie kontaktu z własną świadomością w sytuacji, kiedy to jednostka zaczyna uznawać sytuacje za trudną dla siebie.Nie ma w życiu sytuacji idealnych dla naszej psychiki.Podstawowym wymogiem kontaktu z nieświadomością jest zasada,że z indywidualnymi kompleksami czy urazami trzeba pracować w sposób uporządkowany, ukierunkowany na odkrycie istotnych treści o sobie i przyswojenie energii, która zwiąże kompleks. W przeciwnym razie Cień ulega projekcji na innych, na zewnątrz. Wiele błędów człowiek popełnia dlatego, że jest człowiekiem, a nie Bogiem. Może też wybrać nieodpowiedni dla siebie rodzaj medytacji. Błąd i niewiedza mogą być znakomitym impulsem do przemiany świadomości. Korzystnej przemiany.\nJak rozumiem zgodnie z modelem ( chyba? ) psychoanalitycznym psychiki pogorszenie jakości funkcjonowania psychicznego osób posiadających skłonność do zablokowania kontaktu z własną świadomością w subiektywnie trudnych sytuacjach jest wysoce prawdopodobne.\nNie umiem sobie jednak nawet wyobrazić jakie warunki trzeba spełniać, aby skutecznie „pracować z ( własnymi ) indywidualnymi kompleksami i urazami”.\nSame wytyczne o uporządkowaniu i ukierunkowaniu na istotne treści wydają mi się wysoce niewystarczające, a koncepcja „przyswajania energii, która zwiąże kompleks” to już ( dla mnie ) kompletna „czarna magia”.\nWracając do meritum sprawy, czyli bezpieczeństwa psychicznego praktyków medytacji chrześcijańskiej – czy chodzi Ci o to, że nie powinny się za nią zabierać osoby bez wystarczającego przygotowania w zakresie psychoanalizy czy innych technik psychoterapeutycznych?\n„Nie umiem sobie jednak nawet wyobrazić jakie warunki trzeba spełniać, aby skutecznie „pracować z ( własnymi ) indywidualnymi kompleksami i urazami”.\nTrzeba się uczyć od dzieci Alino, one mają naturalną skłonność do konfrontacji z własna nieświadomością,słabością i bezradnością. Już one wiedzą, że urazy, doświadczenia bolą, ale też i uczą.\n„Same wytyczne o uporządkowaniu i ukierunkowaniu na istotne treści wydają mi się wysoce niewystarczające, a koncepcja „przyswajania energii, która zwiąże kompleks” to już ( dla mnie ) kompletna „czarna magia”.\nKompleks psychiczny jest zbitką doświadczeń skupiającym się w obszarze nieświadomości ( Cienia) Są to przeżycia i wyobrażenia trudne do zaakceptowania przez świadomość-ego. Odzwierciedla on słabą, stłumioną, pełną ran stronę osobowości. Zaakceptowany jako realność psychiczna może wskazywać niewłaściwe granice indywidualnych możliwości.Pozbawiać energii do działania.\nPostawa duchowa pozwala opanować i rozpoznać lęk bezradność czy inne objawy -czyli własny indywidualny Cień .Trudne sytuacje, nasze i innych etc. skłaniają do refleksji nad sobą, a autentyczna słabość i bezradność skłania do zmiany postawy życiowej. Skłaniają do refleksji nad sobą i uczą kontaktu z własnymi uczuciami.\nCzłowiek uczy się wiązać swoją bezradność i słabość, mobilizować indywidualne siły psychiczne. W konsekwencji uczy się rozwiązywania problemów, „wiążąc” tym samym kompleks.\n„czy chodzi Ci o to, że nie powinny się za nią zabierać osoby bez wystarczającego przygotowania w zakresie psychoanalizy czy innych technik psychoterapeutycznych?\nJuż Ci na to pytanie odpowiedziałam. Medytacja nie spełni swojej roli wobec osób niedojrzałych psychicznie.\n28 listopada 2016 o 00:46\nNie sądzisz , że to właśnie „zranienia psychiczne z okresu dzieciństwa” mogą być powodem takiej niedojrzałości ?\nMoże więc nie jest słuszne przedstawianie medytacji jako drogi leczenia tych zranień?\nA może słuszne byłoby stawianie tak sformułowanego i warunku już na etapie zachęcania do modlitwy medytacyjnej?\nWydaje mi się jednak, że większość osób niedojrzałych nie postrzega się jako niedojrzałe.\nNatomiast podawanie osobom u których zaistniały w toku medytacji problemy informacji, że wynikają one z ich niedojrzałości psychicznej nie wydaje mi się szczególnie pomocne:(.\nRozumiem, że dostrzegasz problem możliwych niepożądanych skutków medytacji i upatrujesz jego przyczyny w niedojrzałości psychicznej osób, u których takowe wystąpią .\nCiekawa jestem Twoich propozycji rozwiązania tak postawionego problemu.\n28 listopada 2016 o 01:16\nWiesz, te Twoje pouczenia nadal mają , jak dla mnie, zbyt mały poziom szczegółowości.\nCzy przyczyną tego może być\nmoja niedojrzałość intelektualna ;)?\n„Postawa duchowa pozwala opanować i rozpoznać lęk bezradność czy inne objawy -czyli własny indywidualny Cień”\nA może można prościej?\nefektem praktyki medytacyjnej może być pojawienie się niepokoju i lęku, również po zakończeniu sesji praktyki.\nPowodem takiego zjawiska może być uwalnianie w wyniku praktyki\nfragmentów niezintegrowanych wspomnień dotyczących dawnych wydarzeń traumatyzujących, czyli wydarzeń , które\nkiedyś odczuliśmy jako skrajnie przerażające.\nTeraz, gdy nic nam nie zagraża możemy obserwować to zjawisko i spróbować zatrzymać spiralę nakręcającego się lęku.\nJeżeli jednak, mimo tej wiedzy, sprawia nam to trudność i niepokój lub lęk narastają to powinniśmy zawiesić regularną medytację do czasu gdy nauczymy się radzić sobie z tymi stanami.\nW przeciwnym razie znajdziemy się w sytuacji permanentnego stressu, który szkodzi zdrowiu zarówno psychicznemu jak i fizycznemu.\nMyślę, że takie łopatologiczne wyjaśnienie, dzięki pokazaniu związku praktyki medytacyjnej z możliwością pojawienia się silnego niepokoju lub lęku jest uspokajające.\nBez tej wiedzy nagłe pojawienie się niepokoju czy lęku bez zrozumiałej przyczyny samo w sobie budzi niepokój. Jeżeli to się powtarza to może też spowodować poczucie bezradności.\n28 listopada 2016 o 13:25\nAlino,ponieważ nieznana jest mi przyczyna dla któreej poświecasz tyle energii,by zdyskredytować-wszystko i wszystkich,co jest niezgodne z Twoim subiektywnym oglądem-pozostańmy,więc przy Twoich pouczeniach,bo z tego,co czytam moje doświadczenia-absolutnie cie nie interesują. Poza tym mmusiałabym kilkakorotnie odnosić się do spraw;,które nie wiem-świadomie czy nie przekręcasz,A nie mam teraz na to czasu,ani ochoty:)\n4 grudnia 2016 o 22:20\nDlaczego od dzieci?\nCiekawym spostrzeżeniem psychologicznym jest fakt, że dzieci żyją spontanicznie, ich zachowanie jest spójne.Małe dzieci do 3 roku życia, jeśli nie istnieją jakieś zewnętrzne, patologiczne warunki, są obrazem doskonałości stworzenia Bożego. Doskonałości naturalnej. Wynika to z tego, że głównym czynnikiem dynamizującym ich rozwój jest Jaźń, a nie ego. Do pierwszego roku życia dzieci nie mają w zasadzie poczucia indywidualnej odrębności. Ego jest potencjalne, jest w nieświadomości.Jest to stan pierwotny.W rysunkach dzieci jednorocznych, dwuletnich jako pierwszy motyw graficzny pojawia się koło. Jak każda twórczość wyraża ono potrzebę projekcji wewnętrznych stanów na zewnątrz. Ten wewnętrzny stan całości i jedności psychicznej manifestuje się w postaci koła, inaczej mówiąc-mandali.Dorosły człowiek próbuje odszukać tę Jaźń w sobie i w środowisku zewnętrznym-w sztuce, religii, wśród osób, które go otaczają. Człowiek, który jako dziecko rysował kółka, próbuje odnaleźć symbol doskonałości w sobie, w swoim życiu, w otoczeniu. W Bogu.