Zygmunt Hübner | 77. EURYPIDES - "Medea", 1988\n77. EURYPIDES - "MEDEA", 1988\npremiera 25 marca 1988\nasystent reżysera - Zbigniew Brzoza\nasystentka scenografa - Małgorzata Sapetto\nMedea - Krystyna Janda\nJazon - Jerzy Zelnik (gościnnie), Piotr Machalica\nKreon, król Koryntu - Jerzy Przybylski\nEgeus, król Aten - Tadeusz Włudarski\nPiastunka Medei - Aniela Świderska\nOpiekun chłopców - Zygmunt Sierakowski\nGoniec - Witold Dębicki\nPrzodownica chóru - Jolanta Nowak\nSynowie Jazona i Medei - ***\nChór kobiet korynckich - chórzystki z Chóru Akademickiego Uniwersytetu Warszawskiego\nANTYCZNE PROPOZYCJE (Tomasz Kubikowski)\nNa pierwsze rzędy widowni schodzi pochyły podest z lustrzanie gładkich, czarnych płyt. Obniża się on ku przodowi i lewa jego strona wyższa jest od prawej, cała tragedia toczy się więc na pochyłym, nienaturalnym gruncie. W błyszczących taflach odbijają się postacie. Z tyłu majaczy nierówny rząd monumentalnych, ciemnych kolumn, zza których wychylają się członkinie chóru. Jest ciemno - spektakl toczy się przy punktowych reflektorach, wydobywających z mroku poszczególne, bardzo kolorowe postacie, w otoczeniu różnorakich czerni i ciemnych szarości. Dekoracja jest więc schematyczna, operuje kilkoma swobodnie potraktowanymi elementami antycznej sceny, nawiązując do niej raczej dyskretnie, niż starając się jej układ do budynku teatralnego przetransponować. Ciężkie, przytłaczające bryły, deformacje linii, załamania przestrzeni i jej dominujące nad wszystkim skrzywienie, sprawiają bardzo "przedwojenne" wrażenie - inscenizacyjnego teatru lat dziesiątych i dwudziestych, który zebrał kapitał doświadczeń Wielkiej Reformy, odkrył efekty kompozycji świetlnych, żywo odczuł w kompozycji przestrzennej kubistyczne i ekspresjonistyczne pomysły, podobnie ciężkie kształty na scenie gromadził i podobnie je monumentalizował.\nRozwiązanie tego typu daje przestrzeń bardzo trójwymiarową, z "pomnikowo" potraktowanymi postaciami. I jest tak istotnie, choć konstelacje aktorskie na pochyłym podeście, tworzącym ostrą perspektywę i ciemnym tle dają kompozycje bardzo reliefowe, malarskie, dopuszczające zupełne nawet usunięcie trzeciego wymiaru. Tylko protagoniści wykorzystują w pełni trzeci wymiar sceny, oddalając się od kolumn, na tle których rozmawiają postacie epizodyczne.\nJak widać z tego - strona plastyczna przedstawienia jest tu bardzo ważna i bardzo starannie wypracowana. Należą do niej pyszne kostiumy. Kilkakrotnie przebiera się Medea - zmiany jej szat wyznaczają rytm przedstawienia. Jest bosa, ma długie rude włosy, odziana w niebieskości o różnych odcieniach i stopniach nasycenia. Przez pierwszą część nosi szaty zwiewne, a la Isadora Duncan, z wąskim trenem kilkumetrowej długości, wyznaczającym jej ślad. Kończy we wspaniałej sukni, wąskiej, zakończonej kulą z falban. Bardzo czerwona jest szata, którą darowuje Glauke, beżowy jest Jazon.\nPrzedstawienie jest zwarte - trwa półtora godziny bez przerwy - surowe, o bardzo czystym i określonym wyrazie, operujące starannie ustalonym zestawem środków. Dwukrotnie poza ten zestaw się wykracza: spektakl rozpoczyna widmowa, zamglona pantomima dwu nagich postaci męskiej i kobiecej - w uścisku. Głos nieobecnej na scenie w prologu Medei (choć w rzeczywistości jest ona obecna, leży tylko w ciemności na pierwszym planie, gdy Piastunka i Wychowawca rozmawiają w świetle na tle kolumn) dochodzi z głośników umieszczonych gdzieś na balkonie. Przyznam, że nie podoba mi się to rozwiązanie: użycie głośnika niepotrzebnie rozbija, bardzo poza tym skupioną przestrzeń tego widowiska, wyprowadzając głos poza scenę, nadaje mu przy tym szczególny, nadnaturalny wymiar, który warto by zachować dla epilogu, (tam głośniki odzywają się ponownie), w którym Medea ukazuje się ex machina i w półboskiej właściwie postaci. Co do sceny pierwszej - jest ona bardzo piękna, rozgrywa się w tym samym miejscu, w którym pojawia się na końcu Medea, tworząc w ten sposób ramę dla tragedii i zaznaczając jej tło. Z drugiej strony - stawia może niepotrzebnie kropkę nad "i"; nagość na scenie jest przy tym - zwłaszcza w antycznej tragedii - potężnym środkiem wyrazu, którego użycie powinno organiczniej wynikać z całości przedstawienia - tu zaś jest trochę ad hoc doczepioną inkrustacją.\nTo w sumie drobiazgi, trzecia natomiast rzecz ciąży na przedstawieniu fatalnie, rozbijając nieraz zupełnie osiągnięty w epizodach wyraz. Idzie o chór i muzykę. Opatrzył nią spektakl Józef Skrzek. Skomponował muzyczkę straszliwie banalną, mydlaną, opierającą się na najpospolitszych syntezatorowych efektach, skutkiem czego, śpiewane przez nie najlepiej w dodatku przygotowany wokalnie chór stasimony błyskawicznie czynią z tragedii estradową "wiązankę wokalno-poetycką".\nTytułową rolę zagrała Krystyna Janda - najmocniejszy punkt obsady, świetna w rozmowie z Jazonem w czwartym epizodzie, w finale, w scenie rozpaczy, gdy siada na środku sceny i nerwowo rozwiązuje powłóczyste szmatki swego pierwszego stroju, przerywając to skurczami spazmatycznego płaczu. Jest ona właściwie jedyną pełną na scenie osobą, zachowującą autonomię wobec kompozycyjnych układów reżysera. Na niej opiera się i przez nią prowadzony jest cały konflikt. Zawodzi niestety w roli Jazona Jerzy Zelnik. Dopiero w ostatniej scenie udaje mu się znaleźć właściwy ton i stać się w pełni partnerem dla Medei. Ta scena - exodos - gdzie wyrasta ona przed nim, stojącym wśród skulonych postaci przypadłego do ziemi chóru - w otoczeniu dymów i świateł bijących pionowymi snopami od dołu, dublującymi linię kolumn - jest próbką znakomitego teatru.\nTakie są główne elementy tego przedstawienia: niejednolitego, interesującego, szukającego jakby określonego stylu. Na pierwszy plan wysuwają się tu - urzekające często: układ sceniczny, gest, plastyka. Słabiej nieco dociera tekst: aktorzy nie opanowali go w pełni, co prócz zwykłych potknięć, odbiera siłę wielu wypowiadanym kwestiom - gdy aktor nie jest pewny tego, co mówi. Sposób podawania tego tekstu również jest niejednolity i szukający stylu: waha się między hieratycznością, retoryką i emocjonalnością.\nZ tych elementów każdy przedstawia bardzo konsekwentne i zdecydowane rozwiązanie, każdy stanowi określoną, wartą zastanowienia propozycję (choć stronę muzyczną bez wątpliwości uznałbym za propozycję chybioną). „Medea”, zrealizowana przez świetnego reżysera, znakomitymi siłami, w jednym z pierwszych polskich teatrów, jest przedstawieniem na wysokim poziomie, które jednak zawahałbym się nazwać wybitnym. To interesujące poszukiwanie formy, często nużące i jednostajne w gorsecie ściśle przestrzeganych rozstrzygnięć, świetne w finale, w którym rozstrzygnięcia te współgrają w organicznej całości.\n„Odra” nr 12, grudzień 1988\nEURYPIDES I NASI WSPÓŁCZEŚNI (Krzysztof Głogowski)\nPRZENIESIENIE dzieła dramatycznego w zupełnie odmienną konwencję teatralną nigdy nie było zadaniem łatwym i w dodatku nastręcza wiele pokus, którym reżyserowi nie jest łatwo się oprzeć. Te prawdy stają się aktualne, ilekroć mówimy o wystawieniu któregoś z dramatów starożytnych we współczesnym teatrze.\nTam wielkie przestrzenie teatrów na kilka tysięcy osób, odkryte niebo, maski, koturny, wieloosobowe chóry. W teatrach naszych czasów, często nieduże sale, bliskość widza i aktora, przyzwyczajenie ich obu do zupełnie odmiennych konwencji, innego tonu - wszak ton tragiczny właściwie zanikł - innego widzenie świata; współcześnie wiele miejsca poświęca się uwarunkowaniom, w jakich żyje bohater, zajmuje się odcieniami, szczegółami, w teatrze starożytnym zajmowano się generaliami: miłość, nienawiść, życie, śmierć, los. Nie mówiąc już o minimalnej choćby wiedzy o starożytności, która jest potrzebna, aby zrozumieć w ogóle, o co chodzi. A ta wiedza u każdego nowego pokolenia widzów jest coraz mniejsza. To cywilizacja środków masowego przekazu, komputerów i kosmosu wypiera starożytność z ludzkich zainteresowań, oddzielając w ten sposób człowieka od korzeni naszego kręgu kulturowego. Dlatego wystawianie antycznej tragedii greckiej jest przedsięwzięciem niełatwym. Piszę te słowa po obejrzeniu „Medei” w Teatrze Powszechnym. To bowiem dzieło Eurypidesa wystawił Zygmunt Hübner.\nNajważniejsza sprawa dla każdego twórcy, to znalezienie odpowiedników, które pomogą przenieść dzieło w inny krąg wyobrażeń. Wraz z autorką scenografii Barbarą Hanicką reżyser przeniósł grecką tragedię ze świata kamienia w świat połyskliwego metalu; ze światła w mrok, z bieli w szarość i czerń. To był śmiały i dobry pomysł. Chybiona była natomiast, wg mnie, muzyka Józefa Skrzeka. Było jej po prostu za dużo. Za bardzo operowała melodyką, za mało rytmiką. Szczególnie raziły pieśni chóru, bardziej kojarzące się z pieśniami kościelnymi niż z greckim chórem. Rytm to przecież podstawa tamtej sztuki, nawet w wierszu.\nPoważnym natomiast atutem przedstawienia był bardzo dobry przekład Macieja Słomczyńskiego. Bliski współczesnemu widzowi, ale bez nadmiernych uwspółcześnień.\nAktorzy też mieli niełatwe zadanie. Pojęcie tonu tragicznego we współczesnej praktyce teatralnej prawie nie istnieje. Tragedie gra się bardzo rzadko, uznając je za zbyt patetyczne dla współczesnego widza, niewiarygodne, jeśli chodzi o prawdę ludzką. Dlatego dziś niewielu aktorów może sobie poradzić i się odnaleźć w tego typu repertuarze. Pogodzić wysoki ton tragiczny z ukazaniem prawdy o człowieku. Te trudności są widoczne już przy graniu tragedii Szekspira, a cóż dopiero mówić o starożytnych.\nW przedstawieniu te aktorskie rozdarcia i bezradności też były widoczne. Raził Jerzy Przybylski jako Kreon, pokazując to, co dobrze znamy z innych ról w jego wykonaniu, lecz w innego typu repertuarze. Raziła Aniela Świderska swoim sentymentalizmem, Piastunka Medei, jak gdyby grała w mieszczańskiej dramie. Na szczęście odtwórcy innych ról potrafili, do spółki z reżyserem, odnaleźć w swojej wrażliwości współczesne odpowiedniki, o których była mowa.\nZaczynając od ról drobniejszych, lecz przecież ważnych, jako tworzących pejzaż całości widowiska teatralnego - głęboko zapada w pamięć relacja Gońca o krwawych wydarzeniach w pałacu korynckiego Kreona, wypowiedziana przez Witolda Dębickiego z robiącą duże wrażenie powściągliwością. Tę szlachetność tonu miał w sobie także Zygmunt Sierakowski, opiekun synów Medei i Jazona, przekonywający był także Tadeusz Włudarski jako król Aten, skuszony przez Medeę obietnicami rozwiązania życiowych problemów.\nWreszcie para głównych bohaterów. Wyrazisty był Jazon Jerzego Zelnika. Aktor trafnie obnażył żądzę władzy i sukcesu jako głównych motywów działania swojego bohatera. Akcentował też cynizm Jazona, starającego się przedstawić Medei porzucenie jako dowód troski o synów i o nią samą. Może w tym wszystkim przydałaby się szczypta chłodu. Tego jakby Zelnikowi nieco brakowało.\nWreszcie Krystyna Janda. W roli Medei znalazła tworzywo umożliwiające pokazanie pełni talentu. Janda świetnie rozumie, że środki wyrazu trzeba na scenie stopniować, aby robiły wrażenie, jakie chce aktor osiągnąć. Dlatego tragiczność swojej bohaterki buduje w sposób bardzo precyzyjny, stopniowy. Potrafi dużą siłę dramatyczną osiągnąć mówiąc ściszonym głosem, wówczas widz ma wrażenie, że słucha spowiedzi postaci. Następujące później podniesienie i załamanie głosu trafnie odtwarza szarpaninę wewnętrzną bohaterki. Tak oto Janda tworzy swoją drapieżną, współczesną Medeę. Inna sprawa, że zastosowane w scenografii tworzywa utrudniły chyba warunki akustyczne, i artykulacja słów wypowiadanych z głębi sceny nie zawsze brzmi czysto.\nGodna polecenia i głębszej uwagi jest ta przygoda ze starożytnością Zygmunta Hübnera i odtwórczyni roli tytułowej.\n„Kierunki” nr 17, 24 kwietnia 1988\nGŁÓD SERCA U STAROŻYTNYCH I NAM WSPÓŁCZESNYCH (Zofia Sieradzka)\nCzęsto narzekamy na miałkość propozycji naszych teatrów. Na repertuarową huśtawkę, bylejakość reżyserską, nadto wystudzonych aktorów. Okazuje się, że w dobie gwałtownych ruchów społecznych, zmęczeni tempem i trudnościami życia, atakowani zalewem różnego typu informacji, na przykład telewizyjnych, chcemy wieczorem oderwać się od tego wszystkiego, by w teatrze przeżywać sprawy wielkie, choć czasem bardzo intymne. Chcemy wzruszać się, płakać lub śmiać, byleby tylko mieć okazję na chwilę refleksji, na zadumanie się nie tylko nad losem własnym, ale na myśl bardziej ogólną, wybiegającą poza doskwierające troski.