Mariusz Jałoszewski 9 stycznia 2020\nTo pierwsza tak otwarta i jasna deklaracja przedstawiciela władzy PiS dotycząca dalszych planów „reformowania” sądów. Zbigniew Ziobro potwierdził to, o czym mówi się od blisko roku:\nostatnim etapem przejmowania kontroli nad sądami będzie ich reorganizacja, która pozwoli na wielką czystkę wśród wszystkich sędziów sądów powszechnych w Polsce.\nCzyli w sądach rejonowych, okręgowych i apelacyjnych.\nMinister sprawiedliwości taki plan zdradził w środę 8 stycznia 2020 roku w programie „Rozmowy niedokończone” w związanym z Tadeuszem Rydzykiem Radiu Maryja.\nZbigniew Ziobro: trwa bitwa o sądy\nZbigniew Ziobro gościł tam wraz z Prokuratorem Krajowym Bogdanem Święczkowskim. Kontynuowali rozmowę, którą zaczęli wcześniej na antenie TV Trwam. Rozmawiali o wymiarze sprawiedliwości.\nNajpierw w TV Trwam Ziobro, mówiąc o „bolączkach” wymiaru sprawiedliwości, wskazywał na „chorą” strukturę sądownictwa, która jest korporacyjna i która jest problemem. Mówił o konieczności przenikania się władz i że bitwa o sądy zatrzymała się w połowie pod koniec poprzedniej kadencji Sejmu i teraz władza ją dokończy.\nZaś w Radiu Maryja zapowiedział wprost dalsze zmiany w sądownictwie.\n„Chcielibyśmy zmniejszyć strukturę sądownictwa. Obecnie są sądy rejonowe, okręgowe, apelacyjne i Sąd Najwyższy. Po co aż tyle? To jest właśnie biurokracja.\nMy chcielibyśmy tę strukturę spłaszczyć, żeby były trzy szczeble np. sądy okręgowe, apelacyjne i Sąd Najwyższy” – mówił Ziobro.\nUderzył też w opozycję i niepokornych sędziów, którzy bronią niezależności wymiaru sprawiedliwości:\nJasna deklaracja dalszych planów podporządkowania sądów władzy PiS po raz pierwszy pada z ust ministra sprawiedliwości.\nAle o zmianach w strukturze sądów mówi się od miesięcy, choć wcześniej raczej spekulowano, że będzie to ostatni etap przejmowania kontroli nad wymiarem sprawiedliwości.\nPierwszym etapem była neutralizacja i obsadzenie swoimi sędziami Trybunału Konstytucyjnego, który bada legalność ustaw. Dzięki temu PiS mógł uchwalać nowe przepisy nie martwiąc się, że Trybunał Konstytucyjny podważy je jako niezgodne z Konstytucją.\nDrugi etap to likwidacja przez PiS starej, legalnej KRS i powołanie nowej, obsadzonej głównie sędziami, którzy poszli na współpracę z resortem Ziobry. Nowa KRS jest ważna, bo decyduje o awansach w sądzie.\nJednocześnie minister Ziobro zrobił czystkę na stanowiskach prezesów sądów, na co pozwoliła mu znowelizowana, niekonstytucyjna ustawa o sądach.\nPiS chciał też przejąć kontrolę nad Sądem Najwyższym, usuwając pierwszą prezes SN Małgorzatę Gersdorf, oraz wysyłając starszych sędziów SN na wcześniejszą emeryturę.\nNa SN ofensywa PiS w sądach się jednak załamała. PiS udało się tylko powołać dwie nowe Izby w SN – Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych oraz Izbę Dyscyplinarną. Ta ostatnia, obsadzona została już przez nową KRS głównie prokuratorami, którzy poszli na współpracę z prokuraturą Ziobry. Izba Dyscyplinarna ma pomóc wyrzucać z zawodów niepokornych sędziów.\nReorganizacja jako zielone światło do czystek wśród sędziów\nPierwsze poważne przecieki o reorganizacji sądów pojawiły się w marcu 2019 roku w „Rzeczpospolitej”. Anonimowe źródła w resorcie sprawiedliwości mówiły wtedy o likwidacji sądów apelacyjnych, okręgowych i rejonowych. Zamiast nich powstałyby nowe sądy regionalne (przejęłyby funkcje sądów apelacyjnych i okręgowych) oraz okręgowe (zamiast rejonowych). Znikłyby też stopnie awansów sędziowskich – teraz są sędziowie rejonowy, okręgowi, apelacyjny. Resort Ziobry chciałby, aby wszyscy sędziowie mieli jednakowy status sędziów sądów powszechnych.\nTe przecieki przed wyborami do parlamentu w październiku 2019 potwierdził prezes PiS Jarosław Kaczyński. W Polsat News zapowiedział, dokończenie „reformy” sądów po wyborach.\n„My, jeżeli tylko społeczeństwo nam zaufa, do tego wrócimy. Mamy mocną podstawę. Artykuł 180, punkt 5, ustęp 5 Konstytucji, daje pełne prawo do przeprowadzenia takiej reformy. I my do tego artykułu będziemy nawiązywać, będziemy to prowadzić. Bez głębokiej reformy sądów, w ogóle naprawienie państwa jest bardzo trudne, bo to jest taka jakby ostatnia barykada, ostatni szczebel decyzyjny w bardzo wielu sprawach, i to nie tylko takich, które odnoszą się do spraw cywilnych, czy karnych, ale także administracyjnych” – podkreślił w Polsat News prezes PiS.\nKaczyński powołał się na artykuł 180 Konstytucji. Paragraf 1 tego przepisu mówi, że sędziowie są nieusuwalni. Ale już paragraf 5 tego przepisu mówi, że „w razie zmiany ustroju sądów lub zmiany granic okręgów sądowych wolno sędziego przenosić do innego sądu, lub w stan spoczynku z pozostawieniem mu pełnego uposażenia”.\nArtykuł 180 Konstytucji RP. Kilknij, by przeczytać\nArtykuł 180 Konstytucji RP. Zasada nieusuwalności sędziego\nI to jest klucz do reorganizacji sądów, o której mówił w Radiu Maryja minister Ziobro.\nNieoficjalne przecieki z resortu sprawiedliwości, wypowiedzi prezesa PiS oraz ostatnie wypowiedzi ministra Ziobry świadczą o tym, że celem PiS jest wielka reorganizacja sądów w Polsce. I ona będzie ostatnim etapem przejmowania kontroli nad wciąż niezależnym wymiarem sprawiedliwości.\nDzięki temu PiS będzie miał kontrolę nad niemal całym państwem. PiS czeka tylko na dogodny moment. Najprawdopodobniej reorganizację sądów przeprowadzi jeśli wygra tegoroczne wybory prezydenckie. Nie może tego zrobić przed wyborami, bo reorganizacja wywoła jeszcze większą burzę niż ustawa kagańcowa.\nSędziów czekają czystki, represje lub wcześniejsza emerytura\nW ich miejsce powołano prokuratury Krajową i Regionalne. Pozwoliło to na nowy nabór. W efekcie zabrakło w nich miejsca dla niezależnych prokuratorów oraz tych, którym obecna władza nie ufa. Zostali zdegradowani, często na najniższy szczebel w prokuraturze, czyli do prokuratur rejonowych. Podobnie może być z sędziami.