asieja ♥: 2017\nbyło trudno i było pięknie. był lukier, ale były też słone łzy płynące po policzkach. spełniło się moje marzenie o byciu mamą i chociaż wiem, że to nie bułka z masłem, to nigdy nie sądziłam, że można mieć w sobie tyle pięknych emocji.\nco zrobić żeby chmurny poniedziałek stał się choć trochę bardziej znośny? bez ubierania ciepłej czapy i bez wystawiania nosa na ten ziąb? wystarczy rozgościć się w wirtualnym Składzie Prostym, wybrać najładniejsze pachnące pudełka, a później cieszyć się jak dziecko, bo to naprawdę same cuda. cukrowy peeling od Hagi, w którym schowała się gałka muszkatołowa i cynamon - idealny na ten zimowy czas, pięknie pachnący i uprzyjemniający kąpiel jak nic innego. cudowna nawilżająca pomada do ciała, na suche łokcie, dłonie, czasem nawet i usta. woda różana, która przyjemnie odświeża, kojący balsam do ust od Resibo - sprawia, że mam jeszcze większą ochotę spróbować reszty ich kosmetyków. i jeszcze krem pod oczy Make me bio. wszystko napakowane naturalnymi składnikami i wszystko polskich marek. czy tylko mnie cieszą takie słodkie pachnące pudełka? pudełka pełne dobra, do otulenia w te zimne dni, poprawiacze zmarzniętego nastroju. zapakowane w zimowy kartonik i opatrzone pełną ciepłych słów pocztówką. lubię takie małe sklepiki do sprawiania nam radości. a jeśli jeszcze nie znacie Alicji i jej Składu Prostego to koniecznie zajrzyjcie tam po porządną dawkę kosmetycznych inspiracji, przyda się zwłaszcza teraz przed świętami.\nkategoria: hagi, hagi cosmetics, kosmetyki, kosmetyki naturalne, make me bio, resibo, skład prosty\ngrudzień, kalendarz, miłość\njesteśmy gotowi na grudzień. na mróz i śnieg. mamy dużo miłości upchanej w każdej kieszeni, cynamon i światełka wyciągnięte z dna szuflady. a mały chłopiec pomagał mi wczoraj zapakować nasz pierwszy adwentowy kalendarz, najpiękniejszy. napisać, że rozczulają mnie te małe łapki, z tymi dołeczkami.. to mało. i że nigdy tak mocno nie czekałam na grudzień. no może wtedy, kiedy sama byłam dzieckiem. bycie mamą uczy pokory, wymaga kilogramów cierpliwości, ale daje te małe momenty, te piękne, spokojne, opatrzone światełkami, szarym papierem i uśmiechem małego człowieka. nasz kalendarz już czeka na półce na pierwszy grudniowy piątek. to chyba będzie jeden z moich ulubionych wspólnych miesięcy.\nto książka, na którą najbardziej czekałam tej jesieni. jej autorka jest skarbnicą wrażliwości i prawdy, o którą nie zawsze łatwo w dzisiejszej codzienności.. potrafi znajdować radość w wizycie na targu, kawie z ukochaną babcią i w ciepłej piętce chleba z masłem. czasem jej zazdroszczę, że tak potrafi, że niczego nie udaje, że jest tak bardzo prawdziwa i jest w tym wszystkim szalenie piękna. Patrycja, to dzięki Tobie wiele lat temu po raz pierwszy pomalowałam usta na czerwono:)) gratuluję Ci bardzo, bo to wyjątkowe kartki papieru i przepisy, z którymi chce się biec do kuchni. a Was zachęcam do lubienia, czytania i cieszenia się z małych rzeczy, zupełnie tak jak ona.\nw książce znajdziecie pasty, granole, naleśniki i inne pyszne śniadania. na obiad lub kolację pesto i sałatki, domowy makaron, curry czy łososia w różnych odsłonach. jest coś dla łasuchów, czyli słodkie desery. śliwki w cynamonowym maśle, a może trufle z chilli? na koniec jeszcze kilka receptur na przetwory i napoje. jest wyjątkowo, domowo, są piękne zdjęcia, pełne miłości i wrażliwości. jeśli domowa kuchnia jest Wam bliska i chcecie czytając poczuć się jak u babci.. to koniecznie dołączcie tę książkę do swojej biblioteczki. ukoi zmarznięte jesienią myśli.\na jeśli macie ochotę poznać tę pełną wrażliwości autorkę, to wydawnictwo Buchmann 29 listopada o godzinie 18 organizuje spotkanie autorskie. Patrycję znajdziecie w Księgarni Świat Książki w warszawskiej Hali Koszyki.\nkategoria: patrycja dolecka, same dobre rzeczy, trufla\nlubię moje miasto za takie klimatyczne kawałki. beton, pastelowe filiżanki, słodkie ciastka, różowe fotele i kawę. za popołudnia z jesiennym słońcem zza wielkiej szyby, w dużych ilościach. za siostrzane pogaduchy przed obiadem.\nw gdyńskim Rosse Rosse aż roi się od ładnego designu. z metalowymi krzesłami, stylową niebieską kanapą, betonem na ścianach i pluszem na miękkich różowych fotelach. jest stylowo i nowocześnie. i są pyszne ciastka od UMAM, małe słodkie dzieła sztuki w wyjątkowych kształtach i smakach. i kawa w takich okolicznościach to duża przyjemność.\nkategoria: gdynia, rosse rosse, trójmiasto kulinarne\nsą takie miejsca, które potrafią skraść niejedno wspomnienie. i te dobre i te złe. i o ile o tych drugich lepiej nie myśleć w nadmiarze, to te pierwsze malują na buzi przyjemny półokrąg. i taki właśnie namalował się ostatnio na mojej, gdy w środowe chmurne i wietrzne, ale wciąż w miarę ciepłe jesienne popołudnie, siedzieliśmy w gdyńskiej F.Minga. uwielbiam to, że nasze bycie we trójkę nie ogranicza naszych wyjść, wypitych na mieście kaw i kawałków zjedzonego ciasta, a jeśli nawet to tylko trochę i w taki sposób, że nie brakuje tego mocno. a wspomnienie od półokręgu na buzi, to jedna z naszych pierwszych randek. właśnie tutaj, przy wysokim stoliku z widokiem na morze, z ciepłą szarlotką z lodami i filiżanką.. kawy albo herbaty. nie mam pojęcia o czym wtedy rozmawialiśmy, ale od tamtej pory to miejsce kojarzy mi się dobrze, przytulnie. tutaj nadmorski wiatr cichnie, a odczarowanie listopada idzie jakoś prościej. z dużym kawałkiem gorącej szarlotki albo słodkiego brownie i kawą z mleczną pianą i najlepszym możliwym widokiem. jesień jest przyjemna w takim miejscu, które ociepla zamarznięte jesienną aurą myśli. i które w okruszkach ciasta strzepniętych na podłogę ma niejedno dobre wspomnienie.\nprzy okazji gdyńskich spacerów wzdłuż plaży nie można pominąć tego miejsca.\nkategoria: f.minga, gdynia, minga, trójmiasto kulinarne\nmake my wonderland, panna lola i luis timm\nostatnio do mojej wirtualnej skrzynki wpadła krótka wiadomość "co powiecie na rodzinne spotkanie? właśnie na spontanie stwierdziliśmy że jedziemy nad morze." rodzinne spotkanie? z kimś kogo nigdy się jeszcze nie widziało? z kimś kto jedzie 700 kilometrów z gór nad morze i ma ochotę się z nami zobaczyć? no jasne. nasze kieszenie były wypchane niepewnością, bo przecież może okazać się, że nie potrafimy ze sobą rozmawiać, a internet to nie to samo co kubki ciepłej herbaty w nadmorskiej kawiarni. ale poszliśmy. razem z nami Panna Lola (i jej uroczy pies - Kora, a później jeszcze chłopak), która też zresztą jest takim naszym wirtualnym dobrym duchem, który postanowił zmienić swoje życie i przeprowadzić się nad morze - od tamtej pory widzieliśmy się już kilka razy i to na pewno nie koniec. idziemy, zabieramy pudełko pełne miodów, odrobinę strachu i całe morze ciekawości. i jest najpiękniej. rozmowy same się sklejają w zdania, a uśmiechów i uścisków nie zliczę, bo nie potrafię. i dlaczego piszę o tym dopiero dwa tygodnie po spotkaniu? bo czasem brakuje słów, tak zwyczajnie. dobre emocje plotą warkocze z radością i zwyczajnym codziennym szczęściem, a my uwielbiamy ich szukać w takich właśnie spotkaniach, rozmowach i uściskach. internet nie kłamie - Kasia, Remik, Gucio i Panna Lola z Korą i Kamilem, to najpiękniejsze co nas mogło tego wieczoru spotkać.\nkategoria: luis timm, make my wonderland, panna lola, proste rzeczy\nmam ostatnio szczęście do pięknych miejsc. a w Trójmieście ich nie brakuje. zaraz obok morza, ulubionej mariny pełnej wiatru i fal odbijających się od zacumowanych jachtów, kilku wydeptanych leśnych ścieżek.. są też miejsca, w których dobrze jest na chwilę zwolnić, złapać oddech, wypić ciepły napar i lemoniadę, zjeść przepyszne krewetki i dużą porcję bezy na deser. jest najmilej, gdy czas ucieka w takich przytulnych wnętrzach - pełnych ciepłego światła, niebieskich poduszek zawieszonych na oparciu kanapy, z pysznym jedzeniem, przyjemną muzyką i bliską osobą u boku (a nawet dwoma, bo bez małych stópek ciężko się ostatnio ruszyć z domu na dłużej). słowo daję, że można spędzić tak pół dnia. zwłaszcza, gdy jest tak pysznie, a uśmiechnięta kelnerka mówi, że poduszki już przecież są i ona jeszcze może przynieść koc. no kto by nie chciał takiej drzemki po takim obiedzie! przy okazji takiego słodkiego leniuchowania (bo niektórzy lubią sobie zasnąć w porze deseru, najlepiej u mamy na rękach) pomyślałam sobie, że pierwsze wrażenie liczy się nie tylko w miłości i w kwestii tego miejsca było bardziej niż dobre. każdy esteta znajdzie tu coś czym nacieszy oko. świeże kwiaty na stoliku, duża ściana luster, faktura marmurowych stolików, kredowy filar, widok z okna na sopocki monciak, ładna karta, papierowe podkładki, wszystko jest tu spójne i wszystko do siebie pasuje. a ja uwielbiam, gdy tak jest. i jeśli będziecie w Sopocie, to koniecznie zajrzyjcie do Pelicana. najlepiej na dłużej niż chwilę. ale jeśli nawet na szybką kawę i ciastko to też warto. ja wrócę na krewetki i rybę, bo nigdy nie jadłam tak dobrych. i na matcha latte, bo coś jest w tych mlecznych zielonych filiżankach. a samo miejsce na pewno wpisuję na listę 'gdzie zjeść w Trójmieście', bo często słyszę to pytanie. na rodzinny obiad (dziecioprzyjazne lokale z oczywistych względów są mi ostatnio najbliższe), kolację ze znajomymi, ale i na biznesowy lunch to miejsce idealne.\nkategoria: pelican, pélican, sopot, trójmiasto kulinarne\n5 składników / jamie oliver\nczy Jamiego trzeba komuś zachwalać? jego albo się lubi albo.. czy można nie lubić przepisów Jamiego? spośród jego wszystkich receptur każdy znajdzie coś dla siebie, jestem pewna. a jego najnowsza książka idealnie trafia w czas, którego nie mam zbyt wiele na stanie przy garach, ale wciąż chcę czerpać przyjemność z codziennych rodzinnych obiadów, przekąsek i deserów. 5 składników, niewiele czasu, wiele smaku, ja w to wchodzę! są słodkości (ryżowy pudding z mango albo mrożony sernik banoffee? brzmi pysznie, prawda?), makarony, sałatki, jajka, są mięsa i warzywa (szybkie curry szpinakowe, zachwycające buraczki z dressingiem i pikantny pieczony kalafior to moi faworyci). wszystko w ładnej oprawie estetycznych fotografii - pięć składników tuż obok przepisu plus zdjęcie gotowej potrawy. ładnie jest. mam ochotę na taką jesień w kuchni, kolorową, pyszną, rozgrzewającą i prostą.\njeśli szukać małych dzieł sztuki na talerzu, to na pewno tu. chyba się nie spodziewałam, że może być tak ładnie, tak pysznie i w tak przyjemnej atmosferze. gdyńskie Fedde odwiedziłam już kiedyś i bardzo ciepło myślałam o tym miejscu, ale to co zastałam tam tym razem przeszło moje najśmielsze oczekiwania. nie będzie przesadą jeśli napiszę, że było to jedno z moich najlepszych kulinarnych doświadczeń. wyjątkowo piękne wnętrze, przemyślane menu, pyszne dania, które wyglądają tak, że aż szkoda wbijać widelec i obsługa, z którą można zamienić słowo, tak zupełnie zwyczajnie i miło. dzięki Restaurant week mogłam na nowo odkrywać to co kiedyś sprawiało mi dużo radości. smakowanie, próbowanie i łapanie kulinarnych obrazków w kadrze. rety, jak ja to lubię! a jak bardzo ostatnio nie miałam do tego głowy ani czasu. i jak bardzo miałam obawy, że z niemowlakiem to już się tak nie da. da się! a kochane ciekawskie rączki to tylko dodatkowy pretekst do ładnych zdjęć między talerzami.