Komu opłaca się odwrócona hipoteka? – Kraków Online\nW obecnych czasach niewiele osób wie, że dzięki posiadaniu własnościowego prawa do mieszkania może sobie w bardzo dobry sposób powiększyć emeryturę. Rozwiązaniem jest odwrócona hipoteka, oferowana przez różnego rodzaj firmy prywatne.\nPrzepisy dotyczące kredytu hipotecznego\nW przepisach polskiego prawa nie znajdują się żadne regulacje, które by były związane z takim produktem finansowym jak kredyt hipoteczny w formie odwróconej. Aktualnie można się jedynie opierać na ustawie o odwróconym kredycie hipotecznym.\nOdwrócona hipoteka polega na podpisaniu z osobą na emeryturze pewnego rodzaju umowy. Związana jest ona z tym, że po śmierci danej osoby prawo własności do mieszkania zostaje przeniesione na konkretną firmę prywatną, z którą została podpisana umowa na odwróconą hipotekę. Natomiast od czasu podpisania stosownej umowy do czasu przejęcia nieruchomości emerytowi wypłacane są dodatkowe środki finansowe, które są określone w podpisanej umowie. W innym wariancie tej samej umowy emeryt może otrzymać od razu całą omawianą kwotę.\nNajczęściej to instytucja finansująca podejmuje decyzję dotyczącą czasu trwania wypłaty tego rodzaju świadczenia. Jest ono związane ze średnią przewidywaną długością życia. Aktualnie jest to dwadzieścia lat dla kobiet oraz szesnaście lat dla mężczyzn. Jeśli dany emeryt będzie żył dłużej po pewnym czasie po prostu przestanie otrzymywać tego rodzaju świadczenia. Będzie zarówno bez środków do życia, jak i bez mieszkania.\nPułapki odwróconej hipoteki\nW przypadku podpisywania umowy dotyczącej odwróconego kredytu hipotecznego można spotkać różnego rodzaju pułapki. Przede wszystkim dana nieruchomość podczas całego okresu trwania umowy powinna być utrzymywana w odpowiednim stanie. Dlatego konieczne jest w niej przeprowadzanie na przykład remontów, a także jej ubezpieczenie. Dlatego należy dokładnie przemyśleć zawarcie tego rodzaju umowy pod kątem jej ewentualnej opłacalności.\nIstnieje również takie rozwiązanie jak renta dożywotnia. Różni się ona od odwróconej hipoteki pewnymi aspektami. Przede wszystkim jest ona wypłacana dożywotnio. Emeryt nie posiada odpowiedzialności za lokal, ale z podpisanej umowy nie może się wycofać. Jest to znacząca różnica pomiędzy tymi dwoma umowami, ponieważ z odwróconej hipoteki dana osoba ma możliwość wycofania się. Zobacz również: Kraków staje się coraz przyjaźniejszy\nBiorąc pod uwagę różnego rodzaju okoliczności wiele osób woli zdecydować się na odwróconą hipotekę, niż na rentę dożywotnią. Główną zaletą tego rozwiązania jest przede wszystkim odwracalność całego procesu. W przypadku odwróconego kredytu hipotecznego pieniądze wypłacane emerytowi są także odpowiednio wyższe niż w przypadku renty dożywotniej. Jednakże istnieją także minusy tego rozwiązania. Emerytowi, jako osobie starszej i schorowanej, może być trudno wycofać się z tego rodzaju umowy, jeśli nastąpią takie okoliczności. Podczas całego okresu wypłacania pieniędzy może się wiele zmienić. Ponadto pieniądze wypłacane są jedynie przez pewien czas. Jeśli on minie, emeryt zostanie zarówno bez środków do życia, jak i bez mieszkania, co jest dla niego bardzo niekorzystnym rozwiązaniem.\nKorzyści wynikające z podpisania umowy odwróconego kredytu hipotecznego mogą być bardzo zróżnicowane i zależeć od wielu czynników. Przede wszystkim jest to rozwiązanie najbardziej korzystne dla emerytów z dużych miast, ponieważ w nich znajdują się nieruchomości o stosunkowo dużych wartościach. W przypadku nieruchomości, która jest odpowiednio dużo warta jest to rozwiązanie bardzo korzystne dla emeryta, na którym może on nawet zarobić. W przypadku posiadania tańszych nieruchomości w mniejszych miastach efektywność tego rozwiązania nie jest wcale taka wysoka.\nWiele osób stojących przed podjęciem tego rodzaju decyzji zastanawia się, czy to się opłaca. Odpowiedź nie jest jednoznaczna, ponieważ zależy przede wszystkim od wartości nieruchomości, która jest w posiadaniu danej osoby. Dlatego przed podjęciem odpowiedniej decyzji warto ją bardzo dobrze przemyśleć i przeanalizować.


Herba rekord - wszystko na temat Herba rekord | CKM.PL\nArtykuły dla frazy : Herba rekord\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia Herba rekord. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku Herba rekord) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem Herba rekord posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania Herba rekord jesteśmy w stanie zaprezentować Ci 2 materiały. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Poniedziałek 10.09.2012 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Poniedziałek 18.03.2013. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania Herba rekord ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu Herba rekord.


Kosmetyki kultowej marki w Lidlu. Ceny już od 7,99 zł | Styl życia Radio ZET\nW Lidlu można kupić wiele produktów w przystępnych cenach. Zapoznając się z ofertą dyskontu, znalazłyśmy kosmetyki kultowej marki, które w sklepach kosztują grosze.\nW najnowszej gazetce reklamowej Lidla pojawiła się korzystna oferta. W dyskontach można kupić sporo produktów ułatwiających codzienną pielęgnację włosów. Naszą największą uwagę zwróciły kosmetyki kultowej marki.\nProdukty marki Babuszka Agafia w Lidlu już od 7,99 zł\nW Lidlu kupimy produkty marki Babuszka Agafia już od 7,99 zł. W innych popularnych drogeriach te kosmetyki potrafią kosztować znacznie więcej. Promocja w sklepach Lidl obowiązuje do wyczerpania zapasów - to właśnie dlatego warto się pospieszyć i czym prędzej wybrać na zakupy.\nNa sklepowych półkach znajdziemy szampony, maski, peelingi czy sera do skóry głowy. Wszystkie zostały wykonane z naturalnych składników, które doskonale sprawdzą się w pielęgnacji skóry wrażliwej.\nJak poprawnie przechowywać kosmetyki? Sprawdzone sposoby\nKosmetyki najlepiej przechowywać w miejscu, gdzie temperatura nie zmienia się zbyt szybko. Jeśli zależy nam na jak najdłuższym utrzymaniu terminu ważności, produkty do pielęgnacji warto schować do szafki w sypialni lub, jeśli wymaga od nas tego kosmetyk umieścić go w lodówce.\nZobacz także: Tiktokerka wypiła alkohol po zabiegu powiększania ust. Teraz przestrzega inne kobiety


Rozgrzewająca pomarańcza - przepis na dwie porcje - Rodzicielnik\nStrona główna / Dom / Rozgrzewająca pomarańcza – przepis na dwie porcje\nDom Agnieszka Królak, blog, domowy sok, gotowanie, kuchnia, kulinarnie, mama, napój domowy, pomarańcze, przepis, rodzicielnik, rozgrzewająca pomarańcza\t34 komentarze\nPrzyszedł wrzesień, a wraz z nim coraz chłodniejsze wieczory, noce i poranki. Nie mówię, że już żegnam lato – oj nie! Nie mniej jednak kiedy chłód doskwiera muszę się rozgrzać! Świetnie pomaga w tym rozgrzewająca pomarańcza czyli odpowiednio doprawiony, świeżo wyciśnięty sok z pomarańczy.\nRozgrzewająca pomarańcza – przepis\nPół litra świeżo wyciśniętego soku z pomarańczy\nmała szczypta ostrego chili mielonego\nWyciśnięty sok wlewamy do rondelka i grzejemy (jednak jeszcze nie gotujemy). Do soku ścieramy na drobnej tarce skórkę z pomarańczy i dodajemy szczyptę imbiru. Następnie dodajemy wszystkie przyprawy i mieszając zagotowujemy nasz sok. Później zmniejszamy ogień i podgrzewamy około 6-7 minut co jakiś czas mieszając. Przed podaniem możemy odcedzić, ja tego nie robię bo cały urok w lasce cynamonu i pływających goździkach. I tak nasza rozgrzewająca pomarańcza jest gotowa. To idealne zakończenie chłodnego dnia lub napój towarzyszący nam w termosie poza domem w chłodny dzień. Dla lubiących mocniejsze trunki może być bazą, próbujcie, kombinujcie – na pewno będzie pysznie. Więcej przepisów już niebawe w zakładce Domowe Inspiracje, zapraszam!\nodrobina chili na rozgrzewkę\nŻycie spowalnia swój bieg, a słońce rzadziej oświetla ziemię. Dni stają się krótkie i senne, a korony drzew zmieniają się w kolorowe witraże, wyłapujące ostatnie słoneczne promienie. Krajobraz wokół nas przeistacza się w ciepły melanż brązów, żółci i czerwieni. Zwierzęta gromadzą ostatnie zapasy. Jesień przynosi ze sobą wyciszenie i melancholię.\nPoprzedni Co musi znaleźć się w wyprawce szkolnej?\nNastępny W co zaopatrzyć szafę maluszka na jesień? Mamy najmodniejsze ubranka dla noworodka i niemowlaka\n2 września 2018 at 08:00\nAż mi ślinka poleciała! 😉\nNooo, pycha i mega rozgrzewa 🙂\nIdealny przepis na nadchodzące chłodne, jesienne dni.\n2 września 2018 at 09:46\nPrzepis udostępniam. 🙂 Przyda się na chłodne jesienno-zimowe wieczory. Wspaniałe składniki -pomarańcza i cynamon, miód…mniam. Mam nadzieję, że przepis mi się uda. Już czuję ten słodki zapach! 😉\nWesellerka Odpowiedz na: Wesellerka\nNapój półbogów kojarzący mi się z jesiennym wieczorami. Dodać jeszcze do tego grzane wino i już jestem gotowa na zimną porę roku 😉\nTaaaak, wina do grzańca też mamy;)\nZaciekawiłaś mnie tym przepisem, ciekawa jestem smaku, bo wierzę w jego moc rozgrzewania.\n2 września 2018 at 12:15\nPycha. Ja tylko omine imbir bo nie lubie ale dla nadrobienia dodam podwojnie cynamon\nMożesz dać jeszcze kardamon 🙂\n2 września 2018 at 12:40\nhm spróbuję, jesienią na pewno wrócę do tego posta 🙂\nKinga K. Odpowiedz na: Kinga\n2 września 2018 at 12:49\n2 września 2018 at 13:18\nmuszę spróbować zrobić”\n2 września 2018 at 14:28\nFajny przepis, ale ja chyba dodałabym świeży imbir\n2 września 2018 at 18:48\nTak, to dobry pomysł, ja niestety się zgapiłam i nie kupiłam 🙂\n2 września 2018 at 15:54\nBrzmi bardzo pysznie 🙂\nkrauzak Odpowiedz na: krauzak\n2 września 2018 at 17:09\nGdy będę mogła już jeść pomarańcze na pewno wypróbuje ten przepis:) idealny na jesienne, chłodne wieczory.\nAż mam ochotę wskoczyć pod koc z kubkiem tego napoju w ręku 🙂\nAż Ci zazdroszczę, że masz taką możliwość 😉\n2 września 2018 at 18:11\nJa robię sobie czasami grzane wino, używając bardzo podobnych składników – ale z sokiem pomarańczowym też chętnie spróbuję 🙂\nTak właśnie rozmawialiśmy z mężem co można by dać do tego, tzn jakie % 😉\n2 września 2018 at 18:54\nJako że lubię te smaki chętnie wypróbuję\n3 września 2018 at 16:46\nMożesz jeszcze dodać kardamon 🙂\n2 września 2018 at 21:11\nPyszotka! Koniecznie muszę wypróbować .\nMa moc 😉\n3 września 2018 at 04:31\nfajny przepis choć ja za pomarańczami nie przepadam\nNiebawem będzie coś z dyni 😉\nJak bedzie mi zimno w kwiaciarni to odnajdę sobie ten przepis 🙂\nAga, masz szczęście ze mam w domu wszystkie składniki, bo się napatrzyłam i chętnie bym zrobiła sobie\nDobry na rozgrzewkę 🙂\nTo prawdziwa bomba witaminowa. Idealna na słotną jesień.\nPomarańcza kojarzy mi się z tą porą roku.


Strzelanina pod Poznaniem! Dwóch rannych, przestępca w rękach policji [AKTUALIZACJA] - Radio Poznań\nPublikacja: 06.10.2021 g.19:28 Aktualizacja: 07.10.2021 g.12:03 Jacek Butlewski\n"Zdarzenie miało miejsce około godziny 17:00" - mówi Iwona Liszczyńska z poznańskiej policji.\nNa terenie Dąbrówki policjanci z Komendy Miejskiej Policji w Poznaniu prowadzili działania o charakterze kryminalnym. Podczas próby zatrzymania osoby podejrzewanej o popełnienie przestępstwa doszło do potrącenia jednego z funkcjonariuszy. Mężczyzna, który potrącił policjanta odjechał z miejsca zdarzenia. Jest przez nas obecnie poszukiwany\n- mówi Liszczyńska.\nRanny policjant został zabrany śmigłowcem Lotniczego Pogotowia Ratunkowego do szpitala. Jego życiu i zdrowiu nie zagraża niebezpieczeństwo.\nPolicjanci oddali strzały z broni. Szczegółowy przebieg zdarzenia jest wyjaśniany.\nObława na przestępcę trwa.\nAKTUALIZACJA - 21:18\nPolicjanci oddali strzały z broni, w kierunku renault megane, który dzień wcześniej został skradziony. Przestępca to złodziej samochodów.\nMimo strzałów mężczyzna uciekł. Pół godziny później do policjantów dotarła informacja o porzuconym w Luboniu pojeździe. Okazało się, że ranny przestępca został podrzucony do szpitala - o udzieleniu pomocy postrzelonemu szpital poinformował policję.\nWiadomo, że mężczyzna został zoperowany - nie wiadomo natomiast, w jakim jest stanie.\ndżon 12.10.2021 godz. 08:10\nPolicja działa. To dobrze. Ranny policjant wraca do zdrowia. Zbirem nie za bardzo się przejmuję.