\nRobiąc reorganizację jednym ruchem obecna władza może przejąć kontrolę nad sądami i zdecydować, kto będzie sądził.\nTo sposób na pozbycie się z sądów niezależnych sędziów, którzy dziś bronią niezależności wymiaru sprawiedliwości i krytykują Zbigniewa Ziobrę.\nPo reorganizacji niezależni sędziowie mogą dostać wybór: wcześniejsza emerytura lub pozostanie w sądach z dalszymi konsekwencjami. Te konsekwencje to degradacja na najniższy szczebel sądowy, wysłanie do sądu na drugi kraniec Polski, albo z dala od rodzinnego miasta, a także postępowania dyscyplinarne. Może być też tak, że dla niepokornych sędziów zabraknie miejsca w nowych sądach i nie zostaną do nich w ogóle powołani.\nWysyłanie do pracy z dala od domu obecna władza ćwiczy już dziś w prokuraturze. Sędziów zaś nęka się hurtowymi dyscyplinarkami wszczynanymi przez głównego rzecznika dyscyplinarnego, powołanego przez Zbigniewa Ziobrę. Ściganych przez rzecznika jest już co najmniej 43 niepokornych sędziów, ich listę opublikowaliśmy w OKO.press:\nJeśli PiS zrobi reorganizację, to dyscyplinarki zostaną dla najbardziej niepokornych sędziów, którzy do końca będą bronić niezależności. O tym, czym będzie reorganizacja, mówił w OKO.press były minister sprawiedliwości prof. Zbigniew Ćwiąkalski:\nSądownictwo, Zbigniew Ziobro, Ministerstwo Sprawiedliwości, ustawa represyjna zamach na sądy\nNa klawiaturę cisną się same bardziej niż dosadne słowa na określenie tego… . Nie napiszę bo zostanę zbanowany.\n9 stycznia 2020 at 21:57\nNazywajmy rzeczy po imieniu. To nie żadna reforma sądownictwa tylko zlikwidowanie władzy sądowniczej według zasady Teraz Kuźwa My.\nSkoro jedna ruda PiSia dziumdzia może przez pół roku nie wykonywać prawomocnego wyroku NSA, to władza sądownicza już właściwie nie istnieje.\n9 stycznia 2020 at 22:35\nOczywiście że jest to walka buldogów pod dywanem a nawet na dywanie. Walka dwóch band. Jednak ma to też dobre skutki przy okazji – tak jak rok 1968, gdy dwie komunistyczne sitwy (''moczarowcy'' z ''puławianami') wzięły się za łby i sporo Szechterów i Wolińskich wyjechało do Szwecji i dzięki temu w Polsce łatwiej było oddychać.. P.S. Szwecja to taka europejska Argentyna. Wielu hitlerowców i stalinowców znalazło tam bezpieczny azyl… Dodam od siebie że to czego Hitler nie zdążył z braku czasu, to wciąż kontynuują – lub kontynuowali do niedawna : np. program eugeniczny – Szwedzi i Norwegowie.\n9 stycznia 2020 at 23:50\nAndrzej Sokołowski 10 stycznia 2020\nChłopie! Co ty PiSzesz! Przecież to bzdury identyczne z bełkotem skrajnej prawicy.\n10 stycznia 2020 at 07:35\nSzwed Kalle (wówczas trzydziestoparoletni facet) powiedział mi że Szwecja ma ciemną rasistowską kartę swej historii. Może dlatego tak wielu zbrodniarzy różnych totalitaryzmów tam uciekło nie bojąc się ekstradycji. A co do rodzimych obrońców demokracji, to gdy Mazguły i inne WSI-oki oraz komuchy pokroju Kwacha idą ramię w ramię obok ''Bolków', Frasyniuków i Wujców, to widać dokładnie o co wam chodziło w tej całej lipnej ''transformacji'. Gacie opadły – król jest nagi 😉 MOTTO polskiej 'transformacji' – ileż to się musiało zmienić aby wszystko zostało po staremu….\nTylko tyle zrozumiałeś z najnowszej historii?\n12 stycznia 2020 at 16:59\n9 stycznia 2020 at 22:32\nOKO PRESS swą ''listą Siedleckiej'' uzasadnia wręcz konieczność czystek wśród sędziów. To co wyprawia OKO PRESS jest wręcz nieodpowiedzialne. Ale jakże szczere. OKO wychwala automatycznie KAŻDEGO sędziego, który sprzeciwił sie władzy. Np. w sprawie zachowania komunistycznych nazw ulic. Ale to małe piwo, choć bardzo symboliczne dla ''PRL 2.0''. OKO chwali też sędziego który uniewinnił polityka po wypadku drogowym – na złość władzy. Rozumiem że sędzia który uniewinnił red. Najsztuba to też bohater 🙂 Jeśli rządziłaby PO to rozumiem, że sędzia który uniewinniłby Artura Zawisze też byłby herosem, który postawił się władzy :)))))) Albo blokowanie Marszu Niepodległości przez jakieś feministki . Rozumiem że analogicznie gdyby rządziła PO, to bohaterstwem byłoby uniewinnienie przez sędziego osób blokujących marsz pederastów w Hajnówce…. CDN…..\n9 stycznia 2020 at 23:07\ne tam, choć faktem jest, że konflikt jest życiodajny dla nieudaczników ziobry. pis sobie zwyczajnie nie poradził z reformą. postawili tępego policjanta na warcie (schab z przyjaciółmi warchołami i piebakami), a jego zwierzchnicy sprzedają zwykłą bajkę dla niedouczonego obywatela o jakich strasznych sędziach z kasty. Smutna prawda jest inna. Nawet nie całe 10% ma kontakt z sądownictwem. Reszta wyrabia sobie opinię na podstawie historii medialnych i ludowego skarbczyka mądrości. Na podstawie bajek część z nich wierzy w dobre intencje PiS, ale to tylko przykrywa zwykłą niedołężność PiS. PiS nie wie jak zrobić reformę. Już teraz widać, że "reforma" pisu się nie powiedzie, bo będzie polegała na dostawianiu kolejnych policjantów zamiast poprawy systemu wymiaru sprawiedliwości. Warto przeczytać sobie wypowiedzi człowieka, który współpracował z ministerstwem ziobry i zdecydował się odejść, bo zobaczył, że to oszustwo.\n10 stycznia 2020 at 12:50\nNikt nie ma dobrych intencji. Dla mnie to kolejna walka pokroju tej MOCZAROWCÓW z PUŁAWIANAMI. Lub Michnika z SLD za ''afery Rywina' Fajnie jak obie bandy się wykańczają wzajemnie 🙂 Wielu ciekawych rzeczy można się dowiedzieć o obu stronach konfliktu przy okazji 🙂 I o to chodzi.