Pandemonium (275406) - Lauren Oliver - Książka, streszczenie\nLena żyje w świecie, w którym miłość uznano za niebezpieczną chorobę, a ludzie poddawani są zabiegowi, po którym już nigdy nie będą mogli kochać. Tuż przed operacją dziewczyna zakochuje się w Aleksie. Ich wspólna ucieczka kończy się tragicznie... Wśród dymu i płomieni Lena widzi twarz ukochanego po raz ostatni.\nZrozpaczona przystępuje do ruchu oporu, by walczyć o wolność i miłość. Na jej drodze staje tajemniczy Julian.\nPrzeczytane:2013-04-02, Ocena: 4, Przeczytałam, 52 książki 2013,\nPandemonium to druga część bardzo udanej serii dla młodzieży. Jej główna bohaterka, Lena, żyje w świecie, w którym miłość postrzegana jest jako straszna choroba. To ona jest źródłem cierpienia, czasem tak wielkiego, że człowiek popełnia samobójstwo. Na szczęście wynaleziono zabieg, dzięki któremu ludzie mogą się przed nią uchronić. Raz przeprowadzony, sprawia, że człowiek już nigdy więcej nie dozna tego niebezpiecznego uczucia, będzie doskonale obojętny na drugiego człowieka. Lenę również ma spotkać taki zabieg, jednak zanim do tego dochodzi, poznaje Aleksa. Między tą dwójką szybko rodzi się uczucie, skrzętnie skrywane przed innymi. Na krótko przed terminem zabiegu Leny, para decyduje się uciec. Niestety, najwidoczniej nie jest im pisane być razem. Jedynie dziewczynie udaje się wymknąć z Portland. Aleksa pogrążają płomienie...W drugiej części przyjdzie czytelnikom śledzić poczynania Leny w Głuszy, pośród Odmieńców. Nawiązuje ona pierwsze znajomości, próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości, wciąż bardzo cierpiąc z powodu utraty Aleksa. Życie w Głuszy nie jest proste, często brakuje nawet najbardziej podstawowych środków do życia, ale przynajmniej pozbawione jest wszechobecnej kontroli. Dziewczyna wstępuje do ruchu oporu. Pod nowym nazwiskiem, z nowym życiorysem, pragnie walczyć o życie pełne emocji i miłości. Los sprawia, że jej drogi krzyżują ...\n[pandemonium] to druga część trylogii o świecie bez miłości. Mimo tego jednak po powieść sięgnąć mogą również czytelnicy, którzy nie czytali tomu pierwszego - [delirium]. Bardzo łatwo odnaleźć się można w przedstawionych wydarzeniach, bardzo łatwo odnaleźć się w świecie stworzonym przez Lauren Oliver. W świecie, który z pewnością sprawi, że wielu czytelników sięgnie również po pozostałe części cyklu. W świecie bez miłości tym właśnie są dla siebie ludzie: wymiernymi korzyściami, zobowiązaniami, liczbami i danymi. Mamy ciężar, mamy rozmiary, mamy wymiar ilościowy, tyle że sam człowiek nie znaczy nic. Lena budzi się w nieznanym sobie miejscu. Nękają ją sny, w których widzi zabijanego chłopaka, Aleksa. I te sny, i wspomnienia powracają do niej co noc. Ocalili ją Odmieńcy - ci, którzy sprzeciwili się remedium. Razem z nimi zamieszkała, a później się przesiedliła. Zaprzyjaźniła się z nimi, a nawet została przyjęta do ich rodziny. Naprzemiennie mamy okazję czytać o czasach: WTEDY - kiedy Lena przeszła przez granicę i dołączyła do ruchu oporu oraz TERAZ - gdy Lena razem z Raven i Trackiem mieszka w mieście i ma za zadanie śledzić losy organizacji AWD. Nie wie, dlaczego ma się tym zajmować i nie zna konkretnego planu. Jednak swoje zadanie wykonuje znakomicie. Jeśli nam coś zabierzecie, odbierzemy wam to siłą. Spróbujcie nam coś skraść, a i tak to ...\nPrzeczytane:2012-10-31, Ocena: 6, Przeczytałam, Posiadam,\n[Miłość] Miłość to choroba, która wyniszcza człowieka od środka. To ona jest przyczyną wszystkich ludzkich dolegliwości, wojen, buntów i krzywd, których człowiek doznaje. Jest tylko jeden sposób, by zyskać spokój – leczenie. Jeden zastrzyk i po kłopocie… O ile się go przeżyje. Jest strach, jest obawa, ale… nie ma wyboru – przychodzą osiemnaste urodziny i trzeba poddać się terapii, o ile nie ucieknie się do Dziczy. Tak właśnie skończyła się pierwsza część serii. Zakochana po uszy Lena Halowey po tym, gdy dowiedziała się się, że bliscy okłamywali ją odnośnie do śmierci matki, podejmuje się przekroczenia granicy. Niestety, nie wszystko idzie po jej myśli. Druga część przygód Leny, Pandemonium, rozpoczyna się w chwili, gdy dziewczyna trafia poza granice cywilizacji. Jest ranna, wykończona i zrozpaczona. Idzie sama, choć powinien towarzyszyć jej Alex. Zupełnie nie wie, w którą stronę powinna wędrować. Czuje tylko, że musi uciekać. Im dalej i szybciej – tym lepiej. Gdy dochodzi do granic własnej wytrzymałości – pada na i wie, że to już koniec, że nie ma ciągu dalszego. Zaraz skończy się jej męczarnia i znów zobaczy Alexa. Jednak, gdy otwiera oczy, widzi co prawda pewną postać, ale niestety nie jest to jej ukochany. Nie może jednak stwierdzić, kim jest ta tajemnicza osoba, bo ponownie traci przytomność. W ten sposób ponownie ...\nOpinie o książce - Pandemonium\nPrzeczytane:2017-05-31, Ocena: 4, Przeczytałam, 2017, gimnazjum,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Wybitna nie jest, ale denna też nie. Uczucia po jej przeczytaniu mam takie sobie i chyba nie dodałabym jej do listy wartych polecenia znajomym. Po prostu lektura do przeczytania i zapomnienia, bo nie zasługuje na wiele więcej.\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Lena dostała się do Głuszy. Jest jednak pewien problem. Musi żyć tam sama. Jej ukochany Alex ją opuścił, a Lena nie jest przyzwyczajona do dość trudnych warunków panujących po drugiej stronie żelaznego płotu. Jest bliska śmierci, kiedy w dziczy odnajduje ją Raven. To dziewczyna niewiele starsza od niej, a już zarządzą jednym z obozów tam mieszkających. Lena przyłącza się do nich. Od teraz wiedzie zupełnie inne życie, a w środku jej duszy cały czas żyje Alex, które nie daje jej o sobie zapomnieć. Dziewczyna przekonuje się, jaka jest naprawdę słaba. A życie w głuszy to nie przelewki. Od teraz trzeba walczyć, żeby przeżyć następny dzień. Lena Morgan Jones to członkini AWD. Bo nigdy tak naprawdę nie będziemy w stanie zrozumieć drugiego człowieka. Możemy jedynie próbować, szukając po omacku drogi przez tunele, starając się oświetlić je pochodnią. Uważa remedium za rzecz oczywistą, a ludźmi, którzy mają delirię gardzi. Ale Jones to nasza Lena Haloway. Dostała specjalne zadanie. Ma obserwować Juliana Finemana. Jest to syn najważniejszej osoby, która zarządza AWD. Nie jest to łatwe zadanie, ponieważ Julian jest z wyższych sfer, a Lena Morgan Jones jest jak najbardziej pospolitą nastolatką po wyleczeniu. Dość ciekawa sytuacja do ich zbliżenia dochodzi podczas ataku na manifestacji. Lenę i Juliana porywają Hieny. Brutale niewyleczeni, którzy uważają przemoc za najlepsze rozwiązanie. Ani chłopak, ani tym bardziej Lena nie wiedzą czemu zostali uprowadzeni. Prawdą jest jednak to, że Julian jeszcze nie został wyleczony i może "zarazić" się delirią. Chłopak coraz bardziej przypomina jej Alexa, od którego śmierci minęło już pół roku. Julian zaspokaja jej potrzebę drugiej osoby, która już kiedyś została w niej obudzona. Zarówno Alex jak i młody Fineman potrafią obudzić w Lenie ogromne emocje. Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi. Zanurzam się w wodzie, która ma płowy kolor rozkopanej gleby. Każdy oddech dusi. Nie ma niczego, czego można by się przytrzymać, niczego, w co można by się wbić pazurami. Nie ma wyjścia, trzeba odpuścić. Odpuścić. Poczuć wokół siebie ciężar, poczuć kurczenie się płuc, powoli narastające ciśnienie. Pozwolić sobie na to, by opaść głębiej. Nie ma nic, tylko dno. Nie ma nic, tylko smak metalu, echo dawnego życia i dni, które zlewają się w ciemność. Emocje, które towarzyszyły czytelnikowi przy zakończeniu Delirium były bardzo duże. Trzymały w napięciu i dzięki nim odczułam potrzebę przeczytania drugiej części. Nie chcę spoilerować, ale zakończenie Pandemonium sprawi, że poczujecie potrzebę natychmiastowego zdobycia "Requiem". Nie wyobrażam sobie pominięcia drugiej części, która jest bardzo istotna. Trzeba przyznać, że akcja coraz bardziej się rozkręca. Możemy głębiej poznać historię bohaterów, dzięki czemu mamy wrażenie ich ogromnej cielesności. Autorka zadbała o ty, żebyśmy się nie nudzili. Rozdziały pisane są na dwa sposoby. Jeden z nich "WTEDY" opowiada o życiu Leny zaraz po przybyciu do Głuszy, zaś "TERAZ" to życie i działania Leny Morgan Jones. Jest to ciekawy styl pisania, który co prawda jest coraz częściej stosowany przez autorów, jednak nie wszystkim się to udaje, ale Lauren Oliver poradziła sobie z tym naprawdę dobrze. Czuję obowiązek o poinformowaniu Was o skutku ubocznym. Uważajcie, po przeczytaniu książki nie zaznacie spokoju!\nPrzeczytane:2013-10-19, Ocena: 5, Przeczytałam, Fantastyka, Lit. amerykańska, Wypożyczone z biblioteki,\nPrzeczytane:2016-06-06, Ocena: 6, Przeczytałam,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Druga część o wiele bardziej do mnie przemówiła. Pochłonęłam ją w jeden dzień, chociaż momentami (zwłaszcza w opisach walki) wydawała się powtarzalna, co nie zmienia faktu, że jest naprawdę świetna. Poza tym znowu to wywiercające dziurę w brzuchu zakończenie, które sprawia, że po prostu MUSZĘ przeczytać 3 część.\nPrzeczytane:2016-01-08, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki 2016,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Skończywszy ,,Delirium" nie mogłam się doczekać aż zacznę kolejną część. Bo jak można skończyć jedynie na pierwszej części, kiedy zakończenie jest takie, że chce się więcej? Dlatego też, po przeczytaniu ,,Śnieżynek" wzięłam się za ,,Pandemonium" - bo tak Lauren Oliver zatytułowała drugi tom trylogii. Druga część jest specyficznie skonstruowana. Mamy tu poprzeplatane wydarzenia z życia Leny: WTEDY i TERAZ. Rozdziały WTEDY mają miejsce zaraz po opuszczeniu przez Lenę Portland i samotnym przedostaniu się do Głuszy. W tych częściach Lena cierpli po stracie ukochanego i stara się zaaklimatyzować w Głuszy. Poznaje tam jej mieszkańców, ich zwyczaje i obawy. Nie wydaje się tam być szczęśliwą dziewczyną. Czasami żałuje, że uciekła z domu. Należy również wspomnieć, że w Głuszy nie ma stwierdzenie ,,przedtem". Mieszkańcy nie mogą mówić o tym, co się z nimi działo, kim byli przed przyjściem do Głuszy. Natomiast WTEDY to nowe życie naszej bohaterki. Nie ma już tu Leny Haloway, która poddawała się systemowi i ślepo wszystkim wierzyła. Jest natomiast Lena Morgan Jones - odważna, samodzielna dziewczyna, twarda wojowniczka, członkini ruchu oporu, fałszywie wyleczona. Można zaryzykować stwierdzenie, że Lena przechodzi metamorfozę. Akcja WTEDY przenosi się do Nowego Jorku, gdzie dziewczyna walczy z rygorem państwa, które dla rzekomengo bezpieczeństwa, chce stworzyć ze swoich obywateli posłusznych robotów bez uczuć. Dziewczyna bierze udział w