Αντιιικά φάρμακα: τύποι και χρήσεις - Πνευμονία January\nΓρίπη, πολιομυελίτιδα, ευλογιά - όλες αυτές οι ασθένειες υπάρχουν εδώ και πολύ καιρό και προκαλούνται από ιούς, αν και οι γιατροί μπόρεσαν να το μάθουν αυτό μόνο τον εικοστό αιώνα. Η λέξη «ιός» στα λατινικά σημαίνει «δηλητήριο» και για κάποιο διάστημα πιστεύεται ότι ο ιός είναι υγρό ή τοξίνη. Μόνο με την ανάπτυξη ηλεκτρονικής μικροσκοπίας, οι επιστήμονες μπόρεσαν να μελετήσουν τη δομή των ιογενών σωματιδίων. Μέχρι σήμερα, έχουν ανακαλυφθεί αρκετές χιλιάδες ιοί, μερικοί από αυτούς μπορούν να προκαλέσουν ασθένειες στον άνθρωπο, άλλοι είναι επικίνδυνοι για τα ζώα, τα φυτά και ακόμη και τα βακτήρια (βακτηριοφάγοι).\nΔυστυχώς, για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν υπήρχε θεραπεία για ιούς. Τα πρώτα φάρμακα για τη θεραπεία των ιογενών λοιμώξεων εμφανίστηκαν μόνο στη δεκαετία του 50 του εικοστού αιώνα, και έκτοτε, η αναζήτηση νέων αντιιικών φαρμάκων, αποτελεσματικών και ασφαλών, δεν έχει σταματήσει. Έτσι, το 1957 στο Λονδίνο, ανακαλύφθηκε η ιντερφερόνη - ένα είδος ουσίας που βοήθησε τα ποντίκια να μην υποκύψουν σε λοίμωξη από ιούς. Η ανακάλυψη έθεσε τα θεμέλια για τη μελέτη της αντιιικής ανοσίας και αυτή η γνώση χρησιμοποιείται ενεργά για την καταπολέμηση των ιών..\n"Χρειάζεστε αντιιικά φάρμακα;" - η ερώτηση είναι πολύ ευρεία, και σε περίπτωση αμφιβολίας είναι καλύτερο να συμβουλευτείτε έναν γιατρό, αλλά για ορισμένες ιογενείς λοιμώξεις, απαιτείται θεραπεία. Μεταξύ των αντιιικών φαρμάκων, πολλές μεγάλες ομάδες μπορούν να διακριθούν ανάλογα με την κατεύθυνση της δράσης τους  - αυτά είναι φάρμακα που χρησιμοποιούνται για λοίμωξη HIV (αντιρετροϊκή θεραπεία), φάρμακα κατά των ιών του έρπητα, κατά της ιογενούς ηπατίτιδας και κατά της γρίπης. Πολλοί από αυτούς τους παράγοντες στοχεύουν επίσης ιούς από άλλες ομάδες. Για ορισμένους ιούς, δεν υπάρχουν συγκεκριμένα φάρμακα, ενώ για άλλα δεν χρειάζονται αντιιικά φάρμακα. Σε αυτό το άρθρο, θα μιλήσουμε κυρίως για φάρμακα κατά της γρίπης και άλλων οξέων λοιμώξεων του αναπνευστικού..\nΤα αντιιικά φάρμακα είναι ένα αποτελεσματικό όπλο κατά του SARS και της γρίπης\nΌλα τα σύγχρονα αντιιικά φάρμακα μπορούν να χωριστούν περίπου σε δύο ομάδες: φάρμακα που δρουν στον ίδιο τον ιό και φάρμακα που ενεργοποιούν ή μιμούνται την άμυνα του οργανισμού..\nΓια αντιιικούς παράγοντες, ο μηχανισμός δράσης σχετίζεται με τη δομή και τη λειτουργία του ιικού σωματιδίου. Το εσωτερικό ενός ιού περιέχει συνήθως DNA ή RNA - νουκλεϊκά οξέα που αποθηκεύουν πληροφορίες σχετικά με τον ιό. Περιβάλλονται από μια πρωτεϊνική μεμβράνη - ένα καψίδιο και διάφορα ένζυμα ή μόρια σηματοδότησης μπορούν να συνδεθούν εντός και εκτός του καψιδίου..\nΟι πρωτεΐνες στην επιφάνεια του ιού τον βοηθούν να βρει το σωστό κύτταρο στο σώμα. Για παράδειγμα, ο ιός HIV προτιμά τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος και ο ιός της γρίπης «αγαπά» τα κύτταρα στην επιφάνεια του ρινοφάρυγγα. Με τη βοήθεια ενζύμων, ο ιός εισέρχεται στα ανθρώπινα κύτταρα και εκεί - με τη βοήθεια νουκλεϊκών οξέων - αρχίζει να αναπαράγει νέες ιικές πρωτεΐνες που συγκεντρώνονται σε ιικά σωματίδια. Οι πρόσφατα συλλεγόμενοι ιοί αφήνουν το κύτταρο, το οποίο συχνά καταστρέφεται, και τα σωματίδια του ιού μολύνουν τα επόμενα κύτταρα.\nΤα αντιιικά φάρμακα άμεσης δράσης μπορούν να δρουν στην αιτία της λοίμωξης με διάφορους τρόπους:\nΤα ανάλογα νουκλεοσιδίων όπως η ακυκλοβίρη ή η λαμιβουδίνη εμποδίζουν τον πολλαπλασιασμό του ιού εντός του κυττάρου. Αυτά τα κεφάλαια είναι παρόμοια με τα συστατικά των νουκλεϊκών οξέων και ενσωματώνονται σε αυτά όταν ένας ιός προσπαθεί να αναπαραγάγει το δικό του είδος. Ως αποτέλεσμα, ο πολλαπλασιασμός του ιού καταστέλλεται.\nΑναστολείς ενεργών πρωτεϊνών του ιού. Οι ιοί χρειάζονται ένζυμα σε όλα τα στάδια της ζωής τους: όταν μπαίνουν σε ένα κύτταρο και όταν πολλαπλασιάζονται. Όταν αποκλείονται, ο ιός είτε δεν μπορεί να διέλθει από την κυτταρική μεμβράνη, είτε η αναπαραγωγή του ιού καταστέλλεται. Ένα παράδειγμα θα ήταν αποκλειστές πρωτεάσης ή αποκλειστές νευραμινιδάσης.\nΤο ανθρώπινο σώμα είναι σε θέση να καταπολεμήσει μόνη της μια ιογενή λοίμωξη, για αυτό έχει δύο τύπους προστασίας. Η μη ειδική προστασία, η οποία δεν ενδιαφέρεται για την καταπολέμηση του ιού, παρουσιάζεται με τη μορφή δραστικών ουσιών - ιντερφερόνες. Η ειδική ανοσία, αντίθετα, στοχεύει σε μια συγκεκριμένη λοίμωξη, αλλά για να λειτουργήσει, το σώμα πρέπει πρώτα να συναντήσει το παθογόνο. Η ειδική ανοσία είναι η βάση των εμβολίων, για παράδειγμα, κατά της πολιομυελίτιδας ή της ερυθράς.\nΟμάδες αντιιικών φαρμάκων\nΤα αντιιικά φάρμακα για το κρυολόγημα μπορούν να χωριστούν περίπου σε 5 ομάδες. Δύο από αυτά επηρεάζουν τη μόλυνση με τη βοήθεια της αντιικής ανοσίας, τα υπόλοιπα μπλοκ ένζυμα στην επιφάνεια του ιού - αιμοσυγκολλητίνη, νευραμινιδάση και πρωτεΐνη Μ2. Ας εξετάσουμε κάθε μία από αυτές τις ομάδες με περισσότερες λεπτομέρειες..\nΑποκλειστές καναλιών M2\nΟι αναστολείς του Μ2 είναι από τα πρώτα φάρμακα που είναι ειδικά κατά του ιού της γρίπης. Αυτά περιλαμβάνουν τα παράγωγα της αδαμαντάνης, της αμανταδίνης και της ριμανταδίνης, που ανακαλύφθηκαν τη δεκαετία του '60 του εικοστού αιώνα. Αυτές είναι τρικυκλικές αμίνες που αναστέλλουν τον πολλαπλασιασμό του ιού της γρίπης Α. Δρουν στην πρωτεΐνη μεμβράνης Μ2, η οποία βρίσκεται στην επιφάνεια του ιικού καψιδίου και είναι απαραίτητη για την απελευθέρωση του ιού. Δυστυχώς, τώρα όλο και περισσότεροι ιοί της γρίπης έχουν αντίσταση σε αυτήν την ομάδα φαρμάκων λόγω μεταλλάξεων στην πρωτεΐνη Μ2, και ως εκ τούτου ο FDA δεν τους προτείνει για χρήση .\nΗ νευραμινιδάση είναι ένα ένζυμο στην επιφάνεια του ιού της γρίπης που παίζει σημαντικό ρόλο στην είσοδο στο κύτταρο, καθώς και στην απελευθέρωση νέων ιογενών σωματιδίων. Τα φάρμακα που μπλοκάρουν αυτό το ένζυμο, το oseltamivir και το zanamivir, χρησιμοποιούνται στη θεραπεία της γρίπης Α και Β. Παρόλο που είναι δυνατή η αντίσταση των ιών σε αυτά τα φάρμακα, είναι λιγότερο συχνή από ότι στην ομάδα των αποκλειστών πρωτεϊνών Μ2.\nΑναστολείς της αιμοσυγκολλητίνης\nΗ αιμοσυγκολλητίνη είναι η δεύτερη σημαντική πρωτεΐνη στην επιφάνεια του ιού της γρίπης. Η καταστολή αυτού του ενζύμου εμποδίζει τη σύντηξη του περιβλήματος των λιπιδίων του ιού και των κυτταρικών μεμβρανών. Αυτή η ομάδα περιλαμβάνει το φάρμακο "Arbidol" (umifenovir).\nΑυτό το φάρμακο καταχωρήθηκε το 1974 και πέρασε όχι μόνο τη δοκιμασία του χρόνου, αλλά και πολλές κλινικές δοκιμές. Από το 2011, το φάρμακο συμμετέχει σε μια μελέτη ARBITR μεγάλης κλίμακας που βασίζεται σε 15 ιατρικά κέντρα . Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα δείχνουν μείωση της σοβαρότητας της νόσου ενώ λαμβάνουν umifenovir, μείωση της σοβαρότητας των καταρροϊκών και των συνδρόμων δηλητηρίασης. Το φάρμακο ήταν καλά ανεκτό από τους ασθενείς.\nΑντιπροσωπεύονται κυρίως από παρασκευάσματα που βασίζονται σε ανασυνδυασμένη ανθρώπινη ιντερφερόνη άλφα. Οι ιντερφερόνες είναι ένας φυσικός μηχανισμός για την καταστολή μιας ιογενούς λοίμωξης στο σώμα, ακόμη και αν το ανθρώπινο σώμα αντιμετωπίζει για πρώτη φορά αυτόν τον ιό. Επομένως, ο διορισμός ιντερφερόνης είναι συνήθως απαραίτητος για εκείνες τις ιογενείς λοιμώξεις για τις οποίες δεν έχουν αναπτυχθεί ειδικά αντιιικά φάρμακα. Αυτά τα φάρμακα λαμβάνονται από δωρεά λευκοκυττάρων αίματος ή χρησιμοποιώντας βακτηριακές καλλιέργειες. διατίθεται με τη μορφή σταγόνων, τζελ, υπόθετων.\nΑυτοί είναι παράγοντες που διεγείρουν την παραγωγή ιντερφερόνης στο σώμα. Έτσι, το αντιιικό δυναμικό της ανοσίας ενός ατόμου ενισχύεται. Αυτή η ομάδα περιλαμβάνει tiloron, kagocel και άλλα. Συχνά, οι επαγωγείς ιντερφερόνης χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με ειδικά αντιιικά φάρμακα.\nΚάθε ομάδα φαρμάκων έχει τα δικά της πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα και τα καλύτερα αντιιικά φάρμακα θα πρέπει να επιλέγονται με βάση την κλινική κατάσταση. Για παράδειγμα, μπορείτε να συγκρίνετε ορισμένα δημοφιλή αντιιικά φάρμακα για ενήλικες και παιδιά..\nΤα καλύτερα αντιιικά φάρμακα: βαθμολογία "από τους ανθρώπους"\nΠεριλαμβάνεται στην ομάδα αντιιικών παραγόντων. Το δραστικό συστατικό - umifenovir - είναι υπεύθυνο για την ειδική καταστολή των ιών της γρίπης Α και Β και επίσης δρα σε άλλους ιούς που προκαλούν ARVI: κοροναϊό, ρινοϊό, αδενοϊό, αναπνευστικό συγκυτιακό ιό και ιό παρανεφλουέντζας. Λόγω της επαγωγής ιντερφερόνης και της διέγερσης των κυτταρικών ανοσοαποκρίσεων, το φάρμακο αυξάνει την αντίσταση του οργανισμού σε ιογενείς λοιμώξεις.\nΚατά τη θεραπεία της γρίπης και των οξέων αναπνευστικών ιογενών λοιμώξεων σε ενήλικες, η επίδραση του φαρμάκου είναι ιδιαίτερα έντονη στην αρχική οξεία περίοδο της νόσου και εκδηλώνεται με μείωση του χρόνου και της σοβαρότητας των εκδηλώσεων της νόσου, ταχύτερη εξάλειψη του ιού.\nΗ χρήση του "Arbidol" εμφανίζεται για τους ακόλουθους σκοπούς:\nπρόληψη και θεραπεία της γρίπης Α και Β, καθώς και άλλων οξέων λοιμώξεων του αναπνευστικού σε παιδιά και ενήλικες ·\nσύνθετη θεραπεία του επαναλαμβανόμενου έρπητα.\nπρόληψη μολυσματικών επιπλοκών μετά από χειρουργική επέμβαση?\nσύνθετη θεραπεία οξέων εντερικών λοιμώξεων που προκαλούνται από ροταϊό σε παιδιά άνω των 6 ετών.\nΤο φάρμακο αντενδείκνυται σε περίπτωση υπερευαισθησίας στα συστατικά, κατά το πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης και κατά τη διάρκεια του θηλασμού. Οι ηλικιακοί περιορισμοί διαφέρουν ανάλογα με τη μορφή του φαρμάκου. Στο δεύτερο και τρίτο στάδιο της εγκυμοσύνης, το φάρμακο πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή, σε συνεννόηση με το γιατρό. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες όταν λαμβάνονται είναι σπάνιες, είναι πιθανές αλλεργικές αντιδράσεις.\nΤο Arbidol διατίθεται σε διάφορες μορφές, τόσο για παιδιά όσο και για ενήλικες. Υπάρχει μια εμπλουτισμένη μορφή που περιέχει 200 mg umifenovir ανά κάψουλα, η οποία είναι κατάλληλη για ενήλικες και παιδιά από 12 ετών. Η κλασική έκδοση είναι κάψουλες σε δόση 100 mg. Το "Arbidol" σε δισκία των 50 mg είναι κατάλληλο για προφυλακτική χορήγηση και για παιδιά ηλικίας από 2 ετών η μορφή εναιωρήματος είναι κατάλληλη.\nΤο "Arbidol" λαμβάνεται πριν από τα γεύματα, ανάλογα με την ηλικία και τον σκοπό λήψης της δόσης του φαρμάκου ποικίλλει. Για παιδιά από 2 έως 6 ετών, μία εφάπαξ δόση του φαρμάκου είναι 50 mg (1 δισκίο ή 10 ml εναιωρήματος), από 6 έως 12 ετών - 100 mg (1 κάψουλα ή 2 δισκία) και για παιδιά άνω των 12 ετών και ενήλικες, μία εφάπαξ δόση umifenovir - 200 mg.\nΣε περίπτωση οξείας αναπνευστικής ιογενούς λοίμωξης, συμπεριλαμβανομένης της γρίπης, για μη ειδική προφύλαξη, το φάρμακο χρησιμοποιείται δύο φορές την εβδομάδα σε μία δόση για 3 εβδομάδες.\nΕάν υπήρχε επαφή με ασθενείς, τότε για τους σκοπούς της μη ειδικής προφύλαξης, συνταγογραφείται μία μόνο δόση "Arbidol" μία φορά την ημέρα για 10-14 ημέρες.\nΓια τη θεραπεία της γρίπης και άλλων οξέων λοιμώξεων του αναπνευστικού, συνιστάται να αρχίσετε να παίρνετε το φάρμακο από τη στιγμή που τα πρώτα συμπτώματα της νόσου, το αργότερο 3 ημέρες από την έναρξη της νόσου. Η πορεία εισαγωγής είναι 5 ημέρες, σε μία δόση 4 φορές την ημέρα (κάθε 6 ώρες).\nΕάν κατά τη διάρκεια της θεραπείας της γρίπης ή άλλων οξέων λοιμώξεων του αναπνευστικού μετά τη χρήση του "Arbidol" για τρεις ημέρες, η θερμοκρασία παραμένει υψηλή (38 ° C ή περισσότερο), τότε θα πρέπει να συμβουλευτείτε έναν γιατρό.\nΤο κόστος * μιας θεραπείας γρίπης για έναν ενήλικα θα είναι 926 ρούβλια (2 συσκευασίες των 200 mg καψάκια).\nΤα δισκία που περιέχουν 50 mg umifenovir θα κοστίσουν 156 ρούβλια για μια συσκευασία 10 δισκίων ή 268 ρούβλια για 20 δισκία. Οι κάψουλες 100 mg κατά μέσο όρο κοστίζουν από 235 ρούβλια (10 τεμάχια) έως 861 ρούβλια (40 τεμάχια). Η βελτιωμένη φόρμουλα των 200 mg κοστίζει 463 ρούβλια για 10 κάψουλες.\nΑυτό το φάρμακο ανήκει στην ομάδα αντιιικών ανοσοδιεγερτικών παραγόντων. Το δραστικό συστατικό είναι η τιλορόνη (συνώνυμο - τιλαξίνη), η οποία προκαλεί το σχηματισμό των ιντερφερόνων άλφα, βήτα και γάμμα. Το "Amiksin" δρα στα κύτταρα του ήπατος, των εντέρων και των λευκοκυττάρων. Η παραγωγή ιντερφερόνης φτάνει τις υψηλότερες τιμές της 4-24 ώρες μετά τη λήψη του φαρμάκου.\nΣε παιδιά άνω των 7 ετών, το "Amiksin" χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της γρίπης και άλλων οξέων λοιμώξεων του αναπνευστικού. Για ενήλικες, οι ενδείξεις είναι:\nπρόληψη και θεραπεία της γρίπης και άλλων οξέων ιογενών λοιμώξεων του αναπνευστικού ·\nθεραπεία της ιογενούς ηπατίτιδας Α, Β και Γ ·\nθεραπεία λοιμώξεων που προκαλούνται από ιούς έρπητα και κυτταρομεγαλοϊό ·\nσύνθετη θεραπεία αλλεργικής και ιογενούς εγκεφαλομυελίτιδας, ουρογεννητικών και αναπνευστικών χλαμυδίων, καθώς και πνευμονικής φυματίωσης.