DOM Z PAPIERU: 2015\nHAJDA NA „TRYLOGIĘ”!\nW wigilię Roku Sienkiewicza skusiłam się na obejrzenie dramatu historycznego „Taras Bulba” w reżyserii W.Bortki. Spodziewałam się, że to będzie anty-„Ogniem i mieczem”, ale nie przypuszczałam nawet, że produkcja będzie tak polakożercza. Winić Bortkę czy Gogola, który stworzył powieściowy pierwowzór? Może najpierw reżyser – członek Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej znany jako zwolennik tezy, że Rosjanie i Ukraińcy to ten sam naród, a Ukraina jest częścią Rosji, co pokazał dobitnie w swoim filmowym dziele. Dopuścił się też wielu przekłamań wobec literackiej wersji, np. wprowadził motyw zemsty kozackiej po śmierci żony Bulby, dla celów komercyjnych wyróżnił wątek erotyczny (nieprawdopodobne, by polska wojewodzianka uległa za przyzwoleniem ojca zwykłemu Kozakowi), a w myśl politpoprawności usunął wątki antysemickie (chociażby brak sceny topienia Żydów w Dnieprze). A kim był Gogol? Tak myśląc po polsku, to targowiczaninem, bo urodzony na Ukrainie, służył wiernie Moskwie, co czuje się podczas lektury i projekcji. Mają do niego o to żal dzisiejsi młodzi Ukraińcy, ale zostawiam im dywagacje, a zajmę się obrazem Polaków w filmie.\n- „Idziemy na Rzeczpospolitą! Odpłacimy im za wszystkie krzywdy! Za śmierć i łzy! Za szarganie naszej wiary!”; „Hołota! Bydło! Zbuntowani chłopi!”; „Tacy to źli ludzie, tylko na nich napluć!”; „Niech ich piekło pochłonie!” – słychać wciąż. Polacy to wcielenie zła w czystej postaci. Na tle bohaterskich i religijnych Kozaków wypadają niczym dzicz. Gdy Kozacy tną husarzy jak trawę, nasi walczą nieporadnie. Pancerze dają się przebijać niczym swetry z krótkiej broni, a krew leje się niczym wino z bukłaków. Używają kwiecistego języka. Nie wiem jak poradzili sobie tłumacze ze słowami: pier..... go w ryja czy mamy skur...... . Ktoś powie, że wojna... Tak, tylko Kozacy w tym samym czasie wciąż się modlą! Nawet na placu boju przed śmiercią każdy dziękuje towarzyszom walki, że taka zaszczytna śmierć go spotkała i kończy żywot słowami: „Niechaj na wieki trwa prawosławna ziemia ruska!”.\nJednak najgorsze są sceny okrucieństwa. Tylko bestie potrafią dokonywać takich kaźni na jeńcach! Łamanie kołem, palenie żywcem, wieszanie na haku, a to wszystko na oczach żądnej krwi gawiedzi. Jedno jest pewne – Ukraińcy po wyjściu z kina będą dyszeć nienawiścią do Lachów!\nZ żalem dodaję, że w tej antypolskiej produkcji wzięli także udział polscy aktorzy. To piękna – znana z roli Ligii – Magdalena Mielcarz i Daniel Olbrychski, którego przedstawiać nie muszę. Nie znali scenariusza? Serce boli, że ulegli rosyjskiej propagandzie...\nDziś FB to już nie jest czas czytania, a pora filmów. Jeśli tak, to dla przeciwwagi po obejrzeniu omawianej produkcji proputinowskiej, obejrzyjmy nasze ekranizacje „Ogniem i mieczem” czy „Pana Wołodyjowskiego” (chociaż też można reżyserowi stawiać zarzuty). A jeszcze lepiej, jeśli uzbrojeni w Sienkiewiczową „Trylogię” damy odpór tym rosyjsko-ukraińskim kłamstwom!\nAutor: ksiazkowiec o 21:29 12 komentarzy:\nEtykiety: Film, Historia, N.Gogol\nCHCEMY ODPOWIEDZI - PO CO MY UMARLI?\nMoja wina... Popełniłam grzech zaniechania... Widziałam linki zachęcające do obejrzenia „Zmartwychwstania” Lusi Ogińskiej, ale po kliknięciu okazywało się, że to niemal trzy godziny oglądania! Jeszcze wtedy nie przypuszczałam, że to czas obcowania z ARCYDZIEŁEM... Moja wina... Zatem biegnę z zadośćuczynieniem...\nZamysł artystyczny przedni. W bronowickiej chacie po stu latach odbywa się kolejne wesele. Taki kaprys miał pan młody – polonista, a że z nauczycielskiej pensyjki nie podołałby, pomaga bogaty teść. Wśród gości rasowy polityk, zaraz potem bankier, jest i modelka, reżyser, poetka, ksiądz, jak również wynajęty na tę okazję prosty chłop. Bawią się znakomicie, a żywe dialogi oddają kondycję obecnych elit. Padają słowa dotyczące wyznawanych wartości, życia politycznego, ale i rodzinnego. Bo już w trakcie wesela tajemnicą poliszynela staje się zdrada, jakiej dopuściła się panna młoda, a dopiero co poślubiony Jasiek rozpacza, że chciał budować dom na zgniłym fundamencie. Jeśli taka rodzina, to jaka ma być Polska? „Kłamstwo, fałsz, nepotyzm – to wasz polski patriotyzm!” – wykrzykuje. Zdrada domu i zdrada ojczyzny to ta sama zdrada!\nSłowom tym zdają się wtórować goście „z tamtych stron – gdzie się czas w wieczności topi”. Po północy do weselnej izby pukają echa historii i snują się zmory, widziadła, zjawy...\nQuo vadis, homine? – pytają... Przyszłość płacze krwawymi łzami, jest pusta i gniewna. Wieszczy, że nie będzie ludzi, jeno uczłowieczone zwierzęta. Na dźwięk trąbki ożywa też przeszłość. Budzą się z letargu bestialsko pomordowani, zgładzeni, powieszeni, usieczeni... Ruszyli z wiecznego odpoczynku, bo zbudziła ich płacząca polska dusza. ”Chcemy odpowiedzi – po co my umarli?!” – to głosy żywych sumień, czujących swąd zdrady. A żołnierz prosi: TYLKO PAMIĘĆ W SERCU MIEJ... Jakże przejmująco brzmią słowa:\n„Dzisiaj mnie ojczyzna woła... Słyszysz? Dzwon u kościoła!\nLarum, larum gra. To ojczyzna woła, łka. Bronić trza!”\nPolska nas uwiera i boli. Ale sama niczym skrzywdzona matka szlocha, bośmy wszystko zatracili, a syny na niej suknię rozdzierają... Chociaż świt nadzieją pachnie. Jedynie poetka poddaje w wątpliwość niepodległość Polski i prorokuje złowróżbnie...\nIm bliżej końca dramatu, tym bardziej treści patriotyczne zagęszczają się. Do korowodu dołącza tajemniczy skrzypek i już otwarcie szydzi z weselników – nie opuści chaty, bo został tu zaproszony, żeby grać! „Cała Polska w tych ścianach! Całą Polska pijana!” – i zabawia się z gośćmi, mami... Niknie głos rozsądku: „My nie możemy spać!” Zamknięci w chaosie, bezwolni, a szatan krąży i zaciska pętlę na szyi... I niczym w chocholim tańcu podążamy za diabelskim skrzypkiem.\n„Wy możecie Polskę mieć, ale wam się nie chce chcieć!\nWykopaliście jej grób, na nic teraz łzy, skamlanie.\nPolska to szatański łup!”\nCzy uratuje nas pojawienie się w finale Chrystusa? Czy wytarguje z diabłem polską duszę?...\nTo dzieło porównywalne z kreacją Wyspiańskiego. Scenariusz Lusi Ogińskiej podparł mistrzostwem reżyser Bohdan Poręba, a grą zaszczycili (pod groźbami!) wspaniali aktorzy krakowskich scen. Atutem spektaklu jest muzyka Piotra Kiziora – chwilami monumentalna, często niespokojna, wręcz diaboliczna, wzbogacona kurantami, dzwonami, tykaniem zegara. Należy się tej sztuce wpis serdeczny. Nadchodzi CZAS WIELKIEGO PATRZENIA...\nAutor: ksiazkowiec o 17:19 2 komentarze:\nEtykiety: L.Ogińska, Ocenione wysoko, Patria, teatr\nPodnieś rękę, Boże Dziecię...\nAż tu wczoraj kompanija tak se mówiła,\nże Panna Syna na sianku w żłobie powiła.