Spektakl „#metoo” kobiecej grupy „Magdaleny Warszawa”. Fot. Jakub Szafrański\n17 lutego 2020 23 kwietnia 2021\nW polskim środowisku teatralnym są rzeczy, które ciągle wymagają nazwania. Teatr jest zakładem pracy, którego pracownicy i pracowniczki powinni być objęci ochroną i traktowani godnie. A kobiety pracujące w teatrze często padają ofiarami przemocy, najczęściej ze strony mężczyzn na wyższych pozycjach.\nRoger Ailes – były dyrektor generalny stacji Fox News, a zarazem główny bohater opartego na faktach serialu Na cały głos (The Loudest Voice) – wywołuje moją wściekłość. Jest we mnie głęboka niezgoda, gdy na ekranie widzę, jak manipuluje ludźmi, projektuje przekaz stacji, bazując na taniej sensacji mającej wywołać silne emocje, oraz miesza się w świat polityki. Jeszcze mocniej reaguję na to, w jaki sposób ten wpływowy mężczyzna traktuje kobiety: jak każe im się ubierać w „seksowne” sukienki, znieważa je, podważa ich wiarę we własne kompetencje, a wreszcie dotyka je i zmusza do seksu.\nNa cały głos o przemocy\nFabuła serialu prowadzona jest jednak w taki sposób, że moja wściekłość zostaje szybko zagospodarowana i znajduje ujście, kiedy Gretchen Carlson, jedna z upokarzanych i wykorzystywanych dziennikarek, zaczyna się buntować, zbierać dowody i nagrywać swoje rozmowy z dyrektorem, a wreszcie wnosi przeciwko niemu oskarżenie. Do jej działań stopniowo dołączają inne kobiety, które o swoich krzywdach mogą wreszcie zacząć mówić na cały głos.\nDużą satysfakcję sprawia mi oglądanie upadku Ailesa. W dodatku formuła miniserialu, który w kilka godzin pokazuje wydarzenia rozgrywające się na przestrzeni lat, daje mi złudzenie, że sprawiedliwość przychodzi szybko, pozwala nie myśleć o latach bezsilności, bólu i czekania na zadośćuczynienie, co daje wygodne poczucie triumfu nad złem.\nRzeczywistość jest oczywiście o wiele bardziej skomplikowana niż fabuła serialu. Satysfakcję ze zwycięstwa zmniejsza między innymi fakt, że Ailes, chociaż został pozbawiony stanowiska, otrzymał od stacji 40 mln dolarów odprawy, Carlson zaś w ramach zawartej ugody dostała (w tym wypadku jedynie) 20 mln. Niewątpliwie jednak afera wokół stacji ma ogromne znaczenie symboliczne i daje nadzieję, że przemoc może nie być obezwładniajacą siłą i że możliwe jest wyzwolenie się z jej mocy. Pozwala mi wierzyć, że zaczął się czas, w którym kobiety będą mogły występować przeciw mężczyznom u władzy i odnosić w tych bataliach zwycięstwo, że ich zarzuty mogą być słyszane (warto zauważyć, że trochę ponad rok po przedstawieniu przez Carlson zarzutów wybuchała afera wokół Harveya Weinsteina i rozpoczęła się era #metoo).\nPodobne uczucia – oburzenie, wściekłość, współczucie, podziw dla odwagi mówiących „na cały głos” oraz nadzieję – daje mi czytanie o aferze wokół Teatru Bagatela, w którym pracownice wystąpiły przeciwko dyrektorowi, zarzucając mu trwające latami mobbing i molestowanie. Skarga tych kobiet spotkała się z dużym zainteresowaniem mediów, afera znacznie wykroczyła poza obieg środowiskowy, wreszcie dyrektorowi postawiono zarzuty prokuratorskie.\nSytuacje w środowisku teatralnym, o których mam zamiar napisać w tym tekście, nie są równe działaniom Rogera Ailesa czy też dyrektora krakowskiego teatru. Jednak w moim odczuciu różnica między nimi nie polega na innej jakości opisywanych czynów, ale skali i natężeniu zawartej w nich przemocy. Wspólne dla nich wszystkich jest to, że są efektem poczucia władzy związanego z silną pozycją społeczną oraz wyobrażonego prawa do panowania nad cudzym ciałem i umysłem. Tak się składa, że zazwyczaj to prawo przyznają sobie mężczyźni. I że zazwyczaj jest to ciało i umysł kobiety.\nJest coś jeszcze, co różni opisane wyżej przypadki od tych, które chcę tu przywołać. W obu historiach imię sprawcy przemocy zostało głośno wypowiedziane, a historie ofiar usłyszane (nie oznacza to, że obie sprawy nie doczekały się głosów pełnych zjadliwej krytyki i powątpiewania w prawdziwość przedstawianych zarzutów).\nZastanawiam się, ile słów o przemocy zostało zignorowanych, ile argumentów zdyskredytowano, a wreszcie ilu kobietom odmówiono prawa głosu lub ich relację uznano za niewystarczającą, za mało wiarygodną, za mało poważną, by wywołać jakąkolwiek reakcję. Ile razy poważne potraktowanie cudzej skargi zostało zastąpione wątpliwością podobną do tej, o której pisze Rebecca Solnit: „Moja przyjaciółka, która prowadzi szkolenia dotyczące molestowania seksualnego na jednym z dużych uniwersytetów, opowiada, że kiedy wygłosiła prezentację w szkole biznesu na swoim kampusie, jeden ze starszych profesorów zapytał: »Dlaczego mielibyśmy rozpoczynać dochodzenie, opierając się na zeznaniach tylko jednej kobiety?«”.\nW środowisku teatralnym również często mamy do czynienia ze zjawiskiem świadomego ignorowania skargi „tylko jednej kobiety” (czy też tylko jednego pokrzywdzonego). Dzieje się to na różne sposoby. Pierwszym z nich jest niedopuszczanie do głosu osób, które w hierarchii instytucji są najniżej. Dopiero od niedawna aktorzy i aktorki opowiadają na łamach mediów branżowych o niesprawiedliwościach dotykających ich w instytucjach (m.in. w serii wywiadów na dwutygodnik.com czy w tekstach i wywiadach Moniki Kwaśniewskiej w „Didaskaliach” ), jeszcze rzadziej taki głos udzielony zostaje innym pracownikom teatru: zajmującym stanowiska administracyjne, techniczne, zatrudnionym w pracowniach.\nO zaniechaniach uniemożliwiających publiczne zabranie głosu osobom położonym niżej w hierarchii teatralnej pisze Marta Keil w tekście opublikowanym w „Didaskaliach” w kontekście afery wokół zespołu Troubleyn/Jan Fabre (w liście otwartym byli współpracownicy i współpracowniczki oskarżyli słynnego choreografa i reżysera o molestowanie i mobbing w pracy).\n„Odpowiedzialność leży także po naszej stronie: piszących teksty krytyczne i analityczne, zapraszających na festiwale, przyznających nagrody, budujących pozycję danego twórcy czy twórczyni bądź instytucji, lekceważących dochodzące do nas niepokojące sygnały. Ile razy, zapraszając spektakle Jana Fabre’a, podejmowaliśmy próbę sproblematyzowania uprzedmiotowionej pozycji performerek w jego spektaklach i ich wpisania w patriarchalne ramy? Ile razy rozmawialiśmy o tym z performerkami? Ile czasu (i miejsca w tekście) poświęciliśmy na rozmowę ze współpracownikami »wielkiego artysty«, a ile na rozmowę z nim, z gwiazdą? Komu dajemy prawo i przestrzeń do zabierania głosu, a komu ich odmawiamy?”.\nKolejnym sposobem na ukrywanie mechanizmów przemocy jest świadome niezauważanie dostępnych publicznie skarg. Chyba najbardziej jaskrawym przypadkiem tego kontrolowanego „niesłyszenia” jest historia opowiadana przez reżyserkę Katarzynę Szyngierę. Po raz pierwszy została ona wypowiedziana przez nią osobiście na nagraniu w czasie czytania dramatu Pięść Antoniny Skolicz w Instytucie Teatralnym. Ta opowieść została powtórzona przez jedną z aktorek w reżyserowanym przez Szyngierę spektaklu Casting, pokazywanym dwukrotnie w nurcie OFF ubiegłorocznego Przeglądu Piosenki Aktorskiej.\nJakimiak: Zamykanie ust artystom jest niebezpieczne\n„Następnym punktem na mojej liście jest krakowska szkoła teatralna. Dla mnie to jest historia, która mnie do tej pory strasznie wkurwia po prostu. I mam ochotę to powiedzieć głośno, bardzo głośno, że na zajęciach z reżyserii Mikołaj Grabowski włożył mi rękę pod spódnicę. Nie był to gest teoretycznie seksualny, o podtekście seksualnym. Tylko włożył mi rękę i powiedział, że jeśli ja nie nauczę się… To było takie i co, co, i co – jeśli nie nauczysz się prowokować swoich aktorów i zmuszać ich do przekraczania granic, to nigdy nie będziesz reżyserką. To chodziło o to, że zdaniem profesora Grabowskiego wyreżyserowałam chujową scenę na zaliczenie. Dostałam wtedy z tego trzy na szynach. Podobno chciał mnie wtedy wyrzucić ze szkoły. Położył mi rękę na udzie, nie dotykał mojej cipki, ale pamiętam, że było to dla mnie doświadczenie totalne, że nikt nie zareagował na to z mojego roku, ja też nie zareagowałam. Potem myślałam o tym, żeby z tej szkoły zrezygnować. Przez dłuższy czas miałam wtedy ciężki czas. To doświadczenie mnie bardzo zgnoiło” – mówi reżyserka w Pięści.\nZastanawiam się, ile słów o przemocy zostało zignorowanych.\nSłowa te nie doczekały się jednak reakcji, nie rozpoczęły poważnej środowiskowej dyskusji, nie wiem, czy krakowska AST podjęła jakiekolwiek kroki w celu wyjaśnienia tej sytuacji. Jedno jest pewne: chociaż słowa oskarżenia zostały odważnie wypowiedziane, nie wybrzmiały dostatecznie mocno, by wywołać zmianę.\nI wyobrażam sobie tu ciąg wymówek, że po pierwsze oba wyznania odbyły się w ramach spektaklu, czyli w pewnej konwencji artystycznej (chociaż podanie personaliów tę konwencję dostatecznie łamie), a także że spektakle były dość niszowe (czytaj: można było ich nie widzieć). Jednak sam fakt, że to wyznanie miało szansę pojawić się właśnie w takich produkcjach, a oskarżenia skierowane wobec uznanego reżysera, wieloletniego dyrektora sceny narodowej i pedagoga nie zaistniały na scenach teatrów repertuarowych, również jest nie bez znaczenia.\nWymówki tłumaczące niesłyszenie niewygodnych wypowiedzi znajdą się zawsze. 8 marca 2019 roku w internecie pojawił się film zatytułowany Anchois courage!, w którym dwie osoby w strojach kosmitów dzielą się ze sobą plotkami z Ziemi dotyczącymi molestowania w teatrze. Nie pada tam żadne nazwisko, wszystko podane jest w formie przypuszczenia. Identyfikacja bohaterów opowieści nie jest jednak trudna, opowiedziane tam historie od dawna funkcjonują w obiegu plotkarskim łącznie z nazwiskami.\nLink do nagrania wysłano części osób ze środowiska teatralnego, nie zostało ono jednak potraktowane poważnie. Jedynie Anna Majewska w czasie konferencji Ślepa plamka? Współczesna krytyka teatralna wygłosiła referat O czym wiedzą wszyscy? „Anchois courage!’: krytyka teatralna i plotka (opublikowany w lutowym numerze „Dialogu”). W końcu to tylko plotki – ten zarzut został sformułowany wprost na Facebooku grupy.\nOczywiście jest w nim dużo słuszności. Funkcjonowanie oskarżeń wobec konkretnych osób w formie plotki środowiskowej jest krzywdzące. Oskarżony, jeśli jest niewinny, nie może tego dowieść, historia prawdopodobnie z czasem obrośnie dalekimi od prawdy kontekstami i informacjami, ofiara zaś nie zdobędzie w ten sposób zadośćuczynienia. Jednak dopiero kiedy powstanie forum, na którym będziemy mogły na cały głos mówić o doznanych krzywdach, bez obawy i z nadzieją na sprawiedliwość, plotka straci swoją funkcję. Na razie jest to jedyny rodzaj przekazu, który możemy bezpiecznie sformułować, z nadzieją, że zostanie usłyszany.\nTeraz mamy tylko to: media społecznościowe, stoliki w kawiarniach, małe sceny, offowe projekty. I to właśnie tam pojawiają się zagadnienia, które rozszerzają pola krytyki instytucjonalnej, tam wyznaczane są nowe obszary tematyczne, do których mainstream, dziennikarze czy badacze dopiero powoli dochodzą.\nKiedy opowieści o przemocy jakimś cudem przejdą już przez owe wąskie gardła – i nie dość, że wypowiedziane, to jeszcze zostają zauważone – obrońcy status quo mogą się uciec do jeszcze jednego sposobu: zdyskredytowania przedstawionych argumentów lub ich osłabienia. Ten mechanizm ujawnił się m.in. w dwóch wydarzeniach: dyskusji, która miała miejsce po czytaniu tekstu Aktorki. Przepraszam, że dotykam Michała Telegi oraz polemice Krystiana Lupy z tekstem Moniki Kwaśniewskiej pt. Między wolnością a manipulacją. Sytuacja aktorów i aktorek w Factory 2.\nPrzyjrzyjmy się obu sytuacjom, których zignorowanie musiałoby kosztować oponentów bardzo wiele wysiłku. Dramat Michała Telegi poświęcony został sytuacji studentek aktorstwa w szkole teatralnej. Tytułowa fraza „przepraszam, że dotykam” to powiedzenie jednego z wykładowców, a jak pokazały rozmowy przeprowadzone przez autora z koleżankami ze studiów, problem przedmiotowego traktowania, dotykania ich, obrażania jest codziennością młodych aktorek.\nJak opowiadała na czytaniu prodziekanka Wydziału Reżyserii Dramatu w krakowskiej Akademii Sztuk Teatralnych Iga Gańczarczyk, pierwsze przedstawienie tekstu spotkało się z małym zainteresowaniem osób ze szkoły. Jednak podjęte później działania instytucjonalne (powołanie zespołu roboczego, którego zadaniem jest wypracowanie uczelnianego kodeksu etyki), popularność tekstu oraz zaproszenie go na takie imprezy, jak zorganizowana przez warszawską Akademię Teatralną międzynarodowa konferencja O czym milczeliśmy w szkołach teatralnych?, sprawiły, że trudno było go dłużej nie zauważać.\nJedna z jego prezentacji odbyła się w ramach Forum Młodej Reżyserii, które do Krakowa przyciągnęło sporą rzeszę dyrektorów, dramaturgów, krytyków. Mam wrażenie, że dyskusja po nim, zainaugurowana przez Igę Gańczarczyk i dziekankę Wydziału Reżyserii Dramatu Iwonę Kempę, zaskoczyła część publiczności, która nie spodziewała się, że będzie musiała brać czynny udział w rozmowie dotyczącej przemocowych praktyk w szkole.\nZ kolei referat Moniki Kwaśniewskiej po raz pierwszy wygłoszony został w ramach zorganizowanej w Krakowie konferencji pt. Krystian Lupa: artysta i pedagog (sic!), przed obliczem gwiazdy polskiego teatru, a następnie opublikowany w rozszerzonej wersji w „Didaskaliach” razem z polemiką mistrza. Tekst badaczki wyrażał wątpliwości dotyczące warunków przeprowadzania prób, zakresu władzy reżysera, zadawał pytanie o to, czy stosowane były przez niego techniki manipulacyjne.\nJak zauważa Rebecca Solnit, „bardzo często, kiedy kobieta mówi coś, co podważa opinię mężczyzny, zwłaszcza potężnego lub cieszącego się popularnością […], albo kiedy krytykuje ona instytucje, zwłaszcza te, które mają coś wspólnego z seksem, w odpowiedzi zostają zakwestionowane nie tylko fakty, które przytacza, ale samo jej prawo i zdolność do mówienia. Pokoleniom kobiet wmawiano, że mają urojenia, wszystko im się miesza, że manipulują, że są złośliwe, spiskują, że nieuczciwość jest im wrodzona… Nierzadko wszystko naraz. Możecie to nazwać syndromem Kasandry”. Mechanizm ten silnie widoczny jest w obu przywoływanych tu przypadkach.