\nΤο Tiloron αντενδείκνυται για έγκυες και θηλάζουσες γυναίκες, για παιδιά κάτω των επτά ετών. Δεν μπορείτε να πάρετε το "Amiksin" σε περίπτωση υπερευαισθησίας στο φάρμακο. Παρενέργειες όπως δυσπεψία, βραχυπρόθεσμα ρίγη και αλλεργικές αντιδράσεις μπορεί να εμφανιστούν όταν λαμβάνονται.\nΈντυπο απελευθέρωσης "Amiksin" - δισκία των 60 και 125 mg.\nΓια παιδιά άνω των 7 ετών σε περίπτωση ARVI και γρίπης χωρίς επιπλοκές, το Amiksin συνταγογραφείται 60 mg 1 φορά την ημέρα την 1η, 2η και 4η ημέρα από την έναρξη της θεραπείας. Εάν προκύψουν επιπλοκές, προσθέστε ένα άλλο δισκίο την 6η ημέρα από την έναρξη της θεραπείας, συνολικά - 4 δισκία.\nΓια τη θεραπεία ενηλίκων (άνω των 18 ετών) με γρίπη και άλλες οξείες ιογενείς λοιμώξεις του αναπνευστικού, συνταγογραφούνται 125 mg τιλορόνης την ημέρα για τις πρώτες 2 ημέρες της θεραπείας και στη συνέχεια 125 mg κάθε δεύτερη μέρα. Το μάθημα απαιτεί 6 δισκία των 125 mg το καθένα.\nΓια την πρόληψη της γρίπης και άλλων οξέων λοιμώξεων του αναπνευστικού, απαιτούνται επίσης 750 mg του φαρμάκου: πάρτε 1 δισκίο (125 mg) μία φορά την εβδομάδα για 6 εβδομάδες.\nΤο κόστος * μιας θεραπείας γρίπης για έναν ενήλικα θα είναι 583 ρούβλια (συσκευασία 6 καψακίων, 125 mg το καθένα). 10 κάψουλες στην ίδια δοσολογία θα κοστίσουν 926 ρούβλια και 10 κάψουλες των 60 mg το καθένα κοστίζει 552 ρούβλια.\nΑνήκει στην ομάδα αντιιικών παραγόντων. Το δραστικό συστατικό είναι η ριμανταδίνη. Ο παράγοντας είναι δραστικός έναντι του ιού της γρίπης Α και αποτρέπει το αρχικό στάδιο της ιογενούς αντιγραφής στο κύτταρο.\nΗ ένδειξη για τη χρήση του "Remantadine" είναι η πρόληψη και η πρώιμη θεραπεία της γρίπης (πρώιμα στάδια) σε ενήλικες και παιδιά άνω των 7 ετών, κατά τη διάρκεια επιδημιών σε ενήλικες, μπορεί επίσης να πραγματοποιηθεί πρόληψη της γρίπης..\nΤο φάρμακο έχει αντενδείξεις: ηπατική και νεφρική νόσο, θυρεοτοξίκωση, εγκυμοσύνη και θηλασμό, καθώς και υπερευαισθησία στο φάρμακο. Παρατηρούνται παρενέργειες, όπως διαταραχές του πεπτικού συστήματος και του κεντρικού νευρικού συστήματος, αλλεργικές αντιδράσεις. Πιθανή αντοχή του ιού στα φάρμακα στη ριμανταδίνη.\nΤο φάρμακο παράγεται από διάφορους κατασκευαστές, συνήθως με τη μορφή δισκίων που περιέχουν 50 mg ριμανταδίνης, αλλά υπάρχουν επίσης κάψουλες που περιέχουν 100 mg του δραστικού συστατικού. Δεν υπάρχουν ξεχωριστές παιδικές μορφές του φαρμάκου "Remantadin", αλλά υπάρχει ένα σιρόπι με περιεκτικότητα σε ριμανταδίνη 2 mg / ml "Rimantadine Kids".\nΤο "Remantadin" λαμβάνεται μετά τα γεύματα, η δοσολογία και η διάρκεια της χορήγησης είναι ατομικές, ανάλογα με την ηλικία και τις ενδείξεις του ασθενούς. Για τη θεραπεία της γρίπης, η αρχική δόση μπορεί να είναι 300 mg ημερησίως για ενήλικες, με σταδιακή μείωση της δόσης. Η διάρκεια της θεραπείας είναι κατά μέσο όρο 5 ημέρες. Για την πρόληψη, το φάρμακο λαμβάνεται στα 50 mg ανά ημέρα για 10-15 ημέρες.\nΜια πορεία θεραπείας για τη γρίπη για έναν ενήλικα θα απαιτήσει ένα πακέτο δισκίων (20 τεμάχια) σε δόση 50 mg. Το κόστος * είναι έως 216 ρούβλια ανά πακέτο, ανάλογα με τον κατασκευαστή.\nΑνήκει στην ομάδα αντιιικών παραγόντων. Το δραστικό συστατικό "Tamiflu" - oseltamivir - είναι ο πρόδρομος της δραστικής μορφής δοσολογίας. Από αυτό στο σώμα, σχηματίζεται το καρβοξυλικό oseltamivir - μια ουσία που αναστέλλει τη νευραμινιδάση των ιών της γρίπης Α και Β. Το φάρμακο αναστέλλει τον πολλαπλασιασμό του ιού της γρίπης και την παθογονικότητά του, μειώνει την απελευθέρωση σωματιδίων ιού από το σώμα. Δεν υπάρχουν δεδομένα σχετικά με την επίδραση του "Tamiflu" σε ασθένειες που προκαλούνται από άλλα παθογόνα εκτός από τους ιούς Α και Β.\nΤο Oseltamivir ενδείκνυται για τη θεραπεία της γρίπης σε ενήλικες και παιδιά άνω των 1 έτους. Χρησιμοποιείται για την πρόληψη της γρίπης σε παιδιά άνω του 1 έτους, καθώς και σε ενήλικες και εφήβους άνω των 12 ετών που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο.\nΤο Tamiflu αντενδείκνυται σε:\nυπερευαισθησία στο oseltamivir ή σε οποιοδήποτε συστατικό του φαρμάκου.\nΚατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του θηλασμού, το φάρμακο συνιστάται να χρησιμοποιείται με προσοχή, καθώς δεν έχουν ελεγχθεί μελέτες στην ομάδα των εγκύων γυναικών.\nΟι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες κατά τη λήψη του Tamiflu ήταν ναυτία, έμετος και κεφαλαλγία..\nΤο φάρμακο διατίθεται σε κάψουλες που περιέχουν 75 mg oseltamivir. Για τα παιδιά, υπάρχει Tamiflu σε μορφή σκόνης για την προετοιμασία ενός εναιωρήματος. Χρειάζεστε μια συνταγή για να αγοράσετε το φάρμακο.\nΜπορείτε να πάρετε το φάρμακο με γεύματα ή με ή χωρίς φαγητό. Συνιστάται να ξεκινήσετε τη θεραπεία το αργότερο 2 ημέρες από την έναρξη των συμπτωμάτων. Η δοσολογία εξαρτάται από την ηλικία του ατόμου και το βάρος είναι επίσης σημαντικό για τα παιδιά. Σε περίπτωση νεφρικής βλάβης, μπορεί να απαιτείται μεμονωμένη δόση του φαρμάκου.\nΚατά τη θεραπεία ενηλίκων και εφήβων άνω των 12 ετών (καθώς και παιδιών βάρους άνω των 40 κιλών ή ηλικίας 8 ετών και άνω), συνιστάται η λήψη 75 mg 2 φορές την ημέρα για 5 ημέρες. Συνιστάται σε παιδιά ηλικίας 1 έως 8 ετών να χρησιμοποιούν σκόνη Tamiflu για την παρασκευή εναιωρήματος για χορήγηση από το στόμα.\nΣτην περίπτωση προφύλαξης μετά από επαφή με τον ασθενή, για ενήλικες και παιδιά από 8 ετών, συνταγογραφούνται 75 mg oseltamivir 1 φορά την ημέρα, η πορεία είναι τουλάχιστον 10 ημέρες. Κατά τη διάρκεια μιας επιδημίας εποχικής γρίπης, η προφυλακτική δόση του φαρμάκου είναι 75 mg μία φορά την ημέρα για 6 εβδομάδες.\nΓια τη θεραπεία της γρίπης, ένας ενήλικας θα χρειαστεί ένα πακέτο των 10 καψουλών ανά μάθημα, το κόστος του * είναι 1153 ρούβλια.\nΈτσι, σήμερα η ιατρική προσφέρει μια σημαντική επιλογή μέσων για την καταπολέμηση των ιών. Μπορείτε να βρείτε το σωστό ισχυρό αντιιικό φάρμακο για σχεδόν οποιαδήποτε ηλικία και προϋπολογισμό. Ωστόσο, κατά την επιλογή, είναι απαραίτητο να ληφθεί υπόψη σε ποιες ενέργειες απευθύνεται το φάρμακο, πόσο ασφαλές είναι και αν έχει αποδειχθεί η αποτελεσματικότητά του. Δίνοντας προτεραιότητα στην ασφάλεια του φαρμάκου και ακολουθώντας προσεκτικά τις οδηγίες, μπορείτε να επιταχύνετε τη νίκη έναντι του ιού και να σώσετε τον εαυτό σας από επιπλοκές.\n* Οι πληροφορίες τιμολόγησης δεν είναι δημόσια προσφορά.\nΗ έγκαιρη θεραπεία του κοινού κρυολογήματος με αντιιικά φάρμακα μπορεί να βοηθήσει στην επιτάχυνση της αποκατάστασης, στη μείωση της σοβαρότητας των συμπτωμάτων και, το σημαντικότερο, στη μείωση της πιθανότητας επιπλοκών.\nΜπορείτε να αντιμετωπίσετε τα κρυολογήματα και τη γρίπη με τη βοήθεια σύνθετης θεραπείας που συνταγογραφείται από γιατρό..\nΤο αντιιικό φάρμακο ARBIDOL ® μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη σύνθετη θεραπεία ορισμένων ιογενών νόσων, συμπεριλαμβανομένης της γρίπης και άλλων οξέων αναπνευστικών ιογενών λοιμώξεων..\nΜια τρέχουσα γρίπη μπορεί να προκαλέσει την ανάπτυξη σοβαρών επιπλοκών, όπως φλεγμονή των παραρρινικών κόλπων κ.λπ..\nΗ πρόληψη της γρίπης και άλλων οξέων ιογενών λοιμώξεων του αναπνευστικού συνεπάγεται ένα ευρύ φάσμα μέτρων, τα οποία περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, εμβολιασμό, λήψη ανοσορρυθμιστικών και αντιικών φαρμάκων κ.λπ..\nΠολλοί, δυστυχώς, δεν πηγαίνουν στο γιατρό για κρυολογήματα ή γρίπη, συνταγογραφώντας τα φάρμακα που συνιστά ο ειδικός κατά την τελευταία ή την τελευταία ασθένεια. Ωστόσο, αξίζει να θυμόμαστε ότι η ασθένεια μπορεί να προκληθεί από διαφορετικούς λόγους και να έχει διαφορετική πορεία, και τα φάρμακα που είναι περιττά προς το παρόν όχι μόνο δεν θα βοηθήσουν, αλλά θα επιδεινώσουν την κατάσταση. Μην κάνετε αυτοθεραπεία, επικοινωνήστε με την κλινική.\nΤα αντιιικά φάρμακα είναι ενώσεις φυσικής ή συνθετικής προέλευσης που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία και την πρόληψη ιογενών λοιμώξεων. Η δράση πολλών από αυτούς κατευθύνεται επιλεκτικά σε διάφορα στάδια ανάπτυξης ιογενούς λοίμωξης και του κύκλου ζωής\nΤα αντιιικά φάρμακα είναι ενώσεις φυσικής ή συνθετικής προέλευσης που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία και την πρόληψη ιογενών λοιμώξεων. Η δράση πολλών από αυτούς κατευθύνεται επιλεκτικά σε διάφορα στάδια της ανάπτυξης ιογενούς λοίμωξης και του κύκλου ζωής των ιών..\nΕπί του παρόντος, είναι γνωστοί περισσότεροι από 500 ιοί που προκαλούν ανθρώπινες ασθένειες. Οι ιοί περιέχουν μονό- ή διπλόκλωνο ριβονουκλεϊκό οξύ (RNA) ή δεοξυριβονουκλεϊκό οξύ (DNA), εγκλεισμένο σε ένα πρωτεϊνικό κέλυφος - ένα καψίδιο. Μερικά από αυτά έχουν επίσης ένα εξωτερικό περίβλημα λιποπρωτεϊνών. Πολλοί ιοί περιέχουν ένζυμα ή γονίδια που επιτρέπουν την αναπαραγωγή στο κύτταρο ξενιστή. Σε αντίθεση με τα βακτήρια, οι ιοί δεν έχουν το δικό τους μεταβολισμό: χρησιμοποιούν τις μεταβολικές οδούς του κυττάρου ξενιστή.\nΟι ιοί RNA συνθέτουν το messenger RNA (mRNA) ή το ίδιο το RNA ενεργεί ως mRNA. Συνθέτει ιικές πρωτεΐνες, συμπεριλαμβανομένης της RNA πολυμεράσης, με τη συμμετοχή των οποίων σχηματίζεται το ιικό mRNA. Το γονιδίωμα ορισμένων ιών RNA μεταγράφεται στον πυρήνα του κυττάρου ξενιστή. Υπό τη δράση της αντίστροφης τρανσκριπτάσης ρετροϊού, ένα συμπληρωματικό DNA (προϊός) συντίθεται με βάση το ιικό RNA, το οποίο ενσωματώνεται στο γονιδίωμα του κυττάρου ξενιστή. Στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια της μεταγραφής, σχηματίζεται τόσο κυτταρικό RNA όσο και mRNA ιού, στο οποίο συντίθενται ιικές πρωτεΐνες για τη συγκρότηση νέων ιών. Οι ιοί και οι ασθένειες που προκαλούν απεικονίζονται στον πίνακα. 1.\nΟι κύριοι μηχανισμοί δράσης των αντιικών φαρμάκων\nΣτο στάδιο της μόλυνσης, ο ιός προσροφάται στην κυτταρική μεμβράνη και εισέρχεται στο κύτταρο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, χρησιμοποιούνται φάρμακα που παραβιάζουν αυτήν τη διαδικασία: διαλυτοί ψευδείς υποδοχείς, αντισώματα σε υποδοχείς μεμβράνης, αναστολείς της σύντηξης του ιού με την κυτταρική μεμβράνη.\nΣτο στάδιο της ιογενούς διείσδυσης, όταν συμβαίνει αποπρωτεϊνοποίηση του ιοσωματίου και "απογύμνωση" της νουκλεοπρωτεΐνης, οι αναστολείς διαύλων ιόντων και οι σταθεροποιητές καψιδίων είναι αποτελεσματικοί.\nΣτο επόμενο στάδιο, αρχίζει η ενδοκυτταρική σύνθεση ιικών συστατικών. Σε αυτό το στάδιο, οι αναστολείς ιογενών πολυμεράσης DNA, πολυμεράσης RNA, αντίστροφης τρανσκριπτάσης, ελικάσης, πριμασών, ιντεγκράσης είναι αποτελεσματικοί. Οι ιντερφερόνες (IFNs), τα αντιπληροφοριακά ολιγονουκλεοτίδια, τα ριβοένζυμα και οι αναστολείς των ρυθμιστικών πρωτεϊνών δρουν στη μετάφραση των ιικών πρωτεϊνών. Η πρωτεολυτική διάσπαση επηρεάζεται από αναστολείς της πρωτεάσης.\nΗ IFN και οι αναστολείς των δομικών πρωτεϊνών επηρεάζουν ενεργά τη συγκέντρωση του ιού.\nΤο τελικό στάδιο του κύκλου αντιγραφής περιλαμβάνει την απελευθέρωση θυγατρικών βιριόντων από το κύτταρο και τον θάνατο του μολυσμένου κυττάρου ξενιστή. Σε αυτό το στάδιο, οι αναστολείς της νευραμινιδάσης, τα αντιικά αντισώματα και τα κυτταροτοξικά λεμφοκύτταρα είναι αποτελεσματικοί.\nΥπάρχουν διάφορες ταξινομήσεις αντιιικών παραγόντων. Αυτό το άρθρο παρουσιάζει μια ταξινόμηση σύμφωνα με την επίδραση σε έναν συγκεκριμένο ιό (Πίνακας 2).\nΕξετάστε τα φάρμακα κατά της γρίπης και των αντιερεθιστικών.\nΤαξινόμηση αντιιικών φαρμάκων εγκεκριμένων για χρήση στη Ρωσία.\nομάδα φαρμάκων κατά της γρίπης:\nΦάρμακα που δρουν στους ιούς του έρπητα:\n- Γλυκυρριζικό οξύ.\n- Θειικό ινδιναβίρη.\nΆλλα αντιιικά φάρμακα:\n- Pranobex ινοσίνης\n- Ιντερφερόνη άλφα.\n- Ιντερφερόνη άλφα-2\n- Ιντερφερόνη άλφα-2b;\n- Ιντερφερόνη βήτα-1α\n- Ιντερφερόνη βήτα-1b;\n- Τετραοξο-τετραϋδροναφθαλίνιο (Oxolin)\nΦάρμακα κατά της γρίπης (Πίνακας 2)\nΤο Arbidol είναι παράγωγο καρβοξυλικού οξέος ινδόλης. Ο μηχανισμός δράσης του φαρμάκου συνίσταται στην καταστολή της αναπαραγωγής του ιού της γρίπης, στην επίδραση στη σύνθεση του IFN, στην αύξηση του αριθμού των Τ-λεμφοκυττάρων και στη λειτουργική δραστηριότητα των μακροφάγων, καθώς και στην αντιοξειδωτική δράση.