Dzwoneczek – Dubbingpedia\nWersja z dnia 14:27, 13 sie 2017 autorstwa Marti (dyskusja | edycje) (uzupełnienie)\nDisney Channel, TV Puls, Polsat, PULS2\nDzwoneczek (org. Tinker Bell, 2008) – amerykański film animowany ze studia Walt Disney Animation Studios, opowiadający historię Dzwoneczka zanim poznała Piotrusia Pana.\nPolska premiera telewizyjna odbyła się 18 października 2008 roku na Disney Channel, premiera filmu na DVD – 4 listopada 2008 (dystrybutor: Imperial CinePix). Film został również wyemitowany w TVP1 w bloku Disney! Cudowny Świat (premiera: 31 października 2009 roku), a także emitowany w TV Puls, Telewizji Polsat i PULS2.\nFilm opowiada historię Dzwoneczka, sympatycznej i znanej na całym świecie wróżki. Żyje ona w fantastycznej krainie zwanej Przystanią Elfów. Mieszkają tam wszystkie wróżki, a każda z nich urodziła się z unikalnym talentem. Jedne sprawiają, że rosną kwiaty, inne, że robaczki świętojańskie świecą, a kolejne rysują piękne wzory na porannym szronie. Dzwoneczek uważa, że jej talent nie jest tak ważny. Próbuje się zmienić, ale doprowadza jedynie do katastrofy. Przy pomocy przyjaciół – Mgiełki, Jelonka, Różyczki i Iskierki – postanawia nauczyć się wykorzystywać swój dar. Ulubiona animowana postać Disney’a, wróżka Dzwoneczek, przemówi w tym filmie po raz pierwszy.\nOpis pochodzi ze strony http://www.teleman.pl/tv/-246649\nNatalia Rybicka – Dzwoneczek/Cynka\nTamara Arciuch – Różyczka\nKaja Paschalska – Iskierka\nKatarzyna Glinka – Mgiełka\nMaria Niklińska – Jelonka\nAnna Seniuk – Wróżka Duszka\nMarcin Hycnar – Terencjo\nMichał Piela – Klank\nŁukasz Lewandowski – Pompon\nMonika Dryl – Widia\nKatarzyna Żak – Królowa Klarion\nElżbieta Kijowska – Minister Zimy\nAgnieszka Kunikowska – Narratorka\nMagdalena Kusa – Wendy (w planszach z obsadą błędnie podano imię Beata)\nAnna Sztejner – Minister Lata\nWojciech Machnicki – Minister Jesieni\nWojciech Paszkowski – Minister Wiosny\n„W krainie wróżek” – Aurelia Luśnia\n„Twój własny świat” – Aurelia Luśnia\nTeksty piosenek: Wiesława Sujkowska\nNagranie dialogów: Adam Wardin\nMontaż: Jarosław Wójcik\nNagranie i montaż piosenek: Filip Krzemień\nLektor tytułu: Agnieszka Kunikowska\nDzwoneczek w polskiej Wikipedii\nDzwoneczek w bazie filmweb.pl\nDzwoneczek w bazie stopklatka.pl\nDzwoneczek na stronie Dubbing.pl\nFilmy Piotruś Pan (1953) • Piotruś Pan: Wielki powrót • Hook • Piotruś Pan (2003) • Piotruś. Wyprawa do Nibylandii\nSeriale Piotruś Pan i piraci • Jake i piraci z Nibylandii • Nowe przygody Piotrusia Pana\nDzwoneczek Dzwoneczek • Dzwoneczek i zaginiony skarb • Dzwoneczek i uczynne wróżki • Wielkie zawody w Przystani Elfów • Dzwoneczek i sekret magicznych skrzydeł • Dzwoneczek i tajemnica piratów • Dzwoneczek i bestia z Nibylandii\nInne Piotruś Pan on Ice • Piotruś Pan (słuchowisko) • Piotruś Pan: Wielki powrót (gra)\nTę stronę ostatnio zmodyfikowano o 14:27, 13 sie 2017.


Trenerzy zdrowia pracujący z rybakami | FARNET\nOn The Ground > Good practice > Projects > Trenerzy zdrowia pracujący z rybakami\nTrenerzy zdrowia pracujący z rybakami\nDwuletni pilotażowy projekt współpracy z rybakami w celu poprawy ogólnego stanu zdrowia i samopoczucia oraz ułatwienia im kontaktu z lokalnymi służbami zdrowia i poprawy kondycji.\nRybacy zostali wskazani przez Narodową Służbę Zdrowia (NHS) w Wielkiej Brytanii jako grupa szczególnie narażona na utratę zdrowia w wyniku pracy. Zdrowie rybaków może cierpieć wskutek nieprzewidywalnych i utrudniających kontakty społeczne godzin pracy, stres psychiczny i fizyczny oraz wypadki związane z pracą. Jednak istnieje niechęć mężczyzn w ogóle, a w szczególności rybaków, do zasięgania porady lekarskiej.\nPo stwierdzeniu potrzeby interwencji w zakresie zdrowia w ramach społeczności rybackiej w East Riding uznano, że usługi zdrowotne muszą być skierowane do rybaków tak, aby maksymalnie ułatwić im do nich dostęp. Projekt miał na celu zachęcić i zmotywować całą społeczność rybacką (nie tylko aktywnych rybaków) do poprawy ogólnego stanu zdrowia i dobrej kondycji.\nW ramach projektu opłacono dwóch specjalnych trenerów zdrowia (mężczyznę i kobietę), z bazą w porcie Bridlington Harbor, którzy pracowali w różnych miejscach wyładunku wzdłuż wybrzeża Holderness, w barakach, magazynach itp. Trenerzy pracowali w niepełnym wymiarze godzin, co najmniej 2,5 dnia w tygodniu, elastycznie dostosowując godziny pracy do zajęć rybaków. Trenerzy zdrowia oferowali kontrole diagnostyczne dostępne bezpłatnie w ramach w NHS (pomiar ciśnienia krwi, poziomu cholesterolu, wagi i wskaźnika masy ciała, pojemności płuc) i w razie potrzeby kierowali do standardowej opieki medycznej. Ponadto zorganizowano konkurs "fit2fish" (zdrowie dla połowów), który zachęcał rybaków do aktywności fizycznej, oraz warsztaty degustacji zdrowej żywności. Oprócz porad praktycznych, w ramach projektu wydawano biuletyny i przewodniki zdrowotne "Haynes Manual" (podręczniki firmy Haynes są dobrze znane w krajach anglosaskich i skupiają się głównie na bardzo "męskich" aktywnościach, takich jak motocykle czy naprawy samochodów). Wykorzystano wiele metod, aby dotrzeć z informacjami o tej inicjatywie do społeczności rybackich, w tym biuletyny, konkursy i przekaz z ust do ust.\nChociaż ten typ projektu nie został pierwotnie ujęty w Lokalnej Strategii Rozwoju (LSR) przygotowanej przez LGR, uzyskał on silne wsparcie ze strony organizacji w społeczności lokalnej, aby wspierać w ten sposób rybaków i ich rodziny. LGR potrafiła pozyskać oficjalną służbę zdrowia (NHS) do zarządzania programem i zatrudnienia trenerów zdrowia. Projekt był współfinansowany przez Towarzystwo Szpitali dla Ludzi Morza (krajowej organizacji charytatywnej) i LGR Wybrzeża Holderness.\nTrenerzy zdrowia wsparli 165 rybaków i członków ich rodzin, przeprowadzili 49 kontroli stanu zdrowia, co doprowadziło do 40 skierowań do lekarza ogólnego w celu dalszego badania. Zidentyfikowano najważniejsze aspekty stanu zdrowia rybaków i ich rodzin: zdrowe odżywianie, zmniejszenie masy ciała i ograniczenie palenia, przy czym 76% klientów potwierdziło osiągnięcie wyznaczonych przez siebie celów. Część tego sukcesu można przypisać 34 rybakom i członkom rodziny, którzy przystąpili do konkursu "fit2fish".\nUdział w projekcie był ogólnie dostępny dla wszystkich rybaków i ich społeczności. Jest to ważna kwestia, jeśli chce wdrażać podobny projekt w innych miejscach. Możliwe jest "podpięcie" tej usługi do innych usług zlokalizowanych w dogodnych budynkach w porcie, co zmniejszyłoby niektóre koszty ogólne, takie jak wynajem lokali.\nRybacy zaczęli włączać się, kiedy znaleźli usługę w swoim miejscu pracy, bez zbędnych formalności i w dogodnych dla nich porach. Budowa zaufania wymaga czasu, ale kiedy już je zbudowano, wiadomość o usłudze zdrowotnej rozpowszechniała się z ust do ust, szyprowie zachęcali załogi do skorzystania z okazji. Ważne jest, aby używać różnych metod do angażowania społeczności, ponieważ jeden metoda nie działa na wszystkich. Osobowość trenerów była ważna: to byli miejscowi, otwarci ludzie, nieosądzający innych, ze rozumieniem społeczności rybackiej. Dobrze zadziałała męsko-damska równowaga pary trenerskiej.


Solidne narzędzia do światłowodów - chełmsko śląskie\nHome » Webstore » Inne Sklepy » Solidne narzędzia do światłowodów\nNasze firma wprowadza na rynek wysokiej jakości systemy oraz narzędzia do obróbki światłowodów. Są to urządzenia, które pochodzą od znanych i renomowanych producentów specjalizujących się w technice światłowodowej. W naszej ofercie można znaleźć w szczególności kilka modeli nowoczesnych spawarek światłowodowych, które są przystosowane do wykonywania instalacji sieci światłowodowych. W ofercie można znaleźć także inne narzędzia do obróbki światłowodów, takie jak reflektometry, obcinarki światłowodowe, identyfikatory transmisji i wiele innych. Wiele z tych urządzeń wykorzystywanych jest przez specjalistów wykonujących badania oraz serwis instalacji światłowodowych. Regularnie wprowadzamy do oferty nowe kategorie produktów do obróbki czy kontroli prawidłowego działania systemów światłowodowych. Nasza oferta to także wsparcie techniczne oraz usługi serwisowe dla klientów biznesowych. Na stronie internetowej naszej firmy zamieszczamy szczegółowe informacje o ofercie dla klientów biznesowych.


Auto Szrot Niedźwiedź-Kolonia – tanie części Kasacja Pojazdów\nAuto Szrot Niedźwiedź-Kolonia\nPotrzeba Ci jakościowych części samochodowych? Znalazłeś idealne miejsce – Auto szrot Niedźwiedź-Kolonia. U nas odnajdziesz przede wszystkim części do aut – zarówno blacharskie, jak i mechaniczne. Zapraszamy do skorzystania z naszego asortymentu każdą osobę, która jest zainteresowana dobrą jakością i bardzo niską ceną. To są właśnie wymagania, które spełnia nasz auto szrot Niedźwiedź-Kolonia.\nNAJSZYBSZA KASACJA POJAZDÓW Niedźwiedź-Kolonia\nAuto kasacja w Niedźwiedź-Kolonia. Najlepsze ceny na części używane. Największy kasacja samochodowy w okolicy. Wszystkie części dostępne od ręki. Zapytaj o część bez dodatkowych kosztów.\nSKUP AUT Niedźwiedź-Kolonia\nCzęści samochodowe w hurtowych cenach, taniej niż na aukcjach internetowych. Wystarczy wejść na giełdę części używanych i zapytać o potrzebne części używane. Szukasz części z szybką wysyłką lub dostępnych na magazynie w Niedźwiedź-Kolonia.\nAUTA ZŁOM Niedźwiedź-Kolonia\nProwadzisz szrot z częściami samochodowymi w miejscowości Niedźwiedź-Kolonia? Dołącz tutaj i zwiększ sprzedaż.\nkasacja pojazdów Niedźwiedź-Kolonia\nzdjęcie jednego ze szrotów w miejscowości Niedźwiedź-Kolonia\nJeśli auto na części to coś, czego potrzebujesz, to w naszej ofercie znajdziesz dokładnie to – i to w wielu egzemplarzach, gdyż auta na naszym placu można liczyć w tysiącach. Co więcej, na każdy z produktów w naszej ofercie będzie przydzielona gwarancja – nawet do pół roku. Ona zdecydowanie zagwarantuje ochronę – nawet w przypadku części samochodowych, które się często psują. Wypróbuj jakość naszych produktów i skorzystaj z naszej oferty natychmiast. Dzięki dużej liczbie samochodów , które znajdują się w naszym posiadaniu mamy możliwość zaproponowania Wam niezwykle wielką ilość części w małych cenach.\nOferujemy ponad 4 tysiące części do każdego pojazdu w miejscowości Niedźwiedź-Kolonia.\nNa szrot Niedźwiedź-Kolonia znajdziesz części do układu chłodzenia, układu hamulcowego, układu silnikowego, karoserii i wielu innych elementów samochodowych.\nSamochody z Anglii na części, samochody z Francji części samochodowe i motoryzacyjne w miejscowości Niedźwiedź-Kolonia. Skup akumulatorów i katalizatorów wiązki elektrycznej Niedźwiedź-Kolonia.


Pięć drużyn dziewcząt grało w turnieju rugby organizowanym przez Atomówki BBRC Łódź | Dziennik Łódzki\nPięć drużyn dziewcząt grało w turnieju rugby organizowanym przez Atomówki BBRC Łódź\nDariusz Kuczmera 6 czerwca 2018, 17:37\n6 czerwca na boiskach przy Małachowskiego odbył się Towarzyski Turniej Rugby Tag Kobiet, organizowany przez Atomówki BBRC Łódź. W turnieju udział wzięło pięć drużyn kobiecych.\n- Podziękowania należą się Jakubowi Sysce, naszemu zawodnikowi, który zachęcił szkoły do grania– mówi Zbigniew Grądys trener Atomówek.\nJednocześnie też odbył się turniej chłopców ze Szkół Ponadgimnazjalnych. Wśród dziewczyn najlepsze okazało się Gimnazjum nr 41, następne miejsca: Szkoła Podstawowa nr 51, Gimnazjum n r1, CKZiU z Żeromskiego, Zespół Szkół nr 5.\nWśród chłopców CKZiU z Żeromskiego drugie miejsce Zespół Szkół nr5.\nW piątek na boisku przy Małachowskiego Atomówki BBRC Łódź zaprezentują nowe stroje przed Finałowym Turniejem Mistrzostw Polski Kobiet U 16 w Rugby7. Turniej odbędzie się 9 czerwca w Rumi. Atomówki aktualnie zajmują II miejsce, a drugi zespół VII miejsce


