Tarasy [odnośnik] 16.10.20 23:14\nRe: Tarasy [odnośnik] 17.10.20 1:27\n20 sierpnia 1957\nPlac opuścił w pośpiechu, lecz dopiero po tym, jak upewnił się, że Tonks została złapana, a pozostali śmierciożercy zajęli się sprawą; jego obecność na miejscu była zbędna, należało się upewnić, że gwardzistka powie wszystko to, co zamierzali od niej usłyszeć - a nie pozostawiało wątpliwości, że trzymała w sercu wiele sekretów. Zagadką było, co zamierzała na placu osiągnąć. Była sama, nie nadeszły go żadne słuchy co do wydarzeń na terenie Londynu w tym samym czasie - nie odwracała zatem też uwagi od niczego, o czym by na ten moment wiedzieli. Jej zamiary były albo głupie albo ukryte, a zdawało się, że znacznie bliżej była tego pierwszego.\nA jeśli, to mogła zamierzać zrobić wszystko - nawet zaatakować lożę, w której przebywała razem z nim Evandra. Musiała tam być, jako lady doyenne, jako dama, jako jego żona i jako matka jego syna, świat tego od niej wymagał. Nie spodziewał się, że honorowy Zakon Feniksa zacznie dopuszczać się tak barbarzyńskich zachowań i zdolny będzie narazić życie niewinnych, wyglądało jednak na to, że działania Rycerzy zapędziły ich w kozi róg, z którego mogli już tylko atakować na oślep. Dotąd nie bał się Zakonu Feniksa. Nie bał się zaplanowanych, rozważnych ataków prowadzonych przez doświadczonych czarodziejów, wierząc, że jest w stanie je odeprzeć. Dziś bać się zaczął: bo miał przed sobą kobietę, która oszalała, a wiedzione chaosem szaleństwo było przede wszystkim nieprzewidywalne. Najbardziej śmiała myśl nie była już nieprawdopodobna, Tonks rzuciła się dziś na śmierć, choć nie miała prawa zwyciężyć boju. Co zamierzała osiągnąć? Bał się, bał się, że jej celem naprawdę mogła być tego dnia Evandra. Teraz już jednak wiedział, że jego małżonka przedostała się do Dover pod opieką Clauda bezpiecznie i cało, w skuteczność swojego lokaja nie wątpił zresztą nigdy. Pozostał w nim jednak niepokój przed tym, co przynieść miała przyszłość. Prowadzony przez służbę znalazł się przy tarasach, dostrzegając gładki profil Evandry; przystanął u progu, wspierając się bokiem ścianę i krótką chwilę przyglądał się w jej ciszy, ze strapieniem wyrysowanym na twarzy, nim postawił pierwsze kroki na balkonie. Nie był pewien, czy usłyszała go wcześniej, spokojnym krokiem przeszedł bliżej balustrady, utkwiwszy wzrok gdzieś w złotych przebłyskach słońca na bliskim krajobrazie kanału La Manche. Obiecał jej wrócić - i wrócił, choć nie wymagało to od niego wielkiego heroizmu. Sytuacja wróciła do normy znacznie szybciej, niż sądził, że się to stanie.\n- Dziękuję - zwrócił się do niej w końcu, przerywając ciszę; dziękował za to, że była, że zgodziła się przyjść, że dumnie reprezentowała jego rodzinę pełniąc w niej własną rolę. To wiele znaczyło, podkreślenie, że najważniejsze angielskie rody stoją murem za aktualną władzą. To wiele znaczyło, że trwała u jego boku, ni jeden wyrzut sumienia nie nabiegł do jego myśli, gdy w tym samym czasie uchwycił spojrzenie przemawiającej Deirdre. Nie widział w tym znaczenia. - Sytuacja została opanowana, tej dziewczyny raczej już nigdy nie zobaczymy. Była poszukiwana. Pewnie ukrywała się zbyt długo... i straciła rozum. - Jakże inaczej można było nazwać tę lekkomyślność? Jego słowa zdać się mogły bezduszne, pozbawione choć krztyny współczucia. Dobrze wiedział, że na Tonks czekała teraz agonia, tortury i długie, mozolne przesłuchania, ale nic nie działo się bez przyczyny. Zdążyła sobie na to zapracować. - Tego dnia dokonało się więcej, niż ktokolwiek zakładał - Ścięcie zdrajców to jedno, przechwycenie jednej z głównych rebeliantek to sukces całkiem innej miary. Odwrócił się w jej stronę, niedbale opierając się o balustradę, błąkając się wzrokiem po jasnej skórze jej twarzy i błękitnych tęczówkach, tak wiele oddałby teraz za jej myśli. - A wydarzenia te odbiją się piętnem w całym kraju. Cieszę się, że tam byłaś - dodał szczerze, szukając na jej twarzy emocji. Był z niej dumny, jak dumnym mężczyzna mógł być z żony, nie odwróciła wzroku, nie skrzywiła się nawet, choć krew i brutalność chwili były jej dotąd tak obce.\nRe: Tarasy [odnośnik] 20.10.20 11:59\nPowrót do Kent odbył się bez żadnych emocjonujących wydarzeń, profesjonalna eskorta odstawiła ją całą i zdrową. Nawet półbuty na nieco zbyt miękkiej jak na brukowany plac podeszwie nie przyniosły jej zadrapań, choć zaraz po dotarciu do swojej komnaty zmieniła je na lekkie pantofle. W milczeniu zdjęła kapelusz z woalką, starając się nie patrzeć w swoje odbicie w lustrze, jakby bała się dostrzec w nim zwątpienie, które zakiełkowało w niej na Connaught Square. Bała się, że gdy tylko je znajdzie choćby w kącikach oczu czy w lekkim drżeniu warg, tak misternie odbudowywana pewność siebie błyskawicznie runie, zostawiając ją skuloną w stercie niewypełnionych obietnic, jakie złożyła samej sobie przed kilkoma dniami. Powtarzała sobie, że nadszedł ten czas - na powstanie, dumne uniesienie głowy, odważne spojrzenie, pewną postawę - tyle że nie przewidziała nagłych wydarzeń, które zaburzyły dzisiejszą uroczystość. Pomimo iż już przed samym opuszczeniem placu dostała zapewnienie o opanowaniu sytuacji, nie potrafiła przestać się zamartwiać. Nie wątpiła w siłę Tristana, a w kompetencje otaczających go czarodziei. Co, jeśli to któryś z nich zawiedzie?\nPotrzeba oczyszczenia myśli zmusiła ją do opuszczenia sypialni, przez dłuższy czas krążyła bez celu po korytarzach, aż poczuła na policzku smagnięcie chłodnego powietrza. Szczupłe palce zacisnęły się na żeliwnej balustradzie, a przepełnione wątpliwościami spojrzenie przesuwało się po okolicznych terenach w poszukiwaniu choć chwilowego ukojenia. Uspokój się. Nie myśl o tym, powtarzała coraz wolniej, pozwalając by jej zapchany czarnymi scenariuszami umysł uświadomił sobie, że jest już bezpieczna. Krok w tył, dystans, obiektywność. To nie śmierć była przerażająca, nie płynąca po katowskim podejście krew i nie ryzyko oberwania zaklęciem z rąk Tonks.\nZamknięta we własnej głowie w pierwszej chwili nie zauważyła jego obecności. Drgnęła dopiero na dźwięk wypowiadanych słów, momentalnie ogarnęło ją poczucie ulgi. Wrócił. Krótko walczyła z chęcią zamknięcia go w swych ramionach, ale szybko przypomniała sobie, że to nie czas na słabostki. Liczył się tylko panujący konflikt i utrzymanie wysokiej pozycji rodów w walce o ich wspólną przyszłość. Cieszę się, że tam byłaś. Czy i ona cieszyła się z uczestnictwa w egzekucji? Funkcja reprezentacyjna była bardzo ważna, to prawda, ale Evandra nie sądziła, że ta przedłużająca się chwila spędzona na placu tak bardzo się na niej odbije.\n- Dlaczego oni to robią? - westchnęła wreszcie, pozwalając sobie na zdradzenie własnych emocji. Posągowa maska ustąpiła, odsłaniając kryjące się na twarzy Evandry niezrozumienie. Uniosła wzrok, szukając w jego spojrzeniu odpowiedzi. Przystojna twarz Tristana dawała świadectwo dumie i wdzięczności, o której mówił. Na ułamek sekundy jeszcze zawahała się czy na pewno ciągnąć myśl, czy na pewno chce go zasmucać swoimi wątpliwościami. Jego spojrzenie skutecznie ją rozpraszało, ale skoro już zaczęła, nie mogła się wycofać. - Skąd w nich tyle złości? Czy nie widzą krzywdy, jaką wyrządzają nam i swoim bliskim? - Spuściła wzrok i pokręciła głową z niedowierzaniem. Odepchnęła się od barierki i zaczęła krążyć po tarasie, jakby chciała w ten sposób pozbyć się nagromadzonych emocji. - Staram się ich zrozumieć, ale nie potrafię dostrzec sensu w przelewaniu krwi. - Próba współczucia mogła się odbić na niej negatywnie, ale jak zaciskać zęby i wciąż tkwić w milczeniu, gdy otaczający ją świat nie miał wiele wspólnego z logiką. Ciało lady Rosier zaczęło trząść się z mieszaniny chłodu i złości, jakiej nie potrafiła nazwać. - Czy wszyscy są tak szaleni? Co chcą osiągnąć? Czy nie widzą, że chaos przynosi wyłącznie ból? Nie ma w nich wrażliwości ani zrozumienia? - Zadawane pospiesznie pytania nie niosły za sobą ukojenia, jakie chciała odnaleźć. Gdyby tylko mogła spotkałaby się z Justine Tonks i wyrzuciła z siebie te wszystkie wątpliwości! Mówi się, że ze zdrajcami się nie dyskutuje, ale jak inaczej zrozumieć?\nRe: Tarasy [odnośnik] 24.10.20 21:55\nOd momentu, w którym się do niej zwrócił, błądził spojrzeniem po jej twarzy, szukając emocji, które zdradziłby choć część jej myśli; przyszło im żyć w trudnych czasach, a on sam nie sądził, że ich trudy sięgną samą Evandrę tak szybko. I zaczynało go to martwić, wydawało mu się, że chronił ją dostatecznie, ale gdyby na placu tego dnia Tonks nie była sama, gdyby Zakonników jakimś cudem znalazło się tam więcej, dzisiejsze popołudnie mogło skończyć się zupełnie inaczej. Bardziej problematycznie. Czy boleśnie dla niego, chciał wątpić, ale pewności mieć nie mógł. Rebeliantka zachowała się jak szalona, prawdopodobnie była szalona, a po szaleńcu można się było spodziewać dosłownie wszystkiego. Wreszcie zdecydowała się te emocje obnażyć, zdradzając zagubienie, które spostrzegł, gdy ich spojrzenia zdołały się skrzyżować. Nie odpowiedział jej od razu, dając wybrzmieć ciszy i pozwalając jej kontynuować powziętą myśl, opierając się o balustradę łokciami, zwracając się naprzeciw niej: i obserwując, jak jej eteryczna sylwetka krąży po balkonie, ciągnąc za sobą ciężki materiał sukni. - Nie potrafią zaakceptować zmian - odpowiedział, z cichym westchnieniem. Poczuł dziwną odrazę na myśl, że pozbawiony rozumu szlam mógłby chcieć ją skrzywdzić. Nie powinni mieć na to odwagi, przepaść między nią a nimi była zbyt wielka. - Nie rozumieją, że one już się wydarzyły, że są jedynie powrotem do naszych korzeni, zatrzymaniem trawiącego nas zepsucia. Pozwoliliśmy rozwinąć się mugolskiej cywilizacji - i do czego to doprowadziło? Do Londynu skąpanego w zbyt gęstej mgle, do krajobrazu zniszczonego ich odrapanymi budynkami, do ginącej fauny i świata, w którym Ministerstwem Magii rządzą demokratycznie wybrani nieudacznicy. - Nie mówił bynajmniej o Cronosie, ale rządy ministra, którego usunął lord Voldemort kandydaturą Malfoya, odbiły się również na ich rodzinie - podważał legalność interesów w należącym do nich smoczym rezerwacie, niesłusznie zresztą. Był synem wielowiekowego rodu, jednego z ostatnich najczystszych, ona była córką takiego. Nieśli schedę dawnego porządku. Bezczynność byłaby sprzeniewierzeniem się wszystkiemu, o co walczyli ich przodkowie. - Czas naprawić popełnione dawniej błędy. Dla dobra nas wszystkich. W końcu pojmą, że tak należało zrobić - W jego głosie ni przez chwilę nie wybrzmiało wahanie. Był pewien swoich słów równie mocno, co pewien był drżenia Mrocznego Znaku na jego lewym przedramieniu.\n- Jeszcze są ślepi, a na oślep nie potrafią odnaleźć właściwej drogi - odpowiedział, odnosząc się do niewidzenia krzywd. - Kąsają i szczekają jak zapędzony w róg bezdomny pies, ale przecież i taki potrzebuje pana. - Tym tylko byli, niczym więcej. Ich rodzina dzierżyła władzę, czasem bardziej otwartą, czasem bardziej zakulisową, od setek lat. I nadszedł czas, by pociągnąć za właściwe sznurki, rozstawiając role marionetek w ich właściwych pozycjach - bo po drodze coś wypadło z normy. Współczucie, jakie im okazała, było cechą słabszej płci, nie winił jej za to. - Całe życie pogrążali się w chaosie. W rozpadzie i zniszczeniu, zmierzając donikąd. Przyzwyczaili się do bałaganu. Próba uporządkowania go spotyka się ze sprzeciwem, jak u dziecka, które wciąż nie rozumie, że niewygoda czasem jest konieczna. Stąd te zrywy. Tak samo pozbawione ładu. Tak samo ślepe. - Czymże był dzisiejszy ruch - jeśli nie szaleństwem? Nagłym impulsem, emocją, która kazała Tonks wystąpić przed szereg i oddać się w ręce wroga. - Chaotyczne i dokonane bez udziału rozumu. - Wyciągnął ku niej dłoń, dostrzegłszy dreszcz na jej ciele, wnętrzem ku górze.\nRe: Tarasy [odnośnik] 04.11.20 11:23\nChaos i zniszczenie ją przerażały, a z powagi zagrożenia zaczęła sobie zdawać sprawę dopiero dzisiejszego dnia. Czy zło dotrze do ich drzwi, czy będą musieli uciekać, tak jak na Connaught Square? Na placu wystarczyła jedna szalona rebeliantka, by zmącić ich spokój i zmusić do wycofania, kiedy podczas egzekucji byli licznie otoczeni służbami porządkowymi. Co w przypadku, w którym szlam dostanie się do Kent? Czy powinna zarzucić swoje plany powrotu do towarzystwa w obawie przed niespodziewanym atakiem? Nie po to przecież toczyły się walki, by bała się teraz opuszczać bezpieczne komnaty.\nCzy tych szaleńców można jeszcze uzdrowić? Naiwne myślenie płynące z niewinnej krwi. Nieustająca nadzieja i pragnienie dobra dla wszystkich - jeszcze nie raz miało się to na niej odbić. Niechęć do mugoli była jej wtłaczana od najmłodszych lat, nie miała wtedy żadnych powodów, by nie wierzyć w przekazywane jej prawdy. W czasach hogwarckich, gdy o jej dobre prowadzenie się dbały rówieśniczki, coś zaczęło się psuć i nie pasować. Aquila oraz Primrose nie miały takich oporów przed głośnym wyrażaniem swoich poglądów, czy wobec tego cecha słabej płci przypadła Evandrze z potrojoną siłą?\nPrzystanęła widząc wyciągniętą rękę. Porzuciła irracjonalne pomysły, w milczeniu godząc się z jego słowami. Miał rację. Zaakceptowanie zmian przychodziło z trudem, zwłaszcza gdy nie było się przygotowanym na ich nadejście. Można się było oszukiwać do samego końca, lecz z każdą chwilą było coraz gorzej. Evandra zdążyła tego doświadczyć na własnej skórze, kiedy uparcie negowała wszelkie logiczne argumenty i próby wyjaśnienia słuszności podejmowanych decyzji. Nie lubiła się z nim zgadzać, zwłaszcza gdy docierało do niej o jakich oczywistościach rozmawiają. Przestąpiła krok, pozwalając by spokój Tristana zaczął jej się udzielać, złączyła ich wyciągnięte dłonie.\n- Bezdomny, ujadający pies jest przepełniony strachem. Dopuszcza się skrajnie nierozważnych działań w obawie przed zranieniem i choć atakuje na oślep, to można zdobyć jego zaufanie, przekonać. - Głupia, myślisz, że nie próbowano? Pragnieniem Evandry było rychłe zakończenie wszystkich walk, lecz niechęć do podejmowania radykalnych kroków i uporczywe tkwienie w przeświadczeniu, że dobro istnieje w każdej istocie nie szły w parze. Według niej nikt nie rodził zły i zawistny, a odpowiednie traktowanie procentowało. - Chcę, byś wiedział, że ufam twej ocenie, tak jak i wierzę w słuszność podejmowanych kroków. - Ciche westchnienie wyrażało rezygnację z wysuwania dalszych wątpliwości, albo próbę ich zakopania w odmętach podświadomości.\nTristan miał na swoich barkach zbyt wiele trosk, nie chciała być jedną z nich. Przez zdecydowaną większość swojego życia była zdana na czyjąś pomoc i choć można było wnioskować, że do tak naturalnej dla arystokracji kolei rzeczy można się przyzwyczaić, to poczucie bezsilności nie wprawiało w dobry nastrój. Zwłaszcza kiedy miało się świadomość swej pozycji na szachownicy wpływów, widząc cień krążącej nad planszą dłoni. Jak wyrwać się z tego schematu, jak zmienić własną sytuację, jak zawalczyć o dobro rodziny?\nPodniosła na niego wzrok, wyłapując pewne spojrzenie. Chciała dotknąć jego twarzy, opuszkami palców zarysować kształt nosa i brwi. Oddać mu dobro, którym ją przez ten cały czas obdarowywał, a w które uparcie wątpiła. Odwzajemnić, wynagrodzić trud, okazać wdzięczność, podziękować za zaangażowanie i dotrzymane słowo. Zacisnęła mocniej palce na jego dłoni.\n- Jak mogę pomóc? - Przemawiała przez nią szczera chęć zaangażowania się w bieżące sprawy. Jak inaczej wrócić do codzienności zamkniętej w murach pałacu, gdy losy ich świata ważyły się poza nimi?\nRe: Tarasy [odnośnik] 09.11.20 0:09\nKącik jego ust drgnął, gdy zdecydowała się połączyć ich dłonie, pochwycił je we własne, unosząc lekko w górę, wyczuwając silniejszy uścisk i przygładzając ich delikatny, aksamitny wierzch kciukiem, choć wyraz jego twarzy - w zamyśleniu - pozostał niewzruszony, zadarł lekko brodę swoim zwyczajem, zawieszając ją nad czołem Evandry, pozwalając się uderzyć zapachowi jej kwiatowych perfum. Przenikały znajomą, słodką wonią, drażniąc zmysły znęcone chłodnym wiatrem, jaki zwykle wokół siebie roztaczała. Dziś wydawała się bliższa ogniu - lecz to nie emocje, których pragnął, zdołały go rozbudzić. Jej wzburzenie było oczywiste i naturalne.\n- To piękna myśl, Evandro - odpowiedział powoli, odnajdując spojrzeniem iskry jej źrenic; błękitne tęczówki były dla nich pięknym tłem. - Lecz równie, co piękna, jest też naiwna. Jeśli spróbujesz łagodnym dotykiem oswoić psa, który w zajadłej złości będzie chciał ci odgryźć dłoń, najpewniej ją stracisz. Czy warto? - Nie mogli uszczęśliwić tych ludzi na siłę, nie, kiedy bronili się przed tym tak mocno. Woleli zginąć niż żyć w nowym porządku - więc zginą. - Czasem zwierzę można wychować tylko kijem. Dla jego dobra, bo lepiej jest je odstraszyć od ognia, niż pozwolić włożyć w niego pysk. Bo gdy serce zbyt mocno zaślepia żal i nienawiść, nie zostaje już nic, co pozwala rozjaśnić rozum. Nie przekonasz nigdy kogoś, kto nie chce cię wysłuchać. - Przełożył jej dłonie do lewej, prawą unosząc do jej policzka - muskając alabaster jej cery opuszkami. Dopiero teraz kąciki jego ust wygięły się mocniej w uśmiechu, który nie sięgał jednak oczu. - Cieszę się - odparł na jej wyznanie, zatrzymując błądzące palce na kości jej policzka, w pół ruchu, jak zmrożone. - Naprawdę się cieszę - dodał, rad z zaufania, którym postanowiła go obdarzyć - chyba po raz pierwszy, lecz z pewnością szczery. Nie odpowiedział od razu, słowa jego żony niosły determinację, jaka stanowiła o wielkich tego świata. Lśniła jak klejnot, lecz wciąż nieoszlifowany - mogła rozjaśnieć mocniej. Czy mógł jej pomóc, przeprowadzić przez to? Być może. Oczywistym było, że nie weźmie udziału w walkach, ale przecież nie o to pytała. Jako najmłodsza pośród skostniałej starszyzny Dwudziestu Ośmiu miała pozycję, która zapewniała jej wiele przywilejów - lecz wpierw musiała tę pozycję oznaczyć. Sprawić, by znacznie starsze czarownice spojrzały na nią jak na równą sobie. Wiedział, że to niełatwe. Tak jak wiedział, że sobie poradzi.\n- Oczy wielu młodych dziewcząt są skupione na tobie. - Chciałyby być piękne jak ty, wieść życie, jakie wiedziesz ty, nawet jeśli nic o nim nie wiedzą. Iluzja znaczyła więcej od prawdy, w ich świecie była to prawda, której przeważnie uczono się bardzo szybko. - Bądź im wzorem, jakiego potrzebują. Głoś swoje poparcie tam, gdzie mogą cię usłyszeć. Może dzięki tobie - będą stąpać właściwą ścieżką. Inaczej, niż dziewczyna Selwynów, którą zwiodły błędne ognie. - Czy nie było jej żal Isabelli? Straciła rodzinę, pieniądze, wpływy, życie, w imię czego? Heroicznej obrony szlamu? Cóż dla nich zrobi - rozedrze sukienkę i rozda swój jedwab? Sądził, że najdalej trzy księżyce po swojej decyzji ta dziewczyna pojęła, jak wielki poczyniła błąd, w biedzie odnajdując koszmar czarownicy chowanej przecież na wytworną damę. - Obiecałem dzisiaj pieniądze wdowom zamordowanym przez ściętych bandytów, ale w Londynie zginęło znacznie więcej chłopców. Urządź kwestę dla kobiet, które pozostawili po sobie oni. Okaż im serce, by ich morale pozostały wysokie. Niech wiedzą, że doceniamy ich wysiłki i ich poświęcenie. Że nie zostaną bez pomocy. Że to, co robią dla kraju, przynosi im zaszczyt. - Byli tylko środkiem do celu, ich śmierć nie obejdzie nikogo. Ale ich życie i ich oddanie świadczyło o sile Ministerstwa Magii, które wkrótce musiało rozszerzyć swoją ekspansję. Będą ich potrzebować.\nRe: Tarasy [odnośnik] 23.11.20 13:11\nChłód Evandry nie był jej naturalnym stanem. Broniła się zacięcie, utrzymywała bariery, nie dostrzegając sponad murów, że jest jedyną, która jeszcze toczy tę walkę. Choć mogło się zdawać, że emocje, których oczekuje od niej Tristan nie istnieją, w rzeczywistości tylko czekały tęsknie na odpowiedni moment. Zastygły na jej policzku dotyk koił przyjemnym ciepłem muśniętą wiatrem skórę. Nienawykła do tak długiej oziębłości coraz bardziej odczuwała negatywne skutki izolacji. Niezaspokojona potrzeba bliskości napawała ją smutkiem, ale i pogłębiającym się przerażeniem, że tak będzie już zawsze. Nie chciała stać się jedną z tych, których zaślepił żal.\nNa wspomnienie Isabelli zamarła na krótką chwilę; nie potrafiła ukryć przed nim sympatii, jaką wciąż gdzieś w głębi duszy ją darzyła. Choć zupełnie nie rozumiała podjętych przez nią decyzji, nie życzyła jej źle. Nie chciała wierzyć, że świat może być tak bardzo czarno-biały, z niektórymi wciąż można było porozmawiać. Wesprzeć wątpiących, umocnić nadzieję, zachęcić do zjednoczenia. Ile dowodów jeszcze potrzebowała, by zmienić swoje nastawienie, przejrzeć na oczy i zobaczyć świat taki, jaki jest naprawdę, bez zbędnego idealizowania?\nZbieranie datków było sporym przedsięwzięciem, a efektów nie będzie widać od razu. Najpierw należało znaleźć tych, dla kogo będzie zbiórka - poznać ich nie tylko z imienia i nazwiska, ale także ich historie. Jak do nich dotrzeć, gdzie zacząć szukać? Do kogo się zwrócić? Wysunięta propozycja była ambitna, ale przecież do takiej roli była przygotowywana. To że nie chciała angażować się w towarzyskie przedsięwzięcia nie znaczyło, że już nigdy do nich nie wróci.\nMotywowana podejrzliwością obserwowała go w milczeniu, uważnie przenosząc wzrok z jednego oka na drugie. Pospieszna analiza, próba interpretacji, wyłapania znaków, które mogłyby zdradzić jego intencje. Przedłużająca się cisza zaowocowała uśmiechem, który momentalnie rozświetlił jej zachmurzoną twarz.\n- Naprawdę wierzysz, że mnie wysłuchają - zauważyła mile zaskoczona, próbując przedrzeć się przez powściągliwy uśmiech Tristana. W sprawianiu pozorów byli do siebie podobni, choć trzeba było przyznać, że lord miał w tym większe doświadczenie. - Wybacz, nie sądziłam, że chcesz, bym się tak udzielała. Muszę przyznać, że moje rozmyślania krążyły w ostatnich dniach wokół pewnego problemu, z jakim się mierzę. - Zbierała się w sobie, z trudem dokładając jedno słowo do drugiego, niechętnie przyznając się do słabości. Choć uśmiech nieco zbladł, w jej głosie próżno było szukać wahania czy załamania, wiara była w niej silniejsza od strachu. - Dość mam już własnej bezczynności, usycham, bo trudno mi z myślą, że tyle mnie omija. Zwłaszcza gdy mam świadomość zaniedbania swoich obowiązków względem ciebie. Byłeś obok przez cały ten czas, najwyższa pora, bym i ja stała się dla ciebie wsparciem. - Nie mogła już dłużej milczeć, toczyć z góry przegranej walki. Dawne demony nie stanowiły już zagrożenia, musiała to przyznać otwarcie. Miała w ciągu ostatnich miesięcy wiele okazji do przemyśleń i wyciągnięcia wniosków, do których z początku nie chciała się przekonać, ale chłodna kalkulacja kazała jej przywrócić się do porządku i pogrzebać własną nieudolność raz na zawsze.\nPamiętając, że wcześniej sama siebie zganiła za tę chęć do czułości, już chciała ostrożnie wysunąć dłonie z jego uścisku, ale łaknienie bliskości było silniejsze od postawionych sobie zasad, zwłaszcza w dniu, który obfitował w niecodzienne wydarzenia. Sama potrzebowała ciepła, lecz i chciała mu się odwdzięczyć. Tatiana Dolohov, niesamowita młoda czarownica, której obecność w życiu Evandry była w pewnym momencie kluczowa, mówiła jej o nie wyprowadzaniu z błędu swojego małżonka. Tyle że ona nie chciała wciąż tkwić w ramionach niepewności. Jej marzenie o posiadaniu szczęśliwej rodziny nie będzie mogło się ziścić, póki sama nie wyciągnie ręki. - Dlatego chętnie zadbam o spokój zagubionych dusz. - Czy dopuścisz mnie do swojej? - Roztoczę pokrzepiający blask, przypomnę przyświecający nam cel. Niech wiedzą, że nie są nam obojętni. - W tej walce potrzebowali wszystkich, lecz nie każdemu będzie dane oglądać ich odbudowany, pełen świetności świat. Całe czarodziejskie społeczeństwo powinno czuć dumę, że to za ich czasów przywracana jest należyta im władza i szacunek.\nRe: Tarasy [odnośnik] 10.12.20 0:32\nTrudno było nie dostrzec tego zawahania - i trudno mu się było temu dziwić, Evandra znała Isabellę do dziecka i jeśli choć połowa słów, które usłyszał na jej temat od Morgany była prawdą, nikt nie spodziewał się po niej tak przedziwnej decyzji. I na nim robiła dobre wrażenie - zatem co się stało? Czy zwiodło ją kłamstwo, ułuda... czego? cóż czarownicy jej stanu mogli zaoferować mugole? Zwieść ją mogła tylko głupota, głupota, za którą po prawdzie trudno było ją winić, była tylko młodą kobietą, a jednocześnie głupota, której konsekwencje musiała ponieść. W tym przypadku - ostateczne, stając się martwą dla ich świata. Nigdy nieistniejącą. Czy istniało coś straszniejszego od wizji zostania zapomnianym - dla nich, chowanych na przyszłość swojego pokolenia, nadzieję czarodziejskiego świata?\nOtóż to - nadzieję, kąciki ust Tristana uniosły się nieco wyżej, gdy usłyszał jej zaskoczone słowa.\n- To, gdzie się znaleźliśmy, Evandro, rola, która na nas spadła, była dla nas zaskoczeniem. - Dla obojga, Tristan miał ambicje, chciał sięgnąć po pierścień nestora, ale nie sądził, że uczyni to tak wcześnie. W trakcie wojny życie toczyło się szybciej, niektóre decyzje czekać nie mogły. A on - on był śmierciożercą o władzy znacznie rozleglejszej. - Nigdy cię nie zapytałem, jak się z tym czujesz. - I choć nie pytał, tak cisza i spojrzenie zdradzały, że oczekiwał odpowiedzi. Poprowadzenie rodu w tak trudnych czasach wydawało się nie lada wyzwaniem dla niego, a co dopiero dla niej - tak młodej, gdy odpowiedzialność, jaka pojawiła się tak nagle, wydawać się musiała tak ciężka. Jeszcze nawet do końca nie znała tej rodziny, a już stała się jej pierwszą damą. - Tacy jak ty - I tacy jak ja - nie rodzą się po to, żeby czekać. Wypełnimy rolę, którą nam powierzono najlepiej, jak jesteśmy w stanie, bo tego się od nas dzisiaj wymaga. Bo ją nam przeznaczono. Bo tak opiszą nas w kronikach. - Nie uczono ich przecież nigdy prawa wyboru, choć i on miał okres, w którym zrodził się w nim przeciwko temu bunt; do pewnych decyzji należy dojrzeć, do wejścia w swoją rolę zwłaszcza. - Bo właśnie po to przyszliśmy na świat - I to było sensem ich kruchej egzystencji, przyjąć ofiarowaną im schedę i wypełnić ją zgodnie z wolą przodków. - Dlaczego miałbym bronić ci zwrócić na siebie większą uwagę? Jesteś moją żoną, a twoja mądrość i twoje zaangażowanie przysporzyć mi mogą jedynie dumy. Każdy głos w przestrzeni publicznej jest ważny, twój ma szansę trafić na zupełnie odmienny grunt, niż mój. - Ujmie czarownice, młode dziewczęta, które w rozdarciu odnajdą wreszcie sens i zapragną przypominać ciebie. Być piękne, bystre, elokwentne, otoczone zaszczytami. Ujmie tych, którzy wciąż wątpią w szczerość ich słusznych intencji. Zostając nestorem stał się w pewien sposób politykiem, poniekąd, nawet jeśli mimowolnie, na tę scenę została wciągnięta również ona. Ale Tristan wiedział, że w tym świetle mogła tylko rozbłysnąć. - Zbudujemy nowy wspaniały świat, dla przyszłych pokoleń, dla naszego syna, a ty pomożesz ten świat budować - raczej stwierdził, niż pytał, nie odejmując dłoni od jej gładkiej twarzy. Nie musiał wątpić w to, czy zdoła zachwycić, zachwyci innych tak jak zachwycała jego. Jej wyznanie sprawiło, że na krótką chwilę umilkł; zaniedbanie obowiązków w żadnym razie nie było chlubą, lecz nawet róża zasypia zimą, by przebudzić się na wiosnę większa, silniejsza i piękniejsza. Przesunął dłoń, zakładając za jej ucho zbłąkany kosmyk jasnych włosów. - Uschniętym różom odpadają i kwiaty i kolce, chcę, byś pozostała przy mnie silna. Chcę, byś zachwycała i pozostała zachwyconą - wyznał, jej więdnięcie było przykre również jemu, a słowa, które właśnie słyszał - jak miód płynęły z jej ust. Wiedział, że sobie poradzi. Zawsze dawała całą siebie. - Sprawiasz mi tymi słowy wielką radość, tak jak wielką otuchę i nadzieję możesz przynieść czarodziejom, którzy dzielą nasze idee. Musisz jednak pamiętać, by zawsze mieć baczenie na swoje bezpieczeństwo. Znaczysz wiele w ogóle i znaczysz wiele dla mnie. Wielu z tych szaleńców pragnęłoby twojej krzywdy, jedni dla sadystycznej radości i wyimaginowanej zemsty, inni tylko po to, by zranić w ten sposób mnie. Nigdy im nie ufaj, a ja nigdy nie pozwolę im cię skrzywdzić. - Wciąż nie był pewien, kto był celem dziewczyny na placu. Miał nadzieję, że uda się rozstrzygnąć tę wątpliwość w toku jej, oby bezlitosnego, przesłuchania. Każdy, kto zechce podnieść na Evandrę rękę, mógł być pewien, że tę rękę straci. - Czy to tylko ta bezczynność była winną twych ostatnich zmartwień? Niech ich koniec stanie się początkiem, powiedz, od czego zechcesz zacząć? - zapytał, splatając dłonie w silniejszym uścisku, chcąc dodać jej otuchy, choć przeszło mu przez myśl, czy w pełni zdawała sobie sprawę z własnych słów - i z tego, że wśród jej małżeńskich obowiązków było ich więcej, niżeli tylko reprezentacja, ale te słowa zostawił na później.