\nW przypadku PTSD przeszkodą w uzyskaniu właściwej diagnozy jest wciąż niewystarczająca wiedza o tej jednostce chorobowej w Polsce, co wydaje się dotyczyć również szeroko rozumianej służby zdrowia.\n„Rozpoznanie PTSD ustala lekarz psychiatra lub psycholog kliniczny/psychoterapeuta na podstawie wywiadu klinicznego, czasami dodatkowo uzupełnionego badaniem z użyciem odpowiednich kwestionariuszy. Zazwyczaj jest to możliwe podczas jednej wizyty diagnostycznej trwającej standardowo 60–90 minut. Na problem PTSD powinni być również uwrażliwieni lekarze innych specjalności – tu jednak pomoc pacjenta jest nieoceniona. Zważywszy, że mówimy o objawach, które trwają co najmniej miesiąc, a nieraz już od kilku lat – ich związek czasowy z przeżyciem traumy rozmywa się wraz z upływem dni.\nDlatego ważne, aby rozmawiając z lekarzem, mówić nie tylko o swoistych kłopotach ze snem lub „nadpobudliwości”, ale – mimo dyskomfortu przywołania wspomnienia traumy – wspomnieć o związku czasowym niekorzystnej zmiany w funkcjonowaniu z dramatycznym przeżyciem sprzed miesięcy czy lat.”\n10 listopada 2016 o 10:32\nWydaje mi się, że w przypadku w którym do zaostrzenia objawów mogła przyczynić się praktyka medytacyjna –\nczyli zaostrzenie objawów nastąpiło w jakiś czas po zdarzeniach, które mogły być traumatyzujące warto, w celu zaoszczędzenia czasu, udać się do psychologa klinicznego specjalizującego się w diagnostyce lub do psychotraumatologa.\n10 listopada 2016 o 22:29\nAlino, a gdzie Bóg , Jezus, Duch Święty w tym Twoim scenariuszu wydarzeń? Czy zdrowi potrzebują lekarza? Ja po wielu trudnych dla mnie przeżyciach, w tym śmierć ukochanego dziecka-nie rozmyślałam o swoim życiu w kategoriach, co mi mogło zaszkodzić i co teraz będzie ze mną. Miałam bóle głowy, złe samopoczucie, etc.i taka jaka byłam na ten czas-siadałam przed Bogiem, bo nie miałam siły stać ( naprawdę) i słuchałam, milczałam, czekałam. Nic nie mówiłam. Pojawiało się w głowie setki niedobrych myśli, wspomnień, które bolały. I w tym trwaniu przed Bogiem zostałam wzmocniona, odkryłam nowy sens dla mojego życia, odzyskałam spokój wewnętrzny i wiarę, że Bóg jest ze mną. A Ty potępiasz straszysz czymś czego nawet dobrze nie zakosztowałaś. Masz jakiś wewnętrzne poczucie krzywdy z powodu tych Twoich nieudanych prób medytacyjnych. Czujesz to, co czujesz. Stało się to, co się stało i tego nie zmienisz.czy chcesz dalej przeżywać to, co przeżywasz? A może jest ktoś komu trzeba wybaczyć, by raz na zawsze uwolnić się od złych wydarzeń z przeszłości ? To Ty Alino podejmujesz decyzję. Nikt tej pracy nie wykona za Ciebie. Taki czy inny terapeuta. Trzymając się tak kurczowo swojego niepowodzenia z próbami medytacji-nie pomagasz sobie.Czy człowiek, któremu powróciły ataki paniki w samolocie z powodu przeszłych wydarzeń, powinien wędrować od lotniska do lotniska i ostrzegać : ” Idź do lekarza i przed podróżą koniecznie postaraj się o diagnozę? Prawdopodobnie jak ma kogoś ukochanego za oceanem, to pomimo wszystko zaryzykuje po raz drugi. A za którymś razem wyzdrowieje.Mój znajomy, wiedząc o swoim lęku wysokości celowo kupił bilet, uprzedził załogę samolotu i koledzy siła wepchali go na jego prośbę. Dał radę-nie wyskoczył:) . To była terapia bez ględzenia:) Bo ten człowiek wiedział czego chce.\n„A Ty potępiasz straszysz czymś czego nawet dobrze nie zakosztowałaś”.\n1.Sądzę, że jednak „zakosztowałam”; medytowałam w tradycji Johna Maine’a przez jakieś trzy lata , w tym ponad dwa lata regulaminowo czyli codziennie 2×20 minut.\n2.Nie „potępiam” medytacji , mam jednak poważne zastrzeżenie do poważnej dezinformacji, która towarzyszy jej propagowaniu.\nEfektem tej dezinformacji był ponad rok regularnej praktyki po uzyskaniu pierwszej diagnozy, który, niestety, nie wyszedł mi na dobre.\nSugestywne „motywatory” :\n„Zaufaj całej podróży, jako doświadczeniu wiary. Mamy ufać, że dokonuje się proces leczenia także na tym poziomie świadomości, i dlatego akceptujemy chwilowe trudności emocjonalne, które on ze sobą niesie. Być może nie wiemy, dlaczego nas nachodzą uczucia smutku, złości, żałoby, i być może nie musimy tego wiedzieć. A może musimy i wówczas się tego dowiemy. Do sfery świadomości przedostaną się jakieś wspomnienia i niespodzianie opanują nas myśli dotyczące jakiegoś związku z przeszłości, czy fazy w naszym życiu. Zaczyna się proces leczenia emocji z tym związanych. Myślisz o tym w ciągu dnia, nie wiedząc, dlaczego właściwie tak się dzieje. A może są to pytania, które musisz sobie na nowo postawić. Lub też stawić czoła czemuś, czego usilnie unikałeś. Powoli i stopniowo następuje integracja tych wspomnień. Nie wolno jednak zapominać, że nie ustajemy w powtarzaniu mantry.”\nwsparte brakiem uczciwie równoważącej je informacji o możliwości wystąpienia w toku medytacji odroczonego PTSD wspierały mnie w tym niemądrym postępowaniu.\n14 listopada 2016 o 23:45\nCo do Boga – sądzę, że zawdzięczam Mu wytrwałość w mojej obecnej , niełatwej sytuacji oraz przede wszystkim to, że trafiłam na pomocnego nauczyciela z innej szkoły medytacji chrześcijańskiej, który zasugerował mniej regularną praktykę i skrócenie sesji.\nTa mądra rada umożliwiła mi zaobserwowanie związku regularności praktyki i poziomu zaburzeń oraz podjęcie decyzji o jej zaniechaniu.\nDo tej pory trudno mi zrozumieć to, że , będąc skądinąd racjonalną osobą, nie zauważyłam tego związku w czasie narastania problemów :(.\nW jakiejś mierze wynikało to z tego, że same sesje praktyki przebiegały w moim przypadku bez jakichś poważniejszych negatywnych odczuć, które pojawiały się pomiędzy sesjami, i narastały na tyle powoli, że przegapiłam powagę sytuacji.\nPrzyczyniło się do tego również fakt, że ten zacytowany wyżej „motywator”, był drugim zawierającym ( między innymi ) dość jasną informację o możliwości związku praktyki i „trudności emocjonalnych” , z jakim się zetknęłam i został opublikowany już w czasie gdy zrezygnowałam z praktyki „w pełnym wymiarze”.\nTzn. opublikowany został rok wcześniej, na stronie PS-PO, a ja przeczytałam go z rocznym opóźnieniem.