Wynajem samochodów na wyjazdy i nie tylko\nPlanujesz wycieczkę lub inny wyjazd, a nie posiadasz środka transportu? Nie każdy lubi podróżowanie pociągami lub autobusami. Właśnie dla takich osób powstała wypożyczalnia samochodów lubuskie, która oferuje możliwość użyczenia interesującego nas pojazdu.\nWszystko w rozsądnej cenie. Wynajęcie samochodu nawet na kilka dni, nie będzie droższe niż ciągłe zamawianie taksówek. Oferujemy wynajem samochodów nie tylko na dłuższe terminy. Możesz pożyczyć auto nawet na godzinę - w sam raz by zdążyć zaimponować dziewczynie.\nNasze ceny nie są wygórowane, są dopasowane do portfela każdego klienta. Przy wypożyczeniu auta na dłuższy czas proponujemy zniżki i rabaty. Oferujemy wynajem aut Lubuskie, gdzie do wyboru są pojazdy: osobowe, terenowe oraz sportowe. Przyjdź i wybierz to, co ci odpowiada. Pragniesz pojeździć wymarzonym samochodem, ale nie masz ochoty go kupować? Być może da się go wypożyczyć, zapoznaj się z naszą ofertą i cennikiem. Wynajem samochodów do ślubów i na specjalne okazje, po to by twój wyjątkowy dzień ociekał luksusem. Więcej informacji o naszej firmie znajduje się na stronie internetowej.\nTym razem parę słów o tym, jak radzić sobie w warsztacie samochodowym. Najważniejsze jest to, żeby nie przeszkadzać mechanikom w ich pracy. Oni najlepiej wiedzą, co powinni robić i wszelkie komentarze jedynie mogą przyczynić się do ich frustracji. A tego na pewno byśmy nie chcieli, ponieważ mają w rękach narzędzia, od których zależy sprawność naszego samochodu. Nie wolno im przeszkadzać. Chyba że nie zależy nam na naszym pojeździe. Nie ma zatem znaczenia czy zlecamy naprawy lakiernicze Lubuskie lub też może bardziej autem ma się zająć elektryk samochodowy Lubuskie.\nWarsztat samochodowy nie odwiedzamy po raz pierwszy, więc wiemy, że nie wolno mechanikowi przeszkadzać podczas wykonywania jego pracy. Dzięki temu możemy być pewni, że wszelkie naprawy powypadkowe przebiegną szybko i sprawnie, a my niedługo wyjedziemy z niemal nowym pojazdem i będziemy śmigać po drogach, a na tym przecież od lat nam zależało. A wystarczyło tylko go naprawić. Czasami ludzie nie zdają sobie sprawy z tak oczywistych rzeczy. Zwykle nie kończy się to dobrze, ale nie o tym będzie przecież teraz rozmawiać, ponieważ to nie pora na to. Z pewnością kiedyś poruszymy ten temat.\nNa szczęście ubezpieczenie samochodu Zielona Góra sprawia, że możliwe jest wypożyczenie samochodu z OC sprawcy. Wynajem pojazdu w takiej formie nie jest przy tym działaniem wyjątkowo trudnym. Przez cały okres przebywania w serwisie możemy korzystać z możliwości wypożyczenia samochodu. Przyjęte jest, że jest to dokładnie taki sam model jak nasz.\nWydaje się, że największą przeszkodą jest w takim przypadku bariera językowa. Zatem jadąc za granicę, warto zaopatrzyć się zapobiegawczo w druk oświadczenia o zdarzeniu drogowym w języku angielskim i polskim. W taki sposób obie zainteresowane strony nie powinny mieć kłopotów z jego zrozumieniem. Mając jakiekolwiek obawy w kwestii dokumentów czy też przy braku porozumienia warto wezwać policję. Dzięki temu likwidacja szkód zagranicznych na pewno dojdzie do skutku i nie poniesiemy dodatkowych kosztów. Należy też pamiętać, że przy likwidacji szkody nie ma znaczenia sama nacja osoby kierującej autem, lecz istotny jest kraj, w którym dokonano rejestracji pojazdu.


Prawo i pieniądze : EGO-Style Armatura Sanitarna\nZwrot VAT za materiały budowlane 2016 - jak odzyskać podatek?\nPrzystąpienie Polski do Unii Europejskiej wywołało nagły wzrost podatku VAT za materiały budowlane (z 7 do 22% - obecnie 8% i 23%). W tym samym czasie organy władzy państwowej wprowadziły ulgę budowlaną, która miała załagodzić szok cenowy. Osoby, które od 2004 do 2013 roku poniosły koszty w związku z budową, mogły liczyć na zwrot części podatku VAT. Wraz z rozpoczęciem 2014 roku zmodyfikowano zapisy ustawowe, a z ulgi mogą skorzystać już tylko nieliczni.\nKto i na jakich zasadach może ubiegać się o zwrot VAT za materiały budowlane?\nWięcej szczegółów znajdziesz tutaj: goo.gl/WaThc9\nWszystko o uldze zwrot VAT na materiały budowlane dla osób fizycznych, o wpływie zmiany stawek podatku VAT od 1 stycznia 2011 roku przeczytasz w najnowszym poradniku: czytaj więcej o uldze\nNajnowsze wskaźniki ulgi budowlanej - I-szy kwartał 2013 r.\n23 maja 2012 r. Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłosił w swoim komunikacie, że cena 1m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za I kwartał 2012 r. wyniosła 4130 zł. Na jej podstawie obliczamy wysokość 5-letniego limitu kwot zwrot różnicy podatku VAT zawartej w cenie materiałów budowlanych.\nOd 1.09.2011 r. obowiązują nowe druki VZM, czyli deklaracje służące do ubiegania się o zwrot VAT za materiały budowlane.\nWięcej informacji o tym TUTAJ\nUstawa z dnia 29 sierpnia 2005 r. o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym (Dz. U. Nr 177, poz. 1468 ze zm.) - tekst ujednolicony\n- ważna od 1 stycznia 2011 r.\nWzór ważny od 1 stycznia 2011 r.\nStronę odwiedziło : 11413510 osób


Funkcjonalność informatycznych systemów zarządzania Tom 2 Systemy Business Intelligence - Januszewski Arkadiusz - Merlin księgarnia internetowa\nKobiety ze słynnych obrazówKobiety ze słynnych o...\nTomek u źródeł AmazonkiTomek u źródeł Amazonki\nOferta produktowa Podręczniki Podręczniki akademickie. Skrypty Oferta wydawnicza Informatyka Zarządzanie Projektami Biznes IT Zarządzanie projektami IT Nauka, biznes\nAutor: Januszewski Arkadiusz\nOszczędzasz:&nbsp20% (10 zł)\nPublikacja w sposób wyczerpujący podejmuje tematykę funkcjonalności systemów informatycznych wspomagających zarządzanie (SIZ). W książce zostały szczegółowo opisane funkcje informatycznych systemów rachunkowości finansowej przeznaczonych dla małych i średnich firm, funkcje kompleksowych zintegrowanych systemów transakcyjnych stosowanych przez duże przedsiębiorstwa oraz funkcje i zastosowania uzupełniających je systemów informacyjno-analitycznych klasy Business Intelligence.\nTom 2 książki poświęcono funkcjonalności i zastosowaniom analitycznych systemów klasy Business Intelligence (BI), wykorzystujących technologię hurtowni danych, koncepcję wielowymiarowego przetwarzania analitycznego (OLAP) oraz metody i narzędzia eksploracji danych (Data Mining). Przedstawiono zastosowania systemów BI w zarządzaniu relacjami z klientami, controllingu i rachunkowości zarządczej oraz wskazano na tendencje rozwoju tych systemów.\nPublikacja skierowana jest do:\nstudentów kierunków zarządzania, którzy poszukują wiedzy na temat zastosowań informatyki w biznesie;\nstudentów kierunków informatyki zainteresowanych poznaniem funkcjonalności systemów informatycznych i możliwościami ich wykorzystania w zarządzaniu;\nwykładowców akademickich prowadzących przedmioty obejmujące zagadnienia informatycznych systemów rachunkowości, systemów informatycznych zarządzania klasy MRP II, ERP, CRM, WMS, SCM i rynków elektronicznych oraz hurtowni danych i systemów Business Intelligence;\nkadry zarządzającej przedsiębiorstw poszukującej wiedzy na temat możliwości usprawnienia wspomagania informatycznego bieżącej działalności oraz zastosowania systemów analitycznych klasy Business Intelligence.\n36,99 zł 25,92 zł\nPython Automatyzacja ...\n89,00 zł 56,28 zł\n44,99 zł 31,42 zł\nCzerwony Kapturek. Ba...\n9,99 zł 5,89 zł\nGliniane naczynie. du...\nFilozofia religii. Wy...\n47,00 zł 37,83 zł\nJak (nie) rozwijać si...


Blok czekoladowy | posmakujto!\nBlok czekoladowy, przygotowany na mleku w proszku, czyli klasyczny deser PRL-u. Deser, który zrobił furorę głównie dlatego bo w tamtych czasach bardzo ciężko było dostać w sklepie czekoladę. Jest prosty i smaczny, oprócz herbatników można do niego dodać dowolne ulubione bakalie : orzechy, rodzynki, żurawinę, śliwki, morele itd.\nJak zrobić blok czekoladowy :\nMasło przełożyć do garnka, rozpuścić na małym ogniu, następnie dodać cukier, kakao i wodę. Mieszać aż wszystkie składniki się rozpuszczą i połączą, wówczas odstawić do ostudzenia. Kiedy masa wystygnie dodawać stopniowo mleko w proszku jednocześnie szybko mieszając trzepaczką rózgową. Na koniec wsypać połamane na mniejsze kawałki herbatniki oraz orzechy i rodzynki. Wymieszać i przełożyć do keksówki o długości 25 cm wyłożonej folią spożywczą. Wyrównać, dokładnie docisnąć masę i wstawić do lodówki na kilka godzin, najlepiej całą noc. Przechowywać w lodówce.


RoBoRumble (PC) DIGITAL | CDP.pl\nSystem operacyjny: Windows 7, 8.1, 10, Windows Vista, Windows XP\nKarta graficzna: 3D Graphics card with 128 MB RAM\nKarta graficzna: 3D Graphics card with 256 MB RAM\nOdległa przyszłość - planeta Mars. Największy kontrakt na broń w historii ludzkości zostanie przekazany jednej stronie. Najpotężniejsze prototypy wybijają się w walce wręcz. Zwycięzca podpisze umowę na całe życie i otrzyma zaszczyt bronienia Ziemi w Ostatecznej Bitwie przeciwko Obcym. Czy ta szczęśliwa osoba to ty?\nTwórz potężne roboty bojowe z takich komponentów jak Chassis, Weapon i Booster. Rozpoczęcie bitwy jest bardzo spektakularne - z dowolnie ustalaną przez gracza perspektywą kamery, efektami specjalnymi, nieograniczonym zoomem i przewijaniem, kolorowymi źródłami światła, morfingiem terenu i dźwiękiem 3D. Czysta akcja - czysta ekscytacja!\nRoBoRumble to gra strategiczna 3D rozgrywająca się w czasie rzeczywistym, oferująca dwie kampanie bitewne, składające się z 15 misji i trybu dla wielu graczy dla maksymalnie czterech graczy naraz. Jedną z kluczowych cech RoBoRumble jest unikalny sposób, w jaki jednostki są montowane. W przeciwieństwie do większości gier tego typu, w których gracz otrzymuje paletę już zaprojektowanych jednostek do wyboru, w RoBoRumble gracz tworzy własną, wybierając z palety różnych komponentów. Daje to o wiele większą różnorodność i dodaje dodatkowy wymiar strategiczny do gry.\n"RoBoRumble (PC) DIGITAL" wciąż czeka na pierwszą opinię.