zgromadzeniach AWD - Ameryki Wolnej od Delirii. Organizacja ta nawołuje do szybszego dokonywania zabiegów. Lena bierze udział w iście niebezpiecznej misji - musi obserwować Juliana, syna przewodniczącego AWD. Julian Fineman jest także szefem młodzieżowej sekcji AWD. Wkrótce, młodzi ludzie poznają się bliżej i razem walczą o przeżycie. Jeśli chodzi o zakończenie, jest ono dość przewidywalne, jednak sprawia, że znowu chce natychmiast przeczytać kolejną część. W ,,Pandemonium" tak samo jak w poprzedniej części, jest narracja pierwszoosobowa. Muszę przyznać, że kiedyś nie lubiłam książek z taką narracją. Czytając dużą ilość opisów i mało dialogów lektura nudziła mnie. Ale po przeczytaniu ,,Igrzysk śmierci" zdecydowanie przekonałam się do tej formy. Narracja w ,,Pandemonium" zasługuje na pochwałę gdyż nie nudzimy się czytając książkę. Opisy są bardzo ciekawe, nie pozwalające nam przestać czytać. Jeśli chodzi o wcześniej wspomniany podział książki na WTEDY i TERAZ, na początku bardzo mnie irytował. Nie potrafiłam przestawić się z jednych wydarzeń na drugie, czasami wszystko mi się mieszało i komplikowało. Jednak im bliżej byłam końca, tym bardziej zdawałam sobie sprawę, że taki podział jest fantastyczny! Sprawia, że akcja w książce jest bardzo dynamiczna, a sama lektura oryginalna i wciągająca. Pomimo tego, że Lenę w ,,Pandemonium" polubiłam bardziej niż w ,,Delirium" ze względu na jej odwagę i stanowczość, to druga część podobała mi się mniej. Może dlatego, że drugi tom jest bardziej polityczny niż pierwszy. Z resztą, z ,,Igrzyskami śmierci" było podobnie. Reasumując, ,,Pandemonium" to zdecydowanie bardzo dobra książka, zasługująca na uwagę. Zwroty akcji sprawiają, że powieść czyta się bardzo szybko, z wypiekami z twarzy, a zakończenie sprawia, że czytelnik od razu chce sięgnąć po kolejną część. Mam nadzieję, że ,,Requiem" będzie równie dobre. Krótko mówiąc: zdecydowanie polecam!\nPrzeczytane:2015-02-20, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki 2015,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) W tej części powtarza sie schemat z poprzedniej, czyli przez pierwsze 30% nie jest zbyt interesująca... Dlatego tak dużo czasu zajęło mi czytanie jej (także z powodu ferii i wyjazdów)... Ale potem robi się bardzo ciekawie - do tego w tej książce jest ciekawa przeplatana narracja - to co było wcześniej przeplata się z tym, co jest teraz. Jak zawsze w takich sytuacjach wątki zmieniają sie zawsze w najciekawszym momencie, przez co czytaniu towarzyszy wiele emocji :). Zakończenie jest równie zaskakujące jak w części pierwszej tylko już nie "smutne" ;)\nPrzeczytane:2014-10-20, Ocena: 4, Przeczytałam, 52 książki w 2014,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Lena długo nie może się otrząsnąć po śmierci ukochanego. Mieszkańcy Głuszy zaopiekowali się nią. Kiedy wraca do sił stara się im pomagać, okazuje się, że życie poza miastem wiąże się z ciężką pracą. Niedługo jednak Lena może mieszkać w lesie, gdyż nadchodzi niespodziewany atak i wszyscy muszą uciekać. Po ucieczce dziewczyna wstępuje do ruchu oporu, jej zadaniem jej obserwacja chłopca, który jest poważnym wrogiem "Odmieńców". "Pandemonium" jest drugim tomem trylogii "Delirium". Przypadł mi do gustu bardziej niż pierwszy dzięki wartkiej akcji. Jednak to co je łączy to wciąż wciągająca historia i zakończenie sprawiające, że odczuwa się wręcz konieczność, by sięgnąć po kolejną część.\nAle dawna Lena również umarła. Pogrzebałam ją. Zostawiłam ją za tamtym ogrodzeniem, za ścianą dymu i ognia.\nDrugi tom niesamowitej trylogii o chorobie zwanej miłością. Lena trafiła do Głuszy. Sama. Było to już kilka miesięcy temu, a teraz odnajdujemy ją jako Lenę Morgan Jones, członkinię organizacji AWD - Ameryka Wolna od Delirii. Na najbliższej manifestacji tego ruchu ma do wykonania pewne zadanie - obserwację twarzy tej organizacji, Juliana Finemana. Jednak coś idzie nie tak, jak powinno i oboje zostają porwani. Czy będą potrafili zjednoczyć siły, aby odzyskać wolność? Czy taki zagorzały zwolennik remedium znajdzie wspólny język z równie zagorzałą przeciwniczką? Czy połączy ich coś więcej niż pragnienie wolności? Przekonajcie się.\nMuszę przyznać, że ta część odrobinę mnie irytowała. Niby do Juliana nic nie mam, a jednak niezbyt go lubię. Może to przez to, że czuję jakby nagle podkradł miejsce Aleksowi, którego zdążyłam pokochać w pierwszej części? Sama nie wiem. Ale faktem jest, że przez pół książki zgrzytałam zębami na nowego bohatera. To nie jest tak, że chciałabym żeby całkowicie zniknął, ale po prostu trzymał się na większą odległość od Leny :)\nFabuła jest prowadzona dwutorowo - "Teraz" i "Wtedy", co jest bardzo ciekawym zabiegiem. "Teraz" pokazuje Lenę już po przystosowaniu się do społeczności poza granicami miasta, posiadającą fałszywą tożsamość i wykonującą jedno ze zleconych jej zadań. "Wtedy" ukazuje czytelnikowi czas, zaraz po dotarciu głównej bohaterki do Głuszy, jej przystosowywanie się tam, zapoznawanie ze wszystkim i wszystkimi. Autorka sprawnie przeskakuje od jednego "czasu" do drugiego, często w najciekawszych momentach, co zwiększa apetyt na kolejne rozdziały i nim człowiek się obejrzy, książka już się kończy.\nWolność albo śmierć. Trzy słowa. Siedemnaście liter. (...) Kolejna z naszych mantr. Uczepiamy się jej kurczowo i nasza wiara staje się prawdą.\nLena zyskała nowe życia, a wraz z nim nowe umiejętności i priorytety. Dostosowała się i zyskała nowych przyjaciół. Zmieniła się, nie jest już tą wystraszoną dziewczyną, którą pamiętamy z pierwszej części. Uczy się jak przetrwać i walczyć o to, w co wierzy. Jest pełna determinacji, sprytu i wiary w słuszność wykonywanych działań. Stała się silniejsza psychicznie i posiada teraz więcej rozsądku. Boleje nad stratą ukochanego, jednak nie użala się nad sobą. Obiera sobie cele i uparcie do nich dąży. Co do pozostałych bohaterów to nie wiemy o nich zbyt wiele. Co jakiś czas zyskujemy strzępki informacji, przez co niestety ciężko jest czytelnikowi wyrobić sobie zdanie na temat danej postaci. Jest kilka interesujących bohaterów, jednak autorka nie przybliża nam ich profilu poza podstawowymi informacjami. Mam nadzieję, że o niektórych dowiemy się czegoś więcej w trzecim tomie, "Requiem".\nPandemonium jest godną kontynuacją "Delirium". Może zmieniłabym w niej kilka rzeczy, jednak to nie umniejsza jej świetności. Pisarka nadal raczy nas lekkim i przyjemnym stylem. Książkę czyta się bardzo szybko, a momentami zapiera ona dech w piersiach. Brak ukochanego męskiego bohatera dał mi się we znaki i muszę przyznać, że przez całą książkę bardzo mi go brakowało. Nawet ciekawe losy Leny nie potrafiły do końca oderwać moich myśli od powracania do Alexa i wyobrażania sobie danych sytuacji, z jego udziałem. Ta część ukazuje nam większy problem społeczności, niż jednostki. Życie w Głuszy nie jest łatwe; jej mieszkańcy często głodują, są narażeni na najazdy wojsk, chcące wyplenić "Odmieńców", a na zimę muszą przenosić się do rejonu, w którym możliwe będzie przeżycie, czemu nie każdy może podołać. Jak widać, nie jest ono usłane różami, ale ludzie dzięki niemu posiadają wolność, przyjaźń i miłość.\nKsiążkę polecam miłośnikom tego gatunku. Jest to pozycja, którą trzeba przeczytać, oczywiście zaraz po "Delirium" ;) Jest ona pełna wiary w lepsze jutro, nadziei i walki o wolność i miłość. Zakończenie jest powalające i zapierające dech, a jednocześnie przynosi ulgę. Lepszego nie mogłam sobie wymarzyć. W związku z nim już nie mogę doczekać się trzeciego i ostatniego tomu trylogii, który będzie miał premierę 20 marca. Dajcie się porwać i Wy tej niesamowitej historii o chorobie zwanej miłością, a nie pożałujecie :)\nOto świat, w którym żyjemy, świat bezpieczeństwa, szczęścia i porządku, świat bez miłości. Świat, gdzie dzieci rozbijają sobie głowy o kamienne kominki i niemal odgryzają język, a rodzice są z a n i e p o k o j e n i.\nPrzeczytane:2013-03-19, Ocena: 5, Przeczytałam, Mam, 52 książki - 2013,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) „Świat bez miłości jest także światem bez ryzyka.” Następnego dnia po przeczytaniu „Delirium” nie mogłam się powstrzymać przed zakupem drugiej części serii, czyli „Pandemonium”. I bacząc na to, że zabrałam się już za książkę Steve'a Barry'ego pod tytułem „Przepowiednia dla Romanowów” z marszu rozpoczęłam swoją dalszą przygodę z Leną. „Jeśli jesteś mądry, troszczysz się o innych. A jeśli się troszczysz, to kochasz.” Pomimo, że zakończenie pierwszej części bardzo zraniło moje delikatne i wrażliwe serce, w głębi duszy tliła się wciąż nadzieja, że autorka jeszcze mnie zaskoczy i zagoi głębokie rany. Jednak za czym to nastąpiło, przyznam szczerze, że oporniej szło mi czytanie drugiej serii cyklu, tak uwielbianego przez wielu czytelników. Być może to dlatego, że brakowało w nim mojej ulubionej postaci? Z każdą stronę pragnęłam ujrzeć chociaż jedno zdanie przez nią wypowiedzianą. Czy się doczekałam? Przekonajcie się sami. „Przyszłość można jednak zbudować z czegokolwiek, z niczego. Wystarczy jakiś odłamek czy impuls. Wystarczy pragnienie, by iść dalej, powoli: najpierw jedna noga, potem druga. Wiem już, że da się odbudować miasto z ruin.” Główna bohaterka z każdą chwilą coraz bardziej mi się podoba. Staje się coraz mądrzejsza, odważniejsza i pewna siebie. Ze wszystkich sił próbuje poradzić sobie w nowej sytuacji, w nowym życiu... W każdym momencie jest poddawana ciężkim próbom, musi samodzielnie dokonywać wielu wyborów. A najtrudniejszy z nich będzie musiała podjąć w kolejnej części. Trzymam kciuki, żeby poweźmie właściwą decyzję. „Ja, nowa Lena, nie rodzę się tak od razy. Krok po kroku, a potem centymetr po centymetrze. Czołgając się, ze skurczonymi wnętrznościami, czując w ustach smak dymu. Pełzając po ziemi jak robak. To właśnie tak przychodzi na świat nowa Lena” W „Pandemonium” Lena poznaje chłopaka, który tak jak ona kiedyś z własnej woli chciał poddać się remedium, bo w nim widział sens swojego istnienia. Nawet jeśli w wyniku zabiegu mógł stracić życie. Czy jednak los chciał, aby tak potoczyła się jego egzystencja? Może jednak co innego było mu dane? I jak to się stało, że nawiązał nić porozumienia z dziewczyną, która stała się „Odmieńcem”? „Bo nigdy tak naprawdę nie będziemy w stanie zrozumieć drugiego człowieka. Możemy jedynie próbować, szukając po omacku drogi przez tunele, starając się oświetlić je pochodnią.” „Delirium” bardziej mnie zaabsorbowało od „Pandemonium”, jednak w drugiej części o wiele bardziej podobało mi się zakończenie, które w pierwszej części jak dla mnie było przerażająco dramatyczne i łamiące mi serce. Jestem tak ciekawa dalszej historii Leny, iż najchętniej w tej chwili sięgnęłam bym po już „Requiem”. Mam ogromną nadzieję, że już wkrótce trzecia część serii trafi w moje spragnione dłonie. Chyba nie muszę już dodawać, że polecam wam gorąco całą trylogię stworzoną przez Lauren Oliver?