25 Czerwiec 2022, 09:05\nAutor Wątek: Nasz zespołowy kanał IRC (Przeczytany 60059 razy)\n« Odpowiedź #40 dnia: 26 Luty 2011, 20:11 »\nJa z kolei używam Pidgina bo nie chcę mieć 10 komunikatorów.\n- ICQ (o ile ktoś pamięta co to jest..)\nNo i właśnie IRC - wszystko w jednym proste, łatwe i czytelne. Polecam\n« Odpowiedź #41 dnia: 26 Luty 2011, 20:12 »\nCytat: Szopler w 26 Luty 2011, 19:56\nDziękuję! Nie wpadłem, że kiedy pyta się mnie o hasło, należy go nie podawać. Nie nabijam się, dla mnie to nielogiczne.\nPytanie: Czy to ten sam serwer/kanał co podany na początku wątku (tj. irc.ircnet.pl)?\nCytat: Tomasz R. Gwiazda w 26 Luty 2011, 19:59\nJasne. Jeśli jest konstruktywny.\nI ponownie. Czemu nie shutbox?\n« Odpowiedź #42 dnia: 26 Luty 2011, 20:14 »\nJa pod ubuntu uzywam empathy\n« Odpowiedź #43 dnia: 26 Luty 2011, 20:23 »\nCytat: Tomasz R. Gwiazda w 26 Luty 2011, 20:08\nJa też. Podawałem zrzuty ekranu. Nie loguje się na serwer i kropka.\n« Odpowiedź #44 dnia: 26 Luty 2011, 20:26 »\nja używam opery i zero problemów\n« Odpowiedź #45 dnia: 26 Luty 2011, 20:26 »\nWłaśnie paru osobom pomagam zrobić serwer do Minecraft (nieważne co to).\nMy się komunikujemy przez Skype na zasadzie, że jest zrobiony "pokój" który mamy na liście kontaktów. Może to by było jakieś rozwiązanie na przyszłość jeśli irc by większości przestał odpowiadać ?\n« Odpowiedź #46 dnia: 26 Luty 2011, 20:28 »\nCytat: Tobas w 26 Luty 2011, 20:11\nJa z kolei używam Pidgina (...)\nMam na nim: (...) No i właśnie IRC - wszystko w jednym proste, łatwe i czytelne. Polecam\nDzięki za info. Nie używam komunikatorów to nie wiedziałem, że obsługuje też IRC. Pod moim Mintem mam go domyślnie zainstalowanego. Spróbowałem - nic z tego - brak możliwości zalogowania na serwer.\n1. Czy OBECNIE można zalogować się na irc.ircnet.pl? Bo może po prostu serwer padł.\n2. Czemu nie shutbox,\n3. Czy podany przez Trolla link (http://polchat.pl/chat.php?_room=BOINC@Poland) przekierowuje/to to samo co irc.ircnet.pl?\n« Odpowiedź #47 dnia: 26 Luty 2011, 20:32 »\nJa się loguję przez arch.edu.pl\n« Odpowiedź #48 dnia: 26 Luty 2011, 20:34 »\nA nie lepiej od razu na\n« Odpowiedź #49 dnia: 26 Luty 2011, 20:36 »\nCytat: lukaszja w 26 Luty 2011, 19:31\nNie no, to czysta hipokryzja. Zrób system prawny całkowicie przejrzysty, zrozumiały, użyteczny, przystępny i dostępny dla wszystkich obywateli, a nie tylko dla guru prawa po dziesięcioleciach studiów, praktyki, aplikacji, etc. to będziesz mógł się tak domagać\nInformatycy przynajmniej nie wtrącają cię do więzienia, za nieznajomość irca\n« Odpowiedź #50 dnia: 26 Luty 2011, 20:43 »\nCytat: apohawk w 26 Luty 2011, 20:36\nCytat: lolek w 26 Luty 2011, 20:34\nLepiej. Na pewno lepiej. Tylko nie chce działać. U mnie.\nUmówmy się - ja będę mieć cierpliwość do IRC a Wy do mnie, OK? XP\n« Odpowiedź #51 dnia: 26 Luty 2011, 21:05 »\npo prostu problemmoże leżec po stronie twojegopołączenia do neta\nnic specjalnego nie robiłem\nIRC mi hula na tym adresie irc://irc.ircnet.pl/boinc@poland\n[INFO]\tNetwork view for “irc.ircnet.pl” opened.\n[INFO]\tAttempting to connect to “irc.ircnet.pl”. Use /cancel to abort.\n[INFO]\tConnecting to irc://irc.ircnet.pl/ (irc://irc.ircnet.pl/)… [Cancel]\n===\t*** Found your hostname (ip-94-231-224-82.static.tvk.wroc.pl)\n===\t*** Looking up your ident...\n===\tJesli nie mozesz dostac sie na PolNet wlacz w kliencie odpowiadanie na zapytanie CTCP VERSION\n===\tYou have not registered\n===\t*** Ident request timed out.\n===\tWelcome to the PolNet IRC Network Troll!~chatzilla@ip-94-231-224-82.static.tvk.wroc.pl\n===\tYour host is norbnet.eu, running version InspIRCd-1.1\n===\tThis server was created 20:10:47 Apr 8 2010\n===\tnorbnet.eu InspIRCd-1.1 BHIRScdhinorswx CFIJMNOPRSTabcefhijklmnopqrstuvz FIJabefhjkloqv\n===\tWALLCHOPS WALLVOICES MODES=19 CHANTYPES=# PREFIX=(qaohv)~&@%+ MAP MAXCHANNELS=20 MAXBANS=60 VBANLIST NICKLEN=25 CASEMAPPING=rfc1459 STATUSMSG=@%+ CHARSET=ascii are supported by this server\n===\tTOPICLEN=393 KICKLEN=255 MAXTARGETS=20 AWAYLEN=200 CHANMODES=Ibe,k,FJfjl,CMNOPRSTcimnprstuz FNC NETWORK=PolNet MAXPARA=32 ELIST=MU SSL=*:6697 EXCEPTS=e INVEX=I OVERRIDE are supported by this server\n===\tSECURELIST NAMESX are supported by this server\n===\tnorbnet.eu message of the day\n===\t- ______ Witaj na serwerze sieci PolNet! _______\n===\t- Z serwerem mozna nawiazac bezpieczne\n===\t- polaczenie (SSL) na porcie 6697.\n===\t- ______ Zasady ________________________________\n===\t- o nie floodzic,\n===\t- o nie spamowac,\n===\t- o nie przeszkadzac innym.\n===\t- ______ Administracja _________________________\n===\t- o Szymek <szymek@adres.pl>\n===\t- ______ Pomoc _________________________________\n===\t- o Strona www: http://www.ircnet.pl\n===\t- o Forum: https://forum.ircnet.pl\n===\t- o Rejestracja nicka: /msg NickServ help\n===\t- o Rejestracja kanalu: /msg ChanServ help\n===\t- ______ Uwagi _________________________________\n===\t- Po polaczeniu z serwerem nastapi skanowanie\n===\t- Twojego komputera w celu wykrycia zle\n===\t- skonfigurowanego serwera proxy. Jesli proba\n===\t- sie powiedzie dostep do sieci PolNet bedzie\n===\t- zablokowany. Jesli nie chcesz byc skanowany\n===\t- nie lacz sie z serwerami tej sieci.\n===\t- (Kazde macanie jest macaniem poznawczym :-)\n===\t- Milego ircowania...\n---\tEnd of message of the day.\n===\tThere are 248 users and 593 invisible on 4 servers\n===\t22 operator(s) online\n===\t428 channels formed\n===\tI have 484 clients and 1 servers\n===\tCurrent Local Users: 484 Max: 551\n===\tCurrent Global Users: 841 Max: 961\n« Odpowiedź #52 dnia: 26 Luty 2011, 21:23 »\nMoże ktoś by pomógł lukaszja poprzez jakiś zdalny pulpit ?\nJa mógłbym spróbować, ale nie jestem irc-owym ekspertem...\n« Odpowiedź #53 dnia: 26 Luty 2011, 22:15 »\n« Odpowiedź #54 dnia: 26 Luty 2011, 22:16 »\nja mam cierpliwość i czekam na ciebie na ircu\n« Ostatnia zmiana: 16 Kwiecień 2011, 17:03 wysłana przez GRID »\n« Odpowiedź #55 dnia: 26 Luty 2011, 22:21 »\nMoże faktycznie jest problem z siecią, mnie blokowała.\n« Odpowiedź #56 dnia: 27 Luty 2011, 00:59 »\nMam częściowe rozwiązanie problemu. Problem nazywa się Linux Mint x64.\nWszystkie próby robiłem pod linuxem. Opera, Firefox, Xchat, Pidgin, Emphaty, konsola (!) i co tam jeszcze - nie można się połączyć i już. Kropka, nie będzie działać.\nZ desperacji odpaliłem Win 7. Ten sam laptop, ta sama sieć, te same podzespoły. Jedyna różnica - OS. Pod Win 7 działa z palca zawsze i od razu.\nPod Mintem NIE mam włączonego firewalla. Więc co blokuje? Na znalazcę problemu czeka nagroda - piwo przy najbliższym zlocie!\n« Odpowiedź #57 dnia: 27 Luty 2011, 12:34 »\nPrzyjmuje że poza IRC normalnie ci net działał...\n« Odpowiedź #58 dnia: 27 Luty 2011, 13:37 »\nCytat: Troll81 w 27 Luty 2011, 12:34\nZawsze było OK, nigdy przez 2 lata nie miałem problemów z netem (ani niczym innym na linuksie).\nPS Piwo czeka...\n« Odpowiedź #59 dnia: 27 Luty 2011, 13:58 »\nZ innymi serwerami się łączysz?\nCo masz na uwadze, pisząc:\nCytat: lukaszja w 27 Luty 2011, 00:59\nPod Mintem NIE mam włączonego firewalla.\n« Odpowiedź #60 dnia: 27 Luty 2011, 14:11 »\nCytat: buninek w 27 Luty 2011, 13:58\nŻe w zakładce Administracja - Firewall mam na OFF.\nŻadnych reguł blokujących cokolwiek.\nKto najbardziej aktywny na IRC\n« Odpowiedź #61 dnia: 05 Marzec 2011, 17:59 »\nTop 10 of #BOINC@Poland\n<StatServ> 1 TJM letters: 1032714, words: 176213, lines: 22751, smileys: 224, actions: 383\n<StatServ> 2 Sesef letters: 384260, words: 67307, lines: 10591, smileys: 407, actions: 0\n<StatServ> 3 Robert_7NBI letters: 148827, words: 24892, lines: 2346, smileys: 483, actions: 0\n<StatServ> 4 Cyfron letters: 11757, words: 2080, lines: 288, smileys: 111, actions: 0\n<StatServ> 5 GRID letters: 9136, words: 1477, lines: 301, smileys: 17, actions: 0\n<StatServ> 6 Peciak letters: 6165, words: 1001, lines: 171, smileys: 8, actions: 0\n<StatServ> 7 kotfryc letters: 5779, words: 989, lines: 165, smileys: 34, actions: 0\n<StatServ> 8 Karol007 letters: 3877, words: 592, lines: 103, smileys: 22, actions: 4\n<StatServ> 9 mike3891 letters: 2442, words: 401, lines: 79, smileys: 13, actions: 0\n<StatServ> 10 LOLEK letters: 2208, words: 339, lines: 70, smileys: 4, actions: 0\nObecnie nie pokonany jest TJM. Widać również że Robert_7NBI jest najbardziej pogodny\nZadziwia mnie również pozycja mike3891 który jest krótko na kanale a przecież na naszym kanale jest tak wiele osób. , tak ogromna konkurencja piszących.\n« Ostatnia zmiana: 16 Kwiecień 2011, 17:02 wysłana przez GRID »\n« Odpowiedź #62 dnia: 06 Marzec 2011, 10:00 »\nna to ja wchodze gonić czołówkę\n« Odpowiedź #63 dnia: 06 Marzec 2011, 10:06 »\nniczego nie będziesz gonił, bo niebawem spadniesz na 5 miejsce\n« Odpowiedź #64 dnia: 16 Kwiecień 2011, 15:53 »\nTrochę zabawy z konfiguracją , ale działa.\n« Odpowiedź #65 dnia: 16 Kwiecień 2011, 23:59 »\ndziś na kanale IRCowym był admin projektu yoyo@home i powiedział, że w maju będzie we Wrocławiu (może się jakoś odezwie na forum, aby się z kimś spotkać) no i pytał się o naszą konferencję BOINC\nopłaca się bywać na naszym IRCU - można nawet potrenować trochę angielski\n« Odpowiedź #66 dnia: 17 Kwiecień 2011, 00:34 »\nWOW. Dawaj na niego jakies namiary. juz kilka razy zdarzała się okazja spotkać z twórcami projektów w Polsce (ja raz miałem okazje we wrocku i wstępnie sie umówilim ale nie wypaliło bo był na konferencji na UWr i nie znalazł czasu.... )\n« Odpowiedź #67 dnia: 17 Kwiecień 2011, 00:58 »\non cały czas na ircu jest, pytał się nawet dla czego policja w Polsce zabiera serwery do BOINC.\n« Odpowiedź #68 dnia: 17 Kwiecień 2011, 01:00 »\nale ja juz idę w kimę jutro w góry\n« Odpowiedź #69 dnia: 09 Maj 2011, 00:35 »\nWczorajsze TOP 10 IRC BOINC@Poland\n<StatServ> 1 TJM letters: 1221225, words: 208212, lines: 26935, smileys: 243, actions: 457\n<StatServ> 2 Sesef letters: 405343, words: 70934, lines: 11182, smileys: 419, actions: 0\n<StatServ> 4 Szopler letters: 55148, words: 9251, lines: 1290, smileys: 273, actions: 0\n<StatServ> 5 krzyszp letters: 45518, words: 7595, lines: 1016, smileys: 130, actions: 0\n<StatServ> 6 Cyfron letters: 42509, words: 7362, lines: 1127, smileys: 426, actions: 0\n<StatServ> 7 RafalM letters: 41639, words: 6780, lines: 1176, smileys: 77, actions: 0\n<StatServ> 8 TJM`` letters: 40856, words: 6958, lines: 959, smileys: 15, actions: 2\n<StatServ> 9 krzyszp_ letters: 28396, words: 4512, lines: 603, smileys: 80, actions: 0\n<StatServ> 10 b0b3r letters: 14407, words: 2423, lines: 209, smileys: 17, actions: 0\nPojawili się nowi użytkownicy, czego wpływem są pewnie projekty M@H i R@H.\n« Odpowiedź #70 dnia: 09 Maj 2011, 10:30 »\nCytat: GRID w 09 Maj 2011, 00:35\nDziwi mnie bardzo moja obecność w tym zestawieniu, bowiem na IRCu... nie byłem od bardzo wielu miesięcy - może mam suflera?\n« Odpowiedź #71 dnia: 09 Maj 2011, 13:26 »\nTwoja przewaga jest jeszcze wysoka ale Szopler goni. Lepiej żebyś nie dał się wyprzedził i napisał coś od czasu do czasu na IRc. A pierwsza pozycja w kategorii najbardziej uśmiechnięty jest również zagrożona. Niebawem najbardziej uśmiechniętym będzie Cyfron.\n« Odpowiedź #72 dnia: 22 Czerwiec 2011, 11:39 »\nCzy tylko ja mam dziś problem z połączeniem do serwera irc.ircnet.pl ? Hmm...\n« Odpowiedź #73 dnia: 22 Czerwiec 2011, 11:47 »\nNieznany serwer „irc.ircnet.pl” łączy się z irc://irc.ircnet.pl/ (irc://irc.ircnet.pl/). [Pomoc] Ponowne łączenie za 4 min. [Anuluj]\n« Odpowiedź #74 dnia: 23 Czerwiec 2011, 14:09 »\n« Odpowiedź #75 dnia: 23 Czerwiec 2011, 14:10 »\nwiadomo ze ciagle nie działa\n« Odpowiedź #76 dnia: 23 Czerwiec 2011, 14:31 »\nmoże założymy własny ?\n« Odpowiedź #77 dnia: 23 Czerwiec 2011, 14:36 »\nAlbo załóżmy kanał na krakow.irc.pl / lublin.irc.pl\nJa teraz siedzę samotnie na kanale #boinc@poland na polska.irc.pl .\n« Odpowiedź #78 dnia: 23 Czerwiec 2011, 14:38 »\nchyba nie ma wyjscia w tym momencie\n« Odpowiedź #79 dnia: 23 Czerwiec 2011, 14:54 »\npolska.irc.pl nie pozwla mi na wejście


