Οκτωβρίου 2017 - ΜΙΚΡΑ ΔΟΚΙΜΙΑ\nΚΟΛΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΓΑΠΑΣ\nΟ Ντοστογιέφσκι λέει ότι η κόλαση είναι να μην μπορείς να αγαπήσεις; Γιατί δεν μπορούμε να αγαπήσουμε. Πώς είναι η κόλαση; Στην κόλαση αυτό που βασανίζει τους κολασμένους είναι η αδυναμία να επικοινωνήσουν. Βλέπει ο ένας την πλάτη του άλλου και δεν βλέπει ΄΄η μάλλον δεν θέλει να βλέπει κανείς το πρόσωπο και τα μάτια του άλλου που εκφράζουν την ψυχή του και τα σισθήματα της χαράς ιδίως και τα άλλα αισθήματα. Η Κόλαση είναι ο χώρος που δεν νιώθεις ότι κάποιος χαίρεται από σένα. Η χαρά σου δεν μπορεί να μεταδοθεί στον άλλον.\nΕίναι σχεδόν όπως η ζωή μας τώρα, που κανένας δεν θέλει να κοιτάξει στα μάτια σου. Αυτό όμως είναι η μοναξιά των νεκρών. Να πώς το λέει ο Λόρκα: "Κανένας δεν θα θελήσει να κοιτάξει στα μάτια σου, γιατί έχεις πεθάνει σαν όλου τους πεθαμένους, που λησμονιούνται σε ένα σωρό από σκυλιά σβησμένα"\nΞεχάσαμε την αγάπη. Δεν την προσέχουμε και δεν δίνουμε σημασία. Να διαβάστε τον Ηλίθιο, να δείτε πώς από τότε ακόμα, οι άνθρωποι δεν επικοινωνούσαν μεταξύ τους. Ο Πρίγκιπας Μύσκιν ήταν ο μόνος που ένιωθε αληθινά αισθήματα και γι΄ αυτόν τον θεωρούσαν ηλίθιο. Ο Νοστογιέφσκι έγραψε τον Ηλίθιο, για να φέρει το πρόσωπο του Ιησού στη σύγχρονη εποχή.\nΗ αγάπη τώρα είναι συναισθηματική και μοιάζει όπως τρως ένα γλύκισμα και βέβαια δεν διανοείσαι ότι νιώθουν κι οι άλλοι την γλύκα που νιώθεις εσύ. Στην χαρά όμως την αισθητική, της μουσικής π.χ. όταν την μοιράζεσαι με άλλους γίνεται πιο μεγάλη. Να μην παραμελούμε τον καλλιτέχνη μέσα μας, αν δεν θέλουμε να γεράσουμε γρήγορα και να πικραθούμε στην μοναξιά μας..\nΈνας φίλος μου είπε μια φορά, πως όταν έχασε τον πατέρα του, έχασε τον μοναδικό άνθρωπο που θα χαιρόταν όταν τον έβλεπε στο δρόμο και θα έλεγε , αυτός είναι ο γιος μου. Στην |Ανατολή παρομοιάζουν την χαρά της φώτισης , με την χαρά να δεις τον πατέρα σου ξαφνικά στο δρόμο, αλλά εγώ θα έλεγα με τη χαρά αυτών που αγαπάς και σε αγαπάνε.\nΜια καινούρια αποστολή για τον καθένα μας την δύσκολη αυτή εποχή είναι να δώσει αξία στην αγάπη και γενικά να εργαστεί για να ξαναβρούν τα πράγματα την έννοιά τους.\nΟ ΑΙΣΘΗΤΙΚΟΣ Ή Ο ΒΛΕΠΩΝ\nΓράφοντας τώρα για τον πιο άγνωστο από όλους τους ανθρώπινους τύπους, για τον αισθητικό τύπο ή αλλιώς "βλέποντα", πρέπει να πούμε από την αρχή ότι ο καλύτερος τρόπος να γνωρίσεις έναν τέτοιο τύπο, είναι να τον αγαπήσεις.\nΓιατί είναι ο καλύτερος τρόπος η αγάπη; Γιατί στον αισθητικό κόσμο δεν προσεγγίζεις με άλλο τρόπο π.χ. με την γνώση, αλλά με αυτό που λέμε "μέθεξη", δηλαδή μετέχεις στον κόσμο αυτόν άμεσα και πρέπει για να τον δεις, να έχεις αναπτύξει την ψυχική σου όραση (διόραση) Γι΄ αυτό ό τύπος αυτός λέγεται και "διορατικός": βλέπει με τα μάτια της ψυχής του. Δεν μπορείς να τον πλησιάσεις αλλιώς π.χ. με το πείραμα και με το εργαστήριο.\nΑλλά τί θέλουμε να δούμε με τα μάτια της ψυχής μας; Η ψυχή του ανθρώπου είναι εικόνα του Θεού κι όπως ο Θεός είναι απερίγραπτος, απρόσιτος, απεριόριστος έτσι και η ψυχή διψάει να δει αυτό που είναι απερίγραπτο. απρόσιτο, απεριόριστο, δηλαδή το Θεό.\nΑντιπροσωπευτικός τύπος του αισθητικού ανθρώπου είναι ο Μωϋσής, ένας ποιητής που διψούσε να δει το Θεό και τον είδε, με τον τρόπο που περιγράφει η Γραφή. Ο Μωϋσής είναι ο αισθητικός άνθρωπος ή ο βλέπων γι΄ αυτό και ονομάστηκε "θεόπτης". Η θεολογία της θεοψίας ή της όρασης του Ακτίστου φωτός, λέγεται μυστική ή συμβολική θεολογία και οι Πατέρες της Εκκλησίας που την ακολουθούν λέγονται "Μυστικοί" 'η "διορατικοί".\nΓιατί άραγε μόνο με την μέθεξη γνωρίζεις τον αισθητικό άνθρωπο, τον κόσμο του και την ζωή του σ' αυτόν; Διότι η "γνώση" του αισθητικού δεν είναι "ψιλή" γνώση, αλλά "μυστική"ή αλλιώς "βίωμα". Η "γνώση" αυτή είναι αποκάλυψη. Βεβαιότητα που δημιουργείται μέσα στην καρδιά του ανθρώπου. Και είναι μυστική διότι είναι προσωπική εμπειρία ή αλλιώς "γνώση της καρδιάς" και όχι του εγκεφάλου.\nΓια να γνωρίσει κάτι η καρδιά πρέπει να "ανοίξει" και για να ανοίξεις την καρδιά σου πρέπει να σου ανοίξει κι ο άλλος την καρδιά του και στο μικροσκόπιο και στο εργαστήριο δεν ανοίγει η καρδιά και δεν δημιουργείται μέσα σου η βεβαιότητα εκείνη, που λέγεται αποκάλυψη.\nΑυτό συμβαίνει μόνο στο αισθητικό βίωμα και στο ιερό βίωμα, που είναι το ίδιο. Αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο η γνώση αυτή λέγεται "μυστική". Δεν είναι φανερή σε όλους. Στους πρακτικούς και στους "γνωσιολογικούς" τύπους, είναι άγνωστη δηλαδή ανύπαρκτη.\nΌταν κάνουμε τα ίδια πράγματα, με τον ίδιο τρόπο, στο τέλος χάνουν το νόημά τους. Οι αρχαίοι τραγικοί για να σπάσουν την μονοτονία του τραγικού,χρησιμοποιούσαν το χιούμορ, για να μην κουραστεί ο θεατής με την συνεχή ένταση των τραγικών γεγονότων. Κι ο Όμηρος είχε ένα κωμικό πρόσωπο τον Θυέρστη, για να μην κουράζει η ένταση του πολέμου.\nΔυο σύγχρονοι Αμερικανοί συγγραφείς ο Ρόμπερτ Λαξ και ο Τόμας Μέρτον συνδέονταν με στενή φιλία πολλά χρόνια. Διαβάζοντας την αλληλογραφία τους βλέπει κανείς την προσπάθειά τους να αποφύγουν την ρουτίνα με το χιούμορ.\nΤο πρόβλημα της μονοτονίας και της μηχανικής επανάληψης αντιμετώπισε και ο Θεός στη Δημιουργία Του, και βλέπουμε στη Φύση την ποικιλία παντού, ώστε τίποτε να μην επαναλαμβάνεται. Τίποτε δεν είναι ίδιο, ούτε δυο σταγόνες νερού.\nΤώρα με την πληθώρα των μηχανών που μπαίνουν στη ζωή μας, η ανάγκη για ποικιλία γίνεται μεγαλύτερη. Ο μηχανικός τρόπος ζωής οδηγεί στην αδιαφορία και στον ύπνο. Η σπουδαιότερη Εντολή, η οποία αποτελεί την πεμπτουσία του Ορθόδοξου Δρόμου είναι η Εγρήγορση. Οι Μαθητές του Ιησού στο δρόμο προς την Εμμαούς δεν γνώρισαν τον Ιησού, παρά μόνο όταν έφυγε. "Δεν καιγόταν η καρδιά μας" είπαν "που ήταν ανάμεσά μας και δεν τον γνωρίσαμε". Ο Κύριος συχνά εφιστούσε την προσοχή στο να αποφεύγουμε την μηχανική επανάληψη; Αυτό σημαίνουν τα λόγια Του, ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω. Να μην ακούμε μηχανικά. Το ίδιο λένε κι οι προφήτες. Ότι ο λαός τείνει να ζει μηχανικά. Η καρδιά χάνει την ευαισθησία της. Έχουμε μάτια να βλέπουμε και δεν βλέπουμε. Αυτιά να ακούμε και δεν ακούμε. Η Ορθοδοξία τονίζει την μεγάλη αξία που έχει η επίγνωση και η εγρήγορση.\nΤο παιδικό παιχνίδι της αυθεντικής ύπαρξης\nΠάρτε από μένα σαν δώρο μια ιδέα του "παιχνιδιού της αυθεντικής ύπαρξης" απ΄ το ανέκδοτο βιβλίο μου "ΙΔΕΕΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ"\nΤΟ ΠΑΙΓΝΙΔΙ ΤΗΣ ΑΥΘΕΝΤΙΚΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ\nΣΚΟΠΟΣ: Θα βοηθηθούν τα παιδιά να δουν την σύγχυση που υπάρχει σήμερα ως προς τον αληθινό εαυτό και την γνήσια και αυθεντική ζωή.\nΗ ψυχή και η προσωπική ελευθερία\nΟ άνθρωπος απ’ τα πανάρχαια χρόνια ακόμη, απ’ την πρωτόγονη εποχή, γνώριζε ότι ο αληθινός εαυτός είναι η ψυχή. Αυτός που φυλάει την ψυχή του, φυλάει και την προσωπική του ελευθερία και δεν γίνεται υποχείριο αυτού που θα μπορούσε να του κλέψει τις δυνάμεις της ψυχής του. Γι’ αυτό το λόγο στολίζει το πρόσωπό του με σχέδια και με χρώματα, για να μην μπορεί κανείς ν’ αποτυπώσει την ψυχή του, που καθρεφτίζεται σ’ αυτό. Για τον ίδιο λόγο ακόμα και σήμερα πολλοί φοβούνται αυτόν που με την φωτογραφία ή με το σχέδιο αποτυπώνει το πρόσωπό τους. Νιώθουν ότι αυτός που ξέρει την μορφή τους, γνωρίζει και την ψυχή τους και μπορεί να τους κατευθύνει όπου θέλει.\nΚριτικός νους και εσωτερική καλλιέργεια\nΤα παιδιά θα βοηθηθούν να αναπτύξουν τον κριτικό τους νου και να αποκτήσουν εσωτερική καλλιέργεια, για να μην παρασύρονται από την φαντασία τους και γίνονται υποχείρια των άλλων. Δεν θ’ αφήσουν κανέναν να εκμεταλλευτεί την φαντασία τους και να υποκαταστήσει την πραγματικότητα με τις ονειροπολήσεις\nΟ ΠΛΑΤΩΝ ΗΤΑΝ ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ\nΠαραθέτουμε πρώτα ως προοίμιο μια συνοπτική παρουσίαση του θέματος και κατόπιν ακολουθεί ολόκληρο το μικρό δοκιμιο:\nΟ Πλάτων ήταν αιρετικός. Ταύτιζε τη Δημιουργία με το Θεό (...)\nΣ' αυτήν την αίρεση έπεσε ο Πλάτων κι ο δυτικός κόσμος, γιατί θεωρεί τις ενέργειες του Θεού (Χάρη), κτιστές. Αλλά αν είναι κτιστές οι ενέργειες του Θεού, δηλαδή απ΄ το υλικό που είναι και ο φθαρτός κόσμος, πώς θα μας βγάλουν στον άφθαρτο κόσμο, οι φθαρτές ενέργειες του Θεού; (...)\nΘα μου πείτε και τί τους πειράζει να δεχθούν ότι οι Ενέργειες του Θεού είναι άκτιστες; Τους πειράζει γιατί αν οι ενέργειες του Θεού είναι κτιστές γίνονται μέσω του ανθρώπου,, του ανώτερου από όλα τα πλάσματα, άρα ο αρχιερέας είναι ο υποκατάστατος του Θεού και ο Θεός έπλασε τον κόσμο, όπως λέει ο άλλος αιρετικός φιλόσοφος ο Επικούρειος, και δεν ενδιαφέρεται πια γι΄ αυτόν, γιατί έχει βάλει στη θέση τον αντικαταστάτη του, τον αλάθητο Πάπα.\nΌλη η φασαρία γίνεται για να υποκατασταθεί ο Θεός από τον άνθρωπο. Και τί με νοιάζει εμένα, θα σου πει κάποιος που δεν έχει ενημερωθεί σωστά. Σε νοιάζει πιο πολύ από ό,τι μπορείς να βάλει ο νους σου.\nΟ Θεός έδωσε τις Ενέργειές Του (τη χάρη) να προστατεύει τους φτωχούς και Αν όμως,όπως συμβαίνει ο αντικαταστάτης του Θεου, ο άνθρωπος,, προσκυνάει τον ισχυρό ή είναι ο ίδιος ο ισχυρός , η περίπτωση του καισαροπαπισμού, ποιός θα υπερασπιστεί τον φτωχό και τον αδύνατο από την κατάχρηση της εξουσίας.\nΟ Πλάτων ήταν αιρετικός. Ταύτιζε τη Δημιουργία με το Θεό. Αν ο Θεός είναι από το ίδιο "υλικό", που είναι η Δημιουργία Του, στην πραγματικότητα όσοι πιστεύουν στην ιδέα αυτή του Πλάτωνος είναι άθεοι, δεν έχουν δηλαδή ελπίδα να υπερβούν από την "εντροπία" της Δημιουργίας ή αλλιώς να λυτρωθούν απ'[ τη φθορά. Άρα δεν πιστεύουν στο Θεό. Ο άνθρωπος για τους απελπισμένο, τοn "deses[erado", όπως τον λένε οι Ισπανοί, δεν είναι παρά ένα ον προς θάνατον, όπως όλα τα άλλα ζωντανά πλάσματα.\nΣ' αυτήν την αίρεση έπεσε ο Πλάτων κι ο δυτικός κόσμος, γιατί θεωρεί τις ενέργειες του Θεού (Χάρη), κτιστές. Αλλά αν είναι κτιστές οι ενέργειες του Θεού, δηλαδή απ΄ το υλικό που είναι και ο φθαρτός κόσμος, πώς θα μας βγάλουν στον άφθαρτο κόσμο, οι φθαρτές ενέργειες του Θεού; Το φθαρτό είναι παραδομένο στη φθορά. Από την άλλη μεριά ο Θεός είναι έξω απ΄ τη Δημιουργία Του. Όπου είναι ο Θεός είναι και η ουσία Του. Άρα δεν μπορεί η ουσία του Θεού να ταυτιστεί με την ουσία του υλικού κόσμου. Ο Θεός είναι απέραντος, απλησίαστος, απεριόριστος, άπειρος, απερίγραπτος ασύλληπτος και δεν υπάρχει ουδεμία ομοιότητα, αναλογία, αντίθεση με την Δημιουργία, τον κτιστό κόσμο, όπως λέγεται. Πώς θα περιοριστεί ο απεριόριστος Θεός μέσα στο Σύμπαν, και πώς θα μας βγάλει, αν δεν το κάνει με τις Ενέργειες, που δεν είναι εκ του κόσμου τούτου, αλλά εκ Θεού και γι΄ αυτό μπορούν να μας ελευθερώσουν.\nΘα μου πείτε και τί τους πειράζει να δεχθούν ότι οι Ενέργειες του Θεού είναι άκτιστες; Τους πειράζει γιατί αν οι ένέργειες του Θεού είναι κτιστές γίνονται μέσω του ανθρώπου,, του ανώτερου από όλα τα πλάσματα, άρα ο αρχιερέας είναι ο υποκατάστατος του Θεού και ο Θεός έπλασε τον κόσμο, όπως λέει ο άλλος αιρετικός φιλόσοφος ο Επικούρειος, και δεν ενδιαφέρεται πια γι΄ αυτόν, γιατί έχει βάλει στη θέση τον αντικαταστάτη του, τον αλάθητο Πάπα.\nΟ Θεός έδωσε τις Ενέργειές Του (τη χάρη) να προστατεύει τους φτωχούς και Αν όμως,όπως συμβαίνει ο αντικαταστάτης του Θεου, ο άνθρωπος,, προσκυνάει τον ισχυρό ή είναι ο ίδιος ο ισχυρός , η περίπτωση του καισαροπαπισμού, ποιός θα υπερασπιστεί τον φτωχό και τον αδύνατο από την κατάχρηση της εξουσίας;\nΟ Ιησούς περπάτησε στη Γη ως Θεάνθρωπος. Ο Θεός ταπείνωσε τον Εαυτό του γενόμενος άνθρωπος στο πρόσωπο του Ιησού. Τα θαύματά Του εποίησε με την Άκτιστη Χάρη του Θεού, δηλαδή με τις Ενέργειες του Θεού, όχι με την Ουσία του Θεού. Η Ουσία του Θεού, όπως είπαμε δεν περιλαμβάνεται στον κόσμο αυτόν, ο οποίος θα καταστραφεί. Αν ο κόσμος αυτός είχε την Ουσία του Θεού θα ήταν αιώνιος, δηλαδή ο κόσμος θα ήταν ο Θεός, όπως πιστεύουν οι ειδωλολάτρες.\nΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ Σ’ ΕΝΑ ΚΑΛΟΥΠΙ\nΥπάρχουν πολλοί ανθρώπινοι τύποι: άλλοι θέλουν να μιλούν, άλλοι θέλουν να σωπαίνουν. Άλλοι είναι συγκρατημένοι άλλοι είναι παθιασμένοι κι ασυγκράτητοι. Υπάρχουν διαφορετικές ποιότητες και αναλόγως η κάθε κατηγορία προπορεύεται ή ακολουθεί. Η σιωπή π.