\nA przy tym - mimo dokuczliwego tłoku w naszych sklepach, tramwajach i na ulicach, mimo przeludnienia w domowych pomieszczeniach - czujemy się samotni. Zabiegani za dorabianiem każdego grosza nie mają dla siebie czasu nawet zgodni małżonkowie. Nie mają go również rodzice dla własnych, najbardziej kochanych dzieci. Stąd ów głód uczucia współczesnego człowieka, coraz rzadziej spotykającego się ze zrozumieniem czy choćby uwagą kogoś drugiego. Chyba dlatego takim zainteresowaniem cieszą się obecnie sztuki czy filmy, w których triumfuje miłość, taka, za którą tęskni każda kobieta i którą nie pogardzi najbardziej męski mężczyzna. Ale w równej cenie jest przyjaźń, wzajemne zaufanie, zbyt bowiem często jesteśmy zdradzani, oszukiwani czy nawet ośmieszani.\nI dlatego wszystkim, którzy lubią teatr i którzy są w stanie pokonać trudności komunikacyjne oraz własne zmęczenie, by jednak wieczorem znaleźć się w innym świecie i przeżyć coś niecodziennego, podpowiadam - nie po raz pierwszy zresztą wybranie się do warszawskiego Teatru Powszechnego. Ostatnio wystąpił on aż z trzema kolejnymi premierami, z których każda zasługuje na uwagę i na pewno warta jest poznania.\nAle dziś - pozostawiając na inną okazję głośne już „Psie serce” tak cenionego w Polsce Bułhakowa - chciałabym się zająć dwiema pozycjami, które mówią właśnie o wielkim głodzie ludzkiego serca i o naszej przejmującej samotności. Dwie premiery to dwie jakże różne i odmienne w czasie i stylistyce sztuki: „Medeę” Eurypidesa poznał świat w 431 roku p.n.e., „Godzina kota” to ostatni dramat Pera Olova Enquista (z roku 1987), Szweda, którego dwie poprzednie sztuki: „Noc trybad” i „Z życia glist” również stały się wydarzeniami na tejże scenie Powszechnego.\nA więc najpierw „Medea”, antyczna tragedia najmłodszego z wielkiej trójki - Sofokles, Ajschylos, Eurypides - w inscenizacji Zygmunta Hübnera i scenografii Barbary Hanickiej (wspaniałe kostiumy głównej bohaterki!), z muzyką Józefa Skrzeka i z Krystyną Jandą w roli tytułowej. Medeę mityczną, sławną czarodziejkę i miłośnicę, dopiero Eurypides uczynił dzieciobójczynią, i to tak wyraziście, i z takim przekonaniem, że w tym najstraszliwszym z przestępstw upamiętniła się już na wieki. A wraz z nią zbrodnia z miłości jako krwawy odwet na ukochanym ponad wszystko mężczyźnie, który nagle zawiódł oczekiwania, oszukał i porzucił dla innej. Rzec można problem ponadczasowy, niemal klasyczny melodramat, ale przedstawiony w wymiarze największym.\nI właśnie tak gra Medeę Krystyna Janda. Precyzyjnie demonstruje studium wściekłej zazdrości, kobietę zranioną w swej dumie i ambicji, która, za wszelką cenę nie chce się temu upokorzeniu poddać. Wyraziście gra sceny szaleństwa: miota się, rzuca i zwija w pozycji leżącej, na kształt śmiertelnie rannego zwierzęcia, by za chwilę w spotkaniu z odchodzącym kochankiem dać pełny pokaz niewieściej gracji i kłamanego opanowania. Jazona gra (gościnnie) Jerzy Zelnik. Jakże wydaje się współczesny w swoim zainteresowaniu młodszą i bardziej atrakcyjną partnerką (w dodatku córką króla!), jak nieświadomie, niemal mimochodem rani odepchniętą każdym słowem wyjaśnienia, które ma jej nieść ulgę a tylko potęguje jej ból, wściekłość i niezmierzone rozczarowanie tak niegdyś ubóstwianym mężczyzną.\nMedea to jedna z najtrudniejszych ról kobiecych w całym repertuarze światowego dramatu. Wiadomo, że macierzyństwo najsilniej jest z kobietą związane. Uczynić wiarygodnym zabójstwo własnych dzieci tak, by widz się tą tragedią przejął i morderczyni uwierzył - naprawdę nie jest łatwo. Tego typu sytuacje sceniczne zazwyczaj autor rozgrywa gdzieś poza kulisami, nie by oszczędzić widownię, ale by uczynić je bardziej prawdopodobnymi. Otóż największym sukcesem Krystyny Jandy jest taka temperatura jej przeżyć, takie rozegranie wszystkich scen poprzedzających podwójne dzieciobójstwo, że jesteśmy w stanie ją zrozumieć. Nie mówię współczuć, nie twierdzę, że wybaczyć, niemniej aktorka potrafiła przekonać, że zacietrzewiona w bólu i męce Medea, przywykła do rozkazywania i panowania a nagle bezradna i bezsilna, mogła się całkowicie zatracić. Świat, w którym się znalazła, opuszczając dla kochanka swoich bliskich i swoją ojczyznę, stracił bowiem dla niej wszelki sens. Była bez skrupułów w drodze do szczęścia i zwycięstwa i taka sama okazała się w chwili upadku. To zabrzmi może dziwnie, ale ten ostateczny porachunek z Jazonem Medea Krystyny Jandy rozgrywa tak, że niemal czujemy chłód jej zimnej nienawiści, która zastąpiła miłość. Bo tylko nienawiść podpowiedzieć mogła taki finał.\n„Argumenty” nr 30, 24 lipca 1988\nJANDA JAKO MEDEA (Lucjan Kydryński)\nBardzo gorąco przyjmowana jest także „Medea” w Teatrze Powszechnym, choć ona z kolei jest spektaklem chłodnym, nie rozpalającym ani wykonawców, ani widzów, mimo iż to przecież tragedia rozgrywająca się na strunie najwyższego emocjonalnego napięcia, tragedia najpotworniejszych namiętności i zbrodni. Największym walorem spektaklu jest, oczywiście, kreacja Krystyny Jandy w roli tytułowej. To wspaniała aktorka, a siła, czystość i brzmienie jej głosu oraz idealna dykcja zachwycają tym bardziej że, niestety, nie wszyscy aktorzy niewielkiej obsady mają głosy wystarczająco dźwięczne, a dykcję wystarczająco wyrazistą, by przebić się przez - interesującą zresztą - muzykę Józefa Skrzeka; chór śpiewający swe kwestie jest praktycznie w ogóle niezrozumiały... Natomiast Zygmunt Hübner wielki nacisk w swej realizacji położył na wizualne, plastyczne piękno przedstawienia; w półmroku, wśród mglistych kłębów dymu - mroczny konflikt Medei i Jazona (Jerzy Zelnik) zyskuje właściwy, niepokojący entourage...\n„Przekrój”, 24 kwietnia 1988\nMEDEA`88 (Temida Stankiewicz-Podhorecka)\nFreudowski splot miłości i śmierci (jak byśmy dzisiaj powiedzieli) połączonych nienawiścią, do której prowadzi zazdrość - oto psychologiczna treść „Medei”, tego najkrwawszego bodaj mitu utrwalonego na zawsze w kulturze. Znakomicie ilustruje go obraz Delacroix „Medea szalona zabijająca swoje dzieci”.\nNajnowsze przedstawienie „Medei” Eurypidesa w Teatrze Powszechnym zdominowała właśnie tonacja malarska. Kompozycja przestrzeni scenicznej, autorstwa Barbary Hanickiej, skromna (ani jednego mebla, rekwizytu, czegokolwiek, idealnie pusta scena, którą z tyłu zamykają wielkie kolumny, "nagie", bez żadnych ozdób) i jakże monumentalna zarazem (lekko spadzista konstrukcja podłogi-lustra, w której odbijają się postaci, kostiumy i wszystko, co odbywa się na scenie, tworzy iluzję monumentu, kilkakrotnego powiększenia), wyznacza tu ruch, działania, współtworzy rytm przedstawienia.\nTen malarski klimat w dużej mierze budowany jest grą świateł. Znakomicie ustawionych i prowadzonych. I w tej scenografii układającej się jakby w autonomiczną harmonię malarską, a przecież silnie zespolonej z treściami myślowymi dramatu, klimatem duchowym i stanami emocjonalnymi bohaterów, rozgrywa się tragedia Medei '88.\nBo powierzenie roli Medei Krystynie Jandzie dość jednoznacznie sugeruje reżyserską intencję Zygmunta Hübnera odnośnie do tej postaci: Medea dzisiejsza, współczesna, jedna z nas, Medea roku 1988. I taka jest bohaterka Krystyny Jandy - współczesna w urodzie, kostiumie i charakteryzacji (choć te ciemnoniebieskie usta, takież paznokcie, makijaż w stylu punk i do tego "szarawary" a la Turek - nie przekonują mnie), a także współczesna psychologicznie, świadoma owej współczesności i tego co się nieuchronnie musi zdarzyć.\nPrzy takiej osobowości człowieka, przy tak doskonałym warsztacie aktorskim i tak szerokiej gamie środków wyrazu jakie posiada Krystyna Janda - można przekazać wszystkie pasje, wszystkie emocje, wszystkie stany ducha. Ale jednocześnie przy takiej impulsywności i niecierpliwości, granie do tzw. wnętrza, na wyciszeniu, przy wolnym stopniowym odsłanianiu "tajemnicy" przeżyć postaci - byłoby niejako gwałtem zadanym naturze aktorki, spętaniem owej ekspresywnej i wiarygodnej w przekazie "spontaniczności" zachowań, działań, bycia na scenie.\nToteż od pierwszej chwili (bardzo pięknie i efektownie inscenizacyjnie pomyślane "pojawienie się" Medei na scenie - jest tam już od początku przedstawienia, lecz my dostrzegamy ją znacznie później, kiedy snop światła powoli odsłania jej postać skuloną, przywarłą w bólu rozpaczy do podłogi) poznajemy jej cierpienie, ale i stan wzburzenia i siłę namiętności, która niebawem doprowadzi Medeę do zemsty. A fakt, że o tym wiemy w niczym nie osłabia napięcia widowni w śledzeniu konkretyzowania się owych namiętności w zbrodniczy czyn - dzieciobójstwo, akt najwyższej zemsty kobiety zdradzonej w miłości i godności.\nNie ma w tym przedstawieniu koturnowego patosu, w który tak łatwo popaść w tragediach antycznych. Jest po prostu opowieść o dumie i rozpaczy najwyższej, największej.\nPartnerem znakomitej aktorki, Jazonem, symbolem męskiej niewierności (zjawiskiem ponadczasowym i ponadgeograficznym) i parcia do kariery jest gościnnie występujący - Jerzy Zelnik (dlaczego tak dziwacznie ubrano aktora: w pierwszym wejściu ma na sobie klatkę jako "pulower" chyba, w drugim - kostium przypominający kolekcję Hanaoka).\n„Medea” w Powszechnym to niewątpliwie bardzo interesujące i ogromnie urodziwe przedstawienie ze znakomita rolą Krystyny Jandy. Ale dopiero finałowa, przejmująca, bardzo dramatyczna scena Medei i Jazona wzajemnie obwiniających się o zbrodnie i licytujących w miłości do dzieci, scena doskonale rozegrana aktorsko, świetna inscenizacyjnie i estetycznie piękna, daje - rzadko dziś spotykaną - prawdziwą satysfakcję widzowi, głęboko porusza jego emocje i pozwala na identyfikacje z tym, co dzieje się na scenie.\n„Życie Warszawy” nr 85, 13 kwietnia 1988\nMEDEA LACRIMOSA (Maciej Nowak)\nNa polskiej scenie „Medea” pojawiła się po raz pierwszy w dniu królewskich imienin roku 1767 tańczona (bo o baletowej wersji antycznego mitu mowa) przez Mademoiselle Saunier. Wiek dwudziesty wraz z zainteresowaniem polskiego teatru dramaturgią antyczną przyniósł kolejne kreacje; czarodziejkę z Kolchidy, tym razem już skreśloną piórem Eurypidesa, grały największe: Stanisława Wysocka, Halina Mikołajska, Lidia Zamkow, Jadwiga Jankowska-Cieślak. Dołączyła do nich ostatnio Krystyna Janda, która rolą Medei, w przedstawieniu przygotowanym przez Zygmunta Hübnera, zadebiutowała w wielkim tragicznym repertuarze.\nI jest to debiut niespodziewany, nie mający nic wspólnego z natrętnym uwspółcześnianiem, do czego dotychczasowe doświadczenia sceniczne Jandy mogłyby ją przywieść dość łatwo. Aktorka w pełni podporządkowała się wymogom klasycznego tekstu, co znowu nie znaczy, że zrezygnowała z nadania mitycznej bohaterce indywidualnego rysu. Jest to Medea bliska poprzednim wcieleniom Jandy poprzez swoją wybuchowość, nieopanowanie graniczące momentami z histerią, nerwowość gestów i zachowań, ale też - odległa, gdyż bogatsza od nich o umiejętność nadawania swym namiętnościom wymiaru monumentalnego. Na długo pozostaje w pamięci końcowy okrzyk rozpaczy, przeszywające nagle całą przestrzeń teatru słowo "m o j e", którym nieszczęsna dzieciobójczyni odmawia Jazonowi prawa do nazywania opuszczonych przezeń synów jego dziećmi.\nA przecież można byłoby do takiego ujęcia zgłosić sporo zastrzeżeń. Medea nie była bowiem wyłącznie uciśnioną niewinnością; lecz przede wszystkim bezwzględną, orientalną wróżką, która dokonała wielu straszliwych zbrodni. Również decyzja Jazona o poślubieniu córki Kreona, a przez to zagwarantowanie synom jego i Medei korynckiego obywatelstwa, w świetle tego, co wiemy o starożytności, wydawać się musiała jak najbardziej uzasadniona. Związek z kobietą pochodzącą, jak Medea, z barbarzyńskiego Wschodu nie był w żaden sposób zobowiązujący i tak z całą pewnością traktowali rzecz całą widzowie ateńskiej premiery Medei w roku 431 p.n.e. Przerażenie budziło w nich dopiero postępowanie kolchidzkiej czarodziejki. Ślad takiego rozumienia przynosi rozpowszechniony właściwie aż do końca XIX wieku pogląd o niechęci Eurypidesa do kobiet, czego dowodzono faktem, iż przedstawia je zwykle jako okrutnice, gdyż tylko zwykłym okrucieństwem umiano wyjaśnić postępowanie Medei czy Fedry z "Hipolita". Jednak dla widzów roku 1988 n.e., i tego Zygmunt Hübner jest z pewnością świadom, Medea nie jest już kobietą złą, lecz - unieszczęśliwioną, zaś jej mąż, miast troskliwym ojcem - zwykłym obłudnikiem. Antyk Hübnera, bo o takim zjawisku można chyba mówić pamiętając o „Orestei” Ajschylosa wystawionej w roku 1982 w Starym Teatrze, jest tylko stylistycznym kostiumem, w którym opowiada się, by sparafrazować znane określenie, najtragiczniejsze historie świata. I właściwie należałoby pokręcić nosem nad nie zawsze najwyższą jakością tej stylizacji. Chór kobiet korynckich grany przez członkinie Chóru Akademickiego Uniwersytetu Warszawskiego swym małomocnym brzmieniem i żadnymi umiejętnościami aktorskimi nie potrafi bowiem wypełnić monumentalnej scenografii Barbary Hanickiej, zaś wielkiemu porządkowi mrocznej kolumnady tkwiącej w pochyłej, opadającej ku widowni, płaszczyźnie sceny nie odpowiada słaba muzyka Józefa Skrzeka. Również sytuacje sceniczne komponowane na planie najprostszych figur geometrycznych męczą monotonią, podobnie zresztą jak zupełnie chyba nieudana próba narzucenia polskiemu językowi rytmu greckiej melodeklamacji.