\nW swojej polemice Krystian Lupa już na wstępie dyskredytuje tekst badaczki: „Nie chciałbym polemizować z tym tekstem, chociaż nie uważam go ani za w pełni rzetelny (zwłaszcza na etapie wniosków i interpretowania wypowiedzi aktorów), ani za obiektywny. Zresztą obiektywność w tego typu badaniach twórczego procesu wydaje się czymś nieosiągalnym i być może niekoniecznie potrzebnym. Czymś ciekawym było tu dla mnie zobaczyć rewers naszej twórczej przygody i drugą stronę mitu, tworzonego przez aktorów, możemy go nazwać skrótowo mitem garderoby. Tego terminu w żadnym wypadku nie traktuje pejoratywnie”.\nBez podania argumentów podważa on przedstawioną przez Monikę Kwaśniewską narrację, a także sam przedmiot podjętych przez nią badań. Pomimo zaś zapewnień o tym, że nie traktuje pejoratywnie określenia „mit garderoby”, w ten sposób umniejsza rangę dość precyzyjnego i uargumentowanego wywodu badaczki, zmieniając go w jakiś rodzaj plotki, a jak już wiemy, plotka jest czymś, czym zbytnio nie należy się przejmować. Jest nie do udowodnienia, jest tylko „czymś ciekawym”.\nPodczas gdy reżyser podważa zdolność uznanej badaczki do trafnego sformułowania przedmiotu badań, aktorce Małgorzacie Hajewskiej odmawia prawa do samodzielnego decydowania o swoim ciele i określenia, co jest dla niej lepsze. Kwaśniewska w swoim tekście zwraca uwagę na to, że na „urodzinach Warhola”, imprezie, której rejestracja stała się częścią spektaklu, obecny był alkohol, i wyraża wątpliwości, czy powinien on być elementem pracy przy spektaklu. Cytuje w dodatku wypowiedź aktorki stwierdzającej, że jej to przeszkadzało, ponieważ w tym momencie odstawiała alkohol.\nLupa zaś komentuje: „Uwaga Małgosi Hajewskiej, że w tym momencie właśnie odstawiła alkohol, wydaje mi się z jej strony nadużyciem. Czy to znaczy, że poza urodzinami Warhola nie chodziła na inne przyjęcia?” – kończy efektownym pytaniem retorycznym, na które oczywiście odpowiedzi nie poznamy. Odpowiedź ta nie jest swoją drogą istotna, ponieważ inne przyjęcia były częścią życia prywatnego aktorki, jej decyzją i jej odpowiedzialnością, uczestnictwo zaś w „urodzinach Warhola” – częścią jej pracy. Nie wiadomo również, dlaczego Krystian Lupa za nadużycie uważa wypowiedź aktorki o jej niekomfortowym samopoczuciu. Czyżby lepiej niż ona wiedział, co jest dla niej dobre, a co nie?\nPowątpiewanie w to, czy kobiety mogą samodzielnie ocenić to, jak się czują, przelewa się na wszystkie ofiary przemocy. Rodzi się w ten sposób obawa, czy są one w stanie sformułować zgodne z prawdą oskarżenia. Bo przecież według publicznego dyskursu bardzo możliwe, że im się to tylko wydaje.\nPrzekonanie to widoczne jest w dyskusji w krakowskiej szkole, w czasie której zastanawiano się, czy student jest w stanie precyzyjnie operować pojęciem przemocy. Zadano pytanie, czy w takich warunkach będzie jeszcze można bez obaw wydać studentom jakiekolwiek polecenia. Reżyserka Anna Augustynowicz mówiła: „To się skończy tak, że wszyscy się będziemy bać siebie nawzajem. Przecież na próbie będziesz się bała odezwać, bo za chwilę ktoś pójdzie na policję”. Jak słusznie zauważa w odpowiedzi teatrolożka Marta Bryś: „Ale teraz aktorzy boją się odezwać, więc ten strach cały czas jest. Pedagog się nie boi, ale student się boi. Cały ten system oparty jest na strachu”.\nPrzypomina mi to medialną dyskusję dotyczącą dostępności tabletek dzień po bez recepty, w której to niektóre media i politycy argumentowali, że kobiety, gdy tylko dostaną takie prawo, zaczną łykać owe tabletki jak cukierki. Obawa wyrażana w czasie krakowskiej dyskusji jest podobna i można ją streścić tak: kiedy tylko w instytucjach pojawi się kodeks etyki, kobiety zaczną oskarżać każdego, kto na nie źle spojrzy, wykorzystując wszystkie nadarzające się okazje do sformułowania zarzutów.\nCiekawe, że chociaż obecnie mamy do dyspozycji wiele lekarstw dostępnych bez recepty, zdecydowana większość kobiet nie cierpi na lekomanię. Chociaż mamy cały kodeks karny, nie spędzamy masowo czasu na komisariatach, oskarżając kogo popadnie o kradzieże czy inne nadużycia. Widocznie to tylko nasza cielesność i poczucie godności niosą ze sobą takie niebezpieczeństwo. Tylko o tym, czy jesteśmy obrażone, znieważone, molestowane, nie jesteśmy w stanie samodzielnie decydować.\nW dyskusji podczas Forum Młodej Reżyserii wielokrotnie padało hasło: „Nie urządzajmy polowania na czarownice”. „My nie możemy polować na czarownice. My musimy uświadamiać”. „To nie ma być polowanie na czarownice. To nie o to chodzi, żeby teraz pod pręgierzem postawić winnych, wskazać ich palcem. Tylko żeby tak naprawdę ujawnić mechanizmy i zobaczyć, gdzie system pozwala na nadużywanie władzy”.\nPrzypomnijmy, że polowanie na czarownice to okres masowej, systemowej przemocy wobec kobiet, które, jak zauważa Mona Chollet w książce Czarownice. Niezwyciężona siła kobiet, pod wieloma absurdalnymi pretekstami oskarżone były głównie o wypowiedzenie władzy mężczyznom. Używanie tego pojęcia w tym kontekście jest potężnym paradoksem, bo my chcemy jedynie mieć możliwość wnoszenia w ramach instytucji skargi na tych, którzy przemocy się dopuszczają, nie zaś skazywanie na cierpienia domniemanych winnych.\nDla dużej części zgromadzonych na dyskusji najprostszym „środkiem zaradczym” wydaje się stworzenie koleżeńskich komisji. Nie jest to jednak rozwiązanie satysfakcjonujące, ponieważ ciche napomnienia i formułowanie wniosków natury ogólnej nie wystarczą. Przemocy winne są konkretne osoby, które skrzywdziły innych konkretnych ludzi. Cały paradoks tej sytuacji wychodzi na jaw, gdy pomyśleć o zastosowaniu postulowanych zasad w sytuacji innego przestępstwa. Przecież gdy widzę, że Rysiek ukradł mi samochód, oczekuję od policji działań przeciwko niemu, a nie ogólnej refleksji, że kradzież jest zła.\nTeksty o przemocy wobec kobiet często zawierają fragment, w którym to autorki tłumaczą się z faktu, że ten temat poruszają. Zaznaczają wyraźnie, że chociaż akurat tak się zdarza, że o wiele częściej kobiety stają się ofiarami przemocy, to oczywiście istnieją mężczyźni uczciwi i wspierający, kobiety zaś również bywają opresyjne. Widać w tym, ile musimy wykazać empatii, jak bardzo udowadniać, że nie jesteśmy żądnymi krwi harpiami, żeby w ogóle móc podjąć temat i powiedzieć głośno to, co jest oczywiste: systemowa przemoc dotyka przede wszystkim kobiety, to one są jej głównymi ofiarami, to o nas jest ta walka, czy to w pojedynczych instytucjach, czy w całym społeczeństwie.\nWarto w tym kontekście przypomnieć cytowaną przez Solnit wypowiedź Nicholasa D. Kristofa: „Jeśli idzie o kobiety między piętnastym a czterdziestym czwartym rokiem życia, istnieje większe prawdopodobieństwo zgonu lub okaleczenia w wyniku męskiej przemocy niż śmierci na raka, malarię i w wypadkach drogowych razem wziętych”.\nW opublikowanym w „Dialogu” tekście A młode reżyserki też Piotr Morawski wyraźnie zaznacza, że chociaż oczywiście kobiety również dopuszczają się przemocy, nie jest to problem o charakterze systemowym. Odnosząc się do dyskusji w krakowskiej szkole, badacz pisze: „Chodzi raczej o erystykę. O sztukę uniku. O kierowanie rozmowy na inne tory. O wrzucanie podobnych, lecz jednak różnych przypadków stosowania przemocy w relacjach aktorek i aktorów z reżyserkami i reżyserami (tu gender też nie jest bez znaczenia). Po angielsku mówi się, że to »red herring«, fałszywy trop, który ma na celu przekierowanie dyskusji na inny, z reguły bardziej wygodny dla stosujących ten chwyt temat. Wiele wysiłku włożono, by rozmowa o molestowaniu młodych kobiet w szkole była rozmową o czymś niby podobnym, lecz w gruncie rzeczy całkiem innym”.\nVeronika Pehe, Apolena Rychlíková\nMorawski zwraca tym samym uwagę na jeszcze jeden aspekt poważania tego oczywistego, ze względu na statystyki, podziału płciowego. Tytułowa reżyserka ma być dowodem, że tego problemu nie da się łatwo i konkretnie zdefiniować, rozmywa jego granice. Jak pisze Rebecca Solnit: „Mamy do czynienia z urodzajem na gwałt i przemoc wobec kobiet – i w tym kraju, i na całej ziemi. Przemoc tę jednak bardzo rzadko traktuje się jako problem z zakresu praw obywatelskich czy praw człowieka, jako kryzys, bardzo rzadko nawet w ogóle dostrzega się, że istnieje pewien jej wzorzec. Przemoc nie ma koloru skóry, klasy, wyznania ani narodowości, ale ma płeć”.\nW krakowskiej dyskusji innymi sposobami na rozmywanie problemu były uwagi dotyczące tego, że tak właśnie wygląda świat, że przemoc jest czymś, co pojawia się już w szkole podstawowej, wreszcie że w innych szkołach wyższych również dzieją się złe rzeczy – jak mówi jedna z uczestniczek: „żebyśmy też mieli świadomość, że nie jesteśmy jakąś wyspą złych praktyk”. Ustawiając sprawę w ten sposób – zauważamy bądź że problemu nie ma, bo przemoc to rządząca światem zasada, bądź że problem istnieje, ale jest na tyle duży, że zanim naprawimy jedną instytucję, musimy naprawić cały świat, co w oczywisty sposób jest niewykonalne, więc po co w ogóle zaczynać.\nManipulacje artystycznego marzenia\nPewnie podobne argumenty jak te, które dotąd opisałam, funkcjonują i mają się całkiem dobrze w różnych przestrzeniach. Jednak to, że poruszam się w świecie teatru, otwiera jeszcze jedną, bardzo szeroką drogę argumentacji: odwołanie się do mitu teatru jako świątyni sztuk, która w magiczny sposób wyłączona jest spod prawa, nie może być traktowana jako zakład pracy i nie obowiązują w niej zasady życia społecznego. Jeśli coś nam nie pasuje, przeraża nas, wywołuje nasz dyskomfort, prawdopodobnie dzieje się tak dlatego, że nie jesteśmy w stanie zrozumieć specyfiki pracy artystycznej.\nTrafnie to przekonanie wyraża Krystian Lupa, w polemice z Moniką Kwaśniewską pisząc: „fenomen Warhola jest etycznie, moralnie bardzo osobliwy: u tak zwanego porządnego człowieka wzbudza lęk. Wydaje mi się, że w ogóle taka alchemiczna praca artysty wzbudza lęk u innych ludzi” oraz „największym manipulatorem jest artystyczne marzenie”. W ten sposób sugeruje, że po jednej stronie jest on, mogący więcej, obdarzony jakimiś nadzdolnościami artysta, po drugiej nierozumiejąca tego badaczka.\nSystemowa przemoc dotyka przede wszystkim kobiety.\nPo jednej stronie mamy wizję teatru jako miejsca, w którym najwyższą wartością jest sztuka, po drugiej zakładu pracy, w którym obowiązują określone zasady. Być może nie mam w sobie artystycznego marzenia, ale mam marzenie o równości, a rozumienie zasad rządzących instytucją formułowane przez Kwaśniewską jest mi znacznie bliższe.\nW polskim środowisku teatralnym są rzeczy, które ciągle wymagają nazwania. Teatr jest zakładem pracy, którego pracownicy i pracowniczki – aktor, aktorka, krawcowa, krawiec, przedstawiciele innych zawodów – powinni być objęci ochroną i traktowani godnie. Nikt nie ma prawa na nich krzyczeć ani ich obrażać, ich czas pracy powinien być regulowany. Nazwać trzeba również jeden z ważnych problemów tej instytucji: kobiety pracujące w teatrze często padają ofiarami przemocy, najczęściej ze strony mężczyzn na wyższych pozycjach.\nWalka, którą w tym momencie podejmujemy, jest walką o prawa kobiet. Tak się składa, że kobiety są także ludźmi, więc wywalczone przez nie prawa dotyczą również przedstawicieli innych płci. I chociaż koło nas jest wielu wspaniałych mężczyzn, trudno jednak nie zwracać dłużej uwagi, że to kobiety są najbardziej narażone na przemoc. Nie możemy każdej dyskusji zaczynać od udowodnienia tych racji, bo inaczej każdą dyskusję zakończymy dokładnie w tym samym miejscu.\nPomimo niesprzyjających warunków jedynym, co nam zostaje, jest konsekwentne opowiadanie naszych historii i walka o to, by zostały usłyszane. Chociaż oczywiście nie jest sprawiedliwe, że wysiłkiem mówiących ma być także walka o bycie usłyszaną. W czasie opisanej dyskusji w krakowskiej szkole w pewnym momencie odezwała się aktorka, która postanowiła podzielić się swoją historią.\nOpowiadała o reżyserze spektaklu, który wielokrotnie ją i jej koleżanki z obsady zapraszał na wino. Jako że nie miała ochoty z nim wychodzić, a trudno było odmówić jej wprost, długo zasłaniała się różnymi wymówkami, zanim powiedziała mu, że po prostu nie chce. Spotkały ją za to konsekwencje w postaci wyrażonej na wiele sposobów jawnej agresja reżysera. Kobieta jednak chciała grać w tym spektaklu, chciała dostać za niego wynagrodzenie, więc zdecydowała, że przetrwa próby do końca. Nie udało jej się znaleźć wsparcia w dyrekcji instytucji. Aktorka podkreślała, że odwaga, która pozwoliła jej odmówić reżyserowi, wynikała z jej stażu pracy w instytucji i doświadczenia; miała świadomość, że byłoby trudniej, gdyby była zaraz po szkole. Mówiła młodym aktorkom, że teatr płaci im za udział w próbach, że reszta to ich prywatny czas, którego nie muszą spędzać z reżyserem, że nie muszą występować w roli jego pań do towarzystwa.\nPomimo próby zagłuszenia jej opowieści i zarzutu z sali, że „uczy aktorki hipokryzji”, ta wypowiedź miała dużą moc. Osobiste świadectwo, świadomość tego, co jest przemocą, oraz świadomość własnej pozycji dały aktorce dużą siłę. Pomimo polemik i prób niezauważenia ta ukryta siła tkwi w każdej opowieści o przemocy. Jest wyrazem odwagi i walki o siebie i swoje prawa. Mam głęboką nadzieję, że powtarzanie na cały głos takich opowieści oraz zwracanie uwagi na niesprawiedliwość i wyzysk w końcu przyniosą nam wszystkim to, co jest głównym celem ruchu #metoo, a mianowicie sprawiedliwość.\nWszystkie cytowane wypowiedzi Rebecki Solnit pochodzą z książki Mężczyźni objaśniają mi świat w przekładzie Anny Dzierzgowskiej (Karakter 2017).


