Opowieści przy świecach [Andrzej Galicki] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00281 004229 20630441 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Andrzej Galicki Liczba stron: 444\nISBN: 978-83-7859-034-7 Data wydania: 2012-07-10\nKsiążka ta jest zbiorem dwunastu historii napisanych przez autora w Kanadzie, na podstawie wspomnień z pobytu przed laty w Europie. Akcja zdarzeń przenosi się kolejno z Warszawy do Wiednia i Paryża, opisywane historie trzymają w napięciu i kończą się niekiedy w sposób całkiem zaskakujący. Przedstawione w nich miejsca są prawdziwe i doskonale znane autorowi, jednak zdarzenia wzbogacone są nieco wyobraźnią, a występujące w książce postacie są fikcyjne.\nOkładkę stanowi obraz autora książki pt. „Dzień bez końca”\nAndrzej Galicki Opowieści przy świecach\n© Copyright by Andrzej Galicki & e-bookowo Grafika i projekt okładki: Andrzej Galicki ISBN 978-83-7859-034-7 Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione.\n1. Tatiana W roku 1968, na początku października rozpocząłem studia w Płockiej Filii Politechniki Warszawskiej na wydziale Inżynierii Lądowej. Był to całkiem nowy oddział Politechniki, (dopiero drugi rok istnienia) i jeszcze nie wszystko było zorganizowane, uczelnia nie miała własnego budynku i mieściła się w „wypożyczonym” gmachu Technikum Mechanicznego, studenci spoza Płocka mieszkali bądź na stancjach prywatnych, bądź gościnnie w internacie tegoż to Technikum. Jedno skrzydło internatu przeznaczono na akademik i odpowiednia tablica umocowana została przy wejściu. Tam właśnie skierowano mnie z Dziekanatu uczelni. Adres: ul. Norbertańska 11, pokój No 1. Był to najbliższy głównego wejścia pokój czteroosobowy; dwa żelazne, wojskowe łóżka z obu stron okna i jedno piętrowe koło drzwi. Byłem pierwszym przybyłym, więc siłą rzeczy zająłem miejsce, które wydało mi się najwygodniejsze, z lewej strony, koło okna. Po pojawieniu się trzech pozostałych mieszkańców naszego pokoju okazało się, że wszyscy jesteśmy z Warszawy, podobnie jak duża cześć skierowanych tutaj studentów. Rozpoczął się rok akademicki. Chodziliśmy na zajęcia długą ulicą Kilińskiego (prosty warszawski szewc nie przypuszczał pewnie nawet, że tak długa ulica w Płocku będzie nosiła jego imię). Jesień była piękna, jak zwykle w Polsce, ulica Kilińskiego wysadzana była kasztanami, po drodze na wykłady kopaliśmy te błyszczące, brązowe kulki wyglądające ciekawie na świat spomiędzy liści. Ta niewyszukana zabawa skracała nam znacznie długą drogę do uczelni. Nigdy wcześniej nie mieszkałem w akademiku czy internacie, to nagłe przemieszczenie się w nieznane mi wcześniej środowisko skłoniło mnie do zastanowienia się nad samym sobą i do porównania cech mojej osobowości z charakterami moich kolegów. I tutaj nastąpił pewien szok, okazało się bowiem, że porównanie to nie zawsze wypadało na moją korzyść. A właściwie, rzadko wypadało. Nie byłem ani najzdolniejszy, ani najsprytniejszy. Najsilniejszy też nie byłem ani najbardziej pracowity. Na dopełnienie mojej przeciętności przekonałem się, że nie jestem nawet najbardziej leniwy a była to ostatnia może deska ratunku, na którą liczyłem. Żadne porównania jednak nie były w stanie złamać we mnie głębokiego przekonania, że czymś się różnię od nich wszystkich, że ja nie jestem taki sam, może nie jestem ani lepszy, ani gorszy, ale na pewno trochę inny. Długo zastanawiałem się, na czym polega ta moja inność i skąd się bierze moja niezłomna pewność o jej istnieniu, kosztowało mnie to kilka nieprzespanych nocy, zanim w końcu zrozumiałem, o co chodzi. Ja, po prostu, wiedziałem coś, o czym oni wszyscy nie mieli zielonego pojęcia. Ilekroć jednak próbowałem im to wytłumaczyć, moje starania odbijały się od ich obojętności jak tłusta mucha od szyby, nie było sposobu, aby przeniknąć poprzez pancerz ich ignorancji przy pomocy nieokreślonych argumentów, jakie miałem do swojej dyspozycji. Sprawa była tym trudniejsza, że wiedząc, co prawda z grubsza, o co mi chodzi, nie potrafiłem jednocześnie wyrazić tego znanymi mi słowami, czułem się tak, jakby mowa ludzka nie dysponowała dostateczną ilością dźwięków, aby przekazać moje myśli. Uczucie to powraca do mnie do dzisiaj, gdy, w rozmowie z niektórymi ze znanych mi osób, widzę w ich oczach nieskończenie wyraźne niezrozumienie i niecierpliwe oczekiwanie, kiedy wreszcie skończę, bo oni mają przecież coś ważnego do powiedzenia. Zamykam się w takich przypadkach ze swoimi myślami jak żółw w skorupie, wypuszczając jedynie na zewnątrz banalne żarty i dowcipy, które zazwyczaj znajdują zainteresowanie i godną siebie uwagę. Ale to teraz. Wtedy byłem młody i ambitny. Zrozumiałem, że szybę tę można rozbić jedynie czarami. Nigdy nie byłem dobrym mówcą, należało zatem użyć broni, która jest czarem słowa mówionego, oczywiście miałem na myśli poezję. Przeznaczyłem na ten cel jeden z moich notatników akademickich w kratkę i zwykły długopis w kolorze niebieskim. Nie miałem zamiaru jak na razie publikować moich poezji, o wiele ważniejszą sprawą było nauczyć się najpierw wykrzyczeć kipiące w moim wnętrzu prawdy, próba przekazania ich dalej była jeszcze sprawą odległą. Pisanie poezji w akademiku było zadaniem kompletnie niemożliwym, tam nawet uczyć się nie dało w spokoju, a poezja? Okryłbym się prawdopodobnie płaszczem śmieszności, który przylgnąłby do mojej skóry na zawsze, nie, ja potrzebowałem ciszy i natchnienia, kompletnego odizolowania od krzyków, przekleństw, odgłosów odbijania butelek wina i rzygania z ubikacji, czyli zwykłych, codziennych dźwięków męskiego akademika. Okazało się jednak, że mam wyjątkowe szczęście. Około 200 zaledwie metrów od budynku, gdzie mieścił się dom studenta, przy tej samej ulicy Norbertańskiej, zaczynało się ogrodzenie starego, nieczynnego już cmentarza, na którym znajdowały się mogiły osób cywilnych i wojskowych z okresu od połowy XIX wieku do końca drugiej wojny światowej. Odkryłem to miejsce podczas jednej z moich samotnych wędrówek po okolicy i od razu zakochałem się w panującym tam nastroju – melancholijna cisza, skąpe smugi światła przebijające się z trudem przez listowie dużych drzew, unosząca się w powietrzu atmosfera tajemniczego zadumania, to było właśnie to, czego akurat potrzebowałem. Prawa, patrząc od wejścia, strona cmentarza, była nowsza, mogiły z okresu wojny hitlerowskiej i późniejsze. Lewa natomiast wyglądała o wiele ciekawiej, stare, rozpadające się już nagrobki i grobowce, zapomniane, porośnięte mchem i paprociami, pośrodku niewielka kapliczka – cerkiewka, w której odbywały się kiedyś nabożeństwa pogrzebowe. Chodząc po tym niezwykłym uroczysku starałem się przeczytać niektóre napisy na zarośniętych mchem płytach. Zdawało mi się, że słyszę szepty tych, którzy leżą tutaj od tak dawna, jakby cieszyli się, że ktoś jednak zainteresował się nimi, że nie popadli kompletnie w zapomnienie, nie były to odgłosy wrogie mi, wyglądało raczej na to, że pozdrawiają mnie z drugiej strony życia. Były to groby rosyjskie i polskie, oficerowie carskiej armii leżeli zgodnie z polskimi „buntowszczykami”, czyli poddanymi rosyjskiego zaboru. Przechodząc koło jednego z grobowców usłyszałem warknięcie. Zatrzymałem się przestraszony. Ciemna plama smyrgnęła nagle spoza grobu i skryła się pomiędzy krzakami. Nie zdążyłem przyjrzeć się dokładnie, co to było. Może lis? Słyszałem, że na cmentarzach jest dużo lisów, ale za wielkie to było na lisa. I za ciemne. Spojrzałem na pionową płytę z piaskowca, widniał tam widoczny jeszcze częściowo napis wykonany cyrylicą: Piotr Iwanowicz Zaharow... General-Major... Tatiana Zaharowa... Córka jego... Więcej nie udało mi się odczytać. Jakieś zamazane daty i ornamenty, płyta była popękana i mocno nadgryziona już zębem czasu. „Dlaczego ten pies (czy może nie pies) pilnował tego właśnie grobu?” – zastanawiałem się. Pilnował? Przynajmniej ja takie odniosłem wrażenie. Wróciłem do akademika zadowolony z mojego odkryciem, nie podzieliłem się oczywiście z kolegami moimi zamiarami, to miejsce miało pozostać moim miejscem „twórczej zadumy”, moją samotnią. Tak się składało, że z naszego pokoju tylko ja byłem studentem wydziału budowlanego, trzej koledzy studiowali na wydziale mechanicznym. Oni wołali na mnie „Murarz”, ja na nich „Ślusarze” i tak się rozróżnialiśmy. Któregoś popołudnia mieli się przygotować do pierwszego w tym semestrze, niejako próbnego, kolokwium. Mnie to oczywiście nie dotyczyło. Gdy tak rozpijali w ramach przygotowań kolejnego bełta, zabrałem z szafki mój notatnik akademicki w kratkę i mój niebieski długopis i wyszedłem z pokoju. Na dworze zaczynało dopiero szarzeć, ale gdy przekroczyłem bramę cmentarza i znalazłem się pod parasolem rozłożystych gałęzi, pożałowałem, że nie zabrałem ze sobą latarki elektrycznej. Przecież niedługo będzie tutaj ciemno, jak ja będę pisał te moje cholerne poezje? Zobaczymy. Udałem się w stronę kapliczki, to jej kamienne stopnie upatrzyłem sobie wcześniej na miejsce pracy, wiadomo, prawdziwa sztuka rodzi się na kamieniach, nie w wygodnym fotelu. Usiadłem i otworzyłem mój zeszyt na pierwszej, czystej jeszcze stronie. Ująłem w zęby koniec długopisu i zamyśliłem się. Wokół panowała cisza, stworzona dla artystycznego natchnienia, ciężki zapach paproci i gnijących liści zaczął wypełniać powoli moje płuca, w końcu przemogłem się i dotknąłem końcówką długopisu białej kartki. „Ciężkie chmury zawisły nad miastem...” – zacząłem i spojrzałem w górę. Jakie chmury, do cholery, nie ma żadnych chmur, przez przesmyk pomiędzy gałęziami widziałem szaro granatowe już niebo. Nie mogę zaczynać od kłamania, kto raz zacznie kłamać, będzie kłamał podobno do końca życia. Więc może inaczej: „Po bezchmurnym niebie pędziły kłębiaste...” – Sam jesteś kłębiasty bałwan – pomyślałem i znów przekreśliłem pierwszą strofę. „W ten cichy, jesienny wieczór...” Tym razem przerwałem, bo poczułem na sobie czyjeś spojrzenie. Ciarki powędrowały mi po plecach, tak od pasa w górę, aż do karku. Powoli, ostrożnie, podniosłem wzrok znad zeszytu. Przede mną, na środku alejki siedział wielki, ciemny wilczur i patrzył mi prosto w oczy. Głęboko, badawczo, tak jak potrafi patrzeć tylko wilczur, wieczorem, pośrodku cmentarza. Próbowałem się podnieść, chciałem nawet powiedzieć „przepraszam pana”, ale warknął tak groźnie, że dałem spokój. Nie wiedziałem, co robić, poezje oczywiście wywietrzały natychmiast z mojej głowy. Sięgnąłem ręka odruchowo do kieszeni, wyciągnąłem cukierka „kukułkę” i podniosłem ją powoli do ust. Bestia uważnie śledziła każdy mój ruch, gotowa rzucić się na mnie w jednej chwili, oczy jej wpiły się nagle w moją „kukułkę” jak dwa lasery rubinowe (znałem już to urządzenie z „Młodego Technika”, więc wiem, o czym mówię). – Ty, Igor, chcesz kukułkę? – zapytałem nagle, niespodziewanie dla siebie samego. Rzuciłem cukierek w jego stronę. Złapał go w locie i zżarł natychmiast, nie ssał i nie cmokał tak jak ja, klapnął zwyczajnie szczęką i po cukierku. Wtedy podszedł bliżej i pozwolił mi pogłaskać się po wielkim, włochatym łbie. Zrozumiałem, że zostaliśmy przyjaciółmi. Z głębi alejki dało się słyszeć gwizdanie. – Igor, gdzie jesteś? – usłyszałem kobiecy głos. Pies podniósł głowę i krótko szczeknął, a na ścieżce pomiędzy grobami ujrzałem postać młodej kobiety idącej w naszym kierunku. Gdy podeszła bliżej zobaczyłem, że jest bardzo jeszcze młoda i niezwykle piękna. Ubrana była w jasną, długa aż do ziemi sukienkę, spiętą kokardą wysoko, z przodu, tuż poniżej piersi. Takie stroje widzi się teraz tylko na starych filmach, dziewczyny z naszej uczelni chodziły zazwyczaj w spodniach i trykotowych bluzkach. Ta miała na głowie w dodatku niewielki kapelusik w tym samym kolorze, co suknia, a w dłoni trzymała, na dopełnienie niedorzeczności swojego wyglądu, małą parasolkę słoneczną na cienkiej, długiej rączce, zakończonej gałką z kości słoniowej w kształcie kociej głowy. Przyglądałem się jej z niedowierzaniem, nie wiedząc, co powiedzieć. Drapałem jednocześnie Igora za uchem, co wyraźnie mu się podobało. – Dał pan Igorowi kukułkę? – zapytała podnosząc wzrok z psa na mnie. – Dałem, inaczej zjadłby mnie. On naprawdę nazywa się Igor? Czy to pani pies? Podeszła jeszcze bliżej i usiadła obok mnie, na schodkach. – Tak, to Igor, ale on nie należy do mnie, to przyjaciel. – Złożyła parasolkę i oparła ją o schodki, obok siebie. – Czy pani mieszka gdzieś tutaj blisko? – znów zadałem pytanie, może o jedno za dużo. Podobno nie powinno się zadawać prywatnych pytań nieznajomym, nie należy to do dobrego taktu, ale obecność jej tutaj wydała mi się tak absurdalna, że nie mogłem się powstrzymać. – O tak, całkiem niedaleko. Mieszkam z Tatką, mama została gdzieś tam, pod Moskwą. Zwróciłem