\nwyśpiewują dziś Gloryja wdzięczni posłowie.\nJeżeli chcesz i tłustego barana,\nniechaj będzie serce nasze wdzięczne dla Pana. [...]\nKochani! Wszystkim czytelnikom "domu z papieru" życzę, by podczas tegorocznych świąt Bożego Narodzenia u każdego z Was zagościły dobre Anioły: Anioł miłości, Anioł zdrowia, Anioł dostatku...\nNie byłabym sobą, gdybym w taki czas nie nawiązała do miłości najpierwszej.\nPODNIEŚ RĘKĘ, BOŻE DZIECIĘ, BŁOGOSŁAW OJCZYZNĘ MIŁĄ... A wiara i nadzieja niech zagoszczą w naszej zniewolonej Ojczyźnie... Bo straż mamy przednią! Czeka i stawi się, gdy Polska w potrzebie...\nAutor: ksiazkowiec o 15:29 8 komentarzy:\nPrzybieżeli legioniści, landszturmiści, c.k. wojacy...\nWigilie Wielkiej Wojny na Kresach przybliżył Tomasz Kuba Kozłowski – niestrudzony propagator kultury kresowej. W czasie wielu spotkań autorskich ukazuje dziedzictwo historyczne i kulturowe I i II Rzeczpospolitej, próbując odtworzyć je poprzez materiał ikonograficzny. Dokonuje rzeczy niemal niemożliwej – ukazuje panoramę nieistniejącego świata! A grudniowe wieczory poświęca przybliżeniu charakteru Wielkiej Wojny na Wschodzie. Udajemy się na fronty...\nPierwsze wojenne Boże Narodzenie 1914 roku na froncie zachodnim... Znane, opisane, sfilmowane... Jak chociażby wyjście z okopów w tę wigilijną noc i wspólne kolędowanie żołnierzy z wrogich wojsk! Zbratali się żołnierze z niemieckich i brytyjskich jednostek! To był pokój zawarty wbrew dowódcom, a na około 800 km odcinku frontu, takich przypadków było kilka...\nJednak warto przejść na wschodni front... Patrole się zbliżyły...Spływały łzy po policzkach Polaków wciągniętych siłą do walczących armii...\nI tutaj kolęda szła pod niebo z dwóch wrogich okopów, bo z polskich i rosyjskich... Nieoficjalny rozejm...\nPadają nazwiska legionowych poetów, którzy tworzyli kolejne strofy do znanych melodii... Józef Mączka, Józef Andrzej Teslar, Bolesław Pochmarski, Zdzisław Dębicki... Porwani zapałem i tęsknotą kolędowali... Brak filmów, brak książek... Wspomnienia zostały w archiwach niemieckich i rosyjskich... Niedostępnych... Bo „rozdzielił nas los...” i rzucił do obcych okopów...\nco też z tą biedną Twą Polską będzie?\nBrak publicznego przypomnienia tych kolęd legionowych, a teraz stulecie ich prawykonania! Może pokolędujemy wspólnie?\nTo był piękny wieczór! Polecam każdemu, komu nasza historia zapada w serca...\nAutor: ksiazkowiec o 19:27 Brak komentarzy:\nEtykiety: Historia, Spotkania autorskie, T.K.Kozłowski\nWYCIĄGAJĄ SZPONY PO NASZE DZIECI, czyli GENDER w literaturze dla najmłodszych...\nGender to nie nowinka ostatnich lat. Ma marksistowską twarz, a strategia jest wprowadzana systematycznie od dziesięcioleci. Jej główny cel to zatrucie cywilizacji łacińskiej odorem rozpusty. „Rozpal namiętność, a będziesz kontrolował ludzi!” – to jedno z ideologicznych haseł. Promowane są wolny seks, wynaturzenia, antykoncepcja, aborcja, eugenika... Nowy ład stanie się możliwy po unicestwieniu prymarnych wartości, a na przeszkodzie stoi Biblia, w niej Święta Rodzina i wzorowana na niej rodzina katolicka. Przewrót dokonał się już na Zachodzie, teraz rosną apetyty genderowych ideologów na dziewiczą Polskę... Bo zbyt konserwatywna, zbyt katolicka i zbyt narodowa... Najczulszą i najdroższą tkanką są dzieci, więc dziś o nich...\nToczy się genderowy walec... Podmienione wartości przenikają do dziecięcego świata w lukrowanej otoczce, wywołując uśmiech i pragnienia... „Mamo, kup mi książkę!” – który rodzic odmówi? I prężą się na dziecięcych półkach „Koszmarne Karolki”, „Monster High”, „Sekretne dzienniki nastolatek”, „Wielkie księgi cipek” (i siusiaków) czy opowieści o tym, jak „Pan Pierdziołka spadł ze stołka”... A także czytana z wypiekami również przez rodziców seria o Harrym Potterze. Różny ciężar gatunkowy, ale cel wciąż ten sam – nakarmić dzieci gender, okultyzmem i pornografią.\nO kilku tytułach dziś. Tych najbardziej popularnych...\nPowszechnie znana i lubiana, wciąż tkwiąca w kanonie lektur, Astrid Lindgren. To feministka lat czterdziestych. Kochała wolność i kpiła z konwenansów (owocem romansu z żonatym mężczyzną było nieślubne dziecko, które oddała do rodziny zastępczej). Jakie życie, taka twórczość. W kolejnych powieściach adresowanych do dzieci protestowała przeciw społecznie przypisanym rolom, w których dziewczynki miały bawić się lalkami i nosić kokardy. Jej bohaterki były pewne siebie, mocne w gębie, aktywne (silna i szalona Pippi!- nie chodzi do szkoły, pozbawiona rodzicielskiej opieki, robi, co chce), a chłopcy na ogół są smutni, osamotnieni i bezradni. Tak zaczęła się rewolucja w światowej literaturze, a dzieci „zostały uwolnione z gorsetów”...\nPo latach mamy godnych kontynuatorów, jak chociażby Joannę Olech i jej „Dynastię Miziołków”. Mamiszon interesuje się wróżbami, używa amuletów, czyta horoskopy, wprowadza w domu wegetarianizm, lubi hazard, sprawuje kontrolę nad mężem i krytykuje go w obecności dzieci, oszukuje nauczycielkę... Papiszon z kolei jest nieporadny, zestresowany. Oboje pokazani są jako nieudolni i tępi, a górują nad nimi dzieci. Bo one w tej rodzinie są najmądrzejsze. Słuchają mocnej rockowej muzyki, znają filmy dla dorosłych, wykazują płytkie poczucie humoru graniczące z bezczelnością, a w czasie wycieczki do Częstochowy nie ma mowy o modlitwie, za to sporo miejsca zajmuje edukacja seksualna. W święta trzeba się najeść, niedziele spędzić w McDonaldzie, a patriotyzm jest głupotą... Ot, bezstresowe wychowanie wyziera z każdej strony...\nJest jeszcze „Matylda” (R.Dahl). Tytułowa bohaterka to genialna i „wrażliwa” pięciolatka, nazywana przez rodziców bezmyślną gnidą i głupim bachorem. Państwo Piołunowie to ojciec handlujący używanymi samochodami i oszukujący klientów oraz matka grająca całe dnie w bingo, zatem zmęczona. Czas zajmuje im oglądanie telewizji i jedzenie fast foodów. Są nieczuli na potrzeby córki, stąd kłótnie. To przyczyna walki z wszechmocnymi dorosłymi i ona jest osią powieści. Córka staje do walki, by pokonać kretynizm rodziców! Kilka cytatów? Proszę: „Matylda nie miała najmniejszych wątpliwości, że pokaz chamstwa w wykonaniu jej ojca zasługuje na surową karę.”; „ Umysł Matyldy już pracował nad odpowiednią karą dla wrednego rodziciela.”; „Wentylem bezpieczeństwa była przyjemność obmyślania i przygotowywania kar dla rodziców”... Dostało się też szkole, a jakże! Tu można przeczytać opis przerażającej dyrektor Pałki, która zamyka dzieci w najeżonym szkłami Dusidle, a na dodatek ten potwór jest wierzący! (widziałyśmy ją w czasie porannej modlitwy)... Dzieci wypowiadają jej wojnę, dodając sobie animuszu piosenką: „my jesteśmy krzyżowcami, szlachetnymi wojami (...), podczas gdy Pałka to Książę Ciemności, Parszywy Wąż...” Zatem w kilku rozdziałach poddano totalnej krytyce rodzinę, szkołę i kościół – filary wychowania. A Roald Dahl promowany w mediach jako dobroczyńca i filantrop wspierający organizacje charytatywne...