\nRe: Tarasy [odnośnik] 25.12.20 0:03\nMusiała przyznać, że początkowo wcale nie czuła zaistniałych zmian. Pierścień, tytuł, obowiązek. Wszystko zdawało się być tak odległe i nierealne, że przyjęła je ze spokojem, nie zdając sobie przecież sprawy z tego jak będzie wyglądać wprowadzenie ich w życie. Fakt, że nie była na to gotowa wtedy, pozostawał bezdyskusyjny, ale czy była na to gotowa teraz? Jak się z tym czuję? Wcale! Cóż miała mu powiedzieć prócz pustych frazesów? Jak bardzo czuje się zagubiona i nie na miejscu? Że za każdym razem, gdy próbuje się skupić, gdy zdaje jej się, że ma pewność i słuszność podejmowanych kroków, to coś jej umyka, wysuwa się spod palców, pozostawiając niedosyt i rozczarowanie?\n- Dbałeś o to, bym nie czuła się przytłoczona. - Zaczęło się od delikatnego ogólniku, bo przecież nie od razu Rzym zbudowano, a małe kroki są lepsze od żadnych. - Wiem też, że mieliśmy nieco... rozbieżne oczekiwania względem tego jak będzie wyglądać nasze małżeństwo. - Skąd wzięło się przyspieszone bicie serca, to zwykłe zdenerwowanie czy atak paniki? - Nie potrafiłam cię wesprzeć wtedy, gdy mnie potrzebowałeś, co także było stresujące i nie wpływało pozytywnie na nasze stosunki. Przepraszam, nie tak to sobie wymarzyliśmy. - Przed momentem wyznała mu, że mu ufa. Nie mogła znów się wycofać, zrobić kroku w tył, przekreślając swoje deklaracje - tylko czy było one wystarczające, by zmienić swoje nastawienie? Odpowiedziała mu uśmiechem, by choć trochę złagodzić narastającą powagę. - Chciałabym, abyśmy zapisali się w kronikach w sposób nadzwyczajny. Stojący na straży tradycji i ideałów, otaczający protekcją pogrążający się w chaosie świat. Wiem, że ci, którzy nie podejmują działań, nie zapisują się w historii.\nPrzepełnione niemal wszelkimi możliwymi uczuciami Evandrowe serce kruszało z każdym wypowiadanym przez niego słowem. Chciał jej zachwytu, czy można usłyszeć milsze pragnienie? Jak mogła się tyle na niego gniewać, kiedy on tak się troszczył?\nSkinęła głową, biorąc sobie do serca wszystkie uwagi. Do tej pory żyła w przekonaniu, że nic złego nie może jej się stać, wszak nie było w świecie tylu szalonych osób, by ktoś chciał targnąć się na jej życie, a bynajmniej nie w jej najbliższym otoczeniu. Dopiero dziś miała okazję, by prawdziwie się zaniepokoić i poczuć wiszące nad nimi zagrożenie. Wiedziała przecież, że Tristan zrobi wszystko, co w jego mocy, by zapewnić jej bezpieczeństwo, lecz skoro sam zalecił rozwagę, może powinna ponownie zastanowić się nad wyznaczonymi sobie celami? Czy któryś z nich był na tyle ryzykowny, że złamałaby dane mu słowo?\n- Mam wiele przemyśleń i postanowień! - Zupełnie zignorowała powtarzane przez guwernantkę słowa o wstrzemięźliwości co do dzielenia się własnymi przekonaniami. Zasady nakazywały milczenie i zachowywanie uwag dla siebie, wskazując powściągliwość jako najwyższą z cnót. Zamiast się do nich stosować w jej oczach błysnęły radosne ogniki, świadczące o młodzieńczej, żywiołowej pasji. - Jako że rodzina jest najważniejsza, chcę pomówić z twoją matką i zebrać wszelkie, nieznane mi dotąd informacje odnośnie rodu, a także pomóc przy przygotowaniach do ślubu Mathieu i Callisty. Okres ich narzeczeństwa nie powinien być dłuższy od Melisande i Alpharda, ale w pośpiechu łatwo o niedociągnięcia. Obiecałam też swojej matce, że będziemy się częściej widywać. Już teraz z trudem ukrywa w listach tęsknotę, nie chcę, by przepełniał ją do cna i wepchnęła w ramiona zgryzoty. - Potok słów wylewał się z jej ust, zupełnie tak, jakby długo czekała, by się nimi podzielić. - Nie chcę też dłużej odsuwać od siebie muzyki, ale sama gra też pozostawia niedosyt. Dlatego też pomyślałam, że mogę częściej pojawiać się w La Fantasmagorie, by aktywniej włączyć się w jej życie. - A to miał być dopiero początek! Zaczęła nabierać pewności w powodzenie planu, który niejako odsuwał ją od wizji posiadania wielkiej rodziny. Czasem zastanawiała się nad tym kiedy będzie na to gotowa; wiedziała, że jej ciało jest słabe, czy naprawdę chciała aż tak ryzykować? Niekiedy wracały do niej obawy, że znów stanie się coś strasznego - nawet jeśli nie jej, to dziecku. Wciąż nie do końca była też przekonana, że macierzyństwo to jej prawdziwe powołanie. Teoretycznie nie wymagały od niej wiele opieki, ale rzekomo cudowny stan, który wychwalają wszystkie matki daleki był od ideału. - Poza tym, zrobię, co będzie konieczne. - Czy będzie jeszcze żałować tych słów?\nRe: Tarasy [odnośnik] 07.01.21 2:45\nLustrował spojrzeniem jej delikatną twarz z uwagą, badał fakturę czerwieni jej ust, głębie barwy jej oczu, wsłuchując się w melodię jej głosu. Pierwsze słowa wybrzmiały słodko, kolejne splotły się z goryczą, która jednak dawała nadzieję. Bywała obca, niedostępna, trzymała dystans, otulała się aurą chłodu i niedostępności. Czy chciała ją wreszcie porzucić? On, on ją do wyjścia za niego za mąż przymusił, nie czekając, aż poczuje się być gotową - czy popełnił błąd, czy uchronił się przed czymś, co miało nie nadejść nigdy? Adorował ją jeszcze jako młodą panienkę w Hogwarcie - czy nie zdobył przez lata jej względów? On ją zdradzał, ale czy mógł nie szukać czułości, gdy jego własna żona nie chciała obdarzyć go przychylnym gestem? Na własne potknięcia szukał uzasadnień, które były w rzeczywistości konsekwencjami, zapętlając się w błędnym kole hipokryzji. Jedno pozostawało w tym niezmienne, jego oddanie wobec Evandry pozostawało szczere - choć nie zawsze potrafił je wyrazić i choć nie była w jego życiu jedyną. Montaigne zwykł mawiać, że dobre małżeństwo trwa tylko wtedy, kiedy kobieta jest ślepa, a mężczyzna głuchy. Nie zaczęli chyba najlepiej.\n- Czy mówiąc o przyszłości, należy patrzeć w przeszłość? - zapytał, zatrzymując spojrzenie na jej niepewnym uśmiechu. - Zawsze mi mówiono, że należy o niej pamiętać, by czuć dumę z tego, co słuszne i ustrzec się błędów, które już raz popełniono. Ale czy warto mieć je w myślach na tyle mocno, by lękać się wykonać kolejny krok? W tańcu nie popełnisz błędu wtedy, kiedy uniesiesz głowę wysoko i spojrzysz wprost przed siebie. - Przypuszczał, że też mógł jej udzielić większego wsparcia po narodzinach ich syna. Że mógł mieć w sobie więcej cierpliwości i powstrzymać złość, kiedy stawał naprzeciw zamkniętych drzwi. Że mógł uszanować jej wolę. Z jej ust padły piękne słowa, wizjonerskie i idealistyczne. - Nasze dzieci, a później nasi wnukowie, pewnego dnia zapytają o wojnę, która się dzisiaj toczy. Niech pytają o nią z dumą, nie wstydem. Zwyczajność ci się nie przysłuży, bo nigdy nie byłaś zwyczajną - zawahał się chwilę nad wyimaginowanym echem własnych słów. - Lecz po nadzwyczajność należy sięgać wiedząc, co chce się uchwycić - Ale ona - dziś wydawała się na to gotowa jak nigdy. Nie tylko przez jej słowa wybrzmiewała pewność, ich sens zdawał się przemyślany. Nie miał wątpliwości co do tego, że zdołają zapisać się w annałach historii, ale wiedział też, że walka o pozycję nie kończyła się nigdy. Słowa Evandry zdradzały, że zdążyła się do niej przygotować, a zapał, z jakim przystąpiła do późniejszej wyliczanki, tylko to potwierdził. Zdawało mu się, że dawno już nie widział w jej oczach podobnych iskier - podobnych do tych, które dostrzegł - czy się oszukiwał? - podczas ich pierwszych spotkań, mimowolnie jego usta wygięły się w uśmiechu, kiedy z uwagą wsłuchiwał się w potok jej słów, bokiem wspierając się o balustradę malowniczego tarasu.\n- Powinniśmy też zacząć częściej bywać - podjął, na fali jej entuzjazmu i korzystając z tego, że wciąż ściskał jej dłonie, nieśpiesznie okręcił ją wokół jej osi - jak w tańcu. - W Londynie, który oto należy do nas. Nie tylko wtedy, kiedy to konieczne, nasze wsparcie powinno być bardziej niewymuszone. - Podczas gdy jej chowanie się po kątach lada moment mogło rozbudzić nieprzyjemne plotki, których w zasadzie nikt nie potrzebował. Nie miał wiele czasu, rozdarty pomiędzy - głównie - obowiązkami, ale to był przecież jeden z nich. - Jesteś panią tego dworu, powinnaś wiedzieć o nim wszystko i jestem pewien, że moja matka z radością cię przyuczy - uznał, Cedrina była trudna w obejściu i mało otwarta, a od śmierci męża jeszcze bardziej zgorzkniała, niż wcześniej - jego rodzice byli tym rzadkim przypadkiem małżeństwa, które mimo zdrad ojca potrafiło darzyć się wzajemnym szacunkiem i uczuciem. I choć jej przychylność z reguły trudno zdobyć, Evandra musiała przecież zyskać w jej oczach od narodzin wnuka. - Ceremonia pod twoim okiem przebiegnie bezbłędnie, nie pozwolisz wyprowadzić się w pole pośpiechowi. - Talent Evandry, choć wiele ludzi miało perfekcjonizm za ludzką przywarę, z pewnością uczyni z tego ślubu wydarzenie towarzyskie roku. - Musimy też przygotować podarki ślubne dla obojga - przypomniał. - Udało ci się już poznać bliżej Callistę? - Skinął też głową, gdy wspomniała o własnej matce, rozważając, czy wzruszyć się rodzinną troską czy odwodzić ją od tej myśli, gdy w końcu wspomniała o Fantasmagorii. Przywykł do myśli, że nie odwiedzała jej często, choć była darem dla niej. Pewnie dlatego odczuł dyskomfort na myśl spotkania jej z Deirdre, większy niż czuł wtedy, kiedy pozwalał madame Mericourt w ogóle powstać. - Doskonale - skwitował jednak ostatecznie jej słowa. - Ambitne plany wyjątkowej czarownicy, jeśli podobnym tempem podejdziesz do ich realizacji, kronikarze już mogą zacząć o tobie pisać. Tylko częściowo martwią mnie twoje słowa, chciałbym móc jeszcze raz usłyszeć ją kiedyś spod twoich dłoni. Sądzisz, że to możliwe? - zapytał, jakby nie był świadom, że jeszcze kilka chwil temu każda z wymienionych przez nią aktywności zdawała się kamieniem milowym niemożliwym do pokonania. Względem takich jak oni wymagania zawsze były wysokie, niezależnie od tego, kto akurat stawiał ocenę. A skoro o tym mowa...\n- Minęło już dużo czasu, Evandro - podjął, pewien, że ta radosna chwila była właśnie odpowiednią. Była gotowa na wszystko, co konieczne. Nie przerwał kontaktu wzrokowego ni na chwilę, nie był podlotkiem, który przy podobnych słowach mógłby poczuć wstyd. - Zostaw uchylone drzwi swoich komnat, przyjdę pod wieczór - uznał, nie zapytał, nie powinna dłużej uchylać się od żadnego z małżeńskich obowiązków. Evan wciąż był tylko niemowlęciem, a po niemowlęta śmierć lubiła przychodzić nieoczekiwanie. Tolerował jej zachowanie, choć pobudzało frustrację, tłumacząc je słabością po narodzinach dziecka, ale kolejne mijające miesiące musiały wreszcie przynieść wystarczający odpoczynek. Dało się to po niej zauważyć - że była inna, odmieniona.\nRe: Tarasy [odnośnik] 10.01.21 11:36\nJedno z chińskich przysłów głosi, że przeszłe zdarzenie, jeśli nie zostanie zapomniane, staje się drogowskazem przyszłości. Nakazuje odnaleźć balans i harmonię, by żyć w zgodzie z samym sobą. Problem w tym, że aby prawdziwie skupić się na przyszłej drodze, należy wyzbyć się balastu, silnych emocji, jakie nami targają i trzymają w miejscu, nie pozwalając ruszyć dalej.\n- Trzymając się kurczowo przeszłości, można przegapić własne pas de deux. Uniesiona głowa może nie wystarczyć, gdy nieustannie poszukuje się równowagi. Wymaga idealnej synchronizacji. - Scala dwa ciała w jedno, wymaga poświęcenia. Potrzebowała jego wsparcia, jak i oferowała własne. Twierdziła, że jest w stanie odłożyć przeszłość na półkę, ale czy naprawdę potrafiła kontrolować własne odczucia? Po narodzinach Evana wycofała się, odmawiając wszelkiej pomocy; zagrzebana w strachu i mylnych wyobrażeniach, odcięta od rzeczywistości, chciała żyć marzeniami i wizjami. Miało być inaczej… Zbyt późno zorientowała się jak wielki popełniła błąd, pogłębione poczucie winy, napędzane strachem przed porażką. Gdyby dała mu szansę i uchyliła drzwi do własnego serca, czy powstrzymałoby to jego złość? Oczekiwała, że ją uratuje, wyzwoli od cierpienia, prawdziwie pokocha i zapragnie, będzie na każde zawołanie, odczyta myśli, że zrozumieją się bez słów. Postawiona wysoko poprzeczka nie dawała szans, by do niej sięgnąć, lecz zaślepiona własnymi wyobrażeniami popadała w melancholię, nic nie było wystarczające, ani nie zadowalało. Jak w sposób nagły, acz skuteczny zmienić nastawienie? Zmęczenie i znużenie dawały się we znaki, marzenia nie przynosiły satysfakcji; musiała zepchnąć je w zapomnienie, by nie wylądować na stosie bezużyteczności wraz z nimi.\n”Niech pytają z dumą”, trafił w samo sedno, bo choć część niej wciąż łudziła się, że trwający konflikt szybko się zakończy, to dzisiejsze wydarzenie pokazało jej, że ci szaleńcy nie cofną się przed niczym. Zrozumiała, że nie może tak bezczynnie stać, gdy wokół zmieniała się historia.\nTylko na moment wybił ją z rytmu, zaskoczona obrotem zaśmiała się, dając poprowadzić prostej figurze. - Do tego nie musisz mnie namawiać! Zorientuję się w nadchodzących wydarzeniach. - Miał naprawdę wiele pracy, obowiązków nie ubywało, choć część z nich mogła od niego przejąć. Już zastanawiała się czy zyskany w ten sposób cenny czas mogliby poświęcić sobie. - Niestety nie, jej także nie powinnam zaniedbywać. - Wybranka Mathieu zdawała się mieć lepszy kontakt z Fantine, z którą miały okazję poznać się w Beauxbatons. Rzucone przed miesiącem propozycje wspólnego spędzania czasu nie doczekały się spełnienia. - Znajdę sposób, by do niej dotrzeć. Mam przeczucie, że uda nam się zaprzyjaźnić. - Ogrom przygotowań wcale jej nie przytłaczał, a dodawał energii kolejnymi wyzwaniami. Lista zadań związanych ze ślubem wydłużała się z każdą chwilą, nadchodząca wielkimi krokami uroczystość stawała się coraz bardziej realna, znajomość z Callistą wciąż potrzebowała szlifów, bez których wyprawienie idealnego przyjęcia było wręcz niemożliwe.\n- Niemożliwym jest pozbyć się tak ważnego w życiu elementu. - Wyswobodziła dłoń z uścisku, unosząc ją do policzka mężczyzny w delikatnym, czułym geście. - Chcę bez pośpiechu odnaleźć swoją melodię. Wierzę, że nadchodzące zmiany będą ku temu idealną inspiracją. Gdy tylko ją odnajdę, dowiesz się jako pierwszy. - Nie traktowała jego słów za nazbyt wymagające, była mu wdzięczna za traktowanie z powagą, za to, że ją wysłuchał i służył radą. Pokazał że trzymające jej obawy były bezpodstawne, że nie był jej wrogiem, a wsparciem.\nDo przepełniającej ją ekscytacji wniknął nagle strach. Musiało to wreszcie nastąpić, sama podjęła decyzję, że to koniec absencji, należało przyjąć ją ze wszelkimi konsekwencjami. W głębi serca nadal pragnęła jego bliskości, jakiej do tej pory nie udało się jej poczuć. Pozostawiona niewiadoma zawisła w powietrzu tylko na krótką chwilę.\n- Tak, naturalnie - zdołała z siebie wydusić przy skinieniu głową. Uśmiech nieco pobladł, zdradzając słabość. Jeśli miał to być test, nie mogła go teraz zawieść.\nRe: Tarasy [odnośnik] 19.01.21 20:38\n23 lipca, po kolacji zaręczynowej\nStukot obcasów złotych pantofelków odbijał się echem po korytarzach Chateau Rose, gdy Fantine przemierzała je żwawym krokiem, odprowadzana spojrzeniami postaci z licznych portretów, które zdobiły ściany. Była już niemal w połowie drogi do własnych komnat, gdzie zamierzała zaszyć się z butelką dobrego, francuskiego wina, kiedy zatrzymała ją jedna z ulubionych kuzynek, Laurine, chwytając za nadgarstek. Jakże mogła jej odmówić? Laurine przed dwoma laty wyszła za mąż, miała za sobą niełatwą ciążę i połóg, które wykluczyły ją z życia towarzyskiego na długo. Fantine rzadko ją wtedy widziała, a tęskniła za towarzystwem starszej z Róż, dlatego zgodziła się zmienić plany i razem z nią udała się do jednego z saloników na parterze, a służąca zadbała, by nie zabrakło im skrzaciego wina. Długo nie zagrzały tam jednak miejsca. Noc była tak ciepła i piękna, że aż szkoda było spędzać ją w środku - choć pałacowe wnętrza Chateau Rose zachwycały każdego gościa.\nCzarownice przeniosły się na taras, gdzie pogrążył się w rozmowie o zaręczynach Melisande z lordem Blackiem, o małżeństwie i maleństwie samej Laurine, o sezonie towarzyskim, który trwał. Poczuła się niemal jak dawniej, lecz miłe spotkanie zostało przerwane przez sługę pana męża kuzynki - wzywał ją do siebie, by powrócić do rodowej siedziby.\n- Idź, zostanę tu jeszcze - pożegnała ją z żalem Fantine, zamykając czarownicę w serdecznym uścisku, zanim zniknęła za drzwiami balkonowymi, pozostawiając młodszą krewną na tarasach sama.\nZłoty kielich znów z pomocą czarów napełnił się winem, którego nie żałowała sobie dzisiejszego wieczoru i czuła, że zaczyna jej lekko szumieć w głowie - tak jak szumiało morze nieopodal, gdzie morskie fale rozbijały się o białe klify Dover. Wstała z wygodnego krzesła, by podejść do balustrady, oprzeć się o nią szeroko rozłożonymi dłońmi i przymrużyć oczy. Lubiła to robić. Napawać się morskim, przesyconym solą powietrzem. Ciszą wokół Chateau Rose, mąconą jedynie przez morskie fale, niekiedy pohukiwania sów z sowiarni. Fantine nie była pewna jak długo tak trwała, alkohol zaburzał jej wyczucie czasu i postrzeganie, w pewnym momencie jednak poczuła, że nie jest na tarasach sama. Odwróciła się nieśpiesznie, dostrzegając w półmroku, rozpraszanym przez blask świec z zewnątrz, męską sylwetkę. Na początku nie była pewna kto to. Zmrużyła oczy, wytężając wzrok, aż wreszcie rozpoznała w nim Francisa.\n- Lordzie Lestrange, nie spodziewałam się tu pana o tak późnej porze - powiedziała powoli, sięgając po kielich i dopijając wino. Kolacja zaręczynowa Melisande i lorda Alpharda Blacka zakończyła się już jakiś czas temu. Zaproszeni goście zapewne zdążyli powrócić już do siebie. Poza Francisem. Pomyślała, że może Tristan zaprosił go do palarni, gdzie zwykł relaksować się z innymi lordami przy dobrym cygarze i rozmowach o polityce. - Jeszcze jeden toast za zdrowie przyszłych państwa młodych? - zaproponowała Fantine, unosząc kielich, lecz jej głos nie zabrzmiał szczególnie entuzjastycznie.\nRe: Tarasy [odnośnik] 21.01.21 23:40\nZaplątałem się, choć jako żywo życzyłem sobie uciec z posiadłości Rosierów. Na korytarzu natykam się jednak na Claude'a i przypomina mi się ta nieszczęsna zupa, więc pytam go poważnie, czy jeszcze zostało i czy ma coś przeciwko, jeśli bym ją dojadł. Przy stole sam być nie mogę, więc biedny lokaj musi tak stróżować przy mym krześle; pewnie mnie w tej chwili nienawidzi. Późno już, więc, jak przypuszczam, marzy o łóżku - albo wcale i nie? Służba kładzie się spać później niż państwo, a wstaje z kurami, może jest do tego przyzwyczajony. I do wstawania o dziwnych porach? Idę o zakład, że jak Tristan obudzi się w nocy z zaschniętym gardłem, to pociąga za dzwonek, a Claude materializuje się przy nim w trzy sekundy z tacą z wodą i cytrynką na osobnym talerzyku, kieliszkiem domowej, owocowej nalewki oraz trzecią opcją, mleka z miodem na sen. Słodkie, to poświęcenie. Idea służby i służalczej postawy zajmuje mnie na dłuższą chwilę poświęconą konsumpcji, gdy kończę i wycieram usta serwetą, rozmywa się w dalszym polu egzystencjalnych bolączek. Tych mam mnóstwo, rozłażą się, jak pryszcze, kiedy tylko zjem coś ostrego. Gdybym tyle samo czasu, ile myśleniu, poświęcał na przykład ćwiczeniom fizycznym, moje ciało wyglądałoby lepiej. Krytycznie patrzę na to, jak marynarka się na mnie układa - kilkudaniowy posiłek i brak tańców, to robi swoje. Rozpinam guziki, już po imprezie, tylko proszę mnie nie oceniać. Zalegam w tej jadalni i odpalam papierosa od papierosa, próbując przeliczyć, ile czasu Wandzia potrzebuje sam na sam z mężem. Chciałbym ją odbić, ale niestety, nawet w tańcu to już się nie godzi. Wobec tego, próbuję zgłębić cnotę cierpliwości; idzie to opornie, bo finalnie ląduję na tarasach Chateau Rose, gdzie planuję nawdychać się słonego powietrza i przez inhalacje solankowe poczuć się bardziej swojsko. Wolę, gdy z Evandrą spotykamy się w naszym domu - tam oboje zachowujemy się swobodniej. Nie spytałem jej o to jeszcze nigdy, teraz o tym myślę, czy Kent już stało się dla niej domem?\nDziwne; ale podczas mojej wędrówki, natykam się tylko na służbę. Zamek po pewnej godzinie zamiera, czy wszyscy na noc obżerają się tak, że jedyne, do czego dążą, to sen pod letnią kołdrą? Na tarasie za to napotykam drobną (wstawioną?) Fantine, której nie doświadczyłem od kiedy wysłałem swoją stopę na ekspedycję pod jej suknię. Uśmiecham się.\n-Zabłądziłem - wyznaję jej, podchodząc bliżej i opierając się łokciami o balustradę, w przeciwną stronę do niej, przodem zwrócony nie do nadmorskiego krajobrazu, a do masywnych drzwi, w ten sposób mam lepsze światło na jej profilu - Fantine, błagam - karcę ją - oni dostali dostatecznie dużo uwagi dzisiejszego wieczora. Może by tak dla odmiany wznieść kielich za tych, którzy wciąż jeszcze czekają? - co prawda, swojego jeszcze mi brakuje, jednak ten wyimaginowany widzę równie wyraźnie, a i smak ma przedni.\n-Słyszałem, że teraz, kiedy Melisande została obiecana Alphardowi, panowie w klubie czynią zakłady, kto pierwszy wyjdzie za mąż, ty, czy Aquila. Obrzydliwe - zdradzam jej, bo nie dość, że córki i siostry sprzedają, jak zwierzęta, to jeszcze stawiają na nie złoto. Tak, jak na zwierzęta - wy też macie takie zwyczaje, czy tylko mężczyźni to prosiaki? - celowo wybieram to określenie - niezbyt wulgarne, aczkolwiek w kontekście dolegliwości trapiącej część szlachty, to... aua.\nRe: Tarasy [odnośnik] 23.01.21 22:26\n- Och, doprawdy? - spytała rozbawiona, a ciemna brew uniosła się lekko. Miała taką minę, jakby nie do końca dawała wiarę w jego słowa. Taką minę robią zwykle guwernantki, kiedy ich podopieczny popełni jakąś rozczulającą psotę, teraz zabawnie się tłumaczy i nie bardzo wiedzą, czy powinny się gniewać, czy śmiać. Nie miała pojęcia, czy skłamał, czy naprawdę zabłądził. Chateau Rose było duże, ktoś obcy mógłby zagubić się w labiryncie korytarzy, licznych saloników, komnat gościnnych, pokoi muzycznych... Lord Lestrange był u nich jednak nie tak rzadkim gościem odkąd jego młodsza siostra poślubiła Tristana. Jeśli jednak zgubił drogę, mógł po prostu wezwać służbę. Ostatecznie jednak - czy to w ogóle było ważne? Nie drążyła tematu, nie dopytywała, uśmiechnęła się jedynie figlarnie, obserwując się do niej zbliża i staje obok, by wesprzeć łokciami o balustradę. Wyglądało na to, że to jeszcze nie pora, by pójść spać. Noc była jeszcze taka młoda.\nZaśmiała się, kiedy to Francis skarcił ja, a nie ona jego.\n- Czyżbyś był zazdrosny, Francisie? O uwagę skupioną na kim innym, niż ty sam? Może sam powinieneś poczynić ten odważny krok. Oświadczyć się. Panien, czekających tylko aż przed nimi uklękniesz, wcale nie brakuje - rzuciła wyzywająco, spoglądając na jego profil. Miał już ponad trzydzieści lat i zaczęto o nim szeptać stary kawaler, lecz dla Fantine wcale nim nie był. Wydawał się o wiele młodszy duchem od innych arystokratów w podobnym wieku. Choćby od Tristana, który był od niego kilka lat młodszy. Bardziej widziała w nim swego rówieśnika. Nie zmieniało to jednak faktu, że zapewne oczekiwano od niego, że dopełni szlacheckiego obowiązku i założy rodzinę, by przedłużyć linię swego rodu... Tylko, że Francisowi chyba wcale nie było to tego śpieszno.\nNieprzewrotny uśmiech Fanny zbladł, kiedy opowiedział jej o obrzydliwych zakładach czynionych w klubie dżentelmenów. Prychnęła na tę myśl. Mężczyźni, którzy dopuszczali się tak niskich i właściwych klasie niższej rozrywek nie zasługiwali na miano dżentelmena. Prychnęła z pogardą jak rozjuszona kotka.\n- Naturalnie, że nie. Nic mi o tym nie wiadomo. Nie obracam się w towarzystwie dam pozbawionych klasy - powiedziała wyniośle, unosząc kielich do ust, by napić się wina. Nie była pewna, czy to wyłącznie czary, czy może Prymulka stała na straży, lecz koło Francisa zmaterializował się lewitujący kielich pełen słodkiego, skrzaciego wina. - I cóż takiego przewidują ci panowie? - spytała Fantine, pozwalając by w jej głosie rozbrzmiała pogarda, lecz wkradła się tam nuta ciekawości. Naturalnie, że była wścibska. Chciała wiedzieć co o niej mówiono, co o niej myśleli, lecz jednocześnie chciała wybadać to delikatnie i nie pytać wprost...\nRe: Tarasy [odnośnik] 24.01.21 14:46\nWzniesiona w górę brew Fantine wskazuje na to, że nie daje wiary mojemu wytłumaczeniu. Rozsądnie, z prawdą nie ma one nic wspólnego, ale i tak brzmi lepiej, niż mówienie o zamarudzeniu i czajeniu się na zamężną siostrę. Evandra mojej opieki już nie potrzebuję, a me zachowanie - gdyby wyszło na jaw - byłoby w złym guście. Trzymajmy się więc proszę wersji pierwotnej, nawet, jeśli zgrzyta w zębach, jak grubo mielona sól.\n-Nie jestem zazdrosny - zaprzeczam łagodnie, decydując się usadowić na szerokiej balustradzie. Beztrosko macham nogami, przez chwilę znów czując się, jak dzieciak, który zerwawszy się z rodzicielskiej smyczy robi wszystko to, czego nie może. Buja się na krześle, zjeżdża po poręczy schodów i balansuje na balkonowym ogrodzeniu - zdaje mi się po prostu, że szczęśliwe narzeczeństwo też wolałoby zejść z naszych języków. Możesz podpytać o to siostry - sugeruję młodziutkiej Róży, wymijając slalomem wątek moich własnych swatów. List od nestora płonący w kominku tymczasowo rozwiązał problem, lecz w kościach czuję, że jeśli nie drzwiami, to w końcu wtarabani mi się oknem, a ja ani się obejrzę, a obrączkę będę mieć na palcu, a w domu obcą kobietę.\n-Jeśli więc pozwolisz - za rozsądne wybory. Tym sposobem wypijemy również za Melisande oraz Alpharda - stwierdzam, sięgając po kieliszek z lewitującej tacy. Podejrzewam, że gdzieś przy moich kolanach plącze się czuwający domowy skrzat - czuwający naturalnie nad czcią lady Rosier. Unoszę szkło w górę i upijam łyk, chociaż korci mnie wyzerowanie na hejnał. Może jednak lepiej nie. Przeproszenie Fantine za ewentualne zarzyganie jej sukni zapewne by się nie powiodło, a później musiałbym znosić jej spojrzenie na każdym rodzinnym obiadku. I jak znam życie, przypadałyby nam miejsca dokładnie na przeciwko siebie.\nJak dotąd - nie żałuję, nogą zadzieram nogawkę swych spodni, niby przypadkowo odsłaniając łydkę obleczoną w ciemną skarpetę. Wiem, że patrzy i że chce igrać ze mną tak długo, aż któreś z nas się nie złamie.\nW jej pobożnym życzeniu, jestem to ja, lecz chyba dość już widziałem i nie ruszają mnie naprawdę nogi panien, nawet tych z wyższych sfer. W większości są podobne, tylko bledsze.\n-Prymitywy, nieprawdaż? - podchwytuję jej ton i oburzone spojrzenie, ciekaw jestem, czy powie o tym Tristanowi, czy postara się zdusić ten gniew i żyć dalej z tym, że dla znakomitej części brytyjskiej szlachty, stanowi raczej przedmiot użytkowy, aniżeli człowieka - och, doskonale, lady Rosier. Brzmi to jak w istocie znakomite towarzystwo. Niestety, mężczyźni przeważnie jedynie udają, że ją mają, co rodzi pewne, cóż, rozczarowania - podchwytuję. Wśród młodych żon, chcących romantycznej miłości oraz wśród takich, jak ja, mieniących się później wyrzutkami. Powolutku nuży mnie udawanie, choć był taki moment, gdy właściwie nie potrafiłem odseparować swych akcji, od działań ułożonych mi jeszcze przed narodzeniem.\n-Stawiają na lady Black. Twój ślub musi wszakże przeczekać zamążpójście Melisande, Aquili nie wiążą podobne standardy. Za ciebie jednak można więcej zarobić - jako że wygrana jest niepewna - zakładają się też, że Tristan odda twą rękę któremuś z Selwynów. Byłabyś wówczas synową samej lady doyenne - dorzucam do pieca, spoglądając na Fantine - ja tam wolę obstawiać konie - dorzucam, wymieniając pusty kieliszek na pełny i uśmiechając się do dziewczyny szeroko - większa adrenalina - wyjaśniam ścierając kciukiem kroplę wina z kącika ust.


