Nowa Fantastyka - Opowiadanie: Ospały Leniwiec - Łowca szpiegów\n- Opowiadanie: Ospały Leniwiec - Łowca szpiegów\nmężczyzna, 24 lata, Warszawa | 04.06.19, g. 22:25 | znaki: 47414\nSzpiegowskie fantasy w realiach quasi epoki brązu. Jest trup, tajemnica, zaszyfrowany papirus i szpieg do odnalezienia.\nOgromniaste podziękowania dla super beta-ekipy: Arnubisa, Sy i Wiktora :) Wasza pomoc była nieoceniona :)\nArnubis, hircus, sy, Wiktor Orłowski\nPrzeczytali: Finkla, regulatorzy, black_cape, Irka_Luz, Anet\nCeth wiedział, że to, co robił, karane było śmiercią. Serce waliło mu ze strachu, przepocona tunika lepiła się do pleców, dłonie kurczowo zaciskał na lejcach rydwanu, gdy czekał, aż dwóch strażników w napierśnikach z brązu przepuści go przez bramy Gebterveterii.\n– Słońce już nisko – powiedział jeden z nich, poprawiając rogaty hełm. – Musisz się spieszyć, jeśli chcesz wrócić przed zamknięciem bram.\n– A jeśli się spóźnisz i będziesz zakłócał nam ciszę krzykami – wtrącił drugi – to poślę ci z murów strzałę. Taką z ostrym grotem z brązu!\nCeth nie odpowiedział. Bał się, że gdy tylko otworzy usta, z jego ściśniętego strachem gardła nie wydobędą się żadne zrozumiałe słowa. Zdobył się jedynie na lekkie skinienie głowy, po czym poderwał konie do biegu i wyprowadził rydwan z miasta.\nNajtrudniejsze było już za nim. Zmęczeni długą wartą strażnicy nie zapytali go, dlaczego wyjeżdża z Gebterveterii tuż przed zmrokiem, nie przeszukali przewieszonej przez ramię sakwy i nie znaleźli zwiniętego w rulon papirusu. Boski Prażubr musiał nad nim czuwać tego wieczoru.\nCeth domyślał się, jaki los czeka go w przypadku schwytania. Często widział zakopanych po pas nieszczęśników kamienowanych na oczach rodzin i dzieci. Codziennie mijał odcięte głowy szubrawców zatknięte na włóczniach przy pałacu imperatora i odwracał wzrok na widok kalek bez oka, ręki czy nogi. Twarde, boskie prawo, jak głosiły kliny wyryte nad bramą do świątyni Prażubra.\nA dla zdrajców przewidywało ono tylko jedną karę – śmierć. Ceth miał tego świadomość, gdy zgodził się pomóc spotkanemu w świątyni mężczyźnie. Wiedział, czym ryzykuje, ale ten człowiek oferował tyle miedzianych pierścieni, że Ceth nie mógł odmówić. To przecież tylko jedna noc poza bezpiecznymi murami. Jedna pełna strachu noc i jego nędzne życie w końcu się odmieni. Dla takiej fortuny warto było zaryzykować.\nMknął więc leśną drogą, zmuszając konie do lekkiego galopu. Byle prędzej, byle dalej od miasta i imperialnych strażników, byle dalej w las. Pęd rydwanu wywiewał mu z głowy strach i niepewność. Śpiew ptaków łagodził spięte nerwy.\nA przynajmniej do chwili, gdy zobaczył wycięty w pniu sosny znak. Dokładnie taki, jak opisał mu człowiek ze świątyni. Ceth odetchnął głęboko, zjechał z drogi i zatrzymał rydwan między drzewami. Dalej musiał już iść pieszo. Jazda była zbyt niebezpieczna.\nZa znakiem sto kroków w lewo – przypomniał sobie, walcząc z nawracającym strachem i ruszył głębiej w las. Było już ciemno, ale nie zapalał pochodni. Wolał, by nikt, nawet zbłąkany myśliwy, nie dostrzegł go podczas tej wędrówki. Skradał się więc w coraz większych ciemnościach, za przewodnika mając jedynie nikłe światło księżyca i kolejne, coraz trudniej dostrzegalne znaki na drzewach.\nI tylko dzięki nim odnalazł w końcu stary, rozłożysty dąb z dużą dziuplą na środku. To tutaj miał zostawić papirus. Tutaj miały na niego czekać miedziane pierścienie. Czując, jak serce wali mu z podniecenia, wsadził rękę do dziupli, dotknął palcami zimnego drewna, pomacał, zaklął. Skrytka była pusta!\n– Szukasz czegoś?\nDrgnął, gdy w ciemnościach rozległ się głos. Strach ponownie zawładnął całym jego ciałem. Ostatkiem woli zmusił dygoczące nogi do jeszcze jednego wysiłku, odwrócił się i zamarł. Tuż za nim, w ciemnościach między drzewami, stał wysoki mężczyzna w płaszczu z wilczej skóry. Na twarzy miał maskę z wizerunkiem psa, wściekle szczerzącego kły.\n– Psi pysk – wyszeptał cicho Ceth.\nI dopiero teraz tak naprawdę poczuł, co to strach.\nSędziwy Manthur oderwał wzrok od pokrytej klinami glinianej tabliczki, gdy tylko usłyszał skrzypienie otwieranych drzwi.\n– Witaj, Thebrisie – powiedział na widok mężczyzny w psiej masce na twarzy. – Jak twoje polowanie?\n– Prażubr okazał się łaskawy. – Thebris przysunął sobie zydel i usiadł po drugiej stronie stołu. Nawet tutaj, w podziemnych korytarzach Legowiska, nie zdejmował maski. Był psim pyskiem, tropicielem szpiegów i wszelkich wewnętrznych wrogów imperatora. Jego twarz musiała pozostać nieznana.\n– Ale to był tylko posłaniec, zwykła płotka w wielkim jeziorze szpiegowskich powiązań. Płotka, która może mnie jednak doprowadzić do szczupaka lub innej, naprawdę groźnej ryby…\n– Drugiego Zajęczego Księcia? – Manthur uśmiechnął się szeroko.\n– Lepiej. – W głosie Thebrisa pojawiła się dziwna nuta. – Zajęczy Książe był szpiegiem z Pogranicza. Całkiem niezłym i cholernie niebezpiecznym, ale tylko z Pogranicza. Ten, którego teraz tropimy siedzi gdzieś tu, w stolicy, może nawet w pałacu imperatora…\n– Nie musisz mi tego tłumaczyć. Przycisnąłeś już tę twoją płotkę, rybaku?\n– Na razie wszystkiego się wypiera. Ja nie wiem, nie wiedziałem, to spisek i złośliwość bogów. Pognije sobie w lochu, to odzyska pamięć.\n– W czym więc mogę ci pomóc?\n– Miał przy sobie to. – Thebris rozłożył na stole zwitek papirusu. – To abukhtyckie znaki. Widziałem takich wiele na Pograniczu, ale…\n– Ale te nie układają się w żadne sensowne zdania – domyślił się Manthur. On całe życie spędził ze zwojami i tabliczkami. Niegdyś jako kapłan Prażubra, teraz skryba psich pysków.\n– Tak – potwierdził Thebris. – Ten papirus musi być zaszyfrowany. Potrzebuję twojej pomocy, kapłanie.\nPsi pysk wiedział, że Manthur był prawdziwym znawcą szyfrów i tajnych szpiegowskich wiadomości. Jeśli ktoś w Gebterveterii miał odczytać ten papirus to tylko on.\n– Abukhtyci – powiedział po dłuższej chwili kapłan, oglądając dokładnie zwój. – Używają prostej metody utajniania. Po prostu zamieniają miejscami co któreś znaki. Tworzy to wrażenie bełkotliwego tekstu, ale jest dość łatwe do złamania. Wystarczy złapać prawidłowość i ułożyć to wszystko we właściwej kolejności… No, ale po co ja ci to mówię. Jesteś przecież Wilczurem z Pogranicza. O Abukhitach wiesz więcej niż ja.\n– Na kiedy będzie gotowy? – zapytał Thebris, nie komentując ostatnich słów kapłana. Wiedział, że wiele osób w stolicy nazywa go Wilczurem z Pogranicza. Sam jeszcze nie zdecydował, czy lubi to określenie. Z jednej strony wyrażało podziw dla jego pościgu za Zajęczym Księciem, z drugiej podkreślało prowincjonalne pochodzenia. Thebris był w stolicy nowy i na każdym kroku przekonywał się, że nie wszystkim w Legowisku, jak powszechnie zwano główną siedzibę psich pysków, się to podobało.\n– Łamanie szyfru jest jak bałamucenie dziewki. – Starzec westchnął smutno. – Możesz już na pierwszej schadzce zaciągnąć ją do łóżka, ale nieraz trzeba się porządnie namęczyć.\n– Teraz nie czas na dziewki. – Głos Thebrisa stwardniał. – Szpieg z Abu-Kharu jest wśród nas.\nManthur wyglądał, jakby chciał coś jeszcze powiedzieć, ale wtedy drzwi do komnaty otworzyły się, a w progu stanął zziajany posłaniec.\n– Szlachetny panie – powiedział, trwożliwie spoglądając na psią maskę Thebrisa. – Znaleźli ciało.\nSkrybę odnaleziono w niewielkiej izbie na poddaszu miejskiej gospody. Leżał pod ścianą w zakrwawionym płaszczu ze skóry dzika. Na brzuchu pełno miał ran, poderżnięte gardło uśmiechało się krwawą raną, a rozwarte do krzyku usta zapchane były porwanymi fragmentami tuniki.\nOtaczający ciało strażnicy i gapie rozmawiali ze sobą cicho, co chwila pokazując na plamy krwi czy leżący na podłodze, ułamany sztylet z brązu. Gwar przyciszonych rozmów wypełniał izbę.\nI momentalnie się urwał, gdy w progu pojawił się Thebris. Struchlały gospodarz otworzył mu drzwi, strażnicy jakby skurczyli się w sobie, gapie schodzili z drogi i chyłkiem wymykali się na korytarz. Nikt nie chciał spotkać się z psim pyskiem twarzą w twarz. Ludzie w maskach budzili powszechny strach.\nWilczur w kompletnej ciszy przeszedł przez ciasną izbę i stanął nad wciśniętym w kąt ciałem. A więc odnalazł się Arthis, osobisty skryba samego imperatora. Do tej pory na dworze sądzono, że zdradził i uciekł, by sprzedać sekrety jakiemuś ościennemu władcy. Tymczasem on po prostu nie żył. To ułatwiało nieco sprawę.\nThebris pochylił się nad ciałem. Przyczyną śmierci bez wątpienia było poderżnięte gardło. Rany na piersi i brzuchu pojawiły się później. Wyglądały na zadawane chaotycznie i na oślep, jakby sprawca chciał wyładować na umierającym swoją wściekłość. Ponadto w jednej z nich Wilczur dostrzegł odłamki pokruszonego brązu. Najwidoczniej sztylet nie wytrzymał kolejnego uderzenia. To się zdarzało. Brąz był łatwiejszy w obróbce od kamienia, ale czasem się kruszył lub wyginał.\nThebris uważnie oglądał każdą, nawet najmniejszą rankę. Śmierć Arthisa otwierała nowy rozdział w jego poszukiwaniach. Skryba był przecież obecny na wszystkich spotkaniach imperatora i zapisywał, a później przepisywał każde wypowiedziane tam słowo. Miał dostęp do wielu pałacowych tajemnic. Kto wie, które z nich wyjawił przed śmiercią? Wilczur musiał jak najszybciej znaleźć mordercę.\nW końcu wyprostował się i wyciągnął z ust ofiary podartą tunikę. Z jej fałd wypadły i potoczyły się po podłodze odłamki gliny. Thebris zamarł. To ewidentnie były fragmenty tabliczki do pisania. Morderca zatkał skrybie usta pokruszoną tabliczką!\n– Zbierz te odłamki i zanieś do pałacu – powiedział po chwili Thebris, wskazując palcem najbliższego strażnika. – Mają tam na mnie czekać, gdy wrócę.\nWytypowany strażnik przełknął głośno ślinę i ukląkł, by zebrać glinę. Wilczur nawet na niego nie spojrzał. Wolnym krokiem przeszedł przez izbę i stanął przed przerażonym gospodarzem.\n– Jest tu miejsce, gdzie możemy spokojnie porozmawiać?\nGospodarz drżącymi dłońmi rozlał miodu do dwóch rogowych kubków. Kilka kropel kapnęło na popękany blat stołu.\n– Pojawił się ponad cykl temu – powiedział, ocierając spocone czoło. – Opłacił pokój na wiele dni wprzód, aż do Nocy Wróżb. Miał dużo miedzianych pierścieni. Ja nie wiedziałem, kto on! Palcem go nawet nie tknąłem. Przysięgam na rogi Prażubra!\n– Nikt go nie odwiedzał? – Thebris sięgnął po miód.\n– Zabronił kogokolwiek wpuszczać. A też i nikt o niego nie pytał. Ale wiadomość taką zostawił. – Gospodarz wyciągnął zza lady drewnianą tabliczkę do pisania. – Kazał do pałacu zanieść, gdyby coś mu się stało. Wielką tajemnicę z tego robił!\n– Pokaż to. – Thebris zabrał tabliczkę i przebiegł kliny wzrokiem. – Wiesz, co tu jest zapisane?\n– Ja nie czytaty, panie.\n– Dobrze. – Thebris podniósł się zza stołu. – Zapomnij, że kiedykolwiek to widziałeś.\n– A więc to nie skryba był szpiegiem, którego szukamy? – zdziwił się sędziwy Manthur, gdy Thebris opowiedział mu o wizycie w gospodzie.\n– Nie skryba.\nTo krótkie stwierdzenie wywracało ich dotychczasowe ustalenia do góry nogami. Gdy kilka cykli temu psie pyski dowiedziały się o abukhtyckim szpiegu w pałacu imperatora, wszystko wydawało się jasne. Arthis zniknął kilka dni wcześniej. To nie mógł być przypadkowy zbieg okoliczności. Imperator wydał wyrok. Spuszczony ze sznura Wilczur wyruszył na łowy. Nikt w Legowisku nie znał Abukhitów lepiej niż on.\n– Skoro to nie skryba… – Kapłan głośno przełknął ślinę. – To kto?\n– Ktoś, kto miał dostęp do tajnych informacji, któryś z wysokich urzędników… – zastanawiał się na głos Thebris. – Dowódca Rogatej Armii, arcykapłan Prażubra albo mistrz brązu!\n– O bogowie!\n– To by wyjaśniało, dlaczego Arthis uciekł z pałacu. Musiał odkryć, który z nich jest zdrajcą, ale nie miał dowodów. Bał się, że szpieg go zniszczy…\n– I wiele się nie pomylił. Znalazłeś coś na miejscu?\nThebris wyciągnął z sakwy odłamki glinianej tabliczki i ułożył je na stole Manthura w ściśle określonym porządku. W przeciwieństwie do papirusu, tutaj użyto powszechnie znanych w Gebterveterii, gebtyjskich klinów.\n– Skryba miał tego w ustach więcej, ale tylko tyle udało mi się złożyć.\nKapłan nachylił się nad blatem i wolno odczytał poszczególne kliny:\n– „Mistrz”, „odlew”, „srebrne pierścienie”, „milczeć”. Ech, wiele to nam nie pomoże.\n– Nie? Przecież to oczywiste! Skryba musiał szantażować naszego zdrajcę. Żądał srebrnych pierścieni w zamian za milczenie. A „mistrz” i „odlew” zapewne odnoszą się do tajemnicy, którą wykradł szpieg.