wtedy uwagę na to, że mówi z ledwo dosłyszalnym rosyjskim akcentem, lekko przeciągając środkową, lub ostatnią sylabę każdego słowa, co dodawało jej wymowie śpiewnego brzmienia, tak charakterystycznego dla tej pięknej, słowiańskiej mowy. – Na imię mam Tatiana – powiedziała i wyciągnęła pierwsza rękę w moim kierunku. – Andrzej – powiedziałem, również wyciągając rękę, która jednak nie napotkała nic na swojej drodze oprócz czystego powietrza. W jednej sekundzie skamieniałem ze zgrozy. Tatiana nie istniała. A przecież widziałem ją wyraźnie w świetle księżyca, które sączyło się przez tę szczelinę pomiędzy gałęziami, gdzie jeszcze tak niedawno widziałem ciemne już niebo. Widziałem jej bladą, jakże piękna twarz, widziałem prawdziwy zawód w tych pięknych, czarnych oczach pod klasycznymi lukami brwi, widziałem wreszcie łzy, które się w nich pokazały, i wtedy nagle przestałem się bać, żal mi się jej zrobiło, jakąś nieopisana rozpacz malowała się bowiem w jej spojrzeniu; zaryzykowałem pytanie: – Dlaczego płaczesz? Czy mogę ci jakoś pomóc? – Nie boisz się mnie? Nie uciekasz? – W pierwszej chwili chciałem, – przyznałem się – ale gdy zaczęłaś płakać, przeszło mi. Teraz już ani myślę. – Właśnie myślałam, że jesteś moją szansą, myślałam, że będziesz w stanie mnie dotknąć, tylko to mogłoby mi pomóc. Ale ty mnie nie czujesz, tak jak wszyscy inni. Bardzo się rozczarowałam. – A Igor? Czy on cię czuje? – Igor? Oczywiście – pogłaskała wilczura po głowie, on z psim oddaniem polizał jej rękę. Nagle coś zaświtało jej w głowie, wyciągnęła rękę w moim kierunku. – Czy mógłbyś polizać? – zapytała z nadzieją – może to podziała? – Wołałbym drugą – bąknąłem. Natychmiast wyciągnęła drugą dłoń w kierunku mojej twarzy. Polizałem powietrze, nic więcej. – Tak myślałam – szepnęła rozczarowana – to za mało. – Co więcej mogę zrobić? – Musiałbyś we mnie uwierzyć, tylko tyle. Igor wierzy, dlatego mnie czuje. Musiałbyś poznać mnie lepiej, ale na to potrzeba dużo czasu, należałoby spotykać się wiele razy, może w końcu się uda. Chciałbyś się tego podjąć? Zgodziłem się oczywiście, każdy poeta by się zgodził, a już zwłaszcza taki, który nie napisał jeszcze żadnego wiersza. Umówiliśmy się więc na następny dzień. Tatiana uśmiechnęła się i przesłała mi dłonią pożegnalny pocałunek. Po chwili już jej jasna suknia znikała w mroku cmentarnej alejki. Igor podniósł się bez słowa, machnął ogonem i podążył za nią. *** Na drugi dzień rano, przed wykładami, przypomniałem sobie, że pozostawiłem na cmentarzu, na kamiennych schodkach mój zeszyt do poezji. Był jeszcze pusty, niewielka strata dla sztuki, ale zeszytu szkoda, taki notatnik akademicki A4, w sztywnych okładkach, kosztował sporo jak na studencką kieszeń. Po śniadaniu udałem się tam, aby odzyskać moją zgubę. „Co za dziwne miejsce” – myślałem po drodze. Ani przez chwile nie wątpiłem, że uległem wczoraj wieczornej halucynacji. Może to przez tę cholerną poezję mózg mój wspiął się na wyższe poziomy wyobraźni i sam sobie stworzył: psa i Tatianę i całą resztę. A może to jakieś gazy ziemne, czy odurzający zapach paproci tak na mnie podziałały? Nie, paprocie chyba nie pachną aż tak, to może woń gnijących liści, powietrze było ciężkie i zatęchle, pamiętałem dobrze, trzeba uważać, żeby nie nawdychać się jakiegoś paskudztwa. Po przekroczeniu bramy zatrzymałem się na chwilę urzeczony pięknem i tajemniczością tego miejsca. Przez odstępy pomiędzy drzewami promienie słoneczne wpadały ukośnymi smugami oświetlając stare, kamienne grobowce, porośnięte soczystą zielenią mchów, a wszystko to skąpane było w oparach porannej rosy unoszącej się kłębami ku górze, parującej z liści traw i krzewów, od ciepła porannego słońca. Stałem tak, jak urzeczony, przez czas jakiś, takie widoki ogłada się tylko we snach, lub na klasycznych obrazach w muzeum. No tak, teraz wiedziałbym, o czym pisać mój pierwszy wiersz. Wtedy przypomniał mi się mój notatnik. Przechodząc koło znajomego grobu spojrzałem jeszcze raz na zatarty napis: Tatiana Zaharowa córka jego... Dziwny zbieg okoliczności, ale to się zdarza, halucynacje mieszają się często z rzeczywistością, dużo się o tym pisze ostatnio, zwłaszcza w USA, gdzie bada się efekty działania takich środków jak LSD, czy marihuana na ludzki mózg, okres „Dzieci Kwiatów” jeszcze się nie zakończył w Kalifornii, docierał nawet i do nas w bardzo mizernej formie, choć narkotyki nie były jeszcze dostępne na czarnym rynku. Ruszyłem dalej, tym razem nic nie wyskoczyło zza grobu, poranną ciszę zakłócał jedynie śpiew ptaków. Podszedłem do kapliczki. Mój notatnik leżał grzecznie na najwyższym schodku, schyliłem się, aby go podnieść i nagle coś zauważyłem. Po drugiej stronie kamiennych stopni coś leżało w wysokiej trawie. Schyliłem się i podniosłem niewielką, damską parasolkę słoneczną na długiej rączce. Kościana kocia główka na jej końcu uśmiechała się do mnie wesoło. A wiec, to nie były halucynacje? Ona naprawdę była tutaj wczoraj wieczorem? Teraz rzeczywiście miałem ćwieka w głowie. A co zrobić z tą parasolką? Zostawić? Ktoś może zabrać. Wróciłem do akademika niosąc parasolkę pod pachą. Szczęśliwie, koledzy byli na zajęciach, więc uniknąłem niewygodnych pytań. Postawiłem ją pionowo w swojej szafce, za ubraniami i też udałem się na wykłady. *** Wieczorem, już po zajęciach, czekałem aż moi współlokatorzy wyjdą, żeby wyjąć parasolkę z szafy, nie doczekałem się jednak, siedzieli przy stole i grali w brydża „z dziadkiem”. Ja w brydża nie gram, jakoś karty mnie nie interesują. Zabrałem z nocnej szafki mój notatnik i wyszedłem z pokoju. Była mniej więcej ta sama godzina, co wczoraj, gdy wychodziłem. Jeżeli ona nie przyjdzie, może uda mi się jednak coś napisać. Szedłem powoli, niedbale, roztrącając po drodze spadłe liście, ale to była tylko poza obojętności, serce waliło mi coraz głośniej z każdym krokiem, a gdy przekroczyłem już bramę, zacząłem się obawiać, że pobudzi tych śpiących ostatnim snem biedaków. Usiadłem znów, tak jak wczoraj, na trzecim od dołu stopniu i otworzyłem zeszyt. Igor zjawił się natychmiast. Znów kosztowało mnie to kukułkę (na szczęście miałem ich jeszcze kilka w zapasie). Spojrzałem na moją pierwszą stronę i głośno przeczytałem: „W ten cichy, jesienny wieczór”... – W ten cichy… – ktoś powtórzył moje słowa śpiewnym głosem. Stała obok mnie, przyszła znikąd, bez najmniejszego dźwięku, bez zapowiedzenia. Zmieszałem się i prędko zamknąłem zeszyt. – Piszesz poezje? – powiedziała z odrobiną zazdrości w głosie. – Ja też pisałam kiedyś, ale straciłam to, tak jak straciłam wszystko, co miałam. – Czy ty nazywasz się może Tatiana Zaharowa? – zapytałem nagle. Usiadła obok mnie, w tym samym miejscu, gdzie siedziała wczoraj. – Tak, to moje nazwisko, widziałeś pewnie grobowiec? Piotr Iwanowic, to mój ojciec. Był komendantem garnizonu carskiej armii, tutaj, w Płocku. Gdy uzyskał awans na generała–majora, skierowano go na to stanowisko, była to bardzo ważna placówka, garnizon miał bronić Warszawy przed atakiem pruskiej armii. Mazowsze należało do Królestwa Kongresowego. Gdy przyjechaliśmy tutaj, matka moja już nie żyła, niewiele z niej pamiętam, została na jednym z podmoskiewskich cmentarzy. Wychowywał mnie mój ojciec, i guwernantka, Mme Rozalie. Uczyła mnie francuskiego i rosyjskiego, polskiego niestety nie znała, toteż wkrótce po naszym przybyciu tutaj spakowała swoje manatki i wróciła do Francji. Ojciec najął wtedy polską guwernantkę, Cecylię, to ona nauczyła mnie mówić po polsku. Ja myślałam, że my wciąż jesteśmy w Rosji. Nie rozumiałam, dlaczego ludzie tutaj mówią innym językiem, i dlaczego nas tu nie lubią, co zauważyłam dosyć prędko. To Cecylia mi wszystko tłumaczyła, dużo się od niej nauczyłam, nie tylko mówić po polsku. Zauważyłem, że Tatiana siedząc obok mnie, nieznacznie próbuje mnie dotknąć lewym łokciem. Nic nie poczułem, choć bardzo, bardzo chciałem. – Za wcześnie – powiedziała smutnym głosem. – Wciąż we mnie nie wierzysz. Dzisiaj ubrana była na ciemno, suknia była równie długa, do ziemi prawie, sznurowane trzewiczki na nogach, wszystko to jak wyciągnięte z teatralnej garderoby. – Skąd ty bierzesz takie piękne stroje? – zapytałem. – W żadnym sklepie takich nie widziałem. – Mam ich pełną szafę. Czy przyniosłeś moją parasolkę? – Nie, została w akademiku. Dlaczego nosisz wieczorem słoneczną parasolkę? – Przez sentyment, to prezent od Juliana, odnieś mi ją w poniedziałek, czy będziesz mógł? Muszę ją odzyskać. Umówiliśmy się na najbliższy poniedziałek, nie powiedziała mi, dlaczego wcześniej nie może, tak jakby „wychodne” miała tylko w tygodniu. Być może spotkania te nadwyrężały jej siły i potrzebowała czasu, aby je zregenerować. Spróbowała podąć mi rękę na pożegnanie, ale znów nic z tego nie wyszło, przesłała mi więc, tak jak wczoraj, pocałunek poprzez powietrze i odeszła w mrok wraz Igorem nie odstępującym jej ani na krok. Zostałem jeszcze przez chwilę na schodkach, zastanawiając się nad moją dziwaczną sytuacją. Co mi przyjdzie ze spotykania się z kimś, kogo nie ma? Tak, pociągała mnie bardziej niż potrafiłbym to wyrazić słowami, była nieziemsko wręcz piękna, ale czy można obsypywać pocałunkami powietrze? Powiedziała, że gdy w nią uwierzę, poczuję ją. Lecz jak uwierzyć w coś, co nie istnieje? Studiuję przecież po to, aby zostać inżynierem, dla takich ludzi liczą się tylko byty materialne, Wszystko inne nie ma znaczenia. Więc po co piszę wiersze? Bo romantyk jestem, nieuleczalny. A poza tym, czy ja w ogóle coś napisałem oprócz tej jednej, naiwnej linijki? Podniosłem do oczu otwarty zeszyt i jeszcze raz odczytałem wczorajsze bazgroły: „W ten cichy, jesienny wieczór chciałabym poczuć twe ciepło...” Zbaraniałem. Nie przypominam sobie, żebym coś takiego napisał. A zresztą ja napisałbym: „chciałbym”, a tu stało przecież jak byk „chciałabym”, nakreślone wyraźnie innym charakterem pisma; delikatnym, równym. Czyżby ona? Niemożliwe, przez cały czas nie odrywałem od niej wzroku, wręcz pożerałem ją przecież spojrzeniem, nie wolno mi było dotknąć, więc patrzałem za dwóch, za trzech nawet. Poczułem się bardzo niespokojnie, naprawdę nie wiedziałem, co mam zrobić. Może powinienem się wyplątać szybko z tej przedziwnej historii, w której się znalazłem, lecz wiedziałem jednocześnie, że nie potrafię, że już jestem zaplątany po uszy i że nie mam najmniejszego zamiaru się wyplątywać. Wiedziałem także już wtedy, że zrobię wszystko, o co mnie poprosi, popadłem w jakąś słodką niewolę, z której nie było prostej drogi na wolność. *** Studia w Płockiej Filii PW miały w tym czasie jedną wielką zaletę. Wolne soboty. Wykładowcy i ich asystenci przyjeżdżali z Warszawy w niedzielę wieczorem specjalnym autokarem i wracali do stolicy w piątek wieczorem. Tak więc mieliśmy wolne soboty i niedziele. Czasem udawało się i nam zabrać do Warszawy z profesorami, jeżeli były oczywiście wolne miejsca, należało dać po prostu “w łapę” kierowcy i sprawa załatwiona. Ale takie dwa wolne dni, z dala od wszelkich domowych rygorów, miały swój specjalny urok. Poznawaliśmy miasto: dwa kina, kilka restauracji i kawiarni, prędko rozpracowaliśmy to wszystko. Zwłaszcza jedną kawiarnię polubiliśmy bardziej niż inne. Nazywała się „Słoneczko” i położona była na samym stoku wysokiej, wiślanej skarpy, skąd rozciągał się przepiękny widok na płynącą dołem królową polskich rzek. Zaprzyjaźniłem się w tym czasie z jedną ze studentek z mojego wydziału. Nazywała się Barbara Wolska i pochodziła z Płocka. Tu się urodziła, tu chodziła do szkoły „Małachowianki” i tutaj wreszcie rozpoczęła studia w tym samym czasie, co ja i na tym samym kierunku. Była ruda i ładna. A na nosie miała piegi. Baśka, to nie była koleżanka, to był raczej kumpel. Chodziła z nami na piwo, przeklinała tak jak my i lepiej było z nią nie zadzierać. Nic między nami nie było (wtedy jeszcze nie), raz próbowała, co prawda mnie zgwałcić po wypiciu butelki taniego wina, ale się wyrwałem. Zapytałem na drugi dzień, co jej odbiło. Odpowiedziała, że znudziło się jej już być dziewicą, a ja znalazłem się akurat pod ręką. No to ja jej na to, że niech się weźmie za któregoś innego z naszej grupy, było nas około 25 osób, w większości chłopaki. Odpowiedziała, że to muszę być ja, bo oni mają łupież i nie myją zębów. Od tego dnia wiedziałem, że muszę na nią uważać, wciąż ją lubiłem (może nawet jeszcze bardziej), ale miałem się na baczności, nie w głowie mi były teraz takie amory, moje serce zajęte było innymi sprawami. Właśnie w „Słoneczku” siedzieliśmy oboje z Baśką i obalaliśmy kolejny browar. Dobrze się z nią rozmawiało, tak jakbyśmy znali się od zawsze, a nie od kilku zaledwie tygodni. – Wiesz, co – powiedziała – mam w domu pieczarki, może byśmy usmażyli na