\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Czytałam pierwszą część tej serii i bardzo mi się spodobało, w najbliższym czasie mam zamiar zacząć drugą część.\nPrzeczytane:2013-04-29, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki 2013, Wyzwanie - fantastyka,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) "Pandemonium" to kontynuacja "Delirium". Po ucieczce z Portland Lena wycieńczona trafia do Głuszy. Niestety Alex został. Teraz dziewczyna jest w Głuszy i uczy się tam funkcjonować. Próbuje zapomnieć o tym, co się stało. Wstępuje też do Ruchu Oporu. Ponadto udaje członkinię AWD(Ameryka Wolna od Delirii) i poznaje Juliana... W pierwszej części brakowało mi trochę akcji, bo autorka skupiła się na wprowadzaniu czytelnika w świat książki. Natomiast w tej części wszystko ruszyło i już od samego początku jest bardzo dynamicznie i taki poziom utrzymuje się do samego końca. Nie potrafiłam się oderwać i odłożyłam książkę dopiero jak skończyłam. Książka podzielona jest na "Teraz" i "Wtedy". Fragmenty przeplatają się ze sobą, więc jednocześnie możemy dowiedzieć się o tym, co działo się po zakończeniu pierwszej części i po kilku miesiącach. "Teraz" to opowieść o życiu Leny w Nowym Jorku, członkini Ruchu Oporu. Lena w tej części trochę się zmieniła. Przede wszystkim stała się odważniejsza, ale i ostrożniejsza. Nie była już taka naiwna. Dodatkowo w książce pojawiło się sporo nowych bohaterów m.in Julian, który idealny nie był, bo miał i wady i zalety. Jest on przeciwieństwem Aleksa. Bardzo go polubiłam. "Pandemonium" podobało mi się jeszcze bardziej niż część pierwsza. Już się nie mogę doczekać aż w końcu przeczytam trzecią część. Nie ukrywam, że mam duże oczekiwania. Źródło: http://kingaczyta.blogspot.com/2013/05/lauren-oliver-pandemonium.html\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Kocham ją\nPrzeczytane:2019-07-07, Ocena: 6, Przeczytałam, Wyzwanie - wybrana przez siebie liczba książek w 2019 roku, 12 książek 2019, 26 książek 2019,\n[pandemonium] - druga część serii [delirium] - opowiada o dalszych losach Leny, działającej w ruchu oporu. Zostaje powierzona jej bardzo ważna misja, dotycząca AWD. Tom ten niesie bardzo wiele przeżyć, bardzo dużo niespodziewanych zwrotów akcji.\nW tej części możemy zobaczyć jak bardzo zmieniła się Lena - stała się odważniejsza, robi coś, o czym wcześniej nawet nie mogłaby pomyśleć.\nDodatkowo sam sposób, w jaki została napisana książka - TERAZ i WTEDY - bardzo urozmaica czytanie.\nJest to zdecydowanie bardzo dobra książka, którą szczerze mogę polecić.\nPrzeczytane:2019-01-19, Ocena: 4, Przeczytałam, 26 książek 2019, 12 książek 2019, Wyzwanie - wybrana przez siebie liczba książek w 2019 roku, Przeczytaj tyle, ile masz wzrostu – edycja 2019, 52 książki 2019,\nPrzeczytane:2018-02-13, Ocena: 4, Przeczytałam, 52 książki 2018,\nPrzeczytane:2017-02-02, Ocena: 5, Przeczytałam, Dla młodzieży, Dystopia, Mam,


kwiecień 2018 | Nasz Mały Piękny Świat\nJakie są modne kolory lakierów do paznokci według Sally Hansen?\nJeśli usłyszysz nazwę marki Sally Hansen, to od razu pewnie wiesz o co chodzi. Zanim powiem, jakie kolory lakierów do paznokci królują w tym sezonie, warto się dowiedzieć, ile Sally Hansem funkcjonuje już w branży? Sally Hansen to amerykańska firma założona w 1958 roku. Produkty pielęgnacyjne i lakiery pozwalają na wykonanie profesjonalnego manicure w domowym…\nLekarz przepisał antybiotyk? Dicoflor ochroni Twój organizm\nAntybiotykoterapia powinna być zapisywana tylko i wyłącznie na określone choroby. Niekiedy jest to leczenie niezbędne, gdyż skutecznie przeciwdziała bakteriom, grzybom oraz pierwotniakom. Antybiotyki nie dość, że niszczą czynniki wywołujące konkretne schorzenia, to jednocześnie mogą zadziałać źle na organizm ludzki. Sama nazwa oznacza z języka greckiego: anti-przeciw i bioticos – związany z życiem. Antybiotyki syntetyczne i…\nWczasy z samochodem czy bez?\nPowoli zaczynam myśleć o wakacjach. Moje wakacje będą w tym roku nieco inne niż zazwyczaj. Dlaczego? Bo pojadę na nie jako żona. Tak, tak… ślub już w lipcu. Zatem wczasy będą dla nas przede wszystkim podróżą poślubną. Przed podróżą mamy zatem kilka kwestii do ustalenia. Czy mają to być wakacje samochodem czy lepiej pojechać jakimś…\nWraz z nastaniem ciepłych miesięcy pojawia się coroczny kłopot. Są nim mianowicie kleszcze. Chyba nie ma bardziej męczącego i niebezpiecznego pasożyta w naszej strefie klimatycznej. Niestety choroby przenoszone przez te owady są dla nas bardzo niebezpieczne i ciężko je wyleczyć. *** Aby się rozmnażać, kleszcze potrzebują krwi. Atakują oczywiście nie tylko ludzi. Nie pogardzą psią…\nJak działa dieta bezsolna?\nPrzyrządzanie posiłków bez użycia soli? Czemu nie! Tak naprawdę jest to tylko i wyłącznie kwestia przyzwyczajenia. Jak działa dieta bezsolna i czy rzeczywiście będzie ona zbawienna dla naszego organizmu? Wszędzie sól Okazuje się, że tak naprawdę mamy wszędzie do czynienia z solą. Nawet, jeśli używamy do gotowania już gotowych mieszanek. Przeczytaj skład – z pewnością…\nNa wiosnę postaw na kolor! Kolorowe żele do paznokci, które zachwycą każdego.\nDługa, szara i ponura zima na szczęście już za nami. Za oknem w końcu wiosna. W nowe kolory stroi się nie tylko wiosna, ale i my.\nNa przeziębienie – czarny bez\nCzarny bez słynął ze swych właściwości zdrowotnych już w starożytności. Do rozsławienia rośliny przyczynił się Hipokrates. A tak bardziej współcześnie? Czarny bez został rozsławiony przede wszystkim przez… nasze babcie doceniające również walory smakowe. Czarny bez to inaczej dziki bez. Potocznie nazywany jest lekarskim bzem, gołębią pokrzywą czy hyćką. Roślina nie ma dużych upodobań glebowych. Czarny…\nNerki – naturalne filtry\nJeśli czujesz się ciągle przemęczona i ociężała, to być może główną tego przyczyną jest obecność toksyn w organizmie. Aby system biologiczny człowieka działał bez zarzutu, konieczne jest właściwe oczyszczanie. Można śmiało powiedzieć, że nerki są naturalnymi filtrami w ludzkim ciele. Dlatego też dokładnie dbać o ich prawidłową pracę. Kiedy w naszym organizmie jest dużo toksyn?…


Akademik ze znajomą - Życie studenckie - Forum.Studia.net\ndodany przez Joanna Urbaniak, 26 Stycznia 2017 w Życie studenckie\nJoanna Urbaniak 0\nW tym roku zamierzam wyjechać na studia do Poznania. Tak się składa, że dwie moje koleżanki ze szkoły też mają takie plany, oczywiście nie wiadomo czy wyjdzie, ale jeśli się dostaną to czy przy zgłoszeniu o miejsce w akademiku, można wnosić o zakwaterowanie z tą konkretną osobą? Czy raczej ich to nie obchodzi?\nRaczej ich to nie obchodzi. Ty możesz dostać akademik a koleżanki np. Nie.\nDnia 26.01.2017 o 19:21, Łukasz napisał:\nA gdyby jedna z nich sie dostala to sa duze problemy by jakos wprowadzic sie do jednego pokoju?\nTo zależy już od indywidualnych decyzji ale warto próbować. Wszystkie idziecie na jeden kierunek?\nJeśli dostaniecie się wszystkie, to z reguły łatwiej iść razem czy nawet próbować się pozamieniać na miejsca z innymi, żeby mieć wspólny pokój, niż walczyć o jedynkę więc próbujcie.\nMożna się zamieniać. Ale jak są na innych kierunkach to mogą być w różnych akademikach.


Mosty zamiast murów, czyli jak budować dobre relacje w pracy - Zwierciadlo.pl\nW relacjach z ludźmi najlepiej sprawdza się autentyczność. Jeżeli coś udajemy, rozdźwięk między prezentowanym wizerunkiem a stanem wewnętrznym otoczenie wychwytuje od razu. (Fot. iStock)\nPierwszą od godziny nieprzepełnioną żalem myślą Barbary było: „Jak teraz stąd wyjść i pokazać się ludziom na oczy?”. Nie było drogi pozwalającej ominąć open space po wyjściu z toalety, w której spędziła ostatnie 40 minut. Lustro pokazywało zapuchniętą od płaczu twarz, rozmazany makijaż i włosy w nieładzie. „Piękna pani menedżer, nie ma co, i jaka profesjonalna w swoim zachowaniu!” – pomyślała Barbara i łzy znowu popłynęły ciurkiem.\nBarbara pracowała w call center od dwóch tygodni i była kierowniczką działu, co jeszcze niedawno wydawało jej się awansem zawodowym otwierającym nowe życiowe perspektywy: dobre zarobki, atrakcyjne zagraniczne wyjazdy i praca z ludźmi miały być spełnieniem oczekiwań i dostarczać satysfakcji, a jak dotąd, jedyne, czego dostarczały, to stres i nieustająca frustracja. Zaczęło się pierwszego dnia, kiedy radosna stawiła się u dyrektorki, która – jak sądziła – wprowadzi ją w tajniki pracy, przedstawi zespołowi i określi obowiązki. Jednak dyrektorka powitała ją promiennym uśmiechem i powiedziała: „Witamy na pokładzie, mam nadzieję, że będzie się nam dobrze współpracowało, proszę się zabierać do ogarnięcia pani gromadki, bo koniecznie musimy poprawić wyniki oddziału. Ja teraz wyjeżdżam i nie będzie mnie przez tydzień, ale myślę, że w tym czasie pani wdroży się w swoją pracę i zacznie wprowadzać nowego ducha do zespołu”. Na pytania Barbary o to, co konkretnie ma robić przez ten tydzień, dyrektorka odpowiedziała, że powinna poznać zespół i zastanowić się nad zmianami, jakie chciałaby wprowadzić. A co robić – „wyjdzie w praniu”. No i wyszło. Zespół przywitał ją wrogim nastawieniem. Widać było, że wyznaczyli jej miejsce po drugiej stronie barykady. Nie mogła się niczego dopytać, nie wiedziała, jakie były dotychczasowe zasady pracy i ustalenia, co rzeczywiście było odgórnie narzucone, a jakie zachowania wynikały z utrwalonych złych nawyków. Podstawową odpowiedzią, jaką otrzymywała, było: „nie wiem, nie ja to wymyśliłam”. Kiedy próbowała określić jakieś zasady i je wdrożyć, napotykała bierny opór. Po tygodniu wróciła dyrektorka, pod koniec drugiego tygodnia Barbara umówiła się z nią na rozmowę, żeby poradzić się, jak rozwiązać trudności. Jednak, gdy usłyszała, że została tu raczej zatrudniona jako przedszkolanka, a nie przyjęta do grupy maluchów, jedyne, na co było ją stać, był płacz w toalecie.\nCzy gdyby można było przewinąć ten koszmarny film do początku, mogła inaczej odegrać swoją rolę? W czasie naszej rozmowy, gdy Barbara próbowała przyjrzeć się sytuacji z boku, przyznała, że jej zachowanie nie było bez znaczenia w wytworzeniu się wrogiej relacji z zespołem. Kiedy okazało się, że nikt jej nie wprowadzi, nie przedstawi, że ma sobie radzić sama, wpadła w panikę i żeby się nie skompromitować, przywdziała kostium profesjonalnej bizneswoman. Weszła do sali, sucho i oficjalnie przedstawiła się, po czym obwieściła, że teraz będzie inaczej: wszyscy, łącznie z nią, ostro zabiorą się do pracy, a ona stopniowo będzie przedstawiać kolejne sposoby i narzędzia służące optymalizacji pracy zespołu. Uwagi i zapytania należy kierować do niej e-mailem, w ten sposób będzie również udzielała odpowiedzi. Po tym wystąpieniu udała się do swojego pokoju, gratulując sobie w duchu, że nikt chyba nie zauważył, jak bardzo była spięta.