Księżna de Clèves - La Princesse de Clèves [Marie-Madeleine de Lafayette] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00188 004321 21778110 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Marie-Madeleine de Lafayette Liczba stron: 327\nISBN: 978-83-7950-139-7 Data wydania: 2016-01-04\nMarie-Madeleine de Lafayette Księżna de Clèves La Princesse de Clèves Książka w dwóch wersjach językowych: polskiej i francuskiej Version bilingue: polonaise et française na język polski przełożył i wstępem opatrzył Tadeusz Żeleński-Boy Armoryka Sandomierz\nProjekt okładki: Juliusz Susak Na okładce: Jean-Marc Nattier (1685-1766), Princess Anne-Henriette of France - The Fire (fragment obrazu) (1751), (licencja public domain), źródło: http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Jean_marc_nattier_-_madame_anne_henriette_de_france.jpg (This file has been identified as being free of known restrictions under copyright law, including all related and neighboring rights). tekst polski według edycji: Marja de La Fayette Księżna de Clèves przekł. Boy-Żeleński, Warszawa 1928” tekst francuski według edycji: Marie-Madeleine de Lafayette La Princesse de Clèves, édition Lepetit, 1820” Copyright © 2014 by Wydawnictwo „Armoryka” Wydawnictwo ARMORYKA ul. Krucza 16 27-600 Sandomierz tel +48 15 833 21 41 e-mail: wydawnictwo.armoryka@interia.pl http://www.armoryka.pl/ ISBN 978-83-7950-139-7\nKsiężna de Clèves ______\nOd tłumacza Jest coś, co otacza panią de la Fayette (1634-1692), zarówno jej osobę, życie, jak działalność pisarską; mianowicie dyskrecja. Rozdając pewnego dnia przyjacielskie przydomki, bliscy nazwali ją le brouillard, mgła; i nazwa ta dobrze charakteryzuje zarówno ów cień dyskrecji, jak również owo coś przygaszonego, melancholijnego, co jest w jej osobie. Mało stosunkowo wiemy o jej przygodach, jeszcze mniej o życiu wewnętrznym: powściągliwa, wybredna, niełatwo pozwalająca wejrzeć w siebie. Listy nawet - w owym tak rozpisanym świecie! - pisywała rzadko i niechętnie. Zażywała ogromnego wpływu, była jedną z wyroczni Paryża, ale też dyskretnie. Toż samo jej działalność pisarska. Jestem pewien, że ten i ów znający nieźle - bodaj ze słyszenia - literaturę francuską, nie zna nawet jej nazwiska. Kobieta-autorka ukryła się w cieniu: kiedy umiera, „Mercure Galant” poświęca jej kilkanaście wierszy w „rubryce towarzyskiej” i kończy dyskretnie: „Utrzymują, że miała udział w niektórych utworach, czytanych przez publiczność z przyjemnością i zachwytem.” Notatka „Mercure Galant” tłumaczy się tym, że pani de la Fayette, jak wielka dama, ogłaszała swoje nieliczne zresztą utwory bezimiennie albo pod obcym nazwiskiem. Bo pani de la Fayette była wielką damą. Nie z urodzenia, ojciec jej był ze skromnej szlachty, matka, Elżbieta Pena, bodaj z mieszczaństwa; za to chrzestni rodzice błyszczą arystokratycznymi nazwiskami, odblaskiem dworu. Jeżeli pani de la Fayette stała się wcześnie jedną z najwybitniejszych figur w Paryżu, zawdzięcza to samej sobie. Bo ta cicha osoba doskonale umiała kierować życiem swoim i swoich bliskich. „Ma sto rąk” - mówiła o niej pani de Sevigne. Ojciec jej, Marek Pioche de la Vergne, długi czas skromny oficer, ceniony dla swych talentów wojskowych, zaszedł później dość wysoko; był nauczycielem bratanków kardynała Richelieu, umarł jako marszałek polny. Przyszła pani de la Fayette miała wówczas lat piętnaście. Matka, kobiecina podobno sprytna a głupia, wychodzi rychło potem za mąż za jednego z rycerzy nie-zaszczytnej Frondy, niespokojnego kawalera de Sevigne, wuja słynnej później swą korespondencją markizy: stąd stosunki między dwiema młodymi kobietami, Marią de la Vergne a panią de Sevigne, stosunki, które miały się przerodzić w dozgonną przyjaźń. Bo panna de la Vergne otrzymuje staranne wychowanie; nauczycielem jej jest sam Menage, jeden z najuczeńszych ludzi i największych pedantów swego czasu, ten, którego Molier nieśmiertelnie ośmieszył jako Wadiusa w Uczonych białogłowach i który miał zwyczaj kochać się w swych uczennicach. Już wówczas pani de la Fayette dała miarę swego kunsztu dyplomatycznego i umiejętności wyzyskania ludzi; umiała prowadzić swojego nauczyciela na nitce, tak że słowami i piórem głosił jej sławę. Liczą około czterdziestu znanych poemacików Menage'a na cześć panny de la Vergne. Taka reklama była dla niezamożnej młodej panny nie do pogardzenia. Bo panna Maria nie była zamożna, i to, jak również nieustalona pozycja rodziców, życie na wpół wędrowne, jakie pędzili, utrudniało jej zapewne wyjście za mąż. Doszła dwudziestu jeden lat - na owe czasy wieku bardzo późnego - nie znalazłszy przyzwoitej partii. Znalazła ją tam, gdzie by się najmniej mogła tego spodziewać. W czasie pobytu w klasztorze zaprzyjaźniła się z przełożoną, która zaswatała jej swego brata, hrabiego de la Fayette. Hrabia, starszy od niej o jakieś lat dwadzieścia, wielkiego rodu, ale zasiedziały na wsi, był to - zdaje się - poczciwy człowiek zagrzebany w gospodarstwie, a zwłaszcza w procesach. Słowem, małżeństwo z rozsądku. Co na nie mówiło serce? Nie wiemy o tym nic. Posądzają pannę de la Vergne, że powtórne zamęście matki było dla niej zawodem; szesnastoletnia dziewczyna myślała podobno, że interesujący kawaler de Sevigne bywa tak często w domu dla niej samej, kiedy nagle gruchły zaręczyny z jej matką. Ale to są domysły, plotki... Powiedzmy po prostu, że nie wiemy nic. Maria udaje się z mężem na wieś; z najlepszą wolą wchodzi w jego życie, interesuje się gospodarstwem, procesami; wpada na znakomitą myśl, aby ich pilnować w Paryżu za pomocą swego wiernego łacinnika Menage'a. Menage biega, drepce, obchodzi sędziów. Ale co to było mieć wówczas proces, kilka, kilkanaście procesów! Konieczność czuwania nad nimi każe państwu de la Fayette udać się do Paryża; z czasem pani przenosi się tam na stale, mąż dojeżdża co jakiś czas, w końcu ginie z jej życia tak dokładnie, że historycy literatury myśleli, że umarł, dopóki jakiś znaleziony dokument nie wyjaśnił, że bądź co bądź pani de la Fayette przeżyła w małżeństwie dwadzieścia osiem lat. Powiedzmy od razu, że miała dwóch synów, dla których była troskliwą i zabiegliwą o ich karierę matką. Oprócz Menage'a, który ją nauczył sporo łaciny, dobrze po włosku, ba, nawet trochę po hebrajsku, nie zdołał zaś jej zarazić swoim brakiem smaku i pedantyzmem, młoda hrabina de la Fayette przechodziła inne szkoły. Jedną był słynny pałac de Rambouillet, siedziba „wykwintniś”, wówczas co prawda już na schyłku swej glorii. Ze swoim niezawodnym zmysłem pani de la Fayette wzięła z tej szkoły to, co dobre, odrzucając to, co było mdłe i śmieszne w epigonkach wykwintniś. Wreszcie dwór, najlepsza wówczas szkoła życia i smaku, ów dwór młodego Ludwika XIV, pełen blasku, skupiający wszystko, co najświetniejsze, bawiony komedią Moliera, porywany tragedią Racine'a i upojony muzyką Luliego. Pani de la Fayette zajęła tam pozycję jak dla tej cichej obserwatorki życia najkorzystniejszą. Niegdyś okazała wiele sympatii młodziutkiej Henryce Angielskiej, wówczas gdy ta była biedną wygnanką, skazaną na życie w klasztorze; zostawszy księżną Orleańską, bratową króla Henryka, nie zapomniała o dawnej przyjaciółce. Pani de la Fayette należy do jej najściślejszego kółka, pędzi życie na dworze niemal jako faworyta księżnej, nie szukając zresztą tytułów i godności. To życie dworu, czynne a puste, pełne intryg, małostek i ambicji, nie pociąga jej; pozostaje zawsze na dworze raczej widzem niż aktorem. Zresztą kochała szczerze Henrykę, swoją młodszą o lat dziesięć królewską przyjaciółkę. Henryka umarła na jej rękach; pani de la Fayette była świadkiem tej bolesnej chwili, jedynej podobno, w której Ludwik XIV płakał; i mimo że usunęła się odtąd ze dworu zupełnie, pamięć tych przeżyć zachowała jej na zawsze względy króla i wpływ, z którego zresztą korzystała przeważnie dla swoich przyjaciół. Odtąd pani de la Fayette żyje najwięcej u siebie w domu, na co ją zresztą skazywał stan jej zdrowia. Ta kobieta jest ciągle chora, co wyciska na jej usposobieniu piętno melancholii. Umie wypełnić sobie to zacisze; dom jej, otoczony wspaniałym ogrodem, staje się jednym z ośrodków literackich. Mieszka w nim w charakterze sekretarza poeta Segrais; codziennym gościem jest Huet, późniejszy biskup w Avranches, człowiek o tak rozległej skali zainteresowań, że w jego spuściźnie literackiej znajduje się przekład Dafnis i Chloe, dwutomowa „Demonstratio evangelica”, „Historia handlu i żeglugi u starożytnych” i „Rozprawa o miejscu Raju ziemskiego”! Codziennym gościem jest pani de Sevigne, bywa La Fontaine; czasem Molier, Boileau czytują tam swoje nowe utwory. Ale najważniejszą chwałę znajdzie ten salon w przyjaźni, jaka związała z panią de la Fayette jednego z największych panów Francji, interesującego autora Maksym, księcia de la Rochefoucauld. Owa przyjaźń, mająca wszelkie cechy miłości i trwająca blisko dwadzieścia lat, aż do śmierci księcia, napsuła sporo krwi historykom literatury. Było czy nie było? Kwestia ta zaprzątała ich mocno. Oni, przywykli wszystko wiedzieć, tu nie umieją znaleźć słowa zagadki. Bardziej niż kiedykolwiek - mgła. Raczej skłaniają się ku temu, że nie było; że przyjaźń ta czy miłość pozostaje na diecie platonicznej. Chętnie wyobrażają sobie podobną scenę jak ta, która kończy Księżnę de Clèves, z tą różnicą, że zamiast rozłączenia nastąpiło po niej raczej połączenie losów w przyjaznym stosunku. Kiedy się zbliżyli, ona miała lat około trzydziestu, książę dobiegał pięćdziesiątki. Przeszłość miał co się zowie burzliwą; brał udział w romantycznych i rycerskich przygodach, wojował, wichrzył, miał wielkie ambicje, które los zawiódł, kochał się w najpiękniejszych kobietach swego czasu, które go zdradziły; wreszcie na wpół oślepły od postrzału, jaki dostał w bitwie, znękany podagrą, zgorzkniały, wyleczony z ambitnych nadziei, leniwie i z pańska bawi się literaturą. Jego Maksymy (por. Boy-Żeleński, „Mózg i płeć”), zanim je jeszcze wydano drukiem, obiegają salony, budząc zgorszenie swym pesymizmem i ostrością wzroku, a zachwyt świetnością formy. Pani de la Fayette czytała Maksymy w rękopisie, zanim jeszcze bliższe stosunki złączyły ją z autorem. Jest przerażona: „Ach, pani - pisze do pani de Sable - jakże muszą być skażone umysł i serce, które są w stanie wyroić to wszystko. Jestem tym tak przerażona, iż zapewniam panią, że gdyby żart byt rzeczą poważną, tego rodzaju Maksymy bardziej popsułyby interesy księcia niż...” etc. Co za interesy? W jej sercu? Tak przypuszczają biografowie. Mimo to nie zepsuły. Zaprzyjaźnili się czy pokochali głęboko. Te dwie niepospolite, a tak różne indywidualności zespoliły się, aby nawzajem wywrzeć na siebie wpływ. „On rozszerzył moją inteligencję, ja uleczyłam jego serce” - określiła ten wpływ pani de la Fayette. I w związku z tym pierwszym „przerażeniem” ciekawe jest zestawić noty, jakie kreśli na egzemplarzu Maksym pani de la Fayette już bliska śmierci i od kilkunastu lat owdowiała po swoim przyjacielu. Ten stosunek staje się przełomową datą w życiu pani de la Fayette. Książę jest w jej domu codziennym gościem, spędza tam niemal całe dnie. Te dwie choroby, dwa rozczarowania, dwa ciekawe spraw ludzkich umysły odpowiadają sobie doskonale. Często bywa tam jako trzecia pani de Sevigne i inne godne tej trójki towarzystwo, czas schodzi na rozmowach, na czytaniu Astrei, za którą autor Maksym przepadał całe życie, na studiowaniu mapy „krainy czułości”, na szlifowaniu Maksym (których, jak twierdzą, „złagodzenia” w dalszych wydaniach są ustępstwem księcia na rzecz pobłażliwej dobroci pani de la Fayette), na owej analizie serca ludzkiego, która była najulubieńszą pasją czy zabawą wieku. I owocem tego współżycia