patelni, moich starych nie ma, pojechali do Warszawy, wrócą dopiero jutro. – A nie będziesz próbowała mnie przelecieć? – Jeszcze nie teraz, zaczekam aż zmądrzejesz. Propozycja była nie do odrzucenia. Po dwóch butelkach piwa byłem już trochę głodny, pieczarki pachniały jak zwariowane w mojej wyobraźni. Baśka mieszkała w dużym, starym domu przy ulicy Tumskiej, dom ten należał od pokoleń do rodziny jej ojca i jego wcześniejszych przodków. Gdy weszliśmy do środka, poszła zaraz do kuchni pichcić pieczarki a ja rozglądałem się z ciekawością po obszernym salonie pełnym starych mebli i rodzinnych pamiątek. Po chwili zapach pieczonych pieczarek wypełnił moje głodne zmysły, Baśka weszła do salonu, z gorącą patelnią i gazetą w rękach. Położyła gazetę na dywanie i postawiła na niej patelnię. Podała mi widelec. – Oj, dostało by mi się, gdyby starzy zobaczyli jak podejmuję gościa – powiedziała. – Jak ich nie ma, zawsze robię to, co nie wolno, to moja największa przyjemność w tym cholernym domu. Jedliśmy gorące pieczarki prosto z patelni, siedząc w kucki po obu jej stronach. Pieczarki były wspaniałe. Popijaliśmy je wodą „prosto z kranu”, jak oznajmiła dumnie Baśka, prawdopodobnie to też było zabronione. Nagle widelec wypadł mi z dłoni. Zerwałem się i prędko podszedłem do ściany, naprzeciwko której siedziałem. Na ścianie wisiało kilka starych fotografii w odcieniu sepia. Jedna z nich przykuła moją uwagę. Cztery osoby stały w miejskim parku, obok kwietnego klombu. Dwie młode pary. Damy miały na sobie jasne suknie do ziemi, panowie sportowe, letnie garnitury. Od jednej z tych postaci nie mogłem oderwać oczu, to była przecież Tatiana. – Ja ją znam! – krzyknąłem bezwiednie. – Nazywa się Tatiana! – Ale z ciebie czubek – zaśmiała się Baśka – oni wszyscy już dawno nie żyją, może od stu lat, a może dużo więcej. O pomyłce nie mogło być mowy, wszędzie bym poznał tę twarz, a zresztą Tatiana trzymała w ręce parasolkę od słońca, fotografia nie była zbyt wyraźna, ale byłem pewien, ze to, co widzę na końcu jej rączki, to kościana kocia główka trzymana do góry nogami. – Zaczekaj, zaraz wracam – zawołałem i rzuciłem się do drzwi. – Jeżeli wyjdziesz, to wrąbię wszystkie pieczarki – zagroziła Baśka. Wróciłem biegiem po pół godzinie z parasolką Tatiany pod pachą. – Popatrz – zawołałem – i rozpostarłem ją. Była rzeczywiście identyczna. W tej chwili zauważyłem, że Tatiana na fotografii ubrana jest w tę samą suknię, z wysoko upiętą kokardą, w której ujrzałem ją po raz pierwszy. Baśka spoglądała raz po raz to na fotografię, to na parasolkę, to wreszcie na mnie i nie bardzo wiedziała, co powiedzieć, nie zdarzało się to jej często. – No, takich parasolek jest być może więcej – zaczęła ostrożnie – ale dlaczego mówisz, że ona ma na imię Tatiana? – Przecież powiedziałem ci, że ją znam. – A ja mówiłam ci, ze jesteś czubek? I że oni wszyscy, to już historia? Nie żyją od wieków. – Wiem, ale ja ją znam, tak jak znam ciebie, no może trochę mniej. Po co bym zmyślał? Zresztą skąd bym wziął jej parasolkę? Kto to są, ci ludzie na fotografii? – Ten na prawo, to dziadek mojego ojca. I jego żona. Ten na lewo, to jego brat, wiem tylko, że zaginął gdzieś na Syberii, podobno konspirował przeciwko carowi. A ta babka obok – nie mam pojęcia, nigdy nie pytałam. Stojący obok Tatiany młody mężczyzna miał przystojną twarz z przedziałkiem pośrodku głowy, w jednej ręce trzymał rękawiczki z jasnej skórki, w drugiej czarną laseczkę ze srebrną rączką i monogramem, który nie był jednak czytelny. – Chyba widziałam gdzieś na strychu tę laskę. Z takim właśnie srebrnym monogramem, nie pamiętam, jakie litery to były. – Ja wiem, to są litery JM. Julian Wolski. – Chodź – zawołała – tam jest taka stara walizka, chyba tam ją widziałam. Jeżeli będzie JW, to odwołuje, że jesteś czubek. Ruszyliśmy oboje na strych, na szczęście było tam światło elektryczne. W stercie zakurzonych gratów Baśka rzeczywiście wyszperała walizkę, o której mówiła. Patrzałem z biciem serca, jak otwierała wieko. Pośród starych papierów i rupieci leżała laseczka ze srebrną rączka. Nieco poniżej przytwierdzone do drewna widniały dwie, również srebrne, litery: JW. Baśka przyglądała mi się z dziwną miną. – Co się rzekło, to się rzekło – powiedziała. – Ty nie jesteś czubek. Ty jesteś prawdziwy, normalny, zwyczajny wariat. Największy, jakiego spotkałam w życiu. Rozdajesz autografy? Poprosiłem Baśkę, żeby pożyczyła mi laskę Juliana na kilka dni, zgodziła się oczywiście, pod jednym jednak warunkiem, że wszystko jej wytłumaczę, co jej obiecałem. Odgrzała resztę pieczarek (nie zjadła ich, tak jak obiecywała) i dokończyliśmy je razem. Opowiedziałem jej całą historię, lub prawie całą, pominąłem milczeniem moje poezje i to wszystko, co czułem do Tatiany, w końcu to była moja prywatna sprawa. Baśka słuchała bez przerywania i widziałem, że rzeczywiście wierzy w to, co mówię, ktoś inny nie uwierzyłby pewnie, ja sam bym nie uwierzył, ale dla niej wszystko było możliwe, sama była trochę stuknięta. I za to ją chyba najbardziej lubiłem. – Zazdrosna jestem trochę o tę Tatianę – powiedziała – nie wiem dlaczego, ale jakoś mi zalazłeś za skórę. – Coś ty, zwariowała? O Tatianę? Przecież jej wcale nie ma. – Może nie ma, a może jest, to się dopiero okaże. Ale nie pozwolę, żeby mi ciebie ukradła, z kim będę chodziła na piwo do „Słoneczka”? Zresztą to jedyny pożytek, jaki z ciebie mam, ale dobre i to. Wiesz, co? Spróbuje dowiedzieć się czegoś od moich starych o Julianie, kto wie, może ojca dziadek coś mu opowiadał. Umówiliśmy się następnego dnia w amfiteatrze, tymczasem spojrzałem raz jeszcze na starą fotografię na ścianie, zabrałem parasolkę Tatiany, laseczkę Juliana i powróciłem późnym wieczorem do akademika. *** Amfiteatr, to nieco szumna nazwa, zagłębienie terenu w kształcie półkola, na skarpie wiślanej, w środku niewielka scena, kilka rzędów siedzeń usytuowanych wzdłuż łuku, przodem do Wisły, piękny widok, miejsce idealne na występy na świeżym powietrzu. Siedzieliśmy obok siebie patrząc w dal, po drogiej stronie rzeki widać było zabudowania Radziwia. Baśka zajadała jabłko, które gwizdnęła po drodze z ulicznego straganu, czekałem aż skończy, po minie domyślałem się, że ma coś ciekawego do powiedzenia i że gra ze mną w kotka i myszkę, jadła specjalnie powoli, od czasu do czasu spoglądała na mnie spode łba, tak jakbym w czymś jej zawinił. Skończyła wreszcie i rzuciła ogryzek daleko, w krzaki. – Starzy wiedzą niewiele – powiedziała – tylko to, co ci już powiedziałam. I jeszcze tyle, że to jest najstarsza fotografia w naszym domu, może jedna z najstarszych w całym mieście. – To rzeczywiście niewiele – przyznałem. – Ale odkryłam coś więcej, w tej samej walizce było kilka listów, które Julian pisał z zesłania do swojego brata. Nie pisał, dlaczego został wysłany, pewnie nie mógł, listy mają jakieś pieczęcie, pewnie były cenzurowane. Wynika z nich jednak, że był zaręczony z Tatianą, ale został przed ślubem zesłany na Syberię z oskarżenia o spisek. Oskarżył go jakiś Czarny Wasyl, carski kapitan. Kiedy go zabrali, Tatiana się otruła, a Wasyla zaszlachtował ordynans jej ojca, Igor. Tyle wynikało z tych kilku listów, mówię ci, prawdziwa Kobra w starym wydaniu. Kiedy masz się z nią zobaczyć? Ja idę z tobą. – Za tydzień – skłamałem gładko. Wiedziałem, że gdybym powiedział prawdę, przyszłaby bez względu na moje protesty. Tak było prościej. Baśka tak na mnie spojrzała, że nie byłem pewien, czy mi wierzy. Gdy wracaliśmy z amfiteatru, znów ukradła jabłko ze straganu. Chciałem zapłacić, ale mi nie pozwoliła, powiedziała, że takie inaczej smakuje. Rozstaliśmy się przy ulicy Tumskiej. Gdy już skręciłem w Kolegialną, odwróciłem się i zapytałem: – Czy ty kiedyś będziesz dorosła? – A ożenisz się ze mną? – Ja ożenię się z damą, a nie z taką, co jabłka kradnie – odpowiedziałem. Natychmiast dostałem ogryzkiem w głowę. Próbowałem ją dogonić, żeby przetrzepać jej skórę, ale nic z tego, za szybka była. *** Poniedziałek. Ślusarze poszli do kina „Przedwiośnie” przy ulicy Tumskiej. Grali „Wielką Ucieczkę”, cholernie chciałem zobaczyć ten film, ale miałem oczywiście inne atrakcje zaplanowane na ten wieczór. Zabrałem parasolkę, łaskę i mój notatnik i tak obładowany wyszedłem z pokoju. Po chwili wróciłem i zabrałem z szuflady kilka cukierków „kukułka”, wiadomo, w jakim celu. Wieczór był ciepły, przyjemny, szedłem wolno, a moje podekscytowanie rosło z każdym krokiem. Co też mnie dzisiaj czeka za tą bramą, to wszystko ma przecież jakiś swój cel, nic się nie dzieje bez powodu, tak jest świat skonstruowany. Za bramą poczułem jak zwykle ciepłą, zbutwiałą wilgoć unoszącą się w powietrzu, przepełnioną znajomym zapachem dzikiego zielska i paproci. Zdawało mi się, że słyszę pozdrawiające mnie, znajome już szepty, nie byłem przecież całkiem obcy, witali mnie przychylnie, każdy gość, to prawdopodobnie rozrywka w tym odizolowanym od życia miejscu. Usiadłem na znajomych schodkach, tyłem do kapliczki. Parasolkę położyłem w tym samym miejscu, gdzie ją znalazłem, łaskę ze srebrną rączką oparłem o swoje nogi i rozłożyłem notatnik akademicki na kolanach. „W ten cichy, jesienny wieczór, Chciałabym poczuć twe ciepło...” Zamyśliłem się. Czy ona przyjdzie dzisiaj? Przyjdzie, powiedziała, że chce odzyskać swoją parasolkę. Kim ona jest naprawdę? I dlaczego wybrała sobie właśnie mnie? „Chciałbym Cię poznać dokładnie…” – dopisałem ciąg dalszy wiersza, lecz w tym momencie zamknąłem zeszyt na kolanach, poczułem bowiem czyjąś obecność. Tak, to był Igor. Wiedziałem, że jest moim przyjacielem, ale na wszelki wypadek przywitałem go rzuconą w powietrze kukułką. Mlasnął natychmiast jęzorem i już jej nie było. Tatiana pokazała się po chwili, Igor zawsze był pierwszy, tak jakby chciał sprawdzić, czy nic jej nie zagraża. Ucieszyła się wyraźnie na widok parasolki, miała dziś na sobie jeszcze inną suknię, w kolorze purpurowym, z jakiegoś połyskliwego materiału. Piękna była jak marzenie, lecz gdy próbowałem spojrzeć jej w oczy, były jakieś nieobecne, aż do momentu, gdy spojrzenie jej padło na czarną laskę Juliana i widoczny na niej monogram. Poderwała gwałtownie głowę i zawołała: – To ty Julianie, od razu czułam, że to ty, wiedziałam, że kiedyś wrócisz, tak długo czekałam na ciebie! I podniosła w górę obie ręce, aby rzucić mi się na szyję zanim zdążyłem wydusić z siebie jedno słowo. W tym momencie zamarła. Drzwi do kaplicy za naszymi plecami, otwarły się z łoskotem i na progu ukazała się straszliwa postać Kozaka w mundurze carskiego białogwardzisty. Po czarnej brodzie spływała na mundur krew, która w bladym świetle księżyca wydawała się również czarna, a w dłoni trzymał on obnażony pałasz. Tatiana rzuciła mi się w ramiona z przerażeniem w oczach, ja równie przestraszony, nie byłem zdolny do najmniejszego ruchu. Czułem jak drżała przytulona do mnie, nigdy przedtem w moim życiu tak się nie balem. Najwięcej przytomności umysłu wykazał Igor, poderwał się jak sprężyna i skoczył oficerowi do gardła, ten jednak podniósł na czas rękę z pałaszem i ciął straszliwie, odrzucając biednego psa gdzieś daleko, pomiędzy zarośla. Wtedy oprawca spojrzał na nas oboje przytulonych do siebie i dygoczących ze strachu. Zamknąłem oczy, wołałem nie przyglądać się swojej własnej śmierci z bliska. Przez chwilę długą jak wieczność, czułem serce Tatiany bijące tuż obok mojego, aż nagle rozległ się huk głośny jak wystrzał z pistoletu. I nic, cisza. Otworzyłem ostrożnie oczy i spojrzałem. Drzwi do kaplicy były zatrzaśnięte, nikogo nie było w pobliżu. Wtedy Tatiana zaczęła całować moje usta i sam nie wiem jak to się stało, że znaleźliśmy się nagle oboje pomiędzy tymi paprociami upojeni ich zapachem i sobą, moje palce zaczęły się plątać wśród haftek i falbanek, nie wiedziałem, co robię i gdzie się znajduję, aż po chwili kochaliśmy się długo i gwałtownie, jakbyśmy oboje czekali na te chwile od lat. Gdy wreszcie opadliśmy kompletnie z sił i leżeliśmy obok siebie, słuchając szumu drzew ponad naszymi głowami, Tatiana szepnęła: – Wierzyłam, że we mnie uwierzysz Julianie, tak długo czekałam. Nie odpowiedziałem nic, nie wiedziałem, co powiedzieć. Prostować, że nie nazywam się Julian? Przecież miałem ze sobą łaskę z jego monogramem, zresztą bałem się, że zrobię jej tym krzywdę. Nie mówiłem nic. Tatiana wstała po chwili, powiedziała tylko: – Żegnaj – i oddaliła się po prostu w mrok, sama, Igor tym razem nie podążał za swoja panią. Nie próbowałem nawet jej zatrzymywać, nie bardzo wiedziałem, co się ze mną dzieje. Po kilku chwilach, gdy moje serce zaczęło wreszcie bić normalnie, podniosłem się i doprowadziłem do porządku moje ubranie. Księżyca już nie było widać, po omacku wyszedłem na ulicę i skierowałem