Lirogon wspaniały - jego niesamowite umiejętności - Twoje zwierzęta\nLirogon wspaniały - jego niesamowite umiejętności\nWspaniały i dumny ptak pochodzi z Australii i jest jednym z największych ptaków świata o najpiękniejszym głosie. Jest jednym z największych przedstawicieli rzędu wróblowych. Nieco przypominać może nam bażanta, jednak jego charakterystyka jest doprawdy wyjątkowa.\nTen majestatyczny lirogon wspaniały, pochodzi z Australii i znany jest ze swoich nieprawdopodobnych umiejętności fonicznych. Fascynacja tym zwierzęciem sprawiła, że wielu naukowców włączyło tego ptaka zarówno do badań, jak i do filmów dokumentalnych. Dowiedzmy się więcej na jego temat.\nTen lirogon wspaniały został po raz pierwszy zilustrowany i opisany naukowo, jako Menura superba przez generała majora Thomasa Daviesa 4 listopada 1800 r. w Londynie.\nW australijskim muzeum znajdują się ich skamieniałości sprzed około 15 milionów lat. Prehistoryczne osobniki zostały opisane już poczynając od wczesnych skamieniałości miocenu, znalezionyh w słynnym miejscu Riversleigh.\nLirogon wspaniały – najważniejsze informacje\nPrawidłowo fachowa nazwa tego gatunku to Menura novaehollandiae. Jest to ptak z rodziny lirogonów (Menuridae). Są sporych wielkości, mogą osiągnąć nawet metr długości.\nJednak przede wszystkim ptak ten jest znany ze swoich śpiewających i głosowych możliwości. Wielkością wśród śpiewających ptaków klasyfikuje się za gruboskórną wroną i krukiem zwyczajnym.\nPtak został wprowadzony do południowej Tasmanii w latach 1934-54, w obliczu nieuzasadnionych obaw, że gatunek ten stał się zagrożony wyginięciem w swoich populacjach kontynentalnych.\nCo ciekawe, populacja tych ptaków w Tasmanii przez lata była i jest w doskonałej formie. Ciągle się zwiększa. Stan jego populacji nie został uznany za niepokojący na liście IUCN.\nSiedlisko i cechy charakterystyczne\nPtaki te prowadzą dzienny i naziemny tryb życia. Noce spędzają na gałęzi drzew. Wspinają się na nie i skaczą z jednej na drugą. Co fascynujące, lirogony słabo latają. Za to są doskonałymi biegaczami, a nawet chce się powiedzieć – sprinterami. Żywi się bezkręgowcami, które wygrzebuje z ziemi.\nSiedlisko tych pięknych ptaków znajduje się zazwyczaj w australijskich lasach Queensland i Victoria. Są to wręcz starożytne australijskie zwierzęta.\nNazwa lirogon wspaniały wynika z wyglądu jego rozciągniętych niegdyś ogonowych piór, które przypominają lirę.\nCo ciekawe, ten ogon skonstruowany jest aż 16 przekształconych sterówek, gdzie dwie zewnętrzne są wygięte w kształt przypominający lirę, a 12 wewnętrznych nie posiada chorągiewek tylko srebrne promienie.\nPo siedmiu latach rozwoju, samiec używa tego majestatycznego ogona, z piórami sięgającymi do 55 centymetrów, aby przyciągnąć samice w okresie godowym.\nWtedy zazwyczaj każda para produkuje jedno jajo. Podczas rytuału godowego samiec śpiewa, tańczy i macha ogonem, aby oczarować wybraną samicę.\nCo ciekawe, mózg tego wielkiego ptaka jest stosunkowo mały, ale drzemie w nim cała masa ogromnych możliwości. Głównie, tak jak wspomnieliśmy bada się jego umiejętności wokalne.\nJest on wiernym naśladowcą dźwięków. Udaje mu się odtworzyć nawet skomplikowaną arię kookaburra, ale i (stety czy niestety) naśladuje dźwięk piły łańcuchowej.\nChociaż może on naśladować dźwięki wydawane przez nawet 20 różnych gatunków ptaków. Prawda jest taka, że lirogon poszerza swój repertuar o dźwięki wytwarzane przez człowieka, co spowodowało wielkie zamieszanie wśród rodzimej populacji.\nSzacuje się, że niemal 80 % wokalizacji samca składa się z imitacji innych gatunków ptaków modelowych. Samice również śpiewają i są zdolne do mimikry, choć nie w takim stopniu jak ma to miejsce u samców.\nElementy mimiczne mogą być przeplatane pieśniami specyficznymi dla tych wspaniałych ptaków, wywołań terytorialnych i wywołań alarmowych.\nNaukowcy zbadali, że pieśni trzymają się rozpoznawalnych struktur, z różnymi elementami powtarzanymi w pewnych wzorach.\nNa ogół młodociani uczą się początkowo przedmiotów mimetycznych poprzez przekazywanie ich przez starsze pokolenia tych ptaków, a nie przez sam gatunek modelowy.\nZimą, kiedy wylęgają się pisklęta, dorośli częściej naśladują gatunki modelowe.\nJakość pieśni mimetycznych rośnie wraz z wiekiem, a dorosłe osobniki mają zarówno większą dokładność, jak i bardziej zróżnicowany repertuar pieśni mimetycznych.\nLirogon wspaniały – wybraniec naukowców\nJeden z wielkich przyrodników naszych czasów, David Attenborough, umieścił w swoim znanym filmie dokumentalnym Życie ptaków kilka scen z lirogonem wspaniałym, w pełnej demonstracji swoich umiejętności wokalnych. Między innymi, udało mu się doskonale naśladować dźwięk kamery.\nOrnitolodzy poświęcili się badaniu struktury i ewolucji wokalizacji ptaków, aby spróbować skorelować ewolucję różnych rodzajów śpiewu z takimi aspektami jak selekcja płciowa czy bezpośrednie środowisko gatunku.\nJako śpiewak wśród ptaków lirogon wspaniały ma tendencję do poszerzania swojego repertuaru, aby przyciągnąć maksymalną liczbę samic i bronić swojego terytorium.\nZ historycznego punktu widzenia przeprowadzono znacznie więcej badań nad zdolnościami mimetycznymi samców.\nWynika to przede wszystkim z założenia, że ewolucja pieśni u tych gatunków wynikała z selekcji i walki o najpiękniejsze samice.\nJednak badania wykazały, że samice również produkowały wokalizy mimetyczne podczas żerowania. Robiły to też podczas obrony gniazda, co sugeruje, że wokalizy mają funkcję odstraszania drapieżników i pewnych rywali.\nWielokrotnie wykorzystywano go jako symbol na godłach państw. Samiec lirogona wspaniałego znalazł się np. na rewersie australijskiej monety o nominale 10 centów.


SBP: Czy rekordzista toru wprowadzi Nice Racing na podium? - GTM Start Gniezno\nSBP: Czy rekordzista toru wprowadzi Nice Racing na podium?\nW czwartek 17 sierpnia w Gnieźnie poznamy rozstrzygnięcia tegorocznego cyklu Speedway Best Pairs. Jednym z zawodników, którzy wystartują tego dnia na stadionie przy ulicy Wrzesińskiej 25 będzie reprezentujący Nice Racing Antonio Lindbaeck. Szwed powraca do Gniezna, gdzie w latach 2012 – 2013 reprezentował barwy miejscowego Startu. Wówczas, na swoim domowym obiekcie, reprezentant Nice Racing mógł pochwalić się średnią biegową 2,098 (2012) oraz 1,600 (2013). To właśnie do “Toninho” należy rekord gnieźnieńskiego toru, który od 2012 roku wynosi 61,82 sek. Z jego ustanowieniem wiąże się pewna anegdota, która mówi, że współautorem sukcesu reprezentanta Szwecji jest… osa, która grasowała w kasku Szweda i użądliła go w brodę. Jak opisują obecni wówczas na stadionie kibice Lindbaeck, po wygranym biegu, udał się bowiem do ambulansu w celu uzyskania opieki medycznej.\nAntonio Lindbaeck jest jednym z najskuteczniejszych zawodników tegorocznego cyklu Speedway Best Pairs. Nic więc dziwnego, że walczący o podium Nice Racing postanowił desygnować Szweda do walki o punkty w końcowej batalii. Reprezentant Szwecji jest piątym zawodnikiem według średniej biegowej cyklu (1,82) oraz piątym według średniej ilości punktów na turniej (10). Co więcej, “Toninho” jest trzecim zawodnikiem cyklu, jeśli chodzi o największą ilość zdobytych punktów (20).\nDodajmy, iż bilety na finał zmagań Speedway Best Pairs 2017 wciąż są w sprzedaży. Kupić można za pomocą portalu KupBilet.pl: www.bit.ly/SBP_Gniezno. Sprzedaż kontynuowana będzie w sekretariacie GTM Start Gniezno (ul. Wrzesińska 25) w środę od godziny 10.00 do 16.00. W dniu imprezy kasy czynne od godziny 10.00.\nTekst: informacja prasowa organizatorów SBP\nAntonio Lindbaeck, Gniezno, gtm start gniezno, speedway best pairs, turniej gniezno\nSBP: Podium ambicją Monstera\nSBP: Co się działo wcześniej?