\ndzisiaj mija siedem miesięcy odkąd jesteśmy razem. nie wiem jak to działa, że nagle w dalekie szufladki pamięci odłożyłam cały ból (o jak to cholernie bolało) i strach (przez kilka miesięcy ciąży i leżenia w łóżku, to właśnie on był moim najwierniejszym towarzyszem i opuszczał mnie tylko na bardzo krótkie momenty) i myśl o tym jak bardzo i jak okrutnie długo męczyłam się z mdłościami i codziennymi wymiotami. i jak teraz wszystkie te szufladki wypełnia miłość. najprawdziwsza, najszczersza. i ta miłość nie jest taka landrynkowa, nie ma koloru piwoniowego różu. nie. ona jest różna, czasem uśmiechnięta, czasem zapłakana, ona czasem ma dość, a czasem aż ją nosi ze szczęścia. ta miłość sprawia, że każdej nocy ma się siły na nocne pobudki, a nawet jak się nie ma, to i tak się wstaje. to ona sprawia, że ponad wieczorne towarzyskie atrakcje wybiera się głośny śmiech dziecka, kąpiel z bąbelkami i tulenie do snu. ta miłość ma niebieskie oczy, najkochańsze stópki świata i podobno "cały z niego tata". jak to dobrze, że możemy odkrywać świat razem. i szukać uśmiechu w prostych rzeczach. kocham cię, synku.\nrestaurant week - bliżej\nlubię wracać do miejsc, w których dobre jedzenie spotyka się z przyjemną atmosferą, uśmiechniętą obsługą i pyszną lemoniadą. i równie mocno jak te sprawdzone - lubię nowe smaki. a najlepszą okazją żeby ich spróbować i zabrać męża (lub inną równie miłą nam osobę) na dobry obiad z przystawką i deserem zdecydowanie jest Restaurant Week. za chwilę rusza kolejna edycja tego pysznego festiwalu - w bardzo atrakcyjnych cenach, w wybranych lokalach spróbujemy autorskich dań i nacieszymy kubki smakowe rozkosznymi deserami. może być romantyczna kolacja, może być zupełnie niezobowiązujący niedzielny obiad (ta opcja u nas wygrała). pewne jest, że zawsze będzie pysznie, jeśli tylko pozwolimy dać się zaskoczyć.\njeśli się trochę postarać, to jesień jest naprawdę piękna. nawet, gdy kawa już wystygła, a bukiety kwiatów nie są już tak piękne i kolorowe jak latem. ale są te różowe pąki, które rozkwitają z każdym dniem coraz mocniej. na dodatek mam ostatnio szczęście do ładnych jesiennych książek - tą autorstwa Kasi z Make life easier chce się przeglądać bez końca. są piękne zdjęcia i niejedna przydatna porada. zwłaszcza dla takich fotograficznych amatorów jak ja, którzy niewiele wiedzą o balansie bieli, ISO i innych strasznie ważnych rzeczach. skupiam się raczej na samym obrazku, a nie na jego technicznej poprawności. łapię więc te chwile znad kawowej filiżanki, ostatnie przedpołudniowe promienie słońca wpadające przez uchylony balkon. jest rześko, dziecko śpi, a ja mogę przekładać kolejne zadrukowane kartki, tak jest dobrze.\nto sopockie miejsce od samego początku, jeszcze zanim zostało otwarte, wzbudzało moje duże zainteresowanie. i nie ma się co dziwić, bo wnętrze jest naprawdę piękne, a każdy detal i każda najmniejsza rzecz ma tu swoje przemyślane miejsce. jest wielki świecący napis z nazwą, słup pełen najlepszej prasy, monstery, zieleń, beton, drewniane stoliki, wszystko tu gra. jedzenie również. zresztą ilość gości, którą o każdej porze dnia można tutaj spotkać mówi sama za siebie, jest pysznie i jest pięknie. nie mogę nie napisać, że kojarzy mi się to miejsce co nieco hipstersko, bo modnie tu bywać, wypić kawę przy stoliku z wymalowanym na ścianie Bronkiem, poczytać Usta albo Kinfolk, ale i tak jest fajnie, nawet mimo tej całej otoczki. w Całym Gawle wiedzą jak sprawić, by chciało się tam wrócić na szklankę lemoniady i burgera z super frytami. wielkie gratulacje dla właściciela, który nie tylko w social mediach, ale i w realu dba o to miejsce na całego!\nmiało być trudno i z zimną kawą\nmiały być wyłącznie nieprzespane noce, zimna kawa, prysznic w biegu, płacz na śniadanie, obiad i kolację. z kolei druga wersja zakładała wszystko w kolorach pastelowych, z landrynkami na każdą porę dnia i nocy, a życie z niemowlakiem jako niezłą sielankę. ale wyszło jak zwykle - czyli zupełnie inaczej. i po sześciu wspólnych miesiącach mam ochotę te kawałki sobie zapisać, zapamiętać i kiedyś jeszcze do nich wrócić z myślą "kurcze, naprawdę daliśmy radę".\nten pierwszy wspólny czas to jest jakiś rollercoaster. hormony wariowały, miałam ochotę na zmianę płakać, wzruszać się albo cieszyć tak mocno i tak intensywnie jak nigdy dotąd. było ciężko, cholernie. mam wrażenie, że zajmowałam się wyłącznie karmieniem, tuleniem, przewijaniem i ciągle karmieniem i tak mijał dzień za dniem. czasem płakałam z bezsilności, wmawiałam sobie, że na pewno nie jestem dobrą mamą, przeklinałam te okropne kolki, które sprawiały, że moje dziecko krzyczało przez pół wieczoru, a ja wyczerpana miałam ochotę krzyczeć razem z nim. a więc gdzie ten lukier, słodka beztroska i cukierkowe dni? były. w małych kawałkach. w małych stópkach, kosmykach ciemnych włosków, głowie przytulonej do piersi tak instynktownie szukającej mleka. w zasypianiu na moim brzuchu, bliskości, cichych pomrukach małego zawiniątka w kocu w wieloryby. wszystko było w tych 3 kilogramach. i strach i radość i spełnione marzenia.\nnie było łatwo. po kolei burzyły się wszystkie moje obrazki macierzyństwa, które miałam w głowie. miały być nadmorskie spacery, całe dnie spędzane na marinie, a tymczasem większość spacerów to płacz i nerwowe szukanie drogi powrotnej do domu. gdy dziecko spało w ciągu dnia lub zasypiało o 19 wieczorem, to zasypiałam i ja, bo pomimo wszelkich planów - nie miałam siły. na nic. przykładałam głowę do poduszki i łapałam każdą najcenniejszą minutę snu. i jednocześnie nie traktowałam tych nocnych pobudek jako coś najgorszego, chwilami nawet to lubię i czekam i tulę to małe zawiniątko. staram się jak mogę, ale jednak mimo lukru też miewam dość. czekam na powrót taty chłopca i już w drzwiach mam ochotę mu przekazać te nasze słodkie kilogramy i chociaż na chwilę się odciąć, uciec, schować się pod ciepłym kocem i udawać, że mnie nie ma. przez pół godziny. i żeby nikt nic ode mnie nie chciał. wyjście po sok marchewkowy do lidla traktuję jak największą przyjemność. oddycham.\nale nie jest trudniej niż myślałam, że będzie. instynkt działa cuda. nie chodziłam do szkoły rodzenia, nie przeczytałam dziesiątek książek o pielęgnacji i wychowaniu malucha. prawda jest taka, że na początku nawet nie potrafiłam zmienić pieluchy i (o przepraszam cię synu!) tą pierwszą zmieniłam 12 (!) godzin po porodzie, bo położne mówiły, że nie trzeba, że wszystko jest ok, a później zupełnie przestały się nami interesować, a ja głupia naiwnie wierzyłam, że one wiedzą lepiej co jest dla nas dobre. a to ja - ja mam wiedzieć czego potrzebuje moje dziecko i nie liczyć na innych.\ni jest dobrze, jest najpiękniej. wciąż się złoszczę i cieszę, martwię i troszczę. wciąż pijam ciepłą kawę i na kąpiel w wannie mam więcej niż 3 minuty (o co w ogóle chodzi z tą zimną kawą i brakiem czasu na spokojne zamknięcie się w łazience?). wciąż nie lubię zostawiać dziecka z kimś innym niż jego tatą choćby na pół godziny, wciąż uwielbiam mieć go blisko. a spacery i jazda autobusem na drugi koniec miasta już nie sprawiają, że staję się kłębkiem nerwów.\nsynku, jak super, że Cię mam!\njesienią bywa trudniej. poranki zaczynają się, gdy ma się wrażenie, że jest jeszcze noc. jest ciemno, podłoga pod nogami zimna, pierwszy kubek kawy nie sprawia że powieki stają się lżejsze. jesień mnie przytłacza, przygniata i dusi. brakiem słońca, zbyt szybkim popołudniowym zmrokiem, brakiem świeżych owoców, ciepłych spacerów i zimnem. ale jesień bywa też dobra. gdy można dłużej powylegiwać się w ciepłej pachnącej pościeli, zjeść na śniadanie jajecznicę zrobioną przez męża, wypić miodową herbatę, iść na spacer, oglądać popołudniowe morze z przytulonym do serca małym człowiekiem. w czapce z pomponem, opatulonym musztardowym kocem. taką jesień lubię, z widokiem na morze. morze miłości.\nlato mi uciekło, a jeszcze by się chciało w rozgrzanym przez całodniowe słońce pisaku ręce zanurzyć, przesypywać ziarenka z ręki do ręki. bosą stopą między falami uciekać, chmury liczyć białe i niebieskie. kolorowy koc rozłożyć i leżeć gapiąc się w tą wszechobecną niebieskość. zawsze jest za krótko, za mało, zawsze tęsknota przychodzi za szybko. bo jesienią to nie jest to samo, gdy wiatr głowę urywa, ciepły szalik trzeba motać na szyi, piasek nie nasypie się do sandałków, nie mówiąc już o bosych stopach (no chyba że się jest morsem, ale to nie o mnie). ale mam coś co przy odrobinie chęci letnim morzem będzie dla mnie codziennie. i w te szare jesienne dni też i zimą ponurą, gdy śnieg już przykryje chodniki doszczętnie. mam rybę z ceramiki, która jest więcej niż robiona z sercem, bo jej autorka to musi być prawdziwa czarodziejka. kto inny umiałby robić takie ładne rzeczy? i teraz to ja rybę na szyję zawieszę, a na drugiej ułożę maślane ciasteczka i będzie mi przyjemnie myśleć o morzu, o słońcu i lecie. i będzie mi dobrze czekać na kolejne.\nkategoria: piękne bo polskie\nmagia internetu i tulaki\nczasem zupełnie niespodziewanie dopada mnie magia internetu. brzmi banalnie, wiem. ale dużo dobrych rzeczy się tu dzieje (od czasu do czasu). nawet jeśli wcale nie poznałam w sieci miłości swojego życia, nie znalazłam tu najlepszej przyjaciółki, ale.. czasem spotykam tu osoby, które totalnie mnie wzruszają. małymi rzeczami. tym razem też tak było. Małgosia napisała do mnie, a później kurier przyniósł mi piękną uszytą przez nią koszulę z kwiatowym kapturem, która zaczęła ze mną tegoroczną wiosnę (ją pokażę niedługo). to było w marcu i mały chłopiec, który pojawił się akurat w moim świecie miał jakieś 3 tygodnie. no i Małgosia kompletnie mnie rozczuliła. wzruszyła. mój syn (zupełnie nie wiem czym sobie zasłużył, bo przecież się nie znamy, nigdy nawet ze sobą nie rozmawiałyśmy!) dostał najpiękniejszą lwią poduchę, którą szczerze uwielbiam - za te rumieńce i puchate wykończenie. i auto -mały drewniany wóz strażacki z historią. bawił się nim synek Małgosi, a w przyszłości będzie mój. nie wiem dokładnie ile trzeba mieć w sobie empatii żeby obcej osobie zupełnie bezinteresownie podarować takie skarby, ale wiem, że Ona ma jej mnóstwo. i jestem wdzięczna, że takich ludzi tu spotykam.\njeśli i Wam marzy się taki lew, koszula z kapturem lub inne piękne uszytki, to koniecznie zajrzyjcie na Tulaki!