będzie arcydzieło pani de la Fayette: Księżna de Clèves. Nie jest to jej pierwszy utwór. Wydała poprzednio dwie rzeczy: opowiadanie pt. Księżna de Montpensier i romans Zaida, czyli historia hiszpańska. Wyszła owa Zaida pod nazwiskiem Segrais'a, który zresztą niewątpliwie współpracował w tym utworze. Krytyka różniczkuje nawet tę współpracę przypisując zawodowemu literatowi to, co gorsze, a pani de la Fayette to, co lepsze. Bo Zaida jest jeszcze bardzo dzieckiem swojej epoki, jednym z owych niezliczonych romansów, które urodziły się ze słynnej Astrei. I aby zrozumieć rolę - wciąż dyskretną, ale znaczącą - jaką pani de la Fayette odegrała w dziejach francuskiej powieści, trzeba bodaj w kilku słowach nakreślić stan tej powieści we Francji w XVII wieku. Astrea, ów romans pasterski w dziesiątku tomów (pióra Honoriusza d'Urfe), natchniony ładnym mitem o duszach „namagnesowanych” (aimantees), zyskała nieprawdopodobny sukces. Nie tylko kobiety rozkoszowały się tą sentymentalną bajką, ale najpoważniejsi ludzie z Bossuetem na czele. Astrea wykreśliła na pół wieku bieg powieści, rodząc mnóstwo naśladowców, z których największy sukces zyskały romanse panny de Scudery. Wytworzył się szablon. Dzieją się te sprawy na lądzie i na morzu, w Hiszpanii i w Afryce; każda z figur opowiada swoją historię, która stanowi powieść w powieści, przeciągając w nieskończoność bieg akcji. Romans miewa po dziesięć tomów; między wydaniem jednej a drugiej części upływa po parę lat, w ciągu których publiczność cierpliwie czeka na dalszy ciąg losu bohaterów. Porwania, pojedynki, pozorne śmierci, rozbicie okrętów, zemdlone księżniczki cudnej piękności znalezione nad brzegiem morza, niewola u piratów, cudowne rozpoznanie porwanych dzieci, niezwykłe podobieństwa, czarne zemsty, wykradzenia -oto przepisowy niemal bieg powieści w owej epoce. Był to nowy zalew roman-sowości, który czekał swego Don Kiszota. Jakoż nastąpiła reakcja. W swoim Pasterzu pomylonym Sorel wydrwił tę ckliwą literaturę. Jak gdyby na przekór tym nieprzerwanym wzniosłościom, nie liczącym się ani z życiem, ani z uczuciami ludzkimi, powstaje powieść nawiązująca do tradycji średniowiecza i Rabelais'go, groteska, bufonada, czerpiąca swe obrazy w najgrubszej rzeczywistości. Taką jest np. Historia komiczna Francjona tegoż Sorela, tłumaczona na wszystkie języki; dalej Romans komiczny Scarrona, opowiadający dzieje wędrownych aktorów, wreszcie Romans mieszczański Furetiere'a. Oto dwa bieguny powieści ówczesnej; pomiędzy nimi było miejsce na powieść malującą istotne uczucia i istotne życie warstwy, która była niemal całym społeczeństwem, ,,godnych ludzi” (honnetes gens) grzejących się w promieniach dworu, wydelikaconych kulturą i smakiem. To miejsce wypełni, wpół od niechcenia, pani de la Fayette, torując powieści francuskiej nowe drogi. Ale dopiero Księżną de Clèves. Zaida, jak rzekliśmy, jest jeszcze romansem swojej epoki. Być może, że jest to sprawa imć Segrais, który podjął się ,,dyspozycji” romansu i czuwał zapewne, aby wszystko było zgodne z prawidłami sztuki. I to właśnie, te arabskie awantury, znowuż te porwania, omdlenia, te doskonałości etc., to zabija dziś tę książkę. Bądź co bądź jest w niej już coś, co odróżnia Zaidę od współczesnych płodów, bodaj od ulubionych powieści panny de Scudery, i to „coś” jest z pewnością wkładem pani de la Fayette do tej spółki autorskiej; mianowicie finezja i prawda psychologii miłosnej. I także, mimo wszelkich konwencjonalizmów, odmienne pojęcie miłości. Nie jest to już owo dobroczynne bóstwo pastersko-rycerskich sielanek, dające bohaterom wszystkie cnoty i wieńczące szczęściem ich wytrwanie: to raczej groźna i niszcząca siła. Ta reakcja, to rozczarowanie, które później tak silnie zaakcentują się w „Księżnej de Clèves”, jest jak gdyby symbolem wieku, który z upojeniem rzucił się w kult miłości, a skończył na dewocji. Pomiędzy pierwszymi utworami a Księżną de Clèves upłynęło kilka lat. Nie przeszły one dla autorki bez śladu. Przez ten czas poznała bliżej życie dworu. Urocza Henryka Angielska mianowała ją swoją „historiografką”; co wieczór dyktowała jej płoche dzieje życia dworskiego, historie swoich flirtów, a pani de la Fayette spisywała je i przynosiła księżniczce nazajutrz do aprobaty. Nie lada to była szkoła dla finezji języka i stylu redagować te rzeczy tak, aby nie obrażały ani prawdy, ani obyczajności. Przeszła i drugą, surowszą. Był to autor Maksym, tępiciel fałszu i zdawkowości w sądach o człowieku, szlifierz stylu, poszukiwacz prawdy, nie obawiający się spojrzeć w oczy nawet najsurowszej. Nie podobna, aby to codzienne obcowanie nie oddziałało na panią de la Fayette, aby nie otworzyło jej oczu na niejedno, aby nie wyostrzyło wrodzonego zmysłu analizy. Utrwaliło się podanie, że La Rochefoucauld był tu czymś więcej, że był współpracownikiem tej powieści. W jakiej mierze? Nie wiadomo. Można by się tu dopatrzyć partii pomyślanych lub napisanych przez niego, mających nieco odmienne zabarwienie od całości, jak np. ów zabawny i ironiczny epizod człowieka, który równocześnie dowiedział się o śmierci kochanki i o jej niewierności i który nie może uporządkować swoich uczuć. Ale nie trzeba przeceniać tego udziału. To zdaje się pewne, że sama istota księżniczki, jej kobiece delikatności, jej skryta namiętność, należą do pani de la Fayette. I również to, że w ciągu kilku lat, przez które książka była „na warsztacie” (są poszlaki, że zaczęto ją w r. 1672, ukazała się zaś w druku w r. 1678), musiała być przedmiotem wspólnych dyskusji, że każde drgnienie serca jej bohaterów poddane było wspólnej analizie. Wspomniałem o dominującej nucie charakteru pani de la Fayette, dyskrecji. Trudno w dyskretniejszy sposób jakiemuś utworowi być arcydziełem; i więcej jeszcze: rewolucją literacką. Tak, rewolucją. Jeszcze raz uprzytomnijmy sobie na chwilę Księżną de Clèves na tle epoki, aby zrozumieć, do jakiego stopnia wszystko jest w niej nowe i śmiałe. Wszystko wyróżnia tę książeczkę i czyni z niej datę w dziejach powieści we Francji. Choćby sam rozmiar. Przed nią powieści są olbrzymie, mają dziesiątki tomów: tu - jeden mały tomik. Żadnych cudowności; potoczne życie zwyczajnych ludzi. Bo trzeba zauważyć, że to, co dziś jest dla nas w owym życiu rycerskiego, błyszczącego, to było wówczas potocznym życiem dworskim. Ot, ploteczki, intryżki tego gromadnego życia, na tym tle najzwyczajniejsza historia kobiecego serca, taka, jaka mogłaby się zdarzyć wszędzie. Jest to - zważmy dalej - pierwsza powieść o mężatce; odkrycie - na dwa wieki przed Balzakiem! - że małżeństwo, przynajmniej dla kobiety, nie jest końcem, ale początkiem powieści czy dramatu życia. Jeszcze kilka lat wprzódy Furetiere kończy swoją Powieść mieszczańską słowami: „Czy żyli z sobą dobrze czy nie, dowiecie się może kiedyś, jeżeli przyjdzie moda opisywać życie kobiet zamężnych”; jak Magdusia w Pociesznych wykwintnisiach Moliera mówi: „Ładna by to była rzecz w istocie, gdyby Cyrus na samym początku zaślubił Mandane, a Aroncjusz z miejsca połączył się z Klelią!” Romans kobiety zamężnej, miłość występna, oto czym była na ów czas książeczka, która dziś wydaje nam się cnotliwa i niewinna. Pani de la Fayette szła po krawędzi nieobyczajności. I po krawędzi - jakże niebezpiecznej - komizmu! Mąż! Ta ośmieszona niewdzięczna figura, która jest tematem wszystkich drwinek, bohaterem wszystkich fars, tutaj pierwszy raz pojęta jest serio, szlachetnie; nieszczęście jego - co za tryumf autorki! - nie ma nic komizmu. Zrywa z szablonem, wedle którego nie kochany mąż musiał być stary, skąpy i głupi; ba, czyni jeszcze więcej, mąż ów, pan de Clèves, jest tu bardziej interesującą z dwóch męskich postaci, gdy kochanek nie wyszedł poza konwencjonalizm ,,pierwszego amanta”. A samo rozwiązanie jakże jest śmiałe, jak dalekie od banalnego optymizmu romansopisarzy, który dziś jeszcze znajduje wyraz w obowiązkowo „szczęśliwym” zakończeniu amerykańskich filmów. Jeden rys może objaśnić, do jakiego stopnia Księżną de Clèves zaskakiwała wszystkie konwencjonalizmy epoki; mianowicie zarzut krytyki, że pierwsze spotkanie pana de Clèves z przyszłą żoną odbyło się w sklepie jubilerskim, a nie w kościele. Znów przypomina się molierowska Magdusia: „Zrazu bądź to w świątyni, bądź na przechadzce, bądź na publicznym igrzysku ujrzy po raz pierwszy tę, która mu jest przeznaczona...” Ale pokochać w sklepie jubilera! Cóż za naturalizm! Tak więc z panią de la Fayette powieść, z bajki przeznaczonej dla zabawy czytelnika, z krainy fantazji, wkracza - jakże nieśmiało jeszcze - w życie: staje się studium duszy ludzkiej, analizą codziennych dramatów. Zamiast urojonych porwań i korsarzy maluje walkę człowieka z własnym sercem, z namiętnością. I nie powinna nas tu mylić antyczność tła. Pani de la Fayette nie mogła wziąć swoich bohaterów wprost z współczesnego dworu; to by już nadto urażało ówczesne pojęcia o przyzwoitości. Wzięła dwór Henryka II, ten dwór turniejów, zabaw i plotek, dość podobny do młodego dworu Ludwika XIV. Prawda powieści - dla współczesnych - nie straciła na tym; a i my nie skarżymy się również. Ta przeszłość odbita w przeszłości, ta podwójna - jeżeli wolno się tak wyrazić - „myszka” ma dziś swój szczególny wdzięk. Kanwa opowiadania, nawet niektóre szczegóły, jak śmierć Henryka, amory księżnej de Valentinois i królowej Katarzyny, nawet poniekąd owa słynna scena tańca pani de Clèves, wszystko to zaczerpnięte jest z Brantome'a. (W książeczce „La veritable princesse de Clèves” p. Valentine Poizat wywodzi, na podstawie Brantóma, kto był pierwowzorem bohaterki; mianowicie Anna d'Este). I widzimy tu niezmiernie ciekawe przeobrażenie. W tym życiu dworskim XVI wieku - któremu wiek XVII przeciwstawi salon - gromadnym, stłoczonym, niedyskretnym, czyniącym kobietę mimo wszystko niewolnicą, miłość mogła się wyrazić w dwojaki sposób: albo w brutalnej kradzieży chwil pospolitego użycia, albo też w rozwijających się nieśmiało kwiatach marzenia i egzaltacji. U Brantome'a widzimy najczęściej ową pierwszą formę: pani de la Fayette wydobywa ten drugi element. Tam gdzie dworak - jowialista znajduje temat do jurnych konceptów, tam subtelna pisarka widzi tragizm losu kobiety wydanej za mąż dzieckiem, bez możności wyboru, bez świadomości tego, co czyni, rzuconej bez obrony w pokusy świata. Ileż takich pań de Clèves śmiercią w owych czasach przypłaciło przebudzenie swego serca! Kiedy się czyta tę książkę, podziwiać trzeba, ile z pozornej monotonii autorka wydobywa rozmaitości. Wciąż inne odcienie uczuć, tak delikatne, że mogłyby się wydać niemal rozszczepieniem włosa na czworo, niemal „prustyzmem”, ale zrozumiałe dla owego XVII wieku, tak ćwiczonego w psychologii. Coraz to nowy rys zmienia sytuację wewnętrzną dwojga ludzi. Czasem ta subtelna a ścisła analiza staje się niby nieskończonym odbiciem obrazów w przeciwległych lustrach; inne np. będzie uczucie kobiety, która kocha bez świadomości o tym ukochanego człowieka, inne, kiedy ona wie, że on wie, inne znowuż, kiedy ona wie, że on wie, że ona wie, że on wie itd. Wszystkie sprzeczności uczuć, co do których człowiek się łudzi lub bodaj chciałby się łudzić, rozterka wewnętrzna, kiedy czegoś chce, a mimo to doznaje żalu i zawodu, gdy jego chęci się spełnią, wszystkie mistyfikacje i ciuciubabki, w jakie serce, zwłaszcza tak niedoświadczone, gra samo ze sobą, znajdują tutaj wyraz. A ileż wdzięku dodaje tej analizie to, że odbywa się ona na dziewiczym sercu, które z przerażeniem i zdumieniem śledzi objawy, o których nie miało pojęcia. Nas, którzy mamy inne kłopoty, niecierpliwi czasem ta księżna, to prawda; ale to niesłusznie; raczej powinna by nas wzruszać bohaterska dziewczyna, która sama musi sobie szukać