\nAle też są to zarzuty w pewnym sensie drugorzędne. Hübnerowi i Jandzie udało się bowiem przedsięwzięcie karkołomne: skonstruowanie głębokiej, nieprostej psychologicznej motywacji dla działań mitologicznej bohaterki. I konstrukcja ta okazuje się wstrząsająco współczesna. Podobnie zresztą jak ujęcie postaci Orestesa w przedstawieniu ze Starego Teatru przed sześciu laty, kiedy to reżyser zlekceważył prawa tragedii antycznej wprost ostentacyjnie. O ile bowiem sama dramaturgia Eurypidesa stwarza materiał do psychologicznych rozważań, o tyle u Ajschylosa imperatywem działania jest wyłącznie los i boskie wyroki, a nie ludzka natura bohaterów. Hübner tymczasem ukazał Ajschylosowych bogów jako teatralne tylko, konwencjonalne istnienia, czym dobitnie podkreślił osamotnienie, targanego zupełnie ludzkimi wątpliwościami, Orestesa. I dlatego ten nie w pełni doceniony krakowski Orestes Jerzego Radziwiłowicza, niepewny i umęczony - tkwiący pośrodku sceny ze skrwawionymi szatami w dłoniach oraz warszawska Medea Krystyny Jandy, ludzka w swym bólu, z twarzą pokrytą srebrzystym brokatem połyskującym niczym setki łez, to ważne momenty w naszej współczesnej wizji greckiego antyku.\n„Teatr” nr 7, lipiec 1988\nOBCOŚĆ BOSKOŚĆ HISTERIA (Tomasz Wolańczyk)\nTo, co napisano o „Medei” Eurypidesa w Teatrze Powszechnym, łączy dość często powtarzana opinia o jej współczesności z jednej, a psychologizmie z drugiej strony. Nie negując tych spostrzeżeń, warto jednak zwrócić uwagę na inne cechy tego przedstawienia. Na zimną, wyrafinowaną elegancję i na to, co może nieprecyzyjnie nazywam jego intelektualizmem. Chodzi mi tu o odwołanie się do pozamitycznej warstwy dramatu, zestawienia jej nie tylko z wiedzą współczesnego człowieka o mechanizmach psychiki, lecz i z wiedzą o Grecji, Eurypidesie, teatrze.\nW twórczości Eurypidesa nieustannie powraca fascynacja Wschodem. Stamtąd przybywają często (lub tam odchodzą) jego bohaterki, przynosząc ze sobą inną, znacznie rozleglejszą skalę uczuć, inną, niekonwencjonalną moralność. Kulminacją tego urzeczenia nieracjonalnym, obcym, a zarazem świętym światem są oczywiście „Bachantki”, w których żywioł kobiecy utożsamiony został z natężeniem emocji, pierwotnymi sposobami reagowania, jak też z egzotyką i dziwnością.\nOdmienność często wyznacza dwuznaczną, niejasną pozycję bohaterów tragedii w społeczeństwie. Jest więc zderzenie dwu światów, ale i zderzenie każdej inności z obowiązującymi normami i konwenansami w końcu, dalej uogólniając, zderzenie indywidualnego cierpienia z bezmyślnym okrucieństwem świata. U Eurypidesa jest on Grecją, codzienną i mityczną, pojmowaną jako rzeczywistość rządzona przez martwe prawa. Jej przedstawiciele to galeria "mężczyzn eurypidejskich" (Jazon, Tezeusz, Admet), słabych, egoistycznych, obsesyjnie przekonanych o własnej ważności i słuszności porządku, który reprezentują. Tchórzliwi herosi ponoszący klęskę bez najmniejszej próby walki z przeznaczeniem, czy jak kto woli, złośliwością bogów. W "Medei" konflikt dwu światów jest nazwany, wyraźny, a w spektaklu Zygmunta Hübnera funkcjonuje różnorako: od wyraźnego podziału przestrzeni na "stronę Greków" i "stronę Medei" poprzez zdecydowaną stylizację kostiumów Jazona i Koryntian - sztywnych, przeestetyzowanych, wręcz brzydkich w zestawieniu z barwnym, niespokojnym, jakoś synkretycznie orientalnym kostiumem Medei.\nObsadzenie w roli Jazona Jerzego Zelnika wydawać by się mogło próbą obrony tego, co postać ta ma reprezentować - racjonalnej tradycji helleńskiej, porządku praw i obyczajów, męskiego kultu siły i1 rozumu. Próba to zresztą udana, słowa o obowiązku i rozsądku brzmią wiarygodnie, Jazon staje się nie tylko sprawcą krzywd, lecz i postacią mającą własne racje.\nInność Medei wyznaczona jest nie tylko poprzez kostium i miedziane, ujęte w tuleję włosy, sugerując związki z którąś z antycznych kultur stepowych. Buduje ją głównie aktorstwo. Krystyna Janda znajduje się w nieustannym ruchu, wykonuje mnóstwo drobnych, nerwowych gestów, chodzi miękkim, skradającym się krokiem (chwilami przypomina on rytualny taniec, którym okrążać poczyna statyczne postaci Greków). Inaczej też mówi: szybciej i głośniej, ze zmienną, kapryśną modulacją.\nObcość jej to jednak pojęcie znacznie szersze niż fakt przybycia z innej, barbarzyńskiej kultury. Pojawia się kolejny stały temat eurypidejski, problem granicy między człowiekiem a bogiem, boskości i jej moralnych konsekwencji. „Medea”, jak kiedyś napisano, jest utworem pozbawionym katastrofy. Trudno uznać za klęskę bohaterki dokonanie zemsty, po której ulatuje w niebo na rydwanie zaprzężonym w skrzydlate smoki. Można mówić jedynie o klęsce jej człowieczeństwa, a właściwie o odrzuceniu go w chwili podejmowania decyzji. Nie chodzi tu o potoczne rozumienie terminu "czyn nieludzki", lecz o wyraźną przemianę postaci, ujawnienie jej przynależności do świata bóstw, w którym rządzą inne prawa.\nJest taka scena w spektaklu - Medea, po dokonaniu wyboru, siedzi histerycznie szarpiąc dziesiątki szarf, którymi poprzewiązywana jest jej szata; cicho, jakby wyczerpana płaczem, pojękuje. To rozpacz, agresja wobec czegokolwiek, szarpanie pozaciąganych węzłów, a zarazem zdejmowanie szat, zrywanie więzów, odrzucanie tego co ziemskie, przygotowanie do spełnienia ofiary. Nakładają się na siebie dwa porządki: realne psychologicznie wyładowanie bezsilnej wściekłości i moment metamorfozy. Medea stojąca z ramionami rozrzuconymi w geście orantki, ubierana w rytualną szatę jest już boginią i kapłanką-ofiarnicą.\nKrystyna Janda gra więc postać, której przemiany przekraczają dostępne nam granice percepcji, ma za zadanie uprawdopodobnić czyny o pozaludzkiej motywacji. Osiąga to za pomocą rzadkiej umiejętności, umiejętności wzruszania. Odwołuje się do swoich dotychczasowych doświadczeń aktorskich, do prostych, najbardziej uwewnętrznionych form przekazywania uczuć: skrętem ciała, grymasem, załamaniem głosu, budując, co w końcu najważniejsze, niepokój w widzu, tworząc postać w nim właśnie.\nWspółczesne aktorstwo, a chyba i współczesna psychika, codziennie oswajana z masowością cierpienia, źle znoszą patos. Medea budowana jest inaczej, poprzez nagromadzenie i skoncentrowanie do granic wytrzymałości drobnych, zwyczajnych niemal, przejawów cierpienia; z jakby zagęszczonej maksymalnie histerii powstaje zupełnie nowa jakość psychiczna. Patos pojawia się dopiero w finale. Gdy wszystko już się dokonało i wypaliło, słychać przenikliwy, wibrujący krzyk, znaczący moment graniczny, punkt szczytowego napięcia.\nTo napięcie nie mija, trwa jeszcze po zakończeniu przedstawienia. Krystyna Janda wychodząc po oklaski ma nieprzytomną, obcą twarz. Dopiero po kilku chwilach odrzuca w tył głowę i uśmiecha się szczęśliwym, zwycięskim uśmiechem: "Dobra jestem!"\n„Teatr” nr 2, luty 1989\nW warszawskim Teatrze Powszechnym wrze, od kiedy w jednym z pokojów pojawiła się kartka z wulgarnym atakiem na jego twórcę i patrona Zygmunta Hübnera. Jej autor został zwolniony, odszedł dyrektor artystyczny i jeden z reżyserów. Teatr znalazł się na krawędzi.\nPrzyjeżdżali do niego z całego kraju. Na hasło "Hübner" rzucali pracę w innych teatrach, chociaż tam, gdzie mieli grać, robotnicy mieszali jeszcze cement. Joanna Żółkowska zrezygnowała dla niego ze Starego Teatru, gdzie miała zagrać Ofelię u Konrada Swinarskiego w "Hamlecie". Ewa Dałkowska rzuciła Teatr Śląski w Katowicach. Mariusz Benoit, wtedy student ostatniego roku łódzkiej Filmówki, z wrażenia pomylił sale w Bristolu, gdzie umówił się na rozmowę z Hübnerem. Przyciągała ich legenda wybitnego dyrektora, twórcy sukcesu Starego Teatru w Krakowie, z którego odszedł w 1969 roku w proteście przeciw ingerencjom cenzury. Mówi Rayzacher, który dla Hübnera porzucił Rozmaitości: - Za Zygmuntem Hübnerem szła opinia człowieka, który jako jeden z niewielu w polskim teatrze potrafi powiedzieć "nie".\nBył rok 1974, w Warszawie Hübner miał stworzyć od podstaw nowy zespół na miejscu dawnego Teatru Powszechnego. Od czterech lat w budynku koło zakładów Wedla na Pradze trwała przebudowa. Poprzedni zespół Powszechnego przeniósł się w 1970 roku do Teatru Narodowego razem z dyrektorem Adamem Hanuszkiewiczem. Mieli więc komfortową sytuację - wszyscy byli nowi. Świeżo upieczeni absolwenci, jak Benoit czy Żółkowska, i stara generacja: Stanisław Zaczyk, Bronisław Pawlik, Edmund Fetting, Leszek Herdegen. Dyrektor oprowadzał ich po jeszcze nieotynkowanych salach.\nWarszawa była najtrudniejszym wyzwaniem w jego karierze. Bliskość centralnej władzy nadawała tutejszemu życiu teatralnemu specjalny charakter. Wszyscy pamiętali sprawę „Dziadów” Kazimierza Dejmka zdjętych w 1968 roku. Prowadzić teatr w stolicy oznaczało nie tylko grę z publicznością, ale przede wszystkim z władzą.\n„Sprawa Dantona”: Rewolucja oskarżona\nAndrzej Wajda, do którego zwrócił się o pomoc, nie znalazł nic odpowiedniego. Ale jego żona Krystyna Zachwatowicz przypomniała sobie, że robiła kiedyś we Wrocławiu scenografię do mało znanego dramatu Stanisławy Przybyszewskiej „Sprawa Dantona”. Rewolucja francuska, zapomniana autorka, dramat niewystawiany w Warszawie - to było to.\n„Lot nad kukułczym gniazdem”: Publiczność może wyjść\nOszałamiający sukces pierwszej premiery Powszechnego (kolejki przed kasą, zaproszenia na zagraniczne festiwale) ustawił wysoko poprzeczkę. W następnym sezonie żaden spektakl nie dorównał „Sprawie Dantona”. Udało się to dopiero Aleksandrowi Bardiniemu, który w 1976 roku wystawił „Barbarzyńców” Maksyma Gorkiego. Obraz z życia rosyjskiej prowincji końca XIX wieku, gdzie króluje złodziejstwo, donosicielstwo, głupota i intrygi, był dla wielu widzów lustrzanym odbiciem epoki Gierka.\nTak było z „Lotem nad kukułczym gniazdem” według Kena Kesseya z Pszoniakiem jako McMurphym i Franciszkiem Pieczką jako Indianinem. Bohaterem powieści był drobny szuler i nonkonformista, który osadzony w szpitalu psychiatrycznym próbuje zbuntować pacjentów i przeciwstawia się despotycznej władzy personelu.\nHübner, aby poznać realia i odtworzyć je na scenie, przeprowadzał konsultacje z lekarzami, jeździł do szpitala dla nerwowo chorych w Drewnicy. W inscenizacji zastosował chwyt podobny do tego ze „Sprawy Dantona”: widzowie mieli poczuć się jak bohaterowie - pacjenci szpitala psychiatrycznego. W tym celu boazerie z widowni przedłużono na scenę, tak aby publiczność i aktorzy znaleźli się w jednej przestrzeni. Widzów wchodzących do foyer obserwowali ubrani w kitle pielęgniarze.\n„Rozmowy z katem”: Jak pan mógł rozmawiać z nazistą?\nO tym mówił „Wróg ludu” Ibsena w reż. Kazimierza Kutza - historia lekarza z uzdrowiska, który narażając się na nienawiść mieszkańców, ujawnia, że woda, którą leczą pacjentów, jest zatruta. Zagrożone krachem uzdrowisko było metaforą państwa opartego na kłamstwie i układach, a doktor Stockmann, którego grał Franciszek Pieczka - przykładem idealisty, który walczy o prawdę, ryzykując wszystko.\nKiedy brakowało dramatów przylegających do rzeczywistości, Hübner sięgał po prozę, literaturę faktu, reportaż. W 1977 roku Wajda wystawił na dużej scenie „Rozmowy z katem” - zapis rozmów, jakie Kazimierz Moczarski, żołnierz AK i członek Kierownictwa Walki Podziemnej więziony w czasach stalinowskich, odbył z nazistowskim zbrodniarzem, katem warszawskiego getta Jurgenem Stroopem, z którym siedział w jednej celi.\nW postać Moczarskiego wcielił się sam Hübner. W prologu przypominającym spotkanie autorskie wychodził do publiczności w zwyczajnym ubraniu, z egzemplarzem „Rozmów z katem” w jednym ręku i biało-czerwoną wiązanką goździków w drugiej i odpowiadał na pytania siedzących na widowni aktorów. Były to autentyczne pytania kierowane w listach do zmarłego w 1975 r. Moczarskiego: "Jak pan mógł rozmawiać z nim tak wiele, starać się go zrozumieć? Pan, Polak i akowiec?".\n„Cesarz”: Czy są jakieś problemy, towarzysze?\nW 1979 roku wokół Powszechnego znów było głośno dzięki adaptacji słynnej książki Ryszarda Kapuścińskiego „Cesarz”. Historię upadku etiopskiego władcy Hajle Selassje publiczność odczytywała jako rzecz o zwyrodnieniu władzy komunistycznej. Kiedy umalowani szuwaksem dworzanie cesarza narzekali na głupich ministrów i opowiadali, dlaczego cesarz ograniczał nakłady prasy ("Od nawyku czytania krok tylko do nawyku myślenia, a ten jest dla państwa źródłem rozlicznych utrapień"), sala huczała od oklasków.