Szkarłatny kwiat kamelii - ebook - Ferdynand Ossendowski - bookto.pl\nCopyright © for this edition by Zysk i S-ka Wydawnictwo s.j., 2018\nBył promienny lipcowy wieczór. Cała Jokohama wyległa na ulicę. Kupcy, urzędnicy, popychacze dżenerikszy1 i rzemieślnicy siedzieli przed swymi domkami z bambusu, papieru i laki, a pałającymi, zachwyconymi oczami spoglądali w jednym kierunku, zapatrzeni, zasłuchani.\n„Co pociąga oczy tych ludzi w białych lub barwnych kimonach i w drewnianych geta2 na zachód?” — myślał, przechodząc ulice Jokohamy, Olaf Larsen, sekretarz poselstwa szwedzkiego.\nGdy się wpatrzył uważnie, spostrzegł we mgle walczących ze sobą złotych i szkarłatnych promieni biały, połyskujący trójkąt zawieszony wysoko nad ziemią.\nUśmiechnął się, czując jakieś rozrzewnienie. Poznał ten trójkąt widziany setki razy na obrazkach japońskich, na wazach, filiżankach i spinkach. Był to stożkowaty, w dziwnej i jedynej swej formie szczyt góry Fudżi-jama. Nie widział jej jeszcze, wylądowawszy w Japonii dopiero przedwczoraj. Pokryta śniegiem święta góra była podobna do trójkąta wyciętego z cienkiego białego jedwabiu i zawieszonego w powietrzu, gdyż podnóże góry, porośnięte lasem i trawą, kryło się w świetlanej mgle i tylko szczyt, niby wielki, odwieczny majak, niby godło nieznane, dumnie wznosił się nad ziemią Nippon.\nJapończycy spostrzegli zapatrzonego cudzoziemca i z sympatią spoglądali na wysoką, barczystą postać Szweda z kosmykiem jasnych włosów, które wymknęły się spod ronda miękkiego kapelusza.\n— Kono okatawa donata desuka?3 — zapytał jakiś sędziwy urzędnik siedzącego na stopniach ganeczku sąsiada, młodego kupca.\n— Watakushiwa shirimasen! — Nie wiem! — odparł sąsiad, podnosząc ramiona.\nTe słowa doszły jednak do wnętrza małych, połyskujących czystością i laką domków. Jedna po drugiej z lekkimi jak westchnienia okrzykami wybiegać zaczęły kobiety. Zatrzymały się barwnymi grupkami, jak pęki kwiatów, przy progu i czarnymi połyskującymi oczkami przyglądały się cudzoziemcowi. Ogarnęły wzrokiem jego szeroką pierś i ramiona, mocne nogi sportowca i spokojną, szlachetną twarz marzyciela.\n— Igirisujin? — Anglik? — szepnęła jedna z dziewczyn w różowym kimonie w niebieskie kwiaty i z purpurową kamelią w kruczych włosach.\n— Iie! — Nie! — także szeptem odpowiedziała inna i dlaczegoś westchnęła.\nFudżi lęk i zachwyt budząca.\nWidzieć cudzoziemca zapatrzonego w świętą górę i w dodatku coś piszącego — tego było za wiele! Barwnym wiankiem otoczyły Szweda dziewczyny i młode kobiety i, uśmiechając się i szczebiocąc, zaglądały w jego niebieskie, rozmarzone oczy.\n— Gokigenyou! — Bądź pozdrowiony! — rzekł, wyciągając do niego rękę.\nWkrótce siedzieli na podłodze, na miękkich poduszkach i spoglądali na siebie w milczeniu. Wreszcie Japończyk klasnął w dłonie i coś zawołał, zwracając się do wnętrza domku. Po chwili wyszła młoda kobieta z tacką zastawioną imbryczkiem, filiżaneczkami i spodeczkami z łakociami i cukrem. Uklękła przed gościem, złożyła pokłon do ziemi i zaczęła nalewać herbatę, po czym z równie niskim pokłonem odeszła. Gospodarz tymczasem wydobył z szafki mapkę Europy i, coś mówiąc, podał ją Larsenowi. Ten zrozumiał, o co chodziło Japończykowi, dotknął swojej piersi palcem, a później wskazał na Skandynawię.\n— Oo! Suwedenjin! — O, Szwed! — zawołał urzędnik.\n— Yes! — odpowiedział ucieszony z pomyślnie rozpoczętej rozmowy Larsen.\nRozmowa się urwała. Pili herbatę i każdy myślał o swoim. Larsen patrzył na perspektywę ulicy. Różnokolorowe szyldy, barwne tkaniny, owoce, ryby leżały na czystych tatami — matach bambusowych lub ze słomy ryżowej — i cieszyły oko piękną harmonią odcieni; kwiaty wychylały się z terasów, z okien, nad dachami wznosiły swe korony drzewa kwitnące.\nChodnikami sunęły z suchym szczękiem geta powiewne postacie w kimonach. Larsenowi wydało się, że jest w Atenach, że widzi tłum w greckich chitonach i sandałach, i znowu fala rozczulenia wezbrała mu w sercu. Koniec ulicy znikał za garbem wzgórza, a wyżej nad nim, odcinając się od gasnącego już nieba ciemną granatową linią, zamarł w potędze nieprzebranej ocean. Ciszę zamącał tylko szmer geta, lecz i on wreszcie ustał, gdyż ludzie po mozolnym dniu udali się do łazienek przed ucztą wieczorną. W gęstwinie magnolii kwitnących odezwały się cykady wieczorne; niebo ściemniało nagle, a na horyzoncie świecił się tylko szkarłatem szczyt Fudżi-jamy; zniknął ocean w zapadającym zmroku, głosy ludzkie stały się cichsze, powolniejsze i głębsze, pełne tajemniczego znaczenia.\nPrzechodził ulicę za ulicą, coraz rzadziej spotykając ludzi, aż wyszedł na szeroką aleję, którą mknęły oświetlone wagony tramwaju, gdzie tłumy zalegały chodniki, ponieważ wszystkie sklepy były jeszcze otwarte. Na prawo i na lewo, tuż za domkami wznosiły się góry połyskujące światełkami, gdyż tam, wśród drzew stały wille i małe domki dzielnicy Sagiyama.\nLarsen minął kilka teatrzyków, w których już zapalono lampy, i wreszcie, kierując się linią tramwajową, wyszedł na obszerne pole. Na przeciwległym końcu świeciły małe domki o rozsuniętych ruchomych ścianach. Pole było otoczone ze wszystkich stron wysokimi drzewami, a wśród nich połyskiwały elektrycznymi lampkami tonące w zieloności małe i duże wille. Larsen podszedł do policjanta i, wskazując na przeciwległy koniec pola, zapytał po angielsku, co się tam mieści.\nPolicjant długo namyślał się, lecz przypomniał sobie potrzebne słowa wykute w szkole dla policji w Tokio.\n— Wieś Hommoku... Piękny park... rybacy... stawy z lotosami i złotymi rybami... Very beautiful!\nWkrótce był już w parku. Mrok ogarnął go ze wszystkich stron. Zdawało się, że czarne strugi ciemności wypływały z krzaków i gajów, zalewały bielejące, żwirem i muszlami wysypane ścieżki i podnosiły się szybko coraz wyżej i wyżej. Razem z ciemnością biegły jakieś powiewy ciepłe i wonne, a wśród krzewów i klombów z kwiatami snuły się smugi mgliste, opadające nad stawami otoczonymi wysokimi trzcinami i papirusami.\nLarsen zatrzymał się na brzegach stawów, widział olbrzymie liście lotosów i nenufarów, słyszał plusk ryb i cienkie, żałosne kwilenie kulika piaskowca zaczajonego wśród kamieni zwalonych przy brzegu.\nSzwed, posuwając się w głąb parku, wyszedł na aleje oświetlone latarniami elektrycznymi, które rzucały blaski na małe świątynie zbudowane na pagórkach, na dziwacznie postrzyżone krzaki i na wspaniałe gazony podobne do barwnych, przepięknych kobierców z krainy bajek. Coraz to więcej spotykał tu ludzi. Szli, rozmawiając cichymi głosami lub dyskretnie śmiejąc się. Przystawali na grzbietach wykrzywionych, garbatych mostków i przyglądali się stawom i potokom. Dzwoniły małe, sztuczne wodospady i dzwoneczki wiszące po rogach kaplic rozrzuconych po całym parku.\nLarsen przeszedł przez park i zatrzymał się przy bramie, zbierając wszystkie wrażenia. Po przyjeździe do Tokio po raz pierwszy zwiedzał samotnie Jokohamę. Już rozumiał, że trafił do kraju odmiennego, pełnego uroku, nieuchwytnych ech prastarych czasów i tradycji, co swoje piętno nałożyły na ludzi i na ich życie. Wrażenie było silne, lecz kojąco i melancholijnie nastrajało Larsena.\nDusza Skandynawa, nawykła do jednostajności gołych skał, ciemnych, prawie czarnych lasów i siwych fal ponurych fiordów, wobec tej wybujałej, mieniącej się barwami, łagodnej, pieszczotliwej natury nie czuła się obca i zabłąkana, gdyż przemawiała do niej nieuchwytna rzewność i pogoda podobna do oblicza Buddy, mędrca, co wszystko zrozumiał i wszystko przebaczył.\nTak myślał Larsen, idąc dalej ulicami rybackiej wioski Hommoku, przedmieścia Jokohamy. Małe domki mieszkańców i nawet drobne sklepiki tonęły tu w gąszczu krzaków i drzew. Ulica, którą posuwał się Larsen, wyprowadziła go na brzeg morza. Wysoka skała wznosiła się samotnie tuż przy wodzie. Na uboczu stała długa lekka galeria z dachem płóciennym i małymi kabinami dla kąpiących się. Kilku Europejczyków wraz ze swymi paniami kąpało się mimo spóźnionej pory. Jakiś pływak, odsadziwszy się daleko od brzegu, coś wykrzykiwał. Głos jego jak ciężka kula toczył się po powierzchni łagodnie szemrzącego morza, a echo odbite od skały powtarzało uderzająco wyraźnie każde słowo, jak gdyby dziwiąc się brzmieniu nieznanych, cudzoziemskich wyrazów.\nO jakie trzysta kroków dalej kilka zupełnie nagich Japonek z wesołym śmiechem wbiegało jedna po drugiej na długi, wysoko nad wodą wystający pomost i rzucało się do morza. Wypływały, wbiegały na brzeg i znowu jak lekkie, białe zjawy rusałek podnosiły się nad ziemią, sunąc korowodem...\nByło coś żywiołowego i pięknego w tych zabawach wiotkich, nagich ciał majaczących na pomoście i znikających potem w pianie oceanu. Larsenowi wydawało się, że czyjaś niewidzialna ręka ciskała te drobne białe ciała niby ofiary ludzkie, do paszczy potwora, a ten z głuchym szmerem namiętnej rozkoszy żuł je kłami spienionych fal, pożądliwie liżąc piasek nadbrzeżny, czekając na coraz to nowe ofiary. Czymś pogańskim, bałwochwalczym tchnęły zabawy nagich kobiet prawie fosforyzujących na tle nocy.\nLarsen stał zapatrzony i zamyślony. Północny barbarzyńca miał w swej krwi dziedziczne wspomnienia takich misteriów nocnych na cześć potęgi morza, więc rozumiał je i stał w niemym zachwycie.\nNie chciał myśleć o tym, że widzi przed sobą ludzi o gorącej krwi, troskach i radościach drobnego, codziennego życia. Stał zapatrzony i myślą uniósł się w te czasy, gdy wychodziły cienie z Walhalli i blade widma z siwej, wściekłej otchłani morza bijącego bałwanami w czarne, martwe skały.\nBiałe zjawy wybiegły na brzeg i z wesołym śmiechem uganiać się zaczęły, pląsać i śmiać się wesoło. Spostrzegły nieruchomą, czarną postać mężczyzny, krzyknęły, podbiegły i przyglądały się ciekawie, spokojne w swej nagości, połyskujące mokrymi ciałami i rozbawione. Wplotły go w swój korowód, zmusiły biegać, obracać się i gonić. Przyciskały się do niego biodrami i twardymi, zimnymi od wody piersiami, śmiejąc się figlarnie i wskazując na niego palcami. Po chwili pierzchły ze śmiechem i szczebiotem podobnym do głosów jaskółek, zaczęły szybko narzucać na siebie białe, miękkie kimona i przepasywać je szerokimi obi4.\nLarsen oprzytomniał i uśmiechnął się, gdyż spostrzegł, że jest mokry od stóp do głów.\nJapońskie dziewczyny, już ubrane, znowu otoczyły go i jedna z nich dość dobrą angielszczyzną, przekornie pochylając główkę uwieńczoną gumowym turbanem skrywającym misterną fryzurę, zawołała:\n— Gentleman powinien wysuszyć się i ogrzać. Mieszkamy w Hotelu Keyo. Wesoły domek herbaciany!... Mamma-san poczęstuje gentlemana cherry brandy, herbatą z Hioge i, jeżeli gentleman sobie życzy, Mamma-san każe podać gorące, aromatyczne sukiaki5, grzaną sake i ryż... Mamma-san dobra, gościnna kobieta... My zagramy na koto6, zatańczymy i zaśpiewamy pieśni gejszy kamelii... Hotel Keyo, to blisko... Tam świeci się w oknach i palą się lampki na werandzie. W ogródku dużo drzew kameliowych, bzu i azalii... Noc ciemna, duszna i gorąca... My umiemy śpiewać, tańczyć i zabawiać białych, dostojnych i gentlemanów!...\nLarsen był jeszcze pod wrażeniem przeżytych chwil, nie chciał, aby pierzchły bezpowrotnie, więc nic nie mówiąc, szedł za dziewczętami, słuchał ich dziwnego szczebiotania i śledził zwinne ruchy ich wiotkich postaci.\n— Hotel Keyo! — zawołała jedna z Japonek, potrącając go z lekka w wąską bramę z bambusowych tyk oplecionych wijącymi się roślinami. Krętymi, wąskimi schodami Larsen podniósł się na wyższe piętro, co chwila zawadzając szerokimi ramionami o cienkie ściany uginające się pod jego ciężarem.\nTe słowa budziły śmiech idących za nim dziewczyn. Wreszcie weszli do malutkiej salki. Ściana zwrócona na wschód była odsunięta i Larsen przez wierzchołki rozłożystych drzew oleandra i kamelii ujrzał ocean ciemny i potężny w tytanicznej zadumie. Na powierzchni szerokich, spokojnych fal migotały odbicia gwiazd, a trochę dalej sunęło czerwone światełko płynącej łodzi. Zupełnie na horyzoncie widniał połyskujący oświetlonymi iluminatorami duży okręt morski dążący do Ameryki.\nLarsen mimo woli zamyślił się i szepnął do siebie:\n— Tam, na tym okręcie, ruch, śmiech i gwar. Tam flirtują, obrabiają interesy, tańczą i grają w brydża. Tam jest wszystko, do czego musiało przyzwyczaić mnie cywilizowane życie Europy, a tymczasem...\n— Czuję się znacznie lepiej i spokojniej tu, w nieznanym mi hoteliku, wśród zabawnych rusałek, które porwały mnie z brzegu morza i ukryły tu...\nNagła fala jakiegoś dziecinnego szczęścia, jakiejś żywiołowej radości wezbrała mu w sercu, odwrócił się od morza i pierwszy raz spojrzał w oczy japońskich musume7. Stały zdziwione trochę, lecz rozumiały, że w duszy tego nieznajomego białego gentlemana musiało się coś dziać, więc cierpliwie wyczekiwały. Larsen zdjął kapelusz i długie, miękkie włosy bezładnymi kosmykami opadły mu na czoło i oczy. Odgarnął je szybkim ruchem i zaśmiał się wesoło. Jak ptaki świergotać zaczęły w różnych językach dziewczęta, uwijać się dokoła gościa, przysuwać krzesła do stołu, wachlować Larsena i ścierać mu pot z czoła.\nOlaf Larsen wychowany w skromnej rodzinie urzędniczej, nieprzyzwyczajony do towarzystwa kobiet zmieszał się na razie i zarumienił. Dziewczęta od razu to dojrzały, zamieniły między sobą kilka wykrzykników, z podziwem i sympatią przyglądając się gościowi. Szwed też przyglądał się swoim nowym znajomym. Było ich siedem. Wszystkie młode, gdyż najstarsza nie mogła mieć więcej nad szesnaście lat, w białych kimonach i barwnych gumowych czapeczkach wydały się Larsenowi świeże i wesołe. Wśród nich były przystojne, były też brzydkie, lecz wszystkie miały olśniewająco białoróżową cerę, szkarłatne usta, białe zęby i jarzące się, czarne, trochę skośne oczy przykryte ciężkimi powiekami o długich rzęsach. Stały spokojnie przed siedzącym gościem, rozumiejąc, że ogląda je, potem cofnęły się w głąb sali. Weszła mała, przystojna, choć już niemłoda, Japonka o bardzo ruchliwej twarzy, w jedwabnym, ciemnogranatowym kimonie przepasanym obi ceglastego koloru.\n— Haji! — Wstyd! — zawołała.\nDziewczyny ze śmiechem rozpierzchły się niby spłoszone stadko wróbli. Larsen usłyszał tupot miękkich sandałów na stopniach schodów i okrzyki uciekających: „Mamma-san! Mamma-san!”.\nTymczasem Mamma-san zagaiła rozmowę. Mówiła dość biegle po angielsku. Larsen mógł się z nią porozumieć. Dowiedział się, że Mamma-san kazała dziewczynom przebrać się, zdjąć czepki i pokazać się gościowi w eleganckich strojach, bo co może gentleman pomyśleć o jej herbacianym domku?!\nLarsen poprosił o porcję sukiaki, a potem o herbatę i cherry brandy dla swoich nowych znajomych.\nMamma-san wyszła zadowolona.\nLarsen pozostał sam. Przeszedł się po sali, obejrzał ją i wzruszył ramionami. Na ścianach co prawda wisiały japońskie obrazki, długie, szerokie wstęgi z hieroglifami, lecz tuż obok stało rozklekotane pianino, a na nim gramofon. W kącie, na niskim stoliku mieściła się ofiarna kadzielnica, a nad nią, na półeczce w kącie złocony posążek bogini Kwan-Non. Mieszanina Wschodu i Zachodu nie podobała się Skandynawowi.\nWyszedł na terasę wychodzącą na morze. Usłyszał plusk fal wbiegających na mokry piasek wybrzeża, daleką monotonną piosenkę rybaka, brzęczenie i dzwonienie cykad... i nagle w ciemnym kącie jakiś dziwny szmer. Szybko spojrzał na prawo i spostrzegł w ciemnym kącie terasy skuloną postać niewieścią, zobaczył różowe kimono, haftowane dużymi niebieskimi chryzantemami, złocisty pas obi, srebrne szpilki w dużej kruczej fryzurze. Kobieta siedziała z głową opuszczoną na piersi i zasłaniała twarz szerokim rękawem kimona. Plecy jej i ramiona wstrząsały łkania tak ciche, że Larsen nie mógł nic dosłyszeć. Kobieta nie spostrzegła przyglądającego się jej mężczyzny.\nLarsen nie wiedział, co robić. Postanowił cofnąć się. Lecz skrzypnęły deski terasy i kobieta podniosła zapłakane oczy. Wtedy ujrzał śliczną, delikatną twarzyczkę o smutnych czarnych oczach i pięknie rozchylonych ustach. Patrzyła ze strachem i zdziwieniem. Szybko otarła chusteczką oczy i wstała. Była to dość wysoka dziewczyna, a pod miękkimi fałdami szerokiego kimona wyczuwało się silne, młode, wiotkie ciało. Jednak około ust pięknej musume zarysowały się głębokie zmarszczki bólu.\n— Przepraszam, san! — szepnął Larsen.\n— Nazywam się Mali! Mali-san... Proszę siadać.\nTymczasem wypłynął księżyc. Morze stało się srebrne, połyskujące niby rybią łuską, a w płynnym srebrze utonęły bez śladu odbicia gwiazd i światełka na łodziach rybackich, tylko parowiec świecił żółtymi otworami iluminatorów, oddalając się coraz bardziej. Na tle zielonego nieba czarnymi wydawały się korony drzew i zarysy budynków.\n— Zgaszę na chwilę światło — cichym, melodyjnym głosem rzekła Mali-san, widząc zapatrzoną na morze twarz Larsena. W odpowiedzi skinął tylko głową. Lampy zostały zgaszone. Blada twarz z szeroko rozwartymi, rozmarzonymi a tęsknymi oczami, patrzącymi gdzieś wewnątrz duszy tej smutnej dziewczyny, dziwne uczyniła wrażenie na Olafie.\nObejrzał się. W miękkim świetle księżyca wszystkie przedmioty nabrały innych, niewyraźnych kształtów. Już nie raziły wzroku ani zniszczone pianino, ani gramofon i taki obcy dla tej malutkiej przezroczystej salki ciężki, niezgrabny stół. Cicho drgające promienie księżyca wypełniły wszystkie zakątki i złagodziły je, upiększyły. Księżyc płynął podobny do pięknego, srebrzystego łabędzia prującego przestworza dumną i połyskującą piersią. W duszy Szweda wrażenia składać się zaczęły w korowód rymów. Przeniósł wzrok na dziewczynę. Siedziała nieruchoma, zapatrzona i zasłuchana. Z ramion zsunęło się kimono, obnażając piękną szyję i pierś. Larsenowi wydało się, że z barwnego kielicha czarownego kwiatu wychyla się marmurowa postać kobieca, bezwładna od zachwytu, z lękiem oczekująca na chwilę przebudzenia.\n— Bajka... bajka! — szepnął Larsen, lecz szept ten usłyszała Mali-san. Spojrzała na siedzącego gościa, szybkim ruchem poprawiła kimono i wstała zmieszana.\n— Jak pięknie! — powiedziała ledwie dosłyszalnym głosem, podobnym do westchnienia, oczami wskazując na niebo i morze. Zapaliła lampy i podeszła do wiszącego w kącie lustra. Teraz dopiero Larsen spostrzegł, że ma we włosach płonący jak ogień kwiat kamelii.\nW tej chwili wbiegły przebrane we wzorzyste kimona dziewczęta, niosąc ze sobą talerze, kieliszki i butelki. Szybko nakryły stół i rozsiadły się na podłodze uśmiechnięte i uprzejme.\nMamma-san wprowadziła służącą z półmiskiem, na którym jeszcze syczało gorącym, rozpryskującym się masłem soczyste sukiaki i stała biała butelka z grzaną wódką ryżową — sake.\nLarsen nie wiedział, co robić. Zajadać przysmaki i widzieć śledzące każdy jego ruch oczy dziewcząt, to żenowało go. Zmieszany spojrzał na Mammę-san. Od razu przyszła mu z pomocą i objaśniła, że może zaprosić do stołu jedną z dziewcząt. Larsen ucieszył się i podszedł do Mali-san.\n— Bardzo dobrze! — kiwnęła głową właścicielka hotelu. — To kosztuje pięć jenów8.\nLarsen zmarszczył czoło. Życie codzienne tchnęło na niego swoją brutalnością. Bajka już gotowa była prysnąć. Mamma-san spostrzegła to i rzekła:\n— Powiedziałam, żeby nie było nieporozumienia. Mali-san jest gejszą i dlatego jej towarzystwo przy stole ceni się drożej. Tylko to chciałam powiedzieć.\nOdeszła, a za nią jedna po drugiej wyślizgnęły się z pokoju dziewczyny. Larsen pozostał z Mali-san. Jadła z wdziękiem, piła sake małymi łykami, mile marszcząc foremny nosek, usługiwała gościowi, nakładając mu jedzenie, napełniając trunkiem drobny kieliszek i zabawiając go rozmową o błahych rzeczach. Opowiadała o teatrze, o strojach i o jakimś rosyjskim oficerze, który wczoraj chciał pocałować jedną z dziewczyn, lecz był pijany i przez pomyłkę schwycił i pocałował starą służącą.\n— Niech Mali-san mnie nie bawi tymi opowiadaniami, bo one nie zajmują jej bynajmniej...\n— Nie wiem, po co tu przyszedłem — odpowiedział.\nNalała mu kieliszek sake i dotknęła ustami swego, uśmiechając się do Larsena. Szwed zamyślił się i po chwili rzekł:\n— Niech Mali-san opowie mi o sobie! Dobrze?\n— Rodzice oddali mnie do szkoły gejsz w Tokio. Nauczono mnie śpiewać i tańczyć. Później wstąpiłam do przedsiębiorcy, bardzo to bogaty człowiek, ma dwa domy przy ulicy Ginza. Śpiewałam po restauracjach tokijskich, a teraz właściciel podpisał kontrakt z Hotelem Keyo i tu zabawiam gości...\nUmilkła, patrząc tajemniczymi oczami na Larsena.\n— Trwał chwilę jedną i tym smutniejszy mi się wydaje wieczór — z westchnieniem odpowiedziała gejsza. — Ale to niewesoła rozmowa...\n— Gentlemani lubią zwykle pytać nas o to — powiedziała zimnym tonem. — Dowiedzą się i zapomną za chwilę...\n„Ma rację! — pomyślał. — Za pięć jenów każdy ma, prawdopodobnie, prawo zadawać takie pytania i zaglądać do duszy tej smutnej gejszy”.\nCzuł się zawstydzony i był na siebie zły.\nLecz Mali-san wstała i podeszła do niego. Położyła mu małą, wypieszczoną dłoń na ramieniu i, pochylając się do ucha, szepnęła:\n— Widziałam, jak pan patrzył na morze i księżyc. Gentleman jest niepodobny do tych innych, którzy upijają się tu, śpiewają tak głośno i brzydko i starają się objąć nas i pocałować. Ja wiem, ja wiem, że gentleman jest inny!\nLarsen zajrzał dziewczynie w oczy. Pozostawały tajemnicze, a myśl i uczucia krył połysk nadany przez naturę oczom wyłącznie azjatyckiej kobiety.\n— Mali-san mówiła to samo wczoraj komu innemu? — zapytał.\n— Gentleman pytał o moją duszę, a gdy dusza moja przemówiła, gentleman nie zrozumiał tego...\nLarsen chciał na to odpowiedzieć, lecz weszła Mamma-san, a za nią wszystkie dziewczęta. Podano herbatę i nieodzowne we wszystkich domkach herbacianych cherry brandy. Dziewczęta piły herbatę z małych filiżanek i maczały usta w kieliszkach napełnionych wiśniowym płynem.\nRozległy się śmiechy i żarty. Wkrótce na salę weszło kilku Europejczyków i dwóch japońskich kupców. Rozsunięto jedną ze ścian i oczom Larsena ukazała się druga sala, trochę większa od tej, w której się znajdował. Nowi goście zajmowali stoliki i zamawiali coś do jedzenia i picia; część dziewczyn na znak właścicielki przeniosła się tam.\n— Czy to też gejsze? — spytał swojej towarzyszki Larsen.\n— Nie! — odparła, wzgardliwie podnosząc ramiona. — To jorou.\n— Jorou? — powtórzył Larsen.\n— Tak! Takie same nieszczęśliwe niewolnice, jakie zamieszkują Yoshiwarę w Tokio lub tu, w Jokohamie. Może trochę szczęśliwsze, gdyż mogą zmieniać miejsce pobytu i nie są niewolnicami dłużej niż na termin kontraktu. Zresztą są tak samo pogardzane przez wszystkich... Do takiej sprzedajnej kobiety nikt się nie zbliży na ulicy i nikt publicznie nie zechce z nią rozmawiać...\nLarsen dopiero wtedy zrozumiał, do jakiego hotelu trafił, lecz jakiś głos wewnętrzny kazał mu tu pozostać.\nKilka starszych Japonek wniosło tymczasem coś w rodzaju estrady, pokryły ją czystymi tatami i wyszły. Po chwili powróciły z koto i shamisenami9 w rękach i uklękły. Wkrótce zaczęły grać. Tęskne, jednostajne motywy, przypominające wycie lub świst wiatru, przechodziły w skoczne, dzikie dźwięki.\nDwie jorou w długich kimonach i w pstrych czepkach zaczęły coś śpiewać piszczącymi głosami, ilustrując piosenkę ruchami rąk i wachlarzy, przyklękały, siadały i znowu wstawały. Wreszcie skończyły i, upadłszy na kolana, złożyły przed obecnymi pokłon do ziemi.\n— Mali-san! — krzyknął jakiś gruby, o czerwonej, pijackiej twarzy Francuz.\n— Mali-san! — powtórzyło całe towarzystwo.\nLarsen obejrzał się, lecz gejsza już odeszła. Zjawiła się po chwili na estradzie w ciemnych szatach zazdrośnie skrywających ręce i szyję.\nPrzy dźwiękach nisko nastrojonego shamisenu zaczęła melodeklamację. Była to opowieść wdowy tęskniącej po mężu bohaterze poległym na wojnie. Zbolała twarz, drgające usta i pełne łez oczy gejszy świadczyły o wielkim talencie deklamatorki. Dawano jej ogłuszające brawa. Powtórzyła swoją muzyczną opowieść, a później zatańczyła heroiczny taniec gejszy pieśniarki bojowej. Gdy schodziła z estrady, czerwony Francuz zerwał się z krzesła i chciał schwycić ją wpół. Wymknęła mu się wężowym ruchem i, odszedłszy parę kroków, zawołała dumnie i groźnie:\n— Nie jestem przyzwyczajona do takich obyczajów. Jam gejsza! Jeżeli to się raz jeszcze powtórzy, nie będę więcej śpiewała i tańczyła...\nPijany marynarz sunął jednak do niej, trochę zataczając się na nogach i rozstawiając ręce. Mali-san jednym skokiem była przy Larsenie. Szwedowi pociemniały nagle oczy, wstał i podszedł do Francuza.\n— Ta gejsza jest w moim towarzystwie, mój panie! — rzekł dobitnie, wpatrując się w oczy pijaka.\n— Pardon! — odparł Francuz, zmiarkowawszy, że dalej nie może już napastować gejszy. — Nie wiedziałem...\nPowrócił do towarzystwa trochę zmieszany i już bardziej przyzwoity w słowach i ruchach. Przybiegła Mamma-san, zaczerwieniona i oburzona, i tłumaczyła:\n— Cudzoziemcy nie umieją obchodzić się z gejszami. Stary zwyczaj wymaga grzeczności względem nich i pewnego szacunku, ponieważ w dawnych czasach gejsze oddały wielkie usługi ojczyźnie, walcząc z wrogami na morzu i lądzie obok samurajów10. Cudzoziemcy po dłuższym pobycie w Japonii nigdy już sobie nie pozwalają na niegrzeczne żarty względem gejszy.\nLarsen spojrzał na Mali-san. Siedziała ze spuszczonymi oczami i ciężko oddychała.\nGdy wzburzona właścicielka hotelu odeszła, gejsza uśmiechnęła się boleśnie i szepnęła:\n— Ten obcokrajowiec zna nasze obyczaje, lecz widzi kwiatek kamelii w moich włosach i dlatego pozwala sobie na napastowanie mnie i na niegrzeczność...\nLarsen nie chciał rozpytywać Mali-san o znaczenie kwiatu kamelii, zdawało mu się zresztą, że wszystko rozumie. Gejsza po chwili zaproponowała mu przechadzkę po ogrodzie. Zgodził się natychmiast. Weszli w aleję wśród drzew i usiedli na plecionej kanapce. Z dala dochodziły ich śmiechy i śpiewy pijanego towarzystwa, zabawiającego się w hotelu. Za parkanem z przystrzyżonych akacji niewidzialny muzyk grał na koto i coś sobie mruczał pod nosem. Darły się cykady rade z ciepłej nocy księżycowej. Od czasu do czasu pluskała, płaszcząc się na piasku, nadbiegająca fala.\nMilczeli oboje zasłuchani i pełni drażniącego oczekiwania. Pierwsza odezwała się dziewczyna:\n— Przed rokiem pokochałam cudzoziemca. Był bardzo dobry dla mnie. Wykupił mnie od przedsiębiorcy i obiecał, że zawiezie do swego kraju, aby prosić rodziców o pozwolenie na poślubienie mnie. Dla niego zmieniłam wiarę naszą i modlić się do Chrystusa nauczyłam...\nUmilkła, zapatrzona w przeszłość.\n— Cóż się stało potem? — spytał, biorąc gejszę za rękę, Larsen.\n— Cudzoziemiec odjechał i nigdy już o nim nic nie słyszałam — odparła. — Zwykła historia, często się ona zdarza naszym gejszom. Każda z nas marzy o mężu, rodzinie, własnym domu, a szczególnie o mężu Europejczyku. Japończyk źle się obchodzi z kobietą. My zaś widzimy, że inaczej postępują biali gentlemani. Często z tego powodu barwne motyle marzące o słońcu palą swe skrzydła w płomyku świecy... Takim motylem byłam ja...\nWestchnęła i po chwili ciągnęła dalej:\n— Od tego czasu zmuszona jestem nosić kwiat kamelii jako oznakę wykreślenia mnie z kasty prawdziwych gejsz mających dwie fałdy na ramionach — emblemat niewinności. Jestem już gejszą hotelową. Jeden krok i... stanę się jorou...\nWzdrygnęła się cała i głowę spuściła na piersi. Larsen znowu zobaczył skuloną postać z drżącymi od cichych łkań ramionami.\nDługo jeszcze rozmawiali ze sobą gejsza i Szwed. Szczyt Fudżi-jamy na nowo płonącej ujrzał ich przechadzających się po brzegu morza i stąpających pomiędzy wodorostami, muszlami i małymi, zwinnymi krabami.\nGdy Larsen odchodził, w klapie tużurka miał czerwoną kamelię, a do przystanku tramwajowego odprowadzała go Mali-san w ciemnym, skromnym kimonie i długo stała, patrząc za oddalającym się wozem.\nOdtąd Larsen stał się częstym gościem w Hotelu Keyo. Nigdy jednak nie wchodził do jego wnętrza gdyż wstręt ogarniał go na wspomnienie pijanych Europejczyków w małej sali z gramofonem i zniszczonym pianinem, z małymi, wiotkimi jorou o niewolniczo uśmiechniętych twarzyczkach, zawsze smutnych oczach i o zbierających się na płacz umalowanych ustach.\nPodchodził zwykle do bramy hotelowej, wywoływał Mammę-san, płacił jej dwadzieścia jenów, zabierał ze sobą gejszę i odchodzili razem na cały dzień. Błąkali się po parku lub jechali do Tokio. Tu Mali-san oprowadzała go po mieście. Obiad i kolację jedli w małych restauracyjkach japońskich, gdzie gejsza żądała koto i, przygrywając sobie, śpiewała pieśni o dawnych bohaterach, a później treść ich opowiadała mu po angielsku. Najczęściej Mali-san śpiewała lub deklamowała o odważnych, awanturniczych wyprawach japońskich żeglarzy mord i płomień niosących do smętnej Korei lub do wspaniałych, dumnych Chin. Larsen wynajdywał w tych legendach opowiadanych śpiewnym głosem podobieństwo do skandynawskich sag i rozumiał, że zaborczość wytwarza jednakowe typy i charaktery we wszystkich ludach i rasach niezależnie od ich wiary, pochodzenia i potężnych wpływów natury.\nGdy gejsza milkła, Szwed zaczynał cichym głosem snuć opowieść o skandynawskich wikingach, tych odważnych piratach, którzy z tonących we mgle rodzimych fiordów odbywali dalekie pławby. Opowiadał, że w obcych krajach pozostawiali kości swoich rycerzy i swoje dynastie, potężne i bezwzględne, krwią znacząc swe panowanie; rymami mocnymi jak bałwany północnego morza wysławiał wikinga Fingala, który osiadł na wyspie Staffa i opanował Szkocję; powtarzał pieśń bojową boskiego Osjana ślepca i przysięgę Finna zdobywcy. Gdy mówił, widział przed sobą ostre, uwieńczone głowami końskimi, wysokie dzioby długich łodzi Skandynawów; szerokie, skośne żagle; ludzi zakutych w żelazne zbroice i okrągłe hełmy; wstawały przed nim wnętrza domów wikingowych o ścianach z potężnych kloców sosnowych, z wiszącymi na nich, nigdy nierdzewiejącymi mieczami przodków, posiekanymi tarczami i hełmami; słyszał wycie wichru, szum i plusk spienionych fal siwego morza, odgłosy i zgiełk bitwy, krzyki zwycięzców i jęki niewolników; biły mu w oczy blaski od ognisk ofiarnych na cześć groźnego boga Odyna i dochodziły pienia kapłanów w białych szatach z wieńcami z lilii wodnych na rozwianych srebrnych włosach.\nZasłuchana i zapatrzona Mali-san nie odrywała oczu od natchnionej, pałającej zachwytem smagłej twarzy Szweda.\nNieraz dnie całe schodziły im na marzeniach i wspomnieniach, które nosili we krwi odziedziczonej po rycerskich przodkach.\n— Skądżeś się wzięła taka? — pytał dziewczyny Larsen.\n— Mój dziad w siódmym pokoleniu nosił na lewym ramieniu wytatuowany od kolebki okręt żaglowy — odpowiedziała.\n— To znaczy, że był dajmio, księciem panującym nad całym klanem. Mały to był klan! Skalista wyspa Rishiri na północ od Hokkaido, na morzu, gdzie nawet podczas wiosny suną góry lodowe. Lecz dumny i odważny był ten dajmio. Zagony czynił pod brzegami Azji, zdobycz i jeńców przywoził, a w wojnach Dainippon11 był w pierwszych szeregach ze swymi zwinnymi homaisen12. Przeszły wieki i upadł ród Rishiri, zubożał, w rybaków się zmienił, a później przeszedł nawet do kasty heiminów, wieśniaków. Jednak pamiętamy o sławnych dajmio — przodkach z Rishiri i przechowujemy dawną sławę rodu... w opowieściach, pieśniach i tańcach rycerskich... Na więcej nas nie stać!...\nLarsen w towarzystwie japońskiej gejszy czuł się lepiej niż w najbardziej wytwornym towarzystwie, gdzie sztukę i natchnienie uważano za rozrywkę, nie za treść życia wybrańców. Przywiązał się do Mali-san, a na tym tle zjawiło się coś więcej. Silny, czysty i śmiały młodzieniec powiedział o tym dziewczynie, obiecał, że wykupi ją od Mammy-san i przedsiębiorcy trzymającego w ręku gejsze kamelie, poślubi ją, po czym całe życie zejdzie im w marzeniach i natchnieniu; czuł, że stanie się wielkim poetą i że ona — mała, skrzętna gejsza momoirono13 będzie jego muzą. Postanowił pracować jak najwięcej, aby prędzej zarobić potrzebną dla wykupienia Mali-san ilość jenów.\nGejsza, słuchając go, uśmiechała się smutno.\n— Nie wierzysz mi, Mali-san? — pytał. — Nie wierzysz...\n— Wierzę — odparła, przyciskając jego rękę do swego policzka. — Wierzę, lecz wiem, że życie jest zdradliwe i nie przeczuwamy, co może nam przynieść jutro.\n— Nic nie zmieni mego postanowienia! — zawołał Larsen, energicznie potrząsając głową.\n— Wierzę... — powtórzyła. — Nie mogę nie wierzyć, bo już powiedziałam ci, że jesteś inny, niepodobny do reszty gości Hotelu Keyo. Nie jesteś podobny nawet do tamtego, przez którego stałam się gejszą kamelią! Niczego ode mnie nie żądasz. Jesteś szlachetny i czysty jak śnieg ze szczytu Fudżi. Przy tobie zapomniałam o swojej tęsknocie za tamtym i o rozbitym życiu z jego marzeniem o szczęściu...\nWięcej już o tym nigdy nie mówili, czując jednak, jak coraz głębiej przywiązanie i zachwyt wzajemny opanowują ich myśli i serca.\nPięć miesięcy trwała znajomość szwedzkiego poety z japońską gejszą; Larsen wpadał w rozpacz za każdym razem, gdy odprowadzał Mali-san do bramy Hotelu Keyo i słyszał głosy mężczyzn i śmiech małych jorou. Zdążył posłać do Sztokholmu i wydać tam pierwszą książeczkę poezji japońskich pod tytułem Szkarłatny kwiat kamelii. Książeczka miała powodzenie i pierwsza cegiełka wyzwolenia dziewczyny była założona.\nPewnego dnia, gdy Larsen wybierał się z Tokio jechać do Jokohamy, nadszedł list. Redakcja zawiadamiała go, że, pozostawiając go korespondentem swoim na Japonię, daje mu zlecenie jechać do Kanady, napisać szereg wrażeń z podróży po tym kraju i wybadać szczegółowo kwestię emigracji, za co pewne towarzystwo okrętowe miało mu zapłacić znaczną sumę. Do listu załączono czek bankowy na podróż. Larsen szybko obliczył, że spełniając zlecenie redakcji, będzie mógł wykupić Mali-san. List ten jednak obok radosnej nowiny o szybkim wyzwoleniu dziewczyny zwiastował też smutną wieść o zbliżającej się rozłące.\nWysłał depeszę do redakcji i pojechał do Jokohamy.\nMali-san wysłuchała nowiny ze spuszczonymi oczami, lecz gdy je podniosła, Larsen nic w nich nie dostrzegł. Wschodni połysk zazdrośnie ukrył rozpacz i tęsknotę czające się w głębi czarnych źrenic. Poszli razem do towarzystwa okrętowego, dowiedzieli się o najbliższym statku odchodzącym do Kanady. Larsen zmienił tu przysłany mu czek i nabył bilet.\nW parę dni potem Mali-san dżenerikszą zajechała na przystań okrętową, trzymając w ręku mały pakuneczek, zawinięty w różową jedwabną chusteczkę.\nOkręt już stał gotowy do drogi. Z dwóch potwornych kominów buchał czarny dym, zgrzytały łańcuchy i warczały bloki parowych kranów wciągających na pokład paki z towarami i kufry pasażerów; wszędzie uwijali się majtkowie, agenci okrętowi, stewardzi restauracyjni, sanitariusze w białych fartuchach. Pomostami przerzuconymi z brzegu na pokład płynęła dwoma potokami odjeżdżająca i odprowadzająca publiczność. Czarne krypy węglowe przyczepione do burty okrętu wyładowywały resztki węgla. Długi sznur ludzi schylony pod ciężarem koszów podnosił się schodami do otwartego luku i wysypywał węgiel do wnętrza statku, po czym zbiegał z powrotem niby potworna stonoga.\nWmieszawszy się w tłum, Mali-san weszła na pokład i odszukała kabinę Larsena. Już był rozlokowany zupełnie i czekał na gejszę. Przyszła cicha, trochę bledsza niż zwykle, z oczami przykrytymi długimi rzęsami. Podług zwyczaju złożyła ukłon, podała Larsenowi rękę i na chwilę usiadła na małym taboreciku. Przez chwilę oglądała kabinę, lecz wnet wstała i zaczęła rozwiązywać różowy pakuneczek. Wydobyła talerzyk z kupką pomalowanego na różowo ryżu, wonną świeczką ofiarną, pęk różnobarwnych serpentyn i mały koszyczek czerwonych kwiatów. Zaczęła się krzątać. Koszyczek powiesiła na haku wkręconym do sufitu. Na stoliku postawiła talerzyk z ryżem, do którego wetknęła świeczkę i zapaliła ją. Usiadła z powrotem na taboreciku i wzrokiem śledzić zaczęła smugę wonnego dymu ze świeczki.\nSmuga ta zmieniała się w falującą płachtę wiszącą w powietrzu, a falowania jej słabły. Jeszcze chwila i zdawało się, że mały obłok znikł bez śladu, lecz nagle przeleciał jakiś niewidzialny prąd, gwałtownie podniósł szarą płachtę, cisnął ją na dół, porwał, poszarpał na strzępy i rozproszył...\nMali-san ciężko, prawie z jękiem westchnęła.\n— Zły omen... — szepnęła, nie patrząc na Larsena.\n— Uspokój się! — rzekł, zrozumiawszy jej myśl. — Patrz! Świeczka twoja snuje nowe smugi dymu, już układają się w sieć, staje się ona coraz gęstsza i po chwili nową utworzy płachtę, która będzie, tak jak pierwsza, wisieć i falować w powietrzu...\n— Być może — rzekła z westchnieniem — lecz będzie to już coś innego...\nOczy załzawione podniosła na wzruszoną twarz młodzieńca i przyglądała się bacznie, uporczywie, jak gdyby zapamiętać chciała każdy rys.\nLarsen nie wiedział, jak ją uspokoić. Ciężkie są, nieuchwytnie drażniące, a pełne zakłopotania ostatnie chwile przed rozłąką. Milczeli...\nNagle uderzono w gong. Dźwięki, trwożne i naglące, drżały w powietrzu, biegły i płoszyły myśl, budząc pośpiech i oczekiwanie zbliżającej się ważnej chwili.\n— Koniec... — szepnęła Mali-san. — Sygnał na odejście odprowadzających...\nWstała, wzięła szczyptę ryżu i zawinęła ją do chusteczki; zgasiła świeczkę i, wsunąwszy serpentyny do rękawa kimona, zbliżyła się do Larsena.\n— Powracaj prędko i szczęśliwie! — szepnęła, kładąc mu główkę na pierś. — Będę dla ciebie dobrą żoną, jeżeli nie zapomnisz o mnie...\n— Mali, Mali-san! — zawołał Larsen i, po raz pierwszy przygarnąwszy do siebie dziewczynę, jął całować jej oczy i usta.\nGong zadzwonił jeszcze raz.\nWyszli na pokład. Gdy już miała wejść na mostek prowadzący na brzeg, zatrzymała się, wzięła Larsena za ręce i zajrzała w oczy. Znikła tajemnicza powłoka błysków i Larsen ujrzał w źrenicach gejszy całą otchłań rozpaczy i bólu.\n— Gokigenyou! — Bądź zdrów! — szepnęła i wsunęła mu do ręki pęk serpentyn. Drugi ich koniec pozostał w dłoni Mali-san. Zbiegła na przystań, przerzuciła wstęgi serpentyn przez poręcze mostku i stała na brzegu połączona z wysokim, jasnowłosym Szwedem pasmami jaskrawych wstęg.\nGong wydzwonił trzy razy, trzy razy odpowiedziała mu syrena okrętowa; rozległy się gwizdki kapitana i komandorów, zaturkotały koła odstawionych mostków, zawarczała maszyna wyciągająca kotwicę, zagrała orkiestra i statek drgnął.\n— Sayonara... Tegami... Do widzenia... Listy... — doszedł Larsena głos gejszy.\nStatek odchodził coraz dalej od brzegu, ale Larsena łączyły z Mali-san ciągnące się barwne serpentyny. Wkrótce jedna po drugiej poczęły się zsuwać do wody... Czerwona, żółta, kręcąc się w powietrzu, upadły. Za nimi niebieska, zielona... i tylko biała rozwija się jeszcze i łączy tych dwoje ludzi, lecz szybko zmniejsza się zwój białej wstążki. Dziewczyna wyjmuje z rękawa nożyce i przecina pasemko, pozostający w jej dłoni koniec rzucając w powietrze. Leci biała wstęga jeszcze przez kilka chwil za odpływającym okrętem.\n— To są wspomnienia Mali-san o mnie... — domyślił się Larsen, zdejmując kapelusz i wymachując nim nad głową.\nDługo stał na pokładzie, wpatrując się w samotną postać wciąż pozostającą na brzegu. Wiedział, że stoi tam dziewczyna o tęsknych, zapłakanych oczach, ze szkarłatną kamelią w kruczych włosach.\nWkrótce budynki portowe, wybrzeże i stojąca na nim postać zniknęły we mgle oddalenia. Larsen westchnął i odszedł od parapetu.\nCzy Olaf Larsen okazał się inny niż biali gentlemani, którzy lubią odwiedzać Hotel Keyo tonący wśród kwitnących drzew i krzaków w Hommoku, małej wiosce za Jokohamą, tuż przy brzegu oceanu?\nCzy doczekała się smętna gejsza z rodu zubożałych dajmio swego złotowłosego Skandynawa marzyciela?... Czy zapomniała już o szkarłatnym kwiatku kamelii? Czyżby pozostała wśród gejsz momoirono?\nCzy też, być może... Olaf Larsen przybył do Japonii z pieniędzmi i najlepszymi zamiarami za późno... wtedy, gdy cała Jokohama zburzona przez podziemne siły legła w gruzach, a malutkie Hommoku zginęło bez śladu zmyte z powierzchni ziemi olbrzymim bałwanem rzuconym przez ocean na wyspę Nippon, wstrząsaną rękami ukrytych w głębi ziemi szatanów?\nHommoku znikło w otchłani morza... Kto wie, czy nie spoczywa na jego dnie ciało pięknej gejszy kamelii, pełnej natchnienia, marzeń i szlachetnej prostoty, ciało Mali-san, ukojonej na zawsze...\n1 Ręczny wózek dwukołowy.\n3 Co to za pan?\n4 Wzorzysty, szeroki pas.\n5 Wytworna potrawa japońska z kury.\n6 Rodzaj lutni.\n7 Dziewczyna, panna.\n8 Pół dolara amerykańskiego.\n9 Rodzaj cytry.\n12 Żaglowe okręty.