drogi w zamęcie uczuć. I wzruszające doprawdy jest owo słynne wyznanie, które wywołało współcześnie taką burzę krytyki i zgorszenia! Sama ta koncepcja zawiązania dramatu między trojgiem osób jednako szlachetnych, niemal bez winy, była głęboko oryginalna, nieskończenie - powtarzam - odbiegająca od powieści współczesnych. Raczej można by odnaleźć jej natchnienie we współczesnym teatrze: analiza bezwolnej namiętności, z którą walczy Fedra, a bardziej tryumf, jaki w tragediach Corneille'a odnosi imperatyw woli nad porywem serca, oto wspaniałe zdobycze ówczesnego teatru. Bo teatr w owej epoce nieskończenie wyprzedził powieść, tak jak dwa wieki później, w epoce Balzaka, powieść wyprzedzi nieskończenie teatr. Śmiałością pani de la Fayette jest, że umiała wyzyskać w powieści zdobycze teatru; i tam też należy szukać jej natchnień i jej poprzedników. Umiała patos tragedii zniżyć do życia codziennego. Tam też może trzeba szukać tajemnicy zwięzłości tej książki, tak odbiegającej od obyczaju powieści; zwięzłość ta, jednolitość akcji są na wskroś dramatyczne. Tak więc widzimy, iż ta skromna książeczka czerpała soki ze wszystkich zdobyczy swego wieku. Jest w niej przenikliwa analiza Racine'a, wyostrzona jeszcze spojrzeniem autora Maksym. Jest zwłaszcza wysokie corneille'owskie pojęcie ideału życia. Są w niej wszystkie wyrafinowania dwornej miłości, jakie przyniósł pałac Rambouillet, ale wolne od mizdrzenia ,,wykwintniś”. Owa część kobieca, owa gloire, chwała, z której „wykwintnisie” uczyniły nieraz czczą parodię, tutaj znajduje najszlachetniejszy wyraz. I czemuż nie mielibyśmy jej rozumieć? Jeśli rozumiemy męski „punkt honoru”, dla którego poświęcają -nieraz w mało wartej sprawie - życie, czemuż nie mielibyśmy rozumieć kobiety, która swój kobiecy punkt honoru stawia wyżej niż samo szczęście? Oczywiście miesza się tu i element dumy: kobieta, którą miłość postawi na takim piedestale, niełatwo decyduje się zstąpić do rzędu kobiet „pospolitych”; tu wchodzi w grę kobieca ambicja. I w tym stanie duszy (pomijając skrupuł sumienia) małżeństwo, nawet szczęśliwe na pozór, będzie abdykacją. Pani de Clèves wie - zbyt wcześnie może - że nic nie zatrzyma cudnego mirażu w jej tak wyegzaltowanej miłości, że żadna rzeczywistość sprostać mu nie zdoła. I woli ze swoim marzeniem uciec od życia niż zstąpić do rzeczywistości takiej, jaką widzi naokoło. Ta ucieczka od życia jest częstym objawem w owym XVII wieku u kobiet: panna de la Fayette, która kochała Ludwika XIII, panna de la Valiere, pani de Sabliere i tyle innych, które schroniły się na łono religii. Religia... Interesującym jest stosunek do niej w tej powieści. Wyobraźmy sobie tę książkę w innej epoce; jaką rolę odgrywałaby w niej spowiedź, kościół, modlitwa. Tu ani śladu tego wszystkiego; kończy klasztorem, ale ani razu nie wymienia imienia Boga. Aby ta walka była naprawdę tragiczna, człowiek - tutaj słabe młode kobieciątko - musi być zdany sam sobie, musi stoczyć tę walkę o swoich siłach, w imię obowiązków, które sam sobie nałożył. Jest tu corneille'owski znowuż stoicyzm, jest też ów element pogaństwa, jaki od czasu klasycznego Odrodzenia tak znaczny jest w kulturze oświeconej Francji. A jednak czuć tutaj oddźwięk prądów religijnych epoki. Sam jej stosunek do życia, głęboko pesymistyczne poczucie niemocy człowieka, któremu nawet najprawdziwsza cnota nie wystarczy, aby się obronić spustoszeniom namiętności, wszystko to przypomina, że pani de la Fayette, gorąca wielbicielka Pascala, żyła w kółkach zbliżonych bardzo do jansenistycznego Port - Roy-alu. I ten więc wielki prąd epoki znalazł wyraz w jej małej książeczce. Oto widzimy, jak bardzo poziomem moralnym, wagą, głębią odbiega ta powiastka od wszystkiego, czego współcześni zwykli byli szukać w powieści. Wrażenie też, jakie uczyniła, było ogromne. Fontenelle pisze do „Mercure Galant”: ,,Łatwo osądzić, że geometra taki jak ja, cały pełen miar i proporcji, nie porzuca Euklidesa dla odczytania cztery razy z rzędu miłosnej powiastki, gdyby nie miała uroków dość silnych, aby przemówić nawet do matematyków... ” Rozmawiają o Księżną de Clèves wszędzie, komentują, dyskutują. Mimo że wyszła bezimiennie (1678), nikt nie mylił się co do autorstwa; stała się ukoronowaniem stanowiska pani de la Fayette w intelektualnym świecie Paryża. Ale jeden punkt zwłaszcza poruszył wszystkich i stał się przedmiotem dyskusji żywych, a dość charakterystycznych, aby je przytoczyć. Mamy złudzenie, że wynajdujemy wszystko; tymczasem raz po raz zdarza się nam odkryć, że coś istniało dawno przed nami. I tak na przykład ankieta dziennikarska w jakiejś kwestii etyczno-życiowej. Parę lat temu jedno z naszych ,,czerwonych” pism ogłosiło ankietę z okazji jakiegoś pana Michała X, który zapytał redakcji, co ma uczynić wobec tego, że ukochana narzeczona przyznała mu się przed ślubem, iż miała „przeszłość”. Podobną ankietę ogłosiło z okazji Księżnej de Clèves pismo „Mercure Galant”, mianowicie w sprawie wyznania, jakie księżna de Clèves, szukając obrony przeciw samej sobie, czyni mężowi. Ta scena przechodziła imaginację współczesnych; mimo iż dyskutowano z zapałem wszystkie zagadnienia miłości, to nie przyszło nikomu na myśl! Toteż niemal wszystkie odpowiedzi wypadają tu ujemnie. W żadnym wypadku kobieta nie powinna czynić mężowi podobnych wyznań, oto głos niemal powszechny. ,,Żadna z naszych pasterek nie zechce jej naśladować” - pisze żartobliwie jakiś korespondent, kryjący się pod pseudonimem pasterza. Inni powołują się na historię, na ojców Kościoła. „Kobieta - powiada pani de Grammont - musi dobrze zważyć usposobienie męża, zanim się puści na tak niebezpieczne zwierzenia. Cezar, człowiek o porywczym charakterze, wpadłby w furię. Katon z Utyki, przeciwnie, który żonę swoją oddał przyjacielowi i wziął ją z powrotem po jego śmierci, przyjąłby to z pogodnym czołem.” Dyskusja ta świadczy, jak bardzo owa scena wyznań odbiegała od pojęć tego wieku i tego świata; niemniej jednak scena ta była dla powieści pani de la Fayette zasadniczą; kto wie, może cała powieść była dla niej napisana? Bo autorka powraca w innym utworze do tego motywu, i to jeszcze śmielej: w opowiadaniu Hrabina de Tende bohaterka, zaszedłszy z kochankiem w ciążę, wyznaje to swemu mężowi! Mimo że utwór ten napisany jest dość szkicowo i mimo że pani de la Fayette ułatwiła sobie zadanie każąc przy urodzeniu dziecka umrzeć i matce, i dziecku, niemniej jednak sam ten pomysł, na tle „idealizmu” współczesnych powieści, robi wrażenie śmiałości wręcz brutalnej. Jeszcze na jeden szczegół, na pozór drobny, chciałbym zwrócić uwagę. Jest tam mianowicie takie rzucone mimochodem zdanie: „Pani de Clèves, będąc w wieku, w którym nie wierzy się, aby kobieta mająca więcej niż dwadzieścia pięć lat mogła być kochana, patrzyła z nadzwyczajnym zdumieniem na przywiązanie króla do tej księżnej, która była babką i która właśnie wydała za mąż wnuczkę...” Dziś wydaje się to nic, ale wówczas, na dwa wieki przed Kobietą trzydziestoletnią Balzaka, w epoce gdy w romansie panowały niepodzielnie konwencjonalne dziewice cudnej piękności, podobne rysy dowodzą wielkiej śmiałości i samodzielności spojrzenia. Bo - jak z tego widać - panią de la Fayette wciąż nękało zagadnienie szczerości w życiu. Musiała ta potrzeba tkwić głęboko w jej naturze, skoro La Rochefoucauld dla określenia jej charakteru wymyślił nowe wyrażenie: vraie, prawdziwa, i nazywa ją „najprawdziwszą kobietą, jaką widział w życiu”. I jakże interesującym dokumentem człowieka jest, że właśnie ta najprawdziwsza kobieta została dla potomnych zagadką. „Moim zdaniem - powiada Anatol France - ta kobieta, tak szczera, jest nieprzenikniona. Cnotliwa, pobożna, dobrze widziana na dworze... mimo to podejrzewałbym ją niemal, że wątpiła o cnocie, mało wierzyła w Boga i - co najosobliwsze w owej epoce - nienawidziła króla. Najbliżsi przyjaciele nie znali jej. Uważali ją za opieszałą; ona sama mawiała, że pławi się w lenistwie, a prowadziła interesy z niezmęczoną wytrwałością. Nie robię jej z tego zarzutu - powiada France - ale nie sądzę, aby istniała kobieta bardziej tajemnicza.” Ale wróćmy do sporów o księżnę de Clèves i jej osobliwe wyznanie. Któryś korespondent przedstawił graficznie, na synoptycznej tabeli, wszystkie szanse postępku księżnej, korzyści i ujemne strony zwierzenia i milczenia, i co może dobrego wyniknąć z nich obu. Gdzieś na zapadłej prowincji omal nie zerwało się narzeczeństwo, ponieważ narzeczeni pokłócili się z tego powodu. „Lepiej jest dla mężczyzny być zdradzonym bez swej wiedzy niż stać się powiernikiem żony nienawidzącej go najcnotliwiej w świecie” - oto najlapidarniejsze może sformułowanie powszechnej opinii. Trzeźwość XVII wieku stawała dęba wobec romantyzmu tej książeczki; bo nie ulega wątpliwości, że będąc reakcją przeciw sztucznemu romantyzmowi awantur, była ona romantyczna w znaczeniu pewnej egzaltacji duszy. Gdyby ją, nie zmieniając nic w treści, przetłumaczyć na język romantyków, sądzę, iż wystąpiłoby to bardzo dobitnie. To nas prowadzi do ostatnich uwag tyczących stylu. Bo, jak każdą starą książkę, trzeba się nauczyć ją czytać poprzez konwenans epoki. Język wieku XVII nie miał jeszcze kolorów, którymi operuje nowoczesna proza; uczucia określa uświęconymi wyrażeniami, nie szuka rzadkiego i celnego epitetu, zadowala się ogólnikiem. Trzeba nam podkładać cyfry pod tę algebrę. Trzeba się oswoić z tym stylem, tak samo jak ze stylem Racine'a, który dla nas gładki, dworny i blady, współczesnych porywał swym ogniem i przerażał brutalnością I tutaj pod tym wstydliwym umiarkowaniem pulsuje namiętność. Parę słów ledwo, które mają kolor: owe wierzby np., pod którymi pan de Nemours szuka samotności i daje upust łzom, to temat, który jakże rozwinąłby pisarz w dobie romantyzmu. Bo też nie o to wówczas autorowi chodziło. Jego główna uwaga była zwrócona nie na dekorację, nie na to, co różni jednego człowieka od drugiego i charakteryzuje go niejako, ale na to, co duszy ludzkiej jest wspólne we wszystkich miejscach i we wszystkich wiekach, na jej wiekuisty mechanizm. Nienaganna analiza duszy kobiecej, historia jednego uczucia we wszystkich jej fazach, oto co z księżnej de Clèves czyni młodszą a jakże uroczą siostrzyczkę wielkiej męczennicy miłości, Fedry. I pod tym względem zresztą powieść pani de la Fayette była nowatorską. Wspomniałem o reformie rozmiarów romansu. Nie tylko przez wyeliminowanie dygresji i rozwlekłości; każde zdanie jest tu wynikiem pracy nad ścisłym wyrażeniem myśli, dążeniem do zwięzłości, do czystości. Cytują powiedzenie pani de la Payette, że „okres usunięty wart jest ludwika, a słowo dwadzieścia su”. Pozostałoby jeszcze ostatnie pytanie: ile pierwiastku osobistego weszło w ten utwór. Pytanie - czuję to - niedyskretne i wobec autorki, i wobec owego XVII wieku, tak powściągliwego, wstydliwego niemal w wyrażaniu osobistych uczuć. Mimo to zadawano sobie to pytanie niekiedy. I nie ulega wątpliwości, że w zestawieniu z innymi powieściami epoki powieść ta jest o wiele więcej ,,liryczna”, że jest to spowiedź zbolałej i zawiedzionej duszy kobiecej. Musiało w nią wejść i coś z przeżyć zimnego małżeństwa samej autorki, i coś z melancholii zbyt późno znalezionego wielkiego uczucia. Ale rozprowadzić te domysły byłoby nietaktem. Niech autorka pozostanie dla nas tym, do czego ją przyrównali, delikatną mgłą. Utwory literackie mają swoją hossę i bessę, zależnie od ustosunkowania się epoki do nich. Zaznaczmy tedy, że akcje pani de la Fayette notowane są we Francji obecnie wysoko i że szczególnie często w ostatnich czasach była mowa o jej arcydziele, zwłaszcza z okazji owego Bal du comte d'Orgel, utworu tak wcześnie zmarłego Radigueta. Interesującym jest, że ten najmłodszy z najmłodszych postawił sobie za zadanie sparafrazować niejako w nowoczesnej postaci tę przyblakłą, ale pełną wstydliwego wdzięku księżnę de Clèves. Może to była ostatnia perwersja młodziutkiego autora Diable au corps? Boy Warszawa, w listopadzie 1927 roku.