12 maja, 2020 el Brak komentarzy Koronawirus, nowi zakażeni, powiat poznański, poznań, promoslider, promoten, szpital\nWyniki badań laboratoryjnych potwierdziły zakażenie koronawirusem u pięciu osób w regionie. Na szczęście nie odnotowano kolejnych zgonów.\n1. Mężczyzna l. 40 z powiatu poznańskiego, stan zdrowia dobry, przebywa w izolacji domowej\n2. Mężczyzna l. 25 z powiatu poznańskiego, przebywa w szpitalu w Poznaniu\n3. Kobieta l. 53 z powiatu poznańskiego, stan zdrowia dobry, przebywa w izolacji domowej\n4. Mężczyzna l. 58 z powiatu poznańskiego, stan zdrowia dobry, przebywa w izolacji domowej\n5. Kobieta l. 68 z powiatu poznańskiego, stan zdrowia dobry, przebywa w izolacji domowej\nW Wielkopolsce do tej pory odnotowano 1710 przypadków zakażeń koronawirusem, w tym 123 osoby zmarły, a 579 wyzdrowiało. Hospitalizowane są ogółem 322 osoby, poddanych izolacji lub kwarantannie jest 10138 osób, a objętych nadzorem epidemiologicznym jest 345 osób.


Szacunkowa wielkość efektu dla ekspozycji PM2,5 była największa wśród mężczyzn, osób czarnych i osób kwalifikujących się do pomocy medycznej. Oszacowaliśmy również ryzyko w podgrupach osób, które kwalifikowały się do Medicaid oraz w samych białych i czarnych, aby upewnić się, czy modyfikacje skutków w zależności od rasy i statusu Medicaid były niezależne. Stwierdziliśmy, że czarne osoby, które nie kwalifikują się do Medicaid (np. Z powodu wyższych dochodów) nadal maj...\nRozszerzenie przełyku, podobnie do choroby Hirschsprunga, pozostaje przez długi czas utajone i objawia się dopiero, gdy się dołączy nieżyt przełyku lub kurcz wpustu. Objawy chorobowe nastają wtedy najczęściej bardzo powoli. Początkowo chorzy doznają od czasu do czasu gniecenia poza mostkiem lub na wysokości wyrostka mieczykowatego w związku ze spożywaniem pokarmów. Ci, którzy uważają za pierwotną zmianę kurcz wpustu, nazywają ten okres okresem przerwanego kurczowego utrudnieni...\nRzeczywiście badania w tym kierunku wykazują, że jedyna zmiana, jaką do pewnego stopnia przynajmniej można wykazać, jest zmiana reakcyi w nerwie czynnym. Zmianę udawało się spostrzec przeważnie tylko w białej substancyi rdzenia lub mózgu. W pniach zaś nerwowych zmianę reakcyi spostrzegano tylko w czasie śmierci włókien, natomiast wcale nie spostrzegano ani podczas stanu czynnego nerwów, ani w nie zabitych działaniem wysokiej temperatury (od 450—500). Wszelako i te zmiany, które s...\nPodczas fazy podtrzymującej (w wieku od 8 do 36 tygodni) pacjenci, u których odpowiedź na ustekinumab jako terapia indukcyjna oraz ci, u których nie uzyskano odpowiedzi, zostali poddani oddzielnej randomizacji w celu otrzymania podskórnego ustekinumabu (90 mg) lub placebo w 8 i 16 tygodniu, ze skutecznością oceniano w 22. tygodniu. Przejście z fazy indukcji do fazy podtrzymującej nastąpiło podczas tej samej wizyty w 8. tygodniu. Pacjenci, u których wystąpiła odpowiedź na in...\nlampa podczerwień rossmann\nna ból ucha u dzieci\nhttp://www.chili-pizza.com.pl 751#regularna miesiączka , #bytom ginekolog , #półpasiec jak długo trwa leczenie , #jak poprawić pracę nerek , #jak odetkać ucho zatkane woskowiną zapytaj , #ospa kąpiele , #gonartroza obustronna , #neurolog kartuzy , #katar alergiczny leki bez recepty , #powłoki brzuszne ,


