Ekspert Healthin - Forum\ntemat odpowiedział Ekspert Healthin → na lara82 → Maluchy\nDzień dobry, nebulizator Air Pro dostępny jest zarówno w aptekach stacjonarnych, jak i internetowych. Zachęcam jednak do zakupu za pośrednictwem strony https://www.healthin.com gdzie w tym momencie może otrzymać Pani zniżkę 10% na zakup nebulizatora. Przesyłka standardowo wysyłana jest dnia kolejnego po zaksięgowaniu środków pieniężnych na naszym koncie. Jeżeli ma Pani dodatkowe pytania nt. nebulizacji, chorób układu oddechowego czy rodzajów nebulizatorów, zachęcam do dodawania we wpisach hashtagu #pytaniedohealthin. Chętnie wyjaśnię wszelkie wątpliwości. Pozdrawiam Ekspert Air Pro\ntemat odpowiedział Ekspert Healthin → Zdrowie i pielęgnacja oraz dobra forma\nDzień dobry, przed zakupem nebulizatora, wśród wielu dostępnych na rynku urządzeń warto zwrócić uwagę na następujące cechy: możliwość nebulizacji większości popularnych leków, cicha praca, bezpieczeństwo, mobilność oraz stosunek prędkości nebulizacji do wielkości depozycji substancji aktywnej w płucach, co pozwala nam określić efektywność pracy urządzenia. Ze swojej strony polecam nebulizator membranowo-siateczkowy Air Pro, którego zaletą jest wysoka mobilność oraz wydajność pozwalająca na wykonanie stosunkowo krótkiego procesu inhalacji w niemalże każdych warunkach, bez względu na dostępność zasilania elektrycznego (dzięki niezależnemu źródłu zasilania). Ta cecha jest szczególnie ważna przy astmie, ponieważ dzięki niej, nebulizator Air Pro można nosić w torebce, teczce czy plecaku i korzystać z niego gdziekolwiek i kiedykolwiek jest to potrzebne. Aparat jest łatwy w obsłudze, cichy i poręczny, umożliwiając przeprowadzenie procesu nebulizacji pod różnym kątem, co szczególnie wydaje się być przydatnym u niemowląt i małych dzieci. Jeżeli mają Państwo dodatkowe pytania nt. nebulizacji, chorób układu oddechowego czy rodzajów nebulizatorów, zachęcam do dodawania we wpisach hashtagu #pytaniedohealthin. Chętnie wyjaśnię wszelkie wątpliwości. Pozdrawiam Ekspert Air Pro\ntemat odpowiedział Ekspert Healthin → Maluchy\nDzień dobry, zdarza się, że nieodpowiednio dobrana substancja lecznicza do nebulizacji może powodować zapchanie urządzenia. Jeśli nebulizator przestał działać i nie wydziela się para, to właśnie może wskazywać na zapchanie membrany nebulizatora. W tym celu należy przeprowadzić czyszczenie z użyciem białego octu. 1. Do pojemnika na lek wlej 3-6 ml wody (najlepiej przegotowanej). 2. Dodaj od 2-5 kropli białego octu. 3. Przeprowadź pełną nebulizację. 4. Zdejmij głowicę na lek i umyj ją w ciepłej wodzie poniżej 40 stopni przez ok. 5 minut. 5. Nie puszczaj strumienia wody bezpośrednio na membranę. 6. Pozostaw nebulizator do samoczynnego wyschnięcia. Jeśli ta metoda nie przyniesie oczekiwanego skutku, warto spróbować drugiej opcji: 1. Odłącz głowicę od korpusu nebulizatora. 2. Umieść głowicę nebulizatora w pojemniku zawierającym 200 ml przegotowanej wody w temperaturze nie wyższej niż 40 stopni z dodatkiem jednej łyżeczki do herbaty białego octu na okres 3-5 minut. 3. Wyjmij głowicę z roztworu i delikatnie osusz ją z pozostałości roztworu. Proces suszenia powinien być przeprowadzony z dużą ostrożnością. Zaleca się pozostawienie głowicy do samoczynnego osuszenia poprzez zebranie gazikiem niepotrzebnego płynu. Proszę o informację zwrotną, czy powyższe rady pomogły i czyszczenie nebulizatora przyniosło skutek. Jeżeli mają Państwo dodatkowe pytania nt. nebulizacji, chorób układu oddechowego czy rodzajów nebulizatorów, zachęcam do dodawania we wpisach hashtagu #pytaniedohealthin. Chętnie wyjaśnię wszelkie wątpliwości. Pozdrawiam Ekspert Air Pro\nDzień dobry, zdarza się, że dzieci czasem boją się głośno pracującego urządzenia - dlatego należy szczególnie zwrócić uwagę na sprzęt, który planuje Pani kupić. Szukając odpowiedniego urządzenia dla dziecka, warto zwrócić uwagę na kilka cech: możliwość nebulizacji większości popularnych leków, cicha praca, bezpieczeństwo, mobilność oraz stosunek prędkości nebulizacji do wielkość depozycji substancji aktywnej w płucach, co pozwoli nam określić efektywność urządzenia. Warto zwrócić uwagę, że nie wszystkie urządzenia pozwalają na nebulizację leków bez zmian ich właściwości. Ze swojej strony polecam nebulizator membranowo-siateczkowy Air Pro, którego cicha praca jest ogromną zaletą. W odróżnieniu od nebulizatorów pneumatyczno-tłokowych i ultradźwiękowych, zastosowana w nim technika membranowa sprawia, że właściwości lecznicze popularnych preparatów pozostają niezmienne. Jeżeli ma Pani dodatkowe pytania nt. nebulizacji, chorób układu oddechowego czy rodzajów nebulizatorów, zachęcam do dodawania we wpisach hashtagu #pytaniedohealthin. Chętnie wyjaśnię wszelkie wątpliwości. Pozdrawiam Ekspert Air Pro\ntemat odpowiedział Ekspert Healthin → na Marcelina200 → Przedszkolaki\nDzień dobry, stosowanie nebulizatorów dla dzieci i dorosłych jest bardzo dobrą metodą leczenia, ponieważ pozwala podać duże dawki leku i łączyć je z innymi preparatami. Wybór odpowiedniego nebulizatora zależy od bardzo wielu czynników m.in.: stanu zdrowia oraz wieku pacjenta, rodzaju stosowanych leków, czy też chociażby warunków w jakich nebulizacja ma być wykonana. Przy terapii wziewnej nie ma jednego uniwersalnego postępowania, a każde z dostępnych na rynku urządzeń posiada swoje zalety oraz wady. Kupując nowy nebulizator, należy zwrócić uwagę na dostępne końcówki. Warto pamiętać, iż co do zasady dzieci do 4 roku życia powinny być inhalowane za pomocą maski twarzowej, a starsze oraz dorośli - ustnikiem. Ze swojej strony polecam nebulizator membranowo-siateczkowy Air Pro, o który Pani pyta. Jest odrobinę głośniejszy o szeptu (40-50dB). Ponadto, w odróżnieniu od nebulizatorów pneumatyczno-tłokowych i ultradźwiękowych, technika membranowa zastosowana w Air Pro sprawia, że właściwości lecznicze popularnych preparatów pozostają niezmienne. Jeżeli mają Państwo dodatkowe pytania nt. nebulizacji, chorób układu oddechowego czy rodzajów nebulizatorów, zachęcam do dodawania we wpisach hashtagu #pytaniedohealthin. Chętnie wyjaśnię wszelkie wątpliwości. Pozdrawiam Ekspert Air Pro\ntemat odpowiedział Ekspert Healthin → Przedszkolaki\nDzień dobry, zachęcam do zapoznania się z artykułem https://edukacja.healthin.com/artukuly/porownanie-nebulizatorow.html, gdzie znajdzie Pani porównanie wszystkich wymienionych przez Panią rodzajów nebulizatorów. Aby nebulizacja była skuteczna, należy pamiętać o doborze odpowiedniego aparatu, zgodnie z przeznaczeniem i charakterystyką stosowanych leków oraz zdolności inhalacyjnych samego chorego. Jeżeli cicha praca jest dla Pani najważniejsza, polecam nebulizator membranowo-siateczkowy Air Pro, który jest odrobinę głośniejszy o szeptu (40-50dB) :) Ponadto, w odróżnieniu od nebulizatorów pneumatyczno-tłokowych i ultradźwiękowych, technika membranowa zastosowana w Air Pro sprawia, że właściwości lecznicze popularnych preparatów pozostają niezmienne. Kolejną ważną cechą jest jego mobilność, dzięki czemu może Pani zabrać urządzenie zawsze ze sobą. Jeżeli mają Państwo dodatkowe pytania nt. nebulizacji, chorób układu oddechowego czy rodzajów nebulizatorów, zachęcam do dodawania we wpisach hashtagu #pytaniedohealthin. Chętnie wyjaśnię wszelkie wątpliwości. Pozdrawiam Ekspert Air Pro\nDzień dobry, wiadomo, że dzieci nie zawsze lubią podawanie leków, bądź sytuacje, w których muszę siedzieć nieruchomo przez jakiś czas, dlatego należy szczególnie zwrócić uwagę na sprzęt, który planuje Pani kupić. Idealnym rozwiązaniem wydaje się w tym przypadku nebulizator membranowy, przede wszystkim ze względu na to, że działa bardzo cicho, przez co wygodniej wykonać nebulizację na przykład podczas snu – a na tym Pani zależy. Proszę jednak pamiętać, że nebulizacja w czasie snu jest wskazana tylko w przypadku, kiedy dziecko zupełnie nie chce współpracować. W czasie nebulizacji zalecam wyprostowaną pozycję ciała, co jest trudne do osiągnięcia w czasie snu. Ponadto ważnym jest, aby maseczka szczelnie przylegała do buzi śpiącego dziecka i lek został podany w całości, zgodnie z zaleceniami oraz tym jak powinna przebiegać każda poprawna nebulizacja. Ze swojej strony polecam nebulizator membranowo-siateczkowy Air Pro, którego cicha praca jest ogromną zaletą - zabieg można z powodzeniem wykonać, kiedy dziecko śpi - wystarczy szybka inhalacja podczas snu, dzięki której oddech wróci do normy. Więcej informacji znaleźć można w artykule: https://edukacja.healthin.com//artukuly/nebulizacja-dziecka-podczas-snu-1.html Jeżeli mają Państwo dodatkowe pytania nt. nebulizacji, chorób układu oddechowego czy rodzajów nebulizatorów, zachęcam do dodawania we wpisach hashtagu #pytaniedohealthin. Chętnie wyjaśnię wszelkie wątpliwości. Pozdrawiam Ekspert Air Pro\ntemat odpowiedział Ekspert Healthin → Pytania do pediatry\nDzień dobry, astma oskrzelowa, czyli przewlekła choroba dróg oddechowych, jest coraz częściej diagnozowana u dzieci. Pediatrzy coraz częściej polecają swoim pacjentom nebulizatory zgodne z rekomendacjami odnoszącymi się do przewlekłego leczenia inhalacyjnego dzieci w wieku poniżej 4 lat. Wybór odpowiedniego nebulizatora zależy od bardzo wielu czynników m.in.: stanu zdrowia oraz wieku pacjenta, rodzaju stosowanych leków, czy też chociażby warunków w jakich nebulizacja ma być wykonana. Przy terapii wziewnej nie ma jednego uniwersalnego postępowania, a każde z dostępnych na rynku urządzeń posiada swoje zalety oraz wady. Ponadto, kupując nowy nebulizator, należy zwrócić uwagę na dostępne końcówki. Warto pamiętać, iż co do zasady dzieci do 4 roku życia powinny być inhalowane za pomocą maski twarzowej, a starsze oraz dorośli- ustnikiem. Ze swojej strony polecam nebulizator Air Pro, który jest jednym z szybszych nebulizatorów na rynku. W odróżnieniu od nebulizatorów pneumatyczno-tłokowych i ultradźwiękowych, zastosowana w nim technika membranowa sprawia, że właściwości lecznicze popularnych preparatów pozostają niezmienne. Jeżeli mają Państwo dodatkowe pytania nt. nebulizacji, chorób układu oddechowego czy rodzajów nebulizatorów, zachęcam do dodawania we wpisach hashtagu #pytaniedohealthin. Chętnie wyjaśnię wszelkie wątpliwości. Pozdrawiam Ekspert Air Pro\nDzień dobry, gratuluję zakupu nebulizatora pneumatycznego Controly. Nie da się ukryć, że pediatrzy coraz częściej polecają swoim pacjentom nebulizatory zgodne z rekomendacjami odnoszącymi się do przewlekłego leczenia inhalacyjnego dzieci w wieku poniżej 4 lat. Spośród wielu dostępnych urządzeń najważniejsze z perspektywy rodziców będą następujące cechy nebulizatorów: 1. Możliwość nebulizacji większości popularnych leków 2. Cicha praca - szczególne jeżeli przypadłością naszego dziecka jest astma, bądź nawracające infekcje prowadzące do duszności, zdarza się, że atak występuje w środku nocy. Słychać, że dziecko ma trudności w oddychaniu, rzęzi, charczy. Nie ma wówczas konieczności wybudzania go, wystarczy szybka inhalacja podczas snu, dzięki której oddech wróci do normy. 3. Bezpieczeństwo! - zwróćmy uwagę, że nie wszystkie urządzenia pozwalają na nebulizację leków bez zmian ich właściwości. Popularne nebulizatory pneumatyczno-tłokowe na przykład oziębiają substancję, zaś nebulizatory ultradźwiękowe podgrzewają ją. 4. Mobilność 5. Dodatkowo pamiętajmy o stosunku prędkości nebulizacji do wielkość depozycji substancji aktywnej w płucach - pozwoli nam to określić realną efektywność urządzenia. Zachęcam do zapoznania się z filmem, w którym dowiedzą się Państwo, jak poprawnie przeprowadzić nebulizację (na filmie przedstawiono nebulizator membranowy, jednak technika nebulizacji w przypadku nebulizatorów pneumatycznych jest bardzo podobna): Jeżeli mają Państwo dodatkowe pytania nt. nebulizacji, chorób układu oddechowego czy rodzajów nebulizatorów, zachęcam do dodawania we wpisach hashtagu #pytaniedohealthin Chętnie wyjaśnię wszelkie wątpliwości. Pozdrawiam Ekspert Air Pro\ntemat odpowiedział Ekspert Healthin → na siwa32 → Zakupy i prezenty\nDzień dobry, spośród wielu dostępnych urządzeń najważniejsze z perspektywy rodziców będą następujące cechy nebulizatorów: 1. Możliwość nebulizacji większości popularnych leków 2. Cicha praca - szczególne jeżeli przypadłością naszego dziecka jest astma, bądź nawracające infekcje prowadzące do duszności, zdarza się, że atak występuje w środku nocy. Słychać, że dziecko ma trudności w oddychaniu, rzęzi, charczy. Nie ma wówczas konieczności wybudzania go, wystarczy szybka inhalacja podczas snu, dzięki której oddech wróci do normy. 3. Bezpieczeństwo! - zwróćmy uwagę, że nie wszystkie urządzenia pozwalają na nebulizację leków bez zmian ich właściwości. Popularne nebulizatory pneumatyczno-tłokowe na przykład oziębiają substancję, zaś nebulizatory ultradźwiękowe podgrzewają ją. 4. Mobilność 5. Dodatkowo pamiętajmy o stosunku prędkości nebulizacji do wielkość depozycji substancji aktywnej w płucach - pozwoli nam to określić realną efektywność urządzenia. Ze swojej strony polecam nebulizator Air Pro, który jest jednym z szybszych nebulizatorów na rynku. W odróżnieniu od nebulizatorów pneumatyczno-tłokowych i ultradźwiękowych jedynie technika membranowa zastosowana w Air Pro sprawia, że właściwości lecznicze popularnych preparatów pozostają niezmienne. Proszę pamiętać, aby przed podaniem jakiegokolwiek leku w postaci inhalacji należy dokładnie zapoznać się z ulotką. Jeżeli mają Państwo dodatkowe pytania nt. nebulizacji, chorób układu oddechowego czy rodzajów nebulizatorów, zachęcam do dodawania we wpisach hashtagu #pytaniedohealthin. Chętnie wyjaśnię wszelkie wątpliwości. Pozdrawiam Ekspert Air Pro