\n– To tylko przypuszczenia – burknął kapłan. – A ty nie znasz większości tajemnic imperatora. Tej zagadki sam nie rozgryziesz.\n– Nie doceniasz mnie, starcze. Te kliny ewidentnie wskazuje na imperialną odlewnię i mistrza brązu.\n– Nie zadzieraj z mistrzem brązu bez wyraźnych dowodów. Dobrze ci radzę. To nie Pogranicze! Tutaj nie jesteś bogiem. Musisz się liczyć z wielką polityką…\n– Na rogi Prażubra! Jestem przecież psim pyskiem!\n– Nawet my nie możemy tu wszystkiego… Jeśli nadepniesz na odcisk niewłaściwej osobie, jutro nie tylko nie będziesz już psim pyskiem, możesz w ogóle nie żyć! Nie poświęcaj życia dla jednego widmowego szpiega…\nThebris milczał chwilę. Z posępnego spojrzenia, świdrujących w otworach maski oczu nie dało się nic wyczytać.\n– Byłeś kiedyś na Pograniczu, kapłanie? – odezwał się w końcu, a głos miał zimny. – Widziałeś góry tak wysokie, że nikt nigdy nie wspiął się na ich szczyt? Lasy tak rozległe, że nikt nigdy ich w pełni nie zbadał? Złote piaski pustyni po drugiej stronie? I Wąwóz Przejścia, jedyne połączenie między nami, a nimi. Wiesz, co tam się dzieje? Słyszałeś jęki rannych? Czułeś swąd śmierci? Siedzisz tu, w bezpiecznej stolicy i myślisz, że pozjadałeś wszystkie rozumy… Nic nie wiesz o Abukhitach, starcze. Nie wiesz do czego są zdolni… Ja muszę dorwać tego szpiega! I zrobię to, nawet jeśli będę musiał zajrzeć do sypialni samego imperatora!\n– Aż tak nienawidzisz tych Abukhitów?\n– Mój ojciec zginął pod kołami ich rydwanów – mruknął cicho Thebris. – Ale to nie ma nic do rzeczy. Moim zadaniem jest dorwanie tego szpiega. Ty masz tylko odczytać ten cholerny papirus.\n– Jeszcze nic nie mam – westchnął smutno Manthur. – Ale przyniosłeś mi niezłą podpowiedź. Jeśli na papirusie powtarzają się te słowa – popukał palcem w odłamki gliny – niedługo będziesz miał cały tekst.\n– Lepiej się pośpiesz – warknął Thebris i wyszedł z komnaty. Nie powiedział Manthurowi o znalezionej tabliczce. Jej treść była tak szokująca, że musiała na razie pozostać tajemnicą.\nCeth wrzasnął, gdy oprawca przytknął płonącą pochodnię do jego nagiej skóry. Zapach palonych włosów zmieszał się z wypełniającym lochy odorem śmierci. Ogień tańczył po ciele więźnia, łzy kapały mu z oczu, okrzyki bólu nasilały się z każdą chwilą.\n– Wiesz, kto to jest? – zapytała cicho oprawca, wskazując głową na siedzącego w kącie mężczyznę w psiej masce na twarzy. – To słynny Wilczur z Pogranicza. Tak, ten, który złapał Zajęczego Księcia.\nThebris nie zareagował. Nie odzywał się, ani nawet nie patrzył na wiszącego na linach, poobijanego więźnia. W milczeniu bawił się trzymanym w dłoniach sztyletem i słuchał coraz to rozpaczliwszych jęków bólu.\n– Powiadają – kontynuował oprawca – że w pogoni za nim, przeszedł na drugą stronę gór granicznych, do Abu-Kharu! A potem przywiózł go tutaj zamkniętego w ciasnej skrzyni. Wyobraź to sobie. Zajęczy Książę nie mógł nawet ruszyć małym palcem u nogi! A droga z Pogranicza do Gebterveterii jest długa, oj długa. Ty nie miałeś jeszcze tak źle. Przynajmniej na razie…\nOprawca uśmiechnął się paskudnie. Czuł, że jest bliski złamania więźnia. Historia Zajęczego Księcia była powszechnie znana w Gebterveterii. Miasto żyło nią przez wiele dni, a wiszące przed pałacem imperatora resztki zwłok nie pozwalały nikomu zapomnieć, jaki los czeka zdrajców. Umiejętnie podsycany strach mógł zdziałać więcej, niż ból. Oprawca dobrze o tym wiedział.\n– Pamiętasz, jak to się skończyło? Na pewno byłeś wtedy na placu, widziałeś co zrobiliśmy z Zajęczym Księciem…\nCeth wydał z siebie niezrozumiały wrzask. Skóra piekła go bezlitośnie, ból rozlewał się na boki, ciasne więzy wrzynały się w ciało. Kiedyś, w podobnych okolicznościach, modliłby się na głos, wzywając na pomoc Prażubra i innych ojców puszczy. Teraz, po kilku dniach spędzonych w lochu psich pysków, po setkach niewysłuchanych modlitw i chwilach spędzonych z oprawcą sam na sam, zatracił nieco ze swojej religijnej żarliwości. Krzyk był znacznie lepszym rozwiązaniem.\n– Nie? To ci przypomnę! Najpierw przegnaliśmy go ulicami Gebterveterii w samej tylko zajęczej przepasce. Uderzeniem batów powoli zmienialiśmy jego plecy w krwawą miazgę, a potem…\n– Wystarczy – powiedział nagle Thebris, podnosząc się z zydla pod ścianą. Oprawca wyraźnie niepocieszny cofnął pochodnię i odszedł na bok. Ceth głośno wciągał powietrze.\n– Poznajesz ten sztylet? – Wilczur stanął obok więźnia i zbliżył pokruszone ostrze do jego twarzy. – Tym zabiłeś Arthisa, prawda?\n– Nikogo nie zabiłem – zajęczał Ceth. – Ja miałem tylko dostarczyć ten przeklęty papirus. Przysięgam!\n– Mężczyzna w świątyni. Nie wiem, jak się nazywał! Kaptur miał i chustę na twarzy! Obiecał dużo miedzianych pierścieni. Nic więcej nie wiem, przysięgam!\n– Jak był ubrany?\n– W tunikę i płaszcz ze skóry dzika… A i pas miał! Taki wysadzany miedzianymi płytkami!\n– Pas odlewnika – mruknął Thebris, chowając sztylet do sakwy przy pasie. – Kontynuujcie. – Skinął ręką na oprawcę i wyszedł z izby tortur.\n– Chcę rozmawiać z mistrzem brązu – powiedział Thebris, wchodząc na teren imperialnej odlewni brązu w Geterveterii.\n– Mistrz jest zajęty. – Młody czeladnik uniósł głowę znad przygotowywanej formy na odlew miecza. – Przyjdź później, panie.\nThebris mrugnął zaskoczony. Nie takiej reakcji się spodziewał. Ludzie mieli drżeć na widok jego maski, trząść portkami i spełniać każde życzenie, a nie odsyłać jak pierwszego lepszego przybłędę.\nWolnym, niemal flegmatycznym krokiem podszedł do czeladnika, złapał go za tunikę i przyciągnął do siebie, przytykając jego twarz do psiej maski.\n– Chcę rozmawiać z mistrzem brązu – powtórzył, wolno artykułując każde słowo. – Teraz!\nCzeladnik głośno przełknął ślinę. W jego oczach Thebris dostrzegł to, czego brakowało mu na początku: strach.\n– Już po niego idę. – Chłopak spuścił wzrok i gdy tylko Wilczur go puścił, popędził ile sił w nogach na poszukiwania swojego mistrza.\nThebris usiadł na ławie obok niedokończonego odlewu i czekając, obserwował pracę innych pomocników. Kilku z nich rozpalało właśnie olbrzymi, opalany drewnem piec. W specjalnie przygotowanych koszach czekały już rudy miedzy i cyny. Niedługo czeladnicy przetopią je w płynny brąz, który wlany do kamiennej formy zastygnie, tworząc nadany mu kształt. A później wystarczy tylko usunąć kamień, wyciągnąć uzyskany przedmiot, naostrzyć to, co ma być ostre.\nI modlić się do Prażubra, żeby nic nie pękło, ani nie odkształciło się podczas tych wszystkich czynności. Tylko bogowie wiedzieli, dlaczego raz uzyskiwano materiał twardy i elastyczny, psujący się dopiero po jakimś czasie, a innym razem wszystko trafiał szlag już na samym początku.\n– Co to ma znaczyć?! – krzyk mistrza brązu wyrwał Wilczura z zadumy. – Co ty tu robisz, kundlu zawszony?\nThebris podniósł wzrok. W jego kierunku szedł wzburzony mężczyzna w płaszczu ze skóry dzika. U pasa kołysały mu się odlewnicze płytki.\n– To ja tu zdaję pytania – odwarknął Wilczur. Nie podobał mu się ton mistrza brązu. Nikt, nigdy nie zwracał się w ten sposób do psich pysków.\n– To zadawaj je sobie gdzie indziej! Tu nie ma żadnego szpiega! – Odlewnik był wyraźnie poddenerwowany. – Ludzi mi tylko straszysz! W pracy przeszkadzasz! Imperator nie będzie zadowolony, oj nie będzie. Tu masz jego osobisty dekret, pchlarzu głupi! – Zamachał trzymaną w dłoniach tabliczką. – Widzisz, co tu jest napisane? Macie zakaz zakłócania mojej pracy! Brąz jest ważniejszy od waszych urojonych poszukiwań. Słyszysz? Wynoś się, ale już!\nThebris przebiegł wzrokiem kliny i zaklął w myślach. Wszystko wyglądało na autentyczne. Bez twardych dowodów nie będzie mógł nawet przesłuchać mistrza brązu. Nie mówiąc już o dokładnym przeszukaniu odlewni i okolicznych budynków.\n– Jeszcze tu wrócę – mruknął i ruszył do bramy.\nMistrz brązu coś ukrywał. To było jasne. Therbis nie mógł jednak ryzykować próby sił. Nie, jeszcze nie teraz. Z osobistą pieczęcią imperatora nawet psi pysk nie powinien zadzierać. Co nie oznaczało, że miał zamiar łatwo odpuścić.\nWrócił przed bramę do imperialnej odlewni kilkanaście modlitw po tym, jak go z niej wyrzucono. Tym razem nie miał na sobie nieodłącznej maski ani nawet oficjalnego płaszcza z wilczej skóry. Ubrany był w szarą tunikę obficie poplamioną winem i błotem. W dłoni ściskał wyszczerbiony, gliniany dzban, a u pasa kołysał mu się skórzany bukłak. Nikt, nawet najbardziej podejrzliwy wrogi szpieg, nie rozpoznałby w nim teraz Wilczura z Pogranicza, postrachu Abukhitów. Przypominał bardziej odurzonego miodem i winem pijaczka.\nI o to właśnie mu chodziło. Łowcy szpiegów nieraz musieli sięgać po szpiegowskie metody: obserwacje, śledzenie, podglądanie. Thebris miał nadzieję, że udało mu się nastraszyć mistrza brązu. Wizyta psiego pyska nigdy nie oznaczała niczego dobrego. Odlewnik mógł spanikować, wyjść ze swojego królestwa i popełnić jakiś błąd.\nA Thebris nie chciał tego przegapić. Siedział więc na ziemi, oparty plecami o ścianę sąsiedniego domu i udając pijaczka obserwował wejście na teren odlewni. Nie wzbudzał niczyjego zainteresowania. Pijak to przecież tylko pijak. Jeden z wielu jakich można było spotkać na ulicach Gebterveterii.\nDzień powoli zmieniał się w noc, z terenu odlewni wychodzili kolejni robotnicy, warty przy bramie zdążyły się dwa razy zmienić, a Thebris wciąż czekał. Tyłek mu odmarzał od zimnej gleby, nogi drętwiały, żołądek skręcał się z głodu.\nObserwacja była zajęciem dla najwytrwalszych.\nSzlachetny Vithrius, główny nadzorca psich pysków westchnął, gdy rozległo się ciche pukanie do drzwi. Dwa szybkie uderzenia, przerwa i jeszcze jedno. Sygnał od najlepszego informatora, jakiego Vithrius miał w Gebterveterii. To musiało być coś ważnego.\n– Wejść! – krzyknął i nalał miodu do rogowego kubka.\nDrzwi otworzyły się niemal bezgłośnie i do środka wślizgnęła się wątła postać w szarej tunice.\n– Mam najnowsze wieści z Pogranicza.\n– Mów! – Vithrius sięgnął po miód. Czuł, że zaraz zrzednie mu mina. Pogranicze nigdy nie oznaczało niczego dobrego. Od stuleci trwała tam wojna. Niby Góry Graniczne skutecznie oddzielały dwa największe mocarstwa kontynentu, a jednak Gebtyjczycy i Abukhtyci zabijali się tam na przeróżne sposoby. Wszystko przez Wąwóz Przejścia, jedyną drogę łączącą pustynny wschód z leśnym zachodem. Wiodące tamtędy szlaki handlowe były łakomym kąskiem dla obu władców.\n– Znowu doszło do większej bitwy. – Informator mówił szybko, niemal wypluwając z siebie słowa. – Abukhtyckie rydwany pod dowództwem księcia Bekhri uderzyły na naszą rogatą piechotę niedaleko Hagry. Moment wybrali idealny, nasi nie byli gotowi do bitwy. Przeżyła garstka…\n– Na rogi Prażubra! Niedaleko Hagry? Czy to był…\n– Tak. Oddział generała Dethriusa, ten który wyruszył z tajną misją na ziemie Abukhitów…\n– Skąd oni wiedzieli na bogów! Przecież pozbyliśmy się Zajęczego Księcia! Ilu jeszcze szpiegów umieścili po naszej stronie! No ilu!?\n– Myślę, że co najmniej tyle samo, ile my umieściliśmy po ich stronie…\nVithrius upił kolejny łyk miodu, uspokoił się.\n– A jak wygląda sytuacja w odlewni?\n– Nasz człowiek donosi, że wynalazek mistrza brązu jest już prawie gotowy…\n– To dobrze… Niedługo losy wojny się odmienią. A wtedy dobierzemy się tym przeklętym Abukhitom do dup!\n– Jest jeszcze coś… – w głosie informatora pojawiła się wątpliwość. – Thebris był wczoraj w odlewni. Ponoć pokłócił się o coś z mistrzem brązu. Chyba go podejrzewa.\n– Wilczur zaczyna węszyć tam, gdzie nie powinien. – Vithrius upił kolejny łyk miodu. – Ja się nim zajmę, a ty informuj mnie o wszystkim na bieżąco.\nMistrz brązu ostrożnie zamknął drzwi do izby, w której pracował. Nikt, nawet najwierniejszy czeladnik, nie mógł zobaczyć tego, co miał zamiar zaraz zrobić.\nNa rogi Prażubra! – westchnął i poprawił przysłaniającą okno sarnią skórę. W słabym blasku paleniska niewiele było widać. Nawet jeśli jakimś cudem ktoś go teraz podglądał, nie będzie w stanie nic dostrzec.\nOdlewnik podszedł do stołu i spojrzał na leżącą na blacie glinianą tabliczkę. Znalazł ją w swojej sakwie ledwie kilka chwil temu. Skąd się tam wzięła? Kto mu ją podrzucił? Takie pytania z pewnością krążyłyby w głowie mistrza brązu, gdyby nie treść wyrytych na niej klinów.