Baba ghanoush - pasta z bakłażana | Gary Bez Dna\nBaba ghanoush to nic innego jak pasta z bakłażana. Bardzo przypomina hummus, ale ma pewną przewagę - nie ma działania wzdymającego. Można ją doprawić według upodobań - kuminem, sokiem z cytryny, wędzoną papryką. Poniższy przepis jest bazowy - serdecznie zachęcam do próbowania!\nPasta nadaje się jako przekąska - wystarczy zajadać ją pokrojonymi w słupki warzywami lub (mniej zdrowymi) nachosami. Może być również dodatkiem do kanapek, smarowidłem do pieczywa lub krakersów. Smacznego!\n- pasta z pieczonego bakłażana\ndodatkowo do doprawienia (opcjonalnie):\ndo dekoracji: liście mięty, liście czerwonego szczawiu, ziarna sezamu\nBaba ghanoush - sposób przygotowania:\nRozgrzej piekarnik do 240°C. Bakłażany ponakłuwaj widelcem i przypal w piekarniku z każdej strony (to może potrwać około 40 minut). Odstaw do wystudzenia i obierz ze skórki. Miąższ odciśnij w dłoniach z nadmiaru wody i umieść w blenderze lub robocie kuchennym. Dodaj przeciśnięty przez praskę lub posiekany czosnek, tahini, miód, oliwę i ulubione przyprawy. Zmiksuj na gładką masę, przełóż do miseczki lub słoika i udekoruj ziarnami sezamu oraz ziołami.\nBakłażany potrafimy odróżnić od cukinii, ale często na tym się kończy. Jak przygotować oberżynę? Z czym to jeść?\n- dlaczego warto po nie sięgać?\nBakłażany, zwane również oberżyną są niskokaloryczne - składają się w 90% z wody. Ich ogromną zaletą jest również wysoka zawartość błonnika, dzięki czemu dobrze wpływają na przemianę materii, poziom cholesterolu oraz układ krążenia.\nBakłażany - jak pozbyć się goryczki?\nMałe bakłażany potrafią być gorzkie - aby zredukować ich gorzki smak ponakłuwaj skórkę, posyp solą i poczekaj około 30 minut. Po tym czasie sól spłucz - bakłażan zmięknie i utraci goryczkę.\nPamiętaj, aby zawsze wybierać jędrne warzywa o dobrze wybarwionej skórce. Omijaj te, które są pomarszczone, niedojrzałe (żółtawe, zielonkawe) lub brązowe. Świeżą oberżynę można przechowywać w lodówce około tygodnia.\nZ upieczonego bakłażana możesz przygotować pastę :) Oberżynę możesz zgrillować z oliwą i podawać posypaną serem (np. feta) i ziołami. Po przepołowieniu i wydrążeniu bakłażany świetnie nadają się do faszerowania. Do wypełnienia możesz wykorzystać kasze, mięso mielone, warzywa, sery i ulubione przyprawy oraz zioła. Bakłażan pokrojony w grube plastry sprawdzi się do grillowania, zapiekanek, wytrawnych tart, a pokrojony w kostkę - do gulaszy lub warzywnych sosów.\nAutor: GaryBezDna o 13:14\nEtykiety: #goodfood, bakłażan, dodatki, pasta warzywna, przystawka, wege, wege pasta


Kosmetyki dla bladolicych i recenzje książek: Książki idealne na prezent gwiazdkowy\nKsiążki idealne na prezent gwiazdkowy\nZ racji tego, że w tym roku przeczytałam parę niezłych książek, a nie każdy ma już prezent pod choinkę, postanowiłam zebrać to, co najbardziej wartościowe w jednym poście. Nie będą to pełne recenzje poszczególnych tytułów. Do opisu każdej pozycji postanowiłam podejść w telegraficznym skrócie. Przedstawiam książki idealne na prezent gwiazdkowy.\nTo bardzo dobry romans z elementami powieści erotycznej. Jeśli szukacie upominku dla siostry lub przyjaciółki, a ona lubią literaturę kobiecą, to warto zwrócić uwagę na Ściemę. Główna bohaterka ma za sobą sesję zdjęciową dla Victoria`s Secret, ale brakuje jej propozycji zawodowych. Szuka zatem jakiegokolwiek źródła dochodu. Udaje się na rozmowę kwalifikacyjną, ale wskutek nieoczekiwanego zbiegu wydarzeń, spóźnia się na nią. Sprawca całego zamieszania postanawia jej chociaż naprawić buty i zaprosić na swój bankiet, aby nawiązała znajomości biznesowe. Kobieta postanawia jednak kuć żelazo, póki gorące i zaczyna udawać narzeczoną głównego bohatera. Obydwoje wyjeżdżają w podróż po USA, aby promować nowo powstały portal randkowy. Czy ich biznesowa znajomość, która polega na odgrywaniu uczuć na scenie, przerodzi się w coś więcej?\nZbuntowany dziedzic i Zbuntowane serce – Vi Keeland i Penelope Ward\nTo bardzo dobre romanse. Vi Keeland pokazała w powieści Zbuntowany dziedzic, jak wygląda lęk przed bliskością i z czego może on wynikać. Główny bohater jest bogaczem, który prowadzi też miejscowy bar. Pewnego wieczoru główna bohaterka postanawia pomóc swojej przyjaciółce, która nie może przyjść do pracy w barze. Niestety, sobie nie radzi, a właściciel pubu wyrzuca ją z lokalu. Po chwili jednak zmienia zdanie i przyjmuje ją do pracy. Pomiędzy nią a nim nieustannie iskrzy. Jak potoczy się ta znajomość? Zdradzę tylko, że dość wyboiście, bo Vi Keeland oraz Penelope Ward napisały drugi tom pt. Zbuntowane serce.\nŚwiatło gwiazd – Krystyna Mirek\nTo piękna i mądra powieść obyczajowa. Światło gwiazd możecie śmiało podarować swojej mamie, przyjaciółce czy babci. Porusza bowiem bardzo ważne tematy. Pani Mirska jest wdową, która udaje się do Warszawy w celu odbioru pośmiertnej nagrody dla swojego męża. W pociągu poznaje jednak tajemniczego profesora fizyki, który zaczyna z nią flirtować. Jego zainteresowanie bardzo jej schlebia. Pani Mirska postanawia dać szansę tej znajomości, czym budzi sprzeciw dwojga z trojga swoich dzieci. Równolegle Magda i Antek krążą wokół siebie. Wiele wskazuje na to, że młodym ludziom na sobie zależy. Czy tak jest jednak w rzeczywistości? Bartek walczy o względy Ani, ale nie jest mu łatwo. Światło gwiazd to pełna ciepła opowieść o miłości i jej roli w naszym życiu.\nTo moim zdaniem jedna z najlepszych tegorocznych powieści świątecznych. Polecam ją z czystym sumieniem. Ta książka jest pełna pozytywnej energii, choć nie jest moim zdaniem zbyt przelukrowana. Jaśmina zostaje oszukana przez narzeczonego, ten pozostawia ją z licznymi długami. Kobieta musi porzucić dom rodzinny, który zostanie wystawiony na licytację komorniczną. Na szczęście w trudnych chwilach wspierają ją przyjaciele i krewni. Losy Jaśminy krzyżują się też z losami Julka, który pragnie zarobić na utrzymanie rodziny. Z tej znajomości wyniknie coś dobrego i zaskakującego.\nTo dość oryginalna powieść świąteczna, która zawiera sporo scen erotycznych. Książka momentami przypominała mi słynne 365 dni autorstwa Blanki Lipińskiej. Anna Langer ma niewątpliwie lepszy warsztat, ale porusza podobną tematykę. Jeśli ktoś polubił Laurę i Massima, to sposoba mu się też wątek Ewy i przystojnego przyjaciela jej brata. Ewa robi karierę w korporacji, ale brakuje jej czasu na życie prywatne, w tym uczuciowe. Przed świętami wybiera zaległy urlop i wyjeżdża do swoich rodziców. Tam pragnie znaleźć ciszę i spokój. Tymczasem po paru godzinach zjawia się Adam wraz z Brunem. Przyjaciel brata Ewy jest nie tylko przystojny, ale też tajemniczy. Jakie sekrety skrywa? Czy pomimo swojej szorstkiej natury zdobędzie serce Ewy?\nNa blogach często możemy przeczytać, że parabeny w ogóle nie powinny być stosowane, bo to samo zło. Podobną złą sławą cieszą się też inne składniki. Beatrice Mautino przytacza badania naukowe, dzięki którym obala wiele kosmetycznych mitów Z jej książki dowiemy się też, ile tak naprawdę warte są luksusowe kosmetyki kolorowe, które kupujemy w perfumeriach. Bez parabenów to rzetelnie napisana książka, która otwiera oczy na wiele zagadnień kosmetycznych. Warto po nią sięgnąć już dziś.\nMowa ciała – Joe Navarro\nKomunikacja niewerbalna dostarcza nam więcej komunikatów niż słowa. Tymi drugimi można bowiem dowolnie manipulować, podczas gdy mowa ciała cechuje się pewnym automatyzmem. Z pomocą Joe Navarro dowiesz się, jak rozszyfrowywać znaczenie pewnych gestów. Po lekturze tej książki staniesz się lepszym obserwatorem otaczającej cię rzeczywistości.\nEtykiety: Krystyna Mirek, książki idealne na prezent gwiazdkowy, książki na prezent gwiazdkowy, książki na prezent pod choinkę, książki na prezent świąteczny, Magdalena Kordel, Nieświęty Mikołaj\nZapachem pisane 19 grudnia 2019 09:22\nSporo propozycji, jest z czego wybrać :)\nkarminowe.usta 28 grudnia 2019 16:36\nDokładnie, wybór jest spory :) Dla każdego coś miłego :)\nDorota 19 grudnia 2019 13:04\nBardzo ciekawe propozycje:) Romansów nie lubię, ale pozostałe chętnie przeczytam :)\nkarminowe.usta 28 grudnia 2019 16:37\nRozumiem, polecam zatem literature faktu :)\nMy strawberry fields 19 grudnia 2019 15:28\nPo cichu mam nadzieję, że ktoś mi kupi Bez parabenów, bo bardzo mnie ciekawi ta pozycja ;)\nkarminowe.usta 28 grudnia 2019 16:40\nMarzycielka 22 grudnia 2019 14:20\nNajbardziej mam ochotę przeczytać "Wszystko czego pragnę w te święta" :)\nkarminowe.usta 28 grudnia 2019 16:42\nPolecam, to świetna książka :)


Powtórka z Kosowa | Nowiny\nPowtórka z Kosowa\nMieczysław Nyczek 24.02.2002\nZgrywanie sztabu w procesie planowania było głównym celem treningu w Przemyślu. Nad wariantami przemieszczenia wojska w rejon misji głowili się m.in. : mjr Mariusz Matwijec, mjr Kazimierz Machaj, por. Rostysław Sokyrko i por. Andrzej Woźniak (na zdjęciu). NORBERT ZIĘTAL\nPRZEMYŚL. Wyraźnego przyśpieszenia nabrały przygotowania Polsko-Ukraińskiego Batalionu Sił Pokojowych do wyjazdu na misję KFOR w Kosowie.\n- Przyjęliśmy datę 2 sierpnia 2002 jako dzień zakończenia przerzutu wojska w rejon działań w Kosowie i przejęcia posterunków od poprzedników z III zmiany Polskiego Kontyngentu Wojskowego - wtajemnicza mjr Bogdan Wójcik, szef sztabu.\nNa zajęciach treningowych w Przemyślu 8 ukraińskich oficerów z jednostki w Jaworowie i 14 z przemyskiej, pod wodzą mjr. dypl. Wojciecha Marchwicy przez 3 dni opracowywało plany przemieszczenia batalionu na Bałkany. Z Przemyśla do "Camp White Eagle" w linii prostej jest 841 km, a ze Lwowa 866.\nPod uwagę bierze się trzy warianty: drogą kolejową, autobusem lub drogą lotniczą. Podróż pociągiem trwałaby ok. 5 dni. Marszruta przez Słowację, Węgry, Rumunię, Bułgarię i Grecję. Optymalne rozwiązanie to komunikacja lotnicza. Wystarczyłoby 12 rejsów, aby dokonać wymiany polskich i ukraińskich "misjonarzy" w Kosowie. Czy będą takie możliwości, to okaże się za kilka miesięcy.\nMjr Serhij Karnauszenko, dowódca ukraińskiej części POLUKRBAT:\n- Udział w tym treningu był dla nas bardzo pożyteczny, głównie jako element zgrywania wspólnego sztabu w jeden, dobrze rozumiejący się zespół. W Przemyślu jak zawsze przyjęto nas gościnnie. Postaramy się zrewanżować w Jaworowie. A w Kosowie jako partnerzy dla pokoju na pewno nie zawiedziemy.\nDla większości członków wspólnego sztabu POLUKRBAT-u letnia wyprawa na Bałkany będzie "powtórką z Kosowa". Ponad 70 procent jego składu pomyślnie "zaliczyło" II zmianę 2000/2001. Nabyte doświadczenia, znajomość bałkańskich realiów to niewątpliwe atuty. Każdy oficer biegle posługuje się angielskim, który jest językiem obowiązującym w Brygadzie "Wschód". Poprzeczka dla kandydatów na misję jest ustawiona wysoko.\n- W Siłach Zbrojnych Ukrainy - dowiedzieliśmy się od generała Mykoły Melnika - przeprowadza się konkurs kwalifikacyjny na wyjazd do Kosowa. Kolejka chętnych jest długa.\nW Przemyślu przedstawiciele dowództwa Wojsk Lądowych już prowadzili rozmowy kwalifikacyjne z kandydatami. Ci, którzy w ub.m. przeszli przez komisyjne "sito", pilnie przysposabiają się do zadań. W marcu grupę oficerów czeka wyjazd na drugą część treningu dowództwa i sztabu. Gospodarzami ćwiczeń będą Ukraińcy.\nA już jutro, 26 bm., sztab POLUKRBAT-u i 2 plutony żołnierzy (z Przemyśla i Jaworowa) lecą z Jasionki do Niemiec na wspólne ćwiczenia z Amerykanami, z którymi od sierpnia przyjdzie im pełnić misję na straży porządku i pokoju w zapalnym punkcie Bałkanów.\nŻołnierze z USA będą szkolić naszych terytorialsów\nW najbliższy weekend żołnierze Gwardii Narodowej Stanu Illinois USA rozpoczną tygodniowe szkolenie z żołnierzami 32. Batalionu Lekkiej Piechoty z Niska.


509HD,545GBK + torba MB PL-CC-197 | Bemixmedia.pl\nManfrotto MN545GB to trójstopniowy, bardzo lekki i wytrzymały statyw, który potrafi unieść sprzęt nawet do 25 kg. Statyw posiada wykonane z aluminiowego odlewu gniazdo na półkulę o średnicy 75mm oraz regulowane nogi dla osiągnięcia maksimum stabilności w terenie.\nDzięki nowoczesnej konstrukcji 509HD, ustawienie oporów w ruchu panoramicznym jest intuicyjne i łatwe do ustawienia, a także chronione przed uderzeniami. Ruch w osi panoramicznej i pionowej jest wyjątkowo łagodny dzięki łożyskom, które usuwają wszystkie niepożądane drgania, bez względu na temperaturę pracy. Kontrola oporu w połączeniu z czterostopniowym systemem przeciwwagi (obejmujących pełen zakres ciężaru urządzeń wideo), umożliwia 509HD robienie najbardziej dopracowanych z najwyższą precyzją ujęć jakich potrzebujesz. FDS w 509HD (Fluid Drag System) jest zmienny i bezpośrednio kontroluje ruch i opór w obu osiach; ergonomia kontroli została zauważalnie poprawiona dzięki czemu korzystanie z FDS jest jeszcze łatwiejsze. Wszystko to gwarantuje pełną kontrolę i doskonałe wsparcie dla kamer wideo, bez względu na sytuację, stylu fotografowania, lub ustawień urządzenia.\nManfrotto MBAG 100P - wykonany z najwyższej klasy materiałów sztywny futerał mieszczący statyw wraz z głowicą. Dzięki dużej liczbie uchwytów pokrowiec można nosić na 3 różne sposoby co daje użytkownikowi poczucie komfortu podczas transportowania sprzętu. Cała powierzchnia torby jest wyłożona miękką pianką, która sprawia, ze torba jest sztywna dzięki czemu zawartość nie zostanie obita w przypadku upuszczenia torby. Długość - 100 cm.