Dane kontaktowe Nazwa firmy: NOCLEGI Villa "Dom Julii" w Sanoku\nKod pocztowy: 38-500 Sanok\nUlica / nr domu: ul. Słowackiego 49\nTelefon: 13 46 360 55 lub 665 360 360\nStrona WWW: www.villadomjulii.pl\nVilla "Dom Julli" położona jest w centrum Sanoka dzięki czemu w każde najbardziej interesujące miejsce miasta można wybrać się pieszo, a spacer nie będzie dłuższy niż 10 min.\nVilla jest ważnym elementem krajobrazu architektonicznego Sanoka, cennym przykładem architektury podmiejskiej z wczesnego okresu międzywojennego, utrzymana w konwencji "dworkowej". Walory te zostały w pełni docenione poprzez wpisanie jej do rejestru zabytków.\nDla naszych gości, na co dzień tak bardzo zabieganych, nasza Villa staje się drugim domem i enklawą odpoczynku dzięki panującemu w niej klimacie i dbałości o wygodę wszystkich, którzy nas odwiedzą. Panująca tu kameralna atmosfera daje pewność życzliwej i troskliwej obsługi.\nWszystkim szukającym u nas odpoczynku oferujemy pokoje w 100% ekologiczne: meble wykonane w całości z drewna, podłoga korkowa i antyalergiczna pościel. Wyposażone są w radio-magnetofon i telewizor, a apartament również w lodówkę.\n" Kto w sanockie przyjedzie po przyjaciela, ten znajdzie ich wiela " . Duży ogród, taras, możliwość grillowania dla gości .\nCeny pokoi:Pokój 1 osobowy z łazienką - 80,00 zł Pokój 2 osobowy z łazienką - 110,00 złPokój apartamentowy z łazienką (max 4 osoby) - 180 zł - Dostęp sieciowy do internetu w każdym pokoju- Bilard- Parking bezpłatny- Wyżywienie całodoboweWięcej szczegółów na stronie:www.villadomjulii.pl\nPiktogramy NOCLEGI Villa Dom Julii w Sanoku


Wielka improwizacja, czyli jak się odnosi sukces w Afryce | Inwestycje w Afryce\ndnia 3 Aug 2017 • 11:02 Brak komentarzy\nMutalo Group z siedzibą w Kraśniku już od 2015 roku podbija rynki Afryki napojem energetycznym Kabisa. O tym jak się robi biznes w Afryce, jak zrozumieć lokalnego klienta oraz czy warto poszerzać horyzonty biznesowe rozmawiamy z Tomaszem Adamem Nowowieyskim – współzałożycielem i prezesem Mutalo Group.\nGratulujemy serdecznie Panu i Pana zespołowi sukcesu Kabisy. Jeśli miałby Pan ująć Afrykę w jednym słowie/zdaniu, co by to było?\nWielka improwizacja. Afryka jest ogromnym i bardzo zróżnicowanym kontynentem a rynki nie są jeszcze dobrze rozwinięte. Największym wyzwaniem europejskich przedsiębiorców jest zatem próba ogarnięcia chaosu oraz jak najlepsze dostosowanie się do bardzo często zmieniającej się sytuacji. Oczywiście mówimy tutaj o chaosie w pozytywnym tego słowa znaczeniu, który choć utrudnia często życie przedsiębiorcom jest nieodłącznym elementem tutejszego klimatu inwestycyjnego. Wyjeżdżając do Afryki nie można oczekiwać europejskiej organizacji i procesów.\nJak zaczęła się Pańska przygoda z Afryką?\nSwoją karierę zawodową rozpocząłem w firmie konsultingowej w Polsce, jednak po pewnym czasie zdałem sobie sprawę z faktu, że nie daje mi to pełnej satysfakcji. Kiedy więc dostałem propozycję od niemieckiego funduszu Rocket Internet, aby od zera wystartować z projektem Kaymu (obecnie Jumia Market) przyjąłem ją z dużym entuzjazmem. Na początku zarządzałem budowaniem firmy na terenie Afryki Wschodniej, co szybko rozwinęło się na 17 rynków afrykańskich. Było to bardzo duże wyzwanie, jednak dzięki niemu udało mi się doświadczyć jak bardzo zróżnicowana jest Afryka oraz jak ważne jest tutaj indywidualne podejście do każdego kraju. Ze względu na moją osobowość oraz predyspozycje nie byłem typem managera kierującego biznesem zza biurka. Rozwój projektów koordynowałem wraz ze współpracownikami poprzez aktywne poszukiwanie dystrybutorów oraz intensywne rozbudowywanie sieci sprzedaży.\nTomasz Adam Nowowieyski. Fot. Mutalo Group\nCo było mementem przełomowym, w którym wiedział Pan, iż teraz czas zająć się Afryką na własny rachunek?\nMutalo Group jest owocem współpracy z Kają Suchorą, która pracowała w Zambii jako Country Manager Jumia Market. Wspólnie stwierdziliśmy, że biznes internetowy ma duży potencjał, ale wymaga zaangażowania ogromnych środków finansowych, czyli działania i rozmachu na poziomie Rocket Internet. Kolejne nasze spostrzeżenie dotyczyło szybkiego tempa rozwoju rynku FMCG w Afryce, którego sytuację porównać można do tej z lat 90tych w Polsce. Intensywny rozwój sieci handlowych oraz ograniczona produkcja lokalna na kontynencie oznacza, że jest miejsce na nowe produkty. Lubimy o sobie myśleć jako o osobach przedsiębiorczych, co było dodatkowym bodźcem do podjęcia zdecydowanych działań, czego owocem był start własnego przedsięwzięcia. Pracując dla międzynarodowego funduszu jak Rocket Internet czuje się, że w pewnym momencie, w miarę rozwoju skali działalności, zanika pasja tworzenia, co przekłada się na mniejszą satysfakcję. Wszystkie powyższe przemyślenia i doświadczenie dały początek firmie Mutalo Group.\nJak wyglądały początki waszej działalności? Czy Kabisa okazała się natychmiastowym sukcesem?\nKtokolwiek zaczyna biznes musi liczyć się trudnymi początkami. Kabisa została stworzona dla potrzeba Afrykańskiego rynku. Potrzeba czasu, by klienci zaufali nowej marce.\nW jaki sposób docieracie do klientów? Jakie macie kanały dystrybucji oraz marketing?\nFMCG jest w Afryce, w przeciwieństwie do Polski, rynkiem dużo mniej dojrzałym. Nie ma tam jeszcze dużych grup dystrybucyjnych. My docieramy do klientów poprzez własnych dystrybutorów lub bezpośrednio do sprzedawców. Ważne jest, że pracujemy na miejscu a nie koordynujemy działań z Europy. Rynek afrykański wymaga obecności na miejscu. Z naszych obserwacji wynika, że dużo polskich firm chce pójść na skróty, rozsyłając maile lub dzwoniąc do potencjalnych partnerów biznesowych. W Afryce to się nie sprawdzi, bo tam jest mniejsze zaufanie. Większość rynku afrykańskiego to handel tradycyjny, czyli handlarze uliczni albo małe sklepy. Największym wyzwaniem jest tzw. „last mile”, czyli ostatni etap w procesie dystrybucji. W naszym biznesie nie można też pomijać supermarketów, które pozwalają wypozycjonować produkt na rynku. Gdy klient końcowy widzi twój produkt na półce w supermarkecie uważa, że stoi za tym solidna firma, a sam produkt ma wysoką jakość. Obecność w supermarketach to w Afryce niejako źródło prestiżu. Wszystkie nasze działania zatem prowadzone są kilkutorowo.\nJeśli chodzi natomiast o marketing, social media to istotny kanał komunikacji z klientem pozwalający na szybką dystrybucję informacji. Z drugiej jednak strony ludzie niekoniecznie wierzą we wszystko co zobaczą np. na Facebooku. Drugim filarem naszych działań marketingowych jest offline marketing. Billboardy, koszulki, czy też eventy odbywające się przy różnych okazjach pokazują, że produkt jest rzeczywisty i dostępny na wyciągnięcie ręki.\nJaka jest wasza przewaga konkurencyjna nad globalnymi graczami na rynku napojów energetycznych?\nW Europie, żeby zbudować korzyści skali trzeba wydać dużo pieniędzy. Duzi gracze skupiają się natomiast na rynkach, które przynoszą pieniądze. USA czy Europa zachodnia to duże wolumeny sprzedaży. Afryka nie przynosi aż takich przychodów, co sprawia, że często jest za małym rynkiem dla firm globalnych. Wyjątkiem jest tutaj Coca Cola, która jest wszechobecna i często jest odbierana jako symbol. W krajach jak Kenia czy Uganda Coca Cola wygrywa dzięki rozbudowanej sieci dystrybucji a w Nairobi w niektórych dzielnicach jej budynek góruje nad wszystkimi innymi w okolicy.\nW czym leży klucz do sukcesu w zarządzaniu tak niecodziennym biznesem? Jak ustrukturyzowane jest Mutalo Group pomiędzy Polską a Afryką?\nWiększość czasu spędzamy w Afryce, a w Polsce prowadzona jest produkcja. Nie będąc na miejscu bardzo ciężko jest mieć kontrolę nad działaniem firmy. Obecność w Afryce jest jednym z większych wyzwań dla firm, które chcą się tam rozwijać, gdyż dużo ludzi boi się tam nawet pojechać. Oprócz tego, jeśli ktoś ma rodzinę to trudno od niego także oczekiwać, żeby na pół roku bądź dłużej poświęcił się działaniom w Afryce. Wyzwaniem jest zatem odległość. Następnym zgrzytem w prowadzeniu biznesu pomiędzy Europą a Afryką jest fakt, że Polskie banki nie do końca dobrze są skomunikowane z bankami afrykańskimi. Jako przykład posłużyć może tutaj akredytywa, którą jakiś czas temu potrzebowaliśmy. Bardzo ciężko było znaleźć bank w Polsce, który byłby w stanie sprostać wyzwaniu. W pół godziny po wejściu do banku byliśmy już pod drzwiami zarządu próbując załatwić sprawę. W końcu się udało, jednak widać wyraźnie, że procesy w bankach polskich nie są jeszcze dostosowane do tak egzotycznych wyzwań.\nCzy oprócz Afryki planujecie podbój innych kontynentów?\nUważam, że jesteśmy na takim etapie rozwoju, że powinniśmy skupić się na rozwoju rynku lokalnego, co zajmie z całą pewnością jeszcze kilka lat. Oczywiście dostajemy zapytania oportunistyczne z innych rynków, ale to nie jest nasz główny zakres działania. Wychodzę z założenia, że każda firma ma swoje „capacity” organizacyjne. Póki co skupiamy się nad jedną rzeczą i chcemy robić to jak najlepiej.\nCzy pracujecie nad kolejnymi markami? Jeżeli tak, to czy może Pan uchylić rąbka tajemnicy?\nNa razie naszym celem na najbliższe dwa lata jest zbudowanie silnej sieci dystrybucji oraz zwiększenie rozpoznawalności produktu. Na razie nie staramy się rozwijać nowych marek. To będzie kolejnym krokiem, ale dopiero wtedy, gdy wszystkie procesy będą już działały w satysfakcjonujący dla nas sposób. Docelowo Mutalo Group będzie zarówno poszerzać swoje portfolio, jak i geograficzny zakres działania.\nW jaki najlepszy sposób zrozumieć Afrykę? Co jest kluczem do odpowiedniego dostosowania strategii rynkowej?\nPrzede wszystkim nie można tutaj liczyć na łatwy zarobek. Wiele jest sytuacji, gdzie firmy składają od razu duże zamówienia, co powinno wzbudzić podejrzenie. Z mojej perspektywy to jest z dużym prawdopodobieństwem chęć wyłudzenia pieniędzy. Po pierwsze zatem nie można dać się oszukać. Najlepiej jest powoli wypracowywać pozycję, co w międzyczasie pozwoli na zrozumienie lokalnych potrzeb, które są inne od europejskich. Jeżeli z perspektywy Polaka coś wydaje się logiczne to dla Afrykańczyka wcale takie nie będzie. Czasem jest ciężko zrozumieć inny sposób myślenia, ale mimo wszystko trzeba dostosować się do lokalnych warunków i to pod każdym kątem. Na przykład europejski sposób prowadzenia kampanii marketingowych absolutnie nie sprawdziłby się w Afryce.\nJaki jest największy mit/nieprawda o robieniu biznesu w Afryce?\nPierwsza rzecz, która wielu ludziom przychodzi na myśl to brak prądu, internetu, ubogie chatki na pustyni oraz przeświadczenie, że ludzie nie mają pieniędzy. Z mojego doświadczenia wynika, że nie do końca tak jest. Oczywiście są w Afryce ludzie biedni, jednak obraz sieroty z Etiopii, na którą zbiera się pieniądze w szeroko zakrojonych kampaniach społecznych nie jest już tak bardzo uzasadniony jak kiedyś. Będąc ostatnio w salonie samochodowym widziałem ogłoszenie zachęcające do wysłania smsa, który miałby wspomóc sieroty w Afryce. Takie przekazy tworzą mit kontynentu nędzy, którym Afryka nie jest. O wiele więcej pieniędzy trafia z kontynentu afrykańskiego do Europy czy Stanów Zjednoczonych przy wydobyciu surowców niż w drugą stronę przy tak zwanych programach pomocowych. Według mnie największymi wyzwaniami Afryki nie są wbrew pozorom choroby i nędza. Największym problemem w Afryce jest brak odpowiedniej infrastruktury, co rozwiązywane jest w różnych krajach w odmienny sposób.\nWydarzenie promujące pojawienie się Kabisy na Mauritiusie. Fot. Mutalo Group\nCzy zechciałby Pan podzielić się z nami największym błędem biznesowym w rozwoju Mutalo Group? Co powinni zrobić inni przedsiębiorcy chcący rozwijać biznes w Afryce, aby uniknąć błędów?\nUważam, że nie popełniliśmy zbyt dużo błędów, w przeciwnym razie byśmy już teraz nie rozmawiali. Na pewno trzeba być bardzo czujnym. Mieliśmy kilka wyzwań w Afryce, ale tam oszustów jest rozpoznać łatwiej aniżeli w Europie. Jedną rzeczą wartą zauważenia jest, iż na początku mieliśmy inną perspektywę na prowadzenie interesów. Wydawało nam się bowiem, że będziemy mogli robić biznes bez zaangażowania na miejscu tylko poprzez kontakt telefoniczny i internetowy, co okazało się absolutnie niewykonalne.\nJaką najważniejszą radę dałby Pan małemu albo średniemu przedsiębiorcy rozważającemu zaistnienie na rynku afrykańskim?\nPojechać do Afryki i zobaczyć z czym przyjdzie się mu zmierzyć. Budowanie biznesu z perspektywy Europy jest raczej niemożliwe. Warto na pewno korzystać z pomocy firm, które profesjonalnie zajmują się wprowadzaniem produktów na rynek – ale jako takie na ten moment w żadnym afrykańskim kraju nie istnieją. A istniejące nie do końca się na tym znają. Pozyskanie wiedzy o tym jak poruszać się na danym rynku sporo kosztuje, my dzięki lokalnej obecności mamy już tej wiedzy sporo.\nTo jest rynek dla ludzi odważnych?\nBiznes jest dla ludzi odważnych. Biznes to ciągłe ryzyko, nieustanne podejmowanie decyzji, nieoczekiwane zmiany oraz ewoluujące realia. Z drugiej strony biznes w Afryce nie jest aż tak różny od biznesu w Polsce. Oprócz innego koloru skóry poprzeczka nie jest zawieszona dużo wyżej. Problemem jest tutaj brak znajomości rynku. Dlatego niezbędna jest obecność na miejscu, ciągła edukacja oraz poznawanie rynku. Nie można liczyć na sprzedaż oportunistyczną w przeświadczeniu, że tam nic nie ma. To jest po prostu nieprawda.\nCzy korzystaliście z jakiejkolwiek pomocy rządowej rozwijając biznes?\nNie korzystaliśmy z żadnej pomocy rządowej, bo nie jesteśmy firmą innowacyjną. Wszystkie programy w naszym kraju są skierowane dla programów innowacyjnych. Trzeba być internetowym albo mieć znacznie większy zakres działania.\nA jeśli chodzi o pomoc od strony prawno-formalnej? W ostatnich latach bardzo prężnie rozwija się działalność programu Go Africa.\nNie korzystaliśmy z żadnych wyjazdów czy misji. To jest raczej opcja dla osób, które nigdy nie były w Afryce i chciałyby postawić tam swoje pierwsze kroki. Jest to fajna inicjatywa, ale dla nas nieprzydatna. Może to być dobrym rozwiązaniem np. w branży budowlanej, gdzie organizowane są spotkania z sektorem rządowym lub firmy wspierane są w przetargach publicznych. Rządy nie robią niestety przetargów na napoje. Z mojego doświadczenie wynika, że problemem nie jest spotkanie dystrybutora. To można zrobić w internecie. Kluczem jest tutaj, żeby dystrybutor był zainteresowany konkretnym produktem, który mamy do zaoferowania. Go Africa jest zatem inicjatywą godną polecenia dla polskich przedsiębiorców, ale raczej tych, którzy w Afryce jeszcze nie postawili stopy.\nCzy chciały Pan zachęcić polskich inwestorów do zainteresowania się Afryką?\nNa pewno uważam, że warto jest poszerzać horyzonty zarówno prywatne jak i biznesowe. Polskim firmom życzę, aby szybko się rozwijały, na co z całą pewnością można liczyć w Afryce. Na ten ogromny kontynent trzeba koniecznie zwrócić uwagę, ale w mądry sposób. Polskie przedsiębiorstwa powinny patrzeć strategicznie w tą stronę, gdyż w Europie konkurencja jest ogromna, a w Afryce jest jeszcze dużo miejsca. Jeśli wszyscy będą eksportować do Niemiec lub USA, wszyscy siłą rzeczy osiągną przeciętne wyniki. Jeśli natomiast chcemy osiągnąć więcej, zarówno życiowo jak i biznesowo, to Afryka jest miejscem o którym nie można zapomnieć.\nRozmawiał Sławomir Winiecki\nTagi: Afryka, inwestycje w Afryce, Kabisa, Mutalo Group, Tomasz Nowowiejski\nPoprzedni wpisAngola - nieodkryty skarb światowej turystyki Następny wpisXVII Międzynarodowa Konferencja nt. Przedsiębiorczości i Drobnego Biznesu w Afryce – relacja własna z Dar es Salaam 11 sierpnia 2017 r.