Rektor Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego nie ustąpi ze stanowiska - Polskie Radio PiK\n2021-01-12, 21:25 Polska Agencja Prasowa\nProf. Zbigniew Gaciong - rektor WUM. Fot. www.wum.edu.pl\nMinister zdrowia Adam Niedzielski podsumowując w poniedziałek wnioski z kontroli NFZ w sprawie nieprawidłowości przy szczepieniach w WUM stwierdził m.in., że nie widzi możliwości współpracy z władzami uczelni. - Moim oczekiwaniem jest dymisja rektora Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego – oświadczył. Z kolei we wtorek Niedzielski mówił, że oczekuje od prof. Gacionga „odwagi”, którą ten miałby się wykazać poprzez swoją dymisję.\nMinister informował również, że kontrola w WUM wykazała, że z 450 dawek szczepionki, przeznaczonych dla personelu medycznego tej placówki, blisko 200 zaszczepionych nie było pracownikami WUM. - Były to osoby spoza personelu medycznego i niemedycznego szpitala – wskazał.\n„Minister zdrowia Adam Niedzielski w swoim wystąpieniu uznał, że powinienem złożyć dymisję, co w jego mniemaniu byłoby dowodem +umiejętności pokazania odwagi cywilnej+. W poczuciu odpowiedzialności za reformę uczelni i dając świadectwo odwagi cywilnej, odmawiam spełnienia oczekiwań ministra zdrowia, który jako swój cel przyjął odsunięcie mnie ze stanowiska” - czytamy w oświadczeniu rektora WUM.\n„Wbrew słowom ministra Niedzielskiego nigdy nie mijałem się z prawdą” - podkreślił.\nPonadto zdaniem rektora WUM „niewyobrażalne jest, że w dniu 4 stycznia na koncie UCK w systemie informatycznym NFZ (tzw. SZOI) pojawiło się zlecenie (produkt rozliczeniowy) na prowadzenie szczepień w wyżej wskazanym, czyli już minionym okresie”. „W niedopuszczalny sposób został również przerobiony przez NFZ +wykaz podmiotów wykonujących działalność leczniczą realizujących szczepienia przeciw COVID-19+” - wskazuje prof. Gaciong w oświadczeniu.\nZdaniem rektora, szef MZ od początku kadencji nieprzychylnie reagował na podejmowane przez niego inicjatywy. „Pretekstem do takich reakcji stało się m.in. przyjęcie przeze mnie zaproszenia od przewodniczącej Senackiej Komisji Zdrowia, by dołączyć do ponadpartyjnego Zespołu Doradców Komisji Zdrowia Senatu RP X kadencji” - wskazał.\nI dodał, że obejmując funkcję rektora WUM na początku września 2020 r. zapoczątkował „głębokie zmiany mające na celu zreformowanie struktury uczelni oraz wyeliminowanie nieprawidłowości”. „Obecnie trwają końcowe prace nad raportem na ten temat” - zaznaczył.\n„Odnoszę wrażenie, że moja dymisja zadośćuczyniłaby oczekiwaniom tych, którzy próbują mnie zdyskredytować. Wśród nich znajduje się nie tylko minister Niedzielski, lecz także osoby odpowiedzialne za nieprawidłowości, które miały miejsce na uczelni w ostatnich latach” - ocenił rektor WUM.\nDlatego - ocenił - „naciski Adama Niedzielskiego mające na celu ingerencję w statutowe prawa oraz działania uniwersytetu godzą w reputację uczelni i są zamachem na jej niezależność”.\nW poniedziałek minister zdrowia przypomniał też, że wstępne wyniki, o których informował w zeszłym tygodniu, „potwierdziły się w ostatecznych ustaleniach, które kontrolerzy Narodowego Funduszu Zdrowia uczynili bezpośrednio w jednostce". - W piątek zostało sporządzone wystąpienie pokontrolne i dzisiaj rano to wystąpienie trafiło właśnie do UCK jako podmiotu kontrolowanego – mówił Niedzielski.\nWskazał, że osoby zaszczepione poza kolejnością były zgłaszane jako personel niemedyczny szpitala WUM. - Co więcej, te osoby były zgłoszone 28 grudnia, czyli na dzień przed oficjalnym rozesłaniem przez Narodowy Fundusz Zdrowia wytycznych, które w okresie międzyświątecznym dopuszczały możliwość szczepienia osób spoza ściśle zdefiniowanego personelu medycznego i niemedycznego zatrudnionego w szpitalu – podkreślił szef MZ.\nTagi: afera szczepionkowa, WUM, rektor, minister zdrowia