\nMoże na koniec parę słów o FEMINARIUM, czyli o literaturze dla dzieci okiem feministek. Zlatują się na sabaty i radzą, jak w dziecięcych książkach sączyć gender. W 2007 roku pojawiła się na polskim rynku seria „Bez tabu”. Są wśród nich: „Mała książka o feminizmie” i dalsze o tolerancji, homofobii. O miłości homoseksualnej traktują „Z Tango jest nas troje” oraz „Król i król”. Dołączyła ze swoją twórczością Anna Onichimowska. Jej „Koniec gry” opowiada o dochodzeniu do własnej tożsamości homoseksualnej w religijnej rodzinie, w której na dodatek brat należy do Młodzieży Wszechpolskiej (!). Dla przedszkolaków przeznaczona jest bajeczka „Igor i lalki” P.Lindenbaum, w której chłopiec bawi się Barbie... Feminarium zabiega też o włączenie do czytelniczego obiegu takich pozycji jak „Tylko dla dziewcząt. Bez tajemnic o stawaniu się kobietą” M.Verlag czy „Zwykła książka o tym, skąd się biorą dzieci” A.Długołęckiej. Przeraża fakt, że ich adresatem mają być 7-9 latki, które są namawiane do oglądania swoich narządów płciowych, szukania punktu G czy do seksu solo. Wmawia im się, że aborcja jest dobrym sposobem na pozbycie się kłopotu, a noszenie przez chłopców sukienek jest czymś zwyczajnym.\nNie wiem, jak zakończyć. Miało być jeszcze o okrucieństwie i przesuwaniu granic dziecięcego lęku, o magii, o oswajaniu z brzydotą... Wszystko to przekracza ramy jednego wpisu... Może tylko zaapeluję o rozsądek w momencie kupowania prezentów. Zanim sięgniemy po książkę, która ucieszy malucha pod choinką, przekartkujmy zawartość... Bo gender tanecznym krokiem wkracza w dziecięcy świat...\nAutor: ksiazkowiec o 14:34 5 komentarzy:\nEtykiety: A.Lindgren, J.Olech, Nie polecam, R.Dahl\nKiedyś Zawrocie zawróciło mi w głowie...\nA ostatnio miałam okazję spotkać sprawczynię. Hanna Kowalewska snuje poetycką prozę, w której schematom fabularnym towarzyszą emocje. Pierwszy kontakt z twórczością to oczarowanie Zawrociem. Najpierw poznałam trylogię, a teraz „pisze się” już szósta część! Owszem – to czytadła, ale z wyższej półki. Przemawiają, pokazują pulsujący kobiecy świat. Bo która z nas nie marzy o tym, by schować się w wiejskim dworku pełnym tajemnic z przeszłości? Dodajmy, że wymyślonym już w szarym PRL, by ratować się przed napierającą rzeczywistością. Ale to wiemy...\nIntrygująco brzmi kolejny tytuł – Kapelusz z zielonymi jaszczurkami... To zbiór opowiadań dla wybrańców, którzy chcą smakować cudzy tekst. Rozpada się życie, a co w środku – zostaje nienazwane... Pęcznieją metafory... Zieloną jaszczurką bywa spływająca łza, umykający pociąg, czasem pretensja... Intryguje...\nPrzyznaję, że nie ujęły mnie tomy Letniej akademii uczuć, czemu być może zawinił zbiorowy bohater - młodzież – będący pewnie adresatem.\nO ile Tego lata w Zawrociu i dalsze części możemy zaklasyfikować jako dobre czytadła i to dla kobiet, o tyle Julita i huśtawki przestaje nim być i smakuje również mężczyznom. To książka bogata w znaczenia, a bohaterem jest pokolenie 56. Świat pokazany punktowo, bo jak zamknąć kilka dziesiątek lat życia w sposób linearny? A pełny obraz wyłania się w finale. Momentami bywa psychologicznie, także metafizycznie...\nI jak tu nie czytać?\nAutor: ksiazkowiec o 12:06 4 komentarze:\nEtykiety: H.Kowalewska, Spotkania autorskie\n11 LISTOPADA BEZ PIŁSUDSKIEGO...\nCo naprawdę świętujemy tego dnia? Przekazanie przez Radę Regencyjną zwierzchnictwa nad wojskiem Piłsudskiemu. Nie jego dziełem było odbudowanie Polski, bo to owoc polityki prowadzonej od lat przez wielkich tej miary co Dmowski czy Paderewski. Piłsudski znalazł się w Polsce niepodległej, ale tylko sprawował władzę. Czy znalazł się przypadkiem? O tym dzisiaj...\nKoniec wojny zastał go w internowaniu w Magdeburgu. Wróćmy do 22 lipca 1917 roku i do momentu „aresztowania”. Nie ma lepszej propagandy dla graczy politycznych niż ich uwięzienie (sam prosił Niemców o uwięzienie – pismo do Beselera z 18 lipca). Tak stało się w przypadku Piłsudskiego, który natychmiast stał się „więźniem sumienia” (niczym Wałęsa w Arłamowie czy reszta opozycji demokratycznej – w obliczu klęski, widząc w Piłsudskim nadzieję na zneutralizowanie powstającej Polski. Misji mediacyjnej podjął się hrabia H.Kessler, który odwiedził więźnia 9 listopada i zapowiedział odwiezienie go i Sosnkowskiego specjalnym pociągiem (salonką – jak Lenina) do Warszawy. Niespodzianki nie było, bo już dwa tygodnie wcześniej w egzemplarzu „Die Woche” Piłsudski zobaczył swoją fotografię jako ministra wojny! Czy rzeczywiście wysiadł z czerwonego tramwaju na przystanku „niepodległość” – jak sam to określił? Absolutnie! Już następnego dnia po przyjeździe do Warszawy spotkał się z partyjnymi towarzyszami. Gdy 14 listopada RR przekazała mu władzę cywilną, przystąpił do tworzenia rządu. Misję tę powierzył socjaliście Daszyńskiemu, choć ten toczył także rozmowy z endecją. Po jego rezygnacji na czele kolejnego rządu stanął również socjalista i były oficer I Brygady – Moraczewski. Lewicowy rząd miał być mniejszym złem dla odradzającej się Polski, prób scalania organizmu po doświadczeniach trzech zaborów i nieuniknionych sporów. Tak samozwańczy marszałek został w legendzie jako zbawca, który twardą ręką wygasił sejmowe kłótnie i wielu marzy o sklonowaniu go, by stał się antidotum na dzisiejsze polskie waśnie w rządzie. I tu czas powiedzieć o silnej opozycji wobec rządzącego obozu politycznego. Była to Narodowa Demokracja od 1928 roku występująca jako Stronnictwo Narodowe. Zarzucała ona ekipie Piłsudskiego zaprowadzenie w kraju dyktatury i brutalne łamanie prawa. Ostateczny zamach na demokrację dokonał się w 1926 roku, a skutki odczuwamy do dziś...\nMichnik, Kuroń, Modzelewski...). W powszechnym wyobrażeniu cierpiał w celi twierdzy magdeburskiej. Naprawdę miał do dyspozycji trzypokojowe lokum w budynku służbowym, ogród, pobory w markach, a przydzielony ordynans przynosił mu z hotelowej restauracji posiłki i robił zakupy. Mógł pisać, czytać, zwiedzać miasto, korzystać z zabiegów rehabilitacyjnych... O takich warunkach uwięzieni po zamachu majowym na jego rozkaz generałowie mogli tylko pomarzyć. Wypoczynek trwał 16 miesięcy i podobno dłużej niż był ustalony z gen. Beselerem. Niemcy przypomnieli sobie o brygadierze.