\n10 stycznia 2020 at 13:44\nnie widzę analogii, choć oczywiście każdy ma swój świat wyobrażeń, który będzie mu służył za klucz do sytuacji. Błędnym jest jednak moim zdaniem patrzenie na sytuację w sądownictwie jak na walkę frakcji. Z resztą mówienie o tym, że tu chodzi o walkę o "władzę" to banał. Zawsze chodzi o władzę, granice tejże i kontrolę. Jak na razie to jest karykaturalne. PiS naoglądało się amerykańskich filmów i zachowuje się jak lubujący się w deptaniu żuczków młokos, który szuka wszędzie wroga i lata z pistoleckiem. Dopóki to była partia na marginesie życia politycznego było to nawet urocze. Teraz to wygląda na trudne dojrzewanie, z jakichś powodów, uznano jednak, że nastolatek będzie zarządzał całym kramem. Nie ma gwarancji, że dojrzeje. Ma swoją, skądinąd dość niewymagającą a często sfrustrowaną publikę, której się te salta, podskoki i strzelanie zza winkla podobają i tego naszego nastolatka nakręcają. Zachwyt jest zresztą obopólny. Publika wrzuca mu do kapelusza kasę, a on jej odpala dolę ze swych "spektakularnych akcji" na janosika. Przewiduję, że nastolatek będzie miał w przyszłości coraz trudniejszy charakter i weźmie publikę w takie obroty, że miny jej zrzedną. Publika ta jest jednak historycznie przyzwyczajona do zamordyzmu więc nawet się to może podobać dalej. Z mojej perspektywy działania pisu są nieodpowiedzialne, naiwne i nieskuteczne jeśli chodzi o deklarowane cele. W tym sensie nawet głupie, bo kiedyś trzeba będzie to wszystko posprzątać i niczego się nie da zachować. A najgorsze, że zaraz przyjdzie kolejny nastolatek, zadowolony z siebie i zamieszania wokół siebie.\n10 stycznia 2020 at 14:09\nRyszard Kubaszko 9 stycznia 2020\nPan Ćwiąkalski stwierdza, że obywatel powinien bać się nowych sądów nie zauważając, że tenże obywatel boi się obecnych sądów. No, chyba że obywatel jest sędzią lub lewackim celebrytą…\n9 stycznia 2020 at 23:10\nMOTO III RP : ''To jest sąd – tu się przychodzi po wyrok a nie po sprawiedliwość''.\n9 stycznia 2020 at 23:13\nBłąd,to powiedzenie jest pochodne od tego,które istniało już w PRL"tu się nie muśli,tu si ę sądzi"Wynikało ze zbyt dużego obciążenia ilością spraw do obsądzenie,Tak jest nadal ale to nie usprawiedliwia w żaden sposób niejednokrotnie żenującej jakości wyroków,niskiej kultury sądzenia i całej plejady grzechów głównych wymiary sprawiedliwościTzw.reforma proponowana przez misus zero i jego głodnych wilków nie m,a nawet zamiaru tego stany zmienić.\n12 stycznia 2020 at 17:10\nObserwujemy (nie tylko w Polsce) proces przepoczwarzania się demokracji w sędziokrację, w której zamiast woli ludu wyrażanej przez legislatywę, rządzi judykatura poprzez wydawane wyroki mające wyższą rangę niż ustawy.\n9 stycznia 2020 at 23:16\nTych ''-kracji'' jest znacznie więcej : sędziokracja, partiokracja, bankokracja. Najsztub z Gwiazdowskim : ''(..) Chyba mieliśmy fazy bankokracji. Najpierw państwa i ich władze ustawodawcze niejako pod dyktando albo za namową banków tak konstruowały prawo, żeby banki były najbardziej uprzywilejowanymi wierzycielami na świecie, żeby państwo z automatu ścigało wierzycieli banków. W Polsce ten etap mieliśmy w połowie lat 90.\n– Nie. U nas pierwszym przejawem bankokracji jest ustawa o uregulowaniu stosunków kredytowych z grudnia 1989 roku. Z pakietu Balcerowicza. Ona napędziła klientów Samoobronie i różnym radykałom, bo w miejsce dotychczasowej doktryny, przewodniej roli klasy robotniczej, postawiła doktrynę przewodniej roli systemu bankowego, systemu finansowego. W nocy w sposób niewynikający z normalnych relacji między bankiem a klientem, tylko w drodze ustawowej, nastąpiła zmiana oprocentowania dotychczasowych kredytów. Tak robić nie wolno było, ale jednak zrobiono, dlatego że panuje co? Bankokracja. (..).'' http://www.eioba.pl/a/1xff/gwiazdowski-krytykuje-bankokracje\n10 stycznia 2020 at 00:06\nnaiwne. władza jest wszędzie, choć pisu wyjątkowo nieudolna. pomysłu w tym żadnej nie ma. Sędziowie to parawan dla prostego ludu wierzącego w cuda i opowieść o złych. Sędziowie w polsce nie odgrywają żadnej roli. CHodzi o władzę w spółkach skarbu państwa i dostęp do zamówień publicznych. Zarabia teraz wianuszek firm prywatnych, które dostają kasę z państwa. O mediach dobrej zmiany już nie wspomnę. Zabawa się rozkręca. Ale oczywiście można wmawiać głodne kawałki, że to sędziowie są winni… Ech naiwniaki wy…\nSędziowie odgrywają swoją rolę w tym UKŁADZIE ZAMKNIĘTYM. Psują gospodarkę, co dotyka wszystkich a nie 10% Polaków, czy tylko Romana Kluskę, Reya i Jeziornego i ich pracowników – co pokazał reżyser Bugajski. Choć vloger Ator twierdzi że prokuratura jest jeszcze gorsza. Ale to mało pocieszające… Dżuma i cholera. To żaden wybór….\n10 stycznia 2020 at 14:01\nna sensacje zawsze jest czas. też ją lubię tylko, że się fakty nie zgadzają. Od 2015 r. nie dokonano, żadnej istotnej reformy prawa, koncentrując się na bezmyślnych ograniczeniach dla sędziów, z której nic dobrego nie wynika dla obywateli ani przedsiębiorcy. Statystyki są nieubłagane. Zmiany były po to aby ręcznie sterować sądownictwem. Zrobiono bałagan. Skupiono się na mieleniu ozorem w sprawie sędziów, których nikt na oczy nie widział, a którzy podpisują miesięcznie kilkanaście tysięcy dokumentów i sprawiają, że to państwo jeszcze działa. Wiem bracie, po tym jak i co piszesz, że z sądami nie masz nic wspólnego. Nie czytaj i nie powtarzaj bajek pisowskich. Proponuję więcej dystansu do narracji. Widać na dłoni jak kłamią i manipulują choćby w sprawie uprawnień, działań komisji weneckiej. To jest narracja pod wyboru, aby domknąć układ. Zresztą dla zwykłych, "niekastowych" ludzi jak ty, zawsze będzie on zamknięty. Nie liczyłbym na zmianę losu indywidualnego. A o przedsiębiorców to bym się nawet zaczął bać.\n10 stycznia 2020 at 15:46\nBrawo Brawo Brawo. Ten kwik specjalnej kasty to muzyka dla uszu wszystkich uczciwych Polaków.\n10 stycznia 2020 at 05:12\nTylko sędzia z legitymacją partyjną jedynie słusznej partii gwarantuje sprawiedliwe dla jej aparatczyków wyroki! Lewactwo musi być zaduszone aby nikt Prezesa nie czepiał się za jakieś koperty drobnymi na waciki! Nikt spoza Zakonu PC nie ma prawa kontrolować władzy! To oczywista oczywistość wiadoma wszystkim genetycznym patriotom! Niech żyje Partia i inflacja będąca jej dziełem! Za złodziejskich platfusów to mieliśmy deflację! To było straszne gdyż nie dawało nam szans na zostanie milionerami! Wzorem węgierskich przyjaciół PiS będzie nawet w prywatnych firmach decydował o etatach! Wreszcie zapanuje porządek.