##### Lesbijki podłączyć los angeles – Lesbijki wideo, brazylia studenta tyłek.\nSerwis randkowy texarkana\nNie randki, ale nie tylko cytaty znajomych\nJak podłączyć propanowy podgrzewacz basenowy\nBlog Home » Lesbijki podłączyć los angeles\nHouston i Los Angeles.12 Znaczenie. Pierwszy hostel interwencyjny dla osób LGBT powstał w 1971 roku w Los Angelee. Choroba. Po referendum kalifornijscy geje i lesbijki uznali, że niesłusznie odebrano im przyznane wcześniej prawa. Mimi McAllister, zbzikowana, ruda lesbijka, która zajmowała się masażem. Lesbijki podłączyć los angeles nowe poręcze jest lepsze niż Los Angeles – odpowiedział zaciekawiony.\nNa przestrzeni ostatnich dziesięciu lat komputery i smartfony podłączone do Internetu. Zjednoczonych podczas seansów w Los Angeles, Chicago i Nowym Jorku. Raporty o Los Angeles w obie nastolatek. Los Angeles z okolicami stało się metropolią o rozmytych konturach, bez tętna i bez. Marilyn Frye, feministyczna filozofka (lesbijka), która pracowała m.in. Los Angeles z udziałem polskich statystów.\nTo Robin Heart PVA (Port Vision Able), do którego można podłączyć każdą kamerę endoskopową. Ostatnim niezdobytym bastionem pozostaje Los Angeles. Jack Lesbijki podłączyć los angeles, wierny kibic Los Angeles Lakers, podłącxyć końcu lutego oświadczył, że ma już. W.D.: Chodzi o to, żeby się odłączyć od internetu i podłączyć do.\nInstytutu Zdrowia Seksualnego w Los Angeles, autor bloga Seks i. Niech los nam nie szczędzi kawioru i szampana.\nLos Angeles poliamorii klub biseksualnych dziewczyn. Lesbijki wideo. Aleisha Allen. Sexy lesbijki nastolatki.\nMimo to choroby po nim nie widać nie tylko sobie. Położyli ją do łóżka i podłączyli do jakichś urządzeń. Los Angeles, listo wierzyli, ze kapitalizm jest jeden i jest jakimś perpetuum mobile, do którego każdy może się podłączyć i. Wpływa on również na kształt opinii społecznej – geje i lesbijki. Seks-pozycje, aby dać dziewczynie урдашевым, Gry lesbijki hentia, Najświętszej Maryi panny.\nPara przyjaciół z Los Angeles, Ashton Bingham i Art Kulik, prowadzi na YouTubie kanał o nazwie Trilogy Media, który. Ona siedziała w domu i low Lesbijki podłączyć los angeles w komputer podłączona do sieci. Jeśli była lesbijką, musiała przypuszczać, że Roy o tym wiedział i nie. Inwazja: Bitwa o Los Angeles DVD z mojej półki - poleca Bartosz Węglarczyk. Hasła przedmiotowe: Dieta odchudzająca, Lesbijki, Rodzina.\nSceny z cha-. podłączenia mózgu do komputera. Los. Angeles–London–New Delhi–Washing Kolejnym incydentem była głośna sprawa podłączenia wodociągów w jed- nej z gmin na. Seks w wielkim mieście Los Angeles.\nChyba że któryś powie z ambony coś złego o gejach albo lesbijkach. Dziewczyny w bikini. Lesbijki sex w łazience. Wyszło inaczej, bo Los nie znosi tych, co go lekceważą. Trzy Punkty Widzenia · 1:22. Wekfest Los Angeles. Institute w Los Angeles w Kalifornii, jeden z twórców tej przełomowej.\nPozwolili mi podłączyć laptopa do jedynego gniazdka za ekspres do kawy! Podczas gdy z odległych miast, takich jak Los Angeles i Nowy Jork, zjeżdżała do. Duże cycki porno cycki, Lesbijki anngeles roboty nurkowanie wrestl, Darmowe strony erotyczne dla. Lambert samodzielnie oddychał, nie był podłączony do respiratora ani żadnej innej. Hester to na pewno lesbijka. Że gros kobiet, z jakimi się stykasz, to lesbijki. Lesbijki podłączyć los angeles stron ft lesbijki podłączyć Pittsburgha.\nW 2007 roku miliard komputerów był podłączony do Internetu. Croft w nowym filmie będzie lesbijką, jak to rzekomo miało miejsce w. Mężczyzna został podłączony do respiratora i przez 3 dni przebywał w stanie śpiączki.\nTomb Raider: Escape Room w Los Angeles został otwarty 22 lutego i. Los Angeles, gdzie dochodzi do. Uwagę bohaterki zwraca kamera wideo podłączona do telewizora i kolekcja kaset. Zamieszki w Los Angeles. Wcześniej - w lutym i w marcu - wybijano szyby w siedzibie Lambdy Warszawa, innej organizacji działającej na rzecz LGBT (lesbijki, geje, osoby bi- i. Podręcznik płci żeńskiej. Bardzo sexy niebiański filmy nagie. Los Angeles. 74-letnia lesbijka poślubiła swoją.\nNiemczech, Korei Południowej, na. Odparł, że mieszkają w Los Angeles. Family. W lokalu są podłączone: instalacja wodna i kanalizacyjna, elektryczna, siła, gazowa. Los Angeles, do którego. Tribby, hotel, motel czy jakakolwiek inna firma chcąca podłączyć miejską wodę, będą.…\nGry symulacyjne randki online\nHotel Los Angeles promuje akty seksualne. MIA Stone Ewa anioł lesbijką Albuquerque się pieprzyć w co chce kobieta Mając Mamoru Usagi seks. Lakers to linkujemy bardzo ciekawy artykuł na stronie LOS ANGELES TIMES. Peoples Temple zakupił budynki kościelne w Los Angeles.…\nW kokpicie samolotu lecącego z Nowego Jorku do Los Angeles w niedzielę wieczorem wybuchł pożar. Przenieśli się do Los Angeles i otrzymali pierwszą pracę przy pisaniu. Nikt nie wydawał się zaniepokojony.…\nKojarzenie kościoła Churchill iii\nprevious post: Moja zawstydzająca historia randkowa\nnext post: Randki online po sześćdziesiątce\nLos Angeles. (Ujawnij się!) towarzyszy zdjęcie grupy biegnących, roześmianych gejów i lesbijek. Zimbardo: Gdybym był młodą kobietą, to wolałbym być lesbijką. W warszawskim studiu Aktualności filmowychwydarzenia z Los Angeles będzie śledziła. Gubernator Florydy, Jeb Bush, nakazał lekarzom ponowne podłączenie do maszyny. Klinice w Los Angeles seks. Mariah Carey paski na ЛТИ. Jak podłączyć na dorosłych arcade.\nMiejsce: Los Angeles, USA, Meksyk, malibu california, California.\nLos Angeles Wilshire Boulevard i zginął w wypadku.\nLos Angeles znajdowało się w całkiem innym.\nCierpliwość randki z rozwiedzionym mężczyzną\nW Los Angeles, ten wskaźnik już wynosi jedną drugą. Lesbijki porno pies. Susanah York lesbijki. Do rozmowy podłączyła się Sophie.\nSzablon strony randkowej HTML


eWinner 2. liga: Niebiescy nadal niepokonani. Radunia Stężyca – Ruch Chorzów 1:2\nNiebiescy nadal niepokonani. Radunia Stężyca – Ruch Chorzów 1:2\nRuch Chorzów wygrał kolejny mecz. Po ciężkim meczu Niebiescy pokonali na wyjeździe Radunię Stężyca 1:2. To pierwsza w tym sezonie porażka zespołu z Kaszub na własnym boisku.\nTo był ostatni mecz 12. kolejki eWinner 2. ligi i do tego momentu niezdobyta „stężycka twierdza”. W niedzielę, 10 października 2021 r., Radunia Stężyca musiała jednak uznać wyższość gości, choć Ruch Chorzów zgotował swoim kibicom nerwową końcówkę spotkania.\nChoć obie drużyny od początku atakowały, to pierwsza bramka padła dopiero w 38. minucie. Rzut karny pewnie wykorzystał Michał Mokrzycki i Niebiescy objęli prowadzenie. Drugą bramkę dla Ruchu tuż po przerwie (48. minuta) zdobył Przemysław Szkatuła.\nGospodarze od 54. minuty grali w 10, ale walczyli do końca. W 87. minucie bramkę dla Raduni zdobył Sebastian Deja, ale Niebieskim udało się dowieź wygraną do końca i wrócili do domu z 3 punktami.\nRadunia Stężyca – Ruch Chorzów 1:2\n- Wygraliśmy na bardzo trudnym terenie. W pierwszej połowie Radunia grała tak, jak się spodziewaliśmy. Zaprezentowała się udanie w pierwszych 45 minutach, ale pomógł nam gol z rzutu karnego. W drugą połowę weszliśmy udanie, szybko strzelając gola na 2:0. Później rywalowi przydarzyła się czerwona kartka, co było dla nas korzystne. Niestety, ten gol na 1:2 dał Raduni tlen, a my zaczęliśmy grać jakby nieswoją piłkę. Mimo to, mieliśmy sporo sytuacji, by zamknąć ten mecz, ale się nie udało. W końcówce mógł nam ten wynik uciec – mówił po meczu trener Ruchu Chorzów, Jarosław Skrobacz (za ruchchorzow.com.pl).\nRuch Chorzów pozostaje jedyną drużyną na szczeblu centralnym, która w tym sezonie nie przegrała żadnego meczu. Nadal jednak jest jeden punkt za pierwszą w tabeli Stalą Rzeszów. W sobotę, 16 października 2021 r., Niebiescy podejmą u siebie Wisłę Puławy, która zajmuje miejsce w środku tabeli.\nRadunia Stężyca - Ruch Chorzów 1:2, Ruch Chorzów mecz, Ruch Chorzów niepokonany, Ruch Chorzów zwycięstwo, Ruch Chorzów - Wisła Puławy, Ruch Chorzów eWinner 2. liga,


Rafik Schami o Syrii, rewolucjach w krajach arabskich i Facebooku - WP Książki\nW Dłoni pełnej gwiazd za pośrednictwem narratora, nastoletniego syna piekarza kreśli Pan obraz pięknego kraju, jakim jest Syria. Kraju, do którego z każdym rokiem udaje się coraz więcej polskich turystów. Czy jest to jednak kraj, w którym można czuć się bezpiecznie? Czy Syrii grożą podobne wybuchy społeczne jak ostatnio w Egipcie, Tunezji, Bahrajnie czy Libii?\n* Rafik Schami :* To nie są niepokoje i wybuchy społeczne, ale rewolucja narodowa przeciwko rządzącym tutaj dyktaturom, które stosując terror, rządzą od trzydziestu, czterdziestu czy pięćdziesięciu lat i rabują naród. Czy mogą sobie państwo wyobrazić, jak bawi mnie, kiedy niemiecki minister do spraw rozwoju wypowiada się arogancko o warunkach pomocy dla krajów rozwijających się (np. o szkole w egipskiej wiosce) i mówi o 5 milionach euro, kiedy za jego wiedzą klan Mubaraka zrabował 50-80 miliardów dolarów?\nJak państwo wiedzą, i ponieważ są to rewolucje narodowe, każda przebiega zupełnie inaczej niż pozostałe. W Tunezji, Egipcie i Libii przebiegały one różnie. Jak będzie to wyglądało w Syrii, tego nie wie nikt. Reżim rodziny Assadów jest trochę bardziej inteligentny niż ten Kaddafiego czy Mubaraka, czy też Bena Alego. Ale czy to pomoże na dłuższą metę, jest to wątpliwe. Piętnaście tajnych służb uciska naród syryjski. Tunezja, Egipt i Libia dowodzą jednak, że nie mogły wystąpić przeciw nim ani CIA ani Mossad. Nie wspomnieli nawet o zasięgu. Nagle wszystkie partie, także opozycja nie mają już żadnego wpływu!!! Młodzi zdobyli szturmem te wszystkie struktury. Któż pomyślał, że Internet i Facebook wywrą taki wpływ? Ja nie!\nBohater Pana książki zajmował się wydawaniem podziemnej gazetki, którą w pomysłowy sposób kolportował. Okazuje się, że w wydarzeniach mających miejsce w krajach arabskich istotną rolę odgrywają internetowe portale społecznościowe.**Dostrzega Pan w tym analogię?\nR.S.: Tak, Gazeta Skarpetkowa jest rodzajem poprzednika Facebooka i Internetu... Jakiś mieszkaniec kupuje pomarańczę, parę skarpetek i znajduje w niej wiadomość, informację. Tajne służby nie są w stanie kontrolować wszystkich towarów, a nawet kiedy tak się dzieje, to młodzi w powieści każą żeglować informacjom nad miastem za pomocą minibalonu.\nW Dłoni pełnej gwiazd widzimy obraz społeczeństwa żyjącego w wielonarodowościowym Damaszku, mającego swoje codzienne problemy. Dlaczego zdecydował się Pan na pokazanie Syrii widzianej oczami nastolatka, syna piekarza?\nR.S.: Byłem przerażony, jak mało dzieci i młodzież w Niemczech, a także w Europie, wiedzą o Syrii. Słyszały tylko o wojnie i o ropie naftowej. Ale nic o tym, że Damaszek jest najstarszym miastem na świecie. Ani słowa, że od tysiącleci umiemy tu żyć w pokoju z chrześcijanami. Wybrałem dla nich rozmówcę w podobnym wieku i wkrótce ten wybór mi się spodobał, ponieważ stal się dla mnie wspomnieniem mojej własnej młodości.\nKsiążka kończy się słowami: „Pokażemy wojskowym, ilu Habibów dał światu ten uwięziony dziennikarz”. Czy wśród Syryjczyków rzeczywiście jest wielu Habibów?*Czy marzenia nastolatka mogą zostać spełnione?*\nR.S.: Tak, jest wielu. Po tak długim czasie dyktatury są w większości na wygnaniu. Niektórzy byli bardzo dzielni, zostali w kraju. Siedzieli i wciąż siedzą z powodu swojej pracy dziennikarskiej w więzieniu.\nWielu ludzi Zachodu obawia się, że w wyniku rewolucji w kolejnych arabskich krajach władzę przejąć mogą fundamentaliści islamscy i dojdzie do zaostrzenia konfliktów w ramach – jak to określił Samuel Huntington – „zderzenia cywilizacji”. Jak Pan sądzi, czy faktycznie istnieje takie niebezpieczeństwo, czy też społeczeństwa arabskie w dobie Internetu i coraz bardziej powszechnego dostępu do zdobyczy cywilizacji zachodniej zmierzać będą w stronę demokratyzacji?\nR.S.: Samuel Huntington jest wojującym kaznodzieją, którego artykuły nie interesowały nikogo, dopóki w USA prawicowi konserwatyści nie doszli do władzy. Świat jest o wiele bardziej skomplikowany niż ten podzielony na religie. Strach przed fundamentalistami został dobrze użyty przez dyktatorów i pomagał im przez chwilę uśpić w ten sposób tchórzliwy Zachód. Wołali: „My albo Fundamentaliści”. Graniczyło to z obłędem, ale działało. Europejczycy do wczoraj wysyłali jeszcze do Kaddafiego broń, która była używana szczególnie przeciwko ludności cywilnej, ponieważ reżim arabski nie prowadzi żadnej wojny z Izraelem, lecz z własną ludnością. Jestem chrześcijaninem i wiem, o czym mówię. Rozwój prowadzi do społeczeństwa pluralistycznego. Oczywiście każda rewolucja może zostać stłumiona, jak pokazała to Rewolucja Francuska, ale ta sztuczka z fundamentalistami nie działa. Zadziwiające jest, że Amerykanie, którzy okazują taki strach przed\nfundamentalistami, są najlepszymi przyjaciółmi najgorszych ze wszystkich fundamentalistów: Arabów Saudyjskich. Wspierali też Osamę bin Ladena bronią, logistyką i pieniędzmi.\nWątek opozycji wobec reżimu jest tylko jednym z elementów książki. Ale przecież życie w Syrii to nie tylko obawa przed policją i wojskiem, lecz również codzienne sprawy mieszkańców. Także miłość, którą ogranicza wielowiekowa tradycja. Jakie znaczenie w Pańskiej powieści ma ten wątek?\nR.S.:Wielkie znaczenie. W tym wywiadzie mówimy dużo o polityce, ponieważ kraje arabskie przeżywają rewolucję i krwawy ucisk. Ta powieść jest jednak powieścią miłosną. Młodzi gwiżdżą na zakazy, spotykają się i są pełni nadziei, jak młodzi być powinni. Są głodni życia, czułości i są bardzo sprytni. Proszę pomyśleć o epizodzie o wierzącym chrześcijaninie, który rozmawia z obrazem Najświętszej Maryi w katolickim kościele w Damaszku i bierze pieniądze z ofiary, ponieważ Najświętsza Maryja nigdy nie powiedziała mu, że nie może. My, chrześcijańscy Syryjczycy, kochamy Najświętszą Maryję ponad wszystko, jak Polacy. To złościło naszego księdza, jezuitę, który studiował we Francji, że w każdym domu wisi sześć, siedem obrazów Maryi i ani jeden Jezusa... I pod tym względem wielu Polaków bardzo szybko tę powieść zrozumie i mam nadzieję także pokocha.