\nΤο φάρμακο διεισδύει αμετάβλητο τόσο σε μη μολυσμένα όσο και σε μολυσμένα κύτταρα και προσδιορίζεται σε πυρηνικά και κυτταροπλασματικά κλάσματα. Το Arbidol αναστέλλει τη διαδικασία σύντηξης του ιικού περιβλήματος των λιπιδίων με τις μεμβράνες του ενδοσώματος (σε ρΗ 7,4), οδηγώντας στην απελευθέρωση του ιικού γονιδιώματος και στην αρχή της μεταγραφής. Σε αντίθεση με την αμανταδίνη και τη ριμανταδίνη, το Arbidol αναστέλλει την απελευθέρωση του ίδιου του νουκλεοκαψιδίου από εξωτερικές πρωτεΐνες, νευραμινιδάση και λιπιδική μεμβράνη. Έτσι, το Arbidol δρα στα πρώτα στάδια της αναπαραγωγής του ιού..\nΤο φάρμακο δεν έχει εξειδίκευση στελέχους (σε κυτταρικές καλλιέργειες, καταστέλλει την αναπαραγωγή του ιού της γρίπης Α κατά 80%, του ιού της γρίπης Β - κατά 60% και του ιού της γρίπης - κατά 20%, και επηρεάζει επίσης τον ιό της γρίπης των πτηνών, αλλά ασθενέστερη από την αναπαραγωγή ανθρώπινα στελέχη του ιού της γρίπης).\nΗ σύνθεση του IFN αυξάνεται, ξεκινώντας από τη λήψη 1 δισκίου έως 3 δισκίων. Ωστόσο, δεν παρατηρείται περαιτέρω αύξηση του επιπέδου του IFN κατά τη λήψη του Arbidol. Η ταχεία αύξηση της σύνθεσης IFN μπορεί να έχει προληπτικό αποτέλεσμα όταν λαμβάνεται πριν από την έναρξη της γρίπης.\nΤο Arbidol έχει ανοσορρυθμιστικό αποτέλεσμα, οδηγώντας σε αύξηση του συνολικού αριθμού των Τ-λεμφοκυττάρων και των βοηθητικών Τ. Επιπλέον, η ομαλοποίηση αυτών των δεικτών παρατηρήθηκε σε ασθενείς με αρχικά μειωμένο αριθμό κυττάρων CD3 και CD4, και σε αυτούς με φυσιολογική λειτουργία του κυτταρικού δεσμού ανοσίας, πρακτικά δεν υπήρξαν αλλαγές στον αριθμό των Τ-λεμφοκυττάρων και των βοηθητών Τ. Ταυτόχρονα, η χρήση του Arbidol δεν οδηγεί σε σημαντική μείωση του απόλυτου αριθμού των Τ-κατασταλτικών λεμφοκυττάρων - έτσι, η διεγερτική δράση του φαρμάκου δεν σχετίζεται με την αναστολή της λειτουργίας των κατασταλτικών κυττάρων. Το Arbidol αυξάνει τον συνολικό αριθμό μακροφάγων με απορροφημένα βακτήρια και τον φαγοκυτταρικό αριθμό. Υποτίθεται ότι τα ενεργοποιητικά ερεθίσματα για φαγοκυτταρικά κύτταρα ήταν κυτοκίνες και, ειδικότερα, IFN, η παραγωγή των οποίων ενισχύεται από το φάρμακο. Αυξάνεται επίσης το περιεχόμενο των φυσικών κυττάρων δολοφόνων (κύτταρα ΝΚ), γεγονός που καθιστά δυνατό τον χαρακτηρισμό του φαρμάκου ως επαγωγέα της φυσικής δραστικότητας των κυττάρων δολοφόνων..\nΤο φάρμακο απορροφάται γρήγορα από το γαστρεντερικό σωλήνα (GIT). Τ1/2 είναι 16-21 ώρες. Εκκρίνεται αμετάβλητο στα κόπρανα (38,9%) και στα ούρα (0,12%). Κατά την πρώτη ημέρα, το 90% της χορηγούμενης δόσης αφαιρείται.\nΟι αλληλεπιδράσεις φαρμάκων του Arbidol με άλλα φάρμακα δεν περιγράφονται στη βιβλιογραφία.\nΣχεδόν οι μόνες παρενέργειες του φαρμάκου είναι αλλεργικές αντιδράσεις. Το φάρμακο έχει εγκριθεί για χρήση από την ηλικία των 2 ετών.\nΤο Arbidol έχει ένα αρκετά ευρύ φάσμα αντιιικής δράσης και χρησιμοποιείται για την πρόληψη και τη θεραπεία της γρίπης τύπου Α και Β, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που περιπλέκονται από βρογχίτιδα και πνευμονία. οξείες αναπνευστικές παθήσεις (ARVI) χρόνια βρογχίτιδα, πνευμονία, υποτροπιάζουσα λοίμωξη από έρπητα. στην μετεγχειρητική περίοδο - για την ομαλοποίηση της ανοσοποιητικής κατάστασης και την πρόληψη επιπλοκών.\nΗ αμανταδίνη και η ριμανταδίνη είναι παράγωγα της αδαμαντάνης. Και τα δύο φάρμακα, ακόμη και σε μικρές δόσεις, καταστέλλουν την αναπαραγωγή του ιού Α. Η αντιική τους δράση οφείλεται σε δύο μηχανισμούς.\nΠρώτον, δρουν σε πρώιμο στάδιο της ιογενούς αναπαραγωγής, καταστέλλοντας την «απογύμνωση» του ιού. Ο πρωταρχικός στόχος για αυτά τα φάρμακα είναι η πρωτεΐνη Μ2 Ο ιός της γρίπης Α, που σχηματίζει ένα κανάλι ιόντων στον φάκελό του. Η καταστολή της λειτουργίας αυτής της πρωτεΐνης οδηγεί στο γεγονός ότι τα πρωτόνια από τα ενδοσώματα δεν μπορούν να εισέλθουν στον ιό, η απόσπαση του ριβονουκλεοτιδίου και η απελευθέρωση του ιού στο κυτταρόπλασμα αποκλείονται.\nΔεύτερον, μπορούν να δράσουν στο στάδιο της συναρμολόγησης του ιού, προφανώς, αλλάζοντας την επεξεργασία της αιμοσυγκολλητίνης. Αυτός ο μηχανισμός είναι δυνατός σε ορισμένα ιικά στελέχη..\nΗ αντοχή στα ναρκωτικά είναι σπάνια στα άγρια στελέχη, αλλά ανθεκτικά στελέχη λαμβάνονται από ασθενείς που τα παίρνουν. Η ευαισθησία και η αντίσταση των ιών στη διασταύρωση αμανταδίνης και ριμανταδίνης.\nΚαι τα δύο φάρμακα απορροφώνται καλά όταν λαμβάνονται από το στόμα και έχουν μεγάλο όγκο διανομής. Το μεγαλύτερο μέρος της αμανταδίνης απεκκρίνεται αμετάβλητο στα ούρα. Ημιζωή (Τ1/2) στους νέους είναι 12-18 ώρες, στους ηλικιωμένους σχεδόν διπλασιάζεται και σε νεφρική ανεπάρκεια αυξάνεται ακόμη περισσότερο. Επομένως, η δόση του φαρμάκου πρέπει να μειωθεί ακόμη και με μια μικρή αλλαγή στη νεφρική λειτουργία. Η ριμανταδίνη μεταβολίζεται εκτεταμένα στο ήπαρ, Τ1/2 ο μέσος όρος είναι 24-36 ώρες, το 60-90% του φαρμάκου απεκκρίνεται στα ούρα ως μεταβολίτες.\nΚατά τη λήψη και των δύο φαρμάκων, παρατηρούνται συχνότερα μικρές δοσοεξαρτώμενες διαταραχές του γαστρεντερικού σωλήνα (ναυτία, μειωμένη όρεξη) και του κεντρικού νευρικού συστήματος (ΚΝΣ) (ευερεθιστότητα, αϋπνία, μειωμένη συγκέντρωση). Κατά τη λήψη υψηλών δόσεων αμανταδίνης, είναι πιθανό ένα σημαντικό νευροτοξικό αποτέλεσμα: σύγχυση, ψευδαισθήσεις, επιληπτικές κρίσεις, κώμα (αυτά τα αποτελέσματα μπορούν να ενισχυθούν με την ταυτόχρονη χορήγηση Η1-αποκλειστές, Μ-αντιχολινεργικά, ψυχοτρόπα φάρμακα και αιθανόλη). Η ασφάλεια χρήσης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης δεν έχει τεκμηριωθεί. Επιτρέπεται για χρήση από 7 ετών.\nΤα φάρμακα χρησιμοποιούνται για την πρόληψη και τη θεραπεία της γρίπης Α. Η λήψη τους κατά τη διάρκεια επιδημιών γρίπης αποτρέπει τη μόλυνση στο 70-90% των περιπτώσεων. Σε άτομα με απλή γρίπη Α, η θεραπεία με φάρμακα για 5 ημέρες σε συγκεκριμένες ηλικιακές δόσεις, που ξεκίνησε σε πρώιμο στάδιο της νόσου, μειώνει τη διάρκεια του πυρετού και των γενικών συμπτωμάτων κατά 1-2 ημέρες, επιταχύνει την ανάρρωση και μερικές φορές μειώνει την περίοδο απόρριψης ιών.\nΤο Oseltamivir είναι ένας ανενεργός πρόδρομος που μετατρέπεται στο σώμα σε ενεργό μεταβολίτη - καρβοξυλικό οσελταμβίρη. Είναι ένα μεταβατικό ανάλογο του σιαλικού οξέος και ένας εκλεκτικός αναστολέας της νευραμινιδάσης των ιών της γρίπης Α και Β. Επιπλέον, αναστέλλει τα στελέχη του ιού της γρίπης Α ανθεκτικά στα παράγωγα της αδαμαντάνης.\nΗ νευραμινιδάση του ιού της γρίπης αποκόπτει τα τελικά κατάλοιπα των σιαλικών οξέων και, επομένως, καταστρέφει τους υποδοχείς στην επιφάνεια των κυττάρων και νέους ιούς, δηλαδή, διευκολύνει την απελευθέρωση του ιού από το κύτταρο στο τέλος της αναπαραγωγής. Ο ενεργός μεταβολίτης του oseltamivir προκαλεί αλλαγές στο ενεργό κέντρο της νευραμινιδάσης και καταστέλλει τη δραστηριότητά του. Εμφανίζεται η συσσώρευση ιών στην κυτταρική επιφάνεια και η εξάπλωσή τους επιβραδύνεται.\nΑνθεκτικά στελέχη του ιού της γρίπης Α βρίσκονται στο 1-2% των ασθενών που παίρνουν το φάρμακο. Δεν έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα ανθεκτικά στελέχη του ιού της γρίπης Β.\nΌταν λαμβάνεται από το στόμα, το φάρμακο απορροφάται καλά. Η πρόσληψη τροφής δεν επηρεάζει τη βιοδιαθεσιμότητα, αλλά μειώνει τον κίνδυνο ανεπιθύμητων ενεργειών στο γαστρεντερικό σωλήνα. Το φάρμακο υφίσταται ενζυματική υδρόλυση στο γαστρεντερικό σωλήνα και στο συκώτι για να σχηματίσει ενεργό μεταβολίτη. Ο όγκος κατανομής του φαρμάκου πλησιάζει τον όγκο του υγρού στο σώμα. Τ1/2 Το oseltamivir και ο ενεργός μεταβολίτης του είναι 1-3 και 6-10 ώρες, αντίστοιχα. Και οι δύο ενώσεις απεκκρίνονται κυρίως από τα νεφρά αμετάβλητα..\nΌταν λαμβάνεται από το στόμα, είναι πιθανή μικρή ενόχληση στην κοιλιά και ναυτία, τα οποία μειώνονται όταν το φάρμακο λαμβάνεται με τροφή. Οι γαστρεντερικές διαταραχές συνήθως εξαφανίζονται εντός 1-2 ημερών, ακόμη και αν ο ασθενής συνεχίσει να παίρνει το φάρμακο. Δεν έχουν εντοπιστεί κλινικά σημαντικές αλληλεπιδράσεις του oseltamivir με άλλα φάρμακα. Το φάρμακο χρησιμοποιείται σε παιδιά άνω των 1 έτους..\nΤο Oseltamivir χρησιμοποιείται για τη θεραπεία και την πρόληψη της γρίπης. Η προφυλακτική χρήση του oseltamivir κατά τη διάρκεια των επιδημιών μειώνει τη νοσηρότητα τόσο μεταξύ αυτών που εμβολιάστηκαν με το εμβόλιο της γρίπης όσο και μεταξύ αυτών που δεν έχουν εμβολιαστεί. Κατά τη θεραπεία της γρίπης με αυτό το φάρμακο, η ανάκαμψη συμβαίνει 1-2 ημέρες νωρίτερα και ο αριθμός των βακτηριακών επιπλοκών μειώνεται κατά 40-50%.\nΠριν προχωρήσετε στη συζήτηση για τα αντιερετικά φάρμακα, είναι απαραίτητο να υπενθυμίσετε τους διάφορους ιούς του έρπητα και τις ασθένειες που προκαλούνται από αυτούς (Πίνακας 4). Δυστυχώς, στο οπλοστάσιο των σύγχρονων αντιιικών φαρμάκων δεν υπάρχουν φάρμακα που δρουν ταυτόχρονα σε όλους τους ιούς του έρπητα (Πίνακας 5).\nΟ ιός του απλού έρπητα τύπου 1 προκαλεί βλάβη στο δέρμα, το στόμα, τον οισοφάγο και τον εγκέφαλο, τον ιό του απλού έρπητα τύπου 2 - βλάβη στα εξωτερικά γεννητικά όργανα, το ορθό, το δέρμα και τις μηνιγγίτες. Το πρώτο εγκεκριμένο αντιερετικό φάρμακο ήταν η βιδαραβίνη (1977). Ωστόσο, λόγω της υψηλής τοξικότητάς του, χρησιμοποιήθηκε για τη θεραπεία ασθενειών που προκαλούνται από τον ιό του απλού έρπητα και τον ιό Varicella-zoster, μόνο για λόγους υγείας. Από το 1982, το acyclovir χρησιμοποιείται για τη θεραπεία ασθενών με λιγότερο σοβαρή νόσο..\nΗ ακυκλοβίρη είναι ένα κυκλικό ανάλογο της γουανοσίνης και η βαλακυκλοβίρη είναι ο εστέρας L-βαλίνης της ακυκλοβίρης. Το Acyclovir αναστέλλει τη σύνθεση ιού DNA μετά από φωσφορυλίωση από ιική κινάση θυμιδίνης εντός μολυσμένων κυττάρων. Το τριφωσφορικό άκυλο που σχηματίζεται στο κύτταρο ενσωματώνεται στην αλυσίδα DNA που συντίθεται στο κύτταρο ξενιστή, η οποία οδηγεί στον τερματισμό της ανάπτυξης της ιικής ϋΝΑ αλυσίδας. Ένα μόριο DNA που περιέχει ακυκλοβίρη συνδέεται με την πολυμεράση DNA, απενεργοποιώντας την αντιστρεπτά.\nΗ αντίσταση στον ιό μπορεί να προκύψει από μείωση της δραστικότητας της ιογενούς θυμιδινικής κινάσης και από αλλαγές στην ιική πολυμεράση DNA. Αλλαγές στη δραστηριότητα των ενζύμων προκύπτουν από μεταλλάξεις.\nΗ στοματική βιοδιαθεσιμότητα του acyclovir είναι μόνο 10-30% και μειώνεται με την αύξηση της δόσης. Σε αντίθεση με την ακυκλοβίρη, η από του στόματος βιοδιαθεσιμότητα της βαλακυκλοβίρης φθάνει το 70%. Το φάρμακο μετατρέπεται γρήγορα και σχεδόν πλήρως σε ακυκλοβίρη. Η ακυκλοβίρη διεισδύει σε πολλά βιολογικά υγρά, συμπεριλαμβανομένων των περιεχομένων κυστιδίων σε περίπτωση ανεμοβλογιάς, εγκεφαλονωτιαίου υγρού, συσσωρεύεται στο γάλα, αμνιακό υγρό και πλακούντα. Η συγκέντρωσή του στο κολπικό περιεχόμενο ποικίλλει ευρέως. Η συγκέντρωση του φαρμάκου στον ορό στη μητέρα και το νεογέννητο είναι περίπου η ίδια. Το φάρμακο ουσιαστικά δεν απορροφάται από το δέρμα. Τ1/2 η ακυκλοβίρη κατά μέσο όρο 2,5 ώρες σε ενήλικες, 4 ώρες σε νεογέννητα και σε ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια μπορεί να αυξηθεί έως και 20 ώρες. Το φάρμακο απεκκρίνεται σχεδόν εντελώς από τα νεφρά αμετάβλητα. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, η φαρμακοκινητική των φαρμάκων δεν αλλάζει.\nΓενικά, η ακυκλοβίρη είναι καλά ανεκτή. Όταν χρησιμοποιείτε μια αλοιφή με βάση πολυαιθυλενογλυκόλη, είναι πιθανός ερεθισμός του βλεννογόνου των γεννητικών οργάνων και αίσθημα καύσου. Όταν λαμβάνεται από το στόμα, το φάρμακο προκαλεί περιστασιακά πονοκέφαλο, ζάλη, εξάνθημα και διάρροια. Η νεφρική ανεπάρκεια και η νευροτοξικότητα είναι ακόμη λιγότερο συχνές. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες της βαλακυκλοβίρης είναι παρόμοιες με αυτές της ακυκλοβίρης - ναυτία, διάρροια, κεφαλαλγία. υψηλές δόσεις μπορεί να προκαλέσουν σύγχυση, ψευδαισθήσεις, νεφρική βλάβη και, πολύ σπάνια, θρομβοπενία. Με ενδοφλέβια χορήγηση μεγάλων δόσεων ακυκλοβίρης, μπορεί να αναπτυχθεί νεφρική ανεπάρκεια και βλάβη στο ΚΝΣ.\nΗ ίδια η Φαμσικλοβίρη είναι ανενεργή, αλλά κατά την πρώτη διέλευση μέσω του ήπατος, μετατρέπεται γρήγορα σε πενσικλοβίρη. Το Penciclovir είναι ένα ακυκλικό ανάλογο της γουανοσίνης. Ο μηχανισμός δράσης του φαρμάκου είναι παρόμοιος με αυτόν του acyclovir. Όπως η ακυκλοβίρη, το penciclovir δρα κατά των ιών του απλού έρπητα και του ιού Varicella-zoster. Η αντίσταση στο πενσλαβίρη είναι σπάνια στην κλινική.\nΣε αντίθεση με το penciclovir, η βιοδιαθεσιμότητα του οποίου όταν λαμβάνεται από το στόμα είναι μόνο 5%, το famciclovir απορροφάται καλά. Κατά τη λήψη φαμσικλοβίρης, η βιοδιαθεσιμότητα της πενσικλοβίρης αυξάνεται σε 65-77%. Η κατανάλωση τροφής μαζί με το φάρμακο επιβραδύνει την απορρόφηση του τελευταίου, αλλά γενικά η βιοδιαθεσιμότητα δεν μειώνεται. Ο όγκος κατανομής του penciclovir είναι 2 φορές ο όγκος του υγρού στο σώμα, T1/21/2 αυξάνεται στις 9,9 ώρες. Το φάρμακο αφαιρείται εύκολα με αιμοκάθαρση.