\nTen fragment filmu zdecydowanie można byłoby nakręcić inaczej. Rola, jaką zagrała Barbara, podyktowana była lękiem przed negatywną oceną i odrzuceniem. Paradoksalnie właśnie to spowodowało, że otrzymała to, czego się najbardziej obawiała: nieufność i niechęć do współpracy. Bo kiedy rozpoczynamy jakieś działanie pod wpływem lęku, wstydu lub poczucia winy, skutki bywają mniej lub bardziej opłakane. W relacjach z ludźmi najlepiej sprawdza się bycie autentycznym. Otoczenie wychwytuje podświadomie rozdźwięk pomiędzy wizerunkiem prezentowanym na zewnątrz a stanem wewnętrznym. Ktoś, kto zgrywa „ostrą”, trzęsąc się w środku jak osika, nie wzbudza zaufania.\nJeżeli trudno jest opanować obezwładniające uczucia, lepiej i skuteczniej jest o nich powiedzieć – to bardziej zjednuje ludzi. Lepszym wyjściem byłoby oznajmić po prostu: „Witajcie, nazywam się…, mam nadzieję współpracować z wami tak, by udało się nam wspólnie znaleźć nowe rozwiązania i poprawić efekty, ale też warunki pracy. Nie ukrywam, że jestem trochę zdenerwowana, jak każdy, przychodząc do nowego zespołu. Chciałabym, abyśmy lepiej się poznali. Ja zajmuję się budowaniem zespołów, ich koordynacją i wspieraniem w rozwoju. Chętnie podzielę się z wami tym, czego dotychczas się nauczyłam, co wypraktykowałam i co się sprawdziło. Czy możecie powiedzieć coś o sobie, co jest dla was ważne, czego oczekujecie, co chcielibyście zmienić?”.\nRadzić sobie bez mamy\nBarbara założyła, że dyrektorka ją przedstawi i tym samym wprowadzi do zespołu, a kiedy tak się nie stało, wpadła w panikę, bo jej scenariusz nie zadziałał. Zapomniała, że w końcu jest dorosłą kobietą, a nie małą dziewczynką, którą ktoś ma prowadzić za rękę. W stresie skupiła się na żalu: „jak można było mnie tak potraktować?!”, a stąd już tylko krok do sztywnych, nienaturalnych, obronnych zachowań. Zapomniała, że jest tu dla innych, i nie zrobiła żadnej przestrzeni, żeby jej pracownicy mogli zaistnieć, żeby otworzyć się na nich i ich usłyszeć. To wszystko spowodowało, że ich zaufanie do niej oscylowało wokół zera i tak powstały podwaliny relacji, na której Barbara chciała budować zespół.\nProstym rezultatem tego kroku był fakt, że zadziałała zasada wzajemności: skoro ona im nie ufa (mają się porozumiewać czysto służbowo, drogą e-mailową), to oni nie ufają jej i nie mają zamiaru niczego ułatwiać. Analiza sytuacji z perspektywy pracowników wykazała, że lepiej skupić się na utrzymaniu dotychczasowych standardów, te przynajmniej są znane, nawet jeśli nie są najlepsze na świecie, i odwlec w czasie rewolucyjne pomysły „nowej”, stąd bierny opór w reakcjach zespołu.\nFilm, który się ciągle zaczyna\nJednak życie to nie film, nie da się go przewinąć do tyłu. Czy można jeszcze jakoś uratować tę sytuację?\nPrzede wszystkim Barbara powinna nauczyć się lepiej sobie radzić z trudnymi emocjami, zauważać je, kiedy się pojawiają, ale im nie ulegać. Potrzebuje przypomnieć sobie, że w pracy wszyscy są dorośli i odpowiadają za to, co robią. Otworzyć się na słuchanie innych i jednocześnie jasno artykułować swoje potrzeby. Nie ma co traktować dyrektorki jako mamy, która pochwali, zgani i pomoże, kiedy trzeba. Warto porozmawiać jak dorosły z dorosłym z poziomu współpracy: „Pani dyrektor, czy mówiąc o wychowawczyni przedszkola i przedszkolaku, chciała pani wskazać jakiś schemat postępowania, który wydaje się pani niewłaściwy? Czy mogłaby pani sprecyzować, do jakich faktów konkretnie się pani odnosi? Czy pani zdaniem mogłabym zrobić z mojej strony coś, co pozwoliłoby nawiązać lepszy kontakt z zespołem? Pani zna tych ludzi od dawna, ja ich poznaję dopiero od dwóch tygodni. Czy mogłybyśmy porozmawiać o moim zespole tak, by podzieliła się pani ze mną swoim doświadczeniem i spostrzeżeniami, które mogłyby rzucić więcej światła na problemy czekające na rozwiązanie?”.\nTakie podejście – skupienie się na rzeczowym poszukiwaniu rozwiązania zamiast emocjonowania się myślą: „Jak ona mogła mi to zrobić, jak mogła mnie tak potraktować, jakbym była nikim?!” – pozwoli przebudować relację z emocjonalnej na profesjonalną i jest zaproszeniem do traktowania Barbary jako osoby dorosłej, bez względu na jej metrykalny wiek. Bo miarą dorosłości nie jest wiek ani stanowisko. Jest nią sposób, w jaki traktujemy siebie i innych. A życie ma tę przewagę nad filmem, że nie ma jednego sztywnego scenariusza, każda sytuacja (nawet ta, która wydaje się bez wyjścia) może być nowym początkiem. Rozwój zawsze zaczyna się poza strefą komfortu.


MANDY & CERI\nW Belgii, pod koniec XIX wieku, było wiele psów pasterskich, które prezentowały różny typ i krańcowo różnorodną sierść. Aby do tego stanu rzeczy wprowadzić trochę porządku, entuzjaści hodowli psów zaczęli się grupować i w celu ujednolicenia rasy zwrócili się do A. Reula, profesora Wyższej Szkoły Weterynaryjnej w Cureghem, którego można uważać za pioniera i założyciela rasy.\nRasa oficjalnie powstała w latach 1891-1897. Klub Owczarka Belgijskiego został utworzony 29 września 1891 w Brukseli. W tym samym roku profesor A.Reul zgromadził w Cureghem 117 psów, co umożliwiło spis i wybór najlepszych egzemplarzy. Następne lata to skuteczna selekcja, często hodowla w bliskim pokrewieństwie kilku egzemplarzy.\n3 kwietnia 1892 roku Klub Owczarka Belgijskiego opracował szczegółowy wzorzec. Zakładał on, że jest to jedna rasa z trzema typami sierści. Jednocześnie mówiono wtedy, że owczarek belgijski jest psem prostych ludzi i dlatego rasa ta nie posiada odpowiedniej renomy. W rezultacie dopiero w 1901 pierwsze owczarki belgijskie zostały zarejestrowane w Księdze Rodowodowej Królewskiego Towarzystwa im. Św Huberta (L.O.S.H). W ciągu kolejnych lat najbardziej aktywni entuzjaści rasy prowadzili z wielką determinacją działania, mające na celu unifikację typu oraz korektę wad. Można powiedzieć, że do 1910 roku typ oraz temperament owczarka belgijskiego został ustalony.\nOwczarek belgijski jest psem o wyważonej sylwetce, harmonijnych proporcjach, łączącym siłę i elegancję, średnich wymiarów, o suchym i wyraźnym umięśnieniu, kwadratowego formatu. Jest to pies wiejski, przyzwyczajony do przebywania na zewnątrz, odporny na zmienne warunki atmosferyczne, tak częste w belgijskim klimacie.\nDzięki harmonii budowy i wysoko noszonej głowie, owczarek belgijski sprawia wrażenie elegancji i siły, która jest dziedzictwem najlepszych przedstawicieli psów pracujących. Owczarek belgijskie jest oceniany w naturalnej postawie, bez ustawiania i przytrzymywania.\nSylwetka owczarka belgijskiego powinna zamykać się w kwadracie. Klatka piersiowa powinna sięgać łokci\nOwczarek belgijski jest czujnym i aktywnym psem, tryskającym energią, zawsze gotowy do działania. Ponieważ ma wrodzoną doskonałą zdolność do strzeżenia stada, to jest również doskonałym stróżem posiadłości. Jest nieustępliwym i zapalonym obrońcą swojego Pana. Pies ten łączy wszystkie cechy, niezbędne u owczarka, stróża, obrońcy i psa policyjnego. Jego żywy temperament, czujność i opanowanie, bez śladu lęku czy agresji, powinny być widoczne w postawie i czujnym, dumnym wyrazie błyszczących oczu. Przy ocenie tej rasy te cechy temperamentu powinny być zawsze brane pod uwagę.\nUszy: raczej małe, wysoko osadzone, wyraźnie trójkątnego kształtu, u podstawy szerokie, koniec ucha spiczasty, sztywne, noszone prosto i pionowo, kiedy pies jest czymś zainteresowany.\nSzyja:Dobrze osadzona, dość długa, raczej wysoko noszona, dobrze umięśniona, stopniowo rozszerzająca się w kierunku łopatek, bez podgardla, lekko łukowato wygięta.\nŻywe i swobodne w każdym tempie. Choć owczarek belgijski jest dobrym galopenem, to naturalnym ruchem jest dla niego stęp, a zwłaszcza kłus. W czasie ruchu kończyny są równoległe. Przy dużej prędkości łapy zbliżają się do linii środkowej ciała, przy kłusie wykrok ma średni zasięg, ruch jest równy i swobodny z dobrym napędem tylnych kończyn. Górna linia pozostaje prosta i mocna, przednie kończyny nie mogą być unoszone zbyt wysoko. Kiedy patrzy się na owczarka belgijskiego w ruchu, wydaje się, że jest on nie do zmęczenia. Szybki, żywy i zwinny, zdolny jest do nagłych zmian kierunku przy pełnej szybkości. Z powodu swojego żywego temperamentu i chęci pilnowania i strzeżenia, ma wyraźną tendencję do poruszania się po okręgu.\nWłos bardzo krótki na głowie, zewnętrznej stronie uszu i w dolnych częściach kończyn. Sierść krótka na pozostałych częściach ciała, bardziej obfita na ogonie i wokół szyi, gdzie tworzy kryzę, począwszy od nasady uszu rozciągając się na podgardle. Ponadto na zadzie z tyłu włos jest gęsty i dłuższy. Ogon jest mocno owłosiony, ale sierść nie tworzy kity.Odmiana o krótkiej sierść to malinois.\nTo, co przede wszystkim charakteryzuje szorstką sierść, to szorstkość i suchość włosa, który jest także zmierzwiony. Na wszystkich częściach ciała długość sierści w przybliżeniu wynosi 6 cm, krótsza jest jedynie na grzbiecie kufy, czole i na kończynach. Brwi, wąsy i broda nie powinny być na tyle obfite, aby maskować kształt głowy, niemniej są one niezbędne. Na ogonie nie powinno być pióra.Odmiana o szorstkiej sierść to laekenois.\nWszystkie wymienione punkty muszą być czarne. Czarny nalot (charbonne): U tervuerena i malinois czarny nalot wyraźny, czarne końce włosów tworzą narzutkę na maści podstawowej. Przyczernienie jest rozmieszczone równomiernie, nie może występować w postaci plam ani pręg. U laekenois ten czarny nalot jest mniej wyraźny.\ndługość ciała: 62 cm\ndługość głowy: 25 cm\ndługość kufy: 12,5 - 13 cm\nTekst pobrany z http://www.zkwp.pl/zg/wzorce/15.pdf\nCopyright © 2016 Luiza Prykowska\ntel. 783 030 326