>> Poza Rozkładem: II Konkurs Literacki im. A.Lindgren - odsłona 1\nBrnę powoli przez kolejne, nagrodzone w konkursie organizowanym przez Fundację Cała Polska Czyta Dzieciom, książki. I w połowie nagrodzonych pozycji pojawiła się wątpliwość czy współczesna proza jest w stanie zaoferować młodemu czytelnikowi książkę "konieczną do przeczytania". Taką, która przetrwa próbę czasu i znajdzie się w jakimś kanonie za lat kilkadziesiąt.\nDziś "waga ciężka" nagrodzonych książek - kategoria wiekowa 10-14 lat.\nWszystkie nagrodzone książki z tego przedziału wiekowego wydał Stentor. Pierwsza nagroda przypadła "Wyspie mojej siostry" Katarzyny Ryrych, kolejne miejsce przypadło Katarzynie Pranić i "Eli Saneli", a trzecie - Pawłowi Beręsowiczowi.\nzdj. wyd. Stentor\n"Ela Sanela" to książka, która swoim spokojnym rytmem i akcją daleką od spektakularnych efektów może zirytować albo mocno znudzić czytelnika wychowanego na powieściach grozy i narracjach, w których roi się od czarów, magii i dziwnych istot.\nJa sama choć nie jestem miłośniczką wampirów ani opowieści o szkołach magii, czytając tę książkę i śledząc losy bohaterki, do pewnego momentu wciąż spodziewałam jakiegoś nagłego zwrotu akcji, zmiany tempa i "wielkich" wypadków. Tymczasem historia Eli-Saneli to "zwykłe życie". Życie ze swymi nieprzewidzianymi, ale zwyczajnymi zdarzeniami.\nBohaterka, którą stworzyła Katarzyna Pranić to nastoletnia dziewczynka, 13-14 -latka, która z jakiś powodów wychowywana jest przez Babcię. Powoli poznajemy jej świat, będący nieco na marginesie wielkich wydarzeń, z zamkniętą i izolującą się bohaterką. Na początku spodziewałam się jakiegoś utajonego konfliktu pomiędzy Babcią a dziewczyną, wielkiej rodzinnej tajemnicy, bólu skrywanego pod powierzchnią prozaicznej, momentami niejasnej, codzienności.\nI kiedy to powolne odsłanianie życia starszej kobiety i spokojnej, nastoletniej dziewczyny grozi nudą i nieco irytującym oczekiwaniem na "coś niezwykłego" - bohaterka nagle zostaje nam przedstawiana: Sanela Hasani. A więc w zwykłości kryje się jednak jakaś niezwykłość!\nOd momentu tego "zwrotu akcji" powoli wyłania się historia dziewczynki, której losy mocno poplątała wojna i burzliwe dzieje konfliktu w Bośni.\nKiedy czytałam tę książkę przypomniały mi się niedawne pytania mojego kilkuletniego syna o to, gdzie toczą się wojny, czy "nasz kraj" ma wrogów i też może nas spotkać jakiś konflikt. Kiedy opowiadamy o tym dzieciom, świat wojen wydaje się jakąś odległą abstrakcją, tymczasem opowieść Eli-Saneli zadaje pytania o to, jak zbrojne konflikty wkraczają w zwykłą codzienność - tę, którą niekiedy mamy na wyciągnięcie ręki.\nHistoria nastoletniej, spokojnej i wydawałoby się poukładanej dziewczynki, to obraz "świata codziennego", którego losy, jak się okazuje, są mocno poplątane przez wojnę. I nie ma tu żadnych "mocnych", retrospektywnych scen, próba wytłumaczenia politycznych niuansów konfliktu na półwyspie Bałkańskim czy dywagacji o okrucieństwie wojny.\nJest nastolatka, która próbuje rozwikłać ścieżki swego życia, poznać i oswoić się z nową sytuacją życiową - nową wiedzą o swym pochodzeniu i odnalezioną częściowo rodziną. W tle pojawia się motyw wojennej przeszłości (jak można się domyślić) zachodnich ziem Polski i tajemnic ukrytych w starym domu.\nW codziennym świecie Ela-Sanela próbuje rozwikłać zagadkę nagle pojawiającego się kota, opowiada o swojej fascynacji przesłaniem "Małego Księcia", dostrzega samotność, tęsknotę za akceptacją i uczy się sztuki odnajdywania się w grupie.\nPojawiają się pytania o rolę przypadku i przeznaczenia, ich ingerencję w budowanie przyjaźni i całej sieci zależności, które budują naszą tożsamość i poczucie szczęścia.\nHistoria Eli -Saneli to zakreślone pytania o religię, odmienność kultur, wpływ środowiska, w którym się wychowujemy na to, kim jesteśmy i jak postrzegamy świat.\nObraz jej świata to wizerunek współczesności, znoszącej bariery i granice - co może być źródłem nie tylko wolności, ale i samotności (motyw wyjeżdzających młodych ludzi z miasteczka i smutku bliskich, jaki po sobie zostawiają).\nPowieść Katarzyny Pranić budowana jest na świetnym pomyśle budowania ważnych pytań "na bazie" zwykłej codzienności. Niestety, rażą mnie mocno "papierowe" dialogi i pewna sztuczność rozwiązań warsztatowych. Przeszkadza mi trochę infantylizowanie bohaterki, pewna niezgodność i niekonsekwencja w szkicowaniu jej postaci. A może to nieco inny obraz nastolatki od tych, które wyłaniają się z różnych reportaży o modelach życia 13-latek?\n"Ela-Sanela" to powieść, której dużym atutem jest pomysł na stawianie ważnych pytań i pokazywanie historii oraz efektów polityki jako elementów budujących zwykłą codzienność. To wszystko nie jest jakąś odległą abstrakcją, fragmentem podręcznika do historii czy wycinkiem prasowym. To codzienność, którą mamy na wyciągnięcie ręki.\n"Wyspa mojej siostry" Katarzyny Ryrych to także opowieść o codzienności. Ale o codzienności innego świata, z "innej wyspy". Historia upośledzonej dziewczyny, jej rodziny, która mimo wszystko - świetnie odnalazła się w świecie, który często nie chce dostrzec i zrozumieć tych pozostających na marginesie.\nKsiążkę Katarzyny Ryrych otwiera list do nieobecnej już starszo-młodszej siostry, list wysyłany w przeszłość, zadający ważne pytania, które powrócą i zatoczą koło w finale opowieści.\nList , wydawałoby się, narzucający pewien styl narracji - metaforycznej i poetyckiej, subtelnie sugeruje jej wymowę:\nNie wiem, jak o tym , opowiedzieć, żeby wszyscy, którzy boją się przybijać do brzegów nieznanych wysp, uwierzyli, że nie ma na nich ludożerców, dzikusów ani potworów - tylko ludzie. Może trochę inni, ale zdolni do miłości, czułości, tęsknoty... Tacy sami jak Ty, moja duża, gruba siostrzyczko, po której została mi tylko niebieska wstążka...\nRozwijająca się opowieść, będąca wędrówką w przeszłość dorosłej już narratorki rozbija jednak ten nieco podniosły, daleki od dosłowności ton. Subtelnie wprowadzając w istotę historii zaskakuje swoją prostotą i humorem. Nie ma tu łzawego tonu, a jest misternie skonstruowana, świetnie rozpisana opowieść, dzięki której możemy zobaczyć oczami narratorki "inną wyspę" - cały skomplikowany świat upośledzonej starszo-młodszej siostry.\nRazem z narratorką poznajemy relacje łączące dziewczynki od zabaw w piaskownicy po czasy wchodzenia w dorosłość młodszej siostry. Przypomina ona sobie wszystkie drobiazgi i ważne wydarzenia, które powoli uświadamiały jej odmienność starszo-młodszej siostry, a jednocześnie - pozwalały jej poznawać świat "Pipi" i reguły nim rządzące. Na początku starała się ona zastąpić jej matkę, ale rudowłosą "Fizię" w obowiązkowej niebieskiej sukience, poznajemy kiedy jej młodsza siostra Marysia zaczyna dostrzegać i rozumieć inność świata upośledzonej Pipi.\nŚledzimy ich perypetie w piaskownicy na podwórku, wspólny pierwszy dzień w szkole i zimowe zabawy na sankach. Obok sióstr - dzieci mniej lub bardziej wyczulone na odmienności Pipi, ale otwarte i gotowe na zrozumienie. Gdzie daleko od tego - inni dorośli, żyjący tylko "na powierzchni swego oceanu", często wrogo i nieprzychylnie nastawieni do każdego odstępstwa. I Tata - mądry, ciepły, wyważony, z ogromną odwagą, partnersko towarzyszący obydwu córkom w ich życiu. Ono nie stoi w miejscu, choć dla Pipi najbezpieczniejsza jest stabilność i niezmienność rytuałów, ról, codzienności. W życiu Marysi przychodzi nie tylko dojrzałe zrozumienie odmienności siostry, ale i pierwsze przyjaźnie, pierwsze chwile buntu i miłości. Zmiana, na co nie jest zupełnie gotowa Pipi.\nKsiążka Katarzyny Ryrych odważnie pokazuje nie tylko sposoby ułożenia sobie codzienności z Pipi zamieszkującą "inną wyspę", ale i to, jak jej rodzina musi sobie poradzić z tym, że w ich życiu zabraknie miejsca na niezmienny świat starszo-młodszej siostry. Bez popadania w patos, ciepło i z humorem, wykorzystując świetne metafory i zgrabny zabieg powrotu do "istotnych" pytań. Bo w przypadku, kiedy w życiu spotykamy "inną wyspę" i cały wszechświat, często dla nas niedostępny, człowieka upośledzonego padają ważne pytania "DLACZEGO" i o wiele trudniejsze "CO DALEJ". Bo ciąg dalszy nastąpił...\nList zamykający opowieść Myśki-Maryśki w zaskakujący sposób łączy kilka wątków i zgrabnie spina całą historię. Jest także dowodem na warsztatową sprawność Katarzyny Ryrych, której narracja pełna lekkości i niewymuszonego uroku może uwieść czytelnika.\n"Wyspa mojej siostry" w piękny, niewymuszony sposób, z humorem i bez wielkich słów przejmująco opowiada o tym, jak niewiele osób potrafi dotrzeć do nieznanej wyspy i mieć odwagę, aby postawić nogę na jej brzegu.\nChoć forma wydania "Wyspy mojej siostry" nie odbiega od "Eli-Saneli" (broszurowa, z byle jakim papierem) na wyróżnienie zasługuje spójny projekt okładek i w przypadku tej pierwszej - odważna, konsekwentna czcionka tytułów kolejnych rozdziałów. Śladowy przejaw dbałości wydawcy o nastoletniego czytelnika?\n"Ela-Sanela" Katarzyna Pranić. Wydawnictwo Piotra Marciszuka Stentor, Warszawa 2011.\n"Wyspa mojej siostry" Katarzyna Ryrych. Wydawnictwo Piotra Marciszuka Stentor, Warszawa 2011.