\nNonkonformistyczny teatr wkrótce stał się obiektem zainteresowania także ludzi władzy. Wspomina Władysław Kowalski, który w „Cesarzu” grał rolę reportera:\nInnym razem na „Meczu” Janusza Głowackiego pojawił się sekretarz KC Karkoszka.\n„Spiskowcy”: Wolność przyjęłabym z każdej ręki\nKiedy rozpoczął się karnawał "Solidarności" i teatry gorączkowo wprowadzały na afisz zakazane tytuły, Powszechny niczego nie musiał nadrabiać. Jeszcze przed Sierpniem Hübner wystawił „Spiskowców” - adaptację powieści „W oczach Zachodu” Józefa Conrada nazywanej angielskimi „Biesami”. To opowieść o agencie carskiej Ochrany, który rozpracowuje kółko rewolucjonistów w Genewie.\nPierwszą "solidarnościową" premierą Powszechnego były „Wszystkie spektakle zarezerwowane”, montaż wierszy poetów z kręgu podziemnego "Zapisu". Songi śpiewał bard opozycji Jan Kelus, reżyserowała Elżbieta Bukowińska. Jedynym elementem scenografii było ogromne krzesło, na które aktorzy wspinali się po drabinach, jakby nie dorastali do rzeczywistości.\nTytuł przedstawienia nawiązywał do pojawiającego się często w repertuarach kin zdania "wszystkie seanse zarezerwowane", pod którym cenzura ukrywała pokazy dokumentalnego filmu „Robotnicy '80”. Spektakl szedł przy nadkompletach. NZS Politechniki Warszawskiej wydał nawet na powielaczu nieoficjalny zbiór tekstów z przedstawienia. Teatr się od niego odciął.\n„Antygona”: Moje granice kompromisu są określone\nCenzura zdjęła z afisza montaż „Wszystkie spektakle zarezerwowane” i jednoaktówki Havla. Ale wkrótce poezje pokolenia '68 odżyły w podziemnym Teatrze Domowym, który założyli Ewa Dałkowska, Maciej Szary i Andrzej Piszczatowski. Grali w prywatnych mieszkaniach.\nHübner chronił zespół, ale nie szedł na współpracę z władzami. Poparł aktorski bojkot telewizji i wystawiał sztuki o politycznym wydźwięku, takie jak „Upadek” Nordahla Griega o klęsce Komuny Paryskiej korespondujący z rozbiciem "Solidarności" czy „Antygonę” w przeróbce Helmuta Kajzara nazywaną „Antygoną 1982 roku”. Po spektaklach widzowie wchodzili na scenę z kwiatami, aby dziękować aktorom za udział w bojkocie.\nCeną za uratowanie teatru była rezygnacja z politycznych przedstawień. Ostatnim byli „Clowni” Andrzeja Strzeleckiego z 1983 roku, spektakl pokazujący rzeczywistość PRL-u przez metaforę cyrku. Na jedno z przedstawień, wykupione w całości przez podziemną "Solidarność" pracowników PAN, nieoczekiwanie przybył wicepremier Mieczysław Rakowski z asystą. Konsternacja. Widzowie pozdejmowali znaczki "Solidarności", żeby nie narażać teatru. Po spektaklu stojąca owacja, wicepremier jako jedyny klaskał, siedząc. "Wprawdzie nie wstał, ale stanął na wysokości zadania: teatr nie poniósł żadnych konsekwencji" - wspominał Hübner.\nNajwiększym sukcesem w drugiej połowie lat 80. był apolityczny „Garderobiany” Ronalda Harwooda ze Zbigniewem Zapasiewiczem i Wojciechem Pszoniakiem - sztuka o wędrownej trupie teatralnej rozgrywająca się w czasach II wojny światowej. Kwestia, w której Zapasiewicz tłumaczył, że nawet wojna nie powstrzyma go od grania Szekspira, bo teatr musi stać ponad cierpieniem, bólem i polityką, brzmiała jak nowy program Powszechnego.\n„Medea”: Precz ze łzami!\nNa próbach do swego ostatniego spektaklu – „Medei” - spierał się z Krystyną Jandą, nową gwiazdą teatru, o płacz.\nDuże zespołowe inscenizacje, z których dawniej słynął teatr, nie udawały się. Przedstawienia w dawnym duchu, ostre, prowokujące do myślenia, były rzadkością: należały do nich „Prezydentki” Wernera Schwaba i „Ciałopalenie” Marka Bukowskiego (rzecz o antysemityzmie). Dawnemu wizerunkowi Powszechnego zaszkodziły medialne kariery niektórych aktorów, którzy jak Kazimierz Kaczor zostali twarzami oper mydlanych i teleturniejów. Symbolem teatru stały się „Shirley Valentine”, „Kobieta zawiedziona”, „Maria Callas” - popularne spektakle Krystyny Jandy o życiu kobiet: przeciętnych, uwikłanych w codzienność gospodyń i wielkich gwiazd, które biły rekordy popularności. W monodramach występowali także inni znani aktorzy: Joanna Szczepkowska, Janusz Gajos, Piotr Machalica. O Powszechnym już nie mówiono "teatr zespołowy", ale "teatr gwiazd".\nWładysław Kowalski wspomina, jak na początku lat 60. miał wystąpić w adaptacji „Jeziora Bodeńskiego” w gdańskim Teatrze Wybrzeże, którym kierował wówczas Hübner. Na spektakl miał dojechać z planu filmowego z Wrocławia. Już miał ruszać w drogę, kiedy nadszedł telegram: "Proszę nie przyjeżdżać. Teatr spłonął. Zygmunt Hübner".\n„Gazeta Wyborcza” nr 41, 17-18 lutego 2007\nW DYMACH I OPARACH (Agnieszka Baranowska)\nO czym może być „Medea” wystawiona w roku pańskim 1988?\nJest sztuką o zazdrości, miłości i zemście - jak zawsze. Ale w interpretacji Zygmunta Hübnera (reżyser) i Krystyny Jandy (tytułowa rola) jest także opowieścią o samotnej i zestresowanej cudzoziemce, która musi walczyć o swoje prawa na obczyźnie.\nHistoria Medei, taka, jaką pamiętamy z mitów greckich, jest chyba najokrutniejszą z przekazanych nam legend. Matka zabijająca własne dzieci, aby zemścić się na niewiernym mężu - rzecz straszliwa. Co prawda, przed Eurypidesem, podobno mit o zdobywcy Złotego Runa Jazonie i jego barbarzyńskiej żonie wyglądał inaczej. Niewykluczone, że dzieci Jazona i Medei ukamienowane zostały przez Koryntian w zamian za zabójstwo króla Kreona i jego córki. Ale do naszych czasów dotarła wersja Medei-dzieciobójczy. Psychiatria zna syndrom opuszczonej kobiety, która myśli o zabójstwie dzieci i często jeszcze siebie. Janda jednak nie gra w żadnej scenie casusu psychiatrycznego. Gra kobietę zdradzoną, oszukaną, porzuconą, która dla ukochanego mężczyzny poświęciła własną ojczyznę i rodzinę, a teraz ten już jej nie chce. Medea nie umie pogodzić się z takim tokiem wydarzeń. Rządzi się własnymi prawami. Cała „Medea” Eurypidesa w interpretacji Hübnera jest właściwie jednym wielkim monologiem Krystyny Jandy. będącym właściwie wadzeniem się ze sobą. Wszystkie rozmowy, które ta Medea toczy w trakcie trwania przedstawienia, z niewiernym mężem, piastunką, chórem korynckich kobiet, mają na celu uzasadnienie i usprawiedliwienie jej decyzji i postępowania przede wszystkim we własnych oczach. Medea rozmawia z innymi, ale dyskutuje z samą sobą. Dokonując zemsty ugodzi także w siebie. Janda bardzo czysto i spokojnie pokazuje tok myślenia inteligentnej, bardzo ambitnej, z poczuciem własnej godności kobiety, z której nieszczęście wyzwala utajoną, zimną agresję. Uprawdopodobnią prawie to, co w micie Medei wydaje się nam, dwudziestowiecznym nieprawdopodobne nawet w warstwie psychologicznej. Nie jest szalona. Nie jest usposobieniem zła. Broni się tak, jak umie. W obronie okazuje się być bardziej okrutna aniżeli jej przeciwnicy, którzy wyganiają ją z kraju - drugiej ojczyzny, w której jej mąż porzucając ją - jak barbarzynkę - ma zamiar poślubić inną.\nJanda jako Medea nie tylko w warstwie charakterologicznej, w formacji umysłowej, jest inna aniżeli tłum kobiet korynckich, do których się zwraca szukając usprawiedliwienia swoich morderczych uczynków. Strój, makijaż, fryzura - wszystko czyni z niej osobę odmienną od reszty pojawiających się na scenie. Widać, że jest inna. Jest cudzoziemką postawioną w sytuacji ekstremalnej na obcej, nieprzyjaznej ziemi. Jej uczynki mogą wypływać ze stresu zawiedzionej, zdradzonej kobiety, ale także z sytuacji "obcej" na cudzej ziemi. Medea spaliła za sobą mosty w swojej ojczyźnie. Na gwałt musi szukać sojuszników wśród obcych. Czyni to błyskotliwie i inteligentnie. Dziś powiedzielibyśmy, że jej umysł pracuje jak komputer. Co prawda, przeciwnicy nie dorównują jej ani inteligencją, ani siłą woli czy charakteru: Kreon jest słaby, Jazon (tu Jerzy Zelnik) tylko przystojny, a reszta, uległa.\nKrystyna Janda stworzyła w roli Medei wizerunek nowoczesnej, oryginalnej, ambitnej kobiety, która życie ma za nic, ale wysoko ceni sobie godność, pojmowaną we właściwy sobie sposób. Interpretacja Hübnera dała jej wspaniałą oprawę od pustej sceny ze szklistą posadzką po dymy, w których oparach pojawia się w scenie zabójstwa dzieci i muzykę Józefa Skrzeka przejmującą w okolicach tegoż samego momentu. Scena w dymach, gdy Janda w niebieskiej obcisłej sukni zostaje wyniesiona za pomocą maszynerii teatralnej na scenę, jest chwilą, którą się zapamiętuje. Jest to scena bardzo widowiskowa, w której jednocześnie pod pokrywą upozowanego obrazu dzieje się bardzo wiele.\n„Medea” roku 1988 jest pytaniem jak w ogóle wystawiać dramaty starożytnych, aby się dały oglądać. „Medea” Hübnera daje się oglądać. Jest przedstawieniem efektownym w układzie scenicznym, kolorystycznym i muzycznym. Nowoczesnym w interpretacji, choć może to nie każdemu odpowiadać. Z efektowną, interesującą rolą gwiazdy, inną od poprzednich ról teatralnych Krystyny Jandy, inną, bo aktorka musiała sięgnąć po odmienne środki wyrazu. Damom przedstawienie i barbarzyńska Medea w interpretacji Jandy się podoba (mimo udziwnionych kostiumów itp.), panom - niespecjalnie. Ale rzecz to już do rozstrzygnięcia, dla psychologa albo w "Rozmowach intymnych". Być może gentelmeni uważają, że o pewnych sprawach się nie mówi. A kobiety wręcz odwrotnie - z drobnej, osobistej sprawy lubią robić widły. Ale przecież „Medea” jest nie tylko o tym.\n„Kultura” nr 23, 8 czerwca 1988\nCASUS: JANDA [FRAGM.] (Andrzej Multanowski)\n(...) Hubner zaryzykował - i wygrał (na szczęście, nie wiem bowiem, jak w przypadku porażki potoczyłaby się dalsza kariera teatralna Jandy).\nWybór padł na "Medeę" Eurypidesa, a więc utwór reprezentujący ten typ dramaturgii, która coraz rzadziej pojawia się na naszych scenach, wobec której nasi inscenizatorzy coraz bardziej stają bezradni. Twórcza inwencja sprowadza się tu zazwyczaj do naiwnego rekonstruowania instrumentarium antycznego teatru. Albo więc prześcieradła, tuniki i kolumny ze styropianu, albo piach, ogień i zgrzebne workowe płótno.\nInscenizacja Zygmunta Hubnera przywodzi na myśl doświadczenia Petera Steina w pracy nad "Oresteją", którą zresztą przed kilku laty Hubner reżyserował na deskach Starego Teatru. Poszukując współczesnych desygnatów dla antycznego pojęcia tragizmu obaj twórcy prezentują podobny tok myślenia. A więc przede wszystkim przekład. Hubner gra "Medeę" w translacji Macieja Słomczyńskiego - w stylistyce, jak i w sposobie budowania psychologii postaci, bliskiej doświadczeniom dramaturgii współczesnej. Następnie - scenografia. Praca Barbary Hanickiej to temat wart odrębnego studium. Przyznam, iż nie spodziewałem się, że małą, właściwie kameralną scenę Teatru Powszechnego można tak powiększyć, zmonumentalizować. A zostało to osiągnięte bardzo oszczędnymi środkami. W oddali widzimy ginące w mroku zarysy kolumn, z przodu - złamaną w stosunku do płaszczyzny sceny, opadającą ku widowni czarną połyskliwą taflę, w której odbijają się oglądane przez nas obrazy.\nI wreszcie reżyseria. Zygmunta Hubnera nie interesuje w gruncie rzeczy spór, jaki toczą pomiędzy sobą Jazon i Medea. Postać byłego małżonka Medei inscenizator przesuwa na drugi plan, sytuując ją w grupie zastygłych w hieratycznych pozach postaci. Istota tragizmu nie polega bowiem, w ujęciu Hubnera, na starciu wzajemnie równoważących się racji. Inscenizator opowiada nam o świecie, który wypadł z orbit, świecie, w którym występek, jakim było porzucenie Medei przez Jazona, nie spotyka się z żadną sankcją; o świecie, w którym nie ma boga. Rolę istoty najwyższej, wymierzającej sprawiedliwość, musi podjąć człowiek. Problem jednak w tym - i w tym sens prezentowanego tu tragizmu - iż dokonując zemsty, aby ocalić swą ludzką godność, Medea musi poświęcić życie swoich dzieci. Broniąc jednych wartości, musi poświęcić inne.\n"Medea" w Teatrze Powszechnym jest popisem Krystyny Jandy. Popisem, budzącym szacunek skalą aktorskich środków, tudzież dyscypliną i świadomością, z jaką zostały użyte. Skala tych środków jest zresztą bardzo rozległa: od szeptu po krzyk, gdy emocji nie sposób już zamknąć w słowach. W tej, granej z najwyższym napięciem i pasją, roli jest, myślę, coś z symbolu. Symbolu zwycięstwa nad sobą, własnymi lękami, kompleksami, nieżyczliwą opinią środowiska czy powierzchowną często w ocenach krytyką. To zwycięstwo nie przyszło łatwo. Trudno dziś bowiem w naszym teatrze - z różnych zresztą powodów - o warunki do spokojnej rzetelnej pracy. Tym bardziej cieszy więc sukces aktorki. Dzięki niej ten, nie pozbawiony wszak pewnych słabości - głównie w drugim planie aktorskim - spektakl pozwala mimo wszystko odbudować naszą wiarę w teatr. W to, że ze sceny można mówić mądrze o sprawach istotnych. To ważny spektakl. Być może ważniejszy niż się nam na pozór wydaje.