Gadzinówka PiS zakłamuje naszą historię najnowszą - Kraj - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nannakarenina 27.12.18, 09:03\nPrzed chwilą w programie minęła ósma usiłowali ośmieszyć Lecha Wałęsę zarzucając mu prorosyjkość, ale na to poseł PO powiedział, że to właśnie Wałęsie zawdzięczamy wyprowadzenie wojsk radzieckich z Polaki.\nW odpowiedzi prowadzący program propagandysta PiS powiedział: "No nie, nie możemy tego mówić, bo to nieprawda"!!!\nCiekawe co na to KRRiT?\nNieuświadomionym przypomnę, że Gadzinówka to tzw telewizja publiczna zwana dla jaj TVP INFO\nRe: Gadzinówka PiS zakłamuje naszą historię najno\nhorpyna4 27.12.18, 11:18\nPrzecież PiS przejął władzę właśnie po to, żeby napisać historię od nowa (a przy okazji nachapać się, ile tylko się da). Dlatego zdemolowali zarówno programy informacyjne RTV, jak i szkolnictwo; nie ma więc nic dziwnego w akceptowaniu takich wypowiedzi przez zwierzchność.\nm.c.hrabia 27.12.18, 11:25\n> Przecież PiS przejął władzę właśnie po to, żeby napisać historię od nowa (a prz\n> y okazji nachapać się, ile tylko się da). Dlatego zdemolowali zarówno programy\n> informacyjne RTV, jak i szkolnictwo; nie ma więc nic dziwnego w akceptowaniu ta\n> kich wypowiedzi przez zwierzchność.\nkażdy Polak wie , że wojska radzieckie wyprowadził, a jakże Lech,\nTak samo jak to,że z bratem przeskoczyli przez\nannakarenina 27.12.18, 17:41\n> > Przecież PiS przejął władzę właśnie po to, żeby napisać historię od nowa\n> (a prz\n> > y okazji nachapać się, ile tylko się da). Dlatego zdemolowali zarówno pro\n> > informacyjne RTV, jak i szkolnictwo; nie ma więc nic dziwnego w akceptowa\n> niu ta\n> > kich wypowiedzi przez zwierzchność.\n> każdy Polak wie , że wojska radzieckie wyprowadził, a jakże Lech,\n> ale Kaczyński.\npłot i motorówka Jaruzelskiego przygłupów dowiozła\nx2468 28.12.18, 15:46\nKażdy Polak wie...\nOczywiście każdy uczciwy patriota Polak z pis.\nTo nie jest akceptacja, to nakaz\nannakarenina 27.12.18, 13:42\njureek 27.12.18, 11:32\n> Przed chwilą w programie minęła ósma usiłowali ośmieszyć Lecha Wałęsę zarzucają\n> c mu prorosyjkość,\nFaktem jest, że Wałęsa niepotrzebnie tych głupot w proputinowskim medium nagadał. Sam taki głupi, czy ktoś wpuścił go w kanał?\nerte2 27.12.18, 11:37\nTo mi przypomina konkurs na pomnik Szopena w Moskwie. Wpłynęły trzy projekty.\nPierwszy: na pierwszym planie Szopen siedzi przy fortepianie i gra, z boku siedzi Lenin zasłuchany.\nDrugi: Lenin przemawia, w tle siedzi Szopen przy fortepianie.\nTrzeci: Lenin przemawia.\nWygrał trzeci projekt.\ntaniarada 27.12.18, 14:59\n> To mi przypomina konkurs na pomnik Szopena w Moskwie. Wpłynęły trzy projekty.\n> Pierwszy: na pierwszym planie Szopen siedzi przy fortepianie i gra, z boku sied\n> zi Lenin zasłuchany.\n> Drugi: Lenin przemawia, w tle siedzi Szopen przy fortepianie.\n> Trzeci: Lenin przemawia.\n> Wygrał trzeci projekt.\nA czwarty w Poroninie .Krótka twoja pamięć.Kiedyś Niesiołowski chciał go wysadzić.\nerte2 27.12.18, 19:55\nMatko boska, czy ty rzeczywiście jesteś aż takim matołem? Rozumiem że nie każdy musi być zaraz Eisteinem, ale żeby aż tak...?\nTak się zastanawiam - jakimże sposobem nauczyłeś się czytać i pisać nawet tak nieudolnie jak to robisz. Do tego są potrzebne choć dwie szare komórki, a ty masz tylko jedną, i to dość sponiewieraną.\n141288bs 29.12.18, 09:15\nMusialo to cie, erte2, mocno zabolec,ze tak pojechales z ta niewybredna charakterystyka.\nFAkt, NIesiołowski chociaż próbował\nannakarenina 28.12.18, 09:37\n> A czwarty w Poroninie .Krótka twoja pamięć.Kiedyś Niesiołowski chciał go wysadz\nA Kurdupel wolał wylegiwać się pod pierzyną z kotem!\nZnaczy jedni mieli odwagę, a inni nie. Ale niedługo to się zmieni, bo najnowszych podręcznikach historii będzie, że to bracia wysadzali ten pomnik.\n141288bs 27.12.18, 12:18\nWyprowadzil by w miejscach pobytu wojsk radzieckich, tworzyc strefy biznesu polsko - radzieckiego. Zapomnialas o tym,\nczy celowo przemilczasz?\njureek 27.12.18, 13:07\n> Wyprowadzil by w miejscach pobytu wojsk radzieckich, tworzyc strefy biznesu pol\n> sko - radzieckiego.\nZnajoma kupiła mieszkanie w wyremontowanych poradzieckich blokach koło Bolesławca. Myślałem, że jest ona zwykłą pielęgniarką, a Ty twierdzisz, że jest biznesłumen i to jeszcze w biznesie polsko-ruskim. Czego to się człowiek nie dowie. Koło Brzegu na poradzieckich terenach też się ludzie pobudowali. Same biznesmeny?\n141288bs 27.12.18, 17:27\n> > Wyprowadzil by w miejscach pobytu wojsk radzieckich, tworzyc strefy bizne\n> su pol\n> > sko - radzieckiego.\n> Znajoma kupiła mieszkanie w wyremontowanych poradzieckich blokach koło Bolesław\n> ca. Myślałem, że jest ona zwykłą pielęgniarką, a Ty twierdzisz, że jest biznesł\n> umen i to jeszcze w biznesie polsko-ruskim. Czego to się człowiek nie dowie. Ko\n> ło Brzegu na poradzieckich terenach też się ludzie pobudowali. Same biznesmeny?\n- o jakich poradzieckich terenach piszesz?, czyzby okolice Boleslawca i Brzegu nalezaly do ZSRR?\n- jak duzy kapital wniosla twoja znajoma w to mieszkanie i na ile opiewa kapital radziecki?, tak samo w terenach kolo Brzegu,ile wniesli biznesmeni radzieccy a ile nasi?\ntaniarada 27.12.18, 17:46\nZgadnij co powiedzieli Wałęsie Rosjanie gdy opuszczali Polskę.Jak byś miał kłopoty to wrócimy .🤩\nannakarenina 28.12.18, 09:41\n> Zgadnij co powiedzieli Wałęsie Rosjanie gdy opuszczali Polskę.Jak byś miał kłop\n> oty to wrócimy .🤩\nPewnie z PiSiego zakłamanego IPNu?\nannakarenina 28.12.18, 09:38\n> sko - radzieckiego. Zapomnialas o tym,\n> czy celowo przemilczasz?\nCzyli jednak przyznajesz, że wyprowadził!\n141288bs 28.12.18, 17:10\nZadnego dokumentu,ze to Walesa przyczynil sie do wyprowadzenia ruskich nie ma, ale Walesa pozegnal sie z dowodztwem wojsk radzieckich stacjonujacych w Polsce. Podczas tego pozegnania ze strony Walesy padla propzycja, by w miejscach pobytu wojsk sowieckich, tworzyc spolki joint venture polsko-ruskie...na szczescie to nie wypalilo za sprawa premiera Olszewskiego. Ale nie ma zludzen,ze Bolek jest na smyczy Putina.\nm.c.hrabia 28.12.18, 17:16\n> Zadnego dokumentu,ze to Walesa przyczynil sie do wyprowadzenia ruskich nie ma,\nbo ostały się tylko te, które potwierdzają ,że Lech Kaczyński był sprawcą wyprowadzenia wojsk radzieckich.\nsnajper55 29.12.18, 02:25\n> > Zadnego dokumentu,ze to Walesa przyczynil sie do wyprowadzenia ruskich ni\n> e ma,\n> bo ostały się tylko te, które potwierdzają ,że Lech Kaczyński był sprawcą wypro\nWykonując rozkaz swojego brata.\n141288bs 29.12.18, 09:10\n- na poparcie swojej prawdy POdeprzesz sie linkiem?\ntaniarada 27.12.18, 14:47\nSB i KGB zawsze mieli blisko do siebie.Amen.\ntani do rozumu wciąż daleko.\nwsk175 27.12.18, 16:01\nJakie jeszcze brednie tania kiełbasa wymyśli.....\nRe: tani do rozumu wciąż daleko.\nannakarenina 28.12.18, 09:44\n> Jakie jeszcze brednie tania kiełbasa wymyśli.....\nOna nie wymyśla, tylko dostaje to z Nowogrodzkiej\nRe: Super Lechu\nannakarenina 28.12.18, 09:39\n> SB i KGB zawsze mieli blisko do siebie.Amen.\nA co to ma do Lecha?\nbuldog2 27.12.18, 17:32\nKidawa-Błońska powiedziała w TOK FM, że Wałęsa często zaskakiwał swoimi pomysłami, ale później okazywało się, że miał rację. Innymi słowy, poparła opinię Wałęsy daną w wywiadzie.\n141288bs 27.12.18, 17:46\nKidawa- Blonska to ten sam poziom inteligencji co Walesy, nie mogla sprzeciwic sie opinii Walesy.\nerte2 27.12.18, 20:13\nLech Wałęsa nie skończył Oxfordu czy choćby UJ, nie ma nawet matury, brakuje mu erudycji i kindersztuby, może nie zawsze potrafi swoja myśl ubrać w adekwatne słowa, ale ma znakomity instynkt polityczny.\nI w tym wypadku trudno mu odmówić racji. Bo co by nie mówić o Putinie to jednak potrafił "ogarnąć" były Związek Sowiecki, potrafił przekonać mieszkańców Federacji Rosyjskiej (bo zamieszkują ją różne nacje) do swojej polityki, a także umiał odbudować potęge Rosji.A to że niekoniecznie metodami które nam się podobają to zupełnie inna sprawa, a na to wpływu nie mamy.\nI teraz pytanie: czy mając potężnego i niekoniecznie pokojowo nastawionego sąsiada lepiej żyć z nim w zgodzie - czy też wymachiwać dość niewielką szabelką przed nosem dużego gościa uzbrojonego w kałacha?\nTo jest polityka, to są realia i takie są twarde fakty. A Lech Wałęsa nie raz już udowodnił że potrafił być skuteczny, a jego nieraz zaskakujące wypowiedzi po latach okazywały sie słuszne.\ntaniarada 27.12.18, 20:22\nMój niedrogi ert2 .Miał okazję milczeć .Ale gdzie tam .Twitter go podnieca.Pożyteczny idiota.I powiedziałem Putinowi ,jesteś wielki .A on zbaraniał.Dokładnie to zaplanowałem .Nie mogę teraz powiedzieć jakie będą skutki.🤩\n141288bs 27.12.18, 23:10\nSzczegolnie skuteczny byl w toto-lotku...tu to mial wyczucie.\nerka-4 28.12.18, 06:53\nMałe nacje przekonał nahajką do swojej polityki a to niewielki jest problem,natomiast z większymi słabiej mu ta "polityka" wychodzi,a zatem nie widzę powodu,aby Wałęsa vel bolek miałby go dziś chwalić za cokolwiek.\nanoja 27.12.18, 21:16\npulardo, pokićkało ci się z gadzinówką PO czyli GWnianą gazetą\nx2468 28.12.18, 15:54\nMożesz pulardo napisać po polsku o co ci chodzi?\nqqazz 27.12.18, 21:22\nsię coś pomerdało, ale po reprymendzie od Kiszczaka szybko się wyprostował, wojska wyprowadzono (co i tak by zrobiono z OTUą czy bez - z innych krajów bloku wschodniego jakoś Ruskie same wyszły bez wstawiennictwa OTUy), ale za to w rewanżu szereg nieruchomości została oddana pod kontrolę Rosjan.\nNiemniej istotnym elementem założonego wątku jest zauważalny skrajny nieprofesjonalizm (żeby nie powiedzieć więcej) pracowników telewizji.\nerte2 27.12.18, 23:26\nJestem pełen podziwu dla twojej przenikliwości politycznej i odwagi; tyle że po prawie trzydziestu latach... Bo rozumiem że gdybyś ty był wtedy na miejscu Wałęsy to stanąłbyś u naszych wschodnich granic jako ten Archanioł (Gabriel mu chyba było) z mieczem (koniecznie gorejącym) i wyrzuciłbyś te ruskie dywizje razem z ich czołgami, samolotami, rakietami i resztą inwentarza na zbity pysk. A oni potulnie i cichutko wyszliby nie zostawiając po sobie nawet onucy.\nBardzo łatwo się to dziś mówi, bardzo łatwo jest być dziś odważnym i mądrym po faktach. Ale trzeba pamiętać że znaleźliśmy się wówczas w sytuacji absolutnie nowej; a w Sowietach też było nieprzewidywalnie (przypomnij sobie pucz Janajewa).\nCzy to co zrobił Wałęsa było optymalne? Czy można to było przeprowadzić lepiej, szybciej, odważniej? Może tak, a może nie; tego się nie dowiemy. Ale wiemy że cel został osiągnięty, że nie ma w Polsce sowieckich czy rosyjskich wojsk, że nie jesteśmy związani "nierozerwalnym sojuszem z niezwyciężonym Związkiem Radzieckim", że mamy w końcu demokrację i suwerenność.\nA kto nie widzi w tym zasług Lecha Wałęsy jet po prostu idiotą albo jarosłąwem kaczyńskim.\nWałęsa sam się ośmiesza.\nadalberto3 28.12.18, 04:33\nNikt nie musi tego usiłować. Jego prezydentura to jedno wielkie nieporozumienie, a za niszczenie dokumentów powinien siedzieć. Po jej zakończeniu zdrowy rozsądek nakazywałby usunięcie się z życia publicznego. Potrzebne mu są te kolejne wystąpienia ? Czy tylko jak kukiełka wypełnia polecenia mocodawców ?\nRe: Wałęsa sam się ośmiesza.\nx2468 28.12.18, 16:16\nZa kradzież, wyprowadzenie i przekazanie obcemu mocarstwu powinni siedzieć Macierewicz i Kaczyński.