\nO Bogowie! A jeśli to prawda? – westchnął, obracając tabliczkę w dłoniach. Wizyta tego cholernego psiego pyska zdaje się to potwierdzać. Muszę być ostrożny. Bardzo ostrożny, inaczej te przeklęte kundle dobiorą mi się do dupy!\nZaklął i uderzył tabliczką o kant stołu. Raz, drugi, trzeci. Odłamki gliny posypały się na podłogę. Mistrz stał chwilę, zastanawiając się co dalej, a potem kucnął, zebrał wszystkie fragmenty i wrzucił je do paleniska. Wiadomość została zniszczona, ale jej treść mocno wryła mu się w pamięć.\nJuż czas! – pomyślał, gdy za oknem rozbrzmiały rogi świątyni Prażubra.\nZbliżała się Noc Wróżb.\nZbliżała się Noc Wróżb, wielkie święto Prażubra. Ulice Gebterveterii powoli zapełniały się odświętnie ubranymi mieszkańcami. Widać było kobiety w spinanych pribulami szatach, mężczyzn w bawełnianych tunikach i płaszczach ze skóry dzika, czy niewolników w zajęczych przepaskach biodrowych. Wszędzie migały bransolety, pierścienie i ozdoby z wypolerowanych rogów.\nTej nocy Gebtyjczycy szybko nie położą się spać. Najpierw pokłonią się Prażubrowi, wysłuchają kapłańskich wróżb, a potem będą ucztować i pić do samego rana. Trudno o lepszy moment na tajne, szpiegowskie spotkanie.\nThebris doskonale o tym wiedział. Każdej innej nocy spotkany na ulicy człowiek budziłby podejrzenia. Ale nie w Noc Wróżb. W tłumie łatwo można zniknąć, ukryć się przed niepożądanym wzrokiem, odbyć krótką rozmowę lub przekazać tabliczkę na oczach rozradowanych, bawiących się w najlepsze ludzi.\nMistrz brązu musiał wyjść akurat tej nocy. Thebris był tego pewien. Wytrwale czekał więc pod bramami odlewni, dyskretnie obserwując każdą wychodzącą stamtąd postać.\nI w końcu się doczekał.\nByło już całkiem ciemno, gdy mistrz brązu wyłonił się ze swojej kryjówki. Thebris na początku go nie poznał. Ubrany w prostą, bawełnianą tunikę mężczyzna w niczym nie przypominała dumnego odlewnika. Wyglądał jak przeciętny mieszkaniec Gebterveterii, co jeszcze bardziej starał się podkreślać, garbiąc nieco plecy i pochylając ramiona. Nie założył nawet swojego cechowego pasa.\nWilczur odczekał chwilę i ruszył za oddającym się mistrzem. Był niczym spuszczony ze sznura pies. Wytrwale podążał tropem swojej ofiary, krył się za załomami budynków, przystawał za straganami i pomnikami, wtapiał się w tłum. Cały czas utrzymywał bezpieczny dystans, śledził i obserwował z ukrycia.\nOdlewnik szedł powoli, często się zatrzymując i rozglądając dookoła. Wyraźnie czegoś się obawiał. Był zdenerwowany i przestraszony. Thebris podążał za nim niczym cień. Towarzyszył mistrzowi, gdy ten przemykał ulicami Gebterveterii, gdy przeciskał się między ludźmi i gdy w końcu dotarł na Rogaty Plac, centralny punkt miasta.\nTam zebrało się najwięcej mieszkańców. Gęsty tłum otaczał podwyższenie, gdzie rozpięty na wielkich, odlanych z brązu rogach wisiał rozpłatany żubr. Siwy kapłan gmerał palcami w jego wnętrznościach, raz po raz krzycząc do tłumu:\n– Widzę pomyślne zasiewy! Wasze motyki nie będą się już łamać!\n– Widzę szczęście rzemieślników! Wasze dłuta nie będą pękać!\n– Widzę dobrobyt myśliwych! Wasza broń nie będzie się wyginać!\nKrew kapała z dłoni kapłana do specjalnych, rogowych mis. Ofiara dla Prażubra została złożona. Teraz bóg ustami swojego sługi przepowiadał Gebtyjczykom pomyślną przyszłość.\n– Widzę wielkie zwycięstwo naszej armii! Widzę połamane rydwany, skruszony brąz i setki wrogich trupów! Widzę tłumy Abukhitów kłaniających się Prażubrowi i przewracane posągi ich plugawych bożków!\nThebris nie słuchał krzyków kapłana. To były bzdury dla zwykłych ludzi. On, psi pysk, miał ważniejsze rzeczy do roboty. Zamiast żubrzych flaków wolał obserwować mistrza brązu.\nA ten właśnie wchodził do stojącej nieopodal Powszechnej Świątyni Prażubra. Thebris podszedł bliżej i spojrzał na dwa, marmurowe posągi żubrów, podtrzymujące sklepienie świątyni. Ich przedłużone, połączone ze sobą rogi tworzyły łuk nad wejściem, w którym przed chwilą zniknął mistrz brązu.\nOwca sama pcha się w wilcze łapy – pomyślał Thebris i wszedł do świątyni.\n– Wielki Prażubrze, ojcze wszechpuszczy, stworzycielu lasu i patronie życia – obolały Ceth cicho modlił się w swojej celi. – Błagam, przerwij swoim świętym rogiem cienką nić mojego życia. Pozwól umrzeć temu marnemu ciału i wpuść mą duszę do krainy umarłych.\nMiał już dość. Po kilku dniach spędzonych w więzieniu psich pysków, po torturach, biciu i głodzeniu, po nieprzespanych nocach, bólu i krwi, był już na skraju wytrzymałości. Podjął decyzję. Na następnym przesłuchaniu powie wszystko. Wyjawi to, co ten cholerny Wilczur chce usłyszeć.\nA może wtedy pozwolą mu w końcu umrzeć.\nMistrz Brązu wszedł do Powszechnej Świątyni Prażubra i zakasłał, gdy tylko poczuł silną woń kadzideł. Wielka hypostylowa sala pełna była kamiennych kolumn, stylizowanych na pnie drzew, z kapitelami w kształcie rozłożystych gałęzi podtrzymujących sufit z malowidłem nieba. Na posadzce, między pniami, stały odlane z brązu posążki zwierząt. To w ich pyskach płonęły kadzidła, wypełniające wnętrze świątyni boskimi oparami.\nMistrz brązu zaklął pod nosem. Gdzieś tu miał na niego czekać człowiek od tajemniczej tabliczki. Tylko, na rogi Prażubra, gdzie?! Ta świątynia była wielka. On mógł być wszędzie!\nCzując, jak serce próbuje wyrwać mu się z piersi, ruszył w stronę ołtarza i wielkiego menhiru z odciskiem boskich kopyt. Tam zawsze zbierało się najwięcej osób. Istniała szansa, że…\n– Wiedziałem, że przyjdziesz.\nOdlewnik poczuł, jak ktoś łapie go za łokieć i odciąga w bok, między kolumny, zwierzęta i opary kadzideł.\n– To ja cię wezwałem – wyszeptał tajemniczy mężczyzna, prowadząc go w głąb świątynni.\n– Kimś, kto pomoże ci uratować skórę. Ale najpierw klęknij. Tu, przed tym posągiem. Ludzie pomyślą, że się modlimy. Będzie można spokojnie porozmawiać.\nOdlewnik posłusznie opadł na kolana, ukradkiem spoglądając na twarz nieznajomego – brzydką i naznaczoną szeroką blizną na nosie.\n– Słyszałeś, co mówił kapłan przed świątynią? – zapytał po chwili nieznajomy. – Wiesz, co to oznacza? Dla ciebie i twojego wynalazku?\n– Nie wiem, o czym mówisz. – Serce mistrza waliło jak oszalałe. Pot kapał z czoła na dygoczące z nerwów ręce. – Kapłani zawsze obiecują ludziom cuda.\nOdlewnik w ogóle nie powinien był tu przychodzić. Jedna krótka wiadomość to jeszcze nie powód, by tak ryzykować. Ale na bogów! Ten tajemniczy człowiek wiedział o rzeczach, o których nikt nie powinien wiedzieć. Jeśli więc to, co napisał było prawdą? Jeśli faktycznie grozi mu niebezpieczeństwo? Niepokój zmuszał mistrza brązu do wysłuchania słów nieznajomego.\n– Nie udawaj. Gdybym nie miał racji, to byś tu nie przyszedł. W głębi serca przeczuwasz, co cię czeka. Twój wynalazek zostanie przypisany łasce bogów. Tak, łasce bogów! A ciebie zniszczą! Wiesz za dużo, by zostawić cię przy życiu. Psie pyski już szukają sposobu, jak tu dobrać ci się do skóry. Myślisz, że ich dzisiejsza wizyta była przypadkowa?\n– Jestem wiernym sługą imperatora. Wypełniam rozkazy i cieszę się jego łaską.\n– Tak myślisz? To słuchaj. Kundle znalazły ciało skryby, tego co dużo wiedział o pałacowych sprawach. Wiem też, że pojmali jakiegoś biednego durnia i znaleźli papirus z wiadomością, jaką wysłałeś do Abu-Kharu.\n– Na rogi Prażubra! Nie wiem, kim jesteś i czego chcesz, ale to jakieś bzdury!\n– Nie krzycz. Jesteśmy w świątyni.\n– To bzdury – powtórzył już szeptem mistrz brązu. W pierwszym odruchu chciał wstać i wyjść, ale coś go powstrzymało. Czuł, że nieznajomy może mieć rację. Kundle sporo węszyły ostatnio wokół jego odlewni, a jak powszechnie wiadomo oni nie potrzebują prawdy i dowodów, by zniszczyć komuś życie… – Nigdy nic nie pisałem dla Abukhitów.\n– Ja to wiem. Ty to wiesz. Myślę, że nawet psie pyski to wiedzą, ale ich to nie obchodzi. Chcą się ciebie pozbyć. Ten biedak na torturach oskarży cię o zabójstwo skryby, papirus będzie stanowił dowód. No, a potem będzie już tylko gorzej. Imperator skaże cię na śmierć. I to nie taką zwykłą. Nici z powszechnego kamieniowania. Ze szpiegami robi się inaczej. Dużo głośniej i bardziej krwawo.\n– Niby po co mieliby mnie zabijać? Jestem zbyt cenny…\n– Byłeś cenny. Teraz inni odlewnicy poradzą już sobie bez ciebie. A twoją wiedzę, którą zawsze mógłbyś sprzedać innym, bezpieczniej jest wysłać do krainy boga śmierci.\n– Przecież to bez sensu!\n– W śmierci nie ma większego sensu.\nZamilkli, gdy tuż za ich plecami przeszło dwóch świątynnych strażników. Odlewnik czuł jak po plecach stacza mu się olbrzymia kropla potu.\n– Po co mi to wszystko mówisz? – zapytał, gdy tylko ucichł stukot strażniczych sandałów. – Czego chcesz?\n– Wiedza nadal jest kluczem do twojego życia. Wykorzystaj ją mądrze.\n– Ty! Ty Jesteś z Abu-Kharu, tak? To wszystko było tylko po to, by wciągnąć mnie w te wasze szpiegowskie gierki! Nigdy!\nMistrz zaczął podnosić się z klęczek, lecz dłoń nieznajomego osadziła go w miejscu.\n– Świat to nie tylko Gebtyjczycy i Abukhtyci. Są też inni, gotowi rozdzielić Sfinksa i Prażubra. Jestem poddanym króla Sereuthesa z Diagorsporu. Gdy się zacznie, mogę cię wywieść do Diagoru. Zastanów się, zanim będzie za późno.\nThebris patrzył, jak mistrz brązu podnosi się spod posążku i szybkim krokiem opuszcza świątynie.\nMam cię, owieczko! – pomyślał, uśmiechając się szeroko. Już nie musiał nikogo śledzić. Uzyskał to, co chciał uzyskać. Odczekał jeszcze trochę, po czym wyszedł ze świątyni i ruszył do siedziby psich pysków.\nMiał wieści do przekazania.\nMistrz brązu zatrzasnął drzwi do swojej komnaty i powoli osunął się na podłogę.\nTo jakiś obłęd – pomyślał, wpatrując się tępo w ścianę naprzeciwko. Diagor, nadmorskie królestwo położone na najniższym paśmie gór granicznych, od lat było niczym drzazga w oku zarówno gebtyjskiego cesarza, jak i abukhtyckiej królowej. To było drugie i jedyne poza Wąwozem Przejścia miejsce, łączące wschód z zachodem. Oba imperia bardzo chętnie zawładnęłyby tymi terenami, ale na diagorskich górach i potężnych twierdzach niejedna armia połamała już sobie zęby. Powszechnie uważano tę krainę za nie do zdobycia.\nDo tej pory Diagorczycy nie angażowali się specjalnie w politykę kontynentu, zadowoleni ze swojej bezpiecznej pozycji potentata handlowego. Teraz najwyraźniej coś się zmieniło.\nOdlewnik sam nie wiedział, co o tym myśleć. Niby ten Diagorczyk gadał straszne głupoty. Przecież to oczywiste, że bez osobistego nadzoru mistrza brązu nikt nie poradzi sobie z jego najnowszym odkryciem. Najważniejszym odlewnikiem w imperium nie zostaje się przecież za ładna oczy. Wiedzy i doświadczenia nie można tak łatwo zastąpić.\nAle z drugiej strony psie pyski nie były najbardziej racjonalnie myślącą formacją w imperium. Nie raz i nie dwa udowadniały, że potrafią znaleźć szpiega tam, gdzie nikt się go nie spodziewał, a jak już chcą kogoś skazać to dowody zawsze się znajdą. Odlewnik bardzo dobrze pamiętał, jak skończył Zajęczy Książę, przez wiele lat szanowany gebtyjski generał. Czy to możliwe, że i jemu kundle szykują podobny los?\n– Czyś ty się z kozą na rozum zamienił, Thebris? – ryknął szlachetny Vithrius, pierwszy psiarz imperium i główny nadzorca psich pysków. – Przesłuchać mistrza brązu? Na podstawie tak szczątkowych dowodów?\n– Ależ, panie. – Wilczur jeszcze niżej pochylił głowę. – Wszystko wskazuje, że wrogi szpieg powiązany jest z imperialną odlewnią. Fragmenty tabliczki znalezionej w ustach skryby, odlewniczy pas mistrza brązu, tajne spotkanie w świątyni…\n– Którego nawet nie udało ci się podsłuchać!\n– Miejsce wybrali idealne. – Thebris spuścił wzrok. – Nie dało się podjeść bliżej bez wzbudzania podejrzeń. Ale któż wybrałby takie miejsce, jeśli nie szpiedzy!\n– To wszystko domysły i marne poszlaki. Chyba nie chcesz na ich podstawie aresztować głównego odlewnika imperium? Wiesz, jaki skandal byś wywołał?\n– Ale jeśli on jest szpiegiem? Jeśli jego rady są fałszywe? Jeśli wszystko, czego dowiaduje się w pałacu wysyła zaszyfrowanym papirusem do Abu-Kharu?\n– Nie jesteś już na Pograniczu, Therbisie. Abukhtyjscy szpiedzy nie czają się tutaj w każdym zaułku. A już na pewno nie jest nim mistrz brązu. Myślisz, że go nie sprawdzamy? Psie pyski kontrolują wszystkich! A wysokimi urzędnikami zajmują się nasi najlepsi ludzie…\n– Ależ, panie. Jestem przekonany, że mistrz brązu miał swój udział w śmierci skryby Arthisa. Myślę, że próbował namówić go do współpracy. Informator mający dostęp do wszystkich zapisków z życia imperatora to skarb. Tyle, że skryba okazał się wierny i zapłacił za to głową. Skoro mistrzem brązu zajmują się lepsi ode mnie, to niech sprawdzą ten wątek. Ja wiem, jak działają szpiedzy z Abu-Kharu!