\nWróćmy do listopada... W Warszawie władzę objęli niemieccy agenci realizujący pakt nienaruszalności ziem byłych zaborów austriackiego i pruskiego. Wielkopolska czy Śląsk same musiały wywalczyć prawo przynależności do Polski! Nasz drogi wódz skierował wzrok na wschodnią stronę i zadbał o rodzinne Wilno, by potem zaraz wywołać awanturę kijowską, ale Lwów już wsparcia nie otrzymał! Rozwadowski dwukrotnie otrzymał rozkaz poddania miasta i dzięki Bogu go nie wykonał, a połowa pochowanych na Cmentarzu Orląt to ofiary obojętności Piłsudskiego...\nDla niedowiarków garść cytatów, jak ten z przemówienia na zjeździe legionistów w Krakowie z lata 1922 roku: „Duma moja milknie zupełnie, gdy pomyślę, że nie my, nie Polacy, nie nasze wysiłki ten szalony przewrót uczyniły, że dziś w Krakowie, w Wilnie czy w Poznaniu (...) hymn polski się rozlega (...)”. Pytam głośno – jeśli nie Polacy, to kto nam tę Polskę wywalczył?! Piłsudski nie wiedział, bo był zajęty zdobywaniem władzy i tworzeniem państwa policyjnego, a odbudowa niepodległej Polski była dla niego niespodzianką! Nie wiedział, że 28 grudnia w momencie wybuchu powstania w Poznańskiem nie było ani jednego polskiego oddziału, a jedynie pospolite ruszenie cywilów, które po pięciu miesiącach zamieniło się w dwustutysięczną armię? Podobnie było w Krakowskiem, Kieleckiem, Lubelskiem, czy w odciętym i oblężonym Lwowie, który wspomnę raz wtóry. I dalej w tym samym przemówieniu Naczelnik wypowiedział swe słynne słowa o wyrzeczeniu się Wielkopolski: „Braci Wielkopolan z góry musiałem ze swego rachunku wykreślić”. W jego mniemaniu było niczym w piosence wojskowej: „I ni z tego, ni z owego, była Polska na pierwszego”. Nikt nie walczył, nikt kraju nie odbudowywał, a powstał on automatycznie. Bez wiedzy marszałka – powiedzmy to w końcu uczciwie. I nie umieszczajmy go na plakatach czy w memach związanych z listopadowym świętem...\nAutor: ksiazkowiec o 20:18 6 komentarzy:\nEtykiety: Historia, J.Piłsudski, Patria\nTak, na Syberii można żyć!\nSYBERIA – kraj od dawna przeklęty, napiętnowany katorgą i zesłaniami, a zarazem najbogatszy kraj świata, gdzie wszystko jest możliwe...\nPrzekonałam się o tym po lekturze „Wzgórza Błękitnego Snu”. Przeniósł mnie do tego mroźnego świata Igor Newerly (o nim później, bo zasłużył na słów parę). Nazajutrz po Zaduszkach jesienią 1981 roku znalazł się na Powązkach. Chodząc po kwaterze sybiraków, czytał nazwiska tych, którym udało się zza Uralu wrócić. Postanowił wtedy opisać ich losy poprzez pryzmat jednostki. Padło na Bronisława Najdarowskiego...\nPoznajemy go w wieku 27 lat, gdy po nieudanym zamachu na cara i czteroletniej katordze, przybył z Akatuja, a miejscem wiecznego zesłania mają być Stare Czumy. I wnika w nową rzeczywistość, próbuje ułożyć sobie życie, zyskuje znajomych i przyjaciół. Jednym z nich staje się ksiądz Leonard, który odgrywa poważniejszą rolę w syberyjskich spektaklach, a nie tylko księdza. Spotykają się u niego zesłańcy, by po sutym obiedzie i szklance nalewki z porzeczki snuć opowieści o straconych obrazach młodości, o losach własnych i towarzyszy... Bo zaznaczyć trzeba, że Bronisław związany był z partią „Proletariat”, a i jego współtowarzysze odgrywali znaczące role w rewolucyjnym ruchu. Czasem dyskusje na temat dróg do socjalizmu czy ruchu kooperatywnego z polską odmianą Abramowskiego przerywają katorżnicze pieśni rzewne i historie z serca wydarte...\nNiewielu Polaków jest jednak tuż obok. Bronek wspomina: Na katordze spotkałem pięknych Rosjan... Do nich z pewnością należał Mikołaj, który uczył go czytać księgę tajgi, by potem wspólnymi siłami wznieść dom na magicznym wzgórzu.\nMłody mężczyzna przeżywa też miłości – jak różne! Najpierw Jewka – harda, jasnoblond, kariatyda, która prosi: Pokochaj mnie ładnie, Bronku, pokochaj czule, jak potrafisz... Po przaśnej Jewdokii przyjdzie czas na czyste uduchowienie kobiecości.\nWiera, Wierusia, Wierusałka! W domu firanki, obrusy, chodniki, porozwieszane ręczniki, robótki, na ławkach poduszki... Dom tchnie ciepłem, przytulnością, Wierą!\nKsiążka zachwyca. Czym? Precyzyjnie odmalowaną rzeczywistością syberyjską sprzed stu lat. To był czas kolonizacji tej części Azji, a znaczącą rolę cywilizacyjną odegrali Polacy właśnie. Mnie urzekł język. Widać tu pióro mistrza – pisarza sensualisty – i oderwać się od tekstu nie sposób. Kto dziś tak pisze?!\nPośrodku pożółkłej polanki na mszarach pod srebrzystym szronem polśniewały rubiny. Jak okiem sięgnąć, rubinowym blaskiem mieniły się krzewy dorodnej żurawiny, była tego niesamowita ilość, cała polana zdawała się krwawić żurawiną!\nPonadto strony okraszały liczne rusycyzmy i nie zawracałam sobie głowy słownikiem, by sprawdzić, co znaczą małachaj czy unty. Domyślałam się z kontekstu.\nZaciekawiało też, ale i niepokoiło tajemnicze Błękitne Wzgórze, które okazało się miejscem modlitw Buriatów do bóstwa tajgi...\nCóż dodać o samym autorze? Skąd u mnie Igor Newerly - pisarz socjalistyczny? Ale dodam od razu - nietypowy. Bo w wieku dwudziestu paru lat niemal nie używał polskiego języka (podobieństwo z Piaseckim?), a jednak osiągnął mistrzostwo. Fundamentem jego powieści stały się wspomnienia z młodości spędzonej na Wschodzie, co uwiarygodniło każdy detal! Być może powroty te stworzyły mu pisarski azyl, by schronić się przed zaszufladkowaniem do konkretnego nurtu literackiego w Polsce? A najważniejszą dla mnie okazała się wiara w naturalną dobroć człowieka. Nijak nie przystaje ona do nurtu socrealizmu...\nKsiążka znakomita. Niech mi się dalej przyśni coś błękitnego ze snów starego wzgórza...\nZe swojej literackiej tropy zeszłam dzięki Panu Jacentemu i z pokorą przyznaję, że dobrze piszący autorzy zasiadają w lożach nie tylko po prawej stronie. Jacku – dziękuję :)\nAutor: ksiazkowiec o 16:13 12 komentarzy:\nEtykiety: Biografie, Historia, I.Newerly, Ocenione wysoko\nNie dajmy zginąć poległym... - Z.Herbert\n"Przystajem na cichych mogiłach,\nJakaś nadzieja najświętsza."\nAutor: ksiazkowiec o 12:14 2 komentarze:\nZBIGNIEW HERBERT, czyli poeta zwielokrotniony\nNa dziś, z okazji urodzin...\n"Żyliśmy w czasach które zaiste były opowieścią idioty\nTwoja surowość łagodna delikatna siła\nCierpliwy obojętny i czuły zarazem"\nAutor: ksiazkowiec o 05:24 4 komentarze:\nEtykiety: Poetycki zaścianek, Z.Herbert\nCzytanie czyni zuchwałym\nNajwiększe wydarzenie literackie roku już za mną. Międzynarodowe Targi Książki przyciągają jak magnes książkowe mole i nie sposób w te dni wysiedzieć w domu. Zatem aparat, gotówka i hajda na Kraków! Czekają goście, spotkania, konkursy, autografy... Książki, książki, książki... I ich autorzy. Rozmawiam, kupuję... W każdym zakątku pachnie kawą i można zanurzyć się w literackim nurcie... Pycha mnie rozpycha, gdy na jednej z książek widzę dedykację :) Cóżem takiego uczyniła? ;) Tłum gęsty, ale znośny, bo kulturalny... Omijam szerokim łukiem celebrytów i wyłuskuję patriotyczną elitę elit. Rozmawiam z L.