\n15 listopada 2016 o 13:28\nDlatego uważam, że propagatorzy medytacji powinni „na wejściu” informować chętnych do medytacji o ” uruchomieniu mechanizmu samooczyszczania” i zalecać samoobserwację , zwłaszcza gdy medytacja z założenia nie jest „monitorowana” przez osoby mające jakieś doświadczenie z konstruktywnym rozwiązywaniem takich problemów.\n15 listopada 2016 o 21:07\nNie mam zbyt wiele czasu, by bliżej się temu przyjrzeć. Czy autorem tego jakże prawdziwego i mądrego cytatu jest sam o.John Mein?\nTak wielki autorytet duchowy wiedział zapewne, że emocje, nawet te uważane za trudne, same w sobie nie mogą nas zniszczyć. Pełnią raczej rolę przewodnika. Prowadzą do mądrości i miłości- choć czasem krętą drogą. Jeśli nie pokusimy się na wybór ścieżek na skróty czy ucieczek w „objawy”.\nAlino, w toku naszego życia mogą wystąpić różne komplikacje. Samolot może się rozbić, operacja nie udać, w czasie terapii lekami mogą wystąpić objawy uboczne, to fakt stwierdzony. Trudności emocjonalne pojawią się również podczas terapii zorientowanej na traumę . Co Ty na to? Zrezygnujesz?\nCzy są dowody naukowe na to, że w toku medytacji istnieje możliwość wystąpienia odroczonego PTSD? Ktoś może równie dobrze dostać zawału, udaru. Inny zauważy swoje problemy ze skupieniem uwagi, pamięcią etc.Wszystko może się wydarzyć. Takie jest życie. Kiedyś intensywnie grałam na skrzypcach, co „zaowocowało” nie tyle karierą lecz niewątpliwie-zespołem bólowym barku.:) Czy żałuję? Nigdy nie żałowałam i nie będę:) Alino, Ty nie jesteś tymi „objawami”. Nie identyfikuj się z nimi.\n10 listopada 2016 o 09:14\nDługotrwałe, stopniowe i powolne zaostrzenie objawów PTSD w toku praktyki medytacyjnej może okazać się niebezpieczne ; mózg funkcjonując przez dłuższy okres czasu w stanie uaktywnionej traumy rozregulowywuje się i może pojawić się problem z przywróceniem go do stanu „przyzwoitej używalności”.\nZazwyczaj takie rozregulowanie ustępuje samoistnie , ale może też okazać się uporczywe to właśnie jest kliniczne PTSD czyli ” stan zawieszenia się naturalnych mechanizmów radzenia sobie z traumą”.\n” O ile większość osób powraca do zdrowia w pierwszym roku po urazie, to po upływie około 2 lat od wydarzenia traumatycznego szanse na samoistną poprawę są już bardzo niewielkie. Objawy występujące przez ten rok generują kolejne konsekwencje – coraz trudniej powrócić do aktywności zawodowej i towarzyskiej, a niekorzystne „chwilowe” zachowania i sposoby myślenia i reagowania stają się nawykami, niejako nowymi cechami osobowości.”\nUwzględniając powyższą prawidłowość należałoby zastanowić się, czy kontynuacja praktyki medytacyjnej może być ekwiwalentem terapii.\nPodobno jest to możliwe, jednak przy zachowaniu szeregu warunków.\nWg IPRI http://www.ipri.pl/psychoterapia-krakow/zespol-stresu-pourazowego/ MEDYTACJA ROZWIJAJĄCA UWAŻNOŚĆ ( MINDFULNESS ) może być stosowana JAKO JEDNO Z NARZĘDZI terapii zorientowanej na traumę.\nWygląda to tak: „stosuje się wiele strategii opartych o akceptację, praktykę mindfulness, tolerancję stresu oraz trenowanie interpersonalnych umiejętności. Takie umiejętności jak kontrola emocji i odpowiednia ich ekspresja wzbogacają repertuar podmiotu w radzeniu sobie ze stresującymi emocjami. JAK KLIENT NABIERZE ODWAGI W PENETRACJI OBSZARÓW DOŚWIADCZENIA O WYŻSZYM POZIOMIE PSYCHOLOGICZNEGO DYSTRESU przechodzi się do kolejnego etapu terapii, jaką jest wzmacniania uważnością ekspozycja”.\nPrzede wszystkim, należy pamiętać, że PIERWSZYM KROKIEM W POZBYCIU SIĘ OBJAWÓW JEST WŁAŚCIWA DIAGNOZA.\nWiem na pewno, że przed treningami mindfulness, które są wstępem do właściwej medytacji-dla ludzi z zaburzeniami potrzebna jest diagnoza, żeby przewidzieć, co może się wydarzyć.Jednak ciągłe koncentrowanie się na patologiach, na tym, co jest źle, hamuje jakikolwiek proces zdrowienia odwracając uwagę od naszych wrodzonych zdolności do samoregulacji, powrotu do równowagi, witalności. Metoda mindfulness nie służy stłumieniu emocji. Chodzi, by zauważyć automatyczne , negatywne myśli, zbadać, zaakceptować, zostawić. Ludzie uważni są bardziej wrażliwi na cierpienie innych, ale też bardziej odporni na stres. System limbiczny zauważa, ale bardzo szybko spada reaktywność.\n14 listopada 2016 o 14:18\nHalino, Twoje opisane powyżej doświadczenie dotyczące przejścia przez bardzo poważny kryzys życiowy w oparciu jakąś formą medytacji chrześcijańskiej jest Twoim doświadczeniem i nie sposób go kwestionować.\nNie rozumiem natomiast dlaczego starasz się kwestionować moje doświadczenie?\nTrudno się zgodzić z wnioskowaniem, że jeżeli jakiś sposób postępowania czy modlitwy przyniósł dobre owoce w przypadku wielu osób to stanowi to dowód na to, że jest to metoda niezawodna czy najlepsza czy też dla każdego bezpieczna.\nStwierdzenie, że zdarzyła się osoba dla której taki sposób okazał się niewłaściwy a nawet szkodliwy nie zaprzecza temu, że taka metoda może być wielu osobom pomocna.\nStanowi natomiast poważną przesłankę do zakwestionowania słuszności zalecania jej każdemu jako właściwej i pomocnej.\nOraz do rozważenia, w jaki sposób można uchronić osoby dla których taka metoda może być szkodliwa.\n„Halino, Twoje opisane powyżej doświadczenie dotyczące przejścia przez bardzo poważny kryzys życiowy w oparciu jakąś formą medytacji chrześcijańskiej jest Twoim doświadczeniem i nie sposób go kwestionować.\nNie rozumiem natomiast dlaczego starasz się kwestionować moje doświadczenie?”\nW moim przypadku nie była to świadoma czy ukierunkowana medytacja, to było raczej „całkowite zdanie się na Boga”.\nAlino, ja nie kwestionują Twojego doświadczenia. Skąd taki pomysł? Raczej odnoszę się do informacji, które zamieszczasz na różne tematy o prawdziwości terapii etc, łącznie z analizami psychologicznymi:) które niezupełnie są prawidłowym przekazem.\nCo do „analiz” – trudno mi orzec, co uważasz za niezupełnie prawdziwe.\nJak napiszesz co masz na myśli, to podam Ci źródła.\nKwestia „prawdziwości terapii” jest teoretycznie nie do rozwiązania – każdy nurt czy szkoła terapeutyczna jest oparta na jakimś modelu psychologicznym ( lub ich „mieszance” ) na który się powołuje, a każdy taki model ma założenia, które na ogół nie są naukowo udowodnione.\nW przypadku PTSD szczęśliwie zostały opracowane wytyczne oparte na badaniach dotyczących skuteczności różnych terapii.\nNieprawidłowy przekaz Alino.Zerknij na naszą wymianę zdań, pod wpisem o. Brunona; ” Poznać swoje myśli” Chodzi mi o wnioski jakie wyciągałaś z analiz badaczy. Myślę Alino, że nie odnosisz się do istoty rzeczy. I tak można bez końca.\n„W przypadku PTSD szczęśliwie zostały opracowane wytyczne oparte na badaniach dotyczących skuteczności różnych terapii.”