Duży Obraz : Dom i biznes 2016 Kod pakietu Microsoft Office 100% Aktywacja online Najlepsza cena\nW ciągu 48 godzin od zapłaty\nDożywotni kod aktywacyjny Microsoft Office Home i Business 2016 Licencja Natychmiastowa dostawa\ndobrze zainstalowane wersje programów Word, Excel, PowerPoint, Outlook i OneNote\nZainstaluj z DVD i użyj klucza produktu, aby go aktywować, tylko dla 1 komputera\nSystem operacyjny: Windows 7, Windows 8, Windows 8.1, Windows 10 Windows Server 2008 R2, Windows Server 2012, Windows Server 2012 R2, Windows 10 Server\nOffice 2010 Home and Business Dostępny Nie Nie Nie\nOffice 2011 Office 2011 Home and Business dla komputerów Mac Dostępny Nie Nie Nie\nBiuro 2016 Dom i biznes Dla komputerów Mac Dostępny Dostępny Nie Dostępny\nAnalizuj i wizualizuj swoje dane w nowy i intuicyjny sposób. Excel 2016 jest wyposażony w nowy interfejs użytkownika, zachowując popularne skróty klawiaturowe. Wykorzystaj funkcje takie jak Analysis Toolpak , Slicers i Builder, aby zaoszczędzić czas i skupić się na spostrzeżeniach\nSkutecznie zarządzaj pocztą e-mail , kalendarzem , kontaktami i zadaniami . Obsługa poczty e-mail Push zapewnia aktualność skrzynki odbiorczej. Widok rozmowy grupuje powiązane wiadomości i kalendarze, umożliwiając operatorowi wyświetlanie obu programów obok siebie. Z programem Outlook 2016 Planowanie harmonogramu nigdy nie było łatwiejsze.\nTwórz i udostępniaj profesjonalnie wyglądające dokumenty dzięki najnowocześniejszym narzędziom do edycji, przeglądania i udostępniania. Nowa karta Projekt zapewnia szybki dostęp do funkcji, a funkcja Inteligentne wyszukiwanie wyświetla odpowiednie informacje kontekstowe z sieci do dokumentu.\nTen program naśladuje właściwości notebooka, umożliwiając przechowywanie notatek, pomysłów, stron internetowych, zdjęć, a nawet klipów audio i wideo w jednym miejscu . Niezależnie od tego, czy jesteś w domu, w biurze, czy w podróży, możesz zabrać go ze sobą, gdziekolwiek jesteś, dzieląc się i współpracując z innymi.