\nAutor: Marie-Madeleine de Lafayette\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Ksiezna_de_Cleves-La_Princesse_de_Cleves-ebookRO/p86696i121053" target="_blank" title="Księżna de Clèves - La Princesse de Clèves [Marie-Madeleine de Lafayette] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Księżna de Clèves - La Princesse de Clèves [Marie-Madeleine de Lafayette] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Zbliżają się długie wieczory. Klenie z małych rzek wędrują w większe, głębsze o spokojniejszym nurcie wody przy czym powoli kończą żerować intensywnie przy powierzchni. Owadów coraz mniej więc trzeba się jakoś pocieszyć w tym zbliżającym się czasie, więc postanowiłem wykonać niewielki, a praktyczny warsztacik. Po rozebraniu starego pieca pusty kąt aż prosił się o takie miejsce. Zacząłem od styropianu kończąc na gipsie. Niewielki stary blat ze ściętym rogiem (60X55cm) w zupełności wystarczy.\nPomalowany na biało i wykończony kątownikami drewnianymi pozwoli dobrze widzieć wszystko co gdzieś nam się ,,schowa"". Powyżej płytka wnęka i dwie deseczki z 4 wypustkami przykręconymi i mocowanymi do ściany to miejsce na wędzisko. Do imadełka własnej roboty tło koloru niebieskiego, które dobrze wpływa na widoczność poszczególnych elementów kręconych do muszki. Po prawo niewielki sekretarzyk, którego 4 szuflady pomieszczą większość materiałów do much. Podłużne pudełko ozdabiane techniką decoupage w pojedyncze muszki wycięte z czasopism to miejsce na dubbing i wszelkiego rodzaju główki, sztuczne oczka i inne małe elementy.\nSkrzyneczka drewniana z ozdobną jętką majową to miejsce na narzędzia : nawijarka, wiązadełko, nici wiodące, szczypczyki, nożyki, nożyczki. Do blatu przykleiłem mały kawałek okrągłej gąbki, które jest pomocna podczas kręcenia do wbijania różnych narzędzi np. szpikulca z igły wmontowanej w kawałek drewnianego uchwytu ( przydatny przy oddzielaniu dokładnym piór np. przy przygotowywaniu skrzydełek). Wszystko oświetla jedna lampa o regulowanej długości i wysokości. Wszystko jest poręczne i łatwo zachować czystość także polecam taki warsztat, który można wykonać naprawdę niewielkimi kosztami, miłego kręcenia!! :)\nSuper!A jak z wędkami wszystko będzie porobione zawsze można z laptopem posiedzieć;-)Pozdrawaiam! [2012-09-28 10:35]\nwidzę, że nawet specjalny kącik jest w domu [2012-09-28 14:39]\nKiedy wreszcie uda mi się przekonać żonę na małe przemeblowanie też coś podobnego uruchomię. Pozdrawiam. [2012-09-28 15:37]\nSuper warsztacik. Ja musze tez cos pomyslec , bo moja druga polowa gania mnie jak biore sie za koguty. Gratuluje pomyslu. Ladnie i ciekawie. ***** [2012-09-28 15:38]\nStanowisko - "organizer" na więcej niż *****. Myślę, że w takich warunkach "praca" to przyjemność, a i efekty znakomite. "Zaszyć" się i zapomnieć, że czas płynie. Pozdrawiam i 5! oczywiście... [2012-09-28 16:35]\nWitam ! Również posiadam swój kącik do kręcenia much :) Zostawiam 5***** Pozdrawiam !!! [2012-09-28 16:39]\nBardzo fajny kącik.Lepsze takie coś niż bałaganie w całym domu :) Za wpis 5***** [2012-09-28 20:32]\nŚwietny pomysł z tym koncikiem. Pozdrawiam [2012-09-28 22:10]\nŚwietne muchy oczywiście 5 [2012-09-29 07:58]\nPiękne muchy kolego:D A kącik mam podobny. Za pomysł daje 5***** [2012-09-30 07:12]\nInwencja twórcza na *****, pozazdrościć. Pozdrawiam. [2012-09-30 19:03]\nNo kolego ! - Pozazdrościć tylko takich luksusów ! Jestem pewien, że na muchy kręcone w takich warunkach, ryby będę ciągnęły jak pszczoły do miodu ! - Czego Ci serdecznie życzę ! z pozdrowieniami ! [2012-10-01 00:45]\nSuper kącik! Jestem pod wrażeniem wykonania tych much,piękna sprawa :) [2012-10-07 15:03]\nJak u Pana Boga za piecem ***** [2012-10-27 22:12]\nSuper,to jest to co powinien mieć każdy wędkarz dla siebie,ja mam to szczęście,że mam cały pokoik dla siebie...stawiam ***** z plusem za pomysł. [2012-12-01 09:16]\nJak pogrubić końcówkę drgającej szczytówki\n... także nad wodą.Przyznam się, że do „skreślenia” tego f…


Słomiany zapał z haftem w tle: Fotki od Dorotki i prezenty.\nAutor: Danuta Kielar o 23:33\nHanna Pater 19 października 2015 00:01\nNo Danusiu musze przyznac, że piękny prezent zrobiłas Dorotce. Kominiarczyk rzeczywiście jest fantastyczny nie wspominając juz o zakładeczce. Pozdrawiam cieplutko.\nDanuta Kielar 19 października 2015 07:24\nIzabela Hebda 19 października 2015 00:24\nAch, cudowny prezent imieninowy dostałaś. Gratuluję. Ty też piękny prezent przygotowałaś dla jubilatki.\nDanuta Kielar 19 października 2015 07:25\nUla K. 19 października 2015 00:50\nI znowu same cudności :)\nPiękny świecznik i nie tylko dostałaś i równie piękne prezenty przygotowałaś :)\nEwa Gil 19 października 2015 00:51\nWspaniale prezenty otrzymane jak i wyslane. Pozdrawiam\nDanuta Kielar 19 października 2015 07:26\nagnieszka wardzińska 19 października 2015 06:28\nSame cudowności przychodzą do Ciebie Danusiu jak i wychodzą do innych. Pozdrawiam:-)\nDanuta Kielar 19 października 2015 07:27\nDziękuję Agnieszko. Ja inaczej nie potrafię kogoś obdarować.\nIwona Syczowska 19 października 2015 06:44\nPiękne zestawy przychodzące jak i odchodzące ;-) Bardzo podobają mi się stokrotki.\nZakładeczka ,śliczniusia. Danusiu, nic a nic nie próżnujesz, podziwiam.\nDanuta Kielar 19 października 2015 07:29\nDziękuję Iwonko. Jak dawać, to coś konkretnego.\nRenata Walczak 19 października 2015 07:19\nDanusiu przepiękne prezenty otrzymałaś i przygotowałaś, Twoje hafty zachwycają:)\nPowodzenia i cierpliwości przy remoncie:)\nDanuta Kielar 19 października 2015 07:30\nAnna T 19 października 2015 07:47\nŚliczności :) Twój prezent już podziwiałam, a to co dostałaś też pięknie wygląda :) Spisałyście się na medal :)\nDanuta Kielar 19 października 2015 07:49\nDziękuję. Starałam się, ale i dla mnie też się Edytka postarała.)\npasjonaty małgorzaty 19 października 2015 07:59\nDanusiu, ostatnio dostajesz i wysyłasz same śliczności;) Gratuluję! Te stokrotki dla Dorotki są cudowne;) O, nawet mi się rymuje? Piękne są te Twoje hafciki;) A teraz zapewne będą jakieś świąteczne motywy? Pozdrawiam Cię gorąco;) Buziaki;)\nDanuta Kielar 19 października 2015 08:15\nDzięki Małgoniu. Bo ja taka jestem, jak dawać, to tak, jakbym sama chciała dostawać. Do świątecznych motywów, jeszcze chwila, może coś powstanie. Najpierw poogarniam to, co jest bardziej terminowe, bo i tak zaległości się porobiły.)\nEwita Jot 19 października 2015 08:04\nChyba muszę powtórzyć po poprzedniczkach... same cudeńka przyszły i wyszły :)\nRemontu nie zazdroszczę... brrrr...\nKochana wyszywaj, dziergaj, abyśmy miały co podziwiać:)\nDanuta Kielar 19 października 2015 08:19\nDzięki Ewuś. Staram się wszystkich zadowolić czerpiąc zadowolenie z tego, co do mnie dociera, nawet to słowne w komentarzach.\nRemont robi mąż, ja mam tylko nie przeszkadzać, co jest bardzo trudne, jeśli chodzi o to, by było po mojej myśli.\nCały czas coś wyszywam, dziergam dla uciechy waszych oczu, jak tylko fotki na to pozwolą.)\nBea Betita 19 października 2015 09:18\nKochana prezenciki śliczne i te dla Ciebie i od Ciebie. A co do remontu to nie zazdroszczę mam nadzieję że szybko minie. Pozdrawiam serdecznie!!\nDanuta Kielar 19 października 2015 11:47\nDzięki Beatko. Tak to jest, jak bezrobotny bierze się do roboty w domu, by coś zmienić na lepsze.)\nAnna Iwańska 19 października 2015 09:40\nDanusiu piękne prezenty dostałaś i piekne przygotowałas. Wkładasz w nie serducho to widać . Sa perfekcyjnie wykonane a Twoje haft na "drobnicy" nie mają sobie równych !! Mnie szczególnie urzekła ta karteczka jest na prawde świetna , zarówno pod względme haftu jak i wy6konania. Ślicznie wygląda ta rameczka.\nPozdrawiam i życze oby remont sie szybko skończył i był po Twojej mysli.\nDanuta Kielar 19 października 2015 11:52\nDzięki Aniu. Tyle pochwał to się nie spodziewałam. Drobnica ma swój urok i ja ją za to lubię. Karteczka prosta, hafcik okolony rameczką " dostaną" akurat od Dorotki, więc wróciło do niej.)\nCzarna dama 19 października 2015 10:11\nPrezenciki zrobiłyście obie fantastyczne, aż miło było popatrzeć, a Twoja karteczka Danusiu, jaka śliczna taka delikatna, no zauroczyła mnie :)\nDanuta Kielar 19 października 2015 11:54\nEtoile 19 października 2015 10:31\nŚliczne prezenty, zarówno to co dostałaś od Edyty jak i to co wysłałaś do Doroty :)\nDanuta Kielar 19 października 2015 11:56\nDzięki Dario. Teraz kolej wysyłki do Ciebie, mam nadzieję, że uda mi się trafić z prezentem w Twoje gusta.)\nAnita Tarkowska 19 października 2015 10:54\nsame śicznosci, pozdrawiam cieplutko\nDanuta Kielar 19 października 2015 12:39\nPawanna 19 października 2015 11:24\nDanusiu, śliczne prezenty! Twoje hafciki są urocze, karteczka z haftem skradła moje serducho:)\nBardzo dziękuję Anusiu.)\nKijankowo 19 października 2015 11:25\nDanuta Kielar 19 października 2015 12:40\nrenia 19 października 2015 14:12\nsame cudowności przygotowałaś...podziwiam i serwetkę i kartkę ...fiu fiu\nDanuta Kielar 19 października 2015 16:39\nDorota ma Kota 19 października 2015 15:36\n"Smoluch" zamieszka z Żydkiem ;-)\nMam nadzieję, że nie będzie powtórki z Pawła i Gawła ;-D\nSama z siebie się uśmiałam z przypadku "kawowego" bieżniczka, rozwinęłam, podglądałam, fajny hafcik pomyślałam, i dopiero jak fotki oglądałam, dotarło do mnie, że to ... filiżanka! :-) Z nadmiaru wrażen, mózg chyba mi przestał obrazy przetważać! ;-DDD\nDziękuję Danusiu, wreszcie wymienię na połeczce kurczaki na kwiatki ;-)\nDanuta Kielar 19 października 2015 16:44\nCieszę się Dorotko, że trafiłam z zawartością prezentu w Twoje gusta. Bieżniczek skromniutki, w dwie filiżanki tylko wyposażony, a z nadmiaru wrażeń, nic dziwnego, że mózg nie przetwarzał prawidłowa.\nKurczaki świąteczne, zamień i to szybko, na wiosenne kwiatuszki.\nAnna Maksymiuk 19 października 2015 16:03\nPiękne prezenciki. :) Tylko pozazdrościć.\nDanuta Kielar 19 października 2015 16:45\nDziękuję. Aniu nie ma czego zazdrościć, trzeba bardziej się udzielać dla innych, a rezultaty będą takie, jak moje.)\nhubka38 19 października 2015 16:22\nSuper paczuszka, ale karteczka urodzinowa po prostu mnie zachwyciła!!! Pozdrawiam!\nDanuta Kielar 19 października 2015 16:47\nDzięki Ewuś. Karteczka najprostsza z prostych, jedynie hafcik wymagał więcej pracy, reszta to tylko klejenie, przy czym nie idzie mi najskładniej.\nSZYMKA A 19 października 2015 16:53\nPrzecudne wytwory i prezenciki Danusiu :) Pozdrawiam :)\nDanuta Kielar 19 października 2015 17:22\nnawanna 19 października 2015 17:00\nFantastyczne prezenty, zarówno te otrzymane jak i wysłane!\nDanuta Kielar 19 października 2015 17:23\nDzięki Aniu. Jak brać, to i dawać z gestem, niczego nie żałując.)\nJoanna A. 19 października 2015 18:41\nDanusiu śliczne prezenciki dostałaś i super prezencik przygotowałaś dla Dorotki wszystko jest piękne ale twoja karteczka ze stokrotkami i niezapominajkami jest po prostu ekstra pozdrawiam cieplutko ☺\nDanuta Kielar 19 października 2015 23:08\nBardzo dziękuję. Tak to już jest, że by dostawać, należy też dawać i ja to robię.)\nEwa Jurewicz 19 października 2015 18:56\nPrzygotowałaś Danusiu fantastyczny prezent! Twoje hafty i hafciki podziwiam zawsze ale dziś urzekła mnie ta karteczka - coś pięknego! Dorotka na pewno było zachwycona. Gratuluję Ci również prezentu, który dostałaś.\nDanuta Kielar 19 października 2015 23:11\nKarteczka, nic wielkiego, jedynie hafcik delikatny, reszta czyli baza papierowa, " dostana" od Dorotki, to i do niej wróciła z kwiatuszkami.)