Kacper Blonsky – kim jest autor hitu ELUWINA? - 4FUN.TV\n17 paź 2019 4FUN.TV | #rozrywka #muzyka\nFot. YouTube.com/Kacper Blonsky\nKim jest Kacper Blonski, który stworzył hit Eluwina? Zobaczcie czego się o nim dowiedzieliśmy!\nTo NIE JEST Ariana Grande! Zgadniecie kto się za nią przebrał? >>\nEluwina – piosenka\nPiosenka Eluwina pojawiła się na YouTube 28 września 2019 roku, czyli całkiem niedawno, a już bije rekordy popularności. W ciągu siedmiu dni od premiery singiel youtubera Kacpra Blonsky’ego odsłuchano ponad 3 miliony razy! W tej chwili licznik wyświetleń pokazuje ponad 7 milionów. Tekst do Eluwiny napisał Kacper Blonsky, a muzykę do kawałka skomponował Mike Johnson. Producentami Eluwiny są natomiast MikeJohnson oraz Merghani.\nFani Eluwiny uważają, że piosenka jest konkurencją dla Ona By Tak Chciała Ronniego Ferrari i osiągnie co najmniej taki sam sukces.\nRonnie Ferrari: kim jest autor hitu ONA BY TAK CHCIAŁA? >>\nEluwina – co to znaczy?\nCo oznacza tytuł piosenki Eluwina Kacpra Blonsky’ego? To nic innego jak rozwinięcie słowa… elo, czyli po prostu przywitanie. ;-)\nKacper Blonsky – YouTube, Projekt X, wiek, dziewczyna\nKacper Błoński, bo tak naprawdę nazywa się autor Eluwiny, jest youtuberem od 2018 roku. Mieszka w Warszawie, ale pochodzi z Sokołowa Podlaskiego. Od 2017 roku Blonsky studiuje zarządzanie – socjologię biznesu i mediów na Akademii Leona Koźmińskiego. Sam o sobie mówi, że jest „chłopakiem, który chce się bawić życiem i nagrywać z tego filmy!”. Na swoim kanale publikuje przede wszystkim wyzwania i odpowiedzi na pytania fanów. W tej chwili profil YT Kacpra subskrybuje prawie 460 tysięcy osób.\nSpadające gwiazdy w październiku: kiedy najlepiej oglądać? >>\nW sierpniu 2019 roku Kacper Blonsky, razem z innymi influencerami, Stuartem, Stuu, Burtonem, Lexy’m Chaplinem, Marcinem Dubielem i Julią Kosterą, wziął udział w Projekcie X. Wszyscy twórcy zamieszkali w tzw. Domu X, czyli willi pełnej kamer, dzięki czemu widzowie mogą obserwować jak wygląda ich codzienne życie. Projekt X ma trwać aż 2 lata.\nIle lat ma Kacper Blonsky? YouTuber w październiku 2019 roku kończy 21 lat. Jeśli jesteście ciekawi ile ma wzrostu, to mierzy 1,85 centymetrów.\nBędzie TikTok MMA! Znamy uczestników i datę gali >>\nCzy Blonsky ma dziewczynę? Fani podejrzewali, że YouTuber spotyka się z Julką Kosterą, z którą bierze udział w Projekcie X. W jednym z filmików para odpowiadała na pytania fanów i powiedziała, że nie jest razem. Co ciekawe, Kacper zdradził, że do tej pory nigdy nie miał dziewczyny. ;-)\nKacpra Blonsky’ego znajdziecie na Instagramie (@kacperblonsky). Tam ma już prawie 330 tysięcy obserwujących.\nZostaw wiadomość po sygnale...\nPost udostępniony przez Kacper Błoński (@kacperblonsky) Paź 16, 2019 o 6:00 PDT\nPost udostępniony przez Kacper Błoński (@kacperblonsky) Paź 13, 2019 o 5:07 PDT\nWeź obejrzyj mój nowy film...\nPost udostępniony przez Kacper Błoński (@kacperblonsky) Wrz 21, 2019 o 4:01 PDT\nJuż chyba nie umiem robić selfie ?\nPost udostępniony przez Kacper Błoński (@kacperblonsky) Wrz 3, 2019 o 7:08 PDT\nPost udostępniony przez Kacper Błoński (@kacperblonsky) Lip 30, 2019 o 11:22 PDT\nDobrze, że nie mam pieniędzy bo wydałbym wszystko na ciuchy ??♂\nPost udostępniony przez Kacper Błoński (@kacperblonsky) Mar 12, 2019 o 6:55 PDT\nSię pozmieniało od ostatniej foty. Zawsze chciałem mieć dziarki. U @blowek5 wleciał film jak je robiliśmy ?\nPost udostępniony przez Kacper Błoński (@kacperblonsky) Gru 16, 2018 o 11:30 PST\nJuż dzisiaj o 18 na moim kanale coś na co czekałem tyle czasu, żeby wam powiedzieć! Wchodźcie i czekajcie na coś wielkiego!!!\nPost udostępniony przez Kacper Błoński (@kacperblonsky) Sie 14, 2019 o 12:44 PDT\nJa i moja młodsza sister @juliakostera\nPost udostępniony przez Kacper Błoński (@kacperblonsky) Sie 24, 2019 o 6:16 PDT