χ. λέγεται και είναι ανώτερη ποιότητα γι΄ αυτό λέγεται και "χρυσός". Αλλά ποιοί έχουν πραγματικά το χάρισμα της σιωπής; Γιατί υπάρχει και ο τύπος του «Ηγεμόνος εκ Δυτικής Λιβύης» του Καβάφη, που η φλυαρία του είναι εσωτερική. Μέσα του στοιβάζει κουβέντες, ενώ εξωτερικά δείχνει σιωπηλός και λιγόλογος. Αυτός ο τύπος σε ποια κατηγορία ανήκει; Στην κατηγορία αυτών που η σιωπή τους είναι χρυσός ή στους άλλους;\nΜε την νηστεία πάλι: Ποιοι είναι νηστευτές; Αυτοί που δεν τρώνε κρέας ή τις άλλες αρτίσιμες τροφές αυτοί κατατάσσονται στους νηστευτές, ακόμα κι αν δεν τρώνε τις τροφές αυτές γιατί δεν τους αρέσουν;\nΉ με το ήθος: Ποιοι έχουν ήθος; Αυτοί που είναι καλοί γιατί δεν έχουν τη δύναμη να πράξουν το κακό, αυτοί έχουν ήθος; Ο Απόστολος Παύλος λέει: Νιώθω εν τοις μέλεσί μου άλλον νόμον, αντιστρατευόμενον τον νόμον του νοός μου. Αυτό που μισώ αυτό πράττω. Ποιος θα με απαλλάξει κλπ. Πώς θα ξεχωρίσουμε τον άνθρωπο και θα τον εντάξουμε στην κατηγορία που ανήκει; Η Γραφή λέει, πως ο Θεός κρίνει από την προαίρεση του κάθε ανθρώπου. Αντίθετα εμείς οι άνθρωποι κρίνουμε από τα φαινόμενα. Δεν ξέρουμε την προαίρεση. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Μόνον ο Θεός ξέρει την προαίρεση του κάθε ανθρώπου. Ο Θεός ετάζει καρδίας και νεφρούς λέει η Γραφή. Στον Απόστολο διαβάζουμε πως η μάχη δεν είναι προς αίμα και σάρκα, αλλά προς τις αρχές και τις εξουσίες του σκότους του αιώνος τούτου.\nΟι άνθρωποι με τα εξωτερικά κριτήρια και με την άγνοια της ψυχής μας, αγωνιζόμαστε για το δίκαιο με την έννοια των έργων και αγνοούμε την εσωτερική ποιότητα αυτών που δεν έχουν να παρουσιάσουν έργα, αλλά έχουν άλλη βαθύτερη ποιότητα που δεν γίνεται αντιληπτή με τα φυσικά μάτια. Η διαμάχη συνήθως στα ζευγάρια είναι εξωτερική. Ποιος έχει δίκιο με τα εξωτερικά κριτήρια. Ο Αβραάμ εκ πίστεως εσώθη. Η πίστη του λογίστηκε ως έργο. Στα ζευγάρια θα τους ενώσει το δίκιο ή η αγάπη μεταξύ τους, θα τους κρατήσει ενωμένους για να ζούνε χαρούμενη ζωή;\nΤις ενώσεις τις δημιουργεί το ωραίο, λέει ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης. Είναι ωραίο αυτό που είναι εξωτερικά (τυπικά) εντάξει ή είναι ωραίο η εσωτερική ενότητά τους; Θα πει ο ένας στον άλλον, εμένα δεν με νοιάζει τι νιώθεις, αν μ’ αγαπάς ή δεν μ’ αγαπάς, αυτό είναι δικό σου πρόβλημα, εμένα με νοιάζει να είσαι εντάξει στις υποχρεώσεις σου; Είναι αυτή η στάση το ωραίο που θα κρατήσει τα ζευγάρια ενωμένα; Ποια είναι τα στοιχεία του ωραίου; Ποιο είναι ωραίο; Το ωραίο περιέχει ως στοιχεία sine qua non, (που χωρίς αυτά δεν υπάρχει), την συμπόνια, την πίστη, ,την ειλικρίνεια, την εμπιστοσύνη, την χάρη, την έλξη, το θαυμασμό, την αγάπη κ.ά. Έχει κανένα από αυτά τα στοιχεία το τυπικό, συμβατικό, εξωτερικό δίκιο; Οπωσδήποτε όχι. Όταν λοιπόν θα αρχίσουμε να μαλώνουμε μεταξύ μας, στις προσωπικές μας σχέσεις, για το ποιος έχει δίκιο και ποιος έχει άδικο, να ξέρουμε ότι ακολουθούμε λάθος δρόμο. Δεν είναι εκεί ο Θεός.\nΟ Μωυσής, αν δεν κάνω λάθος, ονομάζεται "ο βλέπων τον Θεόν" (ο Θεόπτης).\nΓια τον Μωυσή η μεγαλύτερη χαρά ήταν να βλέπει. Μήπως είναι και για μας το ίδιο; Βέβαια η όραση στην προκειμένη περιπτωση δεν είναι η φυσική όραση, αλλά η πνευματική όραση, η οποία είναι πιο ουσιαστική από την φυσική. Εμείς έχουμε τώρα πνευματική όραση; Ένα είδος πνευματικής όρασης είναι η επίγνωση και η κατανόηση, όταν γνωρίζουμε κι όταν κατανοούμε την ουσία των πραγμάτων, δηλαδή αυτό που μένει. Τί μένει π.χ. από έναν άνθρωπο; Ποιά είναι η ουσία του ανθρώπου;\nΌταν λέμε αυτό που μένει εννοούμε αυτό που μένει κι όταν ο άνθρωπος πεθαίνει ή όταν ο κόσμος αυτός καταστραφεί, όπως λέει η Γραφή. Η μορφή του ανθρώπου οπωσδήποτε μένει. Αλλιώς πώς θα γνωρίζει και θα γνωρίζεται μετά τον θάνατο του σώματος; Με αυτήν την έννοια το βλέπειν είναι συνώνυμο με το δοξάζειν. Το ρήμα "δοξάζω" προέρχεται από το ρήμα "δοκώ", που σημαίνει "θεωρώ", δηλαδή βλέπω με τα πνευματικά μου μάτια. Κι ο τύπος του ανθρώπου που αγαπάει την "θεωρία" με την έννοια του βλέπω με τα πνευματικά μου μάτια, κατανοώ, ονομάζεται "θεωρητικός" τύπος, σε διάκριση με τον "ηθικό" ή πρακτικό τύπο, ο οποίος ενδιαφέρεται για το ήθος, για τα έργα, για την δραστηριότητα γενικά.\nΓια τον Μωυσή η μεγαλύτερη χαρά της ζωής του ήταν να βλέπει με την πνευματική του όραση. Ο Θεός τιμώρησε τον Μωύσή με το να μην του επιτρέψει να μπει στη Γη της Επαγγελίας, γιατί επάνω στο θυμό του έσπασε τις πλάκες με τις Εντολές του Θεού, Ήταν όμως καλός ο Θεός με τον Μωυσή. Δεν τον επέτρεψε να μπει στη Γη της Επαγγελίας, αλλά τον άφησε να τη δει, πράγμα που για τον Μωυσή είναι σπουδαιότερο!\nΗ ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΒΛΕΠΕΙΝ\nΑπ τη χαρά του βλέπειν προήλθε το Όνομα του υπέρτατου αγαθού, το Όνομα του Θεού. Στη Γραφή διαβάζουμε πως όποιος θυμάται το Όνομα του Θεού θα σωθεί, δηλαδή θα νιώσει την υπέρτατη ευτυχία και θα ενωθεί μαζί της , δηλαδή θα γίνει ευτυχισμένος και τρισευτυχισμένος. Τρισευτυχισμένος λέει ο Δαβίδ είναι αυτός που δεν έχει στη σκέψη του την μιζέρια και τη δυστυχίας, αλλά έχει κάθε στιγμή στο νου του την χαρά να αισθάνεται την παρουσία αυτού που χαίρεται να μας δει και χαιρόμαστε να τον δούμε. Τρισευτυχισμένος αυτός που ζει και αισθάνεται την χαρά του βλέπειν.\nΗ χάρη του Θεού τρέχει από τον έναν στον άλλο και βρίσκει φιλόξενη στέγη σ’ εκείνους που είναι δεκτικοί, φιλόξενοι. Στους ακατάδεχτους , αυτούς που δεν την αφήνουν ελεύθερη να τρέξει κολλάει στην καρδιά τους και βραχυκυκλώνεται. .Αυτό το βραχυκύκλωμα της χάρης είναι αρρώστια και θέλει θεραπεία γιατί είναι κρίμα να μην χαιρόμαστε οι άνθρωποι τη χάρη που είναι η μεγάλη δωρεά του ανθρώπου στον άνθρωπο και σε κάθε ον που ζει και κινείται επάνω στη γη. Μόνος, δηλαδή χωρίς να βλέπεις και να σε βλέπουν με χαρά, δεν ζει ο άνθρωπος ούτε στον Παράδεισο.\nΈξω απ΄ τον Παράδεισο, αυτός είναι ο τίτλος μιας ωραίας ταινιας του Τζιμ Τζάρμους, που έχει αυτό το θέμα. Δυο φτωχοί φίλοι, μετανάστες στην Αμερική, νιώθουν τόσο μεγάλη μοναξιά, που δεν βλέπουν τους ανθρώπους που αγαπούν και δεν τους βλέπουν κι εκείνη, ώστε όταν κερδίζουν το λαχείο, ενώ δεν έχουν δουλειά ούτε σπίτι ναμείνουν ξεκινούν να πάνε στην άλλη άκρη της Αμερικής, όπου ζει μια εξαδέρφη με την μάνα της. Και ξοδεύουν όλα τα χρήματα μόνο για να ιδωθούν και να γυρίσουν πάλι στην πόλη όπου μένουν. Μόνο για την χαρά να δουν τους αγαπημένους τους και να τους δουν και εκείνοι πηγαίνουν στην άλλη ακρη της Αμερικής. Πολλοί άνθρωποι έχουν όλα τα αγαθά, αλλά δεν έχουν δικούς τους ή οι δικοί τους βρίσκονται μακριά και είναι γι΄ αυτό δυστυχισμένοι.\nΔείτε την ωραία αυτή ταινία του Τζιμ Τζάρμους έστω και χωρίς ελληνικούς υποτίτλους. Οι σκηνές του έργου και η όλη ατμόσφαιρα με τα μακρινά πλάνα, μεταδίδουν στο θεατή την πίκρα αυτή της απόσπασης από αυτό που δίνει χαρά στον άνθρωπο, από την αίσθηση της παρουσίας, από το βλέπειν. Η θεοπτία δηλαδή η όραση του Ακτίστου Φωτός είναι το ανωτερο πνευματικό στάδιο στον Ορθόδοξο Δρόμο. Η αίσθηση αυτή καθώς μετέχουμε στη θέα του φωτός μας ενώνει με το Θεό και γινόμαστε ένα πνεύμα με το Θεό.\nΘΕΛΗΜΑΤΙΚΗ ΦΤΩΧΕΙΑ !\nΌταν ήμουν μικρός θεωρούσα ευτυχισμένο έναν μικρόσωμο καμπούρη στο χωριό. Πίστευα ότι με τη δυσμορφία του , δεν θα φοβόταν πια καμιά προσβολή, αφού δεν υπήρχε πιο μεγαλύτερη από αυτή που είχε υποστεί από μικρός. Όπως όταν μας πονάει κάτι πολύ , οι άλλοι πόνοι δεν νιώθονται . Ήταν ο φτωχός καμπούρης του χωριού μου σαν τον βρεγμένο που τη βροχή δεν την φοβάται. Ό,τι και να του έλεγαν δεν θα τον πλήγωνε. Θα ήταν άτρωτος χάρις στην καμπούρα του. Μακάρι να είχα κι εγώ μια καμπούρα και να την είχα αποδεχθεί. Δεν θα μπορούσε κανείς να με μειώσει περισσότερο από αυτό που ήμουν. Θα ήμουν σαν αυτόν που κάθεται καταγής και δεν φοβάται να πέσει ή δεν κινδυνεύει να του πάρουν τη θέση, αφού κανένας δεν την ζήλευε τη θέση του.\nΤο ίδιο πίστευα γενικά με όλες τις χαρές. Γιατί να δοκιμάσω χαρές και να τις στερηθώ κατόπιν. Δεν ήταν καλύτερα να μην τις δοκιμάσω για να μην νιώθω τη στέρησή τους. Με τις γυναίκες επίσης. Γιατί να πάρω όμορφη γυναίκα και να φοβάμαι διαρκώς να μην την χάσω; Δεν είναι καλύτερα να μη φοβάμαι; Νομίζω έτσι σκέφτονται αυτοί που δεν παντρεύονται. Στην αρχή δεν θέλουν τις όμορφες γυναίκες για να μην υποφέρουν από το φόβο, μήπως τις στερηθούν και κατόπιν δεν θέλουν καθόλου το γάμο. Αν είμαστε μόνοι, σκέφτονται, από ποιον φοβούμαστε μήπως μας εγκαταλείψει;\nΚαι με τα πλούτη ισχύουν επίσης οι ίδιες σκέψεις. Ο αρχαίος φιλόσοφος Κράτης ήταν ένας πάμπλουτος στην εποχή του. Πέταξε τα πλούτη του και εζησε με την επαιτεία. Το ΄Όλοι οι Κυνικοί φιλόσοφοι ζούσαν με τη θέλησή τους φτωχά. Και με τις χαρές το ίδιο: Γιατί να νιώσω μεγάλη χαρά και μετά να την αποζητάω και να είμαι δυστυχισμένος που δεν μπορώ να τη βρω;\nΣτα κοινοβιακά μοναστήρια η χειρότερη θέση για τους Μοναχούς είναι η θέση του Ηγουμένου. Όσοι έχουν φτάσει σε ανώτερο πνευματικό επίπεδο αποζητούν τις τελευταίες, τις χειρότερες θέσεις. Η καλύτερη θέση για τον Άγιο είναι του γιδοβοσκού ή αυτού που έχει την διακονία της καθαριότητας. Αν θέλεις να μπεις σ' ένα κλουβί, νέε μου, να πάρεις μια όμορφη γυναίκα και να την επιδεικνύεις , το ίδιο και με τα πλούτη, να γίνεις πλούσιος και να επιδεικνύεις τα πλούτη σου. Θα τα υπηρετείς, όπως οι δούλοι α αφεντικά τους.\nΧειρότερο κλουβί από αυτό, όταν αποζητάς τις χαρές που γνώρισες και δεν τις βρίσκεις, δεν υπάρχει. Εγώ ζηλεύω τον Μοναχό, που είχε αναρτήσει έξω από την πόρτα του κελιού του μια επιγραφή που έγραφε: 98 ετών και δεν γνώρισα χειρότερο άνθρωπο από μένα. Αυτός ο μοναχός πράγματι είναι τρισευτυχισμένος! Εμείς τί θα κάνουμε με την ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας; Ποιός θα μας απαλλάξει από το πτώμα αυτό που κουβαλάμε διαρκώς στις πλάτες μας;\nΟ ΗΧΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ\n· Οι ήχοι έχουν τεράστια δύναμη. Ο Πλάτων έλεγε, δώστε μου τους ήχους και πάρετε τους νόμους. Με τους ήχους\nμπορούμε να δημιουργήσουμε ανώτερο πολιτισμό ή να τον καταστρέψουμε τον πολιτισμό μας. Η εποχή μας θα\nμπορούσε να ονομαστεί "εποχή των ήχων". Ο θόρυβος σήμερα είναι το πρόσωπο του "Θηρίου" της Αποκαλύψεως.\nΤόση καταστροφική δύναμη έχουν οι ήχοι.\nΟσον αφορά στη σημασία της φωνής μας, , ο ήχος της φωνής μας εκφράζει περισσότερο από ό,τι μας εκφράζουν τα λόγια μας. Τα ζώα μας καταλαβαίνουν απ΄ τη φωνή. Κι εμείς μπορούμε να επικοινωνούμε μαζί τους με τη φωνή μας, χωρίς λόγια. Όταν μιλάμε στα ζώα, δεν τους ενδιαφέρουν τα λόγια, αλλά ο ήχος της φωνής μας στα λόγια που τους λέμε. Άλλωστε είναι ελάχιστες οι λέξεις που καταλαβαίνουν το νόημά τους.\nΑν μιλήσουμε άγρια στη γάτα μας καλώντας την να φάει, νομίζω ότι δεν θά 'ρθει να φάει. Να λείπει το βύσινο, θα πει στον εαυτό της με τον τρόπο που μιλάνε στον εαυτό τους τα ζώα. Νομίζω δεν μιλάνε ποτέ στον εαυτό τους. Η νοημοσύνη τους είναι στραμμένη προς τα έξω. Μόνο συναισθήματα νιώθουν για την εσωτερική τους ζωή, χαράς, λύπης, φόβου, οργής κ.α.\nΑυτό ισχύει και στους ανθρώπους. Καταλαβαίνουμε την ειλικρίνεια ή την υποκρισία από τον ήχο της φωνής. Μπορεί να βρίζει κανείς με το...γάντι. Να βλέπατε πώς ήταν η φωνή της γιαγιάς μου, όταν καλούσε τις κότες ή όταν τις έδιωχνε από τα λάχανα στο κήπο. "Αειντε να δούμε". Έτσι τις φοβέριζε. Αλλά όταν τις καλούσε να τις ταϊσει ήταν όλο γλύκα η φωνή της. "πουλ, πουλ.πουλ".\nΟι πιο επιβλητικές φωνές είναι οι βαθειές φωνές, τόσο οι αντρικές όσο κι οι γυναικείες. Γιατί θαρρείτε είναι το λιοντάρι ο βασιλεύς των ζώων; Από την βαθιά φωνή του είναι Φαντασθείτε ένα λιοντάρι να βγάλει μια ψιλή φωνή!\nΜια φορά στην ορεινή κωμόπολη Δεσκάτης Γρεβενών, πήγα σε μια κηδεία κτηνοτρόφου, όπου μοιρολογούσαν άντρες κτηνοτρόφοι. Θαρρούσες ότι είναι ομηρικοί ήρωες που μοιρολούν τον Αχιλλέα! Τέτοια μεγαλοπρέπεια!\nΟ ήχος χαρακτηρίζει όχι μόνο τον άνθρωπο αλλά και ολόκληρη την εποχή. Βγάλτε τους σημερινούς ήχους και θα δείτε ότι δεν άλλαξε τίποτε από την εποχή του Ομήρου.\nΣτην σύγχρονη εποχή οι ήχοι είναι θηριώδεις και μπορούν να καταστρέψουν τον πολιτισμό.\nΤΑ ΒΑΣΑΝΑ ΤΟΥ ΑΙΣΘΗΤΙΚΟΥ\nΚαλλιέργεια, καλλιέργεια, καλλιέργεια της αίσθησης του Ωραίου, στο τέλος ο αισθητικός άνθρωπος γίνεται υπερευαίσθητος. Θα μου πείτε και γιατί δεν είναι καλό να είσαι υπερευαίσθητος. Πολλοί νομίζουν ότι αν γίνεις υπερευαίσθητος θα πληγώνεσαι από την ασχήμια που υπάρχει γύρω σου κι αυτό δεν το θέλει κανείς.\nΑλλά τα βάσανα του υπερευαίσθητου δεν προέρχονται απ΄ την ασχήμια αλλά από την ομορφιά. Ο αισθητικός άνθρωπος, αν γίνει υπερευαίσθητος, αλίμονο, δεν θα μπορεί πια ούτε να σκεφτεί ούτε να δει τίποτε άσχημο για κανένα πράγμα!\nΓια τον πρακτικό άνθρωπο και για τον άνθρωπο της γνώσης τα βιώματά τους έχουν όρια. Το βίωμα του αισθητικού ανθρώπου, το αισθητικό βίωμα , όπως και το θρησκευτικό βίωμα, που είναι το ίδιο, δεν έχει όριο πουθενά, είναι απέραντο γι΄ αυτό και παρομοιάζεται με μια απέραντη ανυπομονησία, γιατί δεν έχει τέλος.