Jaki aparat kompaktowy do filmowania i zdjęć - Aparaty cyfrowe i kamery - forum.benchmark.pl\ndodany przez jus88tys,\n9 Kwietnia w Aparaty cyfrowe i kamery\nA to 4k przy filmowaniu z ręki to po co?\nW dniu 9.04.2021 o 15:40, jus88tys napisał:\nMam rx100 mk1 , nagrywa tylko w fullhd , ale za to super . Stabilizacja idealna i ostry obraz . Mój telefon nie ma podejścia (xiaomi mi9t)\n5 godzin temu, cooger napisał:\nOk, niech Ci będzie. Imo przerost formy.\nW dniu 11.04.2021 o 07:05, cooger napisał:\nOsobiście to wolę dobre 1080 od 4k. Dobrze nakręcone i dobrą optyką. Ale to ja. Głębi? W sensie, że wszystkie plany są ostre? No to akurat wielka wada kompaktów.\nW dniu 12.04.2021 o 12:32, cooger napisał:\nKolejny przykład kwestii gustów - ostrość wszystkich planów - Jeżdżąc po wycieczkach, chciałabym kręcąc filmy, widzieć wszystko co się da a nie tylko bliski albo tylko dalszy plan. Jaki to ma sens w nieprofesjonalnym filmowaniu? Po co mi efekt bokeh w filmach dla wspominania miejsc?\nA dobre 1080 raczej w kompaktach mało osiągalne a jak już pisałam, nie zamierzam wymieniać obiektywów.\nA o różnicę w głębi między 4K a 1080 , bardziej mi chodziło że oglądając materiały z wycieczek w 4K przy takim poziomie szczegółów, ma się wrażenie głębszego obrazu. Nie umiem tego wytłumaczyć do końca. Tak jakby bardziej efekt powiedzmy "trójwymiarowości" . Bardziej czuć jakby się tam było.\nPoza tym chyba nie da się dyskutować z tym że skoro jest możliwość kręcenia w 4K to taki obraz jest bardziej szczegółowy niż 1080, a oglądając na tv 60 cali niestety to widać tym bardziej. Mami 2021 rok. Może mamy od razy kręcić w 640x480 jak w poprzednim wieku?\nW zastosowaniach profesjonalnych być może nie jest potrzebny przerost formy nad treścią jak to pisałeś. Tak samo jak efekt bokeh może ie jest pożądany. Ale ja nie zamierzam produkować materiałów dla kogokolwiek\nTak jak mówisz, kwestia gustu. Dla mnie brak wyróżnienia planów w filmie to masakra jakościowa. Dokręcić przesłonę zawsze można żeby zwiększyć GO. Dodatkowo montaż materiałów 4K wymaga sporych mocy obliczeniowych, ale co kto woli i z czym chce się zmagać. W każdym razie dysponuję sprzętem kręcącym w 4K, ale używam 4K wyłącznie gdy wiem, że będę rekadrował w postprocesie.\nP.S. Pamiętaj żeby mieć zapas kart bo 128GB w 4K i dużym bitrate zapełnia się niesamowicie szybko.\nDokładnie. Ty jesteś zawodowcem i zależy Ci na tym żeby Twoje materiały wyglądały zawodowo. Masz też do tego dobry sprzęt i wiesz jak go używać. Ja chcę tylko pamiątkę a montować nawet pewnie nie będę. Może jeden klip zmontuje kilkuminutowy pokazujący najlepsze momenty i tyle Część rzeczy mniej spektakularnych będzie konwertowana do 1080 aby zaoszczędzić miejsca, a taki materiał też jest lepszej jakości niż tworzone od początku w 1080. No i wiadomo że kilka szybkich kart pamięci muszę mieć tak jak zapas akumulatorów ewentualnie powerbank\nJakie ładne multikonto, Justyna okazała się Stachem\n15 Kwi BlackCoffe zamknął ten temat


Polityczny kogel mogel - Jarek Ruszkiewicz SL - NEon24.pl\nKLUB NIEPOPRAWNYCH I NIEZALEŻNYCH 28.09.2017 15:02 56 komentarzy\nMój przyjaciel, Pan Wojtas, zniechęcił mnie ostatecznie do zajmowania się polskim grajdołkiem politycznym twierdząc, że staję się "nudny".\nAle tutaj zgadzam się z nim całkowicie, do znudzenia powtarzam to samo, zdania nie zmieniam i nie potrafię tak jak Pan Wojtas widzieć w koszyku dwa zdrowe jabłka i nie zauważać, że cała reszta to zgniłki. Nikt mnie nie namówi do kupna takiego koszyka. No ale może Panu Wojtasowi to nie nie przeszkadza bo zdrowe jabłka zje a z reszty zrobi jakiegoś pysznego jabcoka. Ja osobiście wolę jego inne destylaty, za jabcokiem nie przepadam.\nJakby tak się dobrze przyjrzeć to w każdym takim "koszyku" po 44' można był znaleźć parę zdrowych jabłek. Kto zaneguje słuszność elektryfikacji wsi, pracy dla wszystkich, prawie darmowych koloni dla dzieci itp? Ale czy to oznacza, że akceptowaliśmy wszystkie jabłka? Nie,To się nazywa zgniły relatywizm. Tak Polski nie odzyskamy bo nie wolno się podniecać jedynie 500+ gdy jeszcze nie posadzono żadnego aferzysty z poprzedniej koalicji a reforma wymiaru sprawiedliwości to gra pozorów.\nZmiana musi być totalna (nie mylić z "totalną opozycją). Tak też jest z ostatnią zadymą wokół propozycji prezydenta, średnio mnie to podnieca bo już od dawna piszę, że po obecnym strażniku żyrandola nie za wiele można się spodziewać. Żal mi tylko tych wszystkich "niezależnych" i "niepoprawnych" idiotów, którzy piali jak młode koguciki jacy są "dumni z takiego prezydenta" :)) Teraz spuścili dziobki na kwintę a niektórzy nawet podnoszą świętokradczą rękę na umiłowanego do niedawna PADa. Jaja jak berety ale wcale mi ich nie żal bo idioci nie powinni zajmować się komentowaniem polityki. Jeśli ktoś stawia na spadochroniarza z Unii Wolności, najbardziej zażydzonej partii w powojennej historii Polski to jest niestety idiotą. Nawet nieboszczka PZPR nie była tak zażydzona.\nWielokrotnie pisałem, że to co się dzieje w polskim grajdołku politycznym nie ma nic wspólnego z polską, suwerenną polityką tylko jest odpryskiem sytuacji geopolitycznej na świecie, gdzie kilku graczy rozdaje karty ale nie ma tam żadnego przedstawiciela Polski. Rozgrywają nas jak chcą, okłamują jak chcą a tzw "niezależne" i niepoprawne" lemingi łykaja wszystko jak gęś kluchy.\nOstatni np. chciano podnieść Polakom ciśnienie strasząc "wielkimi" manewrami Zapad 2017, które wg fake mendiów (słowa samego Trumpa) miały być preludium do wielkiej agresji na Polskę. Wypowiedzi naszego ministra wojny i innych prominentnych polityków nie pozostawiały złudzeń - agresja Putina na Polskę to kwestia dni. No i co? No i jak zwykle jajco... Taka narracja jest jednak na rękę wszelkiej maści podżegaczom wojennym zza Atlantyku i znad Jordanu, którym wysługuje się obecna ekipa administrująca z ich poruczenia Polską. Pozwala bowiem wyciągnąć więcej kasy od swoich wasali a taki propagandowy ostrzał artyleryjski jest potrzebny, żeby ciemny naród tubylczy uwierzył, że wróg czyha więc musimy zakupić u wuja Sama nowy złom. I tak by kupili za nasze pieniądze ale zawsze lepiej mieć za sobą ciemny, tubylczy lud.\nNie jestem w stanie zrozumieć jaki jest cel wydawania 30 mld na coś co jeszcze nie istnieje i ma bronić nie nas tylko zachodnie wybrzeże USA? O Redzikowie mówię. Czy nie lepiej przeznaczyć te pieniądze na rozwój własnego przemysłu produkcji broni (choćby maczug albo kos)? No ale należy chyba wyjść z złożenia, że straszni i mądrzejsi wiedzą lepiej co dla nas dobre.\nO wiele bardziej interesujące jest obserwowanie sytuacji na świecie bo to tam w sumie ważą się losy Polski, choć nas przy tym nie ma. Nie chcieli nas nawet przy rozwiązywaniu kryzysu na Ukrainie, który jakby nie patrzeć, dzieje się blisko naszych granic i może mieć dla nas poważne konsekwencje. Jak pisałem o postępującym upadku imperium "wyjątkowej nacji" czyli USA to wielu się ze mnie śmiało albo wręcz oskarżało o putinowską agenturalność. No i co mamy?\nMamy USA, które z kretesem przegrały wojnę w Syrii i muszą jechać do domu z podwiniętym ogonkiem. Plan syjonistów/neokonów nie wypalił, Syrii nie udało się zniszczyć ani podzielić tak jak Jugosławii, Iraku czy Libii. Teraz USA próbują jeszcze fikać, już praktycznie oficjalnie bratają się z terrorystami z PI (których zresztą sami stworzyli i sponsorowali) albo próbują grać kartą kurdyjską. Klęska jednak pozostaje klęską i nic na to nie poradzą.\nInny kwiatek to Korea Północna. Co by nie mówić o Kimie i jego reżimie to załatwił syjonistów/neokonów na cacy. USA mogą sobie jedynie powarczeć, polatać bombowcami w pobliżu koreańskich granic i tyle. Małe państwo, nawet niech będzie totalitarne jak chce, ustawiło do pionu szeryfa świata. Stąd wniosek, że USA nie są już "szeryfem świata". Oczywiście mają jeszcze wystarczająco dużo mocy, żeby narobić bałaganu ale okoliczności geopolityczne już się zmieniły i to diametralnie. Trump, który oszukał swoich wyborców, okazał się następną pacynką w rękach syjonistyczno-neokonskich podżegaczy wojennych a samymi USA rządzi praktycznie junta wojskowa w osobach trzech generałów i ich sponsorów z kompleksu przemysłowo- militarnego. Plus Wall Streat oczywiście.\nPolska powinna jak najszybciej odczepić się od tego padającego słonia na glinianych nogach bo upadając może nas przygnieść. A że upadnie to pewne jak słońce. Co w zamian?\nTrzeba iść z duchem czasu i logiką powstawania i upadku imperiów. BRICS to już połowa ludzkości i (na razie) 40% produkcji światowej. Tylko, że te państwa są na fali wznoszącej podczas gdy USA i wasale zjeżdżają w dół. To jasne, że twardym jądrem BRICS są Chiny (mocarstwo ekonomiczne) i Rosja (mocarstwo militarne) i z tym należy się pogodzić. Zauważyć należy jednak, że Chiny rozszerzają swoje gospodarcze i polityczne wpływy na świecie bez jednego wystrzału. Jadą, negocjują obustronnie korzystne kontrakty, kredytują budowę lokalnej infrastruktury i dogadują się z miejscowymi bez wymachiwania pistoletem jak to robią USA i ich wasale.\nZawsze będzie ktoś mocny w towarzystwie ale ja już wolę kulturalnego Chińczyka, którego cywilizacja ma 5000 lat od jankesa bandyty, który stworzył swoje państwo zaczynając od największego holokaustu w historii ludzkości.Każda inwestycja chińska w naszym rejonie Europy a zwłaszcza w Polsce to gwarancja przeciwko jakimkolwiek, ewentualnym, zakusom Rosji czy Niemiec. Chińczycy nie pozwolą sobie w kaszę dmuchać.\nŻeby dojść do takich prostych konkluzji trzeba jednak mieć u steru państwa Polaków oddanych Polsce a nie namiestników z obcego nadania. Twierdzenie, że dwa jabłka w koszyku są zdrowe a przymykanie oczu na resztę, zgniłych, nie przyspieszy procesu odzyskiwania Polski dla Polaków, Panie Wojtasie.\n//Rosja (mocarstwo militarne) i z tym należy się pogodzić. //\nRano, wyrywając kartkę z kalendarza nie zauważyłem że to dziś 1 kwietnia\nJak ten czas leci 8-))))\nHusky 28.09.2017 16:11:56\nPożartować możemy ale każdą wycinankę wytnę, jasne?\nJarek Ruszkiewicz SL 28.09.2017 16:30:29\nSkoro śmiejesz się z tego, że Rosja jest militarnym mocarstwem to dlaczego twoi idole tak trzęsą doopą?\nWytłumacz mi to jakoś przystępnie.