Zalety asfaltu na zimno - Asfalt to dzisiaj podstawowa do budowy dróg\n« Gdzie stosuje się piasek do piaskowania\nZakup asfaltu na zimno »\nNawet najlepiej opracowana infrastruktura z czasem przestaje być powodem do dumy. Wpływa na to w pierwszej kolejności duży ruch. Szczególnie, jeśli jednym z najczęściej przejeżdżających środków transportu są pojazdy transportowe o sporym załadunku. Czy w związku z tym zamiast zmieniać całą nawierzchnię od początku, możemy ją skutecznie i błyskawicznie naprawić, wykorzystując nowoczesne materiały?\nRzecz jasna jest to możliwe, ponieważ w sprzedaży udostępnia się asfalt na zimno. Tego rodzaju masa bitumiczna musi być jednak skrupulatnie dobrana nie tylko do samej nawierzchni, ale zwłaszcza do terenu. Jak możemy przeczytać w opisie, niektóre tego typu produkty nie mogą być stosowane w miejscach o dużym natężeniu ruchu, chociażby w pobliżu sklepów handlowych. Z tego też względu zanim kupimy taką masę, należy sprawdzić dokładnie jej zastosowanie. Niekiedy dla pewności lepiej skonsultować się z fachowcami, czyli ludźmi, którzy sprzedają tego typu asfalt.\nJest to ważne chociażby z tego względu, iż chcąc wyeliminować ubytki w nawierzchni, nie wystarczy zaopatrzyć się w jeden worek za niewielką sumę pieniędzy. Zazwyczaj masa asfaltowa na zimno jest sprzedawana nie na kilogramy, a na palety, więc jest to spory wydatek. Natomiast, jeśli już zamówimy konkretną masę, wówczas należy dowiedzieć się, w jaki sposób należy ją położyć, aby mogła spełnić swoje zadanie. Przed użyciem każdej takiej masy należy zawsze usunąć rozmaitego rodzaju zanieczyszczenia, czy ruchome elementy, jak kamienie. Tylko w ten sposób będziemy mieć pewność, że załatany ubytek w nawierzchni niebawem ponownie nie da o sobie znać i nie będzie przeszkadzał poruszającym się pojazdom.\nDużą zaletą tego asfaltu podczas stosowania jest to, że wystarczy go zagęścić i można już nanosić na daną powierzchnię. Zgodnie z zaleceniem, masę używa się na zimno, w ten sposób łatanie nawierzchni jest możliwe w praktyce przez cały rok. Na dodatek tego rodzaju prace, dotyczące usuwania ubytków w asfalcie, posuwają się niezwykle szybko i efektywnie. Ponadto do utwardzenia nawierzchni dochodzi samoistnie, gdyż wystarczy poczekać, aż z masy odparują upłynniacze. Jest to zatem niezwykle skuteczne rozwiązanie.


Nauka przez zabawę - Bawialnia Foka Stara - internetowy sklep z zabawkami\nNauka przez zabawę (32)\nDopasuj kształty - układanka obrazkowa\nedukacyjny STOLIK wędkarz, łowienie rybek, RYBKI\nInteraktywny TABLET edukacyjny - j. polski\nKreatywne klocki giętkie Makarony 160 elementów\nNajlepszym sposobem na rozwinięcie kreatywności i zdolności manualnych dzieci jest nauka przez zabawę. W naszym sklepie znajdziecie zabawki edukacyjne dla dzieci już od pierwszych miesięcy życia. Zabawą uwielbianą przez maluszki jest chusta animacyjna, która rozwija spostrzegawczość i refleks. Wraz z wiekiem dziecka, rośnie potrzeba rozwoju kolejnych umiejętności. Wówczas warto zainwestować w klocki konstrukcyjne, drewniane układanki, czy liczydło, które sprawdzi się na początku nauki dodawania i odejmowania. Oferowane przez nas produkty są całkowicie bezpieczne dla dzieci. Są również wspaniałym sposobem na wspólne spędzanie czasu z rodzicami.\nNauka przez zabawę – idealne rozwiązanie\nJeżeli Twoje dziecko uwielbia eksperymentować, z pewnością oferta naszego sklepu spełni jego oczekiwania. Warto zainwestować w pomoce szkolne, które wzbudzą ciekawość dziecka i sprawią, że nauka stanie się fascynującą przygodą. Nauka przez zabawę to na przykład Układ Słoneczny, który zbudujesz ze swoim dzieckiem. To również Solarny Statek Kosmiczny, dzięki któremu dzieci zobaczą, jak energia słoneczna może zasilać silnik. Dla miłośników ogrodnictwa mamy zestaw do wysiewu nasionek lub magiczną doniczkę dla kwiatów. Małych wielbicieli sztuki zachwyci Teatrzyk cieni, który będzie najlepszą, rodzinną rozrywką. Proponowane przez nas zabawki edukacyjne są rewelacyjną alternatywą tabletów i gier komputerowych.\nNauka przez zabawę- świetny pomysł na połączenie przyjemnego z pożytecznym!


Spada średnia powierzchnia mieszkań w Polsce | BK Nieruchomości\nBK Nieruchomości » Domy i mieszkania » Spada średnia powierzchnia mieszkań w Polsce\nRegularnie spada powierzchnia kupowanych w Polsce mieszkań. Takie wniosku wynikają z raportu przedstawionego przez portal RynekPierwotny.pl.\nRaport bazuje na danych udostępnionych przez Główny Urząd Statystyczny, które pokazują, jak w ciągu ostatnich 14 lat wyglądał średni metraż wykańczanych mieszkań. Największą łączną powierzchnię odnotowano w 2008 roku, który był końcem boomu mieszkaniowego. W tym okresie do użytku oddawano większe lokale, ponieważ wielu kredytobiorców decydowało się na wyższe kredytu przy korzystnym kursie franka szwajcarskiego. Skończyło się to jednak krachem na rynku, a wielu kupujących popadło w długi po zmianie kursu walutowego. Dodatkowo wartość mieszkań drastycznie w tamtym czasie spadła.\nJednak analiza danych dotyczących mieszkań oddanych do użytku od początku 2018 roku wskazuje, że zmniejsza się powierzchnia kupowanych lokali. Przy czym średni metraż w analizowanym okresie 2004 – 2018, okazał się najniższy w ubiegłym roku.\nNa taki stan rzeczy wpływ ma kilka czynników. Jednym z nich jest zmiana wyglądu gospodarstw domowych. Zmniejsza się ilość rodzin wielodzietnych, w miejsce bezdzietnych par, lub modelu 2+1. Decydujemy się na założenie rodziny w coraz późniejszym wieku, toteż wzrasta liczba osób decydujących się kupić mieszkanie w pojedynkę. Rośnie ilość singli w wieku młodym i średnim.\nDodatkowo od wielu miesięcy obserwujemy rosnące ceny materiałów budowlanych i wykonawstwa, co wpływa na podniesienie kosztów całej inwestycji. Zarówno deweloperzy, jak i inwestorzy prywatni, decydują się więc na mniejsze metraże (deweloperzy – mieszkań, inwestorzy – domów), które łatwiej jest wykończyć.\nElementy te wpływają bezpośrednio na wzrost cen mieszkań. Jak pokazują dane płynące z rynku kredytów hipotecznych, obecnie nie spada suma udzielanych pożyczek, ale zmniejsza się ich liczba. Oznacza to, że zaciągamy mniej kredytów, ale opiewają one na wyższe kwoty, co jest oczywiście pokłosiem wyższych stawek za metr kwadratowy.\nTrzeba przy tym pamiętać, że możliwości finansowe, a tym samym zdolność kredytowa, każdego gospodarstwa domowego są ograniczone różnymi czynnikami. Z tego powodu kupujący mieszkanie dysponując określonym budżetem lub zdolnością kredytową, decydują się na zakup mniejszych lokali.\nJeśli sytuacja na rynku nieruchomości się nie zmieni, a ceny nie przestaną rosnąć, możemy mieć do czynienia z dalszym spadkiem średniego metrażu kupowanych mieszkań.\nNie można zapominać również o tym co dzieje się na rynku usług finansowych. Póki stopy procentowe są niskie, konsumenci chętniej zaciągają kredyty hipoteczne. Stopy jednak mogą wkrótce zostać podniesione, a to spowoduje wyższe koszty kredytu, większe raty, a tym samym, większe wymagania, jakie banki będą nakładały na kredytobiorców.\nTagi: demografia a rynek nieruchomości