Jabuka, Svetac i Brusnik\nŻeglarze pływający przejrzystym chorwackim morzem mogą wybierać pośród niemal tysiąca wysp. Wyspy Kvarneru, archipelag zadarski, szybenicki, splitski i dubrownicki zaspokoją wszelkie apetyty i preferencje w poszukiwaniu doskonałej zatoki, rajskiej plaży i ukrytego zakątka na wypoczynek, lecz Morze Adriatyckie skrywa również nieoszlifowane klejnoty w prawdziwym znaczeniu tego słowa dla bardziej ambitnych żeglarzy spragnionych przygód. Tzw. „viški”, wulkaniczny trójkąt tworzony przez wyspy Svetac, Brusnik i Jabuka znajduje się na samym szczycie chorwackich żeglarskich pustkowi i zdecydowanie polecamy go osobom spragnionym takich magicznych słów jak ‘off shore’ czy ‘żegluga dalekomorska’.\nTa oryginalna i wyjątkowa wycieczka jest atrakcyjna w miesiącach letnich, kiedy to warunki meteorologiczne i stabilne wyże pozwalają na odwiedzenie tego morskiego raju znanego z naturalnego piękna przyrody oraz wielkiej mistyczności i tajemniczości.\nZaczniemy od ostatniego punktu – największej chorwackiej rzadkości - Jabuki. Niektórym żeglarzom przypomina płetwę rekina, innym przywodzi na myśl złamany ząb, inni widzą w niej koncepcyjne dzieło sztuki współczesnej, a w niektórych starych rejestrach morskich wspomina się również o jej podobieństwie do piramidy. Jakby nie było, Jabuka jest jedną z osamotnionych dam, przyciągających uwagę żeglarzy od początku XIV wieku, kiedy to pierwszy raz pojawiła się na morskich mapach. Czarny imponujący klif wysokości około stu metrów stworzony z lawy przepełnionej magnetytem w dawnych czasach, ze względu na swoją formę, z przybrzeżnych wzgórz widoczny był z odległości niemal 100 km. Choć jest poza standardowymi trasami morskimi, w ostatnim czasie stał się pewnym osobistym trofeum dla żeglarzy, przybywających by podziwiać dziką przyrodę w najbardziej twórczej fazie. Niemal jak dzieło sztuki, pozwala oglądać się tylko z dala, gdyż nie ma zatoki, kotwiczenie utrudnia głębokie dno, a do gładkich ścian nie można zawinąć najmniejszą łódką. Ale już w samej jego obecności poczujecie namacalny spokój i ciszę. Równoległy wszechświat, dla którego warto było przypłynąć. Warto wspomnieć, że obszar wokół Jabuki jest jednym z najbardziej obfitujących w ryby obszarów na całym Adriatyku, w szczególności w kielce.\nDrugim bokiem „viškiego” trójkąta i najbliższym sąsiadem Jabuki jest Brusnik. Ma około 150 milionów lat i również powstał z lawy, w której znajduje się magnetyt. Ze względu na te fenomen igła kompasu dosłownie szaleje. Do mającej 23 metry wysokości wysepki żeglarze mogą przybić z dużą ostrożnością z powodu podwodnych skał od strony północno-zachodniej, gdzie znajduje się mała plaża z szarych kamyczków różnej wielkości lub próbować zakotwiczyć przy południowo-wschodnim brzegu. Później otworzy się przed Wami najpiękniejszy przyrodniczy obraz. Połączenie błysków słońca, czarnych skał i turkusowego morza to ponadczasowe zestawienie. Na wysepce mieszka także endemiczna czarna jaszczurka, będąca najlepszym meteorologiem. Bardzo stare powiedzenie mówi, że kiedy jaszczurki zaczynają chować się do szczelin, szykuje się zmiana pogody. To czas, by pożeglować dalej, do ostatniej części „viškiego” trójkąta.\nWyspę Svetac lub Sveti Andrija ludzie zasiedlili już w czasach prehistorycznych. Ilirowie i ich królowa Teuta, Grecy i Rzymianie mieli swoje posterunki na tej wyspie, o której rybacy mówią, że wiatry wieją tu tak, że aż lecą skały. Przez ostatnie 250 lat Svetac był we własności rodziny Zanki. Zatoka Slatina lub, jak nazywają ją wyspiarze, zatoka Mundonova jest najbezpieczniejszą zatoką, w której można przywiązać statek na dwie knagi. Z miejscowości Slatine pontonem dociera się do jedynego porciku na wyspie - Povlok bok, gdzie statków nie przywiązuje się ani nie kotwiczy, ale wyciąga na ląd. Żeglarzy spragnionych tajemnic i tajemniczej przeszłości ucieszy odwiedzenie Wieży Teuty, gdzie według legendy mocarna iliryjska królowa dzięki pirackim łupom prowadziła dostatnie życie.\nTak jak Jabukę i Brusnik, również wyspę Svetac cechuje dzika przyroda. Jedynymi rzeźbiarzami, malarzami i architektami są tu silne wiatry i morze.\nZaczekajcie zatem na letnie miesiące, dobrą prognozę i spokojne morze, aby odpłynąć w świat tajemnic, mistycyzmu i przepięknej przyrody.\nWyspa Vis wraz z okolicznymi wysepkami Biševo, Sveti Andrija, Brusnik, Jabuka i Palagruža tworzą wyjątkowy obszar geograficzny obejmujący stanowiska dziedzictwa geologicznego i unikatowe krajobrazy, który znajduje się na liście geoparków UNESCO. Jest to drugi tego typu geopark w Chorwacji obok Geoparku Papuk.