« Marks, Engels i Cobham\nLord John i kolejny gejowski ... »\nEllen Kushner, Delia Sherman, The Fall of the Kings, Bantam Books, New York 2002\n* * * uwaga mnóstwo spojlerów! * * *\nJakim cudem żadna z powieści Ellen Kushner (poza książeczkami dla dzieci) nie ukazała się w po polsku, jak to się stało, że nie zainteresowało się nią jak dotąd żadne wydawnictwo w naszym kraju, jest poza moimi zdolnościami zrozumienia. Kushner jest pisarką znakomitą - nie przyzwoitą, jak, powiedzmy, Tanya Huff, nie niezłą, jak Melissa Scott - znakomitą. Jej umiejętności kształtowania świata, tworzenia wiarygodnych postaci, pisania intrygujących fabuł, a zarazem wpisywania ich w mityczne i kulturowe archetypy i tradycje są bezbłędne, a przy tym - Kushner jest naprawdę dobrą i to rozwijającą się stylistką. Wystarczy porównać pełen nastroju, ale też z lekka kiczowaty prolog do pierwszej z jej powieści, która okazała się sukcesem, Swordpoint (1994), z jasnym, klarownym, a przy tym eleganckim stylem późniejszej o osiem lat powieści The Fall of the Kings, napisanej przez Kushner wspólnie z wieloletnią partnerką (zawodową i życiową) Delią Sherman. Do tego ma oryginalny pomysł na swoją własną wariację fantasy. Jak tak można, Panie i Panowie Wydawcy?\nThe Fall of the Kings dzieje się kilkadziesiąt lat po Swordpoint: dwudziestoparoletni Alec, którego tam poznaliśmy jako studenta, zdążył zostać księciem Tremontaine, rozstać się z wieloletnim kochankiem Richardem St. Vierem, dorobić reputacji szaleńca i degenerata, spłodzić nieślubną córkę, uciec z miasta, zejść się z Richardem ponownie, przekazać tytuł siostrzenicy, wyjechać na drugi koniec świata, opłakać ukochane osoby, które stracił, ożenić się, umrzeć i zostawić po sobie syna, którego nigdy nie widział - a większość z tego niejako "poza kadrem"; na szczęście dla czytelników czasy od pojawienia się w jego życiu Katherine do ucieczki z miasta Kushner postanowiła opisać w The Priviledge of the Sword*.\nW The Fall of the Kings Alec Campion Tremontaine i jego skandaliczna reputacja wisi jak cień nad losami jego (chyba niespełna) dwudziestoletniego syna Therona. Matka Therona, egzotyczna cudzoziemka lady Sophia, ma swoich chorych i swoją pozycję lekarza przy Uniwersytecie i swój pokój, pełen pamiątek po ukochanym zmarłym mężu. Ciotka, księżna Katherine, ma swój tytuł i pozycję w Radzie, świetne - mimo sześćdziesięciu paru lat - zdrowie, które zawdzięcza stałym treningom i swej przeszłości zawodowego szermierza i przyjaciela-zarządcę domu, którego kiedyś chyba kochała, a który z jej błogosławieństwem ożenił się z inną. Siostra - no dobrze, przyrodnia siostra, Jessica - ma charakter odziedziczony po ojcu i wzmocniony przez wychowanie (lady Jessica z Diuny to, jak chodzi o upór i talent do intryg, jej duchowa siostra!), obyczajową odwagę odpowiednią do tegoż charakteru i swój biznes na wpół pirata, a na wpół - handlarza dzieł sztuki (i nie zapominajmy o załodze złożonej z samych ślicznych kobiet!). Jego kuzyni mają żony i dzieci i pieniądze, jego koledzy z Uniwersytetu - naukowe pasje, nawet mała dziewczynka spotkana na balu ma pomysł na swoje życie, będzie pisała romanse. A Theron? Theron ma pecha w miłości - a raczej wyjątkowy talent do zakochiwania się w nieodpowiednich osobach.\nA może właśnie jak najbardziej odpowiednich? Kiedy spotykamy go po raz pierwszy, dziedzic rodu Tremontaine i najprawdopodobniej przyszły książę właśnie kończy, nie z własnej woli, romans z najbardziej znaną i chyba najbardziej skandalizującą artystką w mieście. Ysault pragnęła go tak długo, jak długo chciało się jej go malować - a właśnie skończyła cykl inspirowanych starożytną historią swego kraju obrazów, w którym Theron pojawia się zarówno jako model do postaci królobójców, jak i zamordowanych władców. To jak najbardziej odpowiednie - tak jak rzymski Brutus, Theron jest jednocześnie krewnym ostatnich władców i potomkiem w prostej linii Davida Tremontaine'a Wyzwoliciela, zabójcy tyrana Gerarda. Fakt, że przedstawienia te ociekają przemocą i (homo)erotyzmem, też nie jest przypadkowy: z jednej strony, cóż za skandal, gdyby oficjalnie ujawniono, kto pozował do tych śmiałych, podniecających, prowokujących - i zakazanych, jak większość rzeczy wiążących się z obaloną przed stuleciami monarchią - aktów! Z drugiej, choć sama nie mogła zdawać sobie z tego sprawy, Ysault podświadomie sięgnęła w swojej sztuce do zapomnianych, pradawnych korzeni władzy królewskiej, do rytuałów związanych z czymś, w co nikt w kraju, w stolicy, w Riverside już nie wierzy. Do magii - magii, do której kolejne zakochania Therona podświadomie go prowadzą.\nHe was very sure that he would never love again, brzmią ostatnie słowa prologu, kiedy Theron wychodzi z domu już byłej ukochanej. To nigdy okazało się bardzo krótkie: parę miesięcy później, ku rozpaczy studentów historii starożytnej na miejscowym uniwersytecie, Theron kompletnie zawrócił w głowie wschodzącej gwieździe wśród wykładowców, Basilowi St. Cloudowi. Młody Campion i starszy o kilka lat (został doktorem przed trzydziestką, o czym sam wspomina) St. Cloud spotykają się na pozór przypadkiem, w łóżku lądują, ku obopólnej satysfakcji, prawie natychmiast, kłócą się namiętnie o wszystko - słowem, zachowują się jak typowa para kochanków. Tyle, że Theron ma dziwaczne, niepokojące sny, a Basil dostaje coraz większej obsesji na punkcie zrekonstruowania, na czym właściwie polegała znana głównie z legend, a nie z przekazów historycznych, specyfika monarchii na Północy, jeszcze przed zjednoczeniem państwa pod władzą wspólnych królów. Żaden z nich jeszcze nie wie, że od chwili, kiedy pierwszy raz się spotkali, znaleźli się gdzieś w pół drogi między młotem Historii a kowadłem, że się tak wyrażę, Podświadomości Zbiorowej. Theron zapewne wcale nie chciałby obalać ustroju i zostać królem, a St. Cloud w chwili, kiedy go poznajemy, otrząsnąłby się z obrzydzenia na myśl o staniu się oszustem, zdrajcą i wrogiem publicznym, za jakich uchodzą historyczni magowie. A jednak w finałowych scenach St. Cloud, ostatni i pierwszy mag królestwa, zwiąże rytualnym złotem Therona, pierwszego i nowego króla - nie bacząc na konsekwencje, które będą straszne. To, jak do tego dojdzie, jest głównym motywem powieści.\nFabuła The Fall of the Kings jest wielowątkowa, skomplikowana, z typowymi dla powieści Kushner zmianami punktów widzenia w narracji, a konstrukcją swoją przypomina tragedię, i to w jej greckim rozumieniu - od pewnego momentu nie ma już ucieczki, cokolwiek bohaterowie by zrobili, nie odwrócą katastrofy. Co więcej - jak Edyp, dążący do wyjaśnienia zagadki zarazy w Tebach, nie zdają sobie sprawy z konsekwencji tego, co się dzieje. Rolę boga z maszyny, który ma do odegrania swoją nieprzywidywalną rolę w rozwiązaniu zagadki, gra w tym przypadku Jessica Campion, równie amoralna, błyskotliwa i lojalna wobec kochanych osób jak jej nieżyjący ojciec. W tle mamy politykę i intrygi przywódców miasta, realia kulturowe zarysowane głębiej i staranniej niż w którymkolwiek poprzednim tekście z tego cyklu (szerokie tło historyczne i etnograficzne, opis wielu różnych warstw społecznych) i poważnie potraktowaną historię nauki w świecie fantastycznym. Tu zresztą znakomicie widać, że autorki, przede wszystkim Delia Sherman, mają za sobą doświadczenia akademickie - jest to jedna z nielicznych powieści fantastycznych, w których świat nauki nie ogranicza się do zawsze takich samych typów charakterów wygrzebanych z lamusa powieści przygodowej, innymi słowy - do ciągłych wariacji nt. Szalonego Naukowca (panie Andrzeju S., do Pana i Pańskiego Oxenfurtu piję!). Historia kariery St. Clouda i jego rywalizacji z zarozumiałym kolegą po fachu, doktorem Crabbem (równie sympatycznym jak Crabbe w Harrym Potterze, dodajmy), o katedrę historii na uniwersytecie tylko na pozór jest w tle wydarzeń - w rzeczywistości spór tych dwóch jest nie tyle kłótnią o metodologię historii, co o naturę prawdy i o porządek świata. Jeżeli wygra Crabbe, świat pozostanie taki, jaki był. Jeżeli wygra St. Cloud - nikt, z samym Basilem na czele, nie wie, co może się stać, jeśli wygra St. Cloud.\nJak moja ukochana Celia Friedman, Kushner i Sherman stawiają w The Fall of the Kings pytanie o cenę, jaką płaci się za magię. Theodora Goss w Strange Horizons zwraca uwagę na fakt, że każdy wybór jest tu wyborem złym. Jeżeli, jak współcześni Therona, odrzucimy tradycję, wskazującą na magiczny związek króla i jego ziemi, jeżeli w imię racjonalizmu zrezygnujemy z dawnych mitów, grozi nam pustka, wyjałowienie i zagubienie poczucia sensu świata. Jeżeli uwierzymy w magię i spróbujemy wskrzesić dawne rytuały, ceną może być krwawy obłęd i utrata zmysłów, kulturowe cofnięcie się o stulecia. Autorki - dokładnie jak Friedman w swojej olśniewającej Trylogii zimnego ognia - stawiają pytanie, ale nie dają łatwej odpowiedzi, i chwała im za to!\nDo tego dochodzi umiejętność, za którą chwaliłam Ellen Kushner już wcześniej: talent do kreowania wiarygodnych, psychologicznie prawdziwych postaci, zwłaszcza - postaci kobiecych. Tutaj i Katherine, i Sophia, a także znacznie mniej prominentne, co nie znaczy mniej ciekawe bohaterki, Ysault i Jessica, są autentyczne i przekonujące. Równie dobrze poradziły sobie panie z bohaterami. Grupa studentów St. Clouda to barwna kolekcja typów, od porywczego i naiwnego, jak tylko piętnastolatkowi przystoi, Petera Godwina, przez romantycznego Anthony'ego Lindleya aż po praktycznego dwudziestolatka Benedicta Vandeleura i onieśmielonego światem akademii wiejskiego chłopca Justisa Blake'a. Sam St. Cloud, dumny, despotyczny i uparty, jest przy tym hojny, inteligentny i charyzmatyczny, lubiany przez kolegów i uwielbiany przez studentów. Kushner i Sherman wskazują przy tym wyraźnie na psychologiczne powody jego skrytości i nieumiejętności podporządkowania się, rysując wiarygodny portret intelektualisty z awansu społecznego, chłopskiego syna ciągle nie do końca pewnego swojej pozycji w świecie, nie rozumiejącego tak naprawdę ani swoich uczuć, ani swojej roli w związku z młodziutkim dziedzicem jednej z największych arystokratycznych rodzin w kraju. W przypadku Therona z kolei udało się autorkom uniknąć największego niebezpieczeństwa: powielenia w nim postaci Aleca. Owszem, mamy przez to do czynienia z postacią mniej barwną, mniej charakterystyczną i w sumie mniej fascynującą, ale za to - mówiącą własnym głosem. Theron jest nie tyle zepsutym, co skrajnie rozpieszczonym, a przez to kompletnie nie znającym życia dzieciakiem. Sophia widzi w nim nadzieję rodu i ostatnie wspomnienie po ukochanym mężu, Katherine - swojego następcę, przyszłego księcia Tremontaine; tylko Jessica dostrzega, że chłopak jest dramatycznie niegotowy do przyjęcia którejkolwiek z tych ról. Jak Alec, Theron ucieka na uniwersytet i do Riverside, tyle że na niego czeka tam nie rozsądny i kochający Richard, a popadający w obsesję Basil St. Cloud. Theron chce dobrze i bardzo, bardzo próbuje - im bardziej próbuje, tym gorzej mu wychodzi, vide nieszczęsna próba małżeństwa z panną Randall, które ma rozwiązać jego problemy. Momentami, jak Aleca, trudno go lubić, ale trudno mu nie współczuć i trudno nie docenić psychologicznej konsenwencji, z jaką Kushner i Sherman tę postać skonstruowały. Jedynym bohaterem, który mnie rozczarował - może nie tyle on sam, co jego wątek - jest śledczy na usługach kanclerza, Nicholas Galing, który ma zaważyć w sposób dramatyczny na losach młodego Campiona. Obsesyjny i uzdolniony, napędzany przez mieszankę politycznych ambicji i prywatnych skrywanych pożądań, Galing uważa Therona za centrum monarchistycznego spisku, a wszystko, co tamten robi, umacnia go w tym przekonaniu. Szkoda, że nie dowiadujemy się o nim jeszcze czegoś więcej...\nThe Fall of the Kings ma to do siebie, że - znowu podobnie jak Trylogia zimnego ognia Celii Friedman - sam w sobie jest fascynujący, ale równie fascynująca byłaby opowieść o tym, co zdarzyło się później. Czy Justis będzie kontynuował badania St. Clouda? Co z Theronem i jego uczuciami, co z ambicjami Galinga? Kto umrze, kto przeżyje, kto zostanie szefem katedry historii, a kto następnym księciem Tremontaine? Mam cichą nadzieję, że panie Autorki może jeszcze kiedyś zechcą wrócić do świata Riverside. Na razie mam nadzieję, że uda mi się w końcu kupić wymarzoną przeze mnie koszulkę i dumnie obnosić się z byciem fanką.\n* Właściwa kolejność lektury (Swordpoint, Red-Cloak, The Swordsman Whose Name Was Not Death, The Priviledge of the Sword, The Death of the Duke, The Fall of the Kings) jest zasadniczo różna niż kolejność powstawania i publikacji tych tekstów (chronologicznie, The Fall of the Kings jest wcześniejsze od The Priviledge of the Sword); to tak na marginesie.\nponiedziałek, 12 maja 2008, ninedin\nTagi: Ellen Kushner fantasy of manners fantasy\nDreampeople, czyli postacie literackie. Ulubione. Albo znienawidzone. Albo po prostu prześladujące i nie dające spokoju. Na początek: Alec Campion Ellen Kushner


Laserowy system Cemos Auto Header firmy Claas nagrodzony srebrem - Maszyny rolnicze\nLaserowy system Cemos Auto Header firmy Claas nagrodzony srebrem\nPrecyzyjne ustawienie hederu zapewnia wiązka laserowa monitorująca wysokość plonu, fot. mat. prasowe\nDodano: 17-12-2021, 10:20\nSeria kombajnów Lexion i Trion będzie mogła być w pełni doposażona w nowy system wspomagający, który ma za zadanie automatycznie regulować ustawienia elementów hederu do warunków na polu. Firma Claas otrzymała za tę innowację medal targów Agritechnica 2022.\nSystem opiera swoje działanie na laserze umieszczonym na kabinie. Stamtąd mierzy wysokość plonu i dostosowuje pracę elementów hederu pod tym względem. W celu równomiernego przepływu materiału żniwnego, modyfikowana jest długość stołu oraz pozycja pionowa i pozioma nagarniacza. Wcześniej te elementy były kalibrowane przez operatora. Cemos Auto Header ma robić to automatycznie, a ustawienia ręczne są jedynie pozycją wyjściową dla jego pracy .\nDrugim elementem wspomagającym jest czujnik rejestrujący przepływ masy żniwnej w przenośniku pochyłym. Dzięki niemu materiał jest podawany równomiernie, odciążając pracę pozostałych elementów roboczych.\nZastosowanie tego systemu w maszynie ma ułatwić pracę operatorowi poprzez precyzyjne dopasowanie parametrów hederu oraz zwiększyć wydajność i ciągłość pracy podczas zbioru. Kombajniści będą mogli z nim pracować w sezonie 2023.