budowa nadgarstka rysunek\nHafciki Asiulkibudowa silnika citroen c3 rysunek 1.1 pojemność 2003 rok produkcji\nbudowa motoroweru - obowiązkowe wyposażenie/rysunek\nbudowa nagietka lekarskiego- rysunek\nbudowa obrabiarek rysunek i opis\nbudowa oka człowieka rysunek\nbudowa oka czlowieka rysunek\nbudowa organizmu człowieka rysunek\nNatomii i biomechaniki nadgarstka w aspekcie jego oceny radiologicznej. Mnogo¥ ì klasyfikacji uszko-dzeñ nadgarstka, skomplikowana budowa i brak. Rysunek przedstawia schematycznie sposób krążenia krwi i limfy w organizmie. Budowa człowieka na rysunku· budowa człowieka pl· Budowa nadgarstka. Jestem po kontuzji nadgarstka i potrzebuje szczegułowe zdjecie z opisem budowy nadgarstka. Za pomoc oczywiscie sogi nie pytajcie sie poco.\nPowyższe rysunki przedstawiają róznice w budowie psa. Chód-łapy stawiane są rozbieżnie, nadgarstki stawiane są do środka, stopa stawiana na zewnątrz).\nBudowa i urazy dłoni i nadgarstka. Ten produkt figuruje w katalogu pod kategoriami: Anatomia, Stawy, Traumatologia i reumatologia, Ból. Wróć do katalogu. Ze względu na budowę zewnętrzną kości podzielono na kilka grup: kości krótkie (łac. Ossa brevia), np. Kości nadgarstka, stępu; kości różnokształtne. 9 Cze 2010. Brykieciarce; Rysunek przedstawia schematycznie sposób krążenia krwi i limfy w organizmie. Budowa nadgarstka człowieka· budowa brykieciarki· . Rysunek, nazwany Człowiek witruwiański, od nazwiska autora Witruwiusza. Kości nadgarstka, kości śródręcza, paliczki palców. Budowa. Budowa splotu ramiennego: Nerwy odchodzące od pęczków należą do tzw. Gałęzi długich. Na przedramieniu biegnie wzdłuż m. Zginacza łokciowego nadgarstka z. Częściowo skóra na powierzchni dłoniowej i grzbietowej reki (patrz rysunek).\nBudowa anatomiczna psa. Anatomia psa. Opis rysunku: 1. Czaszka 2. żuchwa. Prostownik promieniowy nadgarstka (extensor carpii radialis). Zwraca uwagę identyczny z kończyną dolną schemat budowy. Struktury te tworzą promieniową wyniosłość nadgarstka. Łokciowa wyniosłość nadgarstka utworzona. Kości nadgarstka, stępu, trzony kręgów. Siodełkowaty. Rysunek budowy kości długiej-Uczniowie rysują i opisują rysunki w oparciu o podręcznik. Objaśnienia do rysunku iv: i-nadgarstek; ii-śródręcze; iii-palce; Budowa kości śródstopia jest analogiczna do budowy kości śródręcza. Pisząc na klawiaturze, trzymaj palce, nadgarstek i przedramię na tej samej wysokości. Stosuj podkładki ergonomiczne pod nadgarstki (rysunek a i b). . Rozbiór tuszy zwierząt rzeźnych wykonuje się w oparciu o budowę. Nogi przednie zawierają kości nadgarstka, śródręcza i palców, nogi tylne-nasadę. Rysunek 1 przedstawia zawieszonego zająca, któremu uprzednio.\nSzkieletowy, budowy, ręka rysunek od LifeART. Sa101003 Fotosearch Stock Photography. Anatomia, arterie, budowy, ems, medycyna, naczyniowy, nadgarstek.\nCelem projektu jest bliższe zapoznanie się z właściwą budową pojedynczego stanowiska. Uwagi: Mysz jest dość wysoka i wymaga stosowania podpórki pod nadgarstek. 1 Uwaga: do sprawozdania nie należy kopiować tekstu ani rysunków. W jaki sposób okreslić typ budowy ciała? Piszcie i opisujce swoje typy budowy. Wymiary to nadgarstek-20cm biceps-37. 5cm klatka-110cm w pasie mam 93cm. Rysunek ten (śmeiszny wiem%-pokazuje w któych miejscahc dokonuje.\nZe względu na ich hormonopodobną budowę i liczne działania niepożądane mogą być. Wszystkim neurochirurgom atlasu Kempe' go rysunków omawiających zabieg. 5 Mar 2010. Chodzi mi tutaj o jego budowę, przede wszystkim anatomię konia. 35 Mięsień prostownik promieniowy nadgarstka 36 Mięsień łokciowy. Szkielet i mięśnie są budową zwierzaka, a dla mnie jest też budową mojego rysunku. . Uczą dziecko użytkować te przedmioty zgodnie z ich budową i funkcją. Pod koniec trzeciego roku życia, poruszając dłonią w stawie nadgarstka i palcami, rysuje kółko. Nasz rysunek zawsze musi być na miarę możliwości dziecka. . Układ szkieletowy kręgowców-schematy budowy. Odpowiadające sobie (homologicznie) partie kolejnych szkieletów oznaczono na rysunkach kolorami. Kości nadgarstka 27. Śródręcze 28 i. Człony palca pierwszego.\n30 Paź 2009. Należy jeszcze zwrócić uwagę na tzw. Kąt natarcia (patrz rysunek. By nie spadała zbyt łatwo z nadgarstka (najlepiej jeśli ma regulację). Jej podstawową jednostką strukturalną jest neuron (rysunek poniżej)-zbudowany z. Tętno można zbadać najlepiej w okolicach nadgarstka lub na szyi.\nBy z Struzik-Related articlesRysunek 2. 5: Struktura układu różnicowego napędzającego osie nadgarstka. 3. 2. 2 Budowa modułu mocy. Zastosowanie silników prądu stałego do napędu osi. 22 Lut 2010. Ruchy wykonywane są nie nadgarstkiem tylko całym ramieniem. w załączniku nr 1 znajduje się rysunek Marcina w wieku 3 lat i 4 miesięcy. Dzieci w wieku przedszkolnym nie ujmują jeszcze elementów budowy oka: rzęs. 17 Maj 2010. Na zamkniętym placu budowy spotykają się Steve Marriott i Ray Galardi. Garrett uważa, że za nadgarstek Natalie dostanie duże odszkodowanie. Pióra w zależności od pełnionych funkcji i budowy dzieli się na puchowe i. Kości nadgarstka i śródręcza ulegają częściowej redukcji, brak palców iv i v. Indywidualne cechy budowy ręki” Na str. 326 jest narysowane ćwiczenie na. Kciuka zawsze niŜ sze połoŜ enie nadgarstka” – mówi autor. Na rysunku 29. . Całość anato miczną z uwzględnieniem budowy anatomicznej i kierunku prze znaczenia; Rysunek 6. 1. Szkielet kostny świni (wg Popesko p: Atlas anatomii. Noga przednia odcięta tak, aby kości nadgarstka pozostały przy niej;\nAkcesorium umożliwiające indywidualną budowę systemów ściennych dla. Uniwersalne formy, mocny rysunek słojów w naturalnej kolorystyce drewna oraz. Konstrukcja Health-v podkładek pod nadgarstek zapobiega zwężeniu cieśni nadgarstka. Odpowiednio są to: staw ramienny, staw łokciowy, staw nadgarstka. Jak zauważyć możesz na poniższym rysunku, zestawiając ze sobą budowę kończyny konia z.\nFile Format: Microsoft WordIle wynosi szerokość stopnia klatki schodowej (patrz rysunek obok). d. Zwichnięcie nadgarstka. 23. Oblicz całkowity koszt robocizny, zakładając. Która grupa niżej wymienionych materiałów może być stosowana do budowy fundamentów? Ta metoda umożliwia w zasadzie budowę lżejszych kajaków choć zależy to oczywiście od liczby. Rysunek 24: Prawidłowa długość wiosła. Rozwój konstrukcji kajaków miał. Motywując to większym wygimnastykowaniem prawego nadgarstka. 29 Paź 2005. Wyświetlono wiadomości wyszukane dla hasła: smok rysunek. Okolice klatki piersiowej oraz zbyt krótka ręka między nadgarstkiem a łokciem. Tyle, że budowa jest nieco skomplikowana (dodaktowa przekładnia kątowa).\n. Skóry 10 oz. i 12 oz. Charakteryzują się płaską budową anatomiczną z twardym wkładem. Szeroki rzep wokół nadgarstka idealnie stabilizuje pracę rąk. z charakterystycznymi rysunkami pajęczyny i pająków, od wewnętrznej strony. By m nowak-Related articlesZagadnienia związane z budową ludzkiego ciała od wieków fascynowały uczonych. Część dalsza kości promieniowej tworzy wraz z kośćmi nadgarstka, staw nadgarstkowy. Rysunek 13. Trzy pierwsze formy drgań modelu kości promieniowej.\nKręgi z kolejnych odcinków różnią się budową, rozmiarami i kształtem, ale typowy kręg. Przedramiona, nadgarstki, dłonie, palce, przełyk, tchawica.\nOdmienna jest budowa piór puchowych. Mają bardzo skróconą oś i luźną chorągiewkę. Od nadgarstka w kierunku końca skrzydeł (czyli na dłoni) wyrastają lotki. Na podstawie znajdujących się tam opisanych rysunków uczniowie wykonują. Kształt i budowa kociej głowy są typowe dla drapieżników: rozbudowane i. Istnieją jednak trzy zasadnicze wzorce sylwetki, przedstawione na rysunku poniżej. Spowijająca szczelnie kości stopy oraz układ kości nadgarstka i kostki. Wyczuj swoje tętno w okolicy nadgarstka! na czas trwania życia 35-letniego mężczyzny przedstawia poniższy rysunek. Budowa układu chłonnego. Zastanów się co wspólnego ma budowa źdźbła trawy i kości długiej, i dlaczego ma. Magnes, ołówek, wypalona kość kurczaka, modele kości krótkich– kości z nadgarstka. Sporządź rysunek preparatu mikroskopowego tych tkanek. Linia Życia-określa budowę fizyczną jednostki i jest odbiciem kodu genetycznego. Krzyż-jeśli ramiona są równe, a rysunek wyraźny jego działanie jest. Się w połowie drogi od małego palca do nadgarstka to linia głowy. Znaki szczególne: tatuaże-na prawej piersi rysunek” jaskółki. Czoło średniej wielkości, szczupła budowa ciała, nos normalny prosty. Na lewym nadgarstku od wewnętrznej strony widnieją wytatuowane nieczytelne liczby lub cyfry. Prawdą byłoby stwierdzenie, ze budowa głowy Beagle' a i jej wygląd są potwierdzeniem rasowości. Przednie kończyny proste i masywne, nadgarstki silnie zwarte, a pęciny przedłużające. Rysunek a2 pokazuje psa biegnącego właściwie. . Rysunek dobrze opisany nie różni się wielkością od rysunku źle. Tocheri z kolegami postanowił sprawdzić, czy budowa nadgarstka lb1.\nKości dłoni-kości nadgarstka, śródręcza i palców (paliczki). Na rysunku przedstawiono schematycznie budowę kręgosłupa człowieka.\n9 Maj 2010. Budowa i urazy dłoni i nadgarstka. Dzięki rysunkom dziecko będzie mogło samo złożyć poszczególne części i stworzyć model ludzkiej dłoni. 28 Sty 2010. Ruchome struktury: kości nadgarstka i stopy tam gdzie mocna budowa łączy. z rdzeniem kręgowym-egzamin rysunek który krąg jest który!\nWykonanie rysunku lub złożenie odręcznego podpisu w Wordzie leży w zasięgu Twojej ręki. Ręki, dodajmy, bez obolałego nadgarstka. Może mieć różne zastosowanie zależnie od budowy, wyposażenia oraz końcówki, która jest wymienialna.\nModel jest przeznaczony do zajęć z zakresu budowy ciała ludzkiego oraz zdrowia, na poziomie. Rurce lewego nadgarstka (rysunek 2). Kontynuuj: -budowy ciała-zdolności i umiejętności-możliwości i ograniczenia. w sieci) wówczas możesz odchylić oparcie bardziej do tyłu (popatrz na rysunek). Utrzymywaniu nadgarstków w pozycji neutralnej (przedramiona i nadgarstki tworzą.\nDłoń wraz z nadgarstkiem stanowią przedłużenie przedramienia. ćwiczenia utrwalające kontynuowanie linii i rysunków zaczynających się od lewej strony. c) ćwiczenia ruchowe pozwalające poznać budowę swojego ciała: 24 Maj 2010. Ze względu na budowę zewnętrzną kości podzielono na kilka grup: kości krótkie (łac. Ossa brevia), np. Kości nadgarstka, stępu. Te rysunki kości są super! lepszych nigdy nie miałam ani nie widziałam! brawo!\n. Budowa ludzkiego nadgarstka sprawia, że swoboda jego ruchu jest mocno ograniczona w przypadku używania tradycyjnych myszek.\nBudowa chromosomów (rys) Przed przystąpieniem do podziału w każdym chromosomie. Skutkiem choroby są złamania przy małych urazach: nadgarstka, kręgów, bioder. Rtg: powiększenie lewej komory i lewego przedsionka, wzmożony rysunek. Wiele koni szkółkowych to kuce, konie prymitywne lub cięższej budowy. Dla przypomnienia nadgarstek powinien być wyprostowany, od góry powinien być. Poniższy rysunek pokazuje wahania ciśnienia krwi na przestrzeni jednego dnia. Na rysunku oznaczony jako b) przedstawiają atak bólu. Opis budowy aparatu. Owiń mankiet wokół nadgarstka, wyświetlacz aparatu musi znaleźć się po.\nB) Brzeg dłoni, nadgarstka i ramię opierają się cały czas o stół i zeszyt i. ćwiczenia utrwalające kontynuowanie linii i rysunków zaczynających się od lewej strony. c) ćwiczenia ruchowe pozwalające poznać budowę swojego ciała: Rysunek jest jedną z najwcześniej uprawianych działalności plastycznych dzieci. Jest całe ramię lub przedramię, niezaangażowane są natomiast nadgarstki. Ze względu na różnorodność swojej budowy-może być cienki lub gruby.\nPoprawa. Rysunek 1. Badanie tętna w okolicy nadgarstka. Ki przypominające budową chemiczną niektóre narkotyki. Endorfiny poprawiają samo-\nFile Format: pdf/Adobe Acrobatciała, gdyż stanowi to o ostatecznym kształcie rysunku. Zacznij od narysowania kuli. Sowania wszystkich zwierząt o podobnej budowie. Nie. Nadgarstka. Wklęsłoœ ć przy górnych odcinkach palców. Wypukłoœ ć przy dolnych. . Ich budowy oraz zdarzeń i czynności wykonywanych przez przedstawione na rysunku postaci. Dziecko bazgrząc nie posługuje się palcami i nadgarstkiem. Rysunek staje się graficzną reprezentacją świata (nie fotograficzną. Rząd jeździecki rekreacyjny-budowa siodła i uzdy. Rodzaje kiełzna. Wskaż na rysunku następujące części ciała konia: kłąb, łopatkę, łokieć, nadgarstek, lędźwie, puzdro, kolano, słabiznę, guz biodrowy, guz kulszowy, staw skokowy. 15 Cze 2010. Robinson nazywa to" rysunkiem umysłowym" zginanie nadgarstków ze sztangielkami. Bardzo duże znaczenie mają w tym przypadku cechy wrodzone: budowa anatomiczna kości i mięśni oraz predyspozycje.\n9 Lut 2010. Budowa. Znajduje się na zewnętrznej stronie barku. Mięsień naramienny-na rysunku zaznaczony na czerwono. Mięsień nawrotny obły• Mięsień zginacz promieniowy nadgarstka• Mięsień dłoniowy długi• Mięsień zginacz. Wielkość i zawartość pęcherza moczowego, budowa ściany pęcherza moczowego oraz wygląd błony. Nadgarstka płytkie nie zagojone nacięcie skóry długości 2 cm. Zmniejszonej konsystencji, na przekroju rysunek włókien nieco. Jeszcze ważniejsze jednak są proporcje i budowa ciała Akity. Rysunek: Yoko Yamamoto Środkowa ilustracja: Na budowę szkieletu składa się łopatka, ramię, staw łokciowy przedramię, nadgarstek, śródstopie i łapa.\nSam" rysunek" jest również trudny do osiągnięcia wśród srokato umaszczonego. Słabo zaznaczona harmonijna budowa ciała. Wydłużona głowa i szyja. Nosem (tzw. Maska nosowa), kończynami przednimi do nadgarstka, tylnymi do stawu.\nPoznanie podstawowych elementów budowy zewnętrznej i wewnętrznej człowieka. Odczuć, skojarzeń na konkretny wytwór ucznia, np. Wycinanka, rysunek. Ale najlepiej wyczuwalne są w pewnym określonym punkcie nadgarstka.\n. Jeżeli będziecie chcieli rzeczywiście po szkicować sobie rysunki z tej lekcji, namawiam. a mianowicie: ma smuklejszą budowę ciała niż postać rzeczywista. Nadgarstki i dłonie zaczynają się od połowy ciała w dół. Rysunek poglądowy szabli polskiej: 1-głownia (brzeszczot). Przeciąganych (krajanych) z ramienia lub nadgarstka, przy częściowym usztywnieniu stawu łokciowego. iż można mówić o ściśle funkcjonalnej budowie karabeli bojowej.\nPatrzysz na posty znalezione dla hasła: rysunek motyla. z Was już wspomniała) tygrysie łapki lub jakąś oryginalną gwiazdkę oraz małą gwiazdkę koło nadgarstka. Często decydują inne cechy, np. Budowa aparatu kopulacyjnego.\n. Zamocowania do burty łodzi lub innego miejsca albo założenia na nadgarstek ratownika. Taka budowa fartucha ułatwia znacznie usuwanie z maski wody przez. Przebieg zjawiska wyjaśnia zamieszczonu rysunek. Ucho-przekrój uraz. 2. Budowa i działanie ramion pomiarowych. ramiona pomiarowe. Nadgarstek. Adapter głowicy skanującej. Automatyczne. Punktami wybranymi z rysunku cad.\n2. Podpisz zaznaczone elementy budowy układu krwionośnego i uzupełnij schemat. Podpisz rysunek, który przedstawia tkankę budującą serce. Dokonaj pomiaru tętna powyżej nadgarstka. Zanotuj wynik. a) w pozycji siedzącej.\nMoże to być np. Na nadgarstku czy też palcu. Budowa– urządzenie składa się z mankietu zakładanego na ramię, połączonego z jednostką sterująco-pomiarowo-rejestrującą. Rysunek 1-Proste urządzenia mechaniczne do mierzenia oddechu. Na rysunku 1 przedstawiono sposób wykonania rzutu rzutką rękawową. Wolny koniec linki należy zamocować do stawu skokowego, nadgarstka albo dowolnego. Warto jeszcze wspomnieć o różnicy w budowie samej rzutki przeznaczonej na wody. Ich budowa jest celowo do tego przystosowana, są one ściśle powiązane. Stawiający opór można wykorzystać drugą rękę (patrz rysunek przy rozciąganiu). FIexor pollic. Longus), mm, zginacze łokciowy i promieniowy nadgarstka (mm. Dokładniejsze rozplanowanie elementów pokazane zostało na rysunku niżej (na. Stroimy wówczas każdą strunę osobno starając się tłumić nadgarstkiem lub. Lub poluzować za pomocą maszynek (patrz sekcja Budowa i zasada działania).\nPrzenośna, zwarta budowa oraz złącze ieee-1394 FireWire zapewniają szybką. Podparcie nadgarstka, zwiększające komfort; urządzenie zbudowane jest z. Powyższy rysunek przedstawia widok obiektu zaprojektowanego w programie Rhino jako. Rysunek ten daje się dowolnie obracać i powiększać. Istnieje teŜ opcja ukrywania tak. budowa. • DuŜ e pole obserwacji (wymiar górnej powierzchni ok. 90x60 cm). n2– nadgarstek lewy str. Zewnętrzna. d2– dłoń lewy str. Zewnętrzna.\nBudowa anatomiczna psa. Opis rysunku: 1. Czaszka 2. żuchwa 3. Kręg szczytowy. Prostownik promieniowy nadgarstka (extensor carpii radialis). File Format: Microsoft Powerpointdo tego typu należą kości nadgarstka, kości stepu itp. w okresie budowy kości (i procesów gojenia) czynne są komórki wytwarzające substancję. Na 10sek, a każdy rysunek pojawia się automatycznie po tekście w odstępie 4-6sek. W rurce gdzieś na początku (patrz rysunek) robimy otwór. Samej kolczugi oraz przystąpienie do planowania jego budowy, zanim zacznie się go robić. Wykonanie Karwaszy mniej więcej od łokcia do nadgarstka (Jedna para prawa i lewa. Naukowcy udowodnili, że waga i budowa trzmiela nie powinna pozwalać mu na to by latał. Ków, takich jak nadgarstek, łokieć. Każde pismo tworzy swoisty. Rysunek 2: Siła nacisku i tempo pisania wg. Klagesa.\nRozwojowa dysplazja stawu biodrowego jest zaburzeniem w budowie. Podstawą rozpoznania nieprawidłowości w budowie niemowlęcego stawu biodrowego jest . Budowa czekana Czekan zbudowany jest ze styliska zakończonego u dołu. Należy jeszcze zwrócić uwage na tzw. Kąt natarcia (patrz rysunek powyżej). Nie spadała zbyt łatwo z nadgarstka (najlepiej jeśli ma regulację).


