Czas Unicestwiony (Fotografie Wilhelma Von Blandowskiego) - Splot\nStrona główna » Artykuły » Sztuki wizualne » Czas Unicestwiony (Fotografie Wilhelma Von Blandowskiego)\nWizja dramatycznej rozterki fotografa zaproponowana przez Wojciecha Nowickiego ma swój wyraz już w tytule wystawy – Niespokojne odbicie. Zostaje rozwinięta w towarzyszącym ekspozycji albumie (zatytułowanym Niepokoje). Głównie w tych fragmentach obszernego eseju, gdzie przywołuje się barwny i pełen niedopowiedzeń życiorys Blandowskiego. Historia ta obfituje w różnego rodzaju niewiadome a akcja szybko zmienia swój bieg i miejsce. Nowicki z tła rozmaitych zajęć i podróży wydobywa osobę ogarniętą namiętnościami. Pokazuje awanturnika, dla którego fotografia zdaje się być westonowską drogą samorozwoju. Pełną nadziei formą poznania rzeczywistości (przyrody, ludzi, świata), która zamiast prowadzić do zespolenia z naturą, okazuje się złudna i jak w złym śnie powoduje wyobcowanie. Blandowski ostatnie lata swojego życia spędził w rodzinnym mieście, w szpitalu dla obłąkanych.\nPrezentowane na wystawie zdjęcia nie obejmują całej spuścizny po fotografie.\nTo jedynie wybór najciekawszych fotografii z lat (1862-1868), czyli z okresu, kiedy działało w Gliwicach atelier Blandowskiego. Zdjęcia są różne. Najwięcej jest portretów w typie carte de visite. Te są zdecydowanie najmniej interesujące. Nie wyróżniają się niczym szczególnym na tle typowej fotografii tego okresu na terenie Prus. Modele są zawsze upozowani, zazwyczaj towarzyszą im rekwizyty-atrybuty związane z wykonywanym zawodem. Czasem portretowani odgrywają nieskomplikowane sceny. Na jednej z fotografii lekarz dr Guido Kontny przedstawiony jest podczas operacji czaszki młodego chłopca. Intrygujący jest portret zwielokrotnionego kataryniarza (dupleks). Przepełniony melancholią i atmosferą nierealności zdradza artystyczne aspiracje autora zdjęcia, który ze względu na komercyjny wymiar swojej pracy musiał (lub nie?) podporządkować się ikonografii lansowanej przez rynek.\nWielką wartość ikonograficzną mają widoki miasta. Szczególnie ten, na którym widoczna jest zabytkowa zabudowa z nieistniejącą już synagogą postawioną w duchu architektury Rundbogenstil. Jednak najciekawsze są zdjęcia pracowni. Wystudiowane, przemyślane pod każdym względem „martwe natury” dają rzeczywisty obraz artystycznych możliwości Blandowskiego. Są ciekawe także dlatego, że obrazują pozornie nieatrakcyjną przestrzeń atelier a zarazem bardzo prywatne, bo świadczą o jedynym w swoim rodzaju, intymnym zespoleniu artysty z miejscem jego pracy.\nWystawa przygotowana przez Czytelnię Sztuki ma jeszcze jeden, istotny aspekt. Jest formą „archeologii”, której prekursorem był Jerzy Lewczyński. To on wydobył, trochę przypadkowo, zdjęcia Blandowskiego z muzealnego archiwum i jako pierwszy zaczął badać jego twórczość. Wystawy nie sposób odczytywać inaczej niż zwracając się ku dialektyce części i całości a narracji nie traktować jako rozsypanych przez czas fragmentów Historii. Wszytko, co zobaczyć można w Czytelni Sztuki, odnosi się do czasu unicestwionego. Fotografie-fragmenty są śladami przeszłości, których wartość konstytuuje się w perspektywie utraconej całości - Gliwic, ich architektury, mieszkańców etc. Jak ujmuje to Walter Benjamin, przeszłość „…stanowi medium przeżyć, tak jak ziemia stanowi medium, w którym zasypane spoczywają wymarłe miasta”. W przypadku fotografii Blandowskiego, a ściśle rzecz ujmując jej gliwickiej prezentacji, metafora archeologii jest oczywista i narzuca się sama.\n7 maja do 31 lipca 2013\nFotografie dzięki uprzejmości Muzeum w Gliwicach\n18.09.2013 09:10 | Marta:\nWystawa już zakończona, ale Blandowski jeszcze nie opuścił Gliwic. Zapraszamy od piątku na kolejną wystawę o tym niezwykłym człowieku. Tym razem zobaczymy co znalazł w Australii. Szczegóły: http://www.muzeum.gliwice.pl/naturalista-czyli-wilhelm-von-blandowski-w-australii/\n01.08.2013 12:52 | Adam:\nŚwietny tekst, muszę wybrać się do Gliwic na tę wystawę. :)\nO miłości między inymi Małgorzata Straszewska Wynajem Tomasz Szypułka bezrobocie Gdzie jest PERMAFO? Jerzy Grotowski Dziewczyny z Rijadu Gutek Film Anthony and the Johnsons Maciej Pałka Ciała stałe To oślepiające nieobecne światło Bernard Poulet Yoann Lemoine Woodkid Demokracja ajatollahów Wyzwanie dla Iranu Historia tekstu wizualnego. Polska po 1967 roku American Film Festival 2012 queer Raymond Queneau


Prokuratura ściga Jakuba Żulczyka. Z Google zniknęła kontrowersyjna fraza\nZ Google zniknęła kontrowersyjna podpowiedź. Wyświetlała się po wpisaniu „Andrzej Duda”\nDodano: 29 marca 2021, 14:29 0\nGoogle często generuje podpowiedzi do popularnych haseł, by pomóc użytkownikom i przyspieszyć wyszukiwanie. Jednak niedawne zainteresowanie Andrzejem Dudą i Jakubem Żulczykiem sprawiło, że pewna podpowiedź zniknęła.\nW ubiegłym tygodniu okazało się, że prokuratura skierowała do sądu akt oskarżenia przeciwko pisarzowi Jakubowi Żulczykowi. Chodzi o art. 135 Kodeksu karnego § 2, „kto publicznie znieważa Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3”. Żulczyk w listopadzie 2020 roku napisał na Facebooku o prezydencie Andrzeju Dudzie „debil”.\nGłos w sprawie zabierali sam pisarz, minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro czy rzecznik Kancelarii Prezydenta.\nPodpowiedź „debil” znika z Google\nSprawa wywołała ogromne zainteresowanie, a tym samym – sporo osób szukało informacji na ten temat przez Google. Portal Wirtualnemedia.pl zwrócił uwagę, że jeszcze niedawno po wpisaniu w wyszukiwarkę hasła „Andrzej Duda”, Google „podpowiadało” (system podpowiedzi dołącza nowe frazy na podstawie zainteresowania w sieci), by kolejnym słowem było „debil”.\nPóźniej jednak ta podpowiedź zniknęła, zaczęto przypuszczać, że albo zadziałały algorytmy Google'a, albo ktoś zdecydował, by ręcznie usunąć taką frazę. Serwis cytuje Krzysztofa Czapnika z GreenParrot, który nie przesądza, czy zadziałał algorytm, czy też ktoś ręcznie usunął tę podpowiedź. Jak wskazuje ekspert, algorytm mógł wykryć, że fraza wiąże się z kolejną, tylko obraźliwą.\n– Ręcznie wyszukiwarka Google mogła zostać zmuszona do usunięcia podpowiedzi przez zgłoszenie żądania usunięcia treści zaznaczonych w odpowiednim formularzu – opisuje Czapnik.


W co grać w wakacje? 7 rewelacyjnych i darmowych gier\nNajlepsze darmowe gry na wakacje\nJak się pewnie domyślacie, na rynku jest już pokaźna ilość przyzwoitych i darmowych gier, jednak trzeba do nich dotrzeć, a przy okazji przekopać się przez to mniej ciekawe tytuły. Postanowiliśmy ułatwić Wam to zadanie i przygotowaliśmy listę ciekawych gier free-to-play.\nHearthstone to jedna z najlepszych, jeżeli nie najlepsza darmowa karcianka na rynku. Od premiery tej gry minęło już 7 lat i nadal stoi ona na bardzo przyzwoitym poziomie. W międzyczasie do gry dodano interesujące tryby, jak chociażby Battlegrounds, które są Blizzardow-ą odpowiedzią na popularne rok temu auto chessy. Jeśli nadal nie graliście w ten, tytuł, to koniecznie go wypróbujcie. Tym bardziej, że niedawno firma wprowadziła wiele bonusów dla powracających i nowych graczy, także próg wejścia jest zdecydowanie niższy niż kilka lat temu.\nWarframe to bardzo ciekawa trzeciosobowa gra akcji. Ten kooperacyjny lootershooter doczekał się już wielu rozbudowanych aktualizacji i pokaźnej i oddanej bazy fanów. Jeśli lubicie gry akcji, których głównym celem jest przyjemny grind na losowo generowanych mapach, to zdecydowanie macie pozycję do nadrobienia.\nTej gry chyba nikomu nie trzeba przedstawiać. Counter Strike: Global Offensive od 3 lat działa w oparciu o model free-to-play. Ma to swoje wady jak i zalety. Z jednej strony, każdy może zebrać grupę znajomych i zacząć swoją przygodę w tym legendarnym już team shooterze. Z drugiej jednak strony, bez kolegów jesteśmy skazani na grę z losowymi graczami, którzy niestety bardzo często okazują się być zabijającymi rozrywkę cheaterami.\nJeśli graliście w Life is Strange to The Awesome Adventures of Captain Spirit jest dla Was pozycją obowiązkową. Jeśli nie graliście, to tym bardziej zagrajcie w ten tytuł. Ta krótka gra przygodowa jest w rzeczywistości wstępem do 2 części Life is Strange, poruszą krótką i wzruszającą historię pewnego chłopca. Tytuł zachwyca sprawnie poprowadzoną fabułą na najwyższym, filmowym wręcz poziomie.\nW poprzednim zestawieniu uwzględniliśmy grę World of Tanks, tak więc zbrodnią byłoby nie wspomnieć tym razem o War Thunderze. Tematyka tych tytułów jest dość podobna, ot symulator pojazdów wojennych. War Thunder jednak jest znacznie bardziej rozbudowany, mamy tu do dyspozycji sterowanie lotnictwem, śmigłowcami, wojskiem lądowym oraz marynarką wojenną. Trzeba tu dodać, że ten tytuł bardzo dba o odwzorowania realiów wojennych.\nApex Legends szturmem skradł serca graczy w 2019 roku. Przez krótki czas był to najpopularniejszy ze wszystkich przedstawicieli battle royale. Rzecz jasna “moda” na ten tytuł już dawno przeminęła, aczkolwiek nadal gromadzi on sporą liczbę oddanych graczy.\nStar Wars: The Old Republic wkrótce skończy 10 lat. Ta gra MMORPG usytuowana w świecie Gwiezdnych Wojen miała być prawdziwym gamechangerem na rynku i zdjąć z tronu World of Warcraft. Po wielu latach wiemy, że studio BioWare musiało obejść się ze smakiem, aczkolwiek SWTOR nadal jest bardzo przyzwoitym, a co najważniejsze darmowym tytułem. Gra jest nadal aktualizowana i już nie długo na serwerach pojawi się dodatek Legacy of The Sith.


Jak o każdym tragicznym wydarzeniu - Wrocław Bez Cenzury - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nJak o każdym tragicznym wydarzeniu\nnapoj.chmielowy 11.01.15, 08:23\ncałej prawdy o strzelaninie nigdy nie poznamy\nnajglupszy-nick Re: Jak o każdym tragicznym wydarzeniu 12.01.15, 09:38\nPodejrzliwość ludzka nie ma granic, ale Amerykanie są w niej (jak we wszystkim) do przodu\nnapoj.chmielowy Re: Jak o każdym tragicznym wydarzeniu 12.01.15, 09:59\nnapoj.chmielowy Poprawny link 12.01.15, 10:01\nnapoj.chmielowy Re: Poprawny link 12.01.15, 10:10\nmap4 Re: Jak o każdym tragicznym wydarzeniu 12.01.15, 10:12\n> całej prawdy o strzelaninie nigdy nie poznamy\nDziś dzieje się inaczej. Podejrzani są zabijani na miejscu i nie słyszałem jeszcze o przypadku, aby komuś z umundurowanych morderców postawiono zarzuty.\nWyłączyć z walki można również strzelając w obojczyk, niekoniecznie trzeba od razu mierzyć między oczy. Snajperzy to wiedzą, ale wiedzy tej nie stosują.\nI tu powstaje pytanie kto wydał taki rozkaz i dlaczego jeszcze nie został aresztowany. Czy to jest normalne ?\nnajglupszy-nick Re: Jak o każdym tragicznym wydarzeniu 12.01.15, 10:39\n> I tu powstaje pytanie kto wydał taki rozkaz i dlaczego jeszcze nie został aresz\n> towany. Czy to jest normalne ?\nPowstaje znacznie więcej pytań. A ludzie są coraz bardziej podejrzliwi:\nnajglupszy-nick Re: Jak o każdym tragicznym wydarzeniu 12.01.15, 10:50\n> Powstaje znacznie więcej pytań. A ludzie są coraz bardziej podejrzliwi:\nI ta podejrzliwość ma swoje historyczne uzasdnienie\nnapoj.chmielowy Wątpliwości zebrane do kupy 13.01.15, 12:17\ntajemnicza karta 9 monet\nweksel in blanco????