Nietypowe Historie: Pociotka (II) » Adrenalinaaa » Pokatne.pl\nIlustracja: Haydan As-soendawy\nNietypowe Historie: Pociotka (II)\nNie przedłużając... życzę zdrowia i miłej lektury.\nPS: Część trzecia będzie szybciej.\nPatrząc na szczupłą twarz umorusaną leśną warstwą gleby, próbowałem poukładać w głowie ostatnie tygodnie. Najpierw śmierć nastolatki, a teraz to? Jakim potworem trzeba było się stać, żeby chcieć zabić jedną, a zagrzebać żywcem drugą kobietę? Powoli brakowało mi argumentów, aby móc usprawiedliwiać Boga w całym tym morderczym precedensie. Świadomość bycia obojętnym wobec wszystkiego, co tutaj się działo, napawała mnie obrzydzeniem. Ci ludzie nawiązując, którzy nadal wierzyli, byli przecież stworzeni na jego podobieństwo. I to właśnie przerażało najbardziej. Odpowiedź na powyżej zadane samemu sobie pytanie, wzbudzała dreszcz. Wystarczyło być człowiekiem wierzącym w jakąś idee i zrobić krok w stronę bycia nazbyt pewnym siebie. Sprzeciwić się przeciwko podstawom ludzkiego zachowania. Wtedy stawałeś się potworem. Bogiem we własnej, grubej skórze.\nKiedy dziewczyna zemdlała od razu przystąpiłem do wykopywania ciała. Dopiero gdy wyciągnąłem ją i ułożyłem w bezpiecznej pozycji, zadzwoniłem po karetkę. Oczywiście kazano mi opisać całą sytuację, poproszono o szczegółowy opis poszkodowanej oraz o wskazanie lokalizacji. No właśnie. I tutaj pojawił się problem. Jak wytłumaczyłbym się policji? Krążenie o trzeciej nad ranem w pobliżu miejsca morderstwa nastolatki było gwoździem do trumny dla mojego alibi. I nie to, że miałem sobie coś do zarzucenia, ale byłem świadomy, że w starym Wiśniczu to nie będzie miało żadnego znaczenia. Żadna z zaściankowych głów nie opowie się po mojej stronie, a co gorsza sprawa zostanie rozwiązana. Bo została już zakopana pod dywan, owszem. Jednak co lepszego jest od publicznej likwidacji jednostki, aby uspokoić tłumy? Nic. Morderca zapewne śmiałby się w głos, krzywdząc kolejną niewinną kobietę, a społeczeństwo nie miałoby czelności przyznać się do błędu, gdyby zaatakował ponownie. Z drugiej strony, mógłby już więcej tego nie zrobić, aby się nie wychylać i nie ryzykować. Drogą jakiejś dedukcji postanowiłem więc, że na ten moment lepiej będzie nie ujawniać swojej dobroduszności. Szamocząc się w letargu emocjonalnym, niczym zamknięte w klatce zwierzę, szybko przeprosiłem za głupi żart, zwalając winę na wypity alkohol. Niczym gówniarz improwizując końcówkę monologu szyderczym śmiechem i czkawką. Po całej prowizorycznej i zarazem heroicznej akcji, jak najszybciej postanowiłem uratować jedynego świadka i ofiarę potwora z Wiśnicza.\nNiecałe dwadzieścia minut później, nieopodal bocznej, kamienistej drogi wkładałem ciało nieprzytomnej kobiety na tylne siedzenie starego poloneza. I dopiero wtedy utwierdziłem się w przekonaniu, że to jedyne możliwe wyjście z tej okropnej sytuacji. Zwykły dobry uczynek, mógł bowiem poskutkować uzyskaniem informacji na temat oprawcy i co lepsze, mógł sprawić, iż dopadłbym go przed organami ścigania. Tak przynajmniej sobie to w tamtej chwili wyobrażałem.\n- Czarci...- niskie mruknięcie oraz delikatny zryw nóg jakby w obronie poskutkował powolnym wybudzaniem się mego nowego gościa.\nOpatrując poturbowane ciało, nie znalazłem żadnych śladów wskazujących na podpalenie. Tylko że w danych okolicznościach wcale nie winiłem jej za nazbyt wybujałą wyobraźnię. Nie mogłem wyobrazić sobie nawet bycia zakopanym żywcem. To jednak wystarczyło, żebym uspokoił nerwy i jeszcze pewniej ostał przy wersji pomocy w sposób „indywidualny”. Bez konieczności zawiadamiania władz i zwoływania gapiów. Mimo wszystko jednej rzeczy nie byłem pewny, przyznaję. Co będzie, jeśli sama zechce od razu zgłosić się na komisariat? Wsypie mnie do kontenera z opadami tego zapchlonego miejsca? Otóż to. Nie mogłem być tego pewnym, a im bardziej ona zaczynała odzyskiwać świadomość, tym bardziej ja zaczynałem żałować swoich bohaterskich wyskoków.\n- Jak...- gdy podszedłem bliżej z zamiarem ściągnięcia wilgotnego okładu z czoła, aby móc wymienić go na nowy, złapała za mą dłoń i swym spojrzeniem zajrzała do najgłębszych zakamarków duszy. - Ty!\n- Na miłość boską! - wyrwałem się spod wdzierającego się do łba jadowitego spojrzenia i zrobiłem przy tym dwa kroki w tył. Na nieszczęście stał za mną drewniany taboret, o którego istnieniu zapomniałem. Ciało z całym impetem walnęło na drewniany parkiet, niczym posąg. Przed finalnym spotkaniem z podłogą, twarz w gratisie stuknęła w drewnianą ościeżnicę drzwi, a ciepło w okolicach łuku brwiowego połączyło się po chwili ze spływającą z niego czerwoną jak rubin, krwią.\n- Śmiertelnik! - nagle dostrzegłem na jej twarzy cień troski. Niczym wojowniczka wyskoczyła z łóżka i podbiegła do mnie. Kiedy ciepłe i delikatne dłonie złapały za jedną z mych drżących dłoni, jakby coś strzeliło w lędźwiach. Energia, o której nie miałem pojęcia. Dynamicznie podniosłem się na równe nogi, stanąwszy naprzeciw dużych, przejętych oczu.\nPrzewyższałem ją o głowę, więc musiałem nieco nachylić się, by móc dojrzeć kilku szczegółów na kobiecej twarzy. Tęczówki były w dwóch różnych odcieniach zieleni. Prawe przypominało kolor morskiej wody, natomiast lewe posiadało barwę rosnącej obok mojego domu, mięty. Zgrabny nos zadarty do góry miał na czubku kilka piegów. Małe, pełne usta zlewały się z bladą cerą i można było je dostrzec, tylko dokładniej się przyglądając. Zbielałe najpewniej od długotrwałego leżenia pod powierzchnią, wyglądały na wysuszone.\nGęste, ciemne brwi marszczące się w danym momencie, pasowały kolorem do krótkich, rozczochranych włosów. Nawet w takiej sytuacji, mogłem obiektywnie stwierdzić, że jest atrakcyjna. O wiele, jeśli można było tak określić, kogoś, kto przeszedł przez piekło i dopiero wrócił do świata żywych. Kiedy dotyk zelżał z mojego przedramienia, poczułem zdrętwienie osadzające się w całym ciele. - Panie...\n- Nie dobrze mi. - chwiejąc się na równych nogach, odmaszerowałem w stronę potrąconego taboretu i próbowałem go podnieść. Nachylając się, po raz kolejny straciłem równowagę. Ciało znów odmówiło posłuszeństwa i odleciało tym razem wprost na złamanie karku. Mocne szarpnięcie za tylną część koszuli uratowało mnie z opresji.\n- Pan się zbytnio nie rozpędza! - kobiecy głos zza mego ciała powoli nawracał mnie do rzeczywistości. - Musi Pan przycupnąć na łożu. - jasne zielone oczy zjawiły się znów przede mną, a delikatna dłoń dotknęła polika. Sekundę później leżałem na łóżku, tam, gdzie powinna była leżeć ona. Sam do końca nie wiedziałem, co do jasnej cholery, aktualnie się wokoło mnie dzieje.\n- To jakiś koszmar jest chyba... - kiedy zimny okład powędrował na łuk brwiowy oraz szyję, duszności zniknęły. Bardzo szybko odzyskałem witalność i spostrzegłem, jak znaleziona w lesie ofiara, zaczyna modlić się, nachylona nad moim ciałem. Czy wariacji nie było końca? Czy do końca sfiksowałem? - Pani jest...\n- Śpij! - delikatny pocałunek złożony na moje czoło był niczym gwóźdź do trumny. W żaden sposób racjonalny, czy też nie, nie dało się wytłumaczyć tego, co aktualnie się wydarzyło.\nJakim cudem odleciałem? Jakim cudem nagle stałem się zmęczony jak nigdy? Cóż. Na każdą pokręconą odpowiedź, przypada jedna wiedźma. O tym jeszcze wtedy nie wiedziałem.\nKilka rzeczy, które były dla mnie niezbyt godziwe z całym aktualnym statusem życia, sprowadzały się do leżącego na łożu mężczyzny. Nieco zamożnego, sądząc można było po odzieniu oraz okolicznych izbach, a także zawartych w nich drobiazgach.\nJak wytłumaczyć miałam sobie to w sposób rzekomo tradycyjny? Że niby chochli dół sprowadził mnie na powrót do tego zalążka ludzkiego brudu i ubóstwa? I niby jakim cudem wymarzyłam sobie akurat taki sposób, by do niego powrócić? Wiele nieścisłości panowało w mym zmęczonym i jednocześnie zdruzgotanym wnętrzu. Kiedy więc dostrzegłam odbicie niczym na rzece, które w jednym kształcie wisiało na ścianie, przeraziłam się. Wiedziałam, że diabeł maczał swe krępawe dłonie w ludzkim padole, ale żeby aż tak swawolnie?\nPodchodząc do niego, patrzyłam wprost na siebie. Niczym zaczajona lwica, broniąca resztek godności. Gdy więc ujrzałam coś, czego nie powinnam była, krzyk wyrwał się z gardła niczym strzała z łuku. Dudniące kroki złączyły się z nim, a już po kilku chwilach obok mnie stał właściciel izby, w której się znajdowałam.\n- Pani...co się stało...- oczy zawiesiły się wokół pięknie wyrzeźbionego torsu oraz ramion. Nagość męskiego osobnika wcześniej napawałaby mnie jedynie odrazą, ale to wrodzony afrodyzjak energii krążącej w jego ciele, przyciągał mnie do siebie. Lecząc go, nie zająknęłam się, by zważyć na nie sponiewieranie jego łachmanów. Dopiero przy okazaniu się mej osobie w świetle słońca, zrozumiałam, że pozwoliłam sobie na zbyt wiele.\n- Jaźń...- ciemne oczy wlepiały się we mnie zszokowane, a lico wręcz kipiało od ciekawości. - Pan...\n- Nazywam się Jan Tarnasz. Janek dla przyjaciół. Znalazłem Panią przy starej chacie należącej do trzymania zapasów dla leśnych zwierząt...- jego słowa nie rozwiały żadnej kłębiącej się zagwozdki w mych myślach.\n- Dwa tysiące dwudziesty...- powróciły słowa z nocy, gdy ktoś wybudził mnie ze snu. - Ty! Tyś mnie porwał z czarci wnętrza zawieszenia! Jakim prawem wzbudzasz...- kiedy uniosłam do góry dłoń, ujrzałam na niej krew. Przerażona zamilkłam i zaczęłam zataczać kręgi wokół małego drewnianego przedmiotu, stojącego nieopodal innej miękkiej rzeczy przypominającej fortepian wypchany jedwabiem.\n- Może się Pani odświeżyć, zaraz zadzwonię po doktora...medyka...- wtedy głosy znów zaczęły mieszać się w głowie, by po chwili skumulować w sobie obrazy męczeństwa, któremu poddano mnie przed śmiercią. Medycy. Pierdoleni bladysynowie.\n- Zawrzyj się. - warknęłam mocno i zamknęłam oczy, odchodząc w stronę wyjścia.\n- Nie może Pani w takim stanie...- wściekłość uderzyła w tył potylicy, gdy stanęłam na środku polany. Mojej polany. Mojej własności. Otoczonej przebrzydłym, metalowym prętem wokół.\n- Co...co żeś zrobił z moją....- upadłam na kolana i wsłuchałam się w szum wiatru, który szeptał w mą duszę. Słowa „krew za krew” przepełniły ją od wewnątrz. - Dwa tysiące dwudziesty...- zmęczona szumem dudniącym w środku ciała, spojrzałam przez ramię w stronę towarzyszącego mi mężczyzny i rzuciłam przez swe dygoczące od chłodu, ramię. - Daj mi ostrze...\n- Spokojnie...- stąpając w moją stronę z uniesionymi do góry rękoma, wzbudził we mnie wielką wściekłość.\n- Ostrze do hyrtonów pierdolonych! - kumulująca się moc postawiła me ciało do pionu. Ominąwszy go, wpadłam do izby jadalnej i zaczęłam szukać czegoś na wzór ostrej broni.\n- Musi się Pani uspokoić! - coraz żwawiej poczynał sobie w mojej obecności.\n- Śmiertelnicy! Jak ja was wszystkich...- nagłe olśnienie kazało podejść mi do kawałka rzeki wiszącej na ściance izby. Jednym uderzeniem trąciłam w nie ściśniętą dłonią, jak podpowiadał mi głos w głowie. Rozłożyłam więc je na części i powzięłam największy kawałek, którego koniec przypominał ostrze.\n- Co Pani robi! - dorwał się do mnie czart przebrzydły w ciele boga i próbował wyrwać ostrze z dłoni. Jednym zetknięciem mych kłów z jego racicą, wygrałam batalię. Zręcznie nakreśliłam na prawej dłoni krwawą ścieżkę, wbijając szczyt kawałka przeźroczystej rzeki w skórę.\nI wróciłam do chwili, w której pełnia wzeszła nad mym licem.\nNiewiele rzeczy w mym życiu było spójnych i poukładanych. Nawet podczas bliższego poznania Mileny, wiedziałem, że naszą relację należy zakopać kilka metrów pod ziemią, jak na ironię. I tylko tak. Patrząc na ofiarę i jej aktualny stan psychiczny sprowadzający się do samookaleczenia, próbowałem wyobrazić sobie, co musiała czuć Milena. Jak musiała się bronić. Jak musiała się bać. Jak musiała mnie w momencie śmierci mocno mnie nienawidzić.\nWracając myślami do tego popołudnia, miałem przed oczami jej twarz.\n- Myślisz, że dostanę się na studia? - popatrzyła na mnie oczami, których czerń sprawiała, że przypominały mi piekło, jakie przeszedł Dante, opisują słodką Beatrycze w Boskiej Komedii. Bałem się, że nie będę mógł opanować swojego zachwytu nad nią i przekroczymy dawno ustalone obustronnie granice. Te jednak powoli zamieniały się w zakazy, które mocno chciałem złamać.\n- Myślę, że powinnaś jeszcze raz powtórzyć wzory matematyczne i zastanowić się nad rozszerzoną maturą. Tyle z moich porad. - kiedy oderwała wzrok ode mnie i głośno westchnęła, poczułem mocny zapach perfum. Z każdym jej ruchem, próbowałem opanować obrazy w głowie. Ile ich było? Miłość nie miała żadnego skróconego wzoru. Wystarczył jeden gest i traciłeś logiczne podejście. Przy Milenie zdecydowanie osiągałem apogeum strat tyczących się myślenia racjonalnego.\n- Za dwa tygodnie studniówka. - delikatne dłonie zaczęły drżeć. Kiedy położyła je na zamkniętym podręczniku i znów zwróciła się w moją stronę, poczułem, jak zdenerwowanie sięga zenitu. - Bartek ma zostać moją parą.\nPo kilkunastu sekundowej ciszy oraz opanowaniu agresji, jaka wzbudzała się w całym ciele, odchrząknąłem zdenerwowanie i spojrzałem na nią obojętnie.\n- Świetnie. Bartosz to bardzo dobry chłopak. Mądry i nie sprawia problemów...- w sekundzie przerwała mi w wystąpieniu.\n- Pytał, czy jestem dziewicą. - dopiero teraz zrozumiałem, gdzie ukryte jest sedno tej rozmowy. - Odpowiedziałam, że tak. Jest bardzo szczęśliwy, że będzie mógł odpakować prezent.\n- Zamknij się. - palec wskazujący powędrował do góry. - Zamilcz. - porażony, jakby piorunem, poderwałem się z krzesła i odszedłem w stronę okna. Naładowane wściekłością palce schowałem w kieszeniach i tak mocno zacisnąłem je do środka, że paznokcie wyrzeźbiły we wnętrzu małe półksiężyce. Po niecałej minucie odważyłem się zapytać. - Zamierzasz się z nim pieprzyć?\n- A co mi zostało? - uwielbiała mnie drażnić. Wiedziała, jak działa mój mechanizm obronny. Nie była cukrową laleczką jak większość jej pustych koleżanek. Odizolowana od grupy, będąca mimo wszystko nadal jej częścią, emanowała ogromną dojrzałością, jak i niewinnością. Milena wyróżniała się z tłumu. I jak widać, nie tylko ja to zauważyłem.\n- Mogę udzielić Ci kilku wskazówek...- nie spostrzegłem się, w którym momencie wstała i podeszła do mnie od tyłu. Następnie można było usłyszeć tylko dźwięk uderzenia jej śródręcza o moją twarz.\n- Jesteś pieprzonym tchórzem. - rozchylone, dygoczące wargi od emocji zapraszały do pocałunków. Może dlatego nie wytrzymałem? Kumulacja energii zdawała się jedynie wypadkową wszystkiego, co dotychczasowo trzymaliśmy w sobie.\nSmak jej ust był tak słodki, że zamroczył mnie na jedną mini sekundę. Dynamiczność wzięła górę niecałe kilka chwil później. Mocno szarpnąłem za jej zapiętą pod samą szyję białą koszulę. Guziki rozsypały się niczym cukierki na podłogę. Usta przywarły do siebie jeszcze mocniej, a ciała ocierały się o siebie z coraz większym dynamizmem, niż mógłbym sądzić.\n- Kurwa...- szepnęła, odrywając się ode mnie na sekundę i zajęła się rozwaloną częścią garderoby zniszczoną przez me dłonie. Ściągając ją z ramion, odsłoniła nagi biust. Nie czekałem na pozwolenie, ale skorzystałem z tego, że skrępowane ręce powędrowały do tyłu. Język zatoczył kilka rund wokół sterczących sutków. Biust w średnim rozmiarze był spełnieniem wszelkich fantazji. Była nawet lepsza od uniesień, które plątały się na poczekaniu pomiędzy masturbacją, a przygodnym seksem z innymi kobietami. Tak, nie byłem święty. Ona? Czekała na mnie. I wcale nie traktowałem jej jak swojej własności. Nie oczekiwałem tego. Chciałem? Rżnąłem nie jedną panienkę, ale nigdy nie towarzyszyły mi takie uczucia. Przy niej porównywalne do tych, jakie odczuwać można było przy wygranej miliona w totka.\n- Zdejmij je. - szepnąłem do ucha, a następnie wgryzłem się w szyje. Odchyliła głowę i mocniej oparła się o parapet. Gotowy do skoku na głęboką wodę, dłonie przesunąłem w stronę najwrażliwszego miejsca. Jednym ruchem rozpiąłem guzik, rozsunąłem zamek i ściągnąłem jeansowe spodnie w dół. Koronkowa, biała bielizna nie była przypadkowa. Im dalej rozumiałem, jak bardzo zaplanowała sobie rzucenie mnie w pierdolone sidła, tym szybciej chciałem znaleźć w jej wnętrzu.\nDzwonek telefonu wybił nas z tropu. Od razu odskoczyła ode mnie i podbiegła do stolika, na którym leżała jej komórka. Kiedy z drugiej strony słuchawki dobiegł głos matki, przerażona i zmieszana oddaliła się w kierunku tylnej werandy i zniknęła za jej szklanymi drzwiami. Nieubrana ze spuchniętą od moich pocałunków buzią, wyglądała najlepszy akt w sztuce.\nWkurwiony i napalony do granic możliwości, pozbierałem porozrzucane po pokoju ubrania i rzuciłem nimi w róg kanapy. Dyszący i spocony powędrowałem do łazienki, aby móc się odrobinę uspokoić. Na dosłownie dwie minuty wskoczyłem pod zimny prysznic i ze sterczącym wzwodem czekałem na jej przybycie. Nie mogła nie usłyszeć zardzewiałych rur, które z całą siłą pracowały całym domem. W takiej jednak chwili byłem im wdzięczny. Z łatwością mogła mnie znaleźć. Jednak kilka minut przerodziło się w kwadrans. Po tym czasie niezwłocznie wyskoczyłem spod strumieni lodowatej wody i powędrowałem do salonu. Szybko zorientowałem się, że uciekła, a jedyne co miałem w głowie to zdanie skierowane w moją stronę, dudniące w każdym pojedynczym słowie. Byłem pieprzonym tchórzem.\nCzy żałowałem? Jedynie tego, co stało się później. Dokładnie kilkanaście godzin później. Podczas jej balu maturalnego, a mojej popijawy u przyjaciela, gdzie wylewałem smutki z powodu jej zachowania i pozostawienia mnie w punkcie bez wyjścia. Nienawidziłem siebie za pokochanie tej gówniary. Mojej słodkiej Mileny. Mojej banicji w każdym tego słowa znaczeniu. Z dala od Wiśnicza i tych pieprzonych ludzi zapewne mogłoby się nam udać. Tyle że to miasto zabijało każdą iskrę nadziei. Nawet tą, dzięki której mogłeś oddychać.\nŚrednia: 8.67/10 (3 głosy oddane)\nNietypowe historie: Pociotka (I)\nAdrenalinaaa 18 marca 2020\nWładca Run (IV)\nKaga 13 grudnia 2013\nWładca Run (V)\nKaga 28 grudnia 2013