Szmaragd to zielona, najcenniejsza odmiana berylu. Jego nazwa pochodzi od łacińskiego smaragdus – zielony. Poza diamentem, szafirem i rubinem, szmaragd jest jednym z najtrwalszych materiałów znanych ludzkości. Najczęściej jasnozielony lub ciemnozielony, rzadziej trawiastozielony. Swój kolor zawdzięcza domieszce chromu, a także wanadu. Od jakości kamieni, ich pięknej barwy oraz doskonałej, pozbawionej zmętnień przezroczystości, zależy ocena wartości szmaragdu. Najwyżej cenione są szmaragdy ciemnozielone, bez jakichkolwiek spękań i zmętnień.\nNazwa topaz pochodzi od greckiego słowa topazos - poszukiwać. Już w starożytności był to jeden z najbardziej poszukiwanych i najcenniejszych kamieni. Topaz jest krzemianem glinu zawierającym fluor. Występuje w wielu barwach: błękitnej, niebieskiej, niebiesko-zielonej, żółto-zielonej, winnożółtej, pomarańczowej, różowej, bladofioletowej i fioletowo-niebieskiej. Zdarzają się kamienie bezbarwne, czerwono-fioletowe i czerwone w różnych odcieniach. Topazy kolorowe szlifuje się przeważnie szlifem schodkowym, bezbarwne zaś szlifem brylantowym.\nRubin jest odmianą korundu. Ma barwę od jasnoczerwonej do niemal fioletowo-czerwonej. Kolor zawdzięcza domieszce chromu. Najcenniejsze są rubiny czerwone z lekkim odcieniem niebieskawym. Barwa ta jest charakterystyczna dla kamieni pochodzących z Birmy, natomiast te ze Sri Lanki są zazwyczaj jaśniejsze i mają brunatny odcień, spowodowany domieszką chromu oraz żelaza. Kamienie te są od dawna bardzo cenione, a piękne, duże rubiny mogą być znacznie droższe od diamentów.