Projektowanie z myślą o ludziach. Bezpłatne webinaria Geberit - MyWay\nProjektowanie uniwersalne zakłada stworzenie otoczenia, które będzie mogło być w taki sam sposób użytkowane przez wszystkich ludzi. Przestrzeń użyteczności publicznej ma szczególne znaczenie – powinna być przyjazna dla wszystkich i zapewnić komfortowe oraz samodzielne korzystanie dzieciom, osobom z niepełnosprawnościami czy seniorom.\nW jaki sposób połączyć różnorodne potrzeby i tworzyć projekty, które nie dyskryminują? O czym warto pamiętać, projektując łazienkę użyteczności publicznej? Tego dowiemy się podczas webinariów Geberit.\nAby wziąć udział w bezpłatnym webinarium, wystarczy się zarejestrować, klikając w link:https://www.geberit.pl/serwis/szkolenia/webinaria/webinarium-o-projektowaniu uniwersalnym.html


Aplikacja do łączenia zdjęć - hrm-soft.com\nAplikacja do łączenia zdjęć\nCzy właśnie wróciłeś z ostatniej podróży poza miasto i chcesz połączyć najlepsze zdjęcia zrobione ze smartfonem? Czy chciałbyś zakończyć ten "biznes", ale nie wiesz dokładnie, jak połączyć dwa obrazy? Nie martw się, mam rozwiązania, które powinny zrobić tylko dla ciebie.\nZarówno w Sklepie Google Play, jak i App Store znajduje się wiele aplikacji to do łączenia zdjęć, które, jeśli są używane we właściwy sposób, pozwolą Ci tworzyć piękne kolaże i scalać zrzuty ekranu. W tym przewodniku przedstawię Wam kilka, z których wiele jest darmowych, co na pewno okaże się bardzo przydatne. Oczywiście wyjaśnię ci szczegółowo, jak z nich korzystać i jak najlepiej wykorzystać ich funkcje.Teraz powiedziałbym, że nadszedł czas, aby odłożyć na bok przemówienie i wejść w sedno tego przewodnika. Czy jesteś gotowy, aby zacząć? Idealne, a następnie sugeruję, abyś czuł się komfortowo i uważnie przeczytał kilka następnych linii, próbując ustalić, która aplikacja jest dla ciebie najbardziej odpowiednia. Jestem przekonany, że bez względu na rodzaj posiadanego smartfona, nie będziesz miał problemów ze znalezieniem go. Życzymy miłej lektury i dobrej zabawy!\nImage Combiner (Android)\nJedną z najlepszych aplikacji do łączenia zdjęć jest\nImage Combiner, darmowe rozwiązanie, które jest dostępne tylko na Androidzie. Ta aplikacja sprawia, że prostota użytkowania to jego główna zaleta: wystarczy kilka dotknięć, aby połączyć dwa lub więcej zdjęć (lub zrzuty ekranu) zarówno w trybie poziomym, jak iw trybie portretu, a następnie zarówno w poziomie, jak iw pionie.Po pobraniu programu Image Combiner na urządzeniu z Androidem otwórz aplikację, naciskając przycisk\nOtwórz or lub dotykając ikony na ekranie głównym smartfona / tabletu. Po uruchomieniu aplikacji naciśnij przycisk+ Dodaj obraz, aby wybrać obrazy, które chcesz scalić, i powtórz operację dla wszystkich zdjęć, które chcesz dodać do kompozycji.Po zakończeniu wybierania zdjęć, które chcesz scalić, naciśnij przyciskPionowo\n, aby uzyskać obraz o orientacji pionowej, lub naciśnij przyciskPozioma, jeśli chcesz, aby wybrane zdjęcia były połączone w poziomie. Następnie naciśnij przycisk bott Połącz przycisk Bottone, aby wyświetlić podgląd ostatecznego wyniku, a jeśli jesteś zadowolony z tego, co zobaczysz, dotknij przyciskuZapisz, aby zapisać obraz na urządzeniu.LongScreen (iOS)Jeśli szukasz aplikacji do scalania zrzutów ekranu z urządzenia iOS, pobierz aplikacjęLongScreen, której używam prawie codziennie. Interfejs tej aplikacji jest raczej minimalistyczny, w doskonałym stylu iOS, a to ułatwia jego użycie. Zanim jednak wytłumaczę, jak z niego korzystać, muszę Cię ostrzec przed jedną rzeczą, a mianowicie, że aplikacja nie jest darmowa: kosztuje 1,09 euro. Inną ważną rzeczą, na którą należy zwrócić uwagę, jest to, że aplikacja jest przeznaczona specjalnie do zrzutów ekranu, a następnie do migawek ekranu urządzenia, a nie do zdjęć wykonanych aparatem.Powiedziawszy to, przejdźmy do rzeczy. Po pobraniu LongScreen na iPhone'a lub iPada otwórz aplikację i stuknij obrazy, które chcesz scalić. Jak widać, wybrane obrazy są podświetlone na niebiesko, co oznacza, że będą to te, które stworzą Twój mały kolaż zdjęć. Przed przystąpieniem do faktycznego połączenia wybranych zdjęć, określ orientację, jaką będzie musiał wykonać ostateczny obraz, dotykając ikony of pionowo ułożonych prostokątów\naby uzyskać obraz portretowy lub na ikonie dei rectangle ułożonej poziomo\n, aby uzyskać obraz poziomy.Gdy tylko zdecydujesz, jaka będzie orientacja obrazu, naciśnij opcjęScal\n(w prawym górnym rogu). W tym momencie możesz wyświetlić podgląd utworzonego kolażu, a jeśli jesteś zadowolony z rezultatu, po prostu naciśnij ikonę strzałki ICONA (w lewym dolnym rogu), aby zapisać swoje dzieło lub udostępnić je na głównych portalach społecznościowych.sygnalizować obecność bardzo przydatnych funkcji, takich jak ten, który pozwala na „czysty” pasek stanu na screenie (wtedy usunąć aktualny czas, wyświetla ikonę pełnego akumulatora itp), a jeden, który dodaje ramkę kształt iPhone'a lub iPada do zrzutu ekranu. Obie te funkcje wraz z ustawieniami odstępów, które muszą pasować pomiędzy zrzuty ekranu, które mają zostać scalone, są dostępne po naciśnięciu ikony della magic wand at na dole.Adobe Photoshop Mix (Android / iOS)Jeśli chcesz spróbować rozwiązanie nieco „więcej zabawy, proponujemy spróbować Adobe Photoshop Mix\n, darmowa aplikacja, która jest dostępna zarówno na Androida i iOS, które oprócz pozwalają na połączenie dwóch lub więcej zdjęć, oferuje możliwość zmiany poziomów, które składają się na obraz, dostosować ekspozycję, temperaturę, kontrast i wiele innych parametrów technicznych zdjęć. W skrócie: jeśli szukasz kompletnej aplikacji, po prostu ją znalazłeś!Po pobraniu programu Adobe Photoshop Mix na urządzenie otwórz aplikację i naciśnij przyciskZarejestruj się za darmo(jeśli nie masz jeszcze konta Adobe). Ewentualnie, jeśli masz już konto Adobe, naciśnij przyciskZaloguj się\n, aby zalogować się przy użyciu konta Adobe, lub naciśnij sui Facebooklubprzyciski Google pulsanti, aby zalogować się za pośrednictwem tych usług.\nPo zalogowaniu, naciśnij symbol\n(+)i wybierz jedną z dostępnych opcji:\nurządzenie lub aparatwybrać zdjęcia, które chcesz połączyć z galerii urządzenia lub klikając je w czasie rzeczywistym. Na otwartej stronie naciśnie obraz, którego chcesz użyć, i naciśnij ikonę(+), aby wybrać inne obrazy do dodania do kompozycji.Za pomocą paska narzędzi u dołu możesz dokonać ważnych zmian w swoim obrazie. Naciskając na przykład opcjęPrzycinanie, możesz przyciąć lub powiększyć zdjęcie; naciskając opcjęAdjustment op można ustawić temperaturę lub ekspozycję wybranego obrazu; za pomocą opcji\nLooks opzione można zastosować filtry; naciskając opcjęSzablonmożna przyciąć niewielką część zdjęcia, korzystając z opcjiFundusze you można pracować na różnych warstwach obrazu.Kiedy jesteś w końcu zadowolony z efektu końcowego, należy zapisać pracę dotykając na symbolakcję (w Androidzie) lub ikona strzałki(z iOS) i dotknij opcji Zapisz\ngalerii.Dołączanie dwóch zdjęć do jednego (Android)Inną ciekawą aplikacją, którą polecam wypróbować, jestŁączenie dwóch zdjęć w A. Nazwa tej aplikacji nie pozostawia żadnych wątpliwości co do jej głównej funkcji: łączenia zdjęć ... właśnie! Filozofia tej aplikacji jest jednak bardzo różna od rozwiązań, które zaproponowałem do tej pory. Połączenie dwóch zdjęć w jednym umożliwia połączenie dwóch zdjęć przy użyciu bardzo specjalnych efektów, które pozwalają uzyskać imponujący i zabawny efekt końcowy.Po zainstalowaniu tej aplikacji na urządzeniu z systemem Android, otwórz ją i na ekranie głównym naciśnij obrazy, które chcesz scalić, i potwierdź naciskając przycisk> Kontynuuj. W tym momencie przeciągnij palcem po obrazie i, jak widać, pierwszy wybrany obraz dosłownie połączył się z drugim wybranym obrazem. Naprawdę imponujący efekt, nie znajdziesz? Oczywiście możesz użyć narzędzi, które znajdziesz poniżej, aby dodać tekst, wybrać inne układy itp. w celu spersonalizowania obrazu tak, jak to tylko możliwe.Gdy jesteś zadowolony z wyniku masz, dotknij na haczykiem\nznajduje się w prawym górnym rogu i wybierz udostępnić swoje dzieło na jednym z głównych portali społecznościowych lub po prostu jeśli zapisać zdjęcie w galerii smartfonu / tabletkę.Instagram Layout (Android / iOS)Ostatnią aplikacją, którą polecam Ci wypróbować, jest Instagram Layout. Ta darmowa aplikacja, dostępna zarówno na urządzeniach z Androidem, jak i iOS, pozwala łączyć ze sobą do 9 zdjęć jednocześnie i umożliwia stosowanie filtrów, które są tak popularne w słynnej sieci zdjęć społecznościowych. Jego interfejs jest naprawdę dobrze zorganizowany i ułatwia to jego użytkowanie każdemu. Wypróbuj też!Po pobraniu układ Instagram na urządzeniu, otwórz aplikację i wybierz źródło, z którego można robić zdjęcia do scalenia:Gallery, twarze\nlub Najnowsze. W tym momencie dotknij obrazów, które chcesz "przykleić" do siebie, a algorytm układu automatycznie skomponuje kolaż. Aby dostosować kolaż i uczynić go oryginalnym, przewiń dostępne szablony i dotknij tego, który najbardziej Ci się podoba. Jeśli chcesz dalej modyfikować obraz, być może stosując efekt lustra lub odwracając go do góry nogami, użyj narzędzi, które znajdziesz poniżej.Po zakończeniu kolażu naciśnij przycisk\nZapisz and i udostępnij wynik końcowy na głównych portalach społecznościowych, przede wszystkim oczywiście. Jestem pewien, że Twoi znajomi będą lubić podziwiać twoje strzały.Więcej aplikacji do łączenia zdjęć prova Jeśli nie podoba Ci się jeszcze proponowanych przeze mnie rozwiązań, wypróbuj jedną z poniższych aplikacji. Jestem pewien, że znajdziesz rozwiązanie odpowiednie dla siebie. Mimo że artykuł poświęcony jest aplikacjom mobilnym, na poniższej liście znajdziesz także kilka programów, które pozwolą Ci scalić zdjęcia z twojego komputera. Zrób dobry użytek!PicCollage\n(Android / iOS / Windows) - jest to jedna z najlepszych darmowych aplikacji do kolażu zdjęć. Bardzo "czysty" interfejs tej aplikacji sprawia, że jest bardzo łatwy w użyciu, choć zapewnia wiele narzędzi i funkcji. Jeśli Twoim celem jest nie tylko łączenie i łączenie dwóch zdjęć, ale także tworzenie bardziej złożonych kolaży, PicCollage to aplikacja dla Ciebie. Czytając aplikacje do kolażu artykułów, znajdziesz wiele innych aplikacji podobnych do PicCollage.Picsew(iOS) - interfejs tej aplikacji jest naprawdę bardzo prosty, a to pozwala użytkownikowi połączyć dwa lub więcej zdjęć w bardzo szybki i intuicyjny sposób. Jeśli projekt, który wyróżnia interfejs tej aplikacji, szczególnie Cię uderzył, możesz go kupić w App Store, płacąc 0,49 €.\nTailor (iOS) - jest to darmowa aplikacja dla iPhone i iPad, która pozwala na łączenie inteligentnie screeny Messaging aplikacjami (np WhatsApp.), Klienta poczty e-mail (np.) I aplikacje dla rzeczy do zrobienia lista (np. Wyczyść). Mówię elegancko, ponieważ aplikacja analizuje zawartość wielu zrzutów ekranu i łączy je w pionie, dzięki czemu idealnie pasują. Aby usunąć reklamy z aplikacji, musisz dokonać zakupu w aplikacji w wysokości 3,49 EUR.\nAdobe Photoshop(Windows / Mac) - ten program nie wymaga żadnego wstępu: Adobe Photoshop pozostaje niekwestionowanym królem edycji zdjęć. To oprogramowanie pozwala nie tylko łączyć zdjęcia, ale także korzystać z dużej liczby narzędzi, które, jeśli są używane we właściwy sposób, pozwalają tworzyć prawdziwe arcydzieła fotograficzne. Adobe Photoshop to płatne oprogramowanie: aby móc go subskrybować w cenie 12,19 euro miesięcznie. Jeśli chcesz się dowiedzieć, jak działa Photoshop, sugeruję przeczytanie przygotowanego przeze mnie opracowania, które będzie bardzo przydatne.Collagerator(Windows / Mac) - jeśli nie chcesz wydawać oszczędności na drogie płatne programy, nawet to bezpłatne rozwiązanie może być dla Ciebie. Interfejs Collageratora jest dość intuicyjny, a łączenie zdjęć z tym programem będzie proste, możesz być pewien!\nJak skanować w systemie Windows 7\nPobieranie filmów na iPada\nJak znaleźć iPhone'a\nJak pobrać Nero za darmo\nProgramy do robienia zdjęć za pomocą kamery internetowej\nProgramy słuchać muzyki w przeciwieństwie do oprogramowania Dźwięk i muzyka\nJak pobrać system Windows XP System Operacyjny\nZwolnienie miejsca na dysku twardym Oprogramowanie