się w stronę akademika. *** Następnego dnia postanowiłem pójść przed zajęciami na cmentarz i odszukać pozostawioną tam laskę, wczoraj nie pomyślałem nawet o niej, mózg mój pracował na innych, pozaziemskich obrotach. Należało zwrócić ją właścicielce, a poza tym może trochę liczyłem na to, że spełnia ona rolę „magicznej pałeczki” i przy jej pomocy będę mógł znów przywołać Tatianę i poczuć jej serce bijące obok mojego. Kto wie? Żeby tylko ten cholerny Wasyl nie pokazał się w pobliżu ze swoim pałaszem, na samą myśl o nim zatrzymałem się w połowie drogi, po prostu nogi moje nie chciały iść dalej. Przemogłem się jednak i z pewnym lękiem przekroczyłem cmentarną bramę. Powitalnych szeptów nie słyszałem tym razem (pewnie w dzień wszyscy tutaj śpią). Przechodząc obok grobu generała–majora i jego córki, zatrzymałem się na chwilę i odmówiłem krótką modlitwę. Gdy doszedłem do kaplicy, zacząłem rozglądać się za moją zgubą. Leżała wśród traw, zauważyłem bez trudu lśniąca w świetle dnia, jej srebrna rączkę. Podniosłem laskę i wszedłem na kamienne schodki, gdzie jeszcze wczoraj siedzieliśmy oboje z Tatianą, przytuleni do siebie i dygocący ze strachu. Teraz, w biały dzień, miejsce straciło kompletnie atmosferę wczorajszej grozy. Podniosłem ze schodków mój zeszyt w kratkę, który już drugi raz spędził noc na cmentarzu i otworzyłem go. Do napisanych wcześniej słów, przybyła jeszcze jedna linia: „Aby się wreszcie spełniło”... Aby się spełniło? – myślałem. – Co, aby się spełniło? Teraz już nie miałem najmniejszej wątpliwości, kto to pisał, choć nie rozumiałem sensu przeczytanych słów. Zamknąłem zeszyt i bez strachu podszedłem do drzwi kaplicy, nacisnąłem klamkę. Drzwi były zamknięte, zarośnięte pajęczyną, nic nie wskazywało na to, aby ktoś je otwierał ostatnio. Stanąłem na stopniach schodów, tam gdzie wczoraj ujrzałem Czarnego Wasyla (byłem przekonany, że to był właśnie on) i rozejrzałem się. Stąd właśnie przyglądał się nam, siedzącym poniżej w przerażeniu, spojrzałem pod nogi – kamienie stopni pochlapane były czymś czarnym. Krew? Być może, kilka plam widniało na prawo od schodków, na żółtych liściach i trawach. Poszedłem w tym kierunku i rozchyliłem gałęzie krzewów. Igor leżał pomiędzy krzewami, straszliwie rozpłatany cięciem pałasza, a nad jego biednymi szczątkami kołowały muchy. Więc jednak, to się stało naprawdę. Przykryłem go kilkoma gałęziami i obiecałem wrócić po zajęciach, aby pochować go godnie. *** Siedziałem już na swoim miejscu, gdy zaczął się wykład z geometrii wykreślnej. Ten temat lubiłem najbardziej, nie miałem problemów z wyobraźnia przestrzenną i nie rozumiałem, dlaczego niektórzy studenci nie pojmują zasad perspektywy czy izometrii. Baśka wpadła jak zwykle w ostatniej chwili i usiadła na wolnym krześle obok mnie. – Coś nowego? – zapytała szeptem. Pokręciłem głową. – Bujasz, widzę to po tobie. Nie poruszyłem się nawet, pozornie wsłuchany w słowa profesora. Otworzyła zeszyt i zaczęła coś bazgrać na ostatniej kartce. Po kilku minutach wydarła ją z zeszytu i podsunęła w moją stronę. Zacząłem czytać: „Wtedy, w Amfiteatrze, nie powiedziałam ci wszystkiego. Był jeszcze jeden list, wynikało z niego, że Tatiana była dziewicą i że dopóki nią była, Wasyl mógł ją porwać i zgwałcić. Wtedy musiała by zostać jego żoną. Jakieś stare, kozackie zwyczaje. To dlatego Julian znalazł się na zesłaniu, z którego nigdy nie wrócił. Ona czeka na Juliana, żeby wyzwolić się, pewnie Czarny Wasyl wciąż ją ściga”. Odsunąłem kartkę pełen podziwu dla Baśki i jej intuicji. Chwyciła ją po raz drugi i dopisała: „Nie chodź tam, ona cię uwiedzie, a ja mam zamiar być pierwsza”. Tego już było za dużo jak na koleżankę ze studiów. Odwróciłem głowę w jej stronę z poważną miną, ale wpatrzona nagle w wykładowcę zdawała się mnie nie zauważać. Po zajęciach na uczelni zjadłem obiad w studenckiej stołówce i poszedłem do magazynu działu gospodarczego akademika pożyczyć szpadel. Tak przygotowany udałem się na cmentarz. Nie zapomniałem również o lasce Juliana i moim notatniku, kto wie, co może się przydarzyć? Po przybyciu na miejsce upewniłem się, że wokół nie ma żywej duszy (do pozaziemskich szeptów zdążyłem się już przyzwyczaić) i złożyłem cały mój majdan na schodkach wiodących do kapliczki. Nie było jeszcze ciemno, więc bez trudu odszukałem Igora w zaroślach i powlokłem biedne zwłoki aż do grobowca generała–majora. Zacząłem kopać. Szło mi niełatwo, ziemia była skalista i pełna korzeni, ale po jakimś czasie grób był gotowy, długi na półtora metra i dostatecznie głęboki, wykopałem go tuż obok grobowca tych, którym stary Igor tak wiernie służył przez długie lata. Zwlokłem psisko do tej ciemnej dziury i żal mi się go zrobiło ogromnie, rzuciłem mu więc całą resztę moich ulubionych kukułek. Zdążyłem go polubić, tak wiele mieliśmy przecież wspólnego, obaj kochaliśmy Tatianę i kukułki i lubiliśmy stare cmentarze pełne tajemnych szeptów i paproci. Zasypałem grób Igora i uklepałem szpadlem zgrabny pagórek. Po zmówieniu modlitwy za ich troje, zabrałem szpadel i powróciłem na „moje schodki”. Usiadłem na moim stałym miejscu z zeszytem na kolanach i laską opartą o moje nogi. Wiedziałem, że ona już nie przyjdzie więcej, byłem nawet pewien, że nie przyjdzie, ale coś na dnie serca szemrało mi, że może jednak, że przecież nie wiadomo. Trochę liczyłem również na laskę Juliana, może ona zadziała jak talizman, kto wie? Otworzyłem zeszyt i napisałem następna linijkę: „Czekam, i tęsknie ogromnie...” Nie mogłem pisać dalej, czułem jakiś ból narastający we mnie, przecież ja tak nie mogę siedzieć i czekać, ja coś muszę zrobić. Wstałem, wyprostowałem się i prawdopodobnie po to, aby wyrzucić ten palący ból z mojego wnętrza, zacząłem woląc w cmentarną ciemność: – Tatiana!... Tatiana!... Tatia… Przerwał mi łoskot za moimi plecami, lecz zanim zdążyłem się odwrócić, poczułem straszny ból w mojej głowie i zapadłem w kompletną ciemność. *** Otworzyłem z trudnością oczy. Ujrzałem zamgloną twarz jakiejś świętej pochyloną nad moją twarzą. Głowa jej, którą widziałem do góry nogami, otoczona była gwiazdami na tle granatowego nieba. Ani rusz nie mogłem sobie przypomnieć, co to za święta, ale byłem pewny, że już ją gdzieś widziałem. „Nie jest źle” – pomyślałem, wylądowałem w niebie, a mogło być o wiele gorzej. Głowa bolała mnie paskudnie, próbowałem się podnieść. – Nie ruszaj się, do cholery – syknęła gniewnie święta znajomym jakby głosem. „To chyba Święta Baśka” – pomyślałem już trochę przytomniej. Rzuciłem okiem w dół, w kierunku moich stop. Ujrzałem o kilka metrów dalej parkan cmentarza. Leżałem na plecach, a głowę opartą miałem prawdopodobnie na jej kolanach. – Leż spokojnie – powiedziała normalniejszym już głosem – za chwilę przyjedzie pogotowie. I wtedy znów wszystko się urwało. *** Tym razem obudziłem się na szpitalnym łóżku. Gdy zrozumiałem już po chwili gdzie jestem, próbowałem poukładać sobie wszystko w głowie. Nie bardzo mi to wychodziło, głowa wciąż mnie bolała, zwłaszcza przy najmniejszym ruchu. Przechodząca pielęgniarka zbadała mi puls i przywołała dyżurnego lekarza. Ten znów zbadał mi puls i poświęcił latarką w oczy. – Nie jest źle – powiedział – siedem szwów musieliśmy panu założyć, twardy ma pan łeb. Ta pani, co wezwała pogotowie powiedziała, że spadł pan ze schodów. Czy to się zgadza? – Tak – zdołałem zaskrzypieć. – No, dobrze, bo wyglądał pan jak Kmicic po pojedynku z Wołodyjowskim, rana zupełnie jak od szabli. Gdyby to był postrzał – musiał bym zgłosić na milicję, ale rana od szabli? Tego nawet nie ma w formularzu – zażartował. – Dwa dni na obserwacji i wypisujemy. Potem tylko wizyta na zdjęcie szwów. Baśka przychodziła codziennie, ale tylko na chwilę. Nie chciała ze mną rozmawiać, widać było, że jest na mnie wściekła. Gdy zostałem wypisany ze szpitala, zaraz poniosło mnie na cmentarz. Odszukałem szpadel, laskę Juliana i mój zeszyt i zataszczyłem to wszystko z trudem do akademika. Gdy znalazłem się sam, zajrzałem do zeszytu. Tak, była tam jedna linia dopisana, tym samym co zawsze charakterem pisma: „Żegnaj, i nie myśl już o mnie...” Tylko tyle, nic więcej. Z Baśką spotkałem się po południu, w Amfiteatrze. Gdy przyszedłem, siedziała już, twarzą do Wisły i jadła jabłko. – Kupiłam – powiedziała z ponurą miną, patrząc gdzieś daleko, za rzekę. –Tak, to ja cię wytargałam za parkan cmentarza. Wiedziałam, że tam poleziesz. Usłyszałam jak ją wołasz i tak cię znalazłam. Leżałeś na schodkach i krwawiłeś jak wieprz. Zanim by cię znaleźli, już by było po tobie. – Wiem – odpowiedziałem tylko, nic więcej nie przychodziło mi do głowy. Podałem jej laskę Juliana, którą przyniosłem ze sobą. – Zwracam pamiątkę rodzinną. – Możesz ją sobie zachować, mnie źle się ona kojarzy. Teraz twoja kolej. Opowiadaj. Pomyślałem przez chwilę. – A ożenisz się ze mną? – zapytałem nagle. Popatrzała mi prosto w oczy. – Zobaczymy czy trochę zmądrzałeś. Przyglądałem się jej, siedzącej tak w pomarańczowych promieniach zachodzącego słońca i uśmiechnąłem się. Właściwie, gdyby ją tak trochę uczesać...\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Opowiesci_przy_swiecach-ebookRO/p33366i70017" target="_blank" title="Opowieści przy świecach [Andrzej Galicki] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Opowieści przy świecach [Andrzej Galicki] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Rodos - Backpacker Noclegi, hotele, hostele, motele i apartamenty w Rodos \n139 Hotele, motele, schroniska w Rodos 2018\nZakwaterowanie w Rodos w kategorii: Backpacker 2018\nNoclegi, hotele, hostele, motele i apartamenty w Rodos 2018\nHotel Thomas usytuowany jest w górskiej miejscowości Monolithos, a jego oferta obejmuje zakwaterowanie bez wyżywienia w apartamentach z balkonem, z którego roztacza się widok na okolicę. Na miejscu znajduje się także bar przekąskowy. Obiekt jest usytuowany w odległości 1 km od zamku w Monolithos. Jasne, klimatyzowane ... Zobacz więcej szczegółów »\nTen niewielki, rodzinny hotel położony jest w zacisznej okolicy w miejscowości Genadi i stanowi komfortową bazę podczas pobytu na wyspie Rodos. Usytuowany przy drodze prowadzącej na plażę hotel Panorama Genadi serdecznie zaprasza do siebie Gości, którzy chcą zaznać typowo greckiej gościnności. Na miejscu Goście mogą d... Zobacz więcej szczegółów »\nObiekt Petasos Apartments jest położony w miejscowości Gennadi. Oferuje zakwaterowanie bez wyżywienia. Goście mają do dyspozycji odkryty basen oraz apartamenty z balkonem i bezpłatnym bezprzewodowym dostępem do Internetu. Apartamenty są wyposażone w klimatyzację i telewizor z płaskim ekranem. Obejmują one także jadaln... Zobacz więcej szczegółów »\nObiekt Katikies Studios & Apartments usytuowany jest nad brzegiem morza przy plaży Lardos, 55 km od miasta Rodos. Do dyspozycji Gości jest bezpłatny parking oraz bezpłatne WiFi. Funkcjonalnie urządzone, wygodne apartamenty w kompleksie Katikies Studios wybudowane zostały w tradycyjnym stylu, w otoczeniu pięknie utrzym... Zobacz więcej szczegółów »\nObiekt Nicholas Beach Studios, usytuowany naprzeciwko plaży Lothiarika, oferuje apartamenty z wyżywieniem we własnym zakresie, w których można korzystać z bezpłatnego WiFi. Odległość od barów, tawern i supermarketów wynosi 300 metrów. Do dyspozycji Gości obiektu Nicholas są przestronne i klimatyzowane apartamenty oraz... Zobacz więcej szczegółów »\nObiekt nie dysponuje recepcją. Goście proszeni są o poinformowanie personelu obiektu o planowanej godzinie przyjazdu z co najmniej 1-dniowym wyprzedzeniem. Stosowną informację można wpisać w miejscu na życzenia specjalne w formularzu rezerwacji lub przekazać bezpośrednio personelowi. Dane kontaktowe znajdują się w potw... Zobacz więcej szczegółów »\nTen rodzinny obiekt oferuje zakwaterowanie bez wyżywienia w studiach oraz apartamentach z bezpłatnym WiFi i widokiem na ogród, góry bądź Morze Egejskie. Jest on położony zaledwie 10 metrów od plaży Haraki na wyspie Rodos, tuż obok rozmaitych sklepów i restauracji. W każdym studiu i apartamencie mieści się aneks kuchen... Zobacz więcej szczegółów »\nUśredniona cena noclegu w Rodos jest 1.13 razy wyższa niż średnia cena w Stany Zjednoczone\nCena 1 -gwiazdkowego hotelu w Rodos wynosi: 62 USD 47 GBP 54 EURO 427 CNY 4,065 RUB\nCena 2 -gwiazdkowego hotelu w Rodos wynosi: 106 USD 81 GBP 93 EURO 735 CNY 7,006 RUB\nCena 3 -gwiazdkowego hotelu w Rodos wynosi: 89 USD 68 GBP 78 EURO 613 CNY 5,842 RUB\nCena 4 -gwiazdkowego hotelu w Rodos wynosi: 146 USD 111 GBP 128 EURO 1,009 CNY 9,613 RUB\nCena 5 -gwiazdkowego hotelu w Rodos wynosi: 261 USD 200 GBP 229 EURO 1,810 CNY 17,247 RUB