\nodmówić temu miejscu uroku się po prostu nie da. surowy beton, oldschool i zdrowe ciasta - tak bym określiła LAS dolnysopotpółnoc. już sama nazwa jest zapowiedzią czegoś niebanalnego i jeśli takich rzeczy szukać na kawiarniane pogaduchy i kawę to można tu trafić idealnie. na dodatek jest niedaleko sopockiego centrum, a jednak na uboczu, spokojniej, jak dla mnie - zwyczajnie przyjemniej. nieprzypadkowo to wnętrze było tłem naszej poślubnej sesji z wiankiem na głowie i kawą w maleńkich filiżankach - kawałki można zobaczyć tutaj: miłość jest słodka. a moje serce zdecydowanie skradły drzwi do lasu, bo to tekst mojego dzieciństwa, mam nadzieję, że jest jeszcze ktoś kto nieustannie to słyszał. polecam! zwłaszcza, że od czasu zrobienia tych kilku zdjęć trochę się pozmieniało i leśne wnętrze uzupełniła na przykład lodówka pełna naturalnych lodów.\nkategoria: dolny sopot, kawa, kawiarnia, las, las dolnysopotpółnoc, sopot, trójmiasto kulinarne\nNajlepsza pizza w mieście! Tak mogłabym zacząć, skończyć i w zasadzie nic już więcej nie pisać, ale jeszcze ktoś by mi nie uwierzył... Mąka i Kawa na ul. Świętojańskiej to bardzo niewielki lokal, któremu łącznie z metrażem absolutnie nic nie brakuje. Minimalizm, kredowe tablice, kawa własnej marki, włoski klimat, kilka stolików, na każdym z nich puszka z oliwą i sosem balsamicznym i kilkanaście propozycji na pyszną pizzę. Najprostsza mozzarella, pomodoro (9zł) smakuje wybornie, cieniutkie ciasto z chrupiącymi brzegami, kilka kropel oliwy i już. Nigdy nie byłam wielką fanką pizzy i moje serce nie biło mocniej na myśl o kawałku ciasta z serem i pomidorowym sosem... ale do czasu. Do czasu Wegety (11zł) z pieczonymi pomidorami, świeżą bazylią, czerwoną cebulą i pieczarkami, do czasu salami piccante, rukoli i mascarpone (13zł). Wegetarianie znajdą tu pizzę z tofu, a mięsożerców na pewno zadowoli szynka parmeńska, cotto czy mielona wołowina. Nigdy też nie ma problemu, by zamienić rodzaje sera czy inne dodatki. Obsługa jest miła i uśmiechnięta, zapachy kuszą już przed wejściem, a tym co przyciąga równie mocno jak smak, są ceny, które zaczynają się już od 9zł i w najbogatszej wersji nie przekraczają 18. Pizza podana jest na drewnianej deseczce, bez niepotrzebnego brudzenia talerzy. Jemy rękoma i nie przejmujemy się jeśli pomidorowy sos pobrudzi kąciki ust, w końcu szczęśliwy człowiek to nie tylko ten, który ma buzię umorusaną czekoladą. Na pizzę czekamy około 10 minut, możemy zamówić ją również telefonicznie i odebrać na wynos o ustalonej godzinie. Warto wspomnieć też o kawie, której nie brakuje w nazwie lokalu. Wiadomo - mąka gra pierwsze skrzypce, ale ta druga jest równie pyszna. Caffe Rizzi to własna marka, a że włoska kawa jest tak samo wyjątkowa jak włoska pizza, to razem tworzą duet idealny. Za 5zł wypijemy americano i nawet jeśli jesteśmy absolutnymi wielbicielami kawy z mlekiem, warto skusić się na czarną, by poczuć jej intensywny smak. Nie ma opcji żeby będąc w Gdyni nie zajrzeć do Mąki!\npo drodze mi ostatnio z ładnymi obrazkami i z dobrymi ludźmi. do tego są jeszcze nadmorskie historie posypane szczyptą piasku i zima woda w Bałtyku. jaskółki, wieloryby i kwiaty - te na papierze i te małe zasuszone gałązki przewiązane sznurkiem przy kartonowym pudełku. jest w końcu siostrzana wrażliwość autorek. i z każdym takim przedmiotem utwierdzam się, że polskie marki są moimi ulubionymi. zwłaszcza te, gdzie z miłością są ręcznie robione, z dbałością o każdy detal, każdy skrawek koloru. lubię otaczać się ładnymi rzeczami w tym moim nadmorskim świecie. a w tym białym woreczku są puzzle, które rozpakuję jesienią przy kubku miodowej herbaty i uśmiechnę się wtedy mocno w stronę kipimleko.\nlubię to odnajdywanie ładności. w miętowej blaszanej ścianie, starym krześle w kolorze słońca, w polnych kwiatach, prostym dizajnie poduszek z łuskami orkiszu i płaskurki w środku. sobotnie poranne wylegiwanie się w łóżku wśród pościeli, zapachu lawendy i myśli o weekendowym śniadaniu stało się jeszcze przyjemniejsze. a później jest słońce, spacer w trawie, polne kwiaty i poduszeczki z werbeną, lato na wsi zawsze jest najpiękniejsze. a dzięki I love grain jeszcze tak pięknie pachnie ❤ zamieniłam moją zwykłą poduszkę na tą z ziarnami ponad miesiąc temu i teraz już ani trochę nie mam ochoty wracać do tej starej. byłam nieufna do tych nowości i jednocześnie okrutnie ciekawa co takiego może w nich być niezwykłego. a jest! snów śni się jakby więcej i tylko kolorowych. nocne pobudki na karmienie nie są tak uciążliwe. i bliskość natury jakoś tak dobrze mi robi i nocny sen umila. a to wszystko nasze polskie, z takim niebanalnym pomysłem, z prostotą i minimalizmem, który kocham. z przyjemnym materiałem po brzegi wypełnionym szeleszczącą naturą. dla mnie przytulenie głowy do poduszki, to chyba jedna z najmilszych rzeczy po całym zabieganym dniu i uwielbiam, gdy jest tak miękko i pachnąco.\nkategoria: i love grain, made with love, orkisz, płaskurka, poduszki\nładebebe i wyprawka z mamissima\nkrótka historia o 56 centymetrach miłości, otulaniu i szumiącym misiu. o beztroskim niemowlęcym czasie, który pachnie jak maślane ciasteczka posypane cukrem pudrem. o całym świecie, który nagle mieści się w ramionach.\nwyprawkowy artykuł przygotowany w ramach #wyprawkazmamissima, który pojawił się na Ładnebebe, to dla mnie coś więcej niż tylko lista rzeczy, którymi otaczamy się na co dzień. to najlepsza nagroda za to co i w jaki sposób tutaj robię. gdy urodził się Antek zupełnie nieplanowanie podjęliśmy decyzję, że nie chcemy umieszczać zdjęć z jego buzią w internecie. i to jest trochę pod górkę. jest trudniej, bo mam całe mnóstwo jego pięknych uśmiechów, grymasów, rozczulających słodkich niemowlęcych min, a na własne życzenie wybieram tylko te, na których widać jego stópki czy małe ciekawskie rączki. ale początkowe obawy okazały się niepotrzebne, bo teraz utwierdzam się, że to jest ok. i jestem najszczęśliwsza, że ktoś zauważył nasze obrazki, moje ukochane stópki i dał nam szansę pokazać się gdzieś dalej niż asiejowy instagram.\nartykuł znajdziecie tutaj: #wyprawkazmamissima.\nto był dzień pełen zimna i deszczu. i taki, że tylko super kawa mogła nas uratować. i kawałek pysznego ciasta, bo wiadomo, że nic tak nie poprawi humoru jak cukier. ale tak naprawdę to każdy pretekst był dobry żeby wreszcie odwiedzić to gdyńskie Black and White Coffee. przez tą szarość i słońce, które rzuciło focha, tupnęło nóżką i schowało się za chmurami, to zdjęcia wyszły też szarobure, ale to również jeden z powodów dla których znów trzeba wrócić i zrobić ładniejsze.\nzbierałam się dwa lata żeby wreszcie tam pójść, mimo że gdy kawiarnia powstała, to miałam do niej kilka kroków mieszkając po drugiej stronie ulicy. dosłownie! no ale teraz to już mogę tylko żałować tych niewypitych filiżanek kawy i niezjedzonych kawałków sernika. och jak ja żałuję! bo pysznie jest bardzo i z takim klimatem, którego nie da się nie pokochać. zresztą Basia i Leszek, czyli para właścicieli uwiedli mnie swoją osobowością już na wirtualnym instagramowym profilu i tak czarują do dziś - codziennie rano wrzucając zdjęcie słodkiej witryny i opowiadając o kawach. a znają się na nich jak mało kto. i tej szczerości, tego optymizmu i pasji, która chyba przy okazji stała się ich pracą nie da się nie pokochać. brawo! stworzyliście miejsce, do którego chce się wracać, bez niepotrzebnego nadęcia, wielkiego metrażu i cen z kosmosu. ja już szukam pretekstu żeby wrócić, na przykład jakby tak jutro spadł deszcz albo poziom cukru...\nzrobiłam to zdjęcie dokładnie 16 tygodni temu, gdy te małe stópki rozpoczynały swój 21 dzień życia. po tej stronie brzucha. maleńkie, bezbronne, stworzone do całowania. i już wtedy wyobrażałam sobie jakie piękne muszą być wspólne letnie i zimowe wieczory, gdy razem leżymy z tą musztardową poduchą na podłodze, głaszczemy brzuch i opowiadamy bajki wśród kolorowych bąbli. wraz z dziecięcą wyobraźnią mogłyby się zamienić w kwiaty na łące, rząd kosmicznych planet, zgubione koła od rowerów, słońce i chmury albo całe morze piłek turlających się po chodniku. a kołdra w botaniczne wzory będzie udawać łąkę, pachnącą i skąpaną w liściach. i będzie nam najpiękniej, Synku. bo oprócz miłości to już nic więcej nam nie jest potrzebne.\nlubię te miejskie akcje, które nie tylko włączają do aktywności mieszkańców, ale i angażują lokalnych blogerów. strasznie fajne jest mieszanie wirtualnych obrazków i słów z tymi totalnie realnymi przedsięwzięciami. a jeśli dzieje się to w mojej ulubionej Gdyni i mogę wziąć w tym udział, to już w ogóle jestem szczęśliwa!\ntym razem to Centrum Riviera zapewnia nam atrakcje w postaci proekologicznej akcji i ekotoreb z banerów reklamowych. wiedzieliście, że takie banery potrzebują dziesiątki, a nawet setki lat aby się rozłożyć? podobnie jak foliowe torby, które są wykonane z nierozpuszczalnego tworzywa. a więc pomysł na utylizację tych pierwszych i zastąpienie tych drugich kolorowymi eko torbami, to strzał w dziesiątkę! no i dbanie o nasze ulubione czyste, nadmorskie powietrze. a to akurat jest mi szczególnie bliskie, bo nie ma nic przyjemniejszego niż mieszkanie w mieście z morza. i jestem za tym aby małymi choćby krokami troszczyć się o to co mamy wokół siebie. więc na zakupy i nadmorski piknik zabieram moją eko torbę!\nnajmilsze są teraz spacery nadmorskie. prawie zawsze za krótkie, bo chciałoby się jeszcze i jeszcze. są spacery pełne snów i te gdy świat ogląda się zza chusty zawiązanej na ramionach taty. są spacery lodowe, o smaku winogron i kasztanów. ale zawsze są spacery przyjemne, ciepłe, nawet jeśli wiatr od morza.\nciągle sobie obiecuję, że będę systematycznie wywoływać zdjęcia, a później wychodzi jak zwykle i gdy się już zbiorę za wybieranie najładniejszych obrazków, to okazuje się, że nazbierało się ich co najmniej 500. ale i tak nic nie zastąpi tych papierowych momentów, które można oglądać bez końca. tyle dobrych chwil!\nw mieście z morza\nłapię się na morskiej monotematyczności praktycznie codziennie. ale to chyba choroba, która dopada każdego kto zamieszka nad morzem. i chociaż to już 9 lat, to ja wciąż nie mogę się nacieszyć. lubię każdy moment, który związany jest z morzem, nawet jeśli to tylko kolejne ubranko dla syna z printem granatowych kotwic albo kocyk w wieloryby. a przesiadywanie z kubkiem kawy na gdyńskiej marinie to wciąż jedna z moich najulubieńszych miejskich atrakcji. no i czekanie na bose stopy w rozgrzanym piasku zawsze sprawia mi radość. jak to cudownie być w mieście z marzeń i morza!\nkategoria: bałtyk, gdynia, marina, morze, nad morzem\nkontrasty i bare hood\nkontrasty bywają potrzebne. szczególnie w życiu małego człowieka, który początkowo dostrzega niewiele więcej. wystarcza mu minimalizm bieli i czerni. dlatego tak bardzo zakochaliśmy się w tej książeczce pełnej niespodzianek - szeleszczących i piszczących elementów, różnych faktur materiału, odstających uszu królika i kółek, które będą doskonałe do trzymania przez małe rączki. i to co najlepsze - personalizacja. mam nadzieję, że gdy chłopiec dorośnie, będzie z tym przyjemnym sentymentem spoglądał na książeczkę ze swoim imieniem. polecam Wam BARE HOOD z całego serca!