Opakowania produkowane na indywidualne zamówi\nJesteś producentem wyrobów na bazie mleka lub lodów? Skorzystaj z bogatej oferty firmy Stark. Opakowania PP i PS, opakowania hybrydowe PP + PS, folie –niezależnie od tego jakiego rodzaju opakowania potrzebujesz, Starkposiada je wszystkie. A jeśli w standardowej ofercie nie odnajdziesz produktów odpowiadających Twoim wymaganiom –Stark wyprodukuje opakowania na Twoje indywidualne zamówienie. Wystarczy, że wyślesz nam wstępny projekt, a wysoce wykwalifikowani pracownicy firmy opracują go, przygotują projekt 3D, wykonają prototyp, a następnie wdrożą projekt do produkcji


Uchodźcy [Henryk Grynberg] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00123 006173 20639556 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-8049-638-5 Data wydania: 2018-01-24\nHenryk Grynberg Uchodźcy\nWszelkie powielanie lub wykorzystanie niniejszego pliku elektronicznego inne niż autoryzowane pobranie w zakresie własnego użytku stanowi naruszenie praw autorskich i podlega odpowiedzialności cywilnej oraz karnej. Projekt okładki Agnieszka Pasierska / Pracownia Papierówka Projekt typograficzny Robert Oleś / d2d.pl Copyright © by Henryk Grynberg, 2004 Korekta Agnieszka Frysztak / d2d.pl Redakcja techniczna Robert Oleś / d2d.pl Skład Ewa Ostafin / d2d.pl Skład wersji elektronicznej d2d.pl ISBN 978-83-8049-638-5\nSpis treści Strona tytułowa Strona redakcyjna Od Autora Maheczko Nie dajmy się zwariować Być kimś Uchodźcy z Dobrego Rosyjska ruletka Blues Wujek Morris Występy w Argentynie Zupa jagodowa Błąd Ucieczka Wojna polsko-żydowska O, Beverly Hills! Drzewko figowe U stóp Hollywood Cyrograf Bookstore Nieszczęśliwe wypadki Męska przygoda Slawiści i Słowianie Epilog Kolofon\nOd Autora Książkę tę pisałem od lata 2003 do lata 2004 z wyjątkiem rozdziału Wujek Morris, który ukazał się jako osobne opowiadanie w zbiorze Szkice rodzinne (Czytelnik, 1990), tylko w obecnej wersji wszystkie postacie noszą autentyczne imiona. Uchodźcy są opowieścią pokoleniową o autentycznych ludziach i zdarzeniach, lecz ich interpretacja, miejscami czysto spekulacyjna, zawiera elementy fikcji literackiej, zwłaszcza w opisie okoliczności śmierci Krzysztofa Komedy i Marka Hłaski. Narrator jest oczywistym autoportretem, ale z dosyć odległej przeszłości, i autor nie zawsze utożsamia się z wypowiedziami, a tym bardziej niektórymi godnymi ubolewania postępkami tamtego młodego człowieka. Aby opowieść była zrozumiała dla młodszego pokolenia, musiałem ponownie przytoczyć pewną znamienną ingerencję cenzury i parę upartych faktów historycznych z końca lat sześćdziesiątych, o których szerzej pisałem we wcześniejszych utworach. Bardzo dziękuję Elżbiecie Czyżewskiej, redaktor Bożenie Dudko, doktor Annie Frajlich, Adamowi Holendrowi, profesor Katarzynie Jerzak, Andrzejowi Krakowskiemu i doktorowi Włodzimierzowi Rozenbaumowi za materiały, dokumenty, informacje i konsultacje.\nMaheczko Pojawiał się około północy jak duch. Latem w szoferskiej skórze, zimą w szoferskim kożuchu. Szatnia była obowiązkowa, ale nie dla niego, krawat był obowiązkowy, ale nie dla niego. Wszyscy cisnęli się do baru, żeby zobaczyć, usłyszeć, otrzeć się. Przez niego w Kameralnej zawsze brakowało miejsc. Tylko najodważniejsi ośmielali się do niego odezwać, bo kto się głupio odezwał, dostawał w zęby. No i snoby, którym wszystko imponowało: – Widziałeś, jak mi Hłasko dał w zęby? A dziewczyny, to wystarczyło, że spojrzał. Doganiał najlepsze koleżanki z naszego wydziału. A raczej one jego doganiały. Nic przez to nie tracąc w naszych oczach, wręcz przeciwnie. Jego Pierwszy krok w chmurach otworzył nam oczy, bardzo szeroko. Przywołał nas do porządku. To był cios w nos. Jajko Kolumba: wszystko nagle stało się oczywiste i wszyscy się dziwili, że nie wiedzieli. Urzekał cyzelowaną, ascetyczną prozą, jaką po polsku się jeszcze nigdy nie pisało. Stał się naszym głosem, naszym Jamesem Deanem, Elvisem Presleyem – nikt nie miał takiego wpływu na młodzież. Chwytaliśmy za pióra, każdy chciał być Hłaską. Na dziennikarce, na której wszyscy uważali się za przyszłych pisarzy, darto stare rękopisy i zaczynano od nowa. Nagle tyle było do opowiedzenia, tematy wzbierały jak fala. Przed wiele obiecującymi nowymi wyborami, które rozpisał Gomułka, nasza ćwiczebna gazetka studencka posłała mnie do Iwaszkiewicza, kandydata na sejm. Pytałem go przede wszystkim o Hłaskę. Powiedział, że pod jego brutalnością kryje się wrażliwa, delikatna natura, i podkreślił, że go zawsze popierał, i w warszawskiej „Nowej Kulturze”, i w paryskiej (też komunistycznej) „Les Nouvelles Littéraires”. W rok po wyborach Gomułka zamknął nasz niespokojny tygodnik „Po Prostu”, rozgonił naszą wezbraną falę. Myśmy dla niego zdzierali gardła na wiecach, przekonani, że to reformator, mąż opatrznościowy, a on się okazał komunistycznym falochronem i rozgonił nas pałkami, które w tym właśnie celu przywrócił, a które do tej pory uchodziły za symbol bezpowrotnej przemocy systemu kapitalistycznego. Toteż kto mógł, wymykał się za granicę. Nowa klika się tym nie przejmowała, przeciwnie: mądrala z wozu, władzy lżej. Hłasce wręcz uniemożliwili powrót. Ale trend został: mocne powiedzonka, mordobicie, wóda i gorzki seks. Już nie „pryszczaty” fanatyk był bohaterem i nie inteligencik na rozdrożu, ale gorzki chuligan, któremu nie mogła (nie śmiała) odmówić żadna dziewczyna. Nie kawiarnia, nie fabryka i nie świetlica zetempowska były miejscem akcji, ale knajpa, a pisarz pił, bił i klął jak jego brutalny bohater (o pisarkach się nie słyszało, pisarstwo było męską robotą). Trend był przemożny. Dymny i Iredyński poszli za Hłaską (na alkoholu) prosto na tamten świat. Brycht – też chojrak (ulubione słówko Hłaski), ale bez autentycznego buntu w podtekście – kluczył, sprzedając duszę, której nie miał, każdemu, kto chciał zapłacić. Nowakowski i Orłoś wyszli jakoś z tej męskiej przygody, bo za mało pili. Ja też nie mogłem się oprzeć i nawet zaniosłem do „Współczesności” taką próbkę pod znamiennym tytułem Dwie ćwiartki wódki, ale na szczęście opublikowałem u nich wcześniej opowiadanie Ekipa „Antygona”, na prawdziwie mój temat, więc Terlecki powiedział: „My to możemy zamieścić, ale po co to panu?”. Ten twardy, „męski” styl z lakonicznym dialogiem i quasi-psychologicznymi repetycjami pochodził oczywiście od Hemingwaya, który objawił się nam nagle po Nagrodzie Nobla i wszystkiegośmy się od niego uczyli, choć w porównaniu z nami był rozkapryszonym pieszczochem, który wymyślał sobie problemy. Bo i za co on się tak na Amerykę obrażał? Że nie była Afryką, Hiszpanią, Kubą? Że nie miała wielkich łowów ani walki byków, ani tego nie-wiadomo-czego, którego podobno tak dużo w Paryżu? Że Amerykanki kastrowały swoich mężów? To rzeczywiście nieładnie. Myśmy dojrzeli znacznie wcześniej niż jego Francis Macomber. Hłasko mając dziewięć lat, a ja siedem, on będąc świadkiem egzekucji na dziecku (patrz Szukając gwiazd), a ja będąc skazanym (patrz Żydowska wojna). Różnica polegała również na tym, że Hemingway miał za granicą to wszystko, bez czego rzekomo nie mógł się obejść – Paryż, Afrykę, Kubę, a Hłasko nie miał nic poza Polską, jedyną krainą jego łowów, jedynym powietrzem, którym umiał oddychać. W Polsce zostali jego prawdziwi bohaterowie i daremnie ich szukał w Tel Awiwie, Ejlacie i Kalifornii. Byłem w tych samych miejscach w tym samym czasie co on, tam takich nie było. Wymyślał ich, podrabiał, nadmuchiwał aż do kiczu. Tam nikt tak nie mówił, nie myślał, nawet nie pozował. Zdawał sobie z tego sprawę, dlatego Brudne czyny zaopatrzył w disclaimer, że „nie jest to opowieść o kraju i jego obyczajach”, lecz „o wierności, którą człowiek usiłuje dochować cieniom”. Zabrakło jeszcze tylko wyjaśnienia, że opylanie pól z samolotu nigdy nie było tak ryzykowną „męską robotą” jak w jego fenomenalnej wyobraźni. Już więcej męstwa wymagało prowadzenie ciężarówek na polskich drogach, jak to opisał w swoim debiucie. Szukał jak Dostojewski w kronikach policyjnych i sądowych, lecz malutki Izrael to nie Rosja, Ejlat nie Syberia, inne tam były proporcje zarówno zbrodni, jak i kary. Już mamy złodziei! Już mamy włamywaczy! Już mamy prostytutki! Jesteśmy już normalnym krajem! – wołały z zachwytem telawiwskie „Nowiny” i „Kurier”, ale wciąż brakowało morderstw, bez których ani Dostojewski, ani Hłasko nie mogli się obejść (w Brudnych czynach jest ich aż pięć). Do fali uchodźców, których wypuścił z Rosji Breżniew, nie słyszało się nawet o biciu żon i nikt prócz Hłaski nie urządzał pijackich awantur. Dobrze trafił tylko na oszustów – drobnych, bo na izraelską skalę – którzy w dodatku mówili po polsku, i znakomicie ich odmalował w Drugim zabiciu psa i Nawróconym w Jaffie, z właściwym sobie czarnym humorem, sarkazmem i dialogami, które mogłyby rywalizować z Mrożkiem (widać podobieństwo i wpływ), ale Hłasko nie mógł się powstrzymać od mocnego uderzenia i popsuł świetną komedię, wciskając w nią na siłę sadyzmy z całkiem innej opery: Ukraińców, którzy zgwałcili dziewczynę, „a potem wyjęli jej oczy łyżką do herbaty”; butelkę, którą „nasi ludzie z podziemia” rozgnietli w pochwie dziewczyny, bo zakochała się w Niemcu (powtórzenie z Miesiąca Matki Boskiej), oraz żydowskie matki, „które w roku czterdziestym trzecim wrzucały swoje dzieci do ognia, unosząc je przedtem wysoko nad głową niby w wyrazie triumfu, podczas gdy Polacy stojący po drugiej stronie muru getta czynili wiele zabawnych uwag”. Wyjmowanie oczu łyżką sprzedawał w tym czasie również straszyciel Kosiński w Malowanym ptaku, podobnie jak i rozgniatanie butelki w pochwie dziewczyny, co według chłopców, którzy przeżyli wojnę w Rosji, należało do metod rosyjskiej żulii, a żydowskie matki nie wrzucały swoich dzieci w ogień, tylko wyrzucały z płonących domów, próbując je ratować, ale Hłasce to nie wystarczało. Moja matka i Uszer wymknęli się w 1957 do Izraela przez furtkę, której uchylił Żydom Gomułka. Wymknęli się, bo Uszer, będąc zaopatrzeniowcem w spółdzielni galanteryjnej imienia gen. Karola Świerczewskiego, nielegalnie kooperował z prywaciarzami i prędzej czy później by go zamknęli. Przed wyjazdem wzięli rozwód, żeby wywieźć dwie lodówki, dwie pralki, dwa sowieckie radia Mir z adapterem, dwa enerdowskie magnetofony oraz fortepian i pianino, aby ich siedmioletni synek, który właśnie nauczył się gamy, mógł ją ćwiczyć zarówno u matki, jak i ojca. W Tel Awiwie spieniężyli oba instrumenty i większość powyższych ruchomości i kupili za to półtora pokoiku z kuchenką na Cafonie, nowiutkiej dzielnicy wybudowanej za pieniądze z Niemiec – lekkie nowoczesne budynki z przewiewnymi podcieniami, cienistymi wykuszami, trawniczkami i żywopłotami – za pieniądze, które Niemcy wytoczyli ze starych żydowskich dzielnic i miasteczek jak krew, i nawet nazywano te pieniądze blood money. Nowa dzielnica za stare żydowskie pieniądze pachniała niemiecką czystością i nawet posługiwała się niemieckim językiem, bo blood money dostali w pierwszym rzędzie Żydzi, którzy uciekli z Niemiec. Po niemiecku porozumiewało się również starsze i średnie pokolenie uchodźców z Polski, którym trudno było nauczyć się hebrajskiego, a macierzystego jidysz unikano, bo był językiem Żydów, których Izrael się wstydził. „Jak można było tak się dać wymordować?” „Trzeba było walczyć, nożami, tasakami, pazurami!” „Mydełka!” – tak nas przezywano, więc mama jak szła do sklepu, to mówiła po niemiecku. Hłasko uważał, że Izraelczycy to już nie Żydzi. „Patrząc na tych i tamtych, trudno było uwierzyć, że należeli do jednego narodu. Przypuszczam, że ci, urodzeni tutaj, także nie bardzo w to wierzyli…” – pisał (w Drugim zabiciu psa), porównując ich z turystami na telawiwskiej plaży. On też mówił tu po niemiecku, i ze swoją dziewczyną, i w barach. W Warszawie mało kto by sobie na to pozwolił. Szedłem raz z kolegą z dziennikarki Nowym Światem, nosiliśmy wtedy uniwersyteckie białe rogatywki, zatrzymuje nas dwóch facetów w szarych borsalinach i coś mówią po francusku. – Do you speak English? – spytał mój kolega. Próbowali, ale im to nie wychodziło. – Sprechen Sie Deutsch? – zapytałem. – Oh, wir sind doch Deutsche… – odpowiedzieli nieśmiało. W Tel Awiwie nie musieliby się krępować. Żołnierze chodzili w angielskich mundurach i śpiewali rosyjskie piosenki. W przekładzie, ale z rosyjskim refrenem: „Artileristy, Stalin dał pri-kaz, artileristy, za-wiot atczizna nas!”. Niby żartem, ale wielu uważało, że Stalin uratował im życie, a dalsze słowa: „Sotni, tysczi batie-riej za slozy naszych matie-riej” – były tu celniejsze i nośniejsze niż w Rosji, zaś okrzyk: „Za naszu rodinu a-goń! a-goń!”, kojarzył im się z rodziną, bo lepiej rozumieli po polsku niż po rosyjsku. Przy stolikach wystawionych przed kawiarniami na Allenby i Dizengoff słyszało się polski. Przeważnie szwicerzy (tacy, co koniecznie chcą zaimponować) i paniusie żywcem z przedwojennej Warszawy i powojennej Łodzi. Niemieccy Żydzi nie mieli tyle czasu na kawiarnie. Po polsku mówiło także „ Gomułkowo” na obrzeżach miasta, w nowych blokach Bat Jamu i Holonu, gdzie mieszkała alija (imigracja) październikowa. – Jak tam Gomułka? – pytali mnie jak o dobrego znajomego, nawet ci, co uciekli zaraz po wojnie, a nawet uchodźcy z innych krajów. Gomułka był tu popularniejszy niż w Polsce. I czemu nie? Wypuszczał Żydów, i to za darmo, pozwalał im zabrać z sobą lodówki i pralki, przepuszczał „repatriantów” z Rosji – ilu jeszcze tak łaskawych faraonów mieli Żydzi w swojej historii? Polski słyszało się wszędzie. Stanąłem w kolejce do garmażerii. – Zaraz wracam – mówi do mnie po polsku pani stojąca przede mną. – Skąd pani wiedziała, że ja mówię po polsku? – spytałem, gdy wróciła. – Nie wiedziałam. – To dlaczego mówiła pani do mnie po polsku? – Bo ja zawsze mówię po polsku. Mówiła również po polsku do sprzedawcy, który wprawdzie odpowiadał na migi, lecz bezbłędnie zapakował jej pół kurczaka i pół kilo wątróbki cielęcej. Zwróciłem się po angielsku do policjanta. – Where are you from? – spytał. – Poland. – To dlaczego od razu tak nie mówisz? Hłasko twierdził, że w Izraelu wszyscy policjanci umieli po polsku. On wiedział. Pojechałem do Jerozolimy z Iziem, kolegą z łódzkiej szkoły żydowskiej. Wchodzimy do Knesetu. – Spytaj, czy można wejść na salę – mówię do Izia. Izio pyta po hebrajsku, portierka odpowiada, Izio tłumaczy, że teraz jest przerwa w obradach. – Spytaj, kiedy się zaczną znowu. Izio pyta, portierka odpowiada, Izio tłumaczy. – Spytaj, czy można wejść tylko popatrzyć. Izio pyta, portierka odpowiada, Izio tłumaczy, że tylko na galerię. Idziemy. – Nie tędy, tamtymi schodami na prawo! – woła za nami portierka po polsku. „Gomułkowo” nie tylko mówiło, ale i czytało po polsku. Więcej niż Chicago czy Buffalo. Sprowadzano wszystkie nowe książki i czasopisma. Wydawano dwie gazety codzienne, tygodnik, który był odpowiednikiem „Po Prostu” i nazywał się „Po Prostu w Izraelu”, oraz dwutygodnik, który przypominał „Współczesność” i nazywał się „Od Nowa”. I kto na pierwszej stronicy? Hłasko. Skórzana wiatrówka, młodzieńcza czupryna, ironiczne spojrzenie Jamesa Deana, uniesione brwi i po męsku zmarszczone czoło Humphreya Bogarta, w kąciku ust męski grymas Humphreya Bogarta i młodzieńczy kaprys Jamesa Deana. Siedzi pochylony do przodu, podparty łokciami, w palcach obu dłoni obraca swój mistrzowski długopis. Zaniosłem im wiersz zatytułowany Mazowiecki krajobraz, bardzo chętnie przyjęli. – Do której grupy poetyckiej pan należy? – spytali. – Jeszcze nie wiem – powiedziałem, nie wyjaśniając, że to mój pierwszy wiersz i że napisałem go tu, w Izraelu. Krajobraz uzupełniało komunistyczne pismo „Walka”, które redagował rodzony brat Jakuba Bermana, przedrukowując z polskiej prasy, co chciał, bez pytania i nic nie płacąc. Jakub przynajmniej płacił. Polska, która kiedyś daremnie się domagała kolonii, teraz ją miała. A przynajmniej mogła mieć. Mogła eksportować tu książki, których zawsze miała za dużo, w zamian za cytryny i pomarańcze, których jej zawsze było brak. Hłaskę wszyscy znali i wszystko o nim wiedzieli, nawet tacy, co nie czytali żadnej jego książki – jak w Warszawie. Siedział na plaży w półkożuszku bez rękawów, w zgrabnych, obcisłych dokerkach i zgrabnych kowbojskich kamaszach. Zdrowa opalenizna jak charakteryzacja filmowa pięknie kontrastowała z płowiejącymi od słońca włosami. Kręciło się przy nim paru przybocznych wielbicieli na poza tym pustej plaży, gdzie w styczniu oprócz Hłaski nikt się nie opalał, na cichej plaży, nad którą nie sterczał jeszcze żaden amerykański drapacz nieba – nie chmur, bo ich nie było – tylko białe pasma przyziemnego, ciepłego bauhausu odcinały ultramarynę morza od ultramaryny nieba. Wszyscy wiedzieli, że to Hłasko, i pokazywali mi z daleka jego leżak, ale radzili nie podchodzić, bo bije w zęby. – Wracam niedługo do Polski, może chciałby pan coś przekazać? – spytałem. Nie dał mi w zęby, przeciwnie, przyciągnął mi leżak. Nie wspomniałem mu o moim pierwszym kroku we „Współczesności” ani w „Od Nowa”, bo nie śmiałem, jako pisarz był dla mnie Bogiem. Przedstawiłem się tylko jako aktor z Teatru Żydowskiego, a jemu imponowali aktorzy, sam chętnie zostałby aktorem, na przykład Jamesem Deanem i Humphreyem Bogartem, najlepiej w jednej osobie. Wstąpiliśmy do baru na Allenby i do baru na Dizengoff. – Maheczko! Maheczko! – witali go barmani. Był wysokim blondynem, jakich w Izraelu – kilkanaście lat po Zagładzie – wprost uwielbiano. Reporterzy za nim chodzili, stawiali mu stock 84 i czekali na awanturę, a on nie miał nic przeciwko temu, narzekał tylko na brak godnych przeciwników. – Wysoko rosną na tutejszych surówkach i sokach i wyglądają na chojraków, ale raz dobrze walnąć, to się przewracają. Za mało mięsa jedzą… Mieszkał w sublokatorskim pokoju na parterze z niekrępującym wejściem od ogrodu. Czarne żelazne łóżko, czarne biurko, na podłodze przy łóżku gazety, na biurku Ósmy dzień tygodnia po angielsku i paryskie wydanie Cmentarzy łącznie z Następnym do raju, za które został w Warszawie wyklęty i skazany na śmierć literacką. Mówił, że wcale nie chciał zostać za granicą, że został, bo mu nie dali wyboru, i słyszałem gorycz w jego głosie. Zaskoczyło mnie to – taki Hłasko, a taki naiwny? Co on myślał, że mu darują? Jemu, którego głos był donośniejszy niż całej ich zgrai najemnych półinteligentów, prostaków, cwaniaków? Mieli okazję się go pozbyć, to się pozbyli, kalkulując – i okazało się słusznie – że z daleka będzie dużo mniej szkodliwy (tę politykę „otwartych drzwi” stosowali później często i nawet na masową skalę). Myślałem, że on jako samouk uniknął indoktrynacji i kastracji, jakiej my ulegaliśmy w liceum i na uniwersytecie, że nie miał złudzeń jak my, że wiedział, co robi. Po latach już jako uchodźca przeczytałem felietony, które w latach 1954–1956 zamieszczał w „Po Prostu”, i ze zdziwieniem stwierdziłem, że były nie mniej wiernopoddańcze niż nasze wypracowania na dziennikarce – interwencyjne, ale wiernopoddańcze. A więc był frajerem jak my wszyscy. Może nawet większym, bo on sam się tego frajerstwa uczył, sam się tresował i kastrował. I na tym, notabene, polegała metoda i „siła” tego systemu. Pojechaliśmy autobusem do Necer Sereni, kibucu, w którym mieszkała Esther. Postawna, poważna, miała bujne, czarne włosy i pewno była piękna – nie przyglądałem się, bo nie wypadało, ale niepięknych wtedy przy nas nie było. Dostałem gościnny pokoik w osobnym domku, z prysznicem i naftowym piecykiem, bo w nocy wilgotny ziąb przenikał do kości. Przychodzę rano na śniadanie, a Hłasko ma na szyi nylonową czarną pończochę zawiązaną jak krawat. Nawet seksownie wyglądała na jego mocnej, opalonej szyi, ale ja nic, nawet nie patrzę. W końcu on nie wytrzymał. – Widzisz to? – Widzę. – Ja się wzruszyłem. A wiesz, co ona powiedziała? „Das ist doch nicht hygienisch…” Esther usmażyła nam jajecznicę na żółtym serze. Pierwszy raz jadłem coś takiego i bardzo mi smakowało. Roztapia się ser na patelni – bez masła, bo dosyć jest tłuszczu w serze – po czym wbija się jajka i mocno miesza. Jeśli trochę przysmażyć, to ma się aromat i smak jajecznicy na boczku, a bez tej wieprzowej trucizny. Nauczyłem tego później parę kobiet, nie ma nic pożywniejszego i potencjalniejszego. Nie wiedziałem, że Esther była stewardesą i że poderwał ją (albo ona jego) w samolocie El-Al-u, bo poza tą pończochą nigdy o niej nie mówił. Za to często posługiwał się jej imieniem i zawsze w kontekście nieszczęśliwej miłości. W Opowiem wam o Esther nawet ją uśmiercił jak Hemingway (wskutek ciąży), ale prawdziwa Esther, cała i zdrowa, odwiedziła go dużo później (jesienią 1966) w Kalifornii i przypuszczalnie spotkał się z nią także w swojej ostatniej rundzie (wiosną 1969) w Izraelu. Po śniadaniu Esther poszła do swoich kibucowych zajęć, a my chodziliśmy po gajach uginających się pod pomarańczami i Hłasko recytował mi dialogi ze Zbrodni i kary miękkim, „warsiawskim” dialektem („jakziebym śmiał, panie komisaziuuu…”), i podejrzewam, że we własnym przekładzie. Potem on wrócił do Tel Awiwu, a mnie tak się spodobały rajskie ogrody kibucu, że zostałem tam parę tygodni i pomagałem zbierać pomarańcze, a później zrobiłem z tego swoje najpiękniejsze opowiadanie, Jidit, też z dziewczyną w tytule i też trochę zmyśloną. – Ty wracasz tam? – dziwili się, gdy wyjeżdżałem.