Rodzaje pojemników na odpady - typy koszy na śmieci | odpady.org\nodpady.org > Aktualności > Nowe pojemniki na odpady > Rodzaje pojemników na odpady\n2020-10-08 Łukasz Kamiński\nWiele osób prywatnych, a także zarządców nieruchomości musi dokładnie wiedzieć jakie są rodzaje pojemników na odpadów. Nie mam w tym nic dziwnego skoro stoją oni przed koniecznością zaopatrzenia swoich posesji w śmietniki, z których korzystać będzie większe grono osób.\nI choć kwestia ta nie wydaje się specjalnie skomplikowana to podjęcie właściwego wyboru wpływa na jakość późniejszej zbiórki nieczystości. Typy koszy na śmieci bezpośrednio korelują z ich pojemnością. Zbyt duże zbiorniki niepotrzebnie zajmą przestrzeń, a za małe będą ciągle przepełnione. Nie każdy pojazd komunalny będzie je również w stanie je skutecznie opróżnić. Wśród zbiorników na śmieci wyróżniamy:\nZ jakimi rodzajami pojemników na odpady spotykamy się na co dzień ?\nPojemniki na 2 kółkach – najpopularniejsze rodzaje pojemników na odpady to przede wszystkim te, których układ jezdny składa się z ośki i 2 kółek. Ich wielkość bywa bardzo różna, a spotkać można je w prawie wszystkich wariantach. Na rynku dostępny jest cały szereg koszy na śmieci. Mają one pojemność 60,80,120,240 i 360 litrów. Rzadziej spotykane są inne litraże. Dla bezpieczeństwa lepiej zaopatrzyć się w te typowe, gdyż pozostałe mogą nie pasować pod zasyp śmieciarki. Dla przypomnienia każdy kosz do śmieci stosowany w Polsce powinien być wyprodukowany zgodnie z normą PN:EN 840.\nPojemniki na 4 kółkach – tego rodzaju śmietniki stosuje się przede wszystkim w zabudowie wielolokalowej. Ich wielkość sprawia, że może z nich korzystać więcej niż 1 rodzina. Kosze na śmieci wspomnianego rodzaju powinny stać na utwardzonym podłożu. Dla bezpiecznego manewrowania nimi konieczna jest również taka ilość miejsca, która pozwali na swobodne przesuwanie koszy z miejsca na miejsce. Pojemniki na 4 kółkach mają bardzo różne wybarwienie. Zazwyczaj spotyka się je w kolorach: czarnym, niebieskim, zielonym, żółtym i brązowym.\nPojemniki typu HDS – rodzaje pojemników na odpady mają bardzo różne oblicze. Te o pojemności 1,5 M3 i 2,5 M3 przeznaczone są do opróżniania przez pojazdy wyposażone w HDS. Zanim podejmiecie Państwo decyzję o ich nabyciu, warto upewnić się czy firma komunalna w Waszej okolicy będzie je w stanie opróżnić. Warto w tym celu skontaktować się z jej przedstawicielem lub urzędem, który trzyma pieczę nad systemem zbiórki.\nKontenery typu KP7 – wydawałoby się, że w dobie selektywnej zbiórki odpadów kontenery na śmieci zmieszane o pojemności 7 M3 to relikt przeszłości. Nadal jednak stosuje się je wszędzie tam gdzie przy ograniczonej przestrzeni, wywóz śmieci musi pokryć potrzeby wielu rodzin. Pojemniki KP7 nie mogą być opróżniane przez śmieciarki, a do ich transportu używane są pojazdy posiadające specjalistyczne urządzenie hakowe.\nTypy i rodzaje pojemników na odpady


Wspomnienia – Strona 2 – Dębnica Kaszubska\nElżbieta Dadon ( z domu Gawin) -od 1946 mieszkanka Budowa Moi rodzice przyjechali do Budowa z Borowego Lasu, nieopodal Gowidlina. Zamieszkaliśmy w domu i na gospodarstwie, które dziś określamy mianem „rancza”- ciągle ta ziemia należy do nas. W młodości pracowałam … Continue reading „Elżbieta Dadon” →\nPosted in Wspomnienia Leave a Comment on Elżbieta Dadon\n8 lutego 2014 16 maja 2017 by irena\nPrzyjechałem na Pomorze w 1946 roku. Kiedy obejmowałem gospodarstwo w Mogle nie przypuszczałem, że znajdę się w grupie ludzi, decydujących o rozwoju tych ziem. Przez krótki czas byłem sołtysem, potem przewodniczącym Gromadzkiej Rady Narodowej w Duninowie. W 1953 roku zostałem … Continue reading „Stanisław Auguścik” →\nPosted in Wspomnienia 1 komentarz do Stanisław Auguścik\n29 listopada 2013 21 lipca 2018 by irena\nPrzyszłam na świat 12.10.1929 r. w województwie wileńskim, gdzie mojego ojca, z zawodu policjanta, przeniesiono na posterunek graniczny. Jednak dzieciństwo spędzałam w Polsce, a ściślej w Gowarczowie koło Opoczna. Kiedy front i działania wojenne zbliżały się do nas, ojciec postanowił … Continue reading „Jadwiga Paluch” →\nPosted in Wspomnienia 1 komentarz do Jadwiga Paluch\n10 sierpnia 2013 21 lipca 2018 by irena\nPochodzę z Wołynia. Urodziłam się w 1927 roku i tam spędziłam 16 lat. Mój dom rodzinny znajdował się na koloni Janówka. Zamieszkiwali tam Polacy, Rosjanie i Ukraińcy. Byłam jedynaczką, tato pracował w lesie, poza tym mieliśmy 4 ha ziemi. Oprócz … Continue reading „Kazimiera Fronc” →\nPosted in Wspomnienia Leave a Comment on Kazimiera Fronc


„The Rain” – cyberpunkowy film Tomasza Bagińskiego | Pananimacja\nStrona główna Ciekawostki „The Rain” – cyberpunkowy film Tomasza Bagińskiego\nŚwiat przyszłości fascynuje, ale i przeraża. Dowody znajdziemy w fantastyce naukowej…. „The Rain” to pierwszy film Tomka Bagińskiego, który w 1998 roku stał się dla niego swoistą przepustkę do pracy w Platige Image.\nOpracowana w siermiężnych warunkach animacja jest efektem nie tylko niezwykłej wyobraźni, umiejętnego wykorzystywania popkulturowego dziedzictwa, ale również pasji tworzenia. Swój film Bagiński realizował bowiem po godzinach w pracowni architektonicznej Politechniki Warszawskiej, na której studiował architekturę.\nW czasie pierwszych minut przenosimy się sugestywnej przestrzeni, która mogłaby stanowić scenerię „Łowcy androidów”. Samotny mężczyzna, refleksyjna muzyka, miejska dżungla… To jednak pierwszy etap podróży. Bo potem przenosimy się w inną przestrzeń – oglądamy podłączonego do symulatora człowieka, który widzi miejsca poza czasem, pomiędzy miejscami. Słowem – „Matrix”. Cyberpunk pozostaje niezwykle inspirującą konwencją, o czym świadczy choćby nowa wersja „Akiry”.\nSurowa, oszczędna forma filmowego przedstawienia, nie umniejsza wartości dzieła Tomasza Bagińskiego, który swego czasu pracował nad odtworzeniem mitologicznych początków pierwszych Słowian. Miejmy nadzieję, że plotki mówiące o „Wiedźminie” nie pozostaną bez pokrycia… póki co – zobaczcie „The Rain”!\nGrafiki wykorzystane w materiale odsyłają nas do wirtualnego świata „Cyberpunk 2077”.\nPoprzedni artykułPanAnimacja – wyniki świątecznego konkursu!\nNastępny artykuł„Nemo – Serce z lodu”, czyli nieco inna „Liga Niezwykłych Dżentelmenów”


Vestor DM obniżył cenę docelową akcji Kruka do 211 zł\nStockWatch.pl > Vestor DM obniżył cenę docelową akcji Kruka do 211 zł\n2019-06-26 11:15:02 Daniel Paćkowski\nBiuro w raporcie z 24 czerwca ścięło cenę docelową dla Kruka z 239 zł do 211 zł i obniżyło rekomendację z kupuj do akumuluj. W środę kurs akcji największej polskiej firmy windykacyjnej spada o 2 proc. do 184,90 zł.\nW czerwcowym raporcie biuro obniżyło prognozę zysku netto Kruka na 2019 r. o 9 proc. i o 15 proc. na 2020 r. Powodem są wyniki spółki za 2018 r. oraz niższe oczekiwane zwroty z portfeli. Eksperci uważają, że zakładany w strategii cel zysku netto na poziomie 700 mln zł w 2024 r. jest mało prawdopodobny.\n– W dalszym ciągu oczekujemy jednak stopniowego wzrostu wyników Kruka – cash EBITDA o 9/7 proc. oraz zysku netto o 7/5 proc. Widzimy również kilka ważnych czynników wspierających wzrost biznesu w najbliższych latach, w tym m.in. spadek konkurencji w Polsce oraz odbudowujący się rynek wierzytelności w Rumunii. Głęboki derating spółki jest naszym zdaniem nie do końca uzasadniony, ponieważ w pewnym stopniu wynika ze słabości zagranicznych spółek porównywalnych, z których cześć miała swoje własne problemy. Obecną wycenę na 10.2x P/E, z 19-proc. oraz 21-proc. dyskontem do 3/5Y średniej uważamy za atrakcyjną – czytamy w raporcie.\nVestor DM w najbliższych dwóch latach zakłada stopniowy wzrost biznesu przede wszystkim w oparciu o operacje w Polsce i w Rumunii. Istotna poprawa efektywności we Włoszech będzie stanowiła upside dla prognoz biura.\n– Istotny de-rating Kruka w ostatnich dwóch latach wynikał naszym zdaniem z dwóch czynników: 1) obniżenia wiarygodności spółki, 2) niższych wskaźników wyceny zagranicznych spółek porównywalnych. O ile część de-ratingu wynikającą z obniżenia wiarygodności uważamy za uzasadnioną, trudno znaleźć uzasadnienie dla przełożenia na Kruka niższych wycen spółek zagranicznych, skoro niektóre z nich miały swoje własne lokalne i regulacyjne problemy – czytamy dalej.\nKruk jest największą firmą zarządzającą wierzytelnościami w Polsce. Spółka jest notowana na warszawskiej giełdzie od 2011 r. W środę przed południem kurs akcji Kruka spada o 2,3 proc. do 184,30 zł.\nRaport na temat Kruka powstał 25 czerwca 2019 r. Autorem opracowania jest Michał Fidelus, dyrektor działu analiz Vestor DM. Skrót raportu jest do pobrania TUTAJ\nInwestycje PKN Orlen w petrochemię od 2020 r. mogą dodać do EBITDA 300 mln zł dziś 15:25 (portalspozywczy.pl)\nObajtek: inwestycje PKN Orlen w petrochemię od 2020 r. mogą dodać do EBITDA 300 mln zł dziś 15:20 (bankier.pl)\nKO przeciwna fuzji Grupy Lotos z PKN Orlen. Postara się, by do niej nie doszło wczoraj 17:46 (forsal.pl)\nNeumann: KO jest przeciwna fuzji Grupy Lotos z PKN Orlen wczoraj 17:18 (bankier.pl)\nAlumetal spodziewa się lekkiej poprawy sprzedaży i marżowości w IV kw. 2019 dziś 14:44 (bankier.pl)\nLPP chce przyspieszyć rozwój marki Sinsay dziś 14:40 (bankier.pl)\nGrupa LPP wypracowała blisko 20 mln zł zysku netto w III kwartale 2019 r. dziś 09:56 (stockwatch.pl)\nLPP już 10 proc. sprzedaży osiąga w internecie. Uruchomiło 13. e-sklep, wyda 90 mln zł na elektroniczne metki dziś 08:55 (wirtualnemedia.pl)\nLPP po wynikach za III kwartał zaczyna plasować obligacje dziś 08:44 (parkiet.com)


Profil użytkownika oierrr | Gamehag\nStar Guardian jest najlepszy, szczególnie do Ahri i Ezreala.\nJax i Jinx 7 maestria\nSkomentował temat Lubicie czytać biografię, historię postaci w lolu ?.\nNie za bardzo się tym interesuję, wolę poczytać jaka jest aktualnie meta itp.\nTak jak w cs-ie prestiż i inny wygląd postaci i jej animacji.\nDla mnie PC jest o wiele lepsze. Zawsze można sobie wbić na tsa i np. pograć z kolegami w lola albo cs-a.\nJa ostatnio zacząłem na tworzeniu własnych recenzji coś takiego.\nSkomentował temat Rysunki z lola.\nMoim zdaniem nawet ładne rysunki. Props może też coś zacznę bazgrać.\nLubicie czytać biografię, historię postaci w lolu ?


Strong. Jack Strong | Nowa Strategia\nLut 14, 2014\tMaciej Mierzwa\t-\n?Jack Strong? to dziewiąty już pełnometrażowy film Władysława Pasikowskiego. Reżyser ten lubi szokować, o czym świadczą takie filmy jak ?Psy? czy ?Pokłosie?, które wywołało wiele kontrowersji i podzieliło ludzi. Pasikowski w najnowszej produkcji poszedł tym tropem.\nFilm opowiada historię Ryszarda Kuklińskiego ? pułkownika Ludowego Wojska Polskiego, który postanawia współpracować z CIA, by zapobiec wojnie nuklearnej.\nPlakat filmowy / Źródło: www.stopklatka.pl\nMocną stroną filmu są zdjęcia Magdaleny Górki. Widać to szczególnie w scenie pościgu; nie była tak efektowna jak w amerykańskich filmach, ale z pewnością bardziej realistyczna. I dobrze, bo to nie ?Szybcy i wściekli?.\nJeśli chodzi o czynnik ludzki, czyli aktorów, to najmocniejszymi punktami są role Rosjan ? dzika furia Olega Maslennikova lub demoniczny spokój Dimitrija Bilova zasługują na uznanie widzów. Z Polaków zaś najlepiej zagrał Ireneusz Czop, zwłaszcza pogardę dla samego siebie.\nPrzejdźmy do minusów. Rola Marcina Dorocińskiego jest jednym ze słabszych elementów filmu. Jego kwestie brzmią sztucznie (inne też, ale jego bardziej). Poza tym nie wgłębiono się specjalnie w psychikę głównego bohatera ? nie pokazano rozterek moralnych, a na pewno musiał się wahać przy podjęciu decyzji o przekazywaniu tajnych wojskowych informacji obcemu wywiadowi.\nW związku z odtwórcą głównej roli uważam, że charakteryzatorzy się nie popisali. Film dzieje się na przestrzeni kilkunastu lat (mówię o warstwie właściwej, bo narracja jest prowadzona w formie retrospekcji), a wygląd Dorocińskiego nie zmieniał się wcale. Tylko w scenach, gdy opowiada o swojej działalności ucharakteryzowano go.\nKolejną słabą stroną filmu jest scenariusz. Niestety, nie trzyma on w napięciu, dialogi brzmią sztucznie, a szczęśliwe zbiegi okoliczności, pojawiające się zbyt często, urągają zdrowemu rozsądkowi. Poza tym praca wywiadowcza Kuklińskiego została pokazana bardzo pobieżnie. Jego działania musiały być bardziej skomplikowane i emocjonujące, niż to zostało przedstawione w filmie. Potencjał tej historii nie został wykorzystany, a dzieło pana Pasikowskiego było tylko ślizgiem po powierzchni.\n?Jack Strong? w moim odczuciu nie był thrillerem szpiegowskim (zabrakło thrillu), lecz fabularnym udokumentowaniem działalności pułkownika Kuklińskiego. Myślę, że pomimo to warto go obejrzeć. Film pomimo wielu mankamentów jest dobry, a na lepszy produkt polskiej kinematografii przyjdzie nam jeszcze poczekać.