\nmoje ulubione trójmiejskie miejsce. wielkie okna z widokiem na miasto, pyszne jedzenie, wygodne poduchy na kanapach, zawsze przemiła obsługa i właścicielka, która za każdym razem wita nas wielkim uśmiechem. ciągle tam wracam. na najlepsze na świecie frytki z marchewki, na burgery z kurczakiem i porowo marchewkowym plackiem lub na te z łososiem, na lemoniadę w słoikach i na okrutnie pyszny sernik z ciepłą czekoladą. zdobyli moje serce, gdy mieszkałam dwa kroki od Placu Kaszubskiego i wpadałam czasem z chłopakiem na jajecznicę rano albo na lunch w południe. i ten sam chłopak stał się moim mężem, a na naszym weselu bawiliśmy się właśnie tu, w Bliżej. i od tamtej pory tak już jesteśmy blisko. jak będziecie w Trójmieście to koniecznie tam zajrzyjcie!\n3 książki na wiosnę\nczasu na czytanie jest teraz jak na lekarstwo. ale i tak nie potrafię przejść obojętnie obok kolejnych pięknych książkowych wydań. "leśna szkoła dla każdego" przypomina mi czasy harcerstwa, kiedy biegałam po lesie, rysowałam patykami po ścieżkach w czasie podchodów, zdobywałam sprawności i cudowne przyjaźnie. najmilej jest przypomnieć sobie ten beztroski czas i pomyśleć, że jeszcze chwila nim własne dziecko dorośnie i będzie można znów samemu poczuć się jak kilkulatek wykonując z nim zadania i zabawy z tej książki. oj będzie się działo! "rzecz o ptakach" narobiła dużo szumu w social mediach, trzeba przyznać, że wydawnictwo miało dobry patent na reklamę, bo patrząc na wszystkie piękne zdjęcia tej książki też chciało się mieć swój egzemplarz i dowiedzieć się o tych wszystkich ptasich ciekawostkach. ostatnie "beauty & food" to kartki pełne pysznych receptur i pięknych zdjęć. mogłaby być to kolejna książka z przepisami, ale naprawdę przyjemnie się do niej zagląda. lubię te moje wiosenne czytanki, trampki w kwiaty, hiacynty i zimne kubki herbaty (bo za oknem jest już tak ciepło, że nie ma potrzeby dogrzewania się taką gorącą z miodem).\npo pierwszym dniu mamy przyszła pora na pierwszy dzień dziecka. z wietrznym spacerem i ogromną porcją tulenia (jak co dzień). chciałabym dać temu chłopcu wszystko to co najlepsze. chciałabym aby miał szczęśliwe dzieciństwo, beztroskie. pełne cukrowej waty, skakania po kałużach, spacerów po lesie i miłości. i zrobię wszystko aby tak było.\notulanie i baśniowy miś polarny\nmałe rzeczy umilają naszą codzienność. proste i piękne. układamy je na półkach lub chowamy do szuflady, składamy w kosteczkę albo codziennie kładziemy na brzegu łóżka. małe rzeczy są przytulne i ładne. jestem nieprzyzwoicie mocno zauroczona tymi wszystkimi niemowlęcymi skarbami, wzorami i miękkością. kołderką w roślinne motywy, haftowanym klasycznym albumem na zdjęcia, drewnianym proporczykiem i ostatnim ulubionym - bambusowym otulaczem z polarnym misiem i gwiezdnymi konstelacjami. lista tych ulubionych wciąż jest jeszcze niezamknięta, bo niemal codziennie znajduje coś nowego co koniecznie chciałoby się dołączyć do tej dziecięcej kolekcji. ja przepadłam. i jeśli miałabym wybrać jedną ulubioną rzecz z wyprawki małego chłopca, to pewnie byłyby to otulacze. miękkie i przytulne. na początku do ciasnego otulania, teraz do przykrywania w czasie słodkich popołudniowych drzemek, do osłaniania od słońca i jako prześcieradło w koszu mojżesza. oj lubimy je bardzo.\njest tyle pięknych momentów do zapamiętania\nkilka dni po zrobieniu tego zdjęcia trafiłam do szpitala i choć miałam nadzieję, że jeszcze z niego wyjdę i na spokojnie spakuję torbę do porodu i przygotuję wszystko to czego do tej pory nie zdążyłam, to stało się inaczej. do domu wróciłam już bez brzucha, ale za to z maleńkim zawiniątkiem w białej pasiastej czapce. robiłam te zdjęcia w czwartkowy bardzo późny wieczór i tak bardzo chciałam zapamiętać każdy z momentów. każdą z chwil kiedy pod sercem nosiłam tą małą istotę i to jak bardzo nieprawdopodobne mi się to wtedy wydawało. i wydaje się do dziś. dobrze, że mogę do tych chwil teraz wracać gapiąc się kolejny raz na zdjęcia brzucha, który tylko w tym jednym momencie tak bardzo cieszył i tylko wtedy nie przyprawiał o kolejną porcję kompleksów. ciało kobiety to jednak jest jakaś magia. nawet z nadprogramową ilością kilogramów, o których zgubieniu teraz marzę. dzień po Dniu Matki jakoś tak tkliwie mi się zrobiło, bo to cudowne móc świętować ten dzień, po raz pierwszy i teraz już zawsze.\nmiszkomaszko i dzień mamy po raz 1\nwiem, że teraz mnóstwo pierwszych razów przed nami, ale na ten dzień czekałam bardzo. bo to cudowne móc robić prezenty dla swojej Mamy, pamiętać o niej i mówić, że się kocha i w końcu samej to poczuć. ten mały człowiek jeszcze o tym nie wie, ale od ponad dwóch miesięcy nieprzerwanie mnie wzrusza. a wtedy w szczęściu oczy mam bardziej zielone i chętniej noszę sukienki, mocniej cieszę się z naszych wypełnionych po brzegi słońcem poranków, ze spacerów na pocztę i do pobliskiej piekarni po kokosanki. a w nocy budzę się i gapię jak śpi na brzuchu w swojej miętowej kołysce.\nnie da się ukryć, że mam słabość do książek, do tych dla dzieci zwłaszcza. jeszcze zanim stałam się mamą, na mojej półce stało kilka kolorowych okładek, a teraz mając dziecko mogę je bezkarnie ustawiać na regale. i nic nie robić sobie z tego, że minie jeszcze trochę czasu zanim mój mały chłopiec zacznie się nimi interesować.\nodkąd stałam się mamą, to jeszcze bardziej potrzebuję czuć się dobrze. sama ze sobą. potrzebuję wierzyć, że wszystko będzie ok, że jestem wystarczająco dobra, że dam sobie radę, że nic się nie stanie gdy nie ugotuję obiadu. dlatego tak bardzo ucieszyły mnie twórczynie In da box, które zaprojektowały karty afirmacyjne dla mam. małe kartoniki narysowane przez ulubioną Agatę Królak i zapakowane w materiałowy woreczek mają nam codziennie przypominać, że jesteśmy silne, wartościowe i po prostu najlepsze. to piękny prezent na Dzień Mamy i na każdy inny dzień bez specjalnej okazji. należą się każdej mamie! małe rzeczy są najpiękniejsze.\nMiłość jest słodka, las dolnysopotpółnoc\nrok temu mniej więcej o tej porze piliśmy sok pomarańczowy i kawę z pianką w maleńkich filiżankach w jednej z najbardziej niebanalnych sopockich kawiarni. na naszej majowej (po)ślubnej fotograficznej sesji. pani widząca nas przez szybę krzyczała z chodnika, że życzy wszystkiego najlepszego, a barista wybierał talerzyki "żeby pasowały do zdjęć". a ja wymarzyłam sobie wianek ze świeżych kwiatów na głowie i słodkości. bo Miłość jest słodka. czasem kwaśna jak te pomarańcze w szklance albo gorzka jak kawa bez cukru. ale najczęściej jednak słodka. dziękuję Ci Mój Mężu z ten słodki rok i za maj, który już zawsze bardziej niż z imieninami Joanny będzie mi się kojarzył z naszą rocznicą ślubu.\nnie taki niemowlak straszny, dwa miesiące później\nod dwóch miesięcy wszystkie poranki są nasze. i mimo, że każdego z nich chciałabym pospać trochę dłużej - to i tak nie zamieniłabym ich na nic innego. to dwa najpiękniejsze miesiące uczenia się siebie nawzajem. myślałam, że będzie trudniej. że nie będę wiedziała jak dbać o takie maleństwo, że wszystkiego będę się bała, że wszystkie domowe obowiązki pójdą w odstawkę. i jest trudno i czasem (często) nie mam czasu odkurzyć albo ugotować obiadu, ale poza czystą podłogą i garnkiem pysznej zupy mam coś nieporównywalnie piękniejszego. mam pierwsze ukradzione uśmiechy, małe rączki łapiące za bluzkę, mam bliskość, której nie da się zastąpić niczym innym. patrzę jak śpi i nie mogę nacieszyć się jego zapachem. no i te małe stópki, które rozczulają chyba każdego. jestem szczęściarą, że go mam. po tylu trudnych miesiącach, kiedy mogłam go oglądać jedynie na ekranie usg. mam go tutaj i od pierwszej minuty zakochałam się tak mocno, że brakuje słów.\nczy miewam dość? no jasne. nie raz wypatruję w oknie męża wracającego z pracy albo wyczekuję na wyjazd do rodzinnego domu (dziadkowie i ciocia chętnie przejmują wtedy kołysanie, zabawianie, noszenie, gadanie. a czasem mogę się nawet wyrwać na godzinę na zakupy lub inne marnotrawienie czasu - to takie przyjemne!). ale wspólne chwile i tak są najlepsze. tulenie, głaskanie, karmienie, dbanie o tego małego człowieka jest najlepszym co mogło mi się w życiu przytrafić.\n14 maja roku tego i zeszłego\nrodzinne zdjęcie pod Mingą (gdyńska kawiarnia tuż przy bulwarze) chyba stanie się naszą coroczną tradycją. rok temu - dzień po naszym ślubie spacerowaliśmy tam w wietrzną sobotę wciąż jeszcze nie mogąc uwierzyć, że jesteśmy mężem i żoną. a w tym roku na spacerze w niedzielę, w pięknym słońcu towarzyszył nam nasz prawie dwumiesięczny syn. i ja wciąż nie mogę uwierzyć. jak dobrze, że siebie mamy!\npierwszy ważny dzień w życiu małego człowieka\nmaj jest wyjątkowy pod wieloma względami. w zeszłym roku ja z anginą leczoną od miesiąca, na kolejnym antybiotyku, martwiłam się jak dam radę bawić się na własnym weselu i czy po miesiącu zwolnienia i leżenia w łóżku aby na pewno dam radę nie zemdleć przed ołtarzem. oczywiście wszystko było tak jak wymarzone scenariusze przewidywały i obyło się bez omdleń i innych małych dramatów. w tym roku, w pierwszą rocznicę naszego ślubu, znów mogliśmy świętować - pierwszy ważny dzień naszego syna. chcieliśmy aby było prosto, tak jak rok temu. były więc piwonie, jasny tort z malinami i maleńkie buciki naszego małego człowieka. było też majowe słońce. nie mogłam sobie tego lepiej wymarzyć. imię dostał po swoim pradziadku, miodowa świeca to nawiązanie do dziadka pszczelarza, a datę wybraliśmy my. rok temu na ślub, a wczoraj na chrzest. ten 13 maja to będzie chyba jeden z moich ulubionych dni.\no rany, jestem mamą!\ncały mój świat mieści się nagle w jednych maleńkich kilkucentymetrowych stopach. teraz kocha się najmocniej, boi się najmocniej i najmocniej martwi. i nie ma nic piękniejszego niż ten chwilami trudny wspólny miesiąc, który za chwilę minie. dziękuję, że jesteś, Synku.\nprawie zdrowe cukierki czekoladowe\n"zdrowe" i "cukierki" zupełnie do siebie nie pasują, ale w wypadku tych słodkich zawiniątek można tych słów co nieco nadużyć. odkąd je pierwszy raz zrobiłam domownicy dopominają się o kolejną porcję i kupują masło orzechowe i olej kokosowy byleby tylko mieć pretekst żebym je znów przygotowała. no to robię. listę składników znam już na pamięć, a ich proporcje odmierzam na oko. no i przyznaję, że też je bardzo lubię, to pewnie sprawka tego orzechowego masła, do którego zawsze miałam słabość. jeśli szukacie czegoś pysznego domowego, na szybko (nie licząc czekania aż się schłodzi) i bez pieczenia, to te cukierki zawsze będą dobrym pomysłem!\nlepkiego miodu, słodkich malin, cytrynowych sorbetów latem i gorącej czekolady z nieprzyzwoicie dużą ilością kalorii i piankami marshmallow zimą. ładnych obrazków, jak najmniej dni twórczej bezsilności, inspirujących ludzi na każdym etapie kolejnej rocznej podróży. leśnych spacerów, morskich opowieści. tego chciałabym życzyć samej sobie na magiczną dziewiątkę z okazji 8 blogowych urodzin.