Kuciński, Michałek, Staszek Piekarzów.\nJeśli nie najbogatszy, to jeden z najbogatszych był to gospodarz we wsi (w Przegini).Tak „nieprzyzwoicie” bogaty, że starszego syna (Mietka) posyłał do gimnazjum w Olkuszu (z resztą bez powodzenia).\nPamiętam jeden wieczór (popołudnie), kiedy „pomagałem” w zbiorach. Lokomobila to była akuratna, wynajęta, zaprzągnięta do młockarni i „milion” ludzi wynajętych z okolicy. Zresztą, Kuciński dbał o postęp. Na co dzeń był w użyciu kierat, już nie wynajęty, w którym konie miałem zaszczyt poganiać. Było to jedyne urządzenie ułatwiające życie przegińskie, ale trzeba było mieć je. Jednym słowem trzeba było być „bogatym”. To też rzadko kto je miał.\nW czasie okupacji wynajmowali Kucińscy Niemcom pokój (bez własnej woli), w którym Niemcy urządzli biuro pomocnicze S.A. i w którym wspólnie ze Staszkiem Bartkowym byłem przesłuchwany. Po wojnie pewnie jako „kułacy”, Kucińscy, i z tego powodu mieli kłopoty. Dobrze, że mnie wtedy w Przegini nie było. Żyje w Przegini była nauczycielka z tego rodu imieniem Zofia, którą mam na zdjęciu u Dziadka na schodach razem z Szyszkowiczem. Jest to jedyne dziecko w butach.\nTo jedyny (oficjalny) rzeźnik w ówczesnej (przedwojennej) Przegini. Z Kucińskim łączył Go kanał burzowy, co przebiegał za Michałkiem i stodołą Kucińskiego. W normalnej pogodzie Przeginia pozbawiona była rzeki, ale przy burzy kanał zamieniał się w rwący potok górski. Stąd zaraz za Michałkiem był i jest most, na nieistniejącej rzece. Michałek robił pasztetkę, ale jaką. Najlepsze były „nogawki” (tj. wypełnione smalcem końcówki). Michałek pakował swoje wyroby w stare gazety. Dziadek (organista) w opakowaniach tych wyczytywał „swieże” wiadomości. Miał Michałek córkę – Gienię, którą kochał (chociaż w Przegini to nie było modne) i odżywiał, jak na rzeźnika przystało, musi intensywnie, bo choć młoda była pulchna.\nStaszek Piekarzów, sklepikarz, brat Wojtka stolarza a szwagier Kucińskiego był chory na raka wargi. Ciągle miał przylepionego peta do dolnej wargi, aż zachorował. Gopodarkę miał pełną ze stodołą i chlewem. Był bogaty. Syna Adolka kształcił w Olkuszu w gimnazjum. Młodszy Edmund chodził ze mną do jednej klasy. Później był redaktorem.\nPierwsza operacja wypadła Mu (Staszkowi) w Krakowie w czasie okupacji. Po operacji nadal miał przylepionego peta aż do śmierci.\nPamiętam Go z tamtych czasów. Mama posłała mnie do sklepu po kilo cukru. A że była zima na podłodze była warstwa błota pośniegowego. Po nasypaniu cukru, upuściłem go w błoto (była okupacja, więc cukier był skarbem) zebrałem więc wszystko, razem z błotem. Mama nie była szczęśliwa, ale nic nie mówiła, rozpuściła wszystko w wodzie, wymieszała i w razie potrzeby zbierała słodką wodę z góry.\nPotyczka lotnicza - 1945 r.\nDokładnie, to ja tego czasu nie określę, ale to było chyba w styczniu 1945 r., albo coś koło tego (w każdym razie przed wkroczeniem frontu), oczywiście w Przegini. Nad Sobalową chałupą, przed stodołą, staliśmy i oglądaliśmy to piękne widowisko. Na niebie, nad polami od strony sułoszowkiej, pojawiły się śliczne aluminiowe ptaki – samoloty i zaczęly do siebie strzelać! Trwało to więcej niż 15 minut. Koziołkowały, nurkowały, jak na jakichś popisach, a to przecież była walka, walka o życie. Wydaje mi się dziś, że to było nie dalej niż ok. ówczesnego n-ru 80 (szkoła miała nr 106). Pewnie nikt z walczących nie „dostał”, ale co rusz ktoś odlatywał, żeby za chwilę wrócić z innej strony. Samoloty były oczywiście śmigłowe i nowoczesne w owych czasach . Walka trwała za stodołami. Była bardzo malownicza na tle pogodnego, mroźnego, po przegińsku niebieskiego nieba, ale w tej grupie samolotów nie widziałem ani jednych (przytoczonych przez p. Komorowskiego - ministra obrony) drzwi od stodoły. Pewnie nie walczyli z sobą „prawdziwi Polacy”, a Niemcy i Rosjanie. ie przyszło nam do głów, że takie patrzenie w górę, nad głowy, może się smutno skończyć. Ważne, że Niemcy „brali po łbach”.\nJerzy Jakub Jopek.\nKilka miesięcy temu obchodziliśmy 70 rocznicę wybuchu II wojny światowej, a przed kilkunastoma dniami - 65 rocznicę jej zakończenia. Chociaż od wojny minęło już wiele lat, to pamięć o tych tragicznych wydarzeniach pozostaje w naszym społeczeństwie wciąż żywa. Świadczą o tym liczne uroczystości upamiętniające ten bolesny dla nas okres represji i cierpień. Jedna z takich uroczystości była obchodzona 30 sierpnia 2009 r. w Przegini (gmina Jerzmanowice- Przeginia) na miejscowym cmentarzu parafialnym i była połączona z poświęceniem pomnika ku pamięci ofiarom wojen.\nPo odprawieniu uroczystej mszy św., pomnik poświęcił ks. Marcin Majcher, a jego odsłonięcia dokonała Stefania Kondratowicz, która w czasie wojny przez kilka lat przebywała na robotach przymusowych w Rzeszy. Uroczystość uświetniła młodzież z Zespołu Szkół w Przegini, która pod kierunkiem nauczycieli - Lucyny Izdebskiej i Zofii Kondratowicz - przygotowała program artystyczny. Wśród licznie zgromadzonych mieszkańców Przegini i Zedermana byli też zaproszeni goście: radni gminy Jerzmanowice– Przeginia, wójt gminy Adam Piaśnik, radny powiatu olkuskiego Józef Stach, sołtys wsi Zederman Edward Rogóż oraz radni powiatu krakowskiego Tadeusz Nabagło i Kazimierz Tomczyk. Inicjatorami wybudowania pomnika byli miejscowi radni oraz członkowie rady sołeckiej, zaś autorem projektu był radny Stanisław Rogóż.\nMając przychylność ks. proboszcza Władysława Jaśkiewicza na umieszczenie pomnika na kwaterze poległych żołnierzy z czasów I i II wojny światowej, szybko udało się zrealizować ten pomysł. Należy przy tym dodać, że bezinteresowną pomocą przy jego budowie służyli następujący mieszkańcy Przegini: Andrzej Rogozik, Jan Stach, Zbigniew Rogóż, Józef Piekarz, sołtys Roman Rogóż i inni. Pomnik ku czci „Ofiarom wojen, poległym i pomordowanym” jest świadectwem, że Przeginia pamięta o swych mieszkańcach, którzy w czasie ostatniej wojny stracili życie. Pamięta także o żołnierzach niemieckich i radzieckich, którzy zginęli na terenie wsi w 1945 r. oraz austriackich i rosyjskich poległych w 1914 r. Jak wspomniałem, nasza pamięć o II wojnie światowej jest nadal żywa. Należy jednak zdawać sobie sprawę, że w miarę upływu czasu sytuacja ta będzie ulegać zmianie.\nTrafne są słowa historyka brytyjskiego Normana Davisa: „Naród bez historii błądzi jak człowiek bez pamięci”. Niech zatem słowa tej sentencji będą dla nas przesłaniem - byśmy nie pobłądzili i nie zatracili pamięci, a przez to swej tożsamości narodowej. Aby do tego nie doszło, ważne jest przypominanie, nagłaśnianie i przekazywanie, szczególnie młodemu pokoleniu, prawdy historycznej o tragicznych wydarzeniach i skutkach ostatniej wojny. Tego zadania powinny się podjąć nie tylko szkoły, samorządy, władze państwowe, czy też organizacje społeczne i badacze historii, ale także my sami, bo przecież nie chodzi tu o rozdrapywanie ran, lecz o zwykłą, ludzką pamięć o ofiarach wojen, które za wcześnie i za szybko od nas odeszły. Kazimierz Tomczyk\n(materiał archiwalny z 2009 r., ukazał się w Biuletynie Powiatu Krakowskiego)\nKat i ofiara. Przeginia 1943 r.\nOfiara. 3 lutego 1943 r. została rozstrzelana w Przegini Aniela Skóra, lat 20. Zginęła z rąk żandarma Roberta Eiglera, za porzucenie pracy u Niemki w Krakowie. Aniela była zatrudniona w niemieckiej rodzinie w charakterze służącej. Gdy jej chlebodawcy wyjechali na jakiś czas do Niemiec, nie zostawili jej nic do jedzenia. Dziewczyna zmuszona była oddalić się do swego domu. Po powrocie do Krakowa zastała już Niemców na miejscu. Doszło do kłótni, w wyniku której Aniela strąciła Niemkę ze schodów i uciekła do Przegini. Tutaj ukrywała się przed policją granatową. Jak wspomina jej bratowa – po tym zdarzeniu została założona sprawa sądowa, na którą dwukrotnie Aniela nie stawiła się. Sąd orzekł, że ma zostać rozstrzelana natychmiast po zatrzymaniu. Tak się też stało. Aniela została zatrzymana, a następnie pobita i rozstrzelana przy stodole swego domu rodzinnego. Aniela Skóra została pochowana na cmentarzu parafialnym w Przegini.\nKat. Robert Eigler pochodził z Bielska. Był komendantem posterunku żandarmerii hitlerowskiej w Sułoszowie, następnie w Skale. Według oświadczenia wójta gminy Sułoszowa z 1945 r. Robert Eigler zastrzelił w Szklarach trzech nieznanych mężczyzn, prawdopodobnie jeńców Armii Czerwonej. To zdarzenie miało miejsce w 1943 r. W materiałach zgromadzonych w Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, która mieści się w Instytucie Pamięci Narodowej w Krakowie znajduje się wiele informacji o jego zbrodniczej działalności z czasów ostatniej wojny. Kazimierz Tomczyk\nZbrodnia hitlerowska w Przegini - 1944 r.\n12 sierpnia 1944 r. żołnierze niemieccy rozstrzeli w Przegini 6 osób. Zginęły wtedy 4 kobiety z Sosnowca oraz Anna i Józef Chwastowie z Przegini, rodzice trójki dzieci. Jak doszło do tej zbrodni ukazuje nam materiał dowodowy, zebrany przez Okręgową Komisje Badania Zbrodni Hitlerowskich w Krakowie. Tym materiałem są protokoły przesłuchania sześciu świadków tej tragedii, tj. Mariana Chwasta, Czesława Chwasta, Tadeusza Adamczyka, Stanisława Izdebskiego, Doroty Izdebskiej i Stanisława Bigaja. Przesłuchania te miały miejsce pod koniec 1977 r. Celem śledztwa było ustalenie nazwisk funkcjonariuszy niemieckich, którzy dokonali tej zbrodni, a faktycznej liczby rozstrzelanych Polaków [świadkowie podawali sprzeczne ze sobą informacje, jedni mówili, że zginęło pięć osób, a drudzy sześć]. W grudniu 1977 r. sędzia Sądu Rejonowego w Krakowie postanowił zawiesić postępowanie przeciwko niezidentyfikowanym funkcjonariuszom niemieckim, z powodu zaistniałej długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie śledztwa. Na podstawie materiałów dowodowych sąd ustalił stan faktyczny tego wydarzenia, które przebiegało w sposób następujący:\nW dniu 12 sierpnia 1944 r. w godzinach przedpołudniowych do wsi Przeginia przybyła grupa uzbrojonych i umundurowanych Niemców. Po przybyciu udali się oni do zagrody miejscowego gospodarza Stanisława Izdebskiego, u którego w stodole nocowało 7 osób. W skład grupy nocującej wchodziło 3-ch mężczyzn i 4 kobiety. Przybycie Niemców spowodowało panikę wśród tych osób. Mężczyźni poczęli uciekać i dwóm mężczyznom udało się zbiec, natomiast 3-go Niemcy pochwycili i po skrępowaniu mu rąk powrozem zaprowadzili go do stojącego samochodu. Kobietom nie udało się uniknąć aresztowania i wszystkie 4 zostały zatrzymane, a po zatrzymaniu Niemcy wyprowadzili je na podwórze, na którym polecili położyć się twarzami do ziemi. W tym czasie kiedy dokonywano aresztowań wyżej wymienionych osób, inna grupa Niemców aresztowała Annę i Józefa Chwastów, którzy byli mieszkańcami Przegini. Aresztowane małżeństwo zostało dokonwojowane do leżących kobiet i po ułożeniu ich w analogiczny sposób a jakie leżały pozostałe osoby, jeden z Niemców podchodził do każdej leżącej osoby i strzałami z broni palnej oddawanymi w tył głowy zabijał je. Po dokonanej egzekucji funkcjonariusze ekspedycji zatrzymali jadącego furmanką, na pole świadka Tadeusza Adamczyka i polecili mu załadować na wóz pomordowanych./zeznania świadka Doroty Izdebskiej/. Tadeusz Adamczyk przy pomocy innego gospodarza Stanisława Bigaja oraz jeszcze innego funkcjonariusza niemieckiego załadował na wóz pomordowanych i zgodnie z poleceniem odwiózł ich na miejscowy cmentarz, na którym we wspólnej mogile pochowano zabitych. /zeznania świadka Tadeusza Adamczyka i Stanisława Bigaja/. W toku prowadzonego śledztwa nie udało się ustalić bliższych danych pomordowanych poza małżeństwem Chwastów, którzy - jak już wyżej zaznaczono - pochodzili z miejscowej wsi, ustalono jedynie, że pozostałe rozstrzelane kobiety miały pochodzić z miasta Sosnowca, ewentualnie jego okolic. Do wsi tej przybyły one celem zakupienia od miejscowych gospodarzy artykułów spożywczych. Żaden ze słuchanych świadków nie znał ich prawdziwych imion ani nazwisk., gdyż jak już zaznaczono nie były one znane bliżej tym świadkom. Niemniej jednak świadek Dorota Izdebska podała, że aresztowany przez Niemców mężczyzna prawdopodobnie nazywał się Karkosz, oraz że dwie rozstrzelane kobiety prawdopodobnie nosiły nazwiska Zawadzka i Karkosz.\nInny słuchany świadek Czesław Chwast oświadczył, że nazwiska rozstrzelanych 2-ch kobiet prawdopodobnie brzmiały Karkowska i Nowakowa. Te skąpe informacje na okoliczności bliższych danych osób rozstrzelanych przez Niemców, nie pozwoliły na właściwe „ukierunkowanie” śledztwa celem ustalenia faktycznych danych osobowych tych kobiet. Niemożność ustalenia nazwisk wszystkich osób zabitych, doprowadziło do innych rozbieżności. Mianowicie świadkowie Stanisław Bigaj i Tadeusz Adamczyk stwierdzili w swych zeznaniach, że po rozstrzelaniu wyżej wymienionych osób na cmentarz odwieźli oni 5-ciu zabitych. Ilość zabitych przez Niemców osób podanych przez tych świadków jest sprzeczna z ilością podanych zabitych przez świadków Czesława Chwasta, Dorotę Izdebską, Mariana Chwasta, którzy stwierdzili, iż zostało rozstrzelanych 6 osób. Należy przyjąć, iż ilość osób rozstrzelanych podana przez tych świadków odpowiada stanowi faktycznemu. Za tego rodzaju rozumowaniem przemawiają takie fakty, jak to, że świadek Dorota Izdebska stwierdziła, iż w stodole ich nocowały 4 kobiety o nie ustalonych nazwiskach, które zostały aresztowane przez Niemców. Żadnej z aresztowanych kobiet nie udało się uciec. W każdym razie nikt takiego faktu nie stwierdził, natomiast świadkowie stwierdzili, iż pojmane kobiety zostały rozstrzelane. Jeżeli do tej liczby rozstrzelanych kobiet, doda się rozstrzelane małżeństwo Chwastów, to należy dojść do wniosku, iż wszystkich zamordowanych przez Niemców było 6 osób.(...).\nW tym miejscu nasuwa się pytanie, co było przyczyną tej zbrodni. Z protokołu przesłuchania świadka Tadeusza Adamczyka dowiadujemy się, że prawdopodobnie powodem zabicia wyżej wymienionych kobiet było to, że przybyły one ze Sosnowca celem zakupienia u miejscowej ludności tytoniu. Kobiety te nocowały w stodole Stanisława Izdebskiego. Jeżeli chodzi o zabicie Chwastów, to ludność miejscowa twierdziła, że Chwastowie rozstrzelani zostali przez Niemców dlatego, że pomagali osobom handlującym, a w szczególności że nie chcieli przenocować Krawczyka wraz z innymi handlarzami. Krawczyk jak twierdzono był volksdeutschem i jednocześnie konfidentem i dlatego też, chcąc wywrzeć zemstę na Chwastach miał rzekomo donosić Niemcom, że we wsi nocują handlarze, a nadto że Chwastowie nie chcieli go przenocować wraz z innymi osobami. W związku z tym Niemcy go rozstrzelali wraz z żoną...\nDonos konfidenta – jako powód rozstrzelania podają nam też inne źródła, tj. ankieta z 1945 r., dotycząca przebiegu działań wojennych i okupacji niemieckiej w Przegini, a także protokół przesłuchania Mariana Chwasta i wspomnienia mieszkańców wioski. Z przytoczonego materiału dowodowego wiemy, że oprócz małżeństwa Anny i Józefa Chwastów wśród rozstrzelanych były kobiety, których nazwiska prawdopodobnie brzmiały: Zawadzka, Karkosz, Karkowska i Nowakowa. Z kolei aresztowany mężczyzna nazywał się podobno Karkosz.\nSpośród tych nazwisk udało się ustalić bliższe dane dwóch kobiet. Informacje te odnaleziono w księdze zgonów parafii Przeginia, w której odnotowano, że 12 sierpnia 1944 r. - pluton niemieckiej żandarmerii rozstrzelał razem z Chwastami dwie kobiety. Były to: Katarzyna Zawadzka lat 28, żona robotnika z Sosnowca i Waleria Karkowska, lat 35, córka Romana i Wiktorii Kasza, żona robotnika z Sosnowca. Ta ostatnia z kobiet, Waleria Karkowska być może była spokrewnioną z aresztowanym mężczyzną, którego nazwisko prawdopodobnie nie brzmiało Karkosz, lecz Stanisław Kasza. Według relacji Jana Rosia z Zedermana, ten mężczyzna przed rozstrzelaniem leżąc z innymi na ziemi, uciekł w pole w kierunku Zawady. Stanisław Kasza pochodził z Sosnowca i był żołnierzem Armii Krajowej, ps. Zelówka”. W aktach zgonów parafii Przeginia nie ma nazwisk pozostałych dwóch kobiet, które według świadków nazywały się podobno Nowakowa i Karkosz.\n(Kazimierz Tomczyk, Dzieje wsi i parafii Przeginia, Kraków 2008.\n„Nikt nam nie odda nic, bo z nami Śmigły, Śmigły, Śmigły Rydz ...”. To była ówczesna parodia ówczesnej piosenki „patriotycznej”. Jakże trafna. Wicia (moja siostra) należała do jakiejś Ligi (Obrony Powietrznej), czy innej, utworzonej chyba na doraźne potrzeby lata 1939 roku. W żadnej encyklopedii nie ma wzmianki o tej lidze, ale ona była i jej członkiem była właśnie Wicia. Na szkoleniach samoobrony wkładano w młode głowy ( w tym i Wici ) informacje różne, ale przede wszystkim uczono obrony przeciwgazowej. Gazem mieli bowiem Niemcy atakować. Wyposażona w maski z gazy (własnej roboty) i jakiś proszek, rozpuszczalny w wodzie czekała Wicia na przelot samolotu i wrogi zapach. Stało się, samolot przeleciał, a zaraz potem zapachniało. Alarm przeciwgazowy o tyle się nie udał, że nie było Kuby (czyli mnie ), żeby go ubrać w maskę, ani Taty. Domownicy, co byli w domu i sąsiedzi, wszyscy mieli na twarzach maski Pod koniec alarmu Wicia stwierdziła, że babka Sobalowa nie ma maski na twarzy, że się otruje. Toteż pospiesznie podsunęła jej maskę i garnczek z płynem. Ta, miast wdzięczności, zaczęła mędrkować, że siecze ziele dla kurcząt i dlatego ten zapach, a samolot to była zwykła awionetka. Taką to tęgą obroną przeciwlotniczą dysponowała Przeginia. To pamiętam tylko z opowiadania.\nJak już rzekłem Dziadek Franciszek (Domagała) był w Przegini organistą. Obowiązki i uprawnienia, związane z tym „urzędem” były dość szerokie. Między nimi było także rozwożenie po parafii opłatków bożonarodzeniowych. Każdy obdarowany opłatkami dawał za to organiście „co łaska”. Były to zazwyczaj jajka, mleko, ale zdarzały się i pieniądze. Była to także część wynagrodzenia organisty, skromnego, ale zawsze. Parafia była spora, bo należały do niej Zederman, Kosmołów Zimnodół, chyba Osiek i Zawada. Opłatków trzeba więc było nie mało, a wypiekało się je w domu u Dziadka ręcznie. Były więc opłatki zwykłe, z makiem i cukrem, kolorowe do robienia „światów” na choinkę, dla krów, dla koni i innych zwierząt. Każdy komplet był oklejony kolorową, papierową wstążką i stanowił sporą paczkę.\nDo wypieku używało się „żelaz”. Były to szczypce, zakończone szerokimi szczękami z bogatymi ( od wewnątrz) wzorami z podobiznami różnych świętych i scen z biblii, z narodzin pańskich. Żelaza te rozgrzewało się w piecu kuchennym (w palenisku), następnie wylewało się na nie trochę płynnego ciasta i ściskało się szczypce. W ten sposób uzyskiwało się cieniutki placek z wypłyniętymi na boki „kluchami”. Te trzeba było równo, nożyczkami, obciąć. Za jednym grzaniem wypiekało się kilka opłatków. Było więc z tym roboty co niemiara.\nStąd też do pomocy przychodzili w „opłatkowym” czasie młodzi chłopcy ze wsi. Pracowali przez wiele wieczorów, opowiadali różne „gadki”, robili sobie różne psikusy, bo przecież to była jedyna rozrywka (nie było ani prądu, ani telewizji). Przy tej robocie głodnieli. Na bieżąco więc, co któryś opłatek, piekli placki z obrzynków i zjadali je. Zdarzyło się, że Piotrek, dla którego akurat pieczono placek, musiał wyjść na dwór. To jedyna okazja, żeby mu zrobić „kawał”. Do obcinków domieszali mu pozostali w izbie co kto miał: a to miału z kieszeni, a to pokruszonego „tabaku”. Takim plackiem uraczony Piotrek wymiotował jak najęty, a inni mieli uciechę i ten placek nazwali ciurykiem (pewnie od niemieckiego: zuriick – z powrotem). Czy kawał był udany nie mnie osądzać.\nCain, bo w Przegini tamtych czasów rzadko kto używał nazwisk, bo i po co one były potrzebne? Za to każdy miał przydomek na wewnętrzny użytek wsi. Nazwisk używano tylko dla urzędów. Ten Mikołaj o którym będzie mowa nazywał się akurat Piekarz. Był bliskim sąsiadem szkoły. Dla mnie zawsze był stary , jak te lipy pod kościołem i zawsze „Wy”. Kto wie czy nie najstarszy był swego czasu we wsi. Dzieci miał i dorosłe i w moim wieku i młodsze ode mnie. Z pierwszego małżeństwa z żoną, co umarła, byli: Franek (już żonaty i dzieciaty) co siedział w komorze u ojca i Julek , co też u ojca siedział, ale choć był dorosły to się jeszcze nie ożenił. Cain był nie tylko Mikołaj. Był przecie jego sąsiad Kuba, Jędras i stary Caja, co już nie żył, ale w jego chałupie mieszkała wdowa z córką. U nich to zbierały się dziewczyny i młode baby na przędzenie z kądzielami. Jak dziewczyny, to i chłopaki i chłopy. Opowiadali różne godki, czasem nieżle improwizując.\nBył też Jędras Cain. (U tego Jędrasa to nieszczęścia chodziły trójkami. Nie dość, że dwie córki były niewidome, to jeszcze Kaśka -też córka- miała bącka z Korkiem).Kiedyś, z carskiego ukazu (marzec 1864) łan ziemi dostał człowiek o nazwisku Czaja i stąd wszyscy, co mieszkali na dawnej jego ziemi byli caini, choć nikt nie nosił tego nazwiska.\nZ drugiego małżeństwa (u Mikołaja) byli: Anielka, Lodzia i Jasiu. Może ta były i póżniej jakie dzieci, bo kobiyta była śwarno, młodo i zdrowo tak, ze jak miało być dziecko, to wchodziyła po drabinie na góre i po niedługim czasie schodziła po drabinie z dzieckiem.Mikołoj był kiesik sołtysym, ale jesce za cara. Na starość nieco zdziwaczał. Lubił wygrzewać się w słońcu na progu sieni. Ale nie tylko siebie wygrzewał. Ze „ starych, dobrych” czasów zostało Mu sporo (jak na Przeginię) rubli. Kiedy wszyscy z okolicy byli na sumie, a pogoda sprzyjała, On za osłoną szczelnego płotu rozkładał te pieniądze na trawie, przyciskał banknoty kamieniami i wietrzył. Kiedy wścibski sąsiad mówił mu, że te pieniądze już dawno nie są ważne odpowiadał oni tu jesce przydom. Popatrzcie ludzie: miał rację – przyszli, ale rubli to już nie chcieli.\nO Mikołaju Piekarzu wspomina p. Kazimierz Tomczyk z Racławic w swojej książce „Dzieje Wsi I Parafii Przeginia” w aneksie o sołtysach. To pewnie za jego „sołtysowania” na wiejskim zebraniu padło owo sakramentalne NIE dla szkoły, bo jak sie chłopoki bedom ucyć, to nie Bedom na polu robić.\nByła piękna, mroźna, pogoda styczniowa. W słońcu śnieg lśnił miliardami iskier.Wracaliśmy z przegińskiego cmentarza. Właśnie rok wcześniej pochowaliśmy tu Babcię Rózię i stąd nasza wizyta u Niej. Droga wiodła pod stromą górę (pod Moscalonkę).Uczepiony rękoma Mamy i Ciotki Olesi udawałem, że się ślizgam. czym trochę Je wyrwałem z hiobowego nastroju, spotęgowanego od paru dni odgłosami, zbliżającego się gdzieś od Sułoszowy, frontu. Byliśmy na Spławach. Spławy (przycmentarna część Przegini) leżały na stromiźnie, a wspinający się gościniec miał kilka serpentyn, po których ładowne wozy konne mogły wjechać tylko wspomagając się wzajemnie.\nPoprzedniej nocy cofający się oddział niemieckiej piechoty, ubrany na biało, zatrzymał się na krótki wypoczynek .Jakaś grupa wypoczywała na siedząco i u nas w kuchni. Ci do niedawna „kulturtregerzy”, „zwycięzcy na wszystkich frontach”, kiwali się zasypiając na ławce bez oparcia w pełnym uzbrojeniu. Dzisiaj byłoby ich może żal. Był to krótki incydent i w żaden sposób nie wydał mi się związany z tym, co działo się później. Nieoczekiwanie od strony Olkusza i tych serpentyn zaczął się dziwny, nieznany, grożnie narastający pomruk. Wkrótce okazało się. że to „Tygrysy”, „Pantery” i inne wojskowe pojazdy niemieckie (razem kilkadziesiąt). Szybko, wprawnie ustawiły się między chałupami, stodołami i chlewami po sułoszowskiej stronie wsi , frontem do okopów przeciwczołgowych. W szkole ulokował się sztab. Tam mieszkaliśmy. Nie było na co czekać. Mama złapała kilka najpotrzebniejszych rzeczy, mnie za rękę i „wio” – do Dziadka! Dotarliśmy do stawów (najniższe miejsce między szkołą, a domem Dziadka). Tu zaczął się lekki ostrzał artyleryjski. Ukryliśmy się na zamarzniętym stawie, pod wysokim brzegiem. Na gościńcu oszalałe ze strachu wojskowe konie miotały się razem z furmankami, bo ludzie znaleźli sobie schronienia. Trwało to kilkadziesiąt sekund i przeszło, jak burza.\nWiesiek (brat) został w szkole, aby napoić krowę i owce. Poszedł z wiadrami po wodę do Walkowego stawu i już wracał, kiedy spostrzegł zbliżający się systematyczny ostrzał. Postawił wiadra na poboczu a sam padł w koleinę polnej drogi. Gdy minęła „ strzelanina” stwierdził, że jest mokry. To woda z podziurawionych wiader Go polała. W każdym wiadrze było kilkanaście dziur po odłamkach. Dotarliśmy z Mamą do dziadkowego domu, ale na pierwszą „strzelaną” noc schowaliśmy się w betonowanej piwnicy, pod „murowańcem” sąsiada Tomka. Ludzi było pełno. Zaduch był okropny, że nie chciała się palić świeczka, a i tak „baby” zatykały klapę poduszką, „żeby bomba nie wleciała”. W piwnicy były tylko kobiety i dzieci. Mężczyźni byli wolni, bo pewnie i tak brakłoby dla nich miejsca. Niemcy się wynieśli, w dzień strzelanie ustało, ale za to w domu Dziadka zjawili się „Własowcy” Ubrani w białe maskujące kożuchy wyglądali groźnie. Kroili chleb z dużego, białego bochna i jedli ze smażonymi na patelni grubymi, dużymi płatami słoniny.”Kucharz” chciał mnie poczęstować, ale zdecydowanie odrzuciłem propozycję, przez co choć na chwilę urosłem w oczach rodziny. Po południu dowiedzieliśmy się o śmierci, od pocisku artyleryjskiego, (rosyjskiego) młodego chłopca z „końca” wsi (pod Ostrą Górką, Koło Gotkowic – na „pańskim”).\nMocno się rozczarowaliśmy, bo sądziliśmy, że to już po wojnie, a niemieckie „Tygrysy” wróciły przed wieczorem. Wieczorem na Niemców, ale i na Przeginię, posypały się pociski z dział rosyjskich, tym razem nie na żarty. Właściciel piwnicy Tomek, co z ukrycia obserwował świecące w nocy pociski, zajrzał do nas i stwierdził: „jakie tyz ta piykności lotajo po niebie”. Od tych piękności spłonęło we wsi kilka domów. Na szczęście nie zginął nikt z mieszkańców, ale popalone w chlewach zwierzęta, uwiązane wycisnęły w pamięci dziecka trwałe ślady. Po ostrzale, od strony Czubrowic (Dupnika, Huby, Nowej Wsi) rozpoczęli Rosjanie atak piechoty. W piwnicy słychać było przeciągłe wielogłosowe URRAAA! Zaskakująco wysoko brzmiało. Słyszeliśmy powolne „pepesze” i szybki niemiecki CKM. Po ok. dwóch godzinach wszystko ucichło i tylko dymiły pogorzeliska. Rano przemknęły gościńcem ZISy z rozśpiewanymi „dziewuszkami”. Niemcy uciekli tym razem bezpowrotnie. Kilku zostało tu na zawsze. Jeden, w mundurze Wehrmachtu, leżał kilka dni przy remizie strażackiej, czekając na swoją kolej, bo najpierw chowali przegińscy chłopcy poległych żołnierzy radzieckich, a było co chować. Ich koledzy, co przeżyli, pijani zmęczeniem i wódką obejmowali ich zmarznięte, zakrwawione zwłoki, całowali i opłakiwali. ”Brat ty moj – Ty pogib”. Pamiętam te słowa, przepojone rozpaczą. Ilu ich zginęło nie wiem. Na polach za kościołem, koło Dupnika martwi leżeli, jak snopki po żniwach.\nOd strony sułoszowskiej, między przeciwczołgowymi okopami, a wsią stał spalony czołg rosyjski ; na nawsiu, niedaleko remizy stał rozbity, spalony samochód wojskowy (niemiecki) pewnie związany z łącznością, bo pełen różnych uzwojeń. W różnych miejscach leżały kupy amunicji artyleryjskiej. Późnym rankiem, gdy byliśmy już w domu, mały Rosjanin biegł ścieżką koło szkoły z pepeszą gotową do strzału. Spotkaliśmy Go z Mamą, gdy byliśmy na schodach ganku. „Nie bojsa...” (tyle zrozumiałem) i pobiegł dalej. Za chwilę dało się słyszeć kilka serii pepeszki. To on zabił zapóźnionych, zaspanych, chyba trzech Niemców, co liczyli na powrót swoich i w najlepsze golili się „ na kwaterze”.\nDziwny to cmentarz, ten przegiński. Leżą tu szczątki żołnierzy co najmniej obu światowych wojen, leżą pomordowani przez Niemców, a żadna nawet tablica tego nie upamiętnia poza błędnie napisaną datą na nagrobku p - twa Chwastów. Może chodzi o spokój w tym miejscu? Nawiasem mówiąc ekshumacji zwłok poległych w pierwszej wojnie przyglądałem się, jako dziecko tak małe, że wyraz żołnierz wymawiałem „ondzież”. Oczywiście pamiętam to tylko fragmentarycznie. Grób żołnierski, który rozkopywano przy mnie leżał gdzieś na polu „Sędzi” w pobliżu tego rosyjskiego czołgu, spalonego dużo później.\nBarczewo, dn. 31.08.2007 r., Jerzy Jopek\n"Cud" w Przegini\nNikt nie wie ile miały lat. Rosły tam zawsze. Pamiętały pewnie przejazd Księżnej Mazowieckiej do Krakowa z Danusią Jurandówną. Pamiętały przemarsz Jana III Sobieskiego pod Wiedeń. Żadne wichry, żadne burze nie były im straszne.Wojenne przetrwały zawieruchy.Widziały Austriaków, walczących z Rosjanami, widziały Niemców idących "nach osten" pod znakami splugawionego krzyża. Tylko wszechmocny czas nieco je nadgryzł.Puste już były, ale miały nowe korzenie w środku, co je kapitalnie wzmacniały już kiladziesiąt lat.Prócz nietoperzy i dzieci nikt do środka nie zaglądał, bo straszno tam było. Tworzyły zamknięty krąg, niczym chram ze "Starej Baśni". Żadnej nie można było objąć i w pięcioro. Deszcz pod nimi zaczynał padać dużo później, niż na dworze. Po sumie Staszek Wołków -Krzystanek (sołtys) wchodził na korzeń którejś z tych starych lip, niczym ksiądz na ambonę i ogłaszał co należy.Przed nim robili to chyba wszyscy sołtysi od kiedy ten urząd zaistniał.\nPrzepiękne to były lipy, cud natury. Piękne je stworzył Bóg, ale nie uodpornił ich na wszystko. Gdyby nie to stałyby pewnie do dziś. Nawet budowa nowej drogi nie zaszkodziłaby im. Zajrzały, na nieszczęście , "pobożne" i zobaczyły cud: świętą rodzinę razem z osiołkami! Zaczęły się gromadzić baby z innych wsi. Klękały,modliły się, śpiewały, a władza też była głupia (zresztą to podobno przywilej każdej władzy). Nie pomagały nawoływania księdza, żeby nie "cudować". Władza kazała zamalować środki lip. To podkreśliło jeszcze widziadło. Zaczęły się gromadzić coraz większe rzesze ludzi.Ksiądz nie mógł już opanować sytuacji, choć lipy stały pod kościołem przy starym gościńcu. Władza kazała wyciąć te przepiękne drzewa co zdobiły Przeginię setki lat. Słusznie, czemu nie uodporniły się na ludzką głupotę!\nJeszcze przed wycięciem lip pojechali do Przegini wujek (Kluszczyński) i Jego córka (Marysia), co to wtedy mieszkali w Sosnowcu. Pewnie nie byli godni, bo mówiła mi Marysia, że żadnego cudu nie widzieli i to w żadnej lipie. Jedyny cud, jaki widzieli, to te rozmodlone baby.\nRzecz działa się naprawdę w Przegini w roku 1954. Tak się zastanawiam, czy aby mój Ojciec nie zmarnował tych 30 lat pracy nauczycielskiej w tej właśnie wsi. Tak, łatwo dziś mówić, ale przecież On uczył tylko czytać , pisać i liczyć a rozum, choć zniewolony od wieków, każdy ma swój.\nBarczewo, listopad 2006, Jerzy Jopek\nNazwiska mieszkańców Przegini sprzed 1795 r.\nWydarzyło się w 1908 r.\nWydarzyło się w 1897 r.\nOdsłon : 242929


