Do jakiej Polski przyjedzie papież | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Temat Tygodnika » Do jakiej Polski przyjedzie papież\nDo jakiej Polski przyjedzie papież\nNie ja jeden próbuję wskazać najważniejsze momenty, które tak dramatycznie podzieliły nasz naród. Ale jestem chyba jednym z pierwszych mówiących z wewnątrz Kościoła, którzy nie boją się słów krytycznych pod jego adresem.\nW swojej ostatniej książce „Zła zmiana” Aleksander Hall napisał: „nad moim krajem zgromadziły się czarne chmury”. To prawda. Choć nie żyjemy już pod obcą okupacją, mamy pełną suwerenność, gospodarka ma się coraz lepiej, to jednak doświadczamy wielkiej – jak by powiedział Rosjanin – „smuty”. Naród został tragicznie podzielony. Między Polakami wyrosły mury tak wysokie, że czasem wydaje się, iż nie ma już jednego narodu, ale dwa, i to wrogie, pragnące się nawzajem zniszczyć.\nDo budowy tych murów wszyscyśmy dokładali cegiełki – tu nie ma niewinnych. Dla mnie osobiście najsmutniejsze jest jednak to, że do podziału Polaków ręce przyłożyliśmy także my, duchowni. Jakbyśmy zapomnieli o wskazaniach soborowej konstytucji „Lumen gentium”, która definiuje istotne zadania Kościoła i pokazuje kierunek, w którym powinniśmy iść. Czytamy w niej: „Kościół jest w Chrystusie niejako sakramentem, czyli znakiem i narzędziem zjednoczenia z Bogiem i jedności całego rodzaju ludzkiego”. Kościół w świecie ma więc do spełnienia dwa zadania – jednoczenia z Bogiem i jednoczenia ludzi. Między tymi dwoma zadaniami jest sprzężenie zwrotne: im bardziej Kościół łączy ludzi z Bogiem, tym bardziej łączy ludzi między sobą, ale też im bardziej oddziela ludzi od siebie, tym mocniej oddziela ludzi od Boga. Niesamowita odpowiedzialność!\nWszyscy pragniemy, aby mury między nami runęły. Wydaje się jednak, że aby to pragnienie się ziściło, musimy zobaczyć, jak wyrosły.\nNie sposób precyzyjnie opisać akcji ich budowania. Nie ja jeden też taką próbę podejmuję. Ale jestem chyba jednym z pierwszych mówiących z wewnątrz Kościoła, który nie boi się słów krytycznych pod adresem jego przedstawicieli – a Kościół jest moją miłością, choć czasem bardzo trudną.\nJuż w czasie trwania Okrągłego Stołu wiele osób wołało, że oto nastąpił podział „łupów” między „czerwonych” i dopuszczonych do „koryta” opozycjonistów. W miarę upływu czasu ten głos się wzmagał i coraz więcej ludzi wyrażało pogląd, że Okrągły Stół jest źródłem wszelkiego zła. Ten niesprawiedliwy i destrukcyjny sąd nie spotkał się, niestety, z należytą ripostą. A przedstawiciele Kościoła – co mówili? Abp Tadeusz Gocłowski, naoczny świadek tamtych wydarzeń, wielokrotnie dawał świadectwo o uczciwości strony solidarnościowej. Z innymi przedstawicielami Kościoła było różnie. Nie tak dawno bp Wacław Mering powiedział: „Coraz więcej informacji związanych z tamtym czasem każe oceniać Okrągły Stół i Magdalenkę zdecydowanie negatywnie: uniknięto rewolucji, ale kłamstwo, oszustwo i cwaniactwo dalej były obecne w życiu kraju. Najwyższy czas na zmianę!”.\nMit o ruinie\nLata rządów PO-PSL wzmocniły mur. Były to lata „tłuste”, by wspomnieć choćby o sukcesach gospodarczych czy o wzroście znaczenia Polski na arenie międzynarodowej. Ale były to także lata „chude” w zakresie etosu życia społecznego i obywatelskiego. Czesław Bielecki w swoich tekstach pokazuje, być może z pewną przesadą, całą mizerię naszego życia publicznego w tamtym okresie: klientyzm, kumoterstwo, korupcję, a nade wszystko brak praworządności.\nTylko czy można przekreślać wszystko, czego wówczas dokonano? Niestety, tak się dzisiaj robi. Mamy do czynienia z niezrozumiałym i całkowitym odrzuceniem dorobku tamtych lat, co ilustruje powtarzane w okresie ostatnich wyborów wyrażenie: „Polska w ruinie”, i co potwierdza bardzo ważny polityk, głoszący, że „Polska nie wydobyła się nigdy z komunizmu – dzięki tajnym porozumieniom z liberałami”.\nNie tylko przekreśla się dorobek poprzednich rządów – przekreśla się także zasłużonych dla Polski ludzi, a czynią to, o dziwo, poważne i szanowane osoby. Tytułem przykładu: profesor filozofii UJ mówi o Bronisławie Komorowskim, że był to „najbardziej małostkowy i złośliwy, a mówiąc dosadniej: świniowaty marszałek Sejmu w historii III RP”. I że nie kto inny, ale Komorowski „usiłuje na fundamentalnym kłamstwie ugrać dla siebie prezydenturę”. Zamilczę, co mówią o prezydencie Lechu Wałęsie ludzie, którzy dla Polski nie zrobili nic albo prawie nic.\nJakie, na tym tle, jest stanowisko ludzi Kościoła? Wiele osób duchownych postponuje dorobek III RP i znieważa ludzi, ale ograniczę się do jednej wypowiedzi – księdza profesora stale współpracującego z „Naszym Dziennikiem”. Ludzie poprzedniej ekipy rządowej, mówi tenże ksiądz profesor, to grupa „bezkarnych cyników, kpiących z narodu”. Ciągle zadaję sobie pytanie, skąd autor tych słów, a także inni księża podobnie myślący, czerpią natchnienie do swoich sądów, bo chyba nie z Ewangelii.\nPrzyszedł wreszcie dzień 10 kwietnia 2010 r. Wydawało się zrazu, że tragizm katastrofy smoleńskiej rozwali mur, ale stało się inaczej: urósł on do niebotycznej wysokości. Pojawiła się absurdalna teza o zamachu, za który miała odpowiadać przede wszystkim Moskwa, ale nie tylko ona, bo także polski rząd, uwikłany w zdradzieckie porozumienie z rządem rosyjskim. Jak w koszmarnym śnie znajdowano „niezbite dowody” – a to na rozpylenie sztucznej mgły, a to na serię wybuchów w samolocie, w rezultacie czego rozpadł się on w powietrzu, a to na dobijanie żywych jeszcze pasażerów… Nowe „dowody” na zamach, w którym brali udział ówcześnie Polską rządzący, w pewnym okresie pojawiały się niemal codziennie.\nNajwybitniejsi specjaliści od katastrof lotniczych tłumaczyli wprawdzie, że są to tezy zwykłych ignorantów: że przyczyny katastrofy są należycie i wystarczająco wyjaśnione, że na wszystkie wątpliwości zgłaszane przez tzw. zespół Macierewicza udzielono fachowych odpowiedzi, że wszystkie problemy techniczne badało kilka zespołów. Moralne autorytety prosiły, aby zarówno dla dobra rodzin, które straciły bliskich, jak dla dobra Polski przestać jątrzyć. Ale Antoni Macierewicz, wspierany przez prezesa PiS, który wprost powiedział: „zamordowano 96 osób, to niesłychana zbrodnia”, uporczywie głosił i głosi, że prawda jest nieznana, a zamach i wybuch są bezdyskusyjne. Ta teza została zaakceptowana – i to jest dramat – przez dużą część narodu, przy znacznym, a może nawet decydującym udziale przedstawicieli Kościoła, o czym za chwilę.\nW ciągu blisko 30 lat po odzyskaniu niepodległości wielokrotnie i w różnych kontekstach pojawiało się słowo „zdrada”, ale teraz tym słowem piętnowano rządzących, a przede wszystkim premiera Tuska i „uzurpatora”, jak mówiono o prezydencie Komorowskim. To słowo pojawia się do dziś – nawet w ostatnich dniach aktualny marszałek Senatu pozwolił sobie powiedzieć: „Donald Tusk zdradził Pana Prezydenta. Zdradził go na pewno”.\nPrzywykliśmy do nienawistnych słów i nie zawsze zdajemy sobie sprawę, że oskarżenie o zdradę rozdziera wspólnotę rodzinną, a także wspólnotę narodową i kościelną. Takie oskarżenie jest brzemienne: jeden z wybitnych socjologów twierdzi, że „wystarczy bezpodstawnie oskarżyć przywódców państwa o zdradę, aby wspólnota zaczęła pękać”.\nI właśnie z tym mamy do czynienia. Można przymknąć oczy na różne epitety, ale nie można przejść obojętnie obok zarzutu zdrady, a zwłaszcza zdrady narodu przez demokratycznie wybranych przywódców.\nA jeśli już mówimy o spustoszeniu, jakie spowodowała teza o zamachu w Smoleńsku, to trzeba dodać, że nonszalanckie oskarżenie Rosjan o dokonanie zamachu wzmocniło ich niechęć do Polaków i utwierdziło opinię, że jesteśmy maniakalnymi rusofobami. To źle wróży na przyszłość. Utrzymuję żywy kontakt z Rosjanami. Oni nie potrafią zrozumieć, na jakiej podstawie minister polskiego rządu może powiedzieć: „to był zamach, winien jest Putin”.\nNaturalnie, polski rząd nie jest bez winy. Rozmiar jego zaniedbań przedstawia raport NIK, który ukazał się w maju 2011 r. Kontrolerzy Izby badali procedury organizacji lotów i zapewnienia bezpieczeństwa najważniejszych osób w państwie. Kancelaria Premiera, MON, MSWiA, MSZ, dowództwo sił powietrznych, 36. pułk odpowiedzialny za loty VIP-ów – wszystkie one dostały ocenę negatywną. Dla wyjaśnienia tragedii powołano również komisję rządową, pod przewodnictwem min. Jerzego Millera, śledztwo prowadziła także Prokuratura Wojskowa. Ich ustalenia są jednoznaczne. Narzuca się pytanie, czy polski obywatel, szanujący swoje państwo, może w swoim sumieniu całkowicie je zignorować? A czy może je ignorować polski duchowny, a tym bardziej polski hierarcha, szanujący swój kraj, dbający o pokój społeczny, świadom rozdziału Kościoła od państwa i świadom wagi swoich słów?\nKatastrofa była w dużej mierze wynikiem chaosu, nieprzestrzegania reguł obowiązujących przy organizacji podróży najważniejszych osób w państwie i zwyczajowego polskiego „jakoś to będzie”. Ale nawet najbardziej karygodna organizacja nie jest jeszcze zdradą.\nWyżej napisałem, że do utrwalenia przekonania, iż w Smoleńsku miał miejsce zamach, a nie zwykły, choć niezwykle tragiczny wypadek, przyczynili i przyczyniają się przedstawiciele Kościoła. Niekiedy odnosi się nawet wrażenie, że niektórzy duchowni traktują polskie państwo jak nie polski, ale obcy twór. Współgra to ze słowami prezesa Kaczyńskiego, że Polska to „kondominium rosyjsko-niemieckie”.\nNajdobitniej przejawia się to podczas tzw. miesięcznic. Rozpoczynają się one mszami w katedrze warszawskiej. Nabożeństwa te przeradzają się często w wiec polityczny, a wygłaszane kazania – w atak na prawowite władze z czasów katastrofy. Ktoś powiedział, i ja się w pełni z tym zgadzam, że msze polityczne to akty bałwochwalstwa...\nPo mszach odbywa się marsz, przeplatany – pożal się, Boże – modlitwą, a na końcu następują przemówienia, często urągające prawdzie, a zawsze oskarżające przeciwników politycznych o fałsz i chęć ukrycia prawdy. Obecni na marszach duchowni ośmieszają i profanują akty religijne (żałosne egzorcyzmy ks. Stanisława Małkowskiego).\nTe miesięcznice wydają się prawdopodobnie uczestnikom „gorliwą modlitwą” oraz „krynicą prawdy i dobra”, ale tak naprawdę – ośmielam się to głośno powiedzieć – dzielą naród. Należałoby skończyć z wykorzystywaniem Eucharystii do celów politycznych, i to moralnie dwuznacznych, bo to jest naprawdę bałwochwalstwo.\nW ciągu sześciu lat wygłoszono z ambony setki dzielących naród i niegodnych Kościoła kazań. Z zażenowaniem, ale i z przekonaniem, że o takich sprawach nie można milczeć, zacytuję kilka urywków z najświeższych – i to wygłoszonych przez liczących się księży biskupów. W rocznicę smoleńskiej tragedii abp Marek Jędraszewski mówił o fałszu, który oplótł smoleńską tragedię: „Prawda z trudem przebija się przez zasieki kłamstw, które od samego początku były podawane do publicznej wiadomości (…) Rząd polski świadomie oddał śledztwo w ręce Rosjan, zgadzając się na zastosowanie konwencji chicagowskiej, by za nic nie odpowiadać”… Skoro autor tych słów uważa, że badający katastrofę specjaliści głoszą fałsz, to jaka powinna być prawda, aby zadowoliła Ekscelencję?\nPodobnie, ale jeszcze mocniej, przemawiał abp Sławoj Leszek Głódź: „Po sześciu latach od tamtej tragedii wielu z nas stawia pytanie, kiedy rozpoczął się proceder zasypywania pamięci o smoleńskiej tragedii, jej niszczenia, spychania w cień, więcej – wyszydzania. Co i raz rozlegał się prześmiewczy rechot kabaretowych kalamburów, knajackich żartów, prostackiej kpiny.\nNiezważających na to, co jest podstawą ludzkiej kultury i szacunku dla zmarłych, powagi wobec ludzkiej śmierci… Z rozmysłem przekreślona została wielka szansa integracji polskiej wspólnoty na płaszczyźnie wyjaśnienia przyczyn tragedii smoleńskiej, ich szerokiego kontekstu. (…) Ten lot smoleński wciąż trwa. Zakończyć się powinien na lądowisku prawdy”. Jeden z komentatorów tego kazania napisał, co ze wstydem cytuję: „Boże, widzisz to, słyszysz to i nie grzmisz? Przecież to nie Słowo Boże, ale polityczna agitka, insynuacje, kłamstwa, manipulacje (…). To spiskowanie, zamach na Polskę, Polaków”. Pewnie ów komentator nieco przesadził, ale jednak takie przemówienia naprawdę sprawiają, że mury wciąż rosną.\nInny przykład dotyczy jednej z najpiękniejszych kart w naszej powojennej historii: radomskiego Czerwca ’76 i tego, co nastąpiło potem. Młodzi ludzie z Warszawy, nie zważając na grożące im niebezpieczeństwa, jeździli wówczas z pomocą do robotników – to wtedy zrodziła się Solidarność! W ostatnich dniach, z okazji 40. rocznicy tych wydarzeń, w obecności pana prezydenta i pani premier odprawiono mszę, podczas której przemawiał bp Piotr Libera. Biskup zapewne nie wie, czym był ów Czerwiec, bo uznał za stosowne powiedzieć, że polskie media zostały przejęte przez „resortowe dzieci”, a polskiej kulturze zagraża „lewacka polityka multi-kulti”, niszcząca chrześcijańskie wartości. Po takim „słowie bożym”, mówię to z pełną odpowiedzialnością, wielu ludzi zastanawia się, czy chodzić do kościoła.