Inny sposób na skrzydła. - Świadomego Śnienia! - psajko.pl\nInny sposób na skrzydła.\nMoże napiszę to zwięźle: miałam dziś chyba najlepsze LD od początku przygody z nim. Obudziłam się, na sekundę otworzyłam oczy, a potem przed uśnięciem myślałam o tym co mi się śniło - o domach z okolicy pływających na różowych chmurach. I usnęłam ze świadomością że usypiam. Byłam w jednym z tych domów. Jakość była znakomita, kontrola również. Potem tralala no i chciałam wylecieć przez okno. Próbowałam sobie wyczarować skrzydła, jednak metoda, którą ktoś kiedyś podał, z cieniem, zawiodła. Była noc. Więc wyskoczyłam przez okno zamykając oczy i mnie wykopało. Jakieś inne sprawdzone metody na wyczarowanie skrzydeł ? Chcę spróbować, jak to jest.\nWto 14:16, 31 Sie 2010\nNiebardzo rozumiem, prosisz aby ktos podal ci inna metode na wyczarowanie skrzydel a nieopisujesz tego jak ty chciales je wyczarowac, ja jak chce sobie cos wyczarowac to wyobrazam to sobie w myslach po czym zamykam oczy i to mam ;P\nWto 14:25, 31 Sie 2010\nTeż próbowałam zamknąć oczy, ale jak pisałam wywaliło mnie. Po intensywnym myśleniu ''wyrastają mi skrzydła, wyrastają mi skrzydła'' zapytałam się brata który siedział za mną, czy mi coś wyrasta z pleców, a on powiedział, że mam jakieś małe wyrostki xD Więc co wykorzystać do pomocy ? Lustro czy coś, a może inny tekst d afirmacji ?\nOstatnio zmieniony przez Ninat dnia Wto 17:51, 31 Sie 2010, w całości zmieniany 1 raz\nWto 17:50, 31 Sie 2010\nNie jest najważniejsze, jakiego sposobu użyjesz - ważna jest całkowita wiara, że się uda. To w końcu Twój sen, więc wszystko w nim zależy od Ciebie\nNo i chyba nie muszę mówić, że w LD wcale nie potrzebujesz żadnych skrzydeł do latania\nOstatnio zmieniony przez matik dnia Wto 18:30, 31 Sie 2010, w całości zmieniany 1 raz\nWto 18:28, 31 Sie 2010


Common room SocioTerapeutic – Ufność\nNasza Świetlica Socjoterapeutyczna funkcjonuje od 2002 roku. Obecnie jest placówką wsparcia dziennego prowadzoną w formie specjalistycznej i opiekuńczej. Obejmujemy opieką dzieci zamieszkujące na terenie miasta Częstochowy, w szczególności dzieci rodziców pracujących, z rodzin o niskim statusie ekonomicznym oraz dzieci z rodzin niepełnych, zastępczych, adopcyjnych oraz dotkniętych uzależnieniami.\nŚwietlica ma w swojej ofercie zajęcia ogólnorozwojowe, edukacyjne i specjalistyczne:\nWspomaganie nauki szkolnej – są to zajęcia, podczas których dzieci odrabiają lekcje oraz rozwijają myślenie logiczne, pamięć, koncentrację uwagi i wyobraźnię.\nSocjoterapia z relaksacją – podczas tych zajęć realizujemy programy rozwijające osobowość, sferę emocjonalną i społeczną uczestników. Dzieci uczą się rozpoznawać, nazywać i kontrolować emocje, mają możliwość korygowania wcześniej przyswojonych norm życia społecznego, uczą się funkcjonowania w grupie rówieśniczej, odreagowują napięcia i stresy, zdobywają wiedze o świecie.\nArteterapia – w trakcie tych zajęć dzieci mają możliwość rozwoju własnych zdolności twórczych, doświadczania radości podczas pracy artystycznej i odnoszenia sukcesów. Podczas zajęć wykorzystywanie są różne techniki, głównie plastyczne i techniczne.\nBiblioterapia z profilaktyką uzależnień – to zajęcia, podczas których dzieci poznają literaturę, rozwijają zainteresowania, wyobraźnię i zdolności twórcze. Dzieci, poprzez wiedzę zawartą w prezentowanych książkach, bajkach i opowiadaniach poznają nowe rozwiązania i uczą się nowych zachowań. Program spotkań biblioterapeutycznych obejmuje również literaturę o tematyce związanej z uzależnieniami od alkoholu, nikotyny i narkotyków.\nZajęcia integracyjne – to zajęcia sprzyjające integracji grupy świetlicowej. Podczas tych zajęć dzieci bawiąc się nawiązują ze sobą pozytywne relacje, rozwijają osobowość i uczą się, jak pokonywać trudności.\nDyskusyjny Klub Filmowy i Muzyczny – podczas tych spotkań, dzieci poprzez sztukę filmową i muzyczną o wysokich walorach artystycznych poznają kulturę, zasady życia społecznego, rozwijają wrażliwość i same uczestniczą w realizacji proponowanych przedsięwzięć.\nGry i zabawy – to czas przeznaczony na zabawy ruchowe i grupowe oraz gry towarzyskie.\nDo naszej świetlicy uczęszcza obecnie 18 dzieci. Zajęcia prowadzą: Ilona Domagała – wychowawca, Katarzyna Kosno – pedagog oraz Anna Zielińska – pedagog.\nOd ponad dwóch lat współpracujemy z Całodobową Placówką Opiekuńczo – Wychowawczą\nŚw. Dominika Savio z Częstochowy.\nW latach 2013-2015 świetlica realizuje program „Aktywnie i pozytywnie – program wspierający dla dzieci i młodzieży” współfinansowany ze środków Urzędu Miasta Częstochowa.


content-type:text/html; charset=UTF-8 vary:user-agent x-nitro-rev: link:; rel="https://api.w.org/", ; rel=shortlink x-cache-ctime:1651086956 Trądzik – witaminy pomocne w walce z chorobą - Benzacne\nStrona główna » Blog » Trądzik – witaminy pomocne w walce z chorobą\nCzy pomocne mogą okazać się witaminy?\nTrądzik to choroba skóry, która pojawia się w okresie dojrzewania a jej przyczyną są zmiany hormonalne w organizmie. Te z kolei prowadzą do nadmiernego wytwarzania łoju, co przy równoczesnym, nadmiernym rogowaceniu naskórka, prowadzi do powstawania zaskórników, krostek i grudek.\nTrądzik niestety nie zawsze mija z wiekiem albo wręcz po raz pierwszy pojawia się właśnie w życiu dorosłym. W obu przypadkach, powinniśmy wraz z lekarzem prowadzącym, zastanowić się nad uzupełnieniem niedoboru witamin, które są bardzo istotne dla zdrowia naszej skóry.\nKtóre witaminy będą sojusznikami w walce z trądzikiem?\n– witamina B2 (ryboflawina) – odpowiada za przemiany komórkowe, jej brak nasila objawy występujące przy stanach zapalnych podczas trądziku\n– witamina PP (niacyna, witamina B3) – pełni podobną rolę jak witamina B2 i chroni przed schorzeniami skórnymi\n– witamina B6 – pomaga przy zmianach związanych z cyklem miesięcznym lub menopauzą\nWitamina A (retinol)– ma zasadnicze znaczenie dla wyglądu i zdrowia naszej skóry. Jej rola w leczeniu trądziku jest bardzo istotna, ponieważ zmniejsza nadmiar sebum. Nadmiar sebum blokuje pory, przyczyniając się do powstania stanu zapalnego.\n– zmniejszają wydzielanie łoju a to z kolei wpływa na zmniejszenie rozmiarów gruczołów łojowych\n– normalizują proces rogowacenia naskórka, który przyczynia się do zamykania otworu gruczołu łojowego\n– ograniczają rozwój bakterii, które pojawiają się na skutek „zatkania” ujścia gruczołu łojowego, nadmiarem łoju i zrogowaciałego naskórka. Następstwem pojawienia się bakterii jest powstanie stanu zapalnego na skórze.\nWitaminy C (kwas askorbinowy) i E – obie witaminy wraz z selenem wzmacniają funkcje obronne organizmu w walce z bakteriami. Kwas askorbinowy ma właściwości odtruwające i odczulające oraz reguluje działanie witaminy E (ma ona wpływ na poziom retinolu w organizmie)\nWitamina F – zalecana w profilaktyce zmian trądzikowych, jej niedobór powoduje powstawanie zmian skórnych\nWitaminy = lek na trądzik?\nCzęsto bagatelizujemy problem niedoboru witamin w naszym organizmie.\nTymczasem mają one ogromne znaczenie dla jego prawidłowego funkcjonowania i brak niektórych z nich przyczynia się między innymi do pogorszenia stanu naszej skóry czy pojawienia się na niej zmian chorobowych – nie tylko trądziku. Zaostrza również przebieg już trwającego procesu chorobowego.\nDlatego powinniśmy dbać o różnorodną dietę, która dostarczy nam niezbędnych witamin a w razie potrzeby starać się uzupełniać ją o brakujące suplementy dostępne w aptece.


Lista treści dla tagu: nowe technologie, Polsko-Amerykańska Fundacja Wolności\nLista treści dla tagu: nowe-technologie\nOd pomysłu do projektu. Przyznano granty TechCamp Warsaw!\nWarszawskiej edycji międzynarodowej konferencji TechCamp towarzyszył konkurs na innowacyjne projekty wzmacniające społeczeństwo obywatelskie i trzeci sektor w Polsce. Do rywalizacji o mini-granty zgłoszono ...\nW dniach 8-9 października w Warszawie odbyła się konferencja TechCamp, której tematem przewodnim była komunikacja w organizacjach pozarządowych. Gościem specjalnym pierwszego dnia konferencji był Michał ...


Powstaje gra karciana osadzona w uniwersum Fable • Eurogamer.pl\nPowstaje gra karciana osadzona w uniwersum Fable\nAKTUALIZACJA: Zbiórka wystartowała.\nAktualizacja (31.05): Zgodnie z obietnicą, w serwisie Kickstarter rozpoczęła się dzisiaj zbiórka pieniędzy na realizację Fable Fortune. Twórcy chcą zgromadzić przynajmniej 250 tysięcy funtów. Akcja potrwa do 29 czerwca.\nNatomiast portal IGN opublikował trwający 17 minut film, prezentujący przykładowy mecz rozegrany przeciwko innemu graczowi. Rozgrywkę komentuje Mike West - jeden z założycieli studia Flaming Foul.\nOryginalna wiadomość (30.05): Nowo powstałe studio Flaming Fowl pracuje nad grą karcianą osadzoną w uniwersum Fable - informuje serwis IGN. Tytuł w założeniach będzie podobny do Hearthstone.\nPrace nad darmowym Fable Fortune rozpoczęły się na 18 miesięcy przed zamknięciem Lionhead Studios. Microsoft postanowił udzielić licencji deweloperom, dzięki czemu projekt może zostać dokończony już w studiu Flaming Fowl.\nW jego skład wchodzą byli członkowie Lionhead - Craig Oman, Mike West oraz Marcus Lynn. Microsoft nie będzie wydawcą, dlatego Fable Fortune poszuka szczęścia w serwisie Kickstarter. Zbiórka pieniędzy ruszy już jutro. Deweloperzy potrzebują 250 tysięcy funtów, by zrealizować projekt.\nTytuł zaoferuje kilka unikalnych elementów rozgrywki. Oprócz klasycznego PvP, pojawi się tryb kooperacji. Gracze będą wspólnie walczyć z wymagającym przeciwnikiem kontrolowanym przez sztuczną inteligencję.\nDostępny będzie system rozwoju kart oraz specjalne zadania, wymagające opowiedzenia się po dobrej lub złej stronie. Po ich wykonaniu postać gracza ulegnie przemianie. Niekiedy transformacja dosięgnie także posiadanych kart.\nZamknięte beta testy ruszą kilka tygodni po zakończeniu zbiórki - pod warunkiem, że ta odniesie sukces. Otwarta beta planowana jest na październik, natomiast pełna wersja ma zadebiutować w przyszłym roku. Tytuł powstaje na PC i Xbox One.\nPS5 Pro wspomniane w patencie Sony?\nSłabsza i mocniejsza wersja konsoli.\nMicrosoft zmienia nazwę Xbox Game Pass


