Wonderland: maja 2013\n50. Keep calm.\nMyślałem że tej nocy nie będę spał, jednak skoro się obudziłem, chyba musiałem zasnąć. Momentalnie przypomniały mi się wydarzenia z poprzedniego wieczora. Przeczesałem włosy dłonią i spojrzałem na Lenę. Z jej oczu leciały pojedyncze łzy, ale się nie odzywała.\n-Nie płacz, proszę cię.-przytuliłem ją do siebie mocniej.\n-Jak mam nie płakać? Zachowałeś się wczoraj jak dupek…\n-Przepraszam, to przez szok…\n-Nie musisz wracać do Anglii?\n-Nie wiem… Nie wiem co mam zrobić.\nWtedy rozbrzmiał mój telefon. Menadżer. No to super…\n-Możesz mi wyjaśnić gdzie jesteś? Dzwonię do ciebie od wczoraj!\n-Ja… Um… Miałem sprawę w Paryżu.\n-Gdzie? Zresztą, nie obchodzi mnie to. O 16 masz być w Manchesterze.-jego srogi głos błądził mi po głowie. Odłożyłem telefon wracając do łóżka.\n-Posłuchaj… Zagram te 3 koncerty i w środę widzimy się w domu, dobrze? A teraz odwiozę cię na lotnisko.\n-Zayn, nie kombinuj, nie mamy innego wyjścia…\nGdy przebiliśmy się przez wszystkie korki i dotarliśmy, zastanawiałem się czy nie zrezygnować. Może nie będzie biletów? Wtedy chyba wyślą po mnie helikopter…\n-To tylko kilka dni.-starała się mnie uspokoić wychwytując moją niepewność.\n-Uważaj na siebie. Nie wariuj na koncertach, a po nich od razu do hotelu. I nie płacz. Pogadamy sobie w domu. Kocham cię.-pocałowałem ją krótko, ponieważ musiałem pędzić na odprawę.\n-Zay, to bliźniaki.-rzuciła kiedy już przeszedłem przez bramki i uciekła zostawiając mnie w osłupieniu.\nPospiesznie znalazłam auto i schowałam się przed fanami, którzy zaczęli się orientować, że tu byliśmy. Kolejne łzy poleciały mi bezwiednie, ale szybko je otarłam i chciałam ruszyć. Wtedy dostałam SMS-a.\n„Zrobiłem ci coś kiedyś, że się mnie boisz?”\nMoją pierwszą reakcją było napisanie ‘Nie boję się’, ale szybko to wykasowałam. Nie będę kłamać, byłam przerażona. Kurczowo ścisnęłam kierownicę, aby moje ręce przestały dygotać. Tak, od wczoraj mam wrażenie, że zaraz zemdleje ze strachu. Ja będę matką. Co więcej, to będą bliźniaki… Nie potrafię sobie tego wyobrazić. Jak będzie wyglądać nasza przyszłość? Zayn wcale nie cieszy się z tej nowiny. Wątpię, że wiązał ze mną plany na całe życie, a teraz jest już za późno na jakiekolwiek przemyślenia... Chcę zniknąć.\nKiedy tylko weszłam do domu usłyszałam jakby anielskie głosy. Wkraczając do salonu zauważyłam otwarte drzwi na ogród. Oniemiałam przez to co zobaczyłam. Chłopcy siedzieli przy ognisku, Niall z gitarą. Śpiewali I’m Yours, śmiejąc się i zapominając niektórych wersów. Byli szczęśliwi i zgodni chyba pierwszy raz od jakiś 3 miesięcy. Oczywiście od razu się poryczałam, bo miałam przed oczami chłopczyków z 2011 roku, kiedy nagrywali to na plaży i… Teraz byli tak samo stuknięci i tak samo się kochali jak wtedy. Kompletnie rozbita emocjonalnie, usiadłam na podłogę, śledząc dalsze wydarzenia.\n-Już prawie nic nie pamiętasz!-zaśmiał się Li z Louiego.\n-Oh, zamknij się! Dawno nie słuchałem tej piosenki!-szturchnął go w ramię.\n-Starość nie radość…\n-Smarkacz bez szacunku… Wytrzyj mleko spod nosa!-znów się zaśmiali.\n-A może pamiętasz jeszcze…\n-Wonderwall.-dokończyłam za Horana, a wzrok całej piątki na mnie spoczął.-Musisz pamiętać Wonderwall…-odezwałam się ciszej.\nKiedy mój chłopak chciał do mnie podejść wróciłam go na miejsce.\n-Jazda, śpiewać, śmiać się i kochać. Ja sobie popatrzę.\nUsiadłam bliżej decydując się nagrywać. Po chwili dołączyłam do nich i razem płynęliśmy krainą rozkoszy jaką jest muzyka…\nJakiś czas później niestety zrobiło się późno, chłopcy poszli spać, a my gadać… Rozsiadłam się na łóżku, podczas gdy Zay przebierał się w otwartej łazience.\n-Przemyślałeś to sobie?\n-Posłuchaj…-podszedł do mnie i chwycił moje ręce.-Kocham cię najbardziej na świecie i jestem trochę w szoku, ale jestem megaszczęśliwym… tatą.\nCzy on powiedział…? On powiedział że jest ‘tatą’?\n-Nie, ale nie mogę już słuchać jak płaczesz.-odepchnęłam go lekko, co spotkało się z jego śmiechem.-Tak, naprawdę! Który to tydzień?\n-No właśnie… czternasty.\n-Nie martw się, byłam grzeczna. Pracowałam nad płytą, więc nie chodziłam na imprezy. Co najwyżej dym papierosowy…\nJego wyraz twarzy momentalnie się zmienił. Zacisnął pięści i odwrócił się do mnie plecami. Usiadłam na łóżko, trochę żałując, że mu to wypomniałam. Mam wrażenie, że najchętniej teraz strzeli sobie w łeb. Nagle odwrócił się i klęknął przede mną na kolana.\n-Przepraszam… Ja naprawdę nie chciałem… Już nie będę, obiecuje…\n-Zayn, spokojnie, uspokój się. Czasem warto pomyśleć co się robi. Kiedy przy mnie paliłeś, nie martwiłeś się o moje i twoje zdrowie?\n-To nie tak… A jeśli się coś stanie?\n-Nie mów tak, po prostu to rzuć.\nNiespodziewanie położył rękę na moim brzuchu. Delikatnie i z ostrożnością pogładził moją skórę. Przeszły mnie przyjemne dreszcze i pojawiła się gęsia skórka.\n-Tak, przytyłam. Ciekawe, że dopiero teraz to zauważasz…\n-Już wcześniej zauważyłem…\n-No przecież jakbym ci powiedział to byś mnie zostawiła wcześniej bijąc i wyzywając…-zaśmiał się.\n-Ej, nieprawda!-starałam się uwierzyć, że bardzo za bardzo przesadził.\nPo chwili oboje leżeliśmy w łóżku, rozmyślając za pewne o tym samym. Rozpętała się wielka burza, której towarzyszyła ściana deszczu. Z każdym błyskiem, który oświetlał nasze ciała, ściskałam go coraz mocniej.\n-Boisz się.-bardziej stwierdził niż zapytał.\n-Boje. Nosze pod sercem dwójkę dzieci kompletnego kretyna. I nie wiem co zrobić z tym faktem… A ty nie?\n-Kocham cię. Zawsze chciałem mieć z tobą dzieci. Takie dwa małe istotki, które będą nasze, wspólne… Owoc naszej miłości.\n-Serio wyobrażasz sobie nas w roli rodziców? Na porodówce, potem w wychowaniu dwóch niemowlaków, jednocześnie pracując…\n-Zamknij oczy i wyobraź sobie teraz nas, kiedy pierwszy raz je zobaczymy. Pierwszą kąpiel, kołysanki, nieprzespane noce…\n-Nie dam sobie rady.-wtuliłam się w niego mocniej.\n-Hej, nie mów tak.\n-Wiesz ile roboty jest przy jednym dziecku? Będziemy mieć takie 2 egzemplarze na raz!\n- Dobra, ja mogę opowiadać im bajki, ale ty chodzisz na wywiadówki.\n-Ty przebierasz pieluchy!\n-Jasne, jeśli chcesz mogę też je urodzić i karmić piersią.\n-Jeśli byłabyś szczęśliwa…-grzmot zagłuszył jego szept, po czym złożył na moich ustach delikatny pocałunek.\nNastępnego dnia rano mieliśmy umówioną wizytę u lekarza. Wymknęliśmy się niepostrzeżenie z domu by uniknąć niewygodnych pytań.\n-Błagam, zachowuj się tam normalnie, albo cię wyrzucę.\n-To może ustalmy jakiś znak, jakbym mówił coś nie tak.\n-Hmm, niech pomyślę… Nie. Masz być grzeczny, albo szczekasz w samochodzie.\n-Ugh, przejęzyczyłam się.\n-Hau, hau.-zaskomlał mi do ucha, na co zachichotałam.\nNa szczęście nie musieliśmy czekać w kolejce i po chwili rozsiedliśmy się w gabinecie, czekając na lekarza.\n-A tylko spróbuj…-syknęłam, widząc jego przebiegły uśmieszek.\n-Hau, hau.-zawył.-Hau, hau.\nNie wiele myśląc go pocałowałam, by się wreszcie uspokoił.\n-Miłość rodziców jest ważna dla płodu, ale może nie w gabinecie…-westchnął ginekolog z przejawami siwizny na włosach.\n-Do mojej dziewczyny ostatnio nic nie dociera… To zapewne przez dzieci.\n-Zapomniałam pana poinformować. To bliźniaki.\n-O, to w takim razie podwójnie gratuluje. W takim razie najpierw USG, następnie posłuchamy serduszek.\nWydawało mi się, że to dla niego lepsze nawet niż oglądanie samego siebie na MTV. Chciałam zrobić zdjęcie jego miny, ale ten facet wystarczająco miał nas za dziwaków. Zaczynałam myśleć czy aby na pewno jest przytomny…\n-Wszystko jest dobrze?-zapytał poważny, gdy ocknął się z transu.\n-Na to wygląda. To bliźnięta jednojajowe. Teraz mierzą ok. 9cm. Posłuchajmy serc.\nTeraz było jeszcze gorzej, również ze mną. Ostatecznie z gabinetu wychodziłam zalana łzami. Mój chłopak również nie był w najlepszej kondycji, ale za wszelką cenę starał się to ukryć. Tego po prostu nie da się opisać… Oznaki życia malutkich stworzeń które są we mnie i muszę się nimi opiekować. Za to mną opiekuję się ich tata, który dał im życie. To rzekomo podstawy biologii, ale gdy się tego doświadcza wszystko wygląda magiczniej. Byliśmy zmuszeni trwać kilka minut w aucie, abym mogła bezpiecznie dojechać.\nGdy dotarliśmy do domu, postanowiliśmy urządzić sobie mały piknik w ogrodzie. Było ok. 12, a ten dom dopiero budził się do życia. Nakarmiłem Alice kawałkiem arbuza, którego sok po chwili spływał po jej ciele. Przyglądałem się czerwonej kropelce, dopóki gdzieś nie zniknęła pod jej letnią sukienką.\n-Musimy im powiedzieć.-odezwała się.\n-Właściwie to… tak.\n-Oh daj mi zjeść, zgłodniałem.\n-Rozmawiasz z kobietą która musi jeść za troje.\n-Horan je za całą Irlandię, a jakoś funkcjonuje.\n-Czyżbym usłyszał słowo ‘Irlandia’?-prawie, że odśpiewał wesoło skacząc w naszym kierunku.\nReszta również się zeszła. Zrobiło się z tego wielkie halo, bo zajarzyli, że coś im chcemy powiedzieć. Ciekawe jak zareagują… Może to jednak nie właściwy moment Chris i Niall dalej są skłóceni, między Larrym raczej też nie doszło do kompletnej zgody.\n-Więc?-zachęcali nas do wyznania.\n-Co spłodziłeś?-zakpił Payne.\n-Czyli mamy rozumieć, że…\n-Jestem w ciąży.-dokończyłem za Louiego.\n-Aha. Aha… Co?\n-No dobra, ona jest…-wskazał na mnie, pożerając wielki kawałek ananasa.\n-Gdzie tu jest ukryta kamera?-zawołał Harry.-Jeśli znów Nickelodeon nas wkręca, to to już robi się nudne…\nPopatrzyłam na nich wzrokiem typu ‘czyli to jest idiotyzm poziom hard?’ i wstałam z miękkiego koca.\n-Idziemy dzieci. Oni was zdemoralizują…\nAkuku! Jednak jest rozdział bo przeprowadzam się w Boże Ciało. Jezuuu, już nie mogę się doczekać. Właściwie miałam się już przeprowadzać pomiędzy Bożym Narodzeniem i sylwkiem, ale z różnych powodów się 'troszkę' przeciągnęło... Cóż, czym są 4 dni w porównaniu do 6 miesięcy? c; Też teraz macie zapierdziel żeby popoprawiać wszystkie oceny? #ehh Keep calm, holidays is coming!\nAutor: Julaa o 03:07 6 komentarzy:\n49. Just give me a reason and I'll be resentful forever...\n*2 lata później, Alice*\n-Wyłącz ten budzik, idioto.-wyszeptałam groźnie.\n-Czemu ty tego nie zrobisz?-Zay był wystarczająco rozbudzony do kłótni.\n-Ja też. Więc czemu ja mam to zrobić?\n-Bo mnie kochasz.\n-Ty mnie nie?\n-Ja ci tego nie musze udowadniać wyłączając budzika.\n-A ja muszę?\n-Po prostu przesuń rękę i wyłącz ten pieprzony alarm!\nTa sprzeczka całkowicie postawiła mnie na nogi. Zeszłam na dół, zauważając kogoś na kanapie w salonie. Harry. No tak, zapomniałam, że razem z Louisem znów mają ‘ciche dni’. To męczy widząc ich takich, ale nie będę się już wtrącać w ich sprawy. Są dorośli, są małżeństwem, wiedzą co robią. Gdy bezczynnie siedziałam na blacie, czekając na wrzątek, moją uwagę przykuło coś innego. Liam żegnający się z dziewczyną, na pozór miła para. Lecz gdy tak jak ja, ktoś wie, że oni poznali się wczoraj i już nigdy więcej się nie zobaczą, nie jest to słodkie.\n-Hej, ty już na nogach?-zagadał do mnie, gdy blondynka opuściła dom.\nW odpowiedzi przewrócił oczami. Chciałam się oddalić, ale mnie przytrzymał.\n-Może cię to zdziwi, ale wiem jak ona ma na imię.\n-Co nie zmienia faktu, że wczoraj była tu taka ruda.\n-Przeszkadzają ci? Przecież nie opuszczają mojej sypialni.\n-Przeszkadza mi co robisz ze swoim życiem.\n-Lubię je, uszanuj to i nie rób scen.-fuknął i wyszedł do ogrodu.\nCzy ostatnio nad nami wisi jakieś fatum? Nie mogę już wytrzymać tej atmosfery. Może to dobrze, że jedziemy w trasę…\n-Co robi moja ulubiona kobieta?-Malik podszedł do mnie, szybko całując w usta.\n-Jest zła. Więc zostaw mnie. W ogóle mnie nie dotykaj i się do mnie nie odzywaj. Jadę na lotnisko.\n-O matko…-szepnął chyba sam do siebie.-Co znowu? Mieliśmy spędzić ten dzień razem, miałaś lecieć jutro.\n-Nie chcę spędzać z tobą dnia. Z nikim nie chcę go spędzać. Chcę już być w tym cholernym Paryżu i pójść do kawiarni.\n-Co to za różnica. Mam ochotę na kawę.\n-Poczekaj. Przestań zachowywać się jak naćpana. Właśnie ją sobie zaparzyłaś, nie musisz lecieć do Francji.\n-Nie chcę tu z tobą siedzieć! Idę, cześć. Może spotkamy się za 2 tygodnie.\nZayn zszokowany pokręcił głową, kiedy biegłam się spakować. Co ja robię?\nObudziło mnie jakieś mruczenie do ucha. Niechętnie naciągnąłem wyżej kołdrę.\n-Po prostu wstań.\n-Jeszcze śpię i nie zmusisz mnie do opuszczenia tego oto łoża.\nTo było najgorsze co mogłem powiedzieć. Właśnie wtedy dostałem babeczką w twarz. Gwałtownie się zerwałem i poleciałem za Chris, która najprawdopodobniej się obraziła. Jednak kiedy ją zobaczyłem, opierała się o ścianę, nie mogąc wytrzymać ze śmiechu.\n-Niech zgadnę… Mam całą twarz w jakimś kremie który wygląda jak gówno?\nPokiwała głową, stale się śmiejąc. Poszedłem się umyć, uśmiechając się pod nosem. Tak, my właśnie tak zaczynamy 3 rocznice związku…\n-Ubieraj się, babo.\n-Ty też!-powiedziała, ciągnąc moje bokserki w dół.\nGdy Lou wyszedł z sypialni miał dziwną minę.\n-Cokolwiek robicie, może przenieście się do jakiegoś pomieszczenia, co?\n-My? My się tylko ubieramy.\n-A gdzie wychodzicie?-zagadnął.\n-A gdzie wychodzimy?-powtórzyła, dalej lekko chichocząc, gdy ja próbowałem się uporać z jedyną częścią garderoby.\n-Stąd. Pospiesz się.\nPrzed domem już stał mój nowiutki motor, na widok którego, Christina rozdziawiła usta.\n-Skąd ty to masz, kartoflu?\n-Oh, zamknij się i wsiadaj.\nPosłusznie wykonała polecenie. Po chwili mknęliśmy między samochodami tłukącymi się w korku. Wraz ze zwiększaniem się wskaźnika prędkości, czułem się coraz bardziej wolny. To niesamowity sprzęt!\n-Ekhem! Rozumiem, że się nieźle jarasz, ale zwolnij, bo zaraz powiększę sobie poziom białka w organizmie, przez robale, które jem!\nBum! W tym momencie magiczna bańka pękła, kończąc moje, rodem z filmu wzięte, wyobrażenie. Zatrzymałem się pod naszą ulubioną restauracją.\n-Więc co chcesz zjeść?\n-Wiedziałeś o tym, że Taylor Swift, ma uczulenie na orzeszki ziemne?-tak, to moja dziewczyna… Ledwo weszliśmy, a ona już się rozsiadła na drewnianym fotelu, czytając jakiś magazyn…\n-Więc co chcesz zjeść?-powtórzyłem.\n-Tu jest napisane, że właśnie zerwała z Justinem. Natomiast nowa piosenka ma tytuł ‘You gave me a peanuts (Dałeś mi orzeszki ziemne)’… Lody.\n-Zamów lody. Banana Split. W sam raz na dziś, nie sądzisz?\n-O mój Boże… Dziś jest koncert Demi na Arenie! Zabierz mnie zabierz mnie zabierz mnie zabierz mnie zabierz mnie prooooszee.-błagała na jednym oddechu.\nZaśmiałem się widząc jak jej się oczy świecą. Jest kompletnie jak mała dziewczynka…\nNastępnym przystankiem był park rozrywki. Pełno dzieci plączących się pod nogami i wprowadzających wesoły nastrój oraz rodziców którzy najchętniej wrócili by do domu, ale dzielnie trwają, ze względu na swe pociechy. Na niebie pojawiło się kilka groźnych chmur, ale póki co było słonecznie.\n-Kup mi watę cukrową! Kupisz mi?\n-Jeśli przez cukier będziesz zachowywać się jeszcze gorzej.\n-Mam na myśli, że coś dziś ćpałaś. Nie jest tak?\n-Jakie ty masz o mnie zdanie…-odwróciła się plecami udając obrażoną.\n-Proszę, twoja wata.\n-Okej, dzięki!-od razu mina jej się zmieniła.-Wiesz co? Nogi mnie bolą.\n-Dobra, właź.-wziąłem ją na barana i szukaliśmy ciekawej atrakcji.-Co ja za to wszystko będę miał?\n-Czy to nie wystarczające, że możesz spędzić ze mną dzień?\n-Albo zjem watę, albo ciebie.\nNiestety po naszym wyjściu z domu strachów, zaczęło padać.\n-Z czego się śmiejesz?-zapytała oschle.\n-Z twojej miny. Chyba ci już tak zostanie.-znów zachichotałem, co nie spotkało się z jej aprobatą.\n-Naprawdę bardzo śmieszne. Prawie tak bardzo jak wszystkie twoje żarciki.\n-Nie rób scen. I przestań się zachowywać jak księżniczka…\n-Myślałam, że dla ciebie jestem księżniczką…-spojrzała mi prosto w oczy i pobiegła do taksówki.\nStałem nie ruchomo, nie wiedząc jak się zachować. Coraz więcej kropelek wody spływało po moim ciele. Momentalnie zrobiło się całkiem ciemno, wszystkie szczęśliwe rodziny uciekały… Tylko rozmazane makijaże klaunów, którzy przestali być śmieszni i nie emanowali radością. Miejsce straciło cały urok, dzień stracił cały urok. Ogromny piorun rozświetlił opustoszałe ‘wesołe’ miasteczko…\nCzułam się okropnie. Zarówno psychicznie jak i fizycznie. Czemu wszystko się wali? Do tego mam wrażenie, że przeze mnie. Że przeze mnie Loui i Hazz stale się kłócą, Liam zerwał z Daniell i bzyka wszystko co się rusza i że podatki są zbyt wysokie, a zupa jest za słona. Siedziałam na podłodze w pokoju hotelowym, tępo wpatrując się w wierze Eiffla. Brzuch niemiłosiernie dawał o sobie znać. Chyba tutejsze jedzenie mi zaszkodziło…\n-Halo?-usłyszałam głos mojej miłości w słuchawce.\n-Nie mogę. Wiesz, że mam koncert i…\n-Przyleć, proszę. Nie czuję się zbyt dobrze.\n-Okej, już jadę na lotnisko.\nWybuchnęłam ostrym płaczem i miałam ochotę strzelić sobie w łeb. Znowu to robie. Jest mi źle i krzyżuje plany wszystkich naokoło, bo mam taki kaprys. Mimo to nie powstrzymałam go. I tego w sobie nienawidzę. Coraz bardziej mnie bolało więc się położyłam. Dzwoniłam dopiero 2 minuty temu? Uch… Wdech, wydech… Po dłuższym czasie wyczłapałam z hotelu i złapałam taksówkę, która zabrała mnie na izbę przyjęć. Ból oraz nudności były nie do wytrzymania. Zdecydowali się zrobić mi USG, żeby upewnić się czy to tylko zwykła niestrawność.\n-I co? Coś się stało?-trochę zaniepokoiłam się, widząc minę lekarza.\n-Proszę chwilę tu poleżeć, zaraz wracam.\nKiedy przeczytałem SMS-a, że mam przyjechać do szpitala, omal nie wyskoczyłem z auta by pobiec o własnych siłach. W konsekwencji posprzeczałem się z kierowcą, który nie umiał angielskiego, ale nie to teraz było ważne. Jak dobrze, że jednak tu przyleciałem… Kiedy zapytałem o Lenę w recepcji, posłali mnie do jakiegoś pomieszczenia. Lekarz robił jej jakieś USG. Miała jakby łzy w oczach…\n-Dobry wieczór. Co się tu dzieje?-spytałem na wstępie.\n-Widzi pan tą ‘kropkę’?-wskazał na ekran.\n-To główka pana dziecka.\n-Przecież ja nie mam dziecka.-dopiero kiedy to powiedziałem, odpowiednio przetworzyłem informacje.\n-Jestem innego zdania.\n-Aha… Więc jaki program mnie dziś wkręca? Jakaś telewizja śniadaniowa? Dobra, udało wam się, zaskoczyliście mnie, ale wyjdźcie już z tymi kamerami.-zaśmiałem się krótko.\nWidząc wyraz twarzy mojej dziewczyny i doktora, przeszło mi.\n-Pan chyba jeszcze nie jest gotowy na takie informacje. Panią natomiast proszę o jak najszybsze odwiedziny lekarza w swoim kraju. I to o czym rozmawialiśmy wcześniej… Sądzę, że mogą państwo udać się do domu. To zwykłe nudności ciążowe, które mogą się czasem powtarzać… Dobranoc.\nDroga do hotelu minęła nam bez słowa. Ani jednego słowa. Byłem na tyle zdezorientowany, że nawet nie wiedziałem jak się nazywam. Nie wierze w to co się dzieje… Kiedy tylko przekroczyliśmy próg pokoju, Alice zwinęła się w kulkę na łóżku i zaczęła płakać. Jej ciało oświetlało jedynie światło księżyca. Stanąłem jak wryty, nie mając pojęcia, jaka reakcja będzie właściwa...\nCo do następnego, nie wiem czy uda się go dodać w przyszłym tygodniu, to zależy. Przeprowadzam się #again i mam nadzieje że ostatni raz...\nPewnie się zdziwiliście, że Liam tak się zmienił i w ogóle... No i to ostatnie. To nie koniec niespodzianek...\nAutor: Julaa o 12:40 2 komentarze:\n48. Cup of tea. Tea of cup.\n-Alice! Patrz! Patrz tu!-krzyczała moja przyjaciółka, wskazując starą kamienice, którą objęło ujęcie.-Czy to tutaj…?\n-Masz na myśli…-zaczęłam sobie przypominać.\n-Wakacje 09’, tak!\n-Mogłybyście wyjaśnić…?-wtrącił się do rozmowy Hazz.\n-Więc… Kiedyś podczas powrotu z imprezy, stwierdziłyśmy, że chodniki są zwyczajnie głupie i szłyśmy środkiem ulicy. Policja obok nas przejechała i kiedy ogarnęli co robimy zaczęli się wracać, a my uciekać! Pierwsza myśl to były właśnie mury tej kamienicy. Myślałyśmy, że się udało, ale stali tam jacyś nieprzyjemni kolesie…-tłumaczyła Chris.\n-Taa. Jeden z nich, zaszantażował mnie, że, można powiedzieć, jeśli się z nim nie umówię, to nas wyda.\n-I co zrobiłaś?-dopytywali.\n-Na szczęście przechodził tamtędy nasz kumpel. Wyglądał dość groźnie, bo trenował, bodajże boks. Zaczęłam go całować, udając, że jesteśmy razem. Tamci uciekli, a gliny odjechały Potem okazało się, że mu się podobałam i byliśmy razem jakieś 3 miesiące…-bawiło mnie, że im więcej mówiłam, tym bardziej Malik był wkurzony.\n-Tylko ona, przez przypadek, wyrywa najlepszy towar w całym Manchesterze!-zaśmiała się moja przyjaciółka.\n-Zaraz, zaraz… Czyli wtedy miałyście 15 lat? I wracałyście spite z imprezy i goniła was policja? Boże, co za zdemoralizowane dzieci…-Loui pokiwał głową z niedowierzaniem, a ja walnęłam go w ramię.\n-To był raz! Zresztą, przynajmniej wtedy nie miałyśmy takich problemów jak w 2010…-zaczęła, a ja już wiedziałam o co chodzi.\n-Noo…? Opowiadajcie!-domagał się Liam.\n-Pewnego popołudnia nudziło nam się, więc napisałyśmy na kartce ‘beach’ i łapałyśmy stopa. Zatrzymało się dwóch kolesi, w pięknym, terenowym i dużym aucie, z taką zarąbistą przyczepą. Oczywiście wsiadłyśmy, a że było piekielnie gorąco, ściągnęłyśmy bluzki, bo pod spodem miałyśmy bikini. Ciuchy naturalnie porwał wiatr i tyle je widziałyśmy. Oni zaś, obiecali nam, że nigdy nie zapomnimy tej nocy. Zabrali nas do klubu z karaoke, gdzie każdy po głębszym, próbował swoich sił. Śpiewałam wtedy I gotta feeling i się wywaliłam, kontynuując na leżąca. Od tej pory stało się to tradycją pubu!-zaśmiałam się z tej sytuacji.\n-Co ty w sobie masz, dziewczyno?-zaśmiał się Styles.\n-Nie wiem. Tak samo nie wiem jak potem znalazłam się w samochodzie z jednym z nich…-oczywiście groźny wzrok Zayna. Chyba nie odpowiadały mu rozmowy na temat naszych wakacyjnych przygód.-Nie bzyknął mnie, jasne?! Spałam tam tylko.\n-Skąd możesz wiedzieć?\n-To, że umiem się dobrze bawić, nie oznacza, że jestem dziwką.-ciekawe jakim tonem to powiedziałam, skoro mulat zaczął mnie od razu przepraszać…\n-Ale i tak nic nie pobije lata rok później! Nigdy tego nie zapomnę!\n-O tak, to było coś. Projekt X…-uśmiechnęłam się na same wspomnienie.\n-Byłyście na projekcie X?! Bez nas?!-wydarł się LouLou.\n-Czy byłyśmy? Człowieku, Alice to organizowała!\n-No chyba sobie żartujesz…-wtrącił Horan.\n-Największa, najlepsza, najbardziej szalona impreza w moim życiu! Większość czasu spędziliśmy nad basenem. Nie wiem nawet ile wypiłam, ale to był taki amok… Skakałam z balkonu do wody!-ekscytowałam się.\n-Połowa ludzi latała tam na golasa, część oblewała się nawzajem wódką, a potem brała prysznic, zalewając dom. Chyba nawet jakiś glina przyjechał w interwencji, ale szybko się przyłączył. Po za tym, ludzie pieprzyli się chyba w każdym pokoju.\n-Wy też?-gdy wszyscy patrzyli się z ustami ułożonymi w ‘o’, Zay nie wahał się pytać.\n-Jeśli musisz wiedzieć, to nie, oprócz tego typa, co chciał mnie zgwałcić…\n-Siadaj, to było dwa lata temu, imbecylu.-uspokajałam go.-Po prostu nie byłam zbyt świadoma, a on to wykorzystał ciągnąc mnie do któregoś z pomieszczeń. Na szczęście, nagle wbił tam Brian…\n-Ah, właśnie, wtedy poznałaś Briana!\n-A kto to?-dopytywał się Daddy.\n-Mój pierwszy ‘poważny’chłopak.-odpowiedziałam krótko.\n-Co to znaczy?-wymienili spojrzenia, śmiejąc się pod nosem.\n-To znaczy, że naprawdę mi na nim zależało. Ale z was dupki…\n-Tak propos, to co z tą drugą?-spytał Nialler wskazując na swoją dziewczynę.\n-Ona? Wtedy była dziewczyną Alexa. ‘Untouchable’ dla wszystkich płci przeciwnej.-zaśmiałam się przypominając sobie jego zazdrość. Z jednej strony szkoda, że im nie wyszło…\n-Szkody były duże?\n-Właściwie, to chyba tylko za ekipę sprzątającą… Po za tym, to było już po tym, jak mama przestała być mamą, a zaczęła być tylko źródłem pieniędzy. Nie miałam żadnych skrupułów, co do wyciągania od niej kasy…\n-Czemu?-odezwał się Irlandczyk, na co dostał z łokcia od Payna.\n-Przestała mnie kochać. Przynajmniej tak mi się wydawało, dopiero pół roku temu zobaczyłam świat z jej perspektywy. Wiecie co oznacza, dla dorastającej, głupiej nastolatki brak miłości? Przywykłam, że ojciec mnie nie kocha, potem ona zaczęła mieć mnie w dupie. W bracie też już nie miałam wsparcia, bo prawie w ogóle nie bywał w domu. Młodzież tak naprawdę potrzebuje rodziców, chyba najbardziej w całym życiu. Aby pomogli przetrwać ten ‘burzliwy’ okres. Wyobraźcie sobie, że całymi dniami siedzicie sami w domu. Rzadko jadłam obiady, bo codziennie nie chciało mi się gotować. Mogłam właściwie robić co chciałam. Jeść ciągle fast foody, zostawać długo u znajomych i na melanżach, ubrać się w zimie w bikini… Nie robiłam tego. Kiedy nie ma kto o ciebie zadbać, postawić ci jakiejś bariery, zatroszczyć o zdrowie czy naukę sam musisz to zrobić. Właśnie dlatego zrobiłam ten Projekt X. Zapomniałam o tym wszystkim na jedną, pieprzoną noc. Było fajnie…\nPo pysznej kolacji w jakiejś restauracji, odprowadziłem moją dziewczynę do domu. Już dawno nie spędziliśmy razem wieczoru, nie przejmując się chorobą, pogrzebem lub resztą z licznych problemów. Byliśmy tylko my.\n-Może wejdziesz na herbatę?-zapytała zabawnym tonem.\n-A jaką masz?\n-Owocową w granulkach, cytrynową i karmelową, o ile tata nie wypił. Więc?\n-Ogej, przekonałaś mnie.\nJuż w holu, przycisnęła mnie do ściany, namiętnie całując. Odwzajemniłem pocałunek, by po chwili się od niej oderwać.\n-Witasz tak każdego gościa?\n-Jeżeli jest taki przystojny, czemu nie?-odpowiedziała figlarnie, włączając czajnik.\n-Nie podlizuj się, tylko dawaj herbatę!\n-To chwile potrwa, chodźmy na górę.-pociągnęła mnie za rękę i po chwili byliśmy w jej pokoju.\n-Hmm… Twoi rodzice nie wracają na noc?\n-W zasadzie powinni być rano. Będę tu trochę samotna…\n-Mam zadzwonić po Alice? Na pewno zgodzi się pomóc. O, woda się zagotowała.-zbiegłem na dół śmiejąc się pod nosem.\nUsiadłem przy dużym stole w kuchni i powoli sączyłem napar. Jej wzrok był wystarczająco wymowny, więc milczeliśmy.\n-Dzięki za gościnę, późno już. Będę się już zbierał…-podniosłem się, gdy filiżanka zrobiła się pusta.\n-Proszę.-jej głos rozbrzmiał kiedy miałem już chwytać klamkę.\n-O to ci chodziło. Proszę zostań tu na noc.\n-Czy może raczej „proszę prześpij się ze mną”? Zastanawiam się, dlaczego mówi się, że to faceci są bardziej napaleni.\n-Oh, daj spokój. Wcale byś nie wyszedł. I tak jak każdy facet masz to w oczach…\nStale obserwowała wszystkie moje gesty, ale starałem się zachowywać normalnie. Jakbym nie był jednym z wielu napalonych. Usiedliśmy w salonie, włączając byle co. Żadne z nas nawet nie skupiało się na filmie. Pękła pierwsza i usiadła na mnie okrakiem, oddając na moich ustach długi pocałunek. Po chwili zassała skórę na mojej szyi.\n-Wygrałeś, Horan, jasne?!\nOboje wstaliśmy i dopiero wtedy zacząłem ją rozbierać, pieścić, oraz oddając na jej ciele miliony pocałunków…\nSkończyło się na tym, że zasnęliśmy na kanapie. Gdy się obudziłem, Christina najprawdopodobniej brała prysznic. Ja postanowiłem zrobić nam coś do jedzenia, uprzednio włączając radio. Gdy puścili What makes you beautiful mimowolnie zacząłem tańczyć.\n-Eem… To może zrób śniadanie, a ja zaparzę herbaty?-słysząc głos jej mamy zamarłem. Oczywiście miała u boku męża. Warto dodać, że miałem na sobie tylko białe slipki. Boże… Gdy odwróciłem się do nich przodem, jej oczy mnie zlustrowały, po czym szybko uciekła wzrokiem na, zapewne nad wyraz interesujące, paznokcie.\n-Cóż, niektórzy witają teściowe kwiatami, inni czekoladkami, a mój zięć widokiem przyrodzenia… Chyba pójdę o tym zatweetować, niech mi zazdroszczą!-zaśmiała się wygrzebując telefon z torebki.\nNienawidziłem momentu kiedy ktoś z Modest! chciał pogadać ze mną i Louim… Zawsze kiedy byłem przed ich biurem, moje nogi robiły się jak z waty. To jak okropny sen, w którym nie możesz biec i się chronić. Musiał złapać mnie za rękę i zaciągnąć do windy.\n-Hazz… Ja też, ale wiesz, że musimy…\n-Nie!-miałem szklanki w oczach, kiedy nie wiele myśląc kliknąłem przycisk stop.-Oni wiedzą już o ślubie!\n-Ej! Zatrzymałeś między piętrami!\n-I bardzo dobrze! Nigdzie nie idę, niech pocałują się w te spasione i nadęte dupy!\n-Tu są kamery.-szepnął z chichotem, który zawsze mnie omamiał.\nMomentalnie również się uśmiechnąłem. Tommo przywrócił windę w ruch. Czemu ona jest taka szybka? Gdyby mnie tak nie trzymał, zwiał bym w ostatniej chwili.\n-Witajcie, chłopcy. Nie będę przedłużał. Doskonale wiecie, że wasz związek nie może wyjść na jaw.\n-I nie wyjdzie…-starałem się go upewnić.\n-Wolałbym nie ryzykować. Louis, od tej pory ty i Diana „wróciliście” do siebie, jasne?\nZamarłem. Że co? Że co, k*rwa?!\n-Nie gapcie się tak! Oczywiście ona o wszystkim wie. Zgodziła się.\n-Dlaczego ona?-wysyczał, starając się w miarę opanować.\n-Po pierwsze to będzie bardziej wiarygodne, a po drugie już się znacie, byliście w związku, więc będzie łatwiej. Nie musisz z nią spędzać każdej chwili. Trzy razy w tygodniu po kilka godzin… Sądzę, że to póki co wystarczające. Naturalnie, o każdym waszym wyjściu, informujecie paparazzi. Tu masz numer, pod który dzwonić.-z rozdziawionymi ustami, byłem wbity w niezbyt wygodne krzesło i przyglądałem się jak Lou wyciąga rękę po wizytówkę. To ewidentnie są jakieś jaja!\n-Ale zaraz! On ma męża!-starałem się zaprotestować.\n-W tym problem, a my staramy się go rozwiązać.\n-Ou, czyli jestem problemem… Ale spokojnie, przecież można wynająć dziwkę, żeby nikt się nie zorientował. Co to za kłopot którego nie rozwiążecie?\n-Właśnie!-facet po pięćdziesiątce, chyba nie zrozumiał sarkazmu.\n-Niech się przeliżą na ulicy, na potwierdzenie uczucia. A może on zrobi jej dziecko, żeby media miały dowód ich miłości?-sądzę, że słyszał mnie cały biurowiec.\n-Masz tu namiary na dobrego psychologa. Mógłby ci pomóc to zrozumieć i zaakceptować…\n-Nie przerywaj, pie*dolony, stary ch*ju! Zresztą nie mam już nic do dodania.-zbiegłem po schodach w niesamowitym tempie.\nPróbował mnie dogonić, ale na od razu wszedłem do taksówki.\nLeżałem zwinięty w kulkę i całkowicie okryty kołdrą. Nie zapomniałem o zamknięciu drzwi na klucz.\n-Spieprzaj, Tomlinson!-krzyknąłem, nie wytrzymując ciągłego dobijania się.\n-Otwórz te cholerne drzwi. To bez sensu, bo i tak je wyważę!\nWstałem, okrywając się pierzyną i wpuściłem go.\n-Jakim prawem jesteś na mnie zły?!\n-Takim, że uśmiecha ci się współpraca ze śliczną ex. Zero protestu, zero walki o wolność…\n-Znów kłótnia o to, że staram się być odpowiedzialny i rozumieć prawa rządzące światem?\n-Czemu kiedy jest dobrze, wszystko musi się spieprzyć?! Czemu oni nie pozwalają mi cię kochać? Chcę cię tylko kochać, nie proszę o nic więcej…-w tym momencie płakałem jak małe dziecko, co nie przeszkadzało mi w panicznym krzyku.\n-Zostawisz mnie. Wiem to. Będzie się liczyć tylko ona, a ja pójdę w zapomnienie. Kocham cię egoisto! Za co mi to robisz?! Jestem gotowy oddać za ciebie życie, natomiast ty jesteś gotowy okłamywać mnie, kiedy już ją przelecisz. Nie oszukujmy się, prędzej czy później to nastąpi. Oni wystawiają nas na próbę! Chcą żebyśmy się rozstali!-to już była zwykła histeria.\nCałe szczęście nie miałem pod ręką niebezpiecznych narzędzi… On położył nas, okrył nawet głowy i mocno przytulił. Czułem, że jego oddech delikatnie muska moje loki.\n-Spokojnie, kochanie… Oni nic o nas nie wiedzą…\nNastępny rozdział będzie 2 lata później... Wiem, że to dziwne. Zapewne troszkę zdziwi was to co się będzie działo ale korci mnie żeby o tym napisać. I kiedy skończę ten wątek blog też się skończy... Takie życie ulicznego rapera... xd\nAutor: Julaa o 01:57 3 komentarze:\n47. Move in the right direction.\nNawet nie jestem w stanie powiedzieć, ile dni siedzę w tym łóżku. Znów nie mogłam zasnąć, chociaż byłam tak wykończona, że nie dałabym rady usiąść. Bałam się zamknąć oczy… Zdałam sobie sprawę, że teraz jedyne czego potrzebuje to Zay… Spojrzałam na podłogę. Był tam, jak zwykle…\n-Zayn!-starałam się go obudzić, trącając jego ramię.\n-Słucham?-popatrzył na mnie trochę zdziwiony, ziewając przeciągle.\n-Nie mogę zasnąć…\n-Nie martw się, jestem tu. Zamknij oczy i pomyśl o czymś przyjemnym. Poczekam, póki nie uśniesz…-zdecydował, siadając.\n-Nie, Zayn… Połóż się koło mnie.\nNa moje słowa, oczy mu się zaświeciły. Ułożył się nieśmiało na łóżku. Bał się mnie dotknąć. Ewidentnie bał się mnie dotknąć!\n-Po prostu mnie przytul.-zachęciłam go słabym głosem.\nPoczułam się dobrze. Bezpieczna, nie osamotniona, kochana…\nRano obudził mnie głos Alexa. Kucał przy mnie. Szybko zarejestrowałam, że nie ma przy mnie Malika.\n-Idziemy na cmentarz.\nZamarłam. Oczy zrobiły mi się wielkości spodków.\n-Dziś?-przełknęłam wielką gulę w gardle.\n-Tak… Ubieraj się, niedługo wychodzimy.\nWychodząc, minął się w drzwiach z moim chłopakiem. Natychmiast naciągnęłam kołdrę na głowę.\n-Ja nigdzie nie idę!\n-Kochanie, wiesz, że musisz to dla niej zrobić…\n-Więc zdejmij tą kołdrę, bo się zaraz udusisz.\n-Pójdę jeśli mi coś obiecasz.-ujrzałem jej przerażoną twarz.\n-Nie pozwolisz nikomu mnie dotknąć. Nikomu.\nPierwszy raz od… nie wiem ilu, wyszłam z domu. Było dość wietrznie, jak na letnie popołudnie. Założyłam po prostu czarne spodnie i koszule-body. Co do makijażu, stwierdziłam, że mam to w dupie. Moją twarz zdobiły za to duże, ciemne okulary. Chyba najbardziej bałam się fotoreporterów i tych wszystkich ludzi. Na szczęście pod domem było pusto. Ta podróż, była chyba najkrótszą w moim życiu. Wychodząc z auta, obrzuciłam wszystkich spojrzeniem. Przed bramą kościoła stali ochroniarze. Chyba dzięki temu, były nikłe ilości osób z aparatami. Zayn przycisnął mnie do siebie i posadził jak najbliżej ołtarza oraz drewnianej ‘skrzyni’. Kiedy na nią spojrzałam, moje nogi stały się jak z waty.\n-Zabierz mnie stąd!-za wszelką cenę pragnęłam uciec.\n-Wiesz, że jeśli wyjdziesz, będziesz żałować do końca życia.-szepnął w odpowiedzi.\nMiał racje. Tak naprawdę nie chciałam iść, tylko przerażało mnie to wszystko. Z całych sił próbowałam się odciągnąć od siebie myśl, kto tam spoczywa i dlaczego tu jestem. Dopiero po jakimś czasie przypomniałam sobie, że mój ‘opiekun’ jest muzułmaninem.\n-Nie zostawię cię.\nZ jednej strony odetchnęłam z ulgą, natomiast z drugiej poczułam się niezręcznie, że moja osoba, zmusza go do przebywaniu w kościele chrześcijańskim, do tego podczas mszy.\nMoja twarz nie wyrażała żadnych emocji. Zapewne dlatego, że starałam się nic nie czuć w środku. Kompletnie nic. Nie sądziłam, że to będzie takie łatwe. Ze świątyni najpierw wyprowadzili trumnę. Następnie wyszła najbliższa rodzina. Ludzie ustawieni po bokach, mieli doskonałą widoczność. Jestem pewna, że się gapili, bez żadnego wstydu. Niektórzy miło, z politowaniem, współczuciem. Inni natomiast oceniali mój wygląd, to jakie gesty wykonuje oraz czy bardzo płaczę. Każdemu z nich, miałam ochotę spojrzeć prosto w oczy. To byłoby wystarczająco wymowne.\n-Zamknij oczy. Nikt nie zauważy.-powiedział cicho, przytulając mnie mocniej i prowadził bym się nie przewróciła.\nMoże nawet troszkę przesadzałam z nerwowym zaciskaniem, ale nie miałam zamiaru ich otwierać. Całą drogę na cmentarz również nic nie widziałam. Ufałam Zaynowi bezgranicznie. Dopiero kiedy się zatrzymaliśmy, ujrzałam przed sobą krzyż z imieniem, nazwiskiem, datą śmierci... Poczułam ukłucie w sercu i natychmiastowo przeniosłam wzrok. Chyba mieli zamiar ją spuszczać, ponieważ tata i Alex podeszli bliżej. Ja ukucnęłam lekko i dotknęłam jej ręką. Idealnie wygładzone, jasne drewno, po chwili zjeżdżało na dół. To był moment gdy zdałam sobie sprawę kto jest w środku. Wychyliłam się chyba odrobinę za mocno, spoglądając w przepaść, gdyż Malik mocno ścisnął moją rękę. Nie mogłam sobie uświadomić co się dzieje. Moja mama tam leży. Śpi. Nigdy się nie obudzi, a ja nigdy jej nie zobaczę. Nigdy. Nigdy nie przyjdę do niej z pozornie wielkim problemem, który po krótkiej rozmowie okaże się błahy. Nigdy nie przyszyje mi guzika, z czym zawsze miałam problem. Poczułam gigantyczny lęk. Kto teraz przyszyje mi guzik? Bardziej nasuwał mi się na myśl obraz mnie w bluzce z poobrywanymi guzikami, niż kogoś robiącego to za nią.\nZ przemyśleń wyrwał mnie ostrzegawczy mruk. Zauważyłam ludzi zmierzających do mnie z kondolencjami. Spojrzałam na mojego chłopaka wzrokiem ‘pomocy’. Dyskretnie, w uścisku, obrócił mnie tyłem do nich. Gdy już chcieli zacząć jakąś gadkę, powiedział coś do ucha eleganckiej, około pięćdziesięcioletniej babce. ‘Kolejka’ do mnie zniknęła. Odetchnęłam z ulgą. Znów zaczęłam tępo wpatrywać się w literki widniejące na grobie…\nTo naprawdę straszne. Rodzisz się, los gotuje ci przeplatankę wzlotów i upadków, a ty musisz iść przez życie z podniesioną głową. To oznacza, że jesteś silna. Bierzesz na siebie wszystkie porażki i co dzień walczysz, o lepsze jutro. Kochasz, ale nie zawsze jesteś kochana, lub nie umiesz tego należycie dostrzec. Ból cię rozdziera, nawet mimo to podnosisz się, nie zastanawiając nad tym dłużej. Po prostu wiesz, że musisz to zrobić, bo twoja odwaga mówi ci, że nie masz innego wyjścia. A po co to wszystko? Właśnie po to, aby któregoś dnia, ktoś rzucił cię w taką głębie wieczności. Ludzie pamiętają o tobie, oczywiście do czasu. Coraz rzadziej zostajesz przez nich wspominana. Z dnia na dzień coraz bardziej ich uwagę przykuwa coś innego. Kiedy przestajesz istnieć w ich sercach, kompletnie znikasz. Nie ma cię.\nObudził mnie straszny huk. Gdy szybko opuściłem pokój, zetknąłem się ze szwagrem.\n-Śpij, ja pójdę.-westchnąłem, zbiegając po schodach.\nSalon był cały w okruszkach porcelany, a Alice trzymała jej większy kawałek. Obrzuciła mnie zimnym spojrzeniem.\n-Oddaj to.-podszedłem bliżej, zachowując stoicki spokój.\nStarałem się jej to wyrwać, ale ostatecznie sama oddała, wbijając mi w rękę… Opuściłem szkło instynktownie, kiedy zaczęła się sączyć krew. Starałem się przytulić ją do siebie, aby trochę się uspokoiła. Ona za wszelką cenę chciała się wyrwać i jej pięści okładały mój tors. Jednak kiedy przycisnąłem ją mocniej, odpuściła. Po chwili wziąłem ją ostrożnie na ręce, tak aby jej nie zakrwawić i żeby sama nie poraniła swoich nóg. Oczywiście z moim szczęściem, ja musiałem w to wdepnąć. Mimo wszystko dałem radę dojść do sypialni i ‘odstawiłem’ ją na ziemię. Gdy zobaczyła moją krew, przeraziła się.\n-Usiądź, pójdę po apteczkę.\n-Idź spać, ja…\n-Usiądź!-pod naciskiem jej tonu, wykonałem polecenie.\nPo chwili wróciła z potrzebnym asortymentem i zaczęła przemywać mi rany. Syknąłem. Szczypało w cholerę…\n-Wytrzymasz?-spytała słodko i troskliwie.\nPrzytaknąłem, a ona kontynuowała. Po chwili na mojej stopie widniał spory plaster, a dłoń miałem zawiniętą bandażem.\n-Przepraszam. Naprawdę nie chciałam…\nPocałowała mnie lekko w policzek i ruszyliśmy do łóżka. Chyba nie miała zamiaru spać, gdyż siadła, opierając się o ścianę. Ja położyłem się, kładąc głowę na jej kolanach.\n-Co to w ogóle miało być?\n-Te filiżanki? Zawsze piłyśmy w nich z mamą herbatę. To było nasze. Tylko nasze. Nie chcę aby ktokolwiek z nich jeszcze pił, aby patrzył. Ja też nie chcę ich widzieć.\n-Co teraz?-moje pytanie zawisło w powietrzu.\nTo niby tylko dwa głupie słowa, ale niesamowicie ciężko na nie odpowiedzieć.\n-Teraz… Będę musiała oswoić się z tą sytuacją. Ludzie umierają to jest niby wiadome i takie przewidywalne, ale kiedy przychodzi, okazuje się, że nikt nawet w małej części nie był przygotowany. Na takie coś nie da się przygotować. Za to ja, muszę się przyzwyczaić do bardziej dorosłego życia… Muszę przestać już być takim dzieciuchem.\n-Wcale nie jesteś.\n-Próbujesz przekonać siebie czy mnie? Twardo stąpałam po ziemi, bo wiedziałam, że w razie czego w każdej chwili mogę tu wrócić. Alex pójdzie w swoją stronę, tata ucieknie w pracę… Życie musi toczyć się dalej.\n-Hej, nie płacz.-otarłem pojedynczą łzę z policzka.-Nie będziesz musiała nigdzie wracać. Kocham cię najbardziej na świecie i zaopiekuję się tobą…\nUśmiechnęła się lekko, a ja obróciłem głowę, całując ją w brzuch.\nPóźnym popołudniem pożegnałam się z rodziną i pojechaliśmy do domu. To oznacza powrót do rzeczywistości… Bałam się. Najbardziej złości Chris. To z nią przyjaźnie się od lat, ale to nie ją chciałam widzieć przy sobie. Mam nadzieje że mi wybaczy i wszystko wróci do normy…\n-Czeeeeść.-przywitałam się ze wszystkimi, otwierając drzwi.\nOd razu zebrali się w salonie. Nie byli pewni czy mają mnie przytulić, po tym co odstawiałam ostatnimi czasy, więc pierwsza wyciągnęłam do nich ręce. Po chwili jak zwykle oblegaliśmy sofy w salonie, szukając czegoś godnego uwagi do obejrzenia.\n-Gdzie ten popcorn, smrodzie?-krzyknął Loui, w kierunku Irlandczyka.\n-No chyba nie chcesz wpieprzać ziarenek? Cierpliwości, BooBear.\nNagle na ekranie ujrzeliśmy jakieś wiadomości, gdzie były urywki pogrzebu. Moje towarzystwo chciało chyba przeprowadzić akcję ‘Grupa A odwraca jej uwagę, grupa B wywala telewizor przez okno, grupa C zapełnia puste miejsce po plaźmie’.\n-Moglibyście łaskawie dać obejrzeć?-odezwałam się, gdy już zamierzali nerwowo reagować.\nWtedy nie miałam pojęcia jak wyglądałam, zresztą nie obchodziło mnie to. Teraz widziałam, że byłam maksymalnie wciśnięta w Zayna. Jakby miał mnie ochronić przed tym wszystkim własnym ciałem.\n-To tam był nawet Książe William?-usta Harrego ułożyły się w literkę ‘o’.\n-Skąd on się tam…?-szepnęłam zadziwiona.\nRedaktor pieprzył coś, że wiele sław pokusiło się oddać cześć jednej z najwybitniejszych brytyjskich aktorek, nawet członek rodziny królewskiej. Jakoś nie wyobrażałam sobie, że to to wydarzenie sprzed kilku dni…\n-Alice! Patrz! Patrz tutaj!-krzyczała moja przyjaciółka, wskazując starą kamienice, którą objęło ujęcie.-Czy to tutaj…?\nNie wiedziałam co zrobić z Zaynem w tym kościele, bo nie znam się na tych wszystkich religiach i nie wiem czy on by mógł to zrobić czy nie i o co w ogóle chodzi ;p Pewnie macie rozkminy o co chodzi z kamienicą... Mogę wam podpowiedzieć że następny rozdział chyba będzie bardziej weselszy od tej śmiertelnej atmosfery...\nPS Zdajecie sobie sprawę ile dzieli nas od wakacji?! #Woohoo\nAutor: Julaa o 00:41 5 komentarzy:\n49. Just give me a reason and I'll be resentful fo...