\nΗ ακυκλοβίρη είναι καλά ανεκτή, αλλά μερικές φορές πονοκέφαλος, ναυτία, διάρροια, κνίδωση και στους ηλικιωμένους - είναι πιθανές ψευδαισθήσεις και σύγχυση. Τα τοπικά παρασκευάσματα μπορούν να προκαλέσουν δερματίτιδα και έλκος επαφής.\nΗ ασφάλεια του φαρμάκου κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, καθώς και η αλληλεπίδρασή του με άλλα φάρμακα δεν έχει τεκμηριωθεί..\nΤο Ganciclovir είναι ένα ακυκλικό ανάλογο της γουανοσίνης. Ο μηχανισμός δράσης του φαρμάκου είναι παρόμοιος με αυτόν του acyclovir. Ενεργό έναντι όλων των ιών του έρπητα, αλλά πιο αποτελεσματικό κατά του κυτταρομεγαλοϊού.\nΗ βιοδιαθεσιμότητα του ganciclovir όταν λαμβάνεται από το στόμα με τα γεύματα είναι 6-9% και ελαφρώς μικρότερη όταν λαμβάνεται με άδειο στομάχι. Η βαλκανσικλοβίρη απορροφάται καλά και υδρολύεται γρήγορα στη γκανσικλοβίρη, η βιοδιαθεσιμότητα της οποίας αυξάνεται στο 61%. Όταν λαμβάνετε βαλγκανσικλοβίρη με τροφή, η βιοδιαθεσιμότητα της γκανσικλοβίρης αυξάνεται κατά 25% ακόμη. Με φυσιολογική νεφρική λειτουργία Τ1/2 κάνει 2-4 ώρες. Περισσότερο από το 90% του φαρμάκου απεκκρίνεται από τα νεφρά αμετάβλητα. Με νεφρική ανεπάρκεια Τ1/2 αυξάνεται σε 28-40 ώρες.\nΗ κύρια προ-περιοριστική παρενέργεια της γκανσικλοβίρης είναι η αναστολή της αιματοποίησης (ουδετεροπενία, θρομβοπενία). Σε 5-15% των ασθενών, παρατηρούνται βλάβες στο ΚΝΣ ποικίλης σοβαρότητας (από πονοκέφαλο έως επιληπτικές κρίσεις και κώμα). Με ενδοφλέβια χορήγηση, είναι πιθανή η φλεβίτιδα, η αζωτεμία, η αναιμία, το εξάνθημα, ο πυρετός, είναι πιθανές αλλαγές στις βιοχημικές παραμέτρους του ήπατος, ναυτία, έμετος, ηωσινοφιλία.\nΣτα εργαστηριακά ζώα, το φάρμακο είχε τερατογόνο και εμβρυοτοξική επίδραση, διαταράσσει ανεπανόρθωτα την αναπαραγωγική λειτουργία. Τα κυτταροστατικά φάρμακα αυξάνουν τις παρενέργειες του ganciclovir στο μυελό των οστών.\nΤο Idoxuridine είναι ένα ανάλογο θυμιδίνης που περιέχει ιώδιο. Ο μηχανισμός αντιιικής δράσης δεν είναι πλήρως κατανοητός. Είναι γνωστό ότι τα φωσφορυλιωμένα παράγωγα του φαρμάκου ενσωματώνονται στο ιικό και κυτταρικό DNA, αλλά αναστέλλουν την αντιγραφή μόνο ιού DNA. Ταυτόχρονα, το DNA γίνεται πιο εύθραυστο, καταστρέφεται εύκολα και τα σφάλματα εμφανίζονται συχνότερα κατά τη μεταγραφή του. Τα ανθεκτικά στελέχη απομονώνονται από ασθενείς με ερπητική κερατίτιδα που λαμβάνουν θεραπεία με idoxuridine. Το φάρμακο έχει εγκριθεί μόνο για τοπική χρήση. Όταν το χρησιμοποιείτε, πόνος, κνησμός, φλεγμονή και πρήξιμο στην περιοχή των ματιών, είναι πιθανές αλλεργικές αντιδράσεις.\nΗ πρόοδος στην αντιμικροβιακή θεραπεία τον 20ο αιώνα οδήγησε σε σχεδόν πλήρη έλεγχο των βακτηριακών λοιμώξεων. Το καθήκον των ειδικών μολυσματικών ασθενειών και των φαρμακολόγων του ΧΧΙ αιώνα είναι να διασφαλίσει τον έλεγχο της ιογενούς λοίμωξης. Εκτός από το ότι είναι εξαιρετικά αποτελεσματικά, τα νέα αντιιικά φάρμακα πρέπει να είναι καλά ανεκτά. Επί του παρόντος, αναπτύσσονται νέα φάρμακα με βασικά νέους μηχανισμούς δράσης. Τα μέσα για την καταστολή των παθολογικών ανοσολογικών αντιδράσεων και της ανοσοθεραπείας με μονοκλωνικά αντισώματα και εμβόλια μπορεί να είναι πολλά υποσχόμενα.\nN. M. Kiseleva, Υποψήφιος Ιατρικών Επιστημών, Αναπληρωτής Καθηγητής\nL. G. Kuzmenko, Ιατρός Ιατρικών Επιστημών, Καθηγητής\nΑντιιικά φάρμακα. Ταξινόμηση, ιδιότητες και δράση. Χαρακτηριστικά χρήσης, ενδείξεις και αντενδείξεις\nΤι είναι τα αντιιικά φάρμακα?\nΤα αντιιικά φάρμακα είναι φάρμακα που στοχεύουν στην καταπολέμηση διαφόρων τύπων ιογενών ασθενειών (έρπης, ανεμοβλογιά κ.λπ.). Οι ιοί είναι μια ξεχωριστή ομάδα ζωντανών οργανισμών που μπορούν να μολύνουν φυτά, ζώα και ανθρώπους. Οι ιοί είναι οι μικρότεροι μολυσματικοί παράγοντες, αλλά και οι πιο πολυάριθμοι.\nΟι ιοί δεν είναι τίποτα περισσότερο από γενετικές πληροφορίες (μια μικρή αλυσίδα αζωτούχων βάσεων) σε μια μεμβράνη λιπών και πρωτεϊνών. Η δομή τους απλοποιείται όσο το δυνατόν περισσότερο, δεν έχουν πυρήνα, ένζυμα, στοιχεία ενεργειακής τροφοδοσίας, τα οποία τα καθιστούν διαφορετικά από τα βακτήρια. Γι 'αυτό έχουν μικροσκοπικό μέγεθος και η ύπαρξή τους κρύβεται από την επιστήμη για πολλά χρόνια. Για πρώτη φορά, η ύπαρξη ιών που διέρχονται από βακτηριακά φίλτρα προτάθηκε το 1892 από τον Ρώσο επιστήμονα Ντμίτρι Ιβάνοφσκι.\nΤο μικρό μέγεθος των ιών και η δυσκολία ανίχνευσής τους είναι το κύριο εμπόδιο στη δημιουργία αποτελεσματικών αντιιικών φαρμάκων. Οι ιοί παρασιτίζουν μέσα στα ανθρώπινα κύτταρα και στη συνέχεια τα καταστρέφουν. Ο σκοπός της χρήσης αντιιικών φαρμάκων είναι να διακόψει τον κύκλο ζωής των ιών σε οποιοδήποτε από τα στάδια του (από τη διείσδυση στο κύτταρο έως τη δημιουργία πολλών αντιγράφων τους και την έξοδο από το κύτταρο).\nΟ αριθμός των αποτελεσματικών αντιιικών φαρμάκων σήμερα είναι πολύ μικρός. Πολλά φάρμακα καταπολεμούν τον ιό ενεργοποιώντας τις δυνάμεις του ανοσοποιητικού σώματος. Επίσης, δεν υπάρχουν αντιιικά φάρμακα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στην περίπτωση διαφόρων ιογενών λοιμώξεων, τα περισσότερα από τα υπάρχοντα φάρμακα στοχεύουν στενά για τη θεραπεία μιας, το πολύ δύο νόσων. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι ιοί είναι πολύ διαφορετικοί, διάφορα ένζυμα και αμυντικοί μηχανισμοί κωδικοποιούνται στο γενετικό τους υλικό..\nΗ ιστορία της δημιουργίας αντιιικών φαρμάκων\nΗ δημιουργία των πρώτων αντιιικών φαρμάκων πέφτει στα μέσα του περασμένου αιώνα. Το 1946, προτάθηκε το πρώτο αντιιικό φάρμακο, η θειοημικαρβαζόνη. Αποδείχθηκε αναποτελεσματικό. Στη δεκαετία του 50, εμφανίστηκαν αντιιικά φάρμακα, με στόχο την καταπολέμηση του ιού του έρπητα. Η αποτελεσματικότητά τους ήταν επαρκής, αλλά ένας μεγάλος αριθμός ανεπιθύμητων ενεργειών αποκλείει σχεδόν εντελώς τη δυνατότητα χρήσης του στη θεραπεία του έρπητα. Στη δεκαετία του '60 ελήφθησαν αμανταδίνη και ριμανταδίνη, φάρμακα που χρησιμοποιούνται ακόμα σήμερα.\nΜέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '90, όλα τα φάρμακα είχαν ληφθεί εμπειρικά, χρησιμοποιώντας παρατηρήσεις. Η αποτελεσματικότητα (μηχανισμός δράσης) αυτών των φαρμάκων ήταν δύσκολο να αποδειχθεί λόγω της έλλειψης απαραίτητων γνώσεων. Μόνο τις τελευταίες δεκαετίες οι επιστήμονες έλαβαν πληρέστερα δεδομένα σχετικά με τη δομή του ιού, το γενετικό τους υλικό, με αποτέλεσμα να καταστεί δυνατή η παραγωγή πιο αποτελεσματικών φαρμάκων. Ωστόσο, ακόμη και σήμερα, πολλά φάρμακα παραμένουν με κλινικά μη επιβεβαιωμένη αποτελεσματικότητα, γι 'αυτό τα αντιιικά φάρμακα χρησιμοποιούνται μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις..\nΗ ανακάλυψη της ανθρώπινης ιντερφερόνης, μιας ουσίας που ασκεί αντιιική δραστηριότητα στο ανθρώπινο σώμα, ήταν μεγάλη επιτυχία στην ιατρική. Προτάθηκε να χρησιμοποιηθεί ως φάρμακο, μετά το οποίο οι επιστήμονες έλαβαν μεθόδους για τον καθαρισμό του από αιμοδοσία. Από όλα τα αντιιικά φάρμακα, μόνο η ιντερφερόνη και τα παράγωγά της μπορούν να διεκδικήσουν τον τίτλο φαρμάκων ευρέος φάσματος..\nΤα τελευταία χρόνια, η χρήση φυσικών φαρμάκων για τη θεραπεία ιογενών παθήσεων (για παράδειγμα, echinacea) έχει γίνει δημοφιλής. Επίσης σήμερα, η χρήση διαφόρων ανοσορρυθμιστικών φαρμάκων είναι δημοφιλής, τα οποία παρέχουν προφύλαξη από ιογενείς ασθένειες. Η δράση τους βασίζεται στην αύξηση της σύνθεσης της δικής της ιντερφερόνης στο ανθρώπινο σώμα. Ένα ιδιαίτερο πρόβλημα της σύγχρονης ιατρικής είναι η μόλυνση από τον ιό HIV και το AIDS, επομένως, οι κύριες προσπάθειες της φαρμακευτικής βιομηχανίας σήμερα στοχεύουν στην εξεύρεση θεραπείας για αυτήν την ασθένεια. Δυστυχώς, το απαιτούμενο φάρμακο δεν έχει βρεθεί ακόμη..\nΠαραγωγή αντιιικών φαρμάκων. Η βάση των αντιιικών φαρμάκων\nΥπάρχει μια μεγάλη ποικιλία αντιιικών φαρμάκων, αλλά όλα έχουν μειονεκτήματα. Αυτό οφείλεται εν μέρει στην πολυπλοκότητα της ανάπτυξης φαρμάκων, της παραγωγής και των δοκιμών. Τα αντιιικά φάρμακα πρέπει να δοκιμάζονται, φυσικά, σε ιούς, αλλά το πρόβλημα είναι ότι οι ιοί έξω από τα κύτταρα και έξω από άλλους οργανισμούς δεν ζουν πολύ και δεν εκδηλώνονται με κανέναν τρόπο. Είναι επίσης αρκετά δύσκολο να διακριθούν. Σε αντίθεση με τους ιούς, τα βακτήρια καλλιεργούνται σε θρεπτικά μέσα και από την επιβράδυνση της ανάπτυξής τους, μπορεί κανείς να κρίνει την αποτελεσματικότητα των αντιβακτηριακών φαρμάκων..\nΣήμερα, τα αντιιικά φάρμακα λαμβάνονται με τους ακόλουθους τρόπους:\nΧημική σύνθεση. Ο τυπικός τρόπος παρασκευής ναρκωτικών είναι η παραγωγή φαρμάκων μέσω χημικών αντιδράσεων..\nΛήψη από φυτικά υλικά. Ορισμένα μέρη των φυτών, καθώς και τα εκχυλίσματά τους, έχουν αντιική δράση, το οποίο χρησιμοποιείται από τους φαρμακοποιούς στην παραγωγή φαρμάκων..\nΛήψη από δωρεά αίματος. Αυτές οι μέθοδοι ήταν σχετικές πριν από αρκετές δεκαετίες, σήμερα έχουν σχεδόν εγκαταλειφθεί. Χρησιμοποιήθηκαν για τη λήψη ιντερφερόνης. Μόνο λίγα χιλιοστόγραμμα ιντερφερόνης μπορούσαν να ληφθούν από 1 λίτρο αιμοδοσίας.\nΗ χρήση της γενετικής μηχανικής. Αυτή η μέθοδος είναι η τελευταία στη φαρμακευτική βιομηχανία. Με τη βοήθεια της γενετικής μηχανικής, οι επιστήμονες αλλάζουν τη δομή των γονιδίων ορισμένων τύπων βακτηρίων, ως αποτέλεσμα των οποίων παράγουν τις απαραίτητες χημικές ενώσεις. Καθαρίζονται περαιτέρω και χρησιμοποιούνται ως αντιιικοί παράγοντες. Έτσι, για παράδειγμα, λαμβάνονται ορισμένοι τύποι αντιιικών εμβολίων, ανασυνδυασμένης ιντερφερόνης και άλλων φαρμάκων.\nΈτσι, τόσο οι ανόργανες όσο και οι οργανικές ουσίες μπορούν να χρησιμεύσουν ως βάση για αντιιικά φάρμακα. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, χρησιμοποιούνται ανασυνδυασμένα (γενετικά τροποποιημένα) φάρμακα. Κατά κανόνα, έχουν ακριβώς τις ιδιότητες που υπονοεί ο κατασκευαστής σε αυτά, είναι αποτελεσματικές, αλλά δεν είναι πάντα διαθέσιμες στον καταναλωτή. Η τιμή τέτοιων φαρμάκων μπορεί να είναι πολύ υψηλή.\nΑντιιικά, αντιμυκητιασικά και αντιβιοτικά, διαφορές. Μπορούν να ληφθούν μαζί?\nΟι διαφορές μεταξύ αντιιικών, αντιμυκητιακών και αντιβακτηριακών παραγόντων (αντιβιοτικά) είναι εγγενείς στο όνομά τους. Όλα αυτά δημιουργούνται έναντι διαφόρων κατηγοριών μικροοργανισμών που προκαλούν ασθένειες, οι οποίες διαφέρουν μεταξύ τους σε κλινικές εκδηλώσεις. Φυσικά, θα είναι αποτελεσματικά μόνο εάν το παθογόνο έχει ταυτοποιηθεί σωστά και έχει επιλεγεί η σωστή ομάδα φαρμάκων..\nΤα αντιβιοτικά στοχεύουν βακτήρια. Οι βακτηριακές βλάβες περιλαμβάνουν πυώδεις αλλοιώσεις του δέρματος, βλεννογόνους, πνευμονία, φυματίωση, σύφιλη και πολλές άλλες ασθένειες. Οι περισσότερες φλεγμονώδεις ασθένειες (χολοκυστίτιδα, βρογχίτιδα, πυελονεφρίτιδα και πολλές άλλες) προκαλούνται ακριβώς από βακτηριακή λοίμωξη. Χαρακτηρίζονται σχεδόν πάντα από τυπικά κλινικά συμπτώματα (πόνος, πυρετός, ερυθρότητα του οργάνου, οίδημα και δυσλειτουργία) και έχουν μικρές διαφορές. Οι ασθένειες που προκαλούνται από βακτήρια είναι η πιο εκτεταμένη ομάδα και οι περισσότερες μελέτες.\nΟι μυκητιακές βλάβες εμφανίζονται, κατά κανόνα, με εξασθενημένη ανοσία και επηρεάζουν κυρίως την επιφάνεια του δέρματος, των νυχιών, των μαλλιών, των βλεννογόνων. Το καλύτερο παράδειγμα μύκητας είναι η καντιντίαση (τσίχλα). Για τη θεραπεία μυκητιασικών λοιμώξεων, πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο αντιμυκητιακά φάρμακα. Η χρήση αντιβακτηριακών φαρμάκων είναι λάθος, καθώς οι μύκητες αναπτύσσονται πολύ συχνά ακριβώς όταν διαταράσσεται η ισορροπία της βακτηριακής χλωρίδας..\nΤέλος, τα αντιιικά φάρμακα χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία ιογενών ασθενειών. Μπορείτε να υποψιάζεστε ότι έχετε ιογενή νόσο από την παρουσία συμπτωμάτων που μοιάζουν με γρίπη (πονοκέφαλος, πόνοι στο σώμα, κόπωση, μέτριος πυρετός). Αυτή η εμφάνιση είναι συχνή σε πολλές ιογενείς ασθένειες, όπως ανεμοβλογιά, ηπατίτιδα, ακόμη και εντερικές ιογενείς ασθένειες. Οι ιογενείς ασθένειες δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με αντιβιοτικά, δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ακόμη και για την πρόληψη της προσθήκης βακτηριακής λοίμωξης. Ωστόσο, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι με την ταυτόχρονη ιογενή και βακτηριακή βλάβη, οι γιατροί συνταγογραφούν φάρμακα και από τις δύο ομάδες.\nΟι αναφερόμενες ομάδες φαρμάκων θεωρούνται ισχυρά φάρμακα και πωλούνται μόνο με ιατρική συνταγή. Για τη θεραπεία ιογενών, βακτηριακών ή μυκητιακών παθήσεων, πρέπει να επισκεφτείτε έναν γιατρό και να μην κάνετε αυτοθεραπεία.\nΑντιιικά φάρμακα με αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα. Τα σύγχρονα αντιιικά φάρμακα είναι αρκετά αποτελεσματικά;?