O nas | Anglojęzyczna Szkoła Podstawowa Bielsko-Biała\nNaszym priorytetem jest wysoki poziom nauczania, pozostający w harmonii z naturalną ciekawością poznawczą dziecka.\nPodstawowa Szkoła Anglojęzyczna „Europejczyk” będzie kształcić obywateli świata – ciągle kształcących się i komunikujących w języku angielskim.\nJesteśmy przekonani, że harmonijny rozwój emocjonalny i socjalny, wzmacnianie wiary we własne możliwości oraz odkrywanie mocnych stron dziecka ma kluczowe znaczenie dla uzyskania wysokiego poziomu umiejętności w szkole podstawowej.\nWysokie wymagania stawiamy sobie jak i naszym uczniom jednocześnie ucząc jak im sprostać. Będziemy dzielić się naszym doświadczeniem, oferując możliwość wykorzystania wszelkich zasobów placówki, przez które rozumiemy doskonały warsztat pedagogiczny, niestandardowe rozwiązania, wsparcie, możliwość samorozwoju i budowanie systemu wartości.\nAnglojęzyczna Szkoła Podstawowa „Europejczyk” - powstała po to, by urzeczywistnić nowoczesną edukację, tworząc w ten sposób nowe standardy kształcenia na poziomie szkoły podstawowej. Naszym wiodącym założeniem jest wykorzystywanie najnowszych technologii w procesie dydaktycznym i wychowawczym, tak by przygotować uczniów do życia w społeczeństwie informacyjnym. Realizujemy to poprzez nasz program dydaktyczny w połączeniu z zastosowaniem technologii informacyjno - komunikacyjnych na zajęciach z wszystkich przedmiotów.\nCyfrowa rzeczywistość ukształtowała nawyk dostosowywania wszystkiego do osobistych preferencji. Nowoczesna szkoła nie może pominąć tego aspektu milczeniem. Mogąc przystosować edukację do własnych potrzeb i zainteresowań, można wyrazić siebie i swoją tożsamość. Masowe kształcenie, wzorowane na dziewiętnastowiecznym modelu fabryki, nie przystaje do realiów dzisiejszego świata. Ważniejsze jest wytworzenie aktywnej potrzeby nauki przez całe życie. Rolą szkoły nie może być tylko odpytywanie z zapamiętanych treści. Dzięki wiedzy na temat własnego stylu uczenia Uczeń będzie wiedział, jak osiągnąć osobisty sukces.\nSylwetka absolwenta Anglojęzycznej Szkoły Podstawowej „Europejczyk”:\nNauczyciele, uczniowie i rodzice na drodze współpracy będą dążyć do tego, aby absolwent naszej szkoły:\nzdobywał jak najlepsze wyniki w nauce w każdym etapie edukacyjnym;\nsamodzielnie poszukiwał wiedzy wykorzystując zdolności krytycznego myślenia, która jest niezbędna na drodze rozwiązywania problemów i podejmowania decyzji;\nz chęcią zadawał wnikliwe pytania, prowadził badania i obserwacje, był gotowy do podejmowania wyzwań;\npotrafił ocenić i zrozumieć swoje mocne strony, jak i ograniczenia w odniesieniu do swoich osiągnięć, życia oraz miejsca na świecie;\nbył pewnym swoich możliwości człowiekiem, szanującym ludzką godność i wrażliwym na świat przyrody;\nposiadał umiejętność skutecznej komunikacji, jasno wyrażając swoje myśli i uczucia;\ndbał o rozwój intelektualny, fizyczny, emocjonalny, społeczny i etyczny, rozumiejąc, że jesteśmy odpowiedzialni za wspólne dobro, co jest szczególnie ważne w stosunku do ludzi potrzebujących naszej pomocy;\nmyślał globalnie, działał lokalnie poprzez swoje zaangażowanie na rzecz społeczności, w której żyje;\nczuł radość i pasję do nauki przez całe swoje życie.