Zwolnienie od podatku dochodowego od sprzedaży nieruchomości? > Zakup / Sprzedaż\neGospodarka.pl › Porady\t› Nieruchomości\t› Zakup / Sprzedaż\t› Zwolnienie od podatku dochodowego od sprzedaży nieruchomości?\n2012-11-21 20:34 autor: benedek\nKiedy mija termin zwolnienia od podatku dochodowego od sprzedaży nieruchomości nabytej 30-04-2009 wyrokiem sądu?\nTematy: sprzedaż nieruchomości, podatek od sprzedaży nieruchomości\nDodano 2012-07-15 13:46 przez Ania40\nWitam. Dziękuję bardzo za udzielenie odpowiedzi (chodziło o sprzedaż domu po 20 latach i związane z tym podatki). Nasunęło mi się jeszcze jedno pytanie z tym związane. Jeśli rodzice (bo to oni sprzedają dom) po sprzedaży całej kwoty nie przekażą w darowiźnie dzieciom, tylko coś sobie zostawią i prze...\nDodano 2012-08-18 19:25 przez konto usunięte\nDodano 2012-07-23 22:32 przez doradora\nW 2006 roku nabyliśmy z bratem nieruchomość, w 2008 roku w drodze zamiany nabyłam od brata jego część nieruchomości, przy czym wartość tej nieruchomości wzrosła.Teraz chciałabym ją sprzedać. Czyli zakupiłam dwie połowy w różnych cenach i latach. Jak mam wyliczyć podatek dochodowy?