Profil firmy i ogłoszenia - czym się różnią? | Administracja TUWI.PL\nProfil w katalogu firm a ogłoszenia - czym się różnią?\n“Jeśli nie ma Cię w Internecie, to nie istniejesz?” Można pokusić się o takie stwierdzenie w odniesieniu do firmy. Z roku na rok wzrasta liczba użytkowników internetu, obecnie ponad 70% Polaków korzysta z jego dobrodziejstw. Internet dostarcza rozrywki, pomaga w nauce i pracy, ale także umożliwia znalezienie wykwalifikowanych pracowników oraz firm czy osób prywatnych świadczących rozmaite usługi.\nKonkurencja na rynku usług bywa ogromna, dlatego warto korzystać z różnych form promocji, zwłaszcza tych dostępnych w sieci. Zbiorem lokalnych usługodawców są katalogi firm. Większość katalogów to strony ogólnopolskie, które nie zdają egzaminu, ponieważ zazwyczaj szuka się firmy z okolicy, a nie drugiego końca Polski.\nDlatego na TUWI prowadzimy ponad 100 lokalnych portali w największych miastach w Polsce, a każdy z nich posiada swój własny katalog firm dedykowany danemu miastu. Każdy katalog posiada podział na kategorie wykonywanych usług oraz podział alfabetyczny, dzięki któremu można odnaleźc firmę po nazwie.\nUżytkownicy poszukujący fachowców lub firm zajmujących się malowaniem w Warszawie trafiają na nasz portal https://UslugiWarszawa.pl do kategorii Malowanie Warszawa.\nProfil firmy to jej wizytówka. Warto, by była ona dobrze przygotowana pod względem merytorycznym i wizualnym oraz zawierała wszelkie niezbędne informacje prezentujące zakres usług, najlepiej z cennikiem oraz dane kontaktowe. Profil firmy na portalach z grupy TUWI nie różni się znacząco od prywatnej strony internetowej więc jeśli nie chesz inwestować w strone internetową to możesz założyć profil, który spełnia tę samą funkcję. Jeśli już posiadasz stronę internetową to w profilu możesz dodać link do swojej strony internetowej.\nUtworzenie profilu w Katalogu firm na Tuwi.pl jest darmowe i można to zrobić samodzielnie. Jeśli jednak zależy Ci na profesjonalnie przygotowanym profilu, który zachęci potencjalnych klientów do kontaktu, to zapraszamy do skorzystania z naszej oferty na usługę przygotowania profesjonalnego profilu do katalogu firm. Kliknij w link, aby zobaczyć co wchodzi w sklad usługi. Zakładając profil samodzielnie, musisz wykonać te same czynności.\nAby być widocznym na liście firm dla wybranej kategorii / usługi, należy uzupełnić profil oraz zaznaczyć czym się zajmujesz Ty lub Twoja firma. Zaznaczaj tylko te usługi, które jesteś w stanie wykonać. Listę świadczonych usług zaznaczamy w panelu administratora TUWI w zakładce: Twoja reklama -> Twoje usługi - bezpośredni link do zakładki: https://tuwi.pl/Uslugi/Rek/Kategorie\nWidoczność profilu na portalach z grupy TUWI\nPonieważ profil może być widoczny na wielu naszych portalach jednocześnie, dlatego w darmowym koncie zostały wprowadzone limity, aby zapobiec sytuacji, w której osoba świadcząca usługi w Krakowie będzie widoczna również w Gdańsku i innych miastach.\nDla tej częsci osób i firm, która chcą się promować w większej ilości miast, przygotowaliśmy atrakcyjne pakiety. Wybór pakietu zależy od Twoich potrzeb i zakresu działalności.\nAby być widocznym w katalogu firm w wybranych miastach / portalach musisz zaznaczyć które miasta są w Twoim zasięgu. Zaznaczaj tylko te miasta, na terenie których jesteś w stanie wykonać oferowane przez Ciebie usługi. Listę miast wybieramy w zakładce: Twoja reklama -> Obszar reklamy - bezpośredni link do zakładki: https://tuwi.pl/Uslugi/Rek/Portale\nCzym zatem różni się ogłoszenie od profilu firmy?\nOgłoszenie dotyczy konkretnej usługi, nie prezentuje pełnej oferty usługodawcy, jednak zawiera odnośnik/link, po kliknięciu w który, można obejrzeć profil firmy. Dzięki dostępnym na stronie ogłoszenia opcjom, z firmą można skontaktować się telefonicznie lub mailowo. Ułatwiają to widoczne dobrze przyciski “Wyślij wiadomość” i “Poproś o kontakt”.\nOgłoszenie wymaga przygotowania unikalnej treści, natomiast reklamując się w katalogu firm, wystarczy że dodasz jeden ogólny opis własnej działalności, który będzie wyświetlany we wszystkich kategoriach usług, które wykonujesz oraz na wszystkich wybranych portalach.\nJeśli zakres realizowanych przez Ciebie usług obejmuje całą Polskę, możemy automatycznie opublikować Twoje ogłoszenie we wszystkich dostępnych miastach. Taka usługa to multiposting.\nWarto publikować ogłoszenia, zwłaszcza jeśli są one darmowe. Te dobrze napisane, z uwzględnieniem zasad SEO mają wpływ na naszą pozycję w wyszukiwarkach internetowych.\nJeśli chcesz wiedzieć, jak prawidłowo przygotować ogłoszenie, przygotowaliśmy dla Ciebie instrukcję: Jak dodawać skuteczne ogłoszenia


MLB: NY Yankees vs. TOR Blue Jays | Zaklady.Unibet\nMLB: NY Yankees vs. TOR Blue Jays\nCiekawa batalia w Major League Baseball przed nami. New York Yankees podejmą na własnym stadionie Toronto Blue Jays. Obie drużyny spisują się bardzo podobnie i niewiele im brakuje do siebie. Zatem możemy być świadkami bardzo emocjonującego starcia.\nNew York Yankees to chyba najbardzej rozpoznawalna drużyna baseballowa na świecie. Niemniej w tym sezonie nie idzie im nadzwyczaj dobrze. Plasują się na dziewiątej pozycji w American League. Ponadto w dywizji są przedostatni. Zatem muszą wziąć się w garść by myśleć o postseason, choć to będzie bardzo ciężkie zadanie. Zespół w ostatnim czasie gra jednak znacznie lepiej. Budują swoją średnią - osiem spotkań to aż sześć zwycięstw. Ponadto dwukrotnie, pewnie pokonali Boston na wyjeździe (10:3 i 9:6). Dzisiaj zatem będą na pewno w lepszej kondycji mentalnej.\nMiotaczem gospodarzy będzie Ivan Nova. Ten już nieco wdrożony zawodnik gra w tym sezonie bardzo dobrze. Jego bilans wynosi 6-4. ERA natomiast jest poniżej trzech, 2.99. Zatem to mocny punkt Jankesów. W dzisiejszym meczu powinien być istotnym zawodnikiem drużyny.\nRywale z Toronto Blue Jays grają jeszcze słabie. Zajmują pozycję niżej w American League jak i w dywizji. Zespół ma także średnią poniżej 0.500. Jest to bardzo słaby rezultat i nie powinni liczyć się w walce o awans do postseason. Forma drużyny jest także znacznie gorsza. Osiem pojedynków to tylko trzy wygrane. Ostatnio tylko raz wygrali podczas wyjazdów w Tampie. Pitcher będzie także gorszy od tego z Nowego Jorku. Będzie nim bowiem Esmil Rogers. Nie ma on udanego sezonu, bilans wynosi zaledwie 3-7, a ERA sięga aż 4.91. Miotacz ten będzie musiał zatem mocno wziąć się do pracy by dzisiaj zaimponować.\nObie drużyny rozegrały ze sobą mnóstwo spotkań w tym sezonie. Niemniej ostatnie sześć pojedynków, które z resztą rozegrano na terenie Yankees wygrali gospodarze. Były to w znacznej mierze pewne zwycięstwa. Dzisiejsze spotkanie to również pojedynek, który powinien być pod dyktando gospodarzy. Znaczna przewaga na wielu płaszczyznach. Yankees wygrają, taki jest nasz typ.\nTyp: Yankees wygrają, 1.49 Unibet


Czy różni się branding od identyfikacji wizualnej firmy? - Blog ogólnotematyczny, biznes, finanse, wczasy - Frydlantno.eu\nOkreślenia identyfikacja wizualna i branding są często traktowane jako synonimy. Zakresy znaczeniowe tych dwóch pojęć są zbliżone, lecz nie pokrywają się. Pierwsze oznacza wszystkie przedmioty z logo firmowym (nazwą firmy) – od papieru firmowego po kompletne systemy wystawiennicze. Drugie określa działania zmierzające do promocji brandu, w których używasz różnych elementów identyfikacji wizualnej.\nNajważniejsze składniki identyfikacji wizualnej\nCorporate identity lub visual identity, czyli identyfikacja wizualna to zestaw zasad, które określają sposób projektowania firmowych materiałów wizualnych i graficznych, wykorzystywanych przy komunikacji marki. Kluczowe składniki identyfikacji wizualnej to logo, zdefiniowana precyzyjnie paleta kolorów firmowych oraz wybrany lub specjalnie stworzony, autorski font plus precyzyjnie zdefiniowana typografia. Niezbędne są też gotowe layouty (szablony) różnego rodzaju materiałów graficznych: od wizytówki, przez plakaty, banery firmowe, aż po kompletne systemy wystawiennicze – zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne.\nW skład wewnętrznych systemów wystawienniczych wchodzą ścianki wystawowe, roll-upy, banery, ścianki reklamowe i promocyjne, systemy ekspozytorów sufitowych. Natomiast w plenerze najlepiej sprawdzają się namioty reklamowe, skydancery, banery przystosowane do ekspozycji na otwartej przestrzeni (na fasadach, parkanach i specjalnie przygotowanych konstrukcjach reklamowych) oraz flagi masztowe i flagi plażowe. To właśnie flagi są konstrukcjami reklamowymi, które idealnie nadają się do promocji marki. Nawiązują do pierwotnego znaczenia flagi, pod którą zbierali się ludzie zjednoczeni wokół jakiejś idei, deklarujący przywiązanie do kreślonych wartości etycznych, reprezentujący podobny światopogląd lub czujących się wspólnotą etniczną. Podobne elementy identyfikacji stanowią podwaliny budowania zespołów również we współczesnych korporacjach, stowarzyszeniach zawodowych czy grupach tworzonych do realizacji konkretnych zadań.\nJak już zostało powiedziane, branding to działania promujące markę, prowadzone z wykorzystaniem materiałów, które tworzą identyfikację wizualną. Przykłady wykorzystania różnych form reklamowych w kampaniach brandingowych podaje przedstawicielka producenta systemów wystawienniczych DisplayPlanet: – Jednym z ważniejszych elementów kampanii brandingowych jest umiejętne wykorzystanie drukowanych materiałów marketingowych. Baner w pasie drogowym, flagi masztowe przed siedzibą firmy, namioty firmowe na targach czy ścianki reklamowe w trakcie eventów promocyjnych są bardzo skutecznym sposobem budowania pozytywnych skojarzeń z marką. Operują dużymi powierzchniami i wysokiej jakości grafiką. Dzięki temu pozwalają łatwo utrwalić przekaz marketingowy w pamięci odbiorcy, czyli potencjalnego klienta. Materiały drukowane mają nie tylko dużą skuteczność, ale także bardzo atrakcyjną cenę. W wielu sytuacjach są optymalnym, chętnie wykorzystywanym narzędziem brandingowym.\nWracając do tytułowego pytania i zamykając temat, należy podkreślić, że identyfikacja wizualna jest ważnym elementem brandingu. Elementy identyfikacji wizualnej, czyli wszystkie materiały graficzne, które wykorzystują logo firmy, są narzędziem kampanii brandingowych. Celem brandingu jest takie wykorzystanie elementów identyfikacji wizualnej firmy, aby zbudować wokół marki pozytywne emocje i doświadczenia, które przełożą się na decyzje zakupowe klientów.\n← Płyty betonowe na ścieżki ogrodowe – hit czy kit?\nZgryz otwarty. Czym jest i jak go leczyć? →