Państwo Islamskie ma nowego szefa propagandy - Polsat News\nPaństwo Islamskie ma nowego szefa propagandy\n05.12.2016, 20:35 Świat\nUnia walczy z tzw. zagranicznymi bojownikami. Zaostrza przepisy o zwalczaniu terroryzmu\nNagranie propagandzisty zatytułowane "I zapamiętacie, co do was mówię" zostało opublikowane na jednej ze stron internetowych. Padają w nim typowe dla Państwa Islamskiego pogróżki pod adresem krajów zachodnich, a także Rosji i Turcji, czyli krajów zaangażowanych politycznie i militarnie w konflikt w Syrii.\nWe wrześniu Stany Zjednoczone potwierdziły, że dotychczasowy rzecznik Abu Mohammed al-Adnani zginął w nalocie 30 sierpnia.\nAdnani odgrywał kluczową rolę w propagowaniu i wzmacnianiu przesłania kalifatu IS na Bliskim Wschodzie i poza nim; stworzona przez niego kampania propagandowa okazała się skutecznym narzędziem w rekrutowaniu nowych bojowników oraz inspirowaniu działających w pojedynkę sympatyków dżihadu do przeprowadzania zamachów na ludność cywilną w Europie i Stanach Zjednoczonych.\nPaństwo Islamskie ma wiele propagandowych publikacji, w tym: wielojęzyczny "Rumijah" czyli "Rzym " (to zbiorcze określenie głównego wroga dżihadystów: Zachodu), anglojęzyczny "Dabiq" (od nazwy miasta w Syrii, które według Mahometa przed końcem świata ma stać się sceną ostatecznej bitwy muzułmanów z Rzymem), francuskojęzyczny "Dar el-Islam" ("Dom Islamu") oraz "Al-Naba" ("Nowina") wydawany w języku arabskim. Dysponuje też własną agencją prasową Amak (nazwa również pochodzi od miejsca przyszłego zwycięstwa nad niewiernymi).\nABU AL-HASAN AL-MUHADŻERABU MOHAMMED AL-ADNANIISISPAŃSTWO ISLAMSKIEPROPAGANDA


Firma, która zajmuje się urządzaniem wnętrz - Kuku Mamuniu\nDodano: 2018-05-21Kategoria: Popularyzacja / Agencje Reklamowe\nObecnie na rynku działa naprawdę bardzo, ale to bardzo dużo różnego rodzaju profesjonalnych przedsiębiorstw, które specjalizują się w tym, że dla swoich klientów, wykonują różnego rodzaju specjalistyczne, zachwycające aranżacje wnętrz. Just Studio jest jedną z takich właśnie firm. Przedsiębiorstwo to obecnie może poszczycić się naprawdę bardzo dużą popularnością ze strony klientów, niemalże z terenu całego naszego pięknego kraju, którzy naprawdę bardzo chętnie i bardzo często zlecają tej firmie, żeby wykonała dla nich różnego rodzaju aranżacje wnętrz. Just Studio, jest przedsiębiorstwem niebywale doświadczonym, ponieważ firma ta działa na rynku już od wielu lat i od początku swojej działalności naprawdę bardzo dynamicznie się rozwija. Ponadto firma ta zatrudnia u siebie tylko i wyłącznie doświadczonych, wykwalifikowanych i niebywale utalentowanych specjalistów od aranżacji, którzy zawsze sprostają wyzwaniom postawionym, przez nawet najbardziej wymagającego klienta, który zgłasza się do firmy.\nGratisownia.pl to sklep internetowy, który oferuje swoim klientom różnorodne gratisy reklamowe. Oferta gadżetów jest bardzo zróżnicowana. W sklepie znajdziesz tradycyjne gadżety, jak np. kubki i filiżanki reklamowe, smycze, breloki, długopisy czy koszulki, a także nowo...


Potrzebna pomoc dla Białorusinów, którzy w Bydgoszczy znaleźli schronienie - Strona 2 - Polskie Radio PiK\n2021-04-18, 15:40 Tatiana Adonis/Redakcja\nBydgoszcz pomaga rodzinom z Białorusi, ofiarom politycznych represji./fot. bydgoszcz.pl\nTrwa zbiórka na wyposażenie mieszkań dla uchodźców z Białorusi zaproszonych do Bydgoszczy. W marcu bydgoska Rada Miasta zgodziła się na pomoc rodzinom zza wschodniej granicy. Miasto zapewni im mieszkania, które trzeba urządzić.\nJedna rodzina to małżeństwo z Mińska z 4 letnim dzieckiem, druga to małżeństwo z czwórką dzieci w wieku 2, 6, 11 i 13 lat. Pochodzą z Grodna. Obie rodziny zostały zmuszone do wyjazdu z Białorusi na skutek represji politycznych. Mieszkania, które udostępni im miasto są po remoncie, jednak wymagają kompletnego wyposażenia.\nPotrzebne są meble, sprzęt rtv/agd, akcesoria gospodarstwa domowego, pościele, czy ręczniki. Przydadzą się również przybory szkolne dla dzieci. Obecnie na portalu zrzutka.pl trwa zbiórka: ZBIÓRKA\nJeśli ktoś chciałby pomóc inaczej może kontaktować się z Łukaszem Krupą, dyrektorem Biura Promocji i Współpracy z Zagranicą, który koordynuje akcję pomocy - mail: lukasz.krupa@um.bydgoszcz.pl.\nKilka lat temu Bydgoszcz stała się domem dla 3 ukraińskich rodzin z Donbasu. Wtedy miasto oddało w najem czasowy mieszkania, a dzięki lokalnym przedsiębiorcom i mieszkańcom, udało się je wyposażyć. Wszystkie zostały nad Brdą, tutaj pracują i uczą się.\nTagi: pomoc, rodzina, Białoruś, polityka, represje, reżim, zbiórka, wyposażenie mieszkania, Bydgoszcz, kujawsko-pomorskie


Godzina narodzin może wpływać na to, czy jesteś typem skowronka, czy sowy / Jasna Strona\nGodzina narodzin może wpływać na to, czy jesteś typem skowronka, czy sowy\nBadacze twierdzą, że ranne ptaszki i nocne marki prowadzą inny styl życia, mają różne zwyczaje, preferencje, a nawet odmienne otoczenie. Z niektórych analiz wynika, że „winę” za to ponosi pora naszych narodzin. Przypomnijcie sobie, czy urodziliście się rano, czy wieczorem, bo to wiele wyjaśnia.\nEkipa Jasnej Strony postanowiła dowiedzieć się, dlaczego niektórzy nie mają problemów z porannym wstawaniem. Odkryte przez nas fakty pomogą wam też zrozumieć, co wpływa na to, że wiele osób najlepiej funkcjonuje po godzinie 18.\nOsoby urodzone rano uzyskują lepsze wyniki w porannych testach\nJuż od chwili narodzin można nas zaprogramować. Do takiego wniosku doszli psychologowie na podstawie badań licznych grup studentów. Osoby urodzone wieczorem dobrze wypadały w popołudniowych testach, a analogiczną zależność zaobserwowano w przypadku „rannych ptaszków”.\nGodzina narodzin ustawia nasz zegar biologiczny. Otoczenie i jakość światła, którą widzimy zaraz po narodzinach wpływają na całe nasze życie. Krótko mówiąc, jeśli urodziliście się w nocy, gdy za oknem było ciemno, był to punkt początkowy waszej aktywności. Jesteście więc w ten sposób zaprogramowani.\nPora narodzin szczególnie silnie oddziałuje na osoby urodzone przedwcześnie\nNiektórzy ludzie, bez względu na okoliczności, mają tendencję do budzenia się bladym świtem. Pewne badanie wykazało, że są to w szczególności osoby, które były wcześniakami. Przy okazji odkryto też kilka innych interesujących faktów. Przeanalizowano nocny sen przedwcześnie urodzonych dzieci. W porównaniu z niemowlętami, które przyszły na świat w terminie, ich drzemka była krótsza o około 45 minut, a do tego jakość odpoczynku w nocy była gorsza.\nBadacze zauważyli również, że dzieci o niskiej masie urodzeniowej budzą się średnio 40 minut wcześniej niż pozostali.\nRóżne tryby snu dają ludziom rozmaite korzyści\nZ badań wynika, że ranne ptaszki są na ogół zdrowsze, a „nocne sowy” — ze względu na efekt zbliżony do syndromu jet lag — są bardziej podatne na zaburzenia nastroju i depresję. Jednocześnie osoby aktywne wieczorem i w nocy bywają bardziej kreatywne. Mimo że bezsenność stanowi olbrzymi minus, niektóre badania potwierdzają, że tacy ludzie są bardziej ekscentryczni.\n© Allpix Press/East News, © face to face/FaceToFace/REPORTER\nZauważono, że „skowronki” bywają mniej impulsywne i bardziej wydajne w obowiązkach wykonywanych przed nadejściem zmierzchu, jak na przykład praca biurowa. To wspaniała zaleta, zwłaszcza podczas porannego spotkania biznesowego, kiedy nasz mózg musi pracować na pełnych obrotach.\nA wy? Jesteście rannymi ptaszkami czy nocnymi markami? Wolelibyście z łatwością budzić się o świcie czy produktywnie pracować nawet w nocy? Podzielcie się swoimi komentarzami i uwagami poniżej!\nZobacz, kto jest autorem zdjęcia Allpix Press/East News, face to face/FaceToFace/REPORTER\nJasna Strona/Ciekawostki/Godzina narodzin może wpływać na to, czy jesteś typem skowronka, czy sowy


baedeker łódzki: 03/11/20\n"Krwawy czwartek" w Łodzi. Od środy wieczór (6 marca) przez całą noc i cały czwartek uzbrojone grupy Niemców, po zamknięciu ulicy Piotrkowskiej (wówczas Adolf-Hitler-Strasse), wdzierały się do mieszkań Żydów i nakazywały im ich opuszczenie w ciągu kilku minut. Opieszałych zamykano na miejscu, ginęły całe rodziny - w sumie zastrzelono 127 osób. W ten sposób do getta wpędzono tłum przerażonych Żydów z garstką dobytku.\nZarządzeniem prezesa rejencji kalisko-łódzkiej ze wszystkich szkół została usunięta religia.\nBudynki dawnej fabryki tkanin wzorzystych Barucha Anszela Gliksmana, zbudowanej w 1902 roku, ulica Łąkowa 4. W czasie okupacji centralny obóz przesiedleńczy.\nOśmiu kapłanów w Łodzi zostało aresztowanych i przewiezionych do centralnego obozu przesiedleńczego przy ulicy Łąkowej, w celu wywiezienia do generalnego Gubernatorstwa (GG). W wyniku interwencji bp. Włodzimierza Jasińskiego i ks. Romana Gradolewskiego wszystkich zatrzymanych wypuszczono po 24 godzinach (więcej o obozie przesiedleńczym, w baedekerze TUTAJ).\nTablica pamiątkowa przy ulicy Łąkowej 4.\nAdolf Hitler wyraził zgodę na zmianę dotychczasowej niemieckiej nazwy Łodzi - Lodsch na Litzmannstadt. Nowa nazwa pochodziła od nazwiska gen. Karla von Litzmanna, dowódcy wojsk niemieckich w bitwie pod Łodzią w czasie I wojny światowej, zwolennika nazizmu (więcej w baedekrze TUTAJ).\n"Litzmannstadter Zeitung", kwiecień 1940 roku, oficjalna informacja o nadaniu Łodzi nazwy Litzmannstadt.\nPomysłodawczynią tej nazwy była żona prezydenta rejencji Friedricha Übelhöra.\nPo oficjalnym nadaniu Łodzi niemieckiej nazwy (w kwietniu 1940 roku), na placu Wolności (wówczas Deutschlandpltz) stanęła tablica z tekstem obwieszczającym:\nZ rozkazu Führera od tej chwili to miasto nosi nazwę LITZMANNSTADT\nKomendant Okręgu Łódź ZWZ, ppłk. Leopold Okulicki, podczas wizyty w Gałkach Krzeczonowskich, gdzie znajdowała się kwatera oddziału mjr. Henryka Dobrzańskiego "Hubala", dokonał rozwiązania tego oddziału. Decyzja była podyktowana obawami przed niemieckimi represjami wobec ludności cywilnej. Większość oddziału podporządkowała się rozkazowi. Część żołnierzy i oficerów zasiliła szeregi Okręgu Łódź ZWZ. Kilkudziesięciu żołnierzy oddziału, na czele z mjr. "Hubalem", postanowiło jednak kontynuować walkę i pozostało w polu.\nmjr. Henryk Dobrzański "Hubal" ppłk. Leopold Okulicki\nFragment filmu "Hubal" w reżyserii Bohdana Poręby (1973).\nW rolę mjr. Dobrzańskiego "Hubala" wcielił się Ryszard Filipski.\nJeden z pawilonów Szpitala dla Psychicznie i Nerwowo Chorych w Kochanówce.\nSpecjalny oddział SS przeprowadził "ewakuację" pacjentów ze Szpitala dla Psychicznie i Nerwowo Chorych "Kochanówka". Pod tą nazwą kryła się akcja masowego uśmiercania ludzi psychicznie chorych w lasach lućmierskich. Duszono ich gazami spalinowymi wewnątrz hermetycznie zamkniętego samochodu (Gaswagen). W tej akcji stracono także 30 niewidomych dzieci, całkowicie zdrowych psychicznie, umiejących już czytać za pomocą alfabetu Braille'a. Do chorych Polaków dołączono także ponad 40 pacjentów ze szpitala w getcie przy ulicy Wesołej 17 (obecnie fragment ulicy Zachodniej, w okresie okupacji Lustige Gasse) oraz niedorozwinięte i kalekie dzieci z łódzkich sierocińców. W ciągu trzech dni zgładzono około 500 chorych.\nNiemcy zakończyli w Kraju Warty realizację (trwającego od 10 lutego) tzw. planu przejściowego wysiedleń ludności żydowskiej i polskiej (tylko z Łodzi i Kalisza) do GG. Podobnie jak poprzednio, wysiedlano głównie przedstawicieli inteligencji, działaczy politycznych i społecznych. Z Łodzi wysiedlono 11 082 osoby, w tym 3482 Polaków; z Kalisza - 3000, w tym 942 Polaków.\nW getcie przy placu Kościelnym 4/6 została uruchomiona poczta (więcej w baedekerze TUTAJ). W budynku, w głębi posesji mieściła się również centrala gettowej sieci telefonicznej. W 1941 roku w getcie było 120 numerów. Posiadały je najważniejsze urzędy gminne, apteki, instytucje Wydziału Zdrowia i rewiry policyjne.\nCentrala telefoniczna getta przy placu Kościelnym 4/6.\nW okresie od 16 lutego do 15 marca 1940 roku policja i SS przeprowadziły w Łodzi liczne łapanki, podczas których aresztowano 2951 Żydów.\nW lesie Okręglik koło Zgierza, w masowej egzekucji, rozstrzelani zostali między innymi harcerze z 16. Łódzkiej Drużyny Harcerskiej (ŁDH) im. Kazimierza Pułaskiego, należącej do organizacji Legion Wyzwolenia.\nPo wyczytaniu nazwisk skazanych harcerzy w więzieniu przy ulicy Sterlinga (wówczas Robert-Koch-Strasse), któryś z nich podał komendę - Baczność! i wszyscy zaintonowali Jeszcze Polska nie zginęła..., wówczas wachmani zaczęli ich bić i im ubliżać.\nStefan Agacki, Tadeusz Dźwigalski, Alina Frey, Bronisław Jakubowski, Stanisław Jakubowski, Czesław Kłąbka, Zenon Lewandowski, Edward Michalski, Lucjan Piechota, Zdzisław Popławski, Wiesława Trębacz, Edward Trzaskalski, Aniela Trzeciak.\nBudynek dawnego więzienia przy ulicy Sterlinga 16.\nPrezydent policji zarządził oddanie do komisariatów wszystkich ubrań i sprzętów należących do polskich organizacji.\nSpecjalny oddział SS dokonał drugiej "ewakuacji" pacjentów ze Szpitala dla Psychicznie i Nerwowo Chorych "Kochanówka". W wyniku tej akcji uśmiercono w lasach lućmierskich ponad 100 chorych.\nAresztowano przywódcę Legionu Wyzwolenia, pchor. Zenona Dudzińskiego. Po torturach, podczas przesłuchania prowadzonego przez gestapo, znalazł się w szpitalu na Radogoszczu, skąd został uwolniony przez żołnierzy ZWZ.\nSzpital na Radogoszczu.\nW Łodzi zarejestrowano 98 233 bezrobotnych, w tym 12 591 Niemców.\nW kilku kolejnych egzekucjach rozstrzelano, ponad 300 osób z więzienia na Radogoszczu i z więzienia przy ulicy Sterlinga 16 (Robert-Koch-Strasse). Byli wśród nich: członkowie podziemnych organizacji, oficerowie Wojska Polskiego, działacze polityczni, adwokaci, artyści i dziennikarze.\nWładze niemieckie rozpoczęły wysiedlanie Polaków, zamieszkujący wsie w miejscu projektowania węzła kolejowego Łódź Olechów. Po zrównaniu terenu został założony tam obóz pracy przymusowej, oddzielnie dla polskich i żydowskich robotników. Warunki życia i pracy (12 godzin dziennie) przy budowie węzła były tak samo złe ja w obozach koncentracyjnych. Ze szczególnym okrucieństwem traktowano Żydów, których tysiącami przywożono z getta w Łodzi. Na miejsce zmarłych i zamordowanych przybywali nowi.\nObliczono, że do 1944 roku przez obóz przeszło około 48 tysięcy osób narodowości żydowskiej, z czego kilkanaście tysięcy zmarło z wycieńczenia i głodu lub zostało zamordowanych (więcej w baedekerze TUTAJ)\nW marcu 1940 roku ukazał się "Biuletyn Informacyjny", dwutygodnik wydawany przez harcerzy łódzkich. Wychodził do połowy 1943 roku, kiedy gestapo wpadło na trop harcerskiego wydawnictwa...\nEtykiety: PRZEGLĄD PRASY, SCHEIBLEROWIE