EPP wnioskuje do UOKiK o przejęcie zarządcy poznańskiego CH King Cross Marcelin - Detal\nEPP wnioskuje do UOKiK o przejęcie zarządcy poznańskiego CH King Cross Marcelin\nAutor: dlahandlu.pl 3 stycznia 2018 11:46\nEcho Polska Properties (Cyprus) chce przejąć firmę Poznań Żonkil SA, zarządcę centrum handlowego King Cross Marcelin.\nWniosek w sprawie przejęcia wpłynął do UOKiK 22 grudnia 2017 r. Wniosek złożyła spółka EPP Cyprus Plc z siedzibą w Nikozji.\nEPP Cyprus jest spółką holdingową i akwizycyjną należącą do grupy kapitałowej Echo Polska Properties N.V. z siedzibą w Amsterdamie. Spółki należące do Grupy EPP zajmują się wynajmem powierzchni w nieruchomościach komercyjnych (handlowych i biurowych).\nSpółka przejmowana prowadzi również działalność w zakresie wynajmu powierzchni handlowo-usługowych, Żonkil zarządza jednym z pierwszych poznańskich centrów handlowych King Cross Marcelin.\nEcho Polska Properties RSS EPP RSS Poznań Żonkil RSS King Cross Marcelin RSS UOKiK RSS