Przejściowe Stany Świadomości, część 1 | WIELKIE PRZEBUDZENIE Przekraczanie Progu 2020\nPrzejściowe Stany Świadomości, część 1\n04 Maj 2011 18 Komentarzy\nPoprzez ich szczególną naturę Chaotyczne Węzły zdolne są do generowania przejściowych stanów świadomości, które pojawiają się, gdy znaczniki percepcyjne znikają. Gdy to występuje, wkraczacie w strefę zero, w której wasza stara rzeczywistość już dłużej nie istnieje lub zmienia się radykalnie, a wasza nowa rzeczywistość jeszcze nie weszła w życie.\nZ powodu faktu, iż wkroczyliście w jeszcze bardziej intensywną fazę Chaotycznego Węzła, chcielibyśmy przekazać wam nasz sposób widzenia stanów przejściowych w nadziei, że będziecie zdolni użyć tej wiedzy dla własnej korzyści.\nPozwólcie nam zwrócić waszą uwagę najpierw na osobiste stany przejściowe, ponieważ dla waszej osobistej percepcji jest to zasadniczy punkt, wokół którego wasza postrzegana rzeczywistość funkcjonuje.\nWasze postrzeganie rzeczywistości jest w gruncie osobistą kreacją. Wpływa na nią wasza kolektywna percepcja waszej kultury, czasu, miejsca oraz okoliczności, jednak zasadniczo wasza percepcja tego co jest prawdziwe, a co nie, jest kreacją – waszą kreacją.\nUważajcie na to, jaki tu nowy znacznik wstawicie, ponieważ te idee i wierzenia będą gwiazdami na nowym niebie waszego umysłu, a wy będziecie nawigować swoją drogą do tych nowych czasów, kierując się tym, co umieściliście w niebiosach swojej własnej świadomości. Więc bądźcie ostrożni, gdy zajmiecie się tworzeniem nowych gwiazd, naszych wspólnych nawigatorów tego Misterium.\nPrevious Przesłanie Nadziei Next Drzewa Sekwoi: Obudźcie się!\nMaj 05, 2011 @ 23:37:52\nA więc nasza rzeczywistość się rozpada ? – stąd ten powszechny chaos !!! I dlatego jest to czasami takie bolesne i przytłaczające !? Wierzę jednak, że to nowe, które nadchodzi będzie tak cudowne, że się tym zachwycimy i będziemy żyć w szczęściu i błogości !!! No cóż – nadzieja umiera ostatnia !!! A w świetle tych pięnych przekazów ta nadzieja umrzeć nie może !!! Zadziwiające ??? Pozdrawiam wszystkich pielgrzymów zmierzających do nowej Ziemi. Jacek\nMaj 06, 2011 @ 05:28:18\nTo Nowe, które nadchodzi….. będzie …….. To Nowe JUŻ JEST, to że tego nie widzimy, to tylko kwestia postrzegania, trzeba TO NOWE zobaczyć i już! Poczuć! A ono jest kiedy jest radośnie i odświętnie, kiedy jest uśmiech i chęć, chęć na życie, na działanie … nic wielkiego, ale kiedy chce się chcieć wyjść na spacer, wesoło sąsiada zagadać, przyjaźnie na psa spojrzeć, ptaka na gałęzi przyuważyć…. pełną piersią odetchnąć …… oooooo taaaak! Życie jest wspaniałe 🙂 OTO NOWE WŁAŚNIE JEST!\nMaj 05, 2011 @ 13:30:58\nKochani. Widzicie, zyjemy w tym czasie kiedy wiekszosc z nas przypomina sobie kim jestesmy, a jestesmy MILOSCIA .W tym samym czasie stajemy sie NIA. W tym samym czasie jest coraz trudniej i trudniej jest byc tym kim bylismy… Jest coraz trudniej i jest to coraz bardziej bolesne bycie, i dzialanie w odosobnieniu, bez harmonii z prawem Boga…MILOSCIA! Staje sie to coraz bardziej widoczne ze strefa niezdecydowania i czekania… odpada. Choc osobiscie nadal nasycony jestem( przez internet)’oczekiwaniem, nadzieja’, na nadchodzaca magiczna date 2012.\nNiewidzialni i tez ci ktorych widzimy uswiadamiaja nam ze wszystko co nam potrzebne, jest juz w nas i, ze proces pamietania i uswiadamiania jest juz mocno w toku! Czuje to usmiechajac sie i spedzajac ‚magicznie bezsensowny’ czas z moim 3-y letnim synem (usmiech…), patrzac w oczy mojej partnerce zycia z akceptacja i przebaczeniem, mimo, ze czasem czuje ze jej nie znam wcale. I TO (ta data 2012) jest tu, w otoczeniu tych, z ktorymi jestesmy, kim jestesmy, wlasnie TERAZ!\nMaj 05, 2011 @ 13:25:38\nChciałabym zaprosić wszystkich do mojego pokoju na pogawędkę – CHAT\npokój nosi nazywa się CEDRY ROSJI 🙂 często tam bywam\nMaj 05, 2011 @ 13:26:05\nMaj 05, 2011 @ 14:37:23\nAlbo do pokoju latarnika „latarnia”\nMaj 05, 2011 @ 13:12:08\nKochani na portalu „Schody do nieba” znalazłem edukacyjny, wielce przydatny film będący odpowiedzią dla człowieka w „Chaotycznym Węźle” który utracił „Znaczniki Percepcyjne” i gwałtownie wkroczył w „Stany Przejściowe”.\nMaj 05, 2011 @ 14:19:19\nPRAWDA … dziękuję Oualander Namaste\nMaj 05, 2011 @ 11:57:44\nNajbardziej z powyższego przekazu zaintrygował mnie poniższy cytat, myślę że jest to najważniejszy z stanów przejściowych które doświadczymy jako kolektyw, myślę również iż ta rozprzestrzeniająca się w świadomości fala tsunami szczytową wartość przyjmie w grudniu 2012, osobiście chciałbym doświadczyć wcześniej oczyszczającego uczucia uwalniającego nas z mentalnej klatki w jakiej żyję większość ludzi na świecie.\nPozdrawiam was wszystkich serdecznie kochani, osobiście chciałbym podziękować Krystal za wspaniałe pouczające pełne miłości i duchowej wiedzy przekazy.\nMaj 05, 2011 @ 02:47:28\nNiewielu na początek zaświeci te właściwe gwiazdy…ale choćby niewielu …będą one właściwie zaświecone…Amen\nMaj 05, 2011 @ 07:03:55\nWystarczająco wielu zaświeci te właściwe gwiazdy. Amen 🙂\nMaj 05, 2011 @ 09:10:45\nWłaśnie Wedrussa, a co dopiero jeśli nawet tych niewielu zjednoczy swoje siły i postawi na współpracę między sobą oraz siłami operacyjnymi Światła – tym samym upadają kluczowe paradygmaty rozsiewane przez Tajny Rząd i czarne koszulki, które operują doskonale na ludzkim egocentryźmie i niezdolności do zjednoczenia. Cieszę się że powoli ale systematycznie coraz więcej ludzi zdaje sobie z tego sprawę że rzetelna praca osobista + zdolność myślenia kategoriami altruizmu i współpracy oraz podjęcie działań by to wdrożyć, to bardzo ważne zagadnienia i one są kluczem do osobistego i zbiorowego zwycięstwa. Pozdrawiam serdecznie. 🙂\nMaj 05, 2011 @ 02:41:49\nRadosne oczekiwanie miesza się z nutką obawy przed nieznanym.\nMaj 05, 2011 @ 01:38:26\nA ja mam wciąż niedosyt zmian…..\nMaj 05, 2011 @ 01:35:45\nBardzo ale to bardzo cenie sobie przesłania Hathorów, za ich najbardziej logiczne i treściwe informacje. Ze względu na to że, żyli Oni na ziemi w czasach starożytnego Egiptu i uczyli w Szkole Wiedzy Tajemnej, śmiało można stwierdzić że poznali naturę człowieka, jego obawy i lęki jak i pozytywne wibracje. Dlatego też stwierdzam, że Ich przekazy są dla nas bardzo pomocne. W danym przekazie generalnie chodzi o to, że gdy znajdziemy się w sytuacji gdzie natrafimy na rodzaj zniszczenia naszego dorobku, lub gdy będziemy zmuszeni na robienie rzeczy innych niż przywykliśmy robić, trzeba pamiętać że jest to tylko przejściowy stan rzeczy. Inaczej mówiąc oczyszczanie lub transformacja naszej planety może dotknąć również nasz dobytek. Każdy z nas podczas takiego zdarzenia powinien zdać sobie sprawę że te wydarzenia są kolejnym logicznym krokiem przy wzniesieniu nas i naszej planety. Dlatego też powinniśmy nie tracić wiary na lepsze jutro.\nMaj 05, 2011 @ 00:29:06\nOdwagi,odwagi nam potrzeba,teraz kiedy uświadamiam sobie siłę swojej kreacji, z jednej strony czuję się uwolniona z więzów, zaś z drugiej strony nutka tęsknoty mnie porywa…by znowu zastanowić się za czym tu tęsknić???\nMaj 05, 2011 @ 00:12:25\nRewelacyjny przekaz… Namaste\nMaj 05, 2011 @ 11:03:15\nCześć Latarka 🙂 Jak z tym pokojem czatowym? Można go ustawić tak aby był na stałe? Ostatnio zaglądałem i nie było.