Pierwsze sześć km obwodnicy Ostrowa - motogazeta mojeauto.pl\nmojeauto.pl > motogazeta > Polskie drogi > Pierwsze sześć km obwodnicy Ostrowa\n2009-11-29 źródło: GDDKiA ; Gazeta Wyborcza mojeauto.pl\nOficjalnie oddano do użytku pierwsze sześć 6 km drogi S11, stanowiącej obwodnicę Ostrowa Wielkopolskiego. W przyszłym roku drogowcy rozpoczną budowę kolejnych 13 km obwodnicy.\nKrajową jedenastką przez środek Ostrowa Wielkopolskiego przejeżdża codziennie 28 tysięcy samochodów. Po oddaniu pierwszego odcinka obwodnicy, wybudowanej w standardzie drogi ekspresowej, liczba ta pewnie nieco spadnie.\nJak pisze „Gazeta Wyborcza", na pełny efekt przyjdzie mieszkańcom poczekać jeszcze około dwóch lat. Na razie obwodnica prowadzi od Franklinowa przed Ostrowem do drogi krajowej nr 25 na Kalisz. Dopiero po wybudowaniu kolejnych 13 km trasy S11, która włączy się w istniejącą drogę nr 11 już za Ostrowem, mieszkańcy będą mogli całkiem odetchnąć, a kierowcy zyskają na czasie omijając miasto.\nBudowa pierwszego odcinka obwodnicy trwała niecałe półtora roku. Inwestycja GDDKiA kosztowała ok. 212 mln zł. Wykonawcą była spółka Budimex Dromex.\nTematy w artykule: inwestycje drogowe drogi ekspresowe obwodnice wielkopolskie droga ekspresowa droga ekspresowa S11 obwodnica Ostrowa Wlkp.\nCiekawe ile lat jeszcze upłynie zanim ekspresówką będzie można dojechać ze Śląska do Poznania?


Individual | Metamorfoza\n“Lubię łamać schematy. Podejmować wyzwanie. Im bardziej ktoś mówi, że to nie ma sensu, że się nie uda, tym bardziej mnie to kręci. Uwielbiam pracować z wariatami. Nakręcają mnie. Moim największym sukcesem jest to, że udało mi się takich wariatów zgromadzić wokół Metamorfozy!!”\n„Mega fajne jest to, ze w jednym miejscu pracuje tyle mocnych charakterów i każdy jest silna jednostka. Sa starcia na różnych płaszczyznach, ale to chyba dlatego, ze każdy chce dac coś wyjątkowego od siebie żeby w rezultacie wyszedł mocny efekt pracy całego zespołu. Jak juz cos robimy razem jako team to chcemy zeby efekt byl z pierdolnieciem. W mecie nikt i nic nie jest ‚jałowe’ i to napędza do działania. Weźmy nawet biuro – my takie jak NIKT w trójmieście i ja to biuro właśnie takie lubię.”\n„Metamorfoza niewątpliwie jest miejscem, które zaskakuje. Jest to miejsce, w którym codziennie zdobywam nowe doświadczenia, poszerzam horyzonty i rozwijam swoją pasję. Szanuję to, że w pracy korzystamy tylko z lokalnych produktów jak również bardzo cenię sobie pracę z zespołem, w którym się znalazłem. To właśnie idee tego miejsca oraz ludzie, którzy je ze mną współtworzą sprawiają, że czuję się tu dobrze i staram się dawać z siebie jak najwięcej.”\n„Metamorfoza jest dla mnie miejscem, w którym spotykają się dwie, moim zdaniem, najważniejsze cechy: pogoń za tym co nieznane i nowe, oraz „zabawa” fachem. Praca tutaj nigdy nie jest nudna, a każda osoba nas odwiedzająca jest traktowana jako wyjątkowy gość. W Metce, bo tak ją nazywamy, chętnie dzielę się moim doświadczeniem zdobytym w 1* restauracji w Szkocji i ogólnie w Wielkiej Brytanii. Pod kątem języka i poprawnego posługiwania się nim, w zamian dostaję ciągłą metamorfozę, dzięki której można się spełnić w tym co robimy i jednocześnie możliwość by po prostu dobrze się bawić.”\n„Na co dzień gotowanie sprawia mi przyjemność i wkładam w to dużo serca, choć to ciężka praca. Mimo to jest dla mnie spełnieniem marzenń i rozwijania swojej pasji. Reprezentowanie M_Team’u jest wyróżnieniem. Choć w skupisku tylu świrów jeszcze nie pracowałem to właśnie tu odnalazłem wsparcie, pomoc w rozwoju i odzyskanie wiary w siebie. Krew, pot i łzy – lubię to! Najważniejsze to być sobą!”\n„W metamorfozie najbardziej uwielbiam to, że codziennie stawiamy przed sobą ograniczenia, dotyczące głównie dostępności produktów, które tak naprawdę tylko rozwijają naszą kreatywność i zmuszają do głębszej refleksji na temat pochodzenia składników, użytych technik czy w końcu samej koncepcji dań. Nic tutaj nie dzieje się przypadkiem”\nPiotr „Miś” Schroeder\n„W Metamorfozie znajduję fascynację lokalnymi produktami i rozwijam swoją pasję z nimi związaną. Zawsze interesowały mnie, przez niektórych już zapomniane, owoce i zioła, jak dereń, aronia, bez, rumianek czy marzanka. W Metce mogę z nimi pracować i poznawać je na nowo.”\nJunior Sommelier / Chef de rang\n„Bycie częścią zespołu Metamorfozy pozwala mi na dążenie do doskonałości. Wiem, że tutaj właśnie jest to możliwe. Codziennie wykonywana praca daje dużo satysfakcji, ale też uczy pokory – w Metce czasem jest tak, że rzeczy oczywiste wcale nie są tym, na co wyglądają. Poza tym są wyzwaniem. I to jest spoko!”\nPodziwiam poglądy takich szefów kuchni jak M.P. White, Escoffier, gdzie pierwszy zawsze powtarza jak wartościowi są ludzie, którzy tworzą twoją restaurację, a drugi był w stanie nadać tor dzisiejszej gastronomii. Staram się na codzień przykładać dużą uwagę do wiedzy, charakteru, poglądów, które posiada mój team. Jednak nie zamykam się tylko na restaurację i staram się spędzać czas lub rozmawiać z moimi dostawcami, ponieważ wierzę w produkt z duszą i jakością, którą nadają im mu rolnicy, rybacy, rzeźnicy, myśliwi, nalewkarze, rzemieślnicy, itd.\nManager & PR Manager\n„Produkt, koncept, filozofia—to nimi nudzę ucho wszystkim. Jak z jajkiem czy kurą, nie wiem co pierwsze. Szczypta ambicji, nie zaszkodzi. Pajda konsekwencji na deser. Tylko z szalonym M_team’em się najem. Natarczywi o wiedzę, szukamy i golimy producentów, hodowców z know-how. Pani Irena od oleju powiedziała, że jestem wiercidupa. To jest super! Tu! Wszystko!”\n„Jara mnie jak pochodnia, zaskakiwanie gości zaskakującymi rzeczami, pędzenie wprzód, zmienianie form produktu pod kątem jego konsystencji i odczuć sensorycznych. Tak samo lokalne produkty oraz ich wykorzystanie od „głowy po ogon” i łączenie tradycji z nowoczesnością, formy imitacji znanych produktów.”\nMaître d'hôtel & Junior Sommelier\n„Interesuję się alkoholami każdego rodzaju, ich sposobem produkcji i tradycjami picia i podawania oraz historią. Staram się urozmaicić ilość i rodzaje alkoholi w karcie nie tylko poprzez wynajdowanie ciekawych i unikatowych pozycji, ale również sam staram się przygotowywać autorskie alkohole.”\n„Wino jest moją pasją, a w pracy mogę ją w pełni realizować. Jako miłośnik win niekonwencjonalnych i eksperymentów w kuchni tradycyjnej z przyjemnością zabiorę gości restauracji w podróż po nieznanych im dotąd smakach oraz połączeniach win z daniami, które będą zaskakujące i intrygujące.”\nZielarz / Chef de Partie\n„Najbardziej podoba mi się to, że w „Metce” mogę zajmować się zbieractwem, dzikimi ziołami i nietypowymi produktami takimi jak porosty, mrówki i soki z drzew.”\n„Pasja, krew, ogień, pot, zaangażowanie. Pasja i miłość do jedzenia, krew wspaniałych zwierząt zabitych by dać szczęście ludziom na podniebieniu, ogień niezbędny w kuchni, pot ludzi, którzy oddają siebie by stworzyć piękno na talerzu, zaangażowanie bez którego najlepsi nigdy nie byliby nawet zwykli.”


Ośrodek Szkolenia Kierowców "Franki" Leszno ul. Sokoła 20 uczę się z serwisem www.cousowy.pl\nOśrodek Szkolenia Kierowców "Franki"\nul. Sokoła 20, 64-100 Leszno\nOferujemy profesjonalne przygotowanie do egzaminów teoretycznych oraz praktycznych.\nW naszej szkole jazdy duży nacisk kładziemy na przyjazną atmosferę oraz indywidualne podejście do kursanta. Jesteśmy małą szkołą, w której przede wszystkim liczy się kursant.\nPosiadamy wzorcowy plac manewrowy, położony niedaleko ośrodka egzaminacyjnego. Kursanci uczą się jeździć na autach Renault Clio III, który jest identyczny z pojazdami egzaminacyjnymi, posiada klimatyzację zapewniającą w okresie letnim komfortowe warunki szkolenia.\n30 godzin lekcyjnych multimedialnych wykładów w systemie SPS\nćwiczenia z pomocy przedmedycznej\nszkolimy zgodnie z nowym stylem jazdy Ecodriving\nzapewniamy niezbędne materiały szkoleniowe\nzałatwiamy wszystkie formalności w WORD\npo niezaliczeniu egzaminu praktycznego\nProfesjonalne wykłady prowadzimy w oparciu o program multimedialny zawierający ponad 200 filmów i 700 grafik trójwymiarowych przedstawiających wszystkie sytuacje drogowe.\nSala wyposażona jest w modele pojazdów, plansze ścienne, tablice z markerami. Przy prezentacji wykładów korzystamy z projektora, odtwarzacza DVD.\nkomputery z oprogramowaniem egzaminacyjnym + konsola egzaminacyjna\nPosiadamy program do prowadzenia wykładów. Dysponujemy 2 stanowiskami komputerowymi, w tym 2 z programem do testowania (egzamin wewnętrzny), 2 z możliwością indywidualnej nauki przepisów, 2 z dostępem do Internetu. Ponadto w sali wykładowej zapewniamy: możliwość zrobienia kawy i herbaty, palarnię w pomieszczeniu obok, dostęp do WC.\nNasza prezentacja w informatorze - Ośrodek Szkolenia Kierowców "Franki".