\nJarek Ruszkiewicz SL 28.09.2017 16:48:16\nMoże by mi któryś z miłośników targowicy wyjaśnił\nw jakim celu targowica ściągnęła nam wojska amerykańskie na nasze ziemie. Że Macierewicz to zrobił, to wiadomo, on realizuje plany swoich mocodawców, Kaczyński pewnie też, a reszta co?\nLedwo pogoniliśmy wojska jednego mocarstwa, a teraz na własną prośbę nam nowe sprowadzono.\nDlaczego zrobili teatrzyk histeryczny w związku z rosyjskimi manewrami? By uzasadnić swoją zdradę, bo przecież za to natychmiast powinni być postawieniu przed Trybunał Stanu z podobnym wynikiem, jak ci z poprzedniej targowicy. Lejce przez belkę stropową i dyndaj zdrajco. Każdemu wiadome, że żołnierzyki muszą polatać po poligonie, by swoją przydatność wykazać. Polatali Rosjanie, polatali Szwedzi, przy okazji jeden pociąg wykoleili. Czyli norma.\nCo do Chińczyków, to ja byłbym ostrożny, zresztą oni tu nie tacy chętni. Mają swoje przyczółki tam gdzie surowce, szczególnie te rzadkie, a u nas co? Kopalnie węgla?\nZawisza Niebieski 28.09.2017 17:41:14\n@Jarek Ruszkiewicz SL 16:48:16\nAż żal patrzeć na Twoje zagubienie w tym świecie, więc postanowilem podrzucic Ci przynajmniej jakiś drogowskaz.\nPrzede wszystkim, Wojtas nigdy nie był Twoim przyjacielem!\nByl czas, kiedy Ciebie potrzebowal celem manipulowania tym portalem w okresie, kiedy byles „rednacz”. Zdradziles mu kody, oraz pozwoliles soba manipulowac. To wszystko, do czego mu się przydales.\nPoza tym, Wojtas pozostal sobą; czyli królem królów w niebiosach, w koronie z pokrzyw, i trzymający pomidora jako globus w jednej ręce, a Cytrynca jako buławę w drugiej ręce.\nOd czasu do czasu chmury się rozsuwaja, pojawia się Wojtas, opierdala niesubordynatorow, i znika. Bez wyjatku, tak też Ciebie potraktowal przedwczoraj, a Oparę wczesniej.\nMam nadzieję, że masz lepszych przyjaciól.\nCo do Trumpa i Ameryki, to jestes tak pomylony ze nawet nie zabieram się za wyjasnianie. Przymawia przez Ciebie nienawiść, i to wszystko.\nMasz tylko racje, ze Rosja jest militarnym mocarstwem, które poznalo techniki broni EMP (udana próba na polskim samolocie w Smoleńsku) oraz PBM (particle-beam weapon). Technologie te zostaly oryginalnie zaprezentowane przez naukowaca Keshe z Iranu. Kontakt z tym naukowcem i jego materialami był oficjalnie zakazny przez administracje Obamy celem zablokowania przesylania jakichkolwiek finansow (np. oplata za ksiazke) do Iranu. Wg praw administracji Towarzysza Obamy, kontakt był mozliwy tylko i wylacznie z osobami i firmami, które wplacaly $$$ na konto Clinton Foundation.\nObecnie Rosja bardzo by się przydala Stanom jako przyjaciel (chocby w sprawie Koreii Półn.), ale jest to niemozliwe z powodu zarzucanej Trumpowi zmowy (collusion) z Rosja przed wyborami.\nOczywiscie, zadnej zmowy nie było, ale jest to bat Lewicy na Trumpa, który przesadnie uzywaja codziennie.\nW innych slowach, Trump ma ręce związane przez Lewicę, a bombardować ponad 23 milionów cierpiących mieszkańców Koreii Półn. po prostu nie chce (co nie znaczy, ze "trzęsie doopą").\nZdzich 28.09.2017 18:10:08\n@Zawisza Niebieski 17:41:14\nU nas Chińczycy mogą mieć bezpieczny tranzyt i bazy logistyczne. Na razie do niczego więcej się nie nadajemy jak nam "sojusznicy" i rodzimi zdrajcy rozmontowali przemysł.\nJarek Ruszkiewicz SL 28.09.2017 18:12:18\nKto jest moim przyjacielem to akurat ja wiem najlepiej, z pewnością nie ty.\nI na tym możemy zakończyć naszą konwersację.\nByłbym wdzięczny, gdybyś się na moim blogu więcej nie pokazywał i ty wiesz dlaczego.\nJarek Ruszkiewicz SL 28.09.2017 18:29:07\nTy w tej zwyrodniałej nienawiści do PIS może przestaniesz łgać jak bura suka.\nCzy to nie TWOJE POjeby zaprosili do Polski wojska amerykańskie.\nKiedy ty w życiu choć słowo prawdy napiszesz.\nTy to nawet do na wizytę u Klicha się już nie nadajesz.\nZadławisz się tym zwyrodnialstwem do PIS, zadławisz.\nTY w swej patologiczne nienawiści to byś sprzedał Polskę i Polaków za 1 rubla.\nAle cóż można się po UBywatelu spodziewać.\nA Macierwicza czy Kaczynskiego POcałuj w d..e\nbo tyle ci zostało\nHusky 28.09.2017 18:32:31\nTrochę kultury i klasy proszę bo na razie to ty wyjesz.\nWiem, że prawda w oczy kole i brak argumentów ale zachowuj się jakoś...\nZdrajcy i zaprzańcy rządzą w Polsce od 44' do dziś. Wbij to sobie do głowy a wszystko będzie prostsze.\nJarek Ruszkiewicz SL 28.09.2017 18:43:49\n//Technologie te zostaly oryginalnie zaprezentowane przez naukowaca Keshe z Iranu//\nNo tak! to było do przewidzenia.Jeśli ktoś tak jak Zdzich,traktuje lekturę Emanuela Kanta jako zajęcie szkodliwe,to ani chybi wcześniej czy później okazuje sie że to ofiara jakiejś sekty.\n"Darmowa,samoodnawiająca się energia" - i wiadomo o ci idzie.\nWszelako mnie najbardziej spodobał się "DŁUGOPIS ZDROWIA" za jedyne 50 zl.\nKuźwa! facet jest lepszy od Lisa Witalisa który jak wiadomo był w te klocki całkiem niezły.\nZdzich;wróć na Ziemię jeśli jeszcze potrafisz https://www.vismaya-maitreya.pl/miecz_prawdy_keshe_nowy_mesjasz_czy_cwany_oszust.html\nikulalibal 28.09.2017 18:47:20\nZ tego co pamiętam to już tego typu wpisów opublikował Pan kilkanaście.\nNo, ale każdy ma swoje marzenia.\nNa dziś prawda jest brutalna ale rzeczywista.\nRządzi Kaczynski i PIS.\nAmerykanów w Polsce będzie jeszcze więcej.\nAmeryka żyje i ma się dobrze\nChyba tylko jedno\nZa kilka m-cy kolejny tego typu wpis\nAle i tak daje 5*\nHusky 28.09.2017 18:48:55\nMylisz się koleżko miły, wszystko co piszę sprawdza się. Sam fakt, że rządzi obecnie Kaczyński i sprowadza na potęgę nowych okupantów świadczy tylko o tym, że padnie na pysk razem ze swoimi sponsorami. A ty razem z nimi bo to oczywiste, że należysz do tej samej bandy.\nJarek Ruszkiewicz SL 28.09.2017 18:53:41\nPewnie, że z nim trzymam co wcale nie oznacza, że z wszystkim się zgadzam. Nasze dyskusje prowadzimy poza siecią.\nPolacy potrafią się ładnie kłócić, to tylko rasa koczownicza ma z tym problem.\nJarek Ruszkiewicz SL 28.09.2017 19:45:31\n@Jarek Ruszkiewicz SL 18:53:41\nWprawdzie ma "swoje" lata, ale jak na razie jako tako się trzyma.\nJa nie jestem w bandzie PIS-u\nNie płacę składek 8-))))\nHusky 28.09.2017 19:53:18\n"Ja nie jestem w bandzie PIS-u\nNie płacę składek"\nTak, bo to tobie PISlam płaci, z moich pieniędzy na dodatek\nhamurabi 28.09.2017 19:57:05\n//Ja nie jestem w bandzie PIS-u//\nCzyli mam rozumieć, ze propagandę PiSlamistyczną rozsiewasz w ramach hobby? :))))\nJarek Ruszkiewicz SL 28.09.2017 19:57:30\n@Jarek Ruszkiewicz SL 18:12:18\nJak wiesz, bywam na naszej wschodniej granicy, oglądam to i tamto związane transportem towarów. Bywają kontenery chińskie, nie powiem, opisy charakterystyczne, z dala widoczne, ale by były to jakieś porażające ilości to raczej nie widać. Rzeczywiście, był okres podniecenia, że staniemy się wielkim krajem tranzytowym dla towarów z Chin. Na razie to tylko, Suski ten od "carycy Katarzyny" za 15'000 zł z naszych podatków na koncert muzyki Chopina poleciał. No cóż, dojna zmiana, podatnik zapłaci.\nZawisza Niebieski 28.09.2017 19:57:42\n@Jarek Ruszkiewicz SL 19:57:30\nHusky 28.09.2017 20:02:16\nHusky 28.09.2017 20:02:35\nMyślę, że masz rację, a ten jego Londyn też warto by sprawdzić :)\nMr Husky, what do you think about this problem? How is your English? Does your employer allow you to speak your mother language during brakes? I heard that some of uneducated workers may only dream about such a privilege.\nZawisza Niebieski 28.09.2017 20:10:59\n@Zawisza Niebieski 20:10:59\nPan, Panie Zawiszo, jak widzę, całkiem nieźle szprechasz po brytolsku :)\nZ niecierpliwością oczekuję odpowiedzi Huskego, oczywiście też po brytolsku :)))))))))\nDawaj Husky! Podciągniemy się trochę z języka!\nJarek Ruszkiewicz SL 28.09.2017 20:19:27\n@Jarek Ruszkiewicz SL 20:19:27\nNo cóż, do szkoły pod górkę mi nie było, ani teczka za ciężka nie była. Ale skoro pracujemy u podstaw, oraz nad lemingozą Huskyego to poćwiczmy języki. Tu parli italiano, io parlo inglese e husky? :)\nZawisza Niebieski 28.09.2017 20:41:46\n@Zawisza Niebieski 20:41:46\nLui parla, secondo me, solo lingua PiSlamistica :))))\nNiente da fare caro Sig. Zawisza...\nJarek Ruszkiewicz SL 28.09.2017 20:59:57\n@Jarek Ruszkiewicz SL 20:59:57\nНy поживём, увидим. Говорит ли он только по-польски или по-английски? Husky, where are you? Do you have any idea to tell us in English, or only pictures of your master, your best method to communicate? Give us hau, miau or howl, where are you, we need you.\nZawisza Niebieski 28.09.2017 21:22:08\nI mean, there are just so many stupid, annoying... won' thless people on this planet.\nHusky 28.09.2017 21:24:46\n@Zawisza Niebieski 21:22:08\nW cyrylicy Ci nie odpiszę bo nie wiem jak się włącza tę funkcję.\nAle masz rację, pażiwiom uwidim, Pa mojemu on gawarit eto sowierszenno prawilno na polskom i kanieczno że w kakojto stiepnoj wieriewkie.\nJarek Ruszkiewicz SL 28.09.2017 21:33:42\nYou have a rather large head, is not it ?\nYour cerebral cortex will adopt to it as just another way of thinking.\nHusky 28.09.2017 21:34:24\nI do not think, I've large head, I've rather quite good way of thinking, but I agree there are so many stupid, annoying people, especially those who use pictures as a substitute of arguments.\nZawisza Niebieski 28.09.2017 22:08:06\n@Jarek Ruszkiewicz SL 21:33:42\nZ cyrylicą jest problem, ja też na co dzień cyrylicy nie używam, jeśli już, to mówionego rosyjskiego. Układu klawiatury rosyjskiej nie znam, kiedyś miałem jedną, gdzie sobie na plasterkach literki ponaklejałem. A wyszukiwanie metodą wstaw symbol, to można zdanie, dwa napisać. Dalej to syzyfowa praca.\nZawisza Niebieski 28.09.2017 22:11:30\n@Zawisza Niebieski 22:08:06\nHusky 28.09.2017 22:54:05\nAle Pan Zawisza to jest chłopczyk jak już a nie dziewczynka...\nJarek Ruszkiewicz SL 28.09.2017 23:17:38\n@Jarek Ruszkiewicz SL 23:17:38\nmam zdanie odrębne 8-)))\nHusky 28.09.2017 23:30:03\nMożesz sobie mieć ale ja znam Pana Zawiszę osobiście. Nie jest dla mnie anonimem jak ty :))))\nDlatego jest dla mnie wiarygodny.\nJarek Ruszkiewicz SL 28.09.2017 23:36:23\n"Co do Chińczyków, to ja byłbym ostrożny, zresztą oni tu nie tacy chętni. Mają swoje przyczółki tam gdzie surowce, szczególnie te rzadkie, a u nas co? Kopalnie węgla?"\nWęgiel można gazyfikować. Pierwiastki rzadkie też się znajdą, ale Polska jest między heartlandem a najważniejszą częścią rimlandu. To bardzo ważny obszar. I dobrze mieć tu inwestycje. Tak myślę.