\nGdzie jest "szafa Lesiaka", gdzie dokumenty z teczek Kaczyńskiego i Macierewicza? Tomasz Piątek twierdzi że dokumenty współpracy Macierewicza z SB zostały spalone. Czy prokuratura przesłuchała agentów SB aby ustalić fakty?\n"Czy prokuratura przesłuchała agentów SB ?"\nadalberto3 28.12.18, 23:50\nNiech głośno krzyczą. Jeżeli ich wypowiedzi będą wiarygodne, to pewnie i prokuratura zachce ich usłyszeć.\nerka-4 28.12.18, 06:45\nWałęsa "wyprowadził" te bandyckie ruskie wojska z Polski tak mimo swej woli,bo kim on był skoro był zwykłym pionkiem,w tej światowej polityce,a wolą tej właśnie polityki było to "wyprowadzenie".Polacy dziś już dobrze znają te wałęsowe numery i wiedzą,że on sam własnoręcznie komunę obalił jak tą półlitrówkę z komunistami wypitą.No to skoro on taki jest jak był niegdyś mocny to niech dziś PiS obali a Polskę z Rosją połączy.Jeśli tego dokona to powiem,że jest czegoś warty.\nNo to panie bolku,bier się pan do roboty,a nie piernicz farmazonów,pokaż co dzisiaj potrafisz.\nDZzś od rana Swiątek znów griluje Wałęsę\nannakarenina 28.12.18, 09:28\nMinisterstwo Propagandy PiS dostało odgórny zakaz zohydzania Unii , to przerzucili się na Wałęsę.\nTeraz jego usiłują Polakom zohydzić.\nGadzinówka zwana dla jaj TVP INFO musi siać nienawiść, bo tak ma jak sam kaczor.\nPrzed chwilą przegięli. TAkiego chamstwa to\nannakarenina 28.12.18, 09:57\njeszcze nigdy w mediach nie był.\nPowiedzieli, że Wałęsa chce sobie załatwić darmowy bilet na wycieczkę do Moskwy!!!\nbolek,cienki bolek i pionek na eSBeckiej ...\nerka-4 28.12.18, 10:29\n...szachownicy,a i ja takim się okazałem skoro na niego głosowałem tak mimo swej woli,bo niby co ???\nMiałem niby głosować na Tymińskiego,przecież jego nie znałem i nie wiedziałem co z niego za agent jest,a Wałęsa był bolkiem,o tym wiedziałem już w roku 80.bo o jego przeszłości eSBeckiego kapusia już wówczas pisano w solidarnościowych broszurkach.\nNie było to żadną tajemnicą w tamtym roku,każdy solidarnościowiec o tym wiedział,lecz nie znał wszystkich szczegółów tej współpracy,które wyszły na jaw w latach następnych,a postępowanie pana Wałęsy dało dowód i daje nadal,że on z tej bolkowej współpracy nie urwał się po dzień dzisiejszy.\nJa tak myślę i mam wszelkie prawo oraz podstawy do takiego myślenia.\n> Ministerstwo Propagandy PiS dostało odgórny zakaz zohydzania Unii , to przerzuc\n> ili się na Wałęsę.\n> Teraz jego usiłują Polakom zohydzić.\n> Gadzinówka zwana dla jaj TVP INFO musi siać nienawiść, bo tak ma jak sam kaczor\n- dla mnie nie jest do niczego jakieś ministerstwo potrzebne,bo myśleć sam potrafię,a myślę normalnie co nic wspólnego nie ma z nienawiścią.Wałęsa osobiście potwierdził,że był współpracownikiem eSBeckim,a skoro takim był to dalsze jego działania były z tą współpracą związane ściśle,czego niezbitym dowodem była słynna Nocna Zmiana.On by tego nie wymyślił,za głupi był na takie myślenie,za niego inni to wszystko wymyślili,i dziś także wymyślają a on powtarza jedynie te ich myśli.\nRe: bolek,cienki bolek i pionek na eSBeckiej ...\nm.c.hrabia 28.12.18, 10:49\nnawet jak na chłopa , to wyjątkowa z ciebie gnida.\nerka-4 29.12.18, 11:44\nZabrakło kontrargumentów to pora na inwektywy przyszła,mocium chrabio.\nPluć i charkać każdy idiota potrafi,a może byś użył nieco wysiłku i próbował udowodnić,że to co napisałem jest kłamstwem i moim wymysłem,a ty tak zaraz od jakichś gnid mnie wyzywasz.\nWeź pod uwagę,że jestem chrześcijaninem i gnidą być nie mogę,wszą ewentualnie,jaśnie panie chrabio,a chrześcijanin błędy wybacza,ale nigdy tych błędów nie zapomina,bo uważa,że na błędach swoich i cudzych człowiek się uczy ,a jak się uczyć na podstawie czegoś czego się nie pamięta,mocium chrabio.\nx2468 28.12.18, 16:20\nWypił półlitrówkę- ty to widziałeś bo polewałeś? Coś ci siem popieprzyło w robaczywym łebku, nie L.Wałęsa lecz Jarosław Kaczyński i nie półlitrówkę lecz herbatkę z malinowym sokiem.\nm.c.hrabia 28.12.18, 10:05\ni nadaje stopnie naukowe :)\nx2468 28.12.18, 16:23\nZ chama pan, z magistra profesor, wystarczy suchać i sużyć.\nPopierniczyło mi sie :/\nPrezes PiS mówiąc: To nie my....


Tłuszczak. Jak go usunąc? | Discovery Life\nCzytasz: Klinika naturalnego piękna. Poznajcie historię Pani Natalii\nKlinika naturalnego piękna. Poznajcie historię Pani Natalii\nZobacz film: Klinika naturalnego piękna - historia Natalii Źródło: Klinika naturalnego piękna\nBohaterką drugiego odcinka programu Klinika naturalnego piękna była pani Natalia. Kobietę do programu zgłosił mąż. Jaki problem miała pani Natalia? Czy lekarzom z kliniki Miracki udało się pomóc bohaterce programu?\nNa czole pani Natalii niemal z dnia na dzień pojawił się tłuszczak, który szybko się powiększał. Po konsultacji z chirurgiem zmiana miała zostać usunięta, niestety tak się nie stało. W czasie zabiegu lekarz uznał, że nie da się nic zrobić i tłuszczak musi zostać. Decyzja lekarza bardzo odbiła się na zdrowiu psychicznym pani Natalii. Kobieta odwróciła się zarówno od rodziny, jak i znajomych. Wtedy z pomocą przyszedł pan Karol, mąż pani Natalii. Mężczyzna, aby pomóc żonie zgłosił ją do programu Klinika naturalnego piękna.\nW czasie spotkania z dr. Krzysztofem Mirackim kobieta przyznała, że sporym kłopotem jest dla niej także broda, która zbyt mocno odstaje. Co na to specjalista? Odpowiedź znajdziecie w powyższym filmie!\nWięcej o zabiegach, które przeszła pani Natalia przeczytacie na blogu Kliniki Miracki\nTłuszczak - jak można go usunąć?\nTłuszczak to łagodny nowotwór tkanki podskórnej. Zmiana może pojawić się praktycznie w dowolnym miejscu na ciele. Najlepszą metodą leczenia tego rodzaju zmian jest ich wycięcie. Tak samo będzie w przypadku pani Natalii. Zmianę z jej czoła usunie dr Adam Sidorowicz, lekarz medycyny estetycznej. Jak wygląda taki zabieg? W pierwszej kolejności podaje się znieczulenie miejscowe. Następnie wykonuje się nacięcie i usuwa zmianę, najlepiej z otaczającą ją torebką, co zapobiega odrastaniu tłuszczaka. Jak zmieniło się życie pani Natalii po usunięciu zmiany? Odpowiedź znajdziecie w filmie!\nZobacz film: Klinika naturalnego piękna - historia Natalii po metamorfozie Źródło: Klinika naturalnego piękna\nData aktualizacji: 28.11.2019 Opublikowano: 14.11.2019 r.\nŻona znanego detektywa w Klinice naturalnego piękna. Kto jeszcze pojawi się w programie? TVN zdrowie\nWyznanie Pauliny Młynarskiej o mastektomii zachęciło inne kobiety do opowiedzenia swoich historii. "Chce się wyć" Dzień Dobry TVN


Co to jest totalna korekcja nosa? - SukcesNaSzpilkach\nHomeWizerunekUroda i zdrowieCo to jest totalna korekcja nosa?\nCo to jest totalna korekcja nosa?\nNos jest najbardziej wystającą częścią twarzy, która zwraca uwagę innych osób. Kształt, wielkość, symetria nosa wpływają na całościowy wygląd twarzy, na to jak widzimy drugą osobę, ale również jak sami siebie postrzegamy, na poczucie własnej atrakcyjności.\nChirurgia plastyczna oferuje szereg zabiegów, dzięki którym istnieje szansa zmiany szerokości nosa, zniwelowania jego asymetrii, zmiany jedynie kształtu czubka nosa czy szerokości otworów nosowych. Jednak zaawansowanie chirurgicznych technik plastycznych pozwala przeprowadzić totalną korekcję nosa, w sposób bezpieczny dla pacjenta, z zadowalającym efektem końcowym.\nChirurgiczna korekcja nosa to tzw. rhinoplastyka. Zabiegi plastyki nosa są najczęściej wykonywanymi procedurami z zakresu chirurgii plastycznej. Według danych opublikowanych przez Międzynarodowe Towarzystwo Estetycznej Chirurgii Plastycznej (ISAPS) ok. 70 proc. pacjentów poddanych zabiegowi totalnej korekcji nosa stanowiły kobiety. Mężczyźni odczuwają mniejszy dyskomfort niż kobiety, dotyczących taki samych wad, są też inaczej postrzegani przez otoczenie.\nW zależności od tego, jaka występuje wada nosa, czy istnieją dodatkowe dolegliwości oraz jakie są oczekiwania pacjenta, lekarz proponuje najlepszą możliwą metodę leczenia. W kwalifikacji do zabiegu największa rolę odgrywa wiek pacjenta, u kobiet to ok. 15. rok życia, natomiast u mężczyzn 18. rok życia. Jest to granica wieku, od której możliwie najbezpieczniej można wykonywać zabiegi plastyczne w obrębie nosa, ponieważ do tego czasu zakończony zostaje proces wzrostu nosa.\nTotalna korekcja nosa jest zabiegiem skomplikowanym. Wykonuje się go w znieczuleniu ogólnym. W pierwszym etapie oddzielana zostaje skóra od szkieletu kostno-chrzęstnego nosa. Może się to odbyć na dwa sposoby: metodą otwartą – cięcia przeprowadzane w przedsionkach nosa, łączą się na słupku nosa, lub metodą zamkniętą – cięcia dotyczą tylko przedsionków nosa. W kolejnym etapie przeprowadza się cięcie błony śluzowej, które przeprowadza się pomiędzy chrząstką skrzydła a chrząstką trójkątną w środku odnogi bocznej chrząstki skrzydła, na przednim brzegu chrząstki skrzydła i wewnątrz otworu nosowego. Dzięki otwartej technice operacyjnej, chirurg ma lepszy dostęp do rusztowania całego nosa.\nPo wykonaniu pierwszych etapów zabiegu operator może przejść do zasadniczych działań związanych ze skorygowaniem danej wady. Wówczas może dokonać odpowiednich zmian w zakresie części chrzęstnej nosa i w ten sposób skorygować czubek nosa. Możliwe jest również zniwelowanie garbu nosa, poprzez jego spiłowanie. W przypadku takich deformacji jak skrzywienie nosa chirurg wykonuje planowe złamanie tkanki kostnej, a następnie dokonuje złożenia części kostnych, ale w bardziej zwięzły sposób. W czasie zabiegu chirurg może dokonać przeszczepów kostnych lub chrzęstnych, zazwyczaj pochodzących od pacjenta, dzięki którym istnieje szansa nadania odpowiedniego kształtu nosa. Również krzywa przegroda nosa może zostać skorygowana.\nFinalnie lekarz zszywa błonę śluzową i skórę, stabilizuje grzbiet nosa specjalną szyną, a do otworów nosowych wprowadzane są specjalne tampony z antybiotykiem. Tampony usuwane są w 3. dobie po zabiegu, natomiast szyna utrzymywana jest nawet do 2 tygodni. Pacjent może powrócić do domu dopiero w następnej dobie po zabiegu. Obrzęk i krwiaki mogą utrzymywać się do ok. 2 tygodni, po tym czasie pacjent może powrócić do codziennych czynności i pracy. Ostateczny efekt zabiegu będzie widoczny po ok. roku.\nPo zabiegu pacjent otrzymuje specjalne zalecenia od lekarza. Stosowanie ich jest gwarantem powodzenia leczenia i osiągnięcia oczekiwanego efektu, podobnie jak przeprowadzenie samej procedury. Stąd ważne, aby lekarz wykonujący operację posiadał doświadczenie oraz odpowiednie zaplecze medyczne.\nTotalna korekcję nosa można wykonać na NFZ, ale również prywatnie. W Katowicach operację można wykonać już od 3 500 zł, w Warszawie, Lubinie i Częstochowie ceny rozpoczynają się od ok. 6 000 zł. Maksymalna kwota to koszt ok. 15 000 zł.