\nCieszę się, że to zauważyłaś:)\n17 listopada 2016 o 11:52\nHalino, myślę, że możemy się zgodzić co do zastrzeżeń metodologicznych dotyczących bardzo wielu, a może nawet większości opublikowanych badań dot. rezultatów medytacji oraz tego, że wykonano dotychczas bardzo niewiele badań dotyczących jej skutków ubocznych.\nOraz co do tego, że popularne przekonanie o jej nieszkodliwości i wszechstronnej dobroczynności nie jest\n( jeszcze?) naukowo uzasadnione, wbrew wrażeniu jakie można odnieść na podstawie lektury prasowych newsów i poradników typu „medytacja uzdrowi Ciebie i Twoje życie ” :).\n2 listopada 2016 o 12:49\nStan uaktywnienia traumy może stać się dla osoby medytującej rodzajem pułapki.\nJeżeli żyjesz z niezdiagnozowanym, łagodnym PTSD od lat to, zdarzające się od czasu do czasu, stany aktywacji traumy stają się zjawiskiem do którego stopniowo się przyzwyczajasz.\n„To” bywa bardzo nieprzyjemne, ale da się przetrzymać.\nPonadto zauważasz, że ” to” stopniowo, z czasem samo mija, co jest uspokajające :).\nJest również tak, że „to” przydarza się zazwyczaj po jakichś obiektywnie trudnych wydarzeniach, lub po dłuższych okresach nasilonego stresu.\nDlatego, z patrząc okiem laika, wydaje się być raczej przeszkadzająco silną reakcją na obiektywne okoliczności niż objawem „choroby psychicznej”.\nJeżeli żyjesz z niezdiagnozowanym, łagodnym PTSD od dłuższego czasu to stopniowo doskonalisz umiejętność skutecznego „odcinania”, wypierania ze świadomości związanych ze stanem uaktywnienia traumy nieprzyjemnych odczuć i emocji.\nNabycie takiej umiejętności umożliwia w miarę sprawne funkcjonowanie.\nJeżeli ją już posiadasz to stan łagodnego uaktywnienia traumy może przez długi czas pozostawać nieuświadomiony.\nDzięki temu mechanizmowi adaptacyjnemu można zauważać aktywację traumy z pewnym opóźnieniem, a nawet czasami w ogóle jej nie zauważać :).\nDostrzegasz ją tylko wtedy, gdy jest już nieźle „nakręcona”.\nUaktywnienie traumy w czasie praktyki medytacyjnej nie musi być wyjątkiem od tej reguły.\nPułapka polega na tym, że nie mając wiedzy teoretycznej o tym zjawisku i nie wiążąc go z medytacją ( w tym z modlitwą medytacyjną ) można, eksponując się na możliwość systematycznej aktywacji traumy w toku praktyki, nakręcić taką aktywację do poziomu, na którym trudno „połapać się z rozumem”.\n3 listopada 2016 o 15:46\nDiagnozy…objawy..czy nie za bardzo wpadłaś w pułapkę własnego myślenia o tym, co nieistotne? Alino, specjalnie dla Ciebie wyszukałam:)\nKiedyś o dzieciach, które nie mogły spokojnie usiedzieć na lekcji-mówiło się urwis, wiercipięta itp. Zaledwie ok. 20 proc. z nich faktycznie ma jakieś zaburzenia, reszta to ofiary dorosłych: rodziców lub niewydolnych pedagogów. Każde odstępstwo od normy budzi strach, bo szkoła ma znikomą ilość możliwości, by poradzić sobie z trudnymi zachowaniami. A dla niektórych rodziców jest to bardzo wygodna” jednostka chorobowa”- często niepotrzebnie leczona kekami o dużych skutkach ubocznych.\n3 listopada 2016 o 15:47\nOczywiście piszę o ADHD.\n4 listopada 2016 o 19:44\nNie jestem lekomanką, ani nie lubuję się w byciu ofiarą, czy szukaniu problemów lub usprawiedliwień , jeżeli coś takiego masz na myśli.\nUdało mi się w życiu jakoś wygrzebać z paru niełatwych sytuacji i nawet coś tam czasami osiągnąć.\nJednak to co mi się porobiło – i co, z dużą przykrością, wiążę z praktyką medytacji chrześcijańskiej, było naprawdę „mocne”.\nSzukałam wyjaśnienia aby móc się pozbierać.\nPonieważ wyjaśnienie wskazuje na to, że problem może dotyczyć całej grupy osób, dla których medytacja jako taka lub medytacja bez wykwalifikowanego nauczyciela może być wręcz niebezpieczna w kategoriach jakości funkcjonowania przez dłuższy okres czasu to uważam, że należy zwrócić na to uwagę.\nA także szukać rozwiązań.\n5 listopada 2016 o 22:25\nAlino, staraj się odnosić do tego o czym piszę , a pisze po to, by naprowadzić Cię na właściwy kierunek myślenia.Szczególnie wywiad z ks. dr. Stanisławem Radoniem miałam nadzieję, że może będzie dla Ciebie pomocny.\noraz informacje z tej strony\nAlino, zajrzyj do czytelni i przeczytaj naszą dyskusję w temacie : Otwórzmy serca i umysły się na Boży powiew.” Za mało wiem Alino, by odpowiedzieć Ci teraz co ja na to. Pisałam Ci już; daj sobie z tym spokój jeśli czujesz, że to nie dla Ciebie. I na czas obecny-odpuść sobie, nie szukaj instruktorów, nauczycieli etc. ponieważ będąc w gorszej formie-możesz wpaść ” z deszczu pod rynnę”\n7 listopada 2016 o 15:06\nDziękuję Ci za życzliwość .\nNa pewno nie potrzebuję nowych doświadczeń medytacyjnych, potrzebuję pracy, która umożliwi mi sfinansowanie terapii zorientowanej na traumę.\nCo do wiedzy; życzliwy psychoterapeuta wyjaśnił mi , dlaczego terapia przedłużonej ekspozycji nie jest dostępna w ramach NFZ ; otóż sesja takiej psychoterapii\ntrwa od 1,5 do 2 h, a sesja psychoterapii\nsfinansowanej przez NFZ trwa maks. 1 h .\n9 listopada 2016 o 00:02\nJeśli już tak bardzo wierzysz, że istnieje tylko jeden skuteczny rodzaj terapii, może poproś wpierw życzliwego lekarza, by skierował Cię do Kliniki Leczenia Nerwic do Warszawy ul. Sobieskiego 8 lub Przychodni Przyszpitalnej- celem postawienia dobrej diagnozy , a później uzyskasz właściwe wsparcie.\n9 listopada 2016 o 14:36\nDziękuję za namiar, skorzystam jak będę miała taką możliwość ( czyli ciągłe i stabilne ubezpieczenie w NFZ.\nPomysł rzeczywiście wydaje się dobry :).\nCo do terapii;nie żywię wiary w „jeden rodzaj skutecznej terapii”, wierzę natomiast informacji , że w przypadku PTSD skuteczne są terapie zorientowane na traumę a nie psychoterapia jako taka.\n10 listopada 2016 o 19:33\n„terapia przedłużonej ekspozycji ” o niej pisałaś.\nPsychoterapia na PTSD\nPsychoterapia obejmuje rozmowę z profesjonalistą od zdrowia psychicznego, w celu leczenia występującego zaburzenia. Może ona odbywać się sam na sam lub w grupie. Psychoterapia stosowana w leczeniu zespołu stresu pourazowego zwykle trwa od 6. do 12. tygodni, chociaż może zająć więcej czasu. Badania pokazują, że wsparcie ze strony rodziny i przyjaciół może być istotną częścią terapii.\n„Wiele rodzajów psychoterapii może pomóc pacjentom z PTSD. Niektóre rodzaje skierowane są bezpośrednio na symptomy tego zaburzenia psychicznego, podczas gdy inne skupiają się na problemach społecznych, rodzinnych lub związanych z pracą. Lekarz lub terapeuta mogą łączyć różne typy terapii, w zależności od potrzeb pacjenta.”