\nKonsekracja kościoła pw. NMP Gwiazdy Nowej Ewangelizacji i św. Jana Pawła II, wybudowanego z inicjatywy o. Tadeusza Rydzyka, Toruń, 18 maja 2016 r. / FOT. GRZEGORZ OLKOWSKI / POLSKA PRESS / EAST NEWS\nŚwiatło nad ojczyzną\nKolejna odsłona, którą trzeba uwzględnić, gdy się myśli o rosnącym podziale narodu, to wybory prezydenckie, wybory do parlamentu oraz gruntowne „reformowanie” państwa przez nowy rząd. Do tej odsłony należy także reakcja partii opozycyjnych oraz działalność KOD-u. Tu także widać działania i wypowiedzi przedstawicieli Kościoła.\nWielu rodaków przyjęło wybór Andrzeja Dudy na prezydenta jako dar od Boga. Bp Józef Wysocki w amerykańskiej Częstochowie, w obecności premier Szydło, mówił: „Chciałbym powiedzieć (…) jak bardzo panią wszyscy kochamy. I podziękować pani, całemu rządowi i wszystkim, którzy podejmują to wielkie zadanie naprawy (…) otrzymaliśmy Pana Prezydenta, to jest dar od Pana Boga. Otrzymaliśmy panią jako wielki dar i wszystko będziemy czynili, żeby tego nie zmarnować”. Natomiast bp Kazimierz Ryczan podczas pierwszomajowej mszy powiedział: „Polacy przy pomocy demokratycznych wyborów postanowili zmienić dotychczasowy sposób rządzenia Ojczyzną (…). Pan Bóg dał nam w darze Prezydenta, dla którego wiara i wierność tradycjom narodowym jest przewodnikiem w służbie narodów”.\nPrzyznam, że na oświadczenia biskupów Wysockiego i Ryczana, a także wielu innych duchownych, odpowiadałem „amen”: to dobrze, niech tak będzie. Daj nam, Panie Boże, w życiu publicznym uruchomić moc prawdy, sprawiedliwości i miłości. Ale bp Ryczan nie zakończył przemówienia na wyrażeniu radości, lecz mówił dalej: „Neoliberałowie i postkomuniści spod sztandarów partii lewicowych, zjednoczeni duchem Unii Europejskiej wychodzą na ulice, by obalić nowy rząd i prezydenta (…) Donoszą kłamstwa do Unii i dokonują zdrady jak Targowica”. Niestety, na takie słowa nie potrafiłem już powiedzieć „amen”.\nPodobna euforia ogarnęła wielu ludzi Kościoła po zwycięstwie PiS w wyborach parlamentarnych. Ks. prof. Czesław Bartnik uważa, że dokonało się „zmartwychwstanie Polski”. Pisze: „Większość wyborców przed 1050. rocznicą chrztu Polski przebudziła się, ożyła i dokonała wyborów nadziei rezurekcyjnej (…) Nad Ojczyzną wschodzi światło, pokój, radość, przyszłość, chęć życia i działania, zmartwychwstanie przez pracę (C.K. Norwid) i sens wspólnoty. Pierzcha smród totalnego zakłamania, korupcji, oskarżeń, podłości i zniewolenia. Jawi się blask prawdy, życia, błogość dobra, czar piękna świata i człowieka, wiara w sens polityki i walki o najwspanialszą Polskę”.\nTako rzecze ksiądz profesor. Jak było za Tuska i jak jest za Kaczyńskiego? Smród i zapach, podłość i błogość dobra, ciemność i blask.\nMuszę jasno powiedzieć, że ośmioletnie rządy PO-PSL zmęczyły Polaków. Wiele osób, także ja, czekało na „świeże powietrze”. Niech mi więc nikt nie zarzuca, że jestem piewcą poprzedniej ekipy. Partia Jarosława Kaczyńskiego, obok różnych obaw, związanych m.in. z wprowadzeniem na wysokie stanowiska rządowe ludzi skompromitowanych, przynosiła wiele sensownych propozycji. Jeśli finanse wytrzymają, program 500 plus będzie jej wielkim osiągnięciem. O ile wiem, wprowadzenie do rządu Mateusza Morawieckiego, a następnie jego „plan”, przyjęto w kołach gospodarczych z pewną ulgą. A więc: przyszła nadzieja.\nNiestety, niemal każdy dzień tzw. dobrej zmiany tę nadzieję umniejszał. Ogłoszono, że dotychczas w Polsce panował komunizm. 25 minionych lat, a zwłaszcza 8 ostatnich, to budowanie naszego kraju przez kolesiów, karierowiczów, złodziejów i zdrajców – tak mówiono. Ogłoszono, że doprowadzono kraj do ruiny nie tylko materialnej, ale co gorsze, moralnej. Przed nową władzą stanęło zadanie zbudowania niemal wszystkiego od początku. Odsunięci od władzy – przewidywano – będą z pewnością krzyczeć, a nawet zdradziecko odwoływać się do obcych, ale nie można inaczej: trzeba wypełniać zadanie, do którego Opatrzność i naród wybrały partię Jarosława Kaczyńskiego. W ramach czyszczenia przedpola i akcji „Polska z kolan wstaje” uroczyście ogłoszono, że aktualna opozycja to „V kolumna obcych interesów w Polsce”, to „bezczelni zdrajcy” i współczesna „Targowica”. Takie słowa, trzeba to zauważyć, to nie są zwykłe epitety, tylko trucizna, która wsiąka w ludzi.\nPrzyszły wreszcie konkretne „działania naprawcze”, a wśród nich przede wszystkim moment, gdy rządzący postanowili „naprawić” Trybunał Konstytucyjny. Manipulacje wokół Trybunału stały się sygnałem dla świata, że w Polsce łamane jest prawo i zagrożona demokracja.\nNie mam kompetencji, by definitywnie rozstrzygać, kto ma rację. Polegam na autorytetach, a wszystkie polskie autorytety prawnicze twierdzą, że to, co czyni rząd, jest zamachem na Trybunał Konstytucyjny, a zamach na Trybunał jest zamachem na demokrację. Prof. Adam Strzembosz, były prezes Sądu Najwyższego, powiedział: „Jestem starym człowiekiem, któremu wolno dokonywać pewnych ocen, nawet śmiałych. Moim zdaniem pan prezydent Duda parokrotnie złamał konstytucję”. I dalej: „zareagowałem na to, co obóz PiS wyrabia z Trybunałem Konstytucyjnym. Przyjmowanie ślubowania od sędziów kwadrans po północy pod nadzorem Jarosława Kaczyńskiego to dla głowy państwa upokorzenie”.\nProf. Andrzej Zoll, który dla wielu osób (także dla piszącego te słowa) jest niekwestionowanym autorytetem w dziedzinie prawa, i którego nie sposób posądzić ani o lewactwo, ani o zgniły liberalizm, mówił z kolei: „prawicowa partia bawi się w niebezpieczne modyfikowanie demokracji”.\nTymczasem wśród zwolenników PiS trwa wyścig, kto bardziej spostponuje Trybunał Konstytucyjny i bardziej podepcze autorytety prawnicze. Lista startujących w tym wyścigu jest długa, więc wymienię tylko niektórych. Znany dziennikarz Jerzy Jachowicz pisze o stanowisku Sądu Najwyższego, stającego w obronie Trybunału Konstytucyjnego: „Inicjatorom nie chodzi o przestrzeganie prawa. Ich celem jest ochrona własnych przywilejów. Utrzymania dotychczasowej pozycji, w tym zapewnienia sobie bezkarności. Pozostawania bycia nietykalnym (…) Nie trzeba wielkiej wnikliwości, by zobaczyć, że prof. Rzepliński od pierwszych dni po zdobyciu władzy przez PiS reprezentuje w każdym swoim geście i prawnej decyzji interesy PO”. Posłanka Beata Mazurek spostponowała sędziów Sądu Najwyższego, przypisując im prywatę i określając mianem „kolesie”. Jestem zdziwiony, że partyjni koledzy (kolesie?) nie widzą w tej wypowiedzi nic złego.\nProblem w tym, że w wyścigu opluwania Trybunału pierwsze miejsce trzeba przyznać osobie duchownej, ks. prof. Pawłowi Bortkiewiczowi. 11 marca 2016 r. zamieścił on w „Naszym Dzienniku” tekst „Nie jest mi do śmiechu”, w którym tryska specyficznym humorem. Pisze: „Diabeł ubrał się w ornat i ogonem na mszę dzwoni”. I wyjaśnia: ornatem jest sędziowska toga, a bełkot werbalny jest dzwonieniem diablim ogonem. „A za owym ornatem i dzwonkiem mszalnym kryje się kudłaty diabełek, trochę wstrętny, trochę śmieszny”. Usprawiedliwieniem tych słów ma być to, że „tak zwany Trybunał Konstytucyjny” urządził farsę „nadwładzy i superwładzy, konsultowanej z elitą partyjną opozycji”. Trybunał Konstytucyjny jest więc dla księdza profesora tak zwanym Trybunałem. Można oczywiście wszystko deptać, tylko pytanie, dokąd to prowadzi.\nKiedy dziś przyglądamy się publicznej scenie naszego kraju, nie sposób pominąć Komitetu Obrony Demokracji. Trzeba z przykrością powiedzieć, że nikt mocniej niż duchowni Kościoła katolickiego nie zarzucił jego działaczom podłości, a nawet zdrady. Bp Wacław Mering zestawiał kiedyś demonstracje w obronie telewizji Trwam z demonstracjami KOD. Te ostatnie, według biskupa, to „seanse nienawiści”. Mówi: „Celem tych demonstracji [w obronie Trwam – LW] nie było obalenie władzy. Słyszałem w ich trakcie słowa sprzeciwu wobec poszczególnych ustaw czy decyzji, nie zauważyłem jednak przejawów tak dzikiej nienawiści, jak w ostatnich demonstracjach KOD”. Główne „zło tkwi w nawoływaniu do przemocy, moralnej niegodziwości”.\nWspominany już ks. prof. Bortkiewicz pisze, że manifestujący przeciw obecnej władzy to „grupa ogłupiałych ludzi na ulicy”. W innym miejscu dodaje, że „chamstwo i draństwo wyległo jak karaluchy na ulice”. Dlatego ksiądz profesor jest już zmęczony „tym nieustannym jazgotem, wulgaryzmami, rzucanymi pod adresem wybranej przez nas władzy”.\nI jeszcze jeden głos ze środka Kościoła. Ks. prof. Bartnik pisze: „Szok u przegranych osiągnął poziom szalonej wściekłości (…) »salon« z wściekłością atakuje bez przerwy wszystko, co autentycznie polskie i katolickie… żeby w ogóle Polska nie zmartwychwstała”. W „Gościu Niedzielnym” zaś, uważanym przez wielu za „katolicki tygodnik ponadpartyjny”, z artykułu Bogumiła Łozińskiego redakcja wyeksponowała wielkimi literami słowa: „Przeciwnikom PiS nie chodzi o demokrację, lecz o obronę interesów zagranicznego biznesu, utrzymywanie Polski w drugim szeregu UE oraz walkę z wartościami konserwatywnymi”.\nKiedy dotarło do mnie świadectwo biskupa Meringa, mówiące, że demonstracje KOD-u to „seanse nienawiści”, postanowiłem osobiście sprawę przebadać. Znalazłem sobie odpowiedni punkt obserwacyjny i przez niemal cztery godziny patrzyłem z bliska na demonstrantów, słuchałem skandowanych przez nich haseł, czytałem napisy na transparentach i ubraniach. Podobnie uczyniłem kiedyś, gdy demonstrowano w obronie „Trwam”. Może wszystkiego nie widziałem, ale o tym, co widziałem i słyszałem, zaświadczam: pełna kultura.\nPodobnie ocenia marsze KOD-u prof. Henryk Samsonowicz: „Na kilku marszach byłem. Ludzie są tam życzliwi, żartują, skaczą. Śmiech ma wielką siłę. Nie bluzgają, jak na innych marszach, nienawiścią i wszystkimi możliwymi epitetami”. A jednak ksiądz biskup Mering głosi, że są to „seanse nienawiści”. Ciekawe, jaki ksiądz biskup obrał punkt obserwacyjny, że dostrzegł nienawiść?\nSłowo i milczenie biskupów\nWielu moich znajomych pyta, dlaczego Episkopat milczy, kiedy w kraju szaleństwo goni za szaleństwem. Owszem, zabierają głos niektórzy księża biskupi, solidaryzując się na ogół z tym szaleństwem, ale głosu całego Episkopatu nie słychać. Sprawy chyba tak się potoczyły, że biskupi znaleźli się w sporym kłopocie...\nA przecież głos Kościoła jest potrzebny. Nie ma potrzeby, aby biskupi stawali po którejś ze zwaśnionych stron, ale powinni przypominać podstawowe zasady nauki społecznej Kościoła i wzywać do autentycznego dialogu. Ktoś musi powiedzieć, jak buduje się wspólnotę, na czym polega przebaczenie i pojednanie, czym jest prawdziwy patriotyzm. Ktoś musi powiedzieć, że wielkim grzechem jest dzielenie ludzi i niesprawiedliwe ich oskarżanie. Być może trzeba także powiedzieć, jakie są warunki prawdziwej demokracji. Jan Paweł II mówił w 1995 r. w USA: „Demokracja potrzebuje mądrości, demokracja potrzebuje cnoty, w przeciwnym wypadku może obrócić się przeciwko wszystkiemu, czego ma bronić i do czego ma zachęcać”.\nPiszę o tym, bo mam wrażenie, że najgroźniejsze jest jeszcze przed nami. Oto krok po kroku dokonuje się w Polsce sakralizacja władzy politycznej. W jednym z wielu tekstów na ten temat Ewa Polak-Pałkiewicz nawiązuje do chrztu Mieszka I i ujawnia, że zasadniczym zadaniem polskich władz wybranych w wolnych wyborach jest budowanie państwa na fundamencie Boga – Trójcy Świętej. Pisze, a redakcja „Plusa Minusa” to zdanie wytłuszcza: „Nie »demokracja i wartości chrześcijańskie« są dziś gwarantem trwania Rzeczypospolitej, lecz uznanie przez jej suwerenne władze polityczne bytowości Boga w Trójcy Świętej jedynego”.\nRamię Pana Boga\nMożna wstępnie pokusić się o naszkicowanie konsekwencji wynikającej z tego, że jakaś polityczna władza uzna siebie za „ramię Pana Boga”. Po pierwsze, taka władza jest przekonana, że Bóg jest po jej stronie, a każdy, kto się jej sprzeciwia, jest przeciwnikiem Boga i tego wszystkiego, co jest prawdą, dobrem i pięknem. Po drugie, władza, która buduje państwo na fundamencie Boga, nie może popełnić błędu: jej działania są zawsze moralne, natomiast przeciwnicy nieuchronnie popadają w amoralizm i nihilizm. Po trzecie: nie ma sensu prowadzić rozmów z przeciwnikami. Z heretykami się nie dyskutuje, ale się ich nawraca.\nWładza polityczna, która uważa, że po jej stronie jest Pan Bóg, potrzebuje szerokiej, społecznej akceptacji „swojego wybraństwa”. I takie zabiegi w Polsce widzimy. Oto 18 maja, podczas konsekracji kościoła w Toruniu, zasiadła w kościelnej nawie niemal połowa Episkopatu, a także rząd Beaty Szydło i Jarosława Kaczyńskiego. Odbyła się konsekracja kościoła, ale nie tylko. Odbyła się także „beatyfikacja” tego rządu, a przede wszystkim prezesa PiS. Beatyfikacji dokonało dwu kardynałów i prawie 50 biskupów. Nie było żadnego „ale”, jak to przy beatyfikacji. Nie było mowy o potrzebie przebaczenia i pojednania, nie było wezwania do wspólnego budowania Ojczyzny czy apelu o zmianę stosunku do uchodźców. Odnosiło się wrażenie, że kościelna hierarchia traktuje ten rząd jak samą prawdę, samo dobro i samą cnotę. Nie jest tylko jasne, czy do tej „beatyfikacji” doszło spontanicznie, czy ktoś to genialnie wyreżyserował.