\nΑντί να σας δώσουμε εδώ μια περιγραφή του αισθητικού και του ιερού (η ωραιότητα είναι ιερότητα), θα μνημονεύσουμε εδώ την αντίδραση των Μαθητής του Ιησού που είχαν αναμεσά τους τον Κύριο στην πορεία προς Εμμαούς και δεν τον κατάλαβαν παρά μόνο όταν έφυγε, προφασιζόμενος ότι πηγαίνει μακρύτερα:\n"Δεν καιγόταν καρδιά μας μέσα στα στήθη μας, που είχαμε τον Κύριο ανάμεσά μας και δεν τον αντιληφθήκαμε." Τί σημαίνει η αντίδραση αυτών των Μαθητών του Ιησού.Νομίζω ότι σημαίνει πως ο πόνος του ωραίου στην καρδιά του ανθρώπου είναι ανυπόφορος! Θα ευχόταν κανείς να καεί στη φωτιά, παρά να πονάει για το ωραίο!\nΕΚ ΤΟΥ ΟΡΑΝ ΤΟ ΕΡΑΝ\nΟ έρωτας προέρχεται από τη θέα του ωραίου. Εκ του οράν τίκτεται το εράν. Ό,τι αυτό που αγαπάμε είναι πάντοτε το ωραίο δεν υπάρχει αμφιβολία. Είναι δε τόσο βέβαιο αυτό, ώστε για να μην έχει κανείς την παραμικρή αμφιβολία, και αν ακόμα δεν είναι ωραίο το αντικείμενο του έρωτα , γίνεται ωραίο. Αυτό που αγαπάμε μεταμορφώνεται σε ωραίο. Ακόμα κι ένα φυλλαράκι στο δρόμο, αν το δούμε με αγάπη είναι για μας ωραίο.\nΤο ρητό "εκ του οράν το εράν" έχει μεγάλη σημασία γιατί αν αυτό αληθεύει, όπως το πιστεύω , τότε και ο πνευματικός έρωτας είναι πραγματικότητα. Μπορεί κανείς να αγαπάει και να νιώθει ερωτική χαρά και μόνο με τη θέα του αγαπημένου προσώπου. Το ρητό "εκ του οράν το εράν" σημαίνει με την έννοια αυτή, ότι η θέα των αγαπημένων μας είναι αγαπητική. Αν δεν είχαμε αγαπητική διάθεση μέσα μας κανέναν δεν θα βλέπαμε με αγάπη ούτε τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Αυτό εννοούμε όταν λέμε, πως στην αγάπη δεν αγαπάμε το αντικείμενο, αλλά αγαπάμε την δική μας αγαπητική διάθεση. Ή αλλιώς ότι αν δεν υπάρχει μέσα μας το ωραίο ούτε έξω από μας μπορούμε να το δούμε. Πρέπει να ευγνωμονούμε αυτούς που μας παρακινούν να χαρούμε στην θέα τους. Πάντοτε ένιωθα την ανάγκη να υπάρχουν πρόσωπα που θα χαρώ να τα δω και θα χαρούν να με δουν και εκείνα. Γι΄ αυτό θέλουμε να ζούμε ως άνθρωποι μέσα στους ανθρώπους. Αυτό λέει κι ο Αριστοτέλης, ότι είμαστε εκ φύσεως όχι συμβατικά κοινωνικοί. Αυτό λέει κι ο λαός μας με την παροιμία "μόνος ούτε στον Παράδεισο."\nΗ χαρά των πρωτοπλάστων είναι ερωτική, πώς μπορούσε να είναι αλλιώς αφού κι οι δυο είναι ωραίοι κι αφού το ωραίο μας παρακινεί να το αγαπήσουμε; Οι πρωτόπλαστοι δεν πλάστηκαν απ΄ το Θεό να είναι ανέραστοι. Οι πρωτόπλαστοι με την πονηρία του όφεως έπεσαν στο προπατορικό αμάρτημα για χάρη της σωματικής εμπειρίας του έρωτα.\nΑν ο Μοντιλιάνι π.χ. είχε εμπειρική γνώση του ωραίου των μοντέλων του, οπωσδήποτε δεν θα είχε διάθεση να τα ζωγραφίσει και να εκφράσει στα έργα του την παλλόμενη αγάπη που ένιωθε στα στήθια του για την ομορφιά τους. Ολόκληρη η καλλιτεχνική δημιουργία, χωρίς εξαίρεση είναι ερωτική. Οι καλλιτέχνες νιώθουν δυνατό έρωτα για το ωραίο, αλλά δεν αφήνουν τον έρωτά τους φθαρεί ως απλή ικανοποίηση μιας φυσικής όρεξης και να διαρρεύσει από το σώμα τους. Μετατρέπουν τον έρωτά τους σε καλλιτεχνική δημιουργία. Αυτό δεν σημαίνει ότι στέρηση του σωματικού έρωτα, αλλά πνευματοποίηση.\nΟ ελεύθερος χρόνος, δηλαδή ο χρόνος που δεν έχουμε τίποτε να κάνουμε, λέγεται αλλιώς «ψυχολογικός χρόνος». Ίσως γιατί μας φέρνει αντιμέτωπους με την ψυχή μας.αλίμονο! Γιατί αλίμονο, θα μου πείτε. Γιατί «αιτία για όλη την τραγωδία της ανθρωπότητας είναι ότι δεν μπορεί κανείς να μείνει στο δωμάτιό του χωρίς να κάνει τίποτε ούτε για τρία λεπτά της ώρας!» (Πασκάλ)\nΘα το καταλάβουμε αυτό από την εμπειρία μας. Δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε σε μύθους και σε δοξασίες. Οι επιστήμονες που ερευνούν τα θέματα της ενέργειας πιστεύουν ότι γρήγορα η ανθρωπότητα δεν θα χρειάζεται την εργασία. Η εργασία θα καταργηθεί και το πρόβλημα του εγγύς μέλλοντος δεν θα είναι η ανεργία, αλλά ο ψυχολογικός χρόνος. Πώς θα ζούμε χωρίς να κάνουμε τίποτε. Στην Άπω Ανατολή η δυσκολότερη άσκηση είναι η άσκηση του «doing nothing”, όπως λέγεται στα αγγλικά, η άσκηση του να μην κάνεις τίποτε.\nΤους Δυτικούς η άσκηση αυτή τους ΄ήρθε «καλούπι» γιατί με το να πέσουν με τα μούτρα στη δραστηριότητα, σαν να είναι η σωτηρία της ανθρώπότητας, μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, έγιναν άλλοι εκατόν σαράντα πέντε πόλεμοι! Νους που πέφτει με τα μούτρα στη δραστηριότητα, λένε οι Πατέρες, είναι ή δαίμονας ή θηρίο. Ο Αμερικανός ποιητής και τραπιστής μοναχός Τόμας Μέρτον γράφει στο βιβλίο του «Καινούριος άνθρωπος», τα εξής για την δραστηριότητα: Η δραστηριότητα, λέει, είναι ο πάταγος από την πτώση στην ανυπαρξία.\nΑν πάρουμε παράδειγμα από το πώς γεμίζουν οι Άγγελοι στον ουρανό τον ελεύθερο χρόνο τους, όλος ο χρόνος τους είναι ελεύθερος, θα πρέπει να ετοιμαζόμαστε να ζούμε με την αγάπη και με το τραγούδι. Να μην γίνουμε σαν τον έξω από δω, που όπως λέει η λαϊκή παροιμία, στον ελεύθερο χρόνο του κακοποιούσε τα παιδιά του. Στην αρχαία ελληνική ψυχολογία, η ελευθερία του χρόνου είναι εγκληματική. Ο Κρόνος, που είναι ο χρόνος, τρώει τα παιδιά του.\nΣυμπέρασμα: Ο ψυχολογικός χρόνος δεν είναι για τον άρρωστο άνθρωπο της εποχής μας. Ένας στίχος του ρωσικού τραγουδιού του κυνηγού λέει: Ο κυνηγός δεν ξέρει πώς να ζει και να υπηρετεί και βρίζει τον εαυτό του. Η νηπτική παράδοση της Ορθοδοξίας θεραπεύει τον άρρωστο άνθρωπο για να μπορεί να ζήσει ειρηνικά με τον εαυτό του και με τους άλλους.\nΗ Μαρία, η αδελφή του Λαζαρου, του φίλου του Ιησού που ο Ιησούς τον ανέστησε απ΄ τους νεκρούς, αγαπούσε την παρουσία του Ιησού, ήθελε να τον ακούει να μιλάει, κρεμόταν απ΄ τα χείλη του όταν μιλούσε, τη μέρα που ήρθε στο σπίτι τους, στη μακρινή Βηθανία. Η αδελφή της η Μάρθα είχε τη φροντίδα του σπιτιού, ιδίως τώρα που είχαν επισκέπτη τον Ιησού και δεν της έμεινε καιρός να χαρεί την παρουσία του Κυρίου. Οι πολλοί περισπασμοί δεν το επέτρεπαν.\nΟ Ιησούς επήνεσε την Μαρία. Είπε στη Μάρθα ότι έχει πολλές φροντίδες που διασπούν την προσοχή της από αυτό που είναι το σπουδαιότερο, το πιο αναγκαίο στη ζωή της. «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζει περί πολλά, ενός δε εστί χρεία. Η Μαρία την αγαθήν μερίδα εξελέξατο».\nΤα λόγια αυτά του Ιησού προς την Μάρθα θυμίζουν τους πρώτους στίχους του πρώτου ψαλμού του Δαβίδ|: «Μακάριος ανήρ ος ουκ επορεύθη εν βουλή ασεβών» δηλαδή είναι τρισευτυχισμένος αυτός που έχει στου νου του καλή μελέτη και δεν διασκορπίζεται σε ματαιότητες και μανίες ψευδείς. Αυτός έχει τη χάρη της πνευματικής μελέτης και ό,τι κι αν κάνει έχει αίσιον πέρας.\nΣτις αδελφές Μαρία και Μάρθα, όπως και σε όλους μας, εμφανίζεται το ίδιο δίλημμα: τί να κάνουν; Πώς να ζουν και να υπηρετούν; Ο άνθρωπος διαφέρει από το ζώο, που του αρκεί η τροφή. «Το ζώο, με το αίμα του το μέγα», λέει με τον ποιητικό του τρόπο ο Ρίλκε, που νιώθει θαυμασμό για το ζώο, γιατί μπορεί να ζει μόνο, ενώ ο άνθρωπος δεν μπορεί. Ο άνθρωπος είναι εκ φύσεως κοινωνικός, όπως λέει ο Αριστοτέλης.\nΟ άθρωπος ζητεί το άπειρο, το απεριόριστο, το ανέφικτο.\nΟι άνθρωποι, λέει κάποιος ποιητής, είμαστε «σπασμένες στάμνες» κι όταν δεν επικοινωνούμε είμαστε «χαλασμένοι ασύρματοι», όπως έλεγε ο παπα-Ηλίας, που στο στρατό ήτανε ασυρματιστής. Η ελεθερία και η ευτυχία είναι η διαρκής αναζήτηση της ελευθερίας και της ευτυχίας. Δεν ζητάμε απ΄ τους αγαπημένους μας να μας δώσουν κάτι, ζητάμε να μας δοθούν οι ίδιοι. Η Μαρία αυτό ακριβώς διάλεξε, τον ίδιο τον Ιησού. Την διαρκή αίσθηση της παρουσίας Του. Δεν ζητάμε απ΄ το Θεό πράγματα. Ζητάμε τον Ίδιο. Κι ο Θεός το ίδιο: δεν ζητεί να του δώσουμε πράγματα, αφού είναι όλα δικά Του. Ζητάει εμάς τους ίδιους. Δεν θέλω θυσίες, θέλω αίνεσιν. Θέλω τραγούδια από την καρδιά σας. Να τραγουδάει η ψυχή μας τον Κύριον. Να κάνουμε καινούρια τραγούδια για τον Κύριον.\nΗ Μάρθα υπολόγιζε , όταν τελείωνε τις δουλειές της να πάει ν’ ακούσει τη Διδασκαλία του Ιησού. Η Μαρία, αν δεν μπορούσε να καθίσει «παρά τους πόδας», όπως λέει ο Ευαγγελιστής, «του Ιησού» , φαντάζομαι ότι θα έκανε τις δουλειές του σπιτιού μαζί με τον Ιησού. Εννοώ θα έκανε τις δουλειές του σπιτιού με τον Ιησού διαρκώς στο νου της. Έχουμε διαρκώς στο νου μας τα πρόσωπα που αγαπάμε και το πρόσωπό μας λάμπει από χαρά. Το χαμόγελό μας είναι το χαμόγελο στα αγαπημένα πρόσωπα που έχουμε διαρκώς στο νου μας, με την βεβαιότητα ότι και αυτά μας έχουν στο νου τους. Γι΄ αυτό χαμογελάμε από ευχαρίστηση. Όταν βλέπω σκυθρωπά πρόσωπα, σκέφτομαι ότι δεν έχουν κανέναν μέσα στην καρδιά τους, για να του χαμογελούν.\nΣτο δίλημμά τους οι δύο αδελφές, Η Μαρία και η Μάρθα, πώς να ζουν και πώς να υπηρετούν , η Μάρθα κάνει καταμερισμό. Σαν τους πρακτικούς Ρωμαίους «πρίμουμ βίβερε, ντέΪντε φιλοσοφάρε», έλεγαν. Πρώτα η επιβίωση και μετά η φιλοσοφία. Στον τύπο του θεωρητικού ανθρώπου, όπως είναι η Μαρία, δεν αρκεί αυτό. Όλη τους η ζωή είναι η αγάπη τους. Στους θεωρητικούς ταιριάζει η πνευματική ζωή, περισσότερο.\nΗ Μαρία ήξερε ότι ο Ιησούς θα φύγει και δεν μπορεί να τον έχει διαρκώς μαζί της. Θα τον έχανε κάποτε από τα φυσικά της μάτια. Αν θα φύγω, είπε ο Ιησούς στους Μαθητές Του θα είμαι μαζί σας μέχρι τη συντέλεια του αιώνος. Ο εννοούσε ότι θα απουσιάζει με την φυσική του παρουσία, αλλά θα είναι παρών σε όσους τον αγαπούν γιατί θα τον έχουν διαρκώς στο νου τους και στην καρδιά τους. Θα νιώθουν την παρουσία του και θα τον βλέπουν με τα μάτια της ψυχής τους.\nΟ Ιησούς είναι μέσα στην ψυχή αυτού που αγαπάει την παρουσία Του. Αυτό σημαίνουν τα λόγια του Αποστόλου Παύλου να επικαλούμαστε διαρκώς το όνομα του Ιησού μέσα μας. Ο πρακτικός άνθρωπος αναρωτιέται, πώς είναι δυνατόν να γίνει αυτό; Γιατί έχει στο νου του την φυσική παρουσία. Το ίδιο ο Νικόδημος , ο κρυφός μαθητής του Ιησού, που πήγε τη νύχτα κρυφά, μην τον δει κανένα από τα μέλη του Συνεδρίου και πέσει σε δυσμένεια. Όταν ο Ιησούς του είπε, ότι ο άνθρωπος πρέπει να ξαναγεννηθεί, ο Νικόδημος, απορεί: πώς είναι δυνατόν, να ξαναμπεί ο άνθρωπος στη μήτρα της μητέρας του, για να ξαναγεννηθεί.\nΗ διαρκής νοερή επίκληση του ονόματος του Ιησού (νοερά προσευχή) είναι μια πρακτική για να βλέπουν τα μάτια της ψυχής μας και για να είναι η αγάπη μας διαρκώς μέσα στην ψυχή μας ως πνευματική παρουσία. Αν απουσιάζει η αγάπη από την ψυχή μας, η θέση της δεν θα μείνει κενή.\nΈχω άδικο να πιστεύω ότι η πιο μεγάλη χαρά στη ζωή είναι η χαρά να βλέπεις και να σε βλέπουν αγαπημένα σου πρόσωπα ; Η ανθρωπότητα ολόκληρη, από την μακραίωνη πείρα της αυτό πιστεύει. Ονομάζει το ύψιστο αγαθό που μπορεί να συλλάβει ο νους του ανθρώπου "Θεό", από το ρήμα "θεώμαι", (βλέπω). Στον Ορθόδοξο Δρόμο το ανώτερο πνευματικό στάδιο είναι η "Θέα του Ακτίστου Φωτός"!\nΜ΄αρέσει ο στίχος του Σολωμού, από τον Πόρφυρα, "άστραψε φως και γνώρισε ο νιος τον εαυτό του". Η πνευματική γνώση είναι φως, δηλαδή "θέα". Το φώς υπάρχει μόνο γι' αυτούς που έχουν ανοιχτά και άγρυπνα τα μάτια της ψυχής τους.\nΌταν ο Γκαίτε πέθαινε, είπε "Φως, περισσότερο φως". Βέβαια αυτοί που δεν καταλάβαιναν το νόημα των λόγων αυτών του Γκαίτε, ίσως άναψαν περισσότερες λάμπες, νομίζοντας ότι ο μεγάλος ποιητής εννοεί το φυσικό φως. Αλλά ο Γκαίτε εννοούσε φως τη ζωή του και με τον τελευταίο αναστεναγμό του εξέφρασε την επιθυμία του να ζήσει περισσότερο. Περισσότερο φως, εννοούσε περισσότερη πνευματική ζωή.\nΣτην καθημερινή ζωή το να μην βλέπουμε και να μην μας βλέπει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο, αυτό ισοδυναμεί με εξαφάνιση. Πού χάθηκες; Πού εξαφανίστηκες; λέμε σ' αυτόν που επιθυμούμε να τον βλέπουμε και δεν μπορούμε. Σκεφθείτε το. Το βλέπειν είναι πνευματική ζωή. Το μεγαλύτερο ίσως μήνυμα του Ευαγγελίου είναι αυτό. "ΑΓΡΥΠΝΕΙΤΕ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ". 'Ενας άλλος στίχος του Σολωμού που μ' αρέσει είναι αυτός: "Πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου".\nΗ γιαγιά μου η Κωντσταντίνα εξαρτούσε όλη της τη ζωή από την όραση. Συνέδεε την όραση με το ενδιαφέρον για τη ζωή. "Άμα τα κλείσω" έλεγε "κάντε ό,τι θέλετε". Εμάς , οι πολιτικοί τώρα, μας έχουν κλείσει τα μάτια. Κάνουν ό,τι θέλουν και λογαριασμό δε δίνουν!\nΔείτε στο πορτραίτο τα μάτια του Γκαίτε. Με τί ζωηρό ενδιαφέρον κοιτάζουν. Να μια καλή απόδειξη για όσα ισχυρίζομαι στο μικρό μου δοκίμιο.\nΗ επιθυμία της ελευθερίας\nΟ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης είπε κάποτε για την ελευθερία, ότι για να την αποκτήσουμε δεν πρέπει να την θυμούμαστε στη χάση και στη φέξη, αλλά κάθε στιγμή. Η επιθυμία της να είναι σαν την βροχή, που πέφτει επάνω μας και δεν αφήνει τίποτε να μην το μουσκέψει. Έτσι να είναι και η επιθυμία μας για την ελευθερία, να είναι στο νου μας, σε κάθε μύχια σκέψη μας, σε κάθε προσδοκία μας.