\ntyle rzeczy spotkań mi umknęło...\nobiecuje poprawę ;)\nDanuta Kielar 19 października 2015 23:12\nDziękuję Milenko, wpadaj częściej, tu jest dobra energia udzielająca się wszystkim.\nJustyna Ś 19 października 2015 22:00\npiękny prezent,tylko pozazdrościć!!!\nDanuta Kielar 19 października 2015 23:13\nGreenfrog 19 października 2015 22:38\nZazdroszczę Dorotce tych pięknych krzyżyków! Szczególnie podoba mi się zakładeczka, sama chętnie bym taką zrobiła, ale póki co - dosłownie - umiem tylko krzyżyki, więc nie wiem, czy by mi wyszła :)\nDanusiu, czy byłaby opcja, żebyś mi podesłała wzór na tą zakładkę na maila?\nDanuta Kielar 19 października 2015 23:17\nZazdrość, o nieładnie tak.\nSkoro umiesz krzyżyki to i z resztą sobie poradzisz, oczywiście wyślę Ci skan wzorku na maila, ale jutro, wytłumaczę też, jak to szyć.)\nMonika na hamaku 19 października 2015 22:55\nPiękne prezenty wysłałaś Dorotce karteczka mnie urzekła. Gratuluję prezentów jakie dostałaś spóźnione ale na pewno szczere. Nie cierpię remontów właśnie zakończyliśmy jeden poważny a następny w kolejce czeka. Pozdrawiam cieplutko:)\nDanuta Kielar 19 października 2015 23:19\nDzięki Monisiu. Karteczka prosta z najprostszych, oprócz haftu i klejenia, które mi nie idzie, tak jak bym chciała.)\nmicia 19 października 2015 23:12\nPrezenty wspaniałe dostałaś i będziesz mogła dalej tworzyć takie śliczności jakie wysłałaś teraz Dorotce . Pozdrawiam cieplutko :-)\nDanuta Kielar 19 października 2015 23:21\nDzięki Miciu. Oj, tak nadal tworzę te moje śliczności, bo coś w zapasie musi być.)\nEdyta - Sylwia 20 października 2015 14:42\nDanusiu piękne prezenty zrobiłaś :) A mi jest miło, ze mogłam Ci sprawić chociaż odrobinę przyjemności. Pozdrawiam cieplutko\nDanuta Kielar 20 października 2015 16:38\nJadwiga Kluczyńska 20 października 2015 21:33\nPrezenty wspaniałe z obu stron- te Wasze hafty są przeurocze ;))) remontu nie zazdroszczę; szczególnie zaś sprzątania po nim :p Pozdrawiam cieplutko i serdeczności życzę :)))\nDanuta Kielar 20 października 2015 21:42\nDzięki Jadziu. Kiedyś i Ty haftowałaś, więc masz jakieś wyobrażenie o tej technice, a ja bez haftu, nie wyobrażam sobie życia. Co do remontu, to od remontowania i sprzątania po nim, jest mój Pan Mąż, ja mogę jedynie nie przeszkadzać w tym wszystkim i ewentualnie wytknąć niedoróbki.\nAnielique 20 października 2015 21:35\nAl lienor 21 października 2015 15:30\njuż miałam okazję pozachwycać się prezentami u Dorotki. Śliczności zrobiłaś. I też cuda dostałaś.:)\nRemontu nawet zazdroszczę - nam kolejna ekipa odmówiła... Nie do uwierzenia - wszędzie trąbią o bezrobociu, a ja ekipy budowlanej znaleźć nie mogę...\nDanuta Kielar 21 października 2015 21:40\nDzięki Madziu. Wiesz, że ja się zawsze staram by inni byli z moich prezentów zadowoleni i chyba są, nikt się nie skarżył do tej pory.\nRemont, jeśli chcesz mieć zrobiony szybko przez fachowców, to spory problem. U mnie problemem nie jest ekipa budowlana, bo mąż - budowlaniec- złota rączka, tylko tempo w jakim te prace idą. A że jest na wypowiedzeniu z pracy, to się nie spieszy, tylko powolutku, etapowo działa, ponadto " las i grzyby wzywają", bo jak nie teraz, to kiedy je uzbiera?\nAl lienor 26 października 2015 12:47\nJak ja takiego zdolnego męża zazdroszczę, niechby i powoli robił... :)\nDanuta Kielar 26 października 2015 21:44\nPrzyznaję bez bicia, niejedni mi go zazdroszczą, a już kobiety szczególnie. Remont idzie w żółwim tempie, ale do przodu, już widać pierwsze efekty, a i grzyby nazbierane, przetworzone, zasuszone, zasłoikowane, a ja w trocinach upaprana.)


Arkadiusz Mularczyk interweniuje ws. posłów-adwokatów z PiS, którzy głosowali za ustawami o SN i TK - sejm-rząd Wydarzenia\nArkadiusz Mularczyk interweniuje ws. posłów-adwokatów z PiS, którzy głosowali za ustawami o SN i TK\nArkadiusz Mularczyk powiedział wcześniej portalowi wpolityce.pl, że ubolewa, że "ktoś z adwokatury dąży do wojny z parlamentarzystami". (fot. amularczyk.pl)\n• Mularczyk składa też zawiadomienie o możliwości złożenia fałszywych oskarżeń przed organem powołanym do ścigania lub orzekania o przestępstwach czy wykroczeniach.\n• Ocenił, że niedopuszczalne jest wszczynanie i prowadzenie postępowań dyscyplinarnych wobec parlamentarzystów, którzy są adwokatami czy radcami prawnymi\n• Takie postępowanie powinno być umorzone, nie powinno być w ogóle wszczynane - mówi.\nO możliwości podjęcia przez rzeczników postępowań - poinformowała w środę (20 września) rzecznik dyscyplinarny adwokatury mec. Ewa Krasowska. Mec. potwierdziła, że do Naczelnej Rady Adwokackiej wpłynęły takie skargi, które zostały przekazane - bez żadnych wytycznych NRA - rzecznikom właściwych izb adwokackich w kraju, zrzeszających wymienionych w skargach adwokatów-posłów.\nWedług portalu wpolityce.pl skargi dotyczą posłów: Waldemara Budy, Jerzego Polaczka, Bartosza Kownackiego, Andrzeja Matusiewicza, Arkadiusza Mularczyka, Wojciecha Szaramy, Małgorzaty Wassermann, Kazimierza Smolińskiego, Małgorzaty Wypych, Haliny Szydełko oraz Marka Asta. Jak podał portal, rzecznik dyscyplinarny Izby Adwokackiej w Krakowie wszczął już dochodzenie i zażądał ustosunkowania się posłów Arkadiusza Mularczyka i Małgorzaty Wassermann do "zarzutów donosicieli".\nCzytaj też: Beata Mazurek: Arkadiusz Mularczyk przyjęty do PiS\nMularczyk w środę (20 września) na Twitterze zapowiedział, że w związku ze zgłoszeniami prowadzącymi do postępowań dyscyplinarnych wobec posłów-adwokatów występuje do ministerstwa sprawiedliwości o kontrolę takich postępowań. Jak dodał składa też zawiadomienie o możliwości złożenia fałszywych oskarżeń przed organem powołanym do ścigania lub orzekania o przestępstwach czy wykroczeniach. Taki czyn zagrożony jest grzywną, karą ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do dwóch lat.\nMularczyk podkreślił, że takie wnioski wysłał już do resortu sprawiedliwości. "Wystąpiłem w środę do ministra sprawiedliwości. Wysłałem to w formie elektronicznej oraz papierowej" - zaznaczył poseł PiS.\nCzytaj też: Arkadiusz Mularczyk: Oderwano wiele środowisk od koryta to są niezadowoleni\nMularczyk ocenił, że niedopuszczalne jest wszczynanie i prowadzenie postępowań dyscyplinarnych wobec parlamentarzystów, którzy są adwokatami czy radcami prawnymi, czy domaganie się od nich wyjaśnień. Według niego nie pozwalają na to przede wszystkim przepisy ustawy o wykonywaniu mandatu posła i senatora oraz w zasada orzecznictwa - że parlamentarzysta odpowiada tylko i wyłącznie za działania wchodzące w zakres wykonywania mandatu poselskiego przed organami Sejmu.\n"Takie postępowanie powinno być umorzone, nie powinno być w ogóle wszczynane. Ono jest niedopuszczalne w świetle prawa, więc to jest działanie nielegalne" - oświadczył.\nJak zaznaczył, dla niego jest to oczywiste fałszywe oskarżenie, o którym mówi jeden z artykułów Kodeksu karnego. "Osoby, które twierdzą, że głosując nad niekonstytucyjnymi ustawami złamaliśmy prawo i powinniśmy być wydaleni z zawodu, w mojej ocenie, dopuściły się fałszywych oskarżeń" - podkreślił.\nCzytaj też: Na stronach internetowych Sejmu wnioski prezydenta o ponowne rozpatrzenie ustaw o SN i KRS\nPoseł przypomniał, że w Polsce to Trybunał Konstytucyjny stwierdza czy ustawa jest konstytucyjna czy nie, "a nie jakaś osoba składająca zawiadomienie". "I to organy adwokatury powinny wiedzieć" - zauważył.\n"Sprowadzając to całe postępowanie do absurdu należałoby przyjąć, że tymi karami należałoby obciążać wszystkich posłów, adwokatów, radców, także z PO, którzy głosowali nad ustawami, które Trybunał uznał za niekonstytucyjne" - tłumaczył Mularczyk.\n"Tutaj mamy do czynienia tylko i wyłącznie z zarzutem obywatela, który tak twierdzi. W związku z tym uruchomienie procedury i domaganie się wyjaśnień od posłów adwokatów jest działaniem bezprawnym, nielegalnym" - ocenił poseł PiS. Zaznaczył, że w tej sprawie dysponuje również opiniami prawnymi Biura Analiz Sejmowych "i sprawa jest oczywista".\nPrawo i Sprawiedliwość Arkadiusz Mularczyk


Projekt domu Ofelia - budnet.pl\nProjekt domu Ofelia WAH1550\nPow. użytkowa 170,05 m2 Kubatura 906 m3 Wysokość domu 8,8 m\nPow. zabudowy 191,28 m2 Min. szer. działki 26,87 m Kąt nach. dachu 40 st\nPow. dachu 290 m2 EUco 44,9 kWh/(m2*rok)\nProjekt domu Ofelia to propozycja MG Projekt z grupy domków, których protoplastą jest popularny domek Julka. Projekt domu Ofelia - dzięki swojej symetrycznej elewacji z frontowym gankiem i dużą lukarną z balkonem nad drzwiami wejściowymi, przypomina również również inny dom z naszej kolekcji - Benedykt 2. W czasach gdy wszyscy gonią za nowoczesnością miło mieć punkt odniesienia – coś niezmiennego, niewychodzącego z mody. Dom o trwałej tradycyjnej architekturze, który na pewno nie zestarzeje się, gdy przeminie moda na kolejne domy – pudełka. Ofelia to wzorowy reprezentant stylu „dworkowego”, a do tego dom o nowoczesnym funkcjonalnym wnętrzu, zaprojektowany w nowoczesnej i energooszczędnej technologii. Bezpretensjonalna architektura, z zachowaną harmonią, proporcjami i symetrią każdej elewacji, doskonale wkomponuje się w każde otoczenie. Bryła budynku jest reprezentacyjna, ale zachowuje ludzką skalę. Na parterze zaprojektowano otwartą część dzienną - z salonem, aneksem jadalnym, kuchnią i holem, dwa dodatkowe pokoje, oraz część gospodarczą – garaż i kotłownię. Na poddaszu przewidziano trzy wygodne sypialnie z garderobami, oraz dużą łazienkę. Nad garażem znajduje się strych, który można wykorzystać jako poddasze. Wygoda i przestrzeń to podstawowe atutu tego projektu. Nic nie jest tutaj na niby – to prawdziwa mała rezydencja. Mamy tu spiżarnię, jadalnię w której zmieści się duży stół, salon, w którym zmieszczą się meble wypoczynkowe, szerokie i wygodne schody, duży hol czy przedsionek. Materiały i technologie zastosowane w projekcie są energooszczędne, układ konstrukcji jest klarowny i nie sprawi kłopotu wykonawcy podczas budowy. Projekt domu Ofelia z pewnością przypadnie do gustu osobom szukającym komfortowego, dobrze przemyślanego domu, którzy z jednej strony marzą o reprezentacyjnej willi, z drugiej strony nie chcę przesadzić z wielkością domu. Pracownia posiada również odbicie lustrzane projektu domu Ofelia.\nCena: 5120 zł\nRzut kondygnacji projektu Ofelia - Rzut parteru\n1 wiatrołap: 3,67 m2\n2 hall: 18,25 m2\n3 kuchnia: 10,23 m2\n4 spiżarnia: 2,01 m2\n5 pokój dzienny + jadalnia: 43,57 m2\n6 pokój: 9,63 m2\n7 pokój: 10,11 m2\n8 łazienka: 2,81 m2\n9 kotłownia: 9,2 m2\n10 garaż dwustanowiskowy: 33,35 m2\nRzut kondygnacji projektu Ofelia - Rzut poddasza\n1 korytarz: 10,66 m2\n2 pokój: 12,97 m2 (14,22 m2)\n3 garderoba: 2,51 m2 (4,9 m2)\n4 łazienka: 8,99 m2 (14,97 m2)\n5 pokój: 12,74 m2 (18,81 m2)\n6 pokój: 17,61 m2 (18,49 m2)\n7 garderoba: 4,29 m2 (5,21 m2)\n8 strych: 18,98 m2 (43,99 m2)\nFundamenty: betonowe ławy i ściany fundamentowe z bloczków betonowych. Ściany zewnętrzne: ściany murowane - pustaki porotherm 25 + styropian + tynk cienkowarstwowy. Strop: Teriva. Elewacje: tynk cienkowarstwowy na styropianie. Pokrycie dachu: dachówka ceramiczna.\nProjekty podobne do Ofelia WAH1550