Gdy zniknie ostatni turysta - Forum Odpowiedzialnego Biznesu\n„Gdy zniknie ostatni turysta” autorstwa Ewa Gajewska pierwotnie opublikowany został w kwartalniku Kontakt (jesień 2013) i został wyróżniony w kategorii Artykuł prasowy – media drukowane.\nPół wieku temu podróż na globalne Południe była powodem uznania. Później stała się powszechna i utraciła atut ekskluzywności. Jej miejsce zajęły alternatywne oferty turystyki zrównoważonej, wolontariatu, eko-turystyki, które coraz bardziej tracą na wartości wraz ze swoim umasowieniem.\nNa zdjęciu mała dziewczynka w żółtej sukience zbliża rękę do łba wielkiego tygrysa. Gdy przyjrzeć się uważnie widać, że jej ręka zawisła kilka centymetrów nad grzbietem zwierzęcia. Boi się. Być może jej ręka drży.\nTo zdarzyło się ćwierć wieku temu podczas mojego pierwszego wyjazdu do Azji. Dziś sama nie zrobiłabym sobie takiego zdjęcia. Dziś nie zdecydowaliby się na to również moi rodzice. Wiele zmieniło się w sposobie naszego podróżowania przez te 25 lat. Choć gdy ostatnio natknęłam się na blog znajomego, który zdjęcie swojego małego synka wyciągającego rączkę w stronę skutego łańcuchem słonia zatytułował „odwaga”, poczułam się jakby czas się zatrzymał.\nPowiedzieć, że turystyka zmieniła świat to nie powiedzieć nic. Filozofia podróżowania dla samego wypoczynku zmiotła nasze przyzwyczajenia, przeorganizowała nasze życie, przekraczając możliwości pojmowania. Zmiany widać na każdym polu: naszych możliwości, szans, aspiracji, ambicji, postrzegania i reagowania na świat, budowania relacji. Dorastałam w czasach, kiedy rodzice zabraniali mi mówić o egzotycznych wakacjach w szkole, gdy Turcja kojarzyła mi się tylko w wypchanymi kryształami walizkami. Dziś zdjęcia z podróży znajomi zamieszczają w Internecie stojąc pod zabytkiem a urlop to dla nich niezbywalne prawo. Zmienił się sposób, w jaki podróżujemy, tempo, ale przede wszystkim motywacje i skutki, jakie nasze podróże wywołują. W Pierwszym Świecie urlop to stały element roku. Tym ciekawszy, jeśli spędzany w Świecie Trzecim.\nJeszcze pół wieku temu jakakolwiek podróż na Południe, to globalne, bo już nie zawsze geograficzne, była powodem uznania i zazdrości. Potem stała się powszechna, wręcz masowa. Straciła swój główny atut – ekskluzywność. Amerykanie, Brytyjczycy, Niemcy dostrzegli alternatywę dla turystyki masowej już ponad dekadę temu. Powstały pierwsze biura organizujące wypoczynek w małych grupach do miejsc oddalonych od głównego szlaku. Pojawił się wybór między safari w Kenii a opieką nad orangutanami na Borneo, między noclegiem w pięciogwiazdkowym kurorcie a spaniem na bambusowej macie w wietnamskiej chałupie. Wybór pojawił się jako zapowiedź nowej turystyki – odpowiedzialnej, czasem zwanej zrównoważoną. Taka turystyka miała być odpowiedzią na turystykę masową, świadomym wyborem i ograniczeniem. Elementy społecznie zaangażowanego działania biznesu pojawiły się wcześniej we wszystkich już niemal branżach: farmaceutycznej, spożywczej, odzieżowej. Ale rewolucji w turystyce wciąż nie widać, choć to zaskakujące, bo to największa gałąź gospodarki – prawie 10% światowego PKB. Już teraz co roku na urlop rusza ponad miliard ludzi. Co roku zasilają kasy hoteli, restauracji i centrów rozrywek. Zasilają jednak również portfele tajskich alfonsów, afrykańskich kłusowników i miliony indyjskich naciągaczy.\nChcąc przekonać się, jaki stosunek do nowej turystyki mają biura podróży w Polsce, napisałam wiadomość do 20 z nich. Wybrałam te, które znalazły się wśród liderów turystyki wyjazdowej w rankingu Rzeczpospolitej oraz kilku mniejszych, które z racji małych obrotów w rankingu nie zostały uwzględnione, ale których klientów spotykam na całym świecie, od wielu lat oprowadzając grupy. Z 20 firm, z którymi chciałam się skontaktować, odpowiedziały na moją wiadomość dwie.\nObie odpowiedzi nadeszły z małych biur, znanych bardziej zamożnemu klientowi, który jest w stanie wydać na wakacje kilka czy kilkanaście tysięcy złotych. Takiemu, który sam siebie woli nazywać podróżnikiem. Bo alternatywna filozofia podróżowania doprowadziła wielu do konieczności wyboru i samookreślenie: jestem turystą czy podróżnikiem, choć to wybór czysto iluzoryczny. Jednak nazywając swoich klientów podróżnikami, biura stworzyły nową klasę turystów – uczestników wycieczek objazdowych, smakoszy egzotyki, poszukiwaczy bezpiecznych przygód.\nJedno z biur, które zdecydowały się na kontakt ze mną, wysyła ludzi na siedem kontynentów i szczyci się pozycją lidera wśród organizatorów takich wycieczek. Jego klienci chwalą sobie innowacyjne trasy i pomysły, docierają w końcu zgodnie z obietnicą, „gdzie nikt inny nie dociera”, choć równie często narzekają na zmieniające się, już w trakcie trwania wycieczki programy. Być może ma to związek ze współpracą z małymi lokalnymi firmami oraz korzystaniem z lokalnych środków transportu, co pozwala doskonale wpisać się w strategię zrównoważonej turystyki, utrudnia jednak czasem skrupulatne odhaczanie punktów programu, czego oczekuje większość współczesnych turystów. Z tym borykają się też inne niewielkie biura, które chętniej sięgają po niestandardowe programy i alternatywne atrakcje, wiedząc, że konkurować z gigantami można tylko lepszymi pomysłami. I jakością, ale ta nie jest w cenie. Ponad 90% Polaków przy wyborze oferty kieruje się ceną. Innowacje, jeśli już się pojawią, muszą więc być tanie.\nMałe, powstałe z młodzieńczej pasji biura, to z reguły również mała liczba klientów, ale za to klientów lojalnych. Gdy ktoś raz poczuje się podróżnikiem, już nigdy nie będzie chciał być turystą. Tak myśleli właściciele drugiego biura, którzy zdecydowali się na prawdziwe rewolucje: opłaty za emisję dwutlenku węgla czy dni poświęcone pracy na rzecz odwiedzanej społeczności. Milowy krok naprzód, po którym trzeba było zrobić krok wstecz. Okazało się bowiem, że ludzie nie są gotowi na takie rewolucje, na prace na urlopie a w globalne ocieplenie wielu Polaków po prostu nie wierzy.\nNudzisz się? To pomóż dzieciom w Afryce\nNowa turystyka, coraz mocniej obecna w świecie, w Polsce również wprowadziła jednak już na zawsze dodatkowego gracza – lokalną społeczność i chęć osiągnięcia korzyści dla wszystkich trzech stron: organizatorów, turystów i właśnie miejscowych, z których zasobów korzystają dwie pierwsze grupy. Wzrosła świadomość wyboru a na turystycznej mapie świata pojawiły się nowe kierunki, jak nieznana wcześniej Gambia, Kuba czy niewielki Pitcairn. Ale równocześnie alternatywą stała się także Korea Północna, bo jako kierunek zapewnia to, co inne miejsca już dawno straciły – ekskluzywność i oryginalność. Wycieczki do tego kraju i relacje zdawane po powrocie przez turystów, to przełom w monopolu na prawdę, do tej pory pozostającego w posiadaniu instytutów badawczych, organizacji pozarządowych i uchodźców. I ogromny sukces marketingowy rodziny Kimów. Niemal każdy wracający z Korei Północnej jest, niczym Dennis Rodman, pod wrażeniem rozmachu, przepychu, nowoczesności i wspaniałej opieki. Opieki 24 godziny na dobę, w każdym miejscu i o każdym czasie. Wracający z Korei opowiadają najczęściej, że okropności opisywanych w raportach nie widzieli a widzieli, jak mówią, dużo. Czy aby na pewno widzieli jednak coś więcej, niż gospodarze zdecydowali się pokazać? Po takiej przygodzie nikt nie lubi się nad tym zastanawiać.\nAle nawet takie ekskluzywne kierunki przestały być wkrótce wystarczające. Pojawiły się nowe formy spędzenia wolnego czasu, m.in. wolontariat. Młodzież z wysoko rozwiniętych państw ruszyła w świat do krajów mniej rozwiniętych, aby malować szkoły, sadzić drzewa czy uczyć dzieci z obozów uchodźców dramy. Ruszyli odpoczywać, ale w swoim zamiarze głównie pomagać. Dziś nie jest to już takie oczywiste. Bo choć odpoczynek był gwarantowany to już sens i skuteczność takich zorganizowanych wyjazdów mocno kwestionowany.\nNową perspektywą stała się także praca na rzecz lokalnej społeczności, odwiedzanie sierocińców i domów pomocy a w końcu poorism, czyli zwiedzanie slumsów i dzielnic nędzy, bo odkąd skrajna bieda, która dzieciom do zabawy ma do zaoferowania tylko gwóźdź i oponę, zniknęła z naszego podwórka, stała się atrakcyjnym obiektem fotograficznym. W różnych formach wszystko to weszło wkrótce do turystycznego mainstreamu. Po dzielnicach nędzy w Rio czy w Manili oprowadzają dziś turystów przewodnicy. W Siem Reap, mieście zaledwie stutysięcznym, wrotach do Angkor Wat jest dziś 35 sierocińców. Odwiedzający je turyści zanim zostawią pieniądze, chcą zobaczyć jak dzieci bawią się czy śpiewają, więc te przestały chodzić do szkoły bo sezon turystyczny pokrywa się z czasem nauki. Rosnące wątpliwości co do takiej formy finansowania skłoniły niektóre biura do wycofania z wycieczki punktu programu „wizyta w sierocińcu”, choć turyści czuli się dobrze, kiedy mogli wesprzeć kilkoma dolarami ośrodek pomocy na końcu świata. W Polsce niewiele biur musiało wycofać takie atrakcje z programów, bo niewiele zdążyło je do nich wprowadzić. Wolontariat z kolei jeszcze niedawno poczytny blog o podróżach reklamował u nas hasłem: „Nie masz pomysłu na wakacje. Jedź na wolontariat”. Pomoc dzieciom w Etiopii jest w końcu lepszą opcją niż lato w mieście.