\nNurt terapeutyczny, którego prekursorem jest Peter. A Levine , to wręcz misjonarze leczenia traumy. Byli wszędzie tam, gdzie kataklizmy i niewyobrażalne tragedie dotykały całe grupy ludzi. Aby dotknięci traumą ludzie mogli wyjść z tego, porażenia, zamrożenia uczuciowego i bezradności -proponowali proste ćwiczenia na uwolnienie energii, która zablokowała cały organizm. Jak przeczytasz książkę pt. ” Obudźcie tygrysa w sobie” tego autora, to dowiesz się, krok po kroku, jak to z tym tygrysem wewnątrz nas jest I w jak dość prosty sposób można samemu bezpiecznie popracować.Tygrys-jest zwierzęciem odpornym na stres to zwierze nie ulega nigdy stresowi ,inne, które ciągle żyją w stresie stosunkowo szybko potrafią z rzucić go z siebie-Widać od razu, że wrogiem człowieka potrafi być jego własne myślenie o danej sytuacji, często w sposób wyolbrzymiony, negatywny, katastroficzny.Zamartwiamy się objawami i tym samym zamykamy się w błędnym kole zaburzenia, które nie powinno nami władać. Trauma nie tyle tkwi w wydarzeniach, ponieważ należy do życia, ale często w naszym niewłaściwym myśleniu. I nie jest potrzebą odgrzebywanie wspomnień, ważne, by człowiek uruchomił w sobie bardziej pro-sensowny i pro aktywny sposób reagowania na obecne sytuacje.\n9 listopada 2016 o 14:59\nPoza tym diagnozę już mam – z maja b.r. i nie wyglada mi na to, żeby wiele się zmieniło.\nSą okresy poprawy, akurat jestem w dołku, wybacz zatem pewną cierpkość.\n9 listopada 2016 o 10:49\n„Wspomnienia” zdarzeń traumatyzujących mają szereg ciekawych właściwości, odróżniających je od typowych wspomnień.\n1. są „nieuporządkowane” i niejasne, najczęściej niekompletne, mogą składać się wyłącznie z emocji i jakichś doznań zmysłowych, niekoniecznie „obrazów”, czy odczuć fizycznych.\nZdarzeniom traumatyzującym zazwyczaj towarzyszy częściowa „niepamięć” dotycząca faktów – dotyczy to zwłaszcza traumy rozwojowej, która powstała w wieku 0-5 lat.\n2. Wszystko to co zostało zarejestrowane jako towarzyszące zdarzeniu traumatyzującemu zostało\nskojarzone z sytuacją uznaną za poważnie/skrajnie zagrażającą. Dlatego pojawienie się jakichś „obrazów” czy „wspomnień” dotyczących takiej sytuacji powoduje automatyczne i niekontrolowane przez świadomość\nwłączenie „stanu alarmowego” na poziomie fizjologicznym.\nTa pierwsza właściwość oraz umiejętność „odcinania” nieprzyjemnych odczuć związanych z uaktywnieniem traumy , sprawiają, że osobie nieświadomej trudno, również na drodze refleksji, połączyć „coś”, co się pojawiło w czasie medytacji z nieco gorszym samopoczuciem pomiędzy sesjami.\n10 listopada 2016 o 20:22\nObrazy czyli tzw. traumatyczne wspomnienia, obojętnie w jakiej formie się pojawiają, nie są koniecznie prawdziwą , tego co się wydarzyło. Odpowiadają one jednak intensywności przeżywania doświadczenia. Terapia ma na celu dokładnego ustalenie jakimi naprawdę były te doświadczenia , a nie jak były odczuwane. Człowiek naprawdę okazuje się, że często reaguje w sposób nieadekwatny do bodźca. Sztuką jest, by poprzez metodę wyciszenia emocji spróbować wejść jeszcze raz w doświadczenie, odbierając je i przeżywając w sposób „zdrowy’ Często okazuje się, że taka trauma dla wielu było wycięcie migdałów i tym podobne sytuacje.\n10 listopada 2016 o 20:24\nmiało być-„..nie są prawdziwą historią „\nStan uaktywnienia traumy może stać się dla osoby medytującej pułapką.\nJeżeli żyjesz z niezdiagnozowanym, łagodnym PTSD od lat to, zdarzające się od czasu do czasu,\nstany aktywacji traumy stają się rodzajem normy, do której przywykasz i jakoś adaptujesz.\nTo bywa bardzo nieprzyjemne a nawet może być chwilami przerażające, ale da się przetrzymać i , co uspokajające, stopniowo, z czasem mija.\nZapewne masz już wypracowane własne, „domowe” metody łagodzenia takich stanów.\nByć może nawet masz za sobą psychoterapię, która nawet była trochę pomocna, ale na „to” akurat nie pomogła.\nZatem – miewasz tak, taka już twoja uroda, albo może wszyscy tak miewają?\nJeżeli w miarę dobrze funkcjonujesz w społeczeństwie i pod względem zawodowym, to raczej nie widzisz powodu zgłaszania się z\n” tym ” do psychiatry. ( Uwzględniając obecny stan faktyczny wiedzy o PTSD w Polsce nie masz zresztą dużej szansy na prawidłową diagnozę )\nTwoim podstawowym mechanizmem adaptacyjnym jest najprawdopodobniej umiejętność odcinania nieprzyjemnych stanów emocjonalnych.\nJest też bardzo prawdopodobne, że „wspomagasz się” też czymś co może uzależniać, lub uzależnisz się od któregoś ze „wspomagaczy” ; jeżeli masz szczęście lub świadomośc, że masz skłonność do uzależnień to może to być np.pracoholizm a nie uzależnienie od leków czy alkoholu.\ntu przez nieuwagę wkleiłam cały, przydługi „brudnopis”,\nwersja skrócona jest powyżej\n30 października 2016 o 23:33\n„Praktyka modlitwy Jezusowej w sposób bezwzględny ukaże nam uczucia, które są blokowane, one wcześniej czy później wypłyną na powierzchnię.”\nWg o. Jana Berezy „medytacja jest wykorzystywana w procesach psychoterapeutycznych dla obudzenia naszego wnętrza, czy odkrycia tego wszystkiego, co w nas trudne i bolesne a zostało zmagazynowane gdzieś w podświadomości”.\nRównież Ewagriusz z Pontu twierdził, że : „kiedy się modlisz\n( mowa tu o modlitwie medytacyjnej ) pamięć podsuwa ci obrazy rzeczy minionych ….albo też postać tego kto cię skrzywdził”\nTo może być wspaniała droga „poznania stanu swojej duszy”.\nJednak najprawdopodobniej to właśnie ta właściwość medytacji sprawia, że medytacja, również praktykowana jako modlitwa, może przyczynić się do pojawienia się/nasilenia objawów PTSD – na drodze uaktywniania traumy.\nNa czym polega uaktywnienie traumy ?\nOtóż w wyniku pojawienia się bodźca sklasyfikowanego przez ciało migdałowate jako przypominający zdarzenie traumatyzujące mózg a w ślad za nim układ neurohormonalny i ciało przechodzą w stan silnego pobudzenia. Odbywa się to bardzo szybko i bez bez udziału kory mózgowej – naszego narzędzia świadomej refleksji.\nLudzki mózg reaguje nie tylko na bodźce zewnętrzne,\nale również na wyobrażenia, wspomnienia, emocje czy odczucia.\nDlatego uaktywnienie ciała migdałowatego przez „ukazanie uczuć” czy „pokazanie obrazów dawnych zdarzeń” związanych ze zdarzeniami traumatyzującymi może być powodem uaktywnienia traumy.\nStany uaktywnienia traumy mają skłonność do trwałości. Sprzyja temu, między innymi, następujący mechanizm „samonakręcania się” tego zjawiska:\n„Sama świadomość silnego pobudzenia emocjonalnego wynikającego z uczynnienia przez ciało migdałowate reakcji lękowych wywołuje świadomy lęk i niepokój. Te świadome myśli o pobudzeniu emocjonalnym pobudzają jeszcze bardziej ciało migdałowate. A fizjologiczne objawy pobudzenia ciała migdałowatego uświadamiają korze, że pobudzenie emocjonalne utrzymuje się, co jeszcze bardziej nasila się pojawianie się myśli pełnych lęku i niepokoju.Mózg wkracza w błędne koło pobudzenia emocjonalnego i kognitywnego i niczym rozpędzający się pociąg nabiera coraz większej szybkości.”