\nΠρος το παρόν υπάρχει περιορισμένος αριθμός αντιιικών φαρμάκων. Ο αριθμός των δραστικών ουσιών με αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα κατά των ιών είναι περίπου 100 ονόματα. Από αυτά, μόνο περίπου 20 χρησιμοποιούνται ευρέως στη θεραπεία διαφόρων ασθενειών. Άλλοι έχουν είτε υψηλή τιμή είτε μεγάλο αριθμό παρενεργειών. Μερικά από τα φάρμακα δεν έχουν περάσει ποτέ κλινικές δοκιμές, παρά τη μακροχρόνια πρακτική χρήσης. Για παράδειγμα, μόνο το oseltamivir και το zanamivir έχουν αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα κατά της γρίπης, παρά το γεγονός ότι μεγάλος αριθμός φαρμάκων κατά της γρίπης πωλούνται στα φαρμακεία.\nΤα αντιιικά φάρμακα που έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικά περιλαμβάνουν:\nριμπαβιρίνη και ορισμένα άλλα φάρμακα.\nΑπό την άλλη πλευρά, σήμερα στα φαρμακεία μπορείτε να βρείτε πολλά ανάλογα (γενόσημα), γι 'αυτό εκατοντάδες δραστικά συστατικά αντιιικών φαρμάκων μετατρέπονται σε αρκετές χιλιάδες εμπορικές ονομασίες. Μόνο οι φαρμακοποιοί ή οι γιατροί μπορούν να καταλάβουν τόσα πολλά φάρμακα. Επίσης, με την ονομασία των αντιιικών φαρμάκων, συχνά συνηθίζονται κρυμμένοι ανοσοδιαμορφωτές, που ενισχύουν την ανοσία, αλλά έχουν μάλλον ασθενή επίδραση στον ίδιο τον ιό. Επομένως, πριν χρησιμοποιήσετε αντιιικά φάρμακα, πρέπει να συμβουλευτείτε το γιατρό σας σχετικά με την ανάγκη χρήσης τους..\nΓενικά, πρέπει να είστε πολύ προσεκτικοί όταν χρησιμοποιείτε αντιιικά φάρμακα, ειδικά αυτά που πωλούνται ελεύθερα στα φαρμακεία. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν τις επιθυμητές θεραπευτικές ιδιότητες και τα οφέλη από τη χρήση τους εξισώνονται από πολλούς γιατρούς με ένα εικονικό φάρμακο (μια πλαστή ουσία που δεν έχει καμία επίδραση στο σώμα). Οι γιατροί με μολυσματικές ασθένειες ασχολούνται με τη θεραπεία ιογενών λοιμώξεων (εγγραφή), έχουν τα απαραίτητα φάρμακα στο οπλοστάσιό τους που σίγουρα βοηθούν ενάντια σε διάφορα παθογόνα. Ωστόσο, η θεραπεία με αντιιικά φάρμακα πρέπει να πραγματοποιείται υπό την επίβλεψη ιατρών, καθώς τα περισσότερα από αυτά έχουν έντονες παρενέργειες (νεφροτοξικότητα, ηπατοτοξικότητα, διαταραχές του νευρικού συστήματος, διαταραχές ηλεκτρολυτών και πολλά άλλα).\nΕίναι δυνατόν να αγοράσετε αντιιικά φάρμακα στο φαρμακείο?\nΔεν διατίθενται όλα τα αντιιικά φάρμακα χωρίς ιατρική συνταγή. Αυτό οφείλεται στη σοβαρή επίδραση των ναρκωτικών στο ανθρώπινο σώμα. Η χρήση τους απαιτεί άδεια και επίβλεψη από γιατρό. Αυτό ισχύει για ιντερφερόνες, φάρμακα κατά της ιογενούς ηπατίτιδας, αντιιικά φάρμακα συστηματικής δράσης. Για να αγοράσετε ένα συνταγογραφούμενο φάρμακο, χρειάζεστε μια ειδική φόρμα με τη σφραγίδα του γιατρού και του ιατρικού ιδρύματος. Σε όλα τα νοσοκομεία μολυσματικών ασθενειών, τα αντιιικά φάρμακα διανέμονται χωρίς ιατρική συνταγή.\nΩστόσο, υπάρχουν διάφορα αντιιικά που μπορούν να αγοραστούν από τον πάγκο. Για παράδειγμα, αλοιφές έρπητα (που περιέχουν acyclovir), οφθαλμικές και ρινικές σταγόνες που περιέχουν ιντερφερόνη και πολλά άλλα προϊόντα διατίθενται στο εμπόριο. Οι ανοσορυθμιστές και τα φυτικά αντιιικά είναι επίσης διαθέσιμα. Εξισώνονται, κατά κανόνα, με βιολογικά ενεργά πρόσθετα (BAA).\nΣε κάθε περίπτωση, τουλάχιστον, θα πρέπει να συμβουλευτείτε τον φαρμακοποιό σας προτού αγοράσετε οποιοδήποτε φάρμακο. Ίσως ένα φάρμακο που αγοράσατε μόνοι σας σε φαρμακείο δεν θα αποφέρει τα επιθυμητά οφέλη, ενώ η ασθένεια θα προχωρήσει ελλείψει κατάλληλης θεραπείας.\nΙδιότητες και δράση αντιιικών φαρμάκων\nΤαξινόμηση αντιιικών φαρμάκων με μηχανισμό δράσης\nΥπάρχουν διάφορες ταξινομήσεις αντιιικών φαρμάκων. Ένα από αυτά είναι η ταξινόμηση από τον μηχανισμό δράσης. Διαιρεί τα υπάρχοντα φάρμακα από την επίδρασή τους σε ένα από τα στάδια της αναπαραγωγής του ιού. Οι ιοί είναι ενδοκυτταρικά παράσιτα, έτσι μόνο ένας περιορισμένος αριθμός φαρμάκων ενεργεί πάνω τους έξω από τα κύτταρα.\nΣύμφωνα με τον μηχανισμό δράσης, τα αντιιικά φάρμακα χωρίζονται στις ακόλουθες ομάδες:\nφάρμακα που δρουν στις εξωκυτταρικές μορφές του ιού (οξολίνη, αρβιδόλη).\nφάρμακα που εμποδίζουν τη διείσδυση του ιού στο κύτταρο (ριμανταδίνη, oseltamivir).\nφάρμακα που σταματούν την αναπαραγωγή του ιού μέσα στο κύτταρο (ακυκλοβίρη, ριμπαβιρίνη).\nφάρμακα που σταματούν τη συγκέντρωση και την απελευθέρωση του ιού από το κύτταρο (μεθισαζόνη).\nιντερφερόνες και επαγωγείς ιντερφερόνης (άλφα, βήτα, γάμμα ιντερφερόνη).\nΦάρμακα που δρουν σε εξωκυτταρικές μορφές του ιού\nΑυτή η ομάδα περιλαμβάνει μικρό αριθμό ναρκωτικών. Ένα από αυτά τα φάρμακα είναι η οξολίνη. Έχει την ικανότητα να διεισδύει στο περίβλημα του ιού έξω από τα κύτταρα και να απενεργοποιεί το γενετικό του υλικό. Το Arbidol δρα στο περίβλημα των λιπιδίων του ιού και το καθιστά ανίκανο να συγχωνευθεί με το κύτταρο.\nΗ ιντερφερόνη έχει έμμεση επίδραση στον ιό. Αυτά τα φάρμακα μπορούν να προσελκύσουν κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος στην περιοχή της λοίμωξης, τα οποία έχουν χρόνο να απενεργοποιήσουν τον ιό πριν εισέλθει σε άλλα κύτταρα..\nΦάρμακα που εμποδίζουν τον ιό να εισέλθει στα κύτταρα του σώματος\nΑυτή η ομάδα περιλαμβάνει φάρμακα αμανταδίνη, ρεμανταδίνη. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν κατά του ιού της γρίπης καθώς και κατά του ιού εγκεφαλίτιδας που προκαλείται από κρότωνες. Αυτά τα φάρμακα συνδυάζουν την ικανότητα να διαταράσσουν την αλληλεπίδραση του ιικού περιβλήματος (ιδίως της Μ-πρωτεΐνης) με την κυτταρική μεμβράνη. Ως αποτέλεσμα, ξένο γενετικό υλικό δεν εισέρχεται στο κυτταρόπλασμα του ανθρώπινου κυττάρου. Επιπλέον, δημιουργείται ένα συγκεκριμένο εμπόδιο κατά τη συναρμολόγηση των βιριόντων (σωματίδια ιού).\nΣυνιστάται να παίρνετε αυτά τα φάρμακα μόνο τις πρώτες ημέρες της νόσου, καθώς στο αποκορύφωμα της νόσου ο ιός βρίσκεται ήδη μέσα στα κύτταρα. Αυτά τα φάρμακα είναι καλά ανεκτά, αλλά λόγω των ιδιαιτεροτήτων του μηχανισμού δράσης, χρησιμοποιούνται μόνο για προληπτικούς σκοπούς..\nΦάρμακα που εμποδίζουν τη δραστηριότητα του ιού μέσα στα κύτταρα του ανθρώπινου σώματος\nΑυτή η ομάδα ναρκωτικών είναι η ευρύτερη. Ένας από τους τρόπους για να σταματήσει η αναπαραγωγή του ιού είναι ο αποκλεισμός των πολυμερασών DNA (RNA). Αυτά τα ένζυμα, που εισάγονται στο κύτταρο από τον ιό, παράγουν μεγάλο αριθμό αντιγράφων του ιικού γονιδιώματος. Η ακυκλοβίρη και τα παράγωγά της αναστέλλουν τη δραστικότητα αυτού του ενζύμου, το οποίο εξηγεί την αντιερεθική τους δράση. Η ριμπαβιρίνη και ορισμένα άλλα αντιιικά φάρμακα αναστέλλουν επίσης τις πολυμεράσες του DNA.\nΑυτή η ομάδα περιλαμβάνει επίσης αντιρετροϊκά φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία του HIV. Αναστέλλουν τη δραστηριότητα της αντίστροφης μεταγραφάσης, η οποία μετατρέπει το ιικό RNA σε DNA κυττάρων. Αυτές περιλαμβάνουν λαμιβουδίνη, ζιδοβουδίνη, σταβουδίνη και άλλα φάρμακα.\nΦάρμακα που εμποδίζουν τη συγκέντρωση και την απελευθέρωση του ιού από τα κύτταρα\nΙντερφερόνες. Χρήση ιντερφερόνων ως φάρμακο\nΟι ιντερφερόνες είναι πρωτεΐνες χαμηλού μοριακού βάρους που παράγει το σώμα από μόνη της ως απόκριση σε λοίμωξη από ιό. Υπάρχουν διαφορετικοί τύποι ιντερφερόνων (άλφα, βήτα, γάμμα), οι οποίοι διαφέρουν σε διαφορετικές ιδιότητες και στα κύτταρα που τις παράγουν. Οι ιντερφερόνες παράγονται επίσης σε ορισμένες βακτηριακές λοιμώξεις, αλλά αυτές οι ενώσεις παίζουν τον μεγαλύτερο ρόλο στην καταπολέμηση των ιών. Χωρίς ιντερφερόνες, η δράση του ανοσοποιητικού συστήματος και η άμυνα του οργανισμού έναντι ιών είναι αδύνατη.\nΟι ιντερφερόνες έχουν τις ακόλουθες ιδιότητες που τους επιτρέπουν να παρουσιάσουν αντιιικό αποτέλεσμα:\nκαταστολή της σύνθεσης των πρωτεϊνών του ιού μέσα στα κύτταρα.\nεπιβραδύνει τη συναρμολόγηση του ιού μέσα στα κύτταρα του σώματος.\nαποκλεισμός πολυμεράσης DNA και RNA.\nενεργοποιήστε τα συστήματα κυτταρικής και χυμικής ανοσίας έναντι ιών (προσελκύστε λευκοκύτταρα, ενεργοποιήστε το σύστημα συμπληρώματος).\nΜετά την ανακάλυψη ιντερφερόνων, υπήρξαν προτάσεις για την πιθανή χρήση τους ως φαρμάκου. Ιδιαίτερα σημαντικό είναι το γεγονός ότι οι ιοί δεν αναπτύσσουν αντίσταση στις ιντερφερόνες. Σήμερα χρησιμοποιούνται στη θεραπεία διαφόρων ιογενών ασθενειών, έρπητα, ηπατίτιδας, AIDS. Τα κύρια μειονεκτήματα του φαρμάκου είναι σοβαρές παρενέργειες, υψηλό κόστος και δυσκολίες στην απόκτηση ιντερφερόνων. Εξαιτίας αυτού, οι ιντερφερόνες είναι πολύ δύσκολο να ληφθούν στα φαρμακεία..\nΕπαγωγείς ιντερφερόνης (kagocel, trerezan, cycloferon, amiksin)\nΗ χρήση επαγωγέων ιντερφερόνης είναι μια εναλλακτική λύση στη χρήση ιντερφερόνων. Μια τέτοια θεραπεία είναι συνήθως πολλές φορές φθηνότερη και πιο προσιτή στους καταναλωτές. Οι επαγωγείς ιντερφερόνης είναι ουσίες που αυξάνουν την παραγωγή της ίδιας ιντερφερόνης του οργανισμού. Οι επαγωγείς ιντερφερόνης έχουν ασθενές άμεσο αντιικό αποτέλεσμα, αλλά έχουν έντονο ανοσοδιεγερτικό αποτέλεσμα. Η δραστηριότητά τους οφείλεται κυρίως στις επιδράσεις της ιντερφερόνης.\nΥπάρχουν οι ακόλουθες ομάδες επαγωγέων ιντερφερόνης:\nφυσικά παρασκευάσματα (amiksin, poludan και άλλα) ·\nσυνθετικά φάρμακα (polyoxidonium, galavit και άλλα)\nφυτικά παρασκευάσματα (εχινάκεια).\nΟι επαγωγείς ιντερφερόνης αυξάνουν την παραγωγή της δικής τους ιντερφερόνης μιμείται τα σήματα που λαμβάνονται όταν το σώμα έχει μολυνθεί από ιούς. Επιπλέον, η παρατεταμένη χρήση τους οδηγεί σε μείωση του ανοσοποιητικού συστήματος και μπορεί επίσης να οδηγήσει σε διάφορες παρενέργειες. Εξαιτίας αυτού, αυτή η ομάδα φαρμάκων δεν έχει καταχωριστεί ως επίσημα φάρμακα, αλλά χρησιμοποιείται ως συμπληρώματα διατροφής. Η κλινική αποτελεσματικότητα των επαγωγέων ιντερφερόνης δεν έχει αποδειχθεί.\nΤύποι αντιιικών φαρμάκων ανά φάσμα δράσης\nΤα αντιιικά φάρμακα έχουν ένα συγκεκριμένο, επιλεκτικό αποτέλεσμα. Συνήθως χωρίζονται σε τύπους ανάλογα με τον ιό στον οποίο έχουν το μεγαλύτερο αποτέλεσμα. Η πιο κοινή ταξινόμηση περιλαμβάνει τη διαίρεση των ναρκωτικών ανάλογα με το φάσμα δράσης. Αυτό το τμήμα διευκολύνει τη χρήση τους σε ορισμένες κλινικές καταστάσεις..\nΟ ιός της Varicella-zoster\nΙός της ηπατίτιδας B και C\nΑντιερετικά φάρμακα (acyclovir (zovirax) και τα παράγωγά του)\nΤο Acyclovir, που μπαίνει σε ένα κύτταρο μολυσμένο με ιό, υφίσταται μια σειρά χημικών αντιδράσεων (φωσφορυλιωμένων). Η τροποποιημένη ουσία acyclovir έχει την ικανότητα να αναστέλλει (διακοπή της ανάπτυξης) ιική πολυμεράση DNA. Το πλεονέκτημα του φαρμάκου είναι η επιλεκτική του δράση. Σε υγιή κύτταρα, η ακυκλοβίρη είναι ανενεργή και σε σχέση με την συνηθισμένη κυτταρική πολυμεράση DNA, η επίδρασή της είναι εκατοντάδες φορές ασθενέστερη από ότι έναντι ενός ιικού ενζύμου. Το φάρμακο χρησιμοποιείται τόσο τοπικά (με τη μορφή κρέμας ή αλοιφής ματιών) όσο και συστηματικά με τη μορφή δισκίων. Δυστυχώς, μόνο το 25% περίπου της δραστικής ουσίας απορροφάται από τη γαστρεντερική οδό με συστηματική χρήση..\nΤα ακόλουθα φάρμακα είναι επίσης αποτελεσματικά στη θεραπεία του έρπητα:\nΓκανσικλοβίρη. Ο μηχανισμός δράσης είναι παρόμοιος με το acyclovir, αλλά έχει ισχυρότερο αποτέλεσμα, λόγω του οποίου το φάρμακο χρησιμοποιείται επίσης στη θεραπεία της εγκεφαλίτιδας που προκαλείται από κρότωνες. Παρ 'όλα αυτά, το φάρμακο στερείται επιλεκτικής δράσης, και γι' αυτό είναι αρκετές φορές πιο τοξικό από το acyclovir..\nΦαμσικλοβίρη. Ο μηχανισμός δράσης δεν διαφέρει από το acyclovir. Η διαφορά μεταξύ τους έγκειται στην παρουσία μιας άλλης αζωτούχου βάσης. Αποτελεσματικότητα και τοξικότητα συγκρίσιμη με την ακυκλοβίρη.\nΒαλακυκλοβίρη. Αυτό το φάρμακο είναι πιο αποτελεσματικό από το acyclovir όταν χρησιμοποιείται σε μορφή δισκίου. Απορροφάται από το γαστρεντερικό σωλήνα σε αρκετά μεγάλο ποσοστό και αφού περάσει από μια σειρά ενζυματικών αλλαγών στο ήπαρ μετατρέπεται σε ακυκλοβίρη.\nFoscarnet. Το φάρμακο έχει ειδική χημική δομή (παράγωγο μυρμηκικού οξέος). Δεν υφίσταται αλλαγές στα κύτταρα του σώματος, λόγω των οποίων είναι ενεργό έναντι ιογενών στελεχών που είναι ανθεκτικά στην ακυκλοβίρη. Το Foscarnet χρησιμοποιείται επίσης για κυτταρομεγαλοϊό, έρπητα και εγκεφαλίτιδα που προκαλείται από κρότωνες. Χορηγείται ενδοφλεβίως, εξαιτίας αυτού, έχει μεγάλο αριθμό παρενεργειών.\nΦάρμακα κατά της γρίπης (arbidol, remantadin, tamiflu, relenza)\nΥπάρχουν πολλές παραλλαγές των ιών της γρίπης. Υπάρχουν τρία γένη ιών γρίπης (Α, Β, Γ), καθώς και η διαίρεσή τους σύμφωνα με τις παραλλαγές των επιφανειακών πρωτεϊνών - αιμοσυγκολλητίνη (Η) και νευραμινιδάση (Ν). Λόγω του γεγονότος ότι είναι πολύ δύσκολο να προσδιοριστεί ένας συγκεκριμένος τύπος ιού, τα φάρμακα κατά της γρίπης δεν είναι πάντα αποτελεσματικά. Τα φάρμακα κατά της γρίπης χρησιμοποιούνται συνήθως σε σοβαρές λοιμώξεις, καθώς με ήπιες κλινικές εκδηλώσεις το σώμα αντιμετωπίζει ανεξάρτητα τον ιό.