Klub miłośników turystyki kamperowej - CamperTeam :: Zobacz temat - Moładawia\nKlub miłośników turystyki kamperowej - CamperTeam » Podróże. » Zagraniczne » Świat » Moładawia Poprzedni temat «» Następny temat\nWysłany: 2011-06-19, 22:11 Moładawia\nCzy ktoś ma informacje dotyczące Mołdawii?\nWysłany: 2013-09-28, 18:24\n3000 km po Ukrainie, Mołdawii i Republice Naddniestrzańskiej Land Roverem z przyczepą kempingową...\nWyruszamy w nadziei na niezapomniane wakacje. Nasz hotel i restauracja to australijska przyczepa kempingowa Compass Pentara 400/2 holowana przez Land Rovera 2,0 TD4. Jest druga połowa czerwca 2013. Komu w drogę, temu przygoda!\nOd dawna planowaliśmy tą podróż. Stach przed nieznanym i brak wystarczająco długiego urlopu hamował jednak nasze podróżnicze zapały. Teraz jednogłośnie postanowiliśmy , że w tym roku albo nigdy. Kierunek zachodnia Ukraina szlakiem Wołłodyjowskiego, Odessa, Morze Czarne i ani kroku w tył więc “szable w dłoń” i co koń wyskoczy!\nPrzed nami Ukraina i Mołdawia. Medyka-Lwów-Tarnopol-Zbaraż-Płoskirów-Kamieniec Podolski-Chocim -Płoskirów- Winnica-Humań-Odessa-Tyraspol-Kiszyniów-Bielce-Czerniowce- Kołomyja- Stanisławów- Stryj-Krościenko\n(Medyka-Львів- Тернопіль-Збараж-Хмельницький-Кам’янець-Подільський- Хотин-Хмельницький-Вінниця-Умань- Одеса- Tiraspol-Chișinău-Bălți- Чернівці-Коломия- Івано-Франківськ-Стрий-Krościenko).\nPodróżując po Ukrainie i Mołdawii trzeba liczyć wyłącznie na siebie. Na odcinku ok.1000 km tj. od granicy z Polską do Odessy nie ma ani jednego kempingu w naszym rozumieniu.\nNoclegi i ceny:\n- Pierwszy nocleg zaliczyliśmy jeszcze w Polsce kilkadziesiąt metrów przez granicą z Ukrainą na ogrodzonym i pilnowanym parkingu.\n- Ukraina, Zbaraż – asfaltowy, trochę pochyły parking przed zamkiem.\n- Ukraina, Chocim. Pan parkingowy czuwający tu całą noc udostępnił nam fajne miejsce na trawniku obok głównego parkingu. Woda ze studni w cenie.\n- Ukraina, Krasnopilka. 35 km przed Humaniem na parkingu dla TIR-ów obok „Centrum Autoturismu” – motelu, sklepiku i restauracji w jednym. Wi-Fi w cenie pobytu.\n- Ukraina, ok. 3 km od m. Rybakovka (Рыбаковка) . Pierwszy kemping, na którym zatrzymaliśmy się. (jeśli można go nazwać kempingiem. To raczej ośrodek domków kempingowych http://ukraine-camping.com/?page_id=2 ale czysto, schludnie i bezpiecznie). Spędziliśmy tu kilka dni dla odpoczynku oraz ze względu na piękną pogodę, plażę i ciepłe morze.\n- Naddniestrze i Mołdawia- nocleg za kierownicą. Baliśmy się gdziekolwiek zatrzymać.\n- Ukraina, Kołomyja. Stacja benzynowa. Pobudka o 7 rano bo na tej stacji podobno taki zwyczaj.\n- Ustrzyki Dolne. Kochana, piękna Polska. Stacja benzynowa „Orlen”\n- Tylicz. Pole namiotowe Jaśliskiego Parku Krajobrazowego\nBiorąc więc pod uwagę obecny kurs hrywny, czyli ok. 0,42 zł i wszędobylską drożyznę, nie jest tajemnicą, że Ukraina nie jest już taka tania jak dawniej. Tanie wakacje należy niestety włożyć dzisiaj między bajki. Obiad w przydrożnej restauracji (2x ruskie pierogi, kawa i coca-cola) 80-100 hr a w bardziej „wypasionej” (2x barszcz ukraiński, łosoś z zestawem surówek, coca-cola) 270-300 hr. Tanie pozostały jedynie papierosy. Paliwo też już nie powala na kolana.\nZ przygranicznych, polskich sklepów Ukraińcy wywożą masowo artykuły spożywcze, sprzęt AGD i RTV. Na Ukrainie są droższe.\nPaliwo gotówka i plastik\n- olej napędowy 9,20 do 10,90 hr\n- benzyna 10,15 do 10,90 hr\n-gaz lpg ok. 5,60 do 5,80 hr\nw zależności od obsługującego koncernu paliwowego, wielkości i lokalizacji stacji.\nSieć jest dobrze rozwinięta. Praktycznie co kilkanaście kilometrów można natknąć się na mniejszą lub większą stację paliw.\nNie tankuje się samemu. Zawsze robi to pracownik stacji pobierając jednocześnie gotówkę za konkretną ilość wlanego paliwa. Jeśli płacimy kartą najpierw kasjer sprawdza czy karta u nich „chodzi” i jeśli tak, zaprasza do środka budynku i przez cały czas tankowania trzyma kartę w czytniku. Myślę, że jest to jakaś forma zabezpieczenia przed kradzieżą paliwa.\nNa policję natknąć można się wyłącznie w miastach i na ich obrzeżach. W miejscach gdzie jest ograniczenie prędkości do 50 km/h ( w terenie zabudowanym obowiązuje tu 60 km/h) i tam gdzie jest choć kilkaset metrów asfaltu bez dziur…zawsze stoi mundurowy z radarem. Turystów policja się nie czepia. Nie zostaliśmy ani raz zatrzymani choć zdarzało się że przez nieuwagę przejechałem na czerwonym świetle i mandat należał mi się jak w banku. W jednym przypadku policjant pogroził mi palcem a w innym odwrócił głowę i udawał że nie widzi.\nw zachodniej Ukrainie, to obraz nędzy i rozpaczy. We wschodniej nieco lepsze. Tu nie chodzi o to, by nie wjechać w dziurę ale żeby wjechać w mniejszą! Jeździ się więc często lewym pasem, poboczem czy nawet chodnikiem. Wyprzedza z prawej lub lewej strony w zależności od stanu nawierzchni. Prędkość podróżna to 10-15 km/h na jedynce lub dwójce. Jeśli trafi się kawałek dobrego asfaltu i rozpędzi samochód do 50-60 km/h, to jest tylko krótka chwila radości.\nDobrą drogą jechaliśmy tylko z Medyki do Lwowa i z Humania do Odessy. Tu można było wrzucić czwórkę a miejscami nawet piątkę.\nW Mołdawii drogi są nieco lepsze. Są na tyle dobre, że można po nich poruszać się nawet nocą czy w deszczu, czego na Ukrainie sobie nie wyobrażam. Nie znaczy to jednak, że nie są dziurawe. Są, ale tam prawie nie ma samochodów więc można omijać niespodzianki w asfalcie z dużym wyprzedzeniem.\nI tak, chcąc ominąć dziurawe drogi zachodniej Ukrainy postanowiliśmy wracać z Odessy przez Kijów. Będąc jeszcze w Chocimiu i Kamieńcu Podolskim rozpytywaliśmy ludzi o Mołdawię, do granicy z którą mieliśmy rzut beretem. Nikt jednak nie wiedział nic o tym kraju i jego drogach. Odpuściliśmy więc przejazd ale cały czas chodziła nam Ona (Mołdawia) po głowie….\nKilkadziesiąt kilometrów za Odessą, już w drodze powrotnej zatrzymaliśmy się obok przydrożnego straganu by kupić przepyszne czereśnie i pomidory o smaku jakiego próżno już u nas szukać. Prawdziwe, wiejskie. Tradycyjnie zapytaliśmy sprzedawcę, jak wszystkich po drodze o Mołdawię.\nTak był w Mołdawii\nma rodzinę w Iwano-Frankowsku i jechał nie raz przez Kiszyniów i Bielce, bo to bliżej niż przez Humań.\n- Spokojnie, bezpiecznie i drogi lepsze. Jedźcie, nie bójcie się! -mówił\nTego nam trzeba było więc w tył zwrot i na granicę do Pervomaysk’a.\nGranica jak każda inna.\nSzlabany, okazały budynek z napisem MOLDOVA, urzędnicy w okienkach i nawet kantor wymiany walut się znalazł. Byliśmy pewni, że wjeżdżamy do Mołdawii. Tymczasem wjechać mieliśmy do Naddniestrza, państwa, którego nie ma na żadnych mapach świata! Wymieniłem 500 hrywien (ok.200 zł) na ichniejszą walutę czyli ruble (661). Podjechałem do pierwszego okienka i…zaczęła się gonitwa z papierkami. Dostałem dwa formularze w języku angielskim, które dotyczyły jakiegoś bliżej nieokreślonego cła za samochód i przyczepę. Dobrą godzinę ślęczeliśmy nad tymi drukami i z minuty na minutę odechciewało mi się już Mołdawii. W końcu udało nam się je wypełnić i oddałem papierki do okienka. Urzędnik zabrał dowody rejestracyjne i…stwierdził, że jest problem, bo… kto to jest Starosta Nowotarski? Czy ja jestem Starosta Nowotarski czy to jakaś firma leasingowa?\nW papierkach napisaliśmy, że pojazdy są nasze a on twierdzi, że Starosty Nowotarskiego bo jak tu jest napisane. Ponieważ zeznaliśmy nieprawdę, to on zatrzyma dowody rejestracyjne do wyjaśnienia. Następne kilkanaście minut tłumaczyłem raz po angielsku raz po rosyjsku kim jest w Polsce Starosta, aż w końcu wykapował że na ostatniej stronie dowodu widnieją jak byk dane właściciela. Ucieszony wklepał wszystko do komputera i naliczył opłatę w wysokości 300 rubli. Zapłaciłem, przebrnęliśmy przez następne trzy okienka, następne papierki i …w drogę!\nNa przejściu granicznym straciliśmy 3 godziny. W tak zwanym międzyczasie zrobiło się ciemno. Zaczęliśmy więc rozglądać się za noclegiem. Jak okiem jednak sięgnąć, szczere pola, żadnego parkingu czy nawet zatoczki w drodze i tak dotarliśmy do miasta Tyraspol. W mieście ani żywej duszy. Wszystko pozamykane. Żadnego przyjaznego parkingu czy stacji benzynowej. O kempingu że nie wspomnę. Sierp i młot na każdym kroku i ogromny pomnik Lenina w centrum. Kurna…gdzie my jesteśmy?\nPrzy wyjeździe z miasta natknęliśmy się na pierwszy szlaban. Obok czołg zakryty siatka maskującą i żołnierze uzbrojeni po zęby. Machają by jechać dalej. Sto, może dwieście metrów dalej drugi szlaban i stop. Podchodzi jegomość w mundurze, prosi o paszporty i pyta o opłatę „tranzytu od osoby”. Pokazuję mu papierki z granicy ale one go nie interesują. Skoro więc nie mamy opłaty za tranzyt, to on zatrzyma nasze paszporty a my musimy wrócić na granicę, opłacić tranzyt i przywieźć papierek. Można też zapłacić tutaj na miejscu i jechać dalej. Sytuacja bez wyjścia. Pozbywamy się więc następnych 300 rubli . Po kilkudziesięciu metrach…następna bramka! Tym razem uzbrojony jegomość doszukał się braku pieczątek przekroczenia granicy w naszych paszportach. Gadka identyczna. On zatrzyma paszporty a my na granicę po pieczątkę albo…po 5 euro od osoby. Euro nie miałem. Kazał sobie pokazać jaką mamy walutę. Zadowolił się ukraińskimi hrywnami. Oddał paszporty i jazda. Niedługo trwała nasza radość. Następna kontrola. Tym razem przeszukanie samochodu. Pistolety, karabiny, noże i inna broń? Nic nie znaleźli a ja cały czas modliłem się by nie kazał otworzyć przyczepy. Ze dwa albo trzy noże znalazł by tam bez problemu nawet niewidomy! Wystarczyło otworzyć szufladę z przyborami kuchennymi. Ponieważ nic nie „wypracowali” nie mieli podstaw do wyłudzenia czegokolwiek albo postanowili, że wyciągną od nas inni, trochę dalej. Tak się też stało…\nJedziemy. Mijamy żołnierza i kolczatkę na drodze. Macha by jechać dalej. Ostatnia bramka…Winietka na drogę! (Za jaką drogę, pytam? Wracasz czy płacisz? Płacę bez gadania!). Reszta gotówki poszła się paść. Obdarli nas prawie do zera. Oskubali nas z rubli i hrywien. Gdybyśmy mieli inną, tzw. „twardą” walutę (euro czy dolary) nie poszło by chyba trochę gorzej. Na ruble i hrywny trochę kręcili nosem pytając uparcie o euro.\nDobrze, że mamy pełny bak paliwa. Z pewnością dojedziemy do Czerniowiec a być może nawet do naszej ukochanej Polski. Jedziemy więc całą noc. Mijamy Kiszyniów, Bielce i już nic nas w Mołdawii nie interesuje. Byle do granicy z bezpieczną Ukrainą…\nSamochód z przyczepą spisywał się wyśmienicie. W domku złamała się tylko jedna pólka. W prawym przednim kole auta zatarł się zacisk hamulcowy i zniszczył klocek (moja wina, nie sprawdziłem przed wyjazdem) i do Polski dojechaliśmy już na samych blachach. W Ustrzykach Górnych znalazłem warsztat, w którym naprawili mi usterkę i założyli nowe klocki.\nUkraińcy są bardzo pozytywnie nastawieni do turystów. Zawsze pomogą w drodze. Chętnie pogadają , są otwarci na świat i ciekawi obcych . Niejednokrotnie, gubiąc się w miastach pytaliśmy o drogę. Chętnie udzielali informacji a po delikatnym spojrzeniu na tablicę rejestracyjną, na której widnieje znaczek „PL” starali się w naszym języku pożegnać i życzyć szerokiej drogi. To miłe. Bardzo miłe. Na Ukrainie w przeciwieństwie do Mołdawii nie czuliśmy żadnego zagrożenia znanego nam choćby z podróży do Włoch, gdzie skradziono nam kampera czy Francji, gdzie niejeden caravaningowiec został okradziony przez wyspecjalizowanych włamywaczy.\nUkraina naszym zdaniem jest przyjazna turystyce. Gdyby nie te fatalne drogi i brak infrastruktury caravaningowej, to Ukrainę szczerze polecamy przyszłym podróżnikom. To piękny kraj, życzliwi ludzie i podobne języki. Tak ciepło nie przyjął nas na żadnym kempingu w Europie (a na wielu byliśmy) jego właściciel. Przegadaliśmy godziny o caravaningu i świecie. Zawsze rano i wieczorem przyszedł, zapytał o nasze samopoczucie, bieżące potrzeby. Był zawsze do dyspozycji i z nieukrywaną sympatią darzył każdego turystę. Życzymy Ukrainie szybkiego wstąpienia do Unii Europejskiej i strefy Schengen (te trzy pieczątki na karteczce wjazdowej, fotografowanie tablic rejestracyjnych i wnętrza pojazdów oraz nieskończona ilość kontroli „bardzo ważnych urzędników” ciągnąca się dziesiątki minut, to powiem szczerze…trochę śmiesznie już wygląda).\nNaddniestrza przestraszyliśmy się . Mundurowy z pistoletem, nawet płynnie mówiący po angielsku i robiący genialne miny do złej gry, to ja przepraszam, ale…to nie Europa znana nam z caravaningowych wypraw,\na Mołdawii nie poznaliśmy.\nWedług naszych pobieżnych oględzin zza okien samochodu i krótkiego postoju, to Mołdawia jest zupełnie „nieturystyczna”. Tam nie ma co zwiedzać, no może poza słynnymi winnicami w okolicach Kiszyniowa ale ile jest w tym prawdy tego nie wiemy. Dwa duże miasta (Kiszyniów i Bielce) a pomiędzy nimi pola uprawne i biedne wioski. Parkingów nie ma. Stacje benzynowe tylko w miastach. Trudno nawet o zasięg telefonu komórkowego! Czujemy niedosyt. Myślę, że kiedyś do Mołdawii wrócimy czy w podróży na Krym czy też by dokładniej ją zwiedzić. Gdyby nie naddniestrzańska przygoda, z pewnością zatrzymalibyśmy się tutaj kilka dni. Bezwzględnie jednak…\nNie warto ryzykować. Tam nigdy nie wiadomo co komu strzeli go głowy. Za posiadanie noża można skończyć za kratkami a najlepszym wypadku wyczyszczą wam portfel „w majestacie prawa”.\nKlub miłośników turystyki kamperowej - CamperTeam » Podróże. » Zagraniczne » Świat » Moładawia