\nZwłaszcza, jeżeli nieświadomie zapewniasz sobie możliwość regularnej aktywacji zachowując dyscyplinę i medytując dwa razy dziennie : (.\n31 października 2016 o 15:30\nDroga Alino, drogi Brunonie,\nMiałem pisać tylko odpowiedź na art Brunona, ale twójego wpisu nie da się pozostawić bez odpowiedzi. Generalnie, Alino nie mylisz się. Medytacja nie jest dla ludzi, których pomieszany stan umysłu wynika z choroby psychicznej. To fakt. W takich przypadkach bywa dość często iż chorobia pogłębia się. Nie wnikając w anatonię mózgu i w dzisiejszą o nim, nadal skromną wiedzę, możemy powiedzieć z dużą pewnością iż z naukowego punktu widzenia, bardzo o stanie madytacyjnym powiedzieć możemy niewiele. Modlitwa medytacyjna jeśli łaska boska, lub kto co uważa, na nią pozwoli, ma zbadany poprzez EEG rytm fal mózgowych, taki jak w głębokim śnie bez marzeń sennych. Nie wiemy o nim wiele więcej, choć i to samo jest niesamowite. Nie da się więc powiedzieć dlaczego ludzie psychicznie chorzy powinni stronić od medytacji. Grunt, że powinni. Nie jest jednak tak jak piszesz, że medytacja, to bez myśli, przywołuje w trakcie swojego trwania jak podobno, Ewagriusz z Pontu twierdził, że : „kiedy się modlisz\n( mowa tu o modlitwie medytacyjnej ) pamięć podsuwa ci obrazy rzeczy minionych ….albo też postać tego kto cię skrzywdził.\nO medytacji bez formy, funkcjonuje niezwykle dużo przekłamanych sądów. Piszą o niej najczęściej ci co jej nie zaznali. A ponieważ to stan, który funkcjonuje w sferze w której nasz myślący rozum, się nie porusza to słowa medytującego, na określenie tego stanu podkładają pod własne ich zwykłe rozumienie. I to ma fatalne skutki. Nie wiem czy Ewargiusz z Pontu wiedział co pisze. Jeszcze mniej wiem, co wiedzieli o tym co pisze E z P jego tłumacze, którzy z całą pewnością nie mieli pojęcia o medytacji. Ty możesz wierzyć EzP bo jest tym kim jest. Jednak gdybyś uwierzyła mnie, to miała byś choć takie zapewnienie, że ja wiem co mówie.\nW fazie modlitwy medytacyjnej bez myśli, pisząc po chrześcijańsku tylko spoczywasz w Bogu. Co na język bardziej zrozumiały i uproszczony, przełożyć można tak. W stanie M medyt bez myśli, nie ma myśli. Kto tego nie doświadczył, nie zdziwi mnie jak nie uwierzy. Przecież my myślimy bez przerwy. Mało z tego myślimy że jesteśmy własnymi myślami. Jednak tak nie jest. Kiedy poprzez nasze uwarunkowania( które da się nazwać łaską boską) i poprzez zastosowanie metod i trening przy zastosowaniu tych metod dojdziemy do fazy bez myśli, to dalej czujemy, o tym nie myśląc że jesteśmy w pełni świadomi. I na dodatek, że to świadomość w pełni szczęśliwa. Szczęśliwa maksymalnie i co najdziwniejsze, bez jakiejkolwiek przyczyny. Nie można znaleźć zadnego ziemskiego warunku który by to spowodował. Te zadziwienia następuje, kiedy powraciłeś z tego stanu i o nim myślisz. Bo w trakcie nie ma ani myśli ani zdziwienia.\nJadnak ci co medytacji wiedzą dużo wiedzą że na drodze do stanu bez formy czyhają, różne niebezpieczeństwa. I o nich to a nie o stanie finalnym mógł pisać jak się domyślam EzP. Nasz myślący umysł przyzwyczajony do wypełnienia myślami, zachowuje się następująco, kiedy pozbawiamy go myśli, obrazów jak, o nich pisał Jan Kasjan. W tej fazie umysł ma ochotę napełnić się czymkolwiek, a ma na podorędziu, wasze nastawienia utrzymywane w podświadomości. To faza tak zwanych fałszywych objawień. Zazwyczaj to są objawienia religijne. Przecież myśleliśmy we wcześniejszych modlitwach intensywnia o Bogu. A teraz oczyszczony z obrazów umysł, kupuje nasze wizje i wyświetla nam je jak rzeczywiste. Trzeba brac pod uwagę iż nasz umysł będąc w tym miejscu, jest w fazie bliskiej fazy snu. Każdemu z nas znane są dziwne wizje wyświetlające się tuż przed zaśnięciem. Sen i nie sen. Nauka mówi na nie hipnagogi. Tak więc jeśli w medytacji ukazał nam sie Jezus jak żywy, to nie oznacza, że zostaniemy świętymi. To jest projekcja wzmocniona naszych nastawień. Na tą fazę medytacji buddyści mówią – jeśli spotkasz tam Buddę, to go zabij. Ja nie doradzam, aż takich zabiegów, ale odradzam entuzjazm, który uniemożliwi wejście w jeszcze głębszą warstwę, gdzie naprawdę Boga nie definiowalnego można spotkać. Ta faza fałszywych objawień może też wyciągać z naszych umysłów wszelkie zgromadzone tam upiorności. Wyciągać je i wyświetlać je bardziej niż żywe. To fazę należy umieć obejść. Ona może okazać się niunikniona i należy ją przeżyć jak w kinie. Bez zbytniego entuzjazmu i zaangażowania. Inaczej pozostaniemy bez sęsu zachwyceni, lub co gorsza przerażeni. Może też się zdarzyć iż pogłębi to komuś obłęd. Tyle dla Aliny. A traz do Brunona. Jesteś młodym człowiekiem i z pewnością w twoje doświadczenia mistyczne pogłębią się jeszcze. Zapewniam się, że można żyć bez grzechu. To nie łatwa sprawa i nie da się tego osiągnąć na drodze woli. Wszelkie nauki, które odbierasz intelektualnie i przekładasz na etykę stroniącą od grzechu, służą do tego by do modlitwy medytacyjnej dało się podejś. Człowiek zeświniony grzechem aktualnym, nie dojdzie do medytacyjnych szczytów. Nie będzie wiedział dlaczego. Będzie stosował się do metod. I nici z tego. Do modlitwy bez formy, można podejść tylko z czystym kontem. I sama spowiedź bez autentycznej woli poprawy nic tu nie da.\nLecz kiedy łaska i metody, doprowadzą do autentycznego bycia w Bogu, to wracasz z tamtąd odmieniony. Wtedy nie powstrzymujesz się od grzechu. Wtedy grzech nie jest twoim sposobem bycia. Pewno, że to nie nadchodzi natychmiast, choć podobno i tak się zdarza. To proces, droga. To dlatego koło siebie nie widzimy aż tak dużo świętych ludzi. Ale jak są, to nie muszą o tym mówić. Widzimy to matychmiast. Po owocach ich poznacie.\nDrogi Piotrze, dziękuję za Twoją wielowątkową i bardzo interesującą odpowiedź :).