\nΔιακρίνονται οι ακόλουθοι τύποι φαρμάκων κατά της γρίπης:\nΑναστολείς της ιικής πρωτεΐνης Μ (ριμανταδίνη, αμανταδίνη). Αυτά τα φάρμακα εμποδίζουν τη διείσδυση του ιού στο κύτταρο, επομένως, χρησιμοποιούνται κυρίως ως προφυλακτικά παρά ως θεραπευτικοί παράγοντες..\nΑναστολείς του ιικού ενζύμου νευραμινιδάση (ζαναμιβίρη, οσελταμιβίρη). Η νευραμινιδάση βοηθά τους ιούς να σπάσουν τις βλεννώδεις εκκρίσεις και να εισέλθουν στα κύτταρα της βλεννογόνου της αναπνευστικής οδού. Τα ναρκωτικά αυτής της ομάδας αποτρέπουν την εξάπλωση και την αναπαραγωγή (αναπαραγωγή) του ιού. Ένα από αυτά τα φάρμακα είναι το zanamivir (Relenza). Χρησιμοποιείται σε μορφή αερολύματος. Ένα άλλο φάρμακο, το oseltamivir (Tamiflu), λαμβάνεται από το στόμα. Αυτή η ομάδα φαρμάκων αναγνωρίζεται από την ιατρική κοινότητα ως η μόνη με αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα. Τα φάρμακα είναι ανεκτά πολύ εύκολα.\nΑναστολείς πολυμεράσης RNA (ριμπαβιρίνη). Η αρχή της δράσης της ριμπαβιρίνης δεν διαφέρει από την ακυκλοβίρη και άλλα φάρμακα που αναστέλλουν τη σύνθεση ιικού γενετικού υλικού. Δυστυχώς, φάρμακα αυτού του είδους έχουν μεταλλαξιογόνες και καρκινογόνες ιδιότητες, επομένως πρέπει να χρησιμοποιούνται με προσοχή..\nΆλλα φάρμακα (arbidol, oxolin). Υπάρχουν πολλά άλλα φάρμακα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη θεραπεία του ιού της γρίπης. Χαρακτηρίζονται από ένα ασθενές αντιιικό αποτέλεσμα, μερικά επιπλέον διεγείρουν την παραγωγή της δικής τους ιντερφερόνης. Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι αυτά τα φάρμακα δεν βοηθούν όλους και όχι σε όλες τις περιπτώσεις..\nΦάρμακα που στοχεύουν στην καταπολέμηση της μόλυνσης από τον ιό HIV\nΗ θεραπεία της λοίμωξης από τον ιό HIV σήμερα είναι ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα στην ιατρική. Τα φάρμακα που είναι διαθέσιμα στη σύγχρονη ιατρική μπορούν να περιέχουν μόνο αυτόν τον ιό, αλλά να μην το ξεφορτωθούν. Ο ιός της ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας είναι επικίνδυνος, καθώς καταστρέφει το ανοσοποιητικό σύστημα, ως αποτέλεσμα του οποίου ο ασθενής πεθαίνει από βακτηριακές λοιμώξεις και διάφορες επιπλοκές.\nΤα φάρμακα για την καταπολέμηση της μόλυνσης από τον ιό HIV χωρίζονται σε δύο ομάδες:\nαναστολείς της αντίστροφης μεταγραφάσης (ζιδοβουδίνη, σταβουδίνη, νεβιραπίνη).\nαναστολείς των πρωτεασών του HIV (ινδιναβίρη, σακουιναβίρη).\nΗ πρώτη ομάδα είναι η αζιδοθυμιδίνη (ζιδοβουδίνη). Ο ρόλος του είναι ότι παρεμβαίνει στον σχηματισμό DNA από ιικό RNA. Αυτό αναστέλλει τη σύνθεση ιικών πρωτεϊνών, η οποία παρέχει θεραπευτικό αποτέλεσμα. Το φάρμακο διεισδύει εύκολα στο φράγμα αίματος-εγκεφάλου, το οποίο μπορεί να προκαλέσει διαταραχές του κεντρικού νευρικού συστήματος. Τα φάρμακα αυτού του είδους πρέπει να χρησιμοποιούνται για πολύ καιρό, το θεραπευτικό αποτέλεσμα εμφανίζεται μόνο μετά από 6 - 8 μήνες θεραπείας. Το μειονέκτημα των φαρμάκων είναι η ανάπτυξη αντοχής σε αυτά από τον ιό.\nΟι αναστολείς πρωτεάσης είναι μια σχετικά νέα ομάδα αντιρετροϊκών φαρμάκων. Μειώνουν το σχηματισμό ενζύμων και δομικών πρωτεϊνών του ιού, λόγω των οποίων, ως αποτέλεσμα της ζωτικής δραστηριότητας του ιού, σχηματίζονται οι ανώριμες μορφές του. Αυτό καθυστερεί σημαντικά την ανάπτυξη της λοίμωξης. Ένα από αυτά τα φάρμακα είναι η σακουιναβίρη. Αναστέλλει τον πολλαπλασιασμό των ρετροϊών, αλλά μπορεί επίσης να αναπτύξει αντίσταση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι γιατροί χρησιμοποιούν συνδυασμούς φαρμάκων και από τις δύο ομάδες για τη θεραπεία του HIV και του AIDS..\nΥπάρχουν αντιιικά φάρμακα ευρέος φάσματος?\nΠαρά τους ισχυρισμούς των κατασκευαστών ναρκωτικών και τις πληροφορίες διαφήμισης, δεν υπάρχει ευρύ φάσμα αντιιικών φαρμάκων. Τα φάρμακα που υπάρχουν σήμερα και αναγνωρίζονται από την επίσημη ιατρική χαρακτηρίζονται από στοχευμένη, συγκεκριμένη δράση. Η ταξινόμηση των αντιιικών φαρμάκων συνεπάγεται την κατανομή τους ανάλογα με το φάσμα δράσης. Υπάρχουν ορισμένες εξαιρέσεις με τη μορφή φαρμάκων που είναι δραστικά έναντι 2 - 3 ιών (για παράδειγμα, foscarnet), αλλά όχι περισσότερο.\nΤα αντιιικά φάρμακα συνταγογραφούνται από γιατρούς αυστηρά σύμφωνα με τα κλινικά συμπτώματα της υποκείμενης νόσου. Έτσι, με τον ιό της γρίπης, τα αντιιικά φάρμακα που προορίζονται για τη θεραπεία του έρπητα είναι άχρηστα. Τα φάρμακα που μπορούν πραγματικά να αυξήσουν την αντίσταση του σώματος (αντίσταση) στις ιογενείς ασθένειες, στην πραγματικότητα, είναι ανοσορυθμιστές και έχουν ασθενές αντιιικό αποτέλεσμα. Χρησιμοποιούνται κυρίως για την πρόληψη και όχι για τη θεραπεία ιογενών ασθενειών..\nΟι ιντερφερόνες θεωρούνται επίσης εξαίρεση. Αυτά τα φάρμακα διατίθενται σε μια ειδική ομάδα. Η δράση τους είναι μοναδική, καθώς το ανθρώπινο σώμα χρησιμοποιεί τη δική του ιντερφερόνη για την καταπολέμηση τυχόν ιών. Έτσι, οι ιντερφερόνες είναι πράγματι δραστικές έναντι σχεδόν όλων των ιών. Ωστόσο, η πολυπλοκότητα της θεραπείας με ιντερφερόνη (διάρκεια της θεραπείας, η ανάγκη να ληφθεί ως μέρος των μαθημάτων, ένας μεγάλος αριθμός παρενεργειών) καθιστούν αδύνατη τη χρήση της έναντι ήπιων ιογενών λοιμώξεων. Αυτός είναι ο λόγος που οι ιντερφερόνες χρησιμοποιούνται σήμερα κυρίως για τη θεραπεία της ιογενούς ηπατίτιδας..\nΑντιιικά φάρμακα - ανοσοδιεγερτικά (amiksin, kagocel)\nΣήμερα, διατίθενται πολλά φάρμακα που διεγείρουν το ανοσοποιητικό σύστημα. Έχουν τη δυνατότητα να σταματήσουν την ανάπτυξη ιών και να προστατεύσουν το σώμα από λοιμώξεις. Τέτοια φάρμακα είναι ακίνδυνα, αλλά δεν έχουν άμεση επίδραση στον ιό. Έτσι, για παράδειγμα, το Kagocel είναι ένας επαγωγέας ιντερφερόνης, ο οποίος, μετά τη χορήγηση, αυξάνει το περιεχόμενο ιντερφερόνης στο αίμα αρκετές φορές. Χρησιμοποιείται το αργότερο την 4η ημέρα από την έναρξη της μόλυνσης, αφού μετά την 4η ημέρα το επίπεδο ιντερφερόνης αυξάνεται από μόνο του. Το Amiksin (tilorone) και πολλά άλλα φάρμακα έχουν παρόμοιο αποτέλεσμα. Τα ανοσοδιεγερτικά έχουν πολλά μειονεκτήματα που καθιστούν τη χρήση τους στις περισσότερες περιπτώσεις ανέφικτη..\nΤα μειονεκτήματα των ανοσοδιεγερτικών περιλαμβάνουν:\nασθενές άμεσο αντιικό αποτέλεσμα.\nπεριορισμένες περιόδους χρήσης (μέχρι το ύψος της νόσου) ·\nη αποτελεσματικότητα του φαρμάκου εξαρτάται από την κατάσταση του ανθρώπινου ανοσοποιητικού συστήματος.\nμε παρατεταμένη χρήση, εξαντλείται η ανοσία.\nέλλειψη κλινικά αποδεδειγμένης αποτελεσματικότητας σε αυτήν την ομάδα φαρμάκων.\nΦυτικά αντιιικά φάρμακα (φάρμακα Echinacea)\nΤα φυτικά αντιιικά είναι μια από τις καλύτερες επιλογές για την πρόληψη ιογενών λοιμώξεων. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν έχουν παρενέργειες όπως τα συμβατικά αντιιικά φάρμακα και στερούνται επίσης των μειονεκτημάτων των ανοσοδιεγερτικών (εξάντληση της ανοσίας, περιορισμένη αποτελεσματικότητα).\nΤα παρασκευάσματα με βάση το Echinacea είναι μία από τις καλύτερες επιλογές για προληπτική χρήση. Αυτή η ουσία έχει άμεση αντιική δράση κατά των ιών του έρπητα και της γρίπης, αυξάνει τον αριθμό των ανοσοκυττάρων και βοηθά στην καταστροφή διαφόρων ξένων παραγόντων. Τα παρασκευάσματα Echinacea μπορούν να ληφθούν σε μαθήματα διάρκειας 1 έως 8 εβδομάδων.\nΟμοιοπαθητικοί αντιιικοί παράγοντες (ergoferon, anaferon)\nΗ ομοιοπαθητική είναι ένας κλάδος φαρμάκου που χρησιμοποιεί πολύ αραιωμένες συγκεντρώσεις του δραστικού συστατικού. Η αρχή της ομοιοπαθητικής είναι η χρήση εκείνων των ουσιών που πιθανώς μπορούν να προκαλέσουν συμπτώματα παρόμοια με αυτά του ασθενούς (η λεγόμενη αρχή της «θεραπείας με παρόμοια»). Αυτή η αρχή είναι αντίθετη με τις αρχές της επίσημης ιατρικής. Επιπλέον, η φυσιολογική φυσιολογία δεν μπορεί να εξηγήσει τους μηχανισμούς δράσης των ομοιοπαθητικών θεραπειών. Υποτίθεται ότι τα ομοιοπαθητικά φάρμακα βοηθούν στην ανάκαμψη διεγείροντας τα νευρο-φυτικά, ενδοκρινικά και ανοσοποιητικά συστήματα..\nΛίγοι υποψιάζονται ότι ορισμένα από τα αντιιικά που πωλούνται στα φαρμακεία είναι ομοιοπαθητικά. Έτσι, τα φάρμακα ergoferon, anaferon και μερικά άλλα ανήκουν σε ομοιοπαθητικά φάρμακα. Περιέχουν διάφορα αντισώματα έναντι ιντερφερόνης, ισταμίνης και ορισμένων υποδοχέων. Ως αποτέλεσμα της χρήσης τους, βελτιώνεται η σύνδεση μεταξύ των συστατικών του ανοσοποιητικού συστήματος, αυξάνεται η ταχύτητα των αμυντικών διεργασιών που εξαρτώνται από την ιντερφερόνη. Το Ergoferon έχει επίσης ένα μικρό αντιφλεγμονώδες και αντι-αλλεργικό αποτέλεσμα..\nΈτσι, τα ομοιοπαθητικά αντιιικά φάρμακα έχουν δικαίωμα ύπαρξης, αλλά συνιστάται η χρήση τους ως προφυλακτικός ή βοηθητικός παράγοντας. Το πλεονέκτημά τους είναι η σχεδόν πλήρης απουσία αντενδείξεων. Ωστόσο, απαγορεύεται η θεραπεία σοβαρών ιογενών λοιμώξεων με ομοιοπαθητικά φάρμακα. Οι γιατροί σπάνια συνταγογραφούν ομοιοπαθητικά φάρμακα στους ασθενείς τους.\nΕνδείξεις για τη χρήση αντιιικών παραγόντων\nΟ σκοπός της χρήσης αντιιικών φαρμάκων προέρχεται από το όνομά τους. Χρησιμοποιούνται για διάφορους τύπους ιογενών λοιμώξεων. Επιπλέον, ορισμένα φάρμακα από την αντιική κατηγορία έχουν επιπρόσθετα αποτελέσματα που τους επιτρέπουν να χρησιμοποιούνται σε διάφορες κλινικές καταστάσεις που δεν σχετίζονται με μόλυνση με τον ιό..\nΟι αντιιικοί παράγοντες ενδείκνυνται για τις ακόλουθες ασθένειες:\nεγκεφαλίτιδα που προκαλείται από κρότωνες;\nθηλώματα και κονδυλώματα\nστοματίτιδα και άλλες βλάβες.\nΕίναι συνηθισμένο να χρησιμοποιείτε αντιιικούς παράγοντες όχι πάντα, αλλά μόνο σε σοβαρές περιπτώσεις, όταν δεν υπάρχει δυνατότητα ανεξάρτητης ανάρρωσης. Έτσι, η γρίπη συνήθως αντιμετωπίζεται συμπτωματικά και ειδικά φάρμακα κατά της γρίπης χρησιμοποιούνται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Η ανεμοβλογιά (ανεμοβλογιά) στα παιδιά εξαφανίζεται μόνη της μετά από 2 έως 3 εβδομάδες ασθένειας. Συνήθως, η ανθρώπινη ανοσία είναι αρκετά επιτυχής στην καταπολέμηση αυτού του είδους μόλυνσης. Η περιορισμένη χρήση αντιιικών φαρμάκων εξηγείται από το γεγονός ότι προκαλούν πολλές παρενέργειες, ενώ τα οφέλη από τη χρήση τους, ειδικά στη μέση της νόσου, είναι χαμηλά.\nΟρισμένοι αντιιικοί παράγοντες έχουν τα δικά τους χαρακτηριστικά. Έτσι, οι ιντερφερόνες χρησιμοποιούνται για καρκίνο (μελάνωμα, καρκίνος). Χρησιμοποιούνται ως χημειοθεραπευτικοί παράγοντες για τη συρρίκνωση των όγκων. Χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της γρίπης, η αμανταδίνη (midantanum) είναι επίσης κατάλληλη για τη θεραπεία της νόσου του Parkinson και της νευραλγίας. Πολλά αντιιικά έχουν επίσης ανοσοδιεγερτικά αποτελέσματα, αλλά η χρήση ανοσοδιεγερτικών γενικά δεν εγκρίνεται από την ιατρική κοινότητα..\nΑντενδείξεις για τη χρήση αντιιικών παραγόντων\nΟι αντιιικοί παράγοντες έχουν διάφορες αντενδείξεις. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι κάθε φάρμακο έχει τους δικούς του μεταβολικούς μηχανισμούς στο σώμα και επηρεάζει τα όργανα και τα συστήματα με διαφορετικούς τρόπους. Γενικά, οι πιο συχνές αντενδείξεις για αντιιικά φάρμακα περιλαμβάνουν ασθένειες των νεφρών, του ήπατος και του αιματοποιητικού συστήματος..\nΜεταξύ των πιο κοινών αντενδείξεων σε αυτήν την ομάδα φαρμάκων είναι:\nΨυχικές διαταραχές (ψύχωση, κατάθλιψη). Τα αντιιικά φάρμακα μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά την ψυχολογική κατάσταση ενός ατόμου, ειδικά κατά την πρώτη φορά της χρήσης. Επιπλέον, ο κίνδυνος κατάχρησης ναρκωτικών είναι πολύ υψηλός για ασθενείς με ψυχική αναπηρία, πράγμα που είναι πολύ επικίνδυνο για φάρμακα με πολλές παρενέργειες..\nΥπερευαισθησία σε ένα από τα συστατικά του φαρμάκου. Η αλλεργία είναι ένα πρόβλημα για τη χρήση οποιουδήποτε φαρμάκου, όχι μόνο αντιιικών φαρμάκων. Μπορεί να υποψιαστεί σε περίπτωση άλλων αλλεργιών (για παράδειγμα, στη γύρη) ή αλλεργικών ασθενειών (βρογχικό άσθμα). Για την αποφυγή τέτοιων αντιδράσεων, αξίζει να υποβληθείτε σε ειδικές δοκιμές αλλεργίας..\nΑιματοποιητικές διαταραχές. Η λήψη αντιιικών φαρμάκων μπορεί να οδηγήσει σε μείωση του αριθμού των ερυθροκυττάρων, των αιμοπεταλίων, των λευκοκυττάρων. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα περισσότερα αντιιικά φάρμακα δεν είναι κατάλληλα για ασθενείς με αιματοποιητικές διαταραχές..\nΣοβαρή παθολογία της καρδιάς ή των αιμοφόρων αγγείων. Όταν χρησιμοποιείτε φάρμακα όπως ριμπαβιρίνη, φοσκαρνέτη, ιντερφερόνες, ο κίνδυνος καρδιακής αρρυθμίας, αύξηση ή μείωση της αρτηριακής πίεσης αυξάνεται.