\n10 stycznia 2020 at 07:48\nJan Helak 10 stycznia 2020\nJeden Naród, jedno Państwo, jeden Prezes!\n10 stycznia 2020 at 10:22\nja tam kwiku nie słyszę. raczej rechot historii. pis zrobił z państwa jego karykaturę struktury partyjnej z czasów PRL. Może za często przebywasz w oborze, wyjdź do ludzi.\nMariusz Was 10 stycznia 2020\nPisbolszewia działa według sprawdzonej przez ich ideowych poprzedników zasady : "władzy raz zdobytej nie oddamy…." Chcesz tego suwerenie?\n… przecież JUŻ TO MASZ!\n… późno, bo późno. Dołączamy do grona Wielkich tow. Lenina i Führera Adolfa Hitlera. To oni pokazali jak, w nowoczesny sposób, dyscyplinować Sądy i Naród. /lata dwudzieste i trzydzieste/.\n10 stycznia 2020 at 09:39\nże dopiero teraz to mówi Ziobro jest nieścisłe. Tuż przed wyborami na spotkaniu z wyborcami też to zapowiadał. bodaj 10.10.2019. Jest na stronach polsatnews. Przed wyborami Zje.Praw. marzyła jednak nie tylko o wyraźnej przewadze w sejmie ale w ogóle o większości konstytucyjnej. Zjednoczona Prawica dosłowie żyje konfliktem ale nie może on jej się wymknąć spod kontroli, dlatego jednak przenieśli reformy na okres późniejszy. Nie do końca przewidzieli skutki orzeczenia TSUE z 19.listopada. i stąd te komiczne ruchy i zaostrzanie działań.\n10 stycznia 2020 at 12:33


Sieci rezygnują z jaj „trójek”. Poważne kłopoty hodowców kur - Wiadomości Handlowe\nSieci rezygnują z jaj „trójek”. Poważne kłopoty hodowców kur\nW Polsce 92 proc. jaj pochodzi od kur z klatek, w Niemczech - 13 proc. (fot. pixabay)\nSieci sklepów i hoteli rezygnują z jaj pochodzących z chowu klatkowego. Efektem może być zapaść w branży hodowli kur, bo ponad 90 proc. produkowanych w Polsce jaj to „trójki” – pisze „Gazeta Wyborcza”.\nRównie dobrze mógłby to być 2125 :)


Śr 7 Lip, 2010\nDziś prezentuję Wam Wodny Świat (Waterworld - 1995) Kevina Costnera.\nFilm budzi sporo kontrowersji. Był kompletną klapą finansową i z tym nie można się kłócić. Na taki wynik wpłynęło wiele czynników, m.in. potrzeba budowania dwukrotnie scenografii (pierwszą zniszczył huragan) oraz fatalna kampania promocyjna. Dodatkowo tytuł okrzyknięto jednym z najgorszych filmów w historii kina. Sprzeczności widać też w nominacjach do nagród. Mamy tu i nominację do Oscara, BAFTA, ale też do Złotych Malin. Mnie to dziwi - chociaż wiem, że to z różnych dziedzin.\nWodny Świat ma też wiele zalet, o których nie można zapominać. Mam na myśli tu dobre efekty specjalne. Bardzo dobry scenariusz - historia jest spójna i nie nudzi. Aktorzy też źle nie grają.\nKevin Costner co prawda był nominowy do Złotej Maliny, ale to chyba już norma u tego aktora. Tych nominacji uzbierał całkiem sporo. ;)\nFIlm klimatem i historią przypomina kultowego Mad Max'a. Mi się zwyczajnie podobał. Nie jest to może arcydzieło, ale na pewno nie zgodzę się z tezą, że to jeden z najgorszych filmów w historii kina.\nPS- dekoracje z filmu można oglądać w parku rozrywki.\nEtykiety: 7 1995 klapa Oscar maliny Kevin Costner przygodowy science-fiction\nMumia - 2017\nMumia,(The Mummy) - 2017; - reżyseria: Alex Kurtzman; - scenariusz: Christopher McQuarrie, David Koepp, Dylan Kussman; - wybrana obsada: Tom Cruise, Russell Crowe, Annabelle Wallis, Sofia Boutella, Jake Johnson; - gatunek:...


Live Aid 1985. 35. rocznica dobroczynnych koncertów | Jacek Pawłowski, Magazyn TVN24\nNigdy wcześniej ludzie tak bardzo nie poczuli, że świat jest globalną wioską. Wielkie dobroczynne koncerty dotarły do trzech czwartych telewizorów na świecie. Największe gwiazdy rocka poprosiły ludzkość o kawałek serca i pieniądze. Odzew był taki, że przywódcy państw musieli zmienić spojrzenie na wiele spraw. Musieli się po prostu liczyć z opinią publiczną, którą ukształtowali artyści. 13 lipca od tych koncertów mija równo 35 lat.\nGłód w Etiopii, który nastał w 1984 roku i trwał kilka lat, był niewyobrażalny. Dopóki ktoś nie zetknął się z nim twarzą w twarz.\n"Widziałam jak po dokonaniu zrzutów, zanim miejscowe władze rozdzieliły zboże, ludzie zbierali rozsypane pojedyncze ziarnka, ziarno za ziarnem. Opłukiwali je z gliniastego błota w kałużach i z namaszczeniem, starannie je żuli" – depeszowała z Etiopii latem 1985 roku specjalna wysłanniczka Polskiej Agencji Prasowej Wiesława Bolimowska, która towarzyszyła eskadrze polskich śmigłowców z pomocą humanitarną.\nWładza zamiast jedzenia kupowała broń\nKlęski głodu nawiedzały Etiopię wielokrotnie. Ta z pierwszej połowy lat 80. XX wieku była jednak szczególnie dotkliwa. Spowodowała ją jak zwykle susza, która spustoszyła rolnictwo niemal we wszystkich krajach Sahelu. Ale w Etiopii trwała też wojna domowa. Komunizujący reżim Derg walczył z erytrejskimi rebeliantami. Rolnictwo z powodu suszy nie produkowało żywności. Państwo nie miało pieniędzy na zakup jej za granicą. Władza wolała kupować broń.\nW 1984 roku osiem milionów Etiopczyków nie miało co jeść. W kolejnych latach klęska głodu pogłębiała się. Według różnych szacunków, w Etiopii z głodu zmarło od 700 tysięcy (badania Asamero Kidane) do miliona osób (doniesienia medialne). Nie ma precyzyjnych wyliczeń, bo umierający nie byli w żaden sposób ewidencjonowani. Często zdarzało się, że rodzice umierali, a dzieci przeżywały. Trwały ślad po tamtym głodzie w Etiopii to 150 tysięcy sierot.\nGłodujący mieszkańcy wsi, aby przeżyć, uciekali do miast. Jednak tam nie było dla nich ani miejsca, ani jedzenia. Koczowali więc na pustych terenach, które szybko zyskały miano "obozów głodu".\nW tym samym 1984 roku telewizja BBC pokazała reportaż Michaela Buerka, który dzięki miejscowemu przewodnikowi Mohamedowi Aminowi dotarł do takiego obozu w mieście Korem w regionie Tigraj. Zamożna część świata zobaczyła na ekranach śmiertelnie wychudzonych ludzi, umierające z głodu dzieci i rzędy przykrytych kocami ciał, które czekały na pochówek.