Oto Jak Wreszcie naprawiać sklepy prestashop W 9 Dni - Pozycjonowanie w wyszukiwarkach\nWiemy, że prowadzenie własnej działalności to naprawdę ogrom pracy, którą trzeba się naprawdę zająć, jeśli chcemy, żeby wszystko działało jak w przysłowiowym zegarku. Dlatego nie wolno nam zaniedbywać tego wszystkiego na żadnym e\nDodane: 15-06-2020 02:27\ntapie pracy. Nawet naprawa sklepów internetowych jest bardzo ważna, ponieważ musimy mieć zawsze pewność, że nasi klienci mają dostęp do naszych produktów i mogą je kupić już dzisiaj w bardzo atrakcyjnych cenach i to bez najmniejszego problemu. W końcu zależy nam na tym, by nasz interes się kręcił i coraz bardziej się rozwijał, a tego nie osiągniemy, gdy nie przyłożymy się do naszej pracy. W takim razie powinniśmy już dzisiaj zastanowić się nad tym, jak się za to wszystko zabrać tak, by naprawdę to działało i na pewno byśmy nie mieli z tym żadnych problemów. Na pewno przekonamy się, że potrzeba naprawdę niewiele, by to wszystko było takie, jakie powinno. W każdym razie na pewno przydałaby nam się pomoc takiego człowieka jak programista prestashop. To on zajmie się zarządzaniem naszą stroną internetową i zadba o to, by wszystko zawsze pojawiało się na czas. W końcu to jego najważniejszą rolą, którą na pewno nie zaniedba. Jest to człowiek punktualny i zaangażowany. A przynajmniej takiego zamierzamy znaleźć, żeby dostosował się do działania naszej firmy i pomógł nam zadbać o to, by zawsze wszystko działało tak jak powinno. Na pewno przekonamy się, że z jego pomocą wszystko pójdzie po naszej myśli, a firma będzie się coraz bardziej rozwijać każdego dnia pracy.\nMarketing internetowy, a korzyści z inwestycji Co to jest pozycjonowanie?Szukam 7 Osób, Którym Przekażę Rozwiązanie Jak naprawiać sklepy prestashopOni Już Wiedzą Jak Pozycjonować Strony, Odbierz Dostęp Zanim O 11:11 System Wyłączy RejestracjęLokalne pozycjonowanie - dla kogo?Co to jest pozycjonowanie?Inwestycja w SEO - czy to się zwróciSEO - inwestycja, opłacalność, biznesO e-commerce w skróciePozycjonowanie od strony inwestoraJak działa pozycjonowanie?Google dla firm - kilka słów na temat pozycjonowaniaKorzyści z marketingu internetowegoKilka słów na temat jakości SEOKrótko o tworzeniu e-sklepówPozycjonowanie i Google dla firmPoradnik skutecznego biznesu - marketing internetowyCo to jest pozycjonowanie?Wykorzystaj Google w swoim w swoim biznesiePozycjonowanie dla firm z Gliwic - kilka faktówMarketing internetowy, a korzyści z inwestycji Jak pozycjonować?Oto Jak Wreszcie naprawiać sklepy prestashop W 9 DniPozycjonowanie od strony inwestoraDobre inwestycje w promocje w sieciPoradnik dla biznesu - o pozycjonowaniu stronTo Nie Twoja Wina, że Nie Wiesz Jak Pozycjonować Strony (chyba, że Popełniasz Te 7 Największych Błędów)Tajniki SEO w ujęciu biznesowymJak działa pozycjonowanie?Oni Już Wiedzą Jak Tworzyć Strony, Odbierz Dostęp Zanim O 22:00 System Wyłączy Rejestrację