Strony związane z hasłem: nowe - strona 1 - poldinkowani.com.pl - mocno podlinkowany katalog stron internetowych\nWyśmienita rozrywka w dzisiejszych czasach jest konieczna aby normalnie funkcjonować w społeczeństwie. Właśnie dlatego uruchomiliśmy portal, który ma bawić i rozśmieszać przybyłych wirtualnych użytkowników. Mamy dla nich szczególnie przygotowaną pulę zaskakujących kawałów, które przez długi okres wybieraliśmy przez parędziesiąt dni. Poprzez nasze kawały i anegdoty może każdy przynajmniej na chwilę zapomnieć o całym świecie i sympatycznie spędzić czas. Nie bądź smutasem odwiedź nasz portal internetowy już teraz.\nOlej arganowy używany jest od wieków przez arabskie kobiety jako tradycyjny, naturalny kosmetyk. Najlepszy pochodzi z Maroka i jest używany w wielu kosmetykach również współcześnie. Właściwie przechodzi nawet obecnie swoisty renesans, ponieważ praktycznie wszystkie, liczące się firmy kosmetyczne mają w swojej ofercie linię kosmetyków opartych na bogatym w witaminy, kwasy omega i inne cenne dla urody składniki, link text]oleju arganowym[/url]. Można go stosować do pielęgnacji skóry twarzy i ciała, jak również do włosów.


Czerwony brokatowy lakier hybrydowy Czerwień w Rio, 7ml | Mistero Milano\nLakier hybrydowy Czerwień w Rio To seksowne bordo mieniące się milionem srebrno-czerwonej drobiny. Przywodzi na myśl romantyczną kolację na której chcesz wyglądać wyjątkowo. Z takim blaskiem Twój czar będzie roztaczał się w ogromnym promieniu! Wykonany nim manicure pozwoli Ci roztaczać feromony i seksapil wokół.\nCZRWONY BROKATOWY MANICURE HYBRYDOWY - DLA KOGO?\nPo czerwony lakier do paznokci Czerowień w Rio z pewnością sięgną Kobiety, które na co dzień stawiają klasyczne rozwiązania, ale kochają też wyjątkowy błysk. Kolor jest uniwersalny – użyjesz go w każdym sezonie, zdecydowanie jako total look, będzie wyglądać najbardziej zjawiskowo. Będzie pasował fankom elegancji i klasyki.\nCZERWONY BROKATOWY LAKIER HYBRYDOWY - DO JAKICH STYLIZACJI?\nCzerwony lakier hybrydowy z drobiną doskonale prezentuje się na całości stylizacji jak również jako elementy uświetniający stylizację pomalowaną klasycznym kolorem lakieru hybrydowego. Odcień ten idealnie połączy się z klasyczną czernią, czerwienią i odcieniami nude. Fanki czerwieni i borda nie będą zawiedzione – to będzie dla nich genialna odmiana. Do total looku możesz dodać metaliczne naklejki lub kawior.\nLakier hybrydowy Czerwień w Rio\nKod produktu: 1327/7


Kochać Boga z całego serca a bliźniego dla Boga jest zupełną doskonałością chrześcijańską cd\nKOCHAĆ BOGA Z CAŁEGO SERCA, A BLIŹNIEGO DLA BOGA JEST ZUPEŁNĄ DOSKONAŁOŚCIĄ CHRZEŚCIJAŃSKĄ c. d.\nSłyszę ciągle rozprawiających o doskonałości, mówił pewnego razu nasz św. Biskup, ale widzę bardzo mało osób doskonałych.\nKażdy pojmuje doskonałość wedle swego upodobania. Jedni zasadzają ją na prostocie ubioru, inni na wstrzemięźliwości i surowości życia; ci na jałmużnach, tamci na uczęszczaniu do sakramentów.\nWielu upatruje doskonałość w modlitwie, albo w kontemplacji biernej; niektórzy wreszcie w łaskach nadzwyczajnych, które zowią się darmo danymi, takimi są np. dar czynienia cudów, albo proroctw: lecz wszyscy ci wyżej wymienieni mylą się, gdyż biorą środki za cel, albo skutki za przyczynę.\nCo do mnie, dodał Święty, znam tylko jedną doskonałość, która polega na kochaniu Boga z całego serca, a bliźniego jak siebie samego. Wszelka inna doskonałość, bez tej jest fałszywą. Sama tylko miłość, jest jedynym węzłem łączącym nas doskonale z Bogiem i z bliźnimi, a to połączenie jest kresem naszego przeznaczenia i ostatecznym końcem wszelkiej doskonałości. Mylą się i oszukują siebie wszyscy, którzy innej szukają doskonałości.\nWszystkie najznakomitsze nawet cnoty są niczym bez miłości: ani wiara, choćby góry przenosiła i przenikała wszelkie tajemnice, ani duch proroctwa, ani dar języków, ani rozdanie wszystkiej majętności ubogim, ani męczeństwo samo: wszystko to nie przyda się na nic bez miłości. Kto nie ma miłości, nie ma w sobie życia duchowego, jest martwy. Bez miłości wszelkie uczynki, choćby na pozór najświetniejsze, są bezpłodne, to jest, nie mają żadnej wartości dla zbawienia i nie zasługują na niebo.\nUmartwienia, modlitwa i inne ćwiczenia w cnotach są dobrymi środkami do postępu w doskonałości, jeżeli spełnione będą z miłością i z pobudek tejże miłości; nie należy jednak zakładać doskonałości na tych środkach, ale na celu do którego one prowadzą.\nDuch Świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego. Tłumaczył z francuskiego ks. Adolf Pleszczyński K. Ś. T., Warszawa 1882, ss. 75-76.


WÓZEK KRASNAL SATURN 3w1 :: bambino-sklep\nWÓZEK KRASNAL SATURN 3w1\nStelaż wózka, wpięcie z gondolą – wersja głęboka, wpięcie spacerówki, fotelik samochodowy z adapterami, obszerna torba do wózka, pokrowiec na nóżki dla wersji spacerowej, oraz do gondoli i fotelika samochodowego, koła pompowane na łożyskach, pojemny kosz na zakupy. Rączka gondoli oraz rączka stelaża wózka pokryta eko skórą.\nGRATIS!!! folia przeciwdeszczowa na gondole i spacerówkę, przewijak i miękki materac do gondoli.\nRączka wózka pokryta eko skórą\nRegulacja oparcia w gondoli na trzech płaszczyznach.\nRączka gondoli pokryta skórą\nRączka gondoli oraz rączka stelaża wózka pokryta skórą.\nWymiary: długość 88cm, szerokość 37cm\nTorba - pakowna i wygodna wieszana na rączce wózka\nPokrowiec na nóżki dla wersji spacerowej\nGratis!!!: Folia przeciwdeszczowa pokrywająca gondolę, folia na spacerówkę, przewijak, materacyk do gondoli.\nPrezentacja wózka SATURN:


Unibep S.A. - analiza techniczna 13.02.2019 r.\nHome Giełda Analizy techniczne Unibep S.A. - analiza techniczna 13.02.2019 r.\nUtworzono: środa, 13, luty 2019 04:55\nWidzimy, że CCI jest w obszarze wykupienia i skłania się zapewne do dania sygnału pro-sprzedażowego. Oznaczałoby to korektę, ale bynajmniej nie złamanie ogólnego trendu. Za korektą przemawia też fakt, iż notowania dotykają górnej wstęgi Bollingera. Co prawda nie twierdzimy, że kurs powinien teraz pójść w kierunku wstęgi dolnej, ta bowiem jest bardzo daleko (nieco ponad linią 4,50 zł), niemniej sam ruch w dół jest możliwy. Po drodze są oczywiście wsparcia, np. 6,10 zł, 5,90 zł, 5,75 zł, 5,60 zł czy 5,25 - 5,30 zł.\nJeżeli chodzi o wskaźnik SMI, to na razie jego linie się nie przecinają, nie ma więc sygnału, jakkolwiek można podejrzewać, że jeśli sytuacja będzie się w najbliższych dniach rozwijać zgodnie ze scenariuszem lekkiej choćby korekty, to SMI potwierdzi wskazania CCI i narzędzia Bollingera.\nOdwiedza nas 3834 gości


Księżna Kate w letniej sukience - WP Gwiazdy\nKsiężna Kate w letniej sukience\nMimo jesiennej pory księżna Kate potrafi zaskoczyć. Nie przejmując się aurą, podczas jednego z ostatnich oficjalnych wyjść, miała na sobie kreację idealną na trochę wyższe temperatury.\nKsiężna Cambridge wraz z księciem Williamem pojawili się ostatnio w Londynie na jednej z charytatywnych imprez. Rodzina królewska spotkała się z uzdolnionymi dziećmi, które od najmłodszych lat ćwiczą swoją kreatywność m.in. poprzez malowanie.\nKsiążę William wraz z żoną i młodszym bratem postanowili także przyłączyć się do dzieci, które tego dnia uczestniczyły w warsztatach. Razem brali udział w pracach rzemieślniczych, a także ćwiczyli modelarstwo.\nTymczasem, okazuje się, że sukienka Kate mogłaby być inspiracją dla niejednego artysty. Duże kieszenie po obu stronach sukienki podkreśliły szczupłą sylwetkę Middleton. Dodatkowo ciekawe wzory umieszczone na niebieskim tle sprawiły, że po raz kolejny od księżnej nie można było oderwać wzroku. Rzeczywiście najlepiej jej w niebieskim? Oceńcie sami!\nSukienki na każdą figurę i na każdą okazję >>


Dodatkowo: sterowanie pilotem\nOgromny kryształy żyrandol w ponadczasowej formie kwadratu. Tysiące kwadratowych kryształów, łączą się z prostokątnymi pryzmatami z prawdziwego kryształu. Imponująca wielkość oraz wysokiej jakości materiały użyte do produkcji żyrandola, sprawiają że jest to produkt ekskluzywny. Wysokiej klasy. Trójwymiarowy żyrandol będący połączeniem nowoczesnego wzornictwa z ponadczasową elegancją. Połączenie stali pokrytej chromem, idealne proporcje. Dzięki dużemu wymiarowi żyrandol stanowi biżuterię dla twojego pomieszczenia. Sprawdzi się w salonie, holu, jadalni, hotelowym lobby, apartamencie, kancelarii czy butiku.\nZ racji dużego gabarytu i użycia prawdziwego kryształu żyrandol wymaga montażu według załączonej instrukcji obsługi.\nLampa Kryształowa Kwadrat Weslan 40/65 cm Prawdziwy...