\nGłód w Etiopii był jak wyrzut sumienia dla krajów rozwiniętych i ich zamożnych mieszkańców / Źródło: GettyImages\nReportaż ten obejrzał między innymi Bob Geldof, irlandzki muzyk, lider zespołu The Boomtown Rats. Postanowił działać. Skrzyknął supergrupę brytyjskich gwiazd popu i rocka. Niektóre źródła podają, że mózgiem przedsięwzięcia była jego ówczesna narzeczona, potem żona, Paula Yates.\nFormacja została nazwana Band Aid. W nazwie tej kryje się gra słów. Band to oczywiście zespół muzyczny. Ale Band-Aid (to z kolei od bandaża), to również znana na zachodzie marka środków opatrunkowych. Band Aid w przenośni miał być więc plastrem na ranę, jaką niewątpliwie dla ludzkości był wielki głód w Afryce.\nW skład Band Aid weszli m.in. Bono, Sting, David Bowie, Paul McCartney, George Michael, Phil Collins oraz całymi składami takie zespoły jak Duran Duran, Spandau Ballet, czy żeński tercet Bananarama.\nJedyna woda to łzy\nJesienią 1984 roku nagrali piosenkę "Do They Know It's Christmas?". Tekst napisał Geldof. Jest w nim mowa o miejscu na świecie, w którym jedyną wodą jest gorzki strumień łez. Tym miejscem jest Afryka, gdzie na święta raczej na pewno nie spadnie śnieg, gdzie nic nie rośnie i nie płyną rzeki. A najwspanialszym podarunkiem dla mieszkańców na Gwiazdkę będzie... pozostanie przy życiu. "Czy oni w ogóle wiedzą, że są święta" – pyta podmiot liryczny tekstu.\nBand Aid w pełnym składzie / Źródło: Marka/Universal Images Group via Getty Images\nWszystko odbyło się w ekspresowym tempie. 25 listopada artyści zaśpiewali. Dzień później zmontowany był już nośnik z oryginałem utworu, zwany w tamtych czasach taśmą matką. Trzy dni później gotowy do emisji w telewizji był wideoklip.\nUtwór z dźwięcznym refrenem "Feed the world..." – "Nakarm świat" został zapisany na winylowym singlu [płyta obracająca się na gramofonie z prędkością 45 obrotów na minutę – red.] i rozszedł się w nakładzie trzech milionów egzemplarzy. Cały dochód z niego został przeznaczony na pomoc głodującym.\nNie obyło się bez przeszkód. Rząd nie chciał zwolnić dochodów z płyty z VAT-u. Geldof nie zawahał się wtedy wystąpić w mediach przeciw ówczesnej premier Margaret Thatcher. Ostatecznie zwyciężył rozsądek i polityczne wyczucie nastrojów społecznych. Dobroczynna supergrupa nie zapłaciła podatku. Równowartość 24 milionów dolarów mogła zostać przekazana na pomoc Etiopczykom.\nKrólowa Elżbieta II była mniej powściągliwa niż pani premier. Pogratulowała Geldofowi akcji Band Aid i nadała mu tytuł szlachecki. Geldof był potem dwukrotnie zgłaszany do Pokojowej Nagrody Nobla...\n15 worków mąki na 27,5 tysiąca ludzi\nBrytyjscy gwiazdorzy obudzili swoim sukcesem ducha rywalizacji wśród kolegów zza Atlantyku. Zaraz po świętach amerykański aktor i piosenkarz Harry Belafonte zaczyna szukać chętnych do nagrania dobroczynnego przeboju. Tak powstaje amerykański odpowiednik Band Aid – przybiera nazwę USA For Africa, przy czym "USA" w tej nazwie rozwija się jako "United Support Of Artists" – wspólna pomoc artystów dla Afryki.\nJest okazja, żeby złapać wszystkie gwiazdy w jednym miejscu. 28 stycznia 1985 roku odbywa się gala nagród American Music Awards. Po uroczystości, na całą noc, 45 piosenkarzy zamyka się w studiu i nagrywa przebój "We Are The World". W nagraniu piosenki autorstwa Michaela Jacksona i Lionela Richiego biorą udział między innymi Ray Charles, Bob Dylan, Billy Joel, Cyndi Lauper, Quincy Jones, Diana Ross, Bruce Springsteen, Stevie Wonder, Kenny Rogers, Tina Turner, Paul Simon.\nW chórze śpiewającym refren był też twórca Band Aid – Bob Geldof, który przyleciał do Los Angeles, żeby jeszcze bardziej uświadomić artystom wagę ich przedsięwzięcia.\n- Uważam, że to, co stało się w Afryce, jest zbrodnią o historycznych rozmiarach. W budach z blachy falistej ludzie chorują na zapalenie opon mózgowych, malarię i dur brzuszny. Ciała zmarłych leżą obok żywych ludzi. W niektórych obozach jest 15 worków mąki do podziału na 27,5 tysiąca ludzi. Po to więc tu jesteśmy – zwrócił się do obecnych w studiu nagraniowym.\nTak wyglądał jeden z "obozów głodu" w Etiopii w listopadzie 1984 r. W tle buda z blachy falistej. O takich obozach mówił Geldof muzykom z formacji USA For Africa / Źródło: Photo by William Campbell/Sygma via Getty Images\nNiewidomy żartuje z niewidomego\nNie obyło się bez napięć. Wśród kilkudziesięciu gwiazd było wiele takich, które miały własne wizje artystyczne, niekoniecznie zbieżne z tym, co wymyślili Jackson i Richie. Stevie Wonder wpadł nawet na pomysł, że skoro piosenka jest dla Afryki, to trzeba zaśpiewać refren w języku suahili. W czasie gorącej debaty nad tym pomysłem jeden z wykonawców, Waylon Jennings, opuścił studio. Wrócił, gdy już ustalono, że całość tekstu będzie po angielsku.\nO czwartej nad ranem do studia nagraniowego zostały przywiezione dwie kobiety z Etiopii, które wzruszone dziękowały artystom, opowiadając, jak dramatyczny jest głód w ich kraju. Część obecnych w studiu popłakała się. Wonder próbował zażegnać ogólne przygnębienie żartując, że dzięki nagraniu "We Are The World" po raz pierwszy dane było mu zobaczyć niewidomego artystę Raya Charlesa. "Po prostu wpadliśmy na siebie" – wyjaśnił Wonder, który sam też jest niewidomy.\nW końcu udaje się nagrać ostateczną wersję "We Are The World". Utwór wprawdzie ukazuje się na rynku dopiero 7 marca, ale natychmiast staje się przebojem. Pierwszy nakład płyty, wytłoczony z biznesowej ostrożności zaledwie w ośmiuset tysiącach egzemplarzy, rozchodzi się w trzy dni. Kolejne edycje –najpierw w Stanach Zjednoczonych, potem w pozostałych krajach świata – osiągają łączną sprzedaż ok. 20 milionów egzemplarzy i przynoszą 63 miliony dolarów dochodu.\nBand Aid i USA For Africa zaczynają wielkie zakupy. Ziarno, mąka, produkty wysokobiałkowe, koce, leki, materiały opatrunkowe, sprzęt chłodniczy – wszystko to leci samolotami transportowymi do Afryki.