足が長い女性の日記: lutego 2011\nA tad NSFW, czyli: zastanów się, czy chcesz czytać ten tekst w pracy.\nWiększość japonistów, kiedy już upora się z wyjaśnianiem znajomym, że japoński to nie to samo co chiński, a Japończycy nie to samo co Koreańczycy, staje przed dużo trudniejszym zadaniem. Polega ono na mozolnym rozbijaniu mitu czegoś, co roboczo nazywamy z Małżem “DA KRAZY LAND OF JAPAN”. Konstytuuje go na przykład przekonanie (zadziwiająco powszechne), że w pięknym, żółtym kraju żyją sami zboczeńcy, lub, że na co drugim rogu znajdują się tu automaty, w których można nabyć używaną damską bieliznę, albo wreszcie, że wszyscy japońscy pracownicy spędzają noce w kapsułowych hotelach metr na metr. Zasadniczo, zadziwająco wielu euroamerykańskich dorosłych wydaje się wierzyć, iż Japonia to coś na kształt kraju z Marsa, cudem przeniesionego na Ziemię.\nPróby obalenia podobnych poglądów są zazwyczaj skazane na niepowodzenie. Ludzie po prostu lubią słuchać o japońskich dziwactwach, prawdziwych lub zmyślonych, więc naprawdę trudno ich przekonać, że ten kraj to normalne państwo, funkcjonujące jak każde inne na planecie.\nZ drugiej strony trzeba przyznać, że my, japonofile, od czasu do czasu zbyt zacietrzewiamy się w udowadnianiu, iż NIE, NIE MA TU CODZIENNIE TRZĘSIEŃ ZIEMI oraz NIE, NIE ZNAM NIKOGO, KTO UMARŁ Z PRZEPRACOWANIA i zapominamy, że owszem, Skośna Kraina MA pewne strony, zupełnie ale to zupełnie niezrozumiałe dla białych świnek - z nami samymi na czele. Na szczęście, jeśli zdarzy się zaćma, podczas której wierzymy, iż Japonia jest ABSOLUTNIE taka sama jak Polska (tylko dziwnym trafem wszyscy wokół są żółci + mniejsi), zazwyczaj szybko zostajemy przywróceni do rzeczywistości. Bo na przykład trzeba kupić gotowarkę do ryżu... (tak, tak, może i zaczyna się niewinnie, lecz nie martwcie się, związek z tytułem posta objawi się wkrótce!)\nPrzed Wami: przyczyna bezpośrednia dzisiejszej notki - gotowarka do ryżu (tak zwana suihanki [炊飯器]). Moglibyśmy kupić ją po sąsiedzku, ale jako, że chcieliśmy konkretny rozmiar w konkretnej cenie, uznaliśmy, iż pora wybrać się na Akihabarę - największe skupisko sklepów z elektroniką w Tokio. I w ten sposób zaczęło się.\nAch, Akihabara, popularnie nazywana Akibą (again, JAPOŃCZYCY NIE LUBIĄ SŁÓW O DŁUGOŚCI PONAD CZTERECH SYLAB). Podczas obecnego pobytu w Tokio udało nam się póki co unikać tej oazy miłośników elektroniki, gier, mang, lolit w mundurkach, seks-cyborgów, czy też dowolnej kombinacji powyższych. Nic wcześniej nie motywowało nas, żeby się tam wybrać, a mnie siłą trzeba byłoby ciągnąć do tak wielkiego skupiska ludzkiego. No, ale ponieważ okoliczności zmusiły by wsiąść w pociąg i pokonać kilka stacji, dzielących Komagome od Akiby, chcielibyśmy podzielić się z Wami paroma przemyśleniami z wycieczki po dzielnicy... elektro-rozpusty! Albowiem obok zakupu maszyny do ryżu, postanowiliśmy zwiedzić Akibę pod kątem seks-przemysłu.\nAha: ważna uwaga! Zanim przejdziecie dalej, pamiętajcie, że to co opisano poniżej to jedynie promilowy wycinek rzeczywistości. Nie jest on reprezentatywny dla japońskiego społeczeństwa i wykorzystywanie go do jakiejkolwiek “interpretacji” tegoż jest moim zdaniem poważnym nadużyciem.\nNa wycieczkę różowych zakamarkach Akihabary, zaprasza Pornzilla!\n(To co widzicie, to jedyne nasze zdjęcie z całej wycieczki - resztę dokumentacji foto- stanowią wygrzebane z rozmaitych miejsc obrazki internetowe. Niestety w większości sklepów nie wolno fotografować, a my nie mieliśmy odwagi ściągać na siebie Gniewu Nerdów.)\nMoja pierwsza porno-akibowa impresja była taka, że wielką pomyłką byłoby uznanie tej części Tokio za mangowo-animowaną odmianę typowej dzielnicy czerwonych latarnii. Usługi stręczycielskie o wiele łatwiej znaleźć na przykład w Kabukichō na Shinjuku (gdzie za odpowiednią opłatą możemy zamówić “masaż” albo “towarzystwo”). W przeciwności do Kabukichō, erotyczna część Akihabary nie sprzedaje seksu jako takiego (to znaczy pewnie sprzedaje, ale nie jest to na pewno jej flagowa działalność). Sprzedaje za to inny towar: ONANIZM. Serio - byłam w kilku miejscach na świecie i żadne z nich nie zasługuje w stopniu takim jak Akiba na mianę Globalnej Stolicy Masturbacji.\nChciałam nawet napisać, że Akihabara to najprzyjaźniejszy masturbacji region Japonii, ale Miś uświadomił mi że takie zdanie może zostać opacznie zrozumiane.\nW lokalnych seks-sklepach zdołamy odnaleźć coś na każdy fetysz (jeszcze nigdy hasło “different strokes for different blokes” nie miało tak przerażająco dosłownego sensu!). Są tu rzeczy, które na twarzy turysty wywołają uśmiech, są takie, które sprawią, że nawet najbardziej liberalny gaijin się zaczerwieni, ale ogromną większość stanowią obiekty, na widok których można zareagować tylko WIELKIM, WIELGACHNYM “WTF”. Poniżej kilka co ciekawszych egzemplów. Wszystkie widzieliśmy, są prawdziwe, niewymyślone i właśnie tak (albo nawet bardziej) przerażające!\nNumber 4: Maid Cafe\nSztandardową usługą, dzięki której otaku* z całego świata mogą zasilić swoją bibliotekę fantazji seksualnych, jest szeroko znana, akibowa instytucja Maid Cafe. W specjalnych kawiarniach dziewczęta (albo przebrani za dziewczęta chłopcy, chociaż to specyficzna subkategoria, w którą nie będę się tu zagłębiać) w kostiumach francuskich pokojówek, nie tylko przywitają nas przy drzwiach słodkim “Okaerinasaimase, goshujinsama”, (Witaj w domu, szanowny panie i władco!”) lecz także za dodatkową opłatą podmuchają nam na kąski gorącego jedzenia!\n*/ otaku (czasem zapominam, że tego bloga czyta też na przykład moja rodzina) = (w uproszczeniu) miłośnik komiksów, gier i ponętnych panienek z japońskich komiksów\nNumber 3: Przebrania\nJeśli rozbudzi się w nas większy entuzjazm w stosunku do mundurków, można je okazyjnie nabyć, zazwyczaj nie dalej niż kilka ulic obok. Poza strojami pokojówek największą popularnością wydają się cieszyć stroje gimnazjalistek oraz "podstawówkowe", dziewczęce kąpielówki. Owarte pozostaje pytanie kogo nabywcy w te stroje ubierają, bo ciężko było mi uwierzyć, że jakokolwiek kobieta może się z własnej woli w coś podobnego ubrać...\n.....ciężko, nie ciężko: niedługo potem zobaczyłam ścianę ozdobioną takimi polaroidami. Okazuje się, że jeśli pozwolimy obsłudze sfotografować się w przymierzalni w kostiumie (i damy zezwolenie na wywieszenie tego zdjęcia w sklepie), otrzymamy na dane wdzianko 30% zniżki! Chętnych jak widać nie brakuje.\nNumber 2: Dakimakura\nDakimakura (抱き枕) czyli “podusia do ściskania” - poduszki ortopedyczne plus poszewki do nich, na których pomysłowy naród japoński nadrukowuje roznegliżowane, rysunkowe panienki w skali 1:1\nTen kultowy przedmiot zagrał nawetu boku Jamesa Franco pewien niezapomniany epizod w czwartym sezonie 30 Rock!\nNumber 1: Superdoll\nMoje ulubione znalezisko: Superdoll, ekskluzywny (?) produkt marki Unison...\n...Superdoll to o tyle więcej niż zwykła seks-lalka! (Ba! Podstawowy model nie ma nawet “opcji” penetracji - trzeba przy zamówieniu doprecyzować, że taka możliwość nas interesuje). Miękka, milutka, z prawdziwymi włosami i gamą twarzy do wyboru, dostarczana do naszego domu w częściach w dyskretnym pudle. Koszt? Grubo ponad pół miliona jenów.\nHm, Sznycelku, czy nadal chcesz zwiedzać Akibę?\nCzytam: Pewną mangę, skierowaną do populacji dziewcząt w wieku 12 do 15 lat. Nazwa produktu jest tak wstydliwa, że jej tutaj nie przytoczę. A wszystko przez pannę Emily z Koenji Calling, która promowała tę serię, jako wydawnictwo, w wyjątkowo dojrzały sposób traktujące elemety modyfikacji ciała, tatuaży, piercingu etc. Cóż, po przeczytaniu pierwszego tomu, mogę stwierdzić, że to absoludnie jedyny element potraktowany dojrzale. Z drugiej strony nigdy nie czytałam Zmierzchu, mam wolny kupon na prymitywną, gówniarską literaturę. Teraz sobie odbiję!\nSłucham: MIKA vs. RedOne - Kick Ass. My kind of nerd. Nie wygląda jakby w piwnicy miał gumową lalę Superdoll, wartości niezłego samochodu.\nDokonania: Dzisiaj na próbie tanecznej pierwszy raz nie tylko sama się odziałam, ale nawet zdołałam wreszcie dotańczyć swój utwór do końca. Ha! Jedyne trzy miesiące ćwiczeń!\nFun Fact: Około 1/4 japońskiej niezamężnej populacji w wieku 30-34 lat nigdy nie uprawiało seksu.\nPS. Wydaje mi się, że już dość wyraźnie to zasugerowałam, ale na wszelki wypadek powtórzę: Akihabara jest przede wszystkim dzielnicą elektroniczną...\nMateriały wspomagające praktyki masturbacyjne nie są tam dominującym produktem (chociaż nie są także jakimś specjalnie ukrytym towarem..). Zapamiętajcie!\nAutor: ex-Miss Mayonella o 05:50 7 komentarzy:\nEtykiety: crazy land of Japan, Tokio\nFunky Monkey Nabe\nYin i yang, objawione Majzilli pod postacią garnka nabe.\nDzień dobry. Z sadystyczną przyjemnością donosimy, iż w Tokio dziewiętnaście stopni oraz piękne słońce. Niniejszym różnica temperaturowa, między stolicami Japonii i Polski, osiągnęła rekordowe 39C. Przyjeżdżajcie więc do nas jak najszybciej: gwarantujemy przyjemności pogodowe oraz kulinarne!\nW związku z tymi drugimi, pozwolę sobie dzisiaj przedstawić japoński kuchenny odpowiednik towarzyskiej gry planszowej: nabe (鍋). Określeniem tym nazywa się tutaj skrótowo wszystko, co mieści się w kategorii nabemono (dosłownie: “rzeczy z gara”). I tyle, jeśli chodzi o definicję. Jej realizacja jest jednak o wiele bardziej poetycka. Oto we wnętrzu typowej knajpy, specjalizującej się w nabe, na środku każdego stołu zaobserwujemy rzecz wyjątkową: przenośny palniczek. Najsampierw zamawiamy sobie na ten palniczek gar bulionu, wielkości odpowiadającej wielkości naszej grupy (generalnie im większa grupa tym nabe fajniejsze). Po chwili na naszym palniczku bulgota już wesoło napar, z pływającymi wewnątrz kasztanami/ śliwkami/ papryczkami (zależy gdzie i o jakiej porze roku jemy). Czasem nawet dostarczony z kuchni garnek jest (jak widać na otwierającym wpis zdjęciu) pomysłowo podzielony na dwie “strefy” (w zobrazowanym przypadku “strefę pikantną” i strefę “łagodną”).\nNastępnym krokiem jest przeczesanie karty dań w poszukiwaniu “wkładu” do naszej zupki...\nSzczęśliwie dla mało wyrobionych Białych Małp dostępne są już gotowe zestawy kilku rodzajów mięsa alibo warzywek!\nPomocny Amerykanin, pomocnie demonstruje talerz z surowym, pokrojonym na cienkie plastry mięsiwem, gotowym do zanurzenia w bulionie. Zwróćcie uwagę na profesjonalny śliniak!\nPotem wszyscy, w stylu dowolnym, dorzucają do garnka składniki oraz starają się wyłowić co smaczniej wyglądające, podgotowane kąski. Wszystko w obowiązkowej, sprowokowanej wspólnym jedzeniem z jednej michy (to chyba jakiś odruch pierwotny, że ciężko jest nie lubić ludzi z którymi dzielimy michę) atmosferze pogodnej konwersacji!\nA najlepsze w nabe jest to, że po pierwsze świetnie pasuje do piwa, a po drugie: stanowi rewelacyjną, pożywną podkładkę pod karaoke. Zwłaszcza dla tych, którzy żeby śpiewać (i grać na tamburynkach!) potrzebują nie tylko wynająć karaokowy pokój, lecz także dodać do zamówienia kupon na nieograniczoną ilość alkoholu.\nW szczycie upojenia, Chińczyk odnalazł gdzieś wśród nieskończonej listy piosenek TO. Oh boy - okazało się, że przerażająco dobrze pamiętam tekst.\nCzytam: Nogizaka Tarō -Team Medical Dragon, tom 17. W samą porę (akurat z końcem Mrożka) przyszła pierwsza transza zamówień z amazona. Poza mądrymi (ha, ha) książkami, jest w niej pewna konkretna ilość odmóżdżających mang, których mój zmrożkowany umysł mocno w tej chwili łaknie.\nSłucham: Funky Monkey Babys - Ato hitotsu. Nieznośna japońska popolina, ale jakże fajna! Wczoraj na karaoke przyczepiło się do mnie (nawet przez izolację alkoholową!) i dzisiaj maltretuję mię od rana.\nDokonania: Znaleźliśmy na Komagome dwa, jakże istotne, punkty usługowe: zegarmistrza oraz szewca. Niestety, skok cen usług tego drugiego w porównaniu z Mitaką to prawie 100%. Zamiast 160 jenów za reperację obcasa zapłaciłam 1200.\nFun Fact: Skośny przesąd mówi, że kiedy wkładamy pieniądze do portfela, należy to robić “głową w dół”.\nW sensie nie MY mamy wisieć łbem do dołu, tylko człowieczek na banknocie ma być “do góry nogami”. Pewnie po to, żeby nie zachciało mu się zbyt szybko “wyjść”!\nPS. Japoński internet przeżył także fenomen luźno związany z nabe, pod tytułem “neko nabe” czyli “kotki z gara”. Jego osią był nieprawdopodobnie popularny bog (przerobiony potem na książkę i film) dziewczyny, która zaadoptowała bezdomne koty. Szybko okazało się, że koty UWIELBIAJĄ układać się do snu w pustych garnkach po nabe.