Banfield - Huracan H2H porównanie drużyn\nPorównanie drużyn Banfield - Huracan\nJesteś na stronie porównania drużn: Banfield vs Huracan przed rozpoczęciem spotkania możesz tutaj porównać statystyki obu drużyn. Jeśli chcesz sprawdzić wynik na żywo lub statystyki meczu kliknij tuta: Banfield vs Huracan wynik\nZnaleźliśmy serię dla bezpośrednich meczów pomiędzy Banfield vs Huracan\nW Argentina Cup 3 pozycja: 10 (20 punkty)\nZmień: Banfield Argentinos Juniors Arsenal Sarandi Atletico Tucuman Boca Juniors Defensa y Justicia Gimnasia LP Independiente Lanus Newells Old Boys Patronato de Parana River Plate San Lorenzo Sarmiento Sportivo Estudiantes Talleres Union Velez Sarsfield\nW Argentina Cup 3 pozycja: 20 (13 punkty)\nZmień: Huracan Aldosivi Argentinos Juniors Arsenal Sarandi Atletico Guemes Atletico Tucuman Boca Juniors Central Cordoba de Santiago Club Atletico Platense Colon Deportivo Madryn Estudiantes Gimnasia LP Godoy Cruz Lanus Racing Club River Plate Rosario Central San Lorenzo San Telmo Talleres Velez Sarsfield\nBanfield W Argentina Cup 3 10 pos (20 punkty)\nHuracan W Argentina Cup 3 20 pos (13 punkty)\nIndex meczów home/away: 6.77\n38% (5) Wons 15% (2)\n38% (5) Draws 15% (7)\n3 (23%) Over 2.5 4 (31%)\n10 (77%) HT Draws 7 (54%)\n4 (31%) Over HT 0.5 9 (69%)\n2.15 (28) Yellow cards avg 2.46 (32)\n0.38 (5) Red cards avg 0.15 (2)\nHead 2 Head Banfield - Huracan\nDrużyny Banfield Huracan rozegrały do tej pory 24 meczów.\nBanfield średnio w sezonie strzela 1.08 goli na mecz.\nBanfield w 4 (57.14%) meczach rozegranych u siebie padło razem(drużyna+przeciwnik) ponad 1.5 gola(Over 1.5). W 2 (28.57%) meczach rozegranych u siebie padło razem(drużyna+przeciwnik) ponad 2.5 gola (Over 2.5).\nPoniżej znajdziesz wiele statystyk, dzięki którym łatwiej wytypujesz odpowiedni rezultat na spotkanie pomiędzy drużynami Banfield Huracan.\nPoniżej tego tekstu jest lista ostatnich wspólnych oraz ostatnich meczów w lidze Banfield i Huracan.\nZnaleziono serię w bezpośrednich meczach Banfield vs Huracan\nZNALEZIONO SERIĘ W BEZPOŚREDNICH MECZACH!!» Banfield rozegrała 2 meczów bez remisu.\n» Drużyna Banfield przegrała ostatnie 2 mecze z rzędu.\n» Banfield przegrała 2 meczów z rzędu 2 lub więcej golami\nHuracan 1-2 Banfield\nHuracan 2-2 Banfieldpen 3-2\nStatystyki bezpośrednich meczów Banfield Huracan\nWszyskie bezpośrednie spotkaniaBAN home HUR away\nBAN away HUR home\nBan Wygrane: 7 (29.17%)\nHur Wygrane: 10 (41.67%)\n13 12 2 6 5 10 19 -9\n26 Newells Old Boys\n13 11 2 5 6 14 21 -7\nGiuliano Galoppo vs Ricardo Ezequiel Ramirez\nBanfield i Huracan


Koronawirus w Strzelcach Opolskich: pielęganiarka ze strzeleckiego szpitala zachorowała na COVID-19 | Nowa Trybuna Opolska\nKoronawirus w Strzelcach Opolskich: pielęganiarka ze strzeleckiego szpitala zachorowała na COVID-19\nRadosław Dimitrow 16.06.2020\nW związku z zachorowaniem jednej z pielęgniarek, Szpitalny Oddział Ratunkowy przeszedł dezynfekcję.\nCztery inne osoby z personelu, które miały kontakt z pielęgniarką, trafiły na kwarantannę.\nZałoga szpitala pracuje przy wszystkich pacjentach w odpowiednim zabezpieczeniu, więc pacjenci Szpitalnego Oddziału Ratunkowego nie mogli zostać zakażeni - nie muszą być poddani kwarantannie.\n"Oddziały szpitalne pracują normalnie" - czytamy w komunikacie placówki. "Nadal wstrzymane są odwiedziny i porody rodzinne oraz planowe zabiegi".\nTo czwarty przypadek pojawienia się koronawirusa w szpitalu w Strzelcach Opolskich. Wcześniej personel dzięki stosowaniu środków ochronnych, czyli masek, przyłbic, kombinezonów powstrzymał szerzenie się wirusa w szpitalu.\nW tym przypadku pielęgniarka zakaziła się poza placówką.\nStrzelecka interna zamknięta - pacjenci i personel na kwarantannie


FISH PEDICURE. Naturalna i bezpieczna metoda pielęgnacji stóp +++ Kafeteria.tv\n24.04.2015 14:30 Uroda 30292 odtworzenia\nfish pedicure rybki\nFish pedicure polega na moczeniu stóp lub dłoni w akwarium z małymi rybkami. Stworzenia, w naturze żywiące się naskórkiem innych ryb, usuwają martwe części skóry. Metoda, w odróżnieniu od frezarek, jest bezpieczniejsza, gdyż nie uszkadza właściwej warstwy naskórka.\nWoda z rybkami jest regularnie filtrowana, przez co zabieg jest w pełni higieniczny. Koszt fish pedicure to około 40 złotych.\nJem Parówki 2 25.04.2015 18:16 Zgłoś\nJa sobie zafundowałem taki zabieg wyleczyłem się ze stulejki po 47 latach. Nowe życie zaczęłem.\nGość 25.04.2015 09:54 Zgłoś\nKto sprawdza stan stóp przed zabiegiem?Intencje są dobre.Czy woda zmieniana jest po każdym kliencie,bo tylko to gwarantuje,że po zabiegu nie złapiemy żadnej choroby skóry.Wolę maseczkę złuszczającą do stóp.\nGość 05.05.2015 20:33 Zgłoś\nnajlepiej oczyszczają piranie, zdrowo czysto i bezpiecznie\nGosiafit 25.05.2017 20:09 Zgłoś\nM68 Najistotniejsza w odchudzaniu jest motywacja dziewczyny, ja codziennie ogladam metamorfozy przed i po odchudzaniu i daje mi to powera do cwiczen, kto chce tez troche motywacji niech poszuka w goglu: odchudzanie przed i po by sasetka\nvs4xvy8ebe 22.11.2016 02:30 Zgłoś\np6z2zpgbr9 o7ovhzh2mg 3lupr7iu9e [url=http://omcajcllv0agpchkzte.com]szrwk0ltu5[/url] [url=http://43wkepm2ukas1ogs.com]6hdlslatiz[/url] [url=http://l5ybbt4dk1kkre3h0j.com]2lar90175b[/url] http://bem03vpfsvd.com http://phjvfb4h.com http://ygy5ath02ba.com\nmediq 28.08.2015 23:57 Zgłoś\nMozna zarazic sie HCV lub HIV. Sprawdzcie sobie w necie.\nGość 21.08.2015 11:16 Zgłoś\nByłam ostatnio w Egipcie i widziałam ciekawy pedicure na stopy, który robią rybki. Nie zdecydowałam się wtedy, bo już za dużo kasy wydałam, ale szukam teraz jakiegoś salonu w Krakowie, gdzie robią fish pedicure. Dużo o tym czytałam, szczególnie tutaj jest wiele informacji http://www.goodies.pl/blog/fish-pedicure-rybki-garra-rufa-zadziwiajace-zabiegi-kosmetyczne-z-calego-swiata-1/ i napewno zrobię. Możecie coś polecić? Robicie takie zabiegi sobie?\nGość 28.06.2015 12:32 Zgłoś\nLepszego znawcy wędlin od moje suczki Sihtsu nie ma na świecie. Jak ona ja też.\nGość 28.06.2015 03:29 Zgłoś\npiranie najlepsze na stulejke !\nronin 27.06.2015 11:56 Zgłoś\npiranie prosze o adres ,wysle tesciowa bedzie ok\nGość 25.06.2015 12:48 Zgłoś\nPiranie????????????Nigdy nie słyszałam ale spróbuje Ja robiłam fish pedicure,zapłaciłam ok 70 zł,efekty opłakane.\nnie o to chodzi, wirusy i paleczki bakterii sa w naskorku "klienta" wchodzisz nastepna i uczestniczysz w obiegu naskorek zab twoja stopa\nMM 21.06.2015 00:24 Zgłoś\nOdkażane? A co, rybki są jednorazowe?\nZdzicho 21.06.2015 00:24 Zgłoś\nJa tam moczę 10 minut nogi w słabym ciepłym roztworze wodorotlenku sodu (tzw. "Kret do zlewów", płaska łyżeczka na 10 litrów wody). Później szczotka i schodzi nawet z grzybicą. Ale przed użyciem szczotki nie chodźcie po gładkiej powierzchni, bo ryja potłuc można.\nGość 19.06.2015 09:12 Zgłoś\nLudzie nie dajcie się nabrać!! Przez Fish Pedicure można złapać wszystko, z AIDS i żółtaczką na czele!!!\nżona z Radości 16.06.2015 17:15 Zgłoś\nMojego brudasa wysłałabym żeby wsadził tam swego fiutka,aby ryby wyczyściły mu pod napletkiem.\nJol 16.06.2015 17:10 Zgłoś\nJedna z celebrytek choruje na łuszczycę pochwy i też stosowała te metodę w Czechach w baseniku z wodą po pas.Jej to nie pomogło,ale połowa rybek zdechła i właściciel nie chciał już Polaczki więcej wpuszczać do swego SPA. Nergal coś powinien wiedzieć na ten temat.\nprawda 14.06.2015 13:11 Zgłoś\nrybki tez uszkadzaja naskorek i przenosza choroby skorne zoltaczke to tak jak by jesc sztuccami plukanymi w wodzie po zainfekowanych pacjentach\nGość 13.06.2015 00:48 Zgłoś\nProponuję autorowi tego tekstu zanurzyć nogi w basenie pełnym piranii.