\nAutor reportażu w BBC Michael Buerk, który po kilku miesiącach ponownie przyjechał do Etiopii, zobaczył tam osiem śmigłowców Hercules z darami zakupionymi przez Band Aid. "To było imponujące" – stwierdził w jednym z wywiadów. I przyznał, że wcześniej nie miał zbyt dobrego zdania o gwiazdach rocka. W tym momencie zaczął zastanawiać się, kim są ludzie, którzy stworzyli Band Aid.\nPrzejść z Duran Duran prosto na Springsteena\nPo tych sukcesach wydawniczo-sprzedażowych Geldof nie zamierzał wygaszać akcji. Czuł, że obudził sumienia sytych i zamożnych społeczeństw. Zaczął rozważać pomysł, który początkowo wydawał się szalony i niewykonalny. Pomysł Boya George’a z zespołu Culture Club, który w czasie jednego z koncertów promujących "Do They Know It's Christmas?" szepnął Geldofowi, że może by tak zorganizować wielki dobroczynny koncert wszystkich gwiazd i transmitować go na cały świat.\nGeldof miał wizję, że koncerty powinny być dwa. Jeden w Londynie, a drugi - jak początkowo rozważał - w Nowym Jorku w hali Madison Square Garden. I żeby oba były transmitowane w telewizji na cały świat.\n"Byłoby wspaniale, gdyby na przykład Duran Duran zagrał kilka numerów, a potem transmisja przeniosłaby się do Ameryki na koncert Bruce'a Springsteena. W tym czasie na Wembley zostałaby przygotowana scena dla kolejnego artysty i transmisja przeniosłaby się tam znowu. W ten sposób z biletów i praw do transmisji można by uzyskać wiele pieniędzy" – klarował swą wizję magazynowi "Melody Maker" w styczniu 1985 roku.\nW prasie muzycznej z tamtego okresu można wyczytać, że ogólnoświatowy charytatywny show, taki jak wyobrażał sobie Geldof, w normalnych warunkach byłby przygotowywany dwa lata. On jednak zrobił to w mniej niż pół roku. Nie sam, rzecz jasna.\nBy nie było wstydu z powodu słoików z moczem\nTrud organizacji wzięli na siebie 39-letni Harvey Goldsmith w Wielkiej Brytanii - już wtedy uważany za wizjonera i najlepszego producenta wielkich koncertów rockowych - i Bill Graham, promotor rocka w Stanach Zjednoczonych. Oprócz megakoncertów niewielkie występy lokalnych gwiazd miały się odbywać również w innych krajach, m.in. w Japonii, Australii, Austrii, a nawet w Związku Sowieckim. Dla koncertów wymyślono nazwę – Live Aid. W logotypie znalazła się gitara elektryczna z korpusem w kształcie Afryki. Termin wyznaczono na 13 lipca 1985 roku.\nGraham ostatecznie ustalił, że amerykański koncert odbędzie się nie w Nowym Jorku, a w Filadelfii. Tamtejszy stadion imienia Johna Fitzgeralda Kennedy'ego mógł pomieścić pięć razy więcej ludzi niż Madison Square Garden. Poza tym władzom Filadelfii potrzebne było wtedy jakieś wydarzenie, które poprawiłoby ich wizerunek po tym, jak 13 maja podczas akcji w siedzibie sekty MOVE, uznanej za organizację terrorystyczną, policja zrzuciła na budynek dwie bomby zapalające. Zginęło wtedy 11 członków sekty, a pożar przeniósł się na osiemdziesiąt - uprzednio ewakuowanych - sąsiednich nieruchomości. 250 postronnych filadelfijczyków straciło w ten sposób dach nad głową.\nPewnym problemem w Filadelfii okazało się też przeproszenie i grzeczne wyproszenie... świadków Jehowy z sąsiedniego Stadionu Weteranów. Oba stadiony - JFK i Veterans Stadium - wyburzone w późniejszych latach, wtedy dzieliła zaledwie ulica. Świadkowie od czternastu lat w połowie lipca mieli u Weteranów swój doroczny kilkudniowy zjazd. W 1985 roku ostatnim dniem zjazdu jehowitów miała być sobota 13 lipca, czyli dzień koncertu. Dwa kilkudziesięciotysięczne zgromadzenia praktycznie w jednym miejscu to nie był dobry pomysł. Zwłaszcza że dwa lata wcześniej doszło do podobnej koincydencji z opłakanymi zresztą skutkami.\nStadion JFK w Filadelfii wypełniony był 13 lipca 1985 roku do ostatniego miejsca / Źródło: Bettmann/Getty Images\nW czasie koncertu The Who musiała interweniować policja, bo pijani fani zespołu sikali do słoików i rzucali nimi w wyznawców Jehowy. Poza tym przyjezdnym uczestnikom koncertu myliły się obiekty i wchodzili na Stadion Weteranów, gdzie akurat trwało sympozjum jehowitów o... szkodliwości muzyki rockowej. Dlatego w 1985 roku świadkowie Jehowy - na wieść o kolejnym koncercie rockowym w sąsiedztwie - sami skrócili swój zjazd o dzień. Uczynili to - jak poinformowali - w duchu porozumienia. Organizatorzy Live Aid w Filadelfii zyskali w ten sposób do dyspozycji 5,5 tysiąca miejsc parkingowych.\nFortepian to za mało\nW czasie, gdy producenci zajmowali się organizacją, Geldof namawiał poszczególnych artystów, żeby wystąpili na scenie. Nie było to łatwe. Wielu miało zaplanowane trasy koncertowe albo wakacje po wielomiesięcznych nagraniach. Niektórzy soliści teoretycznie mieli czas, ale nie mogli zgromadzić wszystkich niezbędnych muzyków. Geldof namawiał na przykład Billy'ego Joela, żeby przyjechał i zaśpiewał, samodzielnie akompaniując sobie na fortepianie. Menedżer Joela nie chciał na to się zgodzić, uznając, że jeden gość i jeden fortepian na scenie to za mało, żeby porwać kilkudziesięciotysięczną, rozkrzyczaną publiczność na wielkim stadionie.\nLionelowi Richiemu też nie podobała się spontaniczność Geldofa. Nie miał skompletowanego zespołu, więc nie chciał wystąpić ani solo, ani w okrojonym składzie. "Nikt nie chciałby wyglądać jak głupek przez półtoramiliardową publicznością" [na tyle szacowano łączną widownię telewizyjną na całym świecie - red.] – uzasadnił menedżer Richiego.\nGeldof zastosował w tej sytuacji podstęp wobec wahających się.\n"Po prostu blefował" – wyznał po latach kierownik produkcji Andy Zweck w wywiadzie dla dziennika "Guardian". "Dzwonił do Eltona Johna i mówił, że Queen jest już na liście wykonawców. I że David Bowie też jest. Potem dzwonił do Bowiego i zapewniał go, że ma już potwierdzenie występu od Queen i Eltona Johna".