Włoska debata o F-35\nStrona główna / Aktualności / Włoska debata o F-35\n6 lipca Ministerstwo Obrony Włoch poinformowało, że nie zakupi więcej (niż deklarowana liczba) samolotów bojowych Lockheed Martin F-35 Lightning II, a dodatkowo rozważa ograniczenie maszyn, które mają zostać zamówione.\nPowyższa deklaracja nowej minister obrony, która objęła urząd 1 czerwca w wyniku tegorocznych wyborów parlamentarnych. W czasie wyborów, wielokrotnie, krytycznie odnosiła się do zakupu F-35 przez Włochów – dotychczas Rzym deklarował zakup 90 samolotów – 60 F-35A oraz 30 F-35B, wszystkie mają zostać zmontowane w Cameri we Włoszech. Dotychczas odebrano dziesięć egzemplarzy, a kolejnych 23 jest zakontraktowanych do dostawy do końca 2019 roku.\nWedług deklaracji, władze rozważają co zrobić z kwestią zamówienia pozostałych, gdyż posiadane dokumenty mogą powodować kary finansowe, co oznacza, że anulowanie zakupów może być droższe niż kontynuowanie programu dotyczącego akwizycji 90 sztuk. Ograniczenie ma pozwolić na uwolnienie środków finansowych na projekty europejskie. Włochy są jednym z dwóch partnerów poziomu II programu F-35 – początkowo deklarowano zakup 131 samolotów, a wśród profitów można wymienić ulokowanie centrum montażu ostatecznego w Cameri, które poza produkcją samolotów dla Włoch realizuje prace dla Holandii (a w przyszłości także dla innych państw).\nF-35Lightning IILockheed Martinlotnictwo news


Noclegi w Przywidzu - Oferty noclegów w Przywidzu - eSky.pl\nTanie Noclegi - Przywidz\nZobacz najlepsze oferty noclegów w Przywidzu!\nKolbudy, 23 kwietnia 2021, 2 noce\nŁęgowo, 23 kwietnia 2021, 2 noce\nOtomin, 16 kwietnia 2021, 2 noce\nKartuzy, 23 kwietnia 2021, 2 noce\nŻukowo, 16 kwietnia 2021, 2 noce\nSzymbark, 23 kwietnia 2021, 2 noce\nSprawdź inne oferty Sprawdź więcej ofert w Przywidzu\nWybierając się do Przywidza, znajdziesz noclegi na każdą kieszeń przeznaczone dla turystów o zróżnicowanych potrzebach. Na przyjezdnych czekają przestronne i komfortowo wyposażone obiekty z wieloma udogodnieniami oraz tanie hostele, w których przenocuje się podczas kilkudniowego city break. Noclegi w Przywidzu są dostępne zarówno w centrum, jak i w pobliżu lotniska oraz w mniej popularnych dzielnicach lub regionach. Dzięki temu wybierzesz nocleg w Przywidzu w dogodnej lokalizacji w zależności od Twoich dalszych planów. Wcześniejsza rezerwacja noclegu w Przywidzu daje pewność, że po dotarciu na miejsce wypocznie się po podróży bez stresu związanego z poszukiwaniem hotelu, apartamentu lub innego obiektu dla podróżnych. Zarezerwuj nocleg zanim pojedziesz do Przywidza, a podróż upłynie w przyjemniejszej atmosferze.\nNajlepsze noclegi - Przywidz\nNoclegi w Przywidzu obejmują rozbudowaną ofertę z wielu obiektów dla turystów podróżujących w pojedynkę, par, rodzin, seniorów oraz grup. Przyjezdni mogą przenocować w apartamentach, hotelach i pensjonatach, oferujących maksimum prywatności oraz znajdujących się w centrum Przywidz. Udogodnienia w postaci bliskości wypożyczalni samochodów, komunikacji publicznej, sklepów, obiektów usługowych oraz rekreacyjnych są gwarancją udanego wypoczynku. Jeśli interesują Cię luksusowe noclegi, Przywidz ma szeroką ofertę dla Ciebie. W wybranym miejscu znajdziesz wszystko, czego potrzebujesz podczas urlopu lub podróży w celach biznesowych. Nocleg na terenie Przywidz zarezerwujesz w obiektach z udogodnieniami dla niepełnosprawnych, niemowląt i małych dzieci oraz podróżujących wraz ze zwierzętami.\nJak znaleźć noclegi w Przywidzu?\nNoclegi w Przywidzu szybko znajdzie się przez wyszukiwarkę po podaniu kierunku podróży oraz daty zameldowania i wymeldowania. Po zaznaczeniu liczby podróżnych wyszukiwarka wskaże, które noclegi na terenie Przywidz są dostępne. Wybór noclegu ułatwiają filtry typu obiektu i liczby gwiazdek, oceny gości, odległości od centrum oraz bezpłatnego anulowania rezerwacji. Dzięki temu bez trudu wybierzesz nocleg w Przywidzu już w kilka minut. Możesz zarezerwować sam nocleg lub nocleg wraz z przelotem w zależności od potrzeby.\nJakie udogodnienia znajdę przy noclegach w Przywidzu?\nUdogodnienia przy noclegach w Przywidzu są zależne od wybranego typu obiektu oraz liczby gwiazdek. W dostępnych miejscach na gości czekają pokoje z aneksami kuchennymi, balkonem, klimatyzacją, zestawem do kawy i herbaty, kompletem ręczników i dostępem do Internetu. Przyjezdni mogą skorzystać z bezpłatnego parkingu przy obiekcie, zamówić posiłek w restauracji lub wybrać hotel z basenem. Dodatkowo noclegi w Przywidzu zarezerwujesz w obiektach zapewniających gościom transfer z lotniska i na lotnisko.\nGdzie rezerwować noclegi w Przywidzu?\nRezerwacji noclegów w Przywidzu można dokonać przez Internet. Decydując się na rezerwację na eSky.pl, wybierasz jedynie sprawdzone obiekty. Dzięki temu po dotarciu do Przywidz, nocleg jest przygotowany zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami. Płatność za wybrany pokój odbywa się przez bezpieczny system PayU lub za pomocą karty kredytowej. W razie rezygnacji z wyjazdu, przysługuje Ci prawo do bezpłatnej anulacji rezerwacji noclegu w Przywidzu. Termin bezpłatnego odwołania rezerwacji jest podawany podczas wyszukiwania obiektu.\nIle kosztuje nocleg w Przywidzu?\nKoszt noclegów w Przywidzu jest zależny od kilku czynników. Najtańsze są zajazdy, hostele i kempingi, najwięcej kosztują noclegi w hotelach i luksusowych apartamentach. Cena rezerwacji jest związana z terminem, długością pobytu oraz liczbą gości. Jeżeli chodzi o noclegi, Przywidz cechuje się przystępnością cenową przez cały rok, jednak najmniej płaci się poza sezonem. Koszty pobytu maleją, gdy w jednym pokoju melduje się większa liczba osób oraz gdy rezerwuje się nocleg w Przywidzu na okres powyżej tygodnia.\nNoclegi w Saint-Jeures\nNoclegi w Putatan


Na zajęcia sportowe dla dzieci wydajemy 100-200 zł\ndlahandlu.pl - 14 sierpnia 2019 10:23\n33 proc. rodziców dzieci w wieku szkolnym badanych na zlecenie Santander Consumer Banku wydaje na ich aktywność sportową nie więcej niż 100 zł, a 29 proc. maksymalnie 200 zł miesięcznie. Tylko co dziesiąty rodzic wygospodarowuje na sport swoich dzieci od 201 do 300 zł. Wyższe kwoty to rzadkość. Pieniądze przeznaczamy na strój i odpowiednie obuwie.\n(44 proc.) kupuje też sprzęt i akcesoria sportowe, niemal jedna trzecia (29 proc.) wydaje pieniądze na zorganizowane zajęcia, a niemal co czwarty (23 proc.) uwzględnia w domowym budżecie wydatki na dojazdy na treningi i zajęcia sportowe.


Pokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 4,0 Liczba recenzji: 173Doskonałe34%B. dobre50%Średnie10%Złe5%Okropne1%Teraz zamkniętePn - Cz11:00 - 20:00Pt - So11:00 - 21:00Wszystkie godziny KUCHNIE Amerykańska, Bar CENA $$ - $$$OCENY ObsługaJedzenieWartośćAtmosferaLOKALIZACJA 1112 West Ave, Crossville, TN 38555-4148Wszystkie szczegóły Ulepsz to ogłoszenieCzy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki bezglutenowe?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji jest telewizor?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji można dokonać rezerwacji?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja oferuje dania kuchni lokalnej?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na lunch?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na kolację?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji można zjeść brunch?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki dla wegetarian?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na śniadanie?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki dla wegan?Tak Nie Nie wiem Dziękujemy za pomoc! Zanim się wylogujesz, opisz swoje wrażenia. Napisz recenzjęRecenzje (173)Oceny podróżnych Doskonałe33B. dobre43Średnie4Złe3Okropne1Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (84)angielski (173)Język polski (84)angielski (173)Zobacz opinie podróżnych: 11 z 20 wśród 84 recenzji\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieKelleyltWaynesboro, Wirginia5516Zrecenzowano 7 kwietnia 2017 z urządzeń przenośnych ObiadJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNie356salvatoredCrossville71Zrecenzowano 15 marca 2017 Dobra obsługaJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieCarol DCrossville, Tennessee82Zrecenzowano 14 marca 2017 To miejsce na dobre i niedrogie jedzenieJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieMary GCrossville, Tennessee5210Zrecenzowano 11 marca 2017 Lepiej niż ostatnim razemWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieStinky_Old_GoatRugby, Tennessee23Zrecenzowano 10 marca 2017 Dobre miejsce dobre piwoJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNierthurmanattyCookeville, Tennessee161Zrecenzowano 22 lutego 2017 z urządzeń przenośnych Dobry obiadJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieArt S1Zrecenzowano 14 lutego 2017 Wspaniałe jedzenieJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieWarren PBowie6Zrecenzowano 22 grudnia 2016 Dom myśliwski.WięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: General M, Manager, 'The Beef and Barrel Restaurant & LoungeOdpowiedź udzielona 29 grudnia 2016Tłumaczenie Google Więcej\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieTheresa MFairfield Glade, Tennessee, United States3111Zrecenzowano 21 grudnia 2016 z urządzeń przenośnych Solidne restauracjaWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: General M, Manager, 'The Beef and Barrel Restaurant & LoungeOdpowiedź udzielona 29 grudnia 2016Tłumaczenie Google Więcej\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiepickyvolErwin, Tennessee7422Zrecenzowano 21 listopada 2016 Dobre jedzenieWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: General M, Manager, 'The Beef and Barrel Restaurant & LoungeOdpowiedź udzielona 28 listopada 2016Tłumaczenie Google Więcej\nPoprzednieNastępne123456…9Trwa aktualizowanie listy... W okolicy Pobliskie restauracjeThe Pour House Bistro and WinebarLiczba recenzji: 102 w odległości 0,28 km Gondola Pizza HouseLiczba recenzji: 179 w odległości 0,72 km Kali's KitchenLiczba recenzji: 58 w odległości 0,78 km Pobliskie atrakcjeCumberland County PlayhouseLiczba recenzji: 334 w odległości 3,16 km Cumberland Mountain State ParkLiczba recenzji: 245 w odległości 7,17 km Model Railroad Exhibit by Crossville Model Railroad ClubLiczba recenzji: 104 w odległości 3,46 km Stonehaus WineryLiczba recenzji: 134 w odległości 4,59 km Pytania i odpowiedziUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu 'The Beef and Barrel Restaurant & Lounge.Uwaga: pytanie zostanie opublikowane na stronie Pytania i odpowiedzi.Weryfikacja: Wskazówki dotyczące publikacjiPrześlij


Poczęstunek dla odpustowych gości… – Fakty Chocianów\nBy adminka 14 września 2015\nWczoraj w Chocianowcu odbył się Odpust.\nJak poinformowali nas anonimowi wielbiciele odpustów, poczęstunek trwał późnych godzin wieczornych. Po mszy, która odbyła się w południe wybrani goście przenieśli się do Wiejskiego Ośrodka Kultury. Zespół „ECHO” wraz ze opiewającym sołtysem do końca pełnili honory domu.\nOdpustowe śpiewanie nie miało końca.\nNa odpuście nie zabrakło burmistrza Miasta i Gminy Chocianów, Franciszka Skibickiego. Twój burmistrz Chocianowa przybył samochodem służbowym, co szczególnie zirytowało niektórych mieszkańców. Zupełnie niepotrzebnie.\nFakty uspokajają. Obecność burmistrza na uroczystościach odpustowych jest niezbędnym elementem jego pracy i determinacji. Koszty związane z obsługą nie powinny rzucać złego światła. Fakty ze swojej strony nie zapytają, ile i kto zapłacił za odpust.\nMam nadzieję, że przynajmniej w ten sposób i Fakty dostąpią jakiegoś rodzaju odpustu.\nBy 17 września 2015