Czytelnik: Wzywają do zapłaty za zapłacone! - Jelonka.com\nCzytelnik: Wzywają do zapłaty za zapłacone!\nCzwartek, 2 kwietnia 2015, 8:33\n– Dostałem wezwanie do zapłaty za śmieci, mimo że za nie zapłaciłem – napisał do redakcji mieszkaniec Jeleniej Góry. Rzecznik Urzędu Miasta Jeleniej Góry Cezary Wiklik wyjaśnił, że zdarzają się błędy, zarówno po stronie pracowników, jak i mieszkańców.\nCzytelnik zwrócił uwagę na marnowanie pieniędzy, przez takie pomyłki. - Będąc w UM Jelenia Góra zobaczyłem dwie osoby pytające przypadkowo napotkanego urzędnika, gdzie mogą wyjaśnić wezwanie do zapłaty za śmieci, które zostało niesłusznie wysłane, bo za odpady mają zapłacone. Jakież było moje zdziwienie, gdy wróciłem do domu i zastałem wezwanie do zapłaty za nieczystości, za które zapłaciłem. Przecież każdy wysłany taki list to koszt. Do tego naliczane są koszty upomnienia w wysokości 11,60 zł – pisał Czytelnik.\nRzecznik Cezary Wiklik wyjaśnił, że: „Sytuacji, kiedy ktoś dokonał opłaty, a mimo to otrzymał wezwanie nie ma zbyt wiele, ale zdarzają się z rozmaitych powodów. Z jednej strony przy ponad 60.000 płatników, którzy z różną regularnością dokonują wpłat, takie omyłki są - niestety - możliwe, aczkolwiek (co warto podkreślić) przyczyną występującą najrzadziej jest błąd człowieka. Niemniej przepraszamy wszystkich, którzy zostali narażeni na niedogodność wyjaśniania.\nAle najczęściej ostatnio zdarza się, że przyczyna wezwania tkwi w niedostosowaniu terminu wpłaty do systemowych rozwiązań elektronicznych. Założeniem jest, że te opłaty "śmieciowe" reguluje się do ostatniego dnia miesiąca. A - dla przykładu - posłużymy się autentycznymi sprawami z dokumentów: (1) Mieszkaniec wnosi opłatę za grudzień w dniu 2 stycznia poprzez bank, a nie osobiście w kasie. System elektroniczny księguje tę wpłatę za styczeń i płatnik zostaje poproszony, by wyjaśnił brak opłaty grudniowej. Albo - (2) mieszkaniec zalega z płatnością za grudzień, wnosi 10 stycznia podwójną opłatę - w jego intencji zaległą za grudzień i bieżącą za styczeń. System elektroniczny księguje jednak te opłaty na poczet stycznia i lutego, a grudzień pozostaje do wyjaśnienia. Będąc osobiście w kasie można wskazać, jakiego okresu opłata dotyczy, ale przy płatnościach dokonywanych przez bank, czy elektronicznie z komputera domowego system księguje wpłatę jako dotyczącą bieżącego miesiąca.\nPodane przykłady są relatywnie nietrudne do wyjaśnienia, zdarzają się jednak sprawy skomplikowane, kiedy ktoś wnosi opłatę z odsetkami za trzy miesiąca, a zalega za pięć, itp., itd. Wówczas bezbłędne rozksięgowanie tych kwot zgodnie z życzeniem mieszkańca bez jego osobistego udziału jest w zasadzie niemożliwe, a przecież zdarzają się sprawy znacznie bardziej złożone. Sukcesywna praca nad doskonaleniem systemu elektronicznego księgowania wpłat pozwala na stopniowe eliminowanie najprostszych problemów, niemniej kluczem do uniknięcia problemów z wyjaśnianiem prawdziwych lub rzekomych zaległości jest terminowe dokonywanie opłat lub - w przypadku problemów z terminami - osobiste wpłaty do kasy, z precyzyjnym oznaczeniem, jakiego okresu dotyczą.”\n~KRECIK 2-04-2015 9:10\nStary numer wysyłają rachunki jak sie upomnisz o swoje to przprosza ale 1/3 zaplaci i numer wypalił :-) Golą nas , każdej strony...\n~przedmiot 2-04-2015 9:25\nA co Pan Wiklik powie na podwójną kartotekę założona na jeden adres i podwójne wezwania do zapłaty za jedne dawno zapłacone śmieci. Tak było w marcu, prostowałam osobiście przyszły pocztą przeprosiny z Urzędu. Po czym w lipcu otrzymałam kolejne dwa wezwania do zapłaty liczone od początku roku. To nie jest błąd maszyny tylko ignorancja petenta. Zresztą inne wydziały nie są lepsze i tak za KAŻDĄ sprawą jaka załatwiam w Urzędzie muszę biegać i prostować, wyjaśniać pomimo że dokumenty są w gestii jednego urzędu.\n~dde 2-04-2015 11:06\nJak zwykle- najlepiej zwalić na system- a skoro system sam robi wszystko to w takim razie po co tyle urzędników, którzy to nie potrafią nawet zweryfikować czy ten system działa poprawnie ? A skoro już tylu urzędników jest zatrudnionych to może łaskawie sprawdzali by każde wysłane wezwanie czy jest zgodne ze stanem faktycznym i czy system dobrze rozliczył wpłaty- czy to jest aż takie trudne, że przerasta możliwości urzędnicze?\n~mm 2-04-2015 11:07\nTłumaczenie zwykłego urzendasa, nieznającego zasad, system zaksięgował - czyli system wysyła upomnienia? Nikt tego nie sprawdza przed wysłaniem? Jest nadpłata, więc program można odpowiednio skonfigurować, ale do tego trzeba pomyśleć, a w UM jest z tym spory problem.\n~JELENI OGÓR 2-04-2015 11:26\nno to na co my takie olbrzymie podatki płacimy bo chyba nie po to żeby urzędy nam gitarę zawracały, płacimy duże podatki (przede wszystkim dużo godzin musimy przepracować by te garniturki utrzymać w luksusie) więc urzędy powinniśmy mieć najwyższej jakości i powinniśmy mieć święty spokój bo i tak mamy wystarczająco zabiegane życie\n~ 2-04-2015 11:28\nco do marnowania pieniędzy to przecież nie ich pieniądze tylko podatników więc po co się starać efektywnie nimi zarządzać\n~jeżozwierz1 2-04-2015 11:37\nKażde "nowe" przynosi frustracje, rozczarowania, złość i zbędne gadulstwo. W tym przypadku najlepiej jest płacić regularnie i wg ustalonych zasad. I koniecznie na przypisane nam osobiste konto. Pracownicy urzędu muszą zmierzyć się nie tylko z użytkowanym systemem wpłat, ale i a...lizą i "poszukiwaniem" przelewów dokonanych np. na ogólne konto urzędu. W tym przypadku winę za pomyłkę ponosi urzędnik - jeśli nie poinformował petenta o osobistym koncie i petent, jeśli pomylił konto do przelewu. Na szczęście wszystko da się wyjaśnić, a po wyjaśnieniu - anulować koszty upomnienia (wg informacji pracownika Wydziału). Jeśli petent ma możliwości, może potwierdzenia przelewów brakujących kwot przesłać do Urzędu pocztą elektroniczną . I pamiętajmy: błądzić jest rzeczą ludzką. Tkwić w błędzie-głupotą.\n~hahahaha151645654 2-04-2015 11:49\nSkoro SYSTEM jest zły to trzeba go zmienić! A nie głupio się tłumaczyć! System też wymyślają ludzie! Księgowanie wpłaty powinno być do najdalej zaległego miesiąca. jeżeli płacę w grudniu pierwszy raz od pół roku to powinna być to wpłata LIPCOWA! Prawo się kłania i czytanie przepisów przez urzędników!\n~Blądimać 2-04-2015 12:10\n11:37 to chyba urzędas, który na co dzień robi takie właśnie pomyłki i próbuje wybielać. Tak jak ktoś wspomniał to w wielu przypadkach tworzone są fikcyjne nieruchomości na jedną i tę samą osobę, bo ktoś ma słabe okulary i nie czyta dokładnie składanych deklaracji. W kręgu mojej bliskiej rodziny były trzy takie przypadki. Generują koszty poprzez bezpodstawne wezwania i późniejsze przeprosiny. Mam wrażenie, że to ich główne zajęcie i nie mają już czasu na prawidłową, staranną i dokładną pracę. Są pogubieni na maksa - chaos CHAOS chaos CHAOS........tyle w temacie. Należy spodziewać się kolejnych zawiadomień po zmianach, które nastąpiły. Nie bądźmy również zdziwieni, gdy usługi miejskie znowu podskoczą do góry po rozliczeniu i ujęciu w nim kosztów tych zawiadomień i przeprosin. Bulba...\n~Marcin1984 2-04-2015 12:19\nSkoro to system, to jak najszybciej powinni go zmienić. Problem był również, kiedy zmieniały się zasady rozliczania wspólnot mieszkaniowych i trzeba było składać nowe deklaracje (tylko przy dużych wspólnotach) Ja dostałem dokumenty (mimo, że mam mieszkanie w małej) i tylko moja dociekliwość (kiedy zapytałem się Pana obsługującego w UM, czy sprawa nie dotyczy tylko dużych wspólnot) zapobiegła dalszym konsekwencjom złożenia nowej deklaracji. do "jeżozwierz1" - wszystko da się wyjaśnić mówisz - a co powiesz na taką sytuacje - zostały pieniądze wpłacone na konto administracji zamiast UM (tuż przy początkach ustawy "śmieciowej) i chcę je odzyskać. Administracja odsyła mnie do UM, a UM do administracji, która odsyła mnie do firmy SIMEKO, która nic nie wie. Pieniądze się rozpłynęły. POLSKA!!!\n~jeżozwierz1 2-04-2015 12:50\ndo Blądimać z 12.10: żaden urzędas, tylko jak wielu ofiara niedoskonałości urzędowego systemu. Ale fakt jest taki, że po trzech próbach wyjaśnienia rzekomych zaległości wobec Urzędu i wysłuchaniu miauczenia o nawale pracy, wszystkie potwierdzenia przelewów za okres 1.07.2013 do 31.03.2015 zostały pocztą elektroniczną przesłane do Wydziału podatków i opłat lokalnych z życzeniem szybkiej weryfikacji żądań. do Marcin 1984 : nie da się wyjaśnić jedynie wpłat bez pokwitowań. Może jedno krótkie pismo do ADM z wiadomością do Rzecznika Praw Konsumenta, SIMEKO, Wydziału podatków i opłat lokalnych UM + załącznik w postaci potwierdzenia zapłaty za wywóz odpadów. Jeśli ADM tak załatwia swoich chlebodawców (czytaj mieszkańców) to może trzeba też zastanowić się nad zmianą zarządcy.\n~KRECIK 2-04-2015 13:06\nJak urzędnik ma to sprawdzić te pisma jak zasłaniają mu je kawa i ciasteczka......no i smartfon w drugiej raczce :-)\n~Czy Telnik 2-04-2015 13:51\nJak "czytac" idi... w Jeleniej Gorze nie brakuje ....oczywiscie nie pisze o osobie pokrzywdzonej .\n~dj 2-04-2015 15:05\nMiałem to samo ,zapłaciłem z góry na konto za pół roku a ci mi wciskają kit że zalegam z płatnością.Bajzel straszny mają w tych numerach kont,jak nie zapłacisz w okienku jak w dziewiętnastym wieku to nie ogarniają tematu.\n~ 2-04-2015 15:30\nWiklik! Masz nos jak Pinokio, co słowo, to dłuższy, nawet jak z domu wychodzisz, to twój nos jest dłuższy, zanim do niego wszedłeś. Wstyd!!!\nrymcycymcy 2-04-2015 15:38\nMi tak samo wysyłają niesłuszne przypomnienia za fotoradary ! :) ...ale ich ignoruję ...jestem twardy ! :)\n~naj 2-04-2015 15:49\nA ja od miesiąca czekam na zwrot nadpłaty za śmieci, ciekawe czy doliczą też odsetki karne !!\n~majkaman 2-04-2015 17:07\nbiurffy natychmiast do wymiany...a nie łażą po korytarzach palą i gadają przez tela ...\n~Wies 2-04-2015 18:45\nurzednicy nigdy nie sa winni\n~tp 2-04-2015 19:50\n..takich czekających na zwrot jest więcej ,ale wg uzyskanych informacji trzeba czekać ...bo wnioski o zwrot nie dotarły do księgowości ....a jest to chyba ten sam budynek.....tylko brak ??? organizacji???? by wnioski zostały tam zaniesione ...a może trzeba przesłać ...pocztą ....?????\n~/-/ 2-04-2015 21:39\nPrzecież na każdym przelewie wpisuje się w treści okres za jaki dokonuje się wpłaty, może system czytać nie potrafi ale urzędnik powinien.\n~jaka2 3-04-2015 11:07\nteż dostałam wezwanie za styczeń 2015, oczywiście wpłata była dokonana, gdy zadzwoniłam dowiedziałam się od Pani Urzędniczki, że napisano styczeń ale zaległość dotyczy innego miesiąca tylko oni nie wiedzą jakiego. Po dwóch tygodniach sprawa się wyjaśniła, ja byłam ok. Urząd nie. Jak można nie wiedzieć jakiego miesiąca dotyczy zaległość?\n~KRECIK 5-04-2015 1:36