\nNie dajmy się zwariować Po zainwestowaniu wszystkiego, z czym przyjechali, w owe półtora pokoiku na Cafonie mama i Uszer musieli pójść do pracy – on w serowni, ona w szwalni – która była ponad ich niemłode siły, zwłaszcza podczas chamsinów, a klimatyzacji nie było ani w serowni, ani w szwalni, ani w mieszkaniu nawet na eleganckim Cafonie, nie starczyło na to pieniędzy, nawet za krew. Postanowili więc uciekać dalej i czekali na papiery z Ameryki, gdzie mama miała dwie kuzynki, a Uszer siostrę i brata. I dlatego mama nie nalegała, żebym został. Chciałem wracać przez Paryż. Przyjaciółka mamy przysłała mi zaproszenie, podając się za krewną. Wypełniłem długi kwestionariusz – osiem razy, bo nie wolno było przez kalkę – przypiąłem osiem fotografii, zapłaciłem czterdzieści dolarów z mamy kieszeni i po czterech tygodniach, które spędziłem w kibucu, dostałem wizę. Miałem kartę okrętową na powrót z Hajfy do Neapolu i bilet kolejowy z Neapolu do Warszawy, dokupiłem więc za trzydzieści dolarów z mamy portmonetki bilety na dodatkowy zygzak Mediolan–Paryż–Wiedeń i udałem się do Adriatiki. Statek odchodził dziewiątego i dwudziestego trzeciego lutego. Obok rozkładu rejsów widniało ogłoszenie, że Adriatica sama załatwia pasażerom wizy w ciągu czterdziestu ośmiu godzin. Poprosiłem o rezerwację na dziewiątego, bo bilet kolejowy miałem ważny do dwudziestego. – A wizę włoską pan ma? – Nie. – To musi pan wpierw pójść do ambasady. – Przecież sami załatwiacie wizy. – Nie z pana paszportem. To może tylko ambasada. Tel Awiw nieduże miasto, w piętnaście minut byłem w ambasadzie i wypełniłem na miejscu papiery. – Kiedy mam przyjść po wizę? – Za dwa tygodnie. – Dlaczego? Przecież Adriatica załatwia u was wizy w ciągu dwóch dni. – Z polskim paszportem trzeba przez Rzym. Pośpieszyłem do przedstawicielstwa Orbisu. – Czy można przedłużyć bilet kolejowy? – Nie tutaj, to może tylko Warszawa. Pobiegłem z powrotem do ambasady. – Niech będzie za dwa tygodnie, byle przed dwudziestym trzecim. Włoch zajrzał do mojego paszportu. – Ee, signore, nie możemy, pana austriacka wiza wygasa szesnastego. Obejrzałem mój orbisowski bilet. Wypisany był kopiowym ołówkiem dwudziestego listopada z ważnością na trzy miesiące. Dopisałem więc – zwykłym ołówkiem – do zera ogonek i stał się ważny na trzy miesiące od dwudziestego dziewiątego listopada. Na tej podstawie Austria przedłużyła mi wizę tranzytową do dwudziestego ósmego lutego i wróciłem do włoskiej ambasady. – Ee, signore, jeśli wiza austriacka wygasa dwudziestego ósmego lutego, to włoską może pan dostać tylko do dwudziestego siódmego, a pana statek dopiero wtedy przybije do Neapolu i nie będzie czasu na przejazd przez całe Włochy. Pobiegłem z powrotem do Orbisu. – Co mam robić? – Jest izraelski statek osiemnastego, Adriatica z nimi współpracuje, wypiszą panu transfer. Pobiegłem z powrotem do Adriatiki. Włoch spojrzał na moją kartę okrętową. – Ee, signore, to wystawiono w Warszawie, a oni sobie zastrzegają, że ich klienci mogą podróżować tylko Adriaticą. Pobiegłem z powrotem do Orbisu. – Czy Warszawa nie robi wyjątku, jeśli ktoś nie może inaczej wrócić? – Nie. Ale niech pan pośle im bilet ekspresem z prośbą, że bardzo pilne. Pobiegłem z powrotem do włoskiej ambasady. – Załatwcie mi wizę do dwudziestego siódmego lutego, będę miał nowy bilet kolejowy. – Bene, ale senza siesta, nie będzie wolno panu się zatrzymywać. – Bene. Starłem ogonek z daty i wysłałem bilet ekspresem do Warszawy, do dziewczyny, której mogło zależeć, żebym wrócił. Po dziesięciu dniach dostałem nowy bilet, na jeszcze dwa miesiące. Na tej podstawie Czechosłowacja przedłużyła mi provodkę do końca marca, Austria skrzywiła się i zrobiła to samo, zostawiając mi dosyć czasu nie tylko na Paryż, ale i całą Italię, którą jadąc w tę stronę – z pięcioma dolarami, jakie pozwolono mi wywieźć z Polski – widziałem tylko z okna pociągu pośpiesznego. Senza siesta? A co mi zrobią, jeśli się zatrzymam? Mietek Całka, kolega z dziennikarki, który przerwał studia w połowie i przyjechał tu, żeby zostać hebrajskim pisarzem, a na razie służył w czołgach, zapisał mi nazwę kawiarni na Saint-Germain, gdzie siedział codziennie Sartre, i nawet poradził, co mu powiedzieć. Hłasko zaś dał mi złożoną we czworo karteczkę dla koleżanki z dziennikarki, Agnieszki Osieckiej. Wysłużony mały stateczek był przesiąknięty kwaśną wonią oliwek. Podróżowali nim przeważnie mężczyźni w średnim wieku, przeważnie Żydzi z Marsylii, przeważnie karciarze. Jak się dowiedzieli, że wracam do Polski, to zrobiło się zbiegowisko. – Dlaczego? – Po co? – Taki młody człowiek jak ty? Zaczęli zbierać pieniądze. – Masz, zejdź w Famaguście i wracaj do Hajfy. Uspokoili się trochę, gdy powiedziałem, że jadę przez Paryż. – Aha, Paryż… Wiedzieli, że z Paryża się nie wracało. Nie tylko pisarze, filmowcy, malarze. Opowiadali o dziewczynie z komunistycznej rodziny, która też przyjechała tylko w odwiedziny, ale jak zobaczyła Paryż, to powiedziała: „Ja się stąd nigdzie nie ruszam!”. Zostawiła w Warszawie narzeczonego u progu uniwersyteckiej kariery i wyszła za szefa kuchni z północnych Włoch. Z Paryża nie wracali nawet komuniści, bo dużo lepiej być komunistą w Paryżu niż w Warszawie. Do Polski wracał również pan Romuald, podtatusiały, ryżawy blondyn, ale jego się nie czepiali, bo w Warszawie miał żonę i dzieci. Atrakcyjna młoda blondynka wracała do Jugosławii, chyba nie Żydówka, bo nikt jej nie robił wyrzutów. Tańczyłem z nią na balu kapitańskim, a potem całowałem ją na górnym pokładzie pod całunem nocy, ale na tym musiałem poprzestać, bo oboje podróżowaliśmy klasą turystyczną, na piętrowych łóżkach, po sześć w każdej kabinie. Zeszliśmy w Pireusie, który pachniał smażoną oliwą jak Jafa i Famagusta. Przezroczysty autobus Adriatiki wiózł nas po Atenach, radio przygrywało weselną muzykę o urzekającym bałkańskim rytmie. Sfotografowaliśmy się na Akropolu z resztkami kolumn, na których wciąż opiera się nasza krucha cywilizacja. Na koniec wycieczki podeszliśmy pod mały portowy hotelik o romantycznej nazwie Byron, lecz zabrakło jej odwagi, żeby wejść. Chyba jednak była Żydówką. Po wyjściu z Pireusu znów bal, a na sali brunetka w czarnej sukni i czarnych rękawiczkach po łokcie jak dama pik. Ochmistrz ogłosił białe tango, a czarna dama prosto do mnie. Była śpiewaczką w drodze do Genui, a potem do Mediolanu, żeby kształcić głos, ale chętnie zwiedzi Neapol. Bal się skończył, gdy tylko wyszliśmy na Morze Jońskie, bo tak zaczęło huśtać, że kobiety pouciekały do kabin. Następnego dnia leżały na pokładzie i jęczały, a stewardzi i marynarze biegali z wodą mineralną, cytrynami i każdy co innego doradzał. – Aqua minerale, signorina! – No aqua minerale, signorina, limone, limone! – No limone, signorina, aqua minerale! Nic nie pomagało, żółtawa i zielonkawa ciecz żołądkowa sączyła się po deskach pokładu, które nasiąkały odorem kwaśnych oliwek, pomimo że je nieustannie zmywano. Neapol pachniał tą samą smażoną oliwą co Pireus, Famagusta, Jafa i cała ta śródziemna patelnia. Zszedłem z panem Romualdem i wzięliśmy na spółkę najtańszy pokój w przydworcowym hotelu, po czym wstąpiliśmy do sklepiku fotograficznego po film i pan Romuald spytał o autobus do Monte Cassino. – A, Monte Cassino, to signori z pewnością Tedeschi – ucieszył się mocno siwiejący sklepikarz. – Tedeschi? A, bravi Tedeschi! – zawołała z zaplecza jego żona. – Co znaczy „Tedeschi”? – spytał mnie pan Romuald. – Niemcy. – No Tedeschi! – zaprotestował pan Romuald. – Polacchi, Polacchi! – Polacchi? A, bravi Polacchi! – zawołała z zaplecza sklepikarzowa. Pan Romuald udał się na Monte Cassino, a ja po pikową damę. Przejechaliśmy się trolejbusem po wzgórzach, bo nie wypadało być w Neapolu i go nie zobaczyć, a potem do hotelu, jakby się to samo przez się rozumiało. Nawet mi w pewnej chwili przemknęło przez myśl, że może jest izraelską agentką, która ma mnie uwieść i zawrócić na łono przodków, ale imponowała mi jej determinacja i nie miałem znów tak wiele do stracenia. „Staruszek portier z uśmiechem dawał klucz” – zanuciłem sobie w duchu, biorąc klucz z rąk łysego, brzuchatego portiera i idziemy. – Uno momento, signore! – zawołał portier. – Signorina u nas nie mieszka. – Signorina jest ze mną – odpowiedziałem. – Ee, signore! – Brzuchacz pomachał palcem przed swoim nosem. – O co chodzi? – Signorina nie może pójść do numeru. – My nie na długo. – Ee, signore! – Z tym samym palcem przy nosie. – Chcemy porozmawiać. – Porozmawiać? Prego. – Wskazał dwa wytarte foteliki w recepcji. – Chcemy się przebrać. – Bene, ale signorina zaraz musi wyjść. – Bene – powiedziałem pewny, że chodzi o pozory. Weszliśmy do pokoju, stanęliśmy przy łóżku, ona z jednej strony, ja z drugiej, lecz ledwo zdjęła żakiet i pantofle, pukanie w drzwi: – Signorina! Signorina miała tego dość, z trzaskiem otworzyła drzwi i jak nie bluźnie portierowi w twarz swoją wyuczoną operową włoszczyzną. Pulchnemu neapolitańczykowi też nie brakowało temperamentu i nastąpiła tak ożywiona wymiana opinii, że dalsze negocjacje stały się niemożliwe. Nie była agentką, bo agentka by się nie zdenerwowała, tylko wsunęłaby mi w rękę parę zwiniętych banknotów, żebym wcisnął grubasowi w łapę, i już. Szkoda, że nie była agentką. Z drugiej strony agentka by mnie najwyżej posiadła. Uwieść mogła mnie tylko zdeterminowana, temperamentna artystka, która wie, czego chce. I może całkiem inaczej potoczyłaby się reszta mojej opowieści, gdyby nie ten pies ogrodnika w recepcji. Zostało mi kilka godzin do pociągu, więc zajrzałem na plac Plebiscytu, którego strzegli dwaj konni kondotierzy ubrani po rzymsku jak nasz książę Poniatowski. W pałacu, ku mojemu zdziwieniu, wisiał okazały Augusto III Sassoni. Ta sama bezmyślna, tłusta twarz co w podręcznikach historii Polski, ale żadnej wzmianki, że siedział trzydzieści lat na polskim tronie, ani co właściwie robił w Neapolu. Na gobelinach występował w roli głównej Ludwik. Wspaniałe sceny zbiorowe z dobrymi i złymi aktorami, a Ludwik bardzo z siebie zadowolony tu się śmiał, tam puszczał oko do potomnych. Długa amfilada komnat sugerowała wieczność. Coraz więcej zwierciadeł i złota, i wreszcie – tron! Opodal stał Murat z brązu, jak żywy. Spieszony, lecz widać, że jeździec w każdym calu: z taką samą namiętnością dosiadał tronu, za który oddał życie. Podsunąłem się z boku do podium, najbliżej jak tylko mogłem, żeby spojrzeć z królewskiej perspektywy, ale stróż czuwał: – Nie wolno siadać! Neapol miał też kawałek żydowskiej historii. Żydowski podróżnik Beniamin z Tudeli (Hiszpania) zanotował tu w roku 1159 pół tysiąca Żydów, synagogę i szkołę. Kazania dominikanów doprowadzały do rozruchów. W 1290 doszło do pogromów, synagogę skonfiskowano i przemieniono na kościół. W 1330 Karol Robert Andegaweński zapewnił Żydom ochronę, a nawet równość podatkową i dość długo nic się takiego nie działo. Pod koniec XV wieku chronili się tu uchodźcy i wygnańcy z Hiszpanii i Portugalii. Między innymi Isaac Abrabanel, filozof, egzegeta biblijny i finansista, który pożyczył Ferdynandowi i Izabeli półtora miliona dukatów na wojnę z Grenadą. Monarchowie pożyczki nie zwrócili, ale z wdzięczności pozwolili mu wziąć z sobą tysiąc dukatów na wygnanie. I kto wie, czy to właśnie nie ta pożyczka skłoniła ich do wydania edyktu o wygnaniu Żydów. W Neapolu schronił się również syn Isaaca Abrabanela, Judah, autor słynnych Dialogów miłości (dwanaście wydań włoskich, przekłady na hiszpański, francuski, łacinę i hebrajski). W 1495 Hiszpanie przybyli w ślad za Żydami do Neapolu i znów zadekretowali wygnanie, które udało się (za odpowiednie pieniądze) odwlec do 1510 roku, a i wtedy zostawiono na miejscu dwieście rodzin (za trzysta dukatów rocznie). W 1533 znów wydano dekret, którego wykonanie zawieszono na dziesięć lat (za dziesięć tysięcy dukatów), ale cesarz nie uszanował umowy i wygnanie nastąpiło w 1541, gdy tylko powstał w Neapolu chrześcijański bank Monte di Pietà. Dopiero po dwustu latach król Bourbon wpuścił Żydów do miasta, ale sześć lat później pod naciskiem jezuitów i Kościoła znów ich wygnano. Na początku XIX wieku zamieszkało w Neapolu kilka żydowskich rodzin, w tym jeden z czterech Rothschildów, ale synagogę otworzono dopiero w 1864. Do 1939 mieszkało tu około tysiąca Żydów. Została połowa, a więc tyle co w 1159. Chciałem nadać na bagaż walizę, którą mama mi wypchała ciuchami, bo po co tachać do Paryża. – Varsovia? A gdzie to jest? – zdziwił się bagażowy. – Polonia. – A, Bologna! – No Bologna, Polonia. – Che Pologna, signore? Bologna, Bo-logna! – No, Bologna, Po-lonia! Bagażowy stuknął palcem w czoło i przywołał swojego zwierzchnika. – Varsovia? Pologna? Takich stacji nie ma – pokręcił głową zwierzchnik. – Jak to nie ma? Popatrzcie na mapę, Vienna, Berlin i w prawo Varsovia. Przynieśli atlas, pokazują mi: Vienna, Berlin, a w prawo biała plama. – No i co? Che Varsovia, che Pologna, signore? – mądrzył się bagażowy. – Bardzo żałuję, signore, ale nie wysyłamy bagażu do miejsc, których nie ma – zakończył dyskusję zwierzchnik. Reszta tekstu dostępna w regularniej sprzedaży.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Uchodzcy-ebookRO/p02042864i020" target="_blank" title="Uchodźcy [Henryk Grynberg] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Uchodźcy [Henryk Grynberg] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Październikowe dni skupienia wiernych i duszpasterzy z Francji i Hiszpanii\npowrót odśwież Home » Życie zgromadzenia » Kalendarium » Październikowe dni skupienia wiernych i duszpasterzy z Francji i Hiszpanii\nW kolejne październikowe wtorki i jeden czwartek nasi wierni i my – chrystusowcy z Francji i Hiszpanii spotykaliśmy się na dniach skupienia…\nWe wtorek 10 października w kościele św. Barbary w Méricourt licznie zgromadzili się członkowie Bractwa Żywego Różańca z polonijnych parafii diecezji Lille, Arras i Cambrai, także z naszych wspólnot – z Roubaix i Lille, z Rouvroy, Sallaumines i Méricourt Maroc. Po wspólnej adoracji Najświętszego Sakramentu i modlitwie różańcowej uczestniczyliśmy we Mszy Świętej ku czci Matki Bożej Różańcowej (albowiem niedawno, bo w minioną sobotę 7 października, obchodziliśmy to liturgiczne wspomnienie), której przewodniczył duchowy opiekun Bractwa i gospodarz spotkania, o. Roman Domagała OMI. Okolicznościową homilię wygłosił do niedawna posługujący w sąsiednich wspólnotach a obecnie dyrektor księgarni Towarzystwa Chrystusowego w Poznaniu, ks. Tomasz Mikulak SChr, w której zachęcał do gorliwej, ufnej i wytrwałej modlitwy: dziś my, chrześcijanie trzeciego millennium, jesteśmy wezwani, by trwać jednomyślnie na modlitwie tak, jak Apostołowie z Maryją i niewiastami w Wieczerniku trwali przed dniem Pięćdziesiątnicy, przed Zesłaniem Ducha Świętego (por. Dz 1,12-14); by, powtarzając wielokrotnie Ojcze nasz i Zdrowaś Maryjo oraz rozważając tajemnice z życia Pana Jezusa, prosić Go o potrzebne łaski, o pokój i pomyślność w naszych rodzinach i wspólnotach. Zatem przynagleni przykładami modlitwy z kart Biblii i historii, o których wspomniał homilista, razem z Maryją i przez Jej wstawiennictwo wołamy, przytaczając ostatnie słowa rozważania ks. Tomasza: „‘Matko o twarzy jak polska ziemia czarnej, Matko o twarzy jak polska ziemia znaczonej bliznami do serca Twego jak Syna nas przygarnij, Królowo nasza, tarczo obronna, módl się za nami’ i z nami. Amen.” Tygodnik „Głos katolicki” zamieszcza sprawozdania z czerwcowego zjazdu Bractwa (S. NAPORA, L. JABŁOŃSKI, «Doroczny zjazd Związku Bractw Różańcowych», GK LIX, nr 32, s. 17) oraz z dnia skupienia ().\nW następny wtorek, we wspomnienie św. Ignacego Antiocheńskiego, kapłani z Towarzystwa Chrystusowego pracujący na francuskiej ziemi odbywali swoje skupienie w domu PMK im. Anny i Stanisława Kozłowski w La Ferté sous Jouarre, któremu przewodził ks. prałat Józef Wałaszek, proboszcz z Podegrodzia, rodzinnej parafii przełożonego prowincjalnego. W ascetycznej konferencji i mszalnej homilii wskazywał na istotę Kościoła i kapłańskiej tożsamości, przypominając szczególnie o nieustannej potrzebie formowania sumienia, by rzeczywiście był to Boży głos prowadzący nas ku świętości i wiecznej jedności z Panem. Rozpoczęliśmy w tym tygodniu lekturę listu św. Pawła do Rzymian, gdzie Apostoł zachęca do życia według Chrystusowej Ewangelii, do kształtowania w sobie serca rozumnego potrafiącego rozpoznawać dobro i zło (por. Rz 1,16-25). Ewangelijne perykopy w tych dniach przypominają mocne słowa Jezusa wzywające do nawrócenia i do potwierdzania wyznawanej wiary codziennymi wyborami życiowymi, by nie stwarzać jedynie pozorów, ale całkowicie przylgnąć do Chrystusa (por. Łk 11,37-41). Takim był patron dnia, św. Ignacy Antiocheński, takimi byli przywołani przez ks. Józefa męczennicy XX wieku, św. Maksymilian Maria Kolbe i św. Teresa Benedykta od Krzyża, takim był św. Stanisław Papczyński, mieszkaniec Podegrodzia wyniesiony niedawno do chwały ołtarzy. Dlatego modlimy się przez ich wstawiennictwo, abyśmy i my mogli, tak jak św. Ignacy, określać siebie Teoforos czyli niosący Boga i o modlitewne wsparcie w tej intencji nieśmiało ośmielamy się prosić…\nKolejny wtorek, 24 października (a dokładnie dwa dni 23 i 24 października), to skupienie chrystusowców z Hiszpanii, które odbywało się w wyjątkowym miejscu, jakim jest sanktuarium w portugalskiej Fatimie. Spotkaniu przewodniczył ks. Czesław Piela SChr, wiceprowincjał i koordynator PMK w Hiszpanii. Celem pielgrzymki było dziękczynienie za bliskość Maryi, naszej Matki, modlitwa za Polaków nam powierzonych i pożegnanie ks. Andrzeja Glanca SChr po 16 latach jego pracy na hiszpańskiej ziemi. Spotkaliśmy się w Madrycie i stamtąd wyruszyliśmy do Portugalii. Ważnym momentem był nocny międzynarodowy różaniec i procesja, zaś największym było przeżycie Eucharystii w kaplicy objawień o godz. 4:30. Nie zabrakło również drogi krzyżowej po fatimskich „dróżkach”. Wdzięczni za 100-lecie objawień Maryi w Fatimie i za tę pierwszą historyczną pielgrzymkę powróciliśmy do Hiszpanii i do naszych codziennych obowiązków.\nFotografie na stronie prowincji i PMK w Hiszpanii\n24 października 2017r. 230 1600 Drukuj\nKsięga darczyńców Biblioteka Hlondianum agape Wyższe Seminarium Duchowne Miłujcie się Postulator Powołania Instytut Nowicjat Księgarnia msza święta