\nDavid Bowie w czasie koncertu Live Aid '85 na stadionie Wembley w Londynie / Źródło: Georges De Keerle/Getty Images\nPodobne podchody stosowali producenci, żeby namawiać i podbijać stawkę za prawa do transmisji telewizyjnych. Wmawiali jednej sieci telewizyjnej, że inna zgodziła się na ich propozycję. I próbowali w ten sposób uzyskać lepsze warunki. Wszystko, rzecz jasna, dla sprawy.\nUroki telethonu i obiekcje Gorbiego\nTymczasem Geldof snuł kolejne plany, żeby zebrać jeszcze więcej pieniędzy niż tylko z biletów i sprzedaży praw do transmisji. Wymyślił globalny telethon. Słowo to jest połączeniem telewizji i maratonu. Ten sposób gromadzenia pieniędzy polega na tym, że podczas wielogodzinnej transmisji telewizyjnej wolontariusze pracujący w studiu przyjmują telefonicznie deklaracje wpłat na wskazany cel. Stale wzrastająca suma zebranych pieniędzy wyświetlana jest na planszy w TV.\nPomysł Geldofa, aby telethon towarzyszący Live Aid miał globalny zasięg, wymagał jednak przekonania władz poszczególnych państw, w których obowiązywały często bardzo różne przepisy o zbiórkach publicznych. Czasami Geldof musiał osobiście interweniować na szczeblu rządowym, ale udało się. Z państw wolnego świata do telethonu nie przystąpiła tylko Szwajcaria. Poza telewizyjno-telefonicznym systemem zbiórki pieniędzy znalazły się również Jugosławia i blok komunistyczny. Mimo że z telethonem nie udało się wszędzie dotrzeć, to i tak system się zatkał. W czasie transmisji dzwoniło bowiem nawet dwieście tysięcy ludzi na godzinę, podczas gdy system mógł obsłużyć w tym czasie "zaledwie" 15 tysięcy połączeń.\nW ogóle idea Live Aid jedynie w bardzo szczątkowej formie przeniknęła za żelazną kurtynę. W Polsce transmisji nie było w ogóle. Już po fakcie pojawiały się jedynie krótkie migawki. W Związku Sowieckim Michaił Gorbaczow wspaniałomyślnie zgodził się na występ miejscowego zespołu Autograf. Zadeklarował też, że ZSRR skorzysta z transmisji telewizyjnej. W końcu jednak okazało się, że sowiecki radiokomitet Gos-Tel-Radio transmitował koncert dla zaledwie stu pięćdziesięciu zaufanych towarzyszy. Gorbaczow odrzucił też propozycję zaprezentowania minutowego spiczu przed kamerą, w którym w przerwie transmisji namawiałby do solidarności z głodującą Afryką.\nDobroczynne koncerty w statystyce / Źródło: tvn24\nArystokracja w oparach łososia\nKłopoty piętrzyły się, a czas nieubłaganie płynął. Harvey Goldsmith kupił sobie dwadzieścia zegarów i zegarków, żeby w każdym miejscu i każdej chwili wiedzieć, która jest godzina. Geldof, gdy na krótko zasypiał, budził się zlany zimnym potem, obawiając się, że o czymś zapomni lub z czymś nie zdąży. Narzeczona donosiła mu tylko ręczniki.\nGdy 10 czerwca na konferencji prasowej ogłaszał listę wykonawców, nie wszyscy jeszcze byli potwierdzeni. Niektórzy się obrazili. Ale na przykład Mick Jagger - wcześniej niezdecydowany - na wieść, że ogłoszono, iż wystąpi na Live Aid, nieoczekiwanie potwierdził swój udział.\nBilety na 72 tysiące miejsc na Wembley zostały wyprzedane się w ciągu dwóch godzin (niektóre źródła podają, że na londyński stadion weszło ostatecznie 80 tysięcy osób). 90 tysięcy biletów na stadion JFK rozeszło się w pięć godzin.\nW końcu nadszedł ten dzień. 13 lipca 1985 roku w południe na Wembley zagrały fanfary. Na honorową trybunę wypełnionego po brzegi stadionu Bob Geldof wprowadził księżną Dianę i księcia Karola. Ze sceny zagrano Royal Salute, a para książęca dostała kwiaty od dwuletniej córki Geldofów – Fifi. Księżna Diana była zaskoczona, gdy usłyszała prośbę dziecka o... wędzoną rybę. Dopiero później okazało się, że Fifi początkowo nie chciała słyszeć o żadnym wręczaniu kwiatów. Matka przekupiła ją więc obietnicą wędzonego łososia, za którym mała przepadała.\nKsiążęca para i Geldof wraz z narzeczoną i córeczką Fifi na trybunie honorowej na Wembley / Źródło: Ron Bell - PA Images/PA Images via Getty Images\nPo uhonorowaniu książęcej pary zaczął się wielogodzinny show. Każdy wykonawca miał dla siebie tylko dwadzieścia minut. Pierwszy wystąpił Status Quo, ostatni był Paul McCartney. Na koniec wszyscy artyści zaśpiewali - oczywiście - "Feed the World...".\nFałszywy akord Collinsa\nZ londyńskiego koncertu do historii przeszło kilka epizodów. Najczęściej przytacza się, że Queen dał wtedy najlepszy swój koncert w dziejach. Grupa weszła na scenę praktycznie z marszu, bez próby i porwała publiczność dwudziestominutową, nieprzerwaną wiązanką swych największych przebojów.\nZupełnie kameralnie wystąpił natomiast Phil Collins. Tylko on i fortepian. A jednak można. Grając "Against All Odds" w pewnym momencie myli się. Uśmiecha się i kręci głową, jakby nie dowierzał, że mógł popełnić taki kiks. Być może to dlatego, że miał głowę zaprzątniętą myślą, czy zdąży.\nCollins ambitnie bowiem postanowił, że wystąpi na obu koncertach, mimo że odbywały się na różnych kontynentach. Gdy zszedł ze sceny na Wembley, śmigłowcem poleciał na lotnisko Heathrow, a stamtąd naddźwiękowym concordem do Stanów Zjednoczonych. Zdążył, bo maszyny te pokonywały wtedy Atlantyk w czasie o połowę krótszym niż zwykłe samoloty pasażerskie. Sprzyjała mu też różnica stref czasowych. Leciał w kierunku, w którym było wcześniej niż w Londynie. W Filadelfii zaśpiewał dwa swoje przeboje i zagrał gościnnie jako perkusista z muzykami Led Zeppelin.\nPhil Collins i jego ówczesna żona Jill Tavelman na lotnisku Heathrow w Londynie chwilę przed odlotem do Filadelfii. / Źródło: Dennis/Mirrorpix/Getty Images\nCollins spotkał w samolocie Cher, która nie wiedziała o Live Aid. Wracała ze swojej trasy koncertowej. Zdążył ją namówić, żeby przyjechała na finał koncertu do Filadelfii. Rzeczywiście przyjechała i wzięła udział w zbiorowym wykonaniu "We Are The World" na koniec imprezy.\nPoszliby za Geldofem jak w dym\nGary Kemp ze Spandau Ballet opowiadał po latach, co najbardziej zapamiętał z Live Aid – jeden moment z występu Geldofa. Inicjator koncertu wystąpił na scenie wraz z Boomtown Rats i ich największym przebojem "I Don't Like Mondays" ("Nie lubię poniedziałków") – również zaangażowanym społecznie, z tekstem napisanym w poczuciu niezgody na okrucieństwo zastanego świata.