\nΠριν να επιβληθεί στο κόσμο ο «αμερικανισμός», το αγγλοσαξωνικό μοντέλο, οι άνθρωποι ζούσαν έχοντας την αίσθηση της διάρκειας και της σταθερότητας και κατασκεύαζαν πράγματα για να μείνουν. Έτσι είναι και η επιθυμία για την ελευθερία, διαρκής, σταθερή και αιώνια.\nΘα σταματήσει αυτός ο κατήφορος που πήραμε, αν, όπως είπε ο Κολοκοτρώνης, «αν ως μία βροχή πέσει εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας».\nΕΓΡΗΓΟΡΣΗ ΚΑΙ ΑΠΩΘΗΣΗ\nΗ Εγρήγορση ήταν η Παράδοση αυτού του λαού, που χάνει την κρατική του υπόσταση και που κινδυνεύει να χάσει και τον τόπο του. Ο λαός αυτός δεν ζούσε για να ξεχνάει αλλά για να θυμάται. Δείτε τώρα στην καθημερινή ζωή, αν υπάρχουν έστω και ίχνη αυτής της Παράδοσης. Τα ζώα ευτυχώς θα διατηρήσουν την Εγρήγορση, όταν οι άνθρωποι την χάσουν εντελώς. Δείτε στα βιβλιοπωλεία, αν υπάρχει έστω και ένα βιβλίο για την Εγρήγορση. Εμείς , είπε ο Θεοδωράκης κάποτε , καλά το είπε, δεν γράφουμε μουσική, για να ξεχάσουμε, αλλά για να θυμηθούμε. Γράφοντας μουσική για να θυμηθούμε μελοποίησε το ΆξιονΕστί, του Ελύτη. "Αμαρτία μου , νά 'χα και γώ μιαν αγάπη/Μακρινή μητέρα, ρόδο μου, ρόδο αμάραντο."\n" Του ούνου μάρτζινε", έιπε κάποτε μια ηλικιωμένη βλάχα στην Σμίξη. Αυτό είναι το πολυτιμότερο, να μένεις σε μια γωνιά και να θυμάσαι το Θεό. 'Ετσι εξέφρασε μέσα από την καρδιά της την Νηπτικη Παράδοση της Ορθοδοξίας. Η βασιλεία των ουρανών εντός υμών εστί", είπε ο Κύριος. Πώς να μην το πει η ηλικιωμένη βλάχα, όταν έβλεπε την διαρκή Εγρήγορση ακόμα και στα ζώα;\nΗ πεμπτουσία της Ορθοδοξίας είναι η Εγρήγορση ή αλλιώς Νήψη. Στην Εγρήγορση αναφέρεται ο στίχος του Εθνικού μας Ποιητή «Πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου".\nΤο αντίθετο της Εγρήγορσης ή της Νήψης είναι η απώθηση. ΟΙ Πατέρες της Εκκλησίας περιγράφουν την απώθηση με διαφόρους τρόπους. Στην Απώθηση αναφέρονται τα λόγια «Νους σκεδανύμενος επί τα έξω θηριώδης ή δαιμονιώδης εστί.».\nΌταν η αναζήτηση της διασκέδασης γίνεται επιστήμη,, γράφει στο βιβλίο του «Το θάρρος της υπάρξεως» ο Πωλ Ντίλιχ, ο άνθρωπος φοβάται να υπάρξει.\nΟι Ερυθρόδερμοι ονομάζουν την κάθε εποχή από το στοιχείο που μπορεί να την καταστρέψει. Οι Ερυθρόδερμοι θεωρούν το φόβο να υπάρχεις, ως στοιχείο που μπορεί να καταστρέψει τον πολιτισμό μιας εποχής και ονομάζουν την εποχή, που μπορεί να την καταστρέψει ο φόβος της ύπαρξης , «ίχνη του ανέμου».\nΜια ιδέα της απώθησης επίσης αποδίδει με σκωπτική διάθεση η λαϊκή ρήση «φύγε κακό απ΄ τα μάτια μου».\nΟ ΞΕΝΟΣ ΤΟΥ ΚΑΜΥ\nΟ Ξένος , το μυθιστόρημα του Καμύ, αρχίζει με αυτά τα λόγια: "Σήμερα πέθανε η μητέρα μου". Ο Καμύ δεν έγραψε τα λόγια αυτά στην άρχή χωρίς να έχουν μεγάλη σημασία γι΄ αυτόν.\nΟ Καμύ αναφέρει τη μητέρα στην αρχή της περιπέτειας της αποξένωσης για να δηλώσει ότι η αποξένωση είναι συγκεκριμένη και την ζει "στο πετσί του", την βιώνει με όλο του το είναι, με το σώμα και με το πνεύμα.\nΗ μητέρα συνδέεται άμεσα με το σώμα του ανθρώπου. Λένε πως όσο είμαστε παιδιά, η μητέρα μας είναι έξω από μας και φροντίζει το σώμα μας. Όταν φεύγει η μητέρα ή εμείς φύγουμε από την μητέρα, η μητέρα περνάει μέσα στο σώμα και τ ο σώμα γίνεται η μητέρα του εαυτού του.\nΟ Καμύ, λοιπόν, λέει στον αναγνώστη στην αρχή αρχή, ότι η περιπέτειά μου της αποξένωσης είναι προσωπική μου ευθύνη. Δεν έχει να κάνει με αυτήν κανένας άλλος ούτε το πρόσωπο που είναι πιο κοντά από όλα σε μένα, που είναι μέσα μου, δηλαδή η μητέρα.\nΠράγματι το σώμα , όσον αφορά την φύλαξή του, γνωρίζει πολύ περισσότερα από όσα γνωρίζει ο νους. Άλλωστε τα περισσότερα συστήματα του σώματος (αναπνευστικό, κυκλοφοριακό, πεπτικό, κ.λ.π.. είναι αυτόνομα. Δεν λέμε εμείς στην καρδιά, πώς να χτυπάει ούτε στους πνεύμονες πώς να λειτουργούν...\nΟ Καμύ αρχίζει το μυθιστόρημά του υποδηλώνοντας, ότι η αποξένωση είναι αποκλειστικά δική του ευθύνη. Δεν είναι η μητέρα να τον συνδέει σωματικά με τον υλικό κόσμο, δηλαδή με το περιβάλλον γύρω του ή να μην τον συνδέει, αλλά είναι ή δεν είναι αυτός ο ίδιος.\nΟ Καμύ δεν λέει όπως ο Καβάφης, ότι δεν πήρε είδηση, πως απομονώθηκε, πώς έχτισαν (οι άλλοι) τείχη γύρω του. Δεν ευθύνεται ο ίδιος για την απομόνωσή του. Οι άλλοι τον έκαναν να νιώθει μόνος. Δεν συμβαίνει το ίδιο με τον Καμύ. Ο Καμύ θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο που νιώθει μόνος. Δεν μεταβιβάζει την ευθύνη στους άλλους. Ο ίδιος συντελεί στην απομόνωση.\nΟ υπαρξισμός του Καμύ, είναι υπαρξισμός της προσωπικής ευθύνης. Η ύπαρξή του οδηγεί στην αλλοτρίωσή του. Άρα ο άνθρωπος δεν έχει ελπίδα. Γεννήθηκε για την απελπισία και το θάνατο.\nΜε ποιο κριτήριο είναι μικρός κανείς για το αξίωμα που κατέχει;\nΟι αρχαίοι δεν απένειμαν δημόσια αξιώματα σε ανθρώπους, που δεν τα άξιζαν,ιδίως όσον αφορά στο ήθος.Έτσι είχαν άξιους ηγέτες.Μερικές φορές οι ηγέτες τους αναδεικνύονταν ανώτεροι απ΄ το αξίωμά τους.\nΣτις περιπτώσεις αυτές ,χάρις στην ανώτερότητά τους ενέπνεαν το σεβασμό σε όλους. Ο κόσμος όταν κινδύνευε η πόλη τους καλούσε να αναλάβουν ξανά το αξίωμά τους , ακόμα κι όταν είχαν αποχωρήσει λόγω γήρατος. Ο Κάτων π.χ. ανέλαβε ξανά την αρχηγία του Αθηναϊκού στρατού σε ηλικία ογδόντα ετών!\nΟ Κάτων είχε χαρίσει εκατό νίκες στους Αθηναίους. Η τελευταία του αρχηγία κατέληξε σε ήττα, όχι εξαιτίας του, αλλά εξαιτίας της μη τήρησης της συμφωνίας από μέρους του Αλεξάνδρου. Ο Κάτων δέχθηκε με ηρεμία την θανατική ποινή. Στα παιδιά του άφησε αυτήν την πνευματική υποθήκη:"Μη μνησικακείν Αθηναίοις."\nΜε ποιο κριτήριο είναι μικρός κανείς για το αξίωμα που κατέχει; Η ίδια η επιθυμία απόκτησης αξιωμάτων είναι ένδειξη αναξιότητας. Εκείνοι που αξίζουν δεν επιζητούν το αξίωμα. Αγωνίζονται όχι για να καταλάβουν το αξίωμα, αλλά για να βρεθεί ο πιο άξιος να το καταλάβει. Κατά την Ορθοδοξία η επιθυμία να εξουσιάζεις τους άλλους είναι αρρώστια.Ο Κύριος εισήλθε στην Ιερουσαλήμ επιβαίνων όνου και όχι ίππου, ο οποίος ήταν σύμβολο βασιλικής εξουσίας και πολέμου.\nΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ\nΟ άνθρωπος είναι μυστήριο που υπερβαίνει την ανθρώπινη λογική και διασπά τους κανόνες της. Μυστήριο άλλωστε είναι και ο κόσμος στον οποίο ζούμε. Δεν είναι ένας κόσμος αλλά τρεις κόσμοι, που δεν είναι ούτε αποκλειστικά ένας ούτε αποκλειστικά τρεις.\nΟ άνθρωπος είναι ον που μετέχει στον κόσμο ή αλλιώς γίνεται ένα με το πνεύμα του κόσμου (μέθεξη). Ο κόσμος του ανθρώπου είναι υλικός, ψυχικός και πνευματικός. Όσο ζούμε χαιρόμαστε να μετέχουμε στον κόσμο και ακόμα περισσότερο χαιρόμαστε να γίνεται το πνεύμα μας ένα με το πνεύμα του κόσμου. Αγωνιζόμαστε να αφαιρούμε τα εμπόδια, ώστε να μετέχουμε ελεύθερα στον κόσμο. Αν τα εμπόδια είναι αξεπέραστα, μαραζώνουμε και πεθαίνουμε από τη λύπη μας. Χωρίς αγάπη δεν γίνεται, λέει η λαϊκή παροιμία.\nΣτην αρχή χαιρόμαστε τα υλικά πράγματα ( υλικός κόσμο) και με την προσδοκία της μετοχής μας στα υλικά πράγματα (ψυχικός κόσμος) π.χ. χαιρόμαστε με την προσδοκία της Κυριακής , να φάμε το γλύκισμα που μας αρέσει.\nΚατόπιν χαιρόμαστε με την επαφή μας σον πνευματικό κόσμο. Αυτός υπάρχει παντού και στον υλικό και στον ψυχικό κόσμο. Δεν ξεχωρίζουν οι τρεις κόσμοι. Δεν υπάρχουν στεγανά μεταξύ τους και ο ένας εισχωρεί στους άλλους. Όπου βρίσκεται ο ένας βρίσκονται κι οι δύο άλλοι.\nΣτον πνευματικό κόσμο χαιρόμαστε όταν το πνεύμα μας γίνεται ένα με το πνεύμα του Ωραίου ή με το πνεύμα του Καλού ή με το πνεύμα του Αληθινού.\nΗ αιτία της βίας στα αμερικανικά σχολεία\nΔεν είναι ανάγκη να είμαστε ειδικοί, για να καταλάβουμε ποια είναι η αιτία της βίας στα αμερικανικά σχολεία. Απλώς να δούμε πώς είναι οι ένοικοι στις μεγάλες πολυκατοικίες. Πώς έχουν μια μόνιμη εχθρότητα μεταξύ τους, πως δεν θέλουν να πουν ούτε καλημέρα ο ένας στον άλλον, πως είναι πάντα κουρασμένοι και πως δεν νιώθουν πως το διαμέρισμα δεν είναι σπίτι , όπως δεν είναι σπίτι το ξενοδοχείο, αν και στην |Αμερική έφτασαν να πούνε σπίτι ακόμα κι αυτό. Hotel my home"\nΗ Αμερική λέγεται και ζούγκλα για το λόγο ότι εκεί τα πάντα γίνονται μεγάλα, όπως στη ζούγκλα τα ζώα και τα φυτά παίρνουν τεράστιες διαστάσεις. Η σαύρα γίνεται κροκόδειλος, το φίδι γίνεται βόας, τα φύλλα των δέντρων φτάνουν και τη διάμετρο ενός μέτρου και παραπάνω.\nΔεν είναι ανάγκη να είμαστε ειδικοί για να γνωρίζουμε πως η εξωτερική πραγματικότητα συμμορφώνεται προς την εσωτερική. Στη ζούγκλα δεν είναι μεγάλα μόνο τα ζώα και τα φυτά, είναι μεγάλες κι οι επιθυμίες και τα πάθη γενικά.\nΣτη ζούγκλα της Αφρικής είναι δύσκολο να επιβιώσει ο άνθρωπος γιατί η ζωή δεν είναι στα μέτρα του ανθρώπου. Δεν είναι παράξενο ότι και στη ζούγκλα της Αμερικής η ζωή δεν είναι πια στα μέτρα του ανθρώπου.\nΗ άγνοια της βλαβερής επίδρασης του υπερμεγέθους στην ψυχή του παιδιού, επέτρεψε να μεταδοθεί η αρρώστια της Αμερικής και στις άλλες χώρες, ακόμα και στη χώρα του μέτρου και της ηπιότητας, στην πατρίδα μας.\nΗ άγνοια είναι τόσο μεγάλη , ίσως η πιο μεγάλη και αθεράπευτη αρρώστια της ψυχής, εξίσου σοβαρή με τις σωματικές ανίατες αρρώστιες. Στην άγνοια οφείλεται και η ανέγερση μεγάλων σχολείων, χωρίς να γνωρίζουν τη βλαβερή επίδραση του μεγάλου οικοδομήματος στις ψυχές των μαθητών.\nΝΑ ΞΑΝΑΒΡΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥΣ\n"Μου έχετε τα πράγματα σκοτώσει" (ΡάΪνερ Μαρία Ρίλκε)\nAλλοτρίωση είναι να μην έχουν τα πράγματα την έννοιά τους. . Αλλοτρίωση του ανθρώπου είναι η αποξένωση του ανθρώπου από τον ίδιο τον εαυτό του.\nΟ Θεός επιτρέπει τώρα την λύπη στους Έλληνες, μήπως ξυπνήσουν απ΄ την αυτοϋπνωση και αγωνιστούν για να επανακτήσουν τα αλλοτριωμένα πράγματα την έννοιά τους.\nΗ αγάπη να είναι αληθινή αγάπη ; όχι αλλοτριωμένη αγάπη. Ο έρωτας να είναι αληθινός έρωτας, όχι αλλοτριωμένος έρωτας. Η ενότητα να είναι αληθινή ενότητα όχι ψευδοενότητα.\nΤο ωραίο να είναι αληθινά ωραίο. "Το (αληθινά) ωραίο δημιουργεί τις ενώσεις", λέει ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης.\nΔαίμονες για την Επιστήμη δεν υπάρχουν. Η Επιστήμη , λέγοντας ότι δεν υπάρχουν δαίμονες, εννοεί προφανώς τους "καλικατζάρους" της λαϊκής φαντασίας. Γιατί, ναι μεν δεν υπάρχουν δαίμονες, όπως τους ιστορούν οι απλοί αγιογράφοι, αλλά η ουσία τους υπάρχει και για την Επιστήμη. Να πως ονομάζει στην επιστημονική γλώσσα η Επιστήμη τους δαίμονες: Πρόκειται για ψυχικές και πνευματικές καταστάσεις (οντότητες, λέει Χριστιανική Διδασκαλία, το ίδιο είναι), οι οποίες καταλαμβάνουν τον άνθρωπο και δρουν μέσα του αυτόνομα δεσμεύοντας την ελευθερία του.\nΟ Στέργιος ήταν ακέραιος ως χαρακτήρας. Δεν αγαπούσε την υποκρισία. Ήθελε να εκφράζει τον εαυτό του, όπως ήταν.Θαύμαζα την ειλικρίνειά του και το θάρρος του. Μια φορά τον ρώτησα, γιατί μ' έκανε εντύπωση, πως ένας τόσο σπουδαίος χαρακτήρας, να μην μπορεί να κόψει το κάπνισμα. - Πώς γίνεται να καπνίζεις, τον ρώτησα. Δεν πιστεύω ότι δεν έχεις τη δύναμη , να κόψεις αυτή την συνήθεια. -Ταϊζω τον δαίμονα, απάντησε. Αν δεν του δώσω κάτι , θα με κατασπαράξει. Τα λόγια αυτά του καλού μου φίλου, που τώρα είναι στον ουρανό και προσεύχεται για μας, δεν θα τα ξεχάσω ποτέ.\nΟ λόγος που δεν θα τα ξεχάσω ποτέ , είναι ότι κάπως έτσι είμαι κι εγώ. Κάπως έτσι καταλαβαίνω τα παρακάτω λόγια του Παύλου "ου γαρ επαισχύνομαι το Ευαγγέλιον του Χριστού. δύναμις γαρ Θεού εστιν εις σωτηρίαν παντί τω πιστεύοντι. (...) Ο δε δίκαιος εκ πίστεως ζήσεται."\nΓιατί να ντραπεί το Ευαγγέλιον ο Απόστολος Παύλος; Μήπως γιατί ακόμα και αυτός δεν αγνοεί την αμαρτωλότητά του; "Χαίρετε και αγαλλιάσθε , ότι ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς. ούτω γαρ εδίωξαν τους Προφήτας τους προ υμών."\nΜήπως τα πάθη μας είναι οι διώκτες μας; Η πάλη με τους δαίμονες;\nΠαράδοση και εμποροκρατία\nΑπό συμπόνια προς την μητέρα, για να την ξεκουράζουμε -είμαστε 7-8 άτομα οικογένεια- τα τρία αδέρφια μου κι εγώ, την βοηθούσαμε στο νοικοκυριό. Το πρωί τινάζαμε τις κουβέρτες, τις απλώναμε στα κάγκελα της βεράντας να δροσιστούν . Κατόπιν , τις διπλώναμε και τις τοποθετούσαμε στην ντουλάπα ή φτιάχναμε με καλλιτεχνική φροντίδα το γιούκο *. Βάζαμε τάξη στα βιβλία μας και στα πράγματά μας, κι όλα αυτά με κέφι, συχνά και με τραγούδια. Οι χοροί και τα αστεία, ήταν μόνο το βράδυ.\nΓια λεφτά δεν μιλούσαμε ποτέ. Κι όμως δεν μας έλειπε τίποτε! Τώρα όλη η επικοινωνία γονέων και παιδιών στρέφεται γύρω από τα χρήματα.\nΠοιά προπαγάνδα έστρεψε το ενδιαφέρον στα εντελώς κοσμικά πράγματα, χωρίς σταλιά ενδιαφέρον για τα αισθήματα; Πώς έγιναν τα πάντα "εμπόρευμα" και χάθηκε η εμπιστοσύνη και η ειλικρίνεια, ακόμα και στα μέλη της οικογένειας; Ποιά εμποροκρατία και ποια φτωχή αντίληψη για τη ζωή διέκοψε την παράδοση!\n* Ποιά να είναι άραγε η ετυμολογία της λέξης "γιούκος"; Νομίζω ότι είναι από το ρήμα "Ζυγίζω", γιατί το μυστικό όλο στο γιούκο ήταν να είναι τα κλινοσκεπάσματα ζυγισμένα, ώστε να χαίρεσαι να τα βλέπεις, σαν να βλέπεις τον Παρθενώνα.