\nCzy w Polsce ma ktoś „klucz” do uporządkowania rosnącego z każdym dniem szaleństwa? Moim zdaniem klucz mają parlamentarzyści, i to przede wszystkim ci należący do klubu PiS. W ostatnich miesiącach chyba nikt w Polsce nie był tak bardzo upokarzany. Życzę im więc – parlamentarzystom, którzy są naszą nadzieją – aby zawsze szli za głosem sumienia. Nawet wtedy, gdyby mieli narazić się na gniew. Nawet wtedy, gdyby mieli stracić poselski mandat. ©\nAutor jest dominikaninem, długoletnim duszpasterzem akademickim. W PRL działacz opozycji antykomunistycznej. Laureat Medalu Świętego Jerzego. Na łamach „TP” dokonywał wnikliwej diagnozy sytuacji w polskim Kościele, stawiając trudne pytania niektórym biskupom. W jednym z najbliższych numerów opublikujemy drugą część tego tekstu.\nWięcej artykułów o. Ludwika Wiśniewskiego na powszech.net/owisniewski\nKs. Adam Boniecki: Do jakiej Polski przyjedzie papież? Franciszek przyjedzie do Polski, lecz celem podróży są Światowe Dni Młodzieży. Papieska uwaga będzie więc przede wszystkim skierowana na uczestników tego wielkiego wydarzenia.\ndo jakiej Polski...\nAdres Wysłane przez Andrzej Bryński w środa, 06.07.2016, 09:50\ndo jakiej Polski? ale i do jakiego Kościoła przyjeżdża Papierz ? Kilka lat zadaję sobie pytanie , dlaczego przestałem chodzić do kościoła. Powyższe słowa oświeciły mnie ale i utwierdziły w przekonaniu że Kościół, w moim kraju od Boga odszedł.\nAdres Wysłane przez Jan Proch w środa, 06.07.2016, 12:48\nPanie Andrzeju, to nie Kościół odszedł, a jedynie kościół... Do tego kościoła zaliczyć można: mury, te pozłacane anioły w Toruniu, działki budowlane, bogate samochody, wielu ludzi w czarnych sutannach a i w czerwonych też. Za tymi sutannami poszły tłumy zbałamuconych wiernych. Przepraszam jeżeli kogoś uraziłem.\nodeszły mury, działki, ludzie w sutannach, tłumy wiernych...\nAdres Wysłane przez eddiepolo w środa, 06.07.2016, 15:28\n'To nie Kościół...' No więc co zostało?\nAdres Wysłane przez Jan Proch w środa, 06.07.2016, 15:48\nTy, ja i jeszcze paru, kilkunastu, jednak wielu nas jest! No i ZAŁOŻYCIEL Kościoła - On jest ciągle i wieczny. Nie patrz tylko w ziemię przyjacielu, podnieś głowę do góry i myśl, myśl, myśl... Zacznij myśleć pozytywnie, chociaż przez chwilę a potem już poleci. Hej! No, chyba, że poszedłeś z tamtymi. To zawróć, zawsze masz czas. I co, działa?\nPrzeor ma się całkiem dobrze\nAdres Wysłane przez eddiepolo w środa, 06.07.2016, 16:54\nSzanowny Panie, ja owszem myślę - konkretnie tak: najlepsze, co może krk w Polsce spotkać, to schizma tej przytłaczającej większości rydzykowo-michalikowo-hoserowo-narodowo-itepe, itede... .Ale to wariant hiperoptymistyczny. Watykan nie takie dziwolągi jak polski episkopat toleruje. Zaś realnie patrząc, trwał będzie i kisił się we własnym sosie ten twór cudaczny, owoc szatańskiej pychy i ludzkiej głupoty. Im bardziej pusto będzie w kościołach, tym chętniej lgnąć będą biskupi do salonów władzy świeckiej. Aż się kiedyś lud wzburzy i pogoni to tałatajstwo na cztery wiatry, dobrze, jeśli nie obije przy okazji. Ale na to trzeba jeszcze najmniej jednego pokolenia. Potem niedobitki o których Sz. P. wspomina będą mogły mówić o sobie 'kościół to my'.\nAdres Wysłane przez Jan Proch w środa, 06.07.2016, 18:01\nSchizma to coś wyższego rzędu, raczej wynik różnic teologicznych np.Lefebryści. To co my mamy, to raczej sekta, która powstała jako produkt uboczny zbratania tronu i ołtarza. "Zbratanie" to kwitnie nam jak wiosną wiśnie, a kto nie popiera to wróg. Jednak nasza masa milczących i wkurzonych też rośnie. Nie jesteśmy wcale niedobitkami, jesteśmy raczej depozytariuszami tego co zdrowe i wyrosło ze źródeł. Nie takie zakręty Kościół przechodził i wychodził na prostą. Prośmy Boga aby czasami obecnych, choć tylko niektórych pasterzy nie spotkało to co miało miejsce ponad 200 lat temu i spotkało biskupów Kossakowskiego, Massalskiego z ówczesnym prymasem Poniatowskim, chociaż ten ostatni wywinął się sprytnie. W świetle tego faktu najśmieszniejszy okazuje się być abp Michalik przywołując tamte fakty jednak w swojej urojonej interpretacji. p.s. jestem tylko Jan bez dodatków Szanowny Pan, tak prościej jest.\n"Kościół, w moim kraju od Boga odszedł"\nAdres Wysłane przez Basia Izabelle ... w środa, 06.07.2016, 17:09\nI ja coraz częściej mam takie wrażenie. Bardzo trudno jest kochać kościół, który tak bardzo nienawidzi ludzi... Bardzo dziękuję za ten artykuł, właśnie dla takiego spokojnego i racjonalnego spojrzenia (bez bicia piany i szerzenia nienawiści) na to co się w Polsce dzieje Was czytam.\nTylko czy ta analiza do kogoś trafi ?\nAdres Wysłane przez arko w środa, 06.07.2016, 10:45\nCzy ta analiza, przecież, jedna z wielu podobnych, ma jakiekolwiek szanse na poważne odniesienie się do niej przez kogokolwiek, kto ma jakąś władzę - kościelną, czy polityczną ? Psucie państwa, demolowanie autorytetów, stawianie murów. Ojciec Wiśniewski powiedział, że o ile stan finansów pozwoli, to program 500+ będzie wielkim plusem dla rządu. Nie jestem ekonomistą, ale coś tam, coś tam znam (jak powiedziała pani klasyk) i nie wydaje mi się, aby państwo polskie stać było na program w tej postaci (pamiętając o innych zaplanowanych i realizowanych niebagatelnych wydatkach). Mimo wszystko choć trochę wierzę, że analiza o. Wiśniewskiego będzie drążyła skałę.\nDla obecnej władzy jak widać\nAdres Wysłane przez Basia Izabelle ... w środa, 06.07.2016, 17:12\nDla obecnej władzy jak widać nie ma żadnych autorytetów. Zarówno tej politycznej jak i kościelnej.... skoro przez niektórych nawet autorytet papieża jest negowany.... ALe milczenie nic nie pomoże. Trzeba pisać, trzeba mówić, trzeba skłaniać do refleksji\nBoję się kościoła\nAdres Wysłane przez t.niziolek@poczta.fm w środa, 06.07.2016, 11:17\nDo listopada 2015 byłem człowiekiem cieszącym się z możliwości zaglądania do kościoła. Miałem swoje ulubione świątynie, do których czasami zachodziłem by w ciszy pomodlić się i pomedytować. Fakt, że czyniłem to raczej wtedy, gdy nie było w nich mszy. Od kilku lat mój udział w niedzielnych nabożeństwach stopniowo stawał się coraz bardziej nieregularny, coraz mniej potrafiłem odnaleźć w nich odpowiedzi na nurtujące mnie pytania i problemy, a coraz więcej rzeczy i postaw zaczęło mnie odpychać. Gdy w grudniu ub. roku demokratycznie wybrane władze mojego kraju zaczęły, łamiąc konstytucję, niszczyć demokratyczne państwo prawa, niedoskonałe, ale z takim trudem budowane, poczułem wielką potrzebę usłyszenia silnego głosu polskiego Kościoła w obronie nie tylko przecież ludzkich, ale także ewangelicznych praw człowieka - wolności, szacunku, godności. Tych praw, które przecież szanował Jezus nikomu siłą nie narzucając swojej nauki, a na każdego patrząc z miłością. Niestety polski Kościół milczał. A gdy się czasami odzywał było słychać głos tak sprzeczny z Ewangelią, głos przyłączający się do nacjonalistycznego odzierania z godności wszystkich "innych", nie zgadzających się z zachodzącą "dobrą zmianą". Przeżyłem wtedy wstrząs. Dogłębne doświadczenie, które wyryło się w mojej duszy i ciele - tak w ciele również. Poczułem wielki zawód i... strach. Strach przed Kościołem - tym pisanym z małej i dużej litery. Jestem z wykształcenia historykiem i mam swiadomość ile razy w historii chrześcijaństwa podli ludzie wykorzystywali Ewangelię do czynienia zła, by za nią ukryć własny grzech i upadek. W grudniu ub. roku poczułem, że to się znów dzieje, że polski Kościół zdradził naukę Jezusa, zdradził mnie - zwykłego chrześcijanina, próbującego po prostu żyć w zgodzie z przykazaniem miłości i własnym sumieniem. Dla sobie tylko znanych celów sprzymierzył się z ziemską władzą po to by odebrać mi wolność. Od tego czasu nie wchodzę do kościoła, nawet na krótką modlitwę - nie potrafię. Czuję strach - gdy raz spróbowałem, moje ciało, te starotestamentowe "trzewia i wątroba", krzyczało do mnie "nie wchodź, tam czeka cię zniewolenie". Mam świadomość, że to tylko moje osobiste doświadczenie. I tyle. Nic więcej. Ale dla mnie nie ma już mojego Kościoła - Kościoła Jana Pawła II, Miłości, tolerancji, szacunku do wszystkich ludzi i stworzeń na Ziemi. Teraz jest... STRACH!\n"Nie lękajcie się!..."\nAdres Wysłane przez eddiepolo w środa, 06.07.2016, 13:15\nSzanownemu Panu gratuluję - przede wszystkim uwolnienia się od kościelnych strachów, kleszych gróźb. Przeszedłem podobną drogę - wiem, jakie to błogosławione uczucie.\nCzas odejść na dobre\nAdres Wysłane przez Jerzy Piątek w środa, 06.07.2016, 11:44\nOd lat nie uczestniczę w ogóle w życiu KK, ale bacznie przypatruję się temu, jak Kościół Katolicki się zmienia. Czytam wypowiedzi księży, biskupów, czasem - streszczenia homilii. Czytuję regularnie TP. Artykuł o. Wiśniewskiego jest b. ponury, bo nie daje nawet krzyny nadziei na koniec opisywanego w tekście szaleństwa. Od lat noszę się z zamiarem apostazji. W ostatnich miesiącach decyzja, by przestać mieć cokolwiek wspólnego z KK, wykrystalizowała się i okrzepła. Nie chcę mieć NIC wspólnego, więc wystąpię z Kościoła.\nBrawo, wspaniała decyzja\nAdres Wysłane przez Jan Proch w środa, 06.07.2016, 16:21\nBrawo Jerzy, "odważna i bohaterska" wręcz decyzja. Proponuję abyś dla podkreślenia tej decyzji kazał sobie jeszcze uciąć prawą dłoń, którą tyle lat czyniłeś znak krzyża i to na darmo. A co! Niech widzą jaki jesteś odważny. Przed tym całym aktem proponuję abyś prawdziwie zapoznał się z tym co obiecał Założyciel Kościoła tym, którzy będą do Niego przynależeć.\nAdres Wysłane przez Jerzy Piątek w czwartek, 07.07.2016, 08:36\nHmmm... nie rozumiem, skąd szyderstwo. Niestety to typowe dla wielu polskich katolików, najbardziej dziś widocznych, nadających ton we współczesnym KK: okazywanie wyższości, pycha, brak empatii, może nawet pogarda (hmm.. dlaczego mówi Pan do mnie per Ty?!). Przez 20 lat obserwuję, co się dzieje w KK, i nie widzę w tej instytucji kontynuacji tego, co zaczął Założyciel. Doprawdy, nie wiem, co Pan rozumie pod słowami "naprawdę zapoznać się". Wolę nie wiedzieć. Chyba jednak nie chodzi Panu o Ewangelię, bo Pan o niej nie wspomina. Znak krzyża to zewnętrzna forma wyznania, a dla mnie takie formy są bez znaczenia - bez względu na religię. Troszkę więcej akceptacji dla różnorodności świata, drogi Panie - taki świat stworzył Bóg. Nie ma się co na to obrażać.\nodchodzą? czy odrzucają\nAdres Wysłane przez RW w środa, 30.01.2019, 15:15\nTen i 3 powyższe komentarze mówią o DRAMACIE ludzi, którzy po wyborach w 2015 przestali chodzić do kościoła? Jak można Kościół mierzyć politycznymi miarami, wskazywać na polityczne konteksty? Opamiętajcie się,powróćcie pokornie, odrzućcie grzech pychy, ... bo Kościół jest wieczny, a wy - jednak nie ..\nPrzykład/przestroga historii Piłata?\nAdres Wysłane przez szafranpl w środa, 06.07.2016, 13:50\nPytanie o to "czym jest chrześcijaństwo"? Czy chrześcijanin, który widzi obok głoszone kłamstwo (czy inne zło), może milczeć? Czy milczeniem w obliczu zła przypadkiem nie dokonuje wyboru - którą drogą idzie? Gdzie jest wiara ludzi, od szeregowych parafian do członków Episkopatu?\nPolski Katolicki Kościół nienawiści...\nAdres Wysłane przez Jo.G w środa, 06.07.2016, 15:20\n"Po trzecie: nie ma sensu prowadzić rozmów z przeciwnikami. Z heretykami się nie dyskutuje, ale się ich nawraca." A kiedy nie dadzą się nawrócić, zabija. Pytanie kiedy w polskim Kościele przejdą do realizacji punktu drugiego? Bo wszystko zmierza w tym kierunku, znanym już z historii....\nMała poprawka do "Kościół nienawiści"...\nAdres Wysłane przez Jan Proch w środa, 06.07.2016, 16:35\nJa nie jestem pełen nienawiści, Ty Jo.G, zakładam, że też nie. Znam jeszcze paru nam podobnych i Ty zapewne też. Jak się policzymy to będzie nas już wielu i to my stanowimy KOŚCIÓŁ. Ci co nienawidzą, to może tacy nieco intelektualnie zmęczeni, lub intelektualni inaczej. Oni tez w tym Kościele są. No, gorzej kiedy ci drudzy sprawują jakieś ważne funkcje w naszym Kościele. Tu zaczyna się problem opisany przez o. Ludwika. Kiedyś sp. o. Badeni [ też chodził w takim habicie jak o. Ludwik] patrząc na kolorowe zdjęcie członków Episkopatu w pełnej gali powiedział: O, jak to chłopstwo się poprzebierało. Myślę, że tu tkwi problem.\nAdres Wysłane przez tadeuszsl w środa, 06.07.2016, 18:04\nKiedy dawno temu ktoś wymyślił powiedzenie"moherowe berety"-zatrzęsło z oburzenia Kościołem i niektórymi w Polsce!A może trzeba było inaczej-może trzeba było uczyć naród i te "moherowe berety"Jezusowego Kościoła ,a nie utwierdzać się w pseudokatolicyzmie i nienawiści??!!\nJednak to spojrzenie jednej ze stron\nAdres Wysłane przez AOlsztynski w środa, 06.07.2016, 19:20\nAdres Wysłane przez Robert Pegaz Le... w środa, 06.07.2016, 19:41\nBardzo odważy tekst...mocno mi zaimponował.\nAdres Wysłane przez deiks w środa, 06.07.2016, 19:45\nAdres Wysłane przez Wojciech Kulis w środa, 06.07.2016, 22:26\nSą takie dni jak dziś, gdy budzisz się rano i słyszysz o tym jak w nocy twój świat jest zawłaszczany. I wtedy przychodzi otucha z najmniej spodziewanego kierunku - od twojego akademickiego mentora sprzed 30 lat. I wiesz już, że nie jesteś sam, który tak myśli.