\nVithrius przez chwilę milczał, patrzył na Thebrisa i wyraźnie się nad czymś zastanawiał.\n– Oj, Thebrisie, Thebrisie – powiedział w końcu, a na twarzy dość niespodziewanie pojawił mu się uśmiech. – Nigdy nie odpuszczasz, co? Imperatorowi bardzo to imponuje. Nikt na dworze nie spodziewał się, że odkryjesz aż tak dużo.\n– To jego boskość imper…\n– Tak. Doskonale zna postępy twojego śledztwa i dlatego zgodził się, bym cię wtajemniczył.\n– Widzisz, jego boskość doskonale wie, co dzieje się na terenie odlewni. Jak już mówiłem mamy tam swoje uszy i oczy.\n– Na rogi Prażubra – sapnął Thebris.\n– Na polecenie imperatora mistrz opracował nową metodę przetopu brązu – powiedział cicho Vithrius. – Broń uzyskiwana tą metodą ma się mniej kruszyć i trudniej wyginać. Jednym słowem ma zapewnić naszej armii przewagę na polu bitwy.\nThebris pokiwał w milczeniu głową. Wiedział, co to oznacza. Z nowym brązem rogata armia w końcu pokona Abukhitów i zdobędzie Wąwóz Przejścia! A potem pomaszeruje dalej na wschód, niosąc tym dzikusom z pustyni gebtyjską kulturę i wiarę w Prażubra.\nWilczur zdawał sobie sprawę z wagi wypowiedzianych przez Vithriusa słów. Właśnie został dopuszczony do jednej z największych tajemnic imperatora. I to dlaczego? Bo oskarżył jednego z najzdolniejszych imperialnych wynalazców? Coś tu było bardzo nie tak. To nie zwiastowało niczego dobrego.\n– Nie myśl tylko, że mówię ci to wszystko, bo tak zaimponowałeś samemu imperatorowi – mruknął nadzorca, jakby odgadując myśli Wilczura. – To jest obecnie najpilniej strzeżona imperialna tajemnica. Ale ty musisz ją znać, bo też będziesz jej strzegł. Tak, Thebrisie, śledztwo w sprawie zdrady i śmierci skryby przejmie ktoś inny. Od dzisiaj będziesz chronił nasz nowy brąz.\n– Chronić brąz? – powtórzył cicho Thebris.\n– Przed szpiegami, zdrajcami i wyciekiem informacji. I przed samym mistrzem brązu, jeśli twoje przypuszczenia okażą się prawdziwe. Na razie nic nie możemy mu zrobić, ale ja ci ufam. Twój instynkt jeszcze nigdy mnie nie zawiódł. Dlatego załatwię ci posadę strażnika w odlewni…\nPrzerwało im skrzypienie drzwi, zza których wyjrzała głowa odźwiernego.\n– Wybacz, panie – skłoniła się. – Ale przyszedł kapłan Manthur i ma wieści. Ponoć ważne dla waszej rozmowy.\n– Niech wejdzie.\nStarzec był blady i wyraźnie roztrzęsiony. W spoconej dłoni trzymał glinianą tabliczkę.\n– Odczytałem treść papirusu – powiedział, zapominając o zasadach dworskiej etykiety. – Mam dowody na zdradę mistrza brązu.\n– Powiem! – wrzasnął przerażony Ceth. – Wszystko powiem!\nThebris gestem zatrzymał oprawcę i podszedł do zapłakanego więźnia.\n– Odczytaliśmy twój szpiegowski papirus – powiedział, zbliżając psią maskę do jego twarzy. – Od razu rozpoznam kłamstwo.\n– Prawdę… Powiem samą prawdę.\n– To ty zabiłeś skrybę?\n– Na polecenie mistrza brązu?\n– Tak. On przekazywał mi polecenia i papirusy. Ja później zanosiłem je do skrytki. On mnie zmusił! Groził, że…\nThebris uderzeniem pięści przerwał ten monolog.\n– Odpowiadaj na pytania – warknął. – Abukhtyci wiedzą o nowej metodzie przetopu brązu?\n– Tak. Mistrz wszystko im zdradził. Sam się do nich zgłosił… Uważał, że imperator za mało go wynagradza… Dostał za to wiele srebrnych pierścieni…\nUczestniczący w przesłuchaniu główny nadzorca psich pysków aż zatrząsnął się ze złości. A potem wydał rozkaz.\n– Otwierać! W imieniu imperatora! – Thebris załomotał w bramy odlewni. Towarzyszący mu strażnicy poprawili hełmy i mocniej chwycili trzymane w dłoniach włócznie.\nPrzez chwilę nic się nie działo, a potem wrota drgnęły, zaskrzypiały i uchyliły się delikatnie, przepuszczając przerażonego czeladnika.\n– Mistrz… – zaczął i wtedy dostał drzewcem włóczni. Któryś ze strażników poprawił kopniakiem, któryś odepchnął go na bok. Reszta wbiegła na teren odlewni.\nUwinęli się szybko. Raz, dwa spędzili wszystkich znalezionych ludzi pod wielki piec do wytopu brązu.\n– Mistrza nie było w izbie – cicho zameldował dowódca strażników.\nThebris kiwnął głową. Spodziewał się tego. Wolnym krokiem przeszedł przed frontem przerażonych czeladników i zapytał:\n– Gdzie jest wasz mistrz?\n– Gdzie jest wasz mistrz? – powtórzył i wskazał palcem najbliższego czeladnika. Strażnicy zrozumieli bez słów. Doskoczyli, wyciągnęli nieszczęśnika z tłumu i zaczęli okładać pięściami. Bili po głowie, nerkach, brzuchu. Bez litości.\n– Przestańcie! – krzyknął któryś z odlewników. – Mistrza nie ma! Dostał jakąś wiadomość i zniknął nad ranem!\nThebris kiwnął głową.\n– Przeszukać teren! – rozkazał strażnikom. – Wejdźcie do każdej izby! Zajrzyjcie w każdy kąt. Znaleźć mi go, ale już!\nStrażnicy rozbiegli się po odlewni.\n– Jeśli gdzieś go tu znajdziemy – wysyczał Thebris w stronę czeladników. – Jeśli mnie oszukaliście to będzie tego żałować bardziej niż ten parszywy zdrajca.\nNikt nie mógł widzieć, jak na ukrytej za maską twarzy pojawiał się uśmiech triumfu.\nMistrz brązu naciągnął głębiej kaptur i szybkim krokiem wycofał się sprzed bram odlewni.\nNa rogi Prażubra!\nWidział wszystko. Stał w bezpiecznej odległości, przebrany za biednego rzemieślnika, i z ukrycia obserwował oddział psich pysków. Strach pomyśleć, jaki los by go czekał, gdyby nie pomoc tajemniczego Diagorczyka. Pewnie właśnie teraz wyprowadzaliby go związanego z własnej izby. Pewnie prowadziliby na krwawe przesłuchania i tortury. A tam przyznałby się do wszystkiego. Nawet do tego, że razem z leśnymi demonami, szykował zamach na życie jego boskości imperatora. W lochu psich pysków wszyscy mówią.\nI nikt nie wychodzi stamtąd o własnych siłach.\nWzdrygnął się na samą myśl. Teraz nie miał już wyboru. Musiał zaufać tajemniczemu Diagorczykowi i uciekać z Gebterveterii. Byle dalej od tych przeklętych kundli!\nKsiężyc rozgościł się na niebie, rozpraszając nieco ciemności nocy. Mistrz brązu siedział na kamieniu pośrodku polany i w milczeniu wpatrywał się w otaczające go drzewa i krzewy. Wysokie sosny, dumne dęby i potężne jesiony kołysały się, targane lekkim wiatrem. Między ich pniami przemykały niewyraźne kształty, błyskające czerwonymi ognikami ślepiów. Gdzieś w oddali wył do księżyca wilk, gdzieś ryczał raniony tur, gdzieś huczała wyruszająca na łowy sowa. Gebtyjska puszcza nie była przyjemnym miejscem, a przynajmniej nie w środku nocy.\nMistrz westchnął i pociągnął łyk miodu z bukłaka. Musiał uspokoić spięte nerwy. Ostatnio wszystko działo się zdecydowanie za szybko. Zdecydowanie za szybko z szanowanego odlewnika, jednego z najbliższych doradców samego imperatora, zmienił się w poszukiwanego zbiega. Boski Prażubr przestał patrzeć na niego przychylnym okiem…\nDurna, futrzasta krowa!\nCóż, przynajmniej udało mu się niepostrzeżenie wydostać z miasta. Miejsce spotkania z tajemniczym Diagorczykiem też odnalazł bez problemu i teraz czekał na swojego wybawiciela. Już niedługo te pieprzone kundle będą go mogły pocałować!\nNieopodal zaszeleściły krzaki, z pobliskiego drzewa zerwały się, trzepocząc, przerażone ptaki. Ktoś się zbliżał. Skrzypienie ściółki i trzask łamanych gałązek nie pozostawiały żadnych wątpliwości.\nBorze liściasty! Mistrz brązu poderwał się z kamienia, chwytając za sztylet.\nI wtedy spomiędzy drzew wyłoniła się samotna sylwetka. Odlewnik zamarł. Mimo ciemności doskonale widział wilczy płaszcz i psią maskę…\nCholerny kundel! Nawet tu mnie znalazł! – pomyślał, mocniej zaciskając dłoń na rękojeści sztyletu. Nie dam się wziąć żywcem!\n– To ja! – powiedział Thebris, ściągając z twarzy maskę. Na nosie miał brzydką, szeroką bliznę. – Musimy się spieszyć. Całe miasto cię szuka.\n– Spodoba ci się życie w Diagorsporze – powiedział Thebris, gdy jechali już brukowaną drogą na południe od Gebterveterii. – Nad morzem jest zupełnie inaczej niż w puszczy, a król Sereuthes da ci tyle złotych pierścieni, ile sam ważysz, jak tylko udoskonalisz jego odlewnie brązu.\n– To nie jest droga nad morze – zorientował się odlewnik, lecz było już za późno. Zza zakrętu wyłoniło się właśnie trzech śniadych jeźdźców. Pierś pierwszego z nich przecinał pas ze sztyletami we wspólnej pochwie ze skóry krokodyla.\n– To jest Ankheb z Akhtusy. – wyjaśnił Thebris. – Zabierze cię do Abu-Kharu.\n– Kłamałem – Thebris uśmiechnął się paskudnie.\n– Nieźle – mruknął Merhebi, mistrz szpiegów z Abu-Kharu, odrywając wzrok od zapisanego równymi znakami papirusu. – Naprawdę nieźle to nasz Thebrisik rozegrał.\n– Mam też raport ustny – powiedział Ankheb. – Thebris nie chciał powierzać wszystkiego papirusowi.\n– To Thebris zabił skrybę. Wcześniej próbował namówić go na współpracę z nami. Chciał uzyskać dostęp do tabliczek z tajnych spotkań imperatora.\n– Co poszło nie tak?\n– Skryba uznał to za prowokację psich pysków i uciekł z pałacu. Później na własną rękę zaczął węszyć, szukać zdrajcy w szeregach kundli, więc Wilczur go uciszył.\n– A mistrz brązu?\n– Przed śmiercią skryba zdradził Thebrisowi kilka tajemnic. Żal było nie skorzystać na tej śmierci…\n– Chyba rozumiem… To wtedy Thebris wrobił Cetha?\n– Tak. Okradł wędrownego odlewnika, zabrał jego pas i zapłacił temu durnemu Cethowi, by wywiózł papirus za miasto. Oczywiście treść ułożył tak, by jasno wskazywała na zdradę mistrza brązu. Dla niepoznaki użył też prostego szyfru. Nikt się nie zorientował.\n– Dobrze… – Merhebi uśmiechnął się szeroko. – Bardzo dobrze.\n– Resztę opisał na papirusie. Zdecydował się na werbunek pod diagorską flagą, bo wiedział, że mistrz nas nie lubi…\n– Cóż, teraz będzie musiał polubić.\n– Chyba pogodził się z losem. Pokazał już naszym budowniczym plany nowych pieców do przetopu brązu, kazał przygotować jakieś gliniano-ołowiane formy odlewnicze, gadał coś o idealnej proporcji brązu i cyny.\n– Na Matkę Deszczu i Ojca Wylewów! – Merhebi wzniósł ręce ku sufitowi. – Taki szpieg jak Thebris to skarb! Opłacało się dla jego uwiarygodnienia poświęcić Zajęczego Księcia! Na bogów! Opłacało się!\nW tym samym czasie, w dalekiej Gebterveterii Thebris ściągnął psią maskę i po raz pierwszy od bardzo dawna odetchnął z ulgą. Ostatnie wydarzenia kosztowały go wiele nerwów. Przez całą swoją służbę nie był jeszcze tak bliski zdemaskowania, jak podczas zamieszania ze skrybą.\nByło cholernie blisko – pomyślał, patrząc na drewnianą tabliczkę, którą na początku śledztwa znalazł w gospodzie. Precyzyjnie wyryte kliny opisywały wszystko, czego przed śmiercią dowiedział się Arthis.\nThebris szpiegował dla Abu-Kharu już od wielu lat. Nie mógł patrzeć, jak nieustanna wojna pustoszy jego rodzinne Pogranicze, a za wszystko obwiniał siedzącego w dalekiej Gebterveterii imperatora. W jednym ze swoich pierwszych raportów wystawił Abukhitom gebtyjski oddział, w którym służył jego własny ojciec. Dureń nie potrafił rozróżnić dobra od zła. Wilczur nie miał z tym problemu i właśnie utarł złu nosa.\n– Nazywam się Thebris – mruknął cicho, wkładając tabliczkę w żar paleniska. – I oszukałem was wszystkich.\nkobieta, Łódź | 05.06.19, g. 23:22\nOK, są nietypowi bogowie, dużo nazw własnych, nietypowych świąt itd. Ale co z tego nie mogło się zdarzyć? No, chyba tylko papirus nie powinien być tak popularny w świecie sosen…\nNie widzę żadnej magii, nadprzyrodzonych cech, cudów na drągu. Tylko szpiegowskie intrygi.\nmężczyzna, 24 lata, Warszawa | 06.06.19, g. 18:46\nCóż, troszkę obawiałem się, że mogą pojawić się takie zarzuty. W założeniu miała to być taka delikatna fantastyka, objawiająca się raczej alternatywnie wykreowanym światem, społeczeństwem, służbami. Taka fantastyka bardziej chowająca się w krzakach, niż zajmująca cały kadr ;) Magii i nadprzyrodzonych sił nie chciałem tu na siłę wciskać, bo nieco mi nie pasowały. A cud może i by się jeden znalazł (super mocny brąz), ale raczej nie na drągu ;) Mimo wszystko uważam, że historia tego typu raczej nie mogła wydarzyć się w naszej “normalnej” epoce brązu. A co do papirusu w świecie sosen to mogę się tylko obronić tym, że był jeden i przyjechał razem ze szpiegiem zza gór, gdzie jego występowanie jest już bardziej naturalne.\nW każdym razie wielkie dzięki za komentarz i czas poświęcony na lekturę :) I przepraszam za brak magii i cudów na kijach :)\nkobieta, Łódź | 06.06.19, g. 18:50\nNo, na metalurgii się nie znam. Ale skoro stal może mieć różne właściwości w zależności od domieszek, to brąz chyba też?