zakreślacze / Przybory do pisania i korygowania / ARTYKUŁY BIUROWE Zakreślacz STABILO Green BOSS 4 kolory + stojak i karteczki Kompleksowa oferta ☛ artykułów biurowych i szkolnych, chemia, bhp wszystko w sklepie Internetowym Biurowi.pl ✓ Atrakcyjne ceny ✓ Darmowa dostawa od 249zł ✓ Płatości online ✓ Sprawdź ☛ ☎ 58 560-18-69\n» Zakreślacz STABILO Green BOSS 4 kolory + stojak i karteczki\nKod produktu: 6070/04\nKod EAN: 4006381436885\nZakreślacz STABILO Green BOSS 4 kolory + karteczki\nWygodny zestaw ekologicznych zakreślaczy Stabilo GreenBOSS wykonanych w 83% z plastiku pochodzącego z recyklingu. Niezawodna jakość Stabilo Boss w maksymalnie ekologicznym wydaniu. Zestaw zawiera również wygodny stojak na zakreślacze i kostkę papierową wraz z kostką POST-IT. Zakreślacze posiadają możliwość uzupełnienia tuszu.\n- Wykonany w 83% z surowca odnawialnego\n- Nie wysycha do 4 godzin bez zamknięcia\n- Dwie szerokości pisania: 2mm i 5mm\n- Łatwy w uzupełnieniu wkład\n- Długa linia zakreślania ok. 375m\n- Liczba sztuk w zestawie: 4 sztuki\n- W zestawie bloczek karteczek POST-IT\n- Wygodny stojak w komplecie\n- Przyczepny uchwyt na zakreślacze\n- Kolory w zestawie: żółty, zielony, pomarańczowy, różowy