Opakowania dekoracyjne - Katalog planetefc\nFirma Combinath zajmuje się w produkcji opakowań i wkładek z pięknej tektury barwionej w masie. Piękne wkładki stanowią podstawę ozdobnych opakowań z delikatnej tektury litej. Na życzenie naszych klientów możemy stworzyć wysublimowany kształt i prototyp wkładek. Współpracujemy z firmami kosmetycznymi z całej Europy. Zapraszamy do współpracy.\nSłowa kluczowe: opakowania dekoracyjne, opakowania na butelki, opakowania na słoiki\nJesteśmy jednym z uznanych centrów zaopatrzenia technicznego. Nasza przedsiębiorstwo Technus obsługuje firmy znane na całym świecie, w związku z tym jeżeli zależy Ci na szybkim uzyskaniu wartościowych towarów a oprócz tego korzystaniu tylko z bardzo dobrych usług, musisz koniecznie...


Zdrada rujnuje nie tylko związek, ale i zdrowie. Bardziej niż myślisz - o2 - Serce Internetu\n| 13.06.2017 14:02\naktualizacja 14.06.2017 9:55\n- Odeszłam przez jego zdrady. Mężatką byłam 3 lata, wcześniej przyjaźniliśmy się kilka lat - opisuje Marta na jednym z forów dla kobiet. - Rozstanie było koszmarem. Ja go wtedy cały czas kochałam. Odszedł do mojej przyjaciółki. Szybko się zaręczyli. To był ból, jakiego nie da się opisać. Gorszy niż ten, gdy odkrywa się samą zdradę. Załamałam się. Wpadłam w depresję, brałam psychotropy. Próbowałam odebrać sobie życie. Teraz wiem, że to była głupota. W końcu przychodzi ten moment i rozumiesz, że życie toczy się dalej. Po wszystkim stałam się silniejsza, waleczniejsza.\n- Dopiero teraz dowiedziałem się, że żona mnie zdradzała w okresie narzeczeństwa. Najpierw był szok i załamanie, poczucie braku własnej wartości, dziwienie minimalnymi wyrzutami sumienia żony, poczucie zablokowania. Nie potrafię tak tego zostawić - opowiada ktoś inny.\n- Mąż twierdzi, że mnie kocha. Kochanka twierdzi, że mówił jej to samo. Ona nie odchodzi, ja też nie mam siły. Zamknięte koło. Absurd. Dwie samice przyklejone do jednego samca, który jest zwykłym, grubym wieprzem. W najgorszych snach nie sądziłam, że tak będzie. Gdzieś całe moje ja uciekło. Jestem pusta w środku. Udaję, że żyję. I tak dobrze, że nikt o niczym nie wie i niczego się nie domyśla - czytamy w innym miejscu.\nOdkryli, że są zdradzani. Wyliczają, co działo się krótko potem: szok, poczucie zranienia, niemożność snu, brak apetytu, drgawki na całym ciele, rozczarowanie, obciążanie się winą. Niektórzy dodają jeszcze dwa hasła: depresja i myśli samobójcze. Jeszcze inni podkreślają: "a gdzie miejsce na nową miłość? Wybaczenie? Może zrozumienie?".\nChoć te ekstremalne zachowania nie zdarzają się w każdym przypadku, to jest w tym dużo prawdy. Jak czytamy w najnowszym raporcie opublikowanym w Journal of Social and Personal Relationships, zdradzeni przejawiają często skłonność do ryzykownych zachowań. Jakich? Najczęściej jest to picie na umór i sięganie po narkotyki.\nZdradzeni, zranieni, pozbawieni barier?\n- Zdrada to jedno z najcięższych doświadczeń, jakie mogą przydarzyć się partnerom - przyznaje Rosie Shrout, autorka najnowszego badania. - Osoba, która została zdradzona, doświadcza bardzo silnego stresu. Chcieliśmy wiedzieć, czy to uczucie powoduje, że takie osoby mają większą skłonność do podejmowania ryzyka i narażania swojego zdrowia. Mówimy tu na przykład o seksie bez zabezpieczenia, sięganiu po alkohol i narkotyki, kompulsywnym jedzeniu lub niejedzeniu w ogóle - dodaje.\nW badaniu wzięło udział 232 studentów, którzy zostali zdradzeni w ciągu ostatnich trzech miesięcy. Każdy był wcześniej w związku średnio 1,76 roku. Zostali poproszeni o to, by określić, dlaczego ich zdaniem doszło do zdrady - czy obwiniają za to siebie, partnera, czy może sytuację, w jakiej się znaleźli. Dodatkowo badani mieli opisać ich stan psychiczny, to znaczy - czy nie cierpieli wcześniej na depresję lub inne zaburzenia. Ostatecznie, co najważniejsze, mieli podzielić się swoimi spostrzeżeniami na temat tego, jak zdrada podziałała na ich zdrowie i zachowanie.\nUdało się ustalić, że ci, którzy zostali zdradzeni przez partnera, rzadko obwiniali o to siebie. Jednak wykazywali symptomy depresji i zaburzeń lękowych. Zdrada odbijała się także na ich organizmie - 45 proc. osób cierpiało na zaburzenia odżywiania, 44 proc. piło więcej alkoholu, 29 proc. osób popadało w manię ćwiczenia na siłowni, 27 proc. częściej uprawiało seks po alkoholu, 19 proc. po zażyciu narkotyków.\nJak przyznają autorzy badania, zdradę najciężej przechodziły kobiety.\n- Naszym zdaniem dzieje się tak dlatego, że kobiety przykładają dużą wagę do małżeństwa jako źródła samoakceptacji i stabilizacji. I jeśli kobieta zostaje zdradzona przez partnera, ciężej radzi sobie z tym psychicznie. W rezultacie częściej decyduje się na ryzykowne zachowania, bo jej percepcja zostaje całkowicie zburzona - mówi Rosie Shrout.\nWyniki te można interpretować jeszcze na jeden sposób. - Zdradzeni starają się jakoś pogodzić z tym negatywnym doświadczeniem, więc angażują się w to, co wydaje im się dawać najwięcej przyjemności: alkohol, narkotyki, seks bez zabezpieczenia. To wszystko powoduje chwilowy przypływ adrenaliny - dodaje badaczka.\n- W gabinecie spotykam się z kobietami i mężczyznami, zarówno jedni i drudzy są zaskoczeni zdradą partnera czy partnerki. Bo choć symptomy zdrady mogą nas zaniepokoić, to jednak bardzo często tłumaczymy sobie: "Nie, przecież mnie kocha" albo robimy coś zupełnie nieskutecznego, czyli np. pytamy wprost: "Czy ty mnie przypadkiem nie zdradzasz?", oczekując uspokajającej odpowiedzi, którą zazwyczaj uzyskujemy - mówił w rozmowie z WP Kobieta Wojciech Wypler, psychoterapeuta, specjalista od psychologii kłamstwa i autor książki "Anatomia zdrady".\nKobiety i mężczyźni zdradzają z innych pobudek?\n- Upraszczając, można powiedzieć, że mężczyźni najczęściej zdradzają dla seksu - dodał. - Czyli może być tak, że dobrze im w związku, że kochają swoje żony, ale jednocześnie je zdradzają. I to trochę przeczy temu, że zdrada zawsze wynika z trudności czy problemów w związku. Czasem tych problemów może nie być, a zdradzana osoba może żyć w przeświadczeniu, że jej partner jest szczęśliwy. Sondaże pokazują, że romanse mężczyzn, szczególnie młodszych, dotyczą wielu kobiet i są krótkotrwałe, żeby nie powiedzieć jednorazowe. Jeśli zaś chodzi o starszych mężczyzn i kobiety, są to często wielomiesięczne, a nawet wieloletnie spotkania z jednym kochankiem.\nW ubiegłym roku Centrum Profilaktyki Społecznej opublikowało wyniki ankiety, według której aż 39 proc. Polaków przyznaje się do niewierności małżeńskiej. Wyjazd służbowy jest dla 60 proc. pracujących mężczyzn i połowy kobiet najważniejszym wytłumaczeniem skoku w bok. Co trzeci młody małżonek szukał kontaktów seksualnych w sieci.\nZgodziłby się z tym także prof. Zbigniew Izdebski, który w wywiadzie dla "Newsweeka", na pytanie o to, kto zdradza najczęściej, przyznał:\n- Internauci. W badaniach, które w 2010 r. przeprowadziłem w tej grupie, do zdrady przyznało się aż 42 proc. kobiet i 48 proc. mężczyzn. Ludzie surfujący w sieci to bardzo specyficzne osoby - mają liberalne podejście do seksu, są bardziej otwarci i chętniej niż pozostali mówią o doświadczeniach erotycznych, także tych związanych np. z seksem oralnym czy poza stałym związkiem.\nDodał także: - Porównując ogólnopolskie wyniki badań z danymi na temat seksu internautów, odnoszę wrażenie, że żyjemy w dwóch różnych światach. W jednym ludzie traktują seks w sposób bardzo tradycyjny, nieco wstydliwy, starają się być wręcz wstrzemięźliwi. W drugim zaś gotowi są szukać erotycznych przyjemności na wszelkie możliwe sposoby. Jeśli internet daje możliwość poszukiwania seksualnych partnerów czy przygód, to z niego korzystają.\nCzy wybaczyłabyś zdradę partnera?\nTylko dno człowieka potrafi drugiemu coś takiego zrobić, Jakby nie mógł(a) odejść i później wskakiwać innemu(ej) do łóżka. Przeżyłem to, ale jakoś się trzymam. Zdradzając kogoś robimy barbarzyński obłęd drugiej osobie.\nNo cóż jak jest chęć do zdrady to znaczy że się nie szanuje partnera/ki. Po prostu mi nie ma tam miłości z obojętnie której strony. Kto kocha nawet mu przez myśl nie przejdzie zdradzić z pełną świadomością. Po prostu nie ma zdrady gdy jest miłość i nie ma miłości tam gdzie zdrada. Proste choć są osoby mówiące że kochają drugą osobę pomimo tego iż zdradziły. One nie wiedzą co to kochać i szanować drugą osobę. Wiem to na własnym przykładzie i po 5 latach nie do końca uporałem. No cóż może kiedyś spotkam osobę której znów zaufam choć będzie ciężko (znając siebie trochę).\nTo po co się barany zdradzacie!? :-)))\nCzłowiek wartościowy i mający zdrowe poczucie wartości nie zdradza tylko buduje swój związek. Uciekać należy tylko tam gdzie jest przemoc, aby dodat5kowo nie zniszczyć dzieci. V przykazanie mówi, żeby nie zabijać dlatego od oprawcy należy uciekać, bo zniszczy ciebie i dziecvi.\nBardzo mi przykro że Was to spotkało, życzę Wam żebyście po 1) olali świnie które Wam to zrobiły, 2) nie dali im satysfakcji że po tym zgorzkniały Wam serca i będziecie musieli na kimś odreagować, 3) mieli najlepsze cudowne związki w których jest wszystko czego potrzeba, przede wszystkim prawdziwa miłość, wierność i zaufanie i przewyśmienita najlepsza na świecie bliskość.\nMojemu zrujnowała także portfel i bardzo mu tak dobrze. Staralam się każdego dnia naszego małżeństwa, wybaczyłam pierwszą zdradę z ostrą reakcją i ostrzeżeniem, że drugiej szansy nie będzie. Dawałam z siebie wszystko. Zaczął ponownie oszukiwać i kręcić więc po prostu zatrudniłam detektywa ze spy shopu, zdobyłam wszelkie możliwe dowody, przekonałam się niestety na własne oczy o tym, że złamał przysięgę bardzo..dosłownie. I w sądzie przegrał z kretesem. Jego wybór. Dobrze, że dopiero planowałam ciążę, bo przez takiego...bogu ducha winne dzieci tylko by cierpiały.\npierwszy krok to zdanie sobie sprawy z sytuacji. jeśli druga połowa chce odejść - nie zatrzymywać na siłę. i cięzka walka o to by odzyskać siebie w sobie. jeśli nie chce, to jest trudniej. walka o to by wybaczyć itd. gorzej jak są dzieci a zdradzający idzie na noże, to już tylko pozostaje pozbyć się skrupułów, zatrudnić detektywa ze spy shopu i udowodnić w sądzie że miało się do czynienia z oszustem. niestety dokładnie takie doświadczenia sama mam ze związku z oszustem.\nJa nie daje rady z tym żyć .\nCałe życie zdradzam. Jestem notorycznym poligamistą. I dobrze się czuję, I na zdrowiu i na psychice. I mimo dochodzącej 60-tki nie mam żadnego problemu z seksem. Najważniejsze jest nie być nastawionym na siebie tylko spełniać wymagania erotyczne partnerki\nChcesz mieć pewność?sprawdzwierność Detektyw Husarski -Polecam korzystałam 8)\nJa mam cudowna zone od lat. Sex to poexja. Zdradzac to nie my. Kochamy sie i to bardzo.\nMusieli to odkryć bo dziś przy dewaluacji wszelkich wartości i słów zdrada jest na piedestale\nNajlepsze wytłumaczenie kobiet ja nigdy cie nie zdzadziłam . Kochanie to skad nasze dziecko pyta maz zony ma rude włosy skoro my obydwoje szatyni!!!!\nJeżeli organizm normalnego człowieka tak reaguje, to jak kozofile mogą twierdzić, że poligamia jest lepsza???