Nie poddam się rakowi, muszę żyć dla moich małych dzieci | Pomóżmy pani Ninie\nJej życie do 2016 roku to praca, dom i ukochane dzieci. Jedno badanie zmieniło jednak dotychczasowe postrzeganie świata. Złośliwy nowotwór piersi, chemia, wiadomość o tym, że nie można przeprowadzić operacji, bo pojawiły się przerzuty. Dziś powtarza, że nigdy się nie podda, bo musi żyć.\nNina Kumek ma 42 lata, razem z mężem i dziećmi mieszka w Rudzie. Zanim wykryto u niej raka, codziennie dojeżdżała do pracy w dwóch starachowickich szkołach. Jako nauczyciel - bibliotekarz pracowała w Gimnazjum nr 1 i Gimnazjum nr 2.\n- W 2016 roku wyczułam coś w piersi, ale uznałam, że to nic groźnego, że to tylko powiększony gruczoł - zaczyna swoją opowieść pani Nina. - We wrześniu poszłam do lekarza pierwszego kontaktu i rzeczywiście, lekarka potwierdziła, że pierś wygląda dziwnie, dostałam skierowanie na markery.\nBadania nowotworowe nic nie wykazały, jednak niepokój nie ustępował. Pani Nina postanowiła wykonać badanie USG, które potwierdziło, że obawy były słuszne.\n- Okazało się, że w lewej piersi mam guza, dość dużego, bo 6 - centymetrowego. Doktor Hurej dała mi namiary do lekarza onkologa z Kielc.\n26 października ub.r. pani Nina znalazła się w Świętokrzyskim Centrum Onkologii w Kielcach.\n- I wtedy zaczęła się cała moja walka - opowiada pani Nina.\nLekarze w Kielcach bardzo szybko rozpoczęli diagnostykę kobiety, wykonano powtórne USG, biopsje cienko i gruboigłową, mammografię i rezonans. 6 grudnia zaaplikowano pani Ninie pierwszą chemię. Dlaczego ta kolejność? Ponieważ guz był za duży, by go operować i należało na początku podać pacjentce chemię.\n- Zaczęłam odczuwać ból między żebrami. Nie wiedziałam, czy to tylko moje złudzenie, czy rzeczywiście dzieje się coś niepokojącego. Zlecono zrobienie scyntygrafii kości. Cały czas pobierałam chemię.\nWynik badania brzmiał jak wyrok: przerzuty do kości. Do tego USG ujawniło guz na wątrobie...\n- Owszem, było pytanie, dlaczego ja. Ale wtedy jeszcze świat się nie zawalił. Powtarzałam sobie, że ja dam radę, że mam małe dzieci, że muszę walczyć. Załamanie przyszło później - mówi.\nNina Kumek wzięła kilka dawek tzw. czerwonej chemii, co trzy tygodnie. Guzy zaczęły się zmniejszać, i - co zaskakujące - pani Nina czuła się w miarę dobrze w trakcie leczenia. Jedynymi skutkami ubocznymi były wypadające włosy i ogólne osłabienie.\nMimo podawanej chemii okazało się, że nie można przeprowadzić operacji, przerzuty dyskwalifikowały bowiem pacjentkę do zabiegu. Decyzja zapadła rok temu, w okolicy Świąt Wielkiej Nocy w 2017 roku.\n- Lekarze powiedzieli, że jestem nieoperacyjna. To zabrzmiało jak wyrok. Od tej pory stałam się pacjentką paliatywną. Dali mi dwa lata życia... To był gwóźdź, który przybił mnie do ziemi. Przecież paliatywnie leczy się kogoś, kto już umiera. A ja tak się nie czułam - opowiada pani Nina.\nZapadła decyzja, że lekarze będą leczyć kobietę, łagodząc objawy. Skonsultowano ją z innymi lekarzami onkologami i wszyscy potwierdzili, że jedyne co mogą zrobić, to podawać kwas zolendronowy, który pomaga uwapnić kości oraz tamoxifen stosowany w terapii raka piersi.\nChwilowe załamanie zostało zastąpione wiarą w to, że nie można się poddawać, że warto żyć, bo jest dla kogo. A pani Nina ma trójkę dzieci i męża. To dla nich postanowiła stawić czoła chorobie.\n- Poznałam podczas chemioterapii dziewczynę, która również walczyła z rakiem. Podczas luźnych rozmów mówiła o innej terapii niż leczenia klasycznymi lekami. Nie docierało do mnie, co ona mówi. Dopiero potem, gdy usłyszałam tę najgorszą diagnozę, postanowiłam się z nią skontaktować. Poprosiłam o pomoc. Wcześniej wydawało mi się, że nie potrzebuję tego typu pomocy, takiej terapii...\nNina Kumek skierowała się ku innej medycynie, by walczyć o siebie. Zaproponowane leczenie onkologiczne nie było tym, czego oczekiwała.\n- Słowa, że mam dwa lata życia spowodowały, że postanowiłam walczyć o siebie. Że muszę poszukać innej drogi - opowiada kobieta.\nPolecono jej leczenie poprzez suplementację witaminami, odkwaszanie organizmu, ziołolecznictwo czy hipertermię.\n- Zaczęłam szukać informacji, znajomych prosiłam o sprowadzenie witaminy C z Niemiec lub z Francji. U nas nie ma procedury, by podawać witaminę C do kroplówek z chemią - opowiada pani Nina. - Jeden z lekarzy, po wyszczególnieniu, co powinnam przyjmować, powiedział mi wprost, że wszystko zależy ode mnie, od tego, co w mojej głowie. W walce z chorobą nowotworową ważne jest albo szybkie wykrycie guza i leczenie, albo pozytywne nastawienie i nie poddawanie się chorobie.\nPani Nina jest w trakcie leczenia niekonwencjonalnego. Jednak, jak podkreśla, cały czas korzysta z terapii konwencjonalnej, z leczenia w Świętokrzyskim Centrum Onkologii. Jeśli chodzi o medycynę niekonwencjonalną, to przyjmuje witaminy, mikroelementy, oleje. Zrezygnowała z produktów zawierających cukier. Odstawiła również gluten. Postanowiła, że na razie nie podda się antybiotykoterapii.\n- To nie jest łatwe, naprawdę jest ciężko - opowiada pani Nina.\nW pewnym momencie na to wszystko zaczęło brakować jej pieniędzy. Produkty żywieniowe trzeba czymś zastąpić, witaminy niedostępne w Polsce trzeba sprowadzić. Oboje z mężem pracują i wydawało się, że pieniędzy wystarczy.\n- Przy trójce dzieci, dwójce małych i studentce, przestaliśmy dawać sobie radę. Pomagała nam rodzina, ale przecież im też w pewnym momencie zaczęły kończyć się fundusze. Zdecydowałam, za namową rodziny i przyjaciół, zgłosić się do fundacji.\nOkazało się, że nie każda fundacja chce zrefundować terapię niekonwencjonalną. Wybór padł na Fundację Sedeka, która swą siedzibę ma w Warszawie. To ile funduszy będzie na leczenie nie zależy jednak od fundacji, tylko od darczyńców, którzy zechcą wesprzeć panią Ninę w leczeniu.\n- Trzeba było założyć organizację pożytku publicznego, na jej czele stanęła moja córka Dominika - opowiada kobieta. - W mediach społecznościowych powstała strona mówiąca o mojej chorobie i walce z rakiem. W ciągu pierwszych czterech godzin od wstawienia posta na Facebooku, wiadomość zobaczyło około 3 tysiące ludzi. To było dla mnie szokiem. Zaczęły się wpłaty na subkonto fundacyjne.\nInformacje o zbiórce i chorobie Niny Kumek przeczytali jej znajomi z pracy, uczniowie, sąsiedzi. Każdy chciał pomóc. Pieniądze cały czas są potrzebne, gdyż kobieta finansuje swoje leczenie tylko i wyłącznie z wpłaconych przez dobrych ludzi pieniędzy. Ministerstwo Zdrowia odmówiło refundacji leczenia, odmowę uzasadniający tym że nie finansuje terapii eksperymentalnych.\n- Jestem w szoku, że obcy dla mnie ludzie potrafią się zjednoczyć. Że chcą pomagać. Tu, u nas w powiecie, czy też w miasteczku, z którego pochodzę - opowiada pani Nina.\nJeden kurs hipertermii kosztuje około 1 tysiąc złotych, jedna dawka witaminy C to koszt 240 złotych, trzeba ją przyjmować trzy razy w tygodniu, do tego dochodzą sumy za inne suplementy, sprzęt, itp. Jak wyliczyła pani Nina, tygodniowe leczenie to koszt około 2 tysięcy złotych. Rachunek jest prosty, w miesiącu terapia kosztuje 8 tysięcy.\nWyniki pacjentki się poprawiły. Nabrała odporności, parametry krwi się poprawiły. Również guzy się zmniejszyły.\n- Ja mam dla kogo żyć - mówi pani Nina. - Ja mam męża, dzieci, pracę...\nNajstarsza córka, 22 - letnia Dominika jest już dorosłą kobietą, wspiera swoją mamę w walce z chorobą. Ale są młodsze dzieci: 13-letni Filip i 9-letnia Ewa, która w tym roku przystąpić ma do Komunii Świętej. Podczas naszego spotkania jedynymi momentami, gdy w oczach pani Niny widzę łzy, są chwile, gdy rozmawiamy o dzieciach. Nie o chorobie, tylko o dzieciach.\n- Filip nie chciał rozmawiać, natomiast Ewunia, gdy wypadły mi włosy, podeszła do mnie i zapytała, czy mam raka - głos pani Niny załamuje się na chwilę, a w oczach pojawiają się łzy. - Nikt jej nie tłumaczył, sama wiedziała... I od tamtej pory, cały czas... Ona wiedziała... Ja im powiedziałam, że wyzdrowieję i tej wersji się trzymamy...\nDzieci wspierają swoją mamę w chorobie, choć czasami czują dyskomfort, że się o ich mamie, o nich mówi.\n- Ale nigdy nie braliśmy pod uwagę wariantu „B”, że mnie nie będzie... „Mama po prostu wyzdrowieje”... Najfajniejsze dla nich było to, jak mogłam zdjąć czapkę, jak włosy zaczęły mi odrastać. Nie wstydziły się, wychodziły ze mną na spacer...\nPaństwo Kumkowie starają się żyć normalnie... Teraz skupiają się na nadchodzących feriach i na Komunii Św. najmłodszej pociechy.\n- Nigdy nie wstydziłam się tego, że jestem chora - mówi Nina Kumek. - Wstydziłam się tego, że musiałam poprosić ludzi dobrego serca o pomoc... Jednak to minęło, dzięki ludziom, dzięki ich zaangażowaniu. Teraz wszystkich nie wymienię, ale jest to cudowne. Wszystkim z całego serca chcę podziękować za każdą okazaną pomoc i wsparcie, a nie jestem w stanie wymienić wszystkich, żeby nikogo nie pominąć. Ja zdaję sobie sprawę, że osób, które potrzebują pomocy jest ogrom. Ale może, ktoś będzie miał ochotę pomóc i mnie.\nKobieta powtarza motto, że „jak się pacjent uprze, że chce żyć, to medycyna jest bezsilna”.\n- Rak jest towarzyszem w życiu, którego chcemy się pozbyć - mówi pani Nina. - Nie poddam się rakowi, mam dla kogo żyć... Ja wiem, że dam radę!\nPani Nina apeluje o pomoc do ludzi dobrego serca. Pieniądze można wpłacać na konto Fundacji Sedeka, poprzez stronę www.siepomaga.pl gdzie na https://www.siepomaga.pl/ninakumek tam do 22 marca br. trwa zbiórka. Wpłat można dokonać również na konto: Fundacja Sedeka Alior Bank SA 93 2490 0005 0000 4600 7287 1845 Tytułem: 11314 - Grupa OPP - Kumek Nina potrzebuje Waszej Pomocy. Także przekazać 1% w zeznaniu podatkowym podając KRS 0000338389, a w rubryce „informacje uzupełniające - cel szczegółowy 1%” wpisać: 11314 - Grupa OPP - Kumek Nina potrzebuje Waszej Pomocy