Szansa na masowe szczepienia przeciw grypie. Są dodatkowe pieniądze dla świętokrzyskich powiatów | Echo Dnia Świętokrzyskie\nSzansa na masowe szczepienia przeciw grypie. Są dodatkowe pieniądze dla świętokrzyskich powiatów\nPodczas środowej wideokonferencji ze starostami, wicemarszałek województwa świętokrzyskiego Renata Janik zadeklarowała przyznanie dodatkowych pieniędzy z funduszy unijnych dla świętokrzyskich powiatów. Wszystko w ramach realizacji projektów "antycovidowych". To otwiera możliwość sfinansowania szczepień przeciwko grupie.\n– Po uzyskaniu zgody Komisji Europejskiej na przesunięcie pieniędzy z innych działań Regionalnego Programu Operacyjnego, dostaliśmy możliwość sfinansowania mieszkańcom naszego regionu szczepień przeciwko grypie – poinformowała wicemarszałek Renata Janik. – Dlatego proponujemy naszym starostwom rozszerzenie projektów, skierowanych na walkę ze skutkami pandemii koronawirusa, właśnie o tego typu przedsięwzięcie.\nDo rozdysponowania jest około 2,2 miliony złotych, co oznacza możliwość zaszczepienia 70 tysięcy mieszkańców regionu.\n– Mam nadzieję, że starostowie skorzystają z możliwości uruchomienia programu szczepień; w opinii środowisk medycznych jest to działanie, które pomoże uniknąć masowych zachorowań na grypę, a tym samym – pomóc w diagnozowaniu zakażeń koronawirusem – powiedziała Renata Janik. – Biorąc pod uwagę trwający już „sezon szczepień” musimy jednak działać bardzo szybko, dlatego przed powiatami trudne wyzwanie, ale z pewnością warte podjęcia, bo dotyczące zdrowia mieszkańców.\nRealizowane przez wszystkie powiaty województwa świętokrzyskiego projekty „antycovidowe” przewidują między innymi zakupy sprzętu ochronnego i materiałów dezynfekcyjnych dla szpitali, placówek medycznych, służb mundurowych, pracowników administracji/ Jak poinformowała dyrektor Departamentu Wdrażania Europejskiego Funduszu Społecznego, Katarzyna Kubicka, działania projektowe muszą się zakończyć do końca bieżącego roku.


Mówic o chorobie potencjalnemu partnerowi? • Forum Psychologiczne - Depresja - Nerwica\nMówic o chorobie potencjalnemu partnerowi?\nprzez khaleesi 14 cze 2014, 19:18\ni_am_a_legend, to co powiesz na rewelacje,że na forum tutaj ktoś mi napisał,ze jestem zbyt zaburzona na rozmowy ta osoba coś chciała więcej ale z mojej strony tylko koleżeństwo. A najlepsze jest to,że ja bardziej ściemniałam złe samopoczucie w celu wybadania danej osoby w końcu kolezeństwo to niech postąpi ta osoba po koleżeńsku. I rozczarowanie.\ni_am_a_legend napisał(a): Bieda może dotknąć każdego, podobnie jak nerwica czy jakakolwiek inna dolegliwość.\nJa doskonale bym zrozumiała, gdyby ktoś nie chciał się ze mną widywać ze względu na zaburzenia emocjonalne. Sama też nie planowałabym przyszłości np. z kimś uzależnionym.\nprzez i_am_a_legend 14 cze 2014, 21:03\nkhaleesi, trudno mi się odnieść do sytuacji, której nie znam. Jeśli chciała czegoś więcej i tego nie dostała, to może po prostu była zła na Ciebie. A Ty chyba nie powinnaś ściemniać lub specjalnie podkreślać swoje gorsze nastroje, by kogoś sprawdzać, tylko po prostu być sobą. Bycie sobą jest fajne.\nprzez Catwax 14 cze 2014, 21:10\ni_am_a_legend napisał(a): Stan zdrowia zawsze może się zmienić, prawda? Sami możemy zachorować za kilka chwil i co wtedy? Moim zdaniem, ważne jest to jaki ktoś dla nas jest, czy się troszczy, czy możemy na tym kimś polegać, ufać tej osobie. Oczywiście działa tu zasada wzajemności.\nWszystkie te cechy są bardzo istotne i oczywiście stan zdrowia może się zmienić. Jednak to zupełnie inna sytuacja, gdy dzieje się to już po zaangażowaniu się w relację.\ni_am_a_legend napisał(a): Uzależnieni również potrafią żyć normalnie, jeśli tylko bardzo tego chcą.\nPewnie, że tak :).\nkhaleesi napisał(a): Bez komentarza.\nŻe jednak źle?\nprzez khaleesi 14 cze 2014, 21:10\ni_am_a_legend, jak to mówią prawdziwych przyjaciół poznajemy w biedzie. Tak już kwitując cały temat.\nA nie bardzo chce mi się wracaćdotej starej sprawy ogólny zarys jest.\nCatwax, bardzo zle świadczy\nprzez Catwax 14 cze 2014, 21:16\nprzez i_am_a_legend 14 cze 2014, 21:17\nCatwax napisał(a): Wszystkie te cechy są bardzo istotne i oczywiście stan zdrowia może się zmienić. Jednak to zupełnie inna sytuacja, gdy dzieje się to już po zaangażowaniu się w relację.\nZgadza się, mnie zdarza się angażować od pierwszego wejrzenia, może dlatego pojawiające się problemy stają się jakby łatwiejsze do rozwiązania.\nprzez khaleesi 14 cze 2014, 21:22\nCatwax, bo sama jesteś zaburzona i powinnaś mieć więcej empatii.\nprzez Catwax 14 cze 2014, 21:35\ni_am_a_legend napisał(a): Zgadza się, mnie zdarza się angażować od pierwszego wejrzenia, może dlatego pojawiające się problemy stają się jakby łatwiejsze do rozwiązania.\nTak, to musi wiele ułatwiać .\nkhaleesi, myślę, że mam w sobie trochę empatii. Chętne pomagam każdemu, kto takiej pomocy zapragnie, a i do bliskich mi osób zaliczam paru uzależnionych. Rzecz w tym, że nikt taki nie zostanie moim partnerem życiowym, bo to zbyt duże ryzyko.\nStraciłam dzieciństwo przez osoby uzależnione. Ostatnia rzecz, jakiej bym chciała, to kiedykolwiek powtórzyć ten schemat.\nprzez natrętek 14 cze 2014, 23:34\nkhaleesi napisał(a): natrętek, i nie było szans powrotu co nie?\nByła ale jej nie wykorzystałem z powodów innych niż moje problemy.\nprzez wiejskifilozof 15 cze 2014, 09:41\nJa i Magda oboje chodzimy do tej samej psycholog i mamy podobne problemy psychiczne,tak u mnie ten problem nie istnieje.\nprzez Maggda92 03 lip 2014, 13:52\nladywind napisał(a): Jak myslicie, czy powinnam powiedzieć nowo poznanemu chłopakowi z czym się zmagam, czy dopiero po dłuzszej znajomości.\nPytam ponieważ ostatnio spotkałam się z sytuacją kiedy pewien chłopak napisał mi że na portalu poznał dziewczynę ale spotkał się z nią pierwszy i ostatni raz, bo się okazało że jest biedna i do tego leczy sie psychiatrycznie.\nMoja mama zawsze mówiła bym abslotunie sie nie przyznawała do swoich problemów, ale nie wiem czy to dobre postępowanie, bo nie chciałabym aby ktoś mnie kopnął po tym jak sam się zorientuje, że łykam jakies table i coś ze mną nieraz jest nie tak...\nNowo poznanej osobie to chyba rzeczywiście bez sensu, bo tych chłopaków to możesz poznawać i poznawać i po cholere wszyscy w mieście mają wiedzieć, że się leczysz.\nAle już komuś z kim wiąże się jakieś plany i znajomość jest poważna to uważam,że trzeba powiedzieć.\nJa nie chciałabym żeby ktoś ukrywał przede mną chorobę bo i tak to wyjdzie przy jakimś dziwnym zachowaniu i wtedy może być klops. Tak nie chciałabym się dowiedzieć, wolałabym zostać u tym uprzedzona w rozmowie


Boję się mówić o sobie w internecie - Wiosenne deszcze\nBy Alicja Kaczmarek - 5/02/2015\n- Chodzę do gimnazjum i sądzę, że...\n- Zamknij ryj, gimbusie!\nStaram się nie wadzić nikomu w internecie moją osobą. Nigdy nic nie skomentowałam na YouTubie, fanpejdże komentuję od święta, nie udostępniam, nie publikuję (poza blogami), nie piszę, nawet z grup się usuwam. Bo się boję. Bo nie lubię.\nKiedyś próbowałam jakoś na poziomie dyskutować, ale dyskusja na portalach społecznościowych wyginęła. Przynajmniej w tych ogólnodostępnych miejscach. Nie liczy się, co ktoś ma do powiedzenia i na ile ma to jakąkolwiek wartość, ale jak głośno krzyczy, ewentualnie ile "inteligentnie wplątanych" kurw można się doliczyć. Bo bluzganie jest fe, ale efekciarskie bluzganie zawsze na propsie.\nJuż nawet nie chodzi o to, że ktoś pierdzieli mi za uchem głupoty i nic nie mogę z tym zrobić - w prawdziwym życiu mnie to irytuje, w internecie dość częste zjawisko, da się przeżyć. Coś innego boli mnie dużo bardziej. Fakt, że po napisaniu czegokolwiek tysiące ludzi poczuje się w obowiązku wytknąć ci, że a) tylko odważni wychodzą do ludzi z taką twarzą, b) twoja płeć to tylko do garów, c) twój gust muzyczny to gówno, d) twoja religia to idiotyzm, e) a jak jesteś z podstawówki/z gimbazy/z liceum/studentem/po studiach, to już w ogóle się nie odzywaj, co ty wiesz o życiu. Generalnie, jeśli nie jesteś takim, jakim jest twój rozmówca, to jesteś do dupy. A rozmówca jest ekspertem od wszystkiego, bo tak uważa.\nNie chodzi o to, że mam problem z radzeniem sobie z hejtem. Po prostu jeśli mogę, to raczej unikam obrzucania mnie błotem, bo komuś się tak podoba. Dlatego unikam dyskusji w internecie. No spójrzcie na mnie. Należy zacząć od tego, że jestem dziewczyną. Kto mnie w ogóle spuścił z kuchennego łańcucha? Potem można przejść do faktu, że chodzę do gimnazjum (już niedługo, uf). No a wiadomo - gimbaza to intelektualna bieda. Jeśli ktoś jest w stanie to przetrawić, to nie wiem, czy dalej będzie mógł na mnie patrzeć, jeśli się dowie, że cierpię na gównogust i słucham tzw. rocka alternatywnego, a to przecież jeszcze większe gówno niż to całe łan erekszyn. Dodatkowo, czuję się bardziej humanistą niż ścisłowcem (mimo że z tymi drugimi też nieźle sobie radzę, żeby nie było). Na koniec przypieczętujmy to wszystko: wierzę w Boga. Na szczęście należę do ludzi raczej szczupłych, o jasnej karnacji, no i nie jestem ruda, bo to było już jakieś combo do kwadratu, nie? Tak czy siak, gdzie ja do rozmów w internecie? Już dawno wytępiliśmy gatunek ludzi takich, jak ja. I kurczę nawet już nie chce mi się przemawiać na temat tego, że gimnazjalista też może mieć coś mądrego do powiedzenia - tak, jak człowiek dorosły może być idiotą. Po prostu gdzie się nam wszystkim zgubił szacunek do drugiej osoby? Mówimy, że cywilizowany świat, że tolerancja, że feminizm... no na pewno nie w internecie.\nI wiecie co mnie najbardziej boli? Że to my stworzyliśmy takie środowisko. Rzeczywistość, w której można dostać w twarz, bo słucha się zespołu nietworzącego w jedynym słusznym gatunku. Rzeczywistość, w której jesteśmy wystawiani na publiczny lincz, ponieważ jesteśmy trochę inni. A nawet nie. Wystawiani na lincz, bo mamy swoje zasady albo ponieważ urodziliśmy się dziesięć lat później niż ktośtam. Przepraszam bardzo, to się więcej nie powtórzy, następnym razem będę pamiętać, żeby urodzić się w tym samym roku, co pan.\nA to wszystko za sprawą cudownego narzędzia, które przekształciliśmy w dwudziestopierwszowieczną publiczną gilotynę.\nTutaj za darmo doprowadzimy cię do samobójstwa.\nAnonimowy 3 maja 2015 11:05\nTrochę mnie to przygnębiło, ale w sumie taka jest prawda. Jak czytam rozmowy, na choćby forach Filmwebu, to aż się we mnie gotuje ile tego jest. Świetny post...\nAlicja Kaczmarek 3 maja 2015 17:04\nFilmweb to jedno z tych miejsc, w których wypowiadania się unikam jak ognia. Można zostać pożartym za literówkę w nazwisku aktora.\nJust Lia 3 maja 2015 19:07\nJak fajnie, gdy ktoś pisze bez przegródek, bez żadnych głupich tabu, bo boją się, że ich "hejterzy napadną". Tylko trzymać tak dalej ;) Od jakiegoś czasu śledzę twojego bloga i jakoś się tu zadomowiłam. Mamy podobne poglądy i zainteresowania, więc przysiadając do lektury czuję jakbym analizowała swoje własne myśli. Trzymaj tak dalej i nigdy się nie poddawaj!\nJa jednak dyskutuję w Internecie. Bo, nie wiem, chyba uważam za słuszne powiedzieć to, co mam do powiedzenia. Jednak, kiedy ktoś mnie hejtuje... Nie. Był taki przypadek, że zostałam zjechana przez pewnego Sebastiana. Pierwszym odruchem było wytknięcie mu jego debilizmu. Potem odpuściłam.\nUmbiwirim - Czas, Wyzwolenie 27 maja 2015 21:42\nMylisz się, przynajmniej moim zdaniem.\nLudzie nie osądzają Cię po płci, wieku, muzyce, human/ścisłowiec, pochodzeniu, zainteresowaniach, zdaniu na jakąś opinię, ale oceniają Cię głównie po tym (ciężko w to uwierzyć, wiem), ile jest w nich żółci. Dawniej było podobnie, jak teraz i nie ma co mówić, że dawniej ludzie byli inni, że to są inne czasy. Świat zawsze był taki sam, a ludzie zawsze potrafili na kogoś wylać żółć, wściec się, wykrzyczeć to, co w nich tkwi, lub po prostu ulżyć sobie.\nNowa technologia dała nam możliwość znalezienia ludzi takich, jak my, ale także znalezienia ludzi, którzy za drobny błąd, niedogodność, nieprawidłowość, czy też inność. Utrwalone i wyryte w pamięci ludzi stereotypy nieogarniętego gimbusa, kobiety siedzącej w kuchni, aż nazbyt popularnej muzyki, która mi się nie podoba... etecera, etecera...\nLudzie zawsze byli hejterami, ale wcześniej nie było na to takiej nazwy i nie było takich środków masowego hejtu. Tego nie da się pokonać, nie da się z tym walczyć. Ja się do tego przyzwyczaiłem.\nWitamy w Internecie, Towarzysze!\nTutaj ludzie znaleźli nowy sposób na wkurwienie ludzi!