Morski Oddział Straży Granicznej – govtech\nZapraszamy wszystkich chętnych innowatorów na konsultacje biznesowe, mające na celu uzyskanie informacji dotyczących planowanego zamówienia publicznego polegającego na ulepszeniu systemu ochrony wód morskich.\nMorski Oddział Straży Granicznej to nie tylko ochrona wód polskich przed nielegalnym przemytnictwem , ale również udział w akcjach poszukiwawczo-ratowniczych na morzu. MOSG chce usprawnić oba procesy poprzez automatyczne wprowadzenie dodatkowych informacji o miejscu lokalizacji sił i środków MOSG uzyskiwanych w oparciu o pozycję radiotelefonów, które usprawni proces zarządzania nimi, przyśpieszy proces lokalizacji statku na mapie morskiej i tym samym wpłynie korzystnie na proces decyzyjny związany z podejmowaniem działań zmierzających do likwidacji zagrożenia lub prowadzenia akcji ratunkowej.\nOptymalnym Rozwiązaniem jest dodanie nowych zmiennych na mapach morskich i lądowych systemu ZSRN (=Zautomatyzowanego Systemu Radarowego Nadzoru) w postaci nowych symboli przedstawiających pozycję w czasie rzeczywistym:\nmiejsca (pozycję statku) wysłania sygnału distress;\nfunkcjonariuszy i sprzętu wyposażonych w radiotelefony cyfrowe.\nIV Wstępne mierniki skuteczności wdrożenia\nzmniejszenie średniego czasu związanego z lokalizacją funkcjonariuszy;\nzmniejszenie średniego czasu związanego z lokalizacją zagrożenia na morzu;\nprzyspieszenie średniego czasu podejmowania decyzji co do użycia sił i środków w rejonie zagrożenia;\nskrócenie reakcji związanej ze zmianą decyzji dotyczącej sposobu i rejonu prowadzenia działań w rejonie zainteresowania;\nbieżące monitorowanie działań morskiego oddziału straży granicznej.\nV Wstępne kryteria I Etapu: Jak weryfikujemy propozycje aplikacje spływające\nw I etapie?\nwyświetlenie wyróżnianego graficznie i dźwiękowo distressu (=niebezpieczeństwa) na konsoli operatora ZSRN\ndokonać fuzji danych źródeł istniejących w systemie ZSRN z distressem\npo utracie łączności z obiektem wysyłającym distress wizualizacja obiektu nie zostaje automatycznie usunięta tylko wyłącza ręcznie operator po zakończeniu akcji ratowania życie i zdrowia\nDane w I Etapie : Jakie dane udostępniamy? Jaki mają charakter? Skąd będą pobierane?\ndokumentację serwera streamingu ZSRN,\ndokumentację dot. formatu danych wejściowych w ZSRN\nniezbędny dostęp do oprogramowania systemu ZSRN z jednej lokalizacji\n(dok. ZSRN ma klauzule „ZASTRZEŻONE”)\nVI Wstępne kryteria II Etapu: Jak weryfikujemy rozwinięcie aplikacji I Etapu i jej zbieżności do głównego celu?\ndostarczenie do systemu danych w odpowiednim formacie\nwyświetlenie obiektu na konsoli operatora ZSRN\nwyświetlenie obiektu na konsoli operatora ZSRN z nową ikoną graficzną z rozróżnieniem na rodzaj sił\ni środków będących w rejonie odpowiedzialności terytorialnej MOSG (przestrzeń powietrzna, akwen morski i z zakresu prowadzonych działań na lądzie z rozróżnieniem na patrol zmotoryzowany i pieszy)\ndokonać fuzji danych źródeł istniejących w systemie ZSRN z danymi z radiotelefonów – jeżeli obiekty poruszają się z tą samą prędkością i w tym samym kierunku i nie są w dużej odległości od siebie\nwyświetlenie ile radiotelefonów zostało scalonych w jeden obiekt (np. x5, x4)\nw przypadku utraty sygnału z radiotelefonu ma nastąpić bezzwłocznie wyróżnienie graficzne (np. poprzez zmianę koloru) i po 15 minutach dźwiękowo – znacznik usuwa się automatycznie po 24 godzinach lub ręcznie przez operatora\nwyświetlenie nr id radiotelefonu przy znaku graficznym\nDane w II Etapie:\ndokumentację serwera streamingu ZSRN\ndokumentację radia Hytera (radiotelefon cyfrowo-analogowy)\nudostępnimy radiotelefon Hytera\nZapraszamy wszystkich chętnych innowatorów na konsultacje biznesowe, mające na celu uzyskanie informacji dotyczących planowanego zamówienia publicznego polegającego na a ulepszeniu systemu ochrony wód morskich\nZa pośrednictwem poczty elektronicznej na adres przemyslaw.ciskowski@strazgraniczna.pl\ngovtech > Mosg


Recenzja Final Fantasy 7 Remake! - Blog Gamefinity.pl\nFINAL FANTASY 7 REMAKE - RECENZJA!\nOpublikowano przez PlayStation Freak dnia 22.04.20 godz: 15:00\nPamiętam jak nieco ponad rok temu, w styczniu 2019 nie mogłem wyjść z zachwytu po ograniu nowej wersji Resident Evil 2. Jeśli czytaliście moją recenzje to wiecie, że nazwałem go wtedy remakiem idealnym. Stwierdziłem, że Capcom pokazał światu jak odświeża się gry. Przygodę Claire i Leona przeniesioną na konsole ósmej generacji typowałem do gry roku. Nie mniejszy entuzjazm towarzyszył mi podczas tegorocznej gonitwy Nemesisa za Jill. Jednak tutaj odczucia bywały skrajne, o czym możecie przeczytać na blogu. Dlaczego o tym mówię w recenzji Final Fantasy 7 Remake? Jest to bardzo istotne, ponieważ zdanie, którym otworze ten tekst wielu może się nie spodobać.\nPo tym co pokazał Capcom ciężko było mi wyobrazić sobie lepszy restart, odświeżenie, remake czy reboot serii, jednak po 45 godzinach spędzonych w Midgarze powiem jedno. Square Enix pozamiatało, a Capcom powinien pochylić czoła, pogratulować i zastanowić się nad sobą.\nFinal Fantasy 7 powróciło w wielkim stylu.\nKto mnie zna dobrze wie, że fanem serii nigdy bym się nie nazwał, moimi ulubionymi częściami są te najstarsze. Turowe 8 bitówki bez udziwnień (FFIV - you know :*). Jeśli chodzi o samą siódemkę to braknie mi palców, aby policzyć moje podejścia do gry. Za każdym razem odbijałem się od niej niczym piłeczka ping-pongowa podczas finału ITTF China Open. Ostatnio jednak przemogłem się i na potrzeby recenzji liznąłem zaledwie kilka godziny oryginału. Oficjalnie więc można powiedzieć, że moja przygoda z Finalami zakończyła się na części VI i od tamtej pory nawet nie ciągnęło mnie do serii, która na przestrzeni lat stała się marką kultową. Sama siódemka wyniesiona przez fanów na piedestał ciekawiła i intrygowała. Jednak ja nie mogłem i pewnie nadal bym nie mógł, gdyby nie prawie całkowicie zmieniona formuła gry, której w remake’u bliżej do nowego God of War aniżeli typowego jRPG, ale o tym za moment.\nCloud cieszy się sporą popularnością wśród kobiet.\nWracając więc do początku, Midgar - nowoczesne miasto przyszłości w którym, jeśli masz pieniądze to pławisz się w luksusach. Niestety, jeśli ich nie masz to nie zasługujesz nawet aby oglądać niebo i snujesz się po slumsach tuż poniżej ośmiu platform metropolii na których życie wygląda zupełnie inaczej. Elektro-korporacja Shinra sprawuję twarde rządy, manipulując ludźmi, utrzymuje wszystko w ryzach. Syndykat korzysta z życiodajnej energii zwanej Mako, którą pozyskuje za pomocą reaktorów zasilających metropolie, nie bacząc na szkody jakie wyrządza planecie. Bogaci zapomnieli już o mieszkańcach żyjących pod platformami supernowoczesnego miasta a biedni nie pamiętają już koloru nieba. Jednakże grupa śmiałków uznanych za eko-terrorystów Avalanche, dla których ratowanie planety jest misją priorytetową postanawia położyć kres działaniu Shinry począwszy od wysadzenia jednego z ośmiu reaktorów. To właśnie podczas misji w sektorze trzecim poznajemy naszych bohaterów, którzy nie cofną się przed niczym a ich z pozoru proste przesłanie uruchomi reakcje łańcuchową, której nie będzie można już zatrzymać. Wplątując się w wojnę z Shinrą zapoczątkują coś co na zawsze odmieni ich życia, a także losy całego świata.\nStarcia robią wrażenie.\nChoć cały remake to zaledwie wstęp do prawdziwej gratki dla fanów fabularnych bomb to nie można zarzucić Final Fantasy 7, że nic się nie dzieje. Wzbogacona zawartość w stosunku do oryginału przedstawia wydarzenia żonglując chronologią pierwowzoru. Pełno w niej spoilerów które w grze z 1998 wydarzyły się dużo później. Przykładowo ikonicznego Sephirotha oglądamy na ekranie już po około 15 minutach rozgrywki. Postacie jak Wedge, Jessie i Biggs przestały po prostu być członkami Avalanche a stali się istotnym elementem historii, a dzięki remakowi poznaliśmy ich znacznie bliżej.\nGłówne postacie to absolutny majstersztyk. Wyśmienicie napisane charaktery, zawdzięczamy już produkcji z przed ponad 20 lat. Cloud, Barret, Tifa i Aertih (czy jak kto woli Aeris) to ikony swoich czasów na miarę aktorów serialu Beverly Hills 90210. Najemnik - Cloud, dla którego z pozoru liczą się tylko pieniądze, za wykonanie roboty zażąda kasy nawet od sierot z domu dziecka. Jest byłym członkiem elitarnego oddziału Shinry o nazwie SOLDIER składającego się z modyfikowanych za pomocą Mako super żołnierzy. Kolejny to typowy zawadiaka z Bronxu, czarnoskóry przywódca grupy, który w miejsce amputowanej dłoni wyposażył się w potężny karabin maszynowy. Barret ma twarde dupsko, jest zaborczy, wybuchowy i zrobi wszytko by chronić planetę, jednak, kiedy widzi swoją ośmioletnią córkę mięknie niczym masło w gorącej wodzie. Tifa to dawna przyjaciółka Clouda z dzieciństwa, która namówiła go do wsparcia misji i przyłączenia się do Avalanche. No i Aertih, infantylna kwiaciarka, na którą główny bohater wpada „zupełnie” przypadkiem… To właśnie ona odegra najważniejszą rolę w całym tym przedsięwzięciu. Fabuła gry celuje zarówno w weteranów jak i nowych graczy. Zachwyca, intryguje i wciąga od pierwszych minut, ale to również zasługa pierwotnej wersji przygód Clouda.\nNowy system walki jest naprawdę rewelacyjny.\nDobra przejdźmy do tego co chyba Was czytających ciekawi najbardziej. Mechanika, nowa, stara, pół na pół. Jak to wyszło, jak się gra i co najważniejsze jak się walczy. Pierwsza myśl jaka przychodziła mi do głowy, kiedy zaczynałem zabawę to tryb Classic. Po chwili namysłu postawiłem na nowe rozwiązania, ba na rewolucje jakiej doświadczyła gra i prawdę mówiąc dość szybko wpadłem jak śliwka w kompot. Model starć w czasie rzeczywistym jest mega szybki, a w połączeniu z turowym staje się efektowny, dynamiczny i co najważniejsze satysfakcjonujący. Na ekranie dzieje się tyle że ciężko nadążyć. Skupienie i błyskawiczne reakcje są kluczowe, aby przechylić szale zwycięstwa na swoja korzyść.\nPodczas starć można się na pocić.\nBohaterowie dysponują dwoma rodzajami podstawowych ataków, coś na wzór szybkiego i silnego którymi ładujemy paski ATB umożliwiające użycie skilli, czarów czy itemków. Nie zabrakło Limitów i Summonów dodających dodatkowego pier…. yyy dodatkowego kopa. Podczas szybkiej sieczki rozporządzamy naprawdę szerokim wachlarzem zagrań i umiejętności. W trakcie zmagań możemy dowoli przełączać się między członkami drużyny i atakować wrogów wybranymi atakami lub skorzystać z taktycznej pauzy. Dobra strategia w grze wciąż jest kluczem do zwycięstwa aczkolwiek jak już wspominałem nowej wersji FF7 jest bliżej do typowej gry akcji, pokuszę się nawet o stwierdzenie, że w większej części jest slasherem z krwi i kości aniżeli japońskim RPGiem. Nie tylko walka, ale i sama eksploracja daje nam wrażenie, że gramy w nowego God of War, w którym Kratos zapuścił włosy i zafarbował je na blond. Nie wiem jak Wy, ale ja to kupuję. Nowa odświeżona mechanika walki pozwoliła mi w pełni cieszyć się zabawą bez uczucia znużenia podczas prowadzenia starć w systemie turowym. Szybko, efektownie i efektywnie.\nSummony teraz towarzyszą nam w walce przez dłuższy czas.\nGra składa się z 18stu naprawdę długich rozdziałów. Każdy z nich przepełniony jest całą masą różnorodnych przeciwników i potężnych bossów, którzy potrafią zdrowo napsuć krwi. Znajdziecie też kilka naprawdę prostych zagadek i sekwencji a’la QTE które nie będą wymagać większego wysiłku.\nPodstawowa eksploracja opiera się na typowych liniowych mapach. Do celu zazwyczaj prowadzi nas jedna droga z kilkoma odnogami, gdzie znaleźć można trochę skarbów. W trzech rozdziałach natomiast, gra zmienia się w mały open world i zasypuje nas questami pobocznymi, mini grami i daje nam swobodę działania, pozwalając odpocząć od intensywnego ciągu wydarzeń głównej fabuły.\nMidgar nie jest dużym światem pełnym tajemnic i znajdziek. Midgar to kilkanaście plansz o różnych rozmiarach od mikroskopijnych pomieszczeń po rozlegle korytarze pełne przeciwników. Twórcy zadbali o każdy detal i bardzo cieszy oko dość spora zgodność niektórych lokacji z oryginałem. Sektor 7, Seventh Heaven czy kościół w którym Cloud ponownie spotyka Aertih zostały znakomicie odwzorowane i w momencie uderzają z kosmiczna siłą w nostalgie graczy ukazując nam dokładnie te same sceny co w 1998 roku.\nKto w dzieciństwie nie wzdychał do Tify?\nRozwój postaci za to nie będzie obcy graczom znającym serie. Poza klasycznym lvl up’em podnoszącym statystyki mamy możliwość skorzystania z Materii stworzonych z Mako. Umieszczenie tej kolorowej kuli w broni czy wyposażeniu skutkuje wzbogaceniem postaci o nowe umiejętności pasywne lub aktywne, które wraz z postępem ewoluują w mocniejsze swoje wersje. Każdy z grywalnych bohaterów otrzymał po 6 broni do wyboru i całkiem spory asortyment w postaci bransolet i amuletów. Różnorodność stylów walki oraz zestawienia materii z osprzętem pozwalają dowolnie tworzyć bulidy i dostosowywać drużynę do swoich potrzeb. Jest to nie lada gratka dla kombinatorów taktycznych i grzebaczy w ekwipunku. Przykładowo, nic nie stoi na przeszkodzie, aby z dalekodystansowego Barreta zrobić typową puszkę, tanka i naparzać przeciwników po łbach potężną maczugą. Do naszej dyspozycji oddano naprawdę całą masę umiejętności i tylko od nas zależeć będzie styl walki naszej ekipy.\nMidgar potrafi zachwycić krajobrazem\nGraficznie zaś gra wygląda miodnie, szczegółowe twarze, modele przeciwników i lokacje pozwalające poczuć się jak w faktycznych cyberpunkowych slumsach. Każdy kto przyzwyczajony był do oryginału będzie zachwycony widząc swoje ulubione postacie w nowych, aczkolwiek niezbyt różniących się wersjach wizualnych. Wszystko pięknie i ładnie jednak na pierwszy rzut oka, bo jeśli lepiej się przyjrzeć, zerknąć w głąb tła czy w górę lub pod nogi, to szybko można dostrzec wiele niedociągnięć. Gra zawiera sporo płaskich tekstur, które na tle całej reszty wyglądają po prostu słabo.\nAnimacje odtwarzają się bardzo płynnie, tytuł nie ma wielu błędów. Można przyczepić się zaledwie do naprawdę meczących i powolnych ruchów podczas wspinaczki, a także do absurdalnego poziomu trudności mini gier na poziomie PRO.\nNo i oczywiście wisienka na torcie, czyli muzyka! Kolejna gra której soundtrack został dodany do mojej playlisty na Spotiffy. Coś pięknego, wpadającego w ucho i długo niepozwalającego o sobie zapomnieć.\nMagia czy miecz? Wybór nalezy do Was.\nCzas zacząć powoli podsumowywać całe doświadczenie jakie dało mi 45 godzin spędzone w Midgarze. Final Fantasy uderzyło we mnie ze zdwojoną siłą. Jestem zaskoczony, że tytuł ten spodobał mi się aż tak. Ja, niebędący fanem japońskich RPGów, nie będący fanem Final Fantasy czy tego typu klimatów. Ja, mówię to tu i teraz z ręką na sercu, jestem zachwycony tym co otrzymałem w postaci Remake’u. Niesamowita przygoda, intrygująca fabuła, świetna mechanika, dynamiczność starć, taktyczny rozwój postaci i wiele innych. Gra w nowej formule przemawia do mnie doszczętnie i wiem tyle że gdyby to wciąż był Final Fantasy jakiego wszyscy znają lub kojarzą to odbił bym się od niego bardzo, bardzo szybko.\nFani oryginału są obecnie podzieleni po tym co zobaczyli w odświeżonej wersji co w właściwie nie powinno nikogo dziwić. Square jednak dokonało starań, aby trafić do dwóch grup odbiorców i aby każdy otrzymał to na co zasługuje. Śmiem twierdzić, że wybrnęli z tego zadania doskonale.\nCałość zdała egzamin na piątke!\nNa początku narzekałem na podzielenie gry na części, na skok na kasę i próbę orżnięcia graczy. Ostatecznie nie ma co narzekać! Pierwszy Part to pełnoprawna gra z krwi i kości na naprawdę długie wieczory. Final Fantasy 7 Remake to tytuł, który mnie urzekł, zaskoczył, wsiąknął bez reszty, zdewastował moją psychikę i pozostawił po sobie niedosyt i chęć chłonięcia go dalej. Najprawdopodobniej spowodował, że moja przygoda z całą serią Japońskiego studia rozpocznie się na nowo.\nJeśli 3 miesiące temu ktoś powiedział by mi, że będę piał z zachwytu do Finala to bym zwyczajnie go wyśmiał jednak życie nie raz pokazało mi jak bardzo świat gier wideo potrafi być zaskakujący!