Piłkarskie Typy Bukmacherskie West Ham United vs Brentford\nStrona główna › Prognozy › Piłka nożna › Anglia › Premier League › West Ham United vs Brentford\nWest Ham United vs Brentford zapowiedź meczu\nMecz West Ham United i Brentford odbędzie się 2021-10-03. To spotkanie Premier League rozpocznie się o 13:00 GMT. Zespół pod wodzą trenera D. Moyes ma na koncie 4 zwycięstwa, zdobyte w ciągu ostatnich 5 meczy. Brentford podczas ostatnich 5 spotkań zwyciężyła 2.\nBiorąc pod uwagę ostatnie spotkania obu drużyn, West Ham United ma na koncie 0 zwycięstwa na własnym boisku, zaś Brentford, grając na wyjeździe, odnotowała 0 wygranych.\nWest Ham United vs Brentford Wyniki spotkań bezpośrednich\nW następnej tabeli możesz sprawdzić wyniki 4 ostatnich spotkań West Ham United i Brentford:\nJeśli chcesz poznać więcej informacji na temat bezpośrednich spotkań obu drużyn oraz ligowe statystyki każdego zespołu, proponujemy odwiedzić West Ham United vs Brentford – porównanie drużyn.\nWest Ham United vs Brentford Typy i Kursy\nTypy Bukmacherskie West Ham United vs Brentford\nNasze prognozy dotyczące meczu West Ham United vs Brentford, który zostanie rozegrany 2021-10-03 w ramach 2021-10-03, zostały oparte na najnowszych statystykach, dotyczących danego zespołu, a także poprzez bezpośrednie porównanie statystyk obu drużyn. Kliknij w przycisk Pokaż Prognozę, aby zapoznać się z naszymi typami.\n1.84 3.70 4.75\n1.84 3.70 4.55\n*Prosimy wziąć pod uwagę, że powyższe kursy były aktualne w momencie publikowania tego artykuły. Od czasu kiedy pojawił się on na stronie do chwili rozpoczęcia meczu West Ham United vs Brentford, notowania mogą się zmienić. Kliknij w przycisk z bonusem, aby odwiedzić stronę konkretnego bukmachera i sprawdzić aktualne kursy dla meczu West Ham United vs Brentford.\nJakie są wasze komentarze i prognozy dla meczu West Ham United vs Brentford?\nNapisano w Premier League Tagi: Brentford, West Ham United