\nJAKIE WYDARZENIE ZAINSPIROWAŁO BOBA GELDOFA DO NAPISANIA PIOSENKI "I DON'T LIKE MONDAYS" PISAŁA W MAGAZYNIE TVN24 MARTYNA NOWOSIELSKA-KRASSOWSKA\nTamtego dnia na Wembley Geldof wykonywał swój szlagier z wielką pasją. Śpiewał, niemalże krzycząc. Gestykulował tak dosłownie, jakby rysował w powietrzu to, o czym właśnie śpiewa. W pamięci Gary'ego Kempa utrwalił się właśnie gest Geldofa. Gdy elementem piosenki jest pauza na ciszy, Bob zastyga z uniesioną w górę zaciśniętą pięścią. W oryginale ta chwila ciszy trwa zaledwie kilka taktów. Na Wembley, gdy Geldof stał z uniesioną pięścią, a tłum wiwatował, trwało to aż dwadzieścia sekund. I było bardzo wymowną chwilą. W opinii Kempa Geldof wyglądał wtedy jak przywódca, wręcz mąż stanu. Gdyby tylko chciał, tłum poszedłby za nim. Taką miał charyzmę.\nGeldof jedzie naprawiać świat\nWrażenie Kempa okazało się prorocze. Po Live Aid Geldof całym sobą poświęcił się naprawianiu świata. Jeździł do Afryki, żeby pilnować rozdziału dóbr zakupionych za zebrane pieniądze, występował na sesjach ONZ. Pouczał polityków, jak mają pomagać.\nNa jednej z sesji plenarnych ONZ Geldof równo łajał oba światowe mocarstwa za to, jak pomagają Afryce. Sowiecką politykę pomocy nazwał kpiną i ocenił jako "cyniczną i śmiechu wartą". Z kolei promowaną przez USA politykę wspierania wolnej przedsiębiorczości w Afryce określił jako nadmiernie uproszczoną i nonsensowną. Oskarżał Amerykanów i Sowietów, że wykorzystują forum ONZ do forsowania swych ideologii zamiast do rzeczywistej pomocy głodującym.\n"Swoją" pomoc Geldof uznawał za trafnie kierowaną i dobrze zorganizowaną. Po powrocie z pierwszej po Live Aid podróży po Afryce muzyk powiedział agencji AP, że widział na własne oczy, jak pieniądze zebrane w czasie akcji są dobrze wydawane.\n- Dobrze wydawane znaczy tyle, co pomóc ludziom utrzymać się przy życiu. A pomogliśmy utrzymać przy życiu tysiące ludzi – zapewniał.\nBob Geldof w Etiopii w obozie w Mekele. To akurat zdjęcie pochodzi sprzed Live Aid. Styczeń 1985 r. / Źródło: Photo by SSPL/Getty Images\nAutor przywołanego wcześniej telewizyjnego reportażu dla BBC Michael Buerk szacował po latach, że zebrane dzięki amerykańskim i brytyjskim rockmanom pieniądze ocaliły od miliona do dwóch milionów istnień ludzkich. Buerk dostrzegał poza tym jeszcze jeden wymiar oddziaływania Band (Live) Aid. Było nim wymuszenie zmiany polityki europejskich państw rozwiniętych oraz USA w zakresie pomocy na terenie tzw. pasa głodu w Afryce. Politycy po prostu musieli liczyć się z opinią publiczną, która - poruszona skalą tragedii - na wezwanie artystów przekazała w sumie na pomoc poszkodowanym 150 milionów dolarów.\nKtórędy płynęły pieniądze\nWcześniej sposób pomagania Afryce przez rządy państw bogatego Zachodu budził wiele kontrowersji. Owszem, przekazywano pieniądze i dary, ale nikt nie miał kontroli nad tym, jak wygląda rozdzielanie tej pomocy na miejscu. W afrykańskich krajach - oględnie rzecz ujmując - nie było tradycji przejrzystego przekazywania dóbr przez władzę ludowi i społecznej kontroli nad tym procesem. Krótko mówiąc, kwitły korupcja i spekulanctwo.\nReporterka "Guardiana" Victoria Brittain latem 1985 roku widziała w stolicy Mali - Bamako - stragany uginające się od darów z pomocy humanitarnej, które sprzedawano po paskarskich cenach.\nKontrowersje wokół tego, czy pomoc trafia na pewno do potrzebujących, czy może ktoś nieuprawniony przy okazji próbuje się obłowić, uderzyły rykoszetem również w Geldofa i Band Aid. W mediach - zarówno w USA, jak i Wielkiej Brytanii - zaczęły pojawiać się doniesienia, że fundusze zebrane dzięki działalności artystów, jakkolwiek trafiły do niosących pomoc organizacji pozarządowych, to jednak były to organizacje de facto kontrolowane przez wojskowy reżim Derg. Sugestie takie pojawiały się w programach Fox News. Na początku 2010 roku również BBC poinformowała, że część pieniędzy zebranych podczas Live Aid została wręcz wydana, poza kontrolą darczyńców, między innymi na zakup broni.\nGeldof odpowiedział na to publicznym wezwaniem, aby nadawca pokazał dowody, że opisany proceder miał miejsce. Zajęła się tym wewnętrzna komisja BBC. Dochodzenie trwało siedem miesięcy. Ostatecznie 4 listopada 2010 roku BBC przyznała, że dowodów nie ma. Stacja przeprosiła zarówno samego Geldofa, jak i organizację Band Aid Trust.\nIdea pomocy potrzebującym, zapoczątkowana przez Geldofa, żyła jeszcze wiele lat po Band Aid. Przybierała różne formy i służyła różnym celom. Na przykład w 2005 roku z inicjatywy Geldofa i Bono odbyły się międzynarodowe koncerty Live 8, których celem było zwrócenie uwagi najbogatszych państw świata na potrzebę zredukowania długów krajów najbiedniejszych. Idea przez lata nie tylko powracała, ale i pączkowała. Także inni wykonawcy organizowali akcje dobroczynne ze wspólnym mianownikiem "aid" w nazwie np. Farm Aid, Hear'n Aid czy Ferry Aid.\nGeldof i Bono przez wiele lat kontynuowali dzieło Live Aid. Na zdjęciu obaj muzycy na scenie 13 lipca 1985 r. / Źródło: Photo by Pete Still/Redferns/Getty Images\nPierwowzór, czyli Band Aid, odradza się co jakiś czas w nowych formach. W kolejnych odsłonach dobroczynnych akcji Band Aid w XXI wieku utwór "Do They Know It's Christmas" śpiewa już kolejne pokolenie wykonawców, m.in. Chris Martin, Dido czy Paloma Faith.\nGeldof ostatecznie nie dostał Pokojowej Nagrody Nobla. Wpisał się jednak trwale w historię, choćby jako czołowy przedstawiciel opisywanego w nauce o stosunkach międzynarodowych nurtu "dyplomacji gwiazd" ("celebrities diplomacy" - A.F. Cooper, 2009). I jako artysta, który z bodaj największym w dziejach rozmachem wcielił w życie koncepcję sztuki, której celem powinno być ocalanie ludzi.