\nNie tylko jednak Polak woli pozostać turystą nieświadomym. Wakacje to wywalczony przez lata święty czas, wydarty codzienności. Na wakacjach należy się spokój, cisza a nie zasady, refleksja czy stres spowodowany topniejącymi lodowcami. Turysta nie pomyśli o tym nawet na Malediwach, które pod koniec stuleci znikną pod wodą. Ciężko pracujący mieszkaniec Północy nie chce słyszeć o zamieszkach w Egipcie, o karczowanych lasach deszczowych Borneo, czy o problemach z dostępem dziewcząt do szkół w Nepalu. Egipt to słońce, plaża i piasek, Borneo to raj dla nurków a Nepal to najlepsze trasy trekkingowe świata. Jak pokazały ostatnie wydarzenia, większości przybyszów znad Wisły nie wie też, o co toczą się walki na ulicach Kairu czy Aleksandrii, ale wiedzą za to, który hotel ma najlepszą opcję all inclusive. Wiedzą też, że MSZ ma obowiązek sprowadzić go do domu, jeśli kurorty przestaną być bezpieczne.\nAlternatywna turystyka jest dla wielu wciąż mało atrakcyjna. Również dlatego, że innowacyjne pomysły angażują nie tylko umysł, ale i często ciało. Ze szlaku trzeba zejść, nadłożyć drogi, ponieść bagaż bo nie da się go już ciągnąć, na jakiś czas pozbawić się kawy i tostów na śniadanie. To dla wielu trudne, zwłaszcza, że takie wczasy kosztują czasem więcej niż leżenie nad basenem.\nWięcej kosztują też wczasy eko, ale jako, że do droższych jaj zielononóżek zdążyliśmy się już przyzwyczaić, tak i na eko wakacje jesteśmy w stanie wydać więcej, choć nie zawsze wiele więcej.\nSwoistym odkryciem jest dla turystów, ostatnio również polskich, niewielki Bhutan. To himalajskie królestwo, choć otwarte dla turystów zaledwie niecałe cztery dekady temu, przyciąga coraz więcej osób. Częściowo ze względu na legendarne limity wpuszczanych turystów, których nigdy nie było, częściowo też ze względu na związaną z nim tajemnicę, która pobudza ciekawość. Bhutan nieświadomie budował otoczkę magii, która teraz pozwala turystyce w tym regionie rozwijać się w tempie przekraczającym nawet przewidywania bhutańskich planistów. Starając się powstrzymać napływ zwiedzających, władze podnoszą wciąż stawkę dzienną, która obowiązuje każdego turystę. Za jedyne 250 dolarów amerykańskich za każdy dzień otrzymuje się nocleg, pełne wyżywienie, przewodnika i kierowcę. A także zezwolenie na odwiedziny w nielicznych udostępnionych obiektach. Władze Bhutanu wiedzą jednak co robią, nie chcąc wpuścić do siebie mas podróżujących z plecakami głównie młodych ludzi, zadeptujących Nepal i Indie każdego dnia. Takich szukających noclegu za kilka dolarów i sposobów, aby wejść do zabytku tylnym wejściem bez kupowania biletu, nie korzystających z usług lokalnych przewodników ani droższych niż autobusy taksówek. Bhutan trwa więc jako ostoja tradycyjnej kultury i przywiązania do tradycji, stając się równocześnie pierwszym na świecie krajem „carbon neutral”, czyli takim, którego ślad węglowy będzie zerowy. To jak złoty medal w kategorii na najmniejszego truciciela świata.\nWygórowane, jak na tę część Azji, koszty sprawiają jednak, że część przybywających do Bhutanu turystów spodziewa się luksusów, których za te pieniądze zaznałaby w sąsiednim Nepalu, Indiach czy w Birmie. Bywają czasem zdziwieni, kiedy luksusowy hotel okazuje się zwykłym przypominającym bardziej schronisko obiektem, na dodatek nieocieplanym. Ale wielu w tym niewielkim kraju widzi ostatnią Shangri-la, mityczną krainę szczęścia. Skutecznie pomaga im w tym reklamowany we wszystkich broszurach współczynnik Szczęścia Narodowego Brutto, który miał zastąpić mierzony powszechnie na świecie Produkt Krajowy Brutto.\nBhutan to prawdziwy eko kierunek, niemal wzór z Sevres zasad zrównoważonej turystyki. Z jedną tylko wadą – ceną, co sprawia, że w odróżnieniu od jajek zerówek, nie każdy eko turysta może sobie pozwolić na taki eko wyjazd. Ale przemysł turystyczny w mig tworzy namiastki. Wystarczy przejrzeć oferty biur podróży, tak polskich jak i zagranicznych. Eko nocleg? Bardzo proszę. Jeśli komuś przychodzi do głowy trawa i namiot to jest w błędzie. Teraz eko nocleg to noc spędzona w lesie deszczowym w kontenerze ze stali i szkła, który jest równocześnie pięciogwiazdkowym hotelem. Eko wyprawa na Sri Lankę? Myślicie pewnie o wędrówce przez lankijskie ostępy i bezdroża? Nic bardziej błędnego. Eko wyprawa to safari po parku narodowym, wśród setek innych jeepów wypatrujących kilku żyjących jeszcze na terenie leopardów. A może eko wioska w Tybecie? Kiedyś byłyby to tradycyjne domostwa o pokrytych wapnem białych ścianach. Kiedyś. Teraz to wioska składająca się z wybudowanych przez władze chińskie domów, w których pod ogromnym portretem Mao Zedonga mieszkający tam Tybetańczycy opowiedzą turystom, jak jest im dobrze odkąd Tybet znów jest chiński. Tak eko turystyka stała się dostępna dla każdego.\nWiększości to wystarcza. Innym nie. Lonely Planet raczej wizyty w takich miejscach odradzi. Zachęci turystów do szukania autentyczności. Turyści wycieczkowi o taką samą „prawdziwą wioskę” poproszą swojego przewodnika lub pilota. Ten często odmówi zdając sobie sprawę, że obecność tysięcy turystów w jakiejkolwiek „prawdziwej wiosce” po kilku wizytach odbierze jej naturalność i dziewiczość, która turystów do niej sprowadziła. Ale większość zgodzi się, licząc na napiwek albo choć zadowolenie klientów. W ten sposób kolejna wioska zainwestuje wkrótce potem w ogrodzenie i bilety wstępu. Bo niby czemu mieszkańcy mają pozować do zdjęć, robionych aparatami, wartymi więcej niż ich domy a na dodatek bez przerwy się uśmiechać? Wolą postawić bramę wjazdową, za zdjęcia brać pieniądze i sprzedawać bilety. Dodatkowo jeszcze koszulki, breloczki, figurki, czapeczki, podstawki pod kubki, naklejki, potem też kiełbaski i zimne napoje. Część turystów straci takim miejscem zainteresowanie i przeniesie się dalej, do innej nieodwiedzanej jeszcze tak często wioski. Część zostanie, bo przy okazji sklepiku z napojami pojawi się też jedyna w okolicy toaleta w stylu zachodnim.\nTych, którzy zostaną, miejscowi będą chcieli zatrzymać, nakarmić, przenocować i rozerwać organizując pokaz folklorystyczny. W ten sposób m.in. odrodził się w chińskim Yunnanie taniec „trzech kroków herbaty” a Masajowie przypomnieli sobie, że lepiej wyglądają stojąc na jednej nodze. Ale Masaj, nawet stojący na jednej nodze w dżinsach to żadna atrakcja. Do pracy Masaj przebierze się więc w tradycyjny strój. W ten sposób do programów wycieczek trafiają pokazy folklorystyczne w każdym niemal kraju na świecie. Jeśli lokalna tradycja nie ma nic do zaproponowania, taniec się wymyśla, stroje zamawia w fabrykach, także tworzy legendy, które potem powielają przewodniki na całym świecie. Pokazy folklorystyczne cieszą oczy turystów, wzbogacają program wycieczki i dają pracę. Stan z pozoru idealny, bo korzystają wszyscy. Tylko czy o taką iluzję nam chodziło?\nMówi się, że podróże kształcą. Może, choć wydaje się, że tylko jeśli przygotowania do nich trwają tygodniami, miesiącami, jeśli książki zaczynają spadać z półki przy łóżku, jeśli szukanie noclegu zajmuje całe noce a czytanie relacji dni. Podróże kształcą, jeśli godziny spędzone w lokalnym autobusie zaowocują historiami, opowieściami, jeśli spotkani na szlaku ludzie zafascynują i wypalą ślad. A wycieczka? No cóż, ta jest z reguły urozmaiceniem czasu wolnego, oderwaniem, czasami ucieczką. Szansą wrzucenia fotek na bloga, ale jeśli szybko nie pojawią się lajki, pojawi się z kolei wątpliwość, czy ta podróż odbyła się aby na pewno.\nNa razie podróżując patrzymy na wspaniałości świata, jego piękno, brzydotę, kolory, odcienie. Na razie rzadko spoglądamy za kurtynę iluzji trwania, którą stworzyła nam turystyka. I na razie ta iluzja trwa, bo chcemy by trwała, ale moment przebudzenia zbliża się wielkimi krokami. Aby nasz świat mógł się kręcić musimy wydobywać wciąż więcej ropy, choć oil peak, czyli moment, kiedy jej zasoby nie powiększają się a już tylko maleją, mamy dawno za sobą. Tak samo przemysł turystyczny. Aby mógł przynosić dochody, potrzebuje swojego paliwa, rzesz turystów, szukających wciąż nowych wrażeń, nowych atrakcji. Ale tych będzie już tylko mniej, bo nie budujemy już konstrukcji na miarę Taj Mahal, piramid czy Wielkiego Muru, nie rodzą się nowe, ukryte w dżungli plemiona, do których można by zorganizować wyprawę. Zasoby turystyczne świata kurczą się szybko. Za 60 lat pod wodą znikną Malediwy, ciepła woda oceanów zabije rafy koralowe, cześć buddyjskiego dziedzictwa Jedwabnego Szlaku zaleje woda z budowanych wciąż nowych tam a Taj Mahal nie wytrzyma liczby odwiedzających i na zawsze zamknie swoje podwoje.\nCo więc zobaczymy gdy kurtyna iluzji opadnie?\nJej artykuł „Gdy zniknie ostatni turysta” (Kwartalnik Kontakt jesień 2013) został wyróżniony w kategorii Artykuł prasowy – media drukowane w konkursie dla dziennikarzy „Pióro odpowiedzialności”.