Żebrowskim, I.Lisiakiem, S.Michalkiewiczem, J.Szarkową, E.Cherezińską, M.Soleckim, G.Maciejewskim... Dyskutuję o endekach i ich udziale w Rydze z P.Zychowiczem. Żałuję, że zachorował P.Dakowicz, ale jego tomik „Łączka” i „Afazja polska” lądują w torebce. Jestem szczęśliwa... :)\nKornie przyjmuję błogosławieństwo ojca Leona. Oprócz kilkunastu książek wraca ze mną do domu ryngraf... Omiatam wzrokiem łupy...\nCZYTANIE CZYNI ZUCHWAŁYM (”Lawendowy pokój” Niny George)\nto hasło przewodnie tegorocznych Międzynarodowych Targów Książki w Krakowie.\nAutor: ksiazkowiec o 17:44 24 komentarze:\nWiatr mną miotał po kraju ojczystym i nie wiem, skąd ja rodem... Ale na ziemi LASOWIAKÓW dane mi było spędzić lata sielskie... Rozkołysane łany zbóż pokolorowane makami i chabrami, przydrożne Jezuski frasobliwe, umajone kapliczki, wianki oktawne, wieczory pachnące maciejką i nabrzmiałe kumkaniem, podmokłe łęgi i piaszczyste łachy, brody niosące ulgę stopom pokłutym przez ścierniska... Ech, dać się wchłonąć małej ojczyźnie...\nWspomnienia ożyły za sprawą spotkania związanego z promocją trzeciej już części lasowiackiej trylogii. Po „Słowniku gwary” i „Kuchni lasowiackiej” czas na „Obrzędy i zwyczaje...” tej grupy etnicznej zamieszkującej onegdaj widły Wisły i Sanu. Przybyły na spotkanie - a jakże! – przaśne Lasowiaczki w haftowanych strojach, niemalowane, nieupudrowane dziewczyny. Wśród nich babka Hanka, która swą bezpośredniością podbiła serca wcale nie niewieście ;) Bo dawno temu jeździła simsonem i „robiła in vitro”, teraz radzi, jak pozbyć się kurzajek i zaprasza na wiliję z kapustą... A i śpiewać potrafi, na przykład o dziewczynie, co to:\n„pobladła, pobladła, już się nie rumieni, po lesie chodziła, chłopcy wianek wzieni..”\nSpotkanie gawędziarskie, zacni goście, wspólne śpiewanie o czerwonych makach – wprowadziły w magiczny nastrój i szybko w niepamięci nie zginą. I ja miałam swoją minutę, gdy profesor Gondek pracujący dla PAN wspomniał, jak to nazwałam go na blogu lasowiackim Kolbergiem... Serce roście...\nPrzestańmy się wstydzić, że jesteśmy Polakami! Podtrzymujmy lokalne tradycje i lokalną tożsamość!\nAutor: ksiazkowiec o 16:48 4 komentarze:\nEtykiety: Patria, R.Gondek, Spotkania autorskie\nCześć, chwała i wieczny spokój Orłu między Orlętami...\nDziś poświęcam wspomnienie temu, który był PIERWSZY MIĘDZY WSZYSTKIMI. To generał Tadeusz Jordan Rozwadowski. Czas uczcić pamięć tego wielkiego Polaka, genialnego wodza i żołnierza z krwi i kości w rocznicę jego skonu. Zatem garść faktów z życia, by zapoznać z tą świetlaną postacią.\nWydała go podkarpacka ziemia. Przyszły wielki wódz ujrzał świat w polskim dworku stojącym na skraju ruskiej wsi Babin. Bystry umysł chłopca chłonął opowieści ojca - gorącego patrioty - o czynach przodków, o wojennych wyprawach i nieszczęśliwej ojczyźnie. Stąd potem decyzja, aby po ukończeniu lwowskiego gimnazjum kształcić się wojskowo, by Polsce się przysłużyć. Uformowany w szkołach oficerskich, w trakcie manewrów i w wojennych zawieruchach budził zachwyt cesarzy – Wilhelma II, cesarza Franciszka Józefa i króla rumuńskiego Karola I (przyczyna późniejszej zawiści Piłsudskiego?).\nAż nadszedł czas pierwszej próby, gdy Lwów broczył krwią i oczy patriotów zwróciły się na generała, widząc w nim jedyny ratunek sprawy narodowej. Nie zawiódł. Cztery twarde miesiące bitew i bitewek, wypraw i zasadzek oraz genialne posunięcia pozwoliły wyzwolić miasto spod ukraińskiego knuta, choć dwukrotnie z Naczelnego Dowództwa otrzymał wskazówki, by pozostawić miasto własnemu losowi. Jednak po zwycięskiej obronie Lwiego miasta odebrano mu to zwycięstwo i wysłano z misją do Paryża. Gdy jednak w lipcu 1920 roku łapy hajdamaków wyciągały się w stronę Warszawy, Naczelnik Państwa w owej krytycznej chwili postawił najwłaściwszego człowieka na właściwym miejscu. Gdy inni zawiedli, Rozwadowski powiedział: ZWYCIĘSTWO RÓWNA SIĘ WOLI. Wygrał, choć przegrał, bo i ta gloria spłynęła na Piłsudskiego.\nAż nadszedł dzień, który zadecydował o przyszłości generała. Wypadki warszawskie 1926 roku – to zamach na legalną i demokratycznie wybraną władzę. Rozwadowski opowiedział się po rządowej stronie, co skutkowało aresztowaniem i przewiezieniem do więzienia na Antokolu w Wilnie. Wrócił do ukochanego Lwowa, schorowany, nie doczekawszy się uniewinniającego procesu. Śmierć usunęła go z gry małych interesów i małych ambicji. Stanął przed Sędzią Najwyższym. A za trumną szedł Naród cały...\nTekst powstał na podstawie książki „Generał Rozwadowski” (reprint z 1929 roku).\nAutor: ksiazkowiec o 20:40 4 komentarze:\nEtykiety: Biografie, Historia, Ocenione wysoko, Patria, T.J.Rozwadowski\n...Zegar mojego życia...\n11 października mija kolejna rocznica śmierci Haliny Poświatowskiej. To ona uczyła mnie pierwszych drgnień serca, to razem z nią borykałam się z lękami i bólem istnienia... Lubiłam przeglądać się w zwierciadle jej kobiecości...I wreszcie odchodziłam na raty... Została w mej pamięci subtelna, zwiewna, liryczna...\nNauczyła mnie, że:\nżyje się tylko chwilę\na czas - jest przezroczystą perłą\nAutor: ksiazkowiec o 19:39 9 komentarzy:\nEtykiety: H.Poświatowska, Poetycki zaścianek\nCzarnoleska róża nie więdnie...\nWśród pięknych dworów polskich uhonorowany jest Czarnolas. Kolejny raz przyciągnął mnie tam najsławniejszy poeta między poetami... Tym razem gości witała Basia z Podlasia, czyli Barbara Wachowicz, której powyższy tytuł nadali harcerze. Teraz też przybyli tłumnie, otoczyli ją wianuszkiem i usłyszeli:\n- Nie ja jestem bohaterką tego spotkania, tylko Jan z Czarnolasu - zaczęła. - Leczmy serca jego poezją.\nTak potoczyła się gawęda o tym, który chciał serca ucieszyć pieśniami swymi. Dzieciństwo, młodość, służba na królewskim dworze, aż w końcu powrót do ojczystego gniazda. Co nam zostawił w spadku, że do dziś czytamy i recytujemy z pamięci liczne utwory? Gospodyni wieczoru przywołuje poetyckie strofy, pozwala zasłuchać się w głosie Leszka Długosza, by w końcu przekonać wszystkich o niezwykłej żywotności twórczości sprzed pięciuset lat. „Czarnoleskiej ja rzeczy chcę” – marzył Norwid. Echa lirnika z Czarnolasu pobrzmiewają u wciąż gnanego jaskółczym niepokojem Słowackiego, jak i w Mickiewiczowym Panu Tadeuszu... Zazdrościli romantyczni poeci Kochanowskiemu czarnoleskiej sielanki! Ba! Nie chce się wierzyć, że i malarski talent odłożył na chwilę sam mistrz Matejko, by własnymi strofami uczcić imiennika!\nZ nostalgią przeglądam Siedziby wielkich Polaków ozdobione dedykacjami i zda się, że widzę, jak idzie ku mnie Jan Czarnoleski. W rękach założonych z tyłu staropolskiej sukni trzyma różę...\nAle, ale... Pani Barbara choćby nie wiem o czym mówiła, to i tak dojdzie do harcerzy! Teraz też przeegzaminowała „bachory”, a maleńki zuszek na pytanie:\n- Asia! – odpowiedział.