\nAutor: ex-Miss Mayonella o 23:15 5 komentarzy:\nUme matsuri! (梅祭り!)\nJapońskie słowo na dziś: ume (梅), czyli tzw. japońska śliwa (łac. prunus mume)\nJako że Mąż mój jeno siedzi w domu, niedojada i ogranicza swoją aktywność do frenetycznego programowania jakiejś aplikacji na AjFona (ma ona podobno przynieść nam sławę i pieniądze), czuję się w obowiązku od czasu do czasu organizować biedakowi fakultatywne wycieczki po Tokio, które wyciagną go na świeże(?) miejskie powietrze.\nPonieważ ostatnio popełniliśmy wycieczkę bardziej turystyczną, tym razem postanowiliśmy (znaczy się: ja autorytatywnie zadecydowałam), wyprawić się na spacer nieco bardziej w stylu japońskim i odwiedzić coś, co na naszym miejscu mogliby odwiedzić tubylcy.\nWybór padł na zwiedzanie śliw. Tak, tak, pomysł zwiedzania roślin, to jedno z najbardziej charakterystycznych japońskich osiągnięć. Wraz ze zmieniającymi się porami roku, duże ilości Japończyków przemieszczają się po całym kraju, by zaobserwować kwitnące coś, albo owocujące inne coś, albo kolorowe, opadające liście na czymś jeszcze innym. Skoro oni mogą, to czemu nie moglibyśmy i my?\nW lokalnym, rocznym harmonogramie “rzeczy do obejrzenia” chronologicznie pierwsze jest właśnie kwitnienie śliwy. Na naszej (czyli tokijskiej) szerokości geograficznej przypada ono (w zależności od roku) na koniec lutego albo początek marca.\nPo zasięgnięciu języka wśród tubylców, zdecydowaliśmy się popodglądać ume na terenie chramu Yushima Tenman-gū (湯島天満宮), w dzielnicy Bunkyō, o rzut kamieniem od Todaju. Na stronie chciałabym zaznaczyć, że położenie świątyni nie jest tu bez znaczenia. W chramie czci się bowiem boga* Tenjina, patronującego wszelkim naukowym przedsięwzięciom. Tak się składa, że bóstwo to jest często łączone ze śliwą (ma to sens, jeśli zna się pewną szczególną legendę o pewnym konkretnym latającym drzewie ume, zbyt niestety skomplikowaną, żeby ją tutaj przytoczyć)... W każdym razie, jak widzicie, związek: Śliwa-chram-Tenjin-śliwa-nauka-Todaj-śliwa jest silny, co może wyjaśniać popularność Yushima Tenman-gū w okesie okołoegzainacyjnym.\nNa szczęście nad nami żadne ważne egzaminy już nie wiszą, zapraszam zatem na w pełni relaksacyjną i niesteresującą wizytę na yushimowym festiwalu ume (ume matsuri)!\n*/ Skrót myślowy. Japońskie kami to nie do końca to samo co bogowie, bardziej bóstwa, lecz dla uproszczenia pozwolę sobie pisać te pojęcia wymiennie. Dociekliwi niech proszę przeczytają na Wikipedii więcej o shintō (sinto).\nMąż zaraz za bramą chramu. Czym jest tajemnicza góra drewnianych tacek po prawej stronie, wyjaśni się w dalszej części wpisu.\nŚliwy w niewielkim (ale bardzo ładnym!) świątynnym ogrodzie kwitną najczęściej na biało albo różowo - oraz na wszystkie barwy pomiędzy tymi dwoma.\nPoza drzewami w pełnych rozmiarach, w chramie można tez obejrzeć miniaturowe ume-bonsai\nA jeśli bardzo podoba nam się sztuka, polegająca na okaleczaniu zupełnie zdrowych roślinek, jest szansa kupienia sobie takiego inwalidy i zabrania go ze sobą do domu.\nA drewniane tacki to wotywne tabliczki ema (絵馬). Można na nich wypisać, czego by się od bóstwa chciało. 90% tych tu wywieszonych, to prośby o dostanie się na Todaj.\nPodczas naszej wizyty ume nie były nawet jeszcze w pełnym rozkwicie, ale i tak było ich tak dużo, że Miś musiał wdziać okulary ochronne!\nA to jedno z wejść do świątyni i lampiony, dumnie ogłaszające, że wewnątrz trwa właśnie śliwkowy festiwal.\nNajbliższą kolejową stacją przy Yushimie jest Okachimachi. Otacza ją bardzo urokliwa sieć handlowych uliczek, knajp i hostess-klubów...\n...to na przykład typowy informacyjny szyld Okachimachi. Kilkanaście pięter, na każdym inna knajpa i spróbuj tu znaleźć tę jedną, której szukasz! Nie wiem jak tyle lokali może ze sobą konkurować w jednym miejscu? Jak to w ogóle możliwe? Może to wszystko to jakaś wielka przykrywka pod yakuzę?\nZ cyklu: ‘Krajobrazy Japonii na tle wielkiej, różowej gęby - ostatni przystanek wycieczki - Sushi-bar nieopodal stacji Okachimachi’. Tanio i mniam!\nAha! z niedojrzałych ume pędzi się też umeshu (梅酒), jeden z popularniejszych japońskich bimbrów. Tu z lodem (tzw. ‘ume rokku’).\nCzytam: Niezmiennie Mrożek. Ale już widać koniec. Przez najbliższe pół roku końmi nie zaciągną mnie do czytania żadnego innego dziennika. Jakoś nieswojo czuję się spędziwszy 700 stron w cudzej głowie...\nSłucham: Diorama - Logic Friends (Remixed by Kartagon). W tym roku panowie z Dioramy przyjeżdżają na Castle Party do Bolkowa. Jechać czy nie jechać, oto jest pytanie... A jeśli jechać, to jak namówić Męża, żeby jechał ze mną? I skąd wziąć dostatecznie głupie ubrania, żeby się na tym, jakże szczególnym, festiwalu nie wyróżniać?\nDokonania: Zgubiłam ostatnio swoją kartę do metra. Jeszcze tego samego dnia zadzwonił do mnie pan policjant z komisariatu, na który znalezioną kartę natychmiast dostarczono. Dlatego czasem mi się marzy, żeby Polska weszcie znalazła się pod japońską okupacją...\nFun Fact: W związku z japońską manią oglądania różnych dorocznych faz wzrostu roślin, wstęp do większości ogrodów w Tokio jest płatny. Tym bardziej lubimy chram Yushima, gdzie można wejść za darmo!\nAutor: ex-Miss Mayonella o 03:59 13 komentarzy:\nEtykiety: Monsz, Tokio\nDzień z życia turysty\nJeśli drażni Was moja gęba, to to nie jest post dla Was.\nTak się jakoś składa, że chociaż w kółko piszę, jak bardzo nie lubię Harajuku, to jakoś wciąż tam wracam. Chociaż, zaprawdę powiadam Wam, spacer ulicą Takeshita w niedzielne popołudnie, przypomina przedzieranie się w Sylwestra przez zatłoczone Krupówki. Turystyczna inwazja, sklepowi naganiacze i smrodzik fast foodów. Do tego, o zgrozo, więcej białych gęb niż żóltych, (a większość z mniejszości gąb żóltych i tak należy do Chińczyków albo Koreańczyków)!\nPodobno to efekt tego, że Gwen Stefani rozpuściła jakąś zadziwiająco rezonującą plotkę, iż Harajuku to rzekoma mekka japońskiej mody oraz oaza tokijskiego stylu, który jak wszyscy wiedzą jest DZIWACZNY I “KONIECZNIE MUSICIE GO ZOBACZYĆ, NIE DO UWIERZENIA W CO TE JAPOŃCE SIĘ UBIERAJĄ”!! (bzdura). Drugim winnym są leniwie napisane przewodniki po Tokio, które wszystkie jak jeden mąż, radzą udać się w niedzielę przed sąsiadujące z Harajuku wejście do parku Meiji. Właśnie tam, na moście Jingu Bashi, spotykają się lokalni cosplayowcy (cosplayerzy?), to jest młodzi ludzie, rozmiłowani w przebieraniu się za fikcyjne postaci z mang anime, gier etc... W każdym razie, dzięki intensywnej kampanii promocyjnej, chwilowo sfotografować cosplayowca na Jingu Bashi jest tak samo łatwo, jak gejszę w Kioto. Nawet jeśli już jakiegoś wypatrzymy, na pewno w kadr wejdą nam jakieś świnie, obwieszone aparatami.\nBardzo zresztą śmieszna jest moja reakcja na tych “obcych” w Japonii. Już się trochę tu rozgościłam i zaczynam rozwijać pewne zawłaszczeniowe tendencję odnośnie Tokio. Lubię je traktować jako MOJE TOKIO, nagle maltretowane inwazją dzikusów... Nie wiem, nie wiem... Czy Wam też się tak zdarza, jeśli dłużej gościcie w jakimś okołoturystycznym mieście?\nAnyhows, dzisiaj chciałam trochę swój skrzywiony ogląd i pogląd naprostować, przez przypomnienie sobie, że nie jestem jednak tubylcem. W tym celu udaliśmy się ze Ślubnym na prawdziwe Tourist Experience - próbowaliśmy zwiadzać Shibuyę i Harajuku jak prawdziwi, nieudawani “obcy”. Plus potraktowaliśmy wyprawę, jako rozeznanie terenu pod przyszłe przyjazdy znajomych, krewnych i kogo tam jeszcze (I’m talkin’ to you, Sznycelek!)\nOdwiedziliśmy nawet La Foret, stupiętrowy konglomerat butików japońskich projektantów (z obowiązkowym muzeum na dachu!). Wycofuję się z przekonania, że niczego tam nie ma. Rzeczywiście, jeśli odpowiednio dobrze poszukać idzie odnaleźć tam parę sklepów z ciekawą modą, (w cenach tylko-trochę-zawyżonych). Japońskie butiki butikami, oczywiście nie przeszkodziły mi zrobić zakupów w jedynej nudnej, amerykańskiej sieciówce w promieniu 500 metrów.\nW La Foret mają także fajne windy, które wyglądają jak coś ze statku kosmicznego. Also, notice the strange ways in which my legs seem to bend.\nPoza zakupami zajęliśmy się głównie działalnością spacerową, choć pogoda była średnio sprzyjająca. Podjęliśmy również bohaterską próbę nabycia biletów do Bunkamury na Mishima Daburu ale okazało się, że zostały tylko wejściówki na miejsca stojące. Na trzecim piętrze, z tyłu balkonu (ulotka promocyjna wesoło ogłasza, że “prawie nic stamtąd nie widać”). A spektakl trwa ponad trzy godziny. No więc jeszcze się zastanawiam. Misio wymiękł.\nW każdym razie: niedzielnym popołudniem wędrowaliśmy sobie po okolicy, między Yoyogi a Shibuyą oraz robiliśmy zdjęcia, niczym prawdziwi turyści.\nCzym też macie czasem takie dni, w których wydaje Wam się, że waga całego świata spoczywa na Waszych barkach?\nCiekawostka: ten obrazek idealnie ilustruje także mój specyficzny zmysł modowy. Oto kupiłam za 50 złotych rewelacyjny, beżowy prochowiec/trencz (10 punktów dla osoby, która wreszcie wyjaśni mi różnicę między tymi dwoma), produkcji jugosłowiańskiej, zaskakująco dobrze udający produkt Burberry. Kupiłam, ubrałam, a dopiero potem wpadło mi do głowy, że może jednak trzeba było przed wdzianiem wyprasować.\nPodążając utartą, przewodnikową ścieżką zajrzeliśmy też do parku Ueno...\n....przed wejściem zawsze harcują tam cudowni rockabillowcy, odporni na pogodę i starzenie się!\nGeneralnie, miła wycieczka w dość brzydki dzień... i cieszy mnie, że udało mi się choć na chwilę odciągnąć mego Ślubnego od komputera, bo programuje biedak jak szalony.\nCzytam: Wciąż Mrożek. Bardzo dobrze się czyta (świetna redakcja!), ale dlaczego tak woooolnooooo?\nSłucham: Thee Michelle Gun Elephant - Doroppu (‘Drop’) - Zupełnie się nie znam na japońskiej muzyce, ale to jest jedna z trzech piosenek, które lubię.\nDokonania: Odkryłam, że cały styl cycle chic, czyli eleganckie jeżdżenie na rowerze (e?), jest w Tokio utrudniony. Zwłaszcza jak wieje. Ciężko się jedzie ze spódnicą zarzuconą przez wiatr na twarz.\nFun Fact: Z cyklu ‘Czego nauczyła mnie Japonia’: Sprawdzać skrzynkę pocztową w weekend. Weekend nie jest tu żadną przeszkodą dla korespondencji.\nPS. Publiczne podziękowania dla Kielona za inspirujący list!\nAutor: ex-Miss Mayonella o 19:04 5 komentarzy:\nEtykiety: gaijin smash, Tokio\nGdzie pokarm darmowy i piwo, tam znajdziesz Maja głodnego!\nWczoraj, dzięki uprzejmości Todaju, odbyliśmy zakończeniowe party (jap. ‘pāti’) Kursu Samobójców. Po czterech miesiącach wkuwania, mogliśmy wreszcie powiedzieć sobie nawzajem ‘otsukare-sama’, czyli “jakże godne szacunku jest nasze wspólne zmęczenie!”.\nNawiasem mówiąc, tego typu “imprezy zwieńczeniowe” to jedna z moich ulubionych japońskich tradycji. Pozwolicie, że przedstawię wam po krótce typowe czynniki składowe takiej okoliczności. Jeden: przemowy. Bardzo dużo przemów. Przemowy uczniów, przemowy nauczycieli, przemowy osób związanych i niezwiązanych. Dwa: poważnie wyglądające, wielkie dyplomy. Serio, drukowane na czerpanym papierze, przyozdobione sto czterdziestoma pieczęciami, (z których jak podejrzewam kilka nalerzy do samego Cesarza), nie mają nic wspólnego z polskimi świadectwami odbijanymi na ksero. Trzy: darmowy pokarm i popita.\nTo, że nie mam na tym zdjęciu zgrabnej, niebieskiej teczuszki nie oznacza wcale, że nie ukończyłam kursu i nie przyznano mi dyplomu (przyznano, PRZYSIĘGAM!), tylko, żem próżna i nie chciałam zasłaniać most fabulous sukienki, nabytej okazyjnie na Kōenji za równowartość 65 PLN.\nRok 2011, pamiątkowe zdjęcie Centrum Edukacji Językowej Uniwersytetu Tokijskiego. Od lewej: Pomocny Amerykanin, Pan Dyrektor, Partyjny Chińczyk, Śmiejąca się Tajka, Gruby Sensei, Szefowa, Mała Sensejka, ja, Chińczyk-Miłośnik AKB48, Piękny Żyd (odkąd ściął włosy, juz nie taki piękny) oraz Taj, Którego Nazwisko Zajmuje Trzy Linijki (I kid you not!).\nAha, Szefowa ma na tym zdjęciu na sobie kimono, warte dwukrotność średniej japońskiej pensji.\nSzeroko przyjętym (i wcale nie wstydliwym!) zwyczajem Żółtej Krainy jest zabieranie niedojedzonego po imprezie pokarmu do domu. Dwa razy nie trzeba nam było tego powtarzać!\nCzytam: Nadal Mrożka. “Jeżeli niepokój i histeria są oznakami słabości, to jestem najsłabszym człowiekiem świata. Może mnie tylko uratować zdanie, że królestwo moje nie jest z tego świata, tylko z innego, z tego, który sobie stwarzam w samotności i wygodzie lampeczki swojej i pantofelków”. Amen.