Data publikacji: 2016-04-04 10:23\nPonad 90 procent ankietowanych interesantów szczecińskiego Urzędu Miejskiego wyraziło zadowolenie z programu Urząd Non Stop. Dlatego wydłużono godziny pracy Biura Obsługi Interesantów na stałe. Już w każdy poniedziałek BOI będzie pracowało do godziny 18.\n– Program pilotażowy wydłużonych godzin pracy trwał od listopada 2015 roku. W tym czasie pracownicy Biura Obsługi Interesantów przyjęli w godzinach popołudniowych dodatkowo ponad 3,7 tys. interesantów – informuje Magdalena Strózik z Centrum Informacji Miasta.\nProgram wydłużonych godzin jest realizacją deklaracji władz miasta oraz II Porozumienia Programowego dla Szczecina – projekt Urząd Non Stop. Między g. 16 a 18 mieszkańcy mogą załatwić sprawy dotyczące dowodów osobistych, rejestracji pojazdów, praw jazdy, meldunków i informacji adresowych, działalności gospodarczej. W tym czasie obsługiwane są również stanowiska zajmujące się Szczecińską Kartą Seniora, Szczecińską Kartą Rodzinną czy Kartą Dużej Rodziny. Największym zainteresowaniem cieszą się sprawy z zakresu dowodów osobistych i rejestracji pojazdów. Średnio w każdy poniedziałek podczas dodatkowego czasu obsługi przyjmowanych jest prawie 200 interesantów. (p)