Ukłon w stronę fanów zespołu KS Turów Zgorzelec\nStandard by neken 9 grudnia 2012 No Comments\nTo, jak ważny jest kibic dla sportowca nie jest tajemnicą, bardzo często w trudnych chwilach o przegranej lub wygranej danej drużyny decyduje oddany i stuprocentowy doping kibiców. Jest to na tyle ważna zależność, że najmniejszego sensu nie miałby sport bez kibiców oraz ludzi zupełnie oddanych swojej ukochanej drużynie lub sportsmenowi.\nWierny i specyficzny związek kibiców i KS Turów Zgorzelec w świetle obopólnych korzyści.\nDlatego też fani KS PGE Turów Zgorzelec byli zaskoczeni, ale i uradowani, kiedy ich ukochana drużyna zdradziła innowacyjne rozwiązanie, które stało się wielkim ukłonem w stronę oddanych fanów, którzy nie zawsze mogą uczestniczyć w meczach swojej ukochanej drużyny. Niespodzianką, która ucieszyła wszystkich był fakt, że telewizja regionalna zdecydowała się na emisję wszystkich meczów zespołu PGE Turów Zgorzelec w doskonałej jakości high definition. Dodatkowo telewizja zdecydowała się na emisję w godzinach oraz terminach odpowiednich dla pracujących kibiców, żeby mogli obejrzeć każdy mecz swojej ukochanej drużyny.\nTransmisja meczu na żywo\nJak się okazało umowa pomiędzy PGE Turów Zgorzelec, a regionalną telewizją wynikała właśnie z próśb kibiców, którzy nie zawsze mieli okazję do tego, żeby zobaczyć mecz na żywo. Permanentnie wpływające sygnały oraz prośby od zagorzałych fanów zdeterminowały klub do zainteresowania się rozwiązaniem tego problemu. Również telewizja regionalna TVT Zgorzelec okazała się stanąć na wysokości zadania, ponieważ zdecydowała się na przygotowywanie bardzo profesjonalnych transmisji, które w niczym nie będą gorsze od rozgrywek prezentowanych w telewizji publicznej. Transmisje te, będą dotyczyć tych rozgrywek, w których PGE Turów będzie gospodarzem. Nie zmienia to jednak faktu, że zarówno ta decyzja, jak i inwencja telewizji zostały bardzo pozytywnie przyjęte przez kibiców, którzy nie szczędzą ciepłych słów pod adresem swojego klubu, jak i lokalnej telewizji na forach internetowych. Ci ciekawe usługa taka będzie możliwa nie tylko za pomocą telewizji kablowej, ale również strumienia wideo w Internecie. Każdy więc będzie miał okazję w odpowiednim dla siebie czasu zobaczyć mecz, na którym nie mógł być osobiście.\nWierność fanów KS Turów Zgorzelec\nWarto tutaj powiedzieć o tym, że fani PGE Turów zawsze wydają się być wierni i oddani swojej drużynie. Ci, którzy śledzą strony internetowe poświęcone informacjami ze świata sportu, niejednokrotnie mieli okazję zobaczyć jak fani PGE Turów Zgorzelec wspierali drużynę po przegranej i motywowali do dalszych sukcesów przy okazji wygranej. Kibic PGE Zgorzelec to kibic niemal wzorowy, który zdaje sobie sprawę z tego, że kibicowanie nie jest jednie modą, ale mocno zakorzenioną wartością. Również sami koszykarze bardzo często podkreślają w wypowiedziach swój związek z fanami, a prezes klubu niemal przy każdej okazji dziękuje kibicom za oddanie i wspieranie drużyny. Niewiele osób wie, że to właśnie kibice PGE Turów Zgorzelec są drużyną, która jako jedna z nielicznych w Polsce bardzo licznie bierze udział w meczach wyjazdowych swojej drużyny. To również jest kolejną charakterystyczną cechą fanów koszykarzy. Na stronie oficjalnej kibiców drużyny można zobaczyć jak prężnie działa przekaz informacji na temat wyjazdów oraz sama ich organizacja. Zarządcy klubu TUR oferują również inne atrakcje dla swoich członków, takie jak np. koszulki, które można bez problemu nazwać replikami koszulek, które podczas meczów ma na sobie drużyna.\nSpecyficzny i trwały związek kibiców z drużyną\nOczywiście w wypadku większości inicjatyw w pierwszej kolejności mogą skorzystać z nich członkowie klubu kibica, ale nic nie stoi na przeszkodzie, aby nim zostać. Pozostali, którzy z różnych względów nie mogą zostać członkami klubu, również mają duże szanse na skorzystanie z wielu atrakcyjnych inicjatyw. Jak widać więc, związek kibiców z drużyną PGE Turów Zgorzelec jest specyficzny i trwały. Często podkreśla się, że ma to związek ze sportowym charakterem całego Zgorzelca oraz specyficznym podejściem obywateli do sportu. Wygląda na to więc, że prawdziwy sportowy duch PGE Zgorzelec mieszka nie tylko w każdym koszykarzu z drużyny, ale również w każdym kibicu, który jest w stanie zrobić dla swojej drużyny bardzo wiele, jeżeli nawet nie wszystko.\nTags: fanikibicekoszykówkaksturowksturow.plPGE Turów ZgorzelecsportZgorzelec\nNext Gdzie najlepiej kupić choinkę?\nPrevious Potężny sponsor w sporcie oznacza sukces – przykład PGE Turów Zgorzelec.


Palenisko Zero large AK47 - Produkt - HomeSquare\nJesteś tutaj: Home1 / Sklep2 / Taras i ogród3 / Paleniska ogrodowe i grille4 / Palenisko Zero large AK47\nilość Palenisko Zero large AK47\nSKU: Zero_large Kategorie: Paleniska ogrodowe i grille, Taras i ogród\nPalenisko Zero Large AK47 to wyjątkowy element wyposażenia ogrodu. Paleniska powoli wypierają zwykłe grille aspirując do funkcji nowoczesnej, użytkowej rzeźby ogrodowej. Produkty włoskiej „kuźni” AK 47 Design stanową idealne dopełnienie aranżacji otwartych przestrzeni, takich jak ogrody, kluby golfowe, hotele, tarasy czy parki. Organizacja spotkania w blasku ognia tworzy atmosferę więzi i bliskości, a oryginalna estetyka modelu Zero Large zapewni im fenomenalną oprawę. Zero Large AK47 charakteryzuje się przede wszystkim niezwykłą odpornością na czynniki zewnętrzne. Podstawę i pierścień wokół ognia wykonano ze stali nierdzewnej. Specjalne zabezpieczenie w postaci powłoki antykorozyjnej sprawia, że będzie można z niego korzystać latami. Poniżej pierścienia (który nie przegrzewa się w trakcie użytkowania) znajduje się przestrzeń na składowanie i sezonowanie drewna przed kolejnymi imprezami. Zero dostarczane jest wraz z pokrywą, która zabezpiecza przed wywiewaniem popiołu i resztek niedopalonego drewna. W każdej chwili na rozpalony ogień można nałożyć ruszt i rozpocząć barbecue party.\nPalenisko Zero Large AK47 zostało zaprojektowane przez włoskich dizajnerów. Kunszt najlepszych rzemieślników Italii sprawia, że – nawet nieużywane – palenisko jest niezwykłym dekorem. Prosty kształt, słuszny rozmiar i mocny charakter Zero Large pozwolą przedstawić ogień w nowoczesnym stylu, a kiedy płomienie rozpoczną w nim swój ekscentryczny taniec, goście ogrzewający się w ich blasku zapragną, by takie palenisko stało się nieodłącznym towarzyszem wszystkich spotkań na dworze.\nŚrednica paleniska: 300 cm\nNapisz pierwszą opinię o „Palenisko Zero large AK47” Anuluj pisanie odpowiedzi


1385 – ks. Mieczysław Maliński\n„Z narodzeniem Jezusa było tak”\nCzasy Ewangelii to czasy nadzwyczajne – cuda się wciąż działy. Nie tylko umarli powstawali z martwych, sparaliżowani zaczynali chodzić, niewidomi widzieć, głusi słyszeć, ale Jezus się narodził z Marii Panny za sprawą Ducha Świętego.\nI to wszystko prawda jest. Tylko Ewangelia jest szalonym skrótem. Żeby 33 lata życia Jezusa zamknąć na 30 stronach, to trzeba geniuszu ewangelisty, ale trzeba i geniuszu naszego – żebyśmy potrafili to zobaczyć w realiach.\n„Maryja znalazła się brzemienną za sprawą Ducha Świętego. Józef zamierzał oddalić Ją potajemnie”, bo „był mężem sprawiedliwym” (Mt 1, 18-25). Skrót. Co się za tym kryje? Czy nie było rozmowy Józefa z Maryją? Czy nie spytał Jej: „Jesteś w ciąży. Ty, moja żona, która ślubowałaś dziewictwo”.\nCzy Maryja nie usiłowała wytłumaczyć Józefowi, że to za sprawą Bożą ma się z Niej Słowo Boże narodzić? Czy nie było przysięgania, płaczu przed Józefem, błagania go o zrozumienie, o przyjęcie tej prawdy?\nNie wiemy. Ewangelista podaje to w dwóch zdaniach. Faktem jest jednak, że dopiero musiał się Anioł ukazać Józefowi we śnie i wytłumaczyć mu, że Dziecię, które się poczęło, z Ducha Świętego jest. Zresztą powołując się na proroka Izajasza: „Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna”.\nZaskoczona została Maryja i Józef, zaskoczeni byli pasterze i Trzej Mędrcy, zaskoczony Herod i kapłani, zaskoczeni mieszkańcy Jerozolimy.\nZaskoczony jest każdy z nas. Chociaż mamy za sobą niejedno świętowanie Bożego Narodzenia. Chociaż przygotowywaliśmy się również do tegorocznych świąt. To przecież i tak, gdy przychodzą, czujemy się zaskoczeni. I reagujemy rozmaicie – tak jak Maria czy Józef, tak jak pasterze i Trzej Mędrcy, tak jak Herod i Jerozolima.\nPS. Polecam albumik: „Czas Gwiazdy”, a dla dzieci\nkolorową książeczkę: „Pomyłka Lucyfera”.


Widzę że chcesz ćwiczyć całe swoje ciało czyli ogólnorozwojówkę Zacznij biegać 3 razy w tygodniu na początek od 30 -45 minut żeby nie przeforsować . Gdy przyjdziesz już do domu po bieganiu zrób 3 serie po 30 powtórzeń brzuszków trzech kombinacji ćwiczeń np. nożyce, zwykłe brzuszki i skosy nogi lekko zgięte przerwy pomiędzy seriami to ok 30-40 sekund. Gdy skończysz proponuje zrobić 2 serie zwykłych pompek ile dasz rady .\nPowinieneś ograniczyć węglowodany jak chcesz zrobić mięśnie brzucha i jeść więcej białka . Z rana możesz zjeść 2-3 jajek na miękko lub na twardo lub twarożek półtłusty + bułka lub chleb ciemny + herbata z 1 łyżeczką cukru (śniadanie).\nPotem przykładowo na 2 śniadanie możesz zjeść kanapkę z szynką(dodatki omidor ,ogórek, papryka ) co wolisz + jabłko lub banan + woda mineralna niegazowana\nNa obiad proponuje fileta z kurczaka obsmażony na patelni z minimalna ilością tłuszczu lub rybę + surówka np. z marchwi i jabłka albo sałata pekińska z dodatkiem oliwy i pomidora .\nPodwieczorek podobny do 2 śniadania\nKolacja ok godziny 18-19 godziny, 3-4 godziny przed spaniem polecam płatki kukurydziane\nTo co ci napisałem to jest przykładowy plan ćwiczeń oraz diety jak masz jakieś pytania to po prostu napisz\nDRĄŻEK I POMPKI(5 rodzajów) + Brzuszki + ewentualnie przysiady na mocnego nou kicka(?). Dieta: Białkoooooo, mało tłuszczu, dużo witamin i minerałów . Najlepiej jedz jakiegoś batona przed ćwiczeniami, dodaje na 15 min wartości energetycznej oraz najlepiej kubusia, czy coś w tym stylu. Ja na bramce się podciągam 7 razy max :<< Mój kolega 14.\nTo cienko :c Nachwytem robię 20, a podchwytem 32 ^^\nStaraj sie robić seriami , np po 3x10 i tak cały czas zwiększaj powtórzenia . Po miesiącu 2x wiecej zrobisz\nTyle, że mam 14 lat. Mój znajomy ma 22, chciał się dostać do wojska na oficera i musiał zrobić 15-20(nie pamiętam) w minutę. Zrobił tyle, ale nie zaliczyli mu jednego. W dodatku nie umiał pływać to i tak się nie liczy.\nJeśli chcesz mieć kaloryfer oraz przy tym, również wzmocnić inne mięśnie. Ćwicz codziennie, rano i wieczorem brzuszki oraz pompki. Bardziej pompki one wzmacniają Ci wytrzymałość przy robieniu brzuchów . Uwierz mi, wiem z doświadczenia.\nDo tego biegania i ćwiczeń po dokładam treningi kick boxingu 4 razy w tygodniu. Mogę jeść jajecznice albo cuś?\nOgraniczenie pożywienia dla organizmu trzynastoletniego dziecka jest zupełnie nieodpowiednie. Absolutnie nie odmawiaj sobie żadnych posiłków. Nie katuj się też zbytnio nadmiernymi ćwiczeniami. Możesz w dużym stopniu osłabić w ten sposób organizm. Jeżeli chodzi natomiast o wyrobienie mięśni brzucha, najlepszym i najpopularniejszym ćwiczeniem są oczywiście tak zwane " brzuszki ". Chyba każdy z nas zna to ćwiczenie. Jeśli je stosował - wie, że efektowne.\nBardziej tutaj na razie dyskutujemy o zbiciu wagi. Nie jem słodyczy, piję tylko wodę niegazowaną, jem ciemny chleb, biegam i chodzę na treningi. To powinno wystarczyć do zbicia kilku kg przez 3 tyg - miesiąc?\nPewnie jajecznica to źródło białka , sam czasami lubię zjeść ale po treningu tak z 40 minut ponieważ wcześniej nie radze bo odkłada się tłuszcz , a przed treningiem polecam trochę węglowodanów np. płatki owsiane na mleku , kasze , ryż , kuskus .Możesz sobie kupić jakieś suplementy typu: białko w proszku firmy Olimp lub Activlab , lub Gajnera czyli węglowodany+białko w proszku .Ja na razie ci proponuje ćwiczyć na sucho ok 3-4 miesiące\n13 lat Nie czas na suple\nCurrent time: 2019-01-18, 08:08:47 Powered By MyBB, © 2002-2019 MyBB Group.


Musiał zatrzymał Wolsztyn - sport.elka.pl\n11.10.2014 Real Astromal Leszno zwyciężył w meczu derbowym z drużyną KPR Wolsztyniak Wolsztyn 30:23. Po bolesnej porażce w ostatniej kolejce, podopieczni trenera Ryszarda Kmiecika zrehabilitowali się w najlepszy z możliwych sposobów. Znakomite zawody rozegrał bramkarz gospodarzy Fryderyk Musiał, który wielokrotnie ratował zespół przed stratą bramki.\nMecz derbowy z Wolsztyniakiem zawsze elektryzuje leszczyńską publiczność. Nie inaczej było i tym razem. Hala „Trzynastki” wypełniła się do ostatniego miejsca. Kibice z Wolsztyna przez cały mecz niezwykle żywiołowo dopingowali swoich zawodników.\nPoczątek spotkania był bardzo wyrównany. Przy stanie 3:2 dla gospodarzy, 2 minuty kary otrzymał zawodnik z Leszna. Drużyna Wolsztyniaka wykorzystała grę w przewadze i wyszła na prowadzenie 3:4. W 22 minucie na tablicy świetlnej widniał wynik 12:9 i było to najwyższe prowadzenie podopiecznych trenera Kmiecika w tej połowie. Ponownie jednak grę w przewadze wykorzystali goście doprowadzając do remisu. W 26 minucie to zespół z Wolsztyn grał w osłabieniu, jednak gospodarze nie potrafili tego wykorzystać. Co więcej, 12 sekund przed upływem kary, Wolsztyniak zdobył bramkę, wychodząc na prowadzenie 12:13. Zespół z Leszna wyrównał i pierwsza połowa zakończyła się wynikiem 13:13.\nDruga połowa to świetna gra drużyny gospodarzy, a w szczególności bramkarza - Fryderyka Musiała, który wielokrotnie ratował zespół przed utratą bramki. Od stanu 22:21 goście nie potrafili znaleźć sposobu na znakomicie dysponowanego Musiała, który dwoił się i troił w bramce. W końcówce drużyna Real Astromal Leszno zagrała bardzo skutecznie i konsekwentnie powiększała przewagę. W ostateczności gospodarze pokonali Wolsztyniaka 30:23 i wspaniale zrehabilitowali się za porażkę w poprzedniej kolejce.\nREAL Astromal Leszno - KPR Wolsztyniak Wolsztyn 30:23 (13:13)\nREAL Astromal Leszno: Maciej Wierucki 8, Damian Krystkowiak 5, Krzysztof Misiaczyk 5, Hubert Szkudelski 4, Dawid Wesołek 3, Jakub Wierucki 3, Michał Przekwas 1.\nKPR Wolsztyniak Wolsztyn: Patryk Szutta 6, Krystian Kuta 5, Alan Raczkowiak 4, Przemysław Podleśny 4, Maciej Wajs 3, Norbert Szutta 1.\n1. Dodane przez karo w dniu 2014-10-12 11:40\nNapiszcie o tym jak zachowywali się kibice Leszna.Wstyd i żenada! Prowokacja w każdym calu! Ktoś kto nie ma złych intencji nie pcha się do sektora sąsiadującego, zajmując miejsca wolsztyńskim kibicom. Ktoś kto nie ma złych intencji nie zasłania twarzy, nie nakłada kaptura na głowę, nie odwraca się plecami w momencie próby nakręcenia filmu dokumentującego zachowanie Waszych kibiców! Pełna kultura ze strony Wolsztyna, natomiast po stronie Leszna po prostu chamstwo. I nie mam tu na myśli wszystkich. Kto był ten wie.\n2. Dodane przez emem w dniu 2014-10-12 18:07\nprzestan plakac pewuelu.