\nJasiek 29.09.2017 03:12:48\n"Polityczny kogel mogel"\nŻaden kogel mogel. Trzeba operować jasnymi pojęciami i będzie klarownie.\nBRICS - każde zbliżenie do BRICS jest korzystne, bo to krok w stronę suwerenności monetarnej.\nChińskie inwestycje to właśnie krok w stronę BRICS.\nI tu nie ma dyskusji - każdy kto myśli inaczej to osoba bystra inaczej.\n"Zmiana musi być totalna"\nNo właśnie - totalna... jak to rozumieć.\nJa mam konkret: przejście z systemu składkowo - podatkowego na budżetowy w realizacji funkcji państwa. Dlaczego? Bo pod postacią tych wszystkich składek, podatków, abonamentów, akcyz itd. państwo zabiera pracującym ponad 70% zarobków - to już jest BOLSZEWIZM - PiS o tym ani mru, mru.... bo to dla mnie zbieranina myślących na czerwono ....\nJak taki rabunek odbije się na demografii nie trudno przewidzieć. Tylko skończony debil może myśleć że ten kretyński 500+ coś zmieni, bo parę dzieciaków pojedzie za niego nad morze....\nSuma wszystkich podatków i danin dla pracujących nie może w żadnym wypadku przekroczyć 20%. Więcej to śmierć populacji.\nTe dudne weta to z jego strony było zwykłe sk...stwo.\nW tym tempie uchwalania ustaw nie chodziło o to, żeby społeczeństwo się nie zorientowało, tylko, żeby nie zorientował się beton polszewicko - teutoński.\nNie ważne kto będzie i na czyje polecenie kierował sądami. Może to robić nawet Felek z pod budki z piwem na polecenie kota "prezesa tylko posła". Ale ma robić to dobrze. Może być i narwany Ziobro ale ten stalinowsko - tulejowski układ trzeba było rozbić. Nawet jeśli zrobiłaby to banda etatystów myśląca na czerwono to byłoby to dobre.\nNiestety.... pad wpadł.\nNastępna kadencja? Wy - pad.\nJasiek 29.09.2017 03:39:01\n"Rządzi Kaczynski i PIS."\nWyżej wała nie podskoczą.\nJak spróbują to... kelnerzy zawiążą spisek.\nOstatnio PAD trochę przybruzdził, nieprawdaż?\n"Ameryka żyje i ma się dobrze\nCo tu dodać."\nA suma długów?\nMoże kartki na żywność dla następnych 50 mln Amerykanów?\nJasiek 29.09.2017 03:45:07\n"U nas Chińczycy mogą mieć bezpieczny tranzyt ..."\nKuźwa, sprawa się "trochę" skomplikowała, bo usraelici operują już w Polsce i mogą się przebrać za "zielone ludziki" przed wykonaniem sabotażu. Wina znów pójdzie na Putina....\nJasiek 29.09.2017 04:01:54\n"A Macierwicza czy Kaczynskiego POcałuj w d..e\nbo tyle ci zostało"\nPrzyjdzie rozkaz zza Wielkiej Wody i to JK z AM będą wyli obok Kliczki na Majdanie w towarzystwie neobanderowców. Stwierdzisz, że niemożliwe?\nJasiek 29.09.2017 04:04:36\nSędzia nie przeżyję za 10 tys.\nUB-ek za 2 tys.\nA po 500+ podobno w dupach się przewraca\nLewackie myślenie czyli ich stan umysłu\nHusky 29.09.2017 06:57:04\nPodziwiam wasza wielką troskę o losy PIS-u i Kaczynskiego\nNie umartwiajcie się tak\nTo szkodzi na cerę i porost włosów\nPrzed wami wiele,wiele lat jeszcze tego oczekiwania\nHusky 29.09.2017 07:00:18\n//Może kartki na żywność dla następnych 50 mln Amerykanów?//\nPutin już organizuje pomoc humanitarną dla USA.\nKim ma im wysłać śpiwory.\nA Białoruś w tym roku ma przyjąć pierwszych emigrantów z USA\nHusky 29.09.2017 07:07:46\nNie wiem czy będą, bo wcześniej ma być Ciamajdan 3.0\nJaki będzie wtedy ich los zapytaj @Zawisze , on wie\nHusky 29.09.2017 07:12:18\nHusky należy do tej bandy ale jego rola sprowadza się do tego co poniżej:\nRobik 29.09.2017 07:25:18\nBaltimore: 'This is what poverty in the US looks like'\nRobik 29.09.2017 07:36:07\nkażdą wycinankę wytnę, jasne?\n//każdą wycinankę wytnę, jasne?//\nHusky 29.09.2017 07:38:01\nThe Death Of The American Middle Class:\n"The End Of The American Dream: With around 120,000 people declared bankrupt each month"\nRobik 29.09.2017 07:40:51\nKażdą TWOJĄ wytnę.\nTy jesteś nałogowym spamerem wycinankowym.\nJarek Ruszkiewicz SL 29.09.2017 09:06:55\n@Jarek Ruszkiewicz SL 18:29:07\nNie wiem dlaczego, ale dziękuję za wdzięczność.\nChłopie: „Wiem, że prawda w oczy kole i brak argumentów ale zachowuj się jakoś... „.\nZdzich 29.09.2017 09:07:35\nA może każdy z nas powinien zrezygnować z amerykańskich produktów?\nroux 29.09.2017 09:18:15\nNapiszę notkę w odpowiedzi; miałem blokadę netu. A tu potrzebne jest szersze wyjaśnienie - i tobie, i Zawiszy.\nKrzysztof J. Wojtas 29.09.2017 10:33:41\n// każdy z nas powinien zrezygnować z amerykańskich produktów?//\nHusky 29.09.2017 10:48:52\nZ przyjemnością przeczytam, choć w najbliższym czasie mogę mieć problemy z dostępem do internetu, wyjeżdżam na 2 tygodnie i nie wiem jak tam będzie.\nZawisza Niebieski 29.09.2017 11:48:38\n"Podziwiam wasza wielką troskę o losy PIS-u i Kaczynskiego"\nTo nie jest troska o PiS i JK tylko:\n- troska o przytępione umysły takich jak Ty i podobnych Tobie, którzy nie są w stanie dostrzec największych i jaskrawo czerwonych debilizmów w naszej rzeczywistości\n- troska o Polskę - a to nie to samo co troska o PiS i JK\nProszę, żebyś tego nie traktował tego jako złośliwą uwagę, bo ja po prostu piszę co widzę. Bo Tobie to już chyba nawet węch nie działa.\nJasiek 29.09.2017 12:18:10\nCzyz pierwsze zdanie nie powinno brzmiec:you have a rather large head,haven't you?koncowka. Is not it pasowalaby gdyby zdanie zaczelo sie od: your head is rather large czy tez the head of yours is rather large,potem zas juz : isn't it\nHerkules 30.09.2017 02:44:28\nTworzenie question tags to bardzo elementarna sprawnosc w jezyku angielskim\nHerkules 30.09.2017 04:05:13


Budowa domów – Katowice Śląsk\nChoćbyśmy nie wiem jak wypucowali mieszkanie, jeśli go nie wywietrzymy, nasza praca nie będzie kompletna. Mieszkanie, w którym nie ma czym oddychać jest niehigieniczne i przykre. Ale są domy, w których nie otwiera się okien z zasady. Takie domy mają klimatyzację. Gdy ona działa, okien otwierać – praktycznie biorąc – nie wolno lub po prostu się nie da. Read More\nBudowa domów\t 2 listopada 2016\nSą różne sposoby zdobienia ścian. Można zdobić szablonem, wałkiem, specjalnym pędzlem, czubkiem pędzla, gąbką, końcami bawełnianych nici, pędzlem przez natryskiwanie, tj, uderzanie pędzlem o dłoń itd. Ale … jeśli się ma dużo dekoracji na ścianie, np. półki z książkami, obrazy, makaty, porcelanę itd., to najlepiej pozostawić ją gładką. Read More\nBudowa domów\t 25 października 2016\nW małych mieszkankach nie mieści się odpowiednia ilość szaf, półek, komód itp. mebli, by wszystko mogło być luźno i swobodnie poukładane – właśnie dlatego, trzeba mieć wszystko wprost pedantycznie pochowane. Oto półka, w szafce – pełna upranych, ale nie poskładanych pończoch. Właścicielka twierdzi, że nie ma co na siebie włożyć, że wciąż musi kupować nowe… Read More\nBudowa domów\t 22 października 2016\nJest to bardzo ważna zasada, niezwykle ułatwiająca życie. Nic nas tak nie denerwuje, irytuje i wyprowadza z równowagi jak szukanie czegoś, co powinno być na swoim miejscu, a czego tam nie ma. Na przykład sięgam po długopis, bo chcę zapisać numer telefonu. Długopis jest tu, pod ręką, zawsze, ale… akurat teraz go nie ma! Read More\nBudowa domów\t 20 października 2016\nPrzede wszystkim trzeba umyć ręce poplamione farbą olejną. Najlepiej przetrzeć je rozpuszczalnikiem, a gdy – akurat brak to go Javoxem. Można też usuwać farbę kawałeczkiem masła lub margaryny, a potem zmyć ciepłą wodą i mydłem. Te tłuszcze są o tyle lepsze, że rozpuszczalnik czy Javox wysuszają skórę. Read More\nBudowa domów\t 17 października 2016\nJest to głównie naszą, polską ambicją. Każemy dzieciom chodzić w kapciach (nie zawsze zdrowych), byle podłogi się nie niszczyły. Każemy dorosłym nakładać papucie (ani piękne, ani wygodne) podczas zwiedzania muzeów. I rzeczywiście – chyba nigdzie na świecie w muzeach posadzki tak nie lśnią, jak u nas. Read More\nBudowa domów\t 14 października 2016


Pięciu nielegalnych imigrantów z Iraku zatrzymano w Grudziądzu. Straż graniczna weryfikuje ich tożsamość | Gazeta Pomorska\nPięciu nielegalnych imigrantów z Iraku zatrzymano w Grudziądzu. Straż graniczna weryfikuje ich tożsamość\nDaniel Dreyer 19 października 2021, 15:32\nPolicjanci z Grudziądza nielegalnych imigrantów zatrzymali podczas rutynowej kontroli drogowej Piotr Bilski\nPięciu Irakijczykom w przejeździe przez Polskę na zachód pomagał obywatel Białorusi, który wiózł ich osobowym fordem. Do policyjnej kontroli auto zostało zatrzymane dzisiaj (19 października) o świcie w Grudziądzu. Zatrzymani imigranci zostali przekazani straży granicznej.\nPolicjanci z Grudziądza zatrzymali dziś (19 października) pięciu nielegalnych imigrantów z Iraku\nDziś (19 października), przed g. 4 rano, na ul. Paderewskiego w Grudziądzu patrol policji do rutynowej kontroli zatrzymał forda na dolnośląskich numerach rejestracyjnych. Autem jechało sześć osób, jedna z nich w bagażniku.\nZa kierownicą samochodu siedział 32-letni obywatel Białorusi. Pasażerami byli mężczyźni mający od 18 do 27 lat pochodzący z Iraku. Początkowo mężczyźni twierdzili, że jadą do pracy, ale nie potrafili przekazać żadnych szczegółów.\n- W toku dalszych czynności policjanci ustalili, że tylko 32-letni Białorusin posiada dokumenty uprawniające go do pobytu na terenie naszego kraju. Pozostali mężczyźni nie posiadali dokumentów zezwalających im na pobyt na terytorium RP - informuje podkom. Robert Szablewski, Oficer Prasowy KMP w Grudziądzu.\nZatrzymani mężczyźni zostali przekazani funkcjonariuszom straży granicznej.\nZatrzymani mężczyźni przebywają w placówce straży granicznej w Bydgoszczy.\n- Pięciu mężczyzn posiadało przy sobie irackie paszporty. Weryfikujemy tożsamość zatrzymanych mężczyzn oraz ich dokumentów. Są przesłuchiwani w obecności tłumacza. Trwa ustalanie kiedy i w jaki sposób przekroczyli granice Polski, czy od strony litewskiej, czy też z Białorusi - mówi por. Dagmara Bielec-Janas, rzecznik prasowy Komendanta Nadwiślańskiego Oddziału Straży Granicznej w Bydgoszczy.\nObywatel Białorusi miał przy sobie wizę, ale uczestniczył w nielegalnym procederze, więc zapewne usłyszy zarzuty.\nNa jutro (20 października) planowane jest posiedzenie sądu, który zdecyduje czy Irakijczycy zostaną umieszczeni w ośrodku strzeżonym.\nBasen Nadwiślański w Grudziądzu jednak zostanie otwarty\nPijani kierowcy w Grudziądzu i powiecie\nGość 20.10.2021 07:07:51\nJedyne skuteczne zabezpieczenie naszych granic to pola minowe i automaty strzelnicze !!!