\nΟ ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ ΩΣ ΚΙΝΗΤΡΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ\nΑν με ρωτούσαν ξαφνικά, σε τί διαφέρει ο άνθρωπος από τη μηχανή θα απαντούσα αμέσως, στο θαυμασμό. Ο άνθρωπος είναι ον που νιώθει θαυμασμό. Η μηχανή και όποιος μιμείται τη μηχανή, δεν νιώθει θαυμασμό.\nΟ θαυμασμός είναι κίνητρο της αγάπης. Θαυμάζουμε κάτι και το αγαπάμε. Όταν θαυμάζουμε τοποθετούμε το αντικείμενο του θαυμασμού μας πάνω από μας. Αυτό σημαίνει πως όταν αγαπάμε γινόμαστε ταπεινοί. Συμπέρασμα, η χαρά της Τέχνης και γενικά της ομορφιάς, μας υψώνει μέ την ταπείνωση. Ο ταπεινών εαυτόν, υψωθήσεται, λέει η Γραφή.\nΤώρα καταλαβαίνω γιατί όταν αγαπάμε δεν φοβούμαστε. Η αγάπη διώχνει το φόβο. Δεν φοβούμαστε, γιατί είμαστε ταπεινοί. Πώς να φοβηθεί ότι θα πέσει, αυτός που κάθεται καταγής; Γι΄ αυτό κι εγώ στις συναυλίες και στα θέατρα, όταν πήγαινε έπιανα την τελευταία θέση, για να μην φοβάμαι. Νόμιζα ότι φοβάμαι την κλεισούρα (κλειστοφοβία), αλλά δε φοβάμαι τα κλειστά μέρη, αλλά τις κλειστές καρδιές, δηλαδή την υπερηφάνεια.Ο υπερήφανος δεν νιώθει θαυμασμό, γιατί θέλει να φαίνεται ότι είναι πάνω από όλους. . Κι η ίδια η λέξη "υπερηφάνεια", αυτό σημαίνει, το να βάζουμε τον εαυτό μας πάνω από όλους και από όλα.\nΟ θαυμασμός του ωραίου μας μας προκαλεί "ψυχική ανάταση", όπως κοινώς λέγεται η "αισθητική απόλαυση". Ο υπερήφανος καταδικάζει τον εαυτό του να ζει με τους φόβους του , γιατί δεν νιώθει θαυμασμό και δεν μπορεί να αγαπήσει. Η αγάπη διώχνει το φόβο. Ο Αδάμ και η Εύα αντί να εκμυστηρευτούν στο Θεό το πάθημά τους και να ζητήσουν να τους συγχωρήσει, κρύφτηκαν από το φόβο τους και έμειναν αμετανόητοι.\nΚι εμείς για να θεραπευτούμε από ό,τι μας βασανίζει μέσα μας, να εξομολογηθούμε την αδυναμία μας να θαυμάζουμε και να αγαπάμε. Με το θαυμασμό ως κίνητρο της αγάπης και με την αγάπη, ο δαίμων του φόβου θα γίνει ένας μυρμηγκολέων. Λιοντάρι, όταν δεν τον γνωρίζουμε και μυρμήγκι, όταν έχουμε επίγνωση ποιός είναι.\nΤους Λαιστρυγόνες και του Κύκλωπες, τον θυμωμένο Ποσειδώνα, δεν θα τους συναντήσουμε, αν δεν τους κουβαλάμε μέσα μας, αν τους φέρουμε στο φως του συνειδητού, για να υποστούν τον έλεγχό του, υπό του πνεύμα του Ιησού Χριστού.\nΗ έννοια του αυθεντικού\nΟ άνθρωπος αρρωσταίνει όταν υφίσταται έννοιες που του επιβάλλονται χωρίς να τις αποδέχεται\nΚάθε ζωή έχει ένα νόημα.Ο άνθρωπος κανονικά οφείλει να ανακαλύψει ελεύθερα εκείνο που είναι, να δώσει στον εαυτό του το δικό του νόημα.\nΟ Γιουγκ απέδειξε ότι οι αρρώστιες προέρχονται από έννοιες επιβαλλόμενες, τις οποίες ο άνθρωπος υφίσταται χωρίς να τις αποδέχεται.Ο Γιούνγκ διακηρύσσει, σαν μια βεβαιότητα, ότι κάθε ζωή έχει ένα νόημα και ότι έργο κάθε γιατρού είναι να οδηγήσει τον πάσχοντα σ΄ αυτήν την ανακάλυψη και ότι αυτή συνεπάγεται μια σαφή θρησκευτική συνειδητοποίηση.\n“Εκείνος που περνά από εκεί μπορεί να πει ήσυχα: Ήταν μια χάρις του Θεού.”Εκείνος που το δοκίμασε, κατέχει ένα θησασυρό ανεκτίμητο και μια πηγή που χορηγεί ένα νόημα στη ζωή.”Το μέλλον εξαρτάται από το πνευματικό μεταϋποκειμενικό περιεχόμενο της ανθρώπινης ψυχής. Μετά τίνος και δια τίνος ο άνθρωπος θα ζήσει τη μοίρα του.”(Π.Ευδοκίμωφ, Η πάλη με το Θεό, σελ.49).\n“Έγινα εγώ μικρότερος” ,μου είπε ο κύριος Γ. που καθόταν δίπλα μου στο καφενείο. Εννοούσε ότι έγινε μικρότερος με το συγγενή του, με τον οποίο είχαν διακόψει τις σχέσεις τους, εξαιτίας κάποιας περιουσιακής διαφοράς.\nΧάρηκα για την απόφαση του φίλου μου να ταπεινώσει τον εγωισμό του, για χάρη της καλής σχέσης με το συγγενή του. Νίκησες, του είπα. Στις σχέσεις των ανθρώπων δεν έχει σημασία ποιος έχει δίκιο, αλλά ποιος αγαπάει.\nΈρχεται κάποια στιγμή στον καθένα από εμάς, που νιώθει την ανάγκη να αναθεωρήσει την νοοτροπία που επικρατεί στον κόσμο. Δεν τον ικανοποιεί πια. Βλέπει καθαρά ότι δεν είναι το κριτήριο της αξίας της ζωής του εκεί όπου το τοποθετεί ο κόσμος. Δεν θέλει πια να πιστεύει σε μύθους. Θέλει να βρει την αλήθεια.\nΤο Ευαγγέλιο του Λουκά που διαβάζεται στην εκκλησία την Δευτέρα της Τυροφάγου γράφει:\nΕγένετο δε και φιλονεικία εν αυτοίς, το τις αυτών δοκεί είναι μείζων. Ο δε είπεν αυτοίς. Οι βασιλείς των εθνών κυριεύουσιν αυτών, και οι εξουσιάζοντες αυτών ευεργέται καλούνται. Υμείς δε ουχ ούτως, αλλ΄ ο μείζων εν υμίν γινέσθω ως ο νεώτερος, και ο ηγούμενος ως ο διακονών (…)Εγώ δε ειμί εν μέσω υμών ως ο διακονών.\n(Έγινε μεταξύ τους φιλονεικία για το ποιος απ΄ αυτούς είναι ανώτερος. Ο Ιησούς τους είπε, οι βασιλείς των εθνών καταδυναστεύουν τους λαούς κι οι δυνάστες τιτλοφορούνται ευεργέτες. Εσείς όμως δεν πρέπει να κάνετε το ίδιο, αλλά ο ανώτερος ανάμεσά σας πρέπει να γίνει σαν τον κατώτερο κι o αρχηγός σαν τον υπηρέτη (…)Εγώ είμαι σαν τον υπηρέτη ανάμεσά σας.)\nΟ ευαγγελιστής Ιωάννης στην τρίτη καθολική επιστολή του την οποία απευθύνει στον πρεσβύτερο Γάϊο γράφει μεταξύ άλλων: Συ εν αληθεία περιπατείς. Μειζοτέραν τούτων ουκ έχω χαράν, ίνα ακούω τα εμά τέκνα εν αληθεία περιπατούντα…. Αγαπητέ μη μιμού το κακόν, αλλά το αγαθόν. Ο αγαθοποιών εκ του Θεού εστιν. Ο κακοποιών, ουχ εώρακεν τον Θεόν….Ειρήνη σοι..\n(Πολύ χάρηκα από τις πληροφορίες περαστικών αδελφών, πως μένεις πιστός στην αλήθεια και ζεις σύμφωνα με αυτήν. Καμιά άλλη δεν έχω μεγαλύτερη χαρά παρά να μαθαίνω πως τα παιδιά μου ζουν σύμφωνα με την αλήθεια…Αγαπητέ μην παίρνεις ως πρότυπο το κακό αλλά το καλό. Όποιος κάνει το καλό είναι παιδί του Θεού. Όποιος κάνει το κακό δεν έχει δει το Θεό. ..Η ειρήνη του Θεού να σε συντροφεύει)\nΣτις ανθρώπινες σχέσεις εκείνο που προέχει είναι η αυθεντικότητα, ο άνθρωπος να είναι άνθρωπος. Όλα τα άλλα μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα, π.χ. αν είναι βασιλεύς ή στρατιώτης ή πλούσιος ή πένης ή δίκαιος ή αμαρτωλός.\nΟ υπαρξιστής φιλόσοφος Χάϊντεγκεν στηρίζει την αυθεντικότητα στο ότι ο άνθρωπος είναι μοναδικός στο θάνατό του. “Είμαι ανθρώπινο ον κατά την αυθεντικότητά μου σημαίνει ότι είμαι ένα ον προς θάνατον.”Εννοεί ότι κανείς δεν μπορεί να πεθάνει το θάνατο ενός άλλου.\nΟ Τσέχος ποιητής Ρίλκε στο βιβλίο του των Ωρών κάνει αυτή την προσευχή: Θεέ μου, το θάνατό του δώσε στον καθένα” εννοώντας να δώσει ο Θεός να συνειδητοποιήσει ο κάθε άνθρωπος την αυθεντικότητά του, ότι είναι μοναδικός μπροστά στο θάνατό του.\nΟ Γιάσπερς, ένας από τους εξέχοντες υπαρξιστές φιλοσόφους, διαπραγματεύεται επίσης την αυθεντικότητα σε σχέση με την αληθινή φύση της ανθρώπινης ύπαρξης: Ο Γιάσπερς διέκρινε στο ανθρώπινο ον το πεπερασμένο κομμάτι του, αυτό που μπορεί να αναλυθεί και να γνωσθεί και το αιώνιο στοιχείο του, την αυθεντική πλευρά του, που δεν μπορεί να ορισθεί εννοιολογικά, αλλά μπορεί μόνο να βιωθεί.\nΚατά τον Γιάσπερς ο άνθρωπος ή συμβιβάζεται με την πεπερασμένη φύση του και η ύπαρξή του δεν είναι αυθεντική ή αντιπαρατίθεται στις οριακές καταστάσεις του κι η ύπαρξή του γίνεται αυθεντική και τότε βιώνει τον αληθινό εαυτό του. (Θ.Πελεγρίνη, Λεξικό Φιλοσοφίας, Ελληνικά Γράμματα).\nΓια μας τους χριστιανούς , ο άνθρωπος είναι αυθεντικός επειδή είναι άνθρωπος προς θάνατον και ανάστασιν. Οι χριστιανοί προσδοκώντας την ανάσταση των νεκρών και την ζωή του μέλλοντος αιώνος τηρούν τις εντολές του Χριστού, τις οποίες έχουν εγχαραγμένες στην ψυχή τους. “Αν με αγαπάτε τις εντολές μου τηρήσατε.”\nΟ ρόλος της Ελλάδος στον τομέα της ειρήνης\nΗ Ελλάδα είναι πνευματικά μεγάλη δύναμη! Μάρτυρας ο Ίδιος ο Κύριος που πήρε την ευλογία Του από το Ισραήλ και εμπιστεύθηκε στους Έλληνες τη Διδασκαλία Του.Οι Έλληνες έχουν ως μητρική τους γλώσσα την Ελληνική. Σε καμιά άλλη γλώσσα του κόσμου δεν θα μπορούσε να αποδοθεί πιο πιστά η Διδασκαλία του Χριστού και να διατυπωθούν τα δόγματα και οι αποφάσεις των Συνόδων εναντίον των αιρετικών. Πήρε από το Ισραήλ την ευλογία και την έδωσε στην Ελλάδα.\nΑπό τότε όλα τα έθνη διδάσκονται την ελληνική γλώσσα στο πρωτότυπο και όλοι οι ορθόδοξοι χριστιανοί θεωρούν την Ελλάδα ως πνευματική τους μητέρα. Στην Ορθόδοξη Παράδοση και στην Ελληνική Γλώσσα αναζητούν την αυθεντική Διδασκαλία του Χριστού οι χριστιανοί όλου του κόσμου που έχουν σφοδρή επιθυμία να γνωρίσουν το Χριστό και να θεραπευθούν με την εμπειρική επιστήμη της Ορθοδοξίας.\nΗ Ελλάδα είναι πνευματικά μεγάλη δύναμη! Ως μεγάλη δύναμη πρέπει να αμυνθεί στην ξένη επιβουλή. Η πνευματική δύναμη δεν είναι τα χρήματα. Τώρα με την απροκάλυπτη ξενική κατοχή της Ελλάδος, βλέποντας τη γενική κατήφεια γύρω μας, αξίζει να εμβαθύνουμε στα λόγια του Ευαγγελίου και να θυμηθούμε ότι στην αποθάρρυνση συμβαδίζει ο Ιησούς. Εκείνος που έχει δυνατό το πνεύμα του δεν φοβάται τίποτε, ούτε περιμένει σαν τον εκ γενετής χωλό ελεημοσύνη από τους διώκτες του. Ξέρουμε ότι οι διώκτες μας δεν θέλουν απλώς τον εθνικό μας πλούτο γιατί έχουν ήδη συγκεντρώσει στα χέρια τους όλο τον πλούτο της γης. Αυτό που θέλουν είναι να αρπάξουν την ψυχή μας.\nΗ Ορθοδοξία δεν είναι θρησκεία, αλλά ιατρική επιστήμη. Με αυτόν τον πλούτο της εμπειρίας της η ορθόδοξη Ελλάδα μπορεί να διαδραματίσει το ρόλο της μεγάλης πνευματικής δύναμης στον τομέα της ειρήνης των λαών. Η ορθόδοξη Ελλάδα έχει το θεραπευτικό φάρμακο της ψυχής και του σώματος, το οποίο της εμπιστεύθηκε ο ίδιος ο Κύριος.\nΕίναι κρίμα που δυο χιλιάδες χρόνια μετά τη γέννηση του Ιησού οι ορθόδοξοι Έλληνες δεν συνειδητοποίησαν τη μεγάλη αποστολή του Γένους των και την ευθύνη προς όλα τα έθνη και τους λαούς της Γης.Οι διώξεις που υπέστησαν στην μακρόχρονη ιστορία τους είναι τα χτυπήματα που επιτρέπει ο Κύριος στην πορεία τους προς την αυτοκατανόηση.\nΈτσι ήταν από την αρχή. Αυτό σημαίνουν τα λόγια του Αποστόλου Παύλου στην προς Γαλάτας επιστολή του:"Aδελφοί, ημείς κατά Ισαάκ επαγγελίας τέκνα εσμέν. Αλλ΄ ώσπερ τότε ο κατά σάρκα γεννηθείς εδίωκε τον κατά πνεύμα, ούτω και νυν."\n(Εμείς, αδελφοί μου, είμαστε παιδιά της υποσχέσεως του Θεού,όπως ο Ισαάκ. Όπως όμως τότε ο αρχέγονος άνθρωπος καταδίωκε τον αναγεννημένο πνευματικά άνθρωπο, έτσι γίνεται και τώρα.)\nΤο πραγματικό καθήκον της Ελλάδος, παραφράζοντας τα λόγια του Gilbert Highet, συγγραφέα του βιβλίου "Η Κλασική Παράδοση", δεν είναι να επεκτείνει την εξουσία της, ούτε τον πλούτο της πέρα από όσο της είναι είναι αναγκαίο, αλλά να εμπλουτίσει και να απολαύσει το μόνο άφθαρτο αγαθό:την ψυχή.\n"Για να συνεισφέρουμε κάτι αιώνιο στην εξέλιξη του ανθρωπίνου γένους" γράφει ο ίδιος στην τελευταία παράγραφο του βιβλίου του, "μόνο ένας τρόπος υπάρχει: να κατανοήσουμε και να μεταδώσουμε ένα σύστημα υψηλών πνευματικών εννοιών."\nΠόσο σημαντική είναι τώρα αυτή η συνεισφορά της ορθόδοξης Ελλάδος προς την ανθρωπότητα φαίνεται από τα λόγια κάποιου σύγχρονου Εβραίου συγγραφέα, ο οποίος μιλώντας για τον αιώνα που ζούμε είπε τα εξής: "Αν ο αιώνας που έρχεται δεν είναι χριστιανικός, δεν θα υπάρξει."\nΣχολιάζοντας το άρθρο αυτό το ιστολόγιο του Ι.Ν. Αγίας Βαρβάρας Πατρών ,ειδικά για την ευθύνη, παραθέτει τα λόγια αυτά του Ντοστογιέφσκι από τους Αδελφούς Καραμαζώφ: "Υπάρχει μόνο ένας δρόμος για τη σωτηρία κι αυτός είναι το να καταστήσεις τον εαυτό σου υπεύθυνο για τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων. Μόλις νιώσεις υπεύθυνος για όλη την αμαρτωλότητα, για το κάθε τι και για τον καθένα, θα δεις αμέσως ότι έτσι είναι πράγματι, και ότι εσύ πρέπει να κατηγορηθείς για τον καθένα και για όλα τα πράγματα."\nΕΓΡΗΓΟΡΣΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΫΠΝΩΣΗ\nΟ Βούδας ήταν γιος μαχαραγιά, που είχε την ιδέα, να φυλάξει το γιο του από τα δυσάρεστα, όσο ήταν στην παιδική και στη νεανική ηλικία. Δεν επέτρεπε να δει νεκρούς, αρρώστους, γέρους, φτωχούς κ.α΄.\nΈκανε το ίδιο με ένα ζευγάρι γιατρών, που φύλαξαν το παιδί τους, να μην μολυνθεί και έτσι εμπόδισαν τη φύση να δημιουργήσει αντισώματα, με αποτέλεσμα το παιδί στην πρώτη δυνατή μόλυνση χάθηκε.\nΟ Βούδας όταν έφυγε απ΄ την επιρροή του μαχαραγιά πατέρα του και είδε πως είναι η πραγματικότητα, έπαθε, όπως θα λέγαμε στην κοινή γλώσσα της ψυχολογίας "ψυχικό τραλαλά" και έφυγε απ΄ τον κόσμο για να μονάσει σε κάποιο βουνό. Εκεί συνέλαβε την ιδέα της λύτρωσης μέσω της αποφυγής του κόσμου, εξαιτίας της συμπόνιας.\nΣτην Ορθόδοξη Παράδοση ο μοναχισμός δεν είναι αποφυγή του κόσμου, με την έννοια να κλείνει κανείς τα μάτια του , για να μην βλέπει. Ο μοναχισμός δεν είναι αυτοϋπνωση. Είναι το εντελώς αντίθετο, είναι εγρήγορση: "Νά 'χεις το νου σου στην Κόλαση και να μην απελπίζεσαι" (Άγιος Σιλουανός ο Αγιορείτης).\nΕίναι αγρύπνια πνευματική.