\nSłucham: Diorama - Colder\nDokonania: Moja grupa była jedyną w całym Centrum Edukacji, która ukończyła kurs w takiej samej liczebności, jak go zaczęła. Ha!\nFun Fact: Fajny jest Fedorowicz, prawda? Jego i Krzysia Vargi felietony to jedyna radość, jaką czerpię z codziennej lektury elektronicznej Wybiórczej.\nPS. Nie bez samolubnej satysfakcji pragnę ujawnić także wszem i wobec, że na końcowym teście nie powtórzyłam hańby z pół-semestru i uzyskałam wynik powyżej klasowej średniej. Sśijcie mój kulkowy długopis, wiecznie wkuwający Chińczycy!\nDział Telewizyjny - wstęp na własną odpowiedzialność.\nDzisiaj w dziale telewizyjnym coś w luźnym związku z faktem, że jak już pisałam oglądamy ostatnio sporo nowego. Wiele z tego ‘sporo’ naprawdę nam się podoba... Zatem, Najszanowniejsi: polecam Waszej uwadze trzy nowe seriale, po ktorych niczego sie nie spodziewalam, a ktore zaskoczyly mnie pozytywnie:\nNajsampierw Lights Out, świeżynka od FX, niepodległego (o tyle oczywiście o ile to w rynkowych warunkach możliwe) kanału sieci FOX. FX to coś jak AXN dla bardziej wyrobionego widza. W ich ofercie przeważają seriale o twardych mężczyznach, strażakach na przykład (Rescue Me), alibo motocyklistach (Sons of Anarchy). Wszystko sprofilowane pod miejskiego samczyka, który może sobie przygody napakowanych bohaterów oglądać i projektować na nich swój sen o prawdziwym testosteronowym braterstwie... Naprawdę trudno mi powiedzieć dlaczego oferta tej stacji trafia też do mnie. Może dlatego, że zawsze miałam słabość do filmów o amerykańskich chłopcach? A może w związku z tym, że, niezależnie od poruszanej tematyki seriale FX to zawsze kawał świetnej roboty scenariuszowej?\nAaanyhows, (przepraszam za przydługawy wstęp) Lights Out. Serial o emerytowanym bokserze Patricku Learym, noszącym malowniczy pseudonim Lights. Lights w szczycie kariery zrezygnował z boksu, gdy żona postawiła mu ultimatum, że albo ona, albo sport. Teraz, pięć lat po ogłoszeniu tej decyzji, Patric jest kochającym ojcem szczęścliwej rodziny. Potajemnie zmaga się z efektami zdrowotnymi uprawiania sportu oraz słabą koniunkturą w finansowanym przez siebie centrum treningowym. Wszystko zmienia się, z dnia na dzień, kiedy okazuje się, że większość oszczędności z tłustych czasów przepadła na skutek ciągu błędnych decyzji biznesowych. Dumny Leary, (z pochodzenia Irlandczyk, rzecz nie bez znaczenia) ma wdrukowane, iż jako głowa rodziny powinien zapewnić jej utrzymanie za wszelką cenę. Kłopot tylko w tym, że były bokser nie ma zbyt wielu opcji zatrudnienia. A powrót na ring nie wchodzi w grę. Chociaż może jednak? Człowiek z którym Lights przegrał (po kontrowersyjnej decyzji sędziów) swoją ostatnią walkę niespodziewanie rzuca mu kolejne wyzwanie... Brzmi zbyt standardowo?\nPozwólcie więc, że zasugeruję dlaczego ten serial jest lepszy niż można sądzić.\nW niczym nie przypomina filmów o Rockym. 13-oddcinkowy format to zupełnie inna para kaloszy niż dwugodzinny film, pozwala bardziej skupić się na życiu rodzinnym bohatera, czasem nawet wniknąć w jego złomotany niezliczonymi ciosami pięści mózg.\nNie ma tu prawie w ogóle walk, a jeśli już są pokazane skrótowo i mało “ogrywane”. Jest za to drobiazgowe i wiarygodne odzwierciedlenie świata za kulisami wielkich pięściarskich pojedynków\nHolt McCallany jest świetny w roli Lightsa. Ma do zagrania mnóstwo złożonych emocji: od dumy, frustracji przez smutek aż do determinacji - a wszystko to w ramach postaci napakowanego twardziela, który nie ma w zwyczaju za wiele mówić. Dzięki solidnej robocie aktorskiej naprawdę można poczuć, że za jego spojrzeniem Terminatora kryje się czuły ojciec rodziny, któremu widz kibicuje a nie tylko po prostu współczuje.\n2. Shameless (wersja amerykańska):\nJeśli płatna stacja, celująca w bogatego, miejsckiego odbiorcę robi serial na temat biednych, wykluczonych i sfrustrowanych, to jest to serial, którego na poziomie ideowym nie powinnam raczej lubić. Jeśli do tego serial ten stanowi remake formatu brytyjskiego, to w ogóle od samego słuchania o projekcie powinno mnie mdlić (mam ciągle w pamięci potworny, potworny, POTWORNY casus wyeksportowania za ocean angielskiej wersji Queer as Folk). Tak więc powiedziałam sobie “zobaczę tylko jeden odcinek Shameless - powiedzmy, że dla obsadzonego w głównej roli Williama H. Macy’ego” - i żadnego więcej. Boy, was I wrong. Okazało się, że Shameless, historia rodziny Gallagherów, ich pokręconych sąsiadów i znajomych, prowadzących wyjętą spod wszelkich reguł i zasad egzystencję na ubogich przedmieściach w USA, jest tak piękną katastrofą, że wszelkie uprzedzenia poszły w kąt.\nDlaczego ten serial jest lepszy niż sądziiłam:\nMa cudownie obsadzonych młodych aktorów. Wierzę w klątwę Ekranowych Dzieci i to, że trudno znaleźć wybitnego małoletniego aktora. Tu potrzebna ich była szóstka (młodzi Gallagherowie to najważniejsze postaci) To, że udało się to doskonale w Shameless napawa mnie optymizmem w związku z Game of Thrones.\nGallagherowie nie są naprawdę rodziną wykluczoną przez system. Oni ten system kontestują, ostentacyjnie pokazując mu goły zadek - na wszystkich poziomach. Trzeba wypożyczyć z domu starców babcię, żeby udawała dawno zmarłą właścicielkę domu w którym rezyduje rodzina? Nie ma sprawy. Urządzić fałszywy ślub? Bez problemu. Ta rodzina to żywioł, pełna anarchia w działaniu. I dlatego każdy, kto choć trochę systemu nie lubi albo ma do niego pretensje może im z czystym sercem kibicować.\nBBC One długo nie mogło dopiąć tego projektu, a ja długo w ogóle nic o nim nie wiedziałam (tak to jest jak się żyje w serialowym półświatku, skoncentrowanym kompulsywnie na USA). W dniu premiery po prostu przypadkowo zobaczyłam go na moim internetowym wykazie telewizyjnym (http://www.pogdesign.co.uk/cat/ - serdecznie polecam tę stronę, jeśli macie problem z utrzymaniem porządku w tym co i kiedy oglądacie). Dwulinijkowy opis podejrznie zapachniał mi Lostem (grupa odciętych od ziemi rozbitków na tajemniczej planecie), ale, jako że to sci-fi, a mój Ślubny, jak już pisałam (http://maju-baju.blogspot.com/2011/01/zota-odz-kosmiczna-czyli-spesu.html), pożera ze skórką wszystko co ma na liście składników statki kosmiczne, daliśmy Outcasts szansę... I proszę bardzo! pilot okazał się stanowczo najcudowniejszą rzeczą w SF od czasów Battlestar Galactica. W ogóle podobieństwa, między tymi dwoma tytułami są uderzające (oraz jak sądzę zamierzone). Outcasts to kolejna z serii tak zwanych “post 11-wrześniowych” (naprawdę tak się na to mówi!) science fiction’ów. Zamiast epatowania ufoludami, na pierwszym planie serwuje się tu sprawy polityczne, religijne oraz etyczne. Kwestie granic wolności i nauki a przede wszstkim, naświetlany przez scenarzystów do oporu, wątek “drugich szans” i “powtarzania błędów przeszłości”. Ziemska kolonia na planecie Carpathia jest małym laboratorium gdzie (podobnie jak w miniaturowej ludzkiej flocie BSG) zdolny scenarzysta może aranżować sytuacje, stawiające sporo fundamentalnych pytań o naturę człowieka i jego reakcję na ekstremalne warunki. Te pytania (oraz sugerowane przez autorów odpowiedzi na nie) wychodzą w Outcasts świetnie, także dzięki mocnej obsadzie.\nDrugi główny wątek serialu, związany z tajemnicami, jakie może potencjalnie kryć planeta jest na razie dopiero delikatnie zarysowany. Od jego prowadzenia może moim zdaniem zależeć powodzenie całego projektu. Jeśli uda się uniknąć skręcenia w paranaukową absurdalność Lost i pozostanie przy bardziej metaforycznym ujęciu obcości, a la Solaris przewiduję, że będę Outcasts ekstatycznie uradowana, zamiast tak jak teraz po prostu pozytywnie zaskoczona.\nDlaczego ten serial jest lepszy niż sądzicie:\nCarpathia jest przepiękna. Afrykańskie krajobrazy, zupełnie bez obróbki cyfrowej naprawdę wyglądają jak widoki z obcej planety.\nBrytyjscy aktorzy. Do tej pory angielski akcent kojarzył się w telewizji raczej z dramatami kostiumowymi, ewentualnie z fantasy. Ciekawie słyszeć go w przyszłościowym sf. No i brytyjczycy nie mają oporów przed obsadzaniem brzydkich aktorów - nie wszyscy muszą być (i nie wszyscy są) ładn/ młodzi. Mała rzecz a cieszy.\nPilot. Doskonały pierwszy odcinek. Nie wiem dlaczego w SF postaci jest zazwyczaj z założenia więcej i są ciekawsze niż w przeciętnym serialu.\nTak więc zachęcam do oglądania! Nawet jeśli ten rok w ostatecznym rozrachunku i tak będzie rokiem Game of Thrones, nie znaczy, że zupełnie nic innego się w nim nie dzieje!\nPS. A dla tych (trojga z was), którzy grzecznie doczytali do końca mój serialowy rant: niespodzianka - reklama z cyklu ‘Nie japońskie, ale o japońskim’ . Bardzo nam się z Misiem podoba :)\nAutor: ex-Miss Mayonella o 17:35 6 komentarzy:\nEtykiety: fellow students, japonski, seriole, Todai\n...czyli o tym jak japońska mizoginia partyzancko przejęła Walentynki.\nDzień dobry. W Polsce ferie podobno mają się już ku końcowi, tymczasem w Japonii dopiero weszliśmy w rozbiegówkę przed zimową labą. Jako, że rok akademicki zaczyna się tu z początkiem kwietnia, większość marca to dla studentów, którzy przebrnęli już przez egzaminy czas wolny. Z drugiej strony, dla tych, którzy próbują dostać się na uniwersytety w całym kraju, rozpoczyna się właśnie 試験地獄 (shiken-jigoku), to jest ‘piekło egzaminacyjne’, stanowczo najgorszy okres w ich dotychczasowym życiu.\nJa, poza testem językowym oraz drobną aktywnością okołokonferencyjną mam okazję bardziej niż zwykle się poobijać, z czego skwapliwie korzystam. Zamawiam więcej niż zwykle z amazon.jp, zwiększyłam limit dzienny partii w Race for the Galaxy do dwóch oraz (do wczoraj) oglądam japońskie przygotowania do starojapońskiego tradycyjnego święta: Walentynek.\nTak, tak, wszyscy mamy wdrukowane, żeby nie znosić czternastego lutego. Ale zaprawdę powiadam Wam, w porównaniu do Walentynek japońskich nasze, przaśne, polskie Walentynki to tzw. Małe Miki. Dla japonistów oraz japonofilów to, co dalej napiszę, to nie będą co prawda żadne rewelacje, ale mam nadzieję, że wśród czytelników znajdzie się choć jedna osoba, która nie jest zaznajomiona z tutejszym.. specyficznym świętowaniem tego, co brzydko nazywamy dniem zakochanych.\nW Żółtym kraju symbolem tegoż święta jest wielki kawał wysokokalorycznej czekolady. Już od połowy stycznia każdy szanujący się sklep, spożywczak i delikates wystawia przed swe oddrzwia straganik-nibynóżkę, gdzie można kupić pralinki, serduszka, czekoladki i co tam jeszcze. Po co? BY ZA SWOJE CIĘŻKO ZAROBIONE PIENIĄDZE MOGŁY JE KUPIĆ JAPOŃSKIE KOBIETY. Po co? BY W DZIEŃ ŚWIĘTEGO WALENTEGO MOGŁY ROZDAĆ JE WSZYSTKIM OTACZAJĄCYM ICH MĘŻCZYZNOM. To nie są żarty. Giri-choko (義理チョコ), specjalny walentynkowy typ czekoladek, darowuje się współpracownikom, współstudentom, współrezydentom i wszelkim innym współmężczyznom - na czele oczywiście z tym jednym, jedynym, dla którego czekoladowy dar przygotowało się własnoręcznie und z pietyzmem.\nJAK 60 MILIONÓW KOBIET MOGŁO SIĘ DAĆ WMANEWROWAĆ W TAKI KANAŁ?!\njedna z możliwych (acz nietypowych) form 義理チョコ, Czekoladek Zobowiązania, czy też może raczej Czekoladek Szowinizmu.\nA to mój (najlepszy możliwy) prezent walentynkowy. Pocztówka z Urzędu Imigracyjnego, głosząca, że mogę już odebrać pozwolenie na pracę!\nCzytam: Sławomir Mrożek - Dzienniki 1962-1969. Zaczęłam je już dawno, ale pora wreszcie skończyć, plus zawieźć wreszcie tę cegłę do Polszy. Ech, kiedyś, kiedy czytało się pamiętniki, w których autor ujmuje myśli, jakby nasze własne, w nieskończenie bardziej wyrafinowany sposób, niż my bylibyśmy w stanie to zrobić, ogarniała człowieka frustracja. A teraz przeciwnie: satysfakcja, że ktoś to tak pięknie napisał. Hm, starość?\nSłucham: Minor Majority - (Think I’m) up for you and I. Jakaś internetowa muzodajnia kiedyś poleciła mi Minor Majority, w związku z mą szeroko deklarowaną miłością do norweskiej formacji Madrugada. Perfect match!\nDokonania: Meblujemy się!\nW związku z tym, że usiłujemy rozsądnie zagospodarować nasze 15m2 mam ostatnio wrażenie, jakbym mieszkała w katalogu szaf z Ikei.\nFun Fact (jak dla kogo, he he): Zadłużenie publiczne Japonii wynosi 200% PKB.\nPS. Jesli jeszcze nie czytaliscie, koniecznie przeczytajcie TO. Chciałabym tę Panią ukochać!\nAutor: ex-Miss Mayonella o 03:12 11 komentarzy:\nEtykiety: crazy land of Japan\nTōkyō yuki matsuri! (東京雪祭り!)\nOstatni taki wtorek!\nNo, no, nō!\nBośka miała fajny biust!