\nZgoda i niezgoda\nAdres Wysłane przez janek_ch w czwartek, 07.07.2016, 01:38\nZgadzam się w pełni z tym co o. Ludwik pisze. Obawiam się jednak, że gdy zaczną pustoszeć kościoły z powodu gorszącego zachowania wielu księży i biskupów o których tu mówimy, u ich następców może to nie spowodować refleksji. Pewnie sięgną do wypróbowanej retoryki mówiąc że nastąpił właśnie atak na kościół! Że ten nieskalany polski kościół jest (znowu) atakowany przez "lewacką zarazę" używając jakże głęboko katolickiego stwierdzenia bp Jędraszewskiego ( kazanie z okazji rocznicy powstania warszawskiego). I nic wówczas się nie zmieni. Po prostu polski kościół potrzebuje radykalnych zmian ale czy kiedykolwiek nastąpią? Inaczej to chocholi taniec... i tu zgoda. A niezgoda? Nie zamierzam występować z tego kościoła ze względu na jego Założyciela. Co najwyżej zamierzam częściej wychodzić z kazań o "lewackiej zarazie" i poczytać zamiast tego np ks Kaczkowskiego czego i innym życzę...\nPustka która uzdrawia\nAdres Wysłane przez eddiepolo w czwartek, 07.07.2016, 12:56\nPolski Kościół potrzebuje pustych kościołów. Jedynie pusta taca może wypełnić olejem puste łby pod piuskami.\nJednak jest nadzieja\nAdres Wysłane przez Jan Proch w czwartek, 07.07.2016, 06:16\nOpłacało się wstać rano aby takie głosy, jak te dwa ostatnie, przeczytać. Nie jest tak źle. Retoryka wielu głoszących pokrzywione, pogięte, nagięte słowo upadnie. Założyciel o to zadba. Z tą nadzieją zaczynam dzień.\nBracia chrześcijanie-nie zapominajmy, że nasz Bóg, to...\nAdres Wysłane przez Jarosław Nejno w czwartek, 07.07.2016, 08:01\n...Ten Który Jest, który jest własną wolą i wszechmocą. Bóg chrześcijański, to nie nie bóg urojony na własne potrzeby ciasnej ludzkiej egzystencji. Bóg, to nie tylko "psychoteraupetyczny plasterek" na nasze mentalne i fizyczne słabości, ale przede wszystkim Zasada Istnienia, której my nie pojmujemy. Bóg Objawiony powiada: "moje drogi, nie są waszymi drogami".Fiat voluntas Tua-modlą się wszyscy chrześcjijanie. I Bóg wzywa człowieka do drogi, i to drogi przez pustynię. Bóg jest "dialektycznie" podzielony w Trójcy i w Trójcy jest zarazem zjednoczony w "małżeństwie". Małżeństwo to nie homogeniczny konglomerat indywiduów, ale dobranie się połówek dla uzupełnienia i prokreacji. Naród, tak samo jak rodzina, nie jest ideowym i funkcjonalnym homogenatem działającym w ramach jakieś ludzkiej koncepcji-rodzina kontynuuje życie, naród podąża drogą do Boga Ojca-takie jest przynajmniej chrzescijańskie wezwanie. Nie pacyfikujmy ludzkiego ducha na siłę perspektywą doraźnego dobrobytu i bezpieczeństwa-jedność chlewika nie tworzy z trzody Narodu. Jeżeli w Europie była kiedykolwiek spójna koncepcja porządku, to była to średniowieczna Christianitas. Tymczasem my, Polacy, tkwimy od setek lat pomiedzy "nowozytnymi tumorami" Moskwy i pruskiego Berlina. To oni zmietli swego czasu Polskę w imię nowego, "oświeconego" porządku. Póki jest Moskwa i Berlin, nie będzie w Polsce, ani miedzy Polakami spokoju-chyba że Niemcy wrocą do Kolonii i Akwizgranu, a Rusini do Kijowa. Albo Polacy wg lewackiego meintreamu, mentalnie zamienią się w trzodę,która chlew traktuje jak Namioty Pana. Choć trzoda jest także przeznaczona na ubój, a nie na trwanie.\nPolski Katolik Wojujący AD 2016\nAdres Wysłane przez eddiepolo w czwartek, 07.07.2016, 12:52\nSzanowny Pan zgrabnie połączył pseudoteologiczne blablabla z politykierskim manifestem, by z miejsca przejść do ideologicznego natarcia. No wypisz wymaluj Polski Katolik Wojujący AD 2016. Gratulacje, paru Szanownemu zaklaszcze. Ja jestem zniesmaczony, choć nie zaskoczony.\nTotalny kompromis, jest drogi Edi niemozliwy do osiągnięcia,\nAdres Wysłane przez Jarosław Nejno w czwartek, 07.07.2016, 18:56\n...tym bardziej dla tych z zasadami. Powiadają: "Jeszcze się taki(taka) nie narodził, co by wszystkim dogodził". Choć wbrew temu, panie reprezentujace najstarszy zawód świata, starają się dogodzić kazdemu klientowi; za okresloną cenę, oczywiście.\nAdres Wysłane przez Jan Proch w czwartek, 07.07.2016, 09:48\nDrogi Jarosławie, chyba zbyt wcześnie wstałeś, przetrzyj mocno oczy, bo wątek tej dyskusji Ci się urwał. My tu o czym innym rozprawiamy, nikt tu nie atakuje Trójcy św a i Ty, zapewne posiadający wielką wiedzę teologiczną, tej tajemnicy nie zgłębiłeś i nie zgłębisz - chodzi o Trójcę. Może jaśniej, chociaż nieco jaśniej.\nDyskusyjny wątek mi się nie urwał, bo w ogóle go nie podjąłem-\nAdres Wysłane przez Jarosław Nejno w czwartek, 07.07.2016, 18:51\n-nie czytałem komentarzy, co najwyżej rzuciłem na nie okiem. Ale z tego co zdążyłem uchwycić, to przebija się w komentarzach duch irenicznego pokoju za wszelką cenę. Mówiąc inaczej-odniosłem wrażenie (moze bardziej z treści artykułu, jak z komentarzy), że pod cnotę tolerancji podciąga się także konformizm "ciepłej kluchy", która nade wszystko ceni sobie "święty spokój". Otóż nie-pokój Chrystusowy, nie jest spokojem ustępstw dla samego spokoju. A życie, to ciagłe napięcie-nawet w sensie biologicznycm, to napięcie elektreczne(co prawda słabiutkie) w komórkach nerwowych przewodzących impulsy. Totalny spokój będziemy mieć na cmentarzu\nGdzieś pomiędzy prawdą a "gówno prawdą"\nAdres Wysłane przez plainduncan w czwartek, 07.07.2016, 12:35\nDaleki jestem od entuzjazmu obserwując zmiany dokonywane przez ludzi związanych z Jarosławem Kaczyńskim. Jeszcze większą irytację budzą we mnie odsunięte od władzy elity, które zamiast ostro zabrać się do pracy aby odebrać Kaczyńskiemu władzę w najbliższych wyborach parlamentarnych stawiają na pielgrzymki ( jak na antyklerykałów przystało nie na Jasną Górę czy do Lourdes ale do Brukseli i do Berlina ). Ojciec Ludwik mija się z prawdą twierdząc, że "wszystkie polskie autorytety prawnicze twierdzą, że to, co czyni rząd, jest zamachem na Trybunał Konstytucyjny". Warto zapoznać się choćby z głośną sprawą profesora Zaradkiewicza. Powiedzieć, że profesor Rzepliński nie wykazuje dobrej woli to skłamać. Profesor Rzepliński prowadzi otwartą wojnę z legalnie wybranym rządem RP. Profesor Rzepliński od dawna już wykroczył poza kompetencje sędziego zapominając, że trójpodział władzy realnie istnieje tylko wtedy gdy władza ustawodawcza nie jest pozbawiana swoich kompetencji. Pomniejszanie roli władzy ustawodawczej oraz roli prezydenta ( ciała wyłonione w wyborach powszechnych ) czym z lubością w antyrządowych mediach oddaje się profesor Rzepliński jest działaniem destrukcyjnym dla polskiej demokracji.\nAdres Wysłane przez Jan Proch w czwartek, 07.07.2016, 13:19\nZgadzam się całkowicie z obrazem widzianym przez plainduncan, pod warunkiem że siedzę tuż obok niego. Nie należę do żadnej opcji politycznej i nie wytrzymałem kiedy przyrównano mnie do kupy kamieni. Ale teraz przyjmijmy takie założenie - powtarzane przez wielu, że punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Co my obaj wtedy zobaczymy? Mimo wielu problemów gospodarczych a i politycznych nowy Sejm zabiera się najpierw do TK. Czy to nie budzi podejrzeń? Powołuje się nowych sędziów, czyli co? Obecni się nie nadają? Czy nie rodzą się kolejne podejrzenia ? Jeszcze tej nocy wiozą ich do prezydenta i w obecności Jarosława Kaczyńskiego , prezydent dokonuje zaprzysiężenia. W jakiej sytuacji zostaje postawiony ten prezydent i co on wtedy znaczy! Wreszcie kim w tek procedurze jest Kaczyński. Na miejscu prof Rzeplińskiego podejrzewałbym, że szykują jakiś zamach. I tak ta kulka się zaczęła toczyć, a teraz mamy już ogromną kulę. I tak ta kula się toczy, toczy, toczy ...... Teraz należałoby zapytać o. Ludwika z którego miejsca patrzył na to wszystko. A obecna opozycja to piaskownica, to prawda i przydałoby się aby przyszedł ktoś mocny i mądry i pogonił to towarzystwo. Myślę, że po raz kolejny będzie to wyborca. Wyborca bogatszy o doświadczenia minionych i obecnych czasów.\nTeorie o zamachu mają ci u nas wzięcie\nAdres Wysłane przez plainduncan w czwartek, 07.07.2016, 16:33\nByło już o tym, że Jarosław zamachnął się na Barbarę, Donald na Lecha, a teraz, że znowu Jarosław wziął sobie za cel Andrzeja, profesora zresztą. No więc pan profesor boi się o swoje życie o czym nie omieszkał poinformować całego świata. Strach przed Kaczyńskim jest w Polsce dość popularny od jakichś 25 lat. Ciekawy jestem czy prezesa to bardziej martwi czy śmieszy. Mamo, mam metr pięćdziesiąt w kapeluszu a wszyscy wokół się mnie boją .....\nOj mają, mają\nAdres Wysłane przez Jan Proch w czwartek, 07.07.2016, 16:54\nOczywiście, miałem na myśli "ten" zamach, a raczej liczne zamachy które Kaczyński pielęgnuje. Jego samego nikt nie widzi jako zamachowca ale ma "odważnych" ludzi, nieprawdaż? :))) Ani go to martwi, ani śmieszy ale napewno cieszy i to bardzo.\nJoachim Brudziński - postrach emigrantów\nAdres Wysłane przez plainduncan w czwartek, 07.07.2016, 17:08\nOj boją się nas, boją i w kraju i za granicą.\nPan prezes sam się bardzo boi\nAdres Wysłane przez ReneArthois w poniedziałek, 11.07.2016, 12:48\nPan prezes sam się bardzo boi. Ochrona 24h. Wie że może skończyć jak Caucescu.\nAutorytet pilnie poszukiwany\nAdres Wysłane przez kolorek79 w piątek, 08.07.2016, 09:37\nRóżnimy się chyba co do rozumienia znaczenia tego słowa. Ojciec Ludwik z prawdą się nie mija - pominął tylko głos człowieka, który z uwagi na partykularny interes postanowił na kanwie poważnego konfliktu wypromować SIEBIE - jak donosi wczorajsza prasa został za to sowicie wynagrodzony przez "promotora" ciepłą posadką w spółce Skarbu Państwa. Osobiście nie widzę w takich postaciach ani krztyny autorytetu - jeśli nawet mają jakąkolwiek wiedzę merytoryczną, co dzisiaj nie jest wcale takie rzadkie, to wątpliwe aby umieli ją używać w sposób obiektywny i prawdziwy. Tu skupiono się na użyciu własnej inteligencji do wyszukania uzasadnienia dla tezy preferowanej przez zamawiającego dzieło - nie jest to szczególnie trudne, bo od zarania dziejów każda najgłupsza idea miała swoje uzasadnienie i zawsze jakieś uzasadnienie da się wymyślić - ale czy to świadczy o autorytecie? A swoją drogą strasznie kiepskie zaplecze ma ta nasza dobra zamiana skoro za specjalistę od prawa uznaje absolwentkę administracji a ze zdania jednego doktora czyni tarcze przeciwko całemu środowisku prawniczemu - tylko jeden dał się przekabacić?\nśw. Kościół grzesznych ludzi\nAdres Wysłane przez Rychert w czwartek, 07.07.2016, 14:49\nZdziwiły mnie komentarze, z których wynika, że niektórzy w artykule o. Wiśniewskiego znajdują uzasadnienie dla swojego wygodnictwa religijnego - przestali chodzić do kościoła. Nie zapominajmy, że należymy do wspólnoty grzesznych. Mszę zaczynamy od wyznania grzechów. W tym względzie artykuł nie jest czymś odkrywczym ale z pewnością jest świetną panoramą problemów i słabości jakie toczą polski Kościół. Niestety ze słów św. Pawła: nam została zlecona posługa jednania - niewiele sobie robimy również swoim odstępowaniem od wspólnoty.\nA czy może mi Pan\nAdres Wysłane przez justyna sz w czwartek, 07.07.2016, 15:32\nA czy może mi Pan podpowiedzieć w jaki sposób mam jednać wspólnotę protestując przeciwko temu co "leci" z ambony? W jaki sposób mam wytłumaczyć księdzu, że oczekuję czegoś innego od polityki w Kościele?\npytanie tylko po co tam chodzimy\nAdres Wysłane przez kolorek79 w piątek, 08.07.2016, 09:09\nCzy po to żeby pomimo własnej słabości i grzeszności kierować myśli i wolę ku poprawie czy po to żeby poczuć się lepszym "od tamtych celników" i napawać faktem że skoro Bóg z nami to kto przeciw nam oraz utwierdzać się w nienawiści do zboczeńców, genderów, komunistów i złodziei. Przyznaję się do wygodnictwa - po zmianie adresu było mi bardzo trudno regularnie zdążyć na mszę ale dopóki widziałam sens w tym wysiłku podejmowałam go - mobilizowałam też rodzinę. Kiedy usłyszałam kilka mądrości - zwątpiłam w sens tego wysiłku i zaczęłam chronić swoją rodzinę przed tymi mądrościami wybierając lepsze parafie. Gdzieś w okolicy dobrej zmiany zaczęła mnie prześladować myśl, że moje uczestnictwo na mszy (także tej prawdziwej nie będącej jedynie dodatkiem do politycznego ekspose) legitymizuje pozostałe działania hierarchów - i to był koniec. Nie umiem zapomnieć o tym, że moje szczere zaangażowanie religijne ma przełożenie na to się w kraju dzieje - a ponieważ tego nie popieram, nie okazuję żadnego zaangażowania. Nie przestałam wierzyć w Boga - po prostu nie udzielam się religijnie bo nie chce być członkiem takiego kościoła - jeśli on się zmieni, zmobilizuję się ponownie, jeśli nie - niech się napawa swoją wielkości beze mnie.\nGdy kapłan pluje z ambony prosto w twarz\nAdres Wysłane przez eddiepolo w piątek, 08.07.2016, 13:14\nWygodnictwem religijnym i moralnym skarleniem, hipokryzja i obłudą jest udawanie, że deszcz pada, gdy kapłan pluje z ambony prosto w twarz tobie i Jezusowi.