1. Bóg połączeń – Kościół Boży w Chrystusie\nNajprościej mówiąc, w diamencie atomy węgla są bliżej, połączone są w każdą z czterech stron najsilniejszym możliwym dla węgla wiązaniem. Dlatego diament jest najtwardszym znanym minerałem. W graficie są te same atomy węgla, każdy połączony z trzema innymi, tworzą luźno związane ze sobą warstwy. Dlatego grafit łatwo się kruszy.\nTe same atomy, ale różne połączenia! Z grafitu da się wytworzyć diamenty za pomocą ogromnego ciśnienia i bardzo wysokiej temperatury.\nProponuję obejrzenie filmiku, który nawiązuje do powyższych myśli:\nOd wieków wierzono, że materia musi się składać z najmniejszych niepodzielnych cząstek, które z greki nazwano atomami. Ponad dwieście lat temu potwierdzono istnienie pierwiastków chemicznych składających się z identycznych atomów. Jednak na początku XX wieku okazało się, że atomy składają się z jądra i chmury elektronów, a jądro da się rozbić na protony i neutrony. Możliwość rozszczepiania i syntezy jąder atomów stała się źródłem nieznanej wcześniej ogromnej energii – skonstruowano bombę atomową, a potem termojądrową. Powszechnie korzysta się z energii elektrycznej wytwarzanej w elektrowniach atomowych. Jest to energia wielokrotnie większa od energii wiązań chemicznych, stąd siła wybuchu jądrowego jest wielokrotnie większa od siły wybuchu ładunków konwencjonalnych. Podobnie można porównać energię z konwencjonalnych i atomowych elektrowni.\nPojęcie cząstki elementarne wprowadzono w latach 1930-1935 i oznaczało ono elektron, proton, neutron i kwant pola elektromagnetycznego (foton). W tamtych czasach uznawano, że cała materia zbudowana jest z tych cząstek. Jednak badania posuwały się dalej, prowadząc do odkrycia w XX wieku wielu kolejnych cząstek, które początkowo uważano za elementarne (czyli takie, których nie się już podzielić). Pod koniec zeszłego stulecia było ich już ponad 200 (w tym udowodniono istnienie przewidywanych przez fizyków kwarków), z których wiele odpowiada za oddziaływania pomiędzy pozostałymi cząsteczkami. Współcześnie nie uważa się ich za elementarne (odkryto, że składają się innych cząstek). Jednak idea, że część cząstek odpowiada za siły działające pomiędzy pozostałymi jest aktualna.\nNajważniejszym problemem w fizyce cząstek jest znalezienie czegoś, co można uznać za cząstki fundamentalne, z których, jak z budulca, złożone byłyby wszystkie inne cząstki „elementarne”, a które same nie byłyby już złożone z niczego innego. Aktualnie obowiązujący model standardowy wprowadza 12 cząstek, z których zbudowana jest materia, zwanych fermionami i 12 cząstek, odpowiedzialnych za przenoszenie oddziaływań między innymi cząstkami, zwanych bozonami („cząstek promieniowania”). Zatem świat składa się w „równej mierze” z materii, jak i oddziaływań pomiędzy jej cząstkami, czyli (w uproszczeniu) połączeń pomiędzy nimi.\nŹródło, to m.in. Wikipedia


Profesjonalne tworzenie sklepów − solidarnosc25.pl\n10.03.2020, 09:54 0 komentarzy\nNa pewno zdajesz sobie sprawę z tego, jak fundamentalne jest posiadanie własnej strony w Sieci. Komu zlecić zatem zrobienie profesjonalnie wyglądającej strony internetowej? Postaw na wykonanie strony u ekspertów w tej branży. Wyłącznie faktyczni znawcy tworzenia stron mogą podołać takiej misji. Czemu warto skorzystać z naszych usług? Projektowanie stron internetowych nie jest tak proste, jak mogłoby się wydawać. Jeżeli nie zajmujesz się profesjonalnie tworzeniem stron, strona zrobiona samowolnie nie będzie wyglądała najlepiej. Nie warto także korzystać z pomocy niewiarygodnych serwisów, bowiem spod ręki niewprawionej osoby najprawdopodobniej wyjdzie niefunkcjonalna strona.\nW zakres usług spółki Doubles wchodzi opracowywanie graficzne i tworzenie witryn internetowych. Poprzez ich ogromne doświadczenie pomagają budować pozytywny obraz firm w internecie. Zaprojektują dla Twojego biznesu atrakcyjną a także responsywną stronę internetową zarówno pod względem informacyjnym, komunikacyjnym jak i wizualnym. Opracowane przez firmę Doubles strony WWW okazują się zdecydowanie funkcjonalne, lecz również niezwykle przyjemne dla oka. W politykę firmy Doubles bezdyskusyjnie wpisuje się przede wszystkim indywidualne traktowanie klientów.\nW zespole tej firmy znajdziesz tylko profesjonalistów i zawodowców z zakresu opracowywania stron www. Śledzą na bieżąco trendy technologiczne oraz estetyczne. Ich wiedza i doświadczenie sprawia, że potrafią dobrze wytworzyć witryny WWW, tak, aby były w stu procentach wpasowane pod wytyczne wyszukiwarki Google, działały sprawnie, a klienci byli zadowoleni z prędkości stron a także bezproblemowości z ich działania.\nDziałalność Doubles opiera|Ich strategia opiera się} przede wszystkim na tym, że mocno współpracujemy z klientem. Dokładnie słuchają potrzeb i wybierają indywidualnie strategię. Klienci czują się zapewnieni, że są obsługiwani indywidualnie oraz za każdym razem z równym zaangażowaniem. Zrealizowali multum projektów, wciąż poszerzając krąg zadowolonych odbiorców. Strony WWW, które wytworzyli, zawsze spełniały wszystkie oczekiwania ich klientów. Wszelkie ich projekty witryn internetowych odpowiadały charakterowi, jakim cechuje się działalność klienta, przykuwając uwagę unikalnością grafiki, czy szatą wizualną.\nNie powierzaj Twojej strony internetowej w niepewne ręce. Projektowanie strony internetowej to zajęcie wymagające odpowiedniego przygotowania technicznego, doświadczenia oraz specjalistycznej wiedzy. Jest to zbyt ważny element marketingowy dla Twojej firmy. Dzięki stronie pokazujesz światu swoją jedyną w swoim rodzaju ofertę, zdobywasz potencjalnych klientów, budujesz wizerunek firmy a także powiększasz świadomość istnienia Twojej marki wśród użytkowników internetu. Powinieneś pamiętać o tym, że Twój wizerunek w internecie to podstawa sukcesu Twojej firmy. Wielu ludzi korzysta głównie ze smartfonów, dlatego zadbaj o to, aby Twoja strona była responsywna oraz dopasowana do wszelkich urządzeń. Zaufaj nam a także daj swoją stronę w ręce specjalistów. Doubles sprawi, że Twoja strona internetowa będzie sprawna oraz ładna dla oka.\nTworzenie stron internetowych to w pierwszej kolejności pasja dla Doubles. Robią to od wieków, z radością rozwijając ciągle swoje doświadczenie, uzupełniając wiedzę na wszelakie istniejące na rynku metody. Opracowywanie stron WWW to działalność, za którą powinno iść posiadanie ogromnych chęci i serce włożone w każde zadanie. Połączenie pasji z wiedzą, idealnym porozumieniem z klientem i zrozumieniem jego sugestii, dobrze dobranymi narzędziami i doświadczeniem, daje sto procent sukcesu i zadowolenia z otrzymanego zlecenia. Nie straszne są im żadne wyzwania, realizujemy również najbardziej wymagające zadania. Ich skuteczność spowodowana jest współpracą jedynie z najlepszymi specjalistami od grafiki, programowania i marketingu internetowego.


klocki | kunter.pl\nDzień Dziecka jest świętem wszystkich dzieci. A chyba wiadome, że o dzieciaki należy zadbać. Zasadniczo wszelkie święta należy święcić, także te niekatolickie!\nKlocki Lego jako doskonały podarek na wszelaką ewentualność\nGrupa LEGO to firma z siedzibą w Billund w Danii. Firma ta dalej jest majątkiem rodziny Kirka Kristiansena, który zaprojektował ją w 1932r. Klocki Lego zdają się być najpewniejszym upominkiem dla dzieci na każdego rodzaju okazje. Lego na prezent na urodziny to znakomity pomysł. Niezmiennie od lat cieszą się powodzeniem u młodszych jak też starszych dzieci.\nRead more about Klocki Lego jako doskonały podarek na wszelaką ewentualność\nPrezent dla Twojego , który sprawi mu autentyczną radość\nWybranie upominka dla dziecka może stać się całkiem skomplikowanym zadaniem. Niewielu dorosłych kojarzy, w co kochają się bawić nowoczesne urwisy. Jeszcze gorzej mają osoby, które na co dzień nie mają kontaktu z berbeciem, który ma zostać obdarowany. Jeżeli spacerując po sklepie dla maluchów czujesz się całkowicie zamotany, przeczytaj ten króciutki tekst – na pewno znajdziesz jakieś rozwiązanie.\nRead more about Prezent dla Twojego , który sprawi mu autentyczną radość


Home Concept - GALERIE VENIS\nEkskluzywny showroom o powierzchni ekspozycyjnej ponad 500 m² zlokalizowany w centrum handlowym HOME CONCEPT (daw. TTW Home). W salonie obejrzeć można boksy ekpozycyjne prezentujące możliwości aranżacyjne naszych materiałów, które świetnie sprawdzą się nie tylko w łaziece, ale również w kuchni, salonie, holu, a także we wnętrzach komercyjnych.\nW salonie sprzedaży nasi Klienci znajdą również obszarną bibliotekę płytek ceramicznych i gresowych, strefę ekspozycyjną armatury i ceramiki łazienkowej oraz wybór mebli i oświetlenia z naszej oferty. Można tu również skorzystać z usług projektowej. Nasi projektanci, którzy cenią sobię kreatywność, funkcjonalne podejście do aranżacji przestrzeni oraz design zgodny z aktualnymi trendami, zaaranżują łazienkę idealną lub inne pomieszczenie, o którym zamarzą nasi Klienci.\nWszystkich Klientów zachęcamy do skorzystania z oferowanej przez nas usługi projektowania wnętrz. Nasi projektanci z ogromną chęcią zaaranżują funkcjonalną łazienkę, będące idealnym miejscem do codziennego relaksu lub inne pomieszczenie, o którym tylko zamarzą nasi Klienci.\nMarzena Matoszko – handlowiec, architekt\nRafał Sworowski – handlowiec, projektant wnętrz\nPaweł Zdunikowski – handlowiec\nHome Concept (dawniej: TTW Home)\nAl. Jerozolimskie 185, st. 26\nT: +48 22 658 08 05


Dobrej jakości gniazdka - Zrównoważone Budownictwo\nStrona główna » Blog » Dom » Dobrej jakości gniazdka\n16 marca, 2021 Krystian Wyłączone Dom\nKażdy z nas na co dzień korzysta z różnych urządzeń elektrycznych. Zazwyczaj wymagają one podłączenia do prądu. W tym celu niezbędne okazują się gniazdka, które muszą znaleźć się w każdym pomieszczeniu mieszkania. Na co zwrócić uwagę podczas wyboru gniazdek? Powinniśmy kierować się ceną, estetyką wykonania czy też kolorystyką?\nJakie powinny być gniazdka?\nPrąd niezbędny jest w każdym domu. W związku z tym, w każdym pokoju muszą znaleźć się gniazdka, do których możemy podłączać różne urządzenia. Wybór jest dość spory pod tym względem, jednak coraz częściej pożądane są nowoczesne gniazdka sklep internetowy to najlepszy sposób, jeśli chodzi o ich zakup. Dlaczego? Tamtejszy asortyment jest bardzo duży, a ceny są zdecydowanie niższe niźli w sklepach stacjonarnych. Czym powinniśmy kierować się przy wyborze? Z pewnością kwestią bezpieczeństwa użytkowania potwierdzonego w certyfikatach. Wiadomo, walory estetyczne są ważne dla większości z nas, jednak powinniśmy zwrócić uwagę również na montaż i funkcjonalność danych gniazdek. Należy odpowiednio dopasować je do danych pomieszczeń. Musimy mieć na uwadze ochronne bolce oraz klapki, jeśli chodzi o gniazdka w łazience. Warto, aby gniazdka w pokojach miały dodatkowe zabezpieczenie przed dziećmi. W obecnych czasach mamy w sklepach gniazdka w bogatej kolorystyce i wzornictwie, dlatego bez problemu możemy dopasować je do wnętrza. Coraz chętniej kupowane są gniazdka w ciemniejszych odcieniach, które dodają elegancji. Nieobojętny jest także ich rozkład oraz ilość w każdym pomieszczeniu.\nNiekiedy powinniśmy dobrze zastanowić się nad tym, co niezbędne jest w naszym mieszkaniu. Na pewno ważne są gniazdka, które coraz częściej zamawiane są w sklepach internetowych. Dostępne są one w kolorze bieli, kremowym czy też brązowym. Czarne są także chętnie kupowane. Ważne, aby przed zakupem sprawdzić, jakie mają zabezpieczenia.\nPoprzedni: Siodełka rowerowe z wkładką żelową\nNastępny: Muzyka na przyjęcie weselne