Bezpieczniejsza pożyczka. Ostrzegają zarówno eksperci, jak i dziennikarze\nWydrukowano: 2020-08-06 15:42:53.362482+02:00\nOpublikowano: 2016-05-05 15:11:31+02:00 · aktualizacja: 2016-05-05 18:10:41+02:00\nopublikowano: 2016-05-05 15:11:31+02:00\naktualizacja: 2016-05-05 18:10:41+02:00\nPolacy pożyczają pieniądze i doprawdy nie ma w tym niczego nagannego. Ważne jest by pożyczać bezpiecznie i z pewnego źródła.\nPolacy pożyczają pieniądze - to fakt. Według badań Millward Brown nasi rodacy najchętniej po pożyczkę kierują się do banku, w drugiej kolejności do swego pracodawcy, a w trzeciej do rodziny i znajomych. Obecnie ponad 15 milionów Polaków ma kredyt w banku - najczęściej zadłużają się na zakup mieszkania, remont, urlop, drobne zakupy (prym wiodą tutaj zakupy sprzętu RTV i AGD), jednak bywa też, że pożyczone pieniądze przeznaczamy na bieżące wydatki i spłatę wcześniej zaciągniętych zobowiązań. Polacy najczęściej pożyczają niewielkie sumy - 60 proc. Polaków zaciągnęła kwotę zobowiązania na sumę nie większą niż 10 tys. złotych. Kobiety, co ciekawe, pożyczają mniej od mężczyzn - większość ich zobowiązań nie przekracza 5 tys. złotych. Co czwarty mężczyzna spłaca zaś zobowiązanie o wysokości sięgającej średnio ok. 20 tys. złotych.\nMówiąc o pożyczce zazwyczaj na myśl nasuwają się kredyty bankowe. Pamiętajmy jednak, że kredyt to pojęcie zarezerwowane ściśle dla banków. Prawo bankowe stwierdza bowiem, iż udzielenie kredytu jest tzw. czynnością bankową. Pożyczka to pojęcie szersze - pożyczkodawcą może być zarówno osoba prawna (m.in. banki, SKOK-i, instytucje pożyczkowe, przedsiębiorstwa niefinansowe), jak i osoba fizyczna - zasady dotyczące pożyczek reguluje Kodeks cywilny, a kredytów – Prawo bankowe. Istotną różnicą między kredytem a pożyczką jest też to, iż pieniądze z pożyczki mogą zostać wydane w dowolny sposób, z kolei w wypadku kredytu – tylko na cel określony w umowie. Polacy coraz częściej korzystają też z tzw. chwilówek - pożyczek krótkoterminowych, oferowanych przez firmy pożyczkowe. To właśnie te instytucje od lat poddawane są szerokiej krytyce za warunki, na jakich oferują swoje usługi. Pamiętajmy, iż firmy pożyczkowe nie mają nic wspólnego z instytucjami takimi jak banki czy SKOK-i, choćby ze względu na fakt, iż podmioty te nie są objęte nadzorem państwowym sprawowanym przez Komisję Nadzoru Finansowego. Dzięki temu nie muszą wypełniać szeregu istotnych wymogów nakładanych na podmioty nadzorowane przez KNF.\nPrzed firmami pożyczkowymi ostrzegają zarówno eksperci, jak i dziennikarze, ostrożność zalecają KNF oraz NBP. Mimo to Polacy wciąż udają się do tych instytucji po pożyczkę. Tymczasem należy ona do jednych z najdroższych form kredytu konsumenckiego spośród dostępnych na rynku. Jej wysoki koszt wynika nie tyle z nominalnego oprocentowania, lecz przede wszystkim z tytułu prowizji, opłat i kosztów usług dodatkowych, takich jak obowiązkowe ubezpieczenie czy koszt obsługi pożyczkobiorcy w jego domu. Do tego, jeszcze do niedawna, dochodziło zjawisko „rolowania długu” to znaczy - zachęcania klienta do zaciągnięcia kolejnej pożyczki na spłatę poprzedniej w zamian za odpowiednią prowizję. Takiego przedłużania czasu trwania pożyczki w tego typu firmach można było dokonywać praktycznie w nieskończoność, co często kończyło się wpadnięciem w pętlę zadłużenia, z której niełatwo było wyjść.\nOd 11 marca bieżącego roku pożyczkobiorcy mogą czuć się bezpieczniej. W życie weszła bowiem tzw. ustawa antylichwiarska, czyli ustawa nowelizująca m.in. ustawę o kredycie konsumenckim, która znacząco ograniczyła stosowanie powyższych praktyk. Choć ta inicjatywa legislacyjna rodziła się długo, to jej ostateczny kształt porządkuje przestrzeń dla tego rodzaju pożyczek i wzmacnia ochronę konsumentów w relacjach z kredytodawcami.\nPublikacja dostępna na stronie: http://wpolityce.pl/gospodarka/291826-bezpieczniejsza-pozyczka-ostrzegaja-zarowno-eksperci-jak-i-dziennikarze


Dar Djerba Zahra Opinie o hotelu w Tunezji, Djerba - Wakacje.pl\nWakacje.pl Opinie Hotele Tunezja Djerba Dar Djerba Zahra\nPobyt od 10 -17 paź 2019. Wczasy w październiku na Djerbie to był strzał w 10. Brak tłumów, wolne leżaki na plaży jak i przy basenie. Przylot i przyjazd do hotelu był wieczorem i tu pierwszy bardzo duży plus bo po zameldowaniu dostaliśmy ciepły posiłek. Teren tego kompleksu jest bardzo rozległy tak, że można pospacerować, bo jest gdzie. Posiłki : śniadania, obiady jak i kolacje powtarzają się ale na prawdę nie stanowi to jakiegoś problemu bo wybór jest bardzo duży i jest to nawet dobre w smaku, przez różne makarony frytki naleśniki pizze ryże kasze ryby mięsa i nawet kotleta schabowego o różnych sałatkach nie wspominając, ciasta ciastka owoce jest w czym wybierać. Pokój mieliśmy z widokiem na morze tak że było super a czystość w nim? była do zaakceptowania ale pani sprzątaczka mogła by się bardziej przyłożyć do swoich obowiązków. Dziwny zwyczaj jest, że pani posprząta pokój i zabierze ręczniki a przyniesie świeże np za 2- 3 godziny. Temp w paź w dzień były 26 -29 *C, wieczorem 20+ a woda w morzu 25-27 czyli coś pięknego i nie drogo. W morzu jak i na plaży dużo traw (ale nie zawsze). Codziennie plaża była sprzątana i w miarę czysta, bardzo łagodne zejście do morza i dno piaszczyste. Na całym ośrodku jak i na plaży widać ochronę tak że czujemy się bezpiecznie i w dzień i w nocy. Kilometr od hotelu jest market i tam kupować pamiątki bo w hotelu drogo, bardzo drogo. Przykład: średniej wielkości wielbłąd w hotelu to 25 dinarów a w markecie 6 , miseczka z gliny wielkości salaterki w hotelu 18 dinarów a w markecie 5, bransoletki z koralików w hotelu 12 a w markecie 5. Tanie wyroby ze skóry. Postój TAXI przy hotelu a przejazd do marketu i z powrotem to koszt 2-3 dinary. Oczywiście można a nawet trzeba się targować czy to w sklepie czy na targu. Są dwa baseny, jeden z czystą słodką wodą a drugi z brązową wodą termalną. Był w TV jakiś polski program ale lepiej wieczorem poczytać książkę bo jakość tego programu bardzo kiepska. Wszyscy animatorzy super chłopaki a zwłaszcza FOUED bawią starych młodych i dzieci przez cały dzień do ciemnej nocy. Obsługa hotelowa, barmani, kelnerzy czy sprzątaczki nie jest nachalna, jak dasz pieniążka to wezmą ale na "siłę" nie wyrywają kasy. Pamiętajmy, że to hotel z 3 * tak że nie wymagajmy cudów i nie wiadomo czego. Nam jak i znajomym bardzo się podobało. Pobyt bardzo udany i przyjemny polecam ten hotel. Pozdrawiam Malinę i Józka. Ewa i Mirek.\nEwa Mirek, 02.05.2020\nLeżaki na plaży z parasolami zajęte od świtu -ręcznikami przez ruskich , bez parasoli wolne cały dzień, w bungalowach wilgoć od morza. Kimatyzacja stara obudowy uszkodzone -warczą nie można spać. Woda która jest do posiłków nie wypita nie można zabierać grożą wysokimi karami Pokazy animacji wieczorne dobre ,chce się oglądać.\nhotel 3 gwiazdkowy ale nawet 4 gwiazdkowe w tej okolicy w podobnym standardzie\nHotel oferuje dobrą cenę do jakości jak na 3*. Pokoje mimo bardzo kiepskiego wyglądu bungalow z zewnątrz w środku są niezbyt duże natomiast bardzo ładne i nowoczesne - praktycznie przy samej plaży. Serwowane posiłki są smaczne, jest duży wybór, obsluga bardzo przyjazna i wyrozumiała . Dla osób, które nie szukają "złotych klamek " pobyt zdecydowanie powinien zaliczyć się do udanych\n1 989 zł za osobę\nKod hotelu HOT33715\nNazwa Dar Djerba Zahra\nEwa Mirek Klient wakacje.pl\nPołożenie przy samej plaży, animacje, krótki transfer z lotniska\nDla mnie nie było wad, no chyba że brak wi-fi w pokojach można nazwać wadą\nblisko plaża , animacje wieczorne\nKlimatyzacja warcząca nie można wysiedzieć, Jedzenie monotonne , brak jedzenia ciągle stoisz w kolejce , stolika nie ma wody jak dostaniesz w butelce wypijesz trochę nie możesz zabrać grozi kara 100 tnd\nladny z wygladu\njedzenie masakra ciagle stoisz w kolejce i czegos brak sztuccow stolika niema wody piwo i drinki w plastikowych kubeczkach brak miejsc na basenie kupa zlodzieji nie polecam\nFajne animacje, ładne i nowocześnie urządzone pokoje, blisko plaży, dobra cena\nłatwo się pogubić , brzydkie z zewnątrz, pogrupowane bungalow y


Litr Paliwa Zamiast Piwa - Blog | Agencja Interaktywna MDA.pl Poznań\nLitr Paliwa Zamiast Piwa\nReklamy w przestrzeni miejskiej są wszechobecne – plakaty, billboardy, ulotki, citylighty czy standy spotykamy na każdym kroku. Wyróżnienie się w tej masie jest nie lada sztuką, wymagającą dużej kreatywności oraz czasu na przygotowanie udanej kampanii. Litr Paliwa Zamiast Piwa to projekt, który ma szansę zostać zauważony, w Poznaniu oraz w sieci.\nW ciągu kilku ostatnich dni można było w różnych miejscach Poznania zauważyć charakterystyczne żółto-czarne przedmioty. Chwila namysłu wystarczyła by rozpoznać w nich kanistry. Brak na nich jednak jakiejkolwiek informacji o celu akcji. To z pewnością teaser, tylko czego?\nJuż wiadomo, że kanistry należą do Stowarzyszenia Na Tak, które w ten niekonwencjonalny sposób promuje kolejną edycję projektu Litr Paliwa Zamiast Piwa. Jego celem jest zebranie pieniędzy na benzynę na dowóz swoich podopiecznych na rehabilitację. To ludzie niepełnosprawni, dla których korzystanie z transportu publicznego stanowi wielki problem. Ich opiekunowie mogliby w tym pomagać, ale musieliby zrezygnować z pracy, a na to pozwolić sobie nie mogą.\nPomocną dłoń wyciąga do nich Stowarzyszenie Na Tak, organizując zbiorowy transport z miejsca zamieszkania na rehabilitację i z powrotem. Wymaga to jednak pieniędzy, do ich zbiórki służy specjalna aplikacja i numer SMS, dostępne na stronie www.litrpaliwa.pl.


Makabryczna zbrodnia sprzed 15 lat. Czterech sprawców z zarzutami – chodzi o zabójstwo i kanibalizm | Niezależna\nMakabryczna zbrodnia sprzed 15 lat. Czterech…\nPOLSKA / WIADOMOŚĆ / 23.11.2017, godz. 23:51\nMakabryczna zbrodnia sprzed 15 lat. Czterech sprawców z zarzutami – chodzi o zabójstwo i kanibalizm\nPolicjanci z KWP w Szczecinie wykonują czynności w sprawie zabójstwa sprzed 15 lat, do którego doszło na terenie województw zachodniopomorskiego i lubuskiego. Jak ustalono po uprzednim pobiciu i pozbawieniu wolności ze szczególnym udręczeniem na okres trwający nie dłużej niż 7 dni dokonano zabójstwa mężczyzny ze szczególnym okrucieństwem i w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie, a następnie po uprzednim odcięciu części ciała i ich upieczeniu dokonano ich częściowej konsumpcji, ograbienia z elementów ciała oraz ubrania zwłok pokrzywdzonego – informuje policja.\nDzięki pracy policjantów oraz Prokuratury Okręgowej w Szczecinie, zebrano materiał dowodowy, na skutek których prokuratura mogła wszcząć śledztwo.\nW połowie października policjanci przeprowadzili równoczesne zatrzymania na polecenie prokuratora czterech osób w wieku od 38 do 56 lat. Mężczyźni zatrzymani zostali w swoich mieszkaniach. Nie spodziewali się policjantów i byli zaskoczeni wizytą funkcjonariuszy. Trzy osoby zostały zatrzymane w zachodniopomorskiem, czwarta w Zielonej Górze. Wobec wszystkich zatrzymanych na wniosek prokuratury okręgowej zostały zostały zastosowane przez sąd tymczasowe areszty.\nW toku postępowania zebrany materiał dowodowy pozwolił na przedstawienie zarzutów m.in. za zabójstwo czterem mężczyznom. Zastosowano wobec nich środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy, do którego sąd się przychylił.\nZa zarzucaną zbrodnię podejrzanym grozi kara dożywotniego pozbawienia wolności.