Topografia pamięci - Martin Pollack - ebook - Legimi online\nTopografia pamięci ebook\nTytuł oryginału Topographie der Erinnerung\nFotografia Autora © by Łukasz Saturczak\nFotografie na okładce i wewnątrz tomu pochodzą z archiwum Autora\nFotografia na s. 45 © by Chris Niedenthal\nCopyright © by Martin Pollack, 2016\nCopyright © for the Polish translation by Karolina Niedenthal, 2017\nKorekty Ewa Polańska / d2d.pl, Monika Ples / d2d.pl\nZamiast wstępu O sile wspomnień\nWielką historię łatwiej będzie zrozumieć, kiedy przyjrzymy się jej, że tak powiem, od podszewki, z perspektywy indywidualnych doświadczeń, przeżyć, również tragedii. Dlatego badacze przeszłości tak duże znaczenie przypisują wspomnieniom. Zarówno wspomnieniom ofiar, jak i sprawców, a także innych osób, niebędących bezpośrednimi uczestnikami danego zdarzenia. Wszyscy oni przedstawiają je bowiem z własnej, indywidualnej perspektywy, ukształtowanej pod wpływem obowiązujących w owym czasie narodowych narratywów i nimi naznaczonej. Dzielą się swoją osobistą historią i obserwacjami, które niekoniecznie pokrywają się z oficjalną historiografią, a nawet czasem są z nią sprzeczne. Jeśli dopisze nam szczęście i zdołamy niczym w układance złożyć te różne świadectwa w jeden większy obraz, będziemy mogli, choćby częściowo, odtworzyć to, co często wydawało się nie do wyjaśnienia, niewytłumaczalne, i to, z czym konfrontuje nas czasami nasza najnowsza historia. Suche liczby i daty tego nie sprawią.\nOczywiście nie wolno nam przy tym zapominać, że pamięć bywa zawodna. Nie potrzeba do tego złych zamiarów, świadomego konfabulowania czy przemilczania. Nasza pamięć z jakichkolwiek powodów potrafi zniekształcać niektóre fakty i zdarzenia, wymazywać je i „wymyślać” inne, nowe, przestawiać je w czasie. Jednym słowem, nie zawsze wolno nam ufać własnej pamięci. Psychologia zna owo konfundujące doświadczenie, jakiego każdy z nas prawdopodobnie kiedyś doznał, i nazywa je fałszywą pamięcią.\nZdarza się nawet, że pamięć może być tak niebezpieczna jak pole minowe, poruszamy się po niej ze strachem, ostrożnie stawiając każdy kolejny krok, stale bowiem musimy być gotowi na to, że całkiem niespodziewanie natkniemy się na straszne obrazy i odkryjemy jakąś okropność, która wytrąci nas z równowagi. Czasem zadajemy sobie wtedy pytanie, czy nie byłoby lepiej nie wywoływać przeszłości, zostawić ją w spokoju i w ogóle nie poruszać pewnych spraw – choć oczywiście wiemy, że milczenie i odwracanie głowy czy też wypieranie i odsuwanie od siebie pewnych problemów nie sprawią, że one znikną.\nChciałbym opowiedzieć tu o jednym z własnych doświadczeń dotyczących strasznej przeszłości. W tym celu muszę się cofnąć nieco w czasie, do roku 1944 i do powstania warszawskiego. Mój ojciec, jako komendant grupy interwencyjnej Sonderkommando 7a, był wtedy w Polsce i stacjonował w pałacu w Radziejowicach, jakieś czterdzieści kilometrów na południowy zachód od Warszawy. Kilka tygodni wcześniej przejął dowodzenie nad tą jednostką gdzieś we wschodniej Polsce, niedaleko Białegostoku, i podczas cofania się przed napierającymi Rosjanami ruszył w stronę Warszawy. Oddział specjalny Bast – nazwany tak od nazwiska dowódcy, mojego rodzonego ojca, dr. Gerharda Basta, Sturmbannführera SS oraz szefa Gestapo w Linzu – po drodze wziął zakładników, grupę starszych Polaków, żeby być może ustrzec się w ten sposób przed atakami partyzantów. Zakładników zagnano aż do Radziejowic, skąd żołnierze Sonderkommando, wśród nich mój ojciec, wyjeżdżali pojedynczo do Warszawy tłumić powstanie. Ale to inna historia. Sonderkommando 7a przerzucono w połowie sierpnia 1944 roku z Polski na Słowację, by tam stłumiło inne powstanie. Zanim jednak załadowano do pociągu pojazdy i broń, na dziedzińcu radziejowskiego pałacu rozstrzelano zakładników i jak zazwyczaj w takich przypadkach ciała ofiar wrzucono do uprzednio wykopanych tam dołów.\nMężczyźni ze Służby Pracy Rzeszy stacjonujący w Radziejowicach; przypuszczalnie 1940–1941\nA przecież ojciec jako dowódca jednostki mógłby równie dobrze wypuścić jeńców na wolność, odesłać ich do domu, najwyraźniej jednak nie wziął tej możliwości pod uwagę. Zakładnicy, do niczego już niepotrzebni – bo po co komu polscy zakładnicy na Słowacji? – zostali rozstrzelani. O tym morderstwie, dokonanym na piętnastu, być może nawet dwudziestu Polakach, nie znam dokładnej liczby, dowiedziałem się, czytając zeznania świadka, członka Sonderkommando, które złożył przed sędzią śledczym we Flensburgu. Postępowanie dotyczyło zresztą innych wydarzeń, o zbrodni w Radziejowicach wspomniano jedynie na marginesie śledztwa. W mojej książce o ojcu przed dziesięciu laty pisałem już o tej egzekucji. Starałem się wtedy znaleźć na ten temat więcej informacji. Dowiedziałem się wówczas, że w pałacu, który był niegdyś rezydencją rodu Krasińskich, mieści się obecnie Dom Pracy Twórczej artystów i pisarzy. Nawiązałem zatem kontakt z jego dyrektorem, ten jednak o egzekucji na pałacowym dziedzińcu nic nie wiedział. Zaczął więc własne poszukiwania, szukał dokumentów i kronik, rozpytywał o świadków, wszystko nadaremno. W końcu wyraził nawet wątpliwość, czy egzekucja, o której wspominałem w swojej książce, w ogóle się tu odbyła.\nW kwietniu tego roku, na krótko przed wyjazdem do Polski, gdzie miałem zaprezentować przekład innej mojej książki – piszę w niej akurat o nieodkrytych do tej pory grobach – zgłosił się do mnie nagle dyrektor radziejowickiego Domu Pracy Twórczej z zaskakującą wiadomością: pojawił się wreszcie świadek, który w 1945 roku widział na własne oczy ekshumację ciał w tamtejszym parku. Spotkaliśmy się w kawiarni w Poznaniu. Przybył w towarzystwie dyrektora pałacu. Postawny i krzepki mężczyzna, nieco po osiemdziesiątce; na pierwszy rzut oka było widać, że większą część życia spędził na świeżym powietrzu. Był kiedyś nadleśniczym i zapalonym myśliwym. Opowiedział mi o tamtym wydarzeniu z taką energią i tak obrazowo, jakby było to zaledwie wczoraj. Kilka miesięcy po wojnie – miał wtedy dokładnie dwanaście lat – jego wujek ksiądz wezwał go do siebie i poprosił, żeby jako ministrant towarzyszył mu podczas ekshumacji nazistowskich ofiar. Chodziło o Polaków rozstrzelanych przez Niemców i pogrzebanych natychmiast po egzekucji nieopodal pałacu. I o nieznany do tej pory masowy grób w pałacowym parku. Leżeli tam oczywiście zakładnicy, których kazał zlikwidować mój ojciec. Siedzący naprzeciwko mnie mężczyzna pamiętał nawet pewne szczegóły, o których, mówiąc szczerze, wolałbym nie słyszeć. Grób, otwarty przez niemieckich jeńców wojennych, tak szybko napełnił się wodą, że leżące w nim ciała dosłownie pływały, wszystkie twarzą do dołu. Obraz ten prześladował go całymi latami, powiedział mi ów mężczyzna. Jednak dokąd potem zabrano zmarłych, których tutaj nikt nie znał, i gdzie sprawiono im przyzwoity pogrzeb, tego mój rozmówca nie umiał powiedzieć. Po ekshumacji nigdy więcej już o tym nie rozmawiał, ani z wujkiem księdzem, ani z nikim innym, aż do dzisiaj.\nDodał jeszcze, że dla niego samego jest zagadką, dlaczego milczał tak długo. Teraz to sobie wyrzuca. Obwinia się o to, że do tej pory nigdy o tamtym zdarzeniu nikomu nie opowiedział, nawet gdy był już dorosły. A przecież wtedy, po zaledwie kilku latach, zapewne można było się jeszcze dowiedzieć, kim byli ludzie, którzy zginęli w Radziejowicach. Dzisiaj prawdopodobnie jest już na to za późno. Teraz, po tylu latach, opowiada mi jednak tę okropną historię, bo sumienie mu mówi, że nie wolno tych ofiar pozostawić w niepamięci. Trzeba je upamiętnić, może należałoby umieścić w Radziejowicach jakąś tablicę. W przeciwnym razie nawet po tak długim czasie sprawcy osiągną zamierzony cel – obrabują swoje ofiary z nazwisk, z ich historii i tożsamości, by ludzie ci na zawsze pozostali anonimowi i zapomniani, całkowicie wymazani z historii. I żeby nikt o nich nie pamiętał, by wszelka pamięć o tych ludziach została na zawsze pogrzebana.\nA do tego nie wolno dopuścić. Bo przecież ci zmarli, którym wujek tego mężczyzny tuż po wojnie udzielał w Radziejowicach ostatniego błogosławieństwa, zostawili w swoich rodzinnych stronach, nie wiedzieć gdzie, żony, dzieci, rodziców, rodzeństwo i przyjaciół. Krewni na pewno szukali ich całymi latami, popadając w coraz to większe zwątpienie, i zapewne w głowach nie mogło się im pomieścić, że ktoś bliski mógł zapaść się na zawsze pod ziemię, jakże to możliwe, żeby nie było od niego żadnej wiadomości, żeby nikt im nie przysłał choćby lakonicznego zawiadomienia, że zginął tragiczną śmiercią.\nKiedy siedziałem naprzeciw obu tych mężczyzn, późno ujawnionego świadka i dyrektora radziejowickiego pałacu, starałem się sobie wyobrazić, co wtedy, przed ponad siedemdziesięciu laty, kazało mojemu ojcu i jego ludziom zabić ot tak, po prostu, niewinnych ludzi. Zastanawiałem się, jak musiała wyglądać egzekucja. Kto kopał dół? Kto oddał strzały? Były ministrant znał również inne szczegóły, wiedział na przykład, że rozstrzeliwania – mówił o wielu innych egzekucjach – odbywały się zawsze nocą, powiedzieli mu o tym inni ludzie obecni podczas ekshumacji w Radziejowicach. Przy ryku motorów, którym sprawcy chcieli prawdopodobnie zagłuszyć wystrzały. Podkreślił jeszcze kilka razy, że potrafiłby dokładnie wskazać miejsce wydobycia ciał. Jako leśniczy dobrze się orientował w terenie. Tym bardziej sam się sobie dziwił, że milczał tak długo. Widać było, że bardzo go to męczy.\nDlaczego czekałem z tym tak długo – powtarzał co chwila, kierując to pytanie bardziej do siebie niż do nas. Dlaczego o tym, w czym w 1945 roku musiałem wziąć udział, nie opowiedziałem nikomu dużo wcześniej? Dlaczego wujek, będący księdzem, skądinąd człowiekiem dobrze wykształconym, biegłym w mowie i piśmie, nigdy o tym nie mówił, nigdy nic na ten temat nie napisał? Dyrektor pałacu dopowiada, że ksiądz przez długie lata bardzo skrupulatnie prowadził miejscową kronikę i że zachowała się ona do dzisiaj. Nie ma w niej jednak żadnej wzmianki o ekshumacji. Słuchając tego, starszy mężczyzna kręci z niedowierzaniem głową.\nMilczeli wszyscy, jakby związani jakąś przysięgą. Były ministrant, wówczas dwunastoletni chłopak, jego wuj ksiądz, wszyscy świadkowie, którzy wówczas, w 1945 roku, mieliby dużo do powiedzenia o tamtej i o innych egzekucjach. Jeśli dać wiarę słowom dyrektora, a nie ma powodu, żeby w nie wątpić, ludzie wiedzący o zbrodni nigdy o niej nie mówili. W każdym razie nie publicznie. Mimo że nie oni byli sprawcami ani w niczym nie pomagali, mimo że sami zaliczali się do ofiar, bo w każdej chwili z byle powodu oni także mogli zostać rozstrzelani, to przez całe lata wiedzę o tym, co wtedy widzieli, zatrzymali wyłącznie dla siebie. Dopóki siedzący naprzeciw mnie mężczyzna po siedemdziesięciu latach nie złamał milczenia i nie zaczął opowiadać. Dlaczego akurat teraz? Nie umiał powiedzieć, wydawał się jednak zadowolony, że wreszcie może o tym mówić.\nTen epizod pokazuje, jak często musi upłynąć wiele lat, zanim ludzie będą gotowi mówić o swoich traumach. Wspomnienia, już pogrzebane, wyparte lub może również zapomniane, zupełnie nieoczekiwanie torują sobie nagle drogę i wypływają na powierzchnię, zdarza się, że bez wyraźnego powodu. Nierzadko można odnieść wrażenie, że niektórzy z nas tylko czekają, żeby ktoś zadał im jakieś pytanie, dał odpowiedni impuls, i już zaczynają mówić, ujawniać różne szczegóły, nazwy, daty, dziwiąc się sami sobie, że to robią. Jak to możliwe, że nagle mi się to znowu przypomniało?\nI wcale nie dotyczy to tylko ofiar i bezstronnych świadków, ale czasami również sprawców, którzy milczeli ze strachu przed pociągnięciem ich do odpowiedzialności. Mamy sporo takich przykładów, kiedy winny zaczyna raptem mówić i dosłownie zasypuje nas wszelkimi szczegółami. Najczęściej jest to zasługą wywiadów, podczas których autor lub dziennikarz potrafi jednym empatycznym pytaniem z najbardziej nawet zacietrzewionych rozmówców wydobyć ważne wyznanie. Bywało i tak, że sprawcy stawali się ofiarami. To także mógł być powód, dla którego przerywali milczenie i dawali upust wspomnieniom.\nNa ogół jednak robią to bardzo selektywnie. Ze zrozumiałych względów wolą przedstawić się w roli ofiary i mówić tylko o własnej krzywdzie, aniżeli opowiadać o własnych haniebnych czynach. Nie tylko sprawcy, ale także ich sympatycy wolą na ten temat milczeć. Ich pamięć nagle okazuje się dziurawa, wyretuszowana, przeinaczona, nierzadko upiększona, albo wszystkiemu po prostu zaprzeczają. Nie, no skąd, to nie tak, was przecież przy tym nie było, niczego nie rozumiecie. Nie macie prawa nas osądzać i z góry potępiać. Znam to dobrze z własnego podwórka. Wszyscy bez wyjątku w rodzinie mojego ojca byli zdeklarowanymi lub wręcz zagorzałymi nazistami. Ojciec, dziadek i stryj, młodszy brat mego ojca. A mimo to nie uważali się za sprawców, lecz za ofiary. I chętnie o tym mówili. Wszyscy po 1945 roku dużo utracili – majątek, pozycję zawodową – i lubili o tym stale przypominać. Dziadkowie opowiadali mi o rabunkach i bezprawiu, o swoim aresztowaniu i pobytach w więzieniu, o obozach przymusowego pobytu, o nieludzkich warunkach w areszcie i o zakazie pracy. I o tym, że oni sami i im podobni musieli po 1945 roku przejść przez to wszystko. Jakże niesprawiedliwie. Zawsze to podkreślali, nie zdając sobie sprawy z własnej winy.\nO wydarzeniach takich jak to w Radziejowicach nigdy się u nas oczywiście nie mówiło. W opowieściach, którymi karmiono mnie w dzieciństwie i za młodu, nigdy nie pojawiły się takie historie. Nic złego przecież nie robiliśmy, zawsze byliśmy przyzwoici, latami wbijano mi do głowy. Musiało upłynąć dużo czasu, zanim zacząłem w to powątpiewać. Pewnego dnia zerwałem stosunki z rodziną, lecz dopiero po latach zacząłem badać, co w czasach, o których tu mowa, robili mój ojciec, mój dziadek i stryj oraz pozostali krewni. Nigdy nie sięgali przy mnie do osobistych wspomnień. A ja o nic nie pytałem. Nigdy nie spytałem na przykład, co w Polsce i na Słowacji robił mój rodzony ojciec. Byłoby to może bezcelowe, bo gdybym zapytał, trafiłbym na mur milczenia. Mógłbym jednak przynajmniej spróbować. Ojciec został zamordowany, zginął podczas próby ucieczki w 1947 roku, dziadek umarł, gdy byłem jeszcze mały, ale babcia i stryjek żyli dostatecznie długo, by móc mi o tym opowiedzieć. Do końca życia oboje pozostali zdeklarowanymi nazistami, lecz o zbrodniach na Żydach, o wypędzeniu Słoweńców czy o rozstrzelaniu zakładników nie chcieli słuchać. Nie mogę dzisiaj wykluczyć, że z czasem zaczęliby mówić. Gdybym tylko zadał odpowiednie pytanie. Nie chciało mi ono jednak przejść przez gardło, być może dlatego, że już od jakiegoś czasu przeczuwałem, co bym mógł wtedy usłyszeć. I po prostu się bałem. Tak więc, spodziewając się tego i chcąc uciec przed tym dylematem, zatrzasnąłem za sobą drzwi i zaniechałem dalszych rozmów.\nMyślałem o tym podczas spotkania w Poznaniu ze starszym mężczyzną, kiedy nagle zaczął opowiadać rzeczy, które przez siedemdziesiąt lat trzymał głęboko w sobie, zamknięte niczym w sejfie. Był prawdopodobnie ostatnim naocznym świadkiem, który mógł mi w wiarygodny sposób opowiedzieć o tamtym zdarzeniu, wszystko inne to pogłoski, informacje z drugiej i trzeciej ręki albo rezultaty poszukiwań w archiwach, jak te, na których oparłem swoją książkę o ojcu. Radziejowickiemu świadkowi i jego opowieści zawdzięczam to, że kiedy mówił o ekshumacji, wymieniając pozornie drugorzędne szczegóły, naprawdę jednak niezwykle istotne, mogłem sobie wyobrazić pewne rzeczy i wypełnić białą plamę w życiu ojca. Bo chodzi tu właśnie o wypełnienie luk, nawet jeśli pewne obrazy są dla nas bolesne, czego sam doświadczyłem, słuchając opowieści owego człowieka. Siedząc naprzeciw niego, zastanawiałem się, jak by to było, gdyby babcia i stryjek zaczęli mi nagle wszystko opowiadać. Po tylu, tylu latach. A mieliby o czym mówić. Chyba jednak wolałbym ich wspomnień nie usłyszeć. Nie z tamtych lat. Sporo było w naszej rodzinie spraw, które jeszcze gdy żyli, uważałem za niedobre. Niegodziwe. Złe. Przez całe lata bałem się, że za dużo się dowiem, wolałem o nic nie pytać, pozostawić wiele niedomówień.\nDzisiaj to sobie wyrzucam. Nie wolno bowiem pozwolić, by kierowały nami takie powody, nie wolno zamykać oczu, zatykać uszu, nie chcieć wysłuchać tamtych wspomnień, ilekroć się z nimi skonfrontujemy. A już na pewno nie wtedy, gdy chodzi o wspomnienia sprawców, nawet jeśli są nimi bliskie nam osoby.\nMoje pierwsze wspomnienia z Mostviertel\nMostviertel. Kraina moszczu. Nie pamiętam już, kiedy po raz pierwszy usłyszałem tę nazwę. Na pewno nie u dziadków w Amstetten, gdzie spędziłem ważną część dzieciństwa. Chociaż Amstetten leży oczywiście w Mostviertel. Wtedy jednak nie miałem o tym pojęcia i prawdopodobnie nie interesowało mnie, jak nazywa się region, w którym mieszkali. Z geograficznego punktu widzenia mój mały amstetteński świat składał się z kilku ulic: Preinsbacher Strasse, przy której znajdował się dom dziadków, Burgfriedstrasse, gdzie mieszkał wujek Fritz, u którego spędzałem większość czasu w tym mieście, i wreszcie Schulstrasse, która również była moim adresem zamieszkania, u brata dziadka.\nOprócz tego była jeszcze Bahnhofstrasse z hotelem Hofmann, dzielnica willowa, gdzie rezydowali przyjaciele babci, których niekiedy odwiedzaliśmy, no i Kirchenstrasse ze sklepem rzeźniczym Hürnera, w którym od czasu do czasu dostawałem w prezencie dodatkową bułkę z kiełbasą. Istna uczta w tamtych chudych latach. O Mostviertel, z tego, co pamiętam, nigdy nie było mowy ani u dziadków, ani u wujka Fritza czy u wujka Ernsta, zwanego przez wszystkich Nesti, który mieszkał przy Schulstrasse. To tłumaczy, dlaczego owa nazwa tak długo była mi obca. Wiedziałem tylko, że Amstetten znajduje się w strefie rosyjskiej. Wbijano mi to do głowy za każdym razem, kiedy matka wsadzała mnie w naszym rodzinnym Linzu do pociągu i wysyłała do ukochanych dziadków w Amstetten, do dziadziusia i babuni, jak ich z miłością nazywałem.\nSiedź cicho, gdy wejdą Rosjanie, powtarzała jeszcze na peronie w ostatniej chwili, zanim wsiadłem do pociągu. Miała na myśli rosyjskich żołnierzy, którzy kontrolowali podróżnych na granicy demarkacyjnej między strefami amerykańską i rosyjską. Odbywało się to na moście na Anizie; po stronie Górnej Austrii robili to Amerykanie, dość pobieżnie, co mnie za każdym razem irytowało, bo lubiłem przyglądać się z bliska mundurom wojskowym, a po drugiej stronie, gdy pociąg z łoskotem przemierzył most, Rosjanie. Ci z wielką starannością sprawdzali dokumenty podróżnych, a często również bagaże.\nDokumenty. Czy ja, będąc dzieckiem, miałem jakieś dokumenty, jakąś legitymację, pozwolenie na podróż od aliantów, Allied Travel Permit, Sojuznyj Propusk? Nie sądzę. W każdym razie nie przypominam sobie, bym posiadał różowy dokument podróży. Przypuszczalnie wystawiano je tylko dorosłym. W jaki sposób na granicy demarkacyjnej żołnierze sprawdzali moją tożsamość, do dzisiaj jest dla mnie zagadką. Być może nie zajmowało ich wcale, kim był ten malec i dokąd jechał. Ale nawet dużo później było to dla mnie zniewagą. Z reguły w Linzu przejmował mnie pewien starszy pan z Amstetten, który w domu wujka Fritza przy Burgfriedstrasse pełnił coś w rodzaju obowiązków dozorcy i jako były kolejarz mógł tanio jeździć na krótszych trasach „regionalkami”, jak się o nich mówiło. Pan Pils, tak nazywał się mój miły opiekun, zdawał się niczego nie bać, kiedy Rosjanie w skrzypiących oficerkach chodzili po pociągu i od czasu do czasu wykrzykiwali w obcym języku rozkazy. Mówił trochę po rosyjsku i nawet z nimi żartował. Jego poczucie bezpieczeństwa udzielało się i mnie. Dlatego nie bałem się żołnierzy w źle skrojonych brązowozielonych mundurach, mimo że babunia, podobnie jak mama, stale mnie przed nimi przestrzegała. Jako byli narodowi socjaliści babunia i dziadziuś mieli powody, żeby się strzec Rosjan.\nKiedy przed komendanturą na Preinsbachstrasse dostrzegałem rosyjskich wartowników i chcąc zwrócić uwagę babuni na to ekscytujące zjawisko, bez żenady pokazywałem palcem żołnierzy, za każdym razem dostawałem burę.\n– Patrz, babuniu, Rosjanie! Mają karabiny!\nNajbardziej ekscytowały mnie pistolety maszynowe noszone przez wartowników na plecach. Budziły szczególne zainteresowanie. Pod tym względem świetnie pasowałem do mojej amstetteńskiej rodziny, która z broni uczyniła nieomal przedmiot kultu. Ale nawet w tym przypadku nie powstrzymywało to babuni przed udzieleniem mi ostrej reprymendy:\n– Jak ty się zachowujesz! Nie pokazuje się palcem na ludzi, a już na pewno nie na Rosjan, którzy tego nie znoszą.\nAle Rosjanom moja dziecięca ciekawość zdawała się nie przeszkadzać, nie brali mi za złe tego pokazywania, przeciwnie, najczęściej wybuchali śmiechem, czasami któryś w żartach mi salutował, a pewnego razu wartownik dał mi nawet garść kolorowych, lepkich cukierków, które wygrzebał z kieszeni munduru. Od razu wetknąłem jeden do ust, pozostałe skonfiskowała mi babunia.\n– Brać cukierki od Rosjanina, że też się nie wstydzisz!\nI mówiąc to, z obrzydzeniem wyrzuciła, tak by Rosjanin tego nie widział, rosyjskie, a więc zakazane słodycze do strumyka, który płynął obok domu dziadków.\nTo są moje wspomnienia z dzieciństwa w Amstetten. Babunia i dziadziuś, wujek Fritz i jego obaj synowie, zawsze dla mnie mili i przyjaźni, wujek Ernst i jego rodzina. Wszyscy niewiarygodnie mnie rozpieszczali. I na dodatek egzotyka – Rosjanie. W mundurach. Czasami maszerowali po ulicach w małych pododdziałach, stukając obcasami w bruk, i śpiewali na całe gardło. Mostviertel jako pojęcie geograficzne i określenie tego, co Polacy nazywają małą ojczyzną, a więc tą cząstką kraju, z którą czujemy się szczególnie związani emocjonalnie, w tych wspomnieniach się nie pojawia. Jakby go wcale nie było, chociaż z czasem rzecz jasna dowiedziałem się, że mieszkaliśmy w Mostviertel. Może było tak, bo nikt z mojego najbliższego otoczenia nie urodził się w Mostviertel, wszyscy byli przyjezdni, przybyli z innych stron. W opowieściach, na których się wychowałem, pojawiały się prawie wyłącznie dalekie, obco brzmiące nazwy i miejsca nigdy przez nas nieodwiedzane, a mimo to nazywane z tęsknotą w głosie ojczyzną: Lublana, Tüffer, Gottschee…\nZa to moszcz, od którego bierze się nazwa tego regionu, odgrywa w moich wspomnieniach ważną rolę. Moszcz, niesfermentowany sok, dostawałem do picia, kiedy wędrowałem z dziadkiem po gospodarstwach w okolicach Amstetten. Nazwy większości miejscowości, często małych wiosek – kilka domów, nic więcej – wypadły mi już z pamięci, inne utkwiły w niej na dobre: Ardagger, Stocka, Hauersdorf, Haaberg, Greinsfurth, Arthofen, Winklarn, Preinsbach, Viehdorf. Najczęściej jednak zachodziliśmy do samotnych, przypominających warowne zamki, czworokątnych zagród, których rozmiary świadczyły o zamożności właścicieli. A dookoła wszędzie drzewa i ziemia jesienią całkowicie zaścielona owocami, z rojami brzęczących os i innych owadów, które wabił zapach gnijących gruszek.\nUwielbiam ciągle jeszcze owe małe, niepozorne gruszki, ich niepowtarzalny cierpki smak, twardą, zieloną skórkę, a pod nią brązowy, miękki miąższ. Potrafiłem pochłonąć ich całą masę, także wtedy gdy były twarde jak kamień i zupełnie zielone. Że nigdy się od tego nie rozchorowałem, graniczy z cudem. Szczególnym przysmakiem były suszone moszczowe gruszki. W każdym gospodarstwie w pewnej odległości od budynków stał mały, najczęściej murowany domek z wielkim, osmolonym sadzą otworem – piec do suszenia owoców.\nWędrówki po pagórkach Mostviertel wzdłuż wielkich dzikich sadów to była cudowna przygoda, z dumą niosłem mały lniany plecak, do którego dziadziuś, gdy jego już się wypełnił, upychał wszelkie możliwe smakołyki, jakie dostawaliśmy od chłopów. Wędzonkę, chleb, słoninę, kiełbasę, jabłka. W czasie wędrówki, żeby droga mi się nie dłużyła, zabawiał mnie opowiadaniami. O przygodach na polowaniach w Gottschee i w okolicach Tüffer, dzisiejszego Laško w Słowenii, skąd pochodził. Później uświadomiłem sobie, że nasze wędrówki po wioskach Mostviertel miały w tych trudnych czasach inny, praktyczny cel: zdobywanie jedzenia. Myślę, że dziadek brał mnie ze sobą z jeszcze jednego powodu: liczył, że na widok małego dziecka szerzej otworzą się serca chłopów, a przede wszystkim rządzących spiżarniami i piwnicami chłopek. Najwyraźniej znał się na ludziach, bo rzeczywiście zawsze przyjmowano nas z otwartymi ramionami. Wszędzie, dokąd dotarliśmy, goszczono nas szczodrze. Kiedy o tym myślę, znowu czuję smak domowego chleba solidnie posmarowanego masłem – zbytek u nas w domu, w Linzu, zakazany. To przesada, mówiła surowo matka, kiedy ktoś nakładał na chleb zbyt grubą według niej warstwę masła. Pewnego razu podczas niedzielnego śniadania przyjaciel naszej rodziny posmarował sobie masłem struclę, taki maślany chleb z rodzynkami. Jakiż to skandal, jakie świętokradztwo w domu oszczędnych Pollacków. Do niedzielnej strucli brało się z reguły tylko marmoladę, musiała wystarczyć. Uważam, że to przesada, powiedziała matka i rzuciła utracjuszowi karcące spojrzenie, aż poczerwieniały mu uszy.\nU chłopów w Mostviertel nikt za to nie karcił. Tam się solidnie i grubo smarowało oraz obficie jadło. Smalec i masło, słoninę i wędzonkę. Mimo że byłem mały, miałem może cztery, pięć lat, i do picia dostawałem niesfermentowany moszcz, bez alkoholu, dziadziuś czasami dawał mi pociągać ze swojego kieliszka, co za każdym razem wywoływało krzyk przerażenia i głośne protesty obecnych przy tym kobiet, chłopek i służących, które beształy dziadka:\n– Małemu dziecku nie wolno dawać alkoholu, panie doktorze! Bo jeszcze od tego zgłupieje.\n– Ależ skąd – dziadziuś, już podchmielony, odpierał zarzuty – kilka łyków nikomu jeszcze nie zaszkodziło.\nMój pierwszy prawdziwy moszcz. Nie sądzę, by mi smakował, był na to za kwaśny, ale nie dawałem po sobie nic poznać i grzecznie wszystko wypijałem. Kiedy siedziałem przy wielkim stole obok dziadziusia i innych dorosłych, czułem się szczęśliwy i bezpieczny. Dziadek był w dobrym humorze, jego donośny głos wypełniał całe pomieszczenie, opowiadał jakieś historie albo anegdoty, raz za razem dolewał sobie z wielkiego glinianego dzbana i jeśli byłem grzeczny i siedziałem cicho, wolno mi było zostać z nimi, dopóki nie opróżnili ostatniego dzbana, a wtedy wysyłano nas do łóżek, dziadziusia dość już upojonego, a mnie na wpół przytomnego i ze zmęczenia ledwie widzącego na oczy. Ale zadowolonego. Mój świat mi się podobał. Życie było piękne.