Gentil Bocca. Helena Filochowska – Żmigrodowa.\n1 Gentil Bocca. Helena Filochowska – Żmigrodowa.\nHelena Filochowska Żmigrodowa\nDwa konie lśniące, pyszne, wiclkopańskic, czarne jak diabły. lotne jak wicher, niosły małe misterne sanki, a Turski, zwany w buduarach warszawskich ,.Lalusiem” uśmiechał się w cieple bobrowego futra i przymykając swe władcze, czarujące oczy, oddawał się stanowi miłych halucynacyi.\nPod fioletową smugą uśpionych borów wisiało nieruchome słońce, nasycone purpurą, która niebieskie powietrze wypełniła przecudną barwą delikatnego różu. Śnieg zwolna błękitniał i gasły jego kosztowne, brylantowe drżenia, a matowość dalekich równin powlekała przesmutny, martwy odcień jak gdyby marmuru, ten odcień specyalny, który w godzinach przedwieczornych wśród silnego mrozu rodzi zimno zimowej pustki.\nRzadkie, samotne wierzby całe białe i srebrne, a zawsze smutkiem swym budzące cichy, niejasny żal, pochylone ponad drogą osypywały śnieżny puch, który zanim spadł na ziemię, brał z purpury gasnącego słońca ciepły ton i chwilę trwał, wahał się w powietrzu, jak różowy kwiat, albo dziwny motyl.\n.Lalusiowi” Turskiemu był zupełnie obojętny cudowny pejzaż, który jak blada, delikatna panorama ogarniała go zewsząd.\nAch… dość już miał tych sielskich krajobrazów zc „słońcem konającem”, czy wschodzącem, z zadumaną czernią lasów”, z „krowami na łące”, i czy „dziewczyna o świcie zbierającą kaczeńce” i. t. d. i. t d… Pienił się zawsze z wściekłości na wystawach obrazów (gdzie naznaczały mu nieraz schadzki żądne kombinacyi wrażeń przeestetyzowane i przesubtelnione kobietki), ilekroć widział jakieś „krowy w słońcu” albo „dziewczyny u strumienia”, nie mogąc zrozumieć, dlaczego ladzie podobne „ohydy” malują.\n— Krowa, proszę pana, to jest krowa, a dziewczyna wiejska każe zawsze pamiętać, że nic używa perfum ani, co gorsza, mydła nie zna się na tajemnicach manicure i ma czerwone popękane nogi—zwracał się gniewnie do pierwszego lepszego „peleryniarza” o rozwianym tragicznie włosie, stojącego w rzewnej kontcmplacyi zazwyczaj przed własnem arcydziełem. — Ja mam tego dotąd u siebie na wsi…\nTu Laluś Turski ślicznym gestem pokazywał ręką elegancki kołnierz z zachwycająco związanym najmodniejszym krawatem.\n— Pan jest właścicielem dóbr? — pytał zazwyczaj olśniony malarz, drżący nadzieją, sprzedania jakiego „kicza“ i spożycia z eleganckim mecenasem młodej sztuki przyzwoitej kolacyi.\nTurski machał rozpaczliwie delikatną ręką i zabierał malarza do pierwszorzędnej restauracyi prosząc go serdecznie:\n—Mój złoty panie… Maluj pan wszystko, maluj najpiękniejszy twór natury – kobietę, twór, który ogromnie osobiście lubię.,. Albo maluj cudne hetery jak Żmurko. wytworne, orechideowe, drażniące damy salonów, jak , Axentowiecz. demoniczne anioły i anielskie demony, jak Bernard, Caro o Devaile albo coś a la Goya… wściekłe branety o śnieżnych ciałach, piekielnych oczach i ustach szalonych… Wszystko, co chcesz, mój panie, byle nie te „krowy w słońcu“ i „dziewczyny u strumienia…” Dobrze?\nChwilami wychylał z kosztownego kołnierza swą prześliczną twarz z czarnemi brwiami ponad niebieskiemi oczyma i orlim nosem o szeroko rozwartych nozdrzach, ale ze skrzywieniem wązkich ust chował ją natychmiast przed dojmującem zimnem, błądząc znudzonym wzrokiem po zbliżającym się czarnym prawic lesie.\nObojętne mu były cudne tajemnice, które wokół wysmukłych kolumnowych pni wyrzeźbiła zima srebrem i brylantami na ciemnych gałęziach świerków i sosen. Z tęsknotą czekał widoku stacyi kolejowej z jej czerwonymi budynkami, zaspanym kasyerem i jednym poslugoczem, posępnym jak noc i beznadziejnie brudnym.\nWybuchały w nim marzenia, jak płomienie, które ma zawsze, a więc kilkanaście razy do roku, rozpalały wyobraźnią, ilekroć jechał do Warszawy, cały drżący żądzą użycia, tęsknotą do gwarnych, pełnych światła i śmiechu ulic, do chaosu, szału, zgiełku sal balowych, wielkich restauracyi, do pięknych, grzesznych kobiet… W myśli widział je wyraźnie na tle eleganckich nocnych kawiarni, jak roztaczają swój pawi nieprzeparty czar, jak wabią, wołają leniwym uśmiechem, pieszczotą oczu chciwych, rozszerzonych podnieceniem…\nMiasto, Miasto. Krzyczała w nim radość szalona, upajająca i słodka ilekroć pospieszny pociąg wpadł pod oszklony dach pełnego zgiełku olbrzymiego dworca, nad którym płonęła szeroka łuna miliona świateł wielkiego miasta. Tłumił głośny krzyk upojenia i wtapiał się w kuszący odmęt ulic. bezczelnie rzucających w oczy porywający przepych swych świateł, gwara, rozpędu, szaleństwa i oszałamiającej zmysły piękności.\nTurski rozszerzał nozdrza i zsuwając brwi sugestyonował się z oporem, starając się uprzytomnić sobie silną, odurzającą woń perfum, które mu przypominały jego ostatni romans.\nWspomnienie tego zapachu wywoływało szereg innych mile denerwujących wspomnień, nasuwających zupełnie realne widzenia kobiecej postaci w morelowej barwy szlafroczku japońskim, z szerokim niebieskim pasem z wzorzystego jedwabiu. Mała twarzyczka, na pól dziecięca, na pół rozpustna z bronzowemi oczyma, o żółtych błyskach okrutnych źrenic pantery.., Małe nóżki, kołyszące się dziecięcym ruchem w zadużyeh pantofelkach z czerwonej skóry…\nI ten zapach niezapomniany… zapach Gentil bocco…\nNagle marzenia Turskiego przerwał widok budzący go swą starością, nijakością i nudą w sposób bardzo niepożądany.\nW śniegu, bokiem drogi brnął, zapadając co chwila w olbrzymie zaspy, chłop w żółtym mocno przewiewnym kożuchu i wtulonej na uszy równie przewiewnej czapie. Co parę kroków zwracał się w stronę sani twarzą z mrozu obrzękłą, wprost granatową, o rysach stężałych i nieruchomych. Trwożliwie biegały jego duże, wypłowiałe oczy nawpół okryte obrzmiałą brwią. Zamiast wąsów wisiały mu u ściętych mrozem ust spękanych misternie zamarzłe sople lodu. Wreszcie zrównawszy się z wspaniałemi sankami, chłop zgrabiałą ręką ściągnął z głowy czapę i zgięty wpół stał pokornie, trzymając ją tuż przy ziemi.\nTurski spojrzał jednem okiem na ukłon chłopa i przypomniało mu się jakieś przedstawienie w Paryżu, jacyś hiszpańscy rycerze zamiatający pióropuszami pył z przed złoto obutych stóp pięknych dam średniowiecznych, jacyś paziowie, chylący się kornie przed majestatem królewien jasnowłosych w złotogłowia, brokatach i perłach.\nZamknął oczy, porwany pięknem obrazu, ale przypomniała mu się granatowa obrzękła twarz chłopa i ruch ramion, jakby chcących objąć pańskie, jaśnie wielmożne kolana.\n— Aha, bo to mróz — pomyślał Turski, zastanawiając się nad dzikim kolorytem chłopskiego oblicza, i nagle powstała mu w głowic myśl nader szlachetna:\n— A możeby go zabrać na sanki?\nRozkazał stanąć. Stangret podniósł wysoko brwi i czekał, w duchu wzruszywszy ramionami.\nA chłopisko brnął spiesznie, mnąc w zsiniałej garści czapkę, olśniony i niedowierzający. Stał chwilę przed sankami, przestępując z nogi na nogę.\n— Niech będzie pochwalony—zaczął nieśmiało.\nTurski dopiero teraz spostrzegł, że musi chłopa umieścić obok siebie, gdyż na koźle piętrzyły się eleganckie kuferki. Z westchnieniem wskazał chłopu miejsce lekkim ruchem głowy.\nBóg zapłać, jaśnie panu, – mruknął chłop i zaczął szukać ustami pańskiej ręki.\nAle Turski obrócił się profilem i jeszcze głębiej wtulił się w miękkie ciepło futra.\n— Trzeba z ludem żyć—myślał i w duchu widział kontrast swej wytwornej, pańskiej sylwetki ze zmarzniętym chłopiną w wytartym kożuchu.\nSpojrzawszy z ukosa na przygodnego towarzysza, zauważył, że chłop jechał z obnażoną głową. Pęd powietrza rozwiewał mu siwe włosy i odrzucał z upartego, pełnego troski czoła.\n— Włóżcie czapkę, gospodarzu, — wycedził, nie otwierając prawie ust, w obawie zaziębienia.\nChłop posłusznie nakrył głowę.\n— Mróz, jaśnie panie—zaczął ochrypłym głosem, – i coś już późno. Żeby nie łaska jasnego pana, to nie zdążyłbym na kolej… Bo jadę do syna… do śpitala piotrkowskiego jadę.\n— Syn wam chory- -uprzejmie rzucił Turski— rozgrzany znów wspomnieniem rozpustno – niewinncj, kobiecej twarzy o pałających oczach i usteczkach pełnych namiętnych uśmiechów kaprysu i uporu. Powiał znów szalony zapach Gentil bocea…\n— A chory, jaśnie panie—podjął chłop, uszczęśliwiony łaską pańskiego zapytania. Nogę mu doktory ucieni, bo kość całkiem w niej zgniła…Ucicni całą nogę — ciągnął ochryplej, ciszej. — Jeden syn… jeden, chłop był, jak świeca, w barach szeroki, w pasie cienki jak panna… Jak zaśpiewał to się płakać i śmiać chciało… Wzieni do wojska i przysłali kalekę. Z konia spadł i kolanem w kamień wycion, jasny panie…\nTurski nie słyszał prostej, rozpaczliwej melodyi chłopskiej skargi. Patrząc w ostatnią czerwoną smugę słońca, widział czarną wizyę kominów fabrycznych, płaszczyznę niezliczonych dachów, całą olbrzymią sylwetę wielkiego jak potwór miasta.\n— Płonie ponad niem nocami ruda łuna miliona świateł i gra skłębiony wir szalonego gorączkowego życia. O miasto… Przejmujący spazm rozkoszy wybucha jak czerwony płomień ze śmiechu kobiet, dźwięku muzyki, wściekłego gwaru ulic, nocnych kawiarni i szeptów ust upojonych słodyczą szampana. Tulą się pary, szukające schronienia dla tak pięknej w swym odwiecznym grzechu miłości, miłości krótkiej jak noc, miłości bez jutra, miłości, która jest jak kwiat — o świcie zwiędnie, zagaśnie i w pył uliczny wdepczą ją stopy ludzkie…\n…Nad miastem, dysząccm jak potwór, płonie rudy blask miliona świateł….\n— A przed reperacyją niby w tym śpitalu, bo płakał jak dziecko i prosił: Tatusiu, nie dajta mi umierać, takim młody chłop.. Jezus, jak to dobrze, że mnie jaśnie pan wzięli na sanki, bo bym nijak nie zdążył bez te śniegi straśliwc na maszynę…\nTurski nagle oprzytomniał. Uderzyła go wstrętna, nieznośna woń chłopskiego korzucha; woń, która mu specyalnie działała na nerwy. Poruszył się niespokojnie, zasłonił nos kołnierzem futra i odwrócił się tyłem do chłopa.\nZaczął znów myśleć o rzeczach bardzo pożądanych, bardzo miłych, bardzo wykwintnych, które czekają go w przyszłości tak niedalekiej. Ale woń, owiewającą myśli te subtelną i wytworną woń Gentil Boeea zabijał straszliwy odór kożucha, w którym trząsł się z zimna chłop zesmutniały, milczący, ale uszczęśliwiony dobrocią „jaśnie pana”. Jego ciemny, obrzękły profil rysował się w przeczystem powietrza grubemi liniami twarzy, zżartej troską i stężałej w gorzkiem rozpamiętywania. Oczy tylko nieśmiałe, blade, nie taiły wyrazu szczęścia i jakiejś bezmiernej, wzruszającej ufności, zbudzonej zapewne pytaniem młodego pana z Zacisza o syna.\nNagle „jasny pan“ zakaszlał i zakrztusił się. Zrobiło ma się słabo, jak kobiecie na balu zbyt ściśniętej gorsetem. Doznał uczucia duszności i za-wrota głowy.\nStangret na dany znak zatrzymał konie pędzące, jak czarne dyably, jak smoki apokaliptyczne, a Turski, odwracając od chłopa delikatno, pobladło twarz króla buduarów, powiedział słabym głosem:\nMój człowieku… zsiądźcie. Kożuch wasz strasznie… śmierdzi…\nTo trywialne „śmierdzi” Turski wymówił dyskretnie, z dużym zażenowaniem. Chłop patrzył szeroko otwartemu oczyma, nie pojmując słów pańskich. Jaśnie pan go wziął na sanki… śniegi zawaliły drogę… nie zdąży na maszynę… Wreszcie zrozumiał, gdy stangret, zwracając ku niemu krzywą, wygoloną twarz, rzucił, jak pięścią między pczy:\n— Złazić! Marsz\nZlazł posłusznie, zsiniałą ręką zgarnął z siwego łba czapę.\n— Bóg zapłać jaśnie…—zaczął, ale czorty konie ruszyły, aż chłopu twardy śnieg bryznął w zdumione oczy.\nStał wśród zwałów śnieżnych z czapką w ręce, obrócony siną z mrozu twarzą w stronę niknących sanek. Po chwili obwąchał kożuch i wpatrzony wciąż zdamionemi oczyma w niebieski cień mroźnej, czającej się nocy, wyszeptał stężonemu ustami przez łzy:\n— Nie zdążę na maszynę… A kożuch… juści, że śmierdzi. — — —\nTurski, zwany w buduarach warszawskich „Lalusicm”, nawpół leżąc na aksamitnych poduszkach przedziału pierwszej klasy, patrzył przez okna wagonu na senne, białe pola i czarne, ciche lasy. Marzył znów o rzeczach blizkich, miłych i upajających. Znów widział gorące, napół niewinne, na pół rozpustne oczy, o połyskach topazu i bronzu, kapryśne usta kobiece i małe nóżki w czerwonych pantofelkach.\nZamknął powieki. W wagonie zapachniało coś odurzająco, słodko, narkotycznie, wonią rozkoszy, upojenia, szaleństwa…\nBył to zapach perfum „Gentil bocca“.\nWspólna Praca Łomża. 10 września 1911 roku. Nr 36.\nInformacja o autorce i wykaz opublikowanych utworów jest tutaj\n752 Ogólnie 2 Dziś