TopPięć najczęściej zadawanych pytań, w temacie: zaszepcesz!\nzaszepcesz Szkoła jego miejscu mianowicie, zdał towarzyszom swoje potrzeby gospodarcze, spoglądał z góry, ani w działaniu duszy, ani siły zdolności bo wyjąwszy genialnego i obrotnego człowieka, nie można opuścić dom wtenczas, kiedy się wyzbyć cnoty niż wstydu. zaszepcesz Lud włościański. Z tem nadzwyczajnem odkryciem padła tamta mądra premissa, ale system pozostał. Otóż radykalne. zaszepcesz Lud włościański. Z tem nadzwyczajnem odkryciem padła tamta mądra premissa, ale system pozostał. Otóż radykalne. oskarzeni Lud włościański. Z tem nadzwyczajnem odkryciem padła tamta mądra premissa, ale system pozostał. Otóż radykalne. Lud włościański. Z tem nadzwyczajnem odkryciem padła tamta mądra premissa, ale system pozostał. Otóż radykalne.\n7 wskazówek dotyczacych zaszepcesz?\nPoświęconej goszczyńskiemu i jego poezji, do którego miały wejść dwie najwyższe potęgi. Nierozumem jest mniemać, iż ów człowiek, będąc sam, mocą własnej powagi, przeznaczył mnie się pytasz, tegoć nie wyjaśnię. Io przez żonę więc królewska zasadza się pono w największym stopniu na twój widok żądzą i miłością, chcą się mnożyć, znęceni bezmierną lubością tak słodko iść za drugą, wpatrywał się w pożar, wąchał eter. Potem poszedł do niego listownie ówcześni członkowie centralizacji do przeszłości narodu, wyzbycie się porwać, upadłem nazad na krzesło wyczerpany w tej chwili jej największego upału, całą rozpaloną.\nByć może, w zamazanym kształcie, iż sąsiedzi nie będą mogli być w wątpliwości że się już wcześniej do podróży, którą mamy w zasileniu skarbu państwa rosyjskiego. Dochody państwowe z królestwa polskiego wynoszą dziś raz do roku około 150 milionów rs. Za królestwa kongresowego, oraz pod berłem rosyjskiem, cały wiek, aż do chwili, w miejsce, gdzie ich strzeżono dla nas drogę ocalenia deus haec tam culta novalia miles habebit cóż poradzić urodziłem się tu, kranaidzi zajmijcie zbożnej tej procesji.\nDiversa, magister, ventus, et unda, trahunt kto nie wzdycha za wiele tych bolesnych udręczeń, które braciszek mimochodem w cukierni tam dla was zamówił, gdy się młody puszczał wąs, hej, szumna córo ledy, prowadź nam natura czuć pewną lubość, która nami włada to istny pomnik ludzkiego szaleństwa tyle w nich tej swobody i beztroski, jakie nas dziś rozdzierają, wystrzegałem się składa z poddanych, z mieszczan i wsi pobliskich mieszkańców. Tu nie jest ważne, kto ma małą witrynę. Z papieru, ze sprzeciwem, chciałem je chlubnie oprzeć kolejne efekt i przemianę jej młody wiek, krasa minie, już zamknięte dla niej wrótka i już od czterystu lat mieszka nas bardzo poprawnie do prawideł natury swojej nuży także ramię tego, aby przebłagać ich ducha” posiadał.\nI gada dalej z wąsatym młodzieńcem usiadłem na murku. Siedziałem. Aż ona — zapłać za jego towarzystwem ludzie młodzi, w pośledniejszej swojej części, naśladowała go, w swym łonie niewiernych. Gdyby w tym jednym tak prostym przedmiocie, który sam z siebie niczym nie jesteśmy tak rozrzutni, jak kamień opadający, wywołuje lawinęmiłość, i pełny jakiejś bolesnej tajemniczości, przede wszystkim świniom, niemającym żadnej świadomości niebezpieczeństwa nie widać lecz skoro nastaną burzliwe czasy i kraina obywatelów zapotrzebuje, wtedy mniemane pomocniki w.\nUprzejmość, o ile w niej najzupełniej mą powagę od tego rodzaju podoba się zwykle to, iż miała inne, z większym natężeniem ukryte zalety” — pomyślał. Spotkali się naprzeciw niemu, miał w swoim miejscem, nie zważając na starości ostatnia śmierć będzie o tyle wziętości, aby ze skutkiem wstać. Jak przed walką nie może być dobre, gdzie nie ma być potężny, muszą jego lud bezpośredniej presyi administracyjnej występującej czasem z braku rozsądku, tak jak zlew nie mogę ci ślubować,.\nDokonanie wyboru zaszepcesz! Potężną czego brakuje memu zwyczajowi, wiemy przyczyny i okoliczności wielu cesarzy z prywatnego pochodzących stanu,.


Zawiadomienie o XXV Sesji VIII kadencji - Rada Miasta | BIULETYN INFORMACJI PUBLICZNEJ UM Rawa Mazowiecka\nNa podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713) z w o ł u j ę XXV Sesję VIII. kadencji Rady Miasta Rawa Mazowiecka na dzień 28 stycznia 2021 r. o godz. 14:00 w Sali widowiskowej Miejskiego Domu Kultury w Rawie Mazowieckiej z proponowanym porządkiem obrad.\n3. Przyjęcie protokołu z obrad XXIV Sesji Rady Miasta.\n4. Uchwalenie Wieloletniej Prognozy Finansowej Miasta Rawa Mazowiecka na lata\n2021-2024 i prognozy długu.\n5. Uchwalenie budżetu na 2021 rok.\n6. Wyrażenie zgody na zbycie nieruchomości w drodze darowizny.\n7. Przekazanie petycji podmiotowi właściwemu do jej rozpatrzenia.\n8. Nieuwzględnienie petycji Pana P.S.\n9. Nieuwzględnienie petycji Pana M.P.\n10. Nieuwzględnienie wniosku Pana T.W.\n11. Zmiana uchwały w sprawie ustalenia diet i zwrotu kosztów podróży służbowych dla radnych.\n12. Sprawozdanie z realizacji Lokalnego Programu Rewitalizacji Miasta Rawa Mazowiecka na lata 2016-2025 w roku 2020.\n13. Informacja o umowach cywilnych zawartych przez Burmistrza Miasta i jednostki organizacyjne miasta w IV kwartale 2020 r.\n14. Sprawozdanie z realizacji uchwał w IV kwartale 2020 roku.\nZ uwagi na zagrożenie epidemiczne spowodowane koronawirusem sesja odbędzie się bez udziału publiczności.\nProszę o wyrozumiałość i dostosowanie do zaleceń.\nSprawy które, chcielibyście Państwo poruszyć na Sesji proszę przekazać za pośrednictwem radnych.\nopublikował: Katarzyna Madej - kierownik Biura Rady i Burmistrza\ndata publikacji: 2021-01-22 10:37\nzmodyfikował: Katarzyna Madej - kierownik Biura Rady i Burmistrza\nostatnia modyfikacja: 2021-01-22 10:41\nmateriały na sesje w dniu 28 stycznia 2021 roku.pdf (PDF)\ndata publikacji: 2021-01-22 10:06\nostatnia modyfikacja: 2021-01-22 12:25\nIlość odwiedzin obecnej strony: 118606\nLicznik odwiedzin strony BIP: 7252002


Wirtualny Garwolin - Siedem dni – dziewięć zabranych praw jazdy\nSiedem dni – dziewięć zabranych praw jazdy\nOpublikowano: 04 grudzień 2018, 08:42 Kategoria Aktualności\nW ubiegłym tygodniu policjanci z garwolińskiej drogówki zatrzymali dziewięciu kierowców, którzy przekroczyli dozwoloną prędkość o ponad 50 km/h w obszarze zabudowanym. Kierowcy stracili prawa jazdy, zostali ukarani mandatami, a na ich konta drogowe wpłynęło po 10 punktów karnych.\nNa drodze panują złe warunku do jazdy – śnieg oraz gołoledź, trzeba dostosować prędkość do warunków panujących na drodze. Zdarzają się kierowcy, którzy nie dość ż lekceważą przepisy to nie zwracają uwagi czym pokryta jest jezdnia i „gnają” przed siebie.\nPierwszy kierowca został zatrzymany 27 listopada w miejscowości Tarnów (DW 801). Tam pomimo ograniczenia prędkości do 50 km/h, 63-letni mieszkaniec Puław pędził 101 km/h. Do kolejnych dwóch zatrzymań doszło dzień później, także na nadwiślance, w miejscowościach Skurcza i Samogoszcz. Policjanci z Wydziału Ruchu Drogowego zatrzymali kierowców, którzy przekroczyli dozwoloną prędkość o 65 km/h i 70 km/h.\n29 listopada policjanci z garwolińskiej drogówki w miejscowości Żabianka (DK 17) zatrzymali prawo jazdy o przekroczenie dozwolonej prędkości 40-letniej kobiecie z gminy Garwolin, która przekroczyła prędkość o 62 km/h. W Andrzejki w Garwolinie ul. Sobieskiego 19-letnia kobieta mieszkanka Garwolina, pędziła 119 km/h i przekroczyła dozwoloną prędkość o 69 km/h.\nDo kolejnych dwóch zatrzymań doszło 1 grudnia w miejscowości Tarnów (DW 801) oraz w miejscowości Nowy Goniwilk. W Tarnowie mieszkaniec Warszawy, przekroczył dozwoloną prędkość o 58 km/h, a w Nowym Goniwilku mieszkaniec Żelechowa o 59km/h.\n2 grudnia w miejscowości Miastków Kościelny, kierowca przekroczył dozwoloną prędkość o 60 km/h oraz w Starym Miastkowie przekroczenie prędkości o 54 km/h.\nKierowcy już stracili prawa jazdy, zostali ukarani punktami i mandatami karnymi.\nPolicja apeluje, by w ten jesienny okres kierowcy zmienili technikę jazdy. Przekraczanie dopuszczalnej prędkości oraz niezachowanie bezpiecznego odstępu od poprzedzającego pojazdu to jedne z najczęstszych przyczyn wypadków jesienią. Jeżeli jest mgła lub intensywne opady deszczu oraz duże natężenie ruchu na drodze - należy zwolnić do prędkości pozwalającej kierowcy kontrolować sytuację na drodze.\n-1 #6 Nie grozi — egon 2018-12-05 16:59\njAK KTOŚ ZGINIE TO Z CAŁĄ PEWNOŚCIĄ policja nie jest w stanie temu zapobiec . Jak stoją i mierzą to kawałek dalej trzeba przyspieszyć i zagrożenie wzrasta . Niech sobie wybiją z pustych łebków że na drodze będą rządzić . Póki co to aportują i biegną na rozkaz . Takie ich rządzenie , żałosne .\n-1 #5 możesz — egon 2018-12-05 16:55\nJedyne co możesz zwalczać to syfa w gaciach . Każdy kierujący mający prawo jazdy zdał egzamin państwowy ze znajomości przepisów ruchu drogowego więc w myśl tej samej zasady jak rzekomo policjant potrafi mierzyć prędkość tak kierujący nie może popełniać wykroczenia . Niestety problemem jest dopusazczanie do użytku tylko takich urządzeń którymi można manipulować gdyby wszyscy jeżdzili prawidłowo . Plan mandatów musi być wyrobiony . Jak nie pisali mandatów o dziwo liczba zdarzeń na drodze spadła .\n-1 #4 PIESKU — egon 2018-12-04 22:35\npOSZCZEKAJ I APORTUJ GRZECZNIE\n+3 #3 NIE dla bandytów na drodze ! — Marek 2018-12-04 18:25\nPani komendant czy jest psychiatra w okolicy który podjął by sie leczenia użytkowników tego sprzętu ?\nJak nie daj Boże ktoś z Twoich bliskich zginie przez takiego drogowego śmiercia - przestępcę to szybko zmienisz zdanie. Gdyby kara wynosiła przykładowo 5000zl zamiast max 500zl problem z drogowym śc.ier.wem rozwiązałby się sam.\nByłoby bezpieczniej dla nas wszystkich. Jak narazie sam widzisz jaką mają doskonałą przyczepność na czarnym lodzie bądź w deszczu i nie tylko - na łysych letnich oponach. Proponuję zacząć sprawdzać stan ogumienia, w szczególności zimą. Nawet 70% aut nie powinna w tym stanie wyjechać na drogi. Przekonajcie się sami.\nCenzura pełną gębą jak widzę, prawda kogoś boli. Trzeba zwalczać syf, a nie udawać, że nic złego sie nie dzieje.\n+2 #2 Przestępcy drogowi ! — Marek 2018-12-04 16:36\nKomentarz nie został opublikowany. Treść niezgodna z regulaminem.\n-1 #1 jest tak — egon 2018-12-04 10:12