\nStarsi zostali przepytani na okoliczność harcerskiej lilijki i liter nań umieszczonych (O.N.C. - nota bene autorstwa Mickiewicza). Nie obeszło się bez przypomnienia Kamieni na szaniec, uczących braterstwa i służby, a także prezentacji najnowszej książki Bohaterki powstańczej Warszawy, której okładkę zdobią słowa Krahelskiej: „My musimy być mocne i jasne”. W końcu okazało się, że przybyła drużyna zdobywa imię bohaterskiej INKI, Danusi pochodzącej również z Podlasia, o której Pani Wachowicz pięknie powiedziała, że powinna cieszyć się życiem, a nie walczyć o życie... Bo:\n... jeśli komu droga otwarta do nieba\nJuż na koniec wspólne wzruszające wykonanie pieśni „Jak długo na Wawelu...” Takiego wieczoru się nie zapomina...\nJestem wdzięczna Beatce za udostępnienie informacji o tym czarownym spotkaniu. I druga wiadomość dla czytelników Barbary Wachowicz - powstaje książka o matkach wielkich Polaków!\nAutor: ksiazkowiec o 18:38 14 komentarzy:\nEtykiety: B.Wachowicz, Literacka mapa Polski, Poetycki zaścianek, Spotkania autorskie\nCzy naród jeszcze czyta?\nZamysł znakomity. Wzięłam udział...\n5 września 2015 – DNIEM NARODOWEGO CZYTANIA LALKI BOLESŁAWA PRUSA. To już czwarta edycja akcji, mająca na celu popularyzację czytelnictwa, zwrócenie uwagi na bogatą polską literaturę, poprawę dbałości o polszczyznę oraz wzmocnienie wspólnej tożsamości. Czytania podjęły się znane osoby związane z moim miastem. Chętni mogli wbić pamiątkową pieczęć...\nMuzycznie i kolorowo upiększyły ten czas dostojny polonez i żywiołowy krakowiak.\nTylko publiczność nie dopisała... Wszak nieliczni lubią czytać i jak mówi poetka:\nDokładnie taka frekwencja była, co smuci ogromnie. Gubimy gdzieś klucz kulturowy, pryskają więzi między młodymi a dawnymi laty... I chyba obojętnie, czy czytana jest akurat "Lalka", czy współczesny bestseller (litościwie nie podam tytułu). Książka przegrywa, bo wymaga wysiłku intelektualnego. Nie cena, nie dostęp, ale właśnie leniwa bierność zaważy. Nie obalą tej opinii sentymenty z książkowych targów ani blogowe spacery. Przestajemy czytać...\nChoć moja opinia o "Lalce" nie jest jednoznacznie nacechowana zachwytem, uznaję tę powieść za klasykę, którą każdy winien znać. To tak gwoli przypomnienia:\nAutor: ksiazkowiec o 13:43 16 komentarzy:\nPrzybieżeli legioniści, landszturmiści, c.k. wojac...\nWYCIĄGAJĄ SZPONY PO NASZE DZIECI, czyli GENDER w l...\nCześć, chwała i wieczny spokój Orłu między Orlętam...


Ayon Audio CD-10 II Odtwarzacz płyt CD/SACD klasy high-end - Cena, Opinie - Sklep Nautilus\nStrona główna > Produkty > CD-10 II\nCD-10 to podstawowy odtwarzacz płyt SACD i CD, którego konstrukcja opiera się na gruntownie przeprojektowanym i nieprodukowanym już poprzedniku, CD-1sx. Jednocześnie, wiele rozwiązań zostało tu zaadaptowanych z topowego CD-35, który od roku 2016 wyznacza nowe standardy w świecie zintegrowanych odtwarzaczy SACD/CD. Trioda 6H30 na wyjściu, czy 32-bitowy symetryczny przetwornik cyfrowo-analogowy o częstotliwości próbkowania 768 kHz nawet w bazowej wersji urządzenia powodują, że CD-10 pod względem jakości dźwięku i cech użytkowych jest groźnym konkurentem dla najlepszych odtwarzaczy w znacznie wyższych cenach. Jakby tego było mało, CD-10 może też podłużyć jako wysokiej klasy zewnętrzny DAC, a dzięki sygnałowi wyjściowemu z przełącznikiem poziomu i regulacją głośności można go podłączyć także do większości wzmacniaczy mocy dostępnych na rynku.\nCD-10 można także zamówić w droższej wersji Signature, z dodatkowym konwerterem PCM – DSD oraz kondensatorami sprzęgającymi Mundorf Supreme.\nCD-10 Signature to dostępna na zamówienie „podrasowana” wersja podstawowego odtwarzacza płyt SACD i CD w ofercie Ayon Audio. Od modelu standardowego różni się ona zastosowaniem dodatkowego konwertera umożliwiającego upsampling sygnału PCM do DSD oraz kondensatorów sprzęgających firmy Mundorf z najwyższej serii Supreme.\nWERSJA SIGNATURE ZAWIERA DODATKOWO:\n• Moduł DSP/PCM → konwerter dla wszystkich sygnałów PCM: DAC, USB, Streamer\n• Kondensatory sprzęgające Mundorf\nSoundrebels - recenzja\nAudio Video - test\nHIFI CHOICE - recenzja\nOdtwarzacz płyt CD/SACD klasy high-end\nRCA, XLR, 75 Ω S/PDIF (RCA), USB – 24/384 kHz, DSD 64x/128x, TosLink\n0 – 5 V/zmienne (1 kHz/0,775 V, -0dB, High)\nLampy: 6H30, 6Z4 (6C4P), Dynamika: > 119 dB\n480 x 360 x 120 mm


Wstecz / Bautista: Mam do siebie pretensje Dalej / Melandri: Yamaha może konkurować z Kawasaki\nUrzędujący mistrz World Superbike, Jonathan Rea stwierdził, że wypadki w dwóch kolejnych wyścigach pokazują, że dotychczasowy dominator sezonu 2019, Alvaro Bautista nie jest niepokonany.\nBautista prowadził w niedzielnym wyścigu głównym na torze Misano, gdy w zakręcie numer 4 podczas trzeciego okrążenia upadł przez nikogo nieatakowany. To drugi w ostatnim czasie błąd Hiszpana. Podobny popełnił dwa tygodnie wcześniej w Jerez.\nRea finiszował drugi w hiszpańskiej rundzie, a we Włoszech wygrał dwa wyścigi główne. Jego strata do prowadzącego Bautisty zmniejszyła się do 16 punktów.\n- Miał trochę pecha, ale to pokazało, że nie jest niezwyciężony - powiedział Rea. - Oczywiście to zawsze kosztowne, gdy popełnisz błąd. Mi udało się wygrać. Nie była to duża przewaga, bo najmocniejszy zawodnik był w żwirze - podobnie jak w Jerez.\n- Były to dwa wyścigi, przed którymi myśleliśmy, że nie mamy szans. Okazało się, że dzięki nim wróciliśmy do walki. Muszę więc kontynuować to co robię i być jednocześnie uważnym.\nPodczas niedzielnego sprintu Rei też przytrafił się błąd. Miał wypadek, koziołkował motocyklem, gdy znajdował się na drugim miejscu, za Bautistą. Udało mu się wrócić do rywalizacji i dojechał jako piąty. Brytyjczyk przyznał, że „stracił głowę” goniąc hiszpańskiego rywala.\n- Straciłem panowanie nad przodem, ale zaczął działać instynkt z motocrossu. Szczęśliwie utrzymałem sprzęgło i byłem w stanie ukończyć wyścig na piątej pozycji.\n- To był błąd. Jechałem trochę „bez głowy”, próbując utrzymać się za Alvaro. Bardzo dużo zyskiwał na wyjściu z zakrętu numer 6 do zakrętu numer 8, na wyjściu z „dziesiątki”, a także z ostatniego zakrętu.\nKomentując sytuację w mistrzostwach Rea przyznaje, że jest nadal super trudna, ale zaznacza, że do każdego wyścigu będzie przystępował z „czystym umysłem”.\n- Tak jak za każdym razem. Mistrzostwa są długie. Jadąc za Alvaro podczas sprintu, widziałem jak trudny do pokonania pakiet mają w tej chwili. Najlepsze co możemy zrobić to wydobyć maksimum ze swojego ZX-10RR.\n- To była bardzo udana niedziela dla Kawasaki, ponieważ na podium mieliśmy trzy nasze maszyny. Zobaczymy co wydarzy się na Donington - zakończył Jonathan Rea.