Krokiety z kapustą i grzybami | JejŚwiat.pl\nKrokiety z kapustą i grzybami umm… to chyba mówi samo za siebie i już nic nie trzeba dodawać. A jednak kilka słów paść musi. Danie jest po prostu pyszne. Podane w towarzystwie czerwonego barszczu podbije serce każdego niejadka. Nie oszukujmy się, krokietów nie robi się szybko, ale warto się czasem poświęcić. Efekt rekompensuje wszystkie cierpienia.\n10 dag białej kapusty\nMusisz zacząć odnaleśników, potrzebujesz zatem ciasta na krokiety z kapustą i grzybami. Do garnka wbij jajka, wlej mleko i wsyp odrobinę soli. Mieszaj wszystko trzepaczką i jednocześnie dosypuj mąkę. Ciasto powinno mieć konsystencję gęstej śmietany.\nSmażenie naleśników – oto twoje zadanie.\nKiedy placki będą już gotowe zajmij się przygotowaniem farszu do krokietów. Pokrój pieczarki i cebulę w kostkę, a kapustę drobno posiekaj.\nUsmaż wszystko na niewielkiej ilości tłuszczu aż składniki farszu zmiękną, a woda odparuje. Dopraw solą i pieprzem.\nJesteś coraz bliżej przygotowania krokietów z kapustą i grzybami. Teraz musisz tylko nałożyć farsz do naleśników i zawinąć je w rulony lub złożyć w kopertę.\nTak przygotowane krokiety obtocz w bułce tartej i podsmaż na pozostałym oleju.\nPyszne, cudowne i zniewalające krokiety z kapustą i grzybami już gotowe. Jeszcze tylko barszcz czerwony. Smacznego!\nfarsz do naleśnikówfarsz do krokietówkrokietykrokiety z kapustąnasleśnikiciasto na krokiety z kapustą i grzybamikrokiety z kapustą i grzybamikrokiety z grzybamiwegetarianizm


Pies pokonał 700 km by wrócić do właściciela - Dziennik Wschodni\nPies pokonał 700 km by wrócić do właściciela\nAutor: aha tvn24\nPsa porwano podczas wakacji w Solerno na południu Włoch. Opiekun wraz z psem jeździli razem na przejażdżki skuterem. Podczas jednej z wypraw mały jeszcze Rocky został skradziony.\nUciekł porywaczom i szukał domu\nRocky zdołał uciec swoim porywaczom, a potem zaopiekowała się nim rodzina z Salerno. Jego nowi właściciele przyznali, że ciągle uciekał, najwyraźniej w nadziei znalezienia swego pierwszego domu. Definitywnie uciekł w listopadzie zeszłego roku.\nPo dwóch miesiącach z rodziną z Salerno skontaktował się mieszkaniec odległej o kilkaset kilometrów Pizy, by zawiadomić, że znalazł błąkającego się, wyczerpanego, wygłodniałego psa. Jego dane znalazł na obroży.\nPies został zawieziony do weterynarza w Toskanii, który w trakcie badań odnalazł tatuaż, wskazujący jego pochodzenie. Lekarz skontaktował się z pierwszym właścicielem Rocky'ego, który natychmiast po niego przyjechał.


Jar Raduni - Strona 2 - Forum Akademia 30+\nDzisiaj jest 7 mar 2021, o 06:42\nRejestracja: 22 lis 2012, o 09:49\nSkontaktuj się z kaman\nPostautor: kaman » 22 lis 2012, o 10:07\nVaria pisze: Ostatni raz przeszłam Jar Raduni dokładnie rok temu, czyli w listopadzie. Poprzednim razem - też w roku 2011, na majówkę. Rzeczywiście ten spacer nie przypomina marszu po asfaltowej ścieżce, jednak nie ma nic wspólnego z ekstremalną wyprawą. Gdzieniegdzie trzeba było przejść wąską ścieżką, gdzie indziej wspiąć się na skarpę lub podjąć ważką decyzję forsować przeszkodę w postaci powalonego drzewa nad czy pod. Na pewno trzeba uważać pod nogi, na pewno czasem przyda się ręka, która przytrzyma i palec, który wskaże, gdzie nogę postawić. Ale raczej z rzadka. Ogólnie stopień trudności określam jako średni i na pewno dla tak sprawdzonej ekipy jak słuchacze Akademii 30 + nie będzie stanowić większego wyzwania.\nDwa słowa od organizatora tego przejścia\nZgadzam się kompletnie ze wszystkim co Pani napisała i tak właśnie widzę to przejście.\nNa pewno będzie troszkę podejść i zejść, do tego może być śnieg lub błoto, pewnie się troszkę celowo pogubimy, pewnie nie jedna osoba ześlizgnie się z górki\nale na tym polega cała zabawa Jaru Raduni. Ma być troszkę "ekstremalnie", żeby rajd zapadł w pamięć ale wciąż na poziomie dostępnym dla każdego.\nAby uczestniczyć w tym rajdzie nie trzeba mieć rewelacyjnej kondycji czy doświadczenia w wspinaczce wysokogórskiej jednakże jakakolwiek sprawność fizyczna jest zalecana, ewentualnie można zastąpić sprawność fizyczną bardzo wysokim samozaparciem i zmotywowaniem.\nZapowiedź Rajdu i zapisy już wkrótce na stronie Akademii 30+\nPostautor: Awari » 22 lis 2012, o 21:58\na można spytać, który kawałek szlaku planuje Pan zrobić?\nPostautor: kaman » 27 lis 2012, o 13:32\nPrzygotuję na dniach poglądową mapkę i umieszczę ją tu\nPostautor: kaman » 30 lis 2012, o 08:32\nOto poglądowa mapka.\nTrasa ta jednak nie jest ostateczna. Możemy lekko zbaczać z zamierzonej trasy aby ułatwić , bądź utrudnić uczestnikom .\nMożliwe jest również, że trasę skrócimy jeśli Jar Raduni nas pokona i nie będziemy dawać rady\nPostautor: kaman » 30 lis 2012, o 08:38\nP.S. Skala mapy\nKwadraty mają wymiar około 1km x 1km\nPostautor: kaman » 10 sty 2013, o 12:46\nTrójmiasto zorganizowało podobny spacerek do naszego\nhttp://aktywne.trojmiasto.pl/Jar-Raduni ... a=1#opinie


Dary natury zamknięte w tubce -Arnika górska (kupalnik górski) – Kasia i jej kobiecy świat\n30 Maj, 2013 7 stycznia, 2015 Kasia i jej Kobiecy Świat\nLecznicze właściwości arniki górskiej są powszechnie wykorzystywane w kosmetyce oraz zielarstwie. Wyciągi z rośliny najczęściej występują w maściach, kremach oraz ziołowych mydełkach.\nArnika to lecznicze zioło, którego właściwości są bardzo cenione zarówno w kosmetyce, jak i zielarstwie. Do celów leczniczych wykorzystywane są kwiaty i kłącza arniki. To właśnie te części zioła zawierają w sobie cenne flawonoidy, olejki eteryczne, karotenoidy, kwasy organiczne, fitosterole czy aminy. Arnika górska jest ziołem o bardzo szerokim działaniu. Można je stosować zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie. Arnika ze względu na zawarte w niej flawonoidy, ma działanie przede wszystkim przeciwzapalne. Zioło stosuje się również do zmniejszania siniaków i nieestetycznych obrzęków. Krem z arniką przyspieszające gojenie się ran, zmniejsza siniaki i obrzęki.\nMam okazję wypróbować kosmetyki z arniką FLOS-LEK\nMoją zmorą zawsze były cienie pod oczami,dlatego testowanie zaczęłam od -Flos-Lek Arnica, krem arnikowy pod oczy.\nKrem znajduje się w tubce.Niestety mam wrażenie, że w tubce jest za dużo powietrza,samego kremu jest trochę więcej niż połowa zawartości.Produkt nie posiada zapachu.Krem jest bardzo lekki,dobrze się wklepuje pod oczy i szybko wchłania.Nawilża delikatną skore pod oczami.Nie uczula.Produkt stosowałam przez miesiąc,rano i wieczorem.Zauważyłam zmniejszenie obrzęków i delikatne zredukowanie cieni.\nPoprzedni Love Me Green\nNastępny Warto promować region\n30 Maj, 2013 o 12:56 pm\nswetne produkty 🙂\n30 Maj, 2013 o 5:19 pm\ngratulacje możliwości testowania 🙂 kosmetyki wyglądają fajnie 🙂 szkoda że pierwszy, krem po oczy, nie spełnił Twoich oczekiwań, mam nadzieje że reszta będzie lepsza :)) pozdrawiam zapraszam do mnie\n30 Maj, 2013 o 7:31 pm\nJa mam płyn do kąpieli z arniką Fitomed i jestem z niego zadowolona.\n31 Maj, 2013 o 7:18 am\nGratuluje możliwości testowania . Firma Flos-lek ma dosyć dobre kosmetyki . Zapraszam do obserwowania dopiero zaczynam ; ) . http://agatestujeiopiniuje.blogspot.com/\n31 Maj, 2013 o 11:53 am\nSzkoda, ze nie pomógł, mam nadzieję że pozostałe kosmetyki sprawdzą się lepiej.\n31 Maj, 2013 o 3:17 pm\nnajbardziej lubię świetliki flosleku,


Euro 2020. Grzegorz Krychowiak wspiera Krystiana Bielika. Przesłał mu specjalne życzenia - Sport WP SportoweFakty\nEuro 2020. Grzegorz Krychowiak wspiera Krystiana Bielika. Przesłał mu specjalne życzenia\nPrzez fatalną kontuzję Krystian Bielik nie pojedzie na Euro 2020. - Ogromna strata dla reprezentacji - podkreśla Grzegorz Krychowiak, który kilka razy tworzył z 22-latkiem duet środkowych pomocników w kadrze.\nIgor Kubiak 15 Stycznia 2020, 10:48\nNewspix / RADOSLAW JOZWIAK / CYFRASPORT / Na zdjęciu: Grzegorz Krychowiak\nEuro 2020. Dobre wieści ws. Łukasza Fabiańskiego. "Uraz nie jest tak poważny jak ostatnio"\nW związku z czerwoną kartką w meczu The Championship w poniedziałek Krystian Bielik wystąpił w zespole Derby County U-23. W spotkaniu z Tottenhamem opuścił boisko już w 18. minucie. Diagnozy okazały się katastrofalne - zerwane więzadła krzyżowe w kolanie.\nInformacje te potwierdził już lekarz naszej reprezentacji (więcej TUTAJ). Zawodnika czeka minimum półroczna przerwa, choć ojciec piłkarza wspomniał nawet o 12 miesiącach absencji (więcej TUTAJ).\nCiezko sie czyta takie informacje, zycze Ci Krystian bys wrocil jeszcze silniejszy ogromna strata dla reprezentacji\n— Grzegorz Krychowiak (@GrzegKrychowiak) January 15, 2020\nTym samym Bielik nie pojedzie z reprezentacją Polki na Euro 2020. W dwóch meczach eliminacji 22-latek zagrał od początku, tworząc duet defensywnych pomocników z Grzegorzem Krychowiakiem. W jednym ze spotkań zastąpił Mateusza Klicha. Jako że może dodatkowo występować na pozycji środkowego defensora, był niemalże pewniakiem w kadrze Jerzego Brzęczka.\n"Ciężko się czyta takie informacje, życzę Ci Krystian byś wrócił jeszcze silniejszy ogromna strata dla reprezentacji" - napisał na Twitterze Krychowiak.\nEliminacje Euro 2020 Euro 2020 Piłka nożna w Anglii Polska The Championship Piłka nożna Derby County Grzegorz Krychowiak Krystian Bielik