Szkoły policealne – kierunki nauczania - Edukacja4u Kraków\nSzkoły policealne – kierunki nauczania\nOferta szkół policealnych skierowana jest do osób, które ukończyły szkołę średnią i chcą zdobyć wykształcenie zawodowe. Dzięki uzyskanym kwalifikacji mają oni szansę wyróżnić się na rynku i zdobyć wymarzoną pracę. Szkoły policealne kształcą na wielu różnorodnych kierunkach – wszystkie one wybrane zostały starannie w oparciu o aktualne potrzeby rynkowe. Absolwenci, którzy w czasie nauki, zdobywają niezbędną wiedzę praktyczną, nie mają problemu ze znalezieniem pracy w zawodzie. Przedstawiamy popularne kierunki kształcenia w szkołach policealnych.\nTechnik rachunkowości to propozycja dla osób, które chciałaby podjąć pracę w urzędzie skarbowym, urzędzie miasta, instytucji finansowej, organizacji gospodarczej, towarzystwie ubezpieczeniowym, banku czy biurze rachunkowym. W trakcie cyklu nauki prowadzone są zajęcia, takie jak rachunkowość finansowa, wynagrodzenia i podatki, dokumentacja biurowa czy język obcy w rachunkowości.\nTechnik informatyk kształcący się w szkole policealnej przygotowuje się do montowania komputera i urządzeń peryferyjnych, diagnozowania i usuwania usterek sprzętowych i systemowych, projektowania i wykonywania lokalnych sieci komputerowych oraz administrowania nimi, tworzenia baz danych, stron www, sklepów internetowych i aplikacji internetowych. Ukończenie kierunku podnosi możliwość zatrudnienia w bankach, urzędach, mediach, szkołach, telekomunikacji i firmach dostarczających sprzęt komputerowy.\nSzkoły policealne kształcące w zakresie opieki środowiskowej w programach nauczania zawierają między innymi podstawy psychologii i socjologii, podstawy opieki i pielęgnowania człowieka, zajęcia z języka migowego i obcego w pomocy społecznej. Absolwenci kierunku znajdą zatrudnienie w placówkach służby zdrowia, domach i środkach pomocy społecznej oraz instytucjach opiekuńczych.\nW trakcie nauki słuchacze szkoły policealnej odbywają praktyki zawodowe, dzięki którym mogą zdobywać pierwsze doświadczenia zawodowe. W procesie rekrutacji niewymagana jest zdana matura.


Przedstawienie musi trwać - Korpobloger\nZbliżał się koniec sierpnia, mimo atakowania telefonem, każdego kto mógłby posiadać jakąkolwiek informację, na jakim etapie jest moja sprawa, niczego się nie dowiedziałem.\nZwiązki po wysłaniu całego materiału do pracodawcy, nie otrzymały od niego żadnej odpowiedzi. Mimo, że wszystko wydaje się oczywiste, bo ojcem Pio nie jestem i nie posiadłem zdolności bilokacji. Zmiany były wprowadzanie kiedy przebywałem już poza firmą, a dostępu z zewnątrz nie posiadam. Jeżeli to, nie jest wystarczającym dowodem, czy chociaż przesłanką żeby jeszcze raz wszystko sprawdzić, pozostaje mi dalej udowadniać, że nie jestem wielbłądem. Tak, to straszne, bo nawet gdyby przeszło bokiem to i tak znajdę się – jak popularnie oznacza się osoby w N które nie realizują mitycznego targetu – na celowniku, a w moim przypadku znaczy to, że ślepakami to strzelać nie będą.\nZ racji tego że straszenie zwolnieniem, czy raczej, sugerowanie zakończenia współpracy, było i z tego co wiem nadal jest na porządku dziennym, nie przywiązywałem do tego zbytniej uwagi. Pozostało mi znów tylko czekać.\nJak się później okazało, pracodawca w ogóle olał temat, co mnie zupełnie nie zdziwiło ponieważ, sam próbowałem wyjaśnić tę sytuację, w jakiej się niefortunnie znalazłem, pisząc do zarządu i licząc na zaufanie – jedną z fundamentalnych zasad, za cyt.\n„Zaufanie – Szanujemy siebie nawzajem i swoją pracę, komunikujemy się w sposób otwarty, dotrzymujemy słowa.Działamy w dobrej wierze i ufamy w dobre intencje pracowników.”\nJak i pomoc – w końcu ktoś się musi tym zainteresować prawda? Więc napisałem co o takim traktowaniu myślę i wysłałem tak wysoko jak się tylko dało.\nJak zapewne przypuszczacie nie otrzymałem żadnej odpowiedzi, otrzymałem za to jasny komunikat – mają mnie po prostu w dupie, tak jak i własne zasady, a także pracowników których oszukali, ogłaszając tę „amnestię”. Przynajmniej wiem już jak się czują jehowi kiedy zatrzaskujesz im przed nosem drzwi. Jak widać nie nauczyłem się najważniejszej rzeczy, to ty jesteś dla firmy nigdy na odwrót.\nWracając do sedna, jak marna sytuacja by to nie była, pod koniec sierpnia wszechświat dał mi wybór. Tego dnia otrzymałem telefon od przyjaciela i dowiedziałem się, że jakaś dyrektor od czegoś tam – siódma woda po kisielu. Jedzie specjalnie do nas, wraz z moim dyplomem, prosto z mitycznej Warszawy, żeby dokonać honorowego pasowania byłego pracownika. Czuję się wyróżniony.\nNiestety moje zapalenie nie pozwoliło mi uczestniczyć w przyjęciu, lecz z tego co później słyszałem, pani ‘dyrektor czegoś tam’, nazwijmy ją dżastom, dostała ataku – wściekłość, rozgoryczenie, zdziwienie i uwaga – foch 😉 to najłagodniejsze określenia jakie mogę tu wstawić. Cóż jeżeli się nie potrafi kontrolować hormonów to należy się udać do specjalisty. Ja tam bym szukał plusów, na przykład, mogła podziwiać południowe widoki w czasie powrotu do swojego gniazda.\nZabawa była przednia, ale wiadomo co się odwlecze to nie uciecze, kiedy kilka dni później byłem dostarczyć zwolnienie, zostałem sprytnie wmanewrowany. Z racji tego że moja karta została zdezaktywowana, to po wejściu do zakładu nie mogłem go opuścić, ponieważ nie mogłem otworzyć drzwi. Wobec czego zostałem zaprowadzony do pokoju przesłuchań, gdzie oczywiście odebrano ode mnie l4, a z racji braku możliwości wyjścia, to mimo wszystko wraz z obstawą, w postaci mojego przełożonego, kazano mi czekać na komplet dokumentów kończących moją współpracę.\nNajlepsze co możecie zrobić w takiej sytuacji to włączenie, dyktafonu, przy czym oczywiście spotkacie się z przepychankami słownymi – nie przejmujcie się, nic wam nie mogą zrobić ani niczego zabronić. Ja powiedziałem, że jeżeli komuś nie odpowiada nagrywanie zawsze może wyjść. Następnie po przeczytaniu powodów przez które pracodawca postanawia zakończyć współpracę, dostaniecie dyplom pracownika roku:\nJa wtedy, nie byłem tego świadomy, ale byłem dość wzburzony no i zresztą było mi wszystko jedno. Możecie na kopii swojej i oczywiście pracodawcy, mimo krzyków, napisać wszystko co chcecie. Jak widzicie pracodawca umieścił również na wypowiedzeniu obostrzenia, jeżeli nie dostaliście na początku pracy żadnych druczków o tajności i tym podobnych do podpisania, nie musicie zwracać na to uwagi, bo nie jest to wiążące. Co więcej, kazano mi zdać jeszcze obiegówkę, powiedziałem, że mam to w dupie, bo właśnie podpisałem wypowiedzenie – mimo kolejnych krzyków – i żeby sobie sami polatali, straszono mnie przy tym konsekwencjami prawnymi i takie tam. Jednak jak się później dowiedziałem, dobrze zrobiłem że nic więcej nie podpisywałem, ponieważ z chwilą podpisania wypowiedzenia nic was z firmą nie łączy, ja wyszedłem wtedy dokładnie z takiego założenia.\nPo przeczytaniu i zapoznaniu się z treścią wypowiedzenia, dopisałem, co o tym myślę oraz komentarze do podpunktów, na wszelki wypadek, gdyby jakieś maile zaczęły znów znikać stwierdziłem że lepiej mieć to napisane również na papierze. Jak widać powody wypowiedzenia nie muszą być nawet prawdziwe ani zgodne z rzeczywistością, więc podpisałem, zakończyłem nagrywanie, mimo sytuacji uprzejmie się pożegnałem, z byłymi już, współpracownikami i wyszedłem. W zasadzie to zostałem odprowadzony, bo nie miałbym jak otworzyć drzwi.\nOd teraz miałem 14 dni na to żeby się od tego odwołać i pokazać w sądzie, kto tu kłamie. W tym miejscu muszę szczególnie podziękować związkom zawodowym, wbrew panującej opinii wśród pracowników na temat ich przydatności jak i w różnych mediach, powielanych przez nich niepochlebnych komentarzy. Chcę zaznaczyć, że zrobiły wszystko by mi pomóc, nawet po mimo tego, że nie byłem już pracownikiem więc nie byłem już z nimi w żaden sposób związany, to zorganizowały mi pomoc prawną a także skontaktowały mnie, z naprawdę skuteczną Panią Mecenas, która pomogła mi napisać pozew sądowy, o niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę.\nZ dedykacją 😉\nOkazało się, że jednak nie do końca zostałem zignorowany przez zarząd, do którego pisałem. Jak się dowiedziałem, jeden z członków do którego zwracałem się o pomoc, był na tyle uprzejmy, że wystosował bardzo pouczającego maila do całego mojego działu. Nadal opierając się na poszlakach, bo dowodów żadnych nie ma. Jestem oskarżony o spowodowanie całej ‘afery’, i zostałem przyłapany na gorącym uczynku kiedy działałem cyt. „ewidentnie na szkodę firmy”. Panie prezesie, skoro wygłasza pan takie hasła, to warto je poprzeć dowodami, bo do dzisiaj nic mi nie przedstawiono. Dodatkowo chciałbym zauważyć, że nikt od Was tego nie wykrył, tylko otrzymaliście donosy od pracowników, którym wmówiliście „amnestię”.\nA co do mnie, to nadal panuje przekonanie po plotce którą rozprowadził jeden z ‘zaufanych’ pracowników, że firma próbowała to ze mną wyjaśnić (to była ta oferta nie do odrzucenia) i wyciągała do mnie rękę a ja ją odrzuciłem.\nTags: art. 52, dyscyplinarka, mail, prezes, związki zawodowe, zwolnienie, zwolnienie dyscyplinarne\nRozdział drugi – Farsa\n8 thoughts on “Przedstawienie musi trwać”\n22/07/2016 o 11:33\nTak ku pamięci – dział HR nie jest dla pracowników, tylko dla zarządu. Nigdy nie dajcie się nabrać na te gadki, że HR rozwiąże Wasze problemy. To jest tylko i wyłącznie ramię Zarządu do pacyfikacji pracowników.\n20/07/2016 o 13:49\nKOPCZYK DAWAJ NAZWISKA ;D\n20/07/2016 o 11:54\nCoś mi się widzi że firma ma kiepski dział IT skoro nikt nie potrafił grzebnąć w bazie i logach i sprawdzić co się dzieje. Nie trzeba być detektywem aby rozkminić.\nAlbo dział IT odpowiada za błąd który spowodował to wszystko….\n20/07/2016 o 18:29\nA co jak grzebnął a tam nic nie było? 🙂 Chociaż “korpo” chyba sobie nie pozwala na nie logowanie każdego pierdnięcia pracowników..\n18/07/2016 o 14:08\nHej Kolego. Ciekawa i zarazem przykra historia. Radzę jednak zakryć Regon i NIP w załączonym dokumencie 🙂 Niedawny atak hakerski na Twojego byłego pracodawcę pokazuje, że zabezpieczenia nie stoją na najwyższym poziomie w tej firmie i z dużym prawdopodobieństwem, ktoś mógł przejąć kontrolę nad Twoim użytkownikiem i wykonywać operacje za Ciebie. Pozdrawiam i powodzenia w dalszej walce!\n18/07/2016 o 15:16\nPoprawione, dziękuję również za słowa poparcia 😉\n18/07/2016 o 13:01\nPiszę żeby zwrócić uwagę, że ładnie zasłaniasz nazwę firmy, ale w skanie wypowiedzenia widać NIP i REGON, po których nie problem znaleźć jej nazwę..\nA skoro już napisałem to wypowiem się co o tym blogu myślę.\nZgadzam się, że powinieneś walczyć o swoje, ale Twój styl i podejście wydają mi się bardzo roszczeniowe. Ciężko mi się czyta takie teksty, nie mniej jednak, czekam na kontynuację 🙂\nNie bierz tego do siebie to tylko moje zdanie o jakimś obcym kolesiu 😉\nDzięki za ciekawą historię i pozdrawiam serdzecznie\n18/07/2016 o 15:26\nWiem że nie każdemu ten styl przypadł do gustu, staram się tam wpleść też trochę rozluźniające wstawki, ale dziękuję za słowa wsparcia. Jeżeli chodzi o roszczeniowość, muszę się zgodzić że jest nutka walki, szczerze to byłem tak załamany że mnie tak potraktowano. Nawet nie brano pod uwagę tego co mówiłem, wysyłałem, każdy mnie zbywał bo nikt nie chciał mieć z tym nic wspólnego, a ja jedzenie i mieszkanie musiałem za coś opłacić. Bloga założyłem za namową znajomych którzy twierdzili, że nie powinienem czegoś takiego odpuścić i opisać w internecie, ja wolałbym wyjaśnić to między sobą 😉 Po czasie muszę przyznać im rację, bo sam też nigdy nie godziłem się na takie zachowania czy sytuacje i patrząc na to z pewnego rodzaju perspektywy, uważam, że dobrze że to zrobiłem w takim stylu i z takim nastawieniem, bo jednak tego typu rzeczy nie wolno tolerować.\nAle krytykę biorę do siebie i będę pracować nad stylem 🙂