Umowy: Uniwersytet Ekonomiczny i Węglokoks będą współpracować - netTG.pl – Gospodarka - Ludzie\nUmowy: Uniwersytet Ekonomiczny i Węglokoks będą współpracować\nUniwersytet Ekonomiczny jest jedną z pięciu państwowych uczelni ekonomicznych w kraju i największą uczelnią w regionie kształcącą w zakresie nauk społeczno-ekonomicznych ponad 11 tys. studentów na pięciu wydziałach\nW poniedziałek (6 marca), w obecności wiceministra energii Grzegorza Tobiszowskiego, zostanie zawarta ramowa umowa o współpracy między Uniwersytetem Ekonomicznym w Katowicach a Węglokoksem SA. Szeroko rozumiana współpraca ma obejmować przede wszystkim kwestie związane z ekspertyzami, consultingiem i doradztwem ekonomiczno-prawnym.\nZe strony UE umowę podpisze jego rektor prof. Robert Tomanek, ze strony Węglokoksu – jego prezes, Sławomir Obidziński.\n- Chcemy z jednej strony korzystać z dorobku naukowego, edukacyjnego i doświadczeń Uniwersytetu, a z drugiej z potencjału ekonomicznego, kadrowego i technicznego naszej Grupy Kapitałowej dla wspólnego rozwoju – podkreśla Sławomir Obidziński.\nSzeroko rozumiana współpraca ma obejmować przede wszystkim kwestie związane z ekspertyzami, consultingiem i doradztwem ekonomiczno-prawnym. Wszelkie takie prace na rzecz Węglokoksu wykonywać będzie doświadczona kadra akademicka. Dla pracowników i studentów Uniwersytetu to możliwość pracy, nauki i rozwoju w rzeczywistym otoczeniu biznesowym, natomiast dla Węglokoksu pewność najwyższej jakości wykonywanych usług i co nie bez znaczenia ograniczenie kosztów, które pociąga za sobą zlecanie takich prac wyspecjalizowanym firmom.\nPracownicy Węglokoksu będą opiniowali zmiany w procesie kształcenia, wskazując na potrzeby i wyzwania rynku i funkcjonujących na nim przedsiębiorstw. Współpraca z uczelnią to również szansa dla jej studentów na związanie się z Węglokoksem jeszcze w czasie nauki, a po jej zakończeniu zatrudnienia z przedsiębiorstwem, które pozostaje liderem polskiego eksportu węgla, oraz nieustannie w ramach Grupy Kapitałowej rozwija swoją działalność w branżach górniczej, hutniczej, energetycznej i logistycznej.\nUmowa zostanie podpisana w w Centrum Nowoczesnych Technologii Informatycznych Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach.\nUniwersytet Ekonomiczny (d. Akademia Ekonomiczna) jest jedną z najstarszych uczelni na Górnym Śląsku. Powstał w grudniu 1936 r., a 11 stycznia 1937 r. odbyła się pierwsza inauguracja roku akademickiego - kilkudziesięciu studentów rozpoczęło naukę na Wydziale Organizacji Przemysłowej. Katowicki Uniwersytet Ekonomiczny jest jedną z pięciu państwowych uczelni ekonomicznych w kraju i największą uczelnią w regionie kształcącą w zakresie nauk społeczno-ekonomicznych ponad 11 tys. studentów na pięciu wydziałach: biznesu, finansów i administracji, ekonomii, zarządzania, finansów i ubezpieczeń oraz informatyki i komunikacji.\nWęglokoks SA (d. Centrala Handlu Zagranicznego


Panie Jarosławie Kaczyński, jestem pod wrażeniem Pańskiego sprytu: parę sekund przemówienia i od razu parafianie wiedzą, jaki jest Pan uczciwy, a do polityki trafił Pan, by służyć społeczeństwu, a nie dla jakichś drobnych pieniędzy!\nzobaczyłem Pana w telewizji i bardzo się ucieszyłem, że przez parę sekund mógł Pan przemawiać.\nWidać, jest Pan w dobrej formie i najwyższy czas sprawdzić, czy jeszcze parafianie słuchają Pańskich nauk i wiernie realizują wszystkie treści jego dekretów i wytycznych.\nPańskie mądre słowa przypadły mi do gustu: „do polityki nie idzie się dla pieniędzy”, a potem dodał Pan coś o tych, którzy zarabiają miliony dzięki Pana rekomendacji i za Pańskim przyzwoleniem, że nie będą na listach wyborczych do samorządu...\nBardzo mi się podoba, że to w imię reform i „dobrej zmiany”. Ludzie jednak mówią, że to dlatego, że Wasi przeciwnicy robili tak przez 8 lat, a Wy musicie być lepsi...\nPowiem Panu, że też bym podjął decyzję, żeby nie kandydować do samorządu za marne grosze, zwłaszcza że wszyscy chcą znać prawdę na temat dochodów takiego samorządowca. Nie może tak być, że nam, dumnym Polakom i katolikom, ktoś będzie zaglądał do kieszeni. Albo jakiś tam dyktator zarządzi obniżenie 20% uposażenia samorządowców bez powodu. Lepiej pracować w spółkach państwowych i rozdawać kasę „wszystkim naszym”, a jeszcze jakiś milionik tu czy tam wpadnie.\nMam jednak teraz pewien problem - nie umiem uzasadnić niektórych Pańskich zachowań w tej służbie narodowi. Jeśli Pan nie szedł do polityki dla pieniędzy, to po co założył Pan spółkę „Srebrna”? Dlaczego zwalnia ludzi z pracy? Po to, by po podniesieniu pensji na danym stanowisku zatrudnić członków Pańskiej partii i ich rodziny?\nGdybym ja poszedł do polityki, by służyć narodowi (a nie dla pieniędzy, sławy i władzy) nie dzieliłbym społeczeństwa, tylko łączył i jednoczył dla wspólnych celów. Dbałbym o wysoki poziom wykształcenia Polaków, ich bezpieczeństwo i autorytet międzynarodowy. Zastanawiałbym się nad ekonomicznym wykorzystaniem naszego potencjału narodowego w celu osiągnięcia wysokiego poziomu życia naszych obywateli…\njeśli przerabia Pan historię, zmienia nazwy ulic, w każdym mieście stawia (często przy społecznym sprzeciwie) pomniki Lechowi Kaczyńskiemu - to dla społeczeństwa?\nJeśli zabiera Pan prawa obywatelskie, wszystkie instytucje państwowe podporządkowuje sobie i swojej partii – to oddanie dla służby społeczeństwu?\nJeśli niszczy Pan nasze sojusze, armię, szuka zwady z Unią Europejską i NATO, skłóca Polaków z innymi narodami, wyzwala rasistowskie zachowania i nie przestaje szukać nowych wrogów - to też jest służba?\nJeśli na najwyższe urzędy w państwie wyznacza Pan ludzi nierozgarniętych, z brakami wykształcenia, bez kultury osobistej, ale ślepo wykonujących Pańskie wytyczne – komu Pan służy?\nJeśli zmontował Pan imperium medialne, które zajmuje się przede wszystkim propagandą Pańskiego sukcesu - to służba społeczeństwu?\nJeśli Pan sam nie wybiera się na emeryturę, mając 70 lat, ale zmusza do odejścia najmądrzejszych sędziów w Polsce, bo mają 65 lat - przejaw troski o szybkość i skuteczność działania sądów?\nMożna by postawić wiele podobnych pytań, każde będzie ważne i każde będzie niosło brutalny przekaz dla społeczeństwa. Buduje Pan swoją dyktaturę opartą na partii, w której jest Pan jedynym decydentem.\nNiech Pan nie ukrywa, służy Pan tylko sobie. Poszedł Pan do polityki po władzę, dla której zmienia Pan naszą i swoja historię i po pieniądze, skoro od lat żyje Pan na koszt społeczeństwa...\nprzemówił Pan ostatnio nie do narodu, ale do swoich wyznawców, żeby po raz kolejny, przed wyborami, uwierzyli, że jest Pan uczciwy, jeśli do polityki poszedł nie dla pieniędzy.\njak sam Pan mówi publicznie, dochodzi przez wiele lat do prawdy i nadal jej szuka. Zmienił Pan znaczenie wszystkich ważnych polskich słów. Partyjne podporządkowanie nazywa się teraz reformą albo polonizacją, prawo jest bezprawiem, informacja jest propagandą …\nNad wszystkim w PiS-owskiej Polsce króluje kłamstwo; to cecha panująca w każdej Pańskiej ocenie i każdej decyzji. To właśnie kłamstwo poniewiera Polakami, skłóca ich, wylewa się na urzędy i instytucje publiczne, płynie swoim przekazem do międzynarodowych biur i salonów.\nkażdy przyzwoity człowiek żyje w prawdzie. Dzisiaj tysiące ludzi wychodzi na ulice, by o prawdę walczyć, by o niej przypominać, ale za taką postawę spisuje ich policja i kieruje oskarżenia do sądu. Dobrze, że są sędziowie, którzy umieją rozpoznać, gdzie leży ta prawda i wiedzą, że białe jest białe, a czarne jest czarne, a Pan ma wątpliwości…\n„Panie Dyktatorze”, kiedy w Polsce będzie znów kolorowo?


Cellulit to jedna z najczęstszych przypadłości, z jakimi pacjentki zgłaszają się do lekarza medycyny estetycznej lub kosmetologa. Tzw. pomarańczowa skórka […]\nOtyłość to przewlekła choroba, natomiast czynniki ją powodujące nie są do końca sprecyzowane. Wiadomo jest, że istnieje wiele czynników, które […]\nPodnoszenie owalu twarzy – kwas hialuronowy\nProces starzenia skóry to nie tylko powstawanie zmarszczek. Nasza skóra traci wówczas jędrność, co wpływa z kolei na owal naszej […]\nNie ma jednej określonej przyczyny powstawania zmarszczek. Nie tylko brak właściwej pielęgnacji może być decydującym czynnikiem w procesie starzenia się […]\nREDENSITY II okolica oka: cienie pod oczami, dolina łez\nVI PEEL – piling gwiazd\nPreparat Vi Peel został wyprodukowany w Kaliforni i jest najbardziej pożądanym przez gwiazdy Hollywood pilingiem. Polecany jest między innymi przez takie gwiazdy kina jak Demi Moore czy Sharon Stone.\nDERMAPEN mikronakłuwanie frakcyjne\nDermapen jest sprzętem medycznym,który uzyskał tytuł BEST MEDICAL DEVICE 2012 na Aesthetic Show w Las Vegas.Metoda ta polega na mikronakłuwaniu frakcyjnym skóry co zapewnia stymulację produkcji kolagenu i jako, że nakłucia igłą powodują mikrouszkodzenia, uruchamiają się jej fizjologiczne procesy naprawcze, „skórotwórcze”.\nLifting Skinboosters – Twarz, szyja, dekolt\nMedycyna estetyczna oferuje wiele zabiegów poprawiających kondycję skóry i jej wygląd. Większość z nich działa jednak jedynie na powierzchniowe warstwy skóry, podczas gdy hamowanie rozpadu kolagenu i stymulacja produkcji nowego odbywa się w głębokich warstwach.\nProdukt został wprowadzony na rynek w marcu 2014 przez markę Fenice. Jest to nowa metoda chemicznej biorewitalizacji skóry wykorzystywana w leczeniu wielu problemów dermatologicznych, skutecznie eliminuje również objawy starzenia się skóry.\nKawitacja ultradźwiękowa najnowszej generacji; powstające fale magnetyczne interferują i rozchodzą się poziomo w tkance podskórnej, w związku z czym urządzenie CAVI-LIPO jest bezpieczniejsze niż inne urządzenia do kawitacji ultradźwiękowej.