Inwestycje w zakresie budowy lub przebudowy toru wodnego Świnoujście - Szczecin do głębokości 12,5 metra. - Dz.U.2017.990\nInwestycje w zakresie budowy lub przebudowy...\nInwestycje w zakresie budowy lub przebudowy toru wodnego Świnoujście - Szczecin do głębokości 12,5 metra.\n1) pogłębieniu toru wodnego Świnoujście - Szczecin do głębokości 12,5 metra wraz z jego poszerzeniem oraz korektami geometrii toru, a także wykonaniu mijanek oraz pogłębieniu:\na) odcinka Kanału Grabowskiego między obrotnicą Orli Przesmyk a obrotnicą na połączeniu Kanału Grabowskiego i Basenu Dębickiego,\nb) odcinka toru wodnego między Nabrzeżem Zbożowym a obrotnicą na połączeniu Kanału Grabowskiego i Basenu Dębickiego;\n3) pogłębieniu i poszerzeniu obrotnic:\na) na wysokości Polic wraz z odcinkiem toru wodnego w Kanale Polickim do nabrzeża w Porcie Morskim w Policach,\nb) przy Przesmyku Orlim na Przekopie Mieleńskim u wejścia do Kanału Grabowskiego,\nc) na połączeniu Kanału Grabowskiego i Basenu Dębickiego;\n4) budowie sztucznych wysp na Zalewie Szczecińskim wraz z przystaniami refulacyjnymi oraz budowie nowych lub przebudowie istniejących pól refulacyjnych;\n5) kompleksowej rozbudowie Bazy Oznakowania Nawigacyjnego w Szczecinie;\n6) budowie lub przebudowie infrastruktury związanej z nadzorem nad bezpieczeństwem ruchu morskiego oraz ochroną środowiska morskiego;\n7) realizacji robót budowlanych lub działaniach związanych z unikaniem, zapobieganiem, ograniczaniem lub kompensacją przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko;\n8) budowie lub przebudowie umocnień brzegowych oraz budowli hydrotechnicznych wraz z przylegającą infrastrukturą;\n9) regulacji skarp brzegowych oraz wykonaniu innych robót budowlanych związanych z ochroną brzegu;\n10) rozpoznawaniu i usuwaniu z obszaru inwestycji przedmiotów niebezpiecznych, w szczególności niewybuchów;\n11) budowie lub przebudowie sieci uzbrojenia terenu.\n1) wypłacić działkowcom odszkodowanie:\na) za składniki majątkowe znajdujące się na działkach, a stanowiące ich własność,\nb) za prawa do działki w rodzinnym ogrodzie działkowym,\nc) w wysokości wartości przewidywanych plonów - w przypadku likwidacji rodzinnego ogrodu działkowego w okresie od dnia 1 kwietnia do dnia 31 października;\n2) wypłacić stowarzyszeniu ogrodowemu odszkodowanie za stanowiące jego własność urządzenia, budynki i budowle rodzinnego ogrodu działkowego przeznaczone do wspólnego korzystania przez użytkujących działki i służące do zapewnienia funkcjonowania ogrodu oraz zrekompensować temu stowarzyszeniu koszty i straty poniesione w związku z likwidacją rodzinnego ogrodu działkowego.