Restauracje przyjmą gości także wewnątrz lokali, otwierają się siłownie i kluby fitness - Detal\nAutor: dlahandlu.pl 27 maja 2021 13:11\nGastronomia odmrożona w pełni, fot. Shutterstock\nZgodnie z rozporządzeniem, 28 maja br. gastronomia wewnętrzna, czyli w lokalu, zostaje "odmrożona". Dotyczy to także restauracji hotelowych. Działalność mogą wznowić baseny, kluby fitness, kasyna, siłownie; nadal w reżimie sanitarnym.\nWznowienie działalności wewnątrz lokali musi się odbywać w ścisłym reżimie sanitarnym. Oznacza to, że możliwe jest max. 50 proc. obłożenie lokalu. Obowiązuje dystans między stolikami - zajęty może być co drugi z nich, a odległość między stolikami musi wynosić co najmniej 1,5 m - chyba, że znajduje się między nimi przegroda o wysokości co najmniej 1 m, licząc od powierzchni stolika. Każdy wchodzący do restauracji musi mieć zakryte maseczką usta oraz nos; może je odsłonić przy stoliku.\nMogą odbywać się też imprezy okolicznościowe w lokalu (m.in. wesela i komunie), ale maks. 50 osób; do limitu nie wliczają się osoby w pełni zaszczepione przeciw COVID-19.\nZgodnie z nowym prawem czynne będą baseny dla wszystkich - z limitem 50 proc. obłożenia obiektu, a także siłownie, kluby fitness, solaria - tu obowiązuje limit jedna osoba na 15 mkw. w reżimie sanitarnym.\nrestauracje RSS gastronomia RSS siłownia RSS fitness RSS


Swissvax Wheel Spray Forte – żel do szybkiego czyszczenia felg – 250ml – DS shop\nStrona główna / Opony i felgi / Czyszczenie felg / Swissvax Wheel Spray Forte – żel do szybkiego czyszczenia felg – 250ml\nSwissvax Wheel Spray Forte – żel do szybkiego czyszczenia felg - 250ml\nSwissvax Wheel Spray Forte – to żel przeznaczony do szybkiego czyszczenia felg z wskaźnikiem działania. Żel bardzo dobrze penetruje zabrudzenia drogowe i zanieczyszczenia metaliczne. Podczas aktywnej pracy produkt zabarwia się na ciemny fiolet (wskaźnik działania). Produkt wystarczy nanieść na felgę, pozostawić do działania i po zabarwieniu, spłukać dokładnie za pomocą wody pod ciśnieniem. Dla uzyskania jak najlepszych rezultatów wspomóc się podczas czyszczenia szczotką Swissvax Wheel Brush.\nbardzo dobrze przylega do czyszczonej powierzchni,\nz łatwością penetruje zanieczyszczenia metaliczne,


Ponad półtora biliona złotych na rachunkach oszczędnościowych Polaków.Czy pod płaszczykiem ,,repolonizacji" banków PiS położy łapę na naszych pieniądzach ?\n"Nie dawaj tamtym posłom"- chodzi o poprawki do ustawy. Tak...\nPonad półtora biliona złotych na rachunkach oszczędnościowych Polaków.Czy pod płaszczykiem ,,repolonizacji” banków PiS położy łapę na naszych pieniądzach ?\n1 comment, 909\nząd planuje dalsze zwiększenie „udziału polskiej własności w sektorze finansowym” – poinformował wicepremier Jacek Sasin, któremu jako szefowi nowego resortu aktywów podlegają wszystkie spółki Skarbu Państwa. Przypomniał o – jego zdaniem – kluczowej transakcji przejęcia przez PZU i Polski Fundusz Rozwoju od włoskiego UniCredit akcji Banku Pekao. I sugeruje, że na tym wcale się nie skończy kupowanie w sektorze bankowym.\nUdział państwa w polskim sektorze bankowym rośnie. Już w 2017 roku pierwszy raz przekroczył 50 proc., gdy kontrolę nad Pekao SA przejęły PZU SA i Polski Fundusz Rozwoju SA (dane Komisji Nadzoru Finansowego). Takiej sytuacji nie było w Polsce od 1999 roku.\n– Wcześniej udział zagranicznego kapitału w sektorze bankowym przekraczał 60 proc. i był oceniany przez wielu ekspertów, że hamuje on możliwość wpływania na procesy gospodarcze –\nTa transakcja spowodowała, że procenty się odwróciły. Dzisiaj większość sektora bankowego jest w rękach polskich, a planujemy i prowadzimy rozmowy, aby ten zakres polskiej własności w sektorze finansowym poszerzać\nSzykuje się repolonizacja spółek. Czas i kontekst nie pozostawia wątpliwości, że państwo chce kupić mBank, a politykom PiS marzy się dalsza nacjonalizacja – komentuje Business Insider.\n– Chcemy bardzo aktywnie, jako Ministerstwo Aktywów Państwowych, wspomagać procesy konsolidacyjne firm, które będą stawały się potężnymi i ważnymi graczami na rynku europejskim –\npoinformował szef MAP Jacek Sasin. Jak dodał, kierowane przez niego ministerstwo chce też szukać rozwiązań, które sprawiłyby, że ważne projekty inwestycyjne mogłyby być realizowane nie tylko przez jeden podmiot.\nWskazał też, że MAP mógłby pełnić rolę koordynatora takich działań.\n– Chcemy też inicjować duże inwestycje, bo nie ma rozwoju bez ambitnej polityki inwestycyjnej prowadzonej przez spółki państwowe, ale również przez prywatny biznes\nNacjonalizacja i sterowanie centralne ?\nOd szefów w spółkach Skarbu Państwa minister Sasin będzie wymagał, by inwestowali te ogromne środki, które są w tych firmach\n. – Po pierwsze, żeby te inwestycje przynosiły zyski, bo firmy państwowe podobnie jak prywatne muszą przynosić pieniądze akcjonariuszom, w tym Skarbowi Państwa. Po drugie, żeby przynosić ogromny zastrzyk tej machinie rozwoju. Żeby nasz wzrost gospodarczy utrzymywał się na wysokim poziomie –\nAfery związane z nacjonalizacją banków PKO i Getin Bank\nJak wynika z opublikowanych przez “Gazetę Wyborczą” tzw. taśm Kaczyńskiego, były już prezes Pekao Michał Krupiński miał rozmawiać z prezesem PiS Jarosławem Kaczyńskim w trakcie, gdy jego najbliżsi współpracownicy ze spółki Srebrna szukali kredytu w okolicach 300 milionów euro na budowę dwóch wieżowców w centrum Warszawy.\nZa kadencji Michała Krupińskiego akcje banku Pekao potaniały o ok. 16 proc. – z poziomu 123 zł w czerwcu 2017 r. do ok. 103 zł obecnie. A gdy biednieją państwowe spółki, biednieją tak naprawdę wszyscy Polacy. Bo to my pośrednio jesteśmy ich właścicielami.\nPo ujawnieniu nagrań rozmów Leszka Czarneckiego właściciela Getin Banku z ówczesnym prezesem KNF Markiem Chrzanowskim ten ostatni stracił pracę. Z rozmowy wynikało, że Chrzanowski chciał, aby Czarnecki zatrudnił jego znajomego prawnika na stanowisku, gdzie zarobiłby miliony złotych. Według Leszka Czarneckiego Chrzanowski oferował mu w zamian przychylność KNF i usunięcie z niej przedstawiciela prezydenta, który miał być zwolennikiem przejęcia banków Czarneckiego przez państwo\nJak widać rosnące upolitycznienie sektora bankowego będzie stanowiło dla wielu polityków nie lada pokusę…\nRepolonizacja -,,Obłudne, fałszywe hasło “\nZdaniem byłego ministra finansów i prezesa NBP, uważanego za jednego z głównych autorów sukcesu gospodarczego Polski po 1989 roku, Leszka Balcerowicza, obserwujemy dziś w Polsce pod “obłudnym, fałszywym hasłem repolonizacji” nacjonalizację banków.\n– Prędzej czy później dojdzie do szkodliwego wpływu polityków na sektor bankowy. Chodzi o ludzi bez skrupułów, którzy nie są kontrolowani. Im większy udział polityków i państwa w bankach, tym większe ryzyko krachu. Zwróćmy uwagę na historię bankowości np. w Hiszpanii. Widzimy dziś próbę nacjonalizowania i ataki na prywatny sektor w stylu Łukaszenki. Obserwujemy klony Łukaszenki. Dla nich im więcej władzy państwowej, tym więcej dla władzy w ich rękach –\nFundacja FOR (Forum Obywatelskiego Rozwoju) komentuje i ostrzega\nNacjonalizacja Pekao zwiększa wpływ polityków na sektor bankowy, stwarzając ryzyko, że o decyzjach kredytowych w większym stopniu będzie decydował interes polityczny, a nie rachunek ekonomiczny. Ogranicza to dopływ kredytu do perspektywicznych firm nie posiadających powiązań politycznych oraz zwiększa ryzyko kryzysu bankowego.\nWywieranie nacisków na prezesów banków przez polityków, od których są zależni, to niejedyne zagrożenie dla sektora z większościowym udziałem państwa.\nBanki mogą stać się narzędziem politycznym\nPodobnego zdania jest prof. Aneta Hryckiewicz, ekonomistka specjalizująca się w zagadnieniach bankowości\n– Są solidne badania mówiące o tym, że im wyższy jego udział państwa -) w akcjonariacie banków, tym większa skłonność tych jednostek do wszelakiego rodzaju problemów: od niespłacalności kredytów po wyższe ryzyka upadku. To generalnie nie jest korzystna sytuacja, ponieważ banki mogą stać się narzędziem politycznym, a politycy zawsze będą mieli zapędy, aby sterować gospodarką poprzez właśnie tę szczególną gałąź finansową –\nmówiła Hryckiewicz w rozmowie z Business Insider Polska.\nSasin: Chcemy przy pomocy banków wpływać na gospodarkę\nWicepremier Sasin nie ukrywa, że celem jego partii jest „wypływanie na procesy gospodarcze”. –\nWcześniej udział zagranicznego kapitału w sektorze bankowym przekraczał 60 proc. i był oceniany przez wielu ekspertów, że hamuje on możliwość wpływania na procesy gospodarcze –\npowiedział wicepremier Sasin (cytaty za Business Insider). Pytany o przejęcie mBanku, odpowiedział, że nie chcę tego komentować. Dodał jednak:\n– Chciałbym jednak bardzo – i takie jest w mojej ocenie oczekiwanie rządu i większości społeczeństwa – żeby zakres polskiej własności w gospodarce, również w sferze podmiotów finansowych, był szerszy.\nPaństwowe banki będą dopłacać do nierentownego górnictwa\nEkolodzy zwracają uwagę na inny niebezpieczny trend. Ponieważ największe państwowe firmy to z jednej strony banki, a z drugiej – spółki energetyczne i koncerny węglowe, państwowy sektor bankowy jest i może być wykorzystywany do inwestowania w kontrowersyjne projekty w rodzaju nowej elektrowni węglowej w Ostrołęce, które mają charakter polityczny.\nChociaż PKO podkreśla, że w żaden sposób nie udzieliło kredytu na budowę w Ostrołęce, to pożycza pieniądze zaangażowanej w ten projekt Enerdze. Kredyt od PKO ma być przeznaczony na zielone inwestycje. Nie zmienia to faktu, że Energa angażuje się też w projekty węglowe.\nTrzy państwowe banki: Alior, Pekao i PKO to jedyne banki działające w Polsce, które oficjalnie nie zadeklarowały, że wykluczają inwestycje w spółki węglowe.\nPolacy za miłość polityków do węgla płacą dużo. Dokładamy około 10-15 miliardów złotych rocznie.\nCzy politycy PiS położą rękę na naszych oszczędnościach?\nW kontekście słów Sasina wiele osób może jeszcze bardziej niepokoić środowa wypowiedź ministra finansów Tadeusza Kościńskiego.\n– Polacy trzymają w gotówce około 220 miliardów zł. Dodatkowo ponad półtora biliona złotych znajduje się na rachunkach oszczędnościowych. Te pieniądze nie pracują dla gospodarki tak efektywnie jakby mogły i możemy próbować to zmienić\n– powiedział w wywiadzie dla Business Insider Polska minister finansów Tadeusz Kościński.\nKościński chce namawiać Polaków do pożyczania pieniędzy państwu. Mielibyśmy kupować obligacje „nawet na 100 lat”.\nPiS powiedziało: chcemy dobra Polaków. Po tych słowach Polacy zaczęli ukrywać swoje dobra.


Wpisy 12 2017 | Poświadczone wiadomości i informacje z pierwszej ręki - http://kancelarianotarialna.katowice.pl/\nWpisy 12 2017 | Poświadczone wiadomości i informacje z pierwszej ręki\ntłumaczenia pisemne bułgarskiego Biuro tłumaczeń dla Ciebie Żyjemy w czasach, kiedy to coraz częściej musimy tłumaczyć rozmaite teksty z języków obcych na język polski lub odwrotnie. Wystarczy, że pracować będziemy w firmie, która posiada kompanów za granicą.\nDodane: 02:04 30. 12. 2017\nprzyczepy mobilne katowice Przyczepy reklamowe na zamówieniePrzyczepy reklamowe bardzo często są wynajmowane. Wobec tego ceny obowiązujące za wynajem przyczep są bardzo różne i dostosowywane do możliwości poszczególnych klientów. Jest to bardzo ważne, ponieważ pozwala klie\narganowy krem do twarzy Organizacja spa w warunkach domowychObecnie można korzystać ze spa nawet w warunkach domowych. Oczywiście w domu nie będzie można korzystać ze wszystkich usług świadc\nDodane: 02:41 29. 12. 2017\nprzyczepa reklamowa Samochodowe przyczepy reklamoweW obecnych czasach wiele osób korzysta z reklam internetowych i wirtualnych. Jednak również przyczepy reklamowe potrafią bardzo dobrze spełniać przewidziane dla nich funkcje. Zwłaszcza mobilne przyczepy reklamowe, które pr\ntłumaczenia ustne na bułgarski Jak szybko znaleźć dobre biuro tłumaczeń? Jeżeli już od długich lat korzystamy z usług oferowanych przez biuro tłumaczeniowe, być może dobrym pomysłem będzie zastanowienie się nad tym, czy oferują one to, czego tak naprawdę oczek\nDodane: 03:05 27. 12. 2017\npodnośniki wynajem Gliwice Firmy wynajmujące podnośnikiDlaczego powstały firmy wynajmujące podnośniki koszowe oraz zwyżki? Odpowiedź jest bardzo prosta, ludzie którzy na co dzień nie mają do czynienia z branżą budowlaną lub remontową nie posiadają takie\nDodane: 02:27 27. 12. 2017\ntłumaczenia bułgarski Najlepsze tłumaczenia od rękiNasze czasy to era globalizacji, w której każdy człowiek może poruszać się bez przeszkód po świecie i rozmawiać z ludźmi władającymi rozmaitymi jeżykami ? pod warunkiem, że sam się ich nauczy. Okazuje się, że\nDodane: 02:10 27. 12. 2017\nplomby gwarancyjne void Reklama może wiele zdziałaćReklama powinna mieć bardzo duże znaczenie dla przedsiębiorcy i większość osób, które prowadzą własną firmę, doskonale zdają sobie z tego faktu sprawę. Właśnie dlatego, obecnie można korz\nbielizna z wełny merynosów Kupno odzieży termoaktywnej i istotne kwestieOdzież termoaktywna może okazać się bardzo przydatna zimą czy jesienią, kiedy na dworze coraz częściej jest zimno. Co powinno mieć dla nas znaczenie w czasie robienia zakupów? Pr\nDodane: 03:20 26. 12. 2017\ntłumaczenia bułgarskiego Poznań Sprawdzone biuro tłumaczeń Nasze czasy wymagają od nas wszystkich coraz to szerszych umiejętności, spośród których władanie językami obcymi zalicza się do pewnego rodzaju podstaw uczonych już w pierwszych klasach szkoły. Warto z\nbiuro tłumaczeń bułgarski Poznań translatoryka.Niezbędnym warunkiem wykonywania zawodu tłumacza jest bardzo dobra znajomość języków, w których ma on zamiar pracować, czyli w swojej kombinacji językowej. Znakomita znajomość języków, a nawet dwujęzyczność, nie j\neleganckie zaproszenia ślubne Wyślij kartkę świątecznąŚwięta to okres, w którym szczególnie pamiętamy o swojej rodzinie i przyjaciołach, dlatego warto im to okazać, zwłaszcza jeśli ktoś bliski mieszka w dużej odległości od nas i nie będziemy mieli szansy się z\nKwestia furtek i bramPraca geodety- krótko i na tematJak wybrać klimatyzację?Edukacja dziecka. Co wybrać?Endodoncja i inne zabiegi stomatologiczneImplantologia GliwiceCo to są tłumaczenia?Sprawdź jak możesz Drukować ulotkiO dywanachJak się ochłodzić latem? KlimatyzacjąDo którego dentysty iść w ZabrzuCzystość w kuchni - to kwestia zdrowiaIndustrial growth - electrician positionZwyżka z operatorem. Komu może się przydać?Implanty zębowe ChorzówCo to są nagrzewnice i kilka ciekawych faktów o ogrzewaniu Good and bad printers Sezon na grzanieUsługi ortopedyczne dedykowane sportowcomOświetlenie do bram- czemu służy? O bramach...Udana imprezaVisit Tatra MountainsWypożyczalnie sprzętu rehabilitacyjnegoSymulacja dachowaniaO specjalnych jednorazowych artykułach stosowanych w salonach kosmetycznych i gabinetach lekarskichSzukamy najlepszej kawy do espressoNie tylko fryzjer - warto dbać o siebieGabinet dentystyczny ZabrzePorady prawne- i te darmowe i te płatne. Które lepsze?Jak mieć ciepło w domu, w domku ogrodowym lub w magazynie?