\nNa początku chciałabym się skupić na pierwszym z poruszonych przez Ciebie wątków:\n„Medytacja nie jest dla ludzi, których pomieszany stan umysłu wynika z choroby psychicznej”\nZe względu na jego wagę uważam, że warto doprecyzować jak rozumiesz termin termin „choroba psychiczna” i rozważyć, czy nie należałoby , ze względów porządkowych zastąpić go pojęciem „zaburzenia psychicznego”:\n„termin diagnostyczny „choroba psychiczna”,\nchociaż odegrał pozytywną rolę w rozwoju wiedzy o zaburzeniach psychicznych i pozycji psychiatrii jako działu medycyny klinicznej – w miarę upływu czasu stał się\npojęciem anachronicznym. Ponieważ jego treść ani granice nigdy nie były w sposób poprawny określone, zaczął służyć do maskowania niewiedzy o przyczynach zaburzeń\npsychicznych. Bywał nadużywany do celów niezgodnych z jego pierwotnym przeznaczeniem, wykorzystywany do „etykietowania” osób, których zachowanie nie mieściło\nsię w akceptowanych dla danej społeczności konwencjach, niekiedy przyczyniał się do społecznego wykluczania tych osób. Okoliczności te stały się przyczyną zrezygnowania z terminu „choroba psychiczna” we współczesnych systemach diagnostyczno-klasyfikacyjnych\nW Leksykonie psychiatrii  termin: „zaburzenia psychiczne” (mental disorders) oznacza „ogół zaburzeń czynności psychicznych i zachowania, które są przedmiotem zainteresowania (diagnostyka, leczenie, profilaktyka, badania etiologii i patogenezy)\nZaburzenia psychiczne można podzielić tradycyjnie na zaburzenia psychotyczne, czyli psychozy (psychoses), tzn. stany chorobowe, w których występują urojenia, omamy, zaburzenia świadomości, duże zaburzenia emocji i nastroju łączące się z zaburzeniami myślenia i aktywności złożonej, oraz zaburzenia niepsychotyczne obejmujące: nerwice i in. zaburzenia typu nerwicowego (np. reakcje adaptacyjne), część zaburzeń psychosomatycznych, upośledzenie umysłowe, większość zespołów organicznych, zaburzenia osobowości, uzależnienia od alkoholu i in. substancji, niektóre dewiacje seksualne.\nPodział ten nie jest ścisły, w przebiegu bowiem niektórych zaburzeń niepsychotycznych, np. zespołów organicznych lub uzależnień, mogą pojawić się objawy psychotyczne (np. zaburzenia świadomości).\n1 listopada 2016 o 11:01\nWg pierwszego przeprowadzonego w Polsce w latach 2010/2011 badania epidemiologicznego zaburzeń psychicznych przeprowadzonego zgodnie z metodologią WHO poziom występowania zdefiniowanych zaburzeń psychicznych w populacji w wieku 18–64 lata w Polsce wynosi ok.23%.\n1 listopada 2016 o 22:21\nTrochę spodziewałem się treści, twojego pytania. Wiem że popularnie nazwana, choroba psychiczna, to wielość stanów i przyczyn. Ale ja mając sam dużą wiedzę o medytacji i własne doświadczenie w niej, mogę tylko się domyślać co może być przyczyną pogłębienia, obłędów, a nawet być może nawet natręctw. Pisze te medyczne terminy, nie do końca wiedząc co one w języku medycznym znaczą. Nie mam wiedzy o psychiatrii większej od przeciętnego człowieka. Sam siebie też w tym temacie, nie jestem w stanie oglądać, bo zawsze zdaje mi się nie miałem ze sobą i światem, problemów. A odkąd modlę się medytacyjnie, to jeszcze mi się wszystko w głowie poprostowało. Jestem więc zwyczajny, bez problemów i szczęśliwy bez specjalnych powodów. Przechodziłem wszystkie fazy medytacji opisane w poprzednim poście, lecz faza fałszywych objawień u mie przebiegła dość mdło. Tzn wizje były dość realistyczne, ale nie dotyczyły niczego specjalnego. Wizje nawet te obojętne, mogą stać na przeszkodzie, dla osiągnięcia fazy modlitwy naj istotniejszej. Ludzie na tą fazę nie przygotowani, zamiast się wyciszyć, uruchamiają myślenie, by zrozumieć to co im się objawia. I nawet w obojętnych wizjach szukają jakiegoś symbolu, lub proroctwa. Ja miałem dobrych nauczycieli i wiedziałem, że czego bym nie zobaczył to tylko zwizłalizowane, bardzo wiernie jakiś echa z mojej podświadomości. Więc przyjąłem je jak widz w pełni obojętny. Bez analizy i ciągu na ich temat myśli. Ja widać nie miałem w głowie niczego naskładane, ale ktoś kto ma obsesje lub natrętstwo, to myślę, że może ono zwielokrotnić się i urealnić w wizji.\nNie wiem czy są jakieś inne dodatkowe mechanizmy na poziomie, elektrycznym, czy chormonalnym. Nie wiem nawet czy to moje ostatnie zdanie ma jakiś sens. Modlitwa medytacyjna z pewnością nie jest w dużym zainteresowaniu nauki. A szkoda. Nieco lepiej, choć też marginalnie jest przebadana medytacja buddyjska. Myśle że kontakt medującego z grupą naukowców w tym psychiatrów, mógł by być bardzo ciekawy. Reasumując. Nie dojdziemy tu do niczego konkretnego. Ogólne wytyczne na dziś można dać takie, że jak ktoś ma poważne ze sobą problemy zdiagnozowane, to nie powinien się za modlitwe medytacyjną brać. Znerwicowani jednak, a tych dziś krocie, powinni się obserwować. Może wystarczy im, wizualizacja, np Jezusa, lub innej świętej osoby. Wizualizacja, czyli zawieszenie w umyśle jej obrazu, bez jego oceny, rozmyślań i dywagacji. A kiedy ta postać będzie uciekać, co pewne. Umysł nie przyzwyczajony, będzie próbował wracać do tybu codziennego opracowywania wszystkiego myślami, to wtedy, modlitwa krótka powtarzana w rytm oddechu powinna likwidować rozproszenie. Ta forma modlitwy moim lajka medycznego zdaniem powinna być dla mocno nerwowych bezpieczniejsza. To faza w której nie następują jeszcze fałszywe objawienia, a która powinna dawać wielkie wyciszenie.\nosoby z „poważną” diagnozą psychiatryczną powinny z modlitwy medytacyjnej zrezygnować,\na osoby jeszcze niezdiagnozowane powinny się obserwować, zwłaszcza, jeżeli są znerwicowane.\nCoś mi się wydaje że tak w ogóle to bezpieczniej zaczynać modlitwę medytacyjną pod okiem doświadczonego nauczyciela, a nie w ramach akcji prowadzonych pod hasłem „medytować każdy może i każdemu to pomoże” ( lub coś w tym rodzaju ).\nTylko jak takiego ( wystarczająco ) doświadczonego nauczyciela rozpoznać?\nZapytać o staż medytacyjny, czy o doświadczenie w nauczaniu medytacji ??\nPomimo że ich niewielu, rozpoznasz ich dość łatwo. Musisz mieć okazję takiej osobie się przyjrzeć. Najlepie j w jakimś dłuższym przedziale czasu. Ci co „skutecznie” medytują są inni, niż cała reszta. Pogodni bez powodu. Pełni rubasznego humoru. Często z siebie. Wyśmiewają swoje prawdziwe przywary, bo tak naprawdę nic nie jest w stanie ich dotknąć. Mają rozpuszczone ego. Z przyzwalającym dystansem do wszystkiego. Takim na zasadzie, doradzam tak a tak, a ty rób jak uważasz. Skuteczni w działaniu, ale sprawiający wrażenie, że nic specjalnie nie jest istotne. I co najważniejszy w taki oczywisty sposób otwarci i pomocni dla innych. Nie pomocni w męczeńskim stylu, typu odejmę sobie od ust, zeschne na wiór, ale oddam ci ostatni kęs. To jest poza. Stosowana zazwyczaj w kompletnie nie adekwatnych sytuacjach. Ten którego szukasz pomaga ludzim, jak wszystcy bez wyjątku byli by członkami jego kochanej rodziny. Normalnie, z rozsądkiem. Jeśli jednak widzisz że to poza i „nauczycielowi” zależy by był dobrze widziany, na ocenie innych, to nie ten człowiek.\nTak to prawda nauczyciel zawsze się przydaje, ale to nie konieczność. Pozatym żaden nauczyciel nie zrobi tego za ciebie. On najwyżej skomentuje twoje doznania, jak potrafisz o nich powiedzieć. Bez zmyślania i egzaltacji. To nie lekcja baletu, by widział wszystko jak na dłoni. Warto zacząć samemu. W medytacji nie ma nic spektakularnego, w codziennym znaczeniu, jak większość sądzi. Ale właśnie oto chodzi.