Bitwa na kolory - Dziennik.pl\n8 marca 2011, 08:32 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\nGwiazdy wybierają wiosną pastelowe kolory tkanin / AKPA\nPo długiej zimie gwiazdy zrzucają powoli ciemnie kreacje i zaczynają się pojawiać w pastelowych stylizacjach. Czy każdemu pasują takie odcienie? Porównajcie wiosenny look Olgi Frycz i Agnieszki Popielewicz.\nAgnieszka Popielewicz i Olga Frycz pojawiły się wczoraj na różnych imprezach, ale obie wybrały na wyjście jasne kreacje w wiosennych odcieniach.\nOlga Frycz, która uczestniczyła w gali wręczenia Złotych Orłów, zdecydowała się na błękitną luźną sukienkę, której krój nazywa się potocznie nietoperzem. Aktorka zrezygnowała z biżuterii i uzupełniła kreację jedynie ciemnymi czółenkami oraz dużym zegarkiem. Gołe nogi nie najlepiej prezentowały się jednak w stosunkowo ciężkich butach, a kolor sukienki powodował, że skóra gwiazdy nabierała szarawego odcienia.\nAgnieszka Popielewicz z kolei wybrała pastelową stylizację na imprezę promocyjną, którą prowadziła. Delikatny fiolet świetnie sprawdził się wraz z prostym krojem sukienki i podkreślał wyrazistą karnację prezenterki. Gwiazda, podobnie jak Olga Frycz, nie zdecydowała się na założenie rajstop, ale uzupełniła wizerunek lżejszymi sandałkami.\nKtóra z nich wypadła lepiej Waszym zdaniem?\nmoda wiosna 2011 Agnieszka Popielewicz Olga Frycz styl gwiazd\nSukienka jest dobra na wszystko! Paryski pokaz Elie Saab\nGwiazdy poczuły wiosnę! Pstrokate kreacje na wiosennej ramówce Polsat Cafe\nKolczykowe szaleństwa Magdy C.


SGB Mobile: przelewy na telefon BLIK startują w Bankach Spółdzielczych - TELEPOLIS.PL\nSGB Mobile: przelewy na telefon BLIK startują w Bankach Spółdzielczych\nKlienci Banków Spółdzielczych SGB otrzymają już w pierwszej połowie października możliwość skorzystania z nowej usługi w aplikacji mobilnej banku – będą to przelewy na telefon BLIK. Rozwiązanie znane jest już użytkownikom aplikacji innych banków, a teraz będzie ono dostępne również dla korzystających z SGB Mobile.\nDzięki przelewom na telefon BLIK klienci Banków Spółdzielczych będą mogli przekazać pieniądze innym użytkownikom natychmiast, przez 7 dni w tygodniu, bez znajomości numeru rachunku bankowego.\nZobacz: W aplikacji SGB Mobile założysz konto na selfie, wkrótce BLIK P2P\nW ramach strategii „Mobilnego przyspieszenia” podjęliśmy decyzję, aby wyposażyć naszych klientów w cyfrowe formy płatności mobilnych. Uruchomieniem przelewu na telefon BLIK uzupełniamy tę ofertę, która zawiera już komplet rozwiązań dostępnych na polskim rynku. Dzięki temu każdy z naszych klientów może wybrać formę płatności dopasowaną do swoich potrzeb\n– mówi Błażej Mika, wiceprezes Zarządu SGB-Banku SA, odpowiadający za pion technologii i operacji.\nPrzelew na telefon BLIK to uzupełnienie dotychczasowej oferty BLIK w bankach SGB. Wcześniej klienci mogli korzystać z płatności w sieci, sklepach stacjonarnych czy wypłat z bankomatów. SGB-Bank otrzymał już certyfikację od Polskiego Standardu Płatności na dostarczenie przelewów na telefon klientom banków grupy. Od 1 października ruszyły testy family & friends, a pierwsze banki Grupy SGB udostępnią przelew na telefon BLIK dla swoich klientów w pierwszej połowie miesiąca. Kolejne będą sukcesywnie dołączane do tego grona.\nObecnie już ponad 10 milionów użytkowników bankowych aplikacji mobilnych w Polsce może wysyłać i odbierać przelewy na telefon BLIK. Oznacza to, że od teraz klienci banków SGB będą mogli przekazać pieniądze swoim znajomym natychmiast, także do innego banku.\nŹródło zdjęć: SGB-Bank\nŹródło tekstu: SGB-Bank\nTagi: sgb-bank sgb blik przelewy na telefon blik sgb mobile banki spółdzielcze


Taniejący ADSL już był - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\nTaniejący ADSL już był\n06.02.2004, godz. 13:51\nW 2003 roku na świecie ceny usług ADSL powszechnie się obniżały m.in. w związku z konkurencją ze strony operatorów kablowych - stwierdza najnowszy raport Point Topic. Nie należy jednak spodziewać się utrzymania tej tendencji w roku bieżącym.\nRok 2003 był rzeczywiście rokiem taniejącego broadbandu. Sytuacja na tym rynku stabilizuje się jednak i w roku 2004 nie należy spodziewać się znaczących spadków cen na ADSL. Powód końca obniżek jest z perspektywy telekomów oczywisty - one na tym po prostu nie zarabiają - wyjaśnia analityk Point Topic.\nRaport opiera się na analizie miesięcznych opłat za usługę ADSL (w ofercie typu entry-level) u 18 operatorów w Europie, Ameryce Północnej i Azji w IV kwartale ub. roku. Tylko sześciu z nich obniżyło w omawianym okresie ceny (Bell Canada, SBC, NTT, Yahoo Japan, France Telecom i BT) - pozostali utrzymali poziom cen. Zupełnie inaczej sytuacja wyglądała wcześniej. W stosunku do cen z I kwartału 2001 roku - przyjętego za wyjściowy poziom w badaniu - w 2001 roku średnio ceny nieznacznie wzrosły, potem ustabilizowały się, aby wreszcie drastycznie spaść w połowie 2003 roku.\nZdaniem analityków Point Topic, na początku ub. roku na rynku wyraźnie wyczuwalna była potrzeba szerszego otwarcia na klientów. Obcięto zatem ceny, postawiono na ilość. Presja na cięcie cen wynikała częściowo z rosnącej w początku 2003 roku konkurencji ze strony np. operatorów kablowych, a w innych krajach w związku z uwolnieniem pętli abonenckiej. Rok temu, i wcześniej, rynek był jeszcze w fazie wzrostu konkurencji.\nW Japonii, rząd doprowadził do efektywnego uwolnienia pętli, przez co konkurujący operatorzy uzyskali tańszy dostęp do sieci dominującego operatora. To umożliwiło im zaoferowanie konkurencyjnych usług ADSL. W efekcie NTT stracił znaczącą część rynku i ceny spadły; podobnie w Wielkiej Brytanii większość ADSL oferowana jest teraz przez firmy odsprzedające usługi podstawowej BT.\nPodsumowując: Point Topic uważa, że ceny ADSL nie powinny wzrosnąć, ale też nie ma raczej szans na ich spadek. Operatorzy skupią się obecnie na budowaniu ARPU (przychodów w przeliczeniu na użytkownika) poprzez zestawianie usługi w pakietach dodatkowych serwisów. Sytuacja rynku ADSL może upodobnić się do sytuacji branży PC, gdzie przyciąga się klientów niską ceną podstawową, a zarabia na "dodatkach", które de facto są potrzebne czy wręcz niezbędne. W efekcie w stosunku do ceny podstawowej, ostateczna cena PC-ta może się podwoić.


Jezeli ilosc dobowa moczu nie wzrasta wyraznie w ciagu najblizszych 48 godzin – gdynia psycholog\nJeżeli ilość dobowa moczu nie wzrasta wyraźnie w ciągu najbliższych 48 godzin, wprowadzamy do dwunastnicy sondę i wlewamy do dwunastnicy techniką kroplówki od 5 – 8 litrów 5 % roztworu cukru gronowego na dobę; na każdy litr roztworu podajemy 10 jednostek insuliny podskórnie. W ten sposób udaje się niekiedy podnieść czynność wątroby i nerek; w innych przypadkach wszelkie wysiłki pozostają bez skutku, a badanie pośmiertne wykazuje zwyrodnienie miąższu wątroby i nerek ciężkiego stopnia albo marskość wątroby na tle żółtaczki. 3. Zaburzenia krążenia występujące w przebiegu pooperacyjnym zwalczamy jak po operacjach żołądka. 4. Zaburzenia ze strony dróg oddechowych. Postępowanie jest w tych przypadkach analogiczne jak po operacjach żołądka. 5. Porażenie perystaltyki. Tu również odsyłamy czytelnika do rozdziału o operacjach żołądka. [hasła pokrewne: lekarz rodzinny września, koszulka virtus pro allegro, ana blog ]\nPowiązane tematy z artykułem: ana blog koszulka virtus pro allegro lekarz rodzinny września


Rekrutacja SuperW, czyli wolontariuszy SZLACHETNEJ PACZKI w Giżycku : Moje@Giżycko\nRekrutacja SuperW, czyli wolontariuszy SZLACHETNEJ PACZKI w Giżycku\nTrwa rekrutacja SuperW,\nczyli wolontariuszy SZLACHETNEJ PACZKI w Giżycku\nSzlachetna Paczka to ogólnopolski projekt pomocy rodzinom, znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej, realizowany przez Stowarzyszenie Wiosna. Paczki są przekazywane raz w roku, przed świętami Bożego Narodzenia. Po raz pierwszy akcja została zorganizowana w Krakowie w 2000 r. W ubiegłym roku Paczka połączyła ponad milion Polaków. Nie byłoby to możliwe, gdyby nie praca SuperW – wolontariuszy, wspomagających Paczkę. Ich rola jest kluczowa. Wolontariusze Paczki łączą potrzebujących z darczyńcami. Wchodzą do świata biedy – tam, gdzie inni nie chcą, albo boją się wejść.\nPoszukiwane są osoby aktywne i odpowiedzialne, które chcą się angażować społecznie, wiek nie ma znaczenia. Wolontariusze to zarówno osoby młode, studiujące, jak również osoby o ustabilizowanej sytuacji zawodowej.Wolontariat w Paczce wyróżnia to, że organizowany dla ludzi, którzy mają mało czasu i lubią go dobrze wykorzystywać. Tutaj mają szansę dobrze spożytkować swój czas i energię.\nDo Paczki i Akademii Przyszłości – „siostrzanego” projektu Szlachetnej Paczki – ludzie przychodzą i zostają, ponieważ widzą, że niesiona przez nich pomoc jest mądra i efektywna, a sam wolontariat jest dopracowany i dobrze zorganizowany.\nKandydaci mogą się zgłaszać do września.\nWarto się jednak spieszyć. Kolejność zgłoszeń ma znaczenie.\nBy zostać wolontariuszem SZLACHETNEJ PACZKI lub AKADEMII PRZYSZŁOŚCI wystarczy wejść na stronę www.superw.pl\ni wypełnić krótki, intuicyjny formularz zgłoszeniowy. Następne kroki to rozmowa i jednodniowe wdrożenie.\nPo nich pozostaje już tylko podjąć decyzję i podpisać umowę. Kolejność zgłoszeń ma znaczenie.\nInformacje, grafiki: organizator


Casualowa koszula wykonana z czystej bawełny. Tkanina typu flanela z akcentem koloru białego. Koszula o kroju Boyfriend Fit. Kołnierzyk kent. Koszula zapinana na guziki z masy perłowej w kolorze grafitowym. Długi rękaw wykończony półokrągłym mankietem. Szerokość mankietu regulowana dwoma guzikami. Z tyłu wszyty karczek. Pod linią karczka podwójna zakładka. Subtelnie zaokrąglona linia dołu. Po boku dwa rozcięcia. Tył dłuższy niż przód.