\nΚίρρωση του ήπατος. Πολλά αντιιικά φάρμακα υφίστανται διάφορους μετασχηματισμούς στο ήπαρ (φωσφορυλίωση, σχηματισμός λιγότερο τοξικών προϊόντων). Ηπατικές ασθένειες που σχετίζονται με ηπατική ανεπάρκεια (για παράδειγμα, κίρρωση) μειώνουν την αποτελεσματικότητά τους ή, αντίθετα, αυξάνουν τη διάρκεια παραμονής τους στο σώμα, καθιστώντας τις επικίνδυνες για τον ασθενή.\nΑυτοάνοσο νόσημα. Η ανοσοδιεγερτική δράση ορισμένων φαρμάκων περιορίζει τη χρήση τους σε αυτοάνοσες ασθένειες. Έτσι, για παράδειγμα, οι ιντερφερόνες δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για ασθένειες του θυρεοειδούς αδένα (αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα). Όταν χρησιμοποιούνται, το ανοσοποιητικό σύστημα αρχίζει να καταπολεμά πιο ενεργά τα κύτταρα του σώματός του, λόγω των οποίων εξελίσσεται η ασθένεια.\nΕπιπλέον, τα αντιιικά φάρμακα αντενδείκνυνται συνήθως σε έγκυες γυναίκες και παιδιά. Αυτές οι ουσίες μπορούν να επηρεάσουν το ρυθμό ανάπτυξης και ανάπτυξης του εμβρύου και του παιδιού, να οδηγήσουν σε διάφορες μεταλλάξεις (ο μηχανισμός δράσης πολλών αντιιικών παραγόντων είναι να σταματήσει η σύνθεση γενετικού υλικού, DNA και RNA). Ως αποτέλεσμα, τα αντιιικά φάρμακα μπορούν να οδηγήσουν σε τερατογόνα αποτελέσματα (σχηματισμός παραμορφώσεων) και μεταλλαξιογόνα αποτελέσματα.\nΜορφές απελευθέρωσης αντιιικών φαρμάκων (δισκία, σταγόνες, σιρόπι, ενέσεις, υπόθετα, αλοιφές)\nΤα αντιιικά φάρμακα παράγονται σήμερα σε όλες σχεδόν τις μορφές δοσολογίας που διατίθενται στη σύγχρονη ιατρική. Προορίζονται τόσο για τοπική όσο και για συστημική χρήση. Χρησιμοποιείται μια ποικιλία μορφών έτσι ώστε το φάρμακο να έχει το πιο έντονο αποτέλεσμα. Ταυτόχρονα, η δόση του φαρμάκου και η μέθοδος χρήσης του εξαρτώνται από τη μορφή δοσολογίας..\nΤα σύγχρονα αντιιικά φάρμακα διατίθενται στις ακόλουθες μορφές δοσολογίας:\nδισκία από του στόματος\nκόνις για διάλυμα για στοματική χορήγηση.\nκόνις για ένεση (πλήρης με ενέσιμο νερό)\nρινικά σπρέι και σταγόνες.\nοφθαλμικές σταγόνες και άλλες μορφές δοσολογίας.\nΗ πιο βολική μορφή χρήσης είναι τα δισκία από του στόματος. Ωστόσο, αυτή η ομάδα φαρμάκων χαρακτηρίζεται από χαμηλή διαθεσιμότητα (απορρόφηση) από το γαστρεντερικό σωλήνα. Αυτό ισχύει για τις ιντερφερόνες, την ακυκλοβίρη και πολλά άλλα φάρμακα. Γι 'αυτό, για συστηματική χρήση, οι καλύτερες μορφές δοσολογίας είναι τα υπόθετα ένεσης και του ορθού..\nΟι περισσότερες μορφές δοσολογίας επιτρέπουν στον ασθενή να ελέγχει με ακρίβεια τη δόση του φαρμάκου. Ωστόσο, κατά τη χρήση ορισμένων μορφών δοσολογίας (αλοιφή, γέλη, σκόνη για την παρασκευή ενέσιμου διαλύματος), το φάρμακο πρέπει να δοθεί σωστά για να εξαλειφθούν οι παρενέργειες. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η χρήση αντιιικών παραγόντων σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να γίνεται υπό την επίβλεψη ιατρικού προσωπικού..\nΑντιιικά φάρμακα για συστηματική και τοπική χρήση\nΥπάρχουν πολλές μορφές αντιιικών φαρμάκων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν τοπικά και συστημικά. Αυτό μπορεί να ισχύει ακόμη και για το ίδιο δραστικό συστατικό. Για παράδειγμα, το acyclovir χρησιμοποιείται τόσο σε μορφή αλοιφής ή γέλης (για τοπική εφαρμογή) όσο και σε μορφή δισκίων. Στη δεύτερη περίπτωση, χρησιμοποιείται συστηματικά, δηλαδή επηρεάζει ολόκληρο το σώμα..\nΗ τοπική χρήση αντιιικών παραγόντων έχει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:\nέχει τοπική επίδραση (στο δέρμα, στους βλεννογόνους).\nΚατά κανόνα, gel, αλοιφή, ρινικές ή οφθαλμικές σταγόνες και αεροζόλ χρησιμοποιούνται για τοπική εφαρμογή.\nχαρακτηρίζεται από έντονη επίδραση στην περιοχή εφαρμογής και έλλειψη επίδρασης σε απομακρυσμένα μέρη.\nέχει χαμηλότερο κίνδυνο παρενεργειών.\nπρακτικά δεν επηρεάζει απομακρυσμένα όργανα και συστήματα (ήπαρ, νεφρά και άλλα).\nχρησιμοποιείται για τη γρίπη, τον έρπητα των γεννητικών οργάνων, τον έρπητα των χειλιών, τα θηλώματα και ορισμένες άλλες ασθένειες.\nχρησιμοποιείται για ήπια ιογενή λοίμωξη.\nΗ συστηματική χρήση αντιιικών παραγόντων χαρακτηρίζεται από τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:\nχρησιμοποιείται στην περίπτωση γενικευμένης λοίμωξης (HIV, ηπατίτιδα), καθώς και σε σοβαρές περιπτώσεις της νόσου (για παράδειγμα, με γρίπη επιπλοκή από πνευμονία).\nέχει επίδραση σε όλα τα κύτταρα του ανθρώπινου σώματος, καθώς τα εισέρχεται μέσω της κυκλοφορίας του αίματος.\nγια συστηματική χρήση, χρησιμοποιούνται δισκία για στοματική χορήγηση, ενέσεις, ορθικά υπόθετα.\nέχει υψηλότερο κίνδυνο παρενεργειών.\nγενικά χρησιμοποιείται όταν η τοπική θεραπεία από μόνη της είναι αναποτελεσματική.\nΠρέπει να έχουμε κατά νου ότι οι μορφές δοσολογίας για τοπική χρήση δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν συστηματικά και αντίστροφα. Μερικές φορές, για να επιτευχθεί το καλύτερο θεραπευτικό αποτέλεσμα, οι γιατροί συνιστούν το συνδυασμό φαρμάκων, κάτι που επιτρέπει μια πολύπλευρη επίδραση σε μια ιογενή λοίμωξη.\nΟδηγίες για τη χρήση αντιιικών φαρμάκων\nΤα αντιιικά φάρμακα είναι αρκετά ισχυρά φάρμακα. Προκειμένου να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα από αυτά και να αποφευχθούν παρενέργειες, θα πρέπει να ακολουθήσετε τις οδηγίες χρήσης των φαρμάκων. Κάθε φάρμακο έχει τη δική του οδηγία. Ο μεγαλύτερος ρόλος στη χρήση αντιιικών φαρμάκων παίζεται από τη μορφή δοσολογίας του φαρμάκου..\nΟι παρακάτω είναι οι πιο συνηθισμένοι τρόποι χρήσης αντιιικών φαρμάκων, ανάλογα με τη μορφή δοσολογίας:\nΧάπια. Τα δισκία λαμβάνονται από το στόμα κατά τη διάρκεια ή μετά τα γεύματα 1 έως 3 φορές την ημέρα. Η κατάλληλη δοσολογία επιλέγεται λαμβάνοντας ολόκληρο το δισκίο ή το μισό από αυτό.\nΕνέσεις. Πρέπει να γίνεται από ιατρικό προσωπικό, καθώς η εσφαλμένη εισαγωγή απειλεί την ανάπτυξη επιπλοκών (συμπεριλαμβανομένου του αποστήματος μετά την ένεση). Η κόνις του φαρμάκου διαλύεται εντελώς σε υγρό για ένεση και ενίεται ενδομυϊκά (λιγότερο συχνά ενδοφλεβίως ή υποδορίως).\nΑλοιφές και τζελ. Απλώστε ένα λεπτό στρώμα στην πληγείσα επιφάνεια του δέρματος και των βλεννογόνων. Οι αλοιφές και τα τζελ μπορούν να χρησιμοποιηθούν 3 έως 4 φορές την ημέρα ή ακόμα πιο συχνά.\nΡινικές και οφθαλμικές σταγόνες. Η σωστή χρήση σταγόνων (για παράδειγμα, γρίπης) συνεπάγεται την εισαγωγή τους στο ποσό των 1-2 σταγόνων σε κάθε ρινικό πέρασμα. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν 3 έως 5 φορές την ημέρα..\nΌταν χρησιμοποιείτε ένα αντιιικό φάρμακο, οι ακόλουθες παράμετροι πρέπει να τηρούνται σύμφωνα με τις συνοδευτικές οδηγίες και τις συστάσεις του γιατρού:\nΗ δοσολογία του φαρμάκου. Η πιο σημαντική παράμετρος, παρατηρώντας την οποία μπορείτε να αποκλείσετε υπερβολική δόση. Οι αντιιικοί παράγοντες λαμβάνονται συνήθως σε χαμηλές συγκεντρώσεις (50 έως 100 mg δραστικού συστατικού).\nΣυχνότητα χρήσης κατά τη διάρκεια της ημέρας. Τα αντιιικά δισκία λαμβάνονται 1 έως 3 φορές την ημέρα, τοπικά παρασκευάσματα (σταγόνες, αλοιφές) μπορούν να χρησιμοποιηθούν 3 έως 4 φορές την ημέρα ή περισσότερες. Όταν εφαρμόζεται τοπικά, τα φαινόμενα υπερδοσολογίας είναι πολύ σπάνια..\nΔιάρκεια χρήσης. Η διάρκεια του μαθήματος καθορίζεται από τον γιατρό και εξαρτάται από τη σοβαρότητα της νόσου. Ο τερματισμός της θεραπείας με αντιιικά φάρμακα πρέπει να πραγματοποιείται μετά από εξέταση από γιατρό.\nΣυνθήκες αποθήκευσης. Πρέπει να τηρείται η θερμοκρασία αποθήκευσης που αναφέρεται στις οδηγίες. Ορισμένα φάρμακα πρέπει να καταψυχθούν, άλλα σε θερμοκρασία δωματίου.\nΜαθήματα αντιιικών φαρμάκων\nΟρισμένα αντιιικά φάρμακα χρησιμοποιούνται ως μέρος μακροχρόνιων μαθημάτων. Η μακροχρόνια χρήση ναρκωτικών είναι απαραίτητη, πρώτα απ 'όλα, για τη θεραπεία της ιογενούς ηπατίτιδας, του HIV / AIDS. Αυτό οφείλεται στην υψηλή αντοχή των ιών της ηπατίτιδας και του HIV στα φάρμακα. Τα ναρκωτικά κατά της ηπατίτιδας λαμβάνονται από 3 έως 6 μήνες, έναντι του HIV - περισσότερο από ένα χρόνο. Επίσης, η χρήση ως μέρος μιας θεραπείας είναι αποδεκτή σε σχέση με την ιντερφερόνη και ορισμένα άλλα φάρμακα.\nΗ διάρκεια της θεραπείας με τα περισσότερα αντιιικά φάρμακα δεν υπερβαίνει τις 2 εβδομάδες. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η γρίπη, ο έρπης, η λοίμωξη από εντεροϊό και άλλες ιογενείς ασθένειες συνήθως θεραπεύονται. Ένας άλλος τρόπος χρήσης αντιιικών φαρμάκων είναι η πρόληψη. Εάν επιτευχθούν προληπτικοί στόχοι, η διάρκεια λήψης αντιιικών φαρμάκων είναι από 3 έως 7 ημέρες.\nΟι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες των αντιιικών φαρμάκων\nΟι παρενέργειες από τη χρήση αντιιικών φαρμάκων είναι πραγματικά συχνές. Φυσικά, η φύση των παρενεργειών εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το ίδιο το φάρμακο, καθώς και από τη μορφή δοσολογίας του. Τα συστηματικά φάρμακα τείνουν να έχουν περισσότερες παρενέργειες. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες δεν είναι συχνές σε όλα τα φάρμακα, αλλά είναι δυνατόν να γενικευθούν και να επισημανθούν οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες του σώματος στη λήψη αντιιικών φαρμάκων..\nΟι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες των αντιιικών φαρμάκων είναι οι εξής:\nΝευροτοξικότητα (αρνητική επίδραση στο κεντρικό νευρικό σύστημα). Εκφράζεται από πονοκέφαλο, κόπωση, αϋπνία, μειωμένη προσοχή και συγκέντρωση. Σε έναν βαθμό ή άλλο, αυτά τα φαινόμενα είναι εγγενή σε όλες τις ομάδες αντιιικών φαρμάκων..\nΔιαταραχές του γαστρεντερικού σωλήνα. Χαρακτηρίζεται από μειωμένη όρεξη, ναυτία, έμετο. Αυτές οι ανεπιθύμητες ενέργειες εμφανίζονται με τη χρήση αντιερεθικών φαρμάκων, ριμπαβιρίνης, ιντερφερόνης.\nΑιματοτοξικότητα (αναστολή του αιματοποιητικού συστήματος). Εκδηλώνεται με μείωση του αριθμού των ερυθρών αιμοσφαιρίων, των αιμοπεταλίων ή των λευκοκυττάρων. Μπορεί να παρατηρηθεί μόνο με παρατεταμένη θεραπεία με αντιιικά φάρμακα (περισσότερο από 2 εβδομάδες). Αυτή η παρενέργεια εξηγείται από τη μείωση του ρυθμού αναπαραγωγής τόσο του ιού όσο και του φυσιολογικού κυτταρικού DNA, το οποίο είναι ενσωματωμένο στον μηχανισμό δράσης των αντιικών παραγόντων..\nΝεφροτοξικότητα (καταστολή της νεφρικής λειτουργίας). Ορισμένα φάρμακα (acyclovir, foscarnet) είναι γνωστά για το γεγονός ότι μπορούν να οδηγήσουν σε οξεία νεφρική ανεπάρκεια, νεφρική νέκρωση, νεφρίτιδα. Μπορείτε να υποψιάζεστε την τοξική επίδραση του φαρμάκου στα νεφρά από πόνο στην πλάτη, την παρουσία πρωτεϊνών και κρυστάλλων στα ούρα (θολά ούρα).\nΣύνδρομο τύπου γρίπης. Περιγράφεται καλύτερα και εμφανίζεται συχνότερα μετά τη χρήση ιντερφερόνων. Εκδηλώνεται από πυρετό, μυϊκό πόνο, πονοκέφαλο και υψηλή κόπωση. Αυτό το σύνδρομο εξαφανίζεται μετά από 4 - 5 δόσεις του φαρμάκου, ωστόσο, για την πρόληψή του, οι γιατροί συχνά συνταγογραφούν παρακεταμόλη παράλληλα με τη χρήση ιντερφερόνης.\nΟι τοπικές ανεπιθύμητες ενέργειες εκδηλώνονται με δερματικό εξάνθημα, κνησμό, ερυθρότητα των βλεννογόνων και το δέρμα στην περιοχή εφαρμογής. Μερικές φορές η συχνή εφαρμογή αλοιφών και πηκτωμάτων οδηγεί σε ξηρότητα του δέρματος, γι 'αυτό πρέπει να σταματήσετε να χρησιμοποιείτε το φάρμακο. Οι τοπικές αντιδράσεις, κατά κανόνα, δείχνουν την παρουσία αλλεργιών στα συστατικά του φαρμάκου, κάτι που αποκλείει τη δυνατότητα χρήσης τους στο μέλλον..\nΦυσικά, υπάρχουν αντιιικοί παράγοντες που έχουν πολύ χαμηλή συχνότητα παρενεργειών. Ωστόσο, κατά κανόνα, όσο ισχυρότερη είναι η επίδραση του φαρμάκου και όσο μεγαλύτερη είναι η δόση που χρησιμοποιείται, τόσο υψηλότερος είναι ο κίνδυνος εμφάνισης ανεπιθύμητων ενεργειών. Επίσης, πολλά εξαρτώνται από τα μεμονωμένα χαρακτηριστικά του σώματος του ασθενούς..\nΒλάβη από τη χρήση αντιιικών φαρμάκων\nΗ παγκόσμια βλάβη από τη χρήση αντιιικών φαρμάκων είναι συνήθως ελάχιστη. Όλες οι ανεπιθύμητες ενέργειες εξαφανίζονται μετά το τέλος της θεραπείας. Αναμφίβολα εξαρτάται από τη σωστή χρήση του φαρμάκου και την τήρηση των συστάσεων του γιατρού. Αλλαγές όπως διαταραχή στην κυτταρική σύνθεση του αίματος ή της ισορροπίας ηλεκτρολυτών είναι προσωρινές και ομαλοποιούνται μερικές εβδομάδες μετά το τέλος της χρήσης αντιιικών φαρμάκων.\nΙδιαίτερη προσοχή πρέπει να δίνεται κατά τη χρήση αντιιικών φαρμάκων κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Μπορούν να έχουν τερατογόνες και μεταλλαξιογόνες επιπτώσεις, γεγονός που αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για την κανονική ανάπτυξη του εμβρύου. Η βλάβη από τη χρήση ορισμένων αντιιικών φαρμάκων κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορεί να εκδηλωθεί σε διάφορες ανωμαλίες στο έμβρυο (αισθητική και λειτουργική).