Konkurs dla uczniów z SP w Białołęce „Mój kwietniowy dzień” – myglogow\nKonkurs dla uczniów z SP w Białołęce „Mój kwietniowy dzień”1 min na czytanie\nSzkoła Podstawowa w Białołęce wraz z Mateuszem Papierzem, radnym gminy Pęcław, zaprasza wszystkich uczniów do udziału w konkursie fotograficznym „Mój kwietniowy dzień”.\nKonkurs odbywa się na FB w grupie Nadodrzańska Kraina. – W tej formie daje możliwość pokazania tematu w sposób interesujący i przyciągający uwagę. Wraz z panią dyrektor liczymy, że nadesłane prace będą charakteryzowały się oryginalnym ujęciem tematu – mówi radny Papierz.\nWystartował w czwartek (9.04.) i potrwa do końca kwietnia. Ogłoszenie wyników nastąpi w połowie maja. Co ważne data i miejsce wręczenie nagrody zostaną uzgodnione indywidualnie ze zwycięzcą konkursu. Te oraz inne informacje można znaleźć w regulaminie konkursu, który także znajduje się na grupie.\nLudzie dalej będą biegać do kasy w starostwie. Propozycja radnego odrzucona. Dlaczego?\nMariola Kokot: Gdybym czuła się wypalona zawodowo, to nie stanęłabym do konkursu


Za trzy dni kończy się termin, a przepisy nadal w proszku | Prawo pracy | pulshr.pl\nZa trzy dni kończy się termin, a przepisy nadal w proszku\nDokładnie za 3 dni (17 grudnia) mija czas, jaki mieli pracodawcy na przygotowanie się do wejścia w życie przepisów o sygnalistach. Polski rząd na przygotowanie odpowiednich rozwiązań miał dwa lata. Jednak ustawy na razie nie ma. Prace nad nią nadal trwają.\n•14 gru 2021 14:34\nZ uwagi na trwający proces dokonywania zmian w projekcie ustawy o ochronie sygnalistów oraz przyszłe prace w Sejmie i Senacie nad tym projektem ustawy, jego ostateczny kształt może ulec zmianie - informuje resort pracy. (Fot. Shutterstock)\nW połowie października na stronie Rządowego Centrum Legislacji opublikowano projekt ustawy o ochronie osób zgłaszających naruszenia prawa (tzw. sygnalistów).\nDo 17 listopada partnerzy społeczni mieli czas na zgłaszanie uwag w ramach procesu konsultacji społecznych i opiniowania.\nMimo, że przepisy powinny wejść w życie 17 grudnia, to ustawa nadal nie jest gotowa.\n17 grudnia mija termin dostosowania podmiotów publicznych, firm prywatnych zatrudniających ponad 250 osób oraz firm z sektora finansowego do wymogów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1937 w sprawie ochrony osób zgłaszających naruszenia prawa Unii (tzw. dyrektywy o ochronie sygnalistów). Na te rozwiązania czeka kilkanaście tysięcy firm. I jak się okazuje, jeszcze będą musiały poczekać.\nNa trzy dni przed upływem terminu redakcja PulsHR.pl zapytała Ministerstwo Rodziny i Polityki Społecznej, które odpowiada za przygotowanie wytycznych, na jakim etapie są prace. Bowiem to, że nie uda się zdążyć na czas jest raczej oczywistością. Z przesłanej nam odpowiedzi wynika, że do przedstawienia gotowej wersji ustawy jeszcze daleka droga.\n- Obecnie trwa weryfikacja zgłoszonych uwag do projektu ustawy w ramach uzgodnień międzyresortowych. Do 17 listopada partnerzy społeczni mieli czas na zgłaszanie uwag w ramach procesu konsultacji społecznych i opiniowania. Z uwagi na trwający proces dokonywania zmian w projekcie ustawy oraz przyszłe prace w Sejmie i Senacie nad tym projektem ustawy, jego ostateczny kształt może ulec zmianie - wskazuje resort pracy na trzy dni przed terminem, jaki mieli pracodawcy na przygotowanie się do zmian w przepisach.\nPrzypomnijmy, że zgodnie z dyrektywą wskazane w niej firmy muszą stworzyć wewnętrzne procedury, zapewnić komunikację, szkolenia czy przypisać zadania i odpowiedzialność oraz utworzyć wewnętrzne kanały zgłaszania nieprawidłowości. Zgodnie z dyrektywą, kanały te mają być zaprojektowane i obsługiwane w sposób zapewniający ochronę poufności tożsamości osoby zgłaszającej (sygnalisty), a także mają umożliwiać obsługę zgłoszeń anonimowych.\nZdaniem Konfederacji Lewiatan, wiele kwestii w ustawie o sygnalistach wymaga jeszcze dopracowania bądź wyjaśnienia zawartych w nim rozwiązań, ponieważ przyjęcie ich w zaproponowanym brzmieniu może prowadzić do nieproporcjonalnych utrudnień oraz skutków odmiennych od zamierzonych.\n- Wątpliwości wzbudzają: krótkie vacatio legis, przepisy dotyczące sankcji, procedura zgłoszeń, ochrona sygnalistów, czy doprecyzowanie konsekwencji zgłoszeń. Firmy nie są pewne czy rejestr zgłoszeń wewnętrznych powinien uwzględniać wszystkie zgłoszenia trafiające do przedsiębiorcy, czy też należy w nim umieszczać jedynie zgłoszenia, które przeszły pierwszy etap weryfikacji i dotyczą faktycznie naruszenia prawa? Kontrowersje wzbudza kwestia od kiedy uznajemy osobę zgłaszającą nieprawidłowości za sygnalistę objętego szczególną ochroną – mówi Robert Lisicki, dyrektor departamentu pracy Konfederacji Lewiatan.\nO tym, co zawiera projekt ustawy o sygnalistach oraz jak pracodawcy powinni przygotować się do zbliżających się zmian przeczytacie niebawem na PulsHR.pl.\nDo artykułu: Za trzy dni kończy się termin, a przepisy nadal w proszku


Punkt sprzedaży online 4Toys – ratunek dla rodziców i dzieci kliknij październik 2021 − jozef-mackiewicz.pl\njozef-mackiewicz.pl Punkt sprzedaży online 4Toys – ratunek dla rodziców i dzieci kliknij październik 2021\nKażdy rodzic stawia sobie na cel to, aby swoim latoroślom dać jedynie optymalne z najlepszych rozwiązań. Naturalnie taką samą filozofię obraliśmy w 4Toys - już od wielu lat zapewniając asortyment najlepszej jakości oraz dopasowany do wymagań rodziców oraz ich latorośli.\nOpisującą nas postawę potwierdzają liczne nagrody i certyfikaty, którymi zostaliśmy wyróżnieni. Niemniej jednak najogromniejszą radością oraz dowodem na najwyższą jakość usług są pozytywne opinie kontrahentów i radosne buzie ich pociech. Zachęcamy wobec tego do zapoznania się z tym, co przygotowana przez nas marka ma do zaoferowania - a jest tego dużo!\nU podstaw założenia naszego sklepu była jego złożoność, to naturalnie dzięki której każdy rodzic w jednym miejscu, znajdziesz wszystko, czego mu wypada. Dlatego chociaż nazwa 4Toys wskazuje, że specjalizujemy się w zabawkach, to pragniemy zwrócić szczególną uwagę, że mamy wiele więcej do zaproponowania, niż tylko towary z tej kategorii.\n•\twszechstronne wózki. sklepy dla niemowląt sklep-dla-dzieci.icu .\nTo niemniej jednak zaledwie wierzchołek bogatego asortymentu, który przygotowaliśmy. Taka kompleksowość oferty gwarantuje, że można w jednym miejscu zamówić wszystko, czego się potrzebuje dla swojego dziecka. Należałoby posiadać taki sprawdzony punkt sprzedaży oraz z jego pomocą odpowiadać na zmieniające się potrzeby dziecka, razem z jego rozwojem.\nZanim przejdziemy do podzielenia się znacznie większą ilością szczegółów, na temat tego jakie zabawki wolno odkryć w 4Toys w głównej mierze chcemy naświetlić ich absolutną jakość. Nim jakakolwiek zabawka trafi do stworzonego przez nas asortymentu, zawsze upewniamy się co do tego, z jakich materiałów jest wykonana oraz czy jest skonstruowana tak, by wykluczyć jakiekolwiek zagrożenie dla dziecka. Także wolno u nas robić spokojnie zakupy, bez niepewności - wszystko, co widać na wirtualnych półkach naszego sklepu jest dobre dla najmłodszych. Pośród naszych zabawek są dostępne między innymi: auta dla dzieci, zabawki ogrodowe, lalki oraz pluszaki, klocki, lub również cała gama kreatywnych zabawek. Już dzisiaj serdecznie zapraszamy!


Półpostument NOVA PRO - łazienki KOŁO\nPółpostument KOŁO NOVA PRO doskonale uzupełnia nowoczesne łazienki. Osłonięcie elementów syfonu półpostumentem nadaje całemu wnętrzu eleganckiego, modnego wyglądu i jednocześnie maskuje mało estetyczne elementy kanalizacyjne. Dzięki wykorzystaniu ceramicznej konstrukcji do budowy półpostumentu do umywalki, jest on bardzo wytrzymały, dzięki czemu pozostaje w niezmienionym stanie przez lata, zapewniając Ci piękną, trwałą łazienkę, a jego struktura zapewnia łatwość w utrzymaniu czystości. Skompletuj ten półpostument z każdą umywalką NOVA PRO i sprawdź, jak łatwo możesz zbudować idealną łazienkę, o której od zawsze marzysz!\nNazwaPółpostument NOVA PRO


Wspólny pokój/Rozdział X - Wikiźródła, wolna biblioteka\nWspólny pokój/Rozdział X\n< Wspólny pokój\nTytuł Wspólny pokój\nWydawca Wydawnictwo Współczesne\nDrukarz Zakł. Graf. „Drukarnia Bankowa“\nWspólny pokój - Rozdział X\nEdward umarł! — Umarł jak Bazarow z „Ojców i Dzieci“ Turgenjewa, pomyślał Lucjan, kiedy wywieziono ciało studenta. Przyczyną śmierci była owa mała ranka na palcu lewej ręki, którą Edward tak ssał uporczywie. Zakażenie krwi trupim jadem. Zanim on sam i wogóle ktokolwiek zorjentował się, było już za późno. Wszystko to trwało cztery dni i oto Stukonisowa straciła swego kłótliwego lokatora.\nTeodozja z tytułu swej kobiecości początkowo popłakiwała, ale wkońcu powiedziała: Dobrze, że ten drań umarł, bo mógłby jeszcze gorzej skończyć i tylko wstyduby człowiekowi narobił.\nBył tu jeszcze jeden kandydat do przeniesienia się w inne regjony, mianowicie Lucjan ze swoim ostatnim krwotokiem, który aż nadto wyraźnie podkreślił stan jego płuc. Było to na dzień przed śmiercią Edwarda. Krew waliła z gardła dobre pięć minut, aby oddać chorego zpowrotem w piekielne uściski temperatury. Lekarza nie wezwano, ponieważ zaraz po krwotoku choremu zrobiło się niejako lepiej.\nTego rana, Lucjan czuł się rzeczywiście nieźle. Kaszel zmniejszył się i oddech był lżejszy. Małe osłabienie opanowało organizm, natomiast gorączka zmniejszyła się albo też znikła zupełnie. W mieszkaniu nie było nikogo. Kotek, który zdążył już podróść trochę, wałęsał się po kątach z tępą neurastenją w swych wilgotnych oczach, zwierzę to dostarczało Lucjanowi szeregu wzruszeń obserwacyjnych; potrafiło naprzykład w szalonych susach biegać po mieszkaniu, dotykając w locie drobnych przedmiotów, wyczyniając jakieś ekwilibrystyczne sztuczki na firankach, kręcić się wkółko jak opętane, aby za chwilę pogrążyć się w cichą rozpacz i w absolutnej prostracji podpełzać gdzieś pod piec, lub wsunąć się pod kołdrę Lucjana. Czasem mały kot przyczajał się w pełnej natężenia pozycji i w tejże pozycji zasypiał. Jego wyimaginowany wróg mógłby mu po nosie skakać. Za oknami świeciło wyblakłe, jesienne słońce, rzucając jakieś niezdecydowane promienie wgłąb pokoju. Była zupełna cisza, nawet zegar nie tikał, bowiem student go przekręcił, naskutek czego miał dłuższą rozmowę ze Stukonisową. Lucjan zwlókł się z łóżka i chwiejnie podszedł do okna. Akurat właśnie z kościołka naprzeciw ekspedjowano trumnę na cmentarz. W nikłych promieniach słońca poruszali się ludzie przeważnie ciemno ubrani, mężczyźni z kapeluszami w rękach. Wojskowi chodzili bocianimi krokami obok karawanu, błyszcząc metalowemi okuciami daszków swych czapek. Niektórzy krzątali się w groteskowo powolnych ruchach koło trumny; poprawiali wieńce, klepali konie po nozdrzach lub też rozmawiali ze zwieszonemi wdół głowami. Obok stali w dwuszeregu żołnierze z dętemi instrumentami w rękach. Wszyscy mieli zadowolone twarze, a cały orszak wyglądał prawie wesoło. Lucjan oparł się łokciami o brzeg okna, bowiem nogi drżały mu zbyt silnie, aby mógł stać prosto. Przechodziły mu przez głowę różne myśli dziwnie kojarzące się z widokiem naprzeciw. Przebudzić się w trumnie ta straszna rzecz, zwłaszcza, jeśli się jest razem z nią zakopanym. Natomiast, o, jak tam... byłoby dość zabawne. Wygramolić się raptem z trumny, z tych wiórów, usiąść sobie na niej okrakiem i dopiero zgóry język wszystkim pokazać. A jeszcze zaciąć konie, i galopem przez ulice miasta, toż to byłoby śmiechu, tak, ceremonja pogrzebu byłaby raz na zawsze ośmieszona. Ciekawym kto mnie... a, głupstwo! O, co to, ruszają już.\n Orkiestra zagrała sobie jak zwykle marsz pogrzebowy Szopena. Widać było poruszenie i wyraźną radość na twarzach obecnych z powodu wyruszenia. Jakiś wojskowy nastąpił starszemu panu na nogę, przeprosił go pełnym powagi skłonem głowy, przytknął dwa palce do czapki. Pogrzeb ruszył i odsłonił naroścież otwarte drzwi kościoła. Zdaleka słychać było słabnące dźwięki orkiestry. Do kościoła wchodziły starsze kobiety w kapeluszach lub chustkach. Gazeciarz usiadł na schodach i jął przeliczać pieniądze, przyszedł drugi, trzeci i zaczęli grać w wybitkę. W mrocznem wnętrzu kościoła żarzyły się gromnice.\nLucjan przeszedł do drugiego pokoju. Na stole leżała niedokończona praca Teodozji. Spodnie Edwarda z igłą w wystającej łacie. Po kiego djabła reperuje mu ona te spodnie, pomyślał Lucjan. Rozejrzał się; na polowem łóżku Edwarda spała matka Bednarczyka. Zabawnie wyglądała w chustce na głowie i swych pasiastych spódnicach. Wrócił zpowrotem do wspólnego pokoju i usiadł przy biurku. Leżał tu świeży numer „Robotnika“ z dużym wierszem Zygmunta. Przeczytał wiersz i bębnił w niezdecydowaniu po blacie biurka. Napisać może list do kogo, pomyślał, ale zaraz poczuł ogromny wstręt do pióra, przytem zmęczenie go ogarnęło. Poszedł więc do łóżka.\nPoczął myśleć na różne tematy. „Śmierć“ Meterlincka, czytał to przecież, i owszem, ciekawe rozważania. Czy przemyślałem śmierć? Rzeczywiście, myślałem o niej często! Nie boję się jej jednak. Cała rzecz w tem, żeby umrzeć w poczuciu, że się nic nie traci na odejściu z tego globu. Czy ja mam to poczucie? No, chyba, skoro wyobraziłem sobie wszystkie najlepsze strony życia, jakie mógłbym osiągnąć i nie dały mi one radości! Chociaż kto wie, gdybym je posiadł, możebym inaczej się na to wszystko zapatrywał. Jakie to śmieszne, ludzie wogóle wierzą w coś, w jakieś tam misje. Chciałbym zobaczyć to perfidnie zmrużone oczko natury, które przypatruje się beznadziejnym mozołom swych stworów. Ha, umysł ludzki! to-to, a owo! Psiakrew! jakieś skaleczenie się lancetem, i już po umyśle, koniec całego cudu. Rrrym! J...ł to pies.\nLeciutkie pukanie ocknęło go. Oczywiście, stara małpa śpi i on będzie musiał pójść otworzyć. Narzucił na siebie płaszcz i otworzył drzwi. Stała tam bardzo milutko uśmiechnięta panna Leopard. Wspięła się na paluszkach i przechyliła główkę:\n— Można wejść do środka? — zapytała najsłodziej.\nO mało nie zwalił się jak długi, kiedy ją zobaczył. Czuł, że jedyny ratunek to łóżko, podążył więc tam jak mógł najśpieszniej, mamrocząc coś, żeby weszła.\nZdejmowała rękawiczki, rozglądając się po pokoju. Zupełnie jak u Murgera, powiedziała, i skierowała swe czarne oczy w wychudłą i rozpaloną twarz Lucjana.\n— Choruje pan podobno, więc przyszłam, odwiedzić przyszłam. Usiądę tu obok pana, na łóżku. Proszę mi coś powiedzieć o sobie. Co panu właściwie jest?\n— Poco pani tu przyszła, przecież to już jest nieludzkie.\n— Wiem, że jestem bardzo winna, lecz niema sensu wspominać dawne historje, spróbójmy dojść do porozumienia, panie Lucjanie, niechże pan mnie pojmie!\n— Tu niema nic do pojmowania. Muszę panią uprzedzić, że często bywam ordynarny, prócz tego chory jestem i nerwy mi niebardzo dopisjuądopisują.\nPoczęła go gładzić po kolanie i mówić jak do dziecka:\n— Taki chory, taki ordynarny, i taki... taki bardzo kochany, i malutki i nerwowy... no, już dobrze, prawda? wszystko dobrze? ,dobrze?\nByło mu rzeczywiście dobrze; to gładzenie po kolanach i wyżej było wcale przyjemne. Z drugiej strony odczuwał wyraźnie psychiczną urazę do tej wystrojonej i pachnącej dziwki. Musiał ścisnąć rękę, aby nie trzasnąć jej w tę gładką gębusię.\n— Pewnie Lusiowi smutno jest tutaj samemu?\n— Smutno, smutno.\n— Wie pan, ja to sobie tak czasem myślałam, że bardzo nikczemnie z panem postąpiłam. Ja rzeczywiście wolę starszych mężczyzn, a z drugiej strony imponuje mi taka młodzieńcza miłość i przez jakąś dziwną perwersję, staram się ją upokorzyć. Sama jestem młoda, mam przecież dopiero dwadzieścia pięć lat. Ale z panem to rzeczywiście za ostro postąpiłam.\n — Już drugi raz mi to pani mówi.\n— Ach, tak, wtedy, tam na plaży. A potem, wie pan... byłam taka niezdecydowana. Bądźmy przyjaciółmi.\n— Dziękuję pani, obejdę się.\nTymczasem lewa ręka panny Leopard bardzo skutecznie prosperowała pod kołdrą. Nad wyprężonem ciałem Lucjana i pochyloną kobietą zapanowała charakterystyczna cisza. Wreszcie ręka wysunęła się z pod kołdry. Lucjan obrócił się twarzą do ściany, a panna Leopard wyszeptała;wyszeptała:\n— Maleńki, przyjemnie było?\nLeżał wściekły i zupełnie wyczerpany. Z rozpaczą myślał, jak źle z nim jest, skoro taka drobnostka pozbawiła go sił. Przytem nie powinien był pozwolić na ten gwałt ze strony znienawizdonejznienawidzonej kobiety. Nie, stanowczo nie miał charakteru. Czy przyjemnie mu było? Uchh! wstrętna k...a!\n— Nic mi mój chłopczyk nie powie?\n— Nic, prócz wstrętu.\n— Jak można być takim grubjaninem?\n— Trzeba nawet, skoro się ma do czynienia z tak przewrotnem stworzeniem jak pani.\n— Musi pan jak najprędzej wyzdrowieć. Będziesz przychodził do mnie, postaram się przekonać cię do siebie. W gruncie rzeczy mam dla ciebie wiele tkliwości, mój mały.\n— Najlepiej będzie, jeśli pani pójdzie sobie i zostawi mnie samego. Jest mi pani bardziej niż obojętna. Czuję się bardzo źle i dręczy mnie widok pani.\n — Ach, kochany, jakże uroczy jesteś w swoim gniewie. Lżyj mnie, to tak rozkosznie być obrażaną przez ciebie, czuje się mężczyznę!\n— Proszę w tej chwili wyjść, dziwko bez ambicji! Przyszłaś tu jeszcze kpić ze mnie! Wynoś się do jasnej cholery!\n— To ty tak naprawdę? Czy sądzisz, że nie znajdzie się nikt, przed kim odpowiesz za te słowa?\n— W d...e mam twoich rycerzy! Grób mój najwyżej o.....ą! W tej chwili proszę wyjść stąd!\nKrzyczał na cały głos. Sprawiał wrażenie furjata. Na progu stała przerażona chłopka i przyglądała się całej scenie. Panna Leopard uśmiechała się, naciągając rękawiczki. Wychodząc, powiedziała napół do siebie, napół do Lucjana:\n— Coś tak dziwacznego, przytrafiło mi się pierwszy raz w życiu. Gdybym to komuś opowiedziała, nie uwierzyłby. Po tem wszystkiem, takie słowa! Warjat zupełny.\nWychodząc, spotkała w drzwiach Teodozję. Obrzuciły się badawczo wzrokiem. Teodozja trzasnęła drzwiami i podeszła da Lucjana.\n— Czego tu chciała ta damulka?\n— U mnie była, co cię to zresztą obchodzi?\n— Obchodzi mnie, bo cię aż skręciło z tej wizyty! Na chwilę nie można wyjść z domu, już go naszła jakaś lafirynda!\n— Nie mów tak wiele, daj mi się lepiej napić czegoś.\nGorączka znów objęła podniecony gniewem organizm. Na policzki wystąpiły dwie ceglaste plamy. Dłonie były wilgotne, a oczy błyszczały. Uczuwał brak powietrza i szum w głowie.\nTeodozja przyrządziła mu chłodny napój, jakąś wodę z sokiem. Postawiła szklankę na krześle i sama usiadła obok niego. Odgarnęła mu kosmyki włosów z czoła. Starała się ukryć wyraz czułości na swej twarzy. Poczęła się zwierzać ze swych trosk. Czy nie domyślasz się, jakie ciężkie mam życie? Pracować muszę ciężko i nie mam się czem pocieszyć. Edek umarł, djabła on wart był, ale zawsze brat. Teraz z tobą coraz gorzej mój ty biedaku najdroższy. Tak sobie umyśliłam, że już przez całe życie będę przy tobie, choćby za pokojówkę albo jaką inną służącą. Bo wiem przecież, żeś z innych ludzi i żenić się ze mną nie możesz. Jedyna pociecha, że mogę teraz chodzić koło ciebie, bo jakbyś był zdrów, to latałbyś ciągle po mieście i widzieć bym cię nigdy nie mogła. Myślisz może, że żałuję, że ci się oddałam. Wcale nie, tylko teraz jest tak źle, że nie masz sił i nie możesz mieć ze mnie żadnego pożytku. A tak ciągle myślę, że za nic mnie masz i tylko cię nudzę sobą bezustanku.\n— Nie gadaj głupstw, Todziu, bardzo cię lubię i szanuję, jesteś taka dobra dla mnie, doglądasz mnie w chorobie.\n— A co mam nie doglądać? Bylebyś tylko z niej wylazł.\n— To bardzo wątpliwe, moja droga. Już się tak wszystko składa, żebym pożegnał się z tym światem.\n — Nie trzeba tak mówić, ile to ludzi wyszło z gorszych jeszcze rzeczy. Wszystko w ręku Boga.\n— Jakiego tam Boga!\n— Właśnie dlatego, że wiary żadnej nie masz, to ci tak wszystko ciężko idzie. Jest czy nie jest, nie ludzka to rzecz zastanawiać się nad tem, byleby tylko wierzyć, to już jest jakieś oparcie.\nPrzytuliła policzek do jego twarzy i szeptała mu do ucha:\n— Tak mi się chce ciebie, że mało sobie tego brzucha czasem nie rozerwę, a najgorzej to już w nocy, nauczyłeś mnie tych różnych przyjemności i teraz rady sobie dać nie mogę. Żebyś mnie chociaż samej z tem wszystkiem nie zostawił.\nWywnętrzała się i tuliła do niego. Długi szereg czułych zdań, wstrzymywanych tak długo. Wkońcu powiedziała mu, że tak bardzo go kocha, że poza nim żadnego mężczyzny nie widzi na świecie. Student przerwał ich tkliwą samotność.\nJózef był uradowany, mianowicie wyjeżdżał na jakiś kurs praktyczny gdzieś na prowincję. Kilka tygodni miał tam spędzić. Zataczał piruety po pokoju, robił miny przed lustrem, gwizdał przytem wesoło. Za dwa dni, czyli w poniedziałek, miał wyruszyć. Teraz złożył swoje książki, wykresy i cyrkle, wszystko to na jedno miejsce, wgłąb etażerki, na długi wypoczynek, poczem zabrał się do przyrządzania sobie obiadu. Rozbijał jajka, podczas gdy słonina skwierczała na patelni, jajecznicę sobie szykował. Jego sarnie oczy z miłością wpatrywały się w żółtą masę. Jadł, od czasu do czasu spoglądając w lustro. O kotku nie zapomniał, rzucił mu coś nie coś.\nLucjan wspominał dni, kiedy też był pełen sił i energji. Było to jeszcze tak niedawno, jadł i pił także samo. Ileż to nocy przepędził w wesołem gronie tęgo pijąc, paląc. Och, jakże okropnie brak mu było palenia. Krztusił się jednak i kasłał więcej, skoro próbował się kiedyś zaciągnąć dymem papierosa. Tak, życie może w osiąganiu zamierzonych celów nie jest zbyt przyjemne, ale samo przez się, objawiające się w drobnych, codziennych sprawach, jest niewątpliwie interesujące, zwłaszcza, gdy się jest zdrowym i młodym, zdrowym szczególnie. Żałosna to sprawa, skoro się jest do niczego po powierzchownem zetknięciu z młodą kobietą. A i nerwy pozbawione odporności na błahe zdarzenia, czyż nie są tragicznem dopełnieniem do niemocy fizycznej. Tak, ciało jego było żywym wulkanem, w gardle bulgotała flegma niby lawa, a wielkie słupy krwi, czyż nie podobne były do wybuchów ziemskiego wrzodu. Tliło się to życie w beznadziejności, niby strzęp jakiś ciśnięty między zarzewia czasu. Obok skakał na jednej nodze człowiek, który za parę dni będzie mógł chodzić po lesie, patrzeć na ptactwo i wierzchołki drzew. Tego właśnie najbardziej żałował Lucjan, nie zaś karlich osiągań ludzkiego umysłu. Kiedy uświadamiał sobie, jak dalekim jest wszelki genjusz ludzki od owej istotnej doskonałości, którą natura sprytnie sobie ukryła i o jej istnieniu domyślać się tylko pozwala, aby mieć uciechę z bezskutecznych zamierzeń swoich marjonetek, od doskonałości bezmyślnie metafizyką przez ludzi nazwanej — wówczas jedno drobne wzruszenie naskutek śpiewu słowika podczas nocy wiosennej przekładał ponad wszystkie dorobki rozumu człowieczego, bowiem nocy takiej pojmował, iż jest najbliższy prawdy. Lecz oto oddalony był bardzo od drzew i ptaków, natomiast dusił się systematycznie w śmierdzącej alkowie na ulicy Nowiniarskiej. Wreszcie w głębokiej zadumie dłubiący w nosie Józef, bynajmniej nie przyczyniał się do podniesienia uroku nieszczęsnego pokoju.\nOd czasu swego przyjazdu, matka Bednarczyka raz tylko wyszła na miasto. Istotnie cierpiała na jakieś zaburzenia w organach płciowych. Lucjan wstrząsał się z obrzydzenia, ilekroć wyobraiłwyobraził sobie jakieś szczegóły tej choroby. Celem tego jednorazowego wyjścia była porada u lekarza, po której stara chłopka modliła się jeszcze żarliwiej, skarżąc się co kilka godzin Teodozji na swe cierpienia. Sprawiała wrażenie kukły z muzeum etnograficznego. Lucjan często widział pod oknem jej kiwającą się sylwetkę, zwłaszcza przed wieczorem, w mroku, sprawiała koszmarne widziadło. Cuchła potwornie. Na noc nie rozbierała się zupełnie. Lucjan nie widział, aby się myła. Jej pobożność stanowiła kontrast z chytremi, starczemi oczami. Po śmierci Edwarda zajęła jego polowe łóżko i kładąc się po raz pierwszy, powiedziała: Zamrę i ja tu pewnikiem po tem chłopacku. Naogół mówiła niewiele, a na jej twarzy mumji malował się wyraz bezustannej, podejrzliwej obserwacji. Najbardziej cierpiał Lucjan, ponieważ narażony był na stałe obcowanie z nią. Najdziwniejsze było to, że się wcale nie interesowała swym synem, rzadko kiedy mówili ze sobą, tak to wyglądało, jakby byli obcy sobie. Zresztą chłopka modliła się lub spała po całych dniach.\nUsiadła teraz na swem miejscu pod oknem i utkwiła swe czarne oczka w twarzy studenta. Ten początkowo nie zwracał na to uwagi, ale wkońcu uporczywy wzrok baby począł go denerwować, więc aby przerwać to, odezwał się:\n— Chorzyście matko, co?\nWpatrując się ciągle w twarz studenta, poruszyła sinemi sznureczkami warg. Powiedziała coś, czego nikt nie słyszał. Lucjana, który przypadkowo spojrzał na nią, przejął dreszcz niesamowitego strachu. W czarnych oczach chłopki koncentrowało się całe piekło złości. Nieruchoma, wpatrzona w studenta, wyglądała jak bajeczna jędza z czasów dzieciństwa.\n— No i co doktór powiedział?\nZ warg wyszło jakieś syczące słowo. Student odwrócił się do niej i na twarz jego wypełzł nieprzyjemny grymas. Pragnął widać zatuszować swoje zaniepokojenie, więc powiedział:\n— Coście, kobieto, głucha? Odpowiadajcie, kiedy pytam!\nTeraz słowo zabrzmiało zupełnie wyraźnie.\n— Zgłupieliście? Co wy gadacie?\n— K....rz! Synaś mi zaprzepaścił!\n— Na mózg wam padło. Co wy chcecie ode mnie?\n Chłopka podeszła do studenta z wykrzywionemi palcami, jakgdyby go dusić zamierzała. Syczała z wściekłością.\n— Rachujes se moze ty zatraceńcu sparsywiały, ze nic nie miarkuje? A bez kogo chłopak skół nie pokońcył, nie bez twe świńskie praktyki, coś go wyucył?\n— Warjatka, jak Boga kocham! Warjatka!\n— Tyś tylko mondry, djabli pomiocie. Kto go naucył, zeby sobie po nockach miedzy nogami rękom majdrował? Mozem nie słysała, jakeście w nocy rozprawiali o tem, bez co ja zmarnowałam tyle dobytku na jego naucanie? Bez ciebie, ty skurcybyku! Stukonisowa powiedała mi, ze bez to nie zdał, bez te nocne praktyki. Ale cekaj, juześ zezorł, juz! z jojkami ześ zezorł, juzem ci prosku nasypała! Zamrzes jak pies.\nStudent zrobił się blady jak trup, machinalnie położył dłoń na brzuchu. W przerażeniu patrzał błędnie wokół siebie. Lucjanowi też dech w piersiach zaparło. Chwilę trwała ponura cisza. Wreszcie Lucjan wykrzyknął:\n— Niechże pan skoczy do jakiegoś lekarza, może ona pana rzeczywiście otruła!\nStudent narzucił palto i wybiegł jak szalony. Chłopka mruczała coś pod nosem, przesuwając paciorki różańca. Teodozja zbliżyła się do niej.\n— Czyście go struli naprawdę?\nNa pomarszczonej twarzy wykwitł perfidny uśmieszek, poza tem milczenie.\n Wytworzył się niesamowity nastrój. Teodozja chodziła z kąta w kąt, baba siedziała nieruchomo, Lucjan uniósł głowę i przypatrywał się tej niemej scenie.\n— Jeśliście to zrobili, do kozy pójdziecie — powiedziała wreszcie Teodozja.\nUpłynęła może godzina ponurego oczekiwania. Wreszcie zjawił się student z bladą, wymiętą twarzą. Wyszeptał z ulgą:\n— Płukali mi żołądek, nic nie było.\nPotem zwrócił się do chłopki:\n— Ty stara jędzo, na policję pójdę, zdechniesz w więzieniu.\n— Co pani miała w tem, żeby tyle niepokoju narobić? — zawołał Lucjan.\nWstała, prychnęła jak satrastara kotka i wyszła z pokoju. Student usiadł na kanapie i splótł dłonie na zapadłym brzuchu. Smętnie skierował głowę w stronę Lucjana.\n— No niech pan tylko sam powie jakie to człowiek ma życie? Ta cholera zwarjowała chyba, tyle mi strachu narobić! I co za cel w tem miała? Nic zupełnie nie rozumiem. A com się wycierpiał przy tem piekielnem płukaniu, jakieś gumy mi do gęby pakowali. Wiem dobrze, że Bednarczyk wyprawia coś po nocach, ale żebym ja go miał tego uczyć, starego chłopa. Mówię panu, że tu się robi dom warjatów!\n— Wie pan, że mnie się ta cała historja bardzo dziwną wydaje. Chłopka, orjentując się w tem, wykazała pewną dozę jeśli już nie inteligencji, to przynajmniej fantazji. Wymyślić coś takiego, to przecież nie jest takie zwykłe. Wogóle ta baba jest niezwykłą postacią, wątpię czy jest przy zdrowych zmysłach.\nPo całym tym epizodzie teraz dopiero nastąpiło odprężenie. Siedzący na kanapie student miał minę człowieka wpatrzonego w swoje wnętrzności. Jego mgłą podejrzenia i lęku przepełnione oczy, ułożone były tak, jakgdyby chciały zajrzeć do nieszczęsnego żołądka, w którym prócz żałosnej pustki, śladów jakiejś szkodliwej substancji nie było. Niemrawo bawił się puklem swych włosów. Teodozja sterczała w oknie, wpatrzona w szarzejącą w mroku uliczkę. Stukonisowa wróciła z pracy. Gderała, jak zwykle, krzątając się po mieszkaniu. Ucisk straszliwej nudy dręczył Lucjana. Była to jakaś stężała reakcja na cały szereg ponurych zdarzeń, jakie się od pewnego czasu obok jego łóżka rozgrywały. Korciło go, żeby wstać z tego przeklętego barłogu, na siłę podnieść się, ubrać i pójść między ludzi, w to normalne życie kawiarniane, gdzie wszystko nie jest tak wsrtętniewstrętnie obnażone, jak tu, w tym wspólnym pokoju. Wypiłby sobie, pogawędził z kimś. Był to jednak pomysł warjacki, niedorzeczny! Przecież ledwo zipał, tu, leżąc. W nogach zamiast mięśni miał watę, kilka kroków powodowało zadyszkę. Leżał więc jak kloc próchniejący, całe życie uciekło do głowy i tam jej omal nie rozsadzało. Ach, jakże nędznie zanikało to wszystko, co było kiedyś jednym pociskiem energji i szaleńczych ambicyj.\nWłaśnie Stukonisowa wysłuchała skargi studenta. W głowie jej się to wszystko pomieścić nie mogło, więc zażądała, aby jej to powtórzył raz jeszcze. Głupi człowiek jął więc wykrztuszać z siebie niedołężne zdania niby kawałki solitera. „A że go przestraszyła, a że myślał że to prawda, a płukanie, a nigdy Bednarczyka nie uczył i tak dalej“. Stukonisowa rzekła więc do chłopki:\n— Coś pani narobiła? Jeszcze mi pani policję do domu sprowadzi!\nAle widziadło nic nie odrzekło, tylko odwróciło się do okna i tam kiwając się milczało.\nRozpoczęła się najnudniejsza dyskusja. Student i Stukonisowa to przeczyli sobie, to znów przyświadczali. Rozważali wszystko od początku do końca, czasem padło ostre słowo, jakiś ubożuchny komentarz zatrzepotał niezdarnie w mroku pokoju. Lucjan miał uczucie, jakgdyby mu ktoś wlewał całe kwarty zepsutej oliwy do gardła. Przytem gorączka zaczęła pastwić się nad nim.\nDziadzia i Zygmunt przyszli. Znów rozpoczęto omawiać sprawę studenta i chłopki. Młodzi ludzie szybko pojęli, iż rzecz cała opiera się na jednym z dziwacznych przejawów codziennego życia. Dziadzia powiedział:\n— Napewno babie nudziło się, więc chciała się jakoś rozerwać. — Poczem temat ten wyczerpał się zupełnie.\nW pokoju zrobiło się weselej. Dziadzia przebrał się we flanelową kurtkę, włożył miękkie pantofle na nogi, zapalił papierosa i usiadł obok Lucjana. Zygmunt wykłócał się o coś z matką, w przerwach żartując z Teodozją. Zapalono światło. Student doprowadzał kotka do silnego podniecenia, masując palcami jego mizerny zad. Z drugiego pokoju dolatywały słowa: „Mieciek, zgnije w więzieniu“, „a niech zgnije, wysiedzi się, to się wysiedzi“ „i ciebie to czeka“, „niech mama uważa lepiej na siebie“, „milcz, ty rozpróżniaczony bizunie“, „niby poco mam milczeć, skoro mnie zaczepiają i język mam w gębie“, „panno Todziu, pani chyba nie będzie taka wredna dla swego syna jak moja matka, no, już, niech mama nie mówi tak dużo, tylko lepiej da mi jeść, brak mi sił na kłótnie z pustym żołądkiem“.\nDziadzia skończył swego papierosa i zapalił fajkę. Po długiem milczeniu wymówił wreszcie niepewnym głosem:\nWiesz, Lucjanie, chciałbym ci coś powiedzieć.\n— No, co?\n— Wielka zmiana zaszła w mojem życiu. Żenię się.\n— Właśnie, że to mi ci najtrudniej powiedzieć, zdziwisz się bardzo. Pomyśl trochę, może zgadniesz?\n— Nie zadawaj mi łamigłówek, mam dość swoich.\n— Otóż pobieramy się... no, panna Leopard zostanie moją żoną.\n— Hm, kiedyście się porozumieli co do tego?\n— O, nie tak dawno, zaledwie kilka dni temu, trudno mi było ci to powiedzieć, widywaliśmy się w dziwnych porach, trochę gorączkowałeś czasem, zwlekałem zresztą też, was coś łączyło przecież? No, ale teraz, dlaczego miałbym przyjaciela nie powiadomić o tem. Dostałem posadę, dobre odpowiednie zajęcie w biurze okrętowem, przytem pragnę sobie życie jakoś unormować. Wreszcie głównym powodem jest to, że pewien jestem, iż moja przyszła małżonka mnie naprawdę i gorąco kocha, a to jest bardzo ważne, przyznasz?\n— O, tak! To jest istotnie ważne.\n— No, więc, ty sam, skoro miałeś jakieś uczucie do niej i nie powiodło ci się, rad chyba będziesz, że kobieta ta zostanie żoną twego przyjaciela, z którymżeś spędził wiele dobrych i złych chwil. Co mówisz?\n— To parę dni temu żeście postanowili o tem, powiadasz?\n— Tak, trzy dni temu, nie więcej.\n— No, życzę ci powodzenia w tem przedsięwzięciu. Żałuję, że nie będę na waszym ślubie.\n— Tak, to przykre, skoro żeś niezdrów.\nZapanowało milczenie. Dziadzia pykał ze swej fajeczki. Miał poważnie-uroczystą minę, zdążył jeszcze powiedzieć, zanim wszedł Bove.\n— Miałem nawet razem z nią przyjść tu dziś rano do ciebie ale byłem zajęty w związku ze swą posadą.\nBove położył kapelusz na swojej wypchanej rękopisami teczce, poczem przywitał się z Lucjanem i Dziadzią. Na jego twarz wypełzł jakiś gorzkawy uśmieszek. Powiedział nieprzyjemnym akcentem:\n — Jak się masz, Lucjanie? Cóż to, wódzia cię usadowiła w łóżeczku?\n— Ach, mój drogi, myślę, że wódzia to by mi raczej pomogła teraz. Tonę w odmętach nudy i zwątpień. Bardzo to dzielnie z twojej strony, żeś się ulitował nad moją samotnością. Usiądz sobie.\n— No, nie jesteś znów tak osamotniony, w tych koszarach. Zawsze ktoś jest chyba w domu? Teraz naprzykład, Dziadzia siedzi obok ciebie jak siostra miłosierdzia.\n— To wyjątek, rzadko kiedy go widzę, zawsze się gdzieś z Zygmuntem zapijają. Reszta domowników bynajmniej nie uprzyjemnia mi mojej samotności. Powiedz mi, drogi Michale, jak się ma sprawa twego wielkiego przekładu, wydano to już czy nie?\n— Nie warto o tem mówić, korekty dopiero robię, sam nie wiem, czy to wogóle się ukaże. Powiadam ci, że mamy stosuneczki, od których osiwieć można. Wszystko to takie jakieś nienawistne, zazdrosne. Czy to nie skandal, żebym ja musiał łazić bez grosza jak jakiś początkujący smarkacz! Wszędzie mnie zarywają, zarabiając jednocześnie na mych pracach. Powiadam ci, że lepiej być w Polsce woziwodą niż literatem. Pewnie, różnym takim, co to więcej sprytem niż talentem się kierują, powodzi się doskonale, ale gdzież u cholery jasnej ambicja!\n— Wiecznie to samo! Powiedzże wreszcie coś wesołego, przyszedłeś do chorego i zamęczasz go swemu pesymistycznemi powiastkami. Jak zdrowie małżonki?\n— Ano, jużeśmy się rozeszli, dzięki Bogu.\n — No, nie powiem, aby to było coś wesołego. O cóż wam poszło?\n— Mój drogi, niech cię Bóg uchroni od podobnego przypadku. Dostaliśmy kiedyś zaproszenie do poselstwa sowieckiego, miało się odbyć przyjęcie na cześć pisarza sowieckiego, który tu zjechał. Djabli mi nadali myśl, żeby i ją wziąć z sobą, żonę moją. Ano, wystroiła się i poszliśmy. Z początku było wszystko dobrze, ale w pewnej chwili wydało jej się, że kawior jest śmierdzący. I narobiła tak potwornej awantury, że miałem zamiar po tem wszystkiem strzelić sobie w łeb. Powiadam wam, że skandal, jaki tam zrobiła, przechodzi ludzkie pojęcie. Pyrgnęła całą salaterką tego kawioru o ziemię, obryzgując gorsy zebranych tam dygnitarzy, poczem nawymyślała sekretarzowi poselstwa w najokropniejszym rosyjskim języku. Ach, Boże, jak ona podle mówiła po rosyjsku, i wyszła, klnąc na czem świat stoi. Nie wróciłem już do domu, tylko z drogi napisałem list (wyjechałem do Wilna), że nie chcę jej znać więcej. Kiedy wróciłem, zaczęły się płacze i prośby, ale byłem tak wściekły, że przepędziłem babę na cztery wiatry i wreszcie mam spokój. Trudno wypowiedzieć, co ja się wycierpiałem z tą kobietą. Nie rozumiała mnie zupełnie, nie zdawała sobie sprawy, kim jestem, ciągle i wszędzie mnie kompromitowała, słowem do wszystkich moich trosk i przeżyć wewnętrznych, dołączył się koszmar współżycia z nią. Powiadam wam, że jestem teraz zupełnie inny człowiek i gdyby nie przeróżne draństwa moich kolegów po piórze, miałbym zupełnie znośne życie. Człowiek się tak lekkomyślnie złączy z takim potworem i potem cierpieć musi. Ale, dzięki Bogu, wszystko się jak najpomyślniej skończyło.\nZygmunt trząsł się w kącie ze śmiechu, nie wytrzymał i dorzucił:\n— Jasny gwint, zmarnowała taką masę kawioru, przecież to świetna zakąska do wódki.\n— A co myślisz, świetna naprawdę, przytem był zupełnie świeży, ot miał zapach, normalny rybny zapach kawioru — powiedział ze smętkiem Bove.\n— Pewnie ci teraz smutno, tak samemu? — zapytał Lucjan.\n— Djabła, tam smutno, pieniędzy niema, to i cały smutek właśnie.\nStudent powiedział, wypuszczając kotka ze swych rąk:\n— U nas w Rosi, też jeden pokłócił się ze swoją żoną, no i rozeszli się. Ona żyła z innym, córka popa. Aż raz ci dwaj spiknęli się w knajpie, zaczęli sobie z początku dogadywać, ale potem zaprzyjaźnili się, i dalej go wzajemne sobie świadczyć. Ten powiada: ja ci oddam twoją żonę zpowrotem, na to ten drugi: a nie chcę, miej ty już ją przy sobie. — Kiedy weź ją sobie, bo pokochałem cię serdecznie. Pocałowali się. Ten odpowiada: Nie chcę ja swojej ni twojej żony, niech już zostanie przy tym, kto ją na ostatku wziął, poco chachmęcić. Ten swoje a ten swoje. Aż wreszcie pierwszy mąż powiada. Ja tutaj — panie święty — dziękuję Bogu, żem się jej pozbył, a ten mi ją zpowrotem wtrynia. Na to drugi: Albo ją zabierzesz ode mnie zpowrotem, albo cię, skurczybyku jeden, zaduszę tu, pod tym kontuarem. Pobili się ostro po mordach, a zdaje się, że nawet jeden drugiego zabił, tylko nie pamiętam który którego. A ta kobieta, to się utopiła. Żeby i pana coś podobnego nie spotkało, bo to przecież, przyzna pan, straszne.\n— Po kiego djabła ten dureń się wtrąca, — mruknął Bove, nierad, że ktoś zupełnie obcy słuchał jego zwierzeń.\n— Różne rzeczy przydarzają się na tym świecie, — dorzucił jeszcze student, poczem ubrał palto i wyszedł do miasta.\n— Pomieszkaj sobie trochę z nami, Michale, — zaproponował Zygmunt, — posłyszysz więcej takich wyprysków intelektu.\n— Dziękuję ci, wolałbym już zostać lokatorem „Cyrku“.\nDziadzia uroczyście zakomunikował, że mimo przykrego doświadczenia Bove, on sam stanie się małżonkiem za dni kilka. I pełen jest jak najlepszych myśli. Bove wydała się ta wiadomość tak nieprawdopodobna, że parsknął śmiechem.\n— Zwarjowałeś, czy co? I z kimże to?\n— O, tajemnica narazie. Poznasz mą żonę wkrótce i jestem pewien, że będziesz zachwycony, jestem szczęśliwy, że życie moje wreszcie się ułoży, przytem moja przyszła żona jest kobietą wytworną i dobrze ułożoną. Łączy nas stara przyjaźń i znam ją z jak najlepszej strony.\n — I z czegóż wy będziecie żyli? — zawołał Bove.\n— Z pracy, z pracy rąk moich, proszę ciebie. Zresztą nie mówmy o tem, bo uśmiechasz się sceptycznie, a mnie to boli. Dajmy spokój.\n— Jego to boli, pijaczysko ohydne. Zfilistrzejesz pewnie i zgolisz bródkę. Wieczorami będziesz czytał gazety lub patrzał na swe śpiące dziecko.\n— Zgolę bródkę, moja bródka, moja rzecz.\n— Nie sprzeczajcie się przy łożu chorego. Powiedz coś, Michale, o świecie, bywasz przecież masę, widujesz różnych większych i mniejszych ludzi.\n— Daj mi spokój, u nas niema wielkich ludzi, same pyszniące się kreatury, człowiek naprawdę wart coś, pozostaje w cieniu. Nie znoszę tych wszystkich spryciarzy.\n— Nie przeszkadza ci to jednak dedykować swe tłumaczenia tym spryciarzom. Stale tam kogoś ucałujesz, gdzie nie trzeba.\n— To nie ma nic do rzeczy, te sprawy załatwia się przy bufecie, po kilku kieliszkach. Nie bądź znów taki złośliwy. Zresztą muszę iść, bo na jutro mam przygotować artykuł dla „Radja“.\nPożegnał się i wyszedł. Zygmunt zaraz powiedział:\n— To dziwne, że on zawsze pisze te swoje odczyty do „Radja“ i nigdy nikt ich nie słyszy. Nie znoszę tego Bove, obłudny facet.\nDziadzia uczesał swoją bródkę i począł się stroić. — Muszę się spotkać ze swą narzeczoną — powiedział. Zygmunt ułożył się na kanapie, fuknął na chłopkę, i wyjęczał ziewając:\n— Ja tam nigdzie nie wychodzę, może jaki wiersz napiszę. Atmosfera domu, to tak kojąco wpływa na te umęczone nerwy. Oooch, Boże, czegoś taki zakonspirowany.\n— PewniePewnie, że sytuacja była śmieszna i bezczelna zarazem. Przecież była tu u niego tego ranka, ba, dopuściła się pewnego wstrętnego uczynku, gwałtu niejako. A teraz właśnie przychodzi poczciwy Dziadzia i to mu powiada. Czyż on, Lucjan, miał go zawiadomić o rannych odwiedzinach, musiałby przecież powiedzieć wszystko. Niechaj sobie sami dają jakoś radę, on da spokój, ma swoje życie.\nWrócił Bednarczyk, jego mongolska twarz była zwieszona i patrzył na wszystkich zpodełba. Ostatnio stracił pewność siebie i energję. Nie uczył się zupełnie, ciągle włóczył się gdzieś, po mieście. Przykra cecha ukazała się współlokatorom, mianowicie Bednarczyk wstydził się swojej matki. Unikał rozmowy z nią i niewiadomo dlaczego, często patrzał na Lucjana wzrokiem usprawiedliwienia jakby.\nW tym pokoju spotykali się wszyscy jak w jadłodajni, w której rzadko coś jedzono. Wesołości było tu niewiele, natomiast jedno drugiemu wiecznie przeszkadzało, nie lubiano się i wykłócano. Od czasu śmierci Edwarda uspokoiło się nieco, Bednarczyk tylko bardzo spochmurniał i miewał co czas pewien przykre napady męskiej histerji. Płakał, ba, raz dostał czegoś w rodzaju spazmów. Jeden Józef fioczył się przed lustrem i gwizdał wesoło, ogłaszając głośno wszystkie swoje najintymniejsze pragnienia. Był to umysł najmniej skomplikowany, dążący do oddawna wytkniętego, bezpretensjonalnego celu. Pewnie, że obecność wiecznie plującego Lucjana nie przyczyniała się do umilenia atmosfery wspólnego pokoju, właściwie jednak wszystko działo się samo przez się, było tu piętno biedy i daremnych wysiłków. Stukonisowa czyż nie miała zatrzęsienia zmartwień, ciężka praca, troska o dom, wreszcie syn, młody człowiek siedzący w więzieniu za szkodzące społeczeństwu zamierzenia. O uśmiech tu było trudno, a jeśli się zdarzył, to u Zygmunta, brzmiał nerwowo i zgrzytliwie.\nSiedział właśnie na kanapie i bębnił ołówkiem o zęby. Na jego twarzy walczyło lenistwo z chęcią zrobienia czegośkolwiek. Wkońcu rzucił ołówek na biurko, i z rękoma w kieszeniach stanął przy łóżku Lucjana. Wywiązała się rozmowa na temat wspólnych przyjaciół. Młodych ludzi zajęło to tak silnie, że już po kilku minutach przerywali sobie wzajemnie, każdy bowiem myślał tylko, co on ma do powiedzenia i nie słuchał słów drugiego.\nPrzyszedł student, był zaróżowiony i zmachany nieco. Zygmunt przerwał, patrząc na niego:\n— Założyłbym się, że Józio wraca prosto z burdelu i to z pobliża, z Mostowej ulicy. Poczem znów zaczął wyjaśniać coś Lucjanowi.\nJózio nie zdążył odpowiedzieć, bo akurat spostrzegł Bednarczyka i przykre wspomnienie obudziło w nim gniew.\n — Coś pan! — Szczeknął.\nBednarczyk odwrócił głowę i popatrzył pytająco na Józefa.\n— Coś mi pan narobił najlepszego!\n— Bzik się panu we łbie narodził.\n— Właśnie, to nie wiesz pan, co ja miałem dzisiaj przez pana! Żołądek mi płókali!\nAle Bednarczyk nic nie wiedział o co chodzi i szerokim gestem dłoni pokazał, gdzie wedle swoich obliczeń ma Józefa.\n— Ja pana już dawniej miałem! Matka pańska zrobiła mi dzisiaj awanturę, że to ja pana wtrąciłem w szpony onanizmu!\n— Brawo, Józiu, wspaniale się wyrażasz, — wtrącił Zygmunt.\n— ...i powiedziała, że mi do jajecznicy trucizny nasypała, cholera jasna, musiałem lecieć do pogotowia! Co pan na to, kiedy ja pana uczyłem!?\n— Akurat ja czekałem, aż mnie pan nauczy. Mówisz pan, że moja matka pana otruła, więc po djabła pan tu stoisz, wont do prosektorjum!\n— Okazało się to nieprawdą, oszukała mnie! Ale gdyby! Jakbyś pan się później tłumaczył!?\n— Panie Józefie, idź pan na zbity łeb i nie nudź mnie. Matka z pana idjotę robiła niepotrzebnie, bo pan i tak nim już jesteś. Filip z konopi, psiakrew!\nJak zwykle, student okazał mało charakteru i stropił się nieco. Gniew jego minął, począł bąkać coś pod nosem, wreszcie posłał sobie łóżko i zaczął się powoli rozbierać. Bednarczyk przeszukiwał etażerkę, wyciągał jakieś książki, układał je. Student mu się przyglądał kilka minut, i wkońcu rzekł:\n— A wie pan co, pan ostatnio bardzo kiepsko wygląda.\n— Słowo daję! Zczerniał pan tak jakoś, wychudł!\n— To może te moje płuca się odezwały, przebywa się w jednym pokoju z suchotnikiem. Muszę zobaczyć, może i oczy mi błyszczą.\nPodszedł do lustra i jął się sobie przyglądać. Naciskał palcami skórę na twarzy, rozszerzał oczy, wkońcu powiedział ciężko:\n— A wie pan, że rzeczywiście. Musiałem zapaść na płuca. Nie mam już nic do roboty na tym świecie. Nic mnie nie uratuje, jestem chory na nerwy, teraz znowuż na płuca, egzaminu nie zdałem, uczyć się nie mogę. Zmarnowałem się.\n— Tak, wątpię, czy się pan z tego wszystkiego wykaraska! I student począł patrzeć na Bednarczyka jak na przedmiot, sykał przytem i przepuszczał przez zęby powietrze.\nA tamten w niemej boleści oparł się ramionami o stół, otworzył usta i patrzał bezmyślnie na przeciwległą ścianę. W pokoju było zupełnie cicho. Wszyscy się jakoś wcześnie spać pokładli, tylko Lucjan i Zygmunt szeptali w alkowie. Bednarczyk też się rozebrał, wlazł do łóżka, po kilkunastu minutach wyszedł jeszcze, podszedł do studenta, nachylił mu się do ucha i powiedział:\n — I wiesz pan, że ja długo nie pociągnę? — Poczem wrócił do łóżka.\nStudent ziewnął, powiedział: nikt nie jest pewien dnia ani godziny, odwrócił się do ściany i usnął momentalnie.\n— I jedyna rzecz, to tylko wyjechać zagranicę, tutaj nic się nie zrobi, niema żadnego pędu, mówię ci, trzeba opuścić okręt, póki jeszcze nie utonął! — powiedział to Zygmunt, rozwiązując krawat.\n— Tonący okręt szczury opuszczają, — odrzekł Lucjan.\n— Nietylko, nietylko, ludzie też, wsiadają do łodzi i jadą do brzegu!\n— Nie wszyscy dojeżdżają. Zresztą nie mnie o tem myśleć, ja już kończę swą podróż, mój drogi.\nZygmunt zgasił światło i poszedł spać. W ciemności Lucjan rozważał jego słowa. Istotnie, podle się działo ze sztuką w kraju, ale przecież trzeba to jakoś ratować, a nie uciekać, gdzie pieprz rośnie. Poza tem nie każdy może być Conradem, i tak źle i tak niedobrze. A jego, Lucjana, czy to wogóle może cośkolwiek obchodzić? Czuł przecież, że już niedługo przeniesie się do miejsca, gdzie niema literatury, młodych, ginących w nędzy poetów, oraz całego tego śmietnika zawiści, obłudy i miernych możliwości.\nLeżał nawznak. Teraz dopiero prawdziwie odpoczywał. Było cicho, ciemno, nic się nie widziało, nikt mu nie przeszkadzał. Wprawdzie usnąć nie mógł, ale też i nie chciał, teraz mógł marzyć do nieskończoności, aż znużenie przerwie pracę wyobraźni.\n Cisza była absolutna, nawet zegar, ten jedyny głos w nocy, był martwy. Czas mijał wolno, nic się nie zmieniało. Daleko tylko, za oknami, zaturkotało auto przy wjeździe na „kocie łby“. Sygnał zabrzmiał, jak stuk obcasików biegnącej kobiety zapewnie, potoczył się po trotuarze. Ale tutaj, w pokoju, właśnie przerwały ciszę czyjeś wzdychania, coś skrzypiało, jakgdyby ciało ugniatało sprężyny. Przytem wzmagało się sapanie ludzkiego oddechu.\n— Psiakrew, tyle o tem było gadania, a ten swoje robi, nie może się wstrzymać, — pomyślał Lucjan. Natychmiast jednak przypomniał sobie pewien poranek i wstrząsnął się od wstydu i wstrętu. Nakrył uszy kołdrą, aby nie słyszeć wyraźnych już jęków Bednarczyka.\nBardzo późno wrócił Dziadzia. Zwierzał się jeszcze Lucjanowi ze swych zamierzeń, właśnie niedawno pożegnał się ze swą narzeczoną. — Bądź dobrej myśli, Lucjanie, wyliżesz się i jeszcze będziesz huśtał na nogach moje dzieci.\nTę stronę ostatnio edytowano 30 mar 2016, 19:33.