\nNiż polityki, oczywiście:-)\nWspółczuję pani, pani Justyno\nAdres Wysłane przez plainduncan w czwartek, 07.07.2016, 16:39\nTrzeba mieć doprawdy wielkiego pecha aby regularnie trafiać na polityczne homilie w naszym Kościele katolickim. Owszem, mnie to się czasem zdarza, ale tylko czasem, wcale nie za często.\nCzłowiek nie jest taki, by tak po katolicku,\nAdres Wysłane przez DRU w czwartek, 07.07.2016, 20:59\nprzynajmniej niektórych nie pocieszyć.Nie lękajcie się drodzy bracia i siostry, którzy robicie łaskę Panu Bogu i nie chodzicie do Kościołą, bo w swojej wielkości uznaliście, że jest on wam niepotrzebny. A ta wielkość ma imię,to wasz grzech. Grzech który po najmniejszej linii oporu chcecie scedować na innych. Na kogo? Księży, biskupów, bo to przecież nie WY, tylko ONI są winni. WY jesteście czyści, niepokalani, bez grzechu można powiedzieć. I oczywiście pałacie wielką troską o Kościół.Tak było, jest i będzie...To tak jak biblijni faryzeusze i uczeni w Piśmie, bardzo troszczyli się o prawdziwe dobro Boga, zapisane w Pismach, ale tylko na pokaz. Ilu z was to zakamuflowani sekciarze? Ja was znam, czuje nawet przez internet. Lata doświadczeń z takimi, jak wy.A zapomniałem. Miałem was, tak po katolicku pocieszyć. Wasza nadzieją są puste kościoły, te z muru, używając, waszego, pokrętnego języka. Ja w przeciwieństwie do was, jestem w Kościele i jestem z tego dumny.Jestem dumny z tego że jestem katolikiem i w tajemnicy powiem wam, że prędzej wasze kości, ulegną demineralizacji, niż wasze obłudne marzenia się spełnią.Marzenia są za darmo, to sobie marzcie. Z katolickim pozdrowieniem.\nAdres Wysłane przez Jan Proch w piątek, 08.07.2016, 06:45\nDrogi DRU gorycz przez Ciebie przemawia i nie czuję w Twoim głosie nic co chrześcijańskie, ani miłosierdzia, ani miłości, ani dobra... Postawiłeś sie w roli jedynego sprawiedliwego i dla ciebie w Kościele jest wszystko czarno - białe. Tak nie jest, jest wiele szarzyzny i my jednostki jesteśmy też szare i targają nami różne sprzeczności. Ty znasz zapewne prawdę absolutną - zazdroszczę. Wysłałeś w moim kierunku "pozdrowienie katolickie". Dobrze, że się uchyliłem bo dostałbym nim w głowę, nie chcę go. No i czuję a prawie widzę przez internet Twoje zaciśnięte pięści, a może w jednej z nich ściskasz parasolkę? Gratuluję jednak dumy z przynależności do Kościoła, ja ją też mam i to ogromną. I chociażby ani jednego księdza ani biskupa ani kardynała nie było, ja zostaję i nikt mnie stąd nie przegoni. Nawet cztery brygady nie dadzą mi rady :). Wyluzuj, bo nawet Chrystus miał duże poczucie humoru. :))))\nJanie Prochu, komunały opowiadasz\nAdres Wysłane przez DRU w piątek, 08.07.2016, 16:18\nJakby nie było w Kościele ani jednego biskupa, kapłana, to by nie było Kościoła. Jeszcze na to nie wpadłeś? Kto by sprawował święte Sakramenty? Wszyscy odpowiesz. A w Biblii to w Wieczerniku wszyscy byli, czy ludzie konkretni, zwani apostołami? To do tłumów Jezus powiedział, idźcie na cały świat i głoście Ewangelię, wszystkim narodom? Nie. Pusty śmiech mnie ogarnia, jak czytam wypociny niektórych w tym wątku, co powiadają że nie chodzą do Kościoła( a bardzo podobno by chcieli) bo kazania księży się im nie podobają. To piszą ludzi dorośli, czy przedszkolaki? A Jezus Chrystus głosił kazania, które się ludziom podobały? Proszę mi pokazać w którym miejscu w Biblii, jest takowe?Chętnie przeczytam..... Do Kościoła na Msze, chodzi się nie po to by słuchać bardziej lub mniej dobrych księżowskich homilii, tylko po to by oddać Bogu chwałę. Ksiądz to tylko narzędzie, bardziej lub mniej zdatne. Przypominam rzecz zdawałoby się oczywistą, Judasz był apostołem a okazał się zdrajcą. A ksiądz, biskup nie może takim być? Co on jest bez grzechu? Jego szatan nie kusi? Podejrzewam że niektórzy tutaj wymagają od niektórych Bóg wie czego a sami od siebie, co wymagają? Życie uczy, że często zdecydowanie mniej, niż od tych innych. Biskupi, proboszczowie, wikarzy, też staną na Sądzie.A habit wcale nie będzie okolicznością łagodzącą. Komu wiele dano, od tego wiele wymagać się będzie powiada pismo. Tak samo ciebie, mnie Bóg nie będzie rozliczał z grzechów papieży, biskupów, prałatów itd, tylko z twojego , mojego życia. Pamiętaj o tym, ja czasem być może zapominam, ale tylko czasem.\nOj, oj, oj po raz drugi...\nAdres Wysłane przez Jan Proch w piątek, 08.07.2016, 17:13\nW swojej zapalczywości przypisujesz mi treści, których wogóle nie napisałem. Przeczytaj jeszcze kilka razy moją wypowiedź, chociaż jest ona niedoskonała, jak ja jestem niedoskonały i Ty jesteś niedoskonały. Uspokój się, ja na nic nie wpadam lecz piszę wtedy kiedy wiem. Piszesz banały, które biorący udział w tej dyskusji wiedzą, podzielają i nie atakują i nie najgorzej znają katechizm. Nie osądzaj, nie pouczaj, bo z Twojej wypowiedzi nie wynika, że masz prawo do tego. Rozluzuj zaciśnięte pięści, nie trzeba tak. Znasz pismo, jak powiadasz, jakie? Bo ja znam kilka, mam czas to czytam,... :)\nSplugawiony kościół wilków w owczej skórze\nAdres Wysłane przez eddiepolo w piątek, 08.07.2016, 19:47\nSzanowny Pan co najmniej przesadza, jeśli nie przegina, z tą swoja argumentacją... Tak ona właśnie przedszkolna jest, bym powiedział. "Święty kościół grzesznych ludzi..." no Chryste Panie... Za każdym razem gdy tylko kolejny brud i piana szumowin coraz gęstsza z kościelnej kruchty wypływa, tym donośniej dzielni obrońcy konsekrowanego bagienka wykrzykują to usprawiedliwienie kleszej niegodziwości. A Ja Szanownemu tyle na to: wziąć bata i pogonić tych poprzebieranych w sutanny grzeszników, pysznych i obłudnych, chciwych i rozpasanych - to jest OBOWIĄZEK każdej owieczki, każdego baranka. Na to Sz. P. znajdzie w Biblii odpowiedni fragment. I nie czekać na sąd boży, jak Szanowny naiwnie sugeruje - choćby dlatego, że taki jeden z drugim łachudra w sutannie więcej szkód na tej ziemi narobi, niż mu będzie w stanie choćby i dziesięć sądów wypłacić. Księży jawnogrzeszników, bałwochwalców, świętokradcze msze odprawiających i nienawiść z ambon siejących - wypędzić z kościołów, w czorty niech idą - tam ich ojcowizna.\nSzanowny Eddiepolo, toś dał czadu\nAdres Wysłane przez DRU w sobota, 09.07.2016, 09:10\nKorzystając z myśli jednego z piszących na forum o zaciśniętych pięściach, zastanawiam się Eddiepolo, jak możesz mimo tak zaciśniętych pięści pisać na klawiaturze? Toż to prawdziwe mistrzostwo świata. A jak tam ze szczękami, bo jak też są tak zaciśnięte, to tylko do pożywienia zostaje kroplówka. To niezbyt komfortowe....... Pod innym artykułem szanowny Eddiepolo zaproponowałem lekturę ( i zastanowienie) nad 16 rozdziałem Ewangelii św. Łukasza i ostatnim wersetem tegoż rozdziału, napisanym jakby specjalnie dla ciebie? Bo Eddiepolo lubi odnosić biblijne wersety tylko do duchownych. W KK jest jakieś 400 tysięcy księży.To spore stadko, ale zawsze ograniczone. Tymczasem biblijne wersety są dla wszystkich, czyli dla ciebie też. " (31) Odpowiedział mu: Jeśli Mojżesza i Proroków nie słuchają, to choćby kto z umarłych powstał, nie uwierzą." Ciekawe. Nieprawdaż............. Dla mnie 16 rozdział jest niezmiernie interesujący.Jako całość.I nie mam problemów z ostatnim wersetem. Dla mojej wiary nie jest potrzebne wskrzeszenie kogoś z umarłych. Lecz ja jestem człowiekiem wierzącym.\nEpiskopat poświęcił naród Sercu Jezusowemu


Zostawił uwielbianą aktorkę "Pierwszej miłości" z dwójką dzieci. Zrobiła się na niesamowite bóstwo, pokazała co stracił | Rozrywka Pikio\nPikio Rozrywka Zostawił uwielbianą aktorkę "Pierwszej miłości" z dwójką dzieci. Zrobiła się na niesamowite bóstwo, pokazała co stracił\nZostawił uwielbianą aktorkę "Pierwszej miłości" z dwójką dzieci. Zrobiła się na niesamowite bóstwo, pokazała co stracił\nŹródło: YouTube - Portal SATinfo24.pl\nAneta Zając i jej partner w pewnym momencie mieli potencjał na to, by stać się jedną z najgorętszych par w polskim show-biznesie. Ich związek nie przetrwał jednak próby czasu. Gwiazda przeszła niedawno wielką metamorfozę i pokazała swojemu partnerowi, ile stracił.\nAneta Zając należy do gwiazd, które osiągnęły wielką popularność dzięki występom w "Pierwszej miłości". Aktorka pojawiła się w znanym serialu Polsatu wiele lat temu i występuje tam do dziś, dzięki czemu jest powszechnie rozpoznawalna. Żadną tajemnicą nie był również jej związek z dawnym kolegą z planu, Mikołajem Krawczykiem, o którym w pewnym momencie mówiło się bardzo dużo. Oboje wyglądali razem na bardzo szczęśliwych.\nIch miłość nie przetrwała niestety próby czasu. W 2012 para rozstała się, choć procesy sądowe trwają do dziś. Wszystko spowodowane jest sporem o wychowywanie dzieci pary aktorów. Niedawno Aneta Zając przeszła wielką metamorfozę, robiąc niesamowite wrażenie na swoich fanach. Niektórzy twierdzą, że w ten sposób chciała pokazać swojemu dawnemu partnerowi, ile stracił.\nAneta Zając przeszła spektakularną metamorfozę\nZając występuje w serialu Pierwsza miłość od 2004 roku, gdy dostała od producentów szansę w postaci możliwości zagrania jednej z głównych ról. Przez lata osoby odpowiedzialne za tworzenie serialu nie ukrywały, że są bardzo zadowolone z rozwoju aktorskiego utalentowanej aktorki, która do dziś cieszy się wielką popularnością dzięki udziałowi w "Pierwszej miłości".\nNa planie udało jej się poznać Mikołaja Krawczyka, który również występował w serialu. Oboje szybko się w sobie zakochali i dorobili dwójki dzieci, jednak ich miłość szybko dobiegła końca. Od 2012 roku trwa sprawa dotycząca podziału obowiązku opieki nad synami dwójki aktorów.\nAneta Zając pochwaliła się nowym zdjęciem\nAktorka postanowiła opublikować na Instagramie zdjęcie przedstawiające ją w zdecydowanie innej wersji niż ta, do której zdążyli przyzwyczaić się widzowie. Niemal każdy z jej fanów zauważył zmiany, które zaszły w wyglądzie celebrytki.\nGwiazda zmieniła nieco fryzurę, co od razu przykuło uwagę obserwujących. Większość z nich chwaliła decyzję o zmianie wyglądu, jaką postanowiła podjąć gwiazda. Niektórzy twierdzili nawet, że w ten sposób chciała pokazać swojemu byłemu partnerowi, ile stracił.\n(fot. Instagram - Aneta Zając)\nPierwsza Miłość Aneta Zając metamorfoza


Nowa estetyka - Maria Anna Potocka - książka | księgarnia internetowa lovebooks.pl O nas | Kontakt | Jak zamawiać | Koszty przesyłki | Regulamin zakupów | Polityka prywatności | Odbiór osobistyw naszej ofercie znajduje się 151553 produkty\n> Nowa estetyka\nNowa estetykaMaria Anna PotockaWydawca: AletheiaDział: Literatura > SztukaEAN: 9788362858934ISBN: 978-83-62858-93-4Stron: 212, Format: 12.2x19.5 cmData wydania: 2016, Oprawa: miękka\njeżeli planujesz zakup tego produktu w przyszłości > dodaj do schowka> poleć znajomemu> napisz komentarzMaria Anna Potocka od wczesnych lat siedemdziesiątych prowadzi galerie sztuki nowoczesnej, pełniła i pełni funkcje dyrektorskie w instytucjach muzealnych (Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Niepołomicach, Zamek Ujazdowski w Warszawie, Bunkier Sztuki w Krakowie, a obecnie tamże Muzeum Sztuki Współczesnej MOCAK), jest wykładowcą SWPS, członkiem międzynarodowych stowarzyszeń artystycznych i autorem kilku książek z dziedziny sztuki: Malarstwo (1995), Rzeźba (2002), Estetyka kontra sztuka (2007), Fotografia (2010), To tylko sztuka (2011). W obecnej publikacji zwięźle prezentuje swoje rozumienie zjawisk artystycznych, rozumienie szczególne, ponieważ oparte na ich wieloletniej obserwacji w praktyce, a także na najnowszych teoriach. Zestawia i analizuje świat sztuki jako rzecz dwóch wymiarów: prywatnego i publicznego. Twórczość jest pierwotnie osobistą odpowiedzią poznawczą, która po części się uniwersalizuje i zostaje zaabsorbowana przez kulturę. Dynamika i dialektyka tej relacji, sztuka jako "narzędzie kultury" wypełniają treść tej książki. Czytelnik zapozna się w niej z "nową estetyką" twórcy, dzieła, odbiorcy czy rynku artystycznego, by wchodząc do galerii, lepiej rozumiał, z czym właściwie obcuje.Klienci zainteresowali tą pozycją kupowali także... Cień fotografa. Obrazy i rzeczywistośćHelmut LethenFotografia bliskiej osoby może nas poruszyć „jak światło gwiazdy” (Roland Barthes); zdjęcia uciekających dzieci boleśnie uprzytamniają okropieństwa wojny. Jak to się dzieje, że zdjęcia mają na nas tak wielki wpływ? Ile... cena: 39,00 złdo koszyka Co rządzi obrazem?Hirszfeld AleksandraPrzedmiotem analizy książki Co rządzi obrazem?... są prace z obszaru szeroko pojętej sztuki audiowizualnej, która jawi się jako znaczący czynnik kształtujący naszą rzeczywistość kulturową, nacechowaną swoistą wszechobecnością... cena: 36,00 złdo koszyka Fotografia i filozofiapraca zbiorowaKsiążka Fotografia i filozofia. Szkice o pędzlu natury pod redakcja Scotta Waldena przynosi pierwsze reprezentatywne opracowanie filozofii fotografii, zawierające wybór najciekawszych i najbardziej symptomatycznych tekstów autorstwa Danto,... cena: 54,00 złdo koszyka Fotografia jako sztuka współczesnaCharlotte CottonNiniejsza książka stanowi przewodnik po współczesnej fotografii artystycznej od sztuki konceptualnej, operującej prozaicznymi, "amatorskimi" ujęciami, po drobiazgowo przemyślane tableaux Jeffa Walla. Niektórzy