Γιατί μπορεί κανείς να βρίσκεται μέσα στον κόσμο και να αυτοϋπνωτίζεται με τους διαφόρους τρόπους απώθησης. Βλέπει την πραγματικότητα με τα μάτια, αλλά τα μάτια της ψυχής του είναι κλειστά και κοιμισμένα.\nΓιατί χάθηκε ο Παράδεισος;\nΟι πρωτόπλαστοι έχασαν τον παράδεισο, επειδή έφαγαν τον απαγορευμένο καρπό ή για κάποιον άλλον λόγο πιο σπουδαίο από αυτόν; Νομίζω ότι οι πρωτόπλαστοι δεν διώχθηκαν απ΄ τον Παράδεισο εξαιτίας του απαγορευμένου καρπού. Το ασυγχώρητο αμάρτημά τους είναι η υπερηφάνεια: Αντί να προσπέσουν ταπεινά μπροστά Του και να ζητήσουν να τους συγχωρήσει, κρύβονται.\nΜε την αμετανοησία και την υπερηφάνεια απώλεσε ο κόσμος τον Παράδεισο, με την μετάνοια και την ταπείνωση θα τον αποκτήσει. "Μετανοείτε ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών." ¨Θεώ πεφανέρωσθαι". Την διδασκαλία αυτή της καταλλαγής με το Θεό, διατυπώνει ο Απόστολος Παύλος στο κεφ. Δ' της Β΄ προς Κορινθίους επιστολής του με τα λόγια αυτά: "τους γαρ πάντας ημάς φανερωθήναι δει έμπροσθεν του βήματος του Χριστού, ίνα κομίσηται έκαστος τα δια του σώματος προς α έπραξεν , είτε αγαθόν είτε κακόν. ".\nΤο ίδιο πάθος που καταδίκασε τον εωσφόρο και τον κρατάει μακριά απ΄ το Θεό, το ίδιο που μας απομακρύνει και τώρα απ΄ το Θεό, αν όταν βλέπουμε την υπερηφάνεια στην καρδιά μας, αντί να την διώξουμε και να ταπεινωθούμε. Αντί να απομακρύνουμε την υπερηφάνεια και να πλησιάσουμε το Θεό, απομακρυνόμαστε από Αυτόν. Η στάση μας αυτή , θυμίζει αυτό που στην ψυχολογία ονομάζεται «απώθηση»¨. Το αντίθετο εντελώς της απώθησης είναι η νηπτική και ησυχαστική παράδοση της Ορθοδοξίας.\nΟ Θεός δίνει χάρη στους ταπεινούς γιατί ο ταπεινός ζητεί την χάρη, ενώ ο υπερήφανος κρατάει το Θεό σε απόσταση. Η ορθή ερμηνεία στο στίχο «ο Θεός αντιτάσσεται στους υπερήφανους», δεν είναι ότι ο Θεός κρατάει μακριά από Αυτόν τον υπερήφανο. Αυτό θα ήταν αντίθετο με τον Πανάγαθο Θεό. Ο υπερήφανος απομακρύνεται από τον Θεό. Πολλοί νομίζουν ότι οι αμαρτωλοί πρέπει να κάνουν θυσίες και καλά έργα για να εξευμενίσουν το Θεό. Η ορθή αντίληψη είναι ότι εμείς πρέπει να πάψουμε να κρατάμε το Θεό σε απόσταση, όχι ο Θεός. Ο Θεός δεν μας κρατάει σε απόσταση. Εμείς τον κρατάμε σε απόσταση και κρυβόμαστε από αυτόν.\nΟ Απόστολος Παύλος στην δεύτερη επιστολή του προς τους Κορινθίους , μιλώντας για την συμφιλίωση του κόσμου με το Θεό, γράφει πως στο Χριστό ο κόσμος συμφιλιώθηκε με το Θεό. Δεν λέει ότι ο Θεός συμφιλιώθηκε με τον κόσμο:\nΓράφει επί λέξει τα εξής: «τα δε πάντα εκ του Θεού του καταλλάξαντος ημάς εαυτώ δια Ιησού Χριστού και δόντος ημίν την διακονίαν της καταλλαγής. Ως ότι Θεός ήν εν Χριστώ κόσμον καταλλάσσων εαυτώ, μηλογιζόμενος αυτοίς τα παραπτώματα αυτών, και θέμενος εν ημίν τον λόγον της καταλλαγής.» ( Β΄Κορ. 5:18-19).\n«Πόσο διαφέρει ο άνθρωπος από το πρόβατο;»\nΈχετε σκεφτεί, πώς εκφράζετε τον εαυτό σας; Ή πιστεύετε πως δεν εκφράζετε τον εαυτό σας; Εξαρτάται από αυτό που πιστεύετε για την παρουσία σας σ’ αυτόν τον κόσμο. Αν πιστεύετε ότι η παρουσία μας εδώ εκπληρώνει το σχέδιο που έχει ο Θεός για μας, θα ενδιαφέρεστε και για το πώς εκφράζετε τον εαυτό σας. Αν δεν πιστεύετε ότι η παρουσία μας σ’ αυτόν τον κόσμο σημαίνει κάτι βαθύτερο πέρα από ένα τυχαίο συμβάν, δεν θα σας ενδιαφέρει , φυσικά, να γνωρίσετε πώς εκφράζετε τον εαυτό σας.\nΗ έκφραση του εαυτού μας συνδέεται με την πίστη ότι η ζωή μας έχει νόημα και ότι είμαστε εδώ για να εκπληρώσουμε το σχέδιο που έχει για μας ο Θεός, που μας έφερε από την ανυπαρξία στην ύπαρξη. Αν δεν πιστεύουμε στο Θεό και στο νόημα της ζωής μας, ουσιαστικά επειγόμαστε εις θάνατον, όπως λέει η νεκρώσιμη ακολουθία, ότι οι νεκροί επείγονται εις θάνατον, βιάζονται να μπουν στην ανυπαρξία. Ο άθεος υπαρξισμός πρεσβεύει αυτό ακριβώς , ότι ο άνθρωπος είναι ένα «ον προς θάνατον» (Χάϊντεγκεν).\nΣτη θρησκεία του βουδισμού προσεύχονται να μην υπάρξουν. Εκεί βέβαια , στην Ανατολή, έχουν το φόβο μήπως καταπέσουν σε χειρότερες μορφές υπάρξεως στον ζωϊκό κόσμο ακόμα και στον κόσμο των ορυκτών. Γι΄αυτό επιθυμούν διακαώς την ανυπαρξία, όσο το νωρίτερα γίνεται. Η ζωή δεν είναι χάρη και πρέπει να τελειώνει κανείς μια ώρα αρχήτερα!\nΑν πιστεύουμε ότι δεν βρεθήκαμε εδώ στην τύχη, δεν είμαστε συμβάντα, αλλά εκπληρώνουμε κάποια αποστολή, θα εκφράζουμε τα διαπιστευτήρια της αποστολής μας. Όπως συμβαίνει με κάθε απεσταλμένο. Πράγματι είτε με επίγνωση είτε χωρίς επίγνωση εκφράζουμε τον εαυτό μας και οι άλλοι συντονίζονται μαζί μας ή όχι. Δεν χρειάζεται να ζυγίζουμε και να μετράμε τους άλλους, για να επικοινωνήσουμε μαζί τους. Ούτε χρησιμοποιούμε αποδείξεις και λογικά επιχειρήματα για να εκτιμήσουμε τους άλλους. Γνωρίζουμε ο ένας τον άλλον με τους τρόπους που εκφράζομε τον εαυτό μας.\nΤον παλιό καιρό όταν κάποιος έπεφτε σε σφάλμα, λυπόταν το πρόσωπό του γιατί ήθελε να έχει το μέτωπό του καθαρό. Με τι πρόσωπο, θα αντικρύσω τον κόσμο, σκεφτόταν. Πράγμα που σημαίνει τι πρόσωπο θα δείξω στον κόσμο, νοιαζόταν δηλαδή για την έκφραση του εαυτού του. Άρα η έκφραση του εαυτού, για τους παλιούς ήταν συνειδητή και θεωρούνταν αναγκαία. Η απουσία έκφρασης του εαυτού ισοδυναμούσε με θάνατο. «Να ανοίξει η γη, να με καταπιεί», έλεγαν όταν έπεφταν σε σφάλμα.\n‘Όταν άρχιζα τα πρώτα βήματά μου στη λογοτεχνία, χωρίς να έχω συνειδητοποιήσει ακόμα το νόημα, να εκφράζεις τον εαυτό σου μέσα από το γράψιμο, ανησυχούσα μήπως δεν είχα ταλέντο και μάταια προσπαθούσα να γράψω κάτι καλό. Ο γερο δάσκαλός μου στην λογοτεχνία, με παρηγορούσε, λέγοντας πως εκφράζουμε τον εαυτό μας, όχι μόνο με το γράψιμο αλλά με το καθετί. Και μόνο έλεγε, που περνάς από το δρόμο, εκφράζεις τον εαυτό σου κι αν έχεις μέσα σου κάτι καλό, θα το δεχθούν οι άλλοι είτε με επίγνωση είτε χωρίς. Όλα επάνω μας εκφράζουν την παρουσία μας, το πρόσωπο, τα μάτια, η φωνή, οι κινήσεις, το περπάτημα, οι σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας, όλα μεταβιβάζονται στους άλλους.\nΡώτησαν τον Ιησού, αν επιτρέπεται από το νόμο να γίνονται θεραπείες το Σάββατο, να βρουν αφορμή, να τον κατηγορήσουν. Ο Ιησους τους είπε; Ποιος από σας, αν έχει ένα πρόβατο και το Σάββατο πέσει σ’ ένα λάκκο, δε θα το πιάσει να το βγάλει έξω; Ένας άνθρωπος είναι πολύ ανώτερος από ένα πρόβατο. «Πόσο ουν διαφέρει άνθρωπος προβάτου;\nΗ πνευματική αγάπη είναι εφικτή!\nΗ πνευματική αγάπη είναι εφικτή. Αυτό είναι το μήνυμα της ταινίας « Passionates friends (ελληνικός τίτλος «Tο φθινόπωρο μιας αγάπης ») , του Ντέϊβιντ Λην με την Αν Τόντ και τον Τρέβορν Χάουαρντ. Η ταινία έχει θέμα τον πνευματικό γάμο: ο γάμος είναι στέρεος μόνον όταν είναι πνευματικός και στηρίζεται στην πραγματικότητα και όχι στον συναισθηματισμό.\nΗ ταινία «The passionates friends» διαπραγματεύεται ένα πολύ σοβαρό θέμα, αν και εκ πρώτης όψεως δεν είναι εμφανής η σπουδαιότητά του. Το θέμα είναι το ερώτημα, αν μπορεί να υπάρξει πνευματική αγάπη, «αγάπη χωρίς αγκαλιές», όπως λέει χαρακτηριστικά ή ηρωίδα του έργου.\nΗ ιδέα της ταινίας για το σώμα και την σωματική αγάπη είναι ότι από μόνο του το σώμα και γενικά η μυϊκή δύναμη, είναι αξιολύπητη. Η ταινία γυρίστηκε το 1945, όταν οι πληγές που προκάλεσε ο πόλεμος είναι ακόμα ανοιχτές και γι΄ αυτό αναφέρεται στους Γερμανούς: « Κοίταξε τους Γερμανούς, πόσο λυπημένοι είναι. Είναι επειδή η μυϊκή δύναμη είναι αξιολύπητη».\nΤο συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει η ταινία είναι ότι το να κατακτήσει κανείς το σώμα δεν είναι τίποτα μπροστά στο να κατακτήσει την καρδιά. Είναι σημαντικό το ερώτημα και η απάντηση σ’ αυτό για τον πιστό χριστιανό. Αν η πνευματική αγάπη είναι ανέφικτη, όπως φαίνεται να πιστεύει σχεδόν στο σύνολό του ο δυτικός κόσμος, το ίδιο είναι ανέφικτη και η ζωή της πίστεως στο Χριστό. Η πίστη ελευθερώνει τον άνθρωπο από την λαγνεία και τα άλλα σαρκικά πάθη.\nΤα πάντα είναι ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Η ζωή δεν ανήκει στα πάθη. Τα πάθη φθείρουν και καταστρέφουν τη ζωή και μας οδηγούν στο θάνατο πριν την ώρα μας. Χωρίς την πίστη στο Χριστό δεν μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα ελευθερωθούμε ποτέ από αυτά. Η κόλαση είναι να μην μπορούμε να αγαπήσουμε πνευματικά, λέει ο Ντοστογιέφσκι και με το νόημα αυτό θα καταλάβουμε και την άλλη σημαντική αλήθεια που διατυπώνει ο ίδιος, ότι «η Ομορφιά θα σώσει τον κόσμο»!\nΣτην ταινία, η ηρωίδα είναι βέβαιη ότι υπάρχει αγάπη «χωρίς αγκαλιές», όπως λέει και αρνείται να παντρευτεί τον άντρα με τον οποίο συνδέεται με συναισθηματική αγάπη, και παίρνει αυτόν, για τον οποίο τρέφει αισθήματα φιλίας , εκτίμησης και αμοιβαίας εμπιστοσύνης . Θέλει να ανήκει στον εαυτό της, όπως και ο άντρας της θέλει να ανήκει στον εαυτό του και να μην είναι ο ένας κτήμα του άλλου, ώστε να δεσμεύεται υπέρμετρα η ελευθερία τους, χωρίς βέβαια να γίνεται κατάχρηση.\nΣτην πνευματική αγάπη και τον πνευματικό γάμο η ειλικρίνεια προς τον εαυτό μας και προς τον άλλον είναι στοιχείο ουσιαστικό και χωρίς αυτή δεν γίνεται. Την αλήθεια αυτή ο σκηνοθέτης της ταινίας την παρουσιάζει με τον πιο δραματικό τρόπο, στο τέλος της ταινίας, με την απόπειρα αυτοκτονίας της ηρωίδας του έργου: η ηρωίδα του έργου αποπειράται να αυτοκτονήσει, όταν συλλαμβάνει τον εαυτό της να είναι ανειλικρινής στη σχέση της με τον σύζυγό της.\nΜε ποιο κριτήριο είναι μικρός κανείς για το αξίωμα...\nΤου Μόσχου Λαγκουβάρδου Δαίμονες για την...


Συνδικάτο ΟΤΑ Αττικής: Στάση εργασίας την Τρίτη - Aftodioikisi.gr\n«Συνεχίζουμε τον αγώνα μας ενάντια στη πολιτική της κυβέρνησης. Ενώνουμε τη φωνή μας και τη δύναμη μας με τους εργαζόμενους και από άλλους κλάδους του δημοσίου, διεκδικούμε την επέκταση των Βαρέων και Ανθυγιεινών και σε άλλες ειδικότητες. Ενδεικτικά σε μάγειρες, βοηθούς μάγειρες, ηλεκτρολόγους, επόπτες δημόσιας υγείας, φυσικοθεραπευτές, φύλακες, οικοδόμοι, εργάτες οδοποιίας, ελαιοχρωματιστές, όλες τις ειδικότητες των εργαζομένων στο Βοήθεια στο Σπίτι (νοσηλευτές, οικογενειακοί βοηθοί, κοινωνικοί λειτουργοί κ.α.)».\nΤα παραπάνω τονίζει το Συνδικάτο ΟΤΑ Αττικής δηλώνοντας τη συμμετοχή του στη στάση εργασίας την Τρίτη, από τις 8 π.μ έως τις 11 π.μ, με συγκέντρωση την πλατεία Κοραή στις 8.30 π.μ.\n«Κάτω από την πίεση των εργαζομένων και την κινητοποίηση του ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ μας, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να δώσει και νέα παράταση στην καταβολή του επιδόματος των Βαρέων και Ανθυγιεινών μέχρι τις 30 Οκτώβρη. Σήμερα είναι ανάγκη να περάσουμε στην αντεπίθεση. Να μην περιμένουμε πότε θα κοπεί, αλλά μαζί με τους εργαζόμενους των άλλων κλάδων να διεκδικήσουμε μαχητικά την επέκτασή του.\nΕΡΓΑΣΙΑΚΑ, ΟΤΑ, ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΟΤΑ ΑΤΤΙΚΗΣ


Aνεμος: «ΚΑΤΩ ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ»\n«ΚΑΤΩ ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ»\nΑΡΘΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΓΡΑΦΕΑ ΧΑΡΑ ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ\nΤο « ΚΑΤΩ ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ» ένα σύνθημα που ακουγόταν την περίοδο της πτώχευσης της χώρας επί Βενιζέλου το 1930-31 είναι τόσο επίκαιρο, γιατί η κλοπή και η κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος είναι διαχρονική, ένα συνεχές έγκλημα!!! Ένα έγκλημα τόσο ειδεχθές και απεχθές εναντίον μιας ολόκληρης χώρας κι εναντίον 10 εκατομμυρίων ανθρώπων, που δεν μπορεί να μείνει ΑΤΙΜΩΡΗΤΟ με πρόσχημα την παραγραφή!!!!\nΖΗΤΟΥΜΕ ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ: την αλλαγή του νόμου «Περί ευθύνης Υπουργών» για να μην οχυρώνονται πίσω από την ασυλία και την παραγραφή ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ-πολιτικοί!!! ΖΗΤΟΥΜΕ ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ: να οδηγηθούν οι ΚΛΕΦΤΕΣ- πολιτικοί και οι ΠΡΩΤΑΙΤΙΟΙ αυτής της κοινωνικο-οικονομικής εξαθλίωσης της χώρας, στον φυσικό τους χώρο, τη ΦΥΛΑΚΗ!!! ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΠΡΩΤΟΙ ΑΥΤΟΙ με ΔΗΜΕΥΣΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΩΝ τους !!! Μόνο έτσι θα κατευνάσουν τη ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΗ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ & ΟΡΓΗ του ΛΑΟΥ!!! Ο ΛΑΟΣ δεν αντέχει άλλη ΑΦΑΙΜΑΞΗ!!! Είναι ήδη στα όριά του. Μπορεί να δέχθηκε ΣΤΩΙΚΑ τα έως τώρα μέτρα, όμως τώρα δεν πρόκειται για περικοπές και κατάργηση προνομίων και κεκτημένων του, ΑΥΤΑ ΤΟΥ ΤΑ ΠΗΡΑΤΕ ΗΔΗ πρόκειται πλέον για την ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΟΥ!!! Την ίδια του τη ΖΩΗ!!! ΑΝ ΞΕΣΠΑΣΕΙ Η ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΤΗΝ ΤΙΘΑΣΕΥΣΟΥΝ!!!! ΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΤΙ ΝΑ ΤΗΝ ΠΡΟΛΑΒΟΥΝ!!!