Jak zrobić ścieżki w kraju własnymi rękami: zasady podziału na strefy + 3 klasy mistrzowskie\nBez ścieżek wiejskich nie można sobie wyobrazić strefy podmiejskiej: nie tylko łączą dom z innymi przedmiotami, ale pełnią również ważną funkcję dekoracyjną. Wybierając odpowiedni materiał, możesz stworzyć harmonijny obraz w jednym stylu, a budując ścieżki w domku własnymi rękami, możesz zmienić kilkaset w unikalne i wygodne terytorium.\nJakie utwory możesz zrobić?\nGłównym powodem podziału ścieżek kraju i ścieżek na typy jest materiał, z którego zostały zbudowane. Jego różnorodność pozwala wybrać najlepszą opcję dla krajobrazu.\nKamień naturalny wyróżnia się swoim naturalnym pięknem i szlachetnością, ale jego cena jest dość wysoka.\nKamień naturalny jest idealny do budowania zakrzywionych ścieżek: elementy kamienne są rozmieszczone chaotycznie, więc łatwo jest wykonywać gładkie zakręty\nDrzewo jest idealne do aranżacji terytorium w stylu rustykalnym.\nNaturalna konsystencja pił do drewna zależy od rodzaju drewna, ale interesujący efekt można uzyskać za pomocą specjalnych impregnatów i lakierów.\nCegła jest cudownym materiałem, szczególnie jeśli dom również jest z niej zbudowany.\nDo budowy ścieżek ogrodowych regularna solidna cegła budowlana nie jest odpowiednia, lepiej jest używać specjalnych rodzajów kostki brukowej, które nie boją się wody i mrozu\nKostka brukowa lub kostka brukowa będą służyć przez długi czas i wiernie.\nMożesz dowiedzieć się więcej o tym, jak zrobić brukowane ścieżki ogrodowe z materiału: diy / ustrojstvo-sadovyx-dorozhek-iz-bruschatki.html\nUżywając kostki brukowej w różnych kolorach, a także określonego schematu stylizacji, możesz stworzyć niesamowity oryginalny rysunek, który jest odpowiedni specjalnie dla Twojego ogrodu\nProste i niedrogie żwirowe ścieżki są również odpowiednie w ogrodzie.\nŻwir nie jest dobry w pobliżu ogrodu wokół domu, ale w ogrodzie lub w pobliżu strumienia - lepiej łączy się z dziką przyrodą\nZa pomocą betonu możesz tworzyć unikalne płytki drogowe.\nW sklepach budowlanych można kupić specjalne formy plastikowe, które są używane do produkcji elementów z betonu drogowego własnymi rękami.\nŁącząc materiały, łatwo jest osiągnąć stylistyczne dopasowanie torów do otaczających obiektów naturalnych i sztucznych.\nZa pomocą betonu dekoracyjnego możesz stworzyć efekt nie tylko kamienia naturalnego, ale także drewna, cegły i innych powłok reliefowych. Więcej na ten temat: dekor / dekorativnyj-beton.html\nMożesz łączyć całkowicie różne materiały: kamień naturalny i wielokolorowy żwir, deski i kamyki rzeczne, cegłę i beton\nUkład toru i krajobrazu\nŚcieżki są tak samo ważną strategiczną częścią obszaru podmiejskiego jak dom, garaż lub łaźnia, dlatego przed budowaniem budynków i pomieszczeń gospodarczych należy pomyśleć o ich budowie. Dla wygody lepiej jest sporządzić schemat, rysując go ręcznie lub przy użyciu programu do projektowania komputerów. Po zidentyfikowaniu ważnych punktów konieczne jest połączenie ich ścieżkami - prostymi lub zakrzywionymi, w zależności od terenu.\nLepiej jest, jeśli wszystkie obiekty, w tym ogród, ogród kuchenny, szklarnie, łaźnia, altany, są obecne na schemacie - ścieżki są łączącym je elementem. Materiał do budowy linii komunikacyjnych należy łączyć z budynkami i otaczającymi je elementami dekoracyjnymi.\nŚcieżki w letnim domku nie muszą być takie same: solidne i schodkowe, proste i zakrzywione opcje są idealnie połączone\nOpracowując schemat lub plan terenu, możesz określić, które rośliny i krzewy zostaną posadzone - pomoże to w wyborze materiału do budowy ścieżek\nJeśli w twojej okolicy często pada deszcz, musisz przemyśleć system odwadniający i wykopać śliwki wzdłuż krawędzi dróg, aby woda nie zastała. Wykonując budowę wiejskich dróg własnymi rękami, pamiętaj: po zamrożeniu woda zepsuje materiał - drewno, cegłę, beton. Potężne drzewa nie powinny rosnąć w pobliżu powłok, ponieważ ich system korzeniowy z łatwością narusza integralność dróg.\nIm bardziej szczegółowe wstępne planowanie, tym jaśniejszy będzie obraz przyszłego krajobrazu wiejskiego i łatwiej będzie wybrać elementy projektu\n3 najlepsze opcje budżetu\nWłaściciele willi i luksusowych domków najprawdopodobniej nie będą bawić się piaskiem i kamieniami, ale zaproszą słynnego projektanta krajobrazu i zespół specjalistów. Każdy, kto samodzielnie urządza ogród, doskonale wie, że do budowy oryginalnych i wygodnych chodników nie jest konieczne stosowanie drogiego kamienia naturalnego lub kolekcjonerskich kostek brukowych. Dlatego rozważamy trzy opcje tworzenia ścieżek z niedrogich i niedrogich materiałów: cement, cegła i drewno. Bądź pewien, że wynik Cię zaskoczy!\nOpcja nr 1 - ślad liści cementu\nMiłośnicy krótkich trawników nigdy nie wymienią jedwabistej zielonej trawy na gęste krzaki lub klomby, a tym bardziej odmówią ścieżki przechodzącej przez luksusowy dywan przed domem. Istnieje jednak trudna opcja, w której można zachować integralność trawnika, a jednocześnie ustawić rodzaj ścieżki, która pozwala bezpośrednio przejść przez trawę.\nDekoracyjne liście betonowe to tylko opcja, którą można zastąpić innymi elementami: ludzkimi śladami, geometrycznymi kształtami, sylwetkami zwierząt\nAby zbudować cudowną ścieżkę, potrzebujesz zwykłej zaprawy cementowej i rośliny, którą można znaleźć gdzieś w pobliżu - łopian, a raczej jego duże liście.\nLiście łopianu można zastąpić dowolnym innym, co najważniejsze, że są duże. Jako opcja - użycie kilku różnych liści\nW małym pojemniku zagnieść roztwór zgodnie z instrukcją i rozłożyć grubą masę na dużym arkuszu łopianu. Co to nie jest formularz do wypełnienia?\nUpewnij się, że roztwór cementu ma niezbędną konsystencję: zbyt gruby będzie leżeć nierównomiernie, a ciecz nie zachowa swojego kształtu\nPo całkowitym związaniu mieszanki cementowo-piaskowej arkusz jest usuwany. Otrzymujemy oryginalną płytkę dekoracyjną - główny element toru.\nMożesz stworzyć własną, bardziej trwałą formę do wypełniania ścieżek ogrodowych, przeczytaj o tym: dekor / forma-dlya-zalivki-sadovyx-dorozhek.html\nJak widać, natura okazała się najlepszym artystą-dekoratorem - dekoracyjny liść z naturalnym wzorem nie narusza harmonii trawnika lub ogrodu\nPozostaje przygotować miejsce do stylizacji. Za pomocą szufelki lub małej szpatułki delikatnie usuń kawałek darni, aby powstała płytka dziura.\nZaletą urządzenia krok po kroku do trawnika jest brak specjalnego narzędzia: na przykład wystarczy miarka dla dziecka do zainstalowania dołu\nUkładamy płytki w przygotowanym gnieździe, a następnie robimy to samo z resztą elementów. Tor jest lekki, przestronny, harmonijnie uzupełnia trawnik. Chodzenie po pięknych dekoracyjnych liściach jest bezpieczne i bezpieczne nawet podczas deszczowej pogody.\nOpcja nr 2 - solidny chodnik z cegły\nCegła jest materiałem uniwersalnym. Nie musisz myśleć o tym, jak zrobić ścieżkę w kraju, jeśli masz pod ręką niezbędną ilość tego trwałego materiału, jakby specjalnie stworzony do budowy niezawodnych powłok. Jego zaletą jest to, że idealnie nadaje się do prawie każdego stylu wiejskiego. Czerwone cegły, podobnie jak szare, wyglądają niesamowicie na tle budynku z tego samego materiału, idealnie komponują się z drzewem, harmonijnie pasują do środowiska naturalnego. Jedną radą jest stosowanie wyłącznie specjalnego, brukowego materiału.\nZalety cegły są oczywiste: jest trwały, trwa przez dziesięciolecia, jest łatwy w montażu, nie ślizga się nawet podczas deszczu, ma walory estetyczne\nGłówne etapy budowy:\nEkstrakcja granic i gleby.\nPrzygotowanie podłoża z piasku i żwiru.\nWypełnianie pustek piaskiem.\nSzerokość wykopu zależy od wielkości cegły i wzoru, który zostanie z nich ułożony. Minimalna szerokość ścieżki wynosi 0, 9 m. Definiujemy granice i wyznaczamy je za pomocą kołków z rozciągniętym przewodem budowlanym. Wyciągamy murawę i wyrywamy płytki rów. Jego krawędzie należy wzmocnić deskami - w ciągu najbliższych dwóch lat będą stanowić dodatkowy nacisk na krawężnik. Następnie można je usunąć, a rowki pokryte żwirem lub kamykami.\nPodstawa cegły składa się z dwóch warstw. Dolna - żwir i piasek o dużej frakcji. Po zasypaniu mieszanka żwiru musi być równomiernie rozłożona na całej długości toru i ubita.\nOkreślenie głębokości wykopu do układania ścieżki z cegły jest proste: musisz dodać grubość obu warstw podstawy i wymiary samej cegły\nManipulowanie warstwą żwiru jest obowiązkowe: luźny materiał spowoduje ruch pozostałych warstw, aw rezultacie zniszczy powierzchnię cegły\nGórna warstwa składa się z jednego piasku. Wyrównując go wzdłuż ścieżki, jednocześnie naciśnij, aby warstwa była wystarczająco gęsta. Lepiej ubijać segmenty o długości 20-30 cm, więc podstawa będzie lepsza.\nPo wypełnieniu piaskiem konieczne jest wyrównanie powierzchni: pociągnij na siebie specjalne urządzenie, naciskając je, aby piasek leżał w gęstej warstwie\nNastępnym krokiem jest układanie cegieł wzdłuż desek. Przed ułożeniem każdego elementu wykop małą dziurę, a następnie włóż do niej cegłę i wyreguluj jej położenie drewnianym młotkiem. Produkty umieszczone na końcu będą odgrywać rolę granicy.\nDo „zatykania” cegieł w piasku lepiej jest użyć specjalnego gumowego młotka: metal lub nawet drewno może uszkodzić strukturę materiału\nBiorąc pod uwagę wzór układania, wypełnij odległość między krawężnikami cegłami, łatwo wbijając je w piasek i regularnie sprawdzając poziom.\nKoncentrując się na konkretnym elemencie, nie zapomnij o integralności toru: regularnie sprawdzaj poziomy układ cegieł z poziomem\nOstatnim krokiem jest wypełnienie luk między cegłami piaskiem. Delikatnie posyp piasek, aż wyrówna się z cegłami. Podlej tor i powtórz ostatnią operację. W ciągu najbliższych kilku dni możesz dostosować położenie cegieł.\nZwykła szczotka do czyszczenia pomoże równomiernie rozprowadzić piasek: dzięki niemu możesz łatwo przesuwać piasek po powierzchni i przesuwać go między cegłami\nOpcja nr 3 - użycie drewnianych pił\nJeśli porównasz drewno z kamieniem, z pewnością straci: drewno nie różni się trwałością i wytrzymałością granitu lub marmuru. Jednak podczas aranżacji ścieżek ogrodowych w kraju wykorzystywane są elementy z tego pozornie nieodpowiedniego materiału. Kawałki drewna, obserwując technologię układania, są doskonałymi „cegłami” do stworzenia dekoracyjnej ścieżki w stylu rustykalnym.\nWybierając kawałki drewna, zabijasz dwa ptaki jednym kamieniem: „przyczepiasz” niepotrzebne drzewa i ozdabiasz terytorium piękną i praktyczną ścieżką\nStare drzewo można znaleźć w kraju lub w najbliższym lesie. Tniemy pień na małe segmenty - od 10 do 20 cm grubości. Przydadzą się również grube sęki - małe okrągłe koraliki nadają się do dekoracji witryny lub krawędzi toru.\nIstnieje kilka opcji aranżacji ścieżki ogrodowej od cięć: w jednej używają płaskich części, w drugiej - w postaci konopi\nW planowanym miejscu usuń warstwę darni i oderwij płytki rów.\nPodczas kopania ziemi podczas kopania rowu nie wyjmuj go poza chatę: jest przydatny do wypełnienia pustych przestrzeni toru, a resztki można wykorzystać do ogrodu lub ogrodu kwiatowego\nDno wykopu wypełniamy piaskiem, wystarczy warstwa 5 cm Uderzenie i wypoziomowanie.\nRozłóż ścięte kikuty wzdłuż toru: łatwiej jest wyobrazić sobie, ile będą potrzebować, a później łatwiej jest użyć podczas układania\nNa przygotowanej podstawie rozłóż nacięcia piły. Korzystając z poziomu, dajemy im pozycję poziomą, idealny jest do tego drewniany młot lub duży młot. W niektórych miejscach tworzą się puste przestrzenie - można je wypełnić małymi nacięciami.\nPodczas układania dużych elementów nie martw się o dużą liczbę pustek, które pozostają między nimi: są łatwe do wypełnienia małymi pniakami, żwirem lub kamykami\nSzczeliny między drewnianymi elementami są pokryte piaskiem lub ziemią. Wiosną można je sadzić trawą lub drobnymi kwiatami - dzięki czemu tor będzie wyglądał bardziej artystycznie.\nAby ustalić, jak rozłożyć piękne dekoracyjne ścieżki w kraju, wystarczy się rozejrzeć. Nie bój się korzystać z własnych tajemnic technologicznych i rozwiązań projektowych podczas budowy - wtedy domek letniskowy stanie się naprawdę wyjątkowy.