artyści, tacy jak Sophie Calle... cena: 59,00 złdo koszyka Historia fotografii. Od Daguerre'a do Gursky'egoWolfgang KempKsiążka oferuje jasne i przystępne wprowadzenie do historii fotografii. Wychodząc od takich postaci jak Louis Daguerre i Henry Fox Talbot, stojących u jej początków, Wolfgang Kemp w sposób obrazowy przedstawia wszystkie istotne zjawiska i... cena: 39,00 złdo koszyka Kolekcja fikcji: o mistyfikacji w sztuceZaprezentowane teksty są owocem kolokwium artystyczno-naukowego, a szeroko zakreślony temat tego spotkania i niniejszej publikacji, pt.: Kolekcja fikcji: o mistyfikacji w sztuce, dał impuls do wypowiedzi głównie historykom i teoretykom sztuki.... cena: 48,00 złdo koszyka Ku filozofii fotografiiVilém FlusserWyjątkowo oryginalny myśliciel z wyboru, obywatel świata z konieczności: Vilém Flusser (1920–1991). Urodził się w Pradze jako czeski Żyd, w 1939 roku musiał emigrować i trafił aż do São Paulo. Tam też w latach 60. XX wieku... cena: 34,00 złdo koszyka Myśl to forma odczuwaniaSusan Sontag, Jonathan CottWszystko, co mi się przydarza, daje okazję do rozmyślań. Gdybym ocalała z katastrofy samolotu, być może zainteresowałabym się historią lotnictwa – mówi Susan Sontag na początku fascynującej rozmowy z Jonathanem Cottem. I wydaje... cena: 39,00 złdo koszyka Narracje estetyki geografie Fluxus w trzech aktachGrupa ETCOutsiderzy świata sztuki, muzyki i literatury: dziwacy, eksperymentatorzy, emigranci, prowokatorzy, niespełnieni(?) rewolucjoniści, wynalazcy. Muzycy bez nut, filmowcy bez kamer, malarze bez płócien. Na przełomie lat 50. oraz 60. rzucili... cena: 39,90 złdo koszyka O stawaniu się stoikiemTomasz MazurEryk, biznesmen w średnim wieku, ma żonę, z którą coraz trudniej mu się dogadać, trójkę dzieci, które przestaje rozumieć, niewielu przyjaciół i sporo znajomych, którzy zaczynają go często irytować. Niejedno już przeżył i z... cena: 39,90 złdo koszyka Psychologia tłumuLe BonStudium duszy tłumu, wktórym znaleźć można omówienie takich zagadnień jak:- ogólna charakterystyka tłumu- uczucia i moralność tłumu- idee, rozumowanie i wyobraźnia tłumu- religijne formy przekonań tłumu- poglądy i wierzenia tłumu-... cena: 16,00 12,45 złdo koszyka Społeczeństwo spektaklu oraz rozważania o społeczeństwie spektakluGuy DebordKsiążka Guy Deborda, jednego z założycieli Międzynarodówki Sytuacjonistycznej, ukazała się w 1967 roku, zapowiadając rewoltę, która wstrząsnęła Francja w maju 1968 roku, a następnie ogarnęła inne kraje. Oficjalna krytyka usiłowała... cena: 45,00 złdo koszyka Świat ZofiiJostein GaarderW krajach skandynawskich i Europie ta książka stała się pozycją kultową. Z równym przejęciem czytana jest przez dzieci, młodzież oraz dorosłych. Jest to swoisty przekaz filozoficzny zrozumiały dla każdego. W Polsce również jest ona w... cena: 29,90 złdo koszyka Światło obrazu. Uwagi o fotografiiRoland BarthesPod koniec życia, w 1977 roku, Roland Barthes (1915-1980), klasyk współczesnej francuskiej humanistyki, zaczął po śmierci matki pisać książkę o fotografii. Osobistym motywem była próba odnalezienia „istoty” zmarłej Henriette... cena: 48,00 złdo koszyka Teoria i estetyka fotografii cyfrowej. AntologiaPiotr ZawojskiAntologia "Teoria i estetyka fotografii cyfrowej" przynosi zróżnicowane naukowe spojrzenia na tę nową i gwałtownie rozwijającą się gałąź sztuk plastycznych spojrzenia kulturoznawcze i medioznawcze. Na publikację składa się kilkanaście... cena: 50,00 złdo koszyka Widok cudzego cierpieniaSusan SontagRozwinięcie i uzupełnienie O fotografii. Autorka powraca do wielu kwestii poruszanych wcześniej, skupiając się jednak na zagadnieniu przedstawiania obrazów cierpienia w mediach, zwłaszcza w fotografii wojennej. Historyczny kontekst, w jakim... cena: 35,00 złdo koszyka Wizualne odskocznie. Wokół współczesnej polskiej eseistyki o malarstwie i fotografiiDobrawa Lisak-GębalaGyörgy Lukács przekonywał, że „(…) każdy esej niewidocznymi literami dopisuje obok swego tytułu słowa: z okazji tego to a tego…”. Nie inaczej jest w przypadku współczesnych polskich esejów, w których odwołania do... cena: 39,00 złdo koszyka Wybór pism estetycznych (Tadeusz Pawłowski)Tadeusz PawłowskiDziałalność naukowa Tadeusza Pawłowskiego przebiegała dwutorowo. Początkowo zajmował się metodologią nauk ? najpierw przyrodniczych ? koncentrując się na logicznych problemach stosowanych w nich pojęć, ich użyteczności oraz... cena: 38,00 złdo koszyka Założenia przedwstępne w badaniu polskiej sztuki najnowszejJakub BanasiakKsiążka obejmuje teksty dotyczące założeń przedwstępnych w badaniu polskiej sztuki najnowszej. Tytułowe założenia przedwstępne dotyczą rozmaitych uwarunkowań, które zostały tak mocno zinternalizowane przez historyków sztuki, że... cena: 22,00 złdo koszykaInne książki tego autora:Wypadek politycznyPodobne tytuły Nowa fizyka i nowa teologia. Wydanie kieszonkoweMichał HellerW jaki sposób los człowieka jest złączony z losem Wszechświata?\nChrześcijaństwo... cena: 19,90 złdo koszyka Estetyka filozoficznaPoltner GuntherEstetyka, w rozumieniu Autora, jest nie tylko nazwą dyscypliny filozoficznej, lecz oznacza także nową interpretację i wykładnię tego co piękne w sztuce. Problematyka ta tworzy ostatecznie tło dla współczesnych starań o nowe samorozumienie... cena: 39,00 złdo koszyka Estetyka muzykiCarl DahlhausSyntetyczne i zwięzłe ujęcie podstawowych problemów z zakresu estetyki muzycznej. Prezentuje podejście systematyczne z perspektywą historyczną, wiążąc dane zagadnienie z jego genezą oraz kolejnymi fazami rozwoju. Omawia najważniejsze... cena: 29,00 złdo koszyka Estetyka i biomechanika w ortodoncjiRavindra Nanda, Grażyna Śmiech-SłomkowskaJak poprawić wyniki estetyczne w leczeniu ortodontycznym!\nPublikacja jest źródłem najnowszej wiedzy z zakresu ortodoncji klinicznej. Zawiera opisy metod diagnozowania i leczenia wad zgryzu oraz zasady planowania terapii w leczeniu... cena: 264,00 złdo koszyka Estetyka Eduarda von HartmannaPakalski DariuszEduard von Hartmann często pisał o ważnych sprawach i czynił to w sposób porywający. Samo hasło filozofia nieświadomego wydaje się brzmieć wręcz sensacyjnie. Sugeruje ono, że chodzi tu o dociekania pionierskie w stosunku do późniejszej... cena: 28,00 złdo koszyka Estetyka książki elektronicznejSopyło Małgorzata?Estetyka książki elektronicznej? to pierwsza publikacja na naszym rynku poruszająca kwestię e-booków z kilku perspektyw: technologicznej, społecznej, a przede wszystkim estetycznej. Autorka porównuje proces percepcji i estetykę... cena: 29,90 złdo koszyka Estetyka pośród kulturKrystyna Wilkoszewska (red.)Artykuły prezentowane w niniejszym zbiorze odnoszą się do popularnego w ostatnich latach pojęcia transkulturowości. Termin ten wprowadzony został w estetyce w latach 90. minionego wieku. Prefiks trans- miał wskazywać, że nie ma kultur... cena: 35,00 złdo koszyka Amerykańska aksjologia i estetyka XX wiekuDziemidok BohdanDwudziestowieczna amerykańska aksjologia i estetyka zasługują – zdaniem profesora Bohdana Dziemidoka – na bliższe poznanie w Polsce. Aksjologia Johna Deweya i innych pragmatystów stała się filozoficznym fundamentem liberalizmu... cena: 39,00 złdo koszyka Estetyka fotografii Strata i zyskSoulages FrancoisWychodząc z założenia, że fotografia nie odwzorowuje bezpośrednio rzeczywistości, lecz kreuje ją, autor stara się stworzyć nowy słownik estetyczny, odwołujący się głownie do filozofii i psychoanalizy. Refleksji teoretycznej towarzyszą... cena: 46,00 złdo koszyka Estetyka literacka Arcydzieło IngardenW drugim ?Zeszycie Zakładu Aksjologii i Estetyki Literackiej? zgromadzone zostały skromne materiały z jednego z naukowych zebrań Zakładu i prace dotyczące synekdochy; w sensie ścisłym może synekdochiczności; termin ukształtował się w... cena: 15,00 złdo koszykawięcej...


Skandalista okazał się najlepszy na świecie! 13 lat tenis czekał na taki wyczyn Tenis - Sport.pl\nDominik Senkowski 23.11.2020 14:08\nDaniił Miedwiediew przez lata uchodził za skandalistę. Aż przyszedł Turniej Mistrzów w Londynie, w którym skupił się na grze. Efekt? Jako pierwszy od 13 lat pokonał trzech najlepszych tenisistów świata w jednym turnieju. Miedwiediewa można nie lubić, ale nie można nie doceniać.\nZwycięstwo Daniiła Miedwiediewa w Turnieju Mistrzów jest wyjątkowe z kilku powodów. Rok temu Rosjanin przegrał wszystkie trzy mecze grupowe w imprezie kończącej sezon. Teraz wyjeżdża z Londynu niepokonany z pięcioma zwycięstwami. Jest pierwszym tenisistą od 13 lat, który w jednym turnieju pokonał trzej najlepszych zawodników w rankingu ATP. W fazie grupowej ograł lidera Novaka Djokovicia w imponującym stylu 6:3, 6:3. W półfinale wyeliminował wicelidera Rafaela Nadala 3:6, 7:6(4), 6:3, a w finale był lepszy od trzeciego na świecie Dominica Thiema 4:6, 7:6(2), 6:4.\nMiedwiediew jest dopiero czwartym graczem w historii ATP, który pokonał trójkę najlepszych na świecie podczas jednej imprezy. Dołączył do Davida Nalbandiana (Madryt 2007), Novaka Djokovica (Montreal 2007) i Borisa Beckera (Sztokholm 1994). Jest też pierwszym tenisistą, który w jednym turnieju ograł Djokovicia, Nadala i Thiema. Nikt też od 51 lat nie poradził sobie z trójką najwyżej sklasyfikowanych zawodników w Turnieju Mistrzów.\n- To niesamowite - powiedział Rosjanin dziennikarzom po finałowym spotkaniu. Jako niepokonany mistrz zarobił w stolicy Wielkiej Brytanii 1,56 mln dolarów. - Pokonałem Novaka w grupie, Rafę w półfinale i Dominika, obecnie najlepszych tenisistów. To pokazuje, do czego jestem zdolny - dodał. Świadomość własnych umiejętności to jeden z największych atutów 24-latka urodzonego w Moskwie.\nMiedwiediew jest coraz lepszy technicznie i taktycznie. Potrafi już rozgrywać mecze jak wytrawny szachista. Nie zawsze gra mocno, nie zawsze bardzo ryzykownie. Jest bardzo różnorodny. Np. w trzecim secie finału z Thiemem zaskoczył rywala częstymi wizytami przy siatce. Rosjanin jest sprawny, a jak na mierzącego prawie 2 metry wzrostu (dokładnie 1,98 m) chłopa - nawet bardzo sprawny.\nMiedwiediew jest niezwykle silny mentalnie. Pokazał to w meczach w Nadalem i Thiemem. Oba spotkania nie układały się po jego myśli, w obu przegrywał 0:1 w setach. Potrafił jednak odwrócić losy pojedynków w tie-breakach. Wyzwanie najwyższej próby, bo Hiszpan i Austriak należą do najmocniejszych psychicznie graczy w rozgrywkach.\nRosjanin w pełni zasłużenie sięgnął po tytuł w Londynie. Był bardzo skupiony na grze, walczył do ostatniej piłki i nie dawał się sprowokować. Być może pomogło mu to, że w hali O2 nie było kibiców z uwagi na pandemię. Z publicznością ma różne doświadczenia - ta w Nowym Jorku gwizdała na niego rok temu niemiłosiernie.\nPrawdopodobnie pustym trybunami można też wytłumaczyć jego zachowanie po ostatniej piłce finału. Miedwiediew był niezwykle oszczędny w okazywaniu radości, raczej stonowany, spokojny. Kibice pisali: "Jego reakcja była dziwna", "Trudno zrozumieć, dlaczego się nie cieszy?".\nSkandale w przeszłości\nJest nadzieja, że Miedwiediew wreszcie dojrzał. Przez lata wielki talent łączył z trudnym charakterem. Często kłócił się z sędziami. Jednego oskarżył na Wimbledonie o przekupstwo, rzucając w niego monetami.\nWieżyczkę drugiego obijał podczas styczniowego ATP Cup rakietą z niezadowolenia. Po meczu tłumaczył: Nic się nikomu nie stało, wieżyczce także. Nawet nie złamałem sobie rakiety.\nNajwięcej wybryków miał podczas wspomnianego US Open 2019. Raz rzucił ręcznikiem w chłopca do podawania piłek, innym razem uderzył rakietą w krzesło, a sędziemu pokazał środkowy palec. Na ten sam gest zdecydował się w kierunku publiczności. Rosjanina można go nie lubić, ale nie można nie doceniać. Tym bardziej po takim triumfie, jak w tegorocznym Turnieju Mistrzów.\nW listopadzie Miedwiediew był najlepszy na świecie. W dwóch turniejach w Paryżu i Londynie nie znalazł pogromcy. Wygrał 10 spotkań. Pokonał nie tylko Djokovicia, Nadala i Thiema, ale także m.in. dwa razy Alexandra Zvereva, dwa razy Diego Schwartzmana i Milosa Raonicia.\nJego zwycięstwa wpisują się w trend zmian w męskich rozgrywkach. Dominic Thiem, który w finale przegrał z Daniłłem Miedwiediewem, wygrał w tym roku US Open. Został pierwszym tenisistą od czterech lat spoza „Wielkiej Trójki” (Djoković, Nadal, Federer), który sięgnął po tytuł wielkoszlemowy. Uczynił to też jako pierwszy zawodnik urodzony w latach 90. Thiem regularnie ogrywa już „Wielką Trójkę”. W ostatnich dwóch latach ma z nią bilans 9:3. Starzy mistrzowie jeszcze nie powiedzieli ostatniego słowa, bo w Paryżu niedawno najlepszy był Nadal, a w Melbourne Djoković, ale zwycięstwa nie przychodzą im już tak łatwo, jak wcześniej.\nMiedwiediew musi teraz udowodnić, że nie dosięgnie go klątwa zwycięzcy Turnieju Mistrzów. Jego rówieśnicy Alexander Zverev i Stefanos Tstistispas, którzy wygrywali w Londynie odpowiednio w 2018 i 2019 roku, w kolejnych sezonach rozczarowywali. Żaden z nich nie sięgnął po szlema. Rosjanin wchodzi w 2021 rok jako największa nadzieja, obok Thiema, na zmianę warty w męskim tenisie.