Απώλεια βάρους και χαμηλή t3 Υγεία θυρεοειδούς: Τι σημαίνει η χαμηλή TSH & ποια συμπτώματα προκαλεί\nΑπώλεια βάρους και χαμηλή t3.\nΟ θυρεοειδής, η προεξοχή του οποίου είναι το γνωστό «καρύδι» στο λαιμό, είναι απώλεια βάρους και χαμηλή t3 τους σημαντικότερους αδένες του οργανισμού και η παραμικρή δυσλειτουργία του προκαλεί σειρά προβλημάτων.\nΟ θυρεοειδής είναι ένας πολύ σπουδαίος ενδοκρινής αδένας που βρίσκεται μπροστά στο λαιμό, ακριβώς κάτω από το «μήλο του Αδάμ». Ενδοκρινείς αδένες λέγονται αυτοί που παράγουν και εκκρίνουν ουσίες — τις ορμόνες — και τις απώλεια βάρους και χαμηλή t3 στην απώλεια βάρους και χαμηλή t3 για να δράσουν στα διάφορα όργανα μακριά από τον τόπο της παραγωγής τους.\nΟ Θυρεοειδής & οι Λειτουργίες του | Ευρωκλινική\nΟ θυρεοειδής παράγει τρεις ορμόνες, τη θυροξίνη Τ4την τριωδοθυρονίνη Τ3και την καλσιτονίνη CT. Οι πιο βασικές είναι η Τ4 και η Τ3 και για να τις συνθέσει ο θυρεοειδής χρειάζεται ιώδιο το οποίο προσλαμβάνει από το αίμα. Το ιώδιο αυτό προέρχεται από τις τροφές. Αν το ιώδιο των τροφών είναι λίγο, τότε ο θυρεοειδής αναγκάζεται να λειτουργεί περισσότερο και έτσι διογκώνεται, δημιουργείται δηλαδή αυτό που ονομάζουμε βρογχοκήλη.\nΗ ποσότητα των ορμονών που συνθέτει και εκκρίνει ο θυρεοειδής ρυθμίζεται από ένα άλλο σπουδαίο ενδοκρινή αδένα, την υπόφυση, που βρίσκεται στη βάση του εγκεφάλου. Η υπόφυση με μια ορμόνη που λέγεται θυρεοτρόπος TSH ρυθμίζει τη λειτουργία του θυρεοειδούς με ένα περίεργο μηχανισμό, την παλίνδρομη αλληλορύθμιση.\nΟι ορμόνες του θυρεοειδούς είναι απαραίτητες για το μεταβολισμό, την ωρίμανση και ανάπτυξη όλων των κυττάρων και των ιστών. Έτσι επιταχύνουν όλες τις λειτουργίες, της καρδιάς, της αναπνοής, αυξάνουν τις καύσεις, επιταχύνουν την κυκλοφορία του αίματος, την κινητικότητα του εντέρου κ.\nΘυρεοειδοπάθειες: Η αρχή της λύσης βρίσκεται στο βιοπαθολογικό εργαστήριο Θυρεοειδοπάθειες: Η αρχή της λύσης βρίσκεται στο βιοπαθολογικό εργαστήριο Μαρία Τσιλιμιγκάκη 30 Ιουνίου Έχετε πρόσφατα παρατηρήσει συμπτώματα όπως άγχος, νευρικότητα, τριχόπτωση, αύξηση του σωματικού σας βάρους, ευαισθησία στο κρύο, πόνο και ενόχληση στα μάτια; Εάν ναι, τότε στις προτεραιότητές σας είναι αναγκαίο να προσθέσετε μια εξέταση αίματος για τον θυρεοειδή σας!\nΜε τον όρο «υπερθυρεοειδισμός» εννοούμε ότι ο θυρεοειδής αδένας παράγει περισσότερες από το κανονικό ορμόνες, δηλαδή ότι υπερλειτουργεί.\nΜε τον όρο «υπερθυρεοειδισμός» εννοούμε ότι ο θυρεοειδής αδένας παράγει περισσότερες ορμόνες από το κανονικό, δηλαδή ότι υπερλειτουργεί.\nΥγεία θυρεοειδούς: Τι σημαίνει η χαμηλή TSH & ποια συμπτώματα προκαλεί - artofjayward.com\nΕξετάσεις Για να διαγνωστεί μια δυσλειτουργία του θυρεοειδούς, πρέπει ο γιατρός να πάρει ένα λεπτομερές ιστορικό, να εξετάσει προσεκτικά τον άρρωστο και να παραγγείλει κάποιες ειδικές εξετάσεις.\nΑυτές οι εξετάσεις είναι αναλύσεις αίματος μετρήσεις των ορμονών Τ3,Τ4, TSH και ΑΘΑ και οι απεικονιστικές, όπως το υπερηχογράφηματο σπινθηρογράφημα κ. Ακόμα μπορεί να είναι απαραίτητη η παρακέντηση με λεπτή βελόνα ενός όζου του θυρεοειδούς FNA για βιοψία. Πρέπει να επισημανθεί ότι μια φυσιολογική εξέταση αίματος δεν αποκλείει την ύπαρξη θυρεοειδοπάθειας π.\nΠαθήσεις του θυρεοειδούς Οι θυρεοειδοπάθειες μπορεί να χωριστούν σε δύο κατηγορίες: στις ανατομικές και τις λειτουργικές. Οι ανατομικές είναι αυτές που αφορούν στο μέγεθος, στη σύσταση, στις τοπικές διογκώσεις του αδένα κ. Απώλεια βάρους και χαμηλή t3 στις λειτουργικές παθήσεις ανήκουν ο υπερθυρεοειδισμός, ο υποθυρεοειδισμός, ο υποθυρεοειδισμός και η αυτοανοσία στην περίπτωση αυτή ο οργανισμός με ουσίες που φτιάχνει ο ίδιος και ονομάζονται αντιθυρεοειδικά αυτοαντισώματα —ΑΘΑ- στρέφεται εναντίον του εαυτού του και καταστρέφει δικά του κύτταρα, δηλαδή κύτταρα θυρεοειδικά.\nΣτις ανατομικές παθήσεις ανήκουν: η διόγκωση του αδένα, δηλαδή η βρογχοκήλη, η τοπική διόγκωση, δηλαδή ο όζος του θυρεοειδή, και τα νεοπλάσματα καλοήθη και κακοήθη του θυρεοειδούς. Τα αίτια του υποθυρεοειδισμού είναι πάρα πολλά.\nΕίναι περιπτώσεις που φταίει ο ίδιος ο θυρεοειδής και τότε λέγεται πρωτογενής ή θυρεογενής, καθώς και άλλες στις οποίες δεν φταίει ο θυρεοειδής, αλλά η υπόφυση ή ο υποθάλαμος ο ίδιος ο εγκέφαλος που δεν στέλνουν μήνυμα, δηλ. Πάντως η κύρια αιτία του υποθυρεοειδισμού σε πολλές χώρες είναι η έλλειψη ιωδίου από τις τροφές, ενώ στις χώρες που αυτός ο παράγοντας έχει εκλείψει, η κύρια αιτία είναι τα αυτοαντισώματα που δημιουργεί ο ίδιος ο οργανισμός εναντίον του θυρεοειδούς του θυρεοειδίτιδα Hashimoto από το όνομα του Γιαπωνέζου γιατρού που την περιέγραψε.\nΣε ποια άτομα είναι πιθανότερο να υπάρχει ή να δημιουργηθεί υποθυρεοειδισμός; Σε γυναίκες πάνω από 40 ετών. Σε γυναίκες έπειτα από τοκετό postpartum θυρεοειδίτιδα.\nΣε άτομα με υψηλή χοληστερίνη. Σε άτομα με κατάθλιψη. Σε άτομα που έχουν θεραπευτεί για υπερθυρεοειδισμό στο παρελθόν.\nΣε συγγενείς ατόμων με αυτοάνοση θυρεοειδοπάθεια. Σε άτομα που πάσχουν από άλλη αυτοάνοση πάθηση λεύκη, ρευματοειδής αρθρίτις, σακχαρώδης διαβήτης κ. Σε άτομα που έχουν κάνει ακτινοθεραπεία στο κεφάλι ή το λαιμό.\nΣε αυτούς που παίρνουν κάποια φάρμακα, όπως λίθιο, αμιοδαρόνη κ. Διάγνωση Υπάρχουν μερικά κλασικά σημεία και συμπτώματα του υποθυρεοειδισμού τα οποία βοηθούν στη διάγνωσή του. Απώλεια βάρους και χαμηλή t3 συμπτώματα αυτά είναι: Κόπωση, αύξηση του βάρους, ξηρότητα του δέρματος, ευαισθησία στο κρύο, ωχρότητα, τριχόπτωση, βραχνή φωνή, βρογχοκήλη, μειωμένα αντανακλαστικά, δυσκοιλιότητα, δυσχέρεια στη μνήμη και τη σκέψη, δυσκολία συγκέντρωσης, κατάθλιψη, υπνηλία, διαταραχές εμμήνου ρύσεως, μειωμένη γονιμότητα, μυαλγίες, υπερχοληστεριναιμία, βραδυκαρδία, μυξοίδημα.\nΗ πλέον χρήσιμη και αξιόπιστη εργαστηριακή εξέταση για τη διάγνωση του υποθυρεοειδισμού είναι η μέτρηση της θυρεοτρόπου ορμόνης TSH στο αίμα, η οποία θα βρεθεί πολύ αυξημένη, εφόσον λείπουν οι θυρεοειδικές ορμόνες Τ4 και Τ3 που αν υπήρχαν θα είχαν αναστείλει την έκκρισή της μηχανισμός παλίνδρομης αλληλορύθμισης.\nΜε τη μέθοδο αυτή μπορούμε να ανακαλύψουμε και τις περιπτώσεις του υποκλινικού υποθυρεοειδισμού, στις οποίες βρίσκεται αυξημένη TSH χωρίς ακόμα ο ασθενής να έχει τυπικά συμπτώματα.\nΗ κατάσταση αυτή είναι πολύ συχνή σε ηλικιωμένα άτομα. Θεραπεία Ευτυχώς η θεραπεία του υποθυρεοειδισμού είναι πολύ εύκολη.\nΤα αίτια του υπερθυρεοειδισμού απώλεια βάρους και χαμηλή t3 πάρα πολλά. Το συχνότερο όμως είναι η ύπαρξη αυτοαντισωμάτων τα οποία έχουν την εξής ιδιαιτερότητα: αντί να καταστρέψουν, όπως θα περίμενε κανείς, το θυρεοειδή, αντίθετα τον διεγείρουν και τον υποχρεώνουν να υπερλειτουργεί. Η πάθηση που δημιουργείται με αυτό τον τρόπο είναι γνωστή σαν νόσος Graves-Basedow από τα ονόματα του Άγγλου και του Γερμανού γιατρού που την περιέγραψαν το και είναι ο σπουδαιότερος τύπος υπερθυρεοειδισμού.\nΑξίζει εδώ να αναφερθεί και ένας άλλος τύπος θυρεοδιεγερτικού υπερθυρεοειδισμού, ο υπερθυρεοειδισμός της εγκυμοσύνης, ο οποίος απώλεια βάρους και χαμηλή t3 ήπιος και παροδικός και οφείλεται στη διέγερση του θυρεοειδούς από τη χοριακή γοναδοτροπίνη HCG 27 και δεν μπορεί να χάσει βάρος, μια ορμόνη που εκκρίνεται από τον πλακούντα στις έγκυες.\nΆλλη αιτία υπερθυρεοειδισμού είναι η αυτονομία του θυρεοειδούς, δηλαδή φταίει ο ίδιος ο θυρεοειδής, ο οποίος από μόνος του υπερλειτουργεί και υπερεκκρίνει θυροξίνη και Τ3. Κλασικό παράδειγμα αυτού του τύπου υπερλειτουργίας είναι η τοξική οζώδης βρογχοκήλη και το τοξικό αδένωμα του θυρεοειδούς. Υπερθυρεοειδισμός, παροδικός, μπορεί επίσης να συμβεί σε περιπτώσεις μαζικής καταστροφής του θυρεοειδούς, οπότε απελευθερώνονται οι ορμόνες στο αίμα, όπως π.\nΑκόμα ο υπερθυρεοειδισμός μπορεί να είναι εξωγενής, από υπερβολική λήψη θυροξίνης ή άλλων παρόμοιων ουσιών. Συμπτώματα Άσχετα από την αιτία που προκαλεί τον υπερθυρεοειδισμό, τα συμπτώματα είναι ίδια και είναι: Νευρικότητα, ευερεθιστότητα, αίσθημα παλμών, ταχυκαρδία, εφίδρωση, δυσανεξία της θερμότητας, τρόμος, αυξημένη όρεξη αλλά απώλεια βάρους, συχνές κενώσεις, κόπωση, μυϊκή αδυναμία, δύσπνοια, αϋπνία, διαταραχές περιόδου, αμηνόρροια, ανικανότητα στους άνδρες, υπογονιμότητα, αδυναμία συγκέντρωσης, νοητικές διαταραχές.\nΑύξηση εσόδων μεγαλύτερη από τις προβλέψεις για την Abbvie - artofjayward.com\nPin on Γυμναστικη´


Αύξησε την δόνησή σου και βρες οτιδήποτε επιθυμείς - Ακόμα και τον άνθρωπο των ονείρων σου | eirinika.gr\nΚυριακή, 7 Μαρτίου | 10:33\nΑύξησε την δόνησή σου και βρες οτιδήποτε επιθυμείς - Ακόμα και τον άνθρωπο των ονείρων σου\nKαλωσόρισε την χαρά, την ευτυχία, την γαλήνη, την αρμονία, την ισορροπία και την αγάπη στην ζωή σου.\n18 Δεκεμβρίου 2020 - 4:36μμ\nΑν δεν έχεις κάποια σχέση εδώ και καιρό και νιώθεις πως ποτέ δεν θα βρεις τον σωστό άνθρωπο για σένα- μην ανησυχείς. Θα βρεις τον άνθρωπο των ονείρων σου την στιγμή που θα εγκαταλείψεις την ιδέα της αγάπης και θα αποφασίσεις να αφοσιωθείς στον εαυτό σου.\nΌταν είσαι απασχολημένος/η με την ζωή σου, απολαμβάνεις την μοναξιά και αγαπάς κάθε στιγμή της – θα προσελκύσεις την αγάπη.\nΟ νόμος της έλξης λέει πως κάθε στιγμή έλκουμε αυτά που μπορούμε να λάβουμε αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή. Έλκουμε τους ανθρώπους που δονούνται στην ίδια συχνότητα με εμάς.\nΟπότε αν νιώθεις πως περιβάλλεσαι μόνο από τοξικούς και ανώριμους ανθρώπους είναι καιρός να αυξήσεις την δόνηση σου.\nΌταν δονείσαι στην υψηλότερη συχνότητα αγάπης, γαλήνης και αρμονίας θα προσελκύσεις ανθρώπους και πράγματα που επίσης δονούνται σε αυτές τις συχνότητες.\nΕπειδή αν δεν κάνεις υπομονή, αν δεν είσαι σε επαφή με τον εαυτό σου και δεν έχεις βρει την γαλήνη θα συνεχίσεις να γνωρίζεις ανθρώπους που είναι λάθος για σένα αναφέρει το Awaken.\nΌταν είσαι σε χαμηλό επίπεδο στην ζωή, όταν έχεις απογοητευτεί ή πληγωθεί βρίσκεσαι σε ευάλωτη θέση και είναι πιο πιθανό να συναντήσεις ανθρώπους που θέλουν να σε εκμεταλλευτούν έτσι ώστε να μην μπορείς να ξεφύγεις από τον φαύλο κύκλο τους.\nΣταμάτα να λυπάσαι τον εαυτό σου. Αντίθετα, ξεκίνα να ζεις την ζωή σου. Το να είσαι μόνος/η είναι κάτι εκπληκτικό. Απόλαυσέ το όσο διαρκέσει!\nΚατά αυτή την διάρκεια αποδέξου τον εαυτό σου όπως είσαι. Ερωτεύσου τον εαυτό σου και την ζωή σου. Σταμάτα να συγκρίνεσαι με τους άλλους.\nΆσε τον φόβο, την ζήλεια, την δυσαρέσκεια, την αρνητικότητα, την θλίψη και γενικά όλα όσα σε καθυστερούν και σε εμποδίζουν από το να πάρεις αυτά που θες.\nΑντιθέτως, καλωσόρισε την χαρά, την ευτυχία, την γαλήνη, την αρμονία, την ισορροπία και την αγάπη στην ζωή σου. Και δες τι θα συμβεί. Το υπόσχομαι θα είναι μαγικό!


Πατέρας 29χρονης Τζεβριέ: «Μάθαμε ότι χτύπησε την κόρη μου με ένα σίδερο, ζητάω Δικαιοσύνη, να τον κλείσουν μέσα»\n11-12-2021 • 9:41\n«Είχαμε κλεφτεί, ήμασταν μαζί από έρωτα, οι γονείς της δεν με ήθελαν» είπε ο συζυγοκτόνος\nΑκόμα και οι πιο δυνατοί λυγίζουν στο άκουσμα των λέξεων του Μεχμέτ Εντινερλί, πτέρα της 29χρονης Τζεβριέ, που βρήκε τραγικό θάνατο από τα χέρια του ίδιου της του άντρα στην Αλεξανδρούπολη.\n«Δεν γνώριζα ότι περνάει δύσκολα. Αν το ήξερα δεν θα την άφηνα κοντά του. Είναι μαζί δέκα χρόνια, τα τελευταία τέσσερα δεν μας μιλούν, δεν έχω δει ούτε τα εγγόνια μου. Δεν είχαμε καμία επικοινωνία. Θεωρώ ότι ο γαμπρός μου δεν την άφηνε», είπε ο τραγικός πατέρας και συνέχισε: «Την κακοποιούσε και ψυχολογικά δεν την άφηνε να μας μιλάει. Τον φοβόταν σίγουρα. Η κόρη μου δεν μας έλεγε τίποτα έλεγε ότι είναι εντάξει. Δεν ξέρω τη θα γίνει με τα παιδιά μας τώρα τα έχει η Πρόνοια».\nΟ Μεχμέτ εξηγεί ακόμη πως δεν έπρεπε να την αφήσει να φύγει από κοντά του. «Μου την σκότωσε, μας το έπαιζε καλός και τη σκότωσε στο ξύλο. Εμείς μάθαμεότι η κόρη μου είναι στο νοσοκομείο από το τηλεφώνημα ενός συγγενή μας και πήγαμε εκεί και τον είδαμε τον γαμπρό μου και μας έλεγε ψέμματα. Την πήγε αυτός στο νοσοκομείο αφού πρώτα την χτύπησε. Μαθαίνουμε ότι την χτυπούσε με ένα σίδερο, ήρθε μια κοπέλα τώρα και μας είπε ότι χτυπούσε την γυναίκα του με ένα σίδερο.Την χτύπησε στις 10 η ώρα και την πήγε στο νοσοκομείο στις 4, αν την πήγαινε νωρίτερα ίσως να είχε σωθεί. Είναι άνθρωπος αυτός; Είναι και χρήστης ναρκωτικών. Δεν σεβάστηκε τα παιδιά μας», τόνισε και συμπλήρωσε: «Αν το έκανε αυτός, να τον κλείσουν μέσα, ζητάω Δικαιοσύνη».\n«Την χτυπούσε ακόμη και μπροστά στα παιδιά της»\nΗ 29χρονη Τζεβριέ ζούσε έναν εφιάλτη όπως αποδεικνύεται όχι μόνο από τα σημάδια που είχε στο σώμα της, αλλά και από τα λεγόμενα των συγγενών της.\n«Είναι ανεξήγητο ακόμη και για μας τους στενούς συγγενείς γιατί η Τζεβριέ συνέχιζε να μένει μαζί του και να υπομένει μια αληθινή κόλαση στην καθημερινότητά της. Ο Καδήρ την χτυπούσε ακόμη και μπροστά στα παιδιά της» κατήγγειλε συγγενής της αδικοχαμένης γυναίκας.\nΤι είπε ο Καδήρ που σκότωσε στο ξύλο την γυναίκα του\nΟ αδίστακτος δράστης της γυναικοκτονίας Καδήρ Ιννάν Ραμαδάνογλου, μέσω της δικηγόρου του Ίλιας Μαρινάκη, περιγράφει όσα συνέβησαν, λέγοντας ότι είχε μεθύσει και δεν καταλάβαινε πόσο δυνατά τη χτυπούσε.\n«Tσακωθήκαμε και είχα μεθύσει. Άρχισα να τη χτυπάω, αλλά δεν κατάλαβα πόσο δυνατά. Δεν αισθανόμουν καλά. Υπήρξε ένας διαπληκτισμός. Έφυγα από το σπίτι και είδα μελανιές. Τη ρώτησα πώς είναι και τι έπαθε και μου είπε ότι έπεσε από τις σκάλες. Της είπα αν θέλει να πάρω το ΕΚΑΒ, να την πάμε στο νοσοκομείο, και αρνήθηκε. Μου είπε ότι ζαλίζεται και ότι θέλει να κάνει εμετό. Της είπα να την πάω στο νοσοκομείο, αλλά αρνήθηκε. Είπε ότι δεν θέλει να πάει στο νοσοκομείο, αλλά εγώ πήρα το ασθενοφόρο και πήγε στο νοσοκομείο. Την αγαπούσα πολύ. Είμαι συντετριμμένος. Είχαμε κλεφτεί, ήμασταν μαζί από έρωτα. Οι γονείς της δεν με ήθελαν. Κλαίω συνέχεια και για τη γυναίκα μου και για τα παιδιά μου» είπε στο iefhmerida.\nΝωρίτερα, χθες το απόγευμα, η δικηγόρος του συζυγοκτόνου εξήγησε, ότι ο εντολέας της ποτέ δεν είπε ότι η άτυχη 29χρονη έπεσε από τις σκάλες.\n«Ο πελάτης μου ποτέ δεν είπε ότι ξέρεις, πέθανε από αυτό, ή έπεσε από τη σκάλα. Από την αρχή είπε ότι διαπληκτίστηκαν. Από την αρχή το ομολόγησε και μάλιστα τέθηκε στη διάθεση της αστυνομίας. Σαφώς και δεν ήθελε να τη σκοτώσει» σημείωσε.