Kostium kąpielowy Nadia Nero-Turchesse M-374 (2) czarny || zielony - Sklep internetowy Bikinarium.pl\nEfektowny, dwuczęściowy kostium kąpielowy ozdobiony ażurową "siateczką".Zobacz pełny opis produktu\nKod produktu: 007943\nJedna z najmodniejszych, plażowych stylizacji: dwuczęściowy kostium kąpielowy z ażurowym zdobieniem.\nŁadnie poprowadzony dekolt biustonosza zwraca uwagę na subtelne marszczenie na środku, co nadaje mu ciekawego charakteru. Miseczki profilowane, z fiszbinami, wzbogacone o trwałe (niewyjmowane) wypełnienie push up (dostępne w każdym rozmiarze kostiumu) rewelacyjnie unoszą piersi i optycznie powiększają ich rozmiar. Ażurowe zdobienia wyglądają stylowo. Wpleciona w nie srebrno-złota nić sprawia, że ślicznie i delikatnie połyskują w słońcu. Obwód biustonosza jest elastyczny. Ramiączka regulowane, nieodpinane.\nFigi o klasycznym fasonie, z ażurowym "paseczkiem". Z tyłu całkowicie gładkie.\nElegancki kostium z ażurowym zdobieniem\nZe stałym wypełnieniem typu push up dostępnym w każdym rozmiarze\nS (36) 71-75 cm 83-85 cm 82-88 cm 21 cm\nM (38) 74-78 cm 86-88 cm 86-92 cm 22 cm\nL (40) 77-81 cm 89-91 cm 90-96 cm 23 cm\nXL (42) 80-84 cm 92-94 cm 94-100 cm 24 cm\nmiseczki profilowane z fiszbinami\nBiustonosz kąpielowy Matylda P-615B (30) czarno-zielono-wielokolorowy


„Anderson Silva znokautuje Chaela” – FIGHT24.PL – MMA i K-1, UFC\n„Anderson Silva znokautuje Chaela”\nTak przynajmniej uważa Eric Silva, jeden z najbardziej utalentowanych zawodników. Na co dzień trenuje on ze swoim rodakiem – Andersonem Silvą. Już niedługo „Pająk” po raz kolejny w stanie obronie mistrzowskiego pasa wagi średniej i jego przeciwnikiem ponownie będzie Chael Sonnen. Oto co młody Brazylijczyk powiedział o przyszłej walce Andersona.\nAnderson potrzebuje tego zwycięstwo bardziej niż kiedykolwiek. Trenuję z nim każdego dnia i jest naprawdę skupiony zmotywowany do tej walki. Przychodzi pierwszy na salę i ostatni z niej wychodzi. Trening się kończy, a on jeszcze ćwiczy z trenerem. Stawiam, że nie będzie to trwać dłużej niż pierwszą rundę. Anderson Silva znokautuje go i pokaże, dlaczego jest prawdziwym mistrzem.\nTags: Anderson Silva, Anderson Silva vs Chael Sonnen, Chael Sonnen, Eric Silva, mma, UFC, UFC 148, UFC 148: Silva vs Sonnen II\nSędzia ringowy nokautuje!\n8 thoughts on “„Anderson Silva znokautuje Chaela””\nmetaraon(Cytuj)">środa, 20 czerwca, 2012 o 14:52 metaraon(Cytuj)\nBardzo możliwy scenariusz. Inaczej Spider może zostać wypunktowany.\nRidge(Cytuj)">środa, 20 czerwca, 2012 o 15:25 Ridge(Cytuj)\nhahaaha brazole zawsze za swoimi . Spójrzmy prawdzie w oczy nikt nie jest nie do pokonania. Sonneen,Belfort ,Bisping i paru innych jest w stanie wygrać. Dlaczego ta trójka? maja dobra stójkę a to podstawa na Spidera.\nTurboNitro(Cytuj)">środa, 20 czerwca, 2012 o 18:23 TurboNitro(Cytuj)\n1. Doping sprawia, że jest się nie tylko silniejszym czy wytrzymalszym, ale i szybszym. Sonnen został po tej walce rekordzistą stężenia testosteronu…\n2. Silva był kontuzjowany i na lekach, a skoro lekarz odradzał mu ten pojedynek w tym stanie, to musiał mieć do tego podstawy.\n3. Silva będzie teraz w formie, a Sonnen może mieć już sporo niższe stężenie różnych substancji w organizmie…\n4. Silva na pewno od dawna rozpracowuje styl Sonnena, ma od tego cały sztab ludzi. Do tego nie próżnuje na treningach mając odpowiednią motywację.\n5. Widzieliście co Valasquez zrobił z Antonio Silva’ą, długo mu to zajęło? Sonnen przez pięć rund nie był w stanie pokiereszować Silvy nawet odrobinę. Ja wiem, że to nie ta waga, ale obiektywnie stwierdzając średnia to też nie jest tak mało, a to było pięć rund bicia, bite dwadzieścia ileś minut…\n6. Silva ma naprawdę mocną szczękę, tyle co nabrał i się trzymał to jest godne podziwu.\n1. Nie da się w tak krótkim czasie nadrobić lat stylowego treningu. Lesnar pomimo przygotowań nie dał rady poradzić sobie w płaszczyźnie Overeema, więc dlaczego Silva miałby być w stanie konkurować z Sonnenem w jego płaszczyźnie? Nie miał miażdżącej przewagi w stójce i Sonnen też pod niego trenuje. Oni już nie są młodzi.\n2. Nie tyle chodzi nawet o treningi zapasów, ile w ogóle o predyspozycje fizyczne do konkretnego stylu, Silva nie ma budowy ciała ani sposobu poruszania się odpowiedniego do tego, żeby poradzić sobie z zapasami Sonnena i niewiele już w tym wieku na to poradzi.\n3. Kontuzje kontuzjami, leki lekami, a doping dopingiem, ale pozwolenia wycierania sobą podłogi przez pięć rund i zupełna niemożność odwrócenia ról to nie jest wynik tylko wspomnianych okoliczności…\n4. Nie wiadomo, czy Sonnen znowu się czegoś nie nabierze przed swoją walką życia, znowu gada jakby mu testosteron w dekiel walił, może tym razem ewentualne zmiany skórne pokryje jakimś tuszem…\ndante(Cytuj)">czwartek, 21 czerwca, 2012 o 19:39 dante(Cytuj)\n@TurboNitro Spójrzmy prawdzie w oczy jesteś posrany 😀 Eric’a lubię, ale Sonnen zmiecie z ringu po raz drugi Spidera, ale tym razem on wyjdzie z klatki z pasem.\nW ogóle co ty chłopie pierdzielisz?! Porównujesz kołku Lesnara do Sonnena i że „nie nadrobi lat stylowego treningu”, a weź głąbie pod uwagę iż Cheal i Anderson debiutowali w MMA w tym samym roku. Różnica polega na tym że jeden woli zapasy a drugi stójkę.\nNie ma to jak barany takie jak ty się wymądrzają na temat MMA, a zainteresowali się tym w przeciągu ostatniego roku, gówno widzieli i nawet researchu porządnego zrobić nie potrafią.\nTurboNitro(Cytuj)">piątek, 22 czerwca, 2012 o 11:11 TurboNitro(Cytuj)\nNie porównuję Sonnena do Lesnara, tylko tym porównaniem wskazuję na to, że w przypadku Silvy nie da się zrobić ze counter-strikera zapaśnika, tak samo jak z Lesnara nie dało się zrobić stójkowicza. Kluczowym aspektem okazał się STYL Sonnena, który jest kluczem do pokonania Silvy. Pozostaje tylko pytanie, czy Silva da radę tę lukę uszczelnić. Dlatego też odpowiadam- nie, ale w tej walce istotne mogą się okazać również inne elementy. A jak uważasz, że jestem posrany i Silva nie stanowi dla Sonnena żadnego zagrożenia, to postaw na Sonnena kasę, pomnożysz ją ponad 3 razy. Pisząc, że jesteś pewny zwycięstwa Sonnena i nie stawiając na to kasy sam pokazujesz jaki jesteś posrany. A jak nie stawiasz, to masz ku temu powody, a więc rację mam ja, ergo pisząc, że jestem posrany kiedy mam rację sam wychodzisz na zasrańca.\npierscien(Cytuj)">piątek, 22 czerwca, 2012 o 12:33 pierscien(Cytuj)\nhahaha Dante napisalbym chyba to samo 😀\nTurboNitro(Cytuj)">piątek, 22 czerwca, 2012 o 13:12 TurboNitro(Cytuj)\nTo postaw na Sonnena tak samo.\ntomek-host(Cytuj)">piątek, 22 czerwca, 2012 o 21:55 tomek-host(Cytuj)\nmłode pokolenie ? on ma 28 lat tyle co np. Michał Materla , wszyscy mają Ericka za jakiegoś młodzieniaszka


MOJE CUDA CUDEŃKA: OBRAZEK Z NATURALNYMI SUSZONYMI KWIATAMI\nMarta i Alicja 22 kwietnia 2013 22:17\nIlona Szczęsna 22 kwietnia 2013 22:27\nI to jest cudne!!!!To są prawdziwe kompozycje kwiatowe,wymagające sporo naszego wkładu,zdolności artystycznych i czasu.Stwierdzam uczciwie,że wolę takie suszone kwiaty niż niewątpliwie piękne,ale sztuczne ,krepinowe.\nIsskaa 22 kwietnia 2013 22:34\nPiekne Danusiu ;-) Kiedys mialam niebieska czarnuszke,piekna byla,zanim zakwitla przypominala mi marchewke,zreszta nie tylko mnie,ale jak juz zakwitla to do marchewki podobana nie byla ;-) Piekna,delikatna,sliczna :-)\nTwoj bukiecik jak wszytskie inne jest cudny,sliczny obrazek,pieknie pewnie przyozdabia sciane :-)\nGaleriaZosi 22 kwietnia 2013 23:10\nDanusiu piękna kompozycja!!!Pozdrawiam\ndana 22 kwietnia 2013 23:46\nBardzo ladna kompozycia.\nRobótki babci Tereski 23 kwietnia 2013 06:40\nPiękna kompozycja. Wszystkie kwiatki zasługują na naszą uwagę i każdy ma swój urok. Pozdrawiam.\nKasia Michoń 23 kwietnia 2013 06:59\nśliczny obrazek Danusiu,a te pomarańczowe kwiaty są super chyba sama je posadzę jak gdzieś znajdę-pozdrawiam\nMisiówa i Spółka:-) 23 kwietnia 2013 07:30\nWspaniała i niezwykle wdzieczna kompoztcja.Ja też kocham kwiaty:)\nnika 23 kwietnia 2013 08:48\nMuszę przyznać, że tytuł Twojego bloga w 100% odzwierciedla jego zawartość, prawdziwe cuda, cudeńka. Pozdrowionka\nEwa Jurewicz 23 kwietnia 2013 09:00\nŚliczny bukiecik. Może sztuczne kwiaty są bardziej efektowne ale nigdy nie zastąpią naturalnych, nawet lekko przykurzonych (chociaż na Twojej pracy tego nie widać). Przypomniałam sobie Danusiu dzięki Tobie o moich suszonych roślinkach do których dawno już nie zaglądałam. Muszę je koniecznie przeprosić. Pozdrawiam serdecznie.\nagnez r 23 kwietnia 2013 09:03\nbardzo ładne,,, prezentuje sie rewelacyjnie a te suszone kwiaty boskie\nAgnieszka Cieślik 23 kwietnia 2013 09:08\nAle pięknie wyglądają!!! :)) Bardzo lubię pomarańczowy kolor :)\nDonia 23 kwietnia 2013 10:14\nSorelle BaKaNa 23 kwietnia 2013 11:18\nJa też uwielbiam kwiaty :)\nKompozycje piękna :)\nnuta 23 kwietnia 2013 11:54\nUnikat normalnie, bo nikt takiego nie ma z własnoręcznie wyhodowanych roślin:)!!!Pozdrawiam!\nMałgorzata Chrobak 23 kwietnia 2013 13:59\nPiękny i stylowy bukiecik, który świetnie się wkomponował w ten obraz:) Danusiu, po raz kolejny podziwiam Twoją pomysłowość i wspaniałe efekty:) Pozdrawiam i życzę miłego dnia:)\nIwona Muller 23 kwietnia 2013 14:30\nDanusiu efekt Twojej pracy jest powalający :) Śliczności !!!\nRękodzieło Jadzi 23 kwietnia 2013 14:31\nŚliczny obrazek i bardzo oryginalny :)\nEwa 23 kwietnia 2013 15:10\nGosia 23 kwietnia 2013 18:37\nExtra kompozycja :)), i fajny pomysł na obraz\nУльяна и Полина 23 kwietnia 2013 19:34\nAnka 23 kwietnia 2013 21:25\nDanusiu bardzo ładna kompozycja, jak zawsze jakieś śliczności można u Ciebie oglądać:)Pozdrawiam\nartesania 24 kwietnia 2013 06:40\nt-renia 24 kwietnia 2013 06:57\należ to piękne , odebrało mi mowę...\nBożena 24 kwietnia 2013 07:06\nŚliczna kompozycja:)Bardzo ładne ,naturalne suszone ,a nie sztuczne:)\nAtaboh 24 kwietnia 2013 07:31\nNo ty wyczarowałaś z nich piękny bukiet... gratuluję... udowodniłaś, że faktycznie wszystkie są piękne, tylko trzeba umieć zobaczyć ich piękno.\nJa akurat uwielbiam te leśne, polne itd\nNa Zielonym Patyku 24 kwietnia 2013 09:54\nŁał! Wyjątkowy i bardzo oryginalny! Świetnie się prezentuje. Pozdrawiam.\nDanusiu z daleka to one wyglądają jak różyczki dopiero jak zrobiłam zbliżenie to zobaczyłam że to inne kwiatki sliczna kompozycja pozdrawiam Marta\nDobre Czasy 24 kwietnia 2013 16:22\nDorotkkka 24 kwietnia 2013 18:41\nDanusiu, piękny obrazek! Ja osobiście uwielbiam suszki. W tym roku na pewno pozbieram sobie troszkę. Można je stosować na wiele sposobów, a Tobie wyszło to bardzo ładnie!\neniutek 24 kwietnia 2013 23:39\nJestem tu po raz pierwszy i odpadłam :) Cuda tworzysz dziewczyno. Oglądam i podziwiam. Piękne prace!!!!\nAnna Rządkowska 25 kwietnia 2013 10:25\nDanusiu piękny bukiet!!! :)\nKatarzyna Szymczak-Strzelecka 25 kwietnia 2013 12:46\nJej ale piękne aż dech zapiera ... Danusiu Twoje dzieła są cudowne widać jak wiele pracy wkładasz w to co robisz :) podziwiam... a to, że dodatkowo myślisz o sadzeniu kwiatków by później je wykorzystać :) jesteś niesamowita :))) pozdrawiam i ślę uściski\nDobre Czasy 25 kwietnia 2013 13:54\nCudne te bukieciki.Naprawdę piękne-pozdrawiam\nEfka Raj 25 kwietnia 2013 21:30\nDanusiu, cudny bukiet. Uwielbiam suche bukiety. To jak lato zamknięte w łuskach. Robiłam dużo bukietów wykorzystując naturalne rośliny rosnące kolo mojego domu. Pszenicę, owies, owoce dzikich róż, głóg, wysokie pokręcone trawy. Nigdy mi jednak nie przyszło do głowy, że można z nich zrobić obraz. A warto:)\nPawanna 28 kwietnia 2013 13:34\nDOBROSŁAWA 29 kwietnia 2013 17:40\nśliczne te suszki\nEveArt 1 maja 2013 15:17\nDanusiu zadziwiasz :) Piękny, cudowny obrazek :)))\nCreatus Blog 1 maja 2013 21:04\nNaprawdę wyszło cudownie!!!!