4 lipca 2007 | Wojciech Wierzejski Blog\nMichnik o pogromie kieleckim\nOpublikowano 4 lipca 2007 Autor: Wojciech Wierzejski\n„W kwietniu 2006 roku Michnik miał wykład w Raleigh, w Północnej Karolinie, podczas którego mówił o tym, że według niego jednakowe zbrodnie wojenne były popełniane przez Niemcy, Polskę i Rosję. Wśród zbrodni wojennych, według Michnika, pogrom kielecki (dziś przypada 61. rocznica tych wydarzeń) jest największą zbrodnią w historii Polski. Naturalnie o fakcie zainscenizowania (obok pogromu kieleckiego) kilkunastu pogromów powojennych przez NKWD we wszystkich krajach satelickich w latach 1945-1947, Michnik w ogóle nie wspominał. Pominął motywy sowieckiej strategii, związanej z tymi pogromami, których celem było zaludnianie Palestyny przez Żydów-uciekinierów. Dzięki tym aktom terroru napędzono setki tysięcy uciekinierów żydowskich do Palestyny - twierdzi profesor Iwo Cyprian Pogonowski (\n) w artykule na portalu prawy.pl. „Artykuł Adama Michnika pod tytułem ťPolowanie na czarownice w PolsceŤ” („The Polish Witch-Hunt”) ukazał się w piśmie „New York Review of Books” z datą 28 czerwca 2007 roku. W artykule tym Michnik dzieli Polskę na „Polskę zemsty”, która walczy z „Polską nadziei”. Ciekawe jest, że angielską wersję tego artykułu przygotowała do druku żona znanego polakożercy, Jana Tomasza Grossa - Irena Grudzińska Gross. Artykuł jest ilustrowany fotografią Bronisława Geremka i Madeleine Albright, która jako sekretarz stanu USA walnie przyczyniła się do amerykańskiego bombardowania Belgradu i znana jest z powiedzenia, że „po co USA ma tak wielką armię, jeżeli armii tej nie używa?”. Zachęcam do przeczytania całego artykułu.\nPojawił się w sprzedaży nowy numer „Racji Polskiej”. W dużym stopniu poświęcony sektom i różnym ruchom para-religijnym, które na co dzień posługują się metodami psycho-manipulacji: www.racjapolska.pl. Polecam lekturę tego prawicowego miesięcznika.\nCZARNY P.R. PRZECIW MOJEJ OSOBIE\nJuż druga gazeta z rzędu robi mi czarny P.R. rzekomo pod pretekstem rankingu na najlepszych i najgorszych posłów. Najpierw Rzeczpospolita w zeszłym tygodniu dała omówienie pseudo-badań grupy studentów, którzy analizowali prace euro-deputowanych. Wynikało niby to z owych tajemniczych „badań” (co to ani ich metody, ani wnioskowania nie znamy), że najmniej pracowałem ze wszystkich. Wygrywają „ranking” oczywiście posłowie: PO i… R. Czarnecki (- na każdy temat zabiera głos…). Zdziwiło mnie to mocno. Po pierwsze dlatego, że uchodziłem w roku, w którym byłem posłem do PE (2004-2005) za jednego z najaktywniejszych: -nie opuściłem żadnego posiedzenia plenarnego i żadnego posiedzenia mojej komisji konstytucyjnej; -wielokrotnie miałem wystąpienia w imieniu frakcji, w tym o bardzo poważnej materii, jak np. konstytucja UE; -wydałem najwięcej publikacji o największym nakładzie, w tym broszurę o unijnej konstytucji w ponad 500 tys. nakładu (Wyborcza to dziś stawia za zarzut!); -zorganizowałem w kraju około 100 konferencji otwartych poćwięconych tematyce unijnej; -zgłaszałem projekty zmian regulaminowych.\nPo drugie: metoda „badań” owych studentów jest dla nich samych kompromitująca, a tym samym podważająca wiarygodność dziennika, który je bezkrytycznie zamieszcza (pewnie ulegając jakimś naciskom P.R.-owskim). Otóż piszą oni, że podliczyli ilość m.in. jednominutowych oświadczeń „na każdy temat”. Naiwni i ignoranci czytający te „rewelacje” nie wiedzą, że owe „jednominutówki” w PE są przeważnie dla sztucznego zwiększenia statystyki aktywności. Przemawia się tam „na każdy temat” (np. o Św. Franciszku, o bananach, o szkodliwości palenia tytoniu, o prezerwatywach – kto chce o czym, bez ograniczeń, ale tylko przez 1 minutę). Są one po to, by mniej znaczący posłowie mogli się czymś pochwalić w terenie, w kraju z którego pochodzą. Poważni deputowani w to się z reguły nie bawią. I na tej podstawie, „na skróty”, taką to metodą ocenili moją aktywność. Dodajmy, że mnie „podliczyli” statystycznie za rok mojej pracy, a innych za trzy lata! I „Rzeczpospolita” to opublikowała!\nI oto teraz „Polityka” zamieszcza ranking posłów, w którym za najlepszych uchodzą ci, o których inni politycy i dziennikarze mówią, że „zasługują na wyróżnienie” oraz ranking tych, których np. redakcja „Polityki” nie lubi. Czy ranking ten bada realną pracę poselską? Np. że dany poseł nie opuścił ani jednego posiedzenia (nawet w przypadku choroby)? Albo że przewodniczy grupie polsko-włoskiej, która prowadzi najaktywniejsze działania ze wszystkich (już dwukrotnie gościliśmy przyjaciół z Włoch, a to zawsze wielkie wydarzenie w sejmie)? Czy podlicza się spotkania z wyborcami w terenie, ale te otwarte, nie zaś w gabinetach, prowadzone ze œwiatem biznesu? Bo np. moich spotkań z obywatelami w tym czasie było kilkaset w całym kraju! Czy podlicza się wszystkie pracochłonne, wielogodzinne rozmowy na wyższym szczeblu, np. koalicyjne, które decydują o porządku prac nad poszczególnymi ustawami? Nie mówię już o wyczerpujących i wielogodzinnych codziennych (w tym sobota i niedziela) kontaktach z mediami (praktycznie pełna dyspozycyjność!), bo dziwnym trafem w tym rankingu uznano akurat ten wyróżnik za ujmę. A podliczono artykuły mojego autorstwa opublikowane w prasie? A ilość tzw. cytowań w mediach? A wykłady dla młodzieży? A współkierowanie pracami Klubu Parlamentarnego i organizowanie prac poselskich? Kilku pospolitych leni, o największej absencji, ale o dobrym P.R. i niezłych układach z dziennikarzami zostało wyróżnionych. O mnie napisano, że „dobry wojownik partyjny, słaby poseł”. Szkoda słów…


iCon ? aranżacja łazienki bez ograniczeń. Nowość w ofercie Sanitec KOŁO – segment w domu i w ogrodzie\nOpublikowano 8 lat temu: 6 grudnia 2012 18 stycznia 2020 netPR.pl Przeczytasz w: 4 minut/y\nCeramikę i meble z rodziny iCon marki Keramag łączy proste wzornictwo i wyjątkowa funkcjonalność. Różne typy i wymiary umywalek oraz modułowa konstrukcja mebli dają nieograniczone możliwości aranżacji niemal każdej łazienki.\niCon jest kompleksowym rozwiązaniem w zakresie wyposażenia wnętrz, na które składa się seria eleganckich umywalek i praktycznych mebli. Wszystkie produkty zaprojektowano tak, aby pasowały do każdego typu i wielkości wnętrza oraz były dostosowane do potrzeb użytkownika.\nDo wyboru jest aż dziesięć modeli umywalek o różnych szerokościach – od 50 do 120 cm. Te największe ?120? będą wspaniałym wyposażeniem łazienki dla dwojga. Ciekawym rozwiązaniem są umywalki asymetryczne (?50? i ?90?) z praktyczną powierzchnią odkładczą i mydelniczką ? po prawej lub lewej stronie.\nWszystkie umywalki najlepiej wyglądają razem ze specjalnie dopasowanymi do nich meblami. Ale równie elegancko prezentują się z ozdobnym syfonem lub zamontowane na dowolnym blacie. W kolekcji mebli są szafki podumywalkowe z jedną lub dwiema szufladami, szafki boczne niskie i wysokie, a także półki i lustra. Modułowy charakter mebli pozwala na swobodną aranżację łazienki ? poszczególne elementy kolekcji można dowolnie łączyć ze sobą tak, by jak najlepiej wykorzystać dostępną przestrzeń.\nOryginalne wzornictwo i funkcjonalność\nWszystkie produkty serii iCon zachwycają prostym wzornictwem. Geometryczny kształt i forma umywalek połączona z subtelną linią szafek wykończonych chromowanymi listwami, daje nowoczesny i modny efekt. Meble dostępne są w trzech kolorach z połyskiem: biel, burgund i platyna, pozwala to dopasować je do wnętrz urządzonych w różnym stylu. Najwyższy komfort użytkowania zapewniają pojemne szuflady wyposażone w system cichego i płynnego domykania. Wysokie szafki boczne dostępne są w wersji z lustrzanymi drzwiami, które mogą nie tylko stanowić dodatkowe, duże lustro łazienkowe, ale również optycznie powiększają przestrzeń. Uzupełnieniem kolekcji są lustra z oświetleniem o zmiennym położeniu w poziomie. Pozwala to na indywidualną aranżację oświetlenia umywalki i przestrzeni bocznej.\nW małych wnętrzach ? iCon xs\nZ myślą o małych toaletach i łazienkach gościnnych powstała seria produktów iCon xs. Niewielkie wymiary ceramiki ułatwiają zagospodarowanie równie niewielkiego pomieszczenia. W kolekcji są umywalki o szerokości 38 cm i 53 cm oraz praktyczna umywalka narożna ? wszystkie z nich mają wygodną powierzchnię odkładczą na kosmetyki i akcesoria. Więcej miejsca do przechowywania można uzyskać, stosując np. szafkę podumywalkową iCon xs. W szafkach bocznych zamontowano elegancki pojemnik z czarnej plexi, a wysokie lustro wyposażone jest w niewielkie półki, dzięki którym najpotrzebniejsze drobiazgi będą zawsze pod ręką.\nRimfree ? idealnie czysta toaleta\nDoskonałym uzupełnieniem wyposażenia z serii iCon i iCon xs są wiszące miski ustępowe i bidet z linii 4U. Ich nowoczesna owalna forma doskonale komponuje się z prostokątami umywalek i prostopadłościanami szafek. Miski 4U dostępne są w wersji Rimfree ? bez wewnętrznego kołnierza. To innowacyjne rozwiązanie gwarantuje najwyższą higienę i czystość w domowej łazience. Brak kołnierza ogranicza osiadanie brudu oraz umożliwia dokładne i efektywne opłukanie całej miski przez specjalny system spłukujący, a co za tym idzie ? skuteczną eliminację bakterii. Miski 4U można kompletować z wolnoopadającymi deskami z tej samej serii lub deskami z linii iCon.\nKeraTect ? gwarancją czystości\nCeramika iCon oraz miski i bidety 4U dostępne są z innowacyjnym szkliwem KeraTect. Dzięki temu powierzchnia jest idealnie gładka i wyjątkowo wytrzymała. Nawet zastosowanie agresywnych środków czystości oraz mycie urządzeniami wysokociśnieniowymi nie pozostawia śladów na powierzchni ceramiki. KeraTect zapewnia maksymalną czystość i higienę w łazience, czego potwierdzeniem jest 30-letnia gwarancja producenta.\n← Atrakcyjne powłoki dekoracyjne. Wyjątkowe wnętrza lokali mieszkalnych i użytkowych\nDrogeria Hebe w Galerii Zabrze →\n4 września 2014 18 stycznia 2020 netPR.pl\nCzerwona i biała ściana jednowarstwowa\nKupno działek rolnych: duże ryzyko, duże zyski\n16 sierpnia 2011 18 stycznia 2020 netPR.pl


dzieci – MamStartup\nStrona główna - Teksty - #dzieci\nElektroniczne nianie przeszły długą drogę. Dawniej rodzice byli informowani o płaczu dziecka przez podobny do radia trzask. Dzisiejsze projekty elektrycznych niań obejmują wszystko od wideo i czujników ruchu po wskaźniki temperatury. Teraz Google szy...\nWonderbly to aplikacja webowa stworzona w Londynie, za pomocą której możemy zamówić spersonalizowaną bajkę dla naszych dzieci. Wystarczy, że wybierzemy wzór książeczki i wpiszemy imię dziecka, a opowiadanie będzie dotyczyło niego. Jedną z książek spr...\nRaport Edu-Tech 2016 poświęcony nowoczesnej nauce i technologiom w świecie edukacji odsłania mało optymistyczny stan polskiego szkolnictwa. Mimo że najmłodsi spędzają w internecie przeciętnie 15 godz. w skali tygodnia, to ich kompetencje informatyczn...\nNie ma to jak inspirujące rozpoczęcie roku szkolnego! Już niebawem, bo 10 i 11 września, dzieci i młodzież z Wrocławia będą miały okazję wziąć udział w niezwykłym wydarzeniu – pierwszej w naszym mieście edycji otwartej konferencji programistycznej De...\nOd 20 do 30 procent porannych korków generują rodzice, którzy odwożą dzieci do szkoły, a czterech na pięciu z nich czuje zmęczenie ciągłym wożeniem swoich pociech, przekonują autorzy KIDCarPool. Stworzyli więc aplikację, która łączy pasażerów z kiero...\nMartwisz się o swoje dziecko, które wraca same ze szkoły do domu? Revolar pozwoli Ci się uspokoić. Ten mały przycisk przypięty do paska od spodni, kieszeni, czy do plecaka, po wciśnięciu zaalarmuje Ciebie i inne osoby, gdy będzie dziać się coś niebez...