16 145 złCena zawiera\nSzacowany termin dostawy : 2 Czerwca 2023\nDodaj 10 letnią gwarancję: 646 zł Zawiera 180-dniową gwarancję zwrotu pieniędzy\nWyśmienite brzmienie zapewnione przez przetworniki Hi-gain single-coil\nDoskonała stabilność strojenia zapewniona przez główki maszynowe Schaller\nGenialnie gładka powierzchnia gry dzięki podstrunnicy Chechen\nBogate, dźwięczne brzmienie emitowane przez 12 strun\nRickenbacker 330 12-String, Fireglo Przegląd\nRickenbacker 330 12-String wprowadza model 330 do nowego świata dźwięków. Zaprojektowana w oparciu o szeroko zakrojone badania akustyczne, gitara ta emanuje bogactwem i ciepłem, a gra na niej jest prawdziwym przeżyciem. Dwa pojedyncze cewki Hi-gain doskonale wychwytują dźwięk i podnoszą go na inny poziom, zapewniając, że każda esencja naturalnego brzmienia jest zachowana. Jest to dodatkowo wspierane przez tradycyjnie ukształtowany otwór dźwiękowy, który dodaje zwiewnej, akustycznej esencji do jasnych podtonów klonowego korpusu.\nJedwabiście gładka, klonowa szyjka daje Ci pełną kontrolę nad instrumentem, jednocześnie zapewniając swobodę gry. Kultowy instrument z rewolucyjnymi, świeżymi wrażeniami z gry.\nNumer produktu: 18299\nGitary Rickenbacker mają niesamowitą historię na scenie muzycznej. Ikoniczne i natychmiast rozpoznawalne, dostarczają błogiego piękna raz za razem. Model 330 nie jest wyjątkiem. Klonowa pół-akustyczna konstrukcja nadaje naturalny ton z jasnymi, zwiewnymi podtekstami i dobrze zaokrąglonym, zrównoważonym basem, dla brzmienia, które jest pożądane w każdej istocie. Dwa przetworniki Hi-gain single-coil są idealną opcją, aby zmaksymalizować efektywność naturalnego brzmienia. Całkowicie podnosząc brzmienie, przystawki te oferują kompletny obraz każdej częstotliwości dla uzyskania bogatego i pełnego brzmienia. Oczywiście nie możemy nie wspomnieć o 12-strunowych dobrociach. Pracując nad dodaniem dodatkowej głębi do Twoich nut, będziesz absolutnie zdumiony nowym rezonansem Twoich akordów, a każdy z nich będzie uderzał z większą prezencją.\nModel Rickenbacker 330 oferuje doskonałą grywalność, z której producent stał się znany. Słynący z efektywnego i bezwysiłkowego wykonania, Rickenbacker nigdy nie zawodzi w dostarczaniu gitar, na których gra jest marzeniem. Gładka, smukła klonowa szyjka zapewnia wygodny chwyt, gwarantując pełną kontrolę nad instrumentem, jednocześnie oferując mnóstwo swobody w szybkim przemieszczaniu się z jednej extreme podstrunnicy na drugą. Sama podstrunnica wnosi tę wydajność na zupełnie nowy poziom. Zbudowana z drewna czeczeńskiego (często nazywanego palisandrem karaibskim), daje miękką, gładką powierzchnię, na której możesz trzepotać i fruwać, pokazując pełnię swoich możliwości. Zaskakująco lekka konstrukcja wciąż sprawia wrażenie niewiarygodnie mocnej i wytrzymałej, dzięki czemu gitara jest zdumiewająca i ma nieskazitelne osiągi.\nTestowana w czasie elementy konstrukcyjne\nZnakomita gitara zasługuje na to, by dołączać do niej elementy konstrukcyjne, który jest równie imponujący i wzbudzający respekt. Rickenbacker nigdy nie zawodzi, jeśli o to chodzi. Wykorzystując mieszankę ich własnych signature elementy konstrukcyjne i sprawdzonych w czasie produktów Schallera, doświadczenie, które masz z tym oszałamiającym semi-hollowem powali Cię na kolana. Stabilność strojenia dla wszystkich 12 strun jest perfekcyjnie opanowana dzięki zaprojektowanym przez Schallera główkom maszynowym, które utrzymują struny w idealnym napięciu, napięciu i, co najważniejsze, dostrojeniu.\nSześciosiodłowy mostek jest idealnym uzupełnieniem, zapewniającym precyzyjną intonację i dokładny rozstaw strun, co daje wrażenia tonalne dostosowane do potrzeb wykonawcy. Gitara posiada przyciągające wzrok wykończenie w postaci strunnika "R", ozdobionego ikoniczną kalkomanią Rickenbacker. Równoważy on napięcie strun, zapewniając równomierne brzmienie.\nKod produktu: 5033012FG\nStyl korpusu: Semi-Akustyczny\nTyp szyjki: Set-in\nMateriał podstrunnicy: Chechen (Caribbean Rosewood)\nPrzetworniki: 2x Hi-gain Single Coil\nMostek: Schaller 3D-5\nGłówki maszyn: Schaller\nKliknij tutaj, aby kupić Rickenbacker 330 12-String, Fireglo i wybrane produkty pokrewne


Czytnik kodów ACLAS MD2250AT USB - 299,00zł brutto : TANIE KASY FISKALNE KRAKÓW, kasy fiskalne ONLINE, drukarki fiskalne ONLINE, WYSYŁKA CAŁA POLSKA, najlepsze ceny na runku, profesjonalny serwis, Tanie kasy fiskalne Kraków, kasy fiskalne ONLINE, drukarki fiskalne\nDane Techniczne: ACLAS MD2250AT+ jest estetycznie wykonanym laserowym czytnikiem dalekiego zasięgu (long range). Duży zakres odczytu kodów kreskowych poszerza obszar możliwych zastosowań – od punktu sprzedaży po magazyn. Pracę z czytnikiem ułatwiaj± sygnalizacja dĽwiękowa oraz ¶wietlna odczytu kodu i automatyczne wzbudzanie. Podstawka stanowi wyposażenie standardowe. Norma szczelno¶ci IP52 i odporno¶ć na upadek z wysoko¶ci 4m ¶wiadcz± o dobrym spasowaniu materiałów i trwało¶ci obudowy.\nWaga: 168 g Na urz±dzenie: 1 rok


Strona główna / Atlasy i plany miast / LWÓW. Plan Starego Miasta  – seria TYFLOGRAFIA POLSKA NR 8 / TRASA nr 5\nLWOWSKI UNIWERSYTET NARODOWY – PARK IMIENIA IWANA FRANKI (DAWNY OGRÓD JEZUICKI) – DOM UCZONYCH (DAWNE KASYNO SZLACHECKIE) – KATEDRA ŚWIĘTEGO JURA\nJedną z ulic odchodzących od Prospektu Swobody na wysokości pomnika Szewczenki w głąb dzielnicy śródmiejskiej, w kierunku zachodnim (czyli na lewo), jest krótka ulica Hnatiuka (dawna Jagiellońska). Można zobaczyć przy niej jak i przy odchodzących od niej ulicach bocznych kilka ciekawych obiektów.\nI tak przy ulicy Syczowych Strilciw (dawnej Trzeciego Maja) wznosi się gmach hotelu „Imperial” z 1887 roku z posągiem Merkurego na szczycie frontonu. Nieco dalej na skrzyżowaniu ulicy Syczowych Strilciw z ulicą Kościuszki stoi ogromna pięciokondygnacyjna kamienica Rohatyna, zbudowana w 1913 roku. Jest ona uważana za jedno z najwybitniejszych dzieł lwowskiego modernizmu.\nZ ulicy Hnatiuka skręciliśmy w lewo w ulicę Syczowych Strilciw, więc teraz wróćmy i możemy kontynuować nasz spacer. Po prawej minęliśmy ulicę Kurbasa (dawną Rejtana), przy której mieszkał Franciszek Ksawery Mozart (1791–1844), syn genialnego kompozytora, twórca lwowskiego Towarzystwa Muzycznego imienia Świętej Cecylii. Niestety z domu, w którym mieszkał, nic się nie zachowało.\nUlica Hnatiuka kończy się na położonym u zbiegu pięciu ulic trójkątnym placu Hryhorenki (dawnym Smolki). Jest to jedno z charakterystycznych miejsc śródmieścia Lwowa. Na placu stoi wzniesiony w 1999 roku pomnik z figurą Świętego Jerzego walczącego ze smokiem, upamiętniający milicjantów jako obrońców państwowości ukraińskiej.\nNajważniejszą ulicą wybiegającą z placu Hryhorenki jest ulica Łystopadowoho Czynu (dawniej Mickiewicza). Skręcamy w nią i po lewej stronie mamy zabudowania Uniwersytetu Lwowskiego imienia Iwana Franki, które zajmują kwartał między ulicami: Łystopadowoho Czynu, Kościuszka, Siczowych Strilciw i Uniwersytecką (dawną Marszałkowską).\nGmach Lwowskiego Uniwersytetu Narodowego został wzniesiony w latach 1877–1881 jako siedziba Sejmu Galicyjskiego i tę funkcję pełnił do 1918 roku. Twórcą projektu był pochodzący z Poznania architekt Juliusz Hochberger (1840–1905). W walkach ulicznych w 1918 roku gmach uniwersytecki był zajęty przez Ukraińców. W 1920 roku w budynku umieszczono główną siedzibę Uniwersytetu Lwowskiego, który otrzymał imię króla Jana Kazimierza i należał do czołowych szkół wyższych II Rzeczpospolitej. Po II wojnie światowej znaczna część kadry naukowej, która przeżyła wojnę, zasiliła uczelnie w Polsce, głównie we Wrocławiu, Krakowie i Warszawie.\nObecnym patronem Uniwersytetu Lwowskiego jest Iwan Franko.\nGmach główny Uniwersytetu to przykład wiedeńskiego neorenesansu. Zasadnicza, ściśle symetryczna część budowli jest trójkondygnacyjna i składa się z korpusu głównego oraz trzech prostopadłych do niego skrzydeł bocznych. Niezwykle bogata jest dekoracja fasady od strony ulicy Uniwersyteckiej. Półkoliście zamknięte okna drugiej kondygnacji otrzymały bogatą neorenesansową oprawę. Okna trzeciej kondygnacji są przedzielone płaskorzeźbami z motywami roślinnymi. Środkowa część tworzy loggię. W attyce nad fasadą umieszczono monumentalną, alegoryczną kompozycję rzeźbiarską „Opiekuńczy duch Galicji” Teodora Rygiera (1841–1913), przedstawiającą stojącą postać kobiecą (symbol Galicji), a poniżej siedzących kobietę (po lewej, symbol Wisły) oraz mężczyznę (po prawej, symbol Dniestru).\nPoniżej umieszczono rzeźbiarskie alegorie „Miłości” i „Sprawiedliwości”, „Prawdy” i „Wiary” (od lewej ku prawej), a na parterze – dwie grupy rzeźb o nazwach „Oświata” i „Praca”. We wnętrzu zachowała się tu wykonana przez Leonarda Marconiego neorenesansowa dekoracja klatki schodowej, a także witraże w hallu.\nPrzed fasadą uniwersytetu znajduje się obszerny plac, na którym w 1964 roku ustawiono granitowy pomnik Iwana Franki – patrona uczelni.\nPrzed uniwersytetem rozciąga się najstarszy park we Lwowie, Park imienia Iwana Franki (dawny Ogród Jezuicki).\nW XVII i XVIII wieku teren ten należał do jezuitów, którzy mieli tu folwark zwany Wólką Jezuicką. W połowie XIX wieku przeszedł on na własność miasta, i w 1855 roku zaprojektowano tu park w stylu angielskim, który zajmuje powierzchnią dziesięciu i sześciu dziesiątych hektara i jest objęty ochroną. Jest jednym z ulubionych miejsc spacerów, zwłaszcza studentów uniwersytetu. Spacerując po nim możemy dojść do klasycystycznej altanki z początku XIX wieku. Niestety nie zachowały się ustawione w końcu XIX wieku popiersia wybitnych lwowian, m.in. Artura Grottgera, Leona Sapiehy i dyrektora teatru Jana Nepomucena Kamińskiego.\nWróćmy do ulicy Łystopadowoho Czynu. Naprzeciwko zabudowań Uniwersytetu, czyli po prawej stronie (jeśli idziemy od placu Hryhorenki), znajduje się jedna z najpiękniejszych kamienic we Lwowie – dawne Kasyno Szlacheckie zwane też Kasynem Narodowym, Kasynem Końskim lub Kasynem Ziemiańskim, a obecnie Domem Uczonych.\nNeobarokowa budowla wzniesiona w 1897 roku jest najlepszym przykładem typowego dla Lwowa późnego historyzmu. Jest to budynek dwukondygnacyjny z arkadową loggią na piętrze. Na niezwykle bogatą dekorację fasady składają się portale z figurami atlasów podtrzymującymi balkony oraz bogata oprawa drzwi balkonowych. Na uwagę zasługuje doskonale zachowane i wspaniale odnowione neobarokowe wnętrze, w szczególności zaś kręta klatka schodowa z bogato rzeźbioną drewnianą balustradą.