19 lipca\tPlacentia – Gander – Deer Lake | Zapiski Patagońskie\nZ okna naszego pokoju poranny widok, wprost na most.\nNasz pokój ma w sobie styl początków wieku XX. Ślady secesji w abażurach, małych witrażach w rogach okien. Komódki, lustra, bibeloty. Pokój frontem do ruchliwej szosy, ale wczoraj po 23-ciej zapadła cisza. Po prysznicu wychodzę przed dom. Ciut na lewo mały port,\nnad nim droga wyjazdowa z miasta na północ, ku TCH. Z prawej miejsce na piknik,\nobracam się i zdjęcie naszego noclegu z ekscytującą zapowiedzią na ścianie – kawa espresso.\nTeraz za moimi plecami część wielkiej zatoki Placentia o szerokości 145 i długości 125 kilometrów (przeciętnie 240 metrów głęboka). Jest w niej wiele wysp, płycizn, raf i podwodnych wzgórz; ma trzy wyraźne kanały, z których Wschodni jest największy i on jest przede wszystkim używany w żegludze i transporcie towarów. Miasto Placentia i sąsiednie – Argentia, oraz parę pomniejszych osad, leżą w niemniej interesującym miejscu. Cała mozaika wąskich zatok, kanałów i przejść, wysp i jezior. W prawym rogu dołączyłem mapę okolicy z 1744 roku i można sobie porównać jakie zaszły zmiany na przestrzeni wieków.\nZasiadamy do znakomitego śniadania (wreszcie mocna, aromatyczna kawa) w równie znakomitym otoczeniu.\nBardzo przytulne i gościnne miejsce, gospodyni pełna ciepła i energii. Zachęca nas do zwiedzenia starego fortu. Mówi nam, że w ostatnich 15 latach miasto się wyludnia – teraz ma koło 3,5 tysiąca mieszkańców (2001 – 4,5 tysiąca, w 1991 przeszło pięć tysięcy; po 1991 roku Placentia była drugim w Kanadzie, najszybciej wyludniającym się miastem). W 1940 roku na podstawie porozumienia amerykańsko-brytyjskiego w pobliskim Argentia (dziś w obrębie miasta) zbudowano wielka bazę USA, największą poza granicami Stanów, ze względu na swą rolę zwaną „Gibraltarem Atlantyku”. 14 sierpnia 1941 roku odbyła się tu Atlantycka Konferencja, kiedy pierwszy raz nastąpiło osobiste spotkanie pomiędzy Churchillem a Rooseveltem.\nWybudowanie bazy odmieniło całą okolicę, ekonomicznie i kulturowo. Nagle, zamiast rybołówstwa kontynuowanego od wieków z pokolenia na pokolenie, pojawiła się możliwość dobrze płatnej pracy w bazie i usługach dla amerykańskich żołnierzy. Wprowadzono najnowocześniejsze technologie, które podniosły standard życia, a amerykański styl kultury znacznie wpłynął na lokalną. W 1935 roku mieszkało tu 1900 osób, do lat 60-tych było przeszło osiem tysięcy. W okresie „zimnej wojny” baza służyła do śledzenia aktywności radzieckich okrętów podwodnych przez siły lotniczo-morskie USA i Kanady (w ramach systemu obronnego NATO) i dlatego, aż do lat 90-tych, były próby jej szpiegowania przez agentów sowieckich. W 1994 roku Amerykanie opuścili bazę, która dziś służy kadetom-pilotom kanadyjskim jako miejsce treningów, głównie na szybowcach. Zamknięcie bazy negatywnie wpłynęło na rozwój miasta. Po roku 2000 wkroczył brazylijski gigant wydobywczy Vale Inco z obietnicą uruchomienia rafinerii niklu. Lecz nie dość, że ostatecznie zakład wybudowano prawie 50 kilometrów dalej, w Long Harbour, to inne zakłady tej samej kompanii w Argentii ostatecznie zamknięto. Niektórzy mieszkańcy odetchnęli z ulgą bowiem obawiali się o środowisko.”Dlatego” – podsumowała swe informacje pani Linda – „nastawiamy się na takich ludzi jak wy, na turystów”.\nNa terenie zatoki Placentii i jej okolic, zamkniętej półwyspami Burin od zachodu i Avalon od wschodu, zasiedlili się najpierw Beothuk, zajmując się głównie łowieniem ryb i polowaniami. Od początku wieku XVI zapuszczali się tu Baskowie i byli tak zachwyceni okolicą, iż w odnalezionym w archiwach hiszpańskich dokumencie, w 1563 roku Domingo de Luca wyraził wolę pochowania go w Plazencia, na lokalnym cmentarzu. Ów dokument uważa się dziś za najstarszy cywilny dokument napisany w Kanadzie. W wieku XVII okolice zaczęli zasiedlać francuscy i angielscy rybacy, którzy zmusili Beothuk do opuszczenia terenu. Później w ich miejsce pojawili się Mikmak handlujący z Francuzami. W 1655 roku Francuzi kontrolowali przeszło połowę Wyspy i sporą część atlantyckiej Kanady i ustanowili Placentię swoją stolicą. Na pobliskim wzgórzu w latach 1662-1691 wybudowali fort. Francuski garnizon oparł się brytyjskim atakom w czasie Wojny Dziewięcioletniej i Wojny o Hiszpańską Sukcesję. Ostatecznie w 1713 roku na podstawie traktatu w Utrechcie Placentia przeszła w ręce brytyjskie, Francuzi wycofali się do twierdzy w Louisbourgu, co ciekawe wraz z Mikmakami, którzy podobnie jak inne narody indiańskie woleli zadawać się z Francuzami niż z Anglikami. Natomiast lokalni francuscy rybacy przenieśli się gromadnie na wyspę Cape Breton. Placentia przez dłuższy okres była nawet konkurencyjna wobec St. John’s i osiągnęła w 1768 niemal dwa tysiące mieszkańców (liczba mieszkańców Nowej Fundlandii wynosiła wtedy przeszło 8 tysięcy).\nOd połowy wieku XVIII do lat 30-tych następnego wieku przybyło na osiedlenie wielu Irlandczyków, przez co dzisiejszy skład ludności jest mieszaniną Anglików z zachodnich połaci Anglii i Irlandczyków. Najważniejszą gałęzią gospodarki stało się łowienie dorsza i jego eksport w postaci dorszy solonych. Nowa Fundlandia była w tamtym czasie największym eksporterem na świecie tego typu dorszy. Już w 1698 roku wysłano stąd do Francji 3,916 ton spreparowanego dorsza. W wieku XX nastąpiło moratorium i załamanie znane z wielu innych miejsc na Wyspie. Jednakże piękne położenie miasta i niedalekie atrakcje (rezerwat ptaków St. Mary’s, przepiękne drogi widokowe wzdłuż wybrzeża zatok Conception i Placentia, tylko 130 km do stolicy St.John’s) zaczęły przyciągać turystów. W mieście można napotkać stare style budownictwa francuskiego i brytyjskiego; stąd prowadzą także dwie linie promowe do Nowej Szkocji. Wąska zatoka umożliwia obserwowanie nieraz bardzo gwałtownych przypływów i dodatkową atrakcją jest ów zwodzony most. W roku 2009 otwarto duże centrum kulturalne, gdzie odbywają się cykliczne wystawy, przedstawienia teatralne i występy muzyczne. Latem w forcie odbywają się teatralne przedstawienia, głównie o treści historycznej, w wykonaniu studentów szkół policealnych, pod kierunkiem zawodowych reżyserów z Wyspy.\nMieliśmy dziś dłuższą trasę przed sobą i dlatego na drodze znaleźliśmy się już przed dziewiątą. W porannym zachmurzeniu, ściana zadrzewionego klifu w zatoce, nabiera ponurego wyglądu.\nNa chwilę przystajemy na drodze, by zdjąć wąską zatokę\ni panoramę miasta.\nWyraźnie widać klasztor Franciszkanów z 1689 roku, gdzie francuscy mnisi siedzieli do roku 1714 – do wygnania Francuzów z Wyspy i nadatlantyckich kolonii. A wysoko, po lewej stronie cmentarz, jakby zmarli ze wzgórza przyglądali się żywym.\nI charakterystyczne domy nowofundlandzkie, kolorowe, pnące się po wzgórzach.\nSkusiło mnie jednak by zajechać na wzgórze zwane Castle Hill, gdzie niegdyś był fort.\nZostał zbudowany przede wszystkim w celu ochrony francuskiego rybołówstwa i był jednym z wielu chroniących francuską kolonizację Ameryki Północnej. Pierwszy fort zwany Plaisance lub Vieux Fort (1662), został zniszczony przez Anglików w roku 1690. Po ich wycofaniu Francuzi powrócili i zbudowali dodatkowy fort, tym razem wewnątrz zatoki, pod nazwą Fort Saint Louis. Anglicy zaatakowali go ponownie w dwa lata później, lecz nie potrafili go zająć. Nic dziwnego, bowiem fort miał kamienne mury o wysokości czterech i grubości dwóch metrów, wyposażony w 30 dział. W rewanżu Francuzi zaatakowali Saint John’s, jednocześnie umacniając się w Placentii poprzez rozbudowę starego fortu na wzgórzu (tym razem nie był drewniany i nazwali go Fort Royal) i powiększając jego załogę do 60 żołnierzy. Wojny na kontynencie amerykańskim toczyły się wtedy niewielkimi siłami, które wzmacniała zawsze flota i oddziały indiańskie. Rozbudowany fort miał trzymać w szachu flotę angielską, będąc jednocześnie bazą wypadową przeciwko angielskim osadom. W latach 1693-97 stąd poprowadzono atak na wiele miejscowości, włącznie z St. John’s.\nWiek XVIII nie przyniósł zmian – wciąż powtarzały się wzajemne ataki. W 1705 roku 500 żołnierzy francuskich, wzmocnionych korsarzami i Mikmakami, zniszczyło większość osad angielskich rozlokowanych w zatokach Conception, Trinity i Bonavista. Plaisance i St. Joh’n były na zmianę atakowane do 1710 roku. W trzy lata później Francuzi odpuścili Nową Fundlandię i skupili się nad rozbudową twierdzy w Louisbourgu. Anglicy natomiast dobudowali do istniejącego fortu redutę i zmienili nazwę miasta na Placentia. Po pokoju w Utrechcie (1713) fort stał się ruiną i jego łabędzim śpiewem była częściowa odbudowa w 1762 roku (wraz z ponowną zmianą nazwy – Castle Graves, na cześć ówczesnego gubernatora angielskiego), podczas jednego z końcowych konfliktów angielsko-francuskich na Wyspie. W 1811 ostatni żołnierze opuścili fort i zostali przeniesieni do St. John’s. W dniach świetności fortu broniły go i strzegły okolicy 32 armaty ustawione w bastionie głównym i trzech podbastionach.\nWykopaliska archeologiczne zaczęły się w późnych latach 60-tych.\nSeweryn został na parkingu i wczytywał się w tablice informacyjne przed wejściem do małego muzeum, ja pognałem stromymi schodami na wzgórze. Zaraz wyłoniły się armaty w jednym z bastionów,\nwyrastającym wprost ze skalnego podłoża.\nW dole widziałem umocnienia pierwszej linii obrony fortu,\npanowała cisza przerywana czasem skrzeczeniem wielkich wron.\nZ najwyższego poziomu fortu wspaniały widok na wewnętrzną zatokę i miasto,\nz wąskim wyjściem do zatoki Placentia.\nWszedłem na mur i sfotografowałem leżące w dole miasto\ni zwodzony most.\nWracając, napotkałem przy parkingu niezwykle gęsty cedr.\nZjechaliśmy ze wzgórza na drogę nr 100 i za parę minut natrafiliśmy na punkt widokowy Siedmiu Wysp położony przy zatoce Northeast Arm.\nZdjąłem z tego miejsca wszelkie możliwe atrakcje widokowe,\nz małym archipelagiem wysepek, które ku memu zdziwieniu nazywane są Ontario Isles.\nPożegnalne ujęcia Placentii\nzakończyłem fragmentem gałęzi jodły upstrzonej niebieskawymi szyszkami.\nKontynuowaliśmy drogę do TCH, gdzie zamkniemy naszą pętlę wokół półwyspu Avalon. Setka jest w całkiem dobrym stanie i mogliśmy w miarę szybko jechać. Pobocza na znacznej przestrzeni oczyszczone z drzew i krzaków. Ale nie wędrowały nimi małe i wielkie zwierzęta, jak na Jukonie lub Alasce. Było lekko parno, pochmurzyście i znowu ciepło. Te same widoki co od paru dni – ściana lasu, jeziora i jeziorka, czasem wychodnie skał. Właśnie wjechaliśmy w skalny korytarz,\nza nim rozległość wielka\nz samotnymi wzgórzami.\nZa chwilę dojeżdżamy do Jedynki i skręt w lewo. Do Gander mamy 246 km, a do noclegu w Deer Lake 460 km.\nNa zjeździe człowiek na trójkołówce,\nz kolejnego wzniesienia widok na pasma Appalachów.\nMiejscami znów podobnie do Gros Morne.\nDojeżdżamy do nasady szyji łączącej półwysep Avalon z resztą wyspy.\nNatrafiamy czasem na kawałki tundry\ni zamglone, parujące doliny,\nbo temperatura ponownie wzrasta.\nMijamy zjazd na Arnold’s Cove, 45 km do Clarenville, gdzie onegdaj spaliśmy. Osiągamy koniec „szyji”, znak promu do wysp St. Pierre i Miquelon, zatoki South– and North-west Arms,\nzostawiamy za sobą przymglone Clarenville.\nOd pół godziny jedziemy z klimatyzacją, bo nie da się inaczej wytrzymać. Zjazd na Bonavistę,\nza nim rozsądny znak przypominający o odpowiedzialności – „To jest twoje, trzymaj w czystości. Proszę…nie śmieć”.\nZa Port Blanford wjeżdżamy w obręb parku Terra Nova i tam informacja o niewidzialnych łosiach.\nW tym roku były dotychczas cztery wypadki.\nPodczas przejazdu przez park, na jego pożegnanie nagle się przejaśnia.\nLecz jednocześnie temperatura dobija do 30 stopni.\nPo raz pierwszy od czasu rozpoczęcia naszej podróży nie mam ochoty na robienie zdjęć. Obiecujemy sobie postój w Gander, mocną kawę i rosół z super bułą w Tim Hortonsie. Po pierwszej pojawia się jezioro Gander,\nskręcamy do miasta i za chwilę posiedzenie w Hortonsie. I znów w drogę, w niesłabnącym upale. Uśmiechamy się na widok rozjazdu na 340, na prom do wyspy Fogo. To już ostateczne zamknięcie objazdu Wyspy po stronie wschodniej. Większość naszego czasu dzisiaj jest pożeraniem kilometra za kilometrem, by dojechać wcześniej do Deer Lake, bo jutro wczesna pobudka i trzeba zdążyć na prom powrotny na kontynent.\nDalsza jazda w wielkim upale, dziś padł rekord – w pewnym momencie 31 stopni, w powietrzu zawiesina.\nMinęliśmy Grand Falls-Windsor i jedziemy wzdłuż rzeki Exploits\nusianej licznymi wyspami.\nPotem ogromne, rozczłonkowane jezioro Joes\npołączone z dwoma następnymi – Pauls i Crooked. Co za wspaniały szlak wodny do przemierzenia kajakiem lub canoe. Kierowaliśmy się teraz wprost na północ, by za South Brook skręcić na południowy-zachód. Stąd można już wypłynąć wprost na Atlantyk. Do Deer Lake tylko 128 kilometrów; niesamowity kemping na wąskiej mierzei w zatoce Wilczej. Jechaliśmy za szybko, bo szosa pustawa i nie zdążyłem zrobić zdjęcia. Zaczynają się łagodne łuki, niekiedy połączone ze zjazdami i wspinaczką.\nZa boczną drogą Scab Cove wyskakują zręby gór.\nŁańcuchowy system jezior z dwoma wielkimi zatokami – Herbacianą i Foczą, następne ogromne jezioro Piaszczyste (Sandy Lake), gdy mamy wrażenie, że droga wprost w nie prowadzi.\nDo hotelu w Deer Lake dojechaliśmy dopiero po osiemnastej, bo nam ze dwa razy umknął zjazd z autostrady. Lecz dzięki temu po drodze zoczyliśmy plażę nad jeziorem Jelenim (Deer Lake) i natychmiast zapragnąłem się tam wykąpać. Po rozpakowaniu odrazu tam pojechaliśmy.\nJezioro jest zaskakująco płytkie. Najpierw brodziłem w nim przez wiele metrów i jak było po pas wody, zdołałem trochę popływać, niestety czasem obijając kolanami płycizny. Szybko odczułem dobrą jakość wody i zmyłem z siebie ostatnie, upalne dni. Jakaż ulga. Daleko po lewej majaczyła elektrownia wodna,\nz prawej przepyszny widok na ciąg wzgórz.\nByłem zachwycony zmiennym landszaftem\ni kolorystyką nieba.\nPlaża ma prysznice, kilka budek z jedzeniem i małe przebieralnie. Parę zdjęć przed jej opuszczeniem,\nz przybliżonym budynkiem elektrowni.\nZałożono ją w 1925 roku, na uchodzącej do jeziora rzece Humber, by dostarczać elektryczność dla wytwórni papieru i celulozy w Corner Brook.\nKoło siódmej niebo zabarwiło się ciemniejszym podbiciem i upał zelżał.\nPrzejechaliśmy przez miasto koło elektrowni\ni znów trochę nas zmylił układ dróg prowadzących do naszego hotelu.\nPrzebranie i na kolację do motelu Deer Lake, gdzie zjadłem lokalny przysmak – opiekane języczki dorsza podlane Quidi Vidi. Po raz kolejny przekonałem się, że to piwo jest doskonałe. Po kolacji podjechaliśmy do monopolowego i kupiłem 12 butelek Quidi Vidi, zamierzając dowieźć je do Toronto, bo tam tego piwa nie znajdę. Ponoć nie wysyłają go poza Wyspę. W drodze powrotnej, po raz ostatni ironicznie spojrzał na mnie łoś, ustawiony przy stacji benzynowej.\nW hotelu zaglądnąłem do historii miasta. Ma dziś 2549 mieszkańców i jest ważnym węzłem drogowym i najbliższym dużym miastem w drodze do parku Gros Morne. Leży u ujścia rzeki Humber do jeziora, od którego wzięło swoją nazwę. Pierwsi osadnicy pojawili się w 1864 roku – drwale i traperzy. Potem zajęto się rolnictwem, zakładając liczne farmy. W 1922 roku założono obóz dla robotników pracujących w celulozowni i to był właściwy początek miasta, które oficjalnie stało się nim w 1950 roku. W pięć lat później zbudowano lotnisko, które przebudowano w latach 2004-2007, tak by służyło wszystkim miasteczkom i osadom w okolicy. Poszliśmy spać wyjątkowo przed dwudziestą drugą. Jutro wczesna pobudka i dojazd na prom do Aux Basque.