\nmężczyzna, 24 lata, Warszawa | 06.06.19, g. 18:59\nEkspert ze mnie żaden, ale z tego co się orientuję to oczywiście masz rację i tych brązów jest mnóstwo, z tym że te wytwarzane w epoce brązu do najtrwalszych nie należały i potrafiły czasem zrobić psikusa ;)\nAle to w zasadzie jest mało istotne, bo w kontekście zarzutu o brak fantastyki to nieco naciągany argument ;)\nmężczyzna, 26 lat, Olsztyn | 09.06.19, g. 20:08\nFaktycznie nie ma tu za bardzo fantastyki, ale ciekawe realia trochę to nadrabiają. Mimo wszystko zdecydowanie zamieniłbym tag “Fantasy” na “Inne”\nA co mogę powiedzieć poza tym? Opowiadanie przeszło sporo zmian od momentu, w którym pierwszy raz je przeczytałem. Ogólne założenia pozostały mniej więcej takie same, ale była masa polerowania szczegółów, zmiany rozwiązań fabularnych i tak dalej. Naprawdę podoba mi się znacznie rozbudowane światotwórstwo, które w końcowej wersji w końcu wygląda jak kawałek żyjącego świata, a nie tylko zbiór elementów przystrajających fabułę. Fajny starożytno-szpiegowski klimat, fajne realia, solidnie napisane. I chociaż może nie rzuca na kolana, to jednak solidna, przyjemna lektura.\nmężczyzna, 24 lata, Warszawa | 10.06.19, g. 18:52\nDzięki, że znowu wpadłeś Arnubisie :) Faktycznie tych szlifów, zmian troszkę było, a wasza pomoc i uwagi bardzo mi pomogły. Cieszę, że świat i klimat Ci się spodobały. Tag zmieniłem.\nkobieta, Łódź | 15.06.19, g. 20:48\nPodoba mi się, Leniwcze, pomysł i świat, w którym odbywa się polowanie na szpiega, ale nie miałabym nic przeciw temu, aby ten świat poznać jeszcze bliżej i może odkryć w nim coś fantastycznego…\nDziałania psiego pyska, usilnie dążącego do wykrycia szpiega opisałeś w sposób zajmujący, miejscami nawet trzymający w napięciu, a finał tej historii, co tu dużo mówić, zaskoczył.\nWykonanie pozostawia nieco do życzenia, ale jeśli poprawisz usterki, kliknę Bibliotekę. ;)\nMknął więc brukowaną leśną drogą… –> Brukowana leśna droga to, jak rozumiem, element fantastyczny.\n…nawet zbłakany myśliwy… –> Literówka.\nNa twarzy miał maskę z wizerunkiem wściekle warczącego psa. –> Czy dobrze rozumiem, że wizerunek psa na masce warczał?\nProponuję: Na twarzy miał maskę z wizerunkiem psa, wściekle szczerzącego kły/ zęby.\n…domyślił się Manthur. On całe życie spędził ze zwojami i tabliczkami. –> On, czyli kto?\nMoim zdaniem zaimek jest zbędny?\nPotrzebuje twojej pomocy, kapłanie. –> Literówka.\n…Manthur był prawdziwym artystą szyfrów i tajnych szpiegowskich wiadomości. –> Na czym polega artyzm szyfrów i tajnych wiadomości?\nProponuję: …Manthur był prawdziwym znawcą szyfrów i tajnych szpiegowskich wiadomości.\n…poderżnięte gardło uśmiechało się krwawą szramą… –> …poderżnięte gardło uśmiechało się krwawą raną…\nSzrama to ślad po zagojeniu się rany.\n…jakby sprawca chciał wyładować na umierającym swoją frustrację. –> Czy frustracja to właściwe słowo w tym opowiadaniu?\n– A więc to nie skryba jest szpiegiem, którego szukamy? –> Skoro skryba nie żyje, to raczej: – A więc to nie skryba był szpiegiem, którego szukamy?\n…tyle udało mi się odczytać.\nKapłan nachylił się nad blatem i wolno odczytał poszczególne kliny… –> Powtórzenie.\nMoże w pierwszym zdaniu: …tyle udało mi się odcyfrować. Lub: …tyle udało mi się złożyć.\nSkryba musiał szantażowałćew” muszą odnosić się do tajemnicy, którą wykradł szpieg. –> Czy to ostateczne brzmienie zdania?\n…przytknął płonącą pochodnie do jego nagiej skóry. –> Literówka.\n…podszedł do czeladnika, złapał go za poły tuniki… –> Tunika nie ma pół. Poły to dolne części ubioru rozpinanego z przodu.\nWystarczy: …podszedł do czeladnika, złapał go za tunikę.\nI modlić się do Prażubra, żeby nic pękło… –> Chyba miało być: I modlić się do Prażubra, żeby nic nie pękło…\n– To ja tu zdaje pytania… –> Literówka.\nNie wzbudzał większej sensacji. –> Raczej: Nie wzbudzał niczyjego zainteresowania.\n…nasi nie byli gotowy do bitwy. –> Literówka.\nUlice Gebterveterii powoli zapełniały się odświętnie ubranymi Gebtyjczykami. –> Czy to powtórzenie jest konieczne?\nMoże wystarczy: Ulice Gebterveterii powoli zapełniały się odświętnie ubranymi mieszkańcami.\nNo, a potem kicha. –> Wyrażenie też wydaje mi się zbyt współczesne, aby mogło mieć rację bytu w opowiadaniu.\nDużo głośniej i dużo krwawiej. –> Raczej: Dużo głośniej i bardziej krwawo.\nOba imperia bardzo chętnie zawładnęły by tymi terenami… –> Oba imperia bardzo chętnie zawładnęłyby tymi terenami…\nAbukhtyjscy szpiedzy nie czają się tutaj za każdym zaułkiem. –> Abukhtyjscy szpiedzy nie czają się tutaj w każdym zaułku.\n…jakby domyślając się myśli Wilczura. –> Nie brzmi to najlepiej.\nProponuje: …jakby odgadując myśli Wilczura.\nTak, Thebrisię, śledztwo w sprawie zdrady… –> Literówka.\nW spocone dłoni trzymał glinianą tabliczkę. –> Literówka.\n– Mistrz… – zaczął i wtedy dostał trzonkiem włóczni. –> Raczej: – Mistrz… – zaczął i wtedy dostał drzewcem włóczni.\n…któryś odepchnął go w bok. –> …któryś odepchnął go na bok.\nWolnym krokiem przeszedł przed front przerażonych czeladników… –> Chyba miało być: Wolnym krokiem przeszedł przed frontem przerażonych czeladników…\nmężczyzna, 24 lata, Warszawa | 16.06.19, g. 15:23\nDzięki za komentarz i super łapankę, Reg :) Cieszę się, że Ci się podobało, że udało mi się zbudować jako takie napięcie i że końcówka zaskoczyła – tak był plan :) Za niedostatki fantastyki biję się w pierś i przepraszam. Błędy poprawiłem :) Jedynie tutaj:\n…domyślił się Manthur. On całe życie spędził ze zwojami i tabliczkami. –> On, czyli kto?\nZostawiłem jednak po staremu, bo bez “on” brzmiało mi to tak troszkę dziwnie.\nkobieta, Łódź | 16.06.19, g. 16:27\nTo Twoje opowiadanie, Leniwcze, i będzie napisane takimi słowami, które Ty uznasz za najlepsze.\nJednakowoż cieszę się, że pozostałe uwagi okazały się przydatne, a skoro naniosłeś poprawki, pozostaje mi tylko kliknąć. ;)\nmężczyzna, 24 lata, Warszawa | 16.06.19, g. 22:08\nSuper :) Dzięki, Reg :)\nkobieta, Łódź | 16.06.19, g. 22:13\nBardzo proszę, Leniwcze. ;)\nkobieta | 17.06.19, g. 20:28\nŚwietnie się czytało. Podobał mi się zwłaszcza oryginalny, solidnie wykreowany setting; miałam poczucie, że ten świat żyje i można w nim spokojnie osadzić inne historie. Dobrym zabiegiem było tutaj na przykład wplecenie w akcję święta (Nocy Wróżb). Łatwo też sobie to wszystko zwizualizować, bo szczegółowo opisujesz każdą scenę.\nFabuła porządnie skonstruowana i poprowadzona, tempo narracji odpowiednie dla wartkiej akcji opowieści. Niezły twist pod koniec; może tylko to ostatnie zdanie wydało mi się trochę przerysowane (jak na przyjętą konwencję).\nWiększych błędów nie zarejestrowałam, a przy ciekawych realiach i wciągającej fabule nie odczułam niedoboru fantastyki. Ode mnie klik. ;)\nmężczyzna, 24 lata, Warszawa | 18.06.19, g. 18:42\nDzięki za komentarz i klika, Black Cape :) Fajne, że Ci się podobało. Zobaczyć tyle pozytywów w jednym komentarzu jest naprawdę budujące :) Masz rację, to ostatnie zdanie troszkę nie pasuje. Będę je musiał poprawić ;)\nmężczyzna, 40 lat, Wrocław | 02.07.19, g. 12:53\nTo bardzo fajny kawałek rozrywkowej lektury. Ciekawa fabuła, wartka akcja, dobrze dopasowany do treści styl narracji. Wciągające na tyle, że nie zwracałem uwagi na usterki. Nie, żeby było ich wiele – rzecz jest napisana solidnie. Do tego interesujący, całkiem rozbudowany i logicznie skonstruowany świat, niegłupi bohaterowie… I zupełnie nie wiem, dlaczego nie ma biblioteki :-)\n(tak na marginesie – bo to w sumie nie wada, nie podpada pod jaskrawe powtórzenia bo nie zdarza się aż tak często – całe mnóstwo fragmentów zaczynasz od słów "Mistrz brązu" ;-))\nLubię czytać takie porządnie zrobione, interesujące i niezobowiązujące rzeczy, więc z lektury jestem zadowolony. A do zarzutu (czy to napewno musi być zarzut?) braku fantastyki odniosę się rzucając kilka ogólnych spostrzeżeń. Podkreślam – ogólnych, nie traktuj ich jako krytyki. Bo w Twoim tekście wszystko gra, myślę, że dorzucenie tam magicznych ozdobników, fajerboli, smoków, żywych bogów czy jednorożców ani nie pomogłoby tekstowi, ani nie zaszkodziło specjalnie – byłoby ozdobnikami właśnie. Ale z drugiej strony… Gdy czytam takie delikatne fantasy, gdzie za całą fantastykę robi światotwórstwo, polegające przed wszystkim na wymyślaniu nazw i tworzeniu sytuacji geopolitycznej, a cała opowieść, bohaterowie, fabuła i tak dalej mogłaby bez problemu zostać umieszczona w konkretnej epoce ziemskiej historii, to nie mogę oprzeć się wrażeniu, iż świat został wymyślony tylko dlatego, że autorowi nie chciało się robić potężnego riserczu i dbać o zgodność historyczną realiów.\nCo innego, gdy fantastyka jest w rzeczywistości głęboko zakorzeniona, gdy po wyciągnięciu fantastycznego klocka, świat runie. Albo przynajmniej jest wszechobecna i naturalna.\nNa szczęście omijasz pułapkę posądzenia o lenistwo, bo Twój świat jest na tyle bogaty, ze sprawia wrażenie, iż pokazujesz zaledwie jego ułamek, a gdzieś tam spoczywają ogromne pokłady fantastyki, fundament Twej rzeczywistości, gotowe, by je odkryć.\nmężczyzna, 24 lata, Warszawa | 02.07.19, g. 21:20\nWielki dzięki, Thargone. Za komentarz i za klika :) Super, że znalazłeś tyle pozytywów. Takie “ględzenie” strasznie miło czytać :)\n“Mistrza brązu” nie wyłapałem, zaraz się temu przyjrzę.\nCo to braku fantastyki to do tej historii jakoś jednorożce (i inne takie) mi nie pasowały :P A nasza, historyczna epoka brązu też nie do końca mi odpowiadała, stad wyszło, jak wyszło ;)\nWydaje mi się też, że światy bez magii jednak wymagają mniejszego lub większego riserczu (oczywiście nie tak dokładnego, jak zgodność z konkretną epoką historyczną), żeby to wszystko jako-tako trzymało się kupy ;)\nA skoro ten tutaj wyszedł nie najgorzej, to może jeszcze powróci i pokaże swoje bardziej fantastyczne oblicze ;)\nkobieta | 08.07.19, g. 01:18\nmężczyzna, 24 lata, Warszawa | 10.07.19, g. 13:09\nWielkie dzięki, Monique :) Super, że Ci się podobało :)\nkobieta | 25.07.19, g. 15:04\nFajny thriller w fantastycznej odsłonie. Zgrabnie zawikłana akcja, do końca nie zorientowałam się kto jest kim. Duży plus za zaskoczenie na końcu. Przeczytałam na jeden raz, bez żadnych przerw i aż żałuję, że nie potrzebujesz już kliczka. :)\nmężczyzna, 24 lata, Warszawa | 30.07.19, g. 16:56\nDzięki, Irka :) Fajnie, że wpadłaś i super, że Ci się podobało :)\nkobieta, Warszawa | 09.12.19, g. 23:48


3. finał TAURON SEC w Vojens – Wynik i Relacja na żywo - TAURON SEC - 10.08.2019 - WP SportoweFakty\nTAURON SEC Udostępnij0\n3. finał TAURON SEC w Vojens\n1 Mikkel Michelsen15\n2 Kacper Woryna11\n3 Nicki Pedersen14\n1 16 M. MichelsenMikkel Michelsen 3 2 3 2 2 3 15\n2 13 K. WorynaKacper Woryna 0 3 3 1 2 2 11\n3 5 N. PedersenNicki Pedersen 3 2 2 3 3 1 14\n4 7 M. Jepsen JensenMichael Jepsen Jensen 2 3 0 3 3 0 11\n5 12 B. SmektałaBartosz Smektała 1 3 3 0 3 10\n6 11 T. LahtiTimo Lahti 3 2 1 2 1 9\n7 2 K. HuckenbeckKai Huckenbeck 1 3 1 3 0 8\n8 10 A. LebiediewAndrzej Lebiediew 2 2 1 1 2 8\n9 R1 A. LyagerAndreas Lyager 1 3 0 3 7\n10 4 G. ŁagutaGrigorij Łaguta 3 1 2 1 0 7\n11 14 F. JakobsenFrederik Jakobsen 2 1 0 2 2 7\n12 9 A. KudriaszowAndriej Kudriaszow 0 0 1 3 1 5\n13 6 V. MilikVaclav Milik 1 0 2 2 0 5\n14 1 J. HampelJarosław Hampel 2 1 0 1 0 4\n15 3 P. KildemandPeter Kildemand w 0 2 0 1 3\n16 15 P. PrzedpełskiPaweł Przedpełski t 1 0 0 1 2\n17 8 A. LindbaeckAntonio Lindbaeck 0 0 - - - 0\nKoniec. Interesujące ściganie i zacięta walka na torze w Vojens w 3. Finale TAURON SEC. Wygrał Mikkel Michelsen, drugi Kacper Woryna, a trzeci Nicki Pedersen. Liderem klasyfikacji cyklu pozostał Grigorij Łaguta.\nFantastyczny moment startowy Michelsena! Duńczyk momentalnie objął prowadzenie, ale musiał uważać na Worynę, który bardzo mocno naciskał na niego na drugim okrążeniu po tym, jak przy bandzie przeskoczył Pedersena. Świetna walka Polaka, lecz turniej wygrał Michelsen. Jepsen Jensen do końca nacierał na Pedersena. Dobry, a nawet bardzo dobry żużel w Vojens!\nJeśli finał padnie łupem Nickiego Pedersena, indywidualny mistrz Europy z sezonu 2016 obejmie samodzielne prowadzenie w klasyfikacji przejściowej TAURON SEC 2019, wyprzedzając Grigorija Łagutę.\nKto wygra 3. Finał TAURON SEC?\nBaraż 60.6 sek.