Η Μελόπιτα του Κάτωνα - Savillum\nΣυνταγή του 160 π.Χ. (Από το βιβλίο του Κάτωνα του Τιμητή, De Agri Cultura, Capitula De Re Rustica - LXXIV-XC)\nΔύσκολα μπορείς κανείς να φανταστεί σήμερα τον Κάτωνα, τον γνωστό και ως Τιμητή, το συντηρητικό Ρωμαίο Γερουσιαστή, το σκληροτράχηλο στρατιώτη, τον νομοθέτη... τον ρήτορα, που επέζησε και μεγαλούργησε σε μια άγρια εποχή, γεμάτη ίντριγκες, δηλητήρια και πολέμους, να μπαίνει στην κουζίνα και να φτιάχνει μελόπιτες.\nΔαφνόφυλλα Μανιάτικα και μέλι Ευβοϊκό για αρχέγονη γεύση\nΓεννημένος από γονείς πληβείους, ο Κάτων διατήρησε την οικογενειακή παράδοση και στα 17 του πολέμησε εναντίον του Αννίβα, του περίφημου Καρχηδόνιου στρατηλάτη, που έφτασε έξω από τη Ρώμη.\nΗ ζωή του κύλισε γεμάτη πολέμους και εκστρατείες, νομοθετήματα και πολιτική, με μικρά ή μεγαλύτερα διαλείμματα στο κτήμα που είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του, στην περιοχή που τότε οι αρχαίοι Ρωμαίοι ονόμαζαν Sabine, στα κεντρικά Απένινα.\nΕκεί, σε αυτό το μικρό κομμάτι γης, ο Κάτων ξανάβρισκε τον εαυτό του, μελετούσε τη φύση, γνώριζε όλα τα ζώα και τα φυτά και η απλότητα του μαζί με τη σοφία του, είχε κάνει τους χωρικούς να τον συμπαθήσουν, πράγμα δύσκολο για αξιωματούχο της εποχής.\nΗ Μελόπιτα του Κάτωνα «Savillum», ένα αυθεντικό Ρωμαϊκό επιδόρπιο\nΚάπως έτσι, ο Ρωμαίος Γερουσιαστής ανακαλύπτει τα μυστικά της καλλιέργειας, της κτηνοτροφίας και σε μεγάλη ηλικία, γράφει το περίφημο βιβλίο του για την αγροτική ζωή «De Agri Cultura».\nΣτις σελίδες του αποκαλύπτεται όχι μόνον η σοφία του συγγραφέα, αλλά και οι μαγειρικές του ικανότητες!\nΟ Κάτων μοιράζεται πολλές συνταγές της αρχαίας Ρωμαϊκής κουζίνας, δίνοντας βάση σε υλικά, αναλογίες και τεχνικές ψησίματος, που μαρτυρούν τη γνώση και τη δεινότητα του στην τέχνη της μαγειρικής.\nΈτσι και για το περίφημο Ρωμαϊκό Savillum, ο Κάτων περιγράφει όλη τη διαδικασία παρασκευής ξεκινώντας από τα υλικά.\n«Savillum hoc modo facito», δηλαδή «το Σαβίλουμ το κάνουμε έτσι», γράφει ο Κάτων στο κεφάλαιο De Re Rustica. Και συνεχίζει με τη συνταγή, αναφέροντας μάλιστα και τον τρόπο ψησίματος!\nΣύμφωνα με την αυθεντική συνταγή του Κάτωνα, για το Savillum θα χρειαστούμε 1,5 κιλό ανθότυρο, 250 γρ. αλεύρι, 1 αυγό και μπόλικο μέλι.\nΠροφανώς η συνταγή είναι για να φάει μελόπιτες μια ολάκερη λεγεώνα, οπότε τα αρχικά υλικά διαιρέθηκαν ανάλογα και καταλήξαμε στη μικρότερη εκδοχή της συνταγής που ακολουθεί.\nΞεχάστε λοιπόν για λίγο τα multi και τα μίξερ και βγάλτε στον πάγκο της κουζίνας σας, το παραδοσιακό ξύλινο ή πέτρινο γουδί.\nΣυγκεντρώστε γύρω σας όλα τα υλικά της συνταγής, τα οποία είναι εξαιρετικά απλά και ετοιμαστείτε να αναβιώσετε ένα ξεχασμένο επιδόρπιο που θα σας καταπλήξει με τη λεπτή γεύση του και όχι μόνο.\nΚαι το εννοώ. Δεν μπορείτε να φανταστείτε την έκπληξή μου όταν είδα το Savillum να φουσκώνει λες και είχε μπέικιν πάουντερ ή μαγιά (που φυσικά δεν είχε!).\nΤο τυρί δημιούργησε τη ζύμωση και το αποτέλεσμα ήταν απλά εντυπωσιακό!\nΜία ζύμη αφράτη και μαλακή, με μία υφή που όμοιά της δεν έχω ξαναδεί.\nΕπιλέξτε για τη συνταγή ένα ανθότυρο χωρίς αλάτι, ένα καλό μέλι, μπόλικα δαφνόφυλλα, εάν έχετε φρέσκα ακόμη καλύτερα, και ετοιμαστείτε για ένα ταξίδι πίσω στον χρόνο.\n250 γρ. ανθότυρο (χωρίς αλάτι)\n130 γρ. αλεύρι λευκό (για όλες τις χρήσεις)\n1 αυγό μεγάλο (βιολογικό κατά προτίμηση)\n1. Χτυπάμε στο γουδί το ανθότυρο, μέχρις ότου αποκτήσει μια λεία υφή, σαν κρέμα.\n2. Ρίχνουμε στο τυρί, το αλεύρι κοσκινισμένο και το αυγό και ανακατεύουμε με το χέρι, να ενωθούν τα υλικά. Η ζύμη που θα προκύψει θα είναι αρκετά υδαρή, όπως φαίνεται και στη φωτογραφία.\nΑλευρώστε καλά τα χέρια σας, πασπαλίστε τη ζύμη με λίγο έξτρα αλεύρι και δημιουργείστε με απαλές κινήσεις, 4 μικρές μπαλίτσες.\nΑφήστε τη ζύμη σκεπασμένη, να ξεκουραστεί για μισή ώρα, σε ζεστό μέρος.\n3. Με αλευρωμένα χέρια και απαλές κινήσεις, φτιάξτε 4 στρογγυλά Savillum, όπως αυτά που βλέπετε στη φωτογραφία που ακολουθεί.\n4. Αλείψτε με ελάχιστο βούτυρο ένα κομμάτι λαδόκολλα, βάλτε 4-5 φύλλα δάφνης το ένα δίπλα στο άλλο και ακουμπήστε επάνω την κάθε μελόπιτα.\n5. Μεταφέρουμε τη λαδόκολλα σε πήλινη γάστρα ή κάτι ανάλογο και ψήνουμε τις μελόπιτες σκεπασμένες, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και ο Κάτων, σε ζεστό φούρνο στους 140 βαθμούς για περίπου 30 λεπτά ή μέχρι ότου τις δούμε να γίνονται χρυσές.\n6. Ζεσταίνουμε το μέλι με 2-3 κουταλιές της σούπας νερό και βουτάμε μέσα τις καυτές μελόπιτες για 5 λεπτά περίπου, να ρουφήξουν όσο το δυνατόν περισσότερο μέλι.\n7. Σερβίρουμε τα Ρωμαϊκά Savillum ζεστά με έξτρα μέλι.\nΜην παραλείψετε τα δαφνόφυλλα, στη συνταγή.\nΞέρω πως ακούγεται περίεργη η χρήση τους στη ζαχαροπλαστική, όμως το λεπτό άρωμα που αφήνουν με το αργό ψήσιμο, θα πλημμυρίσει την κουζίνα σας ευωδιές και το γλυκό σας με αρώματα.


Κορωνοϊός: Όριο τα 200 κρούσματα ημερησίως – Τι λένε οι ειδικοί για νέα μέτρα | AgrinioNews\n12 Αυγούστου 2020, 10:59 πμ\nΟι επιστήμονες αναμένουν να σταθεροποηθούν τα κρούσματα στο τέλος της εβδομάδας μετά την επιβολή των νέων μέτρων\nΑνησυχία συνεχίζει να προκαλεί στους επιστήμονες η αλματώδης αύξηση των κρουσμάτων κορωνοϊού στη χώρα μας τις τελευταίες ημέρες. Σύμφωνα με τον επίκουρο καθηγητή στο Τμήμα Υγιεινής και Επιδημιολογίας Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, Γκίκας Μαγιορκίνης «αναμένουμε μια σταθεροποίηση από το τέλος της εβδομάδας βάσει των μέτρων που ελήφθησαν τις τελευταίες 10 ημέρες με τη γενίκευση της μάσκας» και πρόσθεσε ότι «αν παραμείνουμε κάτω από 200 κρούσματα και δε δούμε 250-300 κρούσματα, είμαστε σε καλό επίπεδο».\nΑν όμως συμβεί το αντίθετο ο καθηγητής υπογράμμισε ότι θα πρέπει να ληφθούν επιπλέον μέτρα. «Εάν ξεπερνάμε τα 200 κρούσματα σταθερά, τότε θα πρέπει να δούμε πάλι από τα μέσα της επόμενης εβδομάδας αν χρειάζεται να ληφθούν νέα μέτρα» είπε μιλώντας στον ΣΚΑΪ τονίζοντας ότι σημαντική παράμετρος αποτελεί και ο αριθμός των διασωληνωμένων. «Εάν δούμε τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που δίνει ο ΕΟΔΥ, υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός κρουσμάτων που είναι ορφανά κι αυτός ο αριθμός διαρκώς αυξάνεται. Το άλλο ποιοτικό χαρακτηριστικό που μας ενδιαφέρει είναι οι διασωληνωμένοι, στους οποίους είδαμε έναν τριπλασιασμό μέσα σε ελάχιστες εβδομάδες. Εάν δούμε ότι ο αριθμός των διασωληνωμένων φτάνει σε εξαιρετικά μεγάλους αριθμούς, για παράδειγμα στους 150, είναι σίγουρο ότι θα χρειαστούν επιπλέον μέτρα».\nΣχετικά με το μέτρο του περιορισμού του ωραρίου μέχρι τις 12 το βράδυ σε 15 περιοχές της χώρας, ο κ. Μαγιορκίνης σχολίασε ότι «περιορίζοντας το ωράριο των καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος μέχρι τις 12 το βράδυ, περιορίζεται και ο χρόνος που υπάρχει έκθεση. Όταν δεν υπάρχει περιορισμός, φαντάζομαι ότι οι άνθρωποι ξεκινάνε κατά τις 12 και τελειώνουν και στις 8 το πρωί. Έτσι, θεωρητικά είναι λιγότερες οι ώρες, γίνεται λιγότερος χαμός και είναι πιο εύκολο να τηρηθεί το μέτρο. Εάν δούμε ότι υπάρχει συνεχής κι εκτεταμένη μετάδοση, θα πρέπει να σκεφτούμε και άλλα μέτρα. Νομίζω ότι αυτό ήταν πιο ήπιο από το να κλείσουν γενικά που γίνεται σε άλλες χώρες». Ο καθηγητής επανέλαβε ότι με τον αριθμό των κρουσμάτων που καταγράφονται αυτή την περίοδο, υπάρχει δυναμική δεύτερου κύματος.\nΜίνα Γκάγκα: Δεν μπορούμε να λέμε ότι μας ενοχλεί η μάσκα\nΗ διευθύντρια της 7ης πνευμονολογικής του νοσοκομείου Σωτηρία, Μίνα Γκάγκα με αφορμή την έντονη ανησυχία από την αλματώδη αύξηση των κρουσμάτων κορονοϊού μιλά για το θέμα, εφιστώντας την προσοχή στην χρήση της μάσκας και στη λήψη των μέτρων υγιεινής και προστασίας από όλους.\nΣύμφωνα με την κ. Γκάγκα οι περισσότεροι έχουν πειθαρχήσει στα μέτρα, ενώ τόνισε ότι «δεν μπορούμε να λέμε ότι μας ενοχλεί η μάσκα». Η διευθύντρια της 7ης πνευμονολογικής του νοσοκομείου Σωτηρία τόνισε ότι οι πάνινες μάσκες είναι ιδανικές για να τις φοράμε και δεν δημιουργούν κανένα πρόβλημα ακόμη και σε ασθενείς με άσθμα. Η κ. Γκάγκα σημείωσε ότι το βράδυ ο κόσμος χαλαρώνει και εκεί είναι που τα πράγματα γίνονται ανεξέλεγκτα, αλλά το να καθόμαστε σπίτι δεν οδηγεί πουθενά. «Πρέπει να υπάρχει ατομική ευθύνη», τόνισε.\nΠροηγούμενο: Έξοδος του Δεκαπενταύγουστου με «εναλλακτικά επόμενα μέτρα»\nΕπόμενο: Λινέτ και Μπρέιντι στις λεπτομέρειες


zoornalistas: Ούτε τα προσχήματα;\nΚάθε φορά που καλείται ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να καλύψει υπουργό ή υφυπουργό (πρέπει να παραδεχτούμε πως δεν είναι εύκολη υπόθεση, καθότι οι άριστοι αποδεικνύονται ερασιτέχνες), θυμάται τι έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ όταν ήταν στα πράγματα. Μερικές φορές, όμως, στην προσπάθειά του να αποδομήσει την κυβερνητική θητεία των..\nαντιπάλων και να εξωραΐσει πρακτικές συναδέλφων του που δεν είναι υπερασπίσιμες, πυροβολεί τη λογική, βεβηλώνει τη σοβαρότητα και υπονομεύει τη θεσμική τάξη – αγαθά που η παράταξή του ισχυρίζεται πως αποτελούν τα συγκριτικά πλεονεκτήματά της έναντι αυτών που ταλαιπώρησαν τη χώρα με τους αριστερισμούς τους και ακόμη δεν λένε να βάλουν μυαλό, παρά το γεγονός ότι τους τιμώρησε ο ελληνικός λαός στις κάλπες.\nΕτσι, αναφερόμενος στην υπόθεση Σκέρτσου (η ανάρτηση του υφυπουργού στον προσωπικό λογαριασμό του για την αγόρευση της εισαγγελέως στη δίκη για τη δολοφονία Τοπαλούδη, που αποδοκιμάστηκε και από στελέχη της Ν.Δ.), αφού... συνέτριψε την αξιωματική αντιπολίτευση με το αποστομωτικό επιχείρημα «δεν δικαιούστε να ομιλείτε γιατί εσείς κάνατε χειρότερα» (δεν το είπε έτσι ακριβώς, αλλά αυτό εννοούσε), την κατηγόρησε ότι είναι υπεύθυνη για «τη δημιουργία ενός παραδικαστικού κυκλώματος, το οποίο εξύφανε μια πρωτοφανή πολιτική σκευωρία η οποία διερευνάται από την Προανακριτική Επιτροπή της Βουλής των Ελλήνων». Τρία φάουλ σε μία πρόταση. Σίγουρα πρόκειται για σπουδαία επίδοση, ακόμη και για κυβερνητικό εκπρόσωπο που, όπως ξέρουμε, η δουλειά του είναι να κάνει το μαύρο άσπρο, να πετάει την μπάλα στην εξέδρα και να παραπλανά τους πολίτες. Αυτό έκαναν όλοι οι προκάτοχοί του. Αυτό κάνει και ο κ. Πέτσας.\nΠρώτον: Πότε και ύστερα από ποιες διαδικασίες αποδείχθηκε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δημιούργησε παραδικαστικό κύκλωμα; Υπάρχουν στοιχεία; Ποιος τα προσκόμισε; Είναι υπεράνω υποψίας; Εχει πρότερο ανεπίληπτο βίο; Αν έχει συμβεί αυτό, είναι ποινικό αδίκημα και όχι μια επονείδιστη εξουσιαστική συμπεριφορά. Εχουν απαγγελθεί κατηγορίες; Εχει οριστεί δικάσιμος; Ποιο ρόλο παίζει ο κ. Πέτσας; Είναι εισαγγελέας; Είναι πρόεδρος δικαστηρίου;\nΔεύτερον: Από πού προκύπτει ότι έχουμε μια πρωτοφανή πολιτική σκευωρία; Αυτός είναι ένας ισχυρισμός της κυβέρνησης και οφείλει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να δώσει στη δημοσιότητα τα στοιχεία που διαθέτει, ώστε να σχηματίσουν άποψη και οι πολίτες. Να συμφωνήσουν ή να διαφωνήσουν. Να κρίνουν με βάση τις αποδείξεις, έστω τις ενδείξεις που υπάρχουν. Το τι πιστεύει το κάθε κόμμα δεν συνιστά θέσφατο. Αυτό δα έλειπε. Θα διολισθαίναμε σε καταστάσεις αυταρχισμού. Ναι, οι πλειοψηφίες αποφασίζουν, αλλά δεν μπορούν να παραβιάζουν τα όρια. Αν χλευάζουν τους νόμους, αν γελοιοποιούν την κοινή λογική, αν ερωτοτροπούν με την αλαζονεία και τείνουν να γίνουν τυραννικές, υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Στην περίπτωση αυτή θα λάβουν απαντήσεις που ούτε να τις φανταστούν μπορούν. Το δικαίωμα στην ανυπακοή απέναντι σε άδικους νόμους και σε χυδαίες εξουσιαστικές λογικές το έχουν αναγνωρίσει ακόμη και διανοούμενοι του φιλελεύθερου χώρου. Η ομάδα που κυβερνά ανήκει σε αυτή την ιδεολογική περιοχή;\nΤρίτον: Αν η κυβέρνηση έχει καταλήξει στην άποψη ότι υπάρχει πολιτική σκευωρία, τι ακριβώς διερευνά η προανακριτική επιτροπή; Ξέχασε ο κ. Πέτσας ότι, τη μέρα που συζητιόταν στη Βουλή η σύσταση της προανακριτικής, τα υπουργικά έδρανα ήταν άδεια γιατί, όπως είχε δηλώσει ο πρωθυπουργός, η κυβέρνηση δεν θέλει να εμπλακεί σε μια ιστορία που αφορά πρωτίστως τη Βουλή; Φύκια για μεταξωτές κορδέλες πούλησε τότε ο κ. Μητσοτάκης; Μήπως η πλειοψηφία της Βουλής έχει βγάλει απόφαση, έχει προεξοφλήσει την εξέλιξη και η προανακριτική είναι μια προκλητικά προσχηματική διαδικασία που γίνεται για τα μάτια του κόσμου;\n- το κείμενο του Τ. Παππά είναι από την Εφημερίδα των Συντακτών (18.5.2020)\nPosted by zoornalistas at Δευτέρα, Μαΐου 18, 2020\n«Αγώνας Νέγρου και Σκύλων» σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Σωτηρίου, Θέατρο Τζένη Καρέζη