Nasz zespół | MSDS LEGAL\nradca prawny, doradca podatkowy, starszy partner\nAbsolwent WPiA Uniwersytetu Śląskiego oraz Podyplomowych Studiów Podatkowych WSB w Poznaniu. Zajmuje się w prawem podatkowym, doradztwem sukcesyjnym i prawem handlowym w tym w szczególności zagadnieniami przekształceń spółek, transakcjami nabycia i zbycia przedsiębiorstw oraz akcji i udziałów w spółkach – zwłaszcza w kontekście obowiązków podatkowych. Włada językiem angielskim.\nradca prawny, starszy partner\nAbsolwent WPiA Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Podyplomowych Studiów Negocjacji, Mediacji oraz innych Alternatywnych Metod Rozwiązywania Sporów na WPiA Uniwersytetu Warszawskiego. Specjalizuje się w prawie cywilnym i handlowym, w tym zagadnieniami zagospodarowania i obrotu nieruchomościami, transakcjach nabycia lub zbycia przedsiębiorstw i spółek, przygotowaniem i negocjowaniem umów handlowych z kontrahentami krajowymi oraz zagranicznymi. Włada językiem angielskim.\nDoktor nauk prawnych ze specjalnością prawo Unii Europejskiej. Absolwentka prawa i europeistyki na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu, stypendystka na Uniwersytecie im. Georga Augusta w Getyndze (Niemcy). Odbywała praktyki w niemieckich sądach, prokuraturze oraz kancelarii adwokackiej, a także roczną praktykę w dziale podatkowym Ernst & Young w Poznaniu. Była pracownikiem działu podatkowego KPMG, prowadząc m.in. szkolenia z zakresu podatku VAT. W latach 2004 – 2009 doktorantka w Katedrze Prawa Europejskiego i w Europejskim Kolegium Doktoranckim na Uniwersytecie Jagiellońskim. Otrzymała wyróżnienie w XLV Konkursie „Państwa i Prawa” na najlepszą pracę doktorską i habilitacyjną. Jej praca doktorska dotycząca procedury pytań prejudycjalnych do Trybunału Sprawiedliwości UE została opublikowana w języku polskim i niemieckim. Ukończyła ponadto studia podyplomowe „Prawo Własności Intelektualnej” na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jest autorką publikacji z zakresu prawa europejskiego w prasie fachowej oraz członkiem Polskiego Stowarzyszenia Prawa Europejskiego. Regularnie uczestniczy w konferencjach naukowych. Włada biegle językiem angielskim, niemieckim i francuskim. Specjalizuje się w prawie europejskim i prawie własności intelektualnej.\ndr Katarzyna Nalepa-Wójtowicz\nRadca prawny, doktor nauk prawnych. Absolwentka Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach (2004-2009) oraz studiów podyplomowych pt. „Rachunkowość i podatki w przedsiębiorstwie” na Politechnice Śląskiej. W latach 2010-2012 aplikantka radcowska w Okręgowej Izbie Radców Prawnych w Katowicach. W 2018 r. obroniła pracę doktorską z dziedziny postępowania administracyjnego i sądowoadministracynego na Uniwersytecie Śląskim. Główny obszar jej zainteresowań stanowi prawo administracyjne, handlowe i autorskie oraz cywilne spory sądowe. W Kancelarii realizuje m.in. projekty wymagające wiedzy z zakresu prawa umów budowlanych, prawa medycznego oraz prawa pracy. Praktykę zawodową zdobywała w kancelariach radcowskich w Katowicach i Sosnowcu. Włada językiem angielskim.\nAbsolwentka WPiA Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Studiowała politologię na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Zajmuje się prawem ochrony informacji i ochrony danych osobowych, prawem nowych technologii, umów handlowych dotyczących świadczenia usług informatycznych i prawem telekomunikacyjnym. Włada językiem francuskim i angielskim w mowie i piśmie.\nAbsolwentka Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego. Ukończyła aplikację adwokacką w Katowickiej Izbie Adwokackiej, uzyskując tytuł zawodowy adwokata w 2012 r. Doktorantka na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego na Katedrze Prawa Pracy i Polityki Socjalnej. Uczestniczka licznych szkoleń zawodowych. Praktykę zdobywała w kancelariach radców prawnych i adwokatów w Katowicach, świadcząc usługi prawne na rzecz osób fizycznych, podmiotów gospodarczych i jednostek publicznych, w tym jednostek samorządu terytorialnego i szpitali. Zajmuje się prawem pracy, prawem administracyjnym, cywilnym i medycznym oraz zamówieniami publicznymi. Włada językiem angielskim.\nAbsolwent Prawa na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W trakcie studiów odbywał praktyki zawodowe w kancelariach adwokackich i radcowskich w Krakowie oraz Bielsku-Białej. Aplikację adwokacką odbywał przy Okręgowej Radzie Adwokackiej w Bielsku-Białej. W 2018 r. zdał z wyróżnieniem egzamin adwokacki. Specjalizuje się w prawie gospodarczym, postępowaniu rejestrowym oraz prawie karnym. Włada językiem angielskim.\nAbsolwent summa cum laude Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Interesuje się w prawem cywilnym, handlowym i pracy. Prowadzi kompleksową obsługę prawną przedsiębiorców i osób fizycznych.\nPonad trzy lata pracował w warszawskim biurze międzynarodowej firmy doradczej, zajmującego się obsługą prawno-podatkową oraz księgową przedsiębiorców, w szczególności z krajów niemieckojęzycznych i Beneluksu. Jest absolwentem pierwszej edycji Akademii Procesu – specjalistycznego szkolenia dotyczącego prowadzenia sporów sądowych, organizowanego przez jedną z najlepszych kancelarii prawniczych w Polsce. Współpracował ponadto z kilkoma kancelariami adwokackimi i radcowsko-adwokackimi.\nWłada językiem angielskim (biegle) i niemieckim (w stopniu średnio-zaawansowanym). W wolnym czasie zajmuje się literaturą – w 2019 r. opublikowany został jego pierwszy zbiór opowiadań.\nUkończył studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach broniąc pracę magisterską pt. „Wpływ kontroli oraz polityki antykorupcyjnej na udzielanie zamówień publicznych” oraz Studia Podyplomowe na kierunku „Zamówienia Publiczne” na Uniwersytecie Ekonomicznym w Katowicach. W okresie studiów działał w ramach Studenckiej Poradni Prawnej Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego pełniąc m.in. funkcję jej Prezesa. Doświadczenie zawodowe zdobywał w Sądzie Rejonowym Katowice-Zachód w Katowicach oraz kancelarii prawniczej w Bielsku-Białej, zajmującej się obsługą podmiotów gospodarczych. Interesuje się prawem zamówień publicznych, prawem gospodarczym oraz szeroko pojętym prawem cywilnym.\nAbsolwentka Prawa na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Obroniła pracę magisterską pt. „Rozliczenie nakładów i pożytków między współwłaścicielami”. Doświadczenie zawodowe zdobywała w kancelariach w Bielsku-Białej i w Katowicach oraz w Sądzie Rejonowym w Katowicach. Przedmiotem jej zainteresowań jest prawo cywilne, w tym w szczególności prawo rzeczowe, a także prawo rodzinne.\nAbsolwent Prawa na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach oraz Budownictwa (stopień inżynierski) na Wydziale Budownictwa Politechniki Śląskiej w Gliwicach. W Kancelarii zajmuje się prawem podatkowym. Doświadczenie zawodowe zdobywał w kancelarii prawniczej w Katowicach. Włada językiem angielskim.\nAbsolwentka Prawa na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W czasie studiów jeden semestr nauki zrealizowała w ramach stypendium na Università degli Studi di Padova we Włoszech. Obroniła pracę magisterską pt. „Ochrona wykorzystania wizerunku w celach komercyjnych na gruncie prawa polskiego”. Doświadczenie zdobywała w kancelarii w Krakowie oraz u prywatnego przedsiębiorcy w Bielsku-Białej. Interesuje się prawem własności intelektualnej. Włada biegle językiem angielskim w mowie oraz w piśmie, a także językiem włoskim na poziomie średniozaawansowanym.\nAbsolwentka Prawa na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Obroniła pracę magisterską pt. „Przestępstwo nadużycia z art. 296 KK.” W kancelarii zajmuje się sprawami głównie z zakresu ochrony danych osobowych. Doświadczenie zawodowe zdobywała w dziale prawnym grupy kapitałowej oraz kancelarii prawnej w Katowicach.\nAbsolwentka Prawa na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Obroniła pracę magisterską pt. „Właściwe i niewłaściwe uznanie roszczenia w polskim prawie prywatnym”. Wielokrotnie nagrodzona stypendium Rektora Uniwersytetu Śląskiego dla najlepszych studentów za wysokie wyniki w nauce. Doświadczenie zawodowe zdobywała w kancelariach prawnych w Cieszynie oraz podczas działalności w ramach Studenckiej Poradni Prawnej Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego. Włada językiem angielskim.\nAbsolwentka Prawa na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Obroniła pracę magisterską pt. „Tajemnica lekarska”.\nZdobywała doświadczenie zawodowe w kancelariach prawnych na terenie Bielska- Białej. Interesuje się prawem medycznym oraz prawem cywilnym. Włada językiem angielskim.\nAbsolwentka Prawa na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego. Obroniła pracę magisterską pt. „Instytucje prawne chroniące twórców i wykonawców spektaklu teatralnego. Ewolucja i stan współczesny.” Jest absolwentką Szkoły IP przy Centrum Praw Własności Intelektualnej im. Hugona Grocjusza. Doświadczenie zawodowe zdobywała w kancelariach prawnych i patentowo-prawnych we Wrocławiu.\nAbsolwentka Prawa na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach oraz Administracji w Wyższej Szkole Administracji w Bielsku-Białej. Z zakresu studiów prawniczych obroniła pracę magisterską pt. „Klauzule abuzywne w umowach ubezpieczenia”, a z zakresu studiów administracyjnych pracę licencjacką pt. „Służebność przesyłu w praktyce”. Interesuje się prawem cywilnym, gospodarczym oraz prawem karnym. Doświadczenie zawodowe zdobywała w kancelariach prawnych na terenie województwa śląskiego, w Sądzie Rejonowym w Bielsku-Białej, a także w Sądzie Rejonowym w Żywcu.\nspecjalista DCT, aplikant audytorski\nAbsolwentka Finansów i Rachunkowości ze specjalizacją Rachunkowość i Rewizja Finansowa na Wydziale Finansów Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie oraz Matematyki ze specjalizacją Matematyka w finansach na Wydziale Fizyki, Matematyki i Informatyki Politechniki Krakowskiej w Krakowie. Obecnie studentka II roku Audytu Finansowego na Wydziale Finansów Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie oraz w trakcie zdobywania uprawnień biegłego rewidenta. W Kancelarii zajmuje się sporządzaniem dokumentacji cen transferowych oraz zagadnieniami księgowymi i podatkowymi. Doświadczenie zawodowe zdobywała jako księgowa w biurze rachunkowym oraz jako asystent biegłego rewidenta na terenie Bielska-Białej.\nMagister Administracji na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. W Kancelarii zajmuje się organizacją administracyjnej pracy biura i bieżącymi kontaktami z Klientami Kancelarii. Włada językiem angielskim.\nAbsolwentka Uniwersytetu Jagiellońskiego. W Kancelarii zajmuje się organizacją administracyjnej pracy biura i bieżącymi kontaktami z Klientami Kancelarii. Włada językiem angielskim.\nAbsolwentka Akademii Techniczno-Humanistycznej w Bielsku-Białej, kierunku Zarządzanie, ze specjalizacją: Zarządzanie w Administracji i Finanse Organizacji. W Kancelarii zajmuje się organizacją administracyjnej pracy biura i bieżącymi kontaktami z Klientami Kancelarii. Włada językiem angielskim.\nAbsolwentka Uniwersytetu Warszawskiego, wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych. W Kancelarii zajmuje się organizacją administracyjnej pracy biura i bieżącymi kontaktami z Klientami Kancelarii. Włada językiem angielskim.