Cena ojcowizny - ::4lomza.pl:: Regionalny Portal\nOdgrodzony teren przy Filharmonii w Łomży\nUprawomocnił się już kolejny wyrok zwracający kolejną część działki przy biurowcu byłego urzędu wojewódzkiego prawowitym właścicielom. Tym razem oddano działkę o powierzchni ok. 460 m.kw., która rozciąga się na parking i trawnik wokół sali widowiskowej, czyli dzisiejszej siedziby Łomżyńskiej Filharmonii Kameralnej im. Witolda Lutosławskiego. Wcześniej właściciele odzyskali działkę o pow. ok. 1600 m.kw. na której znajduje się parking biurowca. Ta działka została odgrodzona jeszcze w ubiegłym roku, teraz prowizoryczne ogrodzenie pojawiło się także wokół części nowoodzyskanej działki. Właściciele działek zainteresowani są ich sprzedażą – miasto, mówi, że chciałoby je wykupić. Problemem jest tylko cena... - W najbliższych dniach właściciele nieruchomości mają nam przedstawić swoją ofertę – przekazuje Łukasz Czech z ratusza.\nDziałki na której zbudowano siedzibę urzędu wojewódzkiego, wraz z salą widowiskową i parkingami były wywłaszczane w latach 70-tych XX wieku. Wówczas planowano tu pobudować osiedle wieżowców – i na ten cel odbywały się wywłaszczenia, ale później władze utworzonego nowego województwa łomżyńskiego zmieniły zdanie i zamiast bloków posadowiły tu gmach urzędu wojewódzkiego. Po upadku systemu komunistycznego w Polsce prawo zagwarantowało, że jeśli cel pod który wywłaszczana była ziemia nie został zrealizowany, a właściciel lub ich spadkobiercy zażądają jej zwrotu, to ziemię trzeba oddać. Wyegzekwowanie tego prawa ciągnie się jednak latami i dopiero teraz stopniowo właściciele odzyskują fragmenty zabranej przed laty ziemi.\nNa początku odzyskali mały skrawek ziemi za przystankiem autobusowym przy urzędzie wojewódzkim. Dwa lata temu sąd orzekł o zwrocie działki o powierzchni 1565 metrów kwadratowych na której znajduje się większa część parkingu dawnego urzędu wojewódzkiego od strony cmentarza.\nKolejne rozprawa dotyczyła działki na której fragmencie znajduje się budynek sali widowiskowej urzędu wojewódzkiego, czyli obecnej siedziby Łomżyńskiej Filharmonii Kameralnej im. Witolda Lutosławskiego oraz parkingów, trawników i chodników wokół. Sąd uznał, że zwrotu w naturze można dokonać tylko w zakresie działki na której nie ma budynku – i ta właśnie wróciła do właścicieli i w ubiegłym tygodniu wokół części jej pojawiło się ogrodzenie.\n- Działka, którą ostatnio odzyskaliśmy to 459 m. kw. ziemi, tworzącej literę „C” wokół budynku sali widowiskowej – mówi Adam Nowacki jeden z potomków, którzy odzyskują rodzinną ziemię. - Jest jeszcze sprawa, która dotyczy zwrotu działki od strony Szosy Zambrowskiej, na której jest trawnik i chodniki z dojściem do budynku filharmonii od strony Szosy Zambrowskiej – dodaje.\nPrawowici właściciele odzyskiwanych działek jeszcze w 2014 roku oferowali miastu ich sprzedaż chcąc po 500 zł za metr kwadratowy.\n- To jest propozycja cenowa i można negocjować, ale trzeba mieć na uwadze fakt, że to jest działka inwestycyjna, a nie mieszkaniowa – podkreśla Adam Nowacki. - Na tę działkę odzyskaną dwa lata temu mamy już warunki zabudowy na budynek usługowo-handlowy z częścią biurową i niezbędnym uzbrojeniem terenu. Ten budynek może mieć 500 m.kw powierzchni na parterze i dwa piętra. Szukamy inwestora i są już pierwsi zainteresowani – dodaje.\nMiejscy urzędnicy przekazują, że władze miasta też są zainteresowane wykupieniem działek, ale zaznaczają „za realną cenę, oszacowaną przez rzeczoznawcę majątkowego”.\nZagrożony remont Filharmonii?\nOdzyskanie przez prawowitych właścicieli ziemi wokół obecnej siedziby Filharmonii Kameralnej może skomplikować plany jej remontu. Drugi jej etap – remont sali widowiskowej i i foyer, wraz z łącznikiem do dawnego urzędu wojewódzkiego przy ul. Nowej 2 „od fundamentów po dach” miał zacząć się na początku maja. Już go przesunięto, a oficjalnym pretekstem jest umówione wcześniej spotkanie w niej z Wojciechem Cejrowskim. Brak prawa własności do ziemi wokół budynku może stać się przeszkodą, która uniemożliwi prowadzenie tu jakichkolwiek prac budowlanych.\nPrzypomnijmy w budżecie miasta na remont budynku Filharmonii do stanu stan surowego zamkniętego zabezpieczono 2,5 mln zł. Z tej puli 1 mln zł to przyznane jeszcze w ubiegłym roku dotacja z ministerstwa kultury, drugie tyle ma pochodzić z kredytów, które zaciągnie miasto, a pozostałe 500 tys. zł to dochody własne miasta. W przetargu na wyłonienie wykonawcy remontu wpłynęła tylko jedna oferta z ceną 2 mln 187 tys. zł.\n- My za tę działkę chcemy mniej pieniędzy niż miasto zaoszczędziło na tym przetargu – mówi Adam Nowacki zaznaczając, że to czy dojdą w tym zakresie do porozumienia z miastem zależy tylko i wyłącznie od woli władz Łomży.\npon, 02 maja 2016 08:07\nData ostatniej edycji: pon, 02 maja 2016 23:19:17


Ptyś i Bill. Tom 1. Do ataku (Cric) książka w księgarni TaniaKsiazka.pl\nNajlepsze hity dla dzieci\nNasza cena: 27,19 zł 39,99 zł Taniej o: 32%\n"Skrząca się humorem seria gagów zarówno dla dzieci, jak i dorosłych. Ptyś chodzi do podstawówki. Nie przepada za szkołą ani warzywami, uwielbia za to szalone pomysły i wygłupy. Ma też wielką i niczym nieskrępowaną wyobraźnię. A że jego najlepszym przyjacielem jest skory do żartów pies Bill, więc każdy ich dzień jest wypełniony przygodami. Nie tylko zabawa w Indianę Jonesa czy budowa ogromnego zamku ze śniegu, ale nawet przygotowanie zwykłego obiadu to dla bohaterów okazja do nieziemskiej zabawy, podczas której często wpadają w kłopoty!\nPomysłodawcą serii był legendarny belgijski autor Jean Roba (1930–2006; m.in. Sprycjan i Fantazjusz), który tworzył ją w latach 1959–2001). Od 2003 roku cykl przejął francuski rysownik Laurent Verron (Le Maltais, Odilon Verjus, Fugitifs), który we współpracy z różnymi scenarzystami zrealizował osiem albumów Ptysia i Billa. Album zbiorczy zawiera trzy tomy oryginalne: Najlepszy przyjaciel, Do ataku! i Ukochany spaniel.\nSeria Ptyś i Bill należy do linii wydawniczej Komiksy są super!, w której ukazują się również takie tytuły, jak: Lou!, Ernest i Rebeka oraz Studio Tańca. Przedstawiamy w niej humorystyczne, świetnie narysowane i mądre komiksy dla dzieci, bestsellery na europejskim rynku wydawniczym. "\nDodana przez Michał L. w dniu 2018-10-20\nCzwarty z tytułów wydanych w ramach linii „Komiksy są super” to pozycja inna, od pozostałych trzech. Co ją wyróżnia? Przede wszystkim fakt, że jest ona najbardziej klasyczna ze wszystkich – stanowi bowiem kontynuację cyklu zapoczątkowanego w 1959 roku. Poza tym zamiast pierwszych trzech tomów, dostajemy tu albumy od 32 do 34. Co oczywiście jest jedynie ciekawostką, bo w najmniejszym stopniu nie wpływa na odbiór całości. A jak odbiera się „Ptysia i Billa”? Wprost znakomicie, z humorem, przyjemnością i ochotą na więcej.\nGłównym bohaterem serii jest Ptyś, chodzący do podstawówki chłopiec, jakich wiele. Szkoły nie lubi, bo kto w tym wieku ją lubi? Podobnie jak warzyw, do wykonywania wszelkiej maści obowiązków też nie ma zbyt wielkiej ochoty, za to kiedy chodzi o figle, psoty i najróżniejsze szalone akcje, zawsze jest pierwszy i pełen chęci. Towarzyszą mu w tym jego najlepszy przyjaciel Piotrek, chłopak o podobnych zapędach, oraz dwójka rezolutnych zwierzaków: spaniel Bill, pies charakterem bardzo podobny do swego pana a także żółwica Karolina. Ta czwórka zawsze potrafi wpakować się w jakieś tarapaty, zawsze też wychodzi z nich obronną ręką i wszędzie umie znaleźć materiał do zabawy. A że nie samą zabawą człowiek (i zwierzę) żyje, uczuć i jedzenia także zabraknąć nie może! W skrócie: z tą bandą nie sposób się nudzić!\nInspirowane „Fistaszkami”, stworzone przez zmarłego w 2006 roku Jeana Roba, belgijskiego komiksiarza znanego choćby z serii „Sprycjan i Fantazjusz” przygody Ptysia i Billa to komiks mocno klasyczny pod każdym względem. Nawet w tych, pisanych i ilustrowanych przez kontynuatorów jego spuścizny (w tym znanego ze „Studia tańca” Cripa) albumach. Co to właściwie oznacza?\nPrzede wszystkim nieco inną od pozostałych trzech tytułów z kolekcji szatę graficzną. Zarówno „Studio tańca”, „Lou”, jak i „Ernest i Rebeka” są rysowane w sposób współczesny, kreską dość lekką i na gęsto rozlokowanych kadrach. „Ptyś i Bill” wygląda podobnie, jak inne humorystyczne serie europejskie sprzed lat – choćby „Smerfy” czy swojskie komiksy Janusza Christy oraz zmarłej niedawno Szarloty Pawel. Jest prostszy, bardziej szczegółowy, a rozkład ilustracji jest przejrzysty i luźny. Ma to swój urok, a czystość samych rysunków i świetny, stonowany i utrzymany w klasycznym tonie kolor autentycznie robią wrażenie.\nFabularnie całość też przypomina dawne prace, ale rzecz w tym, że i inne współczesne dzieła nadal mocno z nich czerpią. Dlatego krótkie, jednostronicowe humoreski i typ żartów spodobają się również tym przyzwyczajonym już do obecnych hitów. Całość jednak jest tak urocza i ujmująca, że z pewnością niejednego czytelnika zachęci do sięgnięcia po starsze pozycje i odkrycia fascynującego świata europejskich komiksów humorystycznych. Ja ze swej strony polecam i mam nadzieje, że wydawnictwo Egmont (podobnie, jak to ma miejsce z wydawanymi przez nie od kilku lat „Smerfami”), sięgnie także po klasyczne albumy „Ptysia i Billa”.\nDodana przez Tomasz P. w dniu 2019-01-11\nNa horyzoncie - zabawa!\nTowarzyszami zabaw Ptysia i Billa, o czym przekonujemy się na kolejnych stronach, jest często kolega Ptysia, Piotrek i jego żółwica, Karolina. Im więcej członków zabawy tym ciekawiej, nie dziwią więc wcale pomysły w stylu zabaw w piratów, czy starty rakiety kosmicznej ;) Ale nawet z prozaicznych, codziennych czynności można zrobić sobie niezłą zabawę, o czym świadczy chociażby sposób, w jaki chłopcy koszą trawnik ;)\nDodana przez Robert W. w dniu 2018-11-21\nZ rozpędu miałem napisać, że komiks „Ptyś i Bill. Do ataku!” jest zwycięzcą konkursu imienia Janusza Christy. W sumie historie te na pewno by zdobyły jakąś nagrodę. Jednak komiks o chłopcu i jego psie w Belgii znany jest już od 1959 roku, a jego twórca Jean Roba chciał, aby Ptyś i Bill byli odpowiedzą na Fistaszki – kolejny komiks legenda. Czy stał się taka odpowiedzią? Nie mnie oceniać, jednak w kraju powstania stała się ta seria niezwykle popularna, na jej podstawie powstały seriale i filmy. Po śmierci autora dalszą kontynuacją zajmuje się twórca - „namaszczony” przez pomysłodawcę.\n„Do ataku!” to historie pisane już przez Verrona.\nA są to krótkie historyjki przedstawiające nam perypetia chłopca, który wraz ze swoim psem przeżywa mnóstwo przygód. Dużą role w tych perypetiach odgrywa wyobraźnia dziecka. A mamy tu do czynienia między innymi z takimi opowieściami jak ta w której nasza drużyna udając lunatyków podkrada różne smakołyki z lodówki, albo ta opisująca sytuację gdy Bill nie może się wprost rozstać z Ptysiem, gdy ten spieszy do szkoły. Zachęcam do lektury.