Dotyk - Znaki Czasu\nStrona główna Aktualności Dotyk\nCo jest najważniejszą cechą Boga? Jeżeli to zrozumiesz, zobaczysz Go w Jego pełnej ojcowskiej krasie.\nMam takie ulubione zdjęcie w rodzinnym albumie: w upalny dzień odpoczywam na działce na leżaku, a mój prawie trzyletni syn Maciej wdrapuje się na mnie i podjada moje jabłko. Za każdym razem, gdy oglądam to zdjęcie, przypominam sobie dotyk skóry Maćka.\nPamiętam, jak nosiłem moje dzieci na swoim biodrze wtulone we mnie. Pamiętam, jak woziłem moją córkę Magdę na krzesełku zamontowanym na bagażniku roweru i jak w drodze powrotnej z wycieczek zmęczona zawsze zasypiała, opierając się o moje plecy.\nDotyk moich dzieci — niezapomniane uczucie. I nagle otwieram Pismo Święte na Księdze Powtórzonego Prawai czytam, że Bóg nosi mnie w swoich ramionach jak ojciec: „Nosił cię Pan, twój Bóg, podobnie jak człowiek nosi swego syna”1. Niesamowite. Co więcej, powyższy tekst jest prawdopodobnie pierwszym tekstem w Biblii, gdzie Bóg bezpośrednio przyrównuje siebie do ziemskiego ojca.\nPierwszym powodem, dla którego Bóg pragnie, abyś Go nazywał Ojcem, jest Jego ojcowska miłość. Całe Pismo Święte — od Księgi Rodzaju po Apokalipsę — ukazuje Boga pełnego miłości. Od stworzenia człowieka w doskonałym raju po zbawienie go na nowej ziemi. To jest treść całej Biblii. Prowadzenie ludzkości od upadku do doskonałości, do wiecznego szczęścia, do wieczności.\nWiele osób sądzi, że Bóg Starego Testamentu jest Bogiem, który nic innego nie robi, tylko karze; natomiast w Nowym Testamencie został ukazany inny Bóg — dobry, miłujący, przebaczający.\nRzeczywiście, czytając Biblię, szczególnie Stary Testament, na pierwszy rzut oka możesz nie zauważać Bożej miłości. Ludzie tam opisani w bezpośrednim kontakcie z Bogiem boją się Go. Gdy Bóg wypowiadał Dziesięć Przykazań na górze Synaj wśród grzmotów, to Izraelici wołali do Mojżesza: „Ty mów z nami, a my będziemy słuchali. Niech nie przemawia do nas Bóg, abyśmy nie pomarli”2. Strach przed Bogiem jest uczuciem, które nam często towarzyszy.\nTrzęsienia ziemi, tsunami, huragany każdego roku pozbawiają życia tysiące ludzi. Mógłbym podać kilka najświeższych przykładów z ostatnich miesięcy, ale to nie ma większego sensu. Zanim przeczytasz te słowa, minie tyle czasu, że tragiczne historie, które bym opisał, dawno wypadłyby z twojej pamięci, wyparte przez kolejne, nowsze, jeszcze bardziej tragiczne.\nNajczęściej te wszystkie kataklizmy kojarzą się z Bożą karą. Ale nie zawsze tak jest. Podczas opisu zmartwychwstania Jezusa Chrystusa — najbardziej radosnego wydarzenia na ziemi — czytamy, że „ziemia zatrzęsła się i skały popękały”3.W tym przypadku trzęsienie ziemi było wyrazem Bożej radości.\nProrok Eliasz był zmęczony przeciwnościami i ukrył się w jaskini. Tam znalazł go Bóg i aby go pocieszyć, ukazał się muw niezwykle widowiskowy sposób: „Wtedy rzekł: Wyjdź, aby stanąć na górze wobec Pana! A oto Pan przechodził. Gwałtowna wichura rozwalająca góry i druzgocąca skały szła przed Panem; ale Pan nie był w wichurze. A po wichurze — trzęsienie ziemi: Pan nie był w trzęsieniu ziemi. Po trzęsieniu ziemi powstał ogień: Pan nie był w ogniu. A po tym ogniu — szmer łagodnego powiewu”4. Jak myślisz, w którym momencie Eliasz spodziewał się ujrzeć Boga? W którym momencie ty byś się spodziewał zobaczyć Boga? Być może w tej wichurze kruszącej skały. A skoro Go tam nie było, toz pewnością w trzęsieniu ziemi. Ale nie, tam również nie było Boga. I wreszcie pojawił się ogień. Teraz mógłbyś być pewny — przecież Bóg Jahwe po raz pierwszy ukazał się Mojżeszowi w krzaku, który płonął, ale się nie spalił.\nJednak Bóg przemówił do Eliasza łagodnym szeptem. Spodziewałbyś się tego?\nCzęsto patrzymy i widzimy Boga wcale nie takiego, jakim jest faktycznie, ponieważ nie patrzymy bezpośrednio na Niego, tylko na nasze wyobrażenie o Nim. Próbujemy dopasować nasze pojęcie o Bogu do… naszego pojęcia o Bogu. I wtedy mamy w sercu Jego fałszywy wizerunek. Dopiero gdy zaczniemy Mu się bardziej przyglądać, odkryjemy prawdziwą twarz Ojca.\nPodobnie było w czasach przedpotopowych. Wszyscy mieli wypaczone pojęcie o Bogu, więc Go odrzucili. Ale znalazł się jeden człowiek, który tak często i długo patrzył w oczy Boga, tak intensywnie Mu się przyglądał, że zobaczył w nich łaskę. „Noe znalazł łaskę w oczach Pana”5. Tak, ten tekst można zrozumieć dosłownie — Noe poszukiwał i znalazł. Podobnie było z Mojżeszem, który ujrzał łaskę, wierność i przebaczenie: „Przeszedł Pan przed jego oczyma i wołał: Jahwe, Jahwe, Bóg miłosierny i litościwy, cierpliwy, bogaty w łaskę i wierność (…)”6.\nCzy wiesz, kiedy był taki moment, w którym Bóg zmienił się ze złego, groźnego na dobrego i łagodnego? Nigdy nie było takiego momentu. Ponieważ On się nie zmienia, Jego charakter się nie zmienia, Jego miłość również się nie zmienia. „Miłością wieczną umiłowałem cię, dlatego tak długo okazywałem ci łaskę”7. Boża miłość jest tak wieczna, jak On sam jest wieczny.\nNasz Ojciec od samego początku spisanej historii świata ukazywany jest jako kochający Rodzic. Mówi: „Przyciągałem ich więzami ludzkimi, powrozami miłości, i byłem dla nich jak ten, który podnosi niemowlę do swojego policzka,i nachylałem się do nich, aby ich nakarmić”8. Jest to jeden z piękniejszych fragmentów Starego Testamentu. Portret naprawdę kochającego Taty. Przeczytaj go jeszcze raz i zastanów się nad nim dłużej.\nPewnego razu Jezus został zapytany o to, które z przykazań jest najważniejsze. Rzeczywiście, Biblia zawiera tyle różnych przykazań, nakazów, zaleceń, że można się pogubić w ich randze. Wtedy Zbawiciel odpowiedział: „Będziesz miłował Pana, swego Boga, całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem. To jest najważniejsze i pierwsze przykazanie. Drugie zaś jest podobne do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy”9.\nCałe Prawo, całe Pismo Święte jest oparte, a właściwie jest zawieszone na miłości, bo tak jest dosłownie zapisanew oryginalnym teście Biblii. Czy wiesz, co to znaczy? Jeśli kwiaty w doniczce są powieszone na sznurku, a my go przetniemy, to doniczka spadnie, rozbije się, a kwiaty się połamią. Gdyby zabrać Bożą miłość, to całe Pismo Święte ległoby w gruzach, straciłoby rację bytu.\nJeżeli będziesz czytać Biblię, a zapomnisz o Bogu pełnym miłości, pogubisz się. Apostoł Paweł napisał, że „bez wiary zaś nie można podobać się Bogu; kto bowiem przystępuje do Boga, musi uwierzyć, że On istnieje i że nagradza tych, którzy go szukają”10. O dwóch rzeczach należy pamiętać, zagłębiając się w Pismo Święte. O tym, że mówi ono o rzeczywistym, realnym, prawdziwym Bogu i że ten Bóg nie tylko kocha, ale że po prostu „Bóg jest miłością”11. Jeśli nie uwierzysz, że twój Tata cię kocha, to nie będziesz miał ani nie będziesz chciał mieć z Nim dobrych relacji.\nJednym z tych, którzy najwięcej i najpiękniej napisali na temat miłości Boga do nas, był apostoł Jan. W Ewangelii jego autorstwa sam siebie co najmniej pięć razy nazywa tym, „którego Jezus miłował”12. A ponieważ osobiście doświadczył miłości Jezusa, wiec naprawdę wiedział, o czym pisze. Może właśnie dlatego warto zacząć czytać Biblię od Ewangelii według św. Jana.\n„Zobaczcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec: zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi i nimi jesteśmy”13. Apostoł Jan przedstawia Bożą miłość jako dar dla ludzkości.\nGdy mówimy o miłości, często zapominamy o tym, że jest to najpiękniejszy prezent, jaki otrzymaliśmy od naszego Ojca. Fakt, że kochamy i jesteśmy kochani, wynika właśnie z tego daru. Ale to nie wszystko, apostoł Jan napisał: „Dzieci, nie miłujmy słowem ani językiem, ale czynem i prawdą”14. Miłość objawia się nie tylko w słowach, ale przede wszystkimw czynach. Jak Bóg pokazuje swoją miłość do nas? To nie Jego deklaracje świadczą, że jest On miłością, ale głównie Jego czyny.\nNajwiększym przejawem Bożej miłości do nas była śmierć Jezusa Chrystusa. Tuż przed swoim ukrzyżowaniem powiedział do uczniów: „Nikt nie ma większej miłości niż ta, gdy ktoś daje swoje życie za swoich przyjaciół”15. Rzeczywiście, nawetw dzisiejszym świecie oddanie życia za drugą osobę jest uważane za wyraz największego poświęcenia.\nNajczęściej słyszymy o takich przypadkach w sytuacjach, gdy decyzje są podejmowane błyskawicznie, pod wpływem impulsu. Rzadziej mamy do czynienia z naprawdę przemyślaną decyzją. Szczególnie, gdy dotyczy ona obcych ludzi. Jednak apostoł Paweł napisał: „Bóg natomiast okazuje nam swoją miłość przez to, że gdy byliśmy jeszcze grzesznikami, Chrystus za nas umarł”16. Jezus umarł nie tyle za przyjaciół, nawet nie za obcych, ale wręcz za tych, którzy traktowali Go jak wroga! Wszystkie heroiczne czyny, nawet ten Maksymiliana Kolbego, są niczym w porównaniu z ofiarowaniem się Jezusa Chrystusa na krzyżu Golgoty.\nGdy Zbawiciel po raz ostatni pojawił się w Jerozolimie, do apostoła Filipa podeszli Grecy i prosili go: „Panie, chcemy zobaczyć Jezusa”17. Czy też chciałbyś zobaczyć Jezusa? A w którym momencie Jego życia chciałbyś Go ujrzeć? Gdy Filip przekazał tę wiadomość Jezusowi, Zbawicielowi wcale nie zależało, aby się z nimi spotkać. Wręcz przeciwnie, powiedział wtedy, że nadszedł najlepszy czas, aby oddał swoje życie.\nBóg jest miłością — o tym nigdy nie możesz zapomnieć. On nie tylko kocha, nie tylko posiada miłość, nie tylko ją wyraża, ale po prostu nią jest. Miłość jest Bożą istotą. Co więcej, gdy będziesz coraz bardziej poznawać swojego Ojca, musisz wciąż mieć tę świadomość, że Jego miłość jest podstawą każdego Jego działania i każdej innej cechy Jego charakteru.\nCzy byłeś kiedyś zakochany? Jak się wtedy czułeś? Czy widziałeś kiedyś kogoś zakochanego? Jak wyglądał? Był smutny, zrozpaczony, załamany? Powiesz, że to niemożliwe? Ja kilkoro zakochanych widziałem w takim stanie. Ale zawsze była jedna przyczyna: miłość była nieodwzajemniona!\nNikt nie czuje się szczęśliwy, gdy jego miłość nie jest odwzajemniana. Bóg również! On cię kocha tak jak nikt inny na świecie. Czy ty kochasz Go również? Czy okazujesz Mu swoją miłość?\nJakie jest największe przykazanie? „Będziesz miłował Pana, swego Boga, całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem. To jest najważniejsze i pierwsze przykazanie. Drugie zaś jest podobne do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy”18. O tym Bóg marzy.O odwzajemnionej miłości. Mówi: Kochaj Mnie tak, jak Ja kocham ciebie. Całym Moim sercem, całą Moją dusząi całym Moim umysłem. Kochaj Mnie tak samo.\nCo możemy powiedzieć takiemu Bogu? Bogu, który jest najbardziej kochającym Tatą na świecie? Chyba tylko: Amen. Dzięki Ci, Ojcze, że taki jesteś. Że jesteś najwspanialszym Tatą na świecie.\n1 Pwt 1,31. 2 Wj 20,19. 3 Mt 27,51. 4 1 Krl 19,11-12 BT. 5 Rdz 6,8. 6 Wj 34,6 BT. 7 Jr 31,3 BW. 8 Oz 11,4 BW. 9 Mt 22,37-40. 10 Hbr 11,6. 11 1 J 4,8. 12 J 13,23. 13 1 J 3,1. 14 1 J 3,18. 15 J 15,13. 16 Rz 5,8. 17 J 12,21. 18 Mt 22,37-40.\nPoprzedni artykułBananowiec z jabłkami