Ogrodniczki i bluza oversize to elementy charakterystyczne dla mody lat 90. Luźne, sprawiające wrażenie za dużych ubrania, były znakiem rozpoznawczym gwiazd tamtej dekady. Teraz moda na bluzy sportowe oversize znów powraca. Łączymy je nie tylko z ogrodniczkami, ale także ze spodniami mom jeans czy ze tymi z wysokim stanem. Obowiązkowym dodatkiem zestawów stylizowanych na lata 90. są też duże kolczyki-koła, klasyczna bejsbolówka i białe Nike Air Force One .\nDuże T-shirty z nadrukami i trampki Converse ? To duet ponadczasowy! Luźne koszulki o męskim kroju, często pożyczane od chłopaka czy starszego brata, w połączeniu z czarno-białymi trampkami za kostkę to klasyka gatunku. Jeśli chcesz stworzyć zestaw vintage w sportowym stylu postaw właśnie na te elementy. Koniecznie dobierz też kurtkę jeansową oversize, a zamiast torebki wyposaż się w praktyczny plecak. T-shirt możesz nosić jak sukienkę, lecz jeśli nie będziesz czuć się komfortowo tylko w samej koszulce, zawsze możesz założyć pod spód krótkie, sportowe szorty.


Wiceburmistrz ostrzegał Ministerstwo Sprawiedliwości przed budową więzienia w Sanoku | Portal Esanok.pl | Telewizja Sanok - Aktualności - Ogłoszenia - Firmy\nWiceburmistrz ostrzegał Ministerstwo Sprawiedliwości przed budową więzienia w Sanoku\nSANOK / PODKARPACIE. Z tematem sanockiego więzienia „wozimy” się od 2017 roku. Dlaczego wciąż ono nie powstaje i czy jest w ogóle szansa, że ta inwestycja może być zrealizowana? Wydaje się, że nie, bo władze miasta w piśmie do ministra Ziobry same wyraziły daleko idący sceptycyzm.\nW poprzedniej kadencji temat więzienia wzbudził duże emocje. Więzienie miało powstać w ramach rządowego programu modernizacji służby więziennej, który zakładał likwidację lub przekształcenie mniejszych więzień i aresztów, z których wiele powstało jeszcze w XIX wieku.\nChoć w Sanoku istnieje stary areszt, i to centrum miasta, projekt nie wszystkim przypadł do gustu. Zastrzeżenia zaczęła budzić skala projektu, gdyż zakład „krojony” był na 700-1000 osadzonych. Ale jak podkreślano, dzięki tej inwestycji powstałyby nowe miejsca pracy, a skazani uzyskaliby większą możliwość zatrudnienia. Inwestycje planowano zlokalizować przy ul. Stróżowskiej. Jej koszt oceniano na około 300 mln zł.\nW poprzedniej kadencji władze miasta były „za”\nW poprzedniej kadencji w mieście sporo zrobiono, by ten projekt urzeczywistnić. Podpisano umowę na przekazanie działki o powierzchni 11,52 ha. Została również zawarta umowa użyczenia działki przy ul. Kościuszki o powierzchni 0,3758 ha pomiędzy Aresztem Śledczym a gminą Sanok. Podpisano porozumienie między burmistrzem miasta, starostą sanockim, wojewodą oraz okręgowym zakładem więziennictwa w Rzeszowie. Planowano, że zakład powstanie do końca 2020 roku.\nZ kolei Rada Miasta Sanoka podjęła uchwałę, która zakładała „Uzbrojenie działek pod inwestycję przy ulicy Stróżowskiej w sieć wodociągową i kanalizację sanitarną” oraz dokonała zabezpieczenia w budżecie miasta na lata 2018-2019 środków finansowych na jego realizację. Miała to być kwota 1,5 mln zł.\nZakład karny z rozmachem\nNowa jednostka penitencjarna planowana była z rozmachem. Na jej terenie oprócz pawilonów mieszkalnych miała funkcjonować infrastruktura niezbędna do działania zakładu karnego: pomieszczenia administracyjne, magazyny, strzelnica, zaplecze socjalne dla funkcjonariuszy i pracowników, warsztaty, parkingi, infrastruktura elektroniczna i ochronna dla zapewnienia bezpieczeństwa.\nNa 11-hektarowej działce miała też mieścić się hala produkcyjna o powierzchni 4 tysięcy metrów kwadratowych, w której zatrudnieni mieli być skazani w ramach rządowego programu “Praca dla więźniów”.\nZakład karny miał dać miastu znaczne profity, choćby z samych podatków, ale planowano w nim zatrudnić około 250-300 funkcjonariuszy oraz 50 osób cywilnych, w tym pedagogów, terapeutów, psychologów, prawników, ekonomistów, pracowników logistyki i specjalistów od zamówień publicznych.\nOgłoszono nawet przetarg na wykonanie dokumentacji. Środki, w wysokości 3,5 mln zł, zabezpieczyła Służba Więzienna.\nW trakcie kampanii wyborczej więzienie stało się „be”\nWydawało się więc, że budowa nowoczesnego zakładu karnego w Sanoku wkrótce ruszy z kopyta.\nTak się jednak nie stało. Temat więzienia rozpoczęto rozgrywać politycznie. Stał się on w kampanii wyborczej osią podziału. Co ciekawe, zbiegła się ona z osią podziału politycznego. Przeciwko tej inwestycji zaprotestowała opozycja.\nW sieci pojawiły się fora, profile i wątki krytykujące projekt. Padło pytanie, dlaczego nie zorganizowano w sprawie więzienia referendum, a opinię publiczną zaczęto straszyć negatywnymi konsekwencjami funkcjonowania zakładu karnego w mieście.\nEmocje przedwyborcze spowodowały, że mieszkańcy podzielili się na zwolenników i przeciwników tej inwestycji, choć nie było wiadomo, która opcja przeważała.\nWładze miasta informują ministra, że wątpliwości zdają się narastać\nW marcu 2019 roku z Urzędu Miasta w Sanoku wyszło pismo, podpisane przez ówczesnego wiceburmistrza Pawła Hydzika, w którym wystąpił on do ministra Zbigniewa Ziobry o przekazanie informacji w sprawie inwestycji.\nPaweł Hydzik, były wiceburmistrz Sanoka. Foto: archiwum Esanok.pl\n„W związku z tym, że radni Rady Miasta Sanoka zadają pytania dotyczące planowanej budowy zakładu karnego w mieście Sanoku, jak również wątpliwościami podnoszonymi przez lokalną prasę, dotyczącymi braku przeprowadzenia konsultacji społecznych, poprzedzających decyzje związane z przedmiotową inwestycją, zwracam się z uprzejmą prośbą, dotyczącą stanu realizacji wyżej wymienionej inwestycji” – napisał wiceburmistrz.\n„Ponadto proszę o informacje, czy rozważana jest przez Ministerstwo Sprawiedliwości możliwość innej lokalizacji planowanego do budowy zakładu karnego, w szczególności w kontekście możliwych protestów społecznych” – kontynuował.\n„Powyższe informacje są dla mnie niezwykle ważne, ponieważ czuję się w obowiązku informowania radnych, a także mieszkańców miasta o sprawach ich dotyczących. Udzielenie im pełnej i rzetelnej informacji odnośnie planowanej inwestycji, a szczególności, czy przedmiotowe przedsięwzięcie będzie realizowane, pozwoli na wyjaśnienie wątpliwości, które zdają się narastać w ostatnich miesiącach” – poinformował na koniec.\nMinister: Nie będziemy nic narzucać\nNic więc dziwnego, że w 2020 roku, gdy Zbigniew Ziobro przebywał w Sanoku, na postawione pytanie o więzienie, nie odpowiedziała ani „tak”, ani „nie”. Uzależnił decyzję od stanowiska samych władz miasta.\nZbigniew Ziobro, minister sprawiedliwości. Foto: archiwum Esanok.pl\n– Ufam, że ta inwestycja dojdzie do skutku, jeśli jest takie oczekiwanie mieszkańców – stwierdził minister Ziobro, zaznaczając, że zabiegają o nią inne miasta. – W najbliższym czasie będziemy dalej rozmawiać, chyba, że władze samorządowe zmieniły zdanie. Wtedy oczywiście nie będziemy nic narzucać.\nWładze Sanoka zabiegają o przeniesienie inwestycji do innego ministerstwa?\nDo tematu więzienia wrócono podczas spotkania Tomasza Matuszewskiego z mieszkańcami dzielnicy Posada. Burmistrz przypomniał, że inwestycja kosztowała miasto już ponad 2 mln zł, które przeznaczono na uzbrojenie terenu.\n– Według moich informacji i informacji, które spływają do różnych jednostek, mogę Państwu powiedzieć, że nie zostało to kolejny raz ujęte w budżecie Ministerstwa Sprawiedliwości – poinformował zebranych Tomasz Matuszewski. – Chciałem Państwa uspokoić tą informacją – zwrócił się do mieszkańców, zauważając, że pytają oni w jakim kierunku to pójdzie.\nBurmistrz rozwinął myśl, informując, że władze miasta szukają innych rozwiązań.\nTomasz Matuszewski, burmistrz Sanoka. Foto: archiwum Esanok.pl\n– Piszemy do różnych instytucji. Ostatecznie ten pomysł, jeśli do nas trafi, będziemy mieli możliwości pozyskania, albo przeniesienia tej inwestycji do innego ministerstwa, wtedy na pewno będziemy w stanie bardziej konkretnie powiedzieć, że tutaj może powstać coś innego, niż nie tylko więzienie – tak przedstawił tę myśl Tomasz Matuszewski.\nWiceburmistrz „takie pismo stworzył”\nNa to zareagował Damian Biskup, mieszkaniec Posady, zwracając burmistrzowi uwagę, że działka przy ul. Stróżowskiej jest terenem Ministerstwa Sprawiedliwości. Radny powiatowy przy okazji zaczął pytać o działania miasta w sprawie inwestycji. Dopytywał z kim władze Sanoka kontaktowały się w sprawie budowy zakładu karnego, przypomniał też pismo z 2019 roku, które skierowano do ministra Ziobry.\nZ wypowiedzi burmistrza wynika, że wiele takich działań nie było, przynajmniej burmistrz nie chciał mówić o nich jawnie. Natomiast z tłumaczenia Tomasza Matuszewskiego wynika, że głosy od mieszkańców miasta docierały do ówczesnego zastępcy, więc „takie pismo stworzył” i wysłał zapytanie, czy konieczna jest lokalizacja i budowa zakładu karnego w Sanoku. – Później co się działo, to Pan wie i pana poseł – powiedział Biskupowi burmistrz miasta, mówiąc, że jego, poseł Piotr Uruski nie reprezentuje, bo mu nie pomaga, a tylko i wyłącznie przeszkadza.\nWywołany do tablicy poseł Piotr Uruski, podkreśla, że twierdzenie burmistrza jest kuriozalne, gdyż zgodnie z regulaminem organizacyjnym, tylko burmistrz lub osoba przez niego upoważniona może wysyłać pisma na zewnątrz.\n– To pismo nie mogło zostać wysłane bez wiedzy burmistrza, ale jeśli tak się stało, to świadczy to co najmniej o chaosie w urzędzie – mówi Piotr Uruski, nie odnosząc się zupełnie do przytyków osobistych.\ngrafika poglądowa, wizualizacja: Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej w Rzeszowie\nMinister Ziobro również na cenzurowanym\nBurmistrz odniósł się też do wizyty ministra Ziobry.\n– Nie może być tak, że w pewnym momencie przyjeżdża pan minister i mówi, że ja blokuję jakiekolwiek więzienie – stwierdził Tomasz Matuszewski. – Dzisiaj śmiało mówię, proszę budować to więzienie, czekamy na to już 3 lata. Mieszkańcy pytają, co z terenami, które są uzbrojone. Przedsiębiorcy chcą inwestować. Trafiło to do Ministerstwa Sprawiedliwości. A to z jakimi ministrami ja rozmawiam pozwoli Pan, że zachowam dla siebie – zwrócił się do radnego Biskupa.\nMinisterstwo nie będzie miasta uszczęśliwiać na siłę\nPiotr Uruski, mimo nastawienia burmistrza, nie stracił jeszcze nadziei, że zakład karny w Sanoku powstanie, gdyż widzi w tej inwestycji szansę na rozwój miasta i sanockich przedsiębiorców.\nPiotr Uruski, poseł na Sejm RP. Foto: archiwum Esanok.pl\n– Budżet Służby Więziennej to grube miliardy złotych. Inwestycja w kwocie 300 mln zł z łatwością w tym budżecie się zmieści. W skali miasta wydawać się to może ogromną kwotą, ale w skali resortu jest to inwestycja do udźwignięcia – zaznacza. – Natomiast musi być konsensus co do tej inwestycji. Jak wiadomo zgody nie ma. Stanowisko Demokratów Ziemi Sanockiej było jednoznaczne. Burmistrz Sanoka też nie podjął w tej sprawie żadnych kroków. Nie przeprowadził akcji informacyjnej, by przekonać mieszkańców do tej inwestycji. Areszt, który obecnie funkcjonuje w mieście liczy 200 osadzonych i 90 strażników. To stary obiekt, a budowany miał być nowy zakład karny o najwyższym poziomie bezpieczeństwa. Nikt nie mówi o tym, że zakład karny to koło napędowe dla miasta, że ma mu towarzyszyć strefa przemysłowa, i że to wszystko będzie łączyć obwodnica Sanoka. Burmistrz nic nie zrobił, by mieszkańcom to uświadomić. Oprócz tego nieszczęsnego listu, nie podjął żadnych rozmów z ministerstwem. Minister Ziobro był w Sanoku, był na rynku, zobaczyć go można było nawet z okien magistratu, ale Pan burmistrz nawet się nie pofatygował, by zejść i spotkać się z ministrem. Ze mną też do tej pory się nie kontaktował, nie przyszedł do biura poselskiego porozmawiać nie tylko o zakładzie karnym, ale też i o innych inwestycjach oraz kierunku rozwoju miasta. W sytuacji tak małego zaangażowania władz Sanoka, Ministerstwo Sprawiedliwości nie może miasta uszczęśliwiać na siłę.\nCzy w Sanoku powinno powstać nowoczesne więzienie i miejsca pracy?\n AKTUALIZACJA: W Sanoku powstanie nowoczesny zakład karny! „To wiele miejsc pracy i dodatkowe podatki dla miasta Sanoka” (FILM, ZDJĘCIA, WIZUALIZACJA)\nSzok 2021-10-19 11:54:18\nMoim zdaniem powinno się odbyć referndum w którym Sanoczanie powinni się wypowiedzieć czy chcą aby Matuszewski był nadal burmistrzem Sanoka. SKANDALEM WIELKIM JEST TO CO DZIEJE SIĘ w Sanoku a najgorsze jest to że wspiera to PiS z Poręba na czele\nTagi: dokument, inwestycja, NASZ TEMAT, Sanok, URZĄD MIASTA SANOKA, więzienie, więzienie w Sanoku