\nIdziemy dalej, mijając kolejne piękne kamienice, a wśród nich pod numerem 16 dawny pałac hrabiego Agenora Gołuchowskiego (1812–1875), namiestnika Galicji. Pod numerem 20 wznosi się monumentalny gmach lwowskiej dyrekcji kolei, zbudowany w 1913 roku. W listopadzie 1918 roku o budynek ten toczyły się zacięte walki polsko-ukraińskie.\nUlica Łystopadowoho Czynu kończy się na placu Świętego Jura. Jego nazwa pochodzi od wznoszącego się przy nim monumentalnego zespołu grekokatolickiej katedry Świętego Jura, który należy do najcenniejszych zabytków nie tylko we Lwowie, ale i na całej Ukrainie.\nJuż w czasach Rusi Halickiej w rejonie dzisiejszego placu istniała drewniana cerkiew wzniesiona około 1280 roku przez księcia Lwa Daniłowicza. W 1539 roku, po przeniesieniu do Lwowa siedziby diecezji prawosławnej z Halicza, cerkiew Świętego Jura stała się soborem katedralnym. W 1744 roku z inicjatywy biskupa Atanazego Szeptyckiego na miejscy starej świątyni, którą rozebrano, wybudowano nową katedrę, której projektantem był wybitny architekt Bernard Meretyn. Prace trwały do 1772 roku. W 1807 roku, po ustanowieniu we Lwowie greckokatolickiej metropolii, cerkiew Świętego Jura stała się archikatedrą.\nLwowska metropolia przestała istnieć w 1946 roku, kiedy zwołany przez władze radzieckie tzw. synod lwowski ogłosił likwidację Kościoła greckokatolickiego na radzieckiej Ukrainie i przyłączenie jego struktur do moskiewskiej cerkwi prawosławnej. Hierarchowie i kapłani, którzy nie podporządkowali się tej decyzji, byli prześladowani i represjonowani, wielu z nich zamordowano lub zesłano do łagrów.\nKatedra powróciła do grekokatolików w 1990 roku. Zwołany tu w następnym roku synod biskupów ogłosił oficjalne odnowienie struktur Kościoła greckokatolickiego na Ukrainie. W 2001 roku uroczyście witano tu papieża Jana Pawła II, który w czasie swej wizyty we Lwowie rezydował w świętojurskim pałacu metropolitów greckokatolickich.\nCałość zespołu katedralnego otacza wykonane w 1765 roku kamienne ogrodzenie z metalową kratą na słupach. Na dziedziniec pomiędzy katedrą i pałacem metropolitów wiedzie brama główna o bogatym wystroju z kartuszem, w którym widnieje herb Szeptyckich. Po bokach stoją dwie rzeźby: „Wiara” i „Nadzieja”, dłuta Michała Filewicza.\nKatedra Świętego Jura jest prawdziwym klejnotem europejskiej sztuki rokoka. Wzniesiona w najwyższym punkcie Góry Świętego Jura, zwanej też Świętą Górą, zachwyca malowniczą sylwetką.\nBudowla ma plan krzyża z czterema niskimi aneksami, w których mieszczą się kaplice. Nad skrzyżowaniem naw wznosi się kopuła zwieńczona latarnią. Wspaniałą fasadę akcentuje arkadowa wnęka, mieszcząca portal wejściowy i półkolisty balkon. Po bokach balkonu znajdują się rzeźby świętych: Atanazego i Leona. Fasadę wieńczy attyka z kamiennymi latarniami i frontonem, nad którym wznosi się rzeźba Świętego Jerzego na koniu, walczącego ze smokiem.\nWszystkie rzeźby są dłuta Jana Jerzego Pinsla (ur. 1707).\nWnętrze ma jednolity rokokowy wystrój. Ołtarz główny ma formę wspartej na dwóch kolumnach arkady. Poprzedza go ikonostas, od którego na lewo jest umieszczona siedemnastowieczna cudowna ikona Matki Boskiej Trembowelskiej, pochodząca z obronnego monasteru w Podgórzanach pod Trembowlą.\nŚwiątynię obejmuje z trzech stron gmach kapituły, a dłuższy korpus zbudowany w XIX wieku wieńczy wieża-dzwonnica z ozdobnym, neobarokowym hełmem. Znajduje się w niej najstarszy na Ukrainie dzwon, zwany dawniej Tatarem lub Dzwonem Lubarta. Odlano go w 1341 roku, o czym świadczy zachowana inskrypcja w języku starocerkiewnosłowiańskim.\nPo przeciwnej stronie dziedzińca wznosi się rokokowy pałac metropolitów, zbudowany w 1762 roku. Jest to budowla dwukondygnacyjna, na planie prostokąta, nakryta łamanym dachem.\nNa placu Świętego Jury, przed katedrą, ustawiono miniaturowy jej model wykonany w brązie z całym kompleksem katedralnym. Jest to kolejny już model lwowski, jaki możemy obejrzeć. Model architektoniczny o wymiarach 70 centymetrów na 70 centymetrów zainstalowany na kamiennym postumencie został postawiony niedaleko pomnika metropolity Andrieja Szeptyckiego. Znajdziemy go po prawej stronie od bramy głównej, schodząc schodami i skręcając w prawo. Model obejmuje katedrę Świętego Jury, komnaty metropolitalne, ogrody, dzwonnicę, kurię oraz pomnik metropolity Andrieja Szeptyckiego.


Herbaciarka z grawerem | Herbaciarki drewniane - Zamowprezent.pl\nDzień nauczyciela, Zakończenie roku (4)\n» Herbaciarki z grawerem\nDrewniana Herbaciarka z Grawerem - Prezent na Święta - Świąteczne Pudełko na Herbatę - Szczęśliwego Nowego Roku\nDrewniana Herbaciarka z Grawerem - Prezent na Święta - Świąteczne Pudełko na Herbatę - Zawsze Jest Czas\nDrewniana Herbaciarka dla Nauczyciela - Prezent na Dzień Nauczyciela - Super Nauczycielka\nDrewniana Herbaciarka z Grawerem dla Mamy - Drewniane Pudełko na Herbatę - Prezent na Dzień Matki - Herbatka Kochanej Mamy\nDrewniana Herbaciarka dla Nauczyciela - Prezent na Dzień Nauczyciela - Chwila Relaksu Najlepszej Nauczycielki\nDrewniana Herbaciarka dla Nauczyciela - Prezent na Dzień Nauczyciela - Najlepsza Nauczycielka na Świecie\nDrewniana Herbaciarka dla Nauczyciela - Prezent na Dzień Nauczyciela - Pyszna Herbatka Najlepszej Nauczycielki\nDrewniana Herbaciarka z Grawerem - Prezent na Święta - Świąteczne Pudełko na Herbatę - Gorącej Herbatki\nDrewniana Herbaciarka z Grawerem - Prezent na Święta - Świąteczne Pudełko na Herbatę - Zimowe Zapasy\nDrewniana Herbaciarka z Grawerem - Prezent na Święta - Świątecznej Pudełko na Herbatę - Wesołych Świąt I Pysznej Herbatki\nDrewniana Herbaciarka z Grawerem dla Mamy - Drewniane Pudełko na Herbatę - Prezent na Dzień Matki - Dla Kochanej Mamy\nDrewniana Herbaciarka z Grawerem dla Mamy - Drewniane Pudełko na Herbatę - Prezent na Dzień Matki - Dla Ukochanej Mamy\nDrewniana Herbaciarka z Grawerem dla Mamy - Drewniane Pudełko na Herbatę - Prezent na Dzień Matki - Dziękuję Za Wszystko\nDrewniana Herbaciarka z Grawerem dla Mamy - Drewniane Pudełko na Herbatę - Prezent na Dzień Matki - Herbatka Mamy\nDrewniana Herbaciarka z Grawerem dla Mamy - Drewniane Pudełko na Herbatę - Prezent na Dzień Matki - Herbatka Super Mamy\nDrewniana Herbaciarka z Grawerem dla Mamy - Drewniane Pudełko na Herbatę - Prezent na Dzień Matki - Mama Najlepsza Na Świecie\nDrewniana Herbaciarka z Grawerem dla Mamy - Drewniane Pudełko na Herbatę - Prezent na Dzień Matki - Pyszna Herbatka\nDrewniana Herbaciarka z Grawerem dla Mamy - Drewniane Pudełko na Herbatę - Prezent na Dzień Matki - Pyszna Herbatka Mamy\nDrewniana Herbaciarka z Grawerem dla Mamy Drewniane Pudełko na Herbatę - Prezent na Dzień Matki - Własność Mamy\nHerbaciarka dla Mamy z Grawerem i Kolorową Wklejką - Prezent na Dzień Matki - Folk\nHerbaciarka dla Mamy z Grawerem i Kolorową Wklejką - Prezent na Dzień Matki - Maki i Niezapominajki\nHerbaciarka dla Mamy z Grawerem i Kolorową Wklejką - Prezent na Dzień Matki - Pastelowe Róże\nHerbaciarka dla Mamy z Grawerem i Kolorową Wklejką - Prezent na Dzień Matki - Wildflowers\nHerbaciarka dla Taty z Grawerem i Kolorową Wklejką - Prezent na Dzień Ojca - Kochany Tato\nHerbaciarka dla Taty z Grawerem i Kolorową Wklejką - Prezent na Dzień Ojca - Korona\nHerbaciarka dla Taty z Grawerem i Kolorową Wklejką - Prezent na Dzień Ojca - Muszka\nHerbaciarka dla Taty z Grawerem i Kolorową Wklejką - Prezent na Dzień Ojca - Super Tata\nHerbaciarka z Grawerem - Prezent dla Lekarza - Herbaciane Zapasy Doktora\nHerbaciarka z Grawerem - Prezent dla Lekarza - Prezent dla Pani Doktor - Lekarz o Wielkim Sercu\nHerbaciarka z grawerem – wspaniały prezent dla miłośników herbaty!\nZnasz kogoś, kto nie wyobraża sobie dnia bez filiżanki herbaty i szukasz upominku dla takiej osoby? A może nie masz pomysłu na prezent dla mamy, babci, taty, żony czy świadkowej? Zastanawiasz się, jaki prezent na parapetówkę wybrać? Mamy odpowiedź na każdy z tych problemów. Zdecyduj się na praktyczną herbaciarkę z grawerem! To personalizowane pudełko na herbatę będzie doskonałym upominkiem na wiele okazji i na pewno przyda się w każdym domu. Dzięki niemu poranny rytuał picia herbaty będzie jeszcze bardziej wyjątkowym doznaniem.\nPraktyczna herbaciarka z grawerem pomoże w organizacji\nKażdy, kto lubi pić herbatę, ma w domu przynajmniej kilka pudełek z torebkami tego napoju. Czarna, zielona, biała, czerwona, owocowa, ziołowa – można by rzec, że w przypadku herbat także sprawdza się zdanie „do wyboru do koloru”. Jest jednak pewien problem. Nawet jeżeli kartonowe pudełko na herbatę ma ciekawy design i jest bardzo kolorowe, wciąż jest zwykłym opakowaniem narzuconym przez producenta, które niczym się nie wyróżnia.\nJest bardzo proste rozwiązanie – przełożenie torebek herbaty do praktycznej herbaciarki z grawerem. Na pewno się nie pomieszają dzięki znajdującym się wewnątrz przegródkom, a jak pięknie będą się prezentować! Takie drewniane pudełko na herbatę będzie piękną ozdobą kuchni albo stołu w salonie, przyda się także podczas przyjęć czy wesel. Sięgnięcie po ulubiony smak będzie proste i szybkie.\nPersonalizowana herbaciarka z grawerem – komu ją wręczyć?\nJak już mówiliśmy, drewniane pudełko na herbatę będzie świetnym prezentem dla absolutnie każdej osoby. Z naszej strony przygotowaliśmy kilka propozycji, tak aby ułatwić Ci decyzję i wybór idealnego podarunku. Dlatego produkty, które znajdziesz w naszym sklepie to między innymi:\nHerbaciarka dla mamy na Dzień Matki albo urodziny z grawerem „Dla kochanej mamy, Dziękuję za wszystko”, „Dla Kochanej Mamy, dużo zdrowia i miłości, moc uśmiechu i słodkości, mało smutku, trudów, łez, niech się spełni to co chcesz!”, „Dla ukochanej mamy, za Twe czyste serce, za mądre nakazy w dniu Twojego święta dziękuję sto razy!”\nHerbaciarka dla babci z grawerem „Herbaciane zapasy babci”, „Herbatka babci, która wie wszystko”, „Herbatka kochanej babci”, „Najlepsza babcia”.\nHerbaciarki z grawerem, które można wręczyć jako podziękowanie dla świadków za pomoc przy organizacji ślubu\nHerbaciarki na Boże Narodzenie z grawerem „Na prezenty i herbatkę zawsze jest czas”, „Wesołych Świąt Bożego Narodzenia”, „Wesołych Świąt …i gorącej herbatki”, „Wesołych Świąt i Szczęśliwego Nowego Roku”.\nW naszym sklepie znajdziesz drewniane pudełka na herbatę w dwóch kolorach: naturalnym jasnym beżu oraz pomalowane na biało. Na obu z nich grawer wspaniale się odznacza i jest ich dodatkową ozdobą. Grawerowanie laserowe jest nowoczesną techniką nanoszenia napisów i grafik na przedmioty, która wykorzystuje sterowaną komputerowo wiązkę promieni laserowych.\nGrawerowane zdobienia na herbaciarce na prezent są bardzo wyraziste i trwałe. Grawer nie blednie, nie ściera się i jest odporny na uszkodzenia mechaniczne i działanie warunków atmosferycznych. Ta technika pozwala nam na tworzenie wyjątkowych prezentów personalizowanych na każdą okazję.\nLubimy, kiedy nasza praca sprawia radość, dlatego w produkcję upominków wkładamy całe serce. Wybierz jeden z modeli herbaciarek na prezent, a my przygotujemy dla Ciebie oryginalny podarunek, który sprawi mnóstwo radości wybranej osobie!


Lampa sufitowa LED Glam, okrągła, z pilotem - Psychoterapia antkowiak\nLampa sufitowa LED Glam, okrągła, z pilotem\nUniwersalna lampa sufitowa LED Glam z pięknym kryształowym efektem Okrągła lampa sufitowa LED Glam z kryształowym efektem stanowi prawdziwą ozdobę sufitu. Dodatkową zaletą tej oprawy świetlnej jest obsługa za pomocą pilota, którym wygodnie można sterować temperaturą światła zainstalowanych w środku diod LED. W ten sposób można dopasować oświetlenie do nastroju i klimatu wnętrza. Do wyboru są trzy temperatury światła: ciepła biel, uniwersalna biel i światło dzienne. Klasa efektywności energetycznej: A+\nUniwersalna lampa sufitowa LED Glam z pięknym kryształowym efektem Okrągła lampa sufitowa LED Glam z kryształowym efektem stanowi prawdziwą ozdobę sufitu. Dodatkową zaletą tej oprawy świetlnej jest obsługa za pomocą...