Jakie gwiazdozbiory występują na niebie? - kz1.pl - pytania i odpowiedzi\nJakie gwiazdozbiory występują na niebie?\npytanie zadane 26 lutego 2016 w Geografia przez użytkownika anonimowy\nJakie są na północy, a jakie na południu?\nodpowiedź 26 lutego 2016 przez użytkownika Słomka\nGwiazdozbiory występujące na niebie można podzielić na te występujące na niebie północnym i południowym. W pierwszym z nich znajduje się 39 gwiazdozbiorów, a w drugim 46 gwiazdozbiorów. Gwiazdozbiory te natomiast dzieli się jeszcze ze względu na położenie i porę roku.\nI tak mamy następujące gwiazdozbiory na niebie:\nOKOŁOBIEGUNOWE PÓŁNOCNE, ZIMOWE, WIOSENNE, LETNIE, JESIENNE i OKOŁOBIEGUNOWE POŁUDNIOWE.\n1. Hydra - gwiazdozbiór zimowy, największy ze wszystkich. Gołym okiem można dostrzec około 130 gwiazd.\n2. Panna - drugi pod względem wielkości gwiazdozbiór na niebie, jest to również gwiazdozbiór zodiakalny, wiosenny. Posiada 95 gwiazd, które możemy zobaczyć gołym okiem. Mieści się w nim najwięcej galaktyk na całym świecie.\n3. Wielka Niedźwiedzica - jeden z największych gwiazdozbiorów, mający około 125 gwiazd widzialnych gołym okiem. Niebo okołobiegunowe północne. Wielka Niedźwiedzica bywa też zwana: Wielkim Wozem, Wielką Chochlą lub Wielkim Rondlem.\n4. Wieloryb - gwiazdozbiór jesienny z około 100 gwiazdami widocznymi gołym okiem.\n5. Herkules - niebo północne, gwiazdozbiór wiosenny. Posiada 140 gwiazd widzianych gołym okiem.\n6. Erydan - duży gwiazdozbiór jesienny, który posiada około 100 gwiazd.\n7. Pegaz - gwiazdozbiór letni, posiada około 100 gwiazd.\n8. Smok - liczy sobie około 80 gwiazd. Rozpoczyna się od Małej Niedźwiedzicy, a na Wielkiej Niedźwiedzicy kończąc. Niebo okołobiegunowe północne.\n9. Centaur - w Polsce niewidoczny, jest to gwiazdozbiór wiosenny. Posiada 150 gwiazd.\n10. Wodnik - gwiazdozbiór letni i zodiakalny. Liczy sobie około 90 gwiazd i jest jednym z najstarszych gwiazdozbiorów.\n11. Wężownik - gwiazdozbiór ze 100 widocznymi gwiazdami, należący do gwiazdozbioru wiosennego.\n12. Lew - występuje w gwiazdozbiorze zimowym i jest gwiazdozbiorem zodiakalnym. Gwiazdy widoczne to około 70. Wiosną można go zobaczyć w Polsce.\n13. Wolarz - jeden z gwiazdozbiorów wiosennych, w którym możemy zobaczyć około 90 gwiazd. Posiada gwiazdy podwójne, czyli takie, które leżą blisko siebie.\n14. Ryby - gwiazdozbiór jesienny i zodiakalny. Widać u niego 75 gwiazd.\n15. Strzelec - gwiazdozbiór letni i zodiakalny z 115 gwiazdami.\n16. Łabędź - gwiazdozbiór letni, z 150 gwiazdami. Czasem nazywa się go również Krzyżem Północy, ponieważ jego najjaśniejsze gwiazdy układają się w kształt krzyża.\n17. Byk - gwiazdozbiór jesienny i zodiakalny. Zobaczyć można 125 gwiazd.\n18. Żyrafa - widać około 50 jej gwiazd gołym okiem. Niebo okołobiegunowe północne.\n19. Andromeda - duży gwiazdozbiór jesienny, na którym widać około 100 gwiazd.\n20. Rufa - gwiazdozbiór zimowy, lecz prawie niewidoczny z Polski. Posiada około 140 gwiazd, które można dostrzec gołym okiem.\n21. Woźnica - gwiazdozbiór jesienny, posiadający około 90 gwiazd nieuzbrojonych. Znajduje się na niebie północnym.\n22. Orzeł - gwiazdozbiór letni z 70 gwiazdami.\n23. Wąż - gwiazdozbiór wiosenny. W Polsce jest on widoczny latem. Dzieli się na Węża, Głowę Węża i Ogon Węża.\n24. Perseusz - gwiazdozbiór jesienny. Widocznych jest 90 gwiazd.\n25. Kasjopeja - leży w Drodze Mlecznej i liczy sobie około 90 gwiazd. Nazwa pochodzi od królowej Etiopii, żony Cefeusza. Niebo okołobiegunowe północne.\n26. Orion - gwiazdozbiór jesienny z widocznymi 120 gwiazdami.\n27. Cefeusz - znajdujący się na krawędzi Drogi Mlecznej i liczący sobie około 60 gwiazd. Nazwa pochodzi od króla Etiopii w mitologii greckiej. Niebo okołobiegunowe północne.\n28. Ryś - gwiazdozbiór zimowy, widoczny w Polsce od jesieni do wiosny i posiadający około 60 gwiazd widzianych gołym okiem.\n29. Waga - gwiazdozbiór wiosenny, zodiakalny. Widuje się tu około 50 gwiazd.\n30. Bliźnięta - gwiazdozbiór zodiakalny - 3. Jest to najbardziej charakterystyczny gwiazdozbiór. Można dostrzec około 70 gwiazd gołym okiem. Doskonale widoczny w grudniu i styczniu. Bliźnięta noszą nazwy: Polluks i Kastor. Gwiazdozbiór zimowy.\n31. Rak - gwiazdozbiór zimowy i zodiakalny. Posiada około 60 widocznych gołym okiem gwiazd.\n32. Żagiel - gwiazdozbiór zimowy, znajdujący się na niebie południowym z gwiazdami widzianymi gołym okiem.\n33. Skorpion - gwiazdozbiór wiosenny, zodiakalny. Ma w sobie około 100 gwiazd widocznych gołym okiem. Znajduje się na południowej kuli nieba.\n34. Kil - gwiazdozbiór okołobiegunowy południowy, posiada około 110 gwiazd, lecz w Polsce jest niewidoczny.\n35. Jednorożec - gwiazdozbiór zimowy, który składa się ze słabych gwiazd. Ma około 80 gwiazd widzianych gołym okiem. Gwiazdozbiór zimowy.\n36. Rzeźbiarz - gwiazdozbiór jesienny, którego żadna gwiazda nie wschodzi poza horyzont.\n37. Feniks - gwiazdozbiór jesienny. Można dostrzec jego 40 gwiazd. Niewidoczny w Polsce.\n38. Psy Gończe - gwiazdozbiór wiosenny, przedstawiający trzy psy gończe. Widać w nim około 30 gwiazd.\n39. Baran - gwiazdozbiór jesienny i zodiakalny. Widać jego 50 gwiazd.\n40. Koziorożec - gwiazdozbiór letni i zodiakalny. Dostrzec można jego 50 gwiazd.\nodpowiedź 5 maja 2020 przez użytkownika fasolka\n41. Piec - gwiazdozbiór jesienny posiadający 35 gwiazd.\n42. Warkocz Bereniki - gwiazdozbiór wiosenny, gdzie występuje około 50 gwiazd.\n43. Wielki Pies - gwiazdozbiór zimowy, posiadający 80 gwiazd. Półkula południowa.\n44. Paw - gwiazdozbiór okołobiegunowy południowy. Z Polski niewidoczny, posiada 45 gwiazd.\n45. Żuraw - gwiazdozbiór letni z 30 gwiazdami widocznymi z Ziemi gołym okiem.\n46. Wilk - w tym gwiazdozbiorze widać około 70 gwiazd. Jest to gwiazdozbiór należący do wiosennych.\n47. Sekstant - gwiazdozbiór zimowy, posiadający około 25 gwiazd.\n48. Tukan - gwiazdozbiór okołobiegunowy południowy, z 25 gwiazdami.\n49. Indianin - gwiazdozbiór letni z około 20 widocznymi gwiazdami. Przypomina człowieka trzymającego włócznię.\n50. Oktan - gwiazdozbiór okołobiegunowy południowy. Widać jego 35 gwiazd, lecz z Polski niewidoczny.\n51. Zając - gwiazdozbiór jesienny, posiadający około 40 gwiazd.\n52. Lutnia - gwiazdozbiór letni, znajdujący się na niebie północnym. Widocznych jest około 45 gwiazd.\n53. Puchar - gwiazdozbiór zimowy. Jest to słabo widoczny gwiazdozbiór posiadający około 20 gwiazd.\n54. Gołąb - gwiazdozbiór jesienny z widocznymi 40 gwiazdami.\n55. Lisek - gwiazdozbiór letni, posiadający 45 nieuzbrojonych gwiazd, czyli widocznych gołym okiem. Pierwotnie nazywany Lisek z Gęsią.\n56. Mała Niedźwiedzica - inaczej zwany Mały Wóz. Zawiera w sobie około 20 gwiazd. Niebo okołobiegunowe północne.\n57. Luneta - gwiazdozbiór letni z 30 gwiazdami. Gwiazdozbiór ten trudno wypatrzeć, gdyż jest słaba i mała.\n58. Zegar - gwiazdozbiór jesienny z widocznymi 20 gwiazdami.\n59. Malarz - gwiazdozbiór jesienny z widocznymi 30 gwiazdami. Niewidoczny w Polsce.\n60. Ryba Południowa - gwiazdozbiór letni z widocznymi gołym okiem 25 gwiazdami. Jest to mała konstelacja na półkuli południowej.\n61. Wąż Wodny - gwiazdozbiór okołobiegunowy południowy, ma 20 gwiazd widzianych gołym okiem.\n62. Pompa - znajduje się na niebie południowym i jest to gwiazdozbiór zimowy. Zawiera w sobie około 20 gwiazd.\n63. Ołtarz - gwiazdozbiór wiosenny. Posiada 30 gwiazd, ale w Polsce jest niewidoczny.\n64. Mały Lew - gwiazdozbiór zimowy. Posiada około 20 gwiazd.\n65. Kompas - znany tez pod nazwą Puszka Okrętowa. Posiada około 25 gwiazd widzialnych gołym okiem. Gwiazdozbiór zimowy.\n66. Mikroskop - gwiazdozbiór letni, z około 20 gwiazdami, które można zobaczyć gołym okiem.\n67. Ptak Rajski - gwiazdozbiór okołobiegunowy południowy. Posiada 20 gwiazd, w Polsce go nie zobaczymy.\n68. Jaszczurka - gwiazdozbiór letni z widocznymi gołym okiem 35 gwiazdami.\n69. Delfin - gwiazdozbiór letni, posiada około 30 gwiazd. Jego układ przypomina wyskakującego z wody delfina, dlatego taka nazwa.\n70. Kruk - gwiazdozbiór wiosenny. Posiada 15 gwiazd i można go oglądać wiosną z Polski.\n71. Mały Pies - należy do gwiazdozbioru zimowego. Posiada około 20 gwiazd.\n72. Złota Ryba - gwiazdozbiór okołobiegunowy południowy, posiada 20 gwiazd, ale z Polski jest w ogóle niewidoczny.\n73. Korona Północna - gwiazdozbiór wiosenny, posiadający około 20 gwiazd.\n74. Węgielnica - gwiazdozbiór wiosenny, posiadający około 20 gwiazd, które widać gołym okiem. Pierwotnie nazywał się Węgielnica z Poziomicą.\n75. Góra Stołowa - gwiazdozbiór okołobiegunowy południowy, posiadający 15 gwiazd widocznych z Ziemi, lecz w Polsce jest on niewidoczny.\n76. Latająca Ryba - gwiazdozbiór okołobiegunowy południowy. Ma 20 gwiazd widocznych, ale nie z Polski.\n77. Mucha - gwiazdozbiór okołobiegunowy południowy, posiadający 30 gwiazd, w Polsce jest niewidoczny.\n78. Trójkąt - gwiazdozbiór jesienny. Posiada około 15 widocznych gwiazd.\n79. Kameleon - gwiazdozbiór okołobiegunowy południowy. Posiada około 20 gwiazd nieuzbrojonych, w Polsce jest niewidoczny.\n80. Korona Południowa - gwiazdozbiór letni z około 25 gwiazdami.\n81. Rylec - gwiazdozbiór jesienny z widocznymi 10 gwiazdami.\n82. Sieć - gwiazdozbiór okołobiegunowy południowy, ma 15 gwiazd.\n83. Trójkąt Południowy - gwiazdozbiór okołobiegunowy południowy, ma 20 gwiazd.\n84. Tarcza - gwiazdozbiór letni z widocznymi 20 gwiazdami. Dawniej zwany Tarcza Sobieskiego.\n85. Cyrkiel - gwiazdozbiór okołobiegunowy południowy. Posiada około 20 gwiazd widocznych gołym okiem, natomiast w Polsce jest niewidoczny.\n86. Strzała - gwiazdozbiór letni. Posiada około 20 gwiazd. Praktycznie nie posiada jasnych gwiazd, więc łatwo go przegapić.\n87. Źrebię - gwiazdozbiór letni, z około 10 widocznymi gwiazdami.\n88. Krzyż Południa - najmniejszy ze wszystkich gwiazdozbiorów. Jest to gwiazdozbiór okołobiegunowy południowy. Nie jest widoczny ze względu na precesję osi Ziemi.