Bez Kategorii | Kiedy nie mam z kim pogadać .... - strona 2\nNikt mnie nie przekona, ze to radosny dzień\nOpublikowano 1 listopada 2008 Autor: irena\n1 listopada. To dla mnie, był, jest i będzie dzień nie dający powodów do radości. Piszę tak dlatego , gdyż od rana słyszę w TVN 24 wypowiedzi ludzi kościoła, że powinnam się cieszyć bo mój mąż, moi rodzice są w lepszym świecie. Oni naprawdę nie chcieli odejść. Do dziś widzę oczy męża i mamy . Nie były to spojrzenia pełne radości. Oczy mówiły „nie chcę umierać”\nOpublikowano 16 maja 2008 Autor: irena\nNa portalu nasza-klasa istne szaleństwo. Po 40 latach od matury zaczęliśmy się szukać po świecie. Bardzo się cieszę kiedy ktoś kogo pamiętam jako chudzinkę w okularach jawi mi się jako zdrowy mężczyzna w sile wieku. Cieszę się jednak do pewnego momentu a jest nim dołączana często galeria zdjęć , a to w Alpach, a to w Dubaju, a to z rejsu itd itp. Jak czuje się wtedy kolega któremu dane było skończyć elitarną uczelnię, zostać bez pracy (upadek firmy molocha ) i podjęcie pracy naucz Jak czuje sie koleżanka która została sama z dziecmi i ledwo wiązała koniec z końcem.\nJestem zniesmaczona.Co się stało z naszą klasą ……\nOpublikowano 7 lutego 2008 Autor: irena\nZupełnie o tobie zapomniałam mój blogu. A tu tyle rzeczy sie wydarzyło.Syn został mgr.córka awasuje w Norwegii, ja już jestem na emeryturze…Emerytura… coś dobrego . Po 38 latach wstawania o 6:00 nie muszę wstać , moge ale nie muszę . Nie muszę być napięta jak cięciwa, nie musze się przebijać ze swoimi pogladami „na sprawę” . UFFF, jak dobrze. Kocham być w domu,szydełkować amigurumi i odpoczywać, odpoczywać,odpoczywać …\nOpublikowano 24 lipca 2007 Autor: irena\nNie zapomnę tej daty.To dzień śmierci mojej mamy.Zmęczona życiem,zmęczona chorobą,odeszła.\nOpublikowano 6 sierpnia 2006 Autor: irena\n”Stara d… może wreszcie stare gnaty w słońcu wygrzewać ….” to fragment komentowanego przez internautę wywiadu ze Stanisławą Ryster (Wysokie Obcasy)\nCo to znaczy stara d..? Ile trzeba mieć lat wg Ciebie by być starą d… ? Wkurzyłeś mnie silesius.monachijski0 Obiecuję CI ze ani się obejrzysz jak będziesz stary ( a może juz dla niektórych jesteś ) . Ani się obejrzysz jak wyrośnie Ci zdrowa i silna konkurencja. Zobaczysz jak bedzie Cię bolało kiedy usłyszysz ze czas abyś swoje stare gnaty wygrzewał … A Ty bedziesz przekonany ze jeszcze tyle w Tobie energii, ze jeszcze tyle rzeczy możesz zrobić, ze umiesz tak wiele i możesz sie tą wiedzą podzielić. Będzie bolało JA STARA D…… CI TO MÓWIĘ\nROK PO ..\nOpublikowano 2 kwietnia 2006 Autor: irena\n9 kwietnia 2005 pisałam, że nie bardzo chce mi sie wierzyć w cudowne odrodzenie narodu. Dziś w pierwszą rocznicę śmierci JP II nadal wątpię. To nic, ze w TV od samego rana wszystkie stacje usiłują mi mówić że sie mylę . Pracuję z pokoleniem JPII . Idą jak burza do przodu , to nic ze po trupach, liczy się kasa . Nie widzę wcielenia w zycie słów Papieża który mówił ze pracownik nie może być przedmiotem lecz podmiotem. Nie widze realizacji słow skierowanych po posłów . Ja tak naprawdę widze jedynie jedno wielkie zakłamanie, brak szacunku dla drugiego człowieka i wyścig szczurów. Smutno mi , patrze w TV i tak sobie myślę ilu z tych zgromadzonych ludzi w Krakowie, Warszawie, Wadowicach poszło sie modlić, a ilu po prostu wyszło z domu by jutro mówić _ BYŁEM tam . Ty nie byłeś ???? Oj…….\nOpublikowano 22 września 2005 Autor: irena\nOd 60 dni każde popołudnie spędzam w szpitalu. Moja biedna mama nie dość ze 3 lata temu złamała kośc udową , nie dośc ze ma guza nerki ( wykrytego rok temu) , dostała udaru mózgu. Ma porażoną lewą stronę a ja jestem porażona swoją bezsilnością . Za dwa tygodnie opuści szpital, nie będzie chyba chodzić, nie potrafi sama usiąść….. biedna mama ale nie mniej biedna cała rodzina. Wspólczuję wszystkim których spotkał podobny los. Wiem ze wiele ludzi nauczyło sie z tym żyć i jakoś sobie radzą . Czy bedziemy tak dzielni ?\nTydzień po …\nOpublikowano 9 kwietnia 2005 Autor: irena\nDziś mija tydzień od śmierci Papieża. Tydzień pełen dziwnych i moim zadaniem niekiedy dziwacznych zachowań. Mój umysł nie mógł zaakceptować modlitw wysyłanych SMS , nie pojmowałam wyścigu stacji telewizyjnych w walce „o udawadnianie jak wielka bobożność narodu”. Nie pojmuję jak można ze śmierci zrobić prawdziwe show. Kiedy umierał mój mąż ,tata, kiedy odchodzili członkowie mojej rodziny potrzebowałam ciszy, skupienia, zadumania. Kiedy umierał Papież , człowiek nieprzeciętny , ludzie naprawdę wierzący ( mam takich przyjaciół) wyłączyli telewizory , potrafili się wyciszyć i skupić. Patrzyłam na moich rodaków ze zdumieniem. Nie jestem w stanie uwierzyć w cudowne nawrócenie narodu, nie jestem w stanie uwierzyć ze zaczniemy się szanować, ze staniemy się bardziej wrażliwi na ludzkie krzywdy. Chciałabym się mylić i chyba nie ja jedna , chyba nie tylko ja .\nOpublikowano 13 marca 2005 Autor: irena\nPrzez pól roku nie napisałam tu ani słówka. I własciwie nie mam nic nowego do napisania. Dzień podobny do dnia. O szóstej rano wstaję , jadę do pracy, wracam do domu, śpię 7 godzin i znowu o szóstej wstaję …. Myslę ze wielu z nas tak własnie funkcjonuje i nie narzeka na los. Bo fajnie jest w kieracie , czyż nie ?\nWszystkich wizyt: 2116


Heidegger - Ekologia głęboka\nHeidegger i Ekologia Głęboka\nGdy poranne światło nieśmiało\nwynurza się ponad górami...\nCiemność świata nigdy nie wzniesie się\nku światłości Bytu.\nPrzybyliśmy za późno dla bogów i za\nwcześnie dla Bycia. Poemat Bycia\nwłaśnie się rozpoczyna, jest nim człowiek.\nWkład Martina Heideggera do literatury poświeconej perspektywicznej ekologii głębokiej jest trojaki. Po pierwsze, poddał on zasadniczej krytyce rozwój zachodniej filozofii od czasów Platona. Heidegger twierdził mianowicie, że to antropocentryczne stanowisko wytyczyło drogę mentalności technokratycznej, która skłonna jest do dominacji nad Naturą. Kluczowe dla Heideggera pojecie bycia, było zawężane przez różne nurty chrześcijaństwa oraz świecką, humanistyczną, technokratyczną filozofie Zachodu. Po drugie, Heidegger wzywał swoich czytelników, aby wkraczali w "niebezpieczny obszar myślenia". Proces myślenia był dla Heideggera bliższy taoistycznej kontemplacji niż zachodniemu myśleniu analitycznemu. Po trzecie, Heidegger wzywał nas, abyśmy autentycznie zamieszkiwali Ziemię - tak jak my wzywamy do zamieszkania w swoim bioregionie - wzywał nas do "przytomnego" bycia, czujności wobec procesów naturalnych.\nVincent Vycinas tak odczytał sens zamieszkiwania w rozumienia Heideggera:\n"Zamieszkiwanie nie jest zasiedleniem, ale przede wszystkim roztaczaniem troski i tworzeniem takiej przestrzeni, w której coś staje się sobą i osiąga stan rozkwitu. Zamieszkiwanie to nade wszystko gotowość ocalania w dawnym sensie, uwalniania czegoś po to, by stało się sobą, tym, czym jest w swojej istocie...Zamieszkiwanie jest troską o rzeczy, tak by mogły ujawnić siebie, własną naturę i osiągnąć swoje przeznaczenie...."\nHeidegger zachęcał swoich czytelników do "odwrotu" od typowego myślenia analitycznego i wzywał do posługiwania się mocą naszej intuicji. Cofając się możemy otworzyć drogę do uwolnienia bycia. Intelektualną inspiracją byli dla Heideggera presokratycy, których uznawał za najbliższych pierwotnemu umysłowi, oraz Natura: pola i lasy otaczające jego dom, z którymi czuł się silnie związany. Miał wielkie trudności z wyjaśnieniem swego podejścia do kwestii myślenia filozofom racjonalistycznym i teologom chrześcijańskim. Współcześni ekofilozofowie stają przed tym samym problemem, są bowiem skazani na koncepcje i język racjonalistycznej tradycji filozoficznej Zachodu, która ich krępuje. Pod koniec życia Heidegger uświadomił sobie, że forma poetycka pozwala na bardziej przejrzyste wyrażenie intuicji niż filozofia jako dyscyplina. Doszedł do biocentrycznego punktu widzenia, zgodnie z którym ludzie "pozwalają być istotom".\n"Śmiertelni mieszkają, o ile godzą się na Niebo jako Niebo. Pozostawiają słońcu i księżycowi ich bieg, gwiazdom ich tor, porom roku ich dobrodziejstwo i ich dokuczliwość, nie robią z nocy dnia, a z dnia nieustannej za czymś pogoni."\nHeidegger utrzymuje, że "istotą" techniki w sensie konwencjonalnym nie są urządzenia techniczne jako takie, lecz ukazanie człowiekowi wszystkich istniejących stworzeń obiektywistycznie: jako policzalnych i możliwych do zmierzenia ilościowo, jako surowca, który posiada wartość o tyle tylko, o ile przyczynia się do wzmocnienia władzy ludzkiej. Heidegger twierdzi, że kreowanie takiego obrazu wszystkich istot jako surowca służącego człowiekowi jest kulminacyjnym punktem historii zachodniej cywilizacji i filozofii, a jednocześnie stanowi triumf nihilizmu. Powinniśmy zbadać te złożone zależności miedzy filozofią, techniką i nihilizmem...\nNowy sposób myślenia o wszystkim, co istnieje pozwoliłby człowiekowi na powrót zamieszkać w świecie w najgłębszym tego słowa znaczeniu. Człowiek nie zamieszkiwałby jednak świata jako jego pan... lecz pozwoliłby wszystkim istotom ukazywać się w całej swojej chwale... Heidegger akceptował wiele celów nowego ekologicznego sumienia, w tym również dążenie do zaprzestania bezsensownego plądrowania Natury jedynie dla zysku. Był on jednak większym radykałem niż większość myślicieli ekologicznych, którzy wciąż uważają człowieka za "gospodarza" Natury, w tym sensie, iż przypisują mu "prawo" do manipulowania nią, dopóki nie wyrządza się nadmiernych szkód. Utrzymując takie stanowisko nadal nie dostrzega się, że najpoważniejsze zagrożenie płynące ze stanowiska technokratycznego ma charakter nie tylko fizyczny, ale też duchowy.\nKiedy przez szczelinę deszczowego nieba\nnagle przebije się promyk słońca\nponad mrokami łąk...\nNigdy nie przychodzimy do myśli. To one\nOto właściwa godzina dysputy.


The Trail • WARBUD - generalny wykonawca\nTo dwuetapowy, unikatowy międzynarodowy konkurs organizowany, co dwa lata, przez VINCI Construction. Jego celem jest wyłonienie najlepszych studentów na wybranych uczelniach wyższych. Studenci polskich uczelni technicznych we wstępnym etapie mogli zgłaszać projekty w jednym z trzech obszarów: Budowa przyszłości, Zrównoważone budownictwo, Miasta nad i pod miastami. Rozwiązania przyjmowane były w formie prezentacji pokazującej zalety, korzyści i wykorzystane technologie projektu oraz krótkiego filmu (max 1 min 30 s) ilustrującego projekt.\nRozstrzygnięcie pierwszego etapu i lokalna gala finałowa odbyły się w siedzibie Warbud SA w Warszawie, 18 kwietnia 2018 r.\nO udział w paryskim finale globalnego konkursu VINCI Construction „The Trail - wyobraź sobie branżę budowlaną przyszłości", rywalizowały dwie drużyny studenckie. Zwyciężył projekt zespołu Floating Garden Poland z Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego (ZUT), który tworzą: inż. arch. Andrzej Chuchra, inż. Daniel Felczak, inż. Krzysztof Wojciechowski oraz inż. Szymon Żabkiewicz.\nProf. nzw. dr hab. inż. Maria Kaszyńska z Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego\nProf. dr hab. inż. Andrzej Garbacz z Politechniki Warszawskiej\nPrezes Zarządu i Dyrektor Generalny Warbud SA Jerzy Werle\nDyrektor produkcji w Dyrekcji Budownictwa Specjalistycznego i szef Zespołu Wsparcia Innowacji Waldemar Piwek\noraz Zastępca Dyrektora w Biurze Technicznym Jacek Boruc\nFinał konkursu, odbył się w Annecy i Paryżu we Francji 17-18 maja 2018 r. Polscy studenci ze Szczecina zdobyli II miejsce w rozgrywkach sportowych. Wszyscy uczestnicy konkursu mają szansę na staż lub zatrudnienie w spółkach VINCI Construction w macierzystym kraju.