\nDo fazy fałszywych objawień to jeszcze kawał drogi, jeśli w ogóle. A po tym, przecież nie boisz chodzić sie do kina, bo wiesz że to kino. Wyobraź sobie jednak siebie, jako osobę z XVIII w którą nagle jakimś cudem wprowadzono na seans ” Powrotu Drakuli 3D”. To byłby strach. No ale ty jesteś z XXI w. Jak wiesz o co chodzi to faza f.objawień to takie 3D. A poza tym pewno u ciebie będą grali” Piotrusia Pana”\n5 listopada 2016 o 01:13\nAlino medytacja, to nieauto hipnoza. To stan który zawsze kontrolujesz, w tym sensie, że na każdym etapie i w każdej chwili możesz go przerwać. Jeśli chcesz coś zapytać poza forum, to\nMam też takie pytanie – wynikające z zasłyszanej kiedyś przeze mnie informacji,\nże sam proces wizualizacji czyli wyobrażania sobie jakiegoś obrazu może zagrażać równowadze psychicznej osoby ze skłonnością do zaburzeń psychotycznych czy urojeniowych.\nCzy takiej osobie może zaszkodzić również wspomniana przez Ciebie wersja medytacji „dla bardzo nerwowych”?\n5 listopada 2016 o 23:19\nDroga Alino. Nie sądzę by na twoje pytanie potrafił odpowiedzieć, uczciwie ktokolwiek. Jest nas na ziemi ponad siedem miliardów i każdy ma trochę inaczej w głowie. Podejmujących medytacje nie wiem ile jest, ale pewno kilkadziesiąt milionów. Pomimo to nie słyszałem o profesjinalnie prowadzonych badaniach medytujących z problemami nerwowymi, na poziomie klinicznym. Ja mam sześćdziesiąt jeden lat , a medytuje od ponad dwudziestu. Spotykałem się z naprawdę dużymi grupami medytujących. Żyłem kilka lat w Tajlandii w klasztorze byddyjskim. Byłem sześć razy w Chinach przez dość długie okresy czasu. Jakiś czas temu w Polsce dowiedziałem się o medytujących chrześcijanach, co przyprawiło mnie o prawdziwy zachwyt i natchnęło wielką nadzieją. Z grupą niewielką tychże mam stały kontakt. Tutaj też znam medytujących buddystów. Czyli można powiedzieć ze jakieś doświadczenie zebrałem. Nie mniej jak pisałem jest nas siedem miliardów i każdy jest inny. Ja osobiście nigdy nie spotkałem się z nikim kto twierdził by, że faza wizualizacji dokonać może jakieś spustoszenia w umyśle, ale sądze, że moje doświadczenie to za mało. Tobie puki co odradzałbym robić czegokolwiek czego się obawiasz. Czyli teraz już zaczynać od wizualizacji. Medytacja ma kilka faz. Są fazy uspokojenia umysłu i na to są różne metody, poprzedzajace fazę rozpuszczenia. Jednak same tylko metody uspokojenia umysłu, potrafią być w pełni samodzielną i ostateczną metodą, prowadzącą do wglądu. Zmiany postrzegania świata. Do Boga. To co ci zaproponuje, nie będzie stricto medytacją chrześcijańska, ale też nie będzie się wiązało z ściśle z żadną inną religią. A zresztą Bóg jest we wszystkim, a nasi tu Ojcowie, wiedzą doskonale, że chwalenie i proszenie Boga, to nie najważniejsze. Mądry człowiek tego nie potrzebuje, by z własnej woli czynić dobro, to co dopiero Bóg. Więc doradzam ci\n1. Medytacje uwagi\n2. Medytacje oddechu\n3. Medytacje rozdawanie miłości i dobrych życzeń\nW żadnych z nich nie występuje wizualizacja. Żadna z nich nie pozbywa się myśli, jak medytacje rozpuszczenia. Wszystkie w tych medytacji robiłem i robie. Wszystkie dają uspokojenie i moim zdaniem są dla każdego bezpieczne. Można je robić w ciągu w dowolnej kolejności. Można robić osobno.\n1. Medytacja uwagi\nIdź na spacer w piękne słoneczne miejsce, które lubisz i świetnie znasz. Wybierz takie by nie było w nim za dużo różnorodności, które mogą cię rozproszyc. Ludzi, nowości, wielkiej zmienności, przyciagającej uwagi. Niech to będzie piękne miejsce ale monotonne. Park, las, łąki. Postaraj się przez najpierw 5 minut, spacerować, nie będąc nigdzie indziej. Patrz i nie rozmyślaj o tym co widzisz. Nie rozmyślaj o niczym. Przełącz głowe z myśle na czuje. Patrz. Czuj zapach. Dotyk powietrza. Czuj jak stąpają nogi. Poczuj swoje ciało. Poczuj całe otoczenie, w kontakcie z twoim ciałem. Kiedy się rozproszysz i zaczniesz myśleć, to nic złego. Sam fakt że się na tym złapałaś to sukces. Wróć do medytacji.\nTe same zasady, przy myciu naczyń, przy braniu prysznica itp.\nW miare nabierania wprawy, zwiększaj czas, wymyślaj inne czynności.\nKiedy kładziesz się na spoczynek, rozuźnij się, ułuż wygodnie i poczuj z osobna każdą część ciała. Po kolei. Wszystkie palce u prawej nogi. Mały i po kolei cztery następne. Potem kostkę. Łydkę i kolano. I tak do czubka głowy.\n2. Medytacja oddechu. Siądź wygodnie na krześle. Plecy proste. Klatka swobodna, lecz nie zapadnięta. Oczy zamknię te lub nie. Sledź własny oddech przez nos. Powierze wpływa i wypływa. Wpływa i wypływa. Wpływa i wypływa. Wpływa i wypływa. Nic więcej. Oddychaj normalnie. Nie szybciej nie wolniej. Normalnie. Jak ci potrzeba. Śledź myślą tylko oddech. Wdycham. Wydycham. Jak się rozproszysz uwagi jak w poprzednim. Pozycja zgarbiona, lub leżąca, może spowodować, że zaśniesz.\n3. Medytacja rozdawania miłości.\nNajlepiej po przebudzeniu, choć można i kiedy indziej.\nZamknij oczy i w głowie ustaw sobie w szeregu przed sobą szerag ludzi. Nie musisz ich wizalizować. Po prostu uświadom sobie ich obecność. Poczuj ich. Stoją w rzędzie przed tobą. Od lewej, poprzez środek, do prawej. Z jednej strony postaw osoby, które naprawdę kochasz. Pierwszą, tą najbardziej kochaną. Dziecko, lub rodzica, albo jak tam kto ma. Dalej te osoby które lubisz. Bardzo i coraz mniej. W środku osoby obojętne. Ot sąsiad z bloku obok. Mówisz mu dzieńdobry jak się spotykacie. Potem osoby ci nie sympatyczne. Dalej nie lubiane. Aż do wrogów i tych którzy zrobili ci coś złego. Zacznij od kochanej osoby. Poczuj jak ją kochasz i jak jej dobrze życzysz. Poczuj dokładnie tą energię miłości. Uświadom ją sobie. Poczuj jak smakuje. Kochanej dać tą energię to łatwe, naturalne. Nie odpuszczaj poczucia tej energii, tylko tąk samo intensywną daj osobie lubianej. Potem obojętnej. Spróbuj na końcu dać ją wrogom. To nie takie łatwe, ale po którymś razie się uda. Wrócisz do zwykłego życia i zobaczysz, że zaczynasz lubieć wszystkich. A wrogów przestałaś nienawidzieć.\nNa koniec tej medytacji roześlij tą cudowną energię miłości całemu światu. Mnie też, bo ja też ci ją przesyłam.\n” ćwiczenia”, które opisałeś wyglądają na bezpieczne i bardzo pożytecznie działające .\nTo dobrze, że wśród medytujących chrześcijan są osoby mające takie „zasoby i właściwości”\nInformuj mnie o odpowiedziach poprzez e-mail. Możesz również <a href='http://ps-po.pl/comment-subscriptions/?srp=28783&srk=&sra=s'>subskrybować</a> wpis bez zostawiania komentarza.