małgorzata greszta: rynek, hierarchia, szkoła. jak franz maurer ratował andżelę przed rzeźnikiem w szelkach – mała kultura współczesna\nPsy (reż. Władysław Pasikowski, 1992) stały się jednym z symboli polskiej przemiany ustrojowej. Zakodowana w nich analiza mentalności tamtego społeczeństwa i emocji związanych z przechodzeniem z jednej przestrzeni ideologicznej do drugiej jaskrawo obrazuje również, że szkolne, feudalne hierarchie są niezniszczalne. To pierwszypolskifilm sensacyjny po 1989 roku, pierwszy powiew Zachodu, z którym po ponad ćwierć wieku od premiery wciąż próbujemy się zrównać.\nFabuła filmu koncentruje się na postaci Franza Maurera, byłego funkcjonariusza Służby Bezpieczeństwa, który zaciera po sobie ślady, naiwnie próbuje wymazać przeszłość i dostosowując się do nowych realiów, nowego stanowiska, postanawia odwrócić swoją rolę i zostać tym dobrym. Franz najpierw razem z kolegami pali akta, potem rzeczy swojej byłej żony, ale wciąż mieszka w jej domu, potem także w jej mieszkaniu, wciąż pije wódkę z tymi samymi kolegami z organów bezpieczeństwa. Pierwsza akcja po reorganizacji struktur okazuje się tragiczną w skutkach porażką. Andżela, siedemnastoletnia dziewczyna, w której się zakochuje, zdradza go z jego najlepszym przyjacielem. Franz go zabija, potem próbuje zabić siebie. Ostatnia scena to jego rozmowa z Andżelą podczas widzenia w więzieniu.\nPoznają się w szkole działającej w domu dziecka. Kiedy Maurer wchodzi do klasy, Andżela siedzi w stuletniej ławce ubrana w fartuszek, a nauczyciel zasadza się na nią z dziwnym przyrządem do wymierzania uczniom kar. W takiej samej ławce siedział Ahmed w Iranie, bohater filmu Abbasa Kiarostamiego (Gdzie jest dom mojego przyjaciela, 1987), Julien Quentin we Francji w czasach II wojny (Do zobaczenia chłopcy, 1987, reż. Louis Malle) i Titta Biondi we Włoszech przed jej wybuchem (Amarcord, 1973, reż. Federico Fellini) – w takich samych ławkach siedzieli też nasi rodzice i dziadkowie usadzani zgodnie z XVIII-wiecznymi wzorcami.\nPoddańcze struktury wciąż obecne w polskiej szkole zostały zręcznie przejęte przez panujący system i wykorzystane jako narzędzia, które mają stwarzać pozbawione świadomości, bezwładne i posłuszne maszyny do pomnażania zysków. Ów ustrój ekonomiczny, który od lat 80. XX wieku zadomawia się w krajach byłego bloku wschodniego, niekoniecznie był dla polskiego społeczeństwa lat transformacji czymś zupełnie nowym i nieznanym. W swoich podstawach ma on wiele wspólnego z feudalizmem – scena w szkole pokazuje, że ten porządek w niektórych sferach życia publicznego przetrwał niemalże nietknięty, choć teoretycznie dawno przeminął. Wraz z nastaniem nowego ustroju zaczęto wykorzystywać go do wychowywania obywateli i pracowników nastawionych na pomnażanie swoich prywatnych zysków. Ten wykreowany przez neoliberalizm wzorzec indywidualizmu ma swoje bezpośrednie odbicie we współczesnych technikach pedagogicznych i programach edukacyjnych. Hierarchiczne relacje pomiędzy nauczycielami i uczniami ułatwiają wychowywanie biernych względem systemu mas,dokładne kalkulacje poziomu wiedzy uczniów testy, rankingi, procentowe wyniki zamiast ocen wyznaczają priorytety. Liczy się wynik–ty jesteś tylko liczbą, procentem. Nauka krytycznego myślenia hamuje wzrost gospodarczy.Refleksja nad następstwami inwestycji, które nie przynoszą żadnych korzyści najbiedniejszym,wręcz przyczyniających się do ich ubożenia, mogłaby podać w wątpliwość logikę i etykę całego organizmu, dlatego preferowane jest bierne przyswajanie regułek. Taka mechanizacja stępia u dzieci empatię, co prowadzi np. do zachowań agresywnych względem grup wykluczanych, wymusza rywalizację i eliminuje wspólnotowość [Nussbaum 2016: 56-63]. Mają wyrosnąć na twardych, wyrachowanych ludzi sukcesu – takich, jak bohaterowie Pasikowskiego.\nO społeczno-gospodarczych przeszkodach reformacji przemocowego systemu polskiej oświaty\nW scenie weryfikacji Maurera następuje symboliczne oddzielenie peerelowskiej rzeczywistości od tej nowej – zachodniej, kapitalistycznej, na pozór wolnej. Emblematyka tego aktu jest iluzoryczna, choć w warstwie historycznej prawdziwa. Wbrew próbie oddzielenia wszystkiego grubą kreską, nowe miesza się ze starym– jest nawet jego swoistą kontynuacją. Jak zauważa Andrzej Leder: „Właśnie owa zadziwiająca i ponura geneza rodzimego kapitalizmu, tworzącego się już w 80. a potem 90. latach poprzez przejęcie gospodarki przez aparat peerelowskiej władzy – a w szczególności przez jego zbrojne ramię, dawne kadry bezpieczeństwa – jest tym, o czym opowiadają Psy” [Leder 2019].\nNiektórzy teoretycy upatrują początków kapitalizmu już w starożytności, ale jako kompletna konstrukcja funkcjonuje on od mniej więcej drugiej połowy XIX wieku [Pobłocki 2017: 308]. Aby ukazać pewną ciągłość narracji, należy podkreślić, że za czasów pańszczyzny istniała również praca najemna (tak jak ma to miejsce w obecnym ustroju). Dwór zatrudniał osoby należące do ówczesnego prekariatu – nie można w takim wypadku stwierdzić, że taka forma zatrudnienia pojawiła się wraz z narodzinami nowego systemui żejejwyodrębnienie było przełomem w dziejach Europy i świata [Pobłocki 2017: 298-299]. Poddańcze struktury przenikają do całej organizacji życia społecznego– w niektórych jego sferach przetrwały nienaruszone przez setki lat. Takie spojrzenie na ów ustrój pozwala dostrzec, jak z połączenia elementów feudalizmu i wolnego rynku powstaje syntetyczny twór. Maurer podczas komisji na pytanie: „Czy jest pan gotów stać na straży porządku prawnego, odnowionej, demokratycznej Rzeczpospolitej Polskiej?” odpowiada „Bezapelacyjnie, do samego końca. Mojego lub jej”. Wyraża tym samym swoją opinię po pierwsze o nietrwałości ustrojów, po drugie o pozorności przemian – pozostały te same hierarchie i ci sami władni („Czasy się zmieniają, ale pan zawsze jest w komisjach”).\nPsałterz Królowej Marii, k. 78, Biblioteka Brytyjska (Ms. Royal 2. B. VII). Źródło: Wikipedia\nUstrój gospodarczy jako element społecznego „wyposażenia umysłowego” nie jest przez to społeczeństwo rozpatrywany w kategoriach jego zasadności bądź bezzasadności, jest raczej jego interpretacją. To, co przenika do kultury jest więc produktem zbiorowej wyobraźni. Innymi słowy, świat formują strzępki reguł rządzących rynkiem. System ekonomiczny organizuje sfery życia publicznego pozornie od niego niezależne takie jak sztuka, edukacja religia, przenikając do nich poza świadomością ich realizatorów. Porządek feudalny (feudalno-neoliberalny) ukazany w szkole w Psachprzyznaje„rzeźnikowi w szelkach” prawo do karania swoich podwładnych „za jajco”. Dziśnadużywanie kar – już nie cielesnych, ma służyć wychowaniu obywateli posłusznych nie feudałom, a finansistom.\nW Stanach Zjednoczonych poza dostosowywaniem do systemu społeczno-ekonomicznego za pomocą odpowiednio skonstruowanego programu nauczania, który ma kształtować sprawnych przedsiębiorców, uczniów stawia się jednocześnie w roli klientów. W gmachach szkół stołówki sąsiadowały niegdyś z McDonaldami, a materiały reklamowe Disneya rozdawane były nauczycielom jako pomoce dydaktyczne [Klein 2015: 162-187]. Wynikiem tego były sytuacje, w których stosunkowo zamożne dzieci z klasy średniej korzystały ze składanych im ofert, natomiast dzieci biedniejsze były wykluczane i otrzymywały komunikat, gdzie dokładnie znajduje się przynależne im miejsce. W jaskrawy sposób kategoryzowało to dzieci ze względu na status majątkowy i utrwalało hierarchię. W Polsce problemem jest ekonomizacja nauki, czyli wnikanie mechanizmów rynkowych do trzewi systemu edukacji, który jest przez ów rynek wykorzystywany do pomnażania zysków. Uczniowie są przygotowani do funkcjonowania w określonym ustroju, tak, aby według ustalonych kryteriów byli dla niego jak najbardziej wartościowi. Martha Nussbaum w książce Nie dla zyskupisze:\nZgodnie z definicją rozwoju państwa wywodzącą się ze starego paradygmatu powszechnie powtarza się tezy o potrzebie tworzenia edukacji promującej rozwój rozumiany jako wzrost gospodarczy. Zarys tego rodzaju edukacji – koncentrujący się na szkolnictwie wyższym – przedstawiono niedawno w raporcie działającej przy amerykańskim departamencie edukacji pod przewodnictwem Margaret Spellings. Model został już wprowadzony przez wiele państw europejskich: przyznają one wysokie oceny uniwersytetom lub wydziałom technicznym, a jednocześnie wprowadzają drakońskie cięcia środków przeznaczonych na nauki humanistyczne [Nussbaum 2016: 33].\nEdukacja odbywa się w wierze w postęp technologiczny i przekonaniu, że przystosowanie się do norm kapitalistycznych jest jedynym sposobem na przetrwanie. Ponieważ musztrowanie przy użyciu siły zdelegalizowano, komunikaty o tym, że należy być karnym i równać do średniej przekazywane są bardzo subtelnie– sugerują to szkolna hierarchia, organizacja pracy podczas lekcji i system oceniania. Proces adaptowania do życia w określonym systemie lub ściślej – nauka podległości wobec niego, utrwala obowiązujące normy i utrzymuje panujący porządek.\nJednym zagadnieniem jest nadawanie przez rynek priorytetów edukacji, drugimrozpoznanie, jak rządzi on całą konstrukcją, jakie komu przyznaje prawa,jakie ustala hierarchie i to wydaje się nadrzędne przy zamiarze przeprowadzania reform. Tak, jak przetrwała dostosowana do pańszczyźnianych realiów zasada ustalania przerwy w nauce na czas żniw, tak nauczycielowi powierzono rolę kmiecia sprawującego nadzór nad parobkami. Jednym z parobków jest w PsachAndżela, kmieciem stojącym nad nią z batem – „rzeźnik w szelkach”. Można spierać się, na ile wspomniana scena oddaje realia polskiej szkoły lat 90. – zwłaszcza, że jestto placówka oświatowa znajdująca się w domu dziecka. Władza nauczyciela została ograniczona, hierarchia nieco się zatarła, nie dochodzi do nadużyć również dzięki proklamowanej w listopadzie 1989 roku przez ONZ Konwencji o Prawach Dziecka (ratyfikowanej w Polsce w 1991 roku), lecz obraz szkoły u Pasikowskiego to wiele znaczący symbol.\nMaurer kontra bandyci, Maurer kontra szkoła\nFranz Maurer jest mężczyzną w kryzysie, a Psymożna czytać jako jeden z pierwszych filmów o transformacyjnym kryzysie męskości. Jak wielu Polaków początku lat 90. Franz jest „wyrzucony z siodła” nie tylko ekonomicznie. Sytuacja wymuszonej płynności, konieczności ciągłej pracy nad własnym statusem – w której wyraźnie sobie nie radzi – uderza w niego także jako w mężczyznę. Najpierw zostawia go żona, potem młodsza i ekonomicznie od niego zależna kochanka Andżela. Znaczący jest moment, w którym dochodzi do pierