Królowa jednej nocy - odcinek 15. STRESZCZENIE. Aziz planuje zemstę\n15 odcinek "Królowej jednej nocy" w TVP1 już w czwartek 20 października o godzinie 18.35. W nowym epizodzie Alkan obmyśla plan zemsty na Kartalu.\nKrólowa jednej nocy - odcinek 15. Streszczenie wydarzeń epizodu 20.10.\nKrólowa jednej nocy - odcinek 15. STRESZCZENIE\nAziz jest wściekły. Nie może pogodzić się z myślą, że Kartal i Selin są w sobie zakochani. Przypomina sobie wszystkie ich rozmowy na temat miłości oraz to, co mówił mu Kartal kiedy chciał rozwieść się z Esrą. Wtedy Alkan nakazał mu lojalne pozostanie przy jego córce. Czy gdyby wiedział wtedy, jak bardzo można zakochać się w Selin, powiedziałby mu to samo?\nTymczasem Kartal po rozmowie z Emre dochodzi do wniosku, że musi wyjechać ze Stambułu. Chce zrealizować prośbę Esry. Kiedy Alkan wzywa go do siebie, natychmiast obwieszcza mu swoje zamiary. Wcześniej, niespodziewanie, zjawia się Esra. Jest bardzo radosna, bo Kartal wreszcie zdecydował się ratować ich związek. Selin jest bardzo zaskoczona takim obrotem sprawy. Płacze w swoim pokoju. Jest zrozpaczona.\nAziz postanawia, że wieczorem on i Kartal spotkają się na kolacji. Zaprasza zięcia do miejsca, w którym oprócz nich będzie jeszcze Selin. Bierze ze sobą pistolet...


Ocena 5.00/5Na podstawie 13 opinii. Dostawa od 9,99 zł. Zamów teraz!X Dodaj do koszyka Kod produktu: JB-SP-09005OpisZwroty i wymianaSpodnie 3/4 biodrówki zdobione małymi, cekinowymi serduszkami. Dół nogawki z szerokim ściągaczem na suwak. 65% bawełna, 30% poliester, 5% elastan. Wymiary:Rozmiar S- Dł.mierzona od bioder-68 cm,od kroku-50 cm, M: 70cm / 52cm , L: 72 cm/53 cm, XL: 74 cm/ 54 cm\nPodziel sięNewsletterZobacz równieżPodaj dane kontaktowe, a my damy Ci znać kiedy towar będzie dostępnySpodnie Kod produktu: JB-SP-09005\nDodaj opinie5/5Spodnie Super spodnie, wszystko w porządku!Opinia dodana 2009-12-01 przez: Justyna, Gogolin5/5Spodnie Czy będą szare M albo L ? ;DOpinia dodana 2009-11-09 przez: Karolina, ŻukowoSpodnie Te spodnie są naprawdę ładniuśkie.Wyglądają i są miękkie, i wygodne to serduszko jest bardzo ładne i daje to coś tym spodniom...Najchętniej sama sobie je kupie...One są warte każdej ceny...Naprawdę polecam je i sklep BUTIK...Opinia dodana 2009-06-23 przez: Wiktoria, OświęcimSpodnie mam pytanie czy te spodnie to biodrówkiOpinia dodana 2009-06-23 przez: Aleksandra, Pabianice5/5Spodnie Spodnie super modne i wygodne, mocne i świeże barwy zagościły w modzie bo dzięki temu nikt nie przejdzie obok ciebie obojętnie i bez zachwytu, ja czuję się swobodnie i to jest to!!!!!!!!!!Opinia dodana 2009-06-14 przez: Alicja, Białogard5/5Spodnie Mam takie spodnie różowe i szare. Są bardzo wygodne idealne na wf. Nadaja sie do wszystkiego. Ślicznie wyglądają i są bardzo wygodne.POLECAMOpinia dodana 2009-06-13 przez: Marzena, Niechcice5/5Spodnie Spodnie śliczne i dziewczęce idealne na w-f, na rower lub do biegania. Bardzo wygodne, wykonane z dobrego materiału, a zarazem niedrogie.Opinia dodana 2009-06-11 przez: Michalina, Szczecin5/5Spodnie Idealne spodnie na aerobik! Wykonane z dobrego, wygodnego materiału.Opinia dodana 2009-06-11 przez: Anna, Piaseczno5/5Spodnie Są Boskie;]\nmam takie i sa śliczne Ładnie leża i sie prezentuja\nPolecamOpinia dodana 2009-05-10 przez: Jagoda, Brzeg5/5Spodnie wybrałam xl czarne :}Opinia dodana 2009-04-20 przez: Patrycja, Warszawa5/5Spodnie sa świetne ja mam czarne xl i sa uper wygodne :) a jak ladnie wygladaja :))Opinia dodana 2009-04-17 przez: MARTA, WARSZAWA5/5Spodnie bardzo wygodne :D polecam ;)Opinia dodana 2009-04-15 przez: Olga, BrzeskoSzybka pomoceButik.pl: Opinie o sklepieRegulamin eButik.plFranczyza ButikOferuj produkty w eButik.plPolityka prywatnościObsługa klientaRejestracjaKoszty wysyłkiKontaktZwrotyStatus zamówieniaDołącz do nas - COPYWRITERDołącz do nas - młodszy specjalista ds e-mail marketinguInfolinia i zamówienia22 211 80 33801 002 033Pon - Pt 8 - 16© Copyright 2006 - 2016 Butik on-line // Jeżeli masz uwagi do sklepu butik lub masz pomysł na jego usprawnienie, skontaktuj się z nami.


Syn Daniela Olbrychskiego, Rafał, nie ukrywał, że nie wspomina idealnie swojego dzieciństwa. Jego relacje z ojcem nie były dobre - Dzisiaj\nSyn Daniela Olbrychskiego, Rafał, nie ukrywał, że nie wspomina idealnie swojego dzieciństwa. Jego relacje z ojcem nie były dobre\nSyn Daniela Olbrychskiego opowiadał dawniej w mediach o swoim dzieciństwie. Przyznawał, że ma sporo pretensji do swojego ojca. Z tego powodu relacje między ojcem a synem nie układały się zbyt dobrze. Wiele wskazuje jednak na to, że w ostatnim czasie panowie doszli do porozumienia.\nRafał Olbrychski miał opinię bardzo utalentowanego aktora. Za rolę w filmie „Rozmowa z człowiekiem z szafy” otrzymał nawet nagrodę im. Zbyszka Cybulskiego. Jego kariera aktorska jednak później wyhamowała. Rafał przyznawał w mediach, że mocno skupił się na życiu rodzinnym.\nPrawdopodobnie chciał uniknąć błędów, które – jego zdaniem – popełnił ojciec. Syn wybitnego aktora nie ukrywał, że ich relacje nie należały do najlepszych.\nRafał Olbrychski miał żal do taty za to, że ten nie miał dla niego czasu. Wspomina, że dla ojca ważniejsza była kariera niż rodzina, i to właśnie zawodowi poświęcał znacznie więcej uwagi. Dlatego Rafał nie wspomina swojego dzieciństwa najlepiej.\n– Byłem wychowywany przez babcię i mamę, a z ojcem nie widywałem się za często, praktycznie wychowywałem się bez niego. Ciągle był zajęty pracą i różnymi kobietami – zdradził Rafał w wywiadzie dla Faktu.\nRafał Olbrychski gorzko wypowiadał się o swoich relacjach z ojcem. Przez długi czas panowie nie mieli nawet ze sobą kontaktu. Syn podjął dawniej próbę ocieplenia relacji i planował wprowadzić się do taty, lecz pomysł ten nie okazał się najlepszym.\n– Nie jest tak różowo, jak wszyscy myślą. Ojciec lubi stwarzać wrażenie, że wszystko jest dobrze, że wszystko jest świetnie. Ale jeśli chodzi o życie osobiste, to jest wręcz przeciwnie – mówił Rafał.\nWygląda jednak na to, że relacja ojca i syna znacznie się w ostatnim czasie poprawiła. Niedawno obaj gościli na premierze książki „Żuławski. Szaman”. Panowie przywitali się szczerym, wzruszającym obserwatorów uściskiem.\nSam Rafał Olbrychski, pomny doświadczeń, stara się stawiać życie rodzinne na pierwszym miejscu. Z żoną Ewą ma dwójkę synów – Jakuba i Antoniego. Obaj są już niemal pełnoletni, więc Rafał przyznał, że planuje wrócić do zawodu.\nTadeusz Rydzyk chce pomóc polskiej służbie zdrowia. W jaki sposób? Previous post\nKobieta, która jako ostatnia widziała Piotra Woźniaka-Staraka została przesłuchana Next post


Książki i podręczniki Makary\nHenryk Sienkiewicz Makary twórczość\nKatalog Makary quo vadis\nInformacje szczeg�łoweMakary i Ewa to uczniowie jednej klasy. Pozornie są parą przeciętnych, podobnych do siebie nastolatków, w rzeczywistości wszystko ich dzieli. Dziewczyna jest najlepszą uczennicą w klasie, ale zaraz po lekcjach znika, a jej milczenie, izolacja i uparte unikanie jakichkolwiek kontaktów z rówieśnikami, budzi w klasie ciekawość, niepokój, a w końcu wrogość. Poznaj historię, która o mały włos nie skończyła się tragicznie. Poznaj historię Mak\nNazwa produktuAle Plama! Czyli Dobre Maniery I Domowe Afery


Do utrzymania świeżości produktów, transportu i serwowania sałatek oraz innych potraw. Idealna w podróży. Wkład chłodzący w dnie: zawartość pozostaje dłużej świeża. Ze sztućcami do sałatek – chowanymi w pokrywce. Łatwe otwieranie i zamykanie dzięki zapięciom zatrzaskowym. Silikonowa uszczelka zapobiega wylewaniu się zawartości. Odporna na działanie temperatur od –15 do +110°C. Nadają się do mycia w zmywarce. Z tworzywa sztucznego.


WIBO – PALETA GO NUDE HEARTBREAKER – KOSMETYCZNA FANATYCZKA\nPrzychodzę dzisiaj do was z paletką naszej polskiej marki WIBO Go Nude Heartbreaker. Paleta jest w miłosnym klimacie, dlatego jest to wspaniała propozycja na Walentynki ale nie tylko. Opakowanie jest metalowe, paleta posiada w środku lusterko, 12 cieni oraz dwustronny pędzelek. Jak na serię przystało oprócz zdjęć palety pojawią się również 3 makijaże wykonane tymi cieniami.\nPaleta Heartbreaker zawiera 12 cieni. Znajdziemy w niej 8 matów i 4 cienie błyszczące. Są w niej odcienie burgundowe i intensywne róże oraz ciepłe kolory rudości i złota. Prezentuje się bardzo przyzwoicie. Zakupimy ją na oficjalnej stronie Wibo, w drogeriach internetowych czy też w drogeriach Rossmann. Jej cena to ok. 50 zł, jednak warto sprawdzać promocje, ponieważ w Rossmannie jest często w dużo niższej cenie.\nZrobiłam dla Was swatche. Cienie są dobrze napigmentowane, trochę się osypują ale znam palety, w których sypią się bardziej. Dobrze się blendują i transferują oraz nie robią brzydkich plam na powiekach. Błyski są w porządku, ładnie się prezentują ale po turbopigmentach, które oferuje nam Glamshop ciężko czymś się zaskoczyć. Jedynym minusem palety jest lusterko oraz pędzelek do niej dołączony, które nie są najlepszej jakości.\nPrzedstawiam wam 3 makijaże wykonane przeze mnie właśnie tą paletką. Zobaczcie jaki efekt można nią uzyskać. Chciałam aby każdy z nich był inny i uważam, że wyszły całkiem w porządku. Można nią uzyskać makijaż idealny na co dzień jak również zaszaleć i wykonać coś bardziej artystycznego.


11 minut 2015 - film prezentowany na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych 2019 w Gdyni\nocena: 3.6 / głosów: 242110\n11 minut (12 opinii)\nRutger Hauer, Andrzej Chyra, Mateusz Kościukiewicz, Wojciech Mecwaldowski, Marek Kondrat, Beata Tyszkiewicz, Eryk Lubos, Jan Nowicki\nFilmowa wydmuszka. "11 minut" zadebiutowało w Gdyni\n18 września 2015 (37 opinii)\nNajnowszym filmem Jerzy Skolimowski zaskakuje elastycznością i zdolnością adaptacji dynamicznie zmieniających się trendów kinowych. "11 minut" bowiem to kino na wskroś rozrywkowe z modernistycznym zacięciem. Niestety, barwna i atrakcyjna jest w tym przypadku jedynie forma. Wewnątrz tej opasłej wydmuszki dudni przygnębiająca pustka. Tytułowe 11 minut jest przeplatanką losów bohaterów o różnym...\nZnakomity film. Świetnie się go ogląda. Trochę przypomina "Na skróty" Roberta Altmana. Skojarzenie z zamachem 11 września w NY jest oczywiste (tytuł, samoloty wśród warszawskich wieżowców itp.). Ale to nie ataki islamskich terrorystów są naszym największym zagrożeniem, ale zagonione marionetki w świecie zagubionych wartości.\nPale Blue Dot - klucz to zrozumienia tego filmu,\njaki jest sens życia, co nim kieruje ,\nw kosmicznym wymiarze nasze życie nie ma sensu,\nzderzając 4,467 miliarda tyle liczy nasza Ziemia do danych nam 80 lat, gdzie nawet te 80 skraca przypadek, w kosmicznym wymiarze to My (ludzie) nawet nie istniejemy.\nLudzie młodzi którzy wybiorą się na dobrą rozrywkę\nto się mocno rozczarują.Dużo przerywanych wątków nie mających ze sobą nic wspólnego dopiero w końcowej scenie wszyscy się pojawiają.Może dla koneserów jest to doby film ale dla przeciętnego widza ciężko strawna piguła.\nChyba się coś komus pomylilo..\npieniadzw w bloto nie widzialam ostatnio wiekszej szmiry!!!!!!!!\nPrzerost formy i artyzmu nad treścią. Totalna szmira. Szkoda czasu.\nbełkot niestety i strata czasu\nFilm beznadziejny ani muzyki, ami fabułty ani przekazu nawet piekna Warszawa pokazana jako postkomunistycza ( z wielokrotnie pokazywanym symbolem stalinizmu Pałacem Kultury), ze zrujnowanymi kamienicami ...jakiś bełkot .... ogólnie rozczarowanie i strata czasu i pieniędzy\nFilm zaskakujący, świetnie zrobiony\nTrzyma w napięciu, świetne zdjęcia. Kojarzył mi się z "Melancholią" Von Triera i Trylogią Kieślowskiego. Super kino\ni te barierki balkonowe w hotelach... co za fuszera... strach wynająć pokój ;)\njakiś czas temu oglądałem i mi się podobał\nchociaż sama forma nie jest oryginalna vide np.Amores perros ale nie pamiętam Rutgera Hauera w obsadzie, ktoś pamięta?\nKto pisze opis, zdradzają końcówkę filmu...... ?


Remis na pożegnanie z kibicami w Olsztynie - OKS Stomil on-line\nStomil Olsztyn zremisował 1:1 z Miedzią Legnica. Fot. Łukasz Kozłowski\n05.06.21 18:25 kyn 16\n1:0 - Koki Hinokio (30), 1:1 - Nemanja Mijušković (34)\n09.06.21 11:41 zjs\nOdpowiedź jest prosta. Świętego Mikołaja nie ma i nie będzie, zwłaszcza wobec deklaracji Ratusza. Natomiast mimo złudzeń serwowanych przez pana MB, trzeba obiektywnie przyznać, że włodarze klubu w ostatnim dziesięcioleciu dużo zrobili aby sobie zaskarbić nieufność donatorów poprzez marnotrawienie środków. Nie piszę tu zaniedbaniu samorządu w sprawie inwestycji w infrastrukturę. Wina Grzymowicza jest bezsporna.\n09.06.21 09:43 waldi812\nCo z tego, że klub teoretycznie nie ma długu, co z tego, że Brański może sprzeda akcje za 1 zł, jak nowy inwestor musiałby wyłożyć koło 3-4 milionów minimum.\n07.06.21 13:17 SzEFoo\nJuż treść artykułu została zmieniona "Po rezygnacji Michała Brańskiego perspektywy dla "Dumy Warmii" są bowiem nieciekawe. Skontaktowaliśmy się w tej sprawie z byłym większościowym udziałowcem Stomilu. W rozmowie z WP SportoweFakty przekazał, że nie ma szans na finansowanie klubu przez miasto a na horyzoncie nie ma nowego inwestora. - Na niedzielnych rozmowach w ratuszu miasto odmówiło finansowania Stomilu, nie należy się spodziewać przełomu w tej kwestii. Nowy sponsor? Jeszcze nikt taki się nie pojawił - ujawnił."\n07.06.21 12:36 SzEFoo\nWp.pl czyli pierwsze źródło informacji:)\nDo końca 2021 do zmiany właściciela może dojść tylko za zgodą miasta więc chcąc nie chcąc ratusz będzie brał w tym udział.\n07.06.21 12:36 kot\nZobaczcie, gdzie to czytacie.\n07.06.21 12:09 Bart\ndruga anomalia mniejszościowy udziałowiec szuka nabywce akcji większościowego udziałowca bo ten sie obraził na miasto czemu zabawki nie bedzie sponsorować, ale jakby jakiś cudem udało sie coś ugrać to pierwszy do spijania smitanki i profitów byłby większościowy udziałowiec:) Patologia na kazdym etapie działania klubu (firmy)\n07.06.21 12:06 Bart\nArtykuł bardzo stronniczy i nie dokońca pokazujący prawdę w ogólnopolskiej prasie, "dotychczasowy właściciel doprowadził do oddłużenia klubu i zostawił go w dobrej kondycji)" większość długu spłaciło miasto i patrząc na to jak klub jest zarządzany to ciężko powiedzieć o dobrej kondycji zarówno organizacyjnej jak i finansowej. Artykuł na własnym portalu wybielający raczej. Plus pojechanie po trenerze sabotującym pjs\n07.06.21 11:59 zjs\nJeśli miasto prowadzi intensywne rozmowy z jakimś tajemniczym inwestorem to może i w kwestii budowy stadionu coś się ruszy. Niech budują nawet 5 lat, byle stopniowo zbudowali.. Stawski to dobry trener. Dopóki Bytowia miała środki to wyglądało to nieźle.\n07.06.21 11:40 SzEFoo\nO Stawskim wróbelki ćwierkły już dłuższy czas. Gdyby go zatrudniono przed Radomiem to klub pewnie miałby paręset tys zł więcej w kasie za pjs. Ciekawa kandydatura. Ciekawe co to za ten nowy inwestor?\n07.06.21 11:10 SanDiego\nWróbelki ćwierkają o nowym inwestorze jak i trenerze Adrianie Stawskim :)\n07.06.21 10:41 Mar Cin\n06.06.21 18:27 DJKS\nPokażcie mi jakieś inne miasto wojewódzkie w Polsce z gorszą infrastrukturą drogową, kulturalną czy sportową. Olsztyn to już nie jest Polska B tylko Polska C. Przez ostatnie lata to miasto się uwstecznia. A Stomil z brakiem jakichkolwiek infrastruktury jest tylko smutnym przykładem tego, co tu się ostało...\n06.06.21 14:31 zjs\n"Rozbudowa infrastruktury powoduje rozwój" oświadczył premier Morawiecki. Złote słowa pana premiera do sztambucha pana Grzymowicza. Wprawdzie to było w kontekście rozwoju gospodarczego Polski, ale znakomicie przystaje do olsztyńskiego grajdoła i sportowej infrastruktury. Inwestycje poczynione wcześniej na fali euforii po awansie Stomilu do 1 ligi, dzisiaj skutkowały by rozwojem tej dyscypliny.\n05.06.21 22:16 Tiger\nNasi powalczyli, nie odpuszczali i w sumie ten mecz powinniśmy wygrać. Można to było w końcówce lepiej rozegrać pod bramką rywala, który dziś był niespodziewanie do ogrania. Z drugiej strony i oni mieli swoje szanse. Udane popołudnie, całkiem niezły mecz i co ważne z dopingiem na trybunach. Powiało normalnością. SPW!\n05.06.21 20:52 zjs\nNa stadionie nie byłem, ipla trochę wykoślawia. Mecz się odbył, chłopaki pobiegali trochę po boisku a ze strony Miedzi nie widziałem jakoś szczególnej determinacji w walce o baraże.


Dynamika bez rozgrzewki łatwiejsza niż z? – Stowarzyszenie Freediving Poland\nDynamika bez rozgrzewki łatwiejsza niż z?\nOstatnimi czasy zauważyłem, że pierwsza dynamika na treningu stała się znacznie łatwiejsza niż kolejne. Jak już się rozpływam to w DNFie skurcze zaczynają się po ok. 35m. Natomiast pierwszą 50-tkę robię bez skurczy i drugą praktycznie też. Kolejne robią się już trudniejsze.\nWczoraj na treningu zrobiłem 105m DNF z pierwszego strzału z suchą twarzą. Płynęło się tak łatwo, że aż się zdziwiłem. Skurcze zaczęły się koło 50m ale do samego końca były lekkie i prawie wcale nie musiałem z nimi walczyć. Wynurzyłem się z czystą głową bez żadnego zamulenia itp. Myślę, że spokojnie zrobiłbym życiówkę ale wolałem nie ryzykować bo to jedyny basen, na którym mogę trenować (asekuracja oczywiście była).\nTeoretycznie dynamika bez rozgrzewki powinna być subiektywnie cięższa niż po rozgrzewce. I wcześniej tak u mnie było. Gdyby to był tylko jeden raz to pomyślałbym, że się nieświadomie zhiperwentylowałem ale taka sytuacja powtarza się od dłuższego czasu a ja ogólnie bardzo staram się unikać hiperwentylacji.\n21 lutego 2015 at 20:52\nJa mam podobnie przy dłuższych dynamikach. Jeśli to są odcinki krótkie, to z reguły po 4. organizm się dostosowuje i jest łatwiej – pod warunkiem, że ma wystarczającą przerwę do uzupełnienia rezerw w mięśniach 🙂\nNatomiast dłuższa dynamika jako pierwsza jest łatwiejsza, bo choć odruch nurkowy uruchamia się później, to każdy wysiłek mięśni konsumuje zgromadzone w nich zapasy i ogólnie metabolizm przyspiesza… więc po rozgrzewce nie są one już tak świeżutkie i jakieś napięcie, zmęczenie jest. Spróbuj jeszcze bez rozgrzewki i zaspany prosto z łóżka na basen – to dopiero jest fajne uczucie 😉\n22 lutego 2015 at 08:22\nU mnie niezależnie od dystansu pierwsza dynamika jest teraz zawsze dużo łatwiejsza od kolejnych. Też to sobie próbowałem tłumaczyć długiem tlenowym. Ale wydaje mi się, że przy dystansie 50m i odpoczynkach po 2-3 min. nie powinno to mieć aż takiego znaczenia przy tych 3-4 początkowych 50-tkach. Teoretycznie odruch nurkowy w pierwszym nurkowaniu powinien się uaktywnić wcześniej niż w kolejnych. I tak wcześniej było. Osoby początkujące dokładnie tak mają. Myślę, że wszedłem już na wyższy poziom zaawansowania 😀 Tak, to wytłumaczenie zdecydowanie najbardziej mi się podoba 8)\n22 lutego 2015 at 12:02\nTrenuję amatorsko 8mc, z czego dopiero od miesiąca mam partnera i mogę pozwolić sobie na 50m +. Dla mnie wciąż 75m (PB) jest nieosiągalne w pierwszej dynamice. Dopiero przy końcu treningu, po kilku 50tkach, robię mój maks. Wiem, że powinno być dokładnie odwrotnie, ale jednak robię tak, jak sugeruje mi organizm. Według mnie wszedłeś na wyższy poziom, pewnie masz już wyrobioną technikę, jesteś dobrze wyważony i przede wszystkim zrelaksowany, gratuluję 😉\n22 lutego 2015 at 16:19\n@nixe. To nie Twój organizm Ci sugeruje tylko Twoja głowa. Robiąc kolejne dynamiki po prostu osłabiasz „czułość bezpieczników” i wydaje Ci się, że jest łatwiej. Kończysz jednak gorzej dotleniona, bo wcześniejszymi krótszymi dynamikami osłabiłaś też odruch nurkowy. Tak w zasadzie moim zdaniem, wszystko to kwestia nastrojenia się przed…\nOsobiście, kiedy pływam 50-ki DNF seriami, czasem zastanawiam się jak w ogóle jestem w stanie przepłynąć większy dystans. Kiedy wchodzę na basen z myślą, że dziś popłynę sobie coś więcej… po prostu płynę „od strzału” i odczucia są zupełnie inne. Zasada jest prosta: żeby polubić dłuższe dynamiki bez rozgrzewki, po prostu trzeba je zacząć pływać 😀 . Odruchy są nieco inne, ale kiedy sobie je poukładasz i oswoisz, zobaczysz, że to jedyna słuszna droga.\nTen temat był już wałkowany na forum kilkakrotnie… A ja kilkakrotnie już obserwowałem na zawodach sytuację: rozgrzewający się przed DNF zawodnik (bo pewnie „tak mu podpowiadał organizm”), potem piękna próba (zawodnik idzie jak maszyna), a na końcu efektowny BO %)\n22 lutego 2015 at 17:58\nOlek ale jak to u Ciebie jest z tą subiektywną trudnością pierwszej dynamiki z serii?\n22 lutego 2015 at 18:58\nTak jak pisze Olek trzeba się z tym oswoić i przyzwyczaić. Mnie też się wcześniej wydawało że po rozgrzewce lepiej, teraz nie wiem jak tak można było?\nWiele cennych info a ten temat znajdziecie tu: http://freediving.com.pl/forum.php?fk=690&id=4388\n22 lutego 2015 at 19:35\n@Stargrass. To będzie w częściach, bo forum moich wynurzeń w jednym poście nie pomieści 🙂\nJeśli pływam 50-ki to specjalnej różnicy nie ma, bo to po postu za krótki dystans, ale kiedy chcę płynąć coś więcej, to zdecydowanie pierwsza dynamika na plus.\nSprawdziłem to pływając np. serie DNF po 80m, albo DYN po 100 – pierwsza najfajniejsza, druga, trzecia – trudniejsze, czwarta tak już trochę „na śpiocha”, ale generalnie pod kontrolą 🙂\nOczywiście jeśli wchodzisz zupełnie na sucho z założeniem, że płyniesz jakiegoś „submaxa” mogą być małe niedogodności. A to pianka nie ułoży się idealnie, a to wyważenie jakoś nie zagra ( u mnie inny basen wystarczy i już jest inaczej), a to w trakcie gdzieś jeszcze powietrze spod pianki uchodzi… ale jeśli chodzi o odczucia fizyczne, to od dłuższego czasu zdecydowanie wolę pierwszą próbę.\nNaprawdę nastawienie psychiczne jest tu istotne, bo jak sobie zaczynasz wmawiać, żze będzie ciężko, to potem szukasz podświadomie potwierdzenia…\nJa robiłem siebie kiedyś w głowie takie „wizualizacje” pierwszych 4 basenów, ale w sumie raczej przestałem się nastawiać na konkretną ilość metrów, więc np. głównie przy DNF robię przed zanurzeniem taką „listę kontrolną”: rozluźnić się, nie liczyć jakoś szczególnie ruchów, bo to usztywnia, przy większym dystansie zwracać uwagę na to by ruchy były delikatne i w miarę płynne itp. Jak o tym pamiętam, to odczucia są zawsze pozytywne.\nJeszcze kwestia oddychania. Kiedyś stresowałem się, że będzie ciężko, więc, żeby trochę oszukać robiłem jeden albo nawet 2 pogłębione wydechy przed startem. Do czasu kiedy postanowiłem spróbować „nie oszukiwać” – czyli normalne oddychanie (tzw tidal), max wydech, wdech packi i jazda… Nagle okazało się, że wale nie jest ciężej, za to głowa znacznie czystsza na koniec próby 🙂\nZresztą mam taką obserwację: generalnie nasz organizm nie lubi kiedy się go zmusza do mobilizacji – woli poruszać się w …\n… woli poruszać się w strefie komfortu. Dlatego w momencie kiedy zachodzą zmiany na płaszczyźnie fizycznej – czyli odruch nurkowy się włącza, pojawiają się jednocześnie pewne zmiany psychiczne – np. w postaci negatywnych myśli. W ten dodatkowy sposób ciało chce Cię skłonić być pozostał w owej „strefie komfortu” (czyt. zakończył bezdech). W każdym razie ja tak mam. U mnie jest to właśnie koło 50 metra albo jakieś 30 sekund po rozpoczęciu kontrakcji w STA. Może nie wszyscy sobie to uświadamiają ale… „Co już skurcze? Będzie ciężko” „a może by tak wyjść”, „W sumie to po co się mam męczyć” itp.\nWtedy albo się poddajesz, albo lecisz dalej – a jeśli to drugie, to nagle okazuje się, że po kolejnych 20 sekundach negatywne myśli wyparowały, bo już się na nich nie skupiasz… A organizm się pogodził, że dziś troszkę jednak się zmęczy 🙂\nPonieważ, z doświadczenia wiem, że u mnie to jest stały element, płynę dalej, starając się być jak najbardziej „luźny” 🙂 U mnie sprawdza się zasada, że znając swoje możliwości, gdzieś w 3/4 swojego maksimum zaczynam skupiać się na „głowie”. Jeśli nic niepokojącego się nie dzieje, można jeszcze trochę pociągnąć.\nI to tyle w skrócie jeśli chodzi o moją osobistą analizę „pierwszej dynamiki bez rozgrzewki” 🙂\n22 lutego 2015 at 19:44\np.s. mikedab. Fajnie, ze wrzuciłeś tego linka. Znam ten temat i własnie szukałem wypowiedzi Matiego z tego wątku 🙂 Polecam…\n22 lutego 2015 at 21:53\nNastępny trening zacznę od maxa 😉 co do linku – jeden z forumowiczów pyta o statykę, którą również lepiej bez rozgrzewki rozpoczynać (przynajmniej w teorii)\n@nixe. Moim zdaniem, ze statyką, to nie jest taka prosta sprawa, bo w grę wchodzą nieco inne czynniki. Gdyby było to takie proste, ludzie nie robiliby wcale rozgrzewek, a robią (choć nie wszyscy)… Myślę, że tu sprawa jest bardzo indywidualne i trzeba szukać swojej drogi… A żeby ją znaleźć po prostu trzeba te statyki w miarę regularnie robić. Co więcej odważę się zaryzykować tezę, że żadne „kursy statyki” u nie wiem jakich mistrzów nie pomogą specjalnie poprawić osiągów. Dlaczego?\nBo to jest „ich droga”, nie moja.\nOni przez lata wypracowali najlepsze dla siebie metody… Właśnie – dla siebie, a nie dla mnie. Po drodze popełnili ileś błędów, potem wyciągnęli z tego wnioski. Każdy musi chyba podobne doświadczenia zebrać – drogi na skróty nie ma. Takie jest w każdym razie moje zdanie. Sorki, że odbiegłem od głównego wątku, ale jak wspomniałaś o STA, musiałem to z siebie wyrzucić, bo inaczej bym się udusił 😀\n23 lutego 2015 at 09:34\nMimo iż pod względem fizjologicznym ta moja przemiana nie jest dla mnie do końca jasna ogólnie bardzo mi się to podoba 😀 Te ostatnie 105m DNF to była chyba najprzyjemniejsza dynamika w mojej dotychczasowej karierze. Wszystko pod kontrolą, żadnych negatywnych myśli, tylko cały czas „wow ale genialnie się płynie!” Mam nadzieję, że tak już zostanie. A jeżeli jeszcze udałoby się to przenieść na zawody to już byłby zupełny odjazd :happy\nW statyce jednak wszystko po staremu. Pierwsza jest zdecydowanie najcięższa.\n23 lutego 2015 at 09:43\nW sumie to się nie będę powtarzał z innego wklejonego tutaj wątku 🙂\nkga napisała, że\n„Natomiast dłuższa dynamika jako pierwsza jest łatwiejsza, bo choć odruch nurkowy uruchamia się później”\nGdyby tak było, to w 1 próbie nie osiągalibyśmy najlepszych rezultatów.\nUważam, że odruch nurkowy nie uruchamia się później, a czuje się często skurcze później, gdyż w mięśniach jest zapas kreatyny i „za darmo” powstaje energia, co w rezultacie nie wytwarza CO2, dopiero w procesach tlenowych powstaje CO2 [Marcin Ty jesteś fizjologiem więc możesz nam to opisać :)], dlatego później są skurcze, ale sam odruch nurkowy działa już dosyć szybko (np. wazokonstrykcja, 1-sze zanurzenie twarzy w wodzie itd.)\nGdyby zrobić próby z pulsometrem to u osoby wytrenowanej, w 1-szej próbie:\n1. Będzie najniższy puls\n2. Będzie największy spadek pulsu po rozpoczęciu kontrakcji.\nSpadek pulsu to też odruch nurkowy.\nNawet 50-75m rozgrzewki wystarczyłoby, żeby zburzyć całą tą fizjologię i pozostawić w mięśniach odpady.\nDlatego u doświadczonych osób rozgrzewki zmniejszają możliwości, skracają odległość do skurczy, a z biegiem czasu (wzrostu wytrenowania) pływanie dłuższzego dystansu po rozgrzewce staję się wręcz niemożliwe.\nFreediving ma na celu głównie naszą maksymalizacje odruchu nurkowego, musimy go poznać i wykorzystać. Rozgrzewka z kolei go osłabia i w końcu zabija 🙂\nto się tyczy wszystkich dyscyplin oprócz STA.\n23 lutego 2015 at 09:46\nTakże wracając do tematu Twojego posta Marcinie 🙂\nW momencie gdy w 1-szej próbie jest Ci łatwiej niż w kolejnej, oznacza to, że właśnie wkroczyłeś na kolejny poziom zaawansowania we freedinvgu :OK\nDo dziś dnia pamiętam, jak przy 115m DNF miałem kres swoich możliwości, a na kolejnym treningu spróbowałem metody bez rozgrzewki i wynurzyłem się na 150m z takim samym strachem jak Ty teraz..Także dosyć szybko poprawisz swoje PB :OK\n23 lutego 2015 at 10:59\nTak, oczywiście odruch nurkowy uruchamia się od razu przy pierwszej próbie… „Później” miało znaczyć, że przy kolejnej próbie jest on już uruchomiony i pewne procesy w organizmie funkcjonują w innym trybie (oszczędnym) od samego początku. Natomiast powstałe już skutki pracy beztlenowej zmniejszają nasze możliwości maksymalne. Stąd to uczucie łatwiejszego płynięcia w kolejnej próbie dla osób początkującyh – bo nie docierają oni do swoich „prawdziwych” granic. Dla osób bardziej zaawansowanych start bez rozgrzewki nie jest już tak „nieprzyjemny” i mogą w pełni wykorzystać swoje możliwości przy pierwszej próbie 😉 jednak przy krótkich i średnich dystansach „swoboda” rośnie po choćbt krótkiej rozgrzewce.\nZatem tak, gratulacje Marcin – wkraczasz w nowy etap – brawo :OK\n23 lutego 2015 at 13:33\nNo własnie nie jest tak jak piszesz i to w ogóle .\nOdruch nurkowy to nie jest wartość stała, która jest włączona lub nie. Kilkadziesiąt zmiennych ma wpływ na to jak silny on jest i wbrew wszelkiej wątpliwości jest on najmocniejszy w 1 próbie.\nW kolejnych próbach on wcale nie jest włączony od razu, on jest właśnie włączony z każdą próbą co raz to później i jest słabszy, przez co osoby niedoświadczone myślą że łatwiej=lepiej, ale tak nie jest. (mają mniej CO2, próba jest przyjemniejsza, ale ich możliwości są dużo mniejsze).\n[Freediving] Żadne procesy w organizmie nie funkcjonują oszczędniej po rozgrzewce w organiźmie. Ew. wymień chociaż jeden ?\nSwoboda rośnie ze względu na wydmuchiwane Co2 z każdym innym oddechem niż zwykły pasywny..\nOsoba ma Vital capacity 7,5l. Srednio oddycha się 15x na minute, objętość tidal oddechu to ok. 0,5l..Tak więc oddychając normalnie wymienimy 7,5l powietrza w ciągu minuty. Czyli 1 pełny wdech i wydech.\nNie widziałem jeszcze freedivera (tym bardziej początkującego), który by oddychał z taką częstotliwościa i głębokością jak przed TV albo w czasie snu. Aby się nie hiperwentylować, trzeba by oddychać 1x na minute, a wszyscy wiemy, że w czasie rozgrzewek, tabelek itd. tak nie jest.\nTakże, ta swoboda rośnie z każdym oddechem (rozgrzewką), ale nie dlatego, że odruch nurkowy jest włączony od razu, tylko wręcz przeciwnie, on nie jest włączony od razu tylko co raz to później i dlatego jest coraz łatwiej.\n23 lutego 2015 at 14:37\nW twoim ostarnim poście bogubiłem się trochę z tym co później, a co nie. Prośba- gdybyś to jednoznacznie określił w jednym zdaniu byloby super. Wątek ciekawy.\n23 lutego 2015 at 14:42\nMyślę, że i Ty i Agnieszka (przynajmniej po części) możecie mieć rację. Kluczem jest zrozumienie jednej rzeczy. Czegoś takiego jak odruch nurkowy tak naprawdę nie ma. Końcowy efekt w postaci bradykardii i wazokonstrykcji jest wypadkową działania kilku, w dużym stopniu niezależnych od siebie odruchów. Właśnie to powoduje, że sprawa jest tak bardzo złożona i tyle czynników wywiera wpływ na końcowy efekt. Dlatego też fizjolodzy określają to zjawisko jako „odpowiedź na nurkowanie” a nie jako „odruch”.\nW przypadku dynamiki największe znaczenie ma pobudzenie chemoreceptorów podwyższonym stężeniem CO2 oraz schłodzenie twarzy przy zanurzeniu. Jeden i drugi bodziec powoduje podobny efekt (bradykardia i wazokonstrykcja) ale te odruchy są do pewnego stopnia niezależne od siebie. Schłodzenie twarzy w wodzie wywołuje bardzo szybką reakcję układu krążenia (nawet po kilku sekundach od zanurzenia) kiedy jeszcze o pobudzeniu chemoreceptorów nie może być mowy. Dopiero po jakimś czasie gdy poczujemy już potrzebę oddychania pojawia się kolejny bodziec (CO2), który nasila bradykardię i wazokonstrykcję. Tak więc tak jak napisał Mateusz to, że skurcze pojawiają się później za pierwszym razem nie musi oznaczać, że układ krążenia nie zareagował na nurkowanie. Subiektywnie możemy bowiem odczuć dopiero drugą fazę tej odpowiedzi związaną z CO2.\nTo co teraz napiszę to tylko moje spekulacje niepoparte danymi naukowymi. Być może klucz do zrozumienia tej łatwości z jaką płyną pierwszą dynamikę osoby, które tego doświadczają leży właśnie w silnym udziale schłodzenia twarzy w odpowiedzi na nurkowanie. Wazokonstrykcja pojawia się szybko co opóźnia wzrost poziomu CO2 we krwi gdyż nie jest ona go w stanie sprawnie odbierać z mięśni i narządów jamy brzusznej. Dodatkowo w początkowym etapie każdego wysiłku (co najmniej pierwsze kilkanaście sekund) metabolizm mięśni jest oparty głównie o procesy beztlenowe, które jak Mateusz zauważył nie powodują powstania CO2. Procesy tlenowe potrzebują przynajmniej 30s żeby istotnie zwiększyć swoją intensywność w odpowiedzi na wysiłek. Tak więc możliwe, że w początkowym etapie pierwszej dynamiki pomimo tego, że mięśnie teoretycznie mogą już zacząć spalać więcej tlenu i produkować więcej CO2 to to szybkie ograniczenie dopływu krwi im to uniemożliwia. Być może wraz ze wzrostem stopnia wytrenowania ta reakcja na schłodzenie twarzy staje się silniejsza i dlatego rozgrzewka już nie powoduje takiej poprawy subiektywnych odczuć w trakcie dynamiki. Ewentualnie może też chodzić o to, że osoby zaawansowane nie pływają w maskach jak większość początkujących tylko starają się redukować ilość sprzętu twarzowego by mocniej eksponować skórę na wodę. Nawet to czy zmoczymy twarz pod prysznicem przed wejściem na basen ma duże znaczenie (początkujący o tym raczej nie myślą). Kolejna sprawa to pianka, której też początkujący najczęściej nie posiadają. Zanim się w nią ubierzemy i wejdziemy do wody to zazwyczaj zdążymy się trochę zgrzać i twarz będzie przez to cieplejsza. Jak już się chociaż odrobinę przepłyniemy na rozgrzewkę to twarz długo pozostanie chłodna i przy kolejnym zanurzeniu woda już nie da takiego efektu jak przy pierwszym.


Ojciec na straży rodziny - POLSKIE FORUM RODZICÓW\nW czasie zamieszania w świecie wartości, próby przedstawiania spraw co najmniej dyskusyjnych jako normalne, a normalnych, jako dziwaczne, ważna jest rola rodziny w przywracaniu właściwej hierarchii, porządkowaniu priorytetów, uszeregowaniu wartości. Jak objaśniać dzieciom nasz obecny świat? Jak przygotować je na odparcie zagrożeń czyhających co krok w procesie edukacji czy rozrywki? Jak prawidłowo wychowywać dzieci, co jest ważne w relacjach rodzinnych i jaka jest rola współczesnego ojca w przygotowaniu swego dziecka do dorosłego życia? O książce Jamesa Stensona ,,Ojciec – strażnik rodziny” z jej wydawcą, Januszem Wardakiem, pedagogiem, specjalistą od zagadnień małżeństwa, wychowania i rodziny rozmawia Witold Tkaczyk.\nWitold Tkaczyk: Jest Pan osobą niezwykle aktywną, z dużym doświadczeniem, pedagogiem i wydawcą. Jest Pan, wspólnie z żoną Anną, zaangażowany w Akademię Familijną, prowadzicie Wydawnictwo Wardakowie, szkolenia dotyczące problemów rodziny i małżeństwa. Chciałbym porozmawiać o niedawno wydanej przez Państwa książce Jamesa Stensona ,,Ojciec – strażnik rodziny”. Tematyka, jaką autor porusza, daje czytelnikowi możliwość znalezienia odpowiedzi na wiele pytań nurtujących współczesnych rodziców. Skąd ten tytuł się u Państwa znalazł? Dlaczego wybrali Państwo akurat tego amerykańskiego autora i tą książkę? Stenson, który sam jest pedagogiem, założycielem i dyrektorem szkół dla chłopców w Stanach Zjednoczonych, napisał bowiem kilka innych poradników.\nJanusz Wardak: Właściwie to ja natrafiłem na tę książkę. Od kilkunastu lat jesteśmy zaangażowani w inicjatywę, która nazywa się Akademia Familijna. W ramach przygotowywania się do warsztatów mieliśmy sporo spotkań międzynarodowych. Kiedyś, podczas takiego spotkania zapytałem jednego z ekspertów hiszpańskich, jaką książkę, ale tylko jedną, najlepszą, dotyczącą wychowania, by polecił. Byłem przekonany, że wskaże na jeden z tytułów hiszpańskich. Jest bowiem spora, bardzo dobra seria książek o wychowaniu, które w Polsce opublikowało wydawnictwo Apostolikum w serii ,,Budować rodzinę”. Byłem bardzo zaskoczony, że właśnie ta osoba wymieniła tytuł amerykański - ,,Ojciec – strażnik rodziny”. Co mnie dodatkowo zdziwiło, to przekonanie, że to jest książka tylko dla ojców. Dlaczego więc mój rozmówca polecił ją jako pozycję traktującą o wychowaniu? Okazało się, rzeczywiście, że jest to książka uniwersalna, choć tytuł wskazuje na ojców i ona jest w pierwszej kolejności do nich skierowana. Kiedy po kilku latach tak się złożyło, że wśród różnych naszych działalności uruchomiliśmy własne wydawnictwo, stwierdziliśmy, że jako pierwsza powinna być wydana właśnie ta książka. I tak się stało. Dokładnie jest ona początkiem serii, która nazywaliśmy ,,Klasyka wychowania” - składającej się z książek, naszym zdaniem, klasycznych w obszarze wychowawczym.\nProszę powiedzieć coś o samym autorze. Wiem, że jest założycielem amerykańskich szkół dla chłopców. Jest pedagogiem i przez wiele lat pełnił funkcje dyrektora takich szkół. Stąd jego doświadczenia zebrane, jak przeczytałem, podczas kontaktów z rodzicami, uczniami i wychowankami. Kim jest James Stenson?\nJW.: James Stenson, jest założycielem, a przez pewien czas był i dyrektorem dwóch szkół dla chłopców w USA. Jedna to ,The Heights School koło Waszyngtonu, druga - Northridge Preparatory School w Chicago. To są nowoczesne szkoły dla chłopców, wzorowane na modelu szkół powstałych w Hiszpanii w końcu lat 50. W Polsce według tego samego modelu działają szkoły Sternika. To szkoły osobne dla chłopców i dla dziewcząt z założeniem bardzo poważnego zaangażowania rodziców. I autor, pracując właśnie w tego rodzaju szkołach, gdzie współpraca z rodzicami jest jednym z fundamentów, miał takie, można powiedzieć, hobby, że zbierał doświadczenia skutków edukacji prowadzonej wedle opracowanego przez niego i stosowanego sposobu. A robił to aktywnie, co znaczy, że nie tyle coś tam przypadkiem zasłyszał, lecz starał się aktywnie zbierać doświadczenia. Po czym, jak to opisuje w książce, starał się dociec, jak to jest, że jedne rodziny odnoszą sukces wychowawczy, a drugie nie. Dla niego miarę sukcesu stanowią dorośli ludzie, którzy są szczęśliwi, zakładają rodziny i odnoszą przy tym również powodzenie zawodowe. A inni ludzie, bynajmniej nie jakieś rodziny patologiczne, bo w większości dobrze sytuowane, jednak doznają porażki wychowawczej. W tej książce zebrał właśnie bardzo wiele takich doświadczeń, więc jest to pozycja o tyle wartościowa, że nie uogólnia czy radzi, iż powinno się postępować tak i tak, i że tak jest najlepiej. Stenson opisuje, w jaki sposób postępują rodziny, które odnoszą sukces. Różnie go zresztą nazywa. Pisze, zgodnie ze swymi obserwacjami, że postępują właśnie tak, a nie inaczej. W szczególności skupia się na ojcach w tych rodzinach i przypatruje się, jak oni postępują. Interesują go też ci, którzy na końcu ponieśli porażkę. Różną - bo dzieci bądź brały narkotyki, bądź działy się z nimi różne inne złe rzeczy. Opisuje, w jaki sposób zachowywali się ojcowie takich rodzin. I tak naprawdę autor zostawia czytelnika z wyborem, skłania do zastanowienia się i decyzji: co ty wybierasz? Co tobie bardziej pasuje?\nPrawie trzydzieści lat temu, w latach 90., kiedy startowało na rynku polskim, wydawnictwo Media Rodzina z Poznania opublikowało amerykański poradnik dla rodziców ,,Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły, jak mówić, żeby dzieci nas słuchały”. Jest tam część polska, specjalnie opracowana na nasze warunki. Czy książka Stensona jest na tyle uniwersalna, że nie było potrzeby takiego objaśniania? Mimo, że od roku 1989 nasze systemy się zbliżyły, to jednak cały czas nieco się różnimy.\nJW.: Różnimy się też kulturowo. Tak naprawdę jest jeden taki rozdział, który, kiedy go się czyta, ma się poczucie, że jest mowa o trochę innej rzeczywistości. To rozdział poświęcony edukacji i szkołom. I to nie jest tak, że jest on zupełnie nieprzydatny. Ale kiedy wchodzi w szczegóły, np. jak wybrać dobrą szkołę, na jakie kryteria zwrócić uwagę, to odnosi się ewidentnie do systemu szkół amerykańskich i to prywatnych. Natomiast cała książka jest nie tylko uniwersalna w sensie geograficznym, ale też czasowym, na czy nam bardzo zależało. Nie chcemy wydawać takich książek, które dzisiaj są aktualne, a za parę lat zupełnie przestaną takie być. Więc pozycja Stensona jest o tyle uniwersalna, że odnosi się do czasów w miarę nowych, czyli zmian kulturowych, z którymi mamy obecnie do czynienia. Między innymi takich, że oboje rodzice pracują poza domem i że są obecne media cyfrowe. Natomiast główny przekaz książki dotyczy roli ojca. Jaka jest we współczesnych czasach i co oznacza, na czym polega misja ojca. Kiedyś była ona bardzo wyrazista i bardzo jasno odróżniała się od misji mamy. W ogóle role mężczyzny i kobiety bardzo się różniły, tak samo jak misja. Mężczyźni zajmowali się najcięższymi pracami fizycznymi, walczyli na wojnach. Stąd określenie ojciec – strażnik rodziny było wtedy takie oczywiste, bo mężczyzna fizycznie musiał czasami bronić swojej rodziny.\nPodstawowe pytanie, które autor stawia, brzmi – na czym polega misja ojca, teraz gdy najczęściej nie musi już fizycznie bronić rodziny. Więc w tym sensie jest to książka rzeczywiście uniwersalna. Już opinie pierwszych jej czytelników w Polsce są takie, że to pozycja bardzo, bardzo trafna. Wydaje mi się, że autor ma nadzwyczajny zmysł obserwacji oraz syntezy. Na podstawie zaobserwowanych czy zasłyszanych relacji rodzinnych potrafi wysnuć pewne wnioski i w taki sposób je przedstawić, że skłaniają do przemyśleń i pobudzają do wyciągania własnych wniosków. Często czytelnik stwierdza, że w zasadzie nie myślał o jakimś zagadnieniu, ale czuł, że faktycznie jest tak, jak opisuje autor. Jak czytamy, pojawia się taki przebłysk, że myśli autora są naprawdę bardzo trafne.\nNie będziemy oczywiście omawiać całej książki, bo ona jest obszerna, liczy sobie prawie 350 stron, ale jest taki temat, który nas bardzo interesuje. To zagadnienie dotyka większości z nas w związku z cywilizacyjnym rozwojem technik cyfrowych. W książce zawarta jest teza, że świat cyfrowy jest konkurencją dla rodzica. I autor pokazuje, jak sobie radzić w tej sytuacji. Jeśli chodzi o USA to rozwój tych technik jest jeszcze bardziej zaawansowany, o krok do przodu w porównaniu z naszą sytuacją, choć to wszystko się teraz bardzo zbliża. Problemy są różne – zdalna nauka, szkoła cyfrowa, działalność online i te wszystkie treści, które docierają i trudno nad nimi zapanować, bo rodzice na ogół nie są aż tak biegli w tych wszystkich programach, urządzeniach. Wpływają na to różnice pokoleniowe, trudno zatem rodzicom tą kontrolę sprawować, choć teoretycznie jest to możliwe. To jest wyzwanie. W książce autor określa media elektroniczne jako rywala rodzinnego wychowania. Co tam na ten temat znajdziemy?\nJW.: Mimo, że od napisania tej książki minął jakiś czas, to zawiera odpowiedzi na poruszone tu tematy. Kiedyś problemem było oglądanie telewizji, potem stała się ona interaktywna, doszły komputery, gry, inne rozrywki. Autor mówi o tych problemach w kontekście ojca jako strażnika rodziny, a więc oznacza to dla niego przede wszystkim ochronę rodziny. Wskazuje, że taka jest główna misja ojca. Chronienie rodziny przed różnymi niebezpieczeństwami. Te niebezpieczeństwa związane z mediami cyfrowymi należą do bardziej ukrytych. Wcześniej zagrożenia były bardziej ewidentne, a w tej chwili to są rzeczy mniej wyraziste, więc tym bardziej ojcowie powinni być na nie uwrażliwieni. Autor podkreśla i dużo miejsca poświęca konieczności i potrzebie współpracy mamy i taty, a więc małżeństwa, na pierwszym miejscu. Jednocześnie cały czas mówi, że są takie obszary, które stanowią szczególną odpowiedzialność ojca. Między innymi wspomina o tym w kontekście mediów cyfrowych.\nTemat więzi małżeńskiej jest przywołany w książce jako kluczowa rola funkcjonowania rodziny, zachowania, pokazywania tej więzi i spowodowania, że dzieci, obserwując prawidłowe relacje między rodzicami, potem przenoszą je w swoje przyszłe życie. Sam autor stwierdza, że dzieci obserwują swoją mamę i tatę. Synowie szukają partnerki, która będzie posiadać przynajmniej niektóre cechy matki, a córki mężów, którzy sprostają porównaniu z ojcem. Dziecko będzie więc u przyszłego partnera szukać podobieństw do wzorców wyniesionych z domu, co też jest wartością i wynikiem pracy wychowawczej dokonanej w rodzinie.\nJW.: Tak, absolutnie. Jedną z głównych myśli Stensona jest taka, że najważniejszą perspektywą wychowania jest perspektywa życia dorosłego. Kiedy można mówić o sukcesie wychowawczym? Wtedy, kiedy dzieci, jak dorosną, będą dobrze funkcjonowały. Autor bardzo często odwołuje się do założenia szczęśliwej rodziny. Zwraca uwagę, by o tym myśleć zawczasu. Pyta – co robisz, rodzicu, w tym kierunku, żeby twoje dzieci były w stanie odpowiedzialnie założyć i utrzymać rodzinę. I dlatego rola relacji mamy i taty, którą dzieci na co dzień obserwują, jest fundamentalna. Bez tego jest jasne, że wizja rodziny jaką dzieci wyniosą z domu będzie wypaczona. Będzie wizją jakichś kłótni, trudności, wzajemnego ranienia się, zamiast okazywania miłości, która jest czymś najważniejszym. Autor często pisze, by mieć to na uwadze. Mężczyzna jest wzorem – z jednej strony dla chłopaka, bo określa, co to znaczy bycie odpowiedzialnym, w jaki sposób chroni on innych, ale też jest wzorem dla dziewczyny, córki, kiedy zastanawia się ona nad problemem budowania relacji z płcią przeciwną. Ojciec, który okazuje szacunek swojej żonie, okazuje także szacunek córkom, uczy je w jaki sposób mają później budować relacje ze swoimi przyszłymi chłopakami, a potem mężami.\nPrzygotowanie do dorosłego życia, do pracy, do jakiejś odpowiedzialności, sposobu traktowania innych osób, odpowiedniego zachowania się odbywa się w rodzinach. Ale przed pracą jest edukacja. W USA wygląda ona inaczej, jest więcej prywatnych szkół, natomiast same problemy są zapewne podobne. Nasuwa się więc pytanie, na ile ważna jest rola wychowawcza ojca czy rodziców, a na ile rola wychowawcza szkoły. Czy w obszarze tego zagadnienia autor też podejmuje się analizy? Sam prowadził szkoły, nawet je zakładał, zapewne więc tematy szkolno-wychowawcze były z jego punktu widzenia na wysokiej pozycji.\nJW.: Bliska współpraca rodziców i szkoły przy zachowaniu pierwszoplanowej roli rodziców to jest jedno z założeń tych szkół. Ja zresztą też w tego typu szkole miałem okazję pracować, a nasze dzieci do takiej szkoły chodzą - do szkół ,,Sternika” w Warszawie. Tak więc rzeczywiście, Stenson mówi o tym, by w kryteriach wyboru szkoły, zwracać na to uwagę. Nie zawsze mamy dostateczny wpływ na wybór szkoły, do której pójdą nasze dzieci. Może być on ograniczony, choćby ze względu na miejsce zamieszkania. Trzeba jednak zwracać uwagę na to, jakie wartości są przekazywane dzieciom w szkole. By nie było tutaj sprzeczności z tym, czego dzieci uczone są w domu. Podkreśla też, o czym należy pamiętać, że prawem rodzica jest decydowanie o sposobie wychowania dzieci, w znaczeniu przekazywania wartości w takim duchu, jaki on - rodzic – uzna za stosowne i ważne. Szkoła nie może rodziców ani zastępować ani tym bardziej, nie może narzucać jakiegoś zupełnie odmiennego modelu, który jest niezgodny z tym, czego chcą rodzice.\nO właśnie. To się odnosi do bardzo aktualnej sytuacji w Poznaniu. Nie wiem, jak jest gdzie indziej, np. w Warszawie, jak to się odbywa w szkołach publicznych, w zakresie zajęć antydyskryminacyjnych, gdzie pewne zapędy ideologiczne, tematy zajęć – wprowadzane przez władze miasta, a nie władze oświatowe, które są odpowiedzialne za program nauczania, wywołały wielką dyskusję. Jak spowodować, żeby nie było takiej samowoli i przekazów, na które rodzice się nie godzą i sprzeciwiają się, by te elementy występowały w szkole. Nawet w formie zajęć pozalekcyjnych.\nJW.: Jest istotne, żeby działania były podejmowane z dwóch stron. To znaczy, żeby szkoła znała swoje miejsce i swój zakres odpowiedzialności, a z drugiej strony, żeby aktywni byli rodzice, żeby zdawali sobie sprawę, że nie mogą się tłumaczyć tym, iż na nic nie mają wpływu. Bo w pierwszej kolejności trzeba zobaczyć na co ten wpływ realnie można mieć. A więc nie tylko wpływ na wybór szkoły, ale i na jej funkcjonowanie. Trzeba odwoływać się do tych praw, które rodzice mają, które zarówno w USA, jak i w Polsce są zagwarantowane. Oczywiście, może zdarzyć się jakiś obszar sporny, ale przede wszystkim chodzi o to, by tego tematu nie odpuszczać. Jeśli to coś ważnego, a dziecko jest przecież przez długi czas w szkole, szkoła i nauczyciele pozostają dla niego dużym autorytetem i dlatego, jeżeli rodzic ten temat ,,odpuści”, to dziecko może na końcu wynieść zupełnie inne wartości ze szkoły niż rodzic by sobie życzył i wnieść je w dorosłe życie.\nNie pozostawiamy więc wychowania wyłącznie szkole, choć w programie nie jest ono jakoś szczególnie mocno akcentowane, ale mimo wszystko się dokonuje, choćby poprzez niektóre przedmioty oraz wzajemne kontakty dzieci…\nJW.: Warto wiedzieć, że szkoła zawsze w pewien sposób wychowuje. Tylko może to robić albo świadomie, albo nieświadomie. Zaniechanie tego obszaru wychowawczego też ma określone skutki. Jeżeli nikt się tym nie zajmuje – to jest tak, że rzeczywistość wychowawcza nie znosi próżni. Jeżeli więc jakimś obszarem nikt się nie zajmuje w sposób świadomy, żeby go ukształtować, to będą się zamiast cech pozytywnych wykształcały cechy negatywne. Trzeba pamiętać, że dbanie o sferę wychowawczą to obowiązek szkoły, w Polsce zapisany prawnie. Natomiast, na ile jest to tylko możliwe, powinna odbywać współpraca z rodzicami, wsłuchanie się w ich głos, po to, żeby nie było sprzeczności między tym, co przekazuje szkoła, a tym, co przekazują dzieciom w domu rodzice.\nCzy autor wspomina, czy porusza zagadnienie kryzysu rodziny? Bardzo mocno zaznaczane są w sferze publicznej takie wartości jak życie w pojedynkę, funkcjonowanie jako tzw. singiel, różne nietypowe zachowania, odmienność seksualna. Tradycyjny model rodziny jest, przez tzw. nowoczesne trendy, nazywane ,,postępowymi”, kontestowany, a nawet ośmieszany. Czy autor zauważa to zagadnienie? Opisuje w książce prawidłowe relacje, ale czy gdzieś daje wskazówki, jak reagować na zapędy ze świata, zmieniające się mody?\nJW.: Pisze o tym bardzo dużo. Zwraca uwagę, że współcześnie rola ojca jest tym większa i ważniejsza, bo to, co dziecko słyszy i otrzymuje ze świata, z kultury masowej, jest w dużym stopniu w kontrze do przekazu rodziców. Jest wiele antywzorów. Dla nas to o tyle wartościowe, że różne procesy dotyczące też nowych trendów pedagogicznych, które de facto dla wielu rodziców są nie do przyjęcia, pojawiły się w Stanach Zjednoczonych o wiele wcześniej niż u nas. Tam już można było je obserwować i badać. Stenson mówi o bardzo silnym przekazie skierowanym przeciwko autorytetowi rodziców i opisuje już widoczne skutki tego procesu. Podaje przykłady, których w Polsce jeszcze tak wielu nie ma, że młodzi ludzie, którzy w domu nie szanują swoich ojców, w późniejszym życiu nie szanują prawa, ani życia innych ludzi. Podaje konkretne przykłady, opisuje prawdziwe historie, przedstawia, jakie były relacje w domu, a co się wydarzyło później, czym to się często kończy w przypadku jakichś zaniedbań czy błędów w wychowaniu. Jedna z takich opowieści mówi o ojcu niezaangażowanym w sprawy wychowania dziecka, nie reagującym na problemy syna w szkole. Kończy się tragicznie, bo chłopak, który dostał samochód na swoje osiemnaste urodziny, dwa miesiące później spowodował wypadek i się zabił, ponieważ prowadził auto po spożyciu alkoholu. Te skutki, ale i błędną wizję tego, czym jest wychowanie, tam w Stanach można było zauważyć o wiele wcześniej niż u nas. Jestem przekonany, że z tego punktu widzenia, jest to dla polskiego czytelnika wartościowe. Chcę, żebyśmy zauważyli, iż u nas podobne zjawiska stają się modne, żebyśmy dostrzegli, jakie są na dłuższą metę skutki takiego antyautorytetowego stylu wychowawczego. To powoduje, co zresztą Stenson podkreśla kilka razy, że dziecko, które w domu nie szanuje ojca, nie szanuje jego autorytetu, nie ma też powodu, by szanowało np. autorytet policjanta. Policjant korzysta z pewnego autorytetu, który należy do jego funkcji, roli społecznej. Natomiast jeżeli ktoś nie uznaje autorytetów w ogóle, tak samo nie uzna autorytetu ojca, który ma go choćby z racji bycia rodzicem. Jeśli dziecko nie nauczy się, że są osoby, których należy słuchać, które mają prawo do wyciągania konsekwencji wobec pewnych działań, jeżeli nie wyniesie z domu umiejętności rozpoznawania właściwych zachowań, to potem będzie żyło w przekonaniu, że to ono samo decyduje o wszystkim, o tym, co jest dobre, a co złe. W efekcie kończy się tak, iż robi to, co jest mu wygodne, co mu bardziej odpowiada i pasuje. Nie myśli o tym, co jest dobre dla innych, a nawet co jest dobre dla niego samego. Co prawda nie mamy jeszcze takiej skali zjawiska konsumpcji narkotyków jak w USA, nie znam dokładnych danych statystycznych, ale wydaje mi się, że jesteśmy dosyć daleko od tego zagrożenia w porównaniu ze stanami Zjednoczonymi, ale problemy z różnego typu używkami narastają. Tymczasem autor mocno o tym mówi, podkreślając, że jeśli nie zadbamy o kontakt z własnym dzieckiem, to istnieje duża szansa, że wpadnie ono w uzależniania, w takie rzeczy, które będą dla niego destrukcyjne. Powołuje się na bardzo twarde dane, bo akurat w USA wielu rodziców doskonale czuje, że zagrożenie jest bardzo realne. Nawet dzieci z dobrych domów, normalnych, pełnych rodzin popadają w ogromne problemy, w poważne uzależnienia, dlatego że z tych domów nie wynieśli takich wartości, które by je przed nimi uchroniły.\nKsiążka ,,Ojciec – strażnik rodziny” ukazała się w serii ,,Klasyka wychowania”. Czy Państwo myślą nad następnymi książkami tego autora? Albo innych, jaki jest plan tej serii?\nJW.: Jesteśmy w trakcie rozmów z wydawnictwem amerykańskim na temat kolejnych książek Stensona. Mam nadzieje, że już wkrótce będziemy mieli potwierdzenie i będziemy mogli je wydać. Poszukujemy też innych autorów i już mamy tutaj kilka tytułów w planach, na razie wstępnie. Będziemy podejmowali rozmowy z ich wydawcami oryginalnymi. Generalnie chodzi nam o takie tytuły, które jeszcze nie były wydane, a mieszczą się w tym, co określiliśmy w formule ,,Klasyka wychowania”, to znaczy tytuły z jednej strony opierające się na klasycznej, chrześcijańskiej wizji człowieka, natomiast z drugiej strony współczesne, aktualne. Nie chodzi więc nam o takie nieco przestarzałe książki, choć bardzo cenimy np. ojca Woronieckiego, czyli książki przedwojenne, które są naprawdę świetne. Tylko, że w tym przypadku mamy bardzo silne wrażenie, że to są pozycje z zupełnie innej epoki. Na pewno można przełożyć te uniwersalne wartości na warunki współczesne, ale to wymaga pewnej refleksji. Należy przemyśleć, co z tej treści da się przełożyć na współczesne realia, a co nie. Chcemy wydawać książki, które nawet jeśli sprawiają wrażenie, że są nowościami, to wszystko w nich jest aktualne. W tej chwili jedną książką poza Stensonem, którą już w tej serii wydaliśmy, jest pozycja pana Stanisława Sławińskiego pod tytułem ,,A jednak posłuszeństwo!”. Jest to napisana na nowo książka tego autora, który już wcześniej zajmował się tym tematem. Dotyczy posłuszeństwa, autorytetu rodziców, właściwie rozumianego dialogu. To jest kolejny taki obszar, gdzie – jak nam się wydaje - jest potrzebna nowa, zdrowa dyskusja i refleksja rodziców nad tym, co to znaczy posłuszeństwo, autorytet. W wielu nowo wydawanych książkach o wychowaniu posłuszeństwo przedstawia się jako coś negatywnego, jako element represji, coś co niszczy kreatywność, co pozbawia ludzi odpowiedzialności za swoje czyny. Autor wyjaśnia, że to wynika z zupełnie błędnej wizji posłuszeństwa. Dlatego też ta książka wydaje się bardzo potrzebna i cieszę się, że udało się ją już wydać.\nJanusz Wardak - pedagog, specjalista od zagadnień małżeństwa, wychowania i rodziny, wydawca, wraz z żoną Anną prowadzi warsztaty w ramach Akademii Familijnej. Był wicedyrektorem ds. wychowawczych Szkoły dla chłopców „Żagle” prowadzonej przez Stowarzyszenie „Sternik”. Prywatnie ojciec dziesięciorga dzieci. Mieszka w Warszawie.


wtorek, 04 marzec 2014 20:10\nZakażenie układu moczowego to infekcja bakteryjna układu moczowego. Zdecydowanie częściej dotyka kobiet niż mężczyzn, przy czym połowa kobiet miała je przynajmniej raz w życiu. Dlaczego tak się dzieje? Oczywiście, duża aktywność seksualna ma znaczenie, lecz nie tylko. Przewód moczowy kobiety jest zdecydowanie krótszy, przez co łatwiej dostać się tam niepożądanym bakteriom.\nZakażenie pęcherza moczowego jest także często nazywane "syndromem miesiąca miodowego". Wiąże się to ze wzmożoną aktywnością seksualną właśnie w czasie miesiąca miodowego. W czasie współżycia może dojść do zainfekowania okolic ujścia cewki moczowej bakteriami, które często pochodzą z organizmu partnera. Ryzyko infekcji rośnie, kiedy powstają mikro urazy związane z otarciami. Zakażeniu pęcherza moczowego towarzyszą bardzo niemiłe dolegliwości. Jak walczyć?\nNajczęściej przyczyną zakażeń układu moczowego jest bakteria Escherchia Coli. Bakteria ta odpowiada za prawie 90 proc. zakażeń pęcherza moczowego. Naturalnym środowiskiem bytowania E.Coli są jelita, ale kiedy bakterie mają okazje przedostania się do dróg moczowych, wykorzystują to. Namnażają się w zastraszająco szybkim tempie i najczęściej powodują zakażenie.\nDo najważniejszych czynników ryzyka należy bycie kobietą. Absurdalne, jednak prawdziwe. Kamica dróg moczowych, częste współżycie (2-3 razy dziennie) czy stosowanie niehormonalnych środków antykoncepcyjnych zajmują drugie miejsce na liście. Antybiotykoterapia czy cukrzyca także są sporym zagrożeniem dla pęcherza moczowego. Ciąża to ostatni czynnik, jednak profilaktyka czyni cuda.\nJak rozpoznać zakażenie pęcherza moczowego? Szczypanie, pieczenie, ból podczas oddawania moczu to pierwsze oznaki. Kiedy do wyżej wymienionych objawów dojdą bóle w podbrzuszu i okolicy krzyżowej, potrzeba częstego oddawania moczu, trudności w czasie tej czynności lub podwyższona temperatura, to znak by wybrać się do apteki.\nUroFuraginum to numer jeden wśród wybieranych leków bez recepty na zakażenie pęcherza moczowego. UroFuraginum to jedyny dostępny bez recepty lek, który zawiera furaginę. Substancja ta skutecznie leczy zakażenie dolnych dróg moczowych. Działa na przyczynę infekcji – leczy, a nie tylko wspomaga terapię. Zawiera substancję o działaniu przeciwbakteryjnym, działa już po pierwszym zastosowaniu.\nJakie są zalety leku uroFuraginum? Działa szybko oraz dokładnie w miejscu infekcji. Zawiera furagine, jako jedyny lek dostępny bez recepty.\nWięcej w tej kategorii: « Na kłopoty z siedzeniem 5 powodów, dlaczego w Twojej łazience nie może zabraknąć Bioxsine »


BZ WBK ma umowę nabycia części Deutsche Bank Polska za 1,29 mld zł : aleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów\naleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów Z rynku BZ WBK ma umowę nabycia części Deutsche Bank Polska za 1,29 mld zł\n14.12.2017 09:31| Autor: AB, aleBank.pl\nBank Zachodni WBK podpisał z Deutsche Bank AG umowę transakcyjną zakładającą nabycie wydzielonej części Deutsche Bank Polska S.A. w skład której wchodzi bankowość detaliczna, private banking, business banking (MŚP), a także 100% akcji w DB Securities.\n#BZWBK ma umowę nabycia części #DeutscheBankPolska za 1,29 mld zł\nNabycie wydzielonej części Deutsche Bank Polska S.A., w tym akcji DB Securities S.A., nastąpi w wyniku podziału Deutsche Bank Polska. Przed dokonaniem podziału, BZ WBK nabędzie od Deutsche Bank AG ok. 10% akcji DBPL, reprezentujących taką samą liczbę głosów na walnym zgromadzeniu DBPL.\nPodział zostanie przeprowadzany w oparciu o następujące zasady:\n(d) bank podwyższy swój kapitał zakładowy poprzez emisję akcji z podziału w ramach procesu podziału i zaoferuje je Deutsche Bank AG (podwyższenie kapitału zakładowego w związku z odziałem); data, w której właściwy sąd rejestrowy zarejestruje podwyższenie kapitału zakładowego w związku z podziałem będzie „Dniem podziału”.\n(h) aktywa i pasywa DBPL zostaną odpowiednio alokowane pomiędzy wydzielony biznes i niewydzielony biznes w oparciu o zasady dotyczące podziału, określone w umowie transakcyjnej oraz w planie podziału, których szczegóły zostaną uzgodnione pomiędzy DBPL i Bankiem.\nSieć oddziałów zostanie włączona w obecną strukturę banku\nZgodnie z umową transakcyjną, sieć oddziałów wraz z zewnętrznymi kanałami sprzedaży – agentów i pośredników DBPL zostanie włączona w obecną strukturę banku. Wraz z wydzielonym biznesem nastąpi również transfer umów zarządzania aktywami, co z kolei umożliwi przeniesienie otwartej architektury funduszy inwestycyjnych. Bankowość korporacyjna i inwestycyjna oraz walutowe kredyty hipoteczne nie są przedmiotem transakcji (niewydzielony biznes).\nBank podał, że wstępna cena za wydzielony biznes w wysokości 1 289 799 000 złotych “została ustalona w odniesieniu do wymogu kapitałowego dla wartości aktywów wydzielonego biznesu ważonych ryzykiem (z wyłączeniem akcji DB Securities S.A.), ustalonych na podstawie prognoz finansowych na dzień zbliżony do daty podpisania umowy transakcyjnej, przy założeniu uzgodnionego przez strony poziomu współczynnika adekwatności kapitałowej”.\nCzęść wstępnej cena za akcje DB Securities S.A. została ustalona w odniesieniu do wartości aktywów netto DB Securities S.A. Zapłata ceny z tytułu transakcji zostanie dokonana częściowo w formie gotówkowej poprzez zapłatę ceny za nabyte akcje (stanowiących ekwiwalent 20% wstępnej ceny za wydzielony biznes) a częściowo w formie nowo wyemitowanych akcji banku w ramach podziału – stanowiących około 2,7% kapitału zakładowego banku i odpowiadających 80% wstępnej ceny za wydzielony biznes.\nTransakcja zostanie zakończona w 2018 r.\nPo podpisaniu umowy transakcyjnej wstępna cena za wydzielony biznes (z wyłączeniem akcji DB Securities S.A.) zostanie skorygowana w oparciu o zmiany wartości aktywów ważonych ryzykiem jak i wszelkie zmiany wolumenów kredytowych, depozytowych oraz aktywów zarządzanych przez wydzielony biznes (z wyłączeniem DB Securities S.A.) pomiędzy dniem podpisania umowy transakcyjnej a dniem podziału, powyżej określonego poziomu.\nOstateczne rozliczenie ceny nabycia nastąpi w formie gotówkowej. Po dokonaniu podziału udział Banco Santander S.A. w kapitale zakładowym banku będzie wynosił około 67,6%.\nZakłada się, że transakcja zostanie zakończona w czwartym kwartale 2018 r.\nPrzeczytaj więcej na ten temat: Bank Zachodni WBK / BZ WBKBankiDeutsche BankMałe i średnie przedsiębiorstwa / MŚP / MSP


Flybe upada, gdy epidemia koronawirusa zbiera żniwo | Nowości\nFlybe upada, gdy epidemia koronawirusa zbiera żniwo\nNajwiększa regionalna linia lotnicza w Europie, Flybezałamał się. Wszystkie loty zostały odwołane, co zrujnowało plany podróży dziesiątek tysięcy pasażerów, a ponad 2300 pracowników czeka niepewna przyszłość.\nLinia lotnicza z Exeter, zatrudniająca ponad 2000 pracowników, została kupiona rok temu przez konsorcjum pod przewodnictwem Virgin Atlanticoraz z udziałem Stobart Group i amerykańskiego funduszu hedgingowego Cyrus Capital.\nWłaściciele zainwestowali co najmniej 100 milionów funtów, ale Flybe ponosił tak duże straty, że pieniądze się skończyły.\nKonsorcjum poprosiło rząd o pożyczkę i odroczenie spłaty podatku pasażerskiego.\nDalsze rozprzestrzenianie się koronawirusa, znanego również jako Covid-19, uderzyło w linie lotnicze na całym świecie, gdy ludzie przestali podróżować.\nPodczas gdy kryzys koronawirusa zostanie obwiniony za przyspieszenie śmierci Flybe, jego biznesplan wyśmiewali konkurenci.\nOczekuje się, że niektórzy z tych rywali przygotują loty zastępcze w krótkim czasie, szczególnie w przypadku połączeń z lotniskiem w Belfaście i z lotniska – co jest w dużej mierze zależne od nieudanego przewoźnika.\nFlybe sprzedawał bilety do 22:00, mimo że samoloty były już skonfiskowane wcześniej wieczorem.\nPrawie 1000 pracowników miało siedzibę w głównej siedzibie Flybe w Exeter, z ważnymi bazami w Birmingham, Manchesterze i Southampton.\nObsługiwał 119 tras, ale zdecydowana większość jego usług łączyła lotniska w Wielkiej Brytanii.\nUpadek jest czwartą zauważalną awarią brytyjskich linii lotniczych od niespełna czterech lat. Monarch przestał działać w październiku 2017 r., Flybmi w lutym 2019 r. I Thomas Cook Linie lotnicze we wrześniu 2019 r.\nTags: Flybe, koronawirus, Linie lotnicze Monarch, Podróżować, Thomas Cook, Virgin Atlantic, Wiadomości i porady\nPrevious Nowy gubernator Banku Anglii pod ostrzałem parlamentarzystów nad ciągiem skandali na zegarku w FCA\nNext Upadek Flybe: co poszło nie tak i co dalej?


ANNA - Pozwólcie Ogarnąć się Miłości\nZawsze wyobrażałam sobie Jezusa Chrystusa, Pana Naszego, jako swojego najbliższego przyjaciela i tęskniłam do przyjaźni z Nim. Lecz nie wiedziałam, jaką drogą dojść do niej i nikt mi tej drogi nie wskazał. Tak że będąc praktykującą katoliczką, wciąż czułam się niekochana, odrzucona i w oczach Boga nie mająca najmniejszej wartości. Szukałam na wielu drogach i wreszcie, w ruchu charyzmatycznym spotkałam się z Bogiem żywym, bliskim i kochającym, który mówił z nami i przez nasze usta pocieszał innych. Kiedy zaczęłam zapisywać (aby nie zapomnieć) Słowa, które słyszałam, rozmowy stały się coraz dłuższe. Bóg sam je zaczynał, odpowiadał na wątpliwości, mówił o Swojej Miłości, zachęcał. Wtedy przypomniałam sobie, że od lat słyszałam krótkie Słowa Miłości, przeważnie po Komunii świętej, ale sądziłam, że to naturalne, że każdy takie Słowa słyszy. Nie umiałam jednak podtrzymywać rozmowy. Bałam się, bo wydawało mi się, że to jest świętokradztwo, że to niemożliwe dla zwykłego, świeckiego człowieka, jakim jestem. Nikt mnie zresztą nie zachęcał. Teraz, ośmielona, za radą pewnego zakonnika, zaczęłam zapisywać rozmowy coraz dłuższe, utwierdzające mnie w świadomości, że jestem kochana. Kilka lat przeszło, zanim poczułam się pewnie, otoczona Jego Miłością i w Niej zanurzona. Pan Nasz mówił: „Odpowiadam ci, ponieważ jestem twoim prawdziwym Przyjacielem. To znaczy, że nie tylko ty pragniesz przyjaźni ze Mną, lecz przede wszystkim Ja chcę być przyjacielem dla ciebie. Bóg nie odmienia Swojej Miłości. Jestem w upodobaniach swych niezmienny i niczym się nie zrażam. Dlatego podejdź bliżej, dziecko, i nie myśl więcej o swojej niestałości, oziębłości i lenistwie, bo tacy właśnie jesteście - wy - ludzie, ale myśl o Mnie, Który oczekuję na ciebie z wciąż tą samą, nieskończoną Miłością.”\nMam też absolutną pewność, że taka Miłość ogarnia każdego człowieka na ziemi. Pan powiedział, że wybrał mnie (już w 1947 czy 1948 roku oddałam Mu się do dyspozycji, nie wyobrażając sobie w ogóle takiej „nietypowej” służby), abym była Jego głosem i „...tego teraz chcę, ażeby umocnieni zostali ci, którzy się do Mnie zwracają. Powiedz, że mówię z wami - kiedy się do Mnie zwracacie - aby was ośmielić, zachęcić, pocieszyć i uspokoić, bo Mnie zależy na was. W tym czasie, tak bardzo smutnym, ciężkim dla was i bolesnym, kiedy wydaje się wam, że zło na świecie zwycięża, Ja pragnę zbliżyć się do was - tak, aby każdy mógł poznać Mnie - jakim jestem - zaufać Mi, liczyć na Mnie i zawierzyć Mi siebie i swoich najbliższych. Tak bardzo pragnę oszczędzić wam lęku i rozpaczy, napełnić bezpieczeństwem Mojej obecności, obrony i opieki.\n(...) Ja pragnę pomóc każdemu z was, z każdym przebywać, rozmawiać i każdego Sobą nasycać.”\nWtedy zaczęłam prosić o wskazanie prawidłowej drogi do zbliżenia z Bogiem w naszych czasach, dla zwykłych „szarych” ludzi, takich jak ja, którymi nikt się nie interesuje i nie wskazuje drogi dla nich odpowiedniej, a którzy szukają Pana żywego i bliskiego i tęsknią za Nim. Prosiłam: „Ojcze, wskaż chociaż najważniejsze etapy i warunki dla tych, którzy nie mówią z Tobą stale, a może bardziej chcą iść za Tobą niż ja i mają mniej wad, a dużo dobrej woli”. Myślałam, aby oszczędzić innym tych dziesiątków lat poszukiwań i ciemności, ale myślałam o jakichś punktach lub krótkich wskazówkach. Pan nasz odpowiedział: „Cieszę się, córko, że myślisz o innych i że prosisz Mnie o pomoc dla nich. Skoro tego pragniesz, powiem ci, ale przygotuj się na pracę dłuższą i systematyczną... Wiesz przecież, że każdy z was jest inny i dobry nauczyciel opiera się na umiejętnościach ucznia, aby nauczyć go jak najwięcej. Jednak droga do Mnie jest jedna...” I rozpoczęło się dyktowanie (od 4 IX 84 roku, ukończyłam 14 V 85 roku). Przez cały ten czas chorowałam. Choroba kręgosłupa wykluczyła na miesiąc siadanie; zapalenie stawu dłoni lub barku przerywało wielokrotnie pisanie, a kiedy je skończyłam, Pan zapytał: „Chcesz wiedzieć, córko, jaki tytuł nadać naszej pracy? Posłuchaj Mnie uważnie: Słowa Moje są skierowane do każdego, kto je czytać będzie tak, jak gdyby był on jedynym człowiekiem na ziemi. Z nim, właśnie z nim pragnę zawrzeć przyjaźń i mówię mu to, gdyż gdyby było inaczej, nie trafiłyby do niego te Moje Słowa Miłości. Gdyby nie najgorętsze pragnienie Mojego serca, nie powiedziałbym ci ich i nigdy nić zostałyby utrwalone, przepisane i nie rozeszłyby się tak, jak to się stanie. Miłość Moja sięga po wszelkie możliwości, by zbliżyć się do was, pomóc wam, objąć was Moją Opieką, uratować, uzdrowić i uszczęśliwić. Ponad wszystkimi ograniczeniami, barierami i podziałami, jakie zbudowaliście, zwracam się do wszystkich, wszyscy bowiem jesteście moimi ukochanymi dziećmi. I nie znam „lepszych” i „gorszych”. Każdemu z was ofiarowuję Siebie i Moje nieskończone możliwości pomocy przeznaczam każdemu. Jeśli wy sami dokonujecie podziałów i ograniczacie prawo wyboru, możność życia godnego człowieka i szansę osiągnięcia tego wielu waszym braciom, jeśli bronicie dostępu do Mnie, narzucacie własne warunki, potępiacie, ograniczacie i utrudniacie braciom waszym przystąpienie do Mnie - Ja sam wychodzę naprzeciw i szukam ich, osobiście wzywając każdego. Wołam do was, zatrzymuję wasz bieg ku śmierci, abyście zechcieli przystanąć na chwilę i porozmawiać ze Mną. Poznać Mnie. Przekonać się, jakim jestem naprawdę. I aby każdy z was dowiedział się, że jest nieskończenie i niezmiennie kochany. Że ma Przyjaciela - Boga.\nTeraz, kiedy stoicie w przededniu najstraszliwszych doświadczeń ludzkości, pragnę, byście przeżywali ten okres ze Mną, gdyż tylko we Mnie znajdziecie oparcie, obronę i Ja tylko jestem tym, który troszczy się o was i pragnie was uratować. Poza Mną nie macie nikogo, kogo by los wasz obchodził.\nDlatego trudziłem się zdobywaniem waszej miłości, ufności i zawierzenia i tak czynię nadal. Jednak - stosownie do czasów - pomoc Moja jest różna. Teraz Sam wołam do was: Przyjaciele! przychodźcie do Mnie, Ja was uchronię, bo kocham was. Wzywam was do Przyjaźni ze Mną. Przyjdźcie do Mnie wszyscy. Nie obawiajcie się Mnie. Poznajcie Mnie. Zrozumcie Moją bezwarunkową Miłość i troskę o was. Poznajcie Moją opiekuńczą, miłosierną Naturę, Moją łagodność, cierpliwość i łaskawość dla was. Poznajcie też waszą godność i wasze wielkie uprawnienia, którymi was obdarowałem.\n- Wybierz taki tytuł, jaki uznasz za najbardziej odpowiadający Mojemu zamiarowi. Tego życzę Sobie.\n- Wybraliśmy: „POZWÓLCIE OGARNĄĆ SIĘ MIŁOŚCI”.


Rajd Dakar: Wypadek lidera motocyklistów Sunderlanda - RMF24.pl\nRajd Dakar: Wypadek lidera motocyklistów Sunderlanda\nMotocyklista Sam Sunderland, który po zwycięstwie na trzecim etapie prowadził w klasyfikacji generalnej Rajdu Dakar, w końcówce czwartego etapu miał wypadek. Brytyjczyk musiał się wycofać.\nSam Sunderland na trasie Rajdu Dakar /David Fernández /PAP/EPA\nSunderland, zwycięzca poprzedniej edycji, rozbił się pod koniec etapu San Juan de Marcona - San Juan de Marcona, na którym odcinek specjalny liczył ponad 330 km. W końcówce Brytyjczyk miał wywrotkę, według wstępnej diagnozy doznał urazu kręgosłupa oraz stawu biodrowego i kolanowego. Z miejsca wypadku został śmigłowcem przewieziony na biwak, gdzie zajęli się nim lekarze.\nWtorkowy etap zaczął się z problemami. Rano w San Juan de Marcona było słonecznie, ale na Playa de las Penuelas, skąd ruszano do odcinka specjalnego, zalegała gęsta mgła. To spowodowało, że start opóźniono o 30 minut.\nProblemy mieli też kierowcy samochodów. Drugi w klasyfikacji generalnej Francuz Cyril Despres (Peugeot) w połowie odcinka uszkodził tylne zawieszenie i musiał się zatrzymać. Załoga czekała na serwis, który miał ich odholować na biwak.\nNa jednym z punktów kontroli czasu nie pojawił się także trzeci w klasyfikacji generalnej Katarczyk Nasser Al-Attiyah (Toyota). Po ponad godzinie załodze udało się samochód naprawić i ruszyć, ale jechali bardzo wolno. Na razie nie dotarli do mety.\nPo wypadku Sunderlanda liderem w rywalizacji motocyklistów został Francuz Adrien Van Beveren (Yamaha), który wygrał wtorkowy etap. Drugi na mecie zameldował się jego rodak Xavier de Soultrait (Yamaha), a trzecie miejsce zajął Austriak Matthias Walkner (KTM).\nNewsJak radzą sobie kobiety na trasie Rajdu Dakar?\nNewsRajd Dakar: Awans Sonika i Przygońskiego, duże zmiany w czołówce


Płodność kobiet pod lupą naukowców z Uniwersytetu Wrocławskiego - Radio Wrocław\nPłodność kobiet pod lupą naukowców z Uniwersytetu Wrocławskiego\nDorota Kuźnik, el\t| Utworzono: 2017-07-30 20:45\t| Zmodyfikowano: 2017-07-30 20:55\nJaki wpływ na zdrowie i płodność kobiet ma tkanka tłuszczowa? Tego próbują dowiedzieć się naukowcy z Uniwersytetu Wrocławskiego.\nPoziom hormonów, morfologia, wyniki enzymów wątrobowych i wiele innych badań - bezpłatnie otrzymają kobiety, które wezmą udział w badaniach prowadzonych przez naukowców z Uniwersytetu Wrocławskiego. Zgłaszać mogą się panie między 25, a 32 rokiem życia, które nie przyjmują leków hormonalnych, nigdy nie rodziły i nie są w ciąży. - Jeśli uda im się zakwalifikować, staną się elementem naszego projektu badawczego - mówi dr Judyta Nowak z Katedry Biologii Człowieka Uniwersytetu Wrocławskiego. - Trwa pierwszy etap, czyli dopiero rekrutacja uczestniczek. Zachęcamy gorąco, bo to ostatnie miesiące, aby wziąć udział w tych badaniach - podkreśla.\nBrakuje jeszcze ok. 40 pań, które w zamian za udział w projekcie badawczym dostaną komplet badań wartych około 2 tysięcy złotych. - Wyniki będą dostarczane regularnie. Chodzi m.in o pakiety hormonów płciowych czy wyniki w kierunku gronkowca, do tego dochodzi precyzyjna analiza składu ciała, ilości wody, tkanki tłuszczowej - mówi dr Judyta Nowak:\nBadania mają charakter długofalowy, dlatego pierwsze analizy dotyczące tematu poznamy dopiero za 2 lata.\nKobiety niestosujące antykoncepcji hormonalnej (tabletki, wkładki, spirale, plastry)\nKobiety niestosujące ŻADNYCH antybiotyków od co najmniej miesiącabez objawów jakichkolwiek infekcji w dniu badania (ogólne złe samopoczucie, przeziębienie, gorączka, bóle mięśni, ból zęba, świeże stany po złamaniach i skręceniach).\nWIĘCEJ: Znaczenie trzewnej tkanki tłuszczowej dla kondycji biologicznej kobiety\nUniwersytet Wrocławski przygotuje serwis internetowy poświęcony badaniom w jaskiniach\nPolitechnika Wrocławska pierwsza w regionie i szósta w Polsce!\nChcieli przedłużenia okresu wypowiedzenia, ale odbili się od ściany\nJakie tajemnice od wieków skrywa Zamek Grodziec?\nSolidarność interweniuje u rektora UWr w sprawie szczepień


CZY ISTNIEJE WITAMINA C LEWOSKRĘTNA? - Gemini Chojnice\nNajwyższy czas, by wyjaśnić naszym pacjentom czym jest „tajemnicza” substancja reklamowana w internecie oraz sklepach internetowych i czy w ogóle takowa istnieje !\nCzym tak naprawdę jest witamina C ?\nNie ulega wątpliwości, że witaminą C jest kwas L-askorbinowy, którego roztwór skręca płaszczyznę światła spolaryzowanego w prawo. Kwas ten zawsze jest prawoskrętny, niezależnie od tego, czy pochodzi z owoców, warzyw, czy suplementów diety lub leków.\nWitamina C lewoskrętna nie istnieje !\nSkręcalność optyczną kwasu L-askorbinowego oraz jego izomerów można sprawdzić w certyfikatach analitycznych, dostępnych w niektórych sklepach z odczynnikami chemicznymi.\nCo oznacza pojęcie izomeru ?\nSymbole D i L są tradycyjnie stosowane do opisu konfiguracji optycznie czynnych związków organicznych, niezależnie od kierunku skręcania przez nie płaszczyzny światła spolaryzowanego. Już w latach 20. ubiegłego wieku zaproponowano, aby związki, które przy ostatnim asymetrycznym atomie węgla mają układ grup –H i –OH, taki jak w prawoskrętnym aldehydzie glicerynowym, oznaczać jako D, a związki o odwrotnym układzie tych grup – jako związki należące do szeregu L.\nGdzie występuje witamina C ?\nKwas L-askorbinowy występuje w naturalnych oraz syntetycznych produktach. Forma naturalna i syntetyczna nie różnią się pod względem budowy chemicznej i właściwości cząsteczki oraz nie wykazują różnic w działaniu. Syntetyczna witamina C jest produkowana metodami biochemicznymi z udziałem enzymów.\nUważa się jednak, że większą aktywność wykazuje naturalna witamina C. Wynika to z faktu, że jeśli porównuje się zdolność przeciwutleniającą roztworu syntetycznej witaminy C z produktem naturalnym, np. świeżo wyciśniętym sokiem owocowym o takim samym stężeniu kwasu askorbinowego, to ten drugi wykazuje silniejsze zdolności antyoksydacyjne. Jest to efekt współdziałania witaminy C z innymi związkami występującymi w soku, przede wszystkim polifenolami.\nChemik o witaminie C\nProf. dr hab. Marcin Kwit – Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu – Wydział Chemii – Pracownia Stereochemii Organicznej:\nProfesor podkreśla, że: współczesny człowiek chce być karmiony mitami. Wg niego łatwiej uwierzyć w „cudowne właściwości”, „nowe doniesienia”, „potwierdzone dowody, które nie mogą zostać opublikowane w prasie naukowej” (w domyśle stronniczej) niż rzetelne fakty, wielokrotnie zweryfikowane naukowo.\nWg niego mit, ostatnio dosyć rozpowszechniony, dotyczący tzw. lewoskrętnej witaminy C, to brak wiedzy z zakresu stereoizometrii i aktywności optycznej, bez której zrozumienie fenomenu witaminy C nie jest możliwe.\nProfesor podkreśla: tzw. lewoskrętna witamina C jest w rzeczywistości starą, poczciwą, znaną od lat, prawoskrętną witaminą C.\nChcesz dowiedzieć się więcej ? – odwiedź naszą poradnię.


Alżbeta Leńska, Aktorka - Sprawdź na MilionKobiet | Milionkobiet.…\nStrona główna » Rozrywka » Alżbieta Lenska – aktorka i modelka\nTagi: alżbeta leńska aktorka\nNie jest łatwo dostać się na szczyty lub chociaż pagórki popularności.\nNa pewno łatwego zadania nie mają modelki jeśli popularność i kariera aktorska jest ich celem. Udało się zdobyć popularność Alżbiecie Lenskiej. Stało się tak dzięki uporowi jaki prezentuje Alżbieta Lenska. Zaczęła karierę jako modelka sesyjna i brała udział we wielu przedsięwzięciach związanych z modelingiem. Po drodze zaliczyła nawet sesję w magazynie CKM w 2003 roku, lecz już wcześniej stawiała pierwsze nieśmiałe kroki w serialach telewizyjnych i programach. W 2002 roku była uczestniczką programu Agent. Alżbieta w 2007 roku wyszła za mąż także za aktora Rafała Cieszyńskiego. Robiącą coraz szybsza karierę aktorską w USA młodą aktorką jest Amber Tamblyn. Można było ją oglądać w serialu dr House jako młodą i uroczą stażystkę, w głośnym filmie „127 godzin”, „Ring” i innych produkcjach.


Kia Picanto 1.2 MPI XL - Good morning - NaMasce\nw Kia, Testy\nKia Picanto 1.2 MPI XL – Good morning\nRafał Łakus 27 września 2013, 01:30\nW Korei nosi nazwę Kia Morning. A mogłaby, Good Morning. Wygląda naprawdę sympatycznie. Całkiem żwawo się porusza. Przez kilka dni służyła nam, jako pojazd transportujący nasze, niezbyt dobudzone jeszcze ciała do pracy. I obok kawy, był to najsympatyczniejszy moment poranka?\nPierwsza generacja Picanto wyjechała z salonów na przełomie 2003 i 2004 roku. Nie była specjalnie urodziwa. Nawet po liftingu w 2007 roku. Ale nie oszukujmy się, nikt, poza Włochami nie budował wtedy ładnych aut w segmencie A. Czasy jednak się zmieniły. Kryzys wymusił na producentach i centrach stylistycznych wszystkich marek przewartościowanie wszystkich wartości. Efekt, jak widać?\nZadziorny przód z dzielonym grillem i dużymi reflektorami (z całą baterią diod do jazdy dziennej) sprawiają wrażenie, że auto jest większe i szersze niż w ?realu?. Ot, taka optyczna zagwozdka dla konkurencji. Tył, typowy dla hatchbacków, ale na pewno nie monotonny. Ciekawa linia tylnych lamp (też diodowych oczywiście) masywny zderzak i spora szyba nadają autu sportowego sznytu.\nAuta segmentu A są zazwyczaj wewnątrz tak wesołe jak twarz pracownika domu pogrzebowego. I my cudów się nie spodziewaliśmy. I? niesłusznie. Powiem szczerze, nieco mnie zatkało, kiedy wsiadłem do Picanto pierwszy raz. Dwukolorowa deska zrobiła na mnie spore wrażenie. Szczególnie, że jest biało-czarna. Białe elementy pomalowano lakierem tzw. fortepianowym. Wszystko wygląda lepiej niż porządnie.\nKia Picanto to typowe auto z segmentu A. Z 3995 mm długości, 1595 szerokości I 1480 wysokości i 2385-milimetrowym rozstawem osi gwarantuje niezły komfort podróżowania dla 4 osób. W takiej konfiguracji w bagażniku możemy pomieścić nie rekordowe wprawdzie, ale akceptowalne 200 litrów ładunku. W konfiguracji 2-osobowej ? 920 litrów.\nPicanto napędza znany ze starszych modeli 1,2-litrowy silnik z wielopunktowym wtryskiem. Pełną moc, 85 koni, osiąga przy 6000 obrotach. Maksymalny moment obrotowy ? 121 Nm. przy 4000 obrotów. Nie są to liczby powalające, ale samochód porusza się naprawdę bardzo żwawo. Testowy, z manualną, 5-biegową skrzynią osiągnął 171 km/h. Od 0 do 100 auto daje się rozpędzić w 11,4 sek. I to są całkiem dobre liczby, zważywszy, że akurat to auto (w odróżnieniu do egzemplarzy z Kia Cup) w wyścigach udziału nie bierze.\nTrudno też przyczepić się do ekonomiki. 85-konne Picanto według katalogu pali 5,8 litra w mieście, 3,8 na trasie i 4,5 średnio. W zasadzie, zgadzamy się z danymi katalogowymi, choć przez duże obciążenie i włączoną klimatyzację auto może spalić do pół litra więcej. Szczególnie w ruchu miejskim.\nAuto prowadzi się lekko i precyzyjnie. Konstruktorzy nie zdecydowali się na techniczną dezynwolturę i postanowili zawiesić Picanto na tradycyjnych ?makpersonach? i belce skrętnej. Efekt? Lepiej niż dobry.\nJakość amortyzacji, jak na auto segmentu A oczywiście, zaskakująco dobra. Do wnętrza Picanto nawet w czasie jazdy po wyjątkowo nierównym podłożu nie dochodzą odgłosy pracy amortyzatorów i sprężyn. Mała Kia wybiera nierówności spokojnie i bez narowów. W zakręty wpisuje się z godnością większego auta. Nie stwierdziliśmy nadmiernych tendencji do pod ani nadsterowności.\n85-konny silnik zapewnia Picanto niezłe przyspieszenie. Jest też w miarę elastyczny. Charakteryzuje się również umiarkowanym apetytem na etylinę. Za wrażenia z jazdy, ocena bardzo dobra a plusem.\nKia Picanto to wymarzona propozycja dla flot. Jest stosunkowo tania (od 30 990 złotych za wersję trzydrzwiową z silnikiem 1,0 do 42 990 złotych za 1,2 85 KM), w miarę pakowna i ekonomiczna.\nZakup Picanto najłatwiej sfinansować dzięki Kia Finance. Obecnie w ofercie są trzy rodzaje kredytu: 50/50 z wpłatą własną 50% wartości, 3X33 z wpłatą własną 33% i Niski %, bez wpłaty własnej. Kia Leasing to dodatkowo 3,5% rabatu przy zakupie auta. Okres leasingu od 24 do 60 miesięcy z wplata własną 0%. Zarówno kredyty jak i leasing dotyczą aut z rocznika 2012 i 2013.\nKia, goniąc konkurencję przyspieszyła tak bardzo, że niektórych, tzw. ?markowych? producentów prześcignęła. I to jest znak czasów?\nSilnik VR6 powraca!


WSCKZiU Konin - 230 lat temu uchwalono Konstytucję 3 Maja\n3 maja 1791 r., 230 lat temu, Sejm Czteroletni przyjął ustawę rządową, która w historii znana jest jako Konstytucja 3 maja. Była to druga na świecie i pierwsza w Europie ustawa regulująca organizację władz państwowych, a także prawa i obowiązki obywateli, wciąż jeszcze podzielonych na stany.\nKonstytucja była przełomowa w wielu aspektach: pozwalała na sprawne działanie sejmu, usuwając „liberum veto” i wprowadzając głosowanie większością, uniemożliwiono także kwestionowane przez sejmiki decyzji. Stworzyła silną władzę wykonawczą z rządem zwanym Strażą Praw i królem na czele. Zrezygnowano z sukcesji tronu i wprowadzono wolną elekcję. Większe znaczenie zyskali mieszczanie, którzy nie stanowili osobnej izby parlamentu, ale mieli realny wpływ na ustawodawstwo. Otrzymali najważniejsze przywileje przysługujące dotąd szlachcie: prawo nietykalności osobistej i majątkowej, prawo nabywania dóbr ziemskich, dostęp do niemal wszystkich stanowisk oraz realny udział we władzy, pełną autonomię administracyjną i sądową w miastach. Chłopów uznano za integralną część narodu, ale nadal nie mieli oni praw politycznych. Rozdzielono władzę sądowniczą od ustawodawczej i wykonawczej. Konstytucja traktowała religię rzymsko-katolicką jako panującą, jednak wszystkim innym wyznaniom zapewniała tolerancję.\nPolacy dzięki przyjęciu Konstytucji 3 maja odzyskali poczucie własnej wartości i szacunek dla swego politycznego dziedzictwa. 27 listopada 2020 r. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej zadecydował, że 2021 będzie także rokiem Konstytucji 3 Maja.


Gliński: premier mną zagrał przeciw liderowi partii opozycyjnej. Wilcze prawo premiera - TVN24\n9 lipca 2014, 20:02\ntvn24Prof. Gliński podkreśla, że bycie kandydatem na premiera to zaszczyt\nGliński stwierdził, że PiS złożyło wniosek o konstruktywne wotum nieufności wobec rządu PO-PSL, gdyż nie chce dopuścić do tego, aby sprawa podsłuchów się zakończyła tak, jak chciałby tego Donald Tusk.\nZarzucił także PO, że blokuje debatę na ten temat, m.in. nie pozwalając mu wystąpić w Sejmie podczas debaty nad konstruktywnym wotum nieufności.\n- Nie miałem dobrych warunków, aby wystąpić. To nieeleganckie, jest to łamanie pewnych standardów - stwierdził. - Chodzi o to, aby była pogłębiona debata, i na jej podstawie można było podjąć decyzję w głosowaniu - dodał.\nPodkreślił, że to dla niego zaszczyt być kandydatem na premiera, choć próbuje się go ośmieszać. Jednocześnie ocenił, że "premier nim zagrał przeciwko liderowi partii opozycyjnej" podczas środowej debaty w Sejmie.\n- To wilcze prawo premiera, żeby tak swoje wypowiedzi ustawiać - skwitował. Dodał, że tak dostrzegł postęp w tym, jak o nim mówi premier, bo jeszcze w ub. tygodniu był "tym człowiekiem", "panem Glińskim", a teraz profesorem. - Można więc powiedzieć, że polska demokracja się rozwija - zaznaczył Gliński.\nTusk zarzucił prezesowi PiS, że wymyślił formułę rządu technicznego i wystawia prof. Glińskiego, bo boi się podjęcia odpowiedzialności i unika publicznej debaty.\nW opinii Glińskiego, opozycja ma prawo zgłaszania kandydata na premiera. - Konstruktywne wotum nieufności to nie jest coś, co może składać każdy poseł - zaznaczył. - Nikt się nie spodziewał, że będą te taśmy, i drugi wniosek. Proponowałbym, aby traktować to jako normalną, demokratyczną procedurę - dodał.\nW środę Gliński jako kandydat PiS na premiera, tak jak podczas rozpatrywania takiego samego wniosku w zeszłym roku, nie mógł zabrać głosu z sejmowej mównicy.\nDlatego przemówił na otwartym posiedzeniu klubu PiS (przez ponad godzinę przedstawiał program swojego gabinetu). O przerwę w debacie nad konstruktywnym wotum nieufności na czas jego wystąpienia poprosił szef klubu PiS Mariusz Błaszczak.\nW opinii Glińskiego, Polacy są zainteresowani sprawą taśm. - Społeczeństwo widzi, jak elita, która sprawuje rządy, się zachowuje - stwierdził.\nZdaniem Glińskiego "taśmy prawdy", które wstrząsnęły Polską w ciągu ostatnich tygodni, ujawniły jednoznacznie, że największym problemem Polski jest jakość rządzenia.\nMartwa wilczyca w lesie, na szyi zaciśnięta stalowa linka


Pistachio: Coś dobrego na zimową kolację...tarta z łososiem.\nwiosenka27 28.12.2009, 22:04\nkaroLina 28.12.2009, 23:26\nU mnie nie ma żadnego śniegu, jak wracałam z pracy to z nieba leciała żałosna ciapa, bardziej mokra niż śniegowa, ale na szczęście w domu czekały poświąteczne pyszności, tylko do podgrzania.\nTarta z łososiem musi być pyszna, bo łosoś jest pyszny w ogóle, a z koperkiem to jeszcze znacznie bardziej ;)\nMonia 29.12.2009, 01:16\nTo musi być pyszne. Zapisuje do ulubionych:)\nKucharzyTrzech 29.12.2009, 08:32\nAż mnie tutaj zapachniałą tą tartą... Mniam\nCzyprak Antoni 30.12.2009, 20:56\nAleż ona cudnie wygląda! Obłęd po prostu i wariacja zmysłów!\nMirabelka 31.12.2009, 13:59\nWygląda naprawdę smakowicie :) pozdrawiam i życzę szczęśliwego Nowego Roku :)\nheyangei 22.12.2013, 19:43


"Dama Pikowa" - retransmisja\nGherman pokochał Lizę zaręczoną z Księciem Yeletskym. Dowiaduje się jednak, że babcia Lizy, Hrabina, zna zwycięską formułę trzech kart. Postanawia więc wydobyć sekret od Hrabiny, w ten sposób dojść do majątku i poślubić Lizę.\nCzajkowski stworzył w 1890 swoją popularną do dziś operę na podstawie opowiadania Aleksandra Puszkina. Partytura zawiera wielkie refreny, intymne arie i duety (jak pełen pasji duet Lizy i Ghermana I love). Opera została natychmiast przyjęta z wielkim entuzjazmem w Teatrze Maryjskim w Sankt Petersburgu, a sam Czajkowski był zdania, że udało mu się stworzyć arcydzieło.\nANTONIO PAPPANO muzyka