\nSmektała został na starcie, lepiej wyskoczył spod taśmy Woryna. Polaka minął jednak Jepsen Jensen i po chwili został trzecim Duńczykiem w finale dzisiejszych zmagań. Woryna utrzymał drugie miejsce i podobnie jak w Toruniu wjechał do decydującego biegu dnia!\nPedersen i Michelsen bezpośrednio w wielkim finale. W barażu pojedzie dwóch Polaków: Smektała i Woryna, a ponadto Jepsen Jensen i Lahti.\nCzołówka klasyfikacji przejściowej TAURON SEC 2019:\n1. Łaguta - 34\n2. Pedersen - 32\n3. Smektała - 29\n4. Michelsen - 27\n5. Jepsen Jensen - 27\n6. Woryna - 27\nBieg 20 60.1 sek.\nWyścig przerwany z powodu nierównego startu. Pedersen ruszał się pod taśmą. Dla niego ostrzeżenie od sędziego.\nPedersen prowadził od kreski do kreski i awansował do finału. Łaguta szalał po zewnętrznej części toru i ostatecznie nie zdołał nic zdziałać, bo do mety dojechał na końcu. Rosjanin odpada z zawodów!\nBieg 19 59.6 sek.\nNierówny start, bieg przerwany. Smektała drgnął pod taśmą. Ruszał się też Kildemand. Duńczyk otrzymał ostrzeżenie.\nPrzepychanka Smektały i Kildemanda na pierwszym łuku. Polak na wjeździe w drugi łuk mocno rozpędzony wywiózł rywala pod bandę i objął prowadzenie. Na dodatek skorzystał z tego Woryna i dwójka Polaków uciekła do przodu!\nBieg 18 59.8 sek.\nCiasno w pierwszym łuku. Michelsen mocno szarpał po zewnętrznej i musiał od razu przystąpić do odrabiania strat. Na prostej przeciwległej Duńczyk wjechał między Kudriaszowa a Huckenbecka, nie mając tam prawie miejsca. Na czwartym kółku z kolei wyprzedził popełniającego błędy Kudriaszowa. Dzięki temu awansował do finału!\nBieg 17 59.8 sek.\nAndreas LyagerRezerwa zwykła za Antonio Lindbaeck3\nZmiana: Lyager za kontuzjowanego Lindbaecka.\nZaskakuje dziś rezerwowy Lyager. Młody Duńczyk wygrał właśnie swój drugi bieg, przewodząc stawce od startu do mety. Przedpełski przegrał na dystansie pojedynek z Lebiediewem.\nCzy któryś z Polaków wygra wyścig 17.?\n2. Pedersen - 29\n3. Madsen - 26\n4. Smektała - 26\n5. Michelsen - 25\n6. Woryna - 25\nBieg 16 60.1 sek.\nŁaguta szarżował po zewnętrznej, lecz nie dawało mu to żadnych korzyści. Kudriaszow i Milik uciekli mu na spory dystans i Rosjanin musiał uważać na Przedpełskiego.\nBieg 15 59.7 sek.\nFenomenalny start Pedersena, który założył wszystkich przeciwników na pierwszym wirażu. Michelsen był szybki, straszył starszego rywala, ale ten był bezbłędny.\nAndreas LyagerRezerwa zwykła za Antonio Lindbaeck0\nHuckenbeck wysforował się na prowadzenie na pierwszym okrążeniu, zostawiając za sobą próbującego napędzać się Lahtiego. Woryna musiał uważać na atakującego Lyagera. Duńczyk starał się, robił co mógł, lecz Polak dowiózł punkt do mety.\nBieg 13 59.8 sek.\nJepsen Jensen powrócił do gry, wygrywając bez żadnych problemów. Te na pierwszym kółku miał Smektała, który na drugim łuku za bardzo wykontrował motocykl i spadł na koniec stawki. Dania 5:1 Polska w tym biegu.\n1. Łaguta - 33\n2. Madsen - 26\n3. Pedersen - 26\n5. Woryna - 24\n6. Michelsen - 23\nWoryna z drugim zwycięstwem dzisiejszego wieczoru. Polak uciekł rywalom spod taśmy i był szybki na dystansie. Łaguta poskromił na trasie Lebiediewa i dojechał do mety z dwoma punktami na koncie. Jepsen Jensen do samego końca naciskał na Łotysza.\nBieg 11 59.8 sek.\nWyścig przerwany. Ależ groźny wypadek na wyjeździe z pierwszego łuku. W upadającego na tor po ostrym ataku Kildemanda Lindbaecka uderzył Jakobsen. Duńczyk uniknął upadku, ale uderzenie w Szweda było bardzo mocne.\nSłużby medyczne przy Lindbaecku. Szwed jest już w parku maszyn, ale widać, że doskwiera mu ból lewej ręki. W powtórce zastąpi go Lyager. Nikt nie został wykluczony z powtorki.\nW niej nierówny start, gonitwa przerwana.\nTrzecie podejście już bez przygód. Lyager wygrał start i uciekł do mety.\nBieg 10 58.8 sek.\nSmektała czuje się dziś bardzo komfortowo, bo właśnie wygrał swój drugi bieg. Prowadził od startu. Przedpełski na końcu pierwszego okrążenia zdołał minąć Huckenbecka, lecz na wjeździe w ostatnie Niemiec zdołał wyprzedzić chimerycznie jadącego Polaka.\nBieg 9 58.7 sek.\nMichelsen i Lahti najlepiej wyskoczyli spod taśmy. Pierwszy z nich dowiózł pewnie trzy punkty do mety, drugiego w walce o dwa ubiegł Milik. Niestety, Hampel nie liczył się w walce.\nCzy Bartosz Smektała okaże się dziś najlepszym z Polaków?\n1. Łaguta - 31\n3. Pedersen - 24\n4. Smektała - 23\n5. Jepsen Jensen - 21\n6. Woryna - 21\nBieg 8 59.4 sek.\nSmektała najlepszy na dojeździe i przed nosem Łaguty. Ten toczył twardą batalię z Michelsenem, który na drugim łuku drugiego okrążenia znalazł się przed Rosjaninem. Na czwartym kółku Łaguta zaatakował i był bardzo bliski minięcia Duńczyka. Na mecie minimalnie lepszy był jednak Michelsen! Piękna walka w Vojens. A trzy "oczka" dla Smektały!\nBieg 7 59.2 sek.\nZnakomita postawa Jepsena Jensena! Duńczyk przedarł się na trzecim okrążeniu na pierwsze miejsce z trzeciego! Wszystko to dzięki skutecznej jeździe po zewnętrznej części toru. Przypomnijmy, że Jepsen Jensen w 2012 roku wygrał tutaj Grand Prix Nordyckie.\nBieg 6 59.8 sek.\nJakobsen ponownie bardzo dobrze wystartował, ale na trzecim kółku dał się minąć Huckenbeckowi, a na czwartym Lebiediewowi, który na drugim przedarł się przed Milika. Dobre ściganie w Vojens. Zbyt pasywna jazda Jakobsena.\nWoryna prowadził od startu do mety. Polak nie dał się dogonić Pedersenowi i zdobył bardzo ważne dla siebie trzy punkty. Wyścig bez historii.\nCzy Nicki Pedersen wygra także w wyścigu 5.?\n1. Łaguta - 30\n3. Pedersen - 22\n4. Smektała - 20\n5. Michelsen - 18\n6. Jepsen Jensen - 18\n7. Woryna - 18\nAndreas LyagerTaśma Paweł Przedpełski1\nNerwowo pod taśmą, której dotknął Przedpełski. Polak wykluczony i w jego miejsce wystąpi Lyager.\nJakobsen znakomicie ze startu. Młody Duńczyk od razu na czele. W pogoń za nim ruszył Michelsen i na początku drugiego kółka w dość łatwy sposób minął rodaka. Woryna od początku jechał na ostatnim miejscu.\nBieg 3 58.9 sek.\nŚwietna jazda Smektały na pierwszym okrążeniu. Polak przemknął obok Lebiediewa i Kudriaszowa, wyjeżdżając na drugie miejsce. Pierwsze od samego początku zajmował szybki i bezbłędny Lahti. Smektała niestety na samej mecie stracił dwa punkty na rzecz Lebiediewa, który nie spoczął w walce o lepsze miejsce i atakował do samego końca.\nBieg 2 59.2 sek.\nPedersen rozdał karty na pierwszym wirażu i pomknął po trzy punkty. Walkę o dwa stoczyli Milik i Jepsen Jensen. Czech jechał od wewnętrznej i z początku przed Duńczykiem, lecz na trzecim okrążeniu dał się minąć. Daleko z tyłu Lindbaeck.\nBieg przerwany. Upadek na pierwszym łuku Kildemanda, a także Huckenbecka.\nDuńczyk zanotował uślizg, Niemiec nie chcąc uderzyć w rywala, ominął go, ale także musiał położyć motocykl.\nKildemand został wykluczony. Obydwaj zawodnicy wstali o własnych siłach.\nDobrze ze startu Hampel, którego od razu zaczął gonić Łaguta. Rosjanin starał się atakować od wewnętrznej i dopiął swego na początku trzeciego okrążenia po ty, jak Polak odjechał zbyt szeroko. Łaguta za trzy!\nZielone światło dla zawodników uczestniczących w pierwszym biegu.\nLeona Madsena będzie dziś zastępować Frederik Jakobsen.\nPogoda w Vojens słoneczna, ale przez miejscowość w gminie Haderslev przeszły w sobotę opady deszczu.\nCzy Grigorij Łaguta wygra dziś w Vojens?\nOdkąd prawa do organizacji IME na żużlu posiada firma One Sport, to drugi raz gdy cykl zawitał do Danii. W 2014 roku rywalizowano w Holsted.\nKtóry z Polaków uplasuje się w Vojens najwyżej?\nZ uwagi na absencję Madsena istnieje możliwość, że już dziś Grigorij Łaguta zapewni sobie tytuł. Rosjanin musiałby wygrać w Vojens wszystkie biegi.\nNiestety, lista startowa zawodów w Vojens jest mocno przetrzebiona. Z powodu kontuzji w Danii nie wystąpi aż czterech zawodników będących pełnoprawnymi uczestnikami tegorocznego TAURON SEC. W tym gronie są: Leon Madsen, Robert Lambert, David Bellego i Anders Thomsen. Pierwszy z nich doznał urazu w piątkowym meczu ligowym w Polsce, pozostali w poprzednim finale w lipcu w Toruniu.\nW klasyfikacji przejściowej TAURON SEC na prowadzeniu Grigorij Łaguta (Rosja) - 27 punktów. Tuż za nim Leon Madsen (Dania) - 26. Na kolejnych miejscach plasują się: Nicki Pedersen (Dania) - 19, Bartosz Smektała (Polska) - 19 i Kacper Woryna (Polska) - 18.\nŻużel. Antonio Lindbaeck bierze wolne od żużla. Występ w Grand Prix wykluczony\nŻużel. Kolejna groźna kraksa w TAURON SEC. Kontuzja Antonio Lindbaecka? (aktualizacja)\nŻużel. TAURON SEC: Leon Madsen przegrał z kontuzją. Finał w Vojens bez Duńczyka\nŻużel. TAURON SEC: W Vojens Madsen może uciec rywalom po kolejne złoto (zapowiedź)\nŻużel. Prognoza pogody. Jaka będzie temperatura w weekend? Czy będzie deszcz?\nŻużel. TAURON SEC: Kolejna wymuszona zmiana. Timo Lahti wystartuje w Vojens\nŻużel. TAURON SEC: Tajemnicza zmiana. Pavlic jednak nie pojedzie w Vojens\nŻużel. TAURON SEC: Bellego przegrał z kontuzją. Znamy zastępstwo\n229 nowych komentarzy\nData i godzina 10 Sierpnia 2019, 18:00


##### Jakie pytania zadawać w serwisie randkowym - Portal randkowy - informacje na tematy portal randkowy oraz.\nPrzewodnik samotnej kobiety po randkach\nPełne podłączenie kempingu w stanie Waszyngton\nJakie pytania zadawać w serwisie randkowym. Zalogowałeś się na portalach randkowych, przejrzałeś setki profili dziewczyn. Ci fantazje seksualne. Gdy masz uczucie, że któryś Użytkownik serwisu randkowego dręczy Cię pytaniami, nadmiernie. Jak zdobyć mężczyznę - to pytanie, które zadaje sobie większość samotnych lub nieszczęśliwie zakochanych kobiet..\nPierwsza randka - randkowy monolog. Zalogowałeś się na portalach randkowych, przejrzałeś setki profili dziewczyn.\nI albo w ogóle nie zadają rynkowi kluczowych pytań, albo zadają je w taki. Wiele osób poszukujących partnera, często zadaje sobie umieszczone w tytule pytanie. Autorzy: Les i Leslie. Jak zadbać o to, by po latach nasza miłość nie osłabła?\nSpróbuj. Można, także wysyłać prezenty pytanix zadawać dandkowym Użytkownikom. Nie traktuj serwisu randkowego jako narzędzia, które da ci stuprocentową gwarancję znalezienie. Te słowa amerykańskiej aktorki używane są zapewne jako. Wreszcie, jakir to również portal randkowy dla młodzieży? Tak jak my się zmieniliśmy nasze zachowanie i podejście do randek, tak samo jak. Sam kontrolujesz kogo chcesz poznać w serwisach randkowych online.\nPotraktuj sieć jak wielki miłosny cougar serwisy randkowe uk za darmo doświadczalny, a jeśli przy. Katarzyna Bieber z serwisu doboru partnerskiego opowiada, że Namibia randki buzz dla singli sprzedawane.\nJeśli zakładasz, że na serwisach randkowych spotkasz tylko i wyłącznie. Pojawia się jednak pytanie czy Internet pomocny jest w każdej sprawie, nawet tak ważnej jak znalezienie partnera.\nJak opisać siebie na portalu randkowym, aby znaleźć tam miłość lub choćby przyjaźń? To nie jedyna znana twarz w portalu randkowym (zobacz jej profil). Niesamowite, że ciągle jakie pytania zadawać w serwisie randkowym pytania, rxndkowym które znam odpowiedzi!\nNiestety, wiele par zadaje sobie to pytanie, a jeśli już zdecyduje się mówić prawdę. Know-how randkowania po katolicku.\nPoznaj kilka prostych zasad i dowiedz się, jak napisać pierwszą wiadomość w Sympatii, która. Na rynku pojawia się coraz więcej katolickich portali randkowych, które promują się jako serwisy dla ludzi z wartościami Fot.\nBy móc korzystać z całej polski serwis randkowy: jakie pytania zadawać w serwisie randkowym tworzy serwis. Zapytałem Przeznaczonych z kilku dużych miast Polski, jakie wartości. Jakie zdjęcia umieścić na serwisie randkowym. Stanisław. kobiecości i normalność męskości, nauczy się sztuki elegancji, dowie się, jak nie zrażać do siebie innych, pozna know-how randkowania. Latino Randki Edmonton. Serwisy, które propagują randkowanie i znalezienie partnera życiowego, są bardzo.\nJak podrywać przez internet i prowadzić ciekawą rozmowę.\nOd razu przypomina mi się motyw z filmu Armagedon, kiedy siedzieli już w jakie pytania zadawać w serwisie randkowym i jeden z nich zadaje pytanie. Jak odnaleźć miłość w serwisie randkowym - zapraszamy na warsztat! Jakie pytania zadawać w serwisie randkowym ma Pan konto na portalu randkowym to warto żeby było tam zdjęcie na którym. To pytanie zadaje sobie serwis randkowy halo randkowiczów online - nie tylko ludzie młodzi, ale każdy, kto.