Dzień Dziecka to święto, na które czeka każde dziecko. Dzieci z Klubu Dziecięcego świętowały 3 czerwca. Był to dzień pełen radości i słodkości. Po wesołych zabawach maluchy pomagały w przygotowywaniu pysznych gofrów. Gdy wszystkie niezbędne składniki znalazły się w misce, ochotnicy pomagali w miksowaniu ciasta i ubijaniu śmietany. Upieczone gofry dzieciaki przybierały według własnego pomysłu. To był dzień dobrej zabawy i smacznego jedzenia, będziemy go mile wspominać.


SUKIENKA MAXI Z FALBANĄ W NADRUK W STYLU JESSICA MERCEDES - Białe sukienki TOP SECRET, na co dzień, bez wzorów, eleganckie, bez kołnierzyka, bez ramiączek, maxi, z odkrytymi ramionami. W wyprzedaży za 79.99 zł. - Sukienki - Odzież damska - Sklep Zwierciadlo.pl\nSukienka Top Secret z kolekcji Styled by Jessica. Wyjątkowa i niezwykle modna w tym sezonie długa sukienka z odkrytymi ramionami i falbanką Sukienka wykonana z przewiewnego materiały w ozdobny nadruk, w pasie przewiązywana cienkim paskiem. Idealna na co dzień, stylowa sukienka dostępna w kolorze białym (SSU2230BI).Modelka ma 175 cm wzrostu i prezentuje rozmiar 34.\nsukienki maxi odzież damska top secret sukienki bez rękawów sukienki na co dzień odzież damska top secret sukienki ze sklepu top secret sukienki bez ramiączek sukienki z odkrytymi ramionami białe sukienki sukienki top secret