\nPodsumowując seria ta zapewne wywoła na twarzy niejednego dziecka uśmiech,a nawet szczery śmiech. A i ja bawiłem się doskonale przewracając kolejne stronice tego komiksu. Sporym plusem są również rysunki – które – jak wiadomo – są podstawą każdego komiksu. Ich autorem jest właśnie wspomniany przeze mnie Verron. A historie tu przedstawione bazują przede wszystkim na perypetiach jakie mogą być udziałem chłopca i jego psa. Szczególnie zaskakującym elementem jest żółwica, która jest zakochana w Billu. Polecam całą serię.\nAutorzy: Cric, Laurent Verron, Pierre Veys\nFormat: 16.7 x25.5 cm\nOryginalny tytuł: Boulle&Bill: Mon meilleur ami (vol. 32); A L'abordage! (vol. 33); Un amour de Cocker (vol. 34)\nTłumacz: Magdalena Miśkiewicz\nWymiary: 17x25.5 cm\nPowiązane tematy: Prezent na Pierwszą Komunię Świętą 2021, Prezenty na Dzień Dziecka, Promocja na książki, Last Minute, Wyprzedaż magazynowa, KOMIKSY SĄ SUPER!, komiksy dla dzieci i młodzieży\n27,16 zł 39,99 zł Do koszyka dodaj do schowka\nKomiksy są super! Ptyś i Bill. Śmiech to zdrowie. Tom 2 Drugi tom skrzącej się humorem serii gagów zarówno dla dzieci, jak i dorosłych. Ptyś chodzi do podstawówki. Nie przepada za szkołą ani warzywami, uwielbia za to szalone pomysły i wygłupy. Ma też wielką i niczym nieskrępowaną wyobraźnię. A że...\nPtyś i Bill. Tom 4. Psi nos\nPrzygody pomysłowego chłopca i jego szalonego psa. Humorystyczna seria dla dzieci i dorosłych. Album zbiorczy zawiera trzy tomy oryginalne: Wszystko gra!, Psi nos i Jak ten Bill wspaniale łapie!. Nie ma to jak psi nos! Spaniel Bill coś o tym wie – czy to na wsi, gdy zabawia się w psa myśliwskiego,...\nPrzygody sympatycznego psa Billa i jego pana – małego chłopca Ptysia. Humorystyczna seria dla dzieci i dorosłych. Ptyś ciągle ma kłopoty – w szkole powoduje wypadek dyrektora, ucieka przed strażnikami parków miejskich, dowiaduje się, że każdy musi robić w życiu coś ważnego... A co ważnego może...\n17,14 zł 24,99 zł Do koszyka dodaj do schowka\nKonkurs im. Janusza Christy Lil i Put. Tom 1. Jak przelać kota do kieliszka?\nKomedia fantasy dla czytelnika w każdym wieku. Małoludy Lil i Put to idealnie dobrany duet - obaj są z wykształcenia darmozjadami, a z profesji nierobami. Przemierzają świat w poszukiwaniu tanich (a najlepiej darmowych) posiłków. Choć niechętni przygodom, mają tendencje do pakowania się w każde...\nWesołe przygody chłopca Ptysia i jego narwanego psa Billa. Bill i Pyś starają się być grzeczni, ale nie zawsze im wychodzi. Czy można spokojnie wysiedzieć w domu, gdy przyjemniej jest bawić się w Indian albo w tropienie bandytów? Czy lepiej grzecznie iść spać, czy nocami obserwować spadające...\n27,38 zł 39,99 zł Do koszyka dodaj do schowka\nMarvel now Cyrk przybył do miasta. Wolverine i X-Men. Tom 1\n"Szkoła dla mutantów to miejsce, gdzie obdarzeni rozmaitymi mocami młodzi ludzie uczą się, jak żyć i jak korzystać ze swych talentów w imię dobra. Nauczycielami w tej placówce są doświadczeni X-Men, a dyrektorem sam Wolverine. Niestety, członkowie tej społeczności rzadko tak naprawdę mogą skupić...\nMarvel now Wolverine. Tom 1. Trzy miesiące do śmierci\nPo utracie zdolności regeneracji Wolverine chce coś udowodnić. Jednak zanim znów stawi czoło Sabretoothowi, musi stać się silniejszy niż kiedykolwiek - choć będzie to znacznie trudniejsze, niż mu się wydaje. Ile trzeba, by Logan odwrócił się od swojej szkoły i przyjaciół z X-Men? Czy naprawdę...\nUrsynowska Specgrupa do rozwałki Tom 1\nHistoria nieformalnej grupy bojowej powołanej przez czterech mieszkańców jednej z warszawskich dzielnic. Bohaterami komiksu są: Dziadek, Teściu, Docent, Stiga i Dochnal. I nagroda na Międzynarodowym Festiwalu Komiksu w Łodzi.\n17,83 zł 26,90 zł Do koszyka dodaj do schowka\nSasza wróciła do lasu by wychować swoje kocięta - Ćmę, Jastrzębia i Kijankę. Jest pewna, że udaje jej się trzymać z dala od wścibskich oczu Klanu Cienia, ale Tygrysia Gwiazda nadal nawiedza ją w snach. Kotka boi się, że przywódca Klanu Cienia wkrótce dowie się o istnieniu kociąt. Gdy nadciąga pora...\n"Tintin, kapitan Baryłka i profesor Lakmus udają się do Sydney na Międzynarodowy Kongres Astronautów i na zasłużone wakacje - "żadnych tarapatów... żadnych awantur..." - jak powiedział na początku Baryłka. Gdy jednak spotykają na lotnisku miliardera Laszlo Carreidasa i za jego namową postanawiają...\nTaniej o: 12,80 zł (32%)


Strony:  2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ... 74 Do dołu\nAutor Wątek: Zgagusiowe Przytulisko (Przeczytany 341319 razy)\n« dnia: Kwiecień 12, 2012, 11:21:52 am »\nNa terenie Rybnika znajduje się awaryjny dom tymczasowy dla króliczków nazwany na Zgagusiowym przytuliskiem. To jedno wydzielone pomieszczenie, ogrzewane z wodą i z klatkami, gdzie króliczki mogą zaczekać na miejsce w Azylu, dt lub ds.\nObecnie z Przytuliska wyjechał na dt Marcin.\nW przytulisku przebywają:\nUszaki szukają wirtualnych opiekunów\n« Ostatnia zmiana: Kwiecień 12, 2012, 13:36:22 pm wysłana przez zgaga14 »\nOdp: Zgagusiowe Przytulisko\n« Odpowiedź #1 dnia: Kwiecień 13, 2012, 09:16:10 am »\nBardzo prosimy o :\n- podkłady jednorazowe,\nJeśli ktoś ma i może wspomóc nas będę bardzo wdzięczna.\n« Odpowiedź #2 dnia: Maj 07, 2012, 11:51:32 am »\nChciałam prosić Was o Pomoc.\nOdebrałam faktury za leczenie królików u weterynarza. Cała suma przekracza 1200zł. Chciałam prosić o wpłaty na konto\nTytuł: na leczenie rybnickich króliczków.\nJak króliki są zdrowe, koszt jednej wizyty wynosi 30 zł. Gdy jednak chorują koszty są ogromne. U mnie przeważnie są chore króliki. Koszt leczenia samej Śnieżynki (badania, wizyty i leki) przekroczył 300zł.\nBardzo proszę o wpłaty dla moich uszaków, one potrzebują Waszej pomocy.\n« Odpowiedź #3 dnia: Maj 08, 2012, 10:35:07 am »\nProsimy o wsparcie Zgagi\n« Odpowiedź #4 dnia: Maj 08, 2012, 17:42:30 pm »\nPodbijam. Zaga to niesamowita osoba o wielkim sercu- bardzo proszę o pomoc dla jej podopiecznych.\n« Odpowiedź #5 dnia: Maj 09, 2012, 08:36:16 am »\nNa jaki adres wysłać podkłady??\n« Odpowiedź #6 dnia: Maj 09, 2012, 09:01:05 am »\nCytat: zielonaherbata w Maj 09, 2012, 08:36:16 am\n« Odpowiedź #7 dnia: Maj 09, 2012, 09:58:54 am »\nJa wysle paczke rekawiczek jednorazowych i jak znajde to tez podklady jednorazowe\nZgaga czy cos jeszcze potrzebujesz z takich chemicznych rzeczy?akurat z allegro ci wysle wszystko.\n« Odpowiedź #8 dnia: Maj 09, 2012, 10:23:46 am »\n« Odpowiedź #9 dnia: Maj 09, 2012, 10:28:41 am »\nA ja nadal mam te rękawiczki niewysłane Teraz po wypłacie w końcu podeślę- coś jeszcze się przyda z takich "dupereli"? Jakieś probiotyki/witaminy? Lub coś podobnego?\n« Odpowiedź #10 dnia: Maj 09, 2012, 11:20:56 am »\nDzięki Iskra, ale mam.\n« Odpowiedź #11 dnia: Maj 11, 2012, 10:07:35 am »\n« Odpowiedź #12 dnia: Maj 11, 2012, 10:14:54 am »\n10 maja ze Zgagusiowego przytuliska na dt wyjechała Kasia. Kasia pojechała do Piekar Śląski, do uroczego chłopczyka. Jak uszyska się polubią Kasia będzie miała ds. Pod tym adresem można śledzić wątek Kasi i jej chłopaka http://forum.kroliki.net/index.php?topic=13770.0 .Ola88 bardzo dziękujemy\nNa dt wyjechała również Śnieżynka. Śnieżynka ma zasilić "grupę" uszaków Elmo. Elmo ma 4 pary uszu i razem ze swoją rodziną chciał dać domek jeszcze jednemu króliczkowi. Jeśli Śnieżynka zostanie zaakceptowana to będzie miała domek wśród stada króliczego we wspaniałej rodzinie Elma. Bardzo dziękuję również za prezenty jakie dostały uszaki od rodziny Elmo i za transport dla Kasi i Patrycji\nPatrycja to ruda królinka, która dwa lata żyła w sklepie. Patrycja jest przepięknym barankiem z lekką nadwagą. Została zbadana i jest zdrową 100% dziewczyną. Lada moment będzie miała swój wątek w dziale oddam.\nBardzo dziękuję Dorkas za odwiedziny jej i jej męża. Moje uszy dziękują za ziółka, klatki, miski, kuwetę - za wszystko .\nBardzo dziękuję za pomoc - Zielonejherbacie, Kata_strofie, Dori, SiM, Chloe, Libruni, Marciuli i Andy_wawa. Za Wasze serducha i za WA.\nDziękuję Bośniak, że jeszcze odbiera ode mnie telefony ( o najdziwniejszych porach ) i opiekuje się nami i zawsze służy radą i pomocą.\nDziękuję wszystkim o których zapomniałam , wybaczcie\n« Odpowiedź #13 dnia: Maj 15, 2012, 12:38:20 pm »\nZepsułam sobie mój modem w domu.\nNa szczęście udało się go dziś zreperować:)\nZ związku z tym dopiero dziś zamówię pokłady i zapłacę, bo boję się nosić kartę z kodami i logować się do banku poza domem.\n« Odpowiedź #14 dnia: Czerwiec 23, 2012, 21:17:14 pm »\nBrak nam transporterów. W przytulisku został tylko jeden transporter, ale razem z Czarną jedzie na dt.\nJakiś czas temu dostałam od Soni trzy transportery:\n- jeden jest w dt Patrycji w Bieslku - Białej,\n- drugi jest w dt Pati w Bieslku - Białej,\n-trzeci w Rybniku w dt razem z maluchem, który przyjechał do naszej dr Moroz wprost z kociej piwnicy.\nOd Chrame i Żaby też dostałam jeden - pojechał do Torunia z Majką.\nAwaryjnie mam transporter Kicy, ale ten transporter jest ostatni....\nGdyby ktoś chciał nas poratować i podarować nam trasporter albo dwa\n« Odpowiedź #15 dnia: Czerwiec 23, 2012, 23:18:29 pm »\nmam jedenk wiklinowy dosc spory drzwiczki tylko jakos trzeba przymontowac bo Syku u nas odgryzl, wiec jak sie przyda to w poniedzialek wysle do was, albo zamowie nowy pod koniec tygodnia jak dostane wyplate\n« Odpowiedź #16 dnia: Lipiec 14, 2012, 22:29:47 pm »\nPonieważ w Zgagusiowie cisza pozwolę sobie na wspominki\nLokatorka pierwsza -Śnieżynka - pojechała do DS do Elma\nLokator drugi -Marcin - na DS w Bielsku - Białej\nLokatorka trzecia - Sklepowa Patrycja na dt w Bielsku - Białej - SZUKA DOMKU DS\nLokatorka czwarta - Czarna - na dt w Rybniku - SZUKA DOMKU DS\nLokator Piaty - Kasztanek - na ds w Rybniku\nLokatorka szósta - Kasia - ds w Piekarach Śląskich\nLokator siódmy - Zuzek - DS w Poznaniu\nLokator ósmy - Capi - DS w Zokopanem - z powodu złego stanu zdrowia okupował moją łazinkę\nLokator dziewiąty, dziesiąty, jedenasty, dwunasty - Szara, Hanka, Łatka i Różyczka za TM\nLokatorka trzynasta Pyśka - DS w Opolu\nLokatorka czternasta Majeczka - DS - nie wiem gdzie, ponieważ Majka z powodu choroby hotelowała się w Toruniu i leczyła u doc. Krawczyka\nZe śląska, ze schroniska w Rudzie Śląskiej, Elmo do Torunia zawiózł kolejną pensjonariuszkę - Kluskę, która w schronisku robiła za Kluska\n« Ostatnia zmiana: Lipiec 14, 2012, 23:00:10 pm wysłana przez zgaga14 »\n« Odpowiedź #17 dnia: Lipiec 14, 2012, 22:35:42 pm »\nGratulacje, pewnie jesteś dumna z siebie - tyle dzieci w świat wysłać\n« Odpowiedź #18 dnia: Lipiec 14, 2012, 22:46:38 pm »\nGratulacje Kasia! Masz wielkie serce\n« Odpowiedź #19 dnia: Lipiec 15, 2012, 21:36:31 pm »\nnoo Zgaga trochę tych futer wysłałaś w świat lokatorka 14 - Majeczka stacjonuje w DS we Wrocławiu\ntrzymam kciuki za Twoje zgagusiowe przytulisko :\nStrony:  2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ... 74 Do góry