Leasing pracowników z zagranicy do Niemiec – wyłącznie dla przedsiębiorstw zagranicznych\nJesteś zagranicznym/międzynarodowym przedsiębiorstwem, które realizuje projekty/zlecenia w Niemczech i chciałbyś oddelegować pracowników ze swojego kraju do pracy w Niemczech? RBO oferuje pełne wsparcie, dopełniając wszystkich formalności łącznie z zapewnieniem pracowników tymczasowych.\nWiele niemieckich firm pilnie poszukuje wykwalifikowanej kadry – wielu dobrze wyszkolonych pracowników z Europy Wschodniej chciałoby tymczasowo pracować w Niemczech i korzystać z wysokich zarobków. Transgraniczny leasing pracowników z zagranicy do Niemiec może być w takich przypadkach rozwiązaniem dla obu stron.\nTransgraniczny leasing pracowników – do Niemiec na czas określony\nJak w przypadku każdego stosunku pracy tymczasowej – zwanego również leasingiem pracowniczym – w procesie wynajmu pracowników z zagranicy do Niemiec biorą udział trzy strony. Wykwalifikowany pracownik z zagranicy składa wniosek do agencji pracy tymczasowej w swoim kraju ojczystym. Następnie agencja pracy tymczasowej wynajmuje go firmie w Niemczech. Pracodawcą zagranicznego pracownika pozostaje zagraniczna agencja pracy tymczasowej, która wypłaca mu również wynagrodzenie. Często jednak za pracę w Niemczech na zasadzie transgranicznego leasingu pracowniczego przysługują atrakcyjne dodatki.\nZgodnie z niemiecką Ustawą o delegowaniu pracowników (AEntG) warunkiem leasingu pracowników z zagranicy do Niemiec jest zagwarantowanie określonych niemieckich standardów socjalnych również przez zagraniczną firmę leasingową.\nStandardy te obejmują: płacę minimalną, prawo do urlopu, górne limity dziennego i tygodniowego czasu pracy, przerwy na odpoczynek, a także BHP.\nPracownicy tymczasowi oszczędzają na składkach na niemieckie ubezpieczenie społeczne\nZ uwagi na to, że faktyczna umowa o pracę pracownika tymczasowego podlega prawu jego kraju ojczystego, a pracownik zagraniczny przebywa w Niemczech tylko przez ograniczony czas w ramach transgranicznego leasingu pracowniczego, nie musi on płacić składek na niemieckie ubezpieczenie społeczne. Oddelegowanie do Niemiec jest dozwolone na okres 12 miesięcy; okres ten może zostać jednokrotnie przedłużony o kolejne 12 miesięcy.\nPrzedsiębiorstwa, które chcą wypożyczyć do Niemiec pracowników z zagranicy w ramach leasingu pracowniczego, muszą uzyskać zezwolenie nie tylko w kraju macierzystym, ale również w Niemczech. Niemieckie firmy, które zamierzają zatrudnić pracowników tymczasowych z zagranicy, muszą również uzyskać właściwe zezwolenie. Podmiotem odpowiedzialnym w tym zakresie jest agencja pracy tymczasowej. Sam pracownik delegowany musi być obywatelem kraju UE lub EOG albo posiadać pozwolenie na pracę w Niemczech.\nLeasing pracowników z zagranicy do Niemiec – ściśle uregulowany\nW zależności od branży stosuje się w tym zakresie również szereg specjalnych regulacji. W wielu przypadkach, na przykład w przypadku transgranicznego leasingu pracowniczego, zagraniczny podmiot oddelegowujący musi zgłosić w urzędzie celnym tożsamość swojego pracownika oraz czas trwania zlecenia. Dokumenty muszą być sporządzone w języku niemieckim i w niektórych przypadkach muszą być dostępne w miejscu zatrudnienia, aby władze mogły je sprawdzić w razie kontroli. Naruszenie tych przepisów może skutkować wysokimi karami.\nSzczególnie w branży budowlanej leasing pracowników z zagranicy do Niemiec podlega ścisłym regulacjom. Zasadniczo tylko zagraniczne przedsiębiorstwa budowlane posiadające odpowiednie zezwolenie mogą wypożyczać pracowników niemieckim przedsiębiorstwom budowlanym, ale nie profesjonalnym zagranicznym agencjom pośrednictwa pracy.\nMożliwa alternatywa: działalność w charakterze podwykonawcy\nModel leasingu pracowników z zagranicy do Niemiec charakteryzuje się tym, że zagraniczny pracownik na czas swojego oddelegowania zostaje włączony w szeregi niemieckiej firmy. Szef niemieckiej firmy jest również jego szefem. Zagraniczni przedsiębiorcy, którzy chcieliby skorzystać z dobrej koniunktury gospodarczej w Niemczech, ale stronią od biurokratycznych przeszkód związanych z zatrudnieniem tymczasowym, powinni sprawdzić, czy istnieją alternatywy dla leasingu pracowników z zagranicy do Niemiec. Jedną z możliwości może być działalność w charakterze zagranicznego podwykonawcy dla niemieckiego przedsiębiorstwa, a zatem działalność jako niesamodzielny oddział w Niemczech na podstawie umowy o dzieło.


Brunetka w błękitnym bikini : brunetki\n16 sierpnia 2013 15 sierpnia 2013 admin\nBardzo seksowna dziewczyna pięknie wygląda w bikini. Niesamowita dziewczyna ma ochotę na dzikie ruchanie ze swoim nowym facetem. Szczęśliwa laseczka poleciała na pieniądze starszego faceta. Laska zdejmuje górną część bikini i pokazuje swoje krągłe cycuszki. Boska seks dziewczyna.\nDopadli ją w kuchni\nRuchanie w więziennej celi


"Nasz Dziennik" Pani prezydent szuka alibi - Money.pl\nStrona główna"Nasz Dziennik" Pani prezydent szuka alibi\n"Nasz Dziennik" Pani prezydent szuka alibi\nNasz Dziennik- Warszawa- Czterech Śpiących\nPrezydent Warszawy rzadko której sprawy broniła z takim przekonaniem jak pomnika Czterech Śpiących na warszawskiej Pradze- podkreśla "Nasz Dziennik". Pomnik został zdemontowany w związku z budową drugiej linii metra i teraz ma wrócić. Ma być jedynie przesunięty o kilka metrów, ale protestują mieszkańcy.\n"Nasz Dziennik" przypomina, że Hanna Gronkiewicz-Waltz nie zgadzała się jednocześnie na postawienie w Warszawie pomnika prezydenta Lecha Kaczyńskiego. I tu i tam wspierała się sondażami przeprowadzonymi wśród mieszkańców. Wynika z nich, że 72 procent z nich opowiada się za powrotem Czterech Śpiących.\nWynik 72 procent - jak podkreśla "Nasz Dziennik"- wydaje się mało wiarygodny, świadczyłby bowiem o kompletnej niewiedzy warszawiaków na temat najnowszej historii ich miasta. "Ale jeśli nawet tak by było, to nie zwalnia to prezydent Warszawy z edukowania społeczeństwa, a przede wszystkim z przestrzegania prawa. Prawo zaś stanowi, iż w Polsce jest zakazane gloryfikowanie symboli komunistycznych"- pisze gazeta. Jeśli pomnik wóci na dawne miejsce, będzie to nie tylko złamanie prawa, ale i dowodem na to, że władze stolicy "nie uznają fałszowania historii i gloryfikowania Armii Czerwonej, która zniewoliła Polskę, jako czegoś niestosownego".\nPrezydent szuka następcy generała


Legenda i rzeczywistość jednej wsi - Na prawym brzegu Odry\n3 komentarze do “Legenda i rzeczywistość jednej wsi”\nPatrzcie ludzie, choćby się nie wiem jak napinał to się nie uda, a tu pstryk, przypadek, szczęśliwy jak na zawołanie, to się nazywa mieć szczęście, cytuję: “W Pomorsku trafiłam przypadkowo na otwarcie domu kultury” … i ja odpadłem.\nBardzo interesujący tekst red. Alicji Zatrybównej o historii Pomorska. Ja idę dalej. Społeczeństwo powojenne było wymieszane w tym ludzie ze wschodu, południa i Polski Centralnej. Nie wiem czy uprawnione są opinie o nożownikach. Duża przesada. Józek Łukasik z Brodów opowiedział jak było z zagonieniem mężczyzny do Odry. 2 mężczyzn i jedna kobieta przyszli za dnia zza Odry z PGR Dobrzęcin na wódkę do baru. Oni napili się i miejscowi napili się.Józek Łukasik jako osoba zastępująca na promie stałego pracownika nie mógł sam podpitych przewieźć promem sąsiadów zza Odry bo nie miał kluczy od zamków założonych na promie. W chwilę doszło do zamieszania. Kobietę i 1 mężczyznę Sąd w Sulechowie skazał na karę 2-3 lat pozbawienia wolności, młodych mieszkańców wsi Edwarda M. Władysława K, Czesłąwa K. zaś uniewinnił małoletniego Bolka Taurogińskiego. Skazani szybko wrócili za dobre sprawowanie. Jeszcze wiele lat trwały porachunki wynikające z różnic kulturowych, przyzwyczajeń, wykształcenia i wychowania. Zanim wyjechałem do miasta musiałem żyć w tym środowisku i stwierdzam iż nie było ono takie złe i należy podkreślić, że zasługa wychowawcza i dydaktyczna Zdzisława Kozubala i kadry pedagogicznej szkoły miała wpływ na postawy młodych i trochę starszych mieszkańców, o których pisała znana mi osobiście dama polskiego reportażu Alicja Zatrybówna. To tyle co udało się ustalić na dzień 17 lutego 2017 roku\n17 lutego 2017 o 17:14\nW moim tekście złośliwy Chochlik zjadł rzecz najważniejszą a mianowicie to że para mieszkańców Dobrzęcina poszła na most kolejowy aby tam przejść Odrę za jeden mężczyzna w ubraniu skoczył w nurt rzeki i utonął w nucie rzeki dalsze informacje już o Sądzie i wyrokach…..\nKiedy marynarze wracali do domów Sylwetki pionierów – Bibliotekarz z Pomorska Tadeusz Antkowski\nLast 365 Days Visits: 196 495\nRazem odwiedzin: 1 724 115


CYNTHIA - Niemowle, dziecko, przedszkolak - Edziecko.pl\nWybór imienia dla dziecka to często nie lada wyzwanie dla przyszłych rodziców. Zastanawiają się oni nad tym, które będzie najbardziej odpowiednie. Rada Języka Polskiego postanowiła w tym pomóc i opublikowała listę 69 imion, których nie powinniśmy nadawać dzieciom.\n, Bhakti, Boromir, Brian, Carmen i Carmena, Chiara, Clea, Cynthia, Dajana, Emaus, Ewan, Herrada, Jaila, Joshua, Julka, Karla, Klea, Krystina, Kuba jako imię żeńskie, Lester, Lilith, Lorina, Majka, Malta, Martin, Martyn, Maxymilian, Maya, Merlin, Montezuma, Morena, Natasha, Nicol oraz Nicole (żeńskie), Nika\n, Clea, Cynthia, Dajana, Emaus, Ewan, Herrada, Jaila, Joshua, Julka, Karla, Klea, Krystina, Kuba jako imię żeńskie, Lester, Lilith, Lorina, Majka, Malta, Martin, Martyn, Maxymilian, Maya, Merlin, Montezuma, Morena, Natasha, Nicol (żeńskie), Nicole (żeńskie), Nika, Nikol (żeńskie i męskie), Nikola (męskie\n; Dziwne imiona. Czy to te, które nie powinny być akceptowane przez urzędników? Lista imion zakazanych w Polsce, których nadani urzędnik może odmówić to: Abbadon, Akaina, Alexander, Alma, Andrzelika, Ardena, Arkhan, Bastian, Benjamin, Bhakti, Boromir, Brian, Carmen i Carmena, Chiara, Clea, Cynthia\nCynthia Wheless zakazała obu stronom dyskredytowania się nawzajem na oczach dzieci. Dzieci są obecnie we Frisco, ale mają spędzić weekend z tatą. Sędzia Wheless wyznaczył również sprawę o opiekę na dwudniową rozprawę, która rozpocznie się 4 listopada 2020 roku. Zarzuty o wykorzystywanie seksualne\npraktycznych wskazówek dla rodziców dzieci od 2 do 16 lat. Cynthia Whiham, "Jak powiedzieć dziecku NIE" Wyd. PZWL Mamy tu 26 różnych sytuacji, w których rodzice zazwyczaj chcieliby powiedzieć\nw krótkim czasie dało wynik o wiele wyższy niż na Wyspach. Cynthia Riviere, administratorka jednej z wielu facebookowych grup zrzeszających fanów antystresowych kolorowanek, twierdzi na łamach "The Telegraph", że kolorowanie pomaga jej na ból głowy. "


IFK Mariehamn 0:3 Legia Warszawa skrót meczu. Bramki, wideo i wynik (12.07.2017)\nIFK Mariehamn 0:3 Legia Warszawa skrót z meczu (12.07.2017)\nIFK Mariehamn - Legia Warszawa skrót meczu, wideo, bramki, gole\nObejrzyj już teraz IFK Mariehamn - Legia Warszawa skrót meczu. Zobacz jak padły gole, bramki dzięki wideo z meczu który odbył się w dniu 12.07.2017 20:00. Najciekawsze okazje i akcje w meczu IFK Mariehamn - Legia Warszawa, a także piękne gole i bramki zobaczysz w skrócie meczu. Skrót meczu &event to jednak nie wszystkie wideo z wydarzeń rozgrywanych w ramach Liga Mistrzów. Zapraszamy też do obejrzenia innych skrótów z meczów, spotkań i wydarzeń. Oglądaj największą ilość skrótów, wideo, a także materiałów video takich jak bramki, okazje, gole z wydarzeń sportowych a wśród nich między innymi Piłka nożna. Każdego dnia na naszej stronie pojawiają się też skróty Liga Mistrzów z podobnych wydarzeń które odbyły się w ramach dyscypliny Piłka nożna.