\nΘα πρέπει να προσέξετε κάποια προσοχή σε σχέση με τους ανοσορρυθμιστικούς παράγοντες. Μερικά από αυτά διεγείρουν το ανοσοποιητικό σύστημα, αλλά, ταυτόχρονα, εξαντλούν τα αποθέματα κυτταρικής ανοσίας. Ως αποτέλεσμα, μακροπρόθεσμα, η ανοσία μειώνεται. Απαγορεύεται επίσης η χρήση ανοσοδιεγερτικών για το HIV / AIDS, καθώς αυτά τα φάρμακα επιταχύνουν την εξέλιξη της νόσου.\nΕπομένως, τα αντιιικά φάρμακα πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο όταν ενδείκνυται. Η σύγχρονη ιατρική δεν μπορεί να προβλέψει πλήρως τον πιθανό κίνδυνο από τη χρήση ναρκωτικών. Οι ιδιαιτερότητες της ατομικής αλληλεπίδρασης του σώματος και του φαρμάκου είναι πάντα απρόβλεπτες..\nΗ χρήση αντιιικών φαρμάκων για διαβήτη\nΟι ιογενείς λοιμώξεις στον διαβήτη έχουν τα δικά τους χαρακτηριστικά. Ακόμη και μια απλή γρίπη μπορεί να οδηγήσει σε πολύ αρνητικές συνέπειες με τη μορφή ξαφνικών αλλαγών στα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα και άλλων επιπλοκών. Για να διορθωθεί αυτή η κατάσταση, οι ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη πρέπει να αυξήσουν τη δόση της ινσουλίνης. Με τον σακχαρώδη διαβήτη, οι ιογενείς ασθένειες (και ακόμη και η γρίπη) μπορούν να διαρκέσουν περισσότερο από το συνηθισμένο, επιπλέον, μπορεί να εμφανιστούν βακτηριακές ή μυκητιασικές λοιμώξεις..\nΟι περισσότεροι αντιιικοί παράγοντες μπορούν να χρησιμοποιηθούν χωρίς περιορισμό στον σακχαρώδη διαβήτη. Ωστόσο, για ορισμένα φάρμακα, ο διαβήτης εξακολουθεί να αποτελεί αντένδειξη. Γι 'αυτό, πριν από τη θεραπεία με αντιιικούς παράγοντες, είναι επιτακτική ανάγκη να συμβουλευτείτε το γιατρό σας σχετικά με την πιθανότητα χρήσης ενός συγκεκριμένου φαρμάκου..\nΕίναι δυνατόν να συνδυαστεί η θεραπεία με αντιιικά φάρμακα με αλκοόλ?\nΗ χρήση οποιωνδήποτε φαρμάκων με αλκοόλ είναι ανεπιθύμητη. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το αλκοόλ αυξάνει την τοξικότητα όλων των συστατικών του φαρμάκου στα ανθρώπινα όργανα και συστήματα. Υπό την επίδραση του αλκοόλ, η δραστική ουσία του φαρμάκου μπορεί θεωρητικά να υποστεί έναν αριθμό μετασχηματισμών, λόγω των οποίων καθίσταται αναποτελεσματικό. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν συνιστάται η χρήση αλκοόλ κατά τη διάρκεια της θεραπείας με αντιιικά φάρμακα..\nΠρέπει να σημειωθεί ότι με την τοπική χρήση αντιιικών φαρμάκων, το φάρμακο και το αλκοόλ δεν έρχονται σε επαφή. Επομένως, όταν χρησιμοποιείτε γέλες, αλοιφές, ρινικές ή οφθαλμικές σταγόνες, η πρόσληψη αλκοόλ επιτρέπεται θεωρητικά..\nΜόλυνση του αναπνευστικού συστήματος του μυκοπλάσματος σε παιδιά. Σημεία και θεραπεία\nΚαταρροή το πρωί: αιτίες και τρόποι για να απαλλαγείτε. Γιατί μπορεί ένας ενήλικος και ένα παιδί να έχουν ρινική καταρροή το πρωί; Αιτίες και θεραπεία\nΑσβός λίπος ως αποτελεσματικός αντιβηχικός παράγοντας


Τρεις ώρες επιπλέον θα δουλεύουν όσοι είναι σε προληπτική καραντίνα\nΜε έως και 3 ώρες επιπλέον απασχόληση την ημέρα, κατά την επιστροφή τους στην εργασία, θα αναπληρώνουν τον χρόνο που τίθενται σε καραντίνα λόγω του κορωνοϊού οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα. Αυτό και πολλά άλλα προβλέπει διάταξη στο σχέδιο νόμου που αναμένεται να κατατεθεί στη Βουλή αύριο με το οποίο η κυβέρνηση θα κυρώνει νέα και παλαιά μέτρα στήριξης των μισθωτών, εργαζόμενων ή και γονέων.\nΜε τη λήξη όμως της αναγκαστικής απουσίας από την εργασία, ο εργαζόμενος θα πρέπει να αναπληρώνει τις εργάσιμες ημέρες και ώρες της καραντίνας, εφόσον δεν είναι εφικτή η λύση της τηλεργασίας. Η αναπλήρωση θα πρέπει να γίνει εντός 4 μηνών και έως τα τέλη του 2020, με επιπλέον απασχόληση έως και 3 ώρες ημερησίως, πέραν του ημερήσιου ωραρίου του μισθωτού.\nΣύμφωνα με το υπουργείο Εργασίας, το νέο μέτρο αφορά κατά κύριο λόγο εργαζομένους που δεν νοσούν οι ίδιοι αλλά πρέπει να μπουν σε καραντίνα στο πλαίσιο των μέτρων προληπτικού ελέγχου για τον περιορισμό της διάδοσης της COVID-19, σύμφωνα με τις επίσημες οδηγίες και συστάσεις του ΕΟΔΥ.\nΤο νέο πλαίσιο προβλέπει κατ’ αρχάς την εφαρμογή τηλεργασίας. Εναλλακτικά και μόνο εάν δεν είναι εφικτή η εφαρμογή της εξ’ αποστάσεως εργασίας, οι εργαζόμενοι θα πρέπει να αναπληρώσουν το διάστημα της απουσίας λόγω της προληπτικής καραντίνας σε άλλες εργάσιμες ημέρες, σύμφωνα με τις ανάγκες της επιχείρησης.\nΜε άλλη διάταξη θα θεσμοθετείται και νέα ειδική άδεια για εργαζόμενους γονείς παιδιών που θα νοσήσουν από τον κορωνοϊό. Η νέα αυτή άδεια θα είναι συγχρηματοδοτούμενη από τον εργοδότη και το κράτος. Θα απαιτείται ιατρική γνωμάτευση – βεβαίωση, η οποία θα καθορίζει και το πόσο θα πρέπει να είναι η χρονική της διάρκεια.\nΕιδική οικονομική στήριξη, ύψους έως 534 ευρώ, για τους μήνες Σεπτέμβριο και Οκτώβριο, θεσμοθετείται για τους καλλιτέχνες, δημιουργούς και επαγγελματίες της τέχνης και του πολιτισμού, καθώς και για τους ξεναγούς και τους τουριστικούς συνοδούς. Βασική προϋπόθεση, να μην έχουν σύμβαση εξαρτημένης εργασίας σε άλλον εργοδότη και να μη λαμβάνουν τακτική επιδότηση ανεργίας.\nΑΣΕΠ: Σαρωτικές αλλαγές στις προκηρύξεις, τι ισχύει για τις μόνιμες προσλήψεις\nΑναδρομικά: Ζωντανές ελπίδες για δώρα και επικουρικές, όλα όσα ισχύουν\nΣύψας: «Αυτά θα κλείσουν στο χειρότερο σενάριο»


Aftodioikisi.gr: Ο Πατούλης ποινικοποεί την αντίθετη άποψη πετώντας λάσπη στον ανεμιστήρα – Σωματείο Καθαριότητας Δήμου Αθηναίων Ε.Ε.Δ.Α.\nΕίστε σε Αρχική Τοπική Αυτοδιοίκηση Παρασκήνια Aftodioikisi.gr: Ο Πατούλης ποινικοποεί την αντίθετη άποψη πετώντας λάσπη στον ανεμιστήρα\nAftodioikisi.gr: Ο Πατούλης ποινικοποεί την αντίθετη άποψη πετώντας λάσπη στον ανεμιστήρα\nΑπρ 4, 2016 72 views 0\nΈνα καθόλα εμπεριστατωμένο ρεπορτάζ και ένα άρθρο του διευθυντή της aftodioikisi.gr για την απόφαση του δημάρχου Αμαρουσίου και προέδρου της ΚΕΔΕ να αναθέσει σε ιδιωτική εταιρεία τη φύλαξη δημόσιων χώρων στην πόλη του φαίνεται ότι ενόχλησε πολύ τον κύριο Πατούλη και δεν θέλει (ή δεν μπορεί) να απαντήσει επί της ουσίας για το λόγο για τον οποίο δίνει 180.000 ευρώ σε μια εποχή τόσο δύσκολη (και) για τους πολίτες του Αμαρουσίου.\nΑπό αυτό, όμως, το σημείο μέχρι του να ψεύδεται και να συκοφαντεί πετώντας λάσπη στον ανεμιστήρα και χρησιμο\nποιώντας τόσο το γραφείο Τύπου του δήμου του όσο και την ΚΕΔΕ, υπάρχει πολύ μεγάλη απόσταση.\nΓι’ αυτό το λόγο η aftodioikisi.gr καλεί τον δήμαρχο Αμαρουσίου αντί να ποινικοποιεί τη δημοσιογραφική άποψη και εμπεριστατωμένη κριτική να ανακαλέσει ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ τα όσα αναφέρει στο Δελτίο Τύπου του Δήμου Αμαρουσίου.\nΣε διαφορετική περίπτωση η aftodioikisi.gr και ο διευθυντής της επιφυλάσσονται κάθε νόμιμου δικαιώματος τους.\nΥ.Γ. Η δημοσιογραφική έρευνα δεν πρόκειται να σταματήσει ούτε με ψεύδη, ούτε με λάσπη ούτε με «εκβιασμούς», ούτε, βεβαίως, με «προσφο\nρές» από εταιρείες της ΚΕΔΕ που (νομίζει ότι) ελέγχει ο κ. Πατούλης.-\nΗ ανακοίνωση του Δήμου Αμαρουσίου με την οποία ο κ. Πατούλης επιχειρεί να σταματήσει την αντίθετη άποψη και τη δημοσιογραφική έρευνα\nH αλήθεια για τη φύλαξη του Εμπορικού Κέντρου Αμαρουσίου και το «περίεργο» ενδιαφέρον του κ. Βούζα\nΜε αφορμή το περιεχόμενο ανάρτησης που υπογράφεται από το διευθυντή της ιστοσελίδας aftodioikisi.gr κ. Χ. Βούζα, η οποία αφορά την απόφαση του Δήμου Αμαρουσίου να αναθέσει σε ιδιωτική εταιρεία τη φύλαξη του Εμπορικού Κέντρου Αμαρουσίου, θα θέλαμε\nγια την αποκατάσταση της αλήθειας να επισημάνουμε τα παρακάτω:\nΠρώτον, θεωρούμε πολύ «περίεργο» το ενδιαφέρον που επιδεικνύει ο κ. Βούζας για μια απόφαση της Διοίκησης του Δήμου Αμαρουσίου. Και λέμε «περίεργο», για πολλούς λόγους, όπως:\nΔεν αναφέρει πουθενά στο άρθρο του ότι την ίδια ακριβώς υπηρεσία , τη φύλαξη δηλ. δημοτικών χώρων ( όπως είναι οι πεζόδρομοι του Δήμου Αμαρουσίου) , προσφέρουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο ( δηλ. με ανάθεση σε ιδιωτική εταιρεία) και άλλοι Δήμοι της χώρας, ακόμη και στα Βόρεια Προάστια της Αττικής. Αυτό λοιπόν που ισχύει\nια τους άλλους Δήμους, γιατί δεν μπορεί κατά την άποψη του κ. Βούζα να εφαρμοστεί στο Μαρούσι;Δεν αναφέρει πουθενά στο άρθρο του ο κ. Βούζας, προφανώς γιατί «το ξέχασε», ότι το συγκεκριμένο έργο πέρασε όλα τα στάδια ελέγχου τόσο της νομιμότητας, όσο και της σκοπιμότητάς του, από τις αρμόδιες ελεγκτικές αρχές του Κράτους, όπως συμβαίνει άλλωστε με όλες τις συμβάσεις του Δήμου Αμαρουσίου. Αυτή την ανάθεση, που το Ελεγκτικό Συνέδριο δια των αρμόδιων υπηρεσιών του έκρινε απολύτως νόμιμη, με ποιες νομικές γνώσεις η επιχειρήματα ο κ. Βούζας την αμφισβητεί;«Ξεχνά» επίσης ο κ. Βούζας να αναφέρει ότι η συγκεκριμένη ανάθεση έργου έγινε μετά από τη διενέργεια ανοικτού διαγωνισμού , ο οποίος ελέγχθηκε κι αυτός όσον αφορά τη νομιμότητά του. Θα όφειλε λοιπόν ο συντάκτης του άρθρου , για να αποδείξει ότι δεν είναι εμπαθής ή «περίεργος», όχι μόνον να αναφέρει τον προϋπολογισμό του συγκεκριμένου έργου, αλλά και τη διαφανή και νόμιμη διαδικασία που ακολούθησε ο Δήμος Αμαρουσίου. Προφανώς «του διέφυγε».\nΔεύτερον, θα μπορούσε ο Δήμος Αμαρουσίου να αναλάβει ο ίδιος τη φύλαξη των δημοτικών χώρων, 24 ώρες το 24ωρο, 36\n5 μέρες το χρόνο, μεταξύ αυτών και του Εμπορικού Κέντρου, η ανάπλαση του οποίου κόστισε εκατομμύρια ευρώ, αν διέθετε Δημοτική Αστυνομία. Δυστυχώς όμως η Δημοτική Αστυνομία καταργήθηκε μέσα σε μια νύχτα από την προηγούμενη Κυβέρνηση και οι Δήμοι όλης της χώρας, μεταξύ αυτών και ο Δήμος Αμαρουσίου, «έμειναν ξεκρέμαστοι». Τι έπρεπε λοιπόν να κάνουμε ; Να αφήσουμε τη δημοτική περιουσία χωρίς προστασία; Να αφήσουμε να απαξιωθεί και να καταστραφεί ένα έργο που κόστισε τόσα χρήματα; Να επιτρέψουμε με την απουσία μας να βανδαλίζεται η πόλη; Η να πάρουμε ουσιαστικ\nμέτρα; Επιλέξαμε την ευθύνη από την αδιαφορία κι αυτό κατά τον κ. Βούζα είναι πράξη που αντιτίθεται στο Σύνταγμα της χώρας. Ας μας κρίνουν οι αναγνώστες.\nΤρίτον, επιλέξαμε τη λύση της φύλαξης γιατί αυτή κοστίζει φθηνότερα στο ταμείο του Δήμου και στην τσέπη των συμπολιτών μας, από όσο μας κοστίζει σε ετήσια βάση η αποκατάσταση των ζημιών και των βανδαλισμών. Αν ο κ. Βούζας πλήρωνε από την τσέπη του τις ζημιές, θα είχε την ίδια άποψη;\nΤέταρτον, όφειλε ο συντάκτης του άρθρου πριν το δημοσιεύσει, να ρωτήσει και τη γνώμη των πολιτών του Αμαρουσίου και ιδια\nίτερα των κατοίκων και του εμπορικού κόσμου του Κέντρου . Αν το έκανε αυτό, θα γνώριζε ότι η συγκεκριμένη πρωτοβουλία του Δήμου Αμαρουσίου τυγχάνει της σχεδόν καθολικής αποδοχής κατοίκων, επισκεπτών της τοπικής αγοράς και εμπορικού κόσμου. Είναι μια πρωτοβουλία που έγινε μετά από συνεννόηση με τον Εμπορικό Σύλλογο ( τα μέλη του οποίου συνεισφέρουν σε ετήσια βάση με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ στα δημοτικά έσοδα μέσω των ανταποδοτικών και άλλων τελών) αλλά και με τις τοπικές αστυνομικές αρχές. Γνωρίζει καλύτερα ο κ. Βούζας τις ανάγκες της πόλης από το Δήμο\nκαι τους πολίτες του Αμαρουσίου;\nΠέμπτον, ουδέποτε η σημερινή Διοίκηση του Δήμου Αμαρουσίου αμφισβήτησε την προσπάθεια και το τεράστιο έργο που επιτελούν οι τοπικές αστυνομικές αρχές, με τις οποίες η συνεργασία είναι άψογη. Γνωρίζουμε όμως καλά την μεγάλη έλλειψη σε προσωπικό, αφού στο παρελθόν έχουμε κατ’ επανάληψη ζητήσει ( πάνω από πέντε φορές τα τελευταία χρόνια) από το αρμόδιο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη να ενισχύσει με πρόσθετο προσωπικό το τοπικό αστυνομικό τμήμα. Επισημαίνουμε ότι πριν ξεκινήσει η φύλαξη από την ιδιωτική εταιρεία, προη\nήθηκε σύσκεψη ενημέρωσης στο Δημαρχείο με τις τοπικές αστυνομικές αρχές ( τους Διοικητές του Αστυνομικού Τμήματος και του Τμήματος Ασφαλείας καθώς και του επικεφαλής του Βορειοανατολικού Τομέα Αττικής ), για το συντονισμό της συνεργασίας πάνω σε αυτό το σημαντικό ζήτημα. Στις υπεράνθρωπες λοιπόν κι αξιέπαινες προσπάθειες της Αστυνομίας να διατηρήσει την τάξη και την ασφάλεια στην πόλη μας, προσθέτουμε κι εμείς ως Δήμος τις δικές μας δυνάμεις. Στα όρια του Συντάγματος και της νομιμότητας και χωρίς καμία διάθεση να αναλάβουμε αρμοδιότητες που δεν μα\nΤέλος , ελπίζουμε ότι πίσω από το «περίεργο» ενδιαφέρον του συντάκτη του άρθρου για τη φύλαξη του Αμαρουσίου, να μην υποκρύπτεται κάποια προσπάθεια άσκησης προσωπικής πίεσης προς το Δήμαρχο Αμαρουσίου και Πρόεδρο της Κ.Ε.Δ.Ε. Γ. Πατούλη, εξαιτίας του γεγονότος ότι βρίσκονται σε «εκκρεμότητα» κάποιες προτάσεις συνεργασίας που έχει υποβάλλει ο κ. Βούζας προς την Κ.Ε.Δ.Ε. και τις εταιρείες της εδώ και μήνες.\nΟ Γ. Πατούλης και η Κ.Ε.Δ.Ε. ούτε πιέζονται , ούτε εκβιάζονται.