Czwartek w Planicy: Ośmiu skoczków z życiówkami i rekord Kanady - skoki narciarskie\nOśmiu skoczków z nowymi rekordami życiowymi, rekord Kanady i pięć lotów za granicę 230. metra - tak przedstawiają się statystyki pierwszego dnia zawodów Pucharu Świata w Planicy...\nPodczas dzisiejszych zawodów najwięcej rekordów życiowych poprawiono w trakcie pierwszej z trzech rozegranych serii - treningowej. Swoje nowe życiówki ustanowiło wtedy ośmiu zawodników, wśród których najdalej poleciał Mackenzie Boyd-Clowes - 224 metry to od dziś także nowy rekord Kanady.\nPolscy kibice cieszyli się także z występu Stefana Huli. Skoczek ze Szczyrku do tej pory miał rekord życiowy wynoszący 210,5 metra. Teraz może pochwalić się rezultatem 217-metrowym i tym, że tylko pięciu reprezentantów naszego kraju kiedykolwiek latało dalej.\nWarto wspomnieć także o Stephanie Leyhe, którego rekord z treningu (211 m) jest już nieaktualny. Niemiec jako jedyny zdołał poprawić życiówkę w konkursie - z krótszego rozbiegu uzyskał wtedy 215,5 metra.\nDo coraz mniej prestiżowego "klubu 200" dołączył dziś jeden skoczek - William Rhoads, który w swoim pierwszym skoku na obiekcie mamucim uzyskał 200,5 metra.\nNasza lista skoków za linię 230. metra powiększyła się dzisiaj o pięć kolejnych prób. Najlepszą odległość dnia uzyskał Robert Kranjec - 241,5 m to drugi najdalszy lot w karierze tego sympatycznego Słoweńca. Tak daleko nie poleciał jego rodak Peter Prevc, który jednak dwukrotnie lądował za 230. metrem (238 m w treningu i 232,5 m w II serii konkursowej). Odległości powyżej 230 m uzyskiwali także Michael Hayboeck (233,5 m) i Johann Andre Forfang (233 m).\nNajdalsze loty - Planica, dzień 1\nTo podaj emaila :)\nTo podaj e-maila chętnie pześlę :)\nto podeslij mi taką listę ale po zakonczeniu sezonu, chętnie przeslędzę :D\nTo wyslij mi ta liste na mojego maila\nW tzw elitRnym klubie 200 m nie ma Piotra FIJASA ktory skoczyl chyba 197 m....cienias nie? Tylko ze wtedy byl to REKORD SWIATA!!!\nZgadzam się że na tego typu obiektach skoki dwustumetrowe to dziś bardziej codzienność niż powód do szerokiego otwierania ust ze zdziwienia. (chyba że warunki są fatalne, albo sędziowie wyjątkowo ostrożnie ustawią belkę).\nInna sprawa jak należałoby- i czy w ogóle- notować takie rekordy. Sama informacja o odległości niewiele mówi bez danych na temat wiatru i belki startowej. Podczas testów skoczni ktoś poleciał ponad 250 m. Bez informacji o tym, z jakiego najazdu i przy jakich warunkach tego dokonał, ktoś mógłby pomyśleć że był to jakiś światowej klasy skoczek atakujący rekord świata.\nPierwszym Polakiem ktory przekroczyl bariere 200 m byl ten wysmiewany przez gimbusy Robert Mateja. Ten sam ktory na MS w Trondheim zajal 5 miejsce.\nTak, "elitarny klub" odległości moim zdaniem powinien zaczynać się od powiedzmy co najmniej HSu największej skoczni na świecie, obecnie od 225m. Skoki 200-metrowe poniżej tego HS na dzisiejszych mamutach są już trochę "banalne"\nDzis prestizowa lista zaczyna sie na 240. Dwusetny metr na tych molochach da rady przekroczyc kazdy jak mu dobrze wieje. Juz 230 jest dosyc latwo osiagalne szczegolnie dla sredniakow bo im belek drastycznie nie obnizaja\nJak posiadam taką listę, obecnie po wczorajszym konkursie zawiera ona 4187 skoków ponad 200 metrowych.\nJak chcesz mogę ci posłać na emaila\nKranjec to sympatyczny skoczek?\nMoże redakcja zrobić tabelkę z wszystkimi lotami powyżej 200 metrów w historii?\nNo przeciez chodzi o to by byly tylko z konkursow. Przeciez I tak sa nieoficjalne. Niedlugo niektorzy zaczna szyc specjalne kombinezony do bicia rekordow na treningach o ile juz tego nie robia dlatego rekord powinien byc pisany tylko ten z konkursu I przy niskiej predkosci np 103 kn skoro juz prawie wszystkie mamuty sa identyczne\nRekordy życiowe i rekordy krajowe muszą być też uznawane z treningów, ponieważ przepisy FISu są bardzo rygorystyczne jeśli chodzi o skoki na skoczniach mamucich - przecież na nich nie wolno ani startować latem (choć Austriacy mieli takie plany ale FIS na razie wybił im to z głowy), ani też nie wolno trenować zawodnikom poniżej 18 roku życia.\nFIS powinno wreszcie znormalniec I przestac liczyc zyciowki z treningow no I loty z wysokich belek czy przy duzej predkosci najazdowej. Powinny byc jakies limity bo zaczyna to wygladac bardzo smiesznie. A juz z rekordami krajowymi liczonymi z treningow to megakomedia.\nWystarczy ruszyć tyłek na skocznię :)\nJestem przekonany, że każdy skok ktoś filmuje a jak jest rekordowy to też gdzieś zamieszcza i pewnie jak się poszuka to się znajdzie...\nTrudno oczekiwać od telewizji aby transmitowały treningi, bo to kosztuje niemałe pieniądze a oglądaliby nieliczni, co oczywiście oznacza straty....\nI oczywiście NIGDZIE skoków Boyd-Clowesa i Huli nie zobaczę? Zawody na mamutach powinno się transmitować od testów poprzez treningi a na kwalifikacjach i zawodach kończąc. Nie może być tak że Rekordowy skok nie będzie widziany przez nikogo. Straciliśmy tak wiele lotów a wystarczy ruszyć tyłek i troszeczkę pomyśleć...\nCzwartek w Planicy: Ośmiu skoczków z życiówkami i rekord Kanady\nDodano: 17 marca 2016, 18:29\nOstatnia aktualizacja: 17 marca 2016, 18:29


Akcelerator narzędziowy projektanta ••• DD Pedestals\n6 WYBRANYCH DLA CIEBIE NARZĘDZI, Z KTÓRYMI ZAPROJEKTUJESZ TARAS MARZEŃ – SZYBCIEJ I SPRAWNIEJ.\nWyeliminuj potencjalne błędy, podejmij lepsze decyzje projektowe, oszczędź czas i wybuduj taras marzeń.\nDzielimy się naszym know-how opartym na realizacji ponad 3000 inwestycji w budownictwie tarasowym. A ponieważ dążymy do prostych rozwiązań, nasz zestaw jest gotowy do użycia – wystarczy, że go pobierzesz.\n6 narzędzi gotowych do użycia,\n44 pliki, 114 stron w materiałach PDF.\nWizualizacje przekroju tarasów w systemie wentylowanym.\nInstrukcje i podręczniki użytkowania wsporników regulowanych.\nPrzykłady podłoży i standardów wykończenia pod tarasy wentylowane.\nDetale projektowe CAD.\nPliki do projektowania w BIM REVIT.\nKalkulator EXCEL i podręcznik do obliczania zapotrzebowania na wsporniki.\nPobierz swój Akcelerator dzisiaj.\nPo zapisie, sprawdź swoją skrzynkę, aby potwierdzić subskrypcję.\nPodając swój adres e-mail oraz klikając przycisk "CHCĘ AKCELERATOR" zapisujesz się do naszego newslettera. Będziemy przetwarzać Twój adres e-mail w celu przesyłania Ci informacji handlowych w postaci newslettera.\nAdministratorem Twoich danych osobowych jest "DECK-DRY" Sp. z o.o. Przysługuje Ci prawo wniesienia sprzeciwu, prawo dostępu do danych, prawo żądania ich sprostowania, ich usunięcia lub ograniczenia ich przetwarzania, a także ich przenoszenia. Szczegółowe informacje znajdziesz w naszej Polityce prywatności.