czytelniczy: Ciąg... (dalszy) Chyłki (i Zordona). Remigiusz Mróz - Rewizja\nAutor: Gosia Oczko (zemfiroczka) o 12:26\nWiedźma 29 maja 2016 15:53\nMiałam nadzieję, że to będzie całkiem fajna seria, ale teraz mam wątpliwości, czy w ogóle się za nią zabierać... Nie pomogłaś mi w podjęciu decyzji ;-)\nGosia Oczko (zemfiroczka) 29 maja 2016 20:55\nNajlepiej się przekonać - przeczytawszy ;) Najwyżej zostawisz książkę w połowie. Choć nie sądzę, bo fabuła wciąga :) Daj znać, jak będziesz po :)\nMajana 31 maja 2016 20:53\nJa jestem zakochana w serii z Chyłką, w serii z Forstem. Po prostu w Remigiuszu Mrozie! Uwielbiam jego książki i z niecierpliwością czekam na kolejną Chyłkę. :)\nŚciskam Sis :)


« Nutella śliwkowa\nWafelki ze śmietankową galaretką »\nponiedziałek, 20 września 2010, abbra\nTagi: czekolada migdały mąka kukurydziana cynamon dynia pomarańcza\nwyglada rewelacyjnie ;) już nie mogę się doczekać, az znajdę dynię ;D\nCiastello , dziękuję ! I polecam - naprawdę warto je upiec ! :)\nRzeczywiście musi być pyszne, tyle w nim świetnych dodatków i aromatów...\nMikimamo , na drugi dzień po upieczeniu zostały już tylko okruszki ;)\nJakie piekne to ciacho! Lubię ciasta z warzywami. Robiłam juz z dynią, cukinią i marchewką. Pysznie wygląda to Twoje Basiu:)\nMadziu , dziękuję ! Ja też je lubię - za to , że zaskakują smakiem - oczywiście pozytywnie :D\nNie ma nic lepszego na poprawe humoru, niz kawalek dobrego czekoladowego ciasta:)\nGosiu , też tak uważam ! :D\nmam właśnie przepis na dyniowe ciasto czekoladowe! kurcze skoro mówisz że takie dobre to się skuszę ((:\nświetnie wygląda, lubię czekoladowe i puszyste ciasta\nMikimamo , no sama widzisz .... ;)))\nViridianko , oj doooobre ... ! :)\nKas, dziękuję ! :D\nRewelacja! Drukuję i po pracy do dzieła, bo nawet wszystko mam ;]\nczekolada i dynia... brzmi i wygląda świetnie!\nCiesze sie niezmiernie, ze i Tobie ciasto posmakowalo! :)\nPrzyznam, ze mam ochote je troche 'udoskonalic' w tym roku, chcialabym bowiem, by bylo nieco bardziej wilgotne... Ale i tak mi smakuje ;)\nZjedz_mnie , pochwalisz się , jak wyszło ? :)\nJustmydelicious , nie tylko wygląda, ale i smakuje :))\nBeo, a ja się cieszę , że dzięki Tobie zaprzyjaźniłam się z dynią :D\no, z dynią! musi być pysznie, choc nigdy nie jadłam dyni an słodko, dwa razy w ogole ja w zyciu jadlam i to raczej jako obiad :)\nAbbra juz się chwaleę, bo wczoraj upiekłam. Krótko, rewelacja. Oczywiście do powielenia za jakiś czas, dzięki za przepis ;]\nKuchareczko , ja do niedawna znałam tylko smak dyni w occie ;)) A dzięki blogowi poznałam inne wersje ;D\nZjedz_mnie - cieszę się , że Ci smakowało ! :D\nPyszniasto wyglada to ciasto i dobrze, że dyniowy sezon dopiero się zaczyna :)*\ntakie w rodzaju tych pieczonych z cukinią co? dla mnie rewelacja! lubię takie niespodziankowe ciasta kiedy nikt nie podejrzewa nawet że są z jakimś warzywkiem :)\nSzarlotku , dziękuję :) Zaczynam dopiero poznawać dynię - i coraz bardziej ją lubię :)\nMyniolinko , dokładnie tak ! Dynia jest właściwie niewyczuwalna w tym cieście :)\nWłaśnie je zrobiłam - pyszne. Twoja wygląda obłęnie.\nKabaimaga , dziękuję ! Cieszę się , że Ci smakowało :)\nGość: abstract canvas, *.plusnet.thn-ag2.dyn.plus.net\nGość: Adro, *.ssp.dialog.net.pl\nCiasto smaczne, ale nie ma mocnych aby w tych proporcjach tak "pięknie" wyrosło jak na zdjęciu, tym bardziej że przepis się powtarza na wielu stronach w necie i tam faktycznie ciasto wygląda realnie :)\nAdro , nie bardzo rozumiem, o co Ci chodzi ...? Sugerujesz, że w rzeczywistości były inne proporcje czy też że jest to fotomontaż ?\nZdjęcie odzwierciedla rzeczywisty stan rzeczy - ciasto wyglądało dokładnie tak, jak na zdjęciu - i wyobraź sobie, że tak wyrosło, mimo TYCH proporcji. Tak samo zresztą, jak autorce przepisu, Bei .\na tak na marginesie - jeżeli ciasto mi nie wychodzi, to zwyczajnie odpuszczam sobie jego fotografowanie i wstawianie na bloga.\nGość: karola, *.rev.masterkom.pl\nCiasto wyszło rewelacyjne - jest wilgotne w środku, z wierzchu chrupiące no i rozpływa się w ustach :) Troszeczkę zmieniłam przepis i nie zmieliłam dokładnie migdałów i dodałam trochę orzechów. Bardzo dziękuję za ten przepis i polecam wszystkim go wypróbować - połączenie dyni i czekolady jest wyjątkowo udane :)\nKarola , cieszę się , że Ci smakowało ! :)


Browse by Tag: domy\nKatalog stron - Strona g��wna | Moje konto | Szukaj wpisu | Zarejestruj się | Lista użytkowników | Sugeruj kategorię cały katalog\nLinki [Tag : domy]\n1. Og�oszenia suwalskie\nDarmowy suwalski serwis og�osze�. Ka�dy zarejestrowany u�ytkownik mo�e doda� bezp�atnie dowoln� ilo�� og�osze� zawieraj�cych do 5 zdj��. Og�oszenia podzielone s� na kategorie: nieruchomo�ci, praca, motoryzacja, elektornika, pozosta�e i publikowane s� przez okres 60 dni. Przed dat� wyga�ni�cia og�oszenia u�ytkownik dostaje powiadomienie e-mailem. Osoba dodaj�ca og�oszenie mo�e w ka�dej chwili usun�� lub edytowa� sw�j wpis.\nKategoria: Aktualno�ci > Og�oszenia\nData dodania: Jul 19, 2008 Trafień: 27 Ocena: 0.00 Głosów: 0\n2. Nieruchomo�ci Bydgoszcz\nBiuro nieruchomo�ci z Bydgoszczy - najwi�cej ofert sprzeda�y dom�w, mieszka� z regionu. Wygodne przegl�danie og�osze�. Wejd� i zobacz.\nKategoria: Firmy wg bran�y > Nieruchomo�ci\n3. Mieszkania Zamo��, domy Zamo��\nLicencjonowane Biuro nieruchomo�ci w Zamo�ciu. Sprzeda�, wynajem nieruchomo�ci z Zamo�cia, lubelszczyzny i ca�ego kraju. Udzielamy pomocy w uzyskaniu kredyt�w i po�yczek hipotecznych. Sprzedajemy projekty dom�w najlepszych biur architektonicznych. Katalogi i p�yty CD z projektami s� dost�pne w biurze.\nData dodania: Jul 22, 2008 Trafień: 52 Ocena: 4.20 Głosów: 5\n4. Nieruchomo�ci Rzesz�w\nTAMAPOL, Agencja Nieruchomo�ci, Biura Nieruchomo�ci, Nieruchomo�ci Rzesz�w, Po�rednictwo Nieruchomo�ci, Biuro Nieruchomo�ci Rzesz�w, Mieszkania Rzesz�w, Domy Rzesz�w, Dzia�ki Rzesz�w, Lokale Rzesz�w, Kupno, Wynajem, Najem, Obr�t, Og�oszenia, Nieruchomo�ci Podkarpacie, Komercja Rzesz�w,\n5. Nieruchomo�ci Wroc�aw\nSerwis z ofertami nowych dom�w i mieszka� firm deweloperskich i sp�dzielni mieszkaniowych oraz oferty biur po�rednictwa w obrocie nieruchomo�ciami z Wroc�awia i okolic. Aktualne dane o kredytach mieszkaniowych. Ciekawe informacje z bran�y.\nData dodania: Oct 9, 2008 Trafień: 2 Ocena: 0.00 Głosów: 0\n6. Nieruchomo�ci Bydgoszcz\nBiuro obrotu nieruchomo�ciami Homer prezentuje du�y wyb�r ofert kupna, sprzeda�y, najmu i wynajmu mieszka�. Oferty z rynku wt�rnego oraz pierwotnego. Najciekawsze nowe bydgoskie inwestycje m.in. Zielone Tarasy i Rezydencja Metropolis. Szczeg�owy opis ofert. Spe�nij swoje marzenie o w�asnym mieszkaniu!\nData dodania: Jan 5, 2009 Trafień: 2 Ocena: 3.00 Głosów: 2\n7. Nieruchomo�ci ��d�\nMieszkania, domy, dzia�ki budowlane - ��d� - po�rednictwo w obrocie nieruchomo�ciami, licencja po�rednictwa numer 2856 - Maksym Nieruchomo�ci. Pomagamy w otrzymaniu kredytu hipotecznego.\nData dodania: Jan 28, 2009 Trafień: 0 Ocena: 0.00 Głosów: 0\n8. Biuro Nieruchomo�ci Domex\nBiuro nieruchomo�ci Domex, dzia�aj�cy w okolicach miasta Wodzis�aw �l�ski. Nasza firma zajmuje si� po�rednictwem na rynku nieruchomo�ci. Pomagamy sfinalizowa� zakup, sprzeda� b�d� te� najem ka�dej nieruchomo�ci. Zapraszamy na nasz� stron� www. gdzie znajd� Pa�stwo wszystkie nasze aktualne oferty.\nData dodania: Feb 19, 2009 Trafień: 21 Ocena: 0.00 Głosów: 0\n9. Mieszkania Szczecin\nWitamy w jednej z najwi�kszych agencji nieruchomo�ci w Sczecinie. W naszej ofercie posiadamy domy, du�e mieszkania, dzia�ki oraz grunty inwestycyjne. Na naszej stronie internetowej znajdziesz ponad 2 000 codziennie aktualizowanych og�osze�.\nData dodania: Feb 24, 2009 Trafień: 1 Ocena: 0.00 Głosów: 0\nNajwi�ksza wyszukiwarka polskich us�ug i mieszka� w Londynie. DoCelu jest innowacyjn� wyszukiwark�, kt�ra zosta�a stworzona w celu �atwego i szybkiego pozyskiwania informacji o polskich firmach, us�ugach oraz ofertach mieszkaniowych na terenie Londynu. Na naszej stronie znajduj� si� tak�e istotne dla polskich imigrant�w wiadomo�ci dotycz�ce lokalnych instytucji, urz�d�w skarbowych, us�ug medycznych, o�rodk�w religijnych etc.\nStrona g��wna Nowy wpis Popularne wpisy Najlepiej oceniane Wybór edytora Dodaj wpis\nAktualizuj wpis Zostań oceniony Ulepsz wpis Copyright © 2008 - 2013\nKatalog stron Linkman.pl. Wszystkie prawa zastrzezone. Indexu 5.4.0


TWÓJ CZAS NA ZMIANĘ! Metamorfoza 360 – Z czym to się je?\nTWÓJ CZAS NA ZMIANĘ! Metamorfoza 360\nPosted on 2 marca 2015 by Paulina Syc\nChcesz zmienić coś w swoim wyglądzie? Nie wiesz od czego zacząć? Próbowałaś, ale nie zawsze się udawało? Potrzebujesz pomocy i wskazówek od specjalistów? Wyślij zgłoszenie i zmień swoje życie!\nZ przyjemnością zapraszam Was do wzięcia udziału w akcji zorganizowanej przez Najlepszy trening w mieście. Akcja, Twój czas na zmianę! Metamorfoza 360 sprawi, że twoja przemiana będzie kompleksowa, odpowiedzialna i długotrwała. Więc jeśli zastanawiałaś się nad zmianami w swoim życiu, zgłoś się i daj sobie szansę na zmianę! Wyślij zgłoszenie, a może to Ty zostaniesz zaproszona do bezpłatnej Metamorfozy!\nZamieszczone w Prawidłowe żywienie\nPoprzedni wpis Świadome zakupy – mrożone warzywa i owoce\nNastępny wpis Batoniki wielozbożowe


wroclaw.gosc.pl → Wyszukiwanie: ŻYCZENIA\nSłowo abp. Józefa Kupnego na Wielkanoc\n- Wierzę, że wasze domy stały się kościołami, że ten czas zbliżył was do siebie - mówi w nagraniu metropolita wrocławski.\nDzięki współpracy z Hubilation stworzyliśmy platformę, dzięki której możecie składać swoje wideożyczenia. Dołącz do nas. Nagraj swój filmik i wgraj na stronie. Stwórzmy Wielką Falę Miłości płynącą prosto z naszych serc!\nZłóż życzenia kapłanom\nDziś Wielki Czwartek. To dzień kiedy wspominamy m.in. ustanowienie sakramentu kapłaństwa. Zachęcamy do złożenia za naszym pośrednictwem życzeń.\nSłuchaj, po-słuchaj, bądź wierny\nWrocławski Kościół otacza modlitwą abp. Józefa Kupnego - tuż przed patronalną uroczystością, św. Józefa Oblubieńca NMP. Podczas Mszy św. w intencji arcypasterza do grona nadzwyczajnych szafarzy Komunii św. dołączyło 41 mężczyzn.\nŻyczenia i strusie pisanki