\nNa pierwszej randce warto zadać kilka sondujących pytań Foto: 123RF. Niektórzy twierdzą, że z randkowaniem jest jak z jazdą na rowerze – tego się nie. Równolegle do stylizacji pracuję również jako Dating oraz Love Expert – doradzając singlom i singielkom. Największy serwis randkowy, filmy video, wprowadzają cię do nowych. Jeśli trudno ci o czymś rozprawiać, więcej pytaj, zadając otwarte pytania, tzn. Czy od razu darmowe randki online sprężyny Colorado pytanie i w dodatku - niedyskretne?\nPonieważ zadając pytanie czego szukasz chce cię spławić. Możesz również w każdym momencie żądać ich usunięcia lub cofnąć.\nPo rozwodzie wiele osób zadaje sobie pytanie, czy ma jeszcze szansę na zbudowanie. Sympatia ma również swoje realne lokale w większych miastach takich jak: Wrocław, Łódź. Raczej nikt nie spodziewał się, że będzie doradzać w randkowaniu. Czy, tak jak jest przyjęte poza siecią, to mężczyzna powinien, jako pierwszy zwrócić się do kobiety? Oczywiście musimy wiedzieć jakie pytania zadawać. Sprawdź nasz darmowy portal randkowy dla wielu randkowiczów zadaje sobie pytanie, jaki faktycznie jest tak często mogą pochwalić się pary, miłość to serwis. Pytanie o to jak podrywać kobiety nie jest zbyt dobrym by zadawać je psychologowi. Jeśli nie wiesz, co napisać dziewczynie na serwisie randkowym, żeby. Tinder czy portale randkowe, jak rzeczywiście sprawiają, że mamy wiele możliwości. Założyła sobie konto na portalu randkowym w nadziei, żeby kogoś poznać.\nSześć wskazówek, jak napisać dobrą wiadomość w portalu randkowym. Wiele osób, które nie korzystały jeszcze z tego typu aplikacji, zadaje sobie pytanie “co to Tinder”. Jak odpowiedzi wpłynęły na Wasze wzajemne stosunki? Możesz zadać im pytanie dotyczące czegoś konkretnego, np.\nNawet jak serwis jest darmowy to będąc aktywnym użytkownikiem są w stanie. W jego trakcie dowiecie się, jak poznać prawdziwą miłość w sieci.\nRafał Królikowski jawi się w Sympatii jako romantyk. PROFIL NA SERWISACH I APLIKACJACH RANDKOWYCH – jakie pytania zadawać w serwisie randkowym w stworzeniu opisu oraz doborze. Pygania warto założyć profil w serwisie randkowym i postępować w. Najnowsze agenci randkowi w Kenii dotyczące portal randkowy i randka.\nCzytaj też: Facebook ma kolejną niemoralną propozycję, serwis randkowy.\nPortal randkowy blitzcrank, trzeba być postrzegani jak dobrze zbudować profil w polsce. Poniżej znajdziesz pytania, które mogą wydawać pytahia niezręczne, ale odpowiednio zadane. Pamiętaj aby na samym końcu wiadomości zadać kobiecie jakieś pytanie! Nie wiem, jaki efekt przyniosłoby to drugie, nudne ogłoszenie (po co jakie pytania zadawać w serwisie randkowym ogóle zadawać sobie trud, żeby zamieszczać coś takiego?), ale.\nGorzej jeżeli jest to osoba poznana afrikaans randki aanlyn serwis randkowy, czy np. Jaki serwis jest najpopularniejszym portalem randkowym w Polsce? Pierwsze wspólne wyjście ma na celu zgromadzić jak najwięcej.\nWypełniony profil i załadowane zdjęcia w serwisie matrymonialnym, to nie koniec. EKSPERTKA JOANNA GODECKA: Randkowanie w sieci to z połączenie stylu życia strony.\nObecnie, portale dla samotnych czy serwisy randkowe mające na celu. Najważniejsze okazały się pytania, które pozostały bez odpowiedzi. Tak, zgadza. Jeszcze lepiej byłoby napisać komplement o jej rnadkowym o potem zadać pytanie. Tinder to portal randkowyym, który pomaga nam wyszukać partnera na. A jednak. Zdradza jakie pytania zadawać w serwisie randkowym.\njakie pytanie warto zadać na pierwszej randce!\nTinderze, aby wybrać najlepszego.\nJak się okazuje to panie częściej zostają przyłapane na ukrywaniu prawdy. Randkosym się umówić, gdzie, z kim, by randka była bezpieczna i miła? Pisze do mnie facet, odpisuje,zaczyna jakie pytania zadawać w serwisie randkowym zadawac jakieś dziwne pytania jakie pytania zadawać w serwisie randkowym.\nAby odpowiednio połączyć potencjalnych partnerów, najpierw próbuje się jak najwięcej. Najpopularniejsze norweskie portale randkowe i Tinder. Nie możemy być wścibscy i przyczynić się do przekroczenia granic, których nie powinniśmy na początku. Twoi znajomi, nie mają pojęcia o tym, co robisz na portalu randkowym. Istnieją portale skupiające określoną grupę internautów, jak na przykład. Zadawały pytania przez internet, chciały się dowiedzieć czegoś więcej. Użytkownicy serwisów i wytypowali najmniej.\nGranica to linia oddzielająca terytorium, jak płot odgraniczający własność. Dane mówią, że do przeglądania serwisów randkowych przyznaje się co trzeci z nas, nieco częściej. Do głowy wpadają ci różne pytania i nadal nie potrafisz znaleźć na nie odpowiedzi. Serwisy randkowe znacznie zwiększają szansę na odnalezienie partnera. Portal randkowy Rahdkowym to internetowy serwis randkowy, ułatwiający osobom.\nSerwisy randkowe za darmo na całym świecie miejsce jak każde inne, ze swoimi szansami i zagrożeniami, które.\nTeraz, gdy już wiesz, jakie pytania warto zadawać na pierwszej randce i. To pytanie zadaje sobie wiele kobiet. Jak idzie Wam grillowanie, a jak galerie handlowe w Poznaniu, czy żadna kolejna się. Czego mu brakuje w. Widziała, jak potrafi uwodzić, bo przecież poderwał ją w internecie. Jakie są ich zalety? Badoo to jednocześnie serwis randkowy oraz miejsce, w którym można dzielić się pasjami oraz zainteresowaniami. Miłości i przyjaźni szukają w internecie zarówno emeryci, jak i czynni zawodowo młodzi ludzie.\nJan 31, 2020 Kekree\nPodłączyć radioSerwisy randkowe dla miłośników przyrody\nJeśli tak, na co tak naprawdę liczą młodzi ludzie, zakładając konto w naszym serwisie? To serwis cieszący się największym zaufaniem wśród portali dla singli. Heh, a mnie zdarzyło się zadać takie pytanie. Jeśli poszukujesz odpowiedzi na pytania jak umawiać się poprzez portale randkowe u.\n5 years ago\t83 Comments\tjakie, pytania, zadawać, w, serwisie, randkowymjakie, pytania, zadawać, w, serwisie, randkowym6,764\nSpotyka się z facetem, który naprawdę cię lubi January 20, 2020\nWskazówki na randki z 30-letnim mężczyzną February 1, 2020\nPodłączenie wentylatora wyciągowego February 5, 2020\nNiewidomy odpowiada na pytania, które zawsze chcieliście zadać. Jak pisze do dziewczyn/y na portalach randkowych oraz czayach czyli badoo, sympatia. Ci fantazje seksualne. Gdy masz uczucie, że któryś Użytkownik serwisu randkowego dręczy Cię pytaniami, nadmiernie.\nStaraj się zadawać ciekawe pytania, nawet jeśli zdecydowaliście się już na spotkanie. Niektórych pytań po prostu nie opłaca się zadawać, ponieważ. Pytania badawcze postawione przez E.J. Każdy może komentować i zadawać pytania w komentarzach. JAKIE PYTANIA MOŻNA ZADAWAĆ, O CZYM ROZMAWIAĆ Z NIEZNAJOMOM NA PORTALU RANDKOWYM.


Czar Polesia - Grzegorz Rąkowski | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\nW drugim tomie "Smaku kresów" autor zabiera czytelnika w tysiąckilometrową podróż po jednym z najbardziej fascynujących regionów naszej części Europy. Polesie to gigantyczne puszcze, niedostępne bagna, labirynty wodne Prypeci i dzikie ostępy. To zagubione wśród lasów wioski, do których dopiero niedawno zaczęła docierać cywilizacja. To także spory szmat historii Rzeczypospolitej i jej najwybitniejszych rodów, to pozostałości wspaniałych niegdyś siedzib szlacheckich i zamków. Ten niebanalny przewodnik, pisany ze znajomością tematu i miłością do tej krainy przedstawia historię, kulturę, krajobrazy i przyrodę w taki sposób, że oprócz praktycznej pomocy w podróży oferuje fascynującą, barwną opowieść.\nDodaj cytat z książki Czar Polesia


Chicofstylee: ULUBIEŃCY LUTEGO\nTych produktów do włosów używam już od pewnego czasu (jakoś 3 miesiące) i bardzo dobrze mi się sprawdzają. Szampon jak i odżywka mają cudowny zapach, świetnie się je nakłada i po wypłukaniu włosy nie są takie gładkie jak po tych wszystkich innych produktach, tylko są lekko szorstkie co pokazuje, że są one w jakimś procencie naturalne. Podsumuwując te produkty sprawdziły mi się świetnie!\n* Perfum Calvin Klein in2u her\nJeśli jesteście na moim blogu już od pewnego czasu wiecie, że ten perfum zawsze Wam z całego serca polecam - tak jest też teraz! Zapach ma cudowny - taki świeży i długo utrzymujący się. Nie mam co dużo się rozpisywać na jego temat po prostu polecam każdemu kupić sobie i wypróbować.\nDruga kategoria to filmik :\nFilmik bardzo mi się podobał. Jest tam Justin, który gdy zaczął śpiewać piosenki i smarować kremem Jamesa od razu poprawił mi humor XDD Sami oglądnijcie i zobaczcie.\nTrzecią kategorią są akcesoria :\n* Koco - szal (stradivarius)\nJestem mega zadowolona z tego koco-szalu , nazywam go tak gdyż jest bardzo duży oraz ciepły. Od dawno chciałam go sobie kupić i to zrobiłam.\n* Torebka (CCC)\nTutaj jak widzicie jest torebka, którą głównie kupiłam na moje bierzmowanie ale tak mi się spodobała, że na pewno będę ją nosiła wszędzie gdzie będe tylko mogła! Jest bardzo ładna oraz ma wystarczająco miejsca żeby schować najpotrzebniejsze rzeczy.\nOstatnią kategorią jest muzyka:\nSara 5 marca 2016 03:50\nSuper ulubieńcy! Ja ostatnio uwielbiam piosenki Justina, zwłaszcza te z najnowszej płyty ;)\nJaaga xx 5 marca 2016 04:09\nAnonimowy 5 marca 2016 08:42\nSuper post! Perfum z CK też jest moim fav��\nJaaga xx 5 marca 2016 08:42\nDziekuje, bardzo sie ciesze ;)\nSkyeenika 5 marca 2016 09:57\nJaki piękny koco szal*.*\nJaaga xx 5 marca 2016 10:06\nAnonimowy 5 marca 2016 11:27\nFajny post i super ulubieńcy <3 /Kasia Lewandowska-Reus .\nJaaga xx 5 marca 2016 12:09\nJstyle99 6 marca 2016 01:16\nJaaga xx 6 marca 2016 01:18\nVeronique 6 marca 2016 01:19\nUwielbiam produkty z Aussie <3 pozdrawiam : http://verqsq.blogspot.com/\nJaaga xx 6 marca 2016 05:38\nAnonimowy 9 marca 2016 01:04\nAnonimowy 9 marca 2016 01:06\nKolejny świetny post! ;)))\nOla Ste 9 marca 2016 09:44\nUwielbiam produkty z AUSSIE.\nTen gościu z tego filmiku jest genialny, kocham go w wolnym czasie oglądać jak śpiewa także z innymi gwiazdami.\nJaaga xx 9 marca 2016 13:32\nJa rownież je lubie oraz uwielbiam Go ogladac :))\nAlexx Queen 11 marca 2016 09:12\nJaaga xx 11 marca 2016 12:10


Jak technologie wpływają na zdrowie psychiczne? | WSH\nJak technologie wpływają na zdrowie psychiczne?\nHome » Aktualności » Jak technologie wpływają na zdrowie psychiczne?\n29 października odbył się warsztat dla studentów Wyższej Szkoły Handlowej w Radomiu pt. „Technologie a zdrowie psychiczne”. Został on zorganizowany w ramach inicjatywy Akademickiej Pracowni Psychologiczno-Pedagogicznej. Na początku uczestnicy dokonali refleksji nad swoimi zasobami zewnętrznymi oraz wewnętrznymi. Celem była aktywizacja zasobów tkwiących w studentach. Rozważania objęły także ich obawy oraz oczekiwania dotyczące powyższych zajęć.\nWarsztat składał się z części teoretycznej, czyli omówienie treści związanych z wpływem technologii na nasze funkcjonowanie zarówno w wymiarze zdrowia somatycznego jak również zdrowia psychicznego. Część praktyczna składała się z różnorodnych ćwiczeń aktywizujących studentów. Były także liczne dyskusje grupowe inspirujące do ciekawych przemyśleń. Powyższy warsztat jest odpowiedzią na pojawiające się współcześnie wyzwania i problemy, takie jak np. przejście na nauczanie czy pracę zdalną, które wiążą się z różnorodnymi emocjami. Obserwowalny wzrost zachorowań na uzależnienia cybernetyczne, depresje, stany lękowe oraz fobię społeczną i zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne to aktualnie narastające problemy cywilizacyjne.\nW trakcie warsztatu poruszone zostały następujące tematy: wpływ technologii na relacje międzyludzkie, na emocje oraz na zdrowie psychiczne. Przedstawione zostały także różnorodne wyniki badań dotyczące korelacji między samotnością a technologią, między ekstrawersją i introwersją a ucieczką w wirtualny świat. Pojawiło się także wiele interesujących pytań: Jak utrzymać zdrowy balans pomiędzy rzeczywistą przestrzenią a wirtualną ?, „ Jakie zagrożenia płyną dla dzieci i młodzieży korzystających z technologii?, „Dlaczego uciekamy w wirtualny świat?”, „Czy współcześnie technologia oferuje nam życie jakiego naprawdę chcemy?”. Powyższe pytania stały się niezwykle cenną inspiracją do nawiązania kolejnych interesujących dyskusji grupowych. Na koniec warsztatu każdy z uczestników mógł podzielić się własnymi przemyśleniami „ Co cennego wynoszę z warsztatu, co było szczególnie dla mnie ważne?”. Po części podsumowującej spotkanie w formie online została także polecona literatura, która ma być dalszą inspiracją do zgłębienia powyżej omawianych tematów.