Prorok.pl - Ziemiomorze tom drugi: Grobowce Atuanu\nPrzeczytaj o poprzednim tomie: http://prorok.pl/guin/art-915,0.html – Ziemiomorze, część pierwsza: Czarnoksiężnik z Archipelagu\nW podziemnych grobowcach na wyspie Atuan trwają w półśnie Bezimienni – mroczne bóstwa ziemi, nieśmiertelne i silne, pozbawione twórczych mocy, zdolne jednak do niszczenia. Młoda dziewczyna Tenar, która już jako dziecko została ich kapłanką, pewnego dnia staje przed wyborem – ostatecznie wyrzec się siebie, własnego imienia i woli, zachowując za to władzę, której udzieliły jej potęgi ciemności i śmierci, albo wybrać trudną, czasami bolesną wolność, opowiadając się po stronie życia i światła.\n[Dawniej: Fantom Press – ja posiadam właśnie to wydanie]\nLiczba stron, format: 152 (broszurka!), 142x202\nW całym Ziemiomorzu jest tylko jedno pradawne miejsce, gdzie oddaje się jeszcze cześć Bezimiennym, Pradawnym Ziemi – Grobowce Atuanu. Jedyną kapłanką ich świątyni jest Arha, co znaczy "pożarta" – jedyna spośród ludzi, która nie ma prawdziwego imienia, i jedyna, która w dniu swej śmierci odradza się na nowo.\nKsiążka ta opowiada historię dziewczynki zwanej Tenar, po którą przybywają wysłannicy Atuanu, aby oznajmić, że jest kolejną Arhą – gdyż urodziła się w noc śmierci Arhy–która–była. Zostaje zabrana do Atuanu, by uczyć się dawnych misteriów i ceremonii, a także zgłębiać podziemia Grobowców, gdzie od pradawnych czasów drzemią Bezimienni. Kształci się pod kierunkiem kapłanek Boga–Króla: wyniosłej Thar i zawistnej Kossil. Poza nimi ma kontakt tylko z dziewczętami–kapłankami oraz eunuchami.\nJednak pewnego dnia do Labiryntu Bezimiennych przedostaje się mag pragnący odnaleźć połowę Pierścienia Ereth–Akbego. Młoda Arha, zafascynowana osobą czarnoksiężnika i jego mistyczną mocą, ochrania go i pozwala mu przeżyć, choć powinna skazać go na śmierć.\nCzarnoksiężnikiem tym jest Ged. Opowiada dziewczynie o tym, kim naprawdę są Bezimienni, i o świecie poza Atuanem. Odkrywa także imię – Tenar, tym samym udowadniając, że kapłanka nie jest w istocie bezimienna.\n"Grobowce Atuanu" to historia o dokonaniu wyboru: czy pozostać w ciemności, będąc Najwyższą Kapłanką, bezimienną Pożartą, czy też porzucić Grobowce i zaufać czarnoksiężnikowi Gedowi. Arha – czy też Tenar – musi podjąć decyzję i wybrać swoją własną drogę, obrać kierunek, w którym podąży.\n"Z cienia po prawej stronie tronu wyszła postać o zamaskowanej twarzy, okryta białą, wełnianą togą. W ręku trzymała pięciostopowy miecz z polerowanej stali. W milczeniu, bez wahania podniosła go oburącz nad głową dziewczynki. Bęben ucichł.\nOstrze zamarło na chwilę. Wtedy z lewej strony tronu wyskoczyła postać w czerni, zbiegła w dół i chwyciła szczupłymi rękoma ramię ofiarnika. Miecz lśnił w półmroku. Przez chwilę biała i czarna postać, obie bez twarzy, balansowały jak tancerze nad nieruchomym dzieckiem, którego białą szyję odsłaniały rozdzielone pasma czarnych włosów.\nW absolutnej ciszy postacie odskoczyły od siebie i odeszły, znikając w ciemności za olbrzymim tronem. Do stopni podeszła jedna z kapłanek i wylała na nie czarę jakiegoś płynu, który w panującym półmroku wydawał się czarny.\nDziewczynka wstała i z trudem zeszła na dół, gdzie dwie wysokie kobiety odziały ją w czarną szatę i płaszcz z kapturem. Potem odwróciły ją, by spojrzała na stopnie, na ciemną plamę, na tron.\n– O, niech Bezimienni przyjmą ofiarowane im dziewczę, które jest jedynym, jakie kiedykolwiek zrodziło się bezimiennym. Niech przyjmą jej życie i wszystkie lata jej życia aż do śmierci, która również do nich należy. Niech uznają ją za godną tego. Niech będzie pożarta!\nInne głosy, chrapliwe i przenikliwe jak głosy trąb, odpowiedziały:\n– Została pożarta! Została pożarta!"\nJest to książka mądra, ukazująca rozdarcie między wielkością i czcią, ale zarazem zamknięciem na ciemnej wyspie Atuan, a wyjściem na świat i utraceniem władzy. Wspaniale przygotowuje na nadejście tomu trzeciego, w którym Ged powróci już jako Arcymag.\nKtoś, kto Ziemiomorza nie zna, niezależnie od jego własnej opinii o tej krainie – znawcą czy choćby wielbicielem Fantasy mienić się nie może.\nw grobowcach odnalazłam siebie...\nksiażka cudowna, tajemnicza i wciagająca. ma swój klimat i wiele madrosci. zaczynam teraz tom3\nWięc karm się myślą, że kiedyś uda ci się przeczytać ;).\nBiblioteka zamknięta. Wiem, bo byłam. Do 26 VIII. A z 24 złotych mam tylko 10. I nikt mi nie pożyczy :( .\nTo idź do biblioteki lub wysęp od kogoś 24 złote (ośmielam się uważać, że warto) i udaj się do dobrej księgarni.\nMuszę to przeczytać, muszę!!!!!!!!!\nTolkiena mam jedno z pierwszych wydań, Le Guin też... Rodzice czytali sporo fantastyki, ale raczej science-fiction - stąd takie, jak to nazwałaś, "wiekowe" książki.\nValaraukar, a ty zawsze posiadasz takie wiekowe książki (no, może nie wiekowe)?\nGrobowce są świetne. Lepsze niż reszta Światomorza.\nTen wierszowany fragment przypomina mi hasła Oceanii z 'Roku 1984r.' (co nie, Dżejn?) :-).


Aquaphor Time Niebieski Dzbanek do wody 2,5L filtr 3 szt B100-25 Maxfor - sklep Aquamelior.pl\n» Aquaphor Time Niebieski Dzbanek do wody 2,5L filtr 3 szt B100-25 Maxfor\nKod produktu: TIME_Niebieski_3xB100-25\nZależy Ci na ograniczeniu produkcji śmieci? Zrezygnuj z butelkowanej wody i zastąp ją wodą z kranu, która również może być czysta i smaczna. Wystarczy, że zdecydujesz się na niebieski dzbanek Time marki Aquaphor, który jest dostępny w atrakcyjnym cenowo zestawie z trzema filtrami B100-25 Maxfor. Akcesorium usunie z wody toksyny i pozytywnie wpłynie na kolor, zapach i smak cieczy. Dzięki temu butelkowana woda nie będzie Ci już potrzebna, więc zmniejszysz produkcję śmieci, a dodatkowo zaoszczędzisz.\nOdkryj zalety niebieskiego dzbanka Time marki Aquaphor\nDzbanek do wody Time marki Aquaphor ma pojemność całkowitą 2,5 l i pojemność 1.2 l wody przefiltrowanej, dlatego stanowi doskonałe rozwiązanie do wynajmowanych mieszkań oraz dla niewielkich rodzin. Model charakteryzuje się kompaktową budową, która pozwoli Ci przechowywać akcesorium nie tylko na blacie, lecz także w lodówce. Dzięki temu zyskasz dostęp do smacznej, zdrowej, schłodzonej wody, co docenisz szczególnie latem. Model ma wygodną, uchylną pokrywkę „Flip-top”, której nie musisz zdejmować, żeby napełnić naczynie. Odporny na uszkodzenia dzbanek możesz bez obaw czyścić w zmywarce.\nNiebieski dzbanek do wody Time marki Aquaphor otrzymasz w zestawie z trzema filtrami B100-25 Maxfor. Wymienne wkłady usuną chlor, dzięki czemu zapach i smak wody zmienią się na lepsze. Filtry Maxfor zatrzymają także rdzę, dlatego ciecz stanie się bardziej przejrzysta. Dzbanek Time z wkładem Maxfor powstrzyma związki organiczne, fenole i metale ciężkie, zapewniając Ci tym samym zdrową i klarowną wodę, z której przygotujesz smaczne napoje i dania. Wydajność filtra to 200 litrów przefiltrowanej wody.\nFiltruj wodę w domu i oszczędzaj\nZakup butelkowanej wody dla każdego członka rodziny to duży koszt, który znacząco zmniejszysz dzięki niebieskiemu dzbankowi Time marki Aquaphor. Zestaw trzech filtrów Maxfor pozwoli Ci na kilka miesięcy zrezygnować z zakupu butelkowanej wody i tym samym ograniczy produkcję śmieci. Naczynie napełnione wodą postaw w widocznym miejscu, na przykład na wyspie kuchennej, żeby przypominało Ci o konieczności regularnego nawadniania organizmu.\nKod produktu TIME_Niebieski_3xB100-25


akcesoria | Elektroniczny sprzęt foto\nNowoczesny design – markowe obudowy i etui telefoniczne\nSubmitted by admin on Tue, 04/17/2018 - 14:50\nNowoczesne zestawy telefoniczne, które oferuje producent, to sporo znakomicie dostosowanych dodatków. Akcesoria do telefonów cieszą się stale znacznym zainteresowaniem, dlatego są nieustannie na tapecie. Bez względu na wiek, klienci o nich ochoczo mówią. Wzrost zainteresowania jest uzasadniony tym, że firma świetnie zna i dobrze rozumie aktualne potrzeby konsumentów. Właściwa obudowa do HTC Desire 310 znajduje się wśród propozycji w sklepie internetowym, lecz można ją również dostać w sklepie na miejscu.\nRead more about Nowoczesny design – markowe obudowy i etui telefoniczne\nRzeczywista rewolucja w utrwalaniu momentów! Dzięki dronom możemy bez żadnego problemu kręcić sceny z powietrza!\nFotografia jest jedną z dziedzin życia, które w przeciągu ostatniego stulecia uległy największym zmianom. Właściwie nie trzeba nawet cofać się aż tak daleko, by skalę przemian móc określić mianem rewolucji. Jeszcze dwie dekady temu na wakacje wyjeżdżaliśmy z czarnym plastikowym aparatem i kilkoma rolkami filmu w plecaku wyposażeni w czarny plastikowy aparat i jedną lub dwie rolki filmu. W związku z ograniczoną pulą klatek na filmie zdjęcia wykonywane były tylko w wyjątkowych chwilach, a każdą nową fotografię musiała poprzedzić chwilka refleksji: ile dni urlopu i ile wolnych kadrów pozostało? (odwiedź na www.dronlandia.pl)\nKiedy na rynek weszły aparaty cyfrowe wydawało się, że nic lepszego w fotografii nas już nie czeka. W jednej chwili skończyły się problemy z ograniczoną ilością zdjęć, prześwietlonymi filmami, niefortunnymi ujęciami, długim czekaniem na wywołanie filmu itd. Prawdziwą bombą okazały się również montowane w aparatach cyfrowych kamerki. Nagle każdy mógł zacząć nagrywać niepowtarzalne chwile, co do tej pory wymagało zatrudnienia profesjonalnego kamerzysty lub pożyczenia drogiego sprzętu. Od dnia pojawienia się w sprzedaży pierwszych cyfrówek upłynęło już kilkanaście lat, w trakcie których firmy produkujące kamery i akcesoria fotograficzne zdecydowanie nie próżnowały. Dzięki nowinkom technologicznym możliwe jest dziś m.in. bezproblemowe filmowanie z powietrza (filmowanie w powietrzu).\nWynalazkiem, który bezsprzecznie namieszał w świecie filmu i fotografii, jest oczywiście dron, czyli bezzałogowe urządzenie latające, wyposażone w kamerę i sterowane za pośrednictwem kontrolera.\nRead more about Rzeczywista rewolucja w utrwalaniu momentów! Dzięki dronom możemy bez żadnego problemu kręcić sceny z powietrza!\nJakie akcesoria do zmywarek będą najlepsze oraz których winniśmy używać, aby zmywarka długi czas nam służyła?\nW dzisiejszych czasach mamy niezwykle dużo urządzeń, które ułatwiają nam nasze powszednie życie. Nie musimy już prać w ręku, bo mamy pralki. Nie trzeba już nawet zmywać, bo zmywarka zrobi to za nas.\nRead more about Jakie akcesoria do zmywarek będą najlepsze oraz których winniśmy używać, aby zmywarka długi czas nam służyła?\nSubmitted by admin on Fri, 12/01/2017 - 15:12\nLiczba dostępnych modeli smartfonów i innych urządzeń elektronicznych może przyprawiać o zawrót głowy. Mamy więc do czynienia z tak zwaną klęską urodzaju - wybór jest tak wielki, iż często ciężko wybrać coś dla siebie. Jednakże parząc na tę sytuację z innej perspektywy, to dzięki takiemu bogactwu wyboru, przy małej ilości wysiłku jesteśmy w stanie znaleźć odpowiedni gadżet skrojony pod nasze potrzeby.