Jak dać sobie radę z trudniejszymi aspektami aranżowania wnętrz? | parendi.eu\nJak dać sobie radę z trudniejszymi aspektami aranżowania wnętrz?\nMyśląc o aranżowaniu wnętrz zwykle wyobrażamy sobie przyjemne aspekty, jak na przykład, wybieranie koloru ścian i dywanów, rodzaju ornamentów, jakimi spersonalizujemy nasze pokoje. Jednak każdy, kto miał kiedykolwiek styczność z aranżowaniem całkowicie surowego wnętrza przekonał się, że to nie tylko dobieranie obrazków na ścianę, a też aspekty wymagające o wiele więcej specjalistycznych umiejętności i wiedzy. Jak szybko uporać się z wszelkimi problemowymi, wymagającymi wykonania czynnościami?\nJedną z bardzo uciążliwych części dekorowania mieszkania jest, bezsprzecznie pochłaniające mnóstwo czasu i energii, składanie mebli. Nie ma w tym jednak nic dziwnego, gdyż z reguły instrukcje nie są dość szczegółowe i ich pomoc jest co najmniej wątpliwe. Kończy się więc tak, że po złożeniu wszystkich części zostaje nam jeszcze kilka śrubek, które nigdzie nie pasują. W takiej sytuacji trzeba szukać ratunku i jeśli nikt ze znajomych, czy rodziny nie posiada wymaganych kwalifikacji, może czas odwołać się do internetu. Wpisując w wyszukiwarkę frazę: montaż mebli Wrocław, Gdańsk, Kraków, czy Rzeszów z pewnością naszym oczom pokaże się mnóstwo ogłoszeń profesjonalnych firm, jak firmy Pomagier.\nTeraz pozostało jedynie wybrać, która firma funkcjonuje w naszym rejonie. Jednakże jeśli interesuje nas montaż mebli Wrocław, Warszawa Poznań, bądź inne większe miasto będzie miejscem, w którym paleta spółek w których możemy przebierać będzie o wiele szersza.\nKiedy chcesz poczytać więcej, jest oryginalna witryna o podobnej tematyce, jaką należy zobaczyć. To doskonały moment zatem zrób to!\nInnym niezwykle trudnym zagadnieniem jeśli mówimy o aranżacji mieszkania jest niewątpliwie zakładanie podłoża. Decydując się na montaż paneli w praktycznie każdym pokoju, czasami nie mamy pojęcia o tym jak bardzo problematyczne to będzie.\nNiestety wymaga to ogromu cierpliwości i nawet więcej czasu, żeby wszystkie elementy doskonale do siebie pasowały, a żaden panel nie odstawał w nieestetyczny sposób. Jeżeli więc po położeniu paneli w jednym pokoju mamy już serdecznie dość, warto po prostu zapłacić i polecić wykonanie tego zadania komuś kto zna się na rzeczy. Jak więc doskonale widać, urządzanie wnętrz nie jest takie proste jak mogłoby się zdawać i czasem, w sytuacji kiedy nie mamy już sił do dalszej walki, warto poszukać pomocy u profesjonalnych firm. Oszczędzimy sobie, takim krokiem mnóstwo nerwów i łez frustracji, a ponadto będziemy mieli pewność, że wszystko zostanie wykonane w odpowiedni sposób i przetrwa w stanie nienaruszonym przez naprawdę długie lata.\nThis entry was posted in Komfortowe meble, nowoczesna kuchnia and tagged Aranżowanie, podłoża, urządzanie, Wnętrza. Bookmark the permalink.


Stoły, krzesła i komody do jadalni marki Kler – Abigal – najlepsze nieruchomości\nBrak komentarzy do Stoły, krzesła i komody do jadalni marki KlerZamieszczono w remonty przez adminZamieszczono 27 grudnia, 2020 4 lutego, 2021\nUrządzenie praktycznej i równocześnie eleganckiej i przytulnej jadalni to nie lada wyczyn. Tym bardziej że obecnie najczęściej stanowi ona wydzieloną część z salonu lub kuchni, co znacznie ogranicza możliwości odpowiedniej aranżacji. Oczywiście mniejsze mieszkania obejdą się bez miejsca przeznaczonego stricte do jedzenia posiłków i najczęściej będzie do tego służył niewielki stół w kuchni. Jeśli jednak mamy opcję urządzenia jadalni, to nie powinniśmy się wahać. W końcu stanowi ona swoistą wizytówkę naszego domu i to w niej będziemy podejmować gości czy też spędzać czas z rodziną przy wspólnych posiłkach. Na szczęście na rynku znajdziemy producentów, od których skompletujemy wszystkie meble potrzebne do jadalni. Taką marką jest firma Kler, która oferuje nie tylko stoły i krzesła do jadalni, ale także lampy i komody, co pozwoli zachować spójność wnętrza.\nStoły Kler do jadalni – eleganckie i szykowne\nStół Kler będzie piękną bazą każdego jadalnianego wnętrza. Bez względu na to, czy to osobne pomieszczenie, czy też kącik wydzielony w salonie lub kuchni. Aby jednak tak było, należy wybrać odpowiedni produkt pasujący do otaczającego go wystroju. Stoły Kler są bardzo eleganckimi meblami, dlatego też najlepiej będą pasować do równie szykownych wnętrz. Nie oznacza to jednak od razu klasycznej stylistyki, ponieważ połączenie czerni z drewnem sprawdzi się doskonale także w minimalistycznych i nowoczesnych wnętrzach. Stoły Kler oprócz częstego połączenia tych dwóch kolorów bardzo często charakteryzują się także nietypową formą, dzięki czemu będą świetne także do nieco bardziej ekstrawaganckiej stylistyki.\nKrzesła Kler do jadalni – wygodne i strojne\nKrzesła, podobnie jak stół, stanowią absolutną podstawę każdej jadalni. Muszę być przede wszystkim wygodne, ale także dopasowane do stołu pod względem stylistyki. Na szczęście krzesła Kler łączą jedno z drugim. Odpowiednio dobrane będą stanowiły piękny element każdej jadalni. Możemy wybierać zarówno spośród eleganckich modeli, jak i tych bardziej nowoczesnych w zależności od charakteru wnętrza. Krzesła Kler występują w różnej stylistyce, dzięki czemu każdy znajdzie coś dla siebie. Ciekawym dodatkiem mogą być także hokery, które dostawimy do kuchennej lady, co pozwoli na wieczorne mniej oficjalne pogawędki.\nLampy Kler do jadalni – wiszące i stołowe\nLampy Kler to produkt nie mniej ekskluzywny od mebli, dlatego idealnie sprawdzi się w szykownej jadalni. W końcu to właśnie nad nią wypada umieścić lampę wiszącą, która równomiernie rozświetli jadalniany stół. Dzięki temu każdy z domowników będzie oświetlony, a potrawy na stole dobrze widoczne. Lampy Kler występują także w wersji do postawienia na stole, co sprawdzi się wszędzie tam, gdzie nie mamy możliwości montażu oświetlenia sufitowego. Choć element ten stanowi niejako dodatek do całościowego wystroju, to nie wolno zapominać o jego szczególnej roli, jaką jest podkreślenie charakteru wnętrza. Dlatego też lampy Kler wykonane są z najwyższą dbałością o szczegóły.\nKomoda do jadalni marki Kler – wyszukany dodatek\nJeśli mamy to szczęście posiadania osobnego wnętrza do spożywania posiłków, to przyda nam się coś więcej niż tylko stół i krzesła. Takim praktycznym dodatkiem może być komoda do jadalni, która oprócz możliwości składowania zastawy kuchennej posłuży jako przestrzeń do ozdobienia kwiatami lub innymi dekoracjami. Dzięki temu nasza jadalnia nabierze charakteru. Komody do jadalni potrafią być nie mniej ozdobne od pozostałych mebli, dlatego też warto wybierać je z rozwagą i z uwzględnieniem pozostałego wyposażenia wnętrza.


Idealna temperatura dla alergika\nUniwersalna temperatura dla alergika\n18–24 °C – to idealna temperatura w pomieszczeniach, w których przebywa alergik. Dzięki temu zminimalizuje się negatywne czynniki, które mogą spotęgować objawy alergii. Na tym jednak nie koniec.\nWażne jest ogrzewanie\nWarto zainwestować w odpowiednie ogrzewanie. Jak radzą eksperci, tradycyjne grzejniki warto niskotemperaturowym ogrzewaniem podłogowym.\n– Nie tylko zyskamy optymalny rozkład temperatur w pomieszczeniu, ale dzięki powolnemu ruchowi powietrza zapobiega się unoszeniu się alergenów w powietrzu – wyjaśniają specjaliści. – Ciekawym rozwiązaniem jest również ogrzewanie płaszczyznowe ścienne.\nAlternatywy na mniej zasobny portfel\nJeśli zmiana ogrzewania jest wydatkiem, który przekracza domowy budżet, warto pomyśleć o tańszych alternatywach. Przy korzystaniu ze „zwykłych” grzejników pokój należy wyposażyć w filtry i nawilżacze powietrza. Regularne czyszczenie kaloryferów to zaś nawyk, który należy sobie wyrobić.\nAlergikom odradza się natomiast stosowania grzejników konwektorowych. Powód? Wywołują silny ruch powietrza, który unosi kurz. To samo dotyczy ogrzewania kanałowego.\nTAGI: alergie dom dla alergika grzejnik dla alergika idealna temperatura dla alergika ogrzewanie porzadki sprzątanie temperatura\n« Czy alergia to choroba dziedziczna?\nBasen chlorowany czy ozonowany? »\nJak wykonać makijaż, aby wyglądał on starannie?


Kwarantanna w Peru. Obywatele opuszczają domy z podziałem na płeć - WP Turystyka\nRząd Peru postanowił sięgnąć po osobliwe środki w celu zmniejszenia liczby osób przebywających w tym samym czasie na ulicach. Za kryterium ograniczające wychodzenie z domu uznano płeć. Kobiety i mężczyźni mogą wychodzić z domów w inne dni tygodnia.\nŹródło: Getty Images, fot: Carlos Garcia Granthon\nWedług nowych przepisów, mężczyźni mogą opuszczać miejsce zamieszkania tylko w poniedziałki, środy oraz piątki. Kobiety zaś mogą pojawiać się na ulicach miast w takie dni tygodnia, jak: wtorki, czwartki i soboty.\nJak podaje portal BBC, wprowadzony podział nie obowiązuje w niedzielę. W te dni żaden obywatel nie powinien wychodzić z domu. Wyjątkiem są jedynie sprawy konieczne, jak np. wyjście do pracy, zrobienie zakupów spożywczych, czy wizyta w aptece.\nPrezydent Peru, Martin Vizcarra, podjęcie nietypowych środków bezpieczeństwa tłumaczył koniecznością zmniejszenia o połowę liczby osób przebywających w tym samy czasie w przestrzeni publicznej. Zasady mają obowiązywać do 13 kwietna.\nZobacz też: Niezwykła mumia znaleziona w Peru


Jak sprawdzić kondensator pompy? | Baza Porad - North.pl\nJak sprawdzić kondensator pompy?\nkatarzyna | 21 kwietnia 2021\nWystępuje praktycznie w każdym sprzęcie AGD wykorzystującym wodę jako medium. Kondensator pompy to nieoceniony element przechowujący duży ładunek elektryczny potrzebny do uruchomienia pompy myjącej. Bez niego pompa myjąca nie ruszy. Kondensatory wysokonapięciowe są również stosowane w kuchenkach mikrofalowych. Zasada działania jest taka sama, jak w tych zlokalizowanych w zmywarce, czy w lodówce.\nJak rozpoznać uszkodzenie kondensatora?\nZ biegiem czasu kondensator pompy może słabnąć i całkowicie się rozładować. W niektórych przypadkach może dojść do wycieku lub puchnięcia kondensatora. Niezwłocznie wymień go na nowy, ponieważ może doprowadzić do większych uszkodzeń w sprzęcie. W przypadku stwierdzenia niesprawności kondensatora warto poddać go badaniu multimetrem. Jeśli kontrola wizualna nie przyniosła żadnych efektów, nie pozostaje nic innego jak kontrola pomiarowa.\nNastaw multimetr na Ohmy, czyli rezystancję. Zakres 1000 Ohmów lub więcej.\nMożna też mierzyć mikrofarady, czyli pomiar pojemności jednak nie każdy miernik posiada taką opcję.\nSkalibruj miernik, jeśli zachodzi taka potrzeba – dotykając dwóch przyrządów pomiarowych na wyświetlaczu powinno pojawić się “0”.\nDotknij sondą pomiarową jednego złącza kondensatora i tak samo zrób z drugą sondą – przyłóż do drugiego zacisku kondensatora. Miernik powinien maksymalnie podnieść wartość rezystancji, aż do nieskończoności.\nJak odwrócisz sondy pomiarowe, wynik powinien być taki sam.\nJeśli wskazania na multimetrze są bliskie “0” to oznacza, że kondensator uległ uszkodzeniu. Taka sama sytuacja ma miejsce, gdy miernik w ogóle nie wskazuje żadnej wartości rezystancji.\nKlasycznym miernikiem domowym można również określić zwarcie kondensatora pompy do masy. Oczywiście masą jest obudowa.\nDotknij sondą pomiarową jednego złącza kondensatora a drugą obudowę. Żaden z pomiarów nie powinien wykazać ciągłości obwodu.\nW innym przypadku mówiąc językiem potocznym – “obudowa po dotknięciu – kopnie”\nKondensator rozruchowy do pompy myjącej do zmywarki Whirlpool 45S.B1AS.3 481212118129\nKondensator rozruchowy do pompy myjącej do zmywarki Bosch 00167234\nKondensator rozruchowy do pompy myjącej do zmywarki Bosch 00608104\nKondensator rozruchowy do pompy myjącej do zmywarki Whirlpool 488000514073\nKondensator rozruchowy do pompy myjącej do zmywarki Beko 1737280200\nKondensator rozruchowy do pompy myjącej do zmywarki Smeg 811770036\nKondensator rozruchowy do pompy myjącej do zmywarki Beko 1883790200\nKondensator rozruchowy do pompy myjącej do zmywarki Candy 91200098\nZanim zabierzesz się za sprawdzanie kondensatora pompy, czy kondensatora w mikrofalówce – odłącz urządzenie od źródła zasilania i odczekaj kilka minut aż całkowicie się rozładuje. W innym przypadku można ulec porażeniu. Wymontuj go z urządzenia!\nWspomniałam, że kondensatory wykorzystywane są w zmywarkach do naczyń, przy pompie myjącej, a także w kuchenkach mikrofalowych. Także w chłodziarko- zamrażarkach przy sprężarce również występują kondensatory tzw. rozruchowe, aby włączyć agregat do pracy.\nIch awaria może skutkować całkowitym wyłączeniem części z pracy. Jeżeli czujesz się na siłach możesz samodzielnie poradzić sobie z usterką i naprawić ją we własnym zakresie. Jeśli obawiasz się o swoje zdrowie, zleć to specjaliście.