Publiczne Gimnazjum Czarnków ul. Wroniecka 136 uczę się z serwisem www.cousowy.pl\nul. Wroniecka 136, Czarnków\ntel. (67) 255-22-83\nwww: http://www.gimnazjum.czarnkow.pl e-mail: gim_czar@poczta.onet.pl\n- pedagog, psycholog, higienistka\nRÓŻNORODNE ZAJĘCIA POZALEKCYJNE:\nW naszej bibliotece znajduje się wiele interesujących i wartościowych książek. Posiadamy bardzo bogaty księgozbiór podręczny, zawierający: encyklopedie ogólne i specjalne, słowniki językowe i rzeczowe, poradniki, przewodniki itp. Mamy ponadto duży wybór literatury popularno–naukowej i naukowej z poszczególnych dziedzin wiedzy, literaturę piękną i popularną literaturę młodzieżową. Dużą część zbiorów stanowią lektury obowiązkowe i uzupełniające, które staramy się uzupełniać. Posiadamy także duży wybór literatury i broszur informacyjnych poświęconych Unii Europejskiej.\nNasza prezentacja w informatorze - Publiczne Gimnazjum.


Pozostał niedosyt. GKS Wikielec - Olimpia 2004 Elbląg 2-2 (1-1)\nDodane przez admin dnia Maj 20 2009 20:25:51\nW rozegranym dziś spotkaniu 28. kolejki IV ligi warmińsko-mazurskiej, zawodnicy GKS-u Wikielec zremisowali na własnym boisku z Olimpią 2004 Elbląg 2-2 (1-1). Gospodarze dwa razy podnosili się po tym jak przegrywali jedną bramką, ale przy większym szczęściu mogliby sobie dopisać trzy punkty, a nie jeden. Bramki dla GKS-u zdobyli: Kamil Tomczyk oraz Grzegorz Ostanek.\n19 ZDJĘĆ Z MECZU W GALERII!\nSpotkanie rozpoczęło się od wzajemnego badania sił, ale w 3. minucie gospodarze mogli wyjść na prowadzenie, ale ładny strzał Marcina Karczewskiego z 24 m minimalnie minął bramkę Konrada Wilczyńskiego, golkipera Olimpii. W 19. minucie po głupim błędzie GKS-u bramkę mogli zdobyć elblążanie, gdy źle do Ireneusza Czajkowskiego dograł Grzegorz Ostanek, podanie tam przeciął Marcin Sierechan, który jednak przegrał dwa razy pojedynek z Rafałem Wasiewskim. W 33. minucie, niebezpieczny strzał oddali goście, zaskoczony obrotem sprawy Wasiewski odbił piłkę przed siebie i dobiegł do niej Jacek Bykowski, dając prowadzenie swojej ekipie. Odpowiedź drużyny Wikielca mogła być natychmiastowa, ale w 42 min. Karczewski zamiast dograć do Kamila Tomczyka, sam uderzył na bramkę i było to złe posunięcie. Minutę później było już jednak 1-1, gdy Patryk Wodzicki z rzutu rożnego dorzucił na 3 m, tam Wilczyński popełnił błąd, który wykorzystał Tomczyk, zdobywając gola... plecami.\nPo zmianie stron tempo gry wyraźnie siadło, żadna z drużyn nie potrafiła poważnie zagrozić obydwóm bramkarzom. Dopiero w 64. minucie po błędzie defensywy GKS-u, niekryty Bykowski znów wyprowadził swoją ekipę na prowadzenie. Gospodarze nie mieli wyjścia i musieli zaatakować, to udało im się, gdy w 79. minucie po rzucie rożnym wykonywam przez Jerzego Janiszewskiego w zamieszaniu podbramkowym najprzytomniej zachował się Grzegorz Ostanek i z 11 m mocnym strzałem pokonał Wilczyńskiego. Do końca meczu obydwie drużyny dążyły do przechylenia szali na swoją korzyść, ale bez efektu.\nPozostał niedosyt po tym remisie, po raz kolejny na własnym boisku, ciężko jest zdobyć komplet punktów, ostatnio GKS lepiej sobie radzi na wyjazdach i miejmy nadzieję, że w kolejnym meczu, w którym zagrają z Płomieniem Ełk w Olecku, zdobędą ten upragniony komplet punktów. Początek spotkania w najbliższą sobotę o godz. 17:00.\nGKS Wikielec - Olimpia 2004 Elbląg 2-2 (1-1)\nTomczyk 43, Ostanek 79 - Bykowski 33, 64\nGKS Wikielec: Wasiewski, Góryński, Wiącek, Czajkowski (68 Płoski), Ostanek, Janiszewski, Jarząb, Wodzicki, Nowakowski (81 Grygo), Karczewski, Tomczyk (86 Rupa).\nŻółte kartki: Wiącek\nSędziował: Paweł Pykało (Olsztyn)


Hajduczek w Chojniczance Chojnice – Reprezentacja Polski i Polscy piłkarze za granicą\nWystępujący ostatnio w Metałurhu Zaporoże Paweł Hajduczek został piłkarzem Chojniczanki Chojnice. 29-letni obrońca związał się z drugoligowym klubem półrocznym kontraktem z opcją przedłużenia o kolejny rok.\nHajduczek pozostawał bez klubu od pół roku, kiedy wygasł jego kontrakt z Metałurhem Zaporoże. W ukraińskim zespole występował przez rok. Zagrał w tym czasie w 13 meczach ligowych, w których nie strzelił ani jednej bramki.\nNowy klub piłkarza, po rundzie jesiennej, zajmuje czwartą pozycję w tabeli II ligi zachodniej. Do lidera traci tylko trzy punkty i zachowuje szanse na awans do I ligi.


Jaki monitor do playstation 3? - karolix - 08.08.2009 - Forum dyskusyjne gry filmy gra sprzęt fotografia PC online\nJaki monitor do playstation 3?\njak zwykle lamerskie pytanie z mojej strony ale co robić jak człowiek w potrzebie. W krótkich żołnierskich słowach: chcę sobie kupić playa 3 i monitor nie tylko do konsoli ale i do kompa. Pytanie, jakie właściwości musi posiadać taki monitor, tzn czy potrzebny jest tuner TV? jeżeli nie to co strace wybierając monitor bez HD? uprzejmie proszę o pomoc\nKażdy monitor komputerowy jest HD. Z zasady.\n1. Każdy monitor z wejściem HDMI powinien obsługiwać tryby video (upewnij się w instrukcji danego modelu). Potrzebny jest kabel HDMI-HDMI.\n2. Wiele monitorów z wejściem DVI-D - jeśli tylko mają HDCP, to powinny obsłużyć sygnał wideo. Potrzebny jest kabel HDMI-DVI.\n3. Każdy monitor z wejściem VGA, o ile kupisz specjalny konwerter VGA do PS3. Na Allegro łatwo znaleźć takie cuda, nie są najtańsze niestety (100-150 zł, czyli tyle pewnie, ile musiałbyś ewentualnie dopłacić do monitora z DVI lub HDMI).\ndzięki za informacje, gdyż jest mi ona wielce pomocna, kajam się przy tym i przepraszam, że bluzgam mą głupotą to forum <wbrew pozorom użytkownik nie ironizuje> i mam jeszcze jedno pytanie, czyli w wypadku gdy mam dwa monitory z tunerem i bez ale z lepszym kontrastem itd to powinienem wybrać ten drugi? wiem że w pytaniu zawarta jest sugestia, ale licze na bezstronność odpowiadającego!\nNajlepiej zainwestuj w monitor co najmniej z wejściem DVi ponieważ na VGA jest gorsza jakość kolorów jak i ostrość jest do dupy.\nNo i tak jak kolega wyżej kabelek HDMI-DVI za góra 30 zł i śmiga aż miło.


galeria kongo: Odyseja, Homer\nAutor: Marlow o wtorek, października 28, 2014\nRita 28 października 2014 13:23\nW niedzielę zaczęłam, i czytam w duecie z "Ulissesem". Wcześniej czytałam, ale zawsze pod kątem żródła hist., a teraz pierwszy raz mam na tapecie jako dzieło lit.\nMarlow 28 października 2014 13:33\nSam byłem zaskoczony swoimi wrażeniami, nastawiłem się na ciężkie zmagania, a tu taka miła niespodzianka. Fakt, że dla ułatwienia sobie roboty zdecydowałem się na tłumaczenie Parandowskiego bo nie wiem czy równie rozentuzjazmowany byłbym po Siemieńskim, Wittlinie albo Przybylskim :-).\nZ Joyce'm wreszcie, po latach, "przepraszam się" w najbliższy weekend - zobaczymy co z tego wyniknie :-)\nRita 28 października 2014 13:43\nJa mam Siemieńskiego i nie jest źle. A Ulisses wchodzi mi jak słowo Boże. Bałam się, bo tyle mitów narosło wokół tej książki, a czyta się podejrzanie przyjemnie. Chociaż fakt faktem, że nie wnikam w szczegóły i nie rozszyfrowuję wszystkich ukrytych treści. Raczej chodzi mi o sam klimat, za drugim głębiej zanalizuję.\nMarlow 28 października 2014 13:56\nTeż mam Siemieńskiego ale za mową wiązaną szczególnie nie przepadam więc nie chciałem sobie podwójnie życia utrudniać. W każdym razie na tyle się rozochociłem, że zacząłem się rozglądać za "Iliadą" w tłumaczeniu Jażdżewskiej.\nNie wiem, z czego opinie o trudności niektórych książek wynikają - czasami są zapewne uzasadnione ale czasami to jakieś nieporozumienie. Pamiętam, że w szkole do trudnych zaliczano "Dolinę Issy" :-)\naga_piet 28 października 2014 15:15\nDo Ulissesa robiłam 3 podejścia. Najpierw przeczytałam 1/4, potem 1/3, a potem 1/2. To było za młodu, kiedy miałam więcej cierpliwości ;) Może na emeryturze podejmę jeszcze jedną próbę...\nMarlow 28 października 2014 15:47\nPonieważ zbliżam się powoli aczkolwiek nieuchronnie do emerytury a ale dożycie do niej to jak wiadomo zdarzenie przyszłe i niepewne to postanowiłem spróbować trochę wcześniej. To drugie moje podejście a jak wiadomo do trzech razy sztuka :-)\nmoleslaw 28 października 2014 15:16\nRozumiem że dalej będzie "Eneida" , "Jerozolima wyzwolona" ... Czytałam ten tekst o oczytaniu i do dziś zastanawiam się co trzeba przeczytać by być oczytanym. Czy koniecznie klasykę, czy toś kto czytuje przykładowo książki dotyczące historii tonami , tu zaznaczę że chodzi mi o naukowe pozycje i sięgający od czasu po pn i reportaże i literaturę faktu , jednak klasykę traktujący co najwyżej jako zaliczenie lektury jest oczytany czy nie ?\nCzy ktoś zajmujący się literaturą zawodowo będzie oceniany tak samo jak czytająca sprzątaczka ? I najważniejsze czy koniecznie musimy to oceniać w ogóle ?\nMarlow 28 października 2014 15:54\n"Jerozolima wyzwolona", "Eneida"? A kto by tu wówczas zaglądał?! :-) Szybciej "Król Lear" i "Otello".\nA jeśli chodzi o oczytanie, to wydaje mi się, że na Twoje pytania odpowiedziałem już na początku postu.\nmoleslaw 28 października 2014 16:01\nW jakimś stopniu odpowiedziałeś ale prosi się o precyzję ;-) A co do zaglądania ja bym z chęcią zaglądała właśnie dla tych recenzji no ale co tam ja ;-) I pozwolę się jednak zaprotestować o ile nie pomniejszam wartości literatury kobiecej to jednak o oczytaniu tylko na podstawie tej znajomości mówić nie można.\nMarlow 28 października 2014 16:24\nPrecyzja? przecież to nie fizyka ani matematyka! :-) Co do oczytania, to zapewne pozostaniemy na z góry pozycjach. Dla mnie jej oznaką jest znajomość klasyki albo lepiej kanonu ale dopuszczam możliwość, że inni mogą mieć inny pogląd :-)\nmoleslaw 28 października 2014 16:32\nA to akurat tu się zgadzamy przynajmniej częściowo :-)\nMarlow 28 października 2014 16:49\nguciamal 28 października 2014 18:27\nKiedyś, w czasach liecealnych i okresie studenckim, kiedy pożerałam książki niemal na kilogramy (i mam na myśli głównie klasykę, co nie znaczy jedynie i wyłącznie) wydawało mi się, że jestem osobą oczytaną. W związku z tym zaczęłam czytać wiele literatury (dziś nazwałabym ją śmieciową). Kilka lat temu wróciłam do klasyki i z przerażeniem stwierdzam, że im więcej jej czytam tym większe widzę u siebie braki. W Odysei nie przeraża mnie to, że należy do kanonu (jak już wiele razy pisałam zawsze lubiłam czytać lektury), ale jej wierszowana forma, której jako osoba z poezją niekompatybilna zawsze się obawiam. Co prawda Szekspir idzie mi dość gładko, ale jednak te parę wieków później robi różnicę w odbiorze. Do Ulissesa miałam jedno podejście - nieudane :(. I jeszcze chcę dodać, że ogromnie cieszą mnie wpisy dot. klasyki, a zwłaszcza to rzadko pojawiającej się na blogach. Ostatnio uradował mnie wpis dot. Pana Tadeusza u montgomery :)\nMarlow 28 października 2014 18:42\nTo mieliśmy/mamy podobnie - czas najintensywniejszego czytania również przypadał u mnie na lata szkolno-studenckie i też była to głównie klasyka, tyle tylko że często nie potrafiłem jej docenić.\nJuż od dłuższego czasu "Ulisses" uwiera mnie jak drzazga, też zaliczyłem nieudane podejście ale nabrałem zaufania we własne siły po "Pod wulkanem" i "Absalomie, Absalomie ... " :-) i doszedłem do wniosku, że nie ma co zabierać się do niego bez znajomości korzeni ale też nie chciałem sobie nadmiernie utrudniać życia i wybrałem tłumaczenie prozą Parandowskiego.\nAgnieszka czyta... 