KP PSP w Bolesławcu - Pożar w bolesławieckim rynku !\nO godz. 9:03 otrzymano zgłoszenie o palącym się dachu kamienicy usytuowanej w zwartej zabudowie bolesławieckiego rynku.\nNa miejsce zdarzenia zadysponowano zastępy z JRG Bolesławiec, JRG Lwówek Śląski, OSP Nowogrodziec. Wśród zadysponowanych zastępów do miejsca zdarzenia skierowano m. in. 2 drabiny mechaniczne (w tym jedna z JRG Bolesławiec o wysięgu 42 m, druga z OSP Nowogrodziec o wysięgu 30 m), a także podnośnik mechaniczny (18 m). Na miejsce pożaru przybyły także grupy operacyjne z KP PSP w Bolesławcu. Ponieważ w tym czasie prowadzono działania związane z usuwaniem skutków wypadku drogowego, dodatkowo wysłano zastęp ze strażakami pełniącymi swoje obowiązki w systemie codziennym. Wezwano także strażaków z dyżuru domowego.\nPo przyjeździe na miejsce zdarzenia stwierdzono, ze pali się poddasze nieużytkowe jednej z kamienic. Przeprowadzono ewakuację 18 osób – w tym część osób ewakuowało się samodzielnie, a pozostałe ewakuowała straż miejska i strażacy. Prowadzono działania z zewnątrz i wewnątrz budynku. Nieużytkowane poddasze było zabudowane w taki sposób, że dostęp do jego wnętrza był możliwy dopiero po wykonaniu otworów w poszyciu dachu. Dach był pokryty dachówką ceramiczną. Po usunięciu części dachówek strażacy weszli z prądami wody na poddasze i ugasili palącą się drewnianą konstrukcję dachu (krokwie, łaty). Udzielono pomocy medycznej jednej osobie, która zgłaszała dolegliwości spowodowane zatruciem dymem pożarowym. Osobę tą zespół ratownictwa medycznego zabrał do szpitala.\nNa miejscu zdarzenia był obecny m. in. prezydent miasta, miejski zespół reagowania kryzysowego, a także służby współdziałające – pogotowie energetyczne, gazowe. Policja i straż miejska zabezpieczała miejsce zdarzenia.\nWstępna przypuszczalna przyczyna zdarzenia, to zapalenie się więźby dachowej poprzez oddziaływanie wysokiej temperatury z nieszczelnego przewodu kominowego.\nW trakcie akcji zadysponowano jeden z zastępów do pożaru samochodu.


1945-05-03 - Osieciny.pl\nW Aleksandrowie, siedzibie powiatu nieszawskiego, do którego należała wówczas gmina Osięciny grupa działaczy spółdzielczych już w marcu 1945 r. założyła Spółdzielnię Rolniczo-Handlową “Samopomoc Chłopska”. Działalność gospodarczą Spółdzielnia rozpoczęła 3 maja 1945 r. otwierając kolejno 7 filii m.in. w Osięcinach. Tak więc pierwszą spółdzielnią działającą w Osięcinach po zakończeniu II wojny światowej była filia Spółdzielni Rolniczo –Handlowej “Samopomoc Chłopska” w Aleksandrowie.


Blonderka | “Until November”\nOpublikowane o 18:30h w Romans i erotyk\tprzez\tAgnieszka 2 komentarze\n“Until November” Aurora Rose Reynolds – październik 2017\nDziękuję za egzemplarz Editio Red❤\nJest to lekki erotyk, w którym mamy dużo śmiechu i namiętności, jest też tajemniczy prześladowca… ale to bardziej wątek poboczny, który mnie osobiście nie przeraził… ale w babskich książkach erotycznych chodzi głównie o namiętność, czyż nie? 😉 „Until November” jest idealna na długie zimowe wieczory, oczywiście dla kobiet, tak na oderwanie przed snem… 😃 – skrót z mojego\n„Until November” to pierwszy tom cyklu napisanego przez Aurorę Rose Reynolds. Książka miała swoją premierę w październiku 2017 r. Ja recenzję ją dla Was dzięki uprzejmości Editio Red.\nNasza główna bohaterka to tyłowa November, jej historia od początku ciekawi 😊 Dziewczyna zostaje napadnięta, a przed zbirem ratuje ją pies – przybłęda, dog niemiecki, którego po tym wszystkim przygarnia! Dalej akcja nie zwalnia tępa… powrót do rodzinnej miejscowości, praca w klubie ze striptizem, którego właścicielem jest jej ojciec! Myślę, że Was zaciekawiłam. Nie mylę się?;)\n„Nie chce z nim rozmawiać, bo faktycznie jest palantem, ale chciałabym na niego popatrzeć”.\nW miejscu swojej pracy bohaterka pierwszy raz zetknie się z Asherem- nieziemsko przystojnym facetem. Początek poznania tych dwoje bawił mnie do łez! Historia jest lekka, zabawna i erotyczna. Główny bohater przypadł mi do gustu, mężczyzna wie czego chce, jest stanowczy, pewny siebie, a razem z November są jak dwie laski przysłowiowego dynamitu!\n„Zasługujesz na piękno, dlaczego więc zmuszasz mnie, bym postępował brzydko”?\nLosy naszej pary to głównie fajny romans, który wprawia nas w ciągły uśmiech na twarzy i do tego przesiąknięty jest erotyzmem. Namiętność bije od obydwojga cały czas, niby początkiem nie ma jakiejś tzw. niesamowitej akcji, a jednak książka wciąga. Jest słodko ale nie cukierkowo… może przez twardy charakter Ashera, który według mnie nadaje historii większego wyrazu.\n„Kurwa… Jesteś taka mokra, maleńka. Wolisz moje usta czy mojego kutasa”?\nJak to w tego typu książkach bywa, tutaj też jest dwójka ludzi z przeszłością, ale nie jest ona, aż tak zagmatwana, jak przyzwyczaili nas niektórzy autorzy innych erotyków, czy też romansów. Większość ludzi ma jakieś problemy, tak jak nasi bohaterowie… ale przez to są bardziej realni- niewyidealizowani.\n„Jego dłonie przesuwają się w górę po moich żebrach, kciuki gładzą wrażliwą skórę pod piersiami; mój oddech przyśpiesza i staje się urwany”.\nAkcja przyspiesza, gdy ktoś włamuje się do domu dziewczyny i wypisuje czerwoną farbą dziwny cytat… co się dzieje? Kto mógł coś takiego zrobić i co miał na celu?! I najważniejsze pytanie, jak ta sytuacja zakończy się dla związku November i Ashera?! Pamiętaj, nigdy nie wiesz kto zrani cię najmocniej, nigdy nie wiesz, kto może zniszczyć twoje życie…!\n„Byliśmy kłamstwem… Byłeś dla mnie pierwszy we wszystkim, ale to wszystko było kłamstwem..”.\nReasumując książka nie należy do wybitnej literatury, lecz jeśli sięgasz po nią, ponieważ po prostu masz ochotę na chwilę wytchnienia i pobudzenia wyobraźni to dobrze trafiłaś! Oczekujesz erotyku i go dostaniesz!\n„Jego oczy ciemnieją, a szczęka z każdym moim słowem zaciskała się coraz bardziej”.\nA tak całkiem na zakończenie… 2 tom już na dniach! Też będę mogła go dla Was zrecenzować dzięki wydawnictwu Editio Red.\n2018, blogerka, blonderka, czytaj, czytajpolsko, editiored, ksiązka, nowość, recenzja, recenzje, tarnów, until, until november, wydawnictwo\nPosted at 09:43h, 30 kwietnia Odpowiedz\nPosted at 09:47h, 30 kwietnia Odpowiedz


Numer projektu RD538\nCelem projektowanego rozporządzenia jest wykonanie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 223 ust. 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768 i 730). Zgodnie z tym przepisem Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wielokrotność kwoty bazowej stanowiącej przeciętne uposażenie funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, kierując się szczególnymi zadaniami jakie wykonują funkcjonariusze.\nZaproponowana w projekcie wysokość wielokrotności kwoty bazowej uwzględnia otrzymane przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej w 2019 r. podwyżki uposażeń, w związku z podpisanym Porozumieniem z dnia 21 listopada 2018 r. pomiędzy Szefem Krajowej Administracji Skarbowej a Stroną Społeczną reprezentowaną przez dziesięć organizacji związkowych.\nProjekt rozporządzenia został opracowany w związku z podpisaniem w dniu 21 listopada 2018 r. Porozumienia pomiędzy Szefem Krajowej Administracji Skarbowej oraz Stroną Społeczną reprezentowaną przez przedstawicieli związków zawodowych zrzeszających funkcjonariuszy oraz pracowników pełniących służbę/pracujących w Krajowej Administracji Skarbowej. W porozumieniu określono m.in. kwotę podwyżek wynagrodzeń i uposażeń w 2019 r. w wysokości 655 zł brutto miesięcznie dla każdego zatrudnionego/pełniącego służbę, wskazując że jest to podwyżka obejmująca wszystkie składniki wynagrodzeń i uposażeń, w tym również – skutki wzrostu wypłat o charakterze rocznym, w tym – nagrody rocznej dla funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. Funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej otrzymują od dnia 1 stycznia 2019 r. w miesięcznej wysokości podwyżkę w kwocie 655 zł brutto dla każdego funkcjonariusza pełniącego służbę. Podwyżka powyższa miała na celu podwyższenie poziomu uposażeń funkcjonariuszy w celu stworzenia korzystniejszych warunków motywacyjnych stanowiących istotny element dla właściwej realizacji polityki kadrowej w Służbie Celno-Skarbowej, mając na względzie zwiększenie zaangażowania i skuteczności w działania funkcjonariuszy pełniących służbę w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej. Kwota 655 zł podwyżki odpowiada wzrostowi wielokrotności kwoty bazowej o 0,29, co spowoduje jej wzrost z 3,10 do 3,39.\nOsoba odpowiedzialna za opracowanie projektu Piotr Walczak Sekretarz Stanu\nPlanowany termin przyjęcia projektu przez RM III kwartał 2019 r. - ZREALIZOWANY Rada Ministrów przyjęła 31 października 2019 r. w trybie obiegowym\nData modyfikacji : 05.11.2019