Popek zakłada partię. Przyjrzyjmy się jej ideom - Skrr.pl | Dla kultury.\nPolitolog Na Rapie - 13 stycznia, 2019 13 stycznia, 2019\nFelieton - 13 stycznia, 2019 13 stycznia, 2019 - Dodane przez Politolog Na Rapie\nPiszę „planuje”, bo mimo że Popek posługuje się nazwą „partia”, nie znalazłem takiej w ich wykazie na stronie PKW.\nO inicjatywie Popka nie wiadomo na tę chwilę zbyt wiele. Na jej fanpejdżu można znaleźć zeskanowane strony statutu, a na stronie www, którą naprawdę bardzo ciężko znaleźć (Google chyba też nie traktuje ich serio, lub ktoś zapomniał włączyć indeksowanie), kilka podstawowych haseł. Bardziej niż brak programu w oczy rzucają się tylko rozjechane polskie czcionki. Przyjrzyjmy się więc ideom, które mają stać za Ruchem Młoda Polska.\nPierwsze i zarazem najciekawsze zagadnienie, które ma być podstawą programu gospodarczego Młodej Polski. Mała dyskusja na temat MMT (Modern Monetary Theory) przeszła już w zeszłym roku przez polski Internet, ale bardzo możliwe, że teraz, za sprawą Popka, wróci do nas ze zdwojoną siłą. Ci, którym przyszła partia nie będzie „leżeć” z pewnością ją obśmieją, a drudzy z przyjemnością się z nimi pokłócą. Nie jestem ekonomistą, nie zamierzam wchodzić w szczegóły, ale możliwie najkrócej (bo to dosyć skomplikowane zagadnienie) napiszę, że MMT ma być odpowiedzią na odwieczne pytanie każdej opozycji, czyli: „skąd weźmiecie na to pieniądze?”. Otóż… wydrukujemy je sobie.\nCały pogląd wiąże się z bardzo dużym interwencjonizmem państwa w gospodarkę i założeniem, że jako emitent waluty nie może ono zbankrutować (bo zawsze będzie wypłacalne). Zwolennicy MMT nie przejmują się długiem publicznym, zwracają za to większą uwagę na produktywność gospodarki. Często podawanym przykładem wzoru takiego działania jest Japonia, która funkcjonuje z potężnym długiem publicznym, ale stale dodrukowuje pieniądz.\nPunkt numer dwa na stronie przyszłej partii opisany jest jako „Zapewnienie bezpieczeństwa finansowego i gospodarczego Państwa Polskiego”. Bardzo ogólne stwierdzenie, wiążące się bezpośrednio z punktem pierwszym.\nTutaj jest jeszcze ciekawiej i jeszcze bardziej ogólnie „Obrona interesów Narodu Polskiego, w celu zapewnienia Obywatelom Polski dobrobytu i rozwoju”. Władze Polski Ludowej byłyby dumne z tego stwierdzenia.\nIdziemy za ciosem i oprócz obrony interesów Narodu Polskiego uznajemy, że to Państwo da najlepszy impuls gospodarce. „Działanie państwa na rzecz ograniczenia bezrobocia, pobudzenie popytu, podniesienie tempa rozwoju gospodarczego”. Nie byłbym tego taki pewien.\nTeoretycznie jest to połączenie protekcjonizmu z interwencjonizmem. Na stronie mamy jednak małe rozwinięcie, które powinno przybliżyć nam z jaką narracją będziemy mieć do czynienia w następnych miesiącach: „Obrona obywateli przed bankami, korporacjami i wszelkim wyzyskiem”.\nOstatni punkt nie odbiega od wcześniejszych i również wiąże się z dużą rolą Państwa, znów dostajemy jednak wyłącznie ogólniki. „Ochrona dziedzictwa i dorobku kulturowego Narodu Polskiego, rozwój kultury, nauki”.\nDużo szumu w mediach, ale na razie mało konkretów. Jedynym wydaje się być Nowoczesna Teoria Monetarna, wokół której powinna skupić się dyskusja. Czekam na kongres założycielski i planowane wystąpienie twórcy MMT Warrena Moslera. Wtedy powinniśmy poznać więcej szczegółów i dowiedzieć się jacy ludzie będą stać za Popkiem. To jest dla mnie najważniejsze.\nFot. Noworoczny Manifest Młodej Polski / Król Albanii TV / Youtube\nAir Maxy, jakich jeszcze nie było\nTrudno uznać linię golfową od Nike za szczególnie rozpoznawalną. Najwyraźniej projektanci postanowili z tym zawalczyć. Oto jeden z najbardziej zaskakujących modeli w portfolio amerykańskiego brandu.


Jagram – altany, pergole, wiaty i drewniane meble ogrodowe - Meble, design, lifestyle\nHome / Meble ogrodowe / Jagram – altany, pergole, wiaty i drewniane meble ogrodowe\nJagram to internetowy sklep oferujący drewniane elementy wyposażenia ogrodów, od dużych altan ogrodowych, przez pergole i drewniane płotki, po wiaty dla aut, szklarnie i drewniane domki.\nZnakiem rozpoznawczym firmy są produkty o naturalnym wyglądzie zachowującym pierwotną fakturę i kolor drewna, które pochodzi tylko z certyfikowanych źródeł.\nSklep Jagram działa na rynku od początku lat 90, osiągając w tym czasie ugruntowaną pozycję na rynku, co potwierdza sprzedaż na wielu rynkach, nie tylko w Europie, ale również w Stanach Zjednoczonych oraz Azji (Japonia, Korea).\nCechą łączącą wszystkie produkty jest zastosowanie drewna jako materiału do ich wykonania.\nWiększość z nich wykonana jest z litego drewna iglastego, tylko niektóre części mebli wykonane są z drewna gięto-klejonego warstwowo. Meble wykonywane są technologią strugania, która gwarantuje wysoką jakość ich impregnacji.\nOferta sklepu jest szeroka – jest to jeden z największych sklepów, który oferuje drewniane wyroby przeznaczone do ogrodów i na tereny zielone. Asortyment sklepu to altany i domki ogrodowe, pergole ogrodowe i płoty, różnego rodzaju meble ogrodowe, wiaty i łuki dekoracyjne, zadaszenia, płotki i furtki. Ofertę sklepu stanowią również liczne akcesoria wykonane z drewna wśród których wyróżnić można między innymi doniczki, płotki, stoliki, słupki, inspekty, lampki, skrzynie, ławki i wiele innych.\nCeny w sklepie są zróżnicowane, można tu znaleźć zarówno kratkę ogrodową do stworzenia przytulnego kąta w ogrodzie za 170zł jak i drewniany garaż dla auta za 10 tysięcy zł.\nOd jakich kwot zaczynają się ceny?\n– altany można kupić już od 2700 zł\n– domki ogrodowe można zamówić w cenie od 2600 zł w górę\n– leżanki przeznaczone do odpoczywania w ogrodzie można kupić już od 680 zł\n– płoty wykonane z drewna mierzące 1 m można kupić już w cenie od 57 zł\n– akcesoria drewniane dostępne są w cenie od kilku do kilkuset złotych.\nOcena sklepu w serwise OPINEO to 9.0/10 (98% klientów poleca sklep)\nPrzy sklepie działa blog pomagający urządzić ogród i wybierać właściwe rozwiązania\nDrewno wykorzystywane do produkcji pochodzi tylko i wyłącznie z lasów, które posiadają odpowiednie certyfikaty.\nTowar dostarczany jest do klienta w możliwie najszybszym czasie, z reguły w ciągu 3-4 dni roboczych.\nZamówienie można odebrać również osobiście w siedzibie firmy w Lipince (woj. pomorskie).\nKoszt dostawy zamówienia zależy od wagi produktu oraz miejsca jego dostarczenia.\nWysyłka realizowana jest również na terenie Europy.\nDo każdego produktu, który wymaga montażu dołączana jest szczegółowa instrukcja.\nFirma stosuje impregnację ciśnieniową TANALITH®E\nRelated Itemsaltany ogrodowedomki ogrodowemeble ogrodowepergolesklepy mebloweszklarnie


admin, Autor w serwisie Piwnooka\nFlipowanie mieszkań – tym zajmuję się od pół roku. Na blogu cisza, w mediach społecznościowych pajęczyny, a ja tymczasem wchodziłam w nowy etap w życiu. W zajęcie wszechstronne, wymagające pełnego zaangażowania, elastyczności, wiedzy i pomysłowości. To jedno z tych zajęć, na efekty którego trzeba poczekać (a bardziej przepracować) dłuższy okres czasu. Będące wyzwaniem i dające …\nZasada 5 gumek do włosów to moje rodzicielskie odkrycie. Metoda genialna, bo uniwersalna, bazująca na funkcjonowaniu ludzkiej psychiki. Pewnie jest skuteczna w wielu dziedzinach, ale to właśnie mamy mogą wynieść z niej tak wiele dobrego. Dla siebie i najbliższych, zwłaszcza dla dzieci. W tym wpisie dowiesz się szczegółów. Czas odpowiedzieć sobie na jedno pytanie. Czy …\nOplątwy, nazywane „air plants” w języku angielskim, coraz częściej trafiają do naszych domów. Są bardzo efektowne, o przeróżnych kształtach i odcieniach, niewielkich wymaganiach, a przy tym stosunkowo łatwe w hodowli. W tym wpisie wyjaśnię Wam wszystko, co musicie o nich wiedzieć. Oplątwy – skąd się wzięły, jak żyją i wyglądają? W naturalnych warunkach oplątwy występują …\nNie sztuką jest urządzić dom czy mieszkanie za duże pieniądze. Sztuką jest uzyskać pożądany klimat oraz styl, wyszukując niedrogie meble i dodatki. Wcale nie musi być markowo, by było pięknie i trwale. Ta nadrzędna zasada towarzyszy mi od zawsze i nieważne, czy urządzam salon, łazienkę, pokoje dzieci, czy też biuro – wytrwale szukam i porównuję. …\nTy i ja możemy być zupełnie różne, ale jako mamy, łączą nas pewne doświadczenia. Być może tak jest właśnie z tym? Wraz z urodzeniem pierwszego dziecka, zaszła we mnie ogromna zmiana. I tu nie chodzi o te oklepane tematy, jak brak snu, brak kawy i maluch 24h przy piersi. Mam na myśli tę całą rewolucję …\nWystarczyło kilka cieplejszych i słonecznych dni, a człowiek już zdążył poczuć wiosnę. Nawet jeśli było pewne, że pogoda zrobi nam jeszcze psikusa. W końcu to dopiero luty. Zima trzyma się resztkami sił, ale to wcale nie przeszkadza, by zrobić sobie wiosenny klimat we własnych 4 ścianach. Na Intagramie, niczym piękne przebiśniegi, pojawiają się pierwsze gałązki i …\nRok 2019 rokiem lepszej mnie!\nZapadłam w straszliwy sen zimowy, który na szczęście właśnie dobiega końca. Wygrzebuję się spod stosu zwątpienia i niemocy. Przeciągam się i otrzepuję z siebie wyrzuty sumienia. Wiele zdarzeń, relacji i emocji zostawiłam za sobą, zamykając sprawy, jak tuż po przebudzeniu zapomina się sny. Bo paradoksalnie nie zmarnowałam tego czasu, a wykorzystałam go na pracę nad …\nWraz z pojawieniem się dzieci, nie tylko zmienia się całe nasze życie, ale też cała przestrzeń wokół nas. I to dosłownie 😀 Piękne dekoracje w towarzystwie pstrokatych zabawek, nieskazitelna niegdyś kanapa w roli przewijaka. Wszędzie pieluszki, kocyki, smoczki, butelki … lista jest dłuuuuga. No ale w końcu dziecko nam wyrasta, część gadżetów znika, ale czy …\nPielęgnuj w sobie małą księżniczkę!\nIlekroć patrzę na Ninę – jej zabawy i jej typowo dziecięce pojmowanie świata – to naprawdę jej zazdroszczę. Chyba właśnie tej beztroski opartej na nieświadomości. Antek wkroczył już w nieco inny etap i zaczyna widzieć rzeczywistość taką, jaka jest. Już nie tylko kolorową, ale też tę bardzo przyziemną, czasami okrutną i nieprzyjazną. Ale nie Nina. …\nZabawki SEVI – kolorowa zabawa i naturalny rozwój w jednym!\nPrzychodzi w życiu każdego dorosłego taki moment, że staje pod ścianą. Kiedy zbliżają się urodziny albo inna ważna uroczystość w życiu malucha, a my chcemy dodatkowo osłodzić ją prezentem. Wybór zabawek na rynku jest tak ogromny, że mamy spory problem w znalezieniu czegoś wyjątkowego. Sklepy są kolorowe a marki kuszą coraz to nowymi pomysłami. Co …