28 października 2014 19:20\nPodoba mi się ironia zawarta wTwoim poście. Szczególnie ten wątek o szalejącym wydawnictwie :) Jeśli chodzi o mnie, to wierzę w kanon, wspólny język międzypokoleniowy. Wydaje mi się, że nie znając Odysei, Króla Edypa i Hamleta, nie da się żyć. Moja córka jednak twierdzi, że się da. Może i się da, ale czy warto? :)\nMarlow 28 października 2014 19:34\nAgnieszko, zapewniam Cię,Twoja córka ma rację - da się bez tego żyć :-). Wystarczy rozejrzeć po książkowej blogosferze, a patrząc na samopoczucie jakie w niej panuje, to chyba nawet lepiej niż ze znajomością historii Odyssa, Edypa i Hamleta :-). Teraz język międzypokoleniowy tworzy nie Homer i Szekspir tylko Mniszkówna, Fleszarowa-Muskat i Grochola albo inna z pań, która akurat ją zastępuje na liście bestsellerów :-).\nAgnieszka czyta... 28 października 2014 19:45\nRzeczywiście, obserwuję wręcz niechęć do klasyki. Podejrzewam, że wynikającą z niewiedzy. To się zapętla. Nie wiem, więc nie liubię. Nie lubię, więc nie poznam. I nie chodzi tylko o literaturę. Dzisiaj Zuza opowiadała mi, że ostatnio wkręcili mnóstwo dzieciaków w koncert Nirvany w Polsce... Coś tam słyszeli (z naciskiem na coś tam, coś tam...), więc chętnie by się wybrali. Szczególnie, że konferasjerkę miał prowadzić Che Guevara :)\nMarlow 28 października 2014 20:12\nNirvana? Nirvana? coś sobie przypominam ... :-) Nie ma co zawracać Wisły kijem, nie ma Nirvany jest coś innego, w końcu w moich czasach też nie każdy wiedział, że Uriah Heep wzięli swoją nazwę z "Davida Copperfielda" :-)\nAgnieszka czyta... 28 października 2014 20:33\nWracając do Odysei (i to nie tej kosmicznej), to przy wezgłowiu trzymam Parandowskiego w wydaniu z 1953 r. (mojej teściowej), Ale od czasu do czasu po prostu muszę poczytać sobie wierszem - Siemieńskiego. To się nigdy nie nudzi.\nMarlow 28 października 2014 20:40\nJakoś nie mogłem się do Siemieńskiego przekonać ale pewnie dlatego, że miałem traumatyczne doznania za sprawą osławionego tłumaczenia Przybylskiego :-) Miałem ambitny zamiar zmierzyć się z przekładem Wittlina ale na zamiarze i Parandowskim poprzestałem :-)\nBeata 28 października 2014 21:19\nCzyli porzuciłeś na dobre "gwiazdeczki jednego sezonu" na rzecz gigantów? :) Będę kibicować, zwłaszcza ze wciąż mam niezrealizowany mój ambitny plan pod nazwą "Podróż z arcydziełami"... :(\nMarlow 28 października 2014 21:55\nAż tak to nie :-) z nowości w planach mam jeszcze "Księgi Jakubowe" Tokarczuk ale to po "Don Kichote" i "Ulissesie" :-)\nOla 28 października 2014 21:56\nNiestety nigdy nie będziemy wystarczająco oczytani. Gdy tylko uda się zrealizować pozycje z jednej listy, natychmiast znajdziemy jakąś następną:) "Odyseja" zauroczyła mnie już dawno. Podobnie jak "Iliada" i "Eneida". Po głębszym zastanowieniu uważam, że w szkole powinno się "piłować" tego typu pozycje. Nawet jeśli człowiek nie jest jeszcze na nie gotowy. Zawsze jakieś ziarenko zostaje zasiane...\nMarlow 28 października 2014 22:06\nTo prawda, pamiętam jak skończyło się moje podejście do PWN-owskie listy "Najbardziej znanych dzieł literatury światowej", która pączkowała w przypadku niektórych autorów, inna rzecz że wówczas gdy się do niej zabierałem wielu książek na niej umieszczonych nie przetłumaczono na polski.\nZ "piłowaniem" chyba masz rację choć po tym jak przeczytałem kilka opinii na temat "Jądra ciemności" autorstwa ewidentnie licealistów albo studentów chciałem wyrywać sobie z głowy resztę włosów, choć w sumie to nie do końca ich wina tylko nauczycieli, którzy potrafią książki jedynie "przerabiać".\nAgnieszka (koczowniczka) 29 października 2014 13:49\nCiekawe zagadnienie. Człowiek oczytany kojarzy mi się nie tylko z osobą, która przeczytała mnóstwo książek z wyższej półki, ale też potrafi wymienić przynajmniej 5 nazwisk pisarzy bułgarskich, ukraińskich, kolumbijskich, itd. Trzeba przynajmniej z nazwiska znać wybitnych pisarzy z różnych krajów.\nI jeszcze - człowiek oczytany nie może zapominać zbyt szybko treści książek i musi znać książki przynajmniej kilku kandydatów do Nobla. Takie są moje kryteria, może nieco zbyt surowe. Nie uważam się za oczytaną osobę, bo może i czytałam niemało, jednak zbyt szybko zapominam :-)\nMarlow 29 października 2014 14:28\nWidzę, że jesteś jeszcze bardziej surowa w doborze kryteriów niż ja :-). Wystarczyłoby po trzy nazwiska i już byś zrobiła gigantyczny odsiew :-) Ja też bym przez Twoje ucho igielnie nie przeszedł :-) bo z literatury ukraińskiej kojarzę trzy nazwiska a z bułgarskiej i kolumbijskiej po jednym.\nAgnieszka (koczowniczka) 29 października 2014 14:33\nNie będę się upierać przy pięciu nazwiskach, niech będą trzy :) A kogo znasz z lit.bułgarskiej?\nMarlow 29 października 2014 14:38\nIwana Wazowa z "Pod jarzmem" właśnie dzięki Pewuenowskiej liście, o której wspominałem odpowiadając na post Oli.\nJa pisałem o Odysei i Iliadzie, ale prowadzę bloga o łacinie, więc się nie liczę :P Jeżeli chodzi o różnice między tymi dziełami, jest jedna, zasadnicza - tłumaczenie. Gdyby Parandowski przetłumaczył historię o wojnie trojańskiej, dzisiaj podchodzilibyśmy do tych poematów zupełnie inaczej - mimo wszystko Iliada jest pod względem historyczno-literackim nieco ważniejsza i to ją wysuwa się w szkołach na pierwszy plan, a przecież praktycznie żadnego z tłumaczeń nie da się współcześnie czytać, w przeciwieństwie do świetnego przekładu Odysei dokonanego przez Parandowskigo. Jaram się strasznie nim :)\nA z całym prawdopodobieństwem (tak na 99%) pochodzi imię Hermiony Granger nie od żony Orestesa, a od bohaterki "Zimowej opowieści" Szekspira, o czym dowiadujemy się z jednego z wywiadów z autorką, którego ważny fragment znaleźć można tutaj: http://www.accio-quote.org/themes/hermione.htm Tak dla ścisłości mówię, może będziesz chciał dorzucić sprostowanie w notce :)\nMarlow 1 listopada 2014 16:46\nTo jeszcze Homera nie wyłącza bo przecież Szekspir też skądś musiał wziąć Herminę a sam go nie stworzył, tak jak Mickiewicz Grażynę, a że J. K. Rowling mogła o tym nie mieć pojęcia z tym pełna zgoda :-)\nUnknown 3 listopada 2014 16:24\nAle to trochę tak, jakby doczytywać się źródła imienia Maria w, no nie wiem, może "Marii" ;) w Biblii. O Hermonie mitologicznej zaś mogła i musiała mieć pojęcie z racji klasycznego wykształcenia.\nTo jest trochę problem w badaniach nad recepcją antyku, bo trzeba być wyczulonym czy dany motyw jest zaczerpnięty faktycznie z mitologii, czy może dotarł do powieści/filmu/whatever bardzo pośrednio, nie mając z kulturą Greków lub Rzymian już niemal nic wspólnego :)\nMarlow 3 listopada 2014 18:35\nZgadza się :-) Ale to, że ktoś np. używa zasłyszanego gdzieś zwrotu "niebieskie ptaki" wcale nie zmienia faktu, że pochodzi on z Ewangelii św. Mateusza, a nie ze źródła z którego został bezpośrednio zaczerpnięty :-)\nO! Moja ukochana "Odyseja"! Akurat o niej ostatnio rozmyślałam a propos cyklopa Polifena i przy okazji oglądania serialu LOST, gdzie Penelopa wyczekuje na swojego Odysa (zabawne, jakie analogie można wychwycić)... Pamiętam pierwsze spotkanie z Odyseją - zachwyt :-) to był czas moich fascynacji mitologią i obsesji mitologicznych w ogóle. Dobrze, że piszesz o niej i przypominasz - mówię i powtarzam: kanon (znajomość literackich korzeni) to podstawa, jeśli rozmawia się/dyskutuje/pisze o literaturze :-)\nMarlow 1 listopada 2014 22:50\nAż tak może nie ale byłem bardzo mile pozytywnie zaskoczony bo nastawiłem się na drogę przez mękę a tu proszę ... A "Iliada" podobno jest jeszcze lepsza! :-) Co do skojarzeń, te teraz pewnie każdy motyw wędrówki będzie mi się z "Odyseją" :-)\nnatanna 2 listopada 2014 20:35\nCzytałam bardzo dawno, bo w liceum i sympatycznie wspominam.\nMarlow 2 listopada 2014 20:40\nSwoje pierwsze spotkanie z "Odyseją" też miałem w czasach licealnych ale to było tyle lat temu, że uznałem, że już najwyższy czas na powtórkę.\nnatanna 2 listopada 2014 20:43\nMuszę sprawdzić czy mam, ale na razie tylko znalazłam Eneidę Wergiliusza.\nMarlow 2 listopada 2014 20:46\n"Eneida" to nie "tylko" :-), to jeden z moich książkowych wyrzutów sumienia ale może z czasem i do niej dojdę :-)\nnatanna 2 listopada 2014 20:51\n"Tylko" w sensie posiadania literatury antycznej.\nMarlow 2 listopada 2014 20:57\nJak na książkową blogosferę to i tak nieźle bo ta część literatury chyba w ogóle w niej nie została zauważona.\nnatanna 2 listopada 2014 21:01\nChyba pisałeś sam.... kto czytałby takie posty> A poza tym pisanie o tej literaturze wymaga nie tylko "oczytania".........\nMarlow 2 listopada 2014 21:10\nTo już pytanie o to, czy chcemy podzielić się swoimi lekturami z innymi czy tylko wstrzelić się gust czytelników. A co do pisania - bez przesady, piszemy przecież o własnych odczuciach z lektury a nie naukowe analizy, tak na prawdę to tylko kwestia chęci, jak zwykle zresztą.\nnatanna 2 listopada 2014 21:22\nTrudno oczywiście się nie zgodzić.\nMarlow 2 listopada 2014 21:24\nPrzepraszam za bezczelną autoreklamę, ale ja piszę sporo o antyku, zarówno samej literaturze, jak i jej recepcji :) Pozwolę sobie podać równie bezczelnie adres do bloga, może kogoś zainteresuje: www.michalmalysa.pl\nMarlow 3 listopada 2014 18:38\nMile widziane są posty na temat antyku, znacznie mniej na temat reklamy własnego bloga ale tym razem nich będzie :-)


Doświadczenia z piciem tranu | Boldand Beuautiful\nDoświadczenia z piciem tranu\nKrólikami doświadczalnymi byli studenci medycyny, którym podawano codziennie dwie łyżeczki tranu. Powodowało to większy spadek cholesterolu niż przy spożywaniu innych olejów i być może było wywołane zawartością jodu w tranie. Zapewne tłumaczy to też niską zawartość cholesterolu we krwi Japończyków, którzy nie tylko jedzą bardzo dużo ryb, ale także spożywają wiele morskich wodorostów. Racjonalne odżywianie wymaga codziennego spożywania jarzyn i owoców. Wśród tych pokarmów zasługują na wyróżnienie: marchew, rzepa, szczypiorek, czosnek, a także surowe owoce i jagody. Wartościowe są także: kwaszona kapusta, sok z żurawin, pomidory. Chleb razowy jest pożywniejszy od białego, zawiera on między innymi więcej produktów szlakowych, które niejednokrotnie ratują od przewlekłych zaparć. Wytężona praca umysłowa doprowadza do wzmożonej utraty białek, fosforu i witamin. Wobec tego ludzie pracujący intensywnie umysłowo powinni uzupełniać dietę pokarmami zawierającymi związki fosforu. Związki te spotykamy w twarogu, żółtku jaj, w mózgach zwierzęcych i wątrobie. Źródłem białek jest mięso chude, twaróg, białko jaj. Obfitym źródłem witaminy B1 jest chleb żytni, który powinien stanowić 50 proc. zjadanego chleba.\nPoznanie samego siebie od strony przyczyn reagowania psychicznego i działania wymaga dużej odwagi. Takie poznawanie związane jest niejednokrotnie z pewnym ograniczeniem własnej, zwłaszcza wybujałej ambicji. Jest to jednak niezwykle cenne, ponieważ rozładowuje wewnętrzne napięcie. Większość bowiem naszych nadmiernych wysiłków i niepowodzeń po prostu może wynikać …\nSianie ziół to podstawowy proces, jeśli chce się mieć u siebie zioła najwyższej jakości. Jest to działanie pod własne uprawy czy produkcję ponieważ w ten sposób najłatwiej zbierać i pielęgnować zioła. Sianiem ziół zazwyczaj zajmują się osoby które znają się na rolnictwie. Często sianie zaczyna …