kuchnia | Gruszkowo.pl Szycie i Życie - Blog Parentingowy\nCoś pysznego na zimne wieczory – jabłko pieczone\n19 lutego 2017 Brak komentarzy\nPrzepis idealny na zimne wieczory. Rozgrzewająca, sycąca, ale przede wszystkim zdrowa alternatywa dla miłośników czegoś słodkiego. Dzisiaj proponuję pieczone jabłka faszerowane płatkami owsianymi, rodzynkami i słonecznikiem z dodatkiem cynamonu. Najlepiej smakują na ciepło, jednak wersja na zimno również jest pyszna.\nPomysł na zdrowe niezdrowe jedzenie\nNa co dzień staramy się karmić nasze dzieci zdrową żywnością, jednak czasami zdarzają nam się wyjątki od tej reguły. Jest to ogromna radość dla dzieciaków, bo uwielbiają niezdrowe jedzenie z fast foodów. Staram się pogodzić jedno z drugim i dawać dzieciom zdrowe produkty pod niezdrową postacią. Często przygotowujemy w domu odpowiedniki fast foodowych hitów. Tym razem naszego malca naszła ochota na pizzę, więc postanowiliśmy przygotować pizzerinki, które maluch może wziąć w rączkę i zjeść szybko i wygodnie bez problemu ze spadającymi na dywan dodatkami.\nKasza jaglana to jedna z najstarszych i najzdrowszych kasz, mimo to wiele osób jej nie docenia. Świetnie komponuje się z daniami słodkimi jak i słonymi. Warto włączyć ją do swojego jadłospisu ze względu na jej wartości odżywcze, a nawet lecznicze. Kasza jaglana zawiera mało skrobi, jest za to bogata w łatwo przyswajalne białka, witaminy z grupy B oraz żelazo i miedź. Kasza ta nie zawiera glutenu, nie uczula. To świetne domowe lekarstwo na kaszel i katar, gdyż ma właściwości wysuszające nadmiar śluzu. Ma działanie zasadotwórcze, a więc pozytywnie wpływa na równowagę kwasowo-zasadową organizmu. Jagły dostarczają organizmowi dużo lecytyny i witaminy E, co wpływa na pamięć oraz regulację poziomu cholesterolu. Kasza ta ma dość wysoki indeks glikemiczny, a więc nie jest polecana dla cukrzyków i osób odchudzających się , jednak nawet one nie powinny całkowicie z niej rezygnować.


BloodArt zaprasza na „Evening of Sin” – Klub Harenda, Warszawa, 6 czerwca 2015. | BloodArt\n← BloodArt patronuje i zaprasza do katowickiej Prokultury!\nMarilyn Manson prezentuje nowy klip →\nBloodArt zaprasza na „Evening of Sin” – Klub Harenda, Warszawa, 6 czerwca 2015.\nOpublikowano 11 maja 2015, autor: Darkman\nZapraszamy do warszawskiego klubu „Harenda” na koncert pn „Evenng of Sin”.\nBUTELKA – Toruński zespół Butelka został założony w 1996 roku. Grupa zdobyła uznanie fanów nietuzinkowymi tekstami autorstwa Grzegorza „McButelki” Kopcewicza i zdystansowanym spojrzeniem na otaczający nas świat. Najpopularniejszy kawałek „Dekoder TV Trwam” zna chyba każdy metalowiec w Polsce. Niebanalność i ciekawe koncerty okraszone nutą humoru sprawiły, że Butelka ma teraz rzeszę fanów. Zespół wydał do tej port 4 albumy LP.\nTORTURE OF HYPOCRISY to post-thrashmetalowy zespół założony w 2007 r., w Mikołajkach k. Mrągowa. Kapela w swojej muzyce łączy elementy takich gatunków jak: thrash/groove/death/progressive metal, a także muzyka etniczna. Kawałki ToH charakteryzują się ciekawą kompozycją, surowością, obniżonymi strojeniami gitar i dużą dawką groove. Torture of Hypocrisy to muzyczne dzieło gitarzysty Tomasza Krysiaka, który jest głównym kompozytorem, twórcą tekstów oraz wszelkich aranżacji. Kapela ma na swoim koncie 4 wydawnictwa. Aktualnie zespół pracuje nad nowym albumem LP, a także poszukuje wydawcy.\nCERBER jest olsztyńską kapelą powstałą w 2010 roku. Zespół został powołany do życia przez wokalistę – Wiśnię i perkusistę – Łukiego, do których po krótkim czasie dołączył basista – Tajny. CERBER to specyficzne połączenie hardcore’owej brutalności, groove’a, sludge’owo/stonerowego ciężaru i alternatywy spod znaku krzywego, melodyjnego grania. Muzyka ma być nietuzinkowa, mocna, energiczna, liryki pozbawione nudnych kliszy i przyziemnych, oklepanych tematów. Dla CERBERa nie ma utartych ścieżek – on naznacza świat własnymi. Dyskografię kapeli obejmują do tej pory 4 wydawnictwa:\n• „Z Prochu” Demo 2011\n• „Mad At The Soul” EP 2012\n• „Mammothian” EP 2012\n• „Lust for Suffering” LP 2015


Dolnoślązacy wracają z ferii. Policja apeluje o rozsądek za kółkiem - Radio Wrocław\nPiotr Kaszuwara\t| Utworzono: 2018-01-28 16:35\t| Zmodyfikowano: 2018-01-28 16:28\nWeekend powrotów z zimowych ferii na Dolnym Śląsku. Już od piątku można zaobserwować wzmożony ruch na trasach naszego województwa.\n- Jest wilgotno, a więc może być też ślisko - przestrzega Krzysztof Zaporowski z dolnośląskiej policji. - Będziemy zwracać uwagę na to, aby kierowcy zdjęli nogę z gazu, aby zwrócili uwagę na to, co dzieje się na drodze. Jest silny, porywisty wiatr, to może powodować utrudnienia w prowadzeniu pojazdów. Jest wilgoć, która osadza się na jezdni, droga hamowania może być wydłużona - tłumaczy.\n- Wracamy do domów często nie sami, a z naszymi dziećmi, rodzinami. Pamiętajmy, aby wypocząć przed podróżą - apeluje Krzysztof Zaporowski. - Powinniśmy sobie zaplanować, gdzie są możliwości zatrzymania się, gdzie można wypocząć - dodaje.\nOd piątku dolnośląska policja odnotowała 3 wypadki, w których ranne zostały trzy osoby. Nikt nie zginął. Zatrzymano jednak prawie 50 pijanych kierowców.\n"Dolnoślązacy wracają z ferii. Policja apeluje o rozsądek za kółkiem" Przecież ferie się jeszcze nie zaczęły dla Dolnoślązaków.