Karczma - widok.\nTemat: Karczma - widok. Pon Cze 04, 2012 7:01 pm\nProjekty, które miały się tyczyć mojej gry, własnoręcznie robione, nie są to screeny z istniejących Krain. Miały być obrazowym przykładem dla admina technicznego, nie zrażajcie się też opłatami, bo to uważam w Shire, za niepotrzebne, skoro mamy fabularnych, "nie klikających".\nMoże wpierw popularne już okno karczmy. Wędrując, przebywając w innych lokacjach, ma się stały podgląd ostatnich trzech(?) postów, tuż pod listą graczy, w prawym rogu.\nWidok wnętrza, menu, dla gracza, bez przywileju ingerencja w karczmę (rangowego). Jeżeli chcesz komuś postawić, wpisujesz ID-> Kup, jeżeli sam chcesz zamówić, naciskasz wyłącznie [kup] Można wtedy jednak powiedzieć, że to komplikuje sprawę NPC. Więc niepotrzebne tedy będą te możliwości. Wystarczy aktualny widok polecanych potraw.\nWidok dla karczmarza/mistrzów. Umożliwia zmienienie ...czyli danie dnia może być różne, w zależności od dnia tygodnia ;]\nA, jak widać, uwzględniałam opcję szeptania, która zapewnia graczom nieco intymności, choć poddaje to waszej rozwadze, bo nie odczuwam potrzeby jej zaistnienia.\nUWAGA!!! Chodzi wyłącznie o rozwiązania techniczne, nie o grafikę, bo ona była tworzona pod moją koncepcję świata.\nOstatnio zmieniony przez Calen dnia Pon Cze 04, 2012 7:26 pm, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: Karczma - widok. Pon Cze 04, 2012 7:17 pm\nTemat: Re: Karczma - widok. Pon Cze 04, 2012 7:45 pm\n"Dla mnie... Bomba..."\nTemat: Re: Karczma - widok. Pon Cze 04, 2012 7:48 pm\nMoże być, ale spytajmy Lenwe jeszcze.\nTemat: Re: Karczma - widok. Wto Cze 05, 2012 11:35 am\nPod oknem karczmy, można zamieścić tz. "Szybki odpis", czyli miejsce, umożliwiające szybkie wysłanie posta, bez konieczności wchodzenia do karczmy. Zastanawiam się też... czy dałoby się załatwić automatyczne odświeżanie dla tego okna?\nTemat: Re: Karczma - widok. Wto Cze 05, 2012 4:06 pm\nJeśli chodzi o "Szybki odpis". Pisanie posta bez wchodzenia do karczmy? Może to sporo namieszać\nCo do automatycznego odświeżania:\nJak rozumiem chodzi Ci o odświeżanie karczmy? Mogę to zrobić. W zasadzie jest już prowizoryczne, ale dałoby radę to trochę ulepszyć.\nTemat: Re: Karczma - widok. Wto Cze 05, 2012 5:48 pm\nCzytasz w moich myślach ;] Aczkolwiek, jeżeli miałoby to namieszać, obędzie się.\nOczywiście, mówiąc o odświeżaniu, mówiłam o tym bocznym podglądzie "oknie karczmy".\nTemat: Re: Karczma - widok. Wto Cze 05, 2012 5:58 pm\nMi się podoba, urozmaici to trochę rozgrywkę i oczywiście estetycznie dużo lepiej wygląda, mimo iż stary wygląd też ma swój klimat\nTemat: Re: Karczma - widok. Wto Cze 05, 2012 5:59 pm\nA ja jestem dziwny, bo wolę żeby gra miała czarne tło na głównej części ;< Przywykłem na bru. Czarny jest fajny bo dwa razy mniej kolorów się zlewa wtedy z tłem\nTemat: Re: Karczma - widok. Wto Cze 05, 2012 6:03 pm\nAle panowie! To nie propozycja grafiki, tylko technicznego usprawnienia ^^. Grafika jest z mojego projektu gry i raczej nie będzie pasować do stylu Shire, bo miała się opierać na XVII-XVIII w ;]\nTemat: Re: Karczma - widok. Sro Cze 06, 2012 2:48 pm\nHmmm... Powiem to tak:\nPo przemyśleniu spraw technicznych związanych z karczmą:\nPodgląd wiadomości w karczmie i odpisywanie bez konieczności wchodzenia do środka (w sensie klikania w odpowiedni link) jest może ciekawym rozwiązaniem, ale generuje dodatkowy ruch, który w wielu przypadkach będzie niepotrzebny.\n1. Nie wprowadzamy tego\n2. Wprowadzamy, ale każdy gracz musi sam to aktywować (Opcje konta)\n3. Robimy coś w rodzaju powiadomienia o odpowiedzi:\nwchodząc do karczmy zaznaczamy, że chcemy wiedzieć czy ktoś napisał od momentu naszej wiadomości (oczywiście jeśli dalej jesteśmy w karczmie, to powiadomień nie otrzymujemy), a jeśli kończymy korzystanie, wyłączamy tę opcję. Powiadomienie może mieć też delikatny alarm dźwiękowy (jak np. jest to na facebooku)\nPotrawy? Super! Ale jakie będą miały zastosowanie? Nie mamy tu głodu... Chyba że zastąpimy to trunkami... Ale przecież trunki na różne rasy i poszczególnych ich przedstawicieli działają w różny sposób (waga, wzrost, wiek...).\nTemat: Re: Karczma - widok. Czw Cze 07, 2012 6:18 pm\nA ja mam jedno pytanie. Czy jeżeli wejdzie to, a odnośnie szeptów itp. mówię. Czy kolejność, będzie obowiązywała gości karczmy jak dotychczas, czy zmienić chcecie w zwykły czat ją. Osobiście mi się podoba to jak wygląda teraz karczma, ale pomysły dotyczące np. zamówień to by się mogło podobać. Przykładowo nie ma karczmarza, samemu klikasz co chcesz zamówić, a uwieńczeniem tego mogłaby być narracja typu: "Ktoś zmówił coś" Oczywiście nie tak jak to napisałem, tylko ładniejszymi słowami i z poprawną składnią.\nTemat: Re: Karczma - widok. Nie Cze 10, 2012 11:38 am\nW moim odczuciu wygląd jest średni, zielonkawy, kojarzy się z piwnicą okrytą glonami (oczywiście nie całymi liśćmi ), ale jak Calen napisała, to jest projekt jej gry, a nie Shire. Teraz przejdźmy do komentarzy...\n1. Szybki odpis - nigdy nie spotkałam się z taką opcją, ale wydaje się mi ona w pełni zbędna. Więcej, od Szybkiego odpisu lepszy byłby Szybki opis. Pozwalałby on karczmarzowi na ciągłe modelowanie wyglądy gospody, np. po burdzie mógłby on napisać, że karczma jest cała zrujnowana. Wówczas uniknęlibyśmy nieporozumień, które zdarzają się dosyć często w takich sytuacjach, np. gdy drugiego dnia gracz wchodzi do środka i wszystko (podług jego wizji) wygląda tak, jakby nigdy nic się nie stało.\n2. Szept - bardzo przydatne w sytuacjach, kiedy karczmarz lub MG chcą upomnieć gracza. Jest to świetny sposób na uniknięcie OT, jednak w wielu grach "szepty" przeradzają się czasami w prywatne pogaduchy, przez co całe okno karczmy zabrudzone jest: XYZ (ID: 0): Szept. Sądzę, że taką opcje mogliby posiadać tylko uprzywilejowani, np. Rangowi oraz Platynowi Szlachcice.\n3. Wobec tego, że nie mamy "Głodu", zastosowanie potraw i trunków byłoby czysto fabularne.\nTemat: Re: Karczma - widok. Nie Cze 10, 2012 8:32 pm\nCo do szeptu- opcja jest spoko, ale musi być dla wszystkich, bo nie wyobrażam sobie, że szlachcic szepcze sobie do mieszkańca, a ten odpowiada mu na całą karczmę i nikt nie wie o co mu chodzi...\nPotrawy fajna sprawa, można by było zrobić możliwość zakupu, tak jak zakup gazety zyski z takich potraw mogą iść na konto obecnego karczmarza, tak o, żeby sobie mógł zarobić za siedzenie w karczmie\nTo z szybkim odpisem jest zbędne, jak ktoś chce pogadać w karczmie, to niech wejdzie i pogada, a takie szybkie odpisy to może na forum i czacie się sprawdzają, ale nie koniecznie w miejscu, gdzie pasuje się zastanowić, co się powinno napisać... chyba, że chodzi wyłącznie o pokój non-clima, to proszę bardzo, osobiście nie mam nic przeciwko.\nTemat: Re: Karczma - widok. Nie Cze 10, 2012 9:12 pm\nod Szybkiego odpisu lepszy byłby Szybki opis. Pozwalałby on karczmarzowi na ciągłe modelowanie wyglądy gospody, np. po burdzie mógłby on napisać, że karczma jest cała zrujnowana. Wówczas uniknęlibyśmy nieporozumień, które zdarzają się dosyć często w takich sytuacjach, np. gdy drugiego dnia gracz wchodzi do środka i wszystko (podług jego wizji) wygląda tak, jakby nigdy nic się nie stało.\nTak, tak, tak. To koniecznie. Zresztą sama gdzieś o tym wspominałam.\nSzept? No nie wiem, w sumie mamy opcję rozmowy, tam też można wysyłać wszelakie upomnienia.\nOdnośnie szybkiego odpisu, również uważam opcję za zbędną. Jeśli komuś nie chciałoby się klikać ciągle na karczmę, może ją sobie otworzyć w innej karcie.\nAle taki podgląd mógłby się przydać.\nTemat: Re: Karczma - widok. Pon Cze 11, 2012 4:41 pm\nNie jestem przekonany w kwestii podglądu... Nadal...\nZgadzam się z szybkim opisem I to bardzo chętnie się z tym zgadzam, bo takie nieporozumienia potrafią być dobijające\nTemat: Re: Karczma - widok. Czw Lip 26, 2012 1:51 am\nChciałabym się dowiedzieć jaka decyzja została podjęta w sprawie karczmy. Większość głosów było na tak, tylko Mardro coś marudził. Wspomniał też, że boczny podgląd dałoby się wyłączyć w opcjach konta, więc nie widzę problemu. Szybki odpis nie przeszedł - zostaje wykreślony z listy.\n1. Stały podgląd kilku ostatnich postów z karczmy.\n2. Lista potraw (nie dowiedziałam się w końcu czy ma mieć zastosowanie mechaniczne czy fabularne).\n3. Szybki opis (opisujący aktualny wygląd karczmy, wyświetlałby się nad/pod oknem tekstowym).\n4. Szept (chociaż tak jak pisałam - jest rozmowa).\nTemat: Re: Karczma - widok. Czw Lip 26, 2012 9:27 am\nMój opis i opis karczmy Akee połączymy w jedno, bo ona zrobiła fajny opis.\nGadałam z Mardro-jak dodam ostatnie NPCe, poprawimy opis karczmy i menu ma spróbować zrobić takie zakładki, przy karczmie, coby gracze mieli szybki dostęp do opisu, NPCów oraz menu.\nMyślę, że to chyba wszystko...\nTemat: Re: Karczma - widok. Czw Lip 26, 2012 9:52 am\n2) Paski głodu/odurzenia zostaną usunięte, więc zastosowanie mechaniczne byłoby utrudnieniem. [chyba, że regenerowałoby życie]\n3) Tarina i Akeelah się dogadają.\n4) Moim zdaniem opcja rozmowy wystarczy. Powielalibyśmy schematy.\nTemat: Re: Karczma - widok. Czw Lip 26, 2012 11:06 am\nW trójeczce chodziło mi raczej o kilka zdań opisu w stylu "wyważone drzwi", "inaczej udekorowane wnętrze", czyli takie sytuacje tymczasowe, by nikt (przykładowo) nie otworzył drzwi, których nie ma. Malutkie pole tekstowe nad oknem karczmy z możliwością szybkiej edycji dla karczmarzy i MG. Ogólny opis gospody będzie tworzony, wiem, ale to już inna bajka. (:\nA listę potraw można by zrobić tak, by miała zastosowanie wyłącznie fabularne. Nie wiem, coś w stylu kilku (zmienianych co jakiś czas) polecanych potraw wraz z ceną, które załóżmy wisiałyby na tablicy za ladą.\nTemat: Re: Karczma - widok. Sro Sty 02, 2013 11:21 am\nNie zakładam nowego tematu, ale proponuję zmianę opisu karczmy i dodanie jakiegoś planu karczmy, rzutu z góry co gdzie stoi. Opis zawiera kilka błędów, nie jestem polonistą, ale je dostrzegam, tak więc wypadało by coś z tym zrobić. (Oczywiście o ile ktoś znajdzie czas, bo ostatnio sami zapracowani ludzie)\nTemat: Re: Karczma - widok. Sro Sty 02, 2013 11:33 am\nPlan karczmy w kodzie jest. To przez nowy Lay się nie wyświetla. Co do poprawy, jak pojawi się plan wezmę się za jego poprawę. Dzięki za info.\nTemat: Re: Karczma - widok. Sro Sty 02, 2013 4:18 pm\nCo nowy Lay? Nowy lay nie naruszał plików lokacji, więc to nie jego wina. Zresztą pracuję nad nową wersją karczmy, więc poczekajcie jeszcze trochę.\nTemat: Re: Karczma - widok. Sro Sty 02, 2013 4:24 pm\nTemat: Re: Karczma - widok.


Spis arykułów w temacie serwis nagrzewnic mobilnych w tematyce Ogrzewanie podłogowe\nprzeglądy nagrzewnic gazowychWymiennik spiralnyWymiennik spiralny Wymienniki tego typu skonstruowane są z płyt owiniętych spiralnie tworzących przestrzenie dla przepływających płynów. Płyty st więcej\nprzeglądy nagrzewnicMagazynowanie drzewa opałowegoWszystkie osoby, które posiadają tradycyjne piece grzewcze muszą dbać o posiadanie dostatecznej ilości drzewa opałowego. Dzięki temu będą mogły s spójrz na to\nprzeglądy nagrzewnic Skąd czerpać wiedzę na temat naprawy instalacji ? Wiele osób zadaje sobie pytanie, skąd czerpać wiedzę na temat naprawy instalacji elektrycznych? Chociaż wykwalifikowani elek reszta artykułu\nnaprawa nagrzewnicSpalanie biomasyPompa ciepła Energię uzyskuje się stosując pompę ciepła, która wymusza obieg energii cieplnej ze źródła zimniejszego (grunt) do ogrzewanego budynku. Zastosowa całość tutaj\nserwis nagrzewnic olejowychWyłączanie ogrzewania w dużych budynkach miejskich Ogrzewanie dużych budynków miejskich rządzi się swoimi prawami. Z jednej strony trzeba pamiętać o tym, że pracownicy sprawdź tutaj\nserwis palników gazowychBlogi firm grzewczychStrony internetowe firm grzewczych prowadzone są praktycznie każdej wielkości przedsiębiorstwa. Trzeba przyznać, że zwłaszcza mniejsze firmy starają s zobacz resztę\nprzeglądy nagrzewnic gazowychFunkcje kotłów grzewczychW sprzedaży dostępne są różne rodzaje kotłów grzewczych. Są one obsługiwane przez osoby mieszkające w konkretnych mieszkaniach i domach. Posi czytaj dalej na tej stronie\nprzeglądy nagrzewnic olejowychCo to jest... grzejnik?Grzejnik (potocznie nazywany kaloryferem z fr. calorif?re) ? wymiennik cieplny typu woda-powietrze lub para-powietrze; element układu centraln sprawdź\nserwis palników gazowychwpływ promieniowania powodująRekuperatory z wytwarzaniem ciepła ? przykłady W tego typu wymiennikach energia wytwarzana jest zwykle w procesie spalania lub rekcji jądro dalej\nnaprawa nagrzewnic powietrzaW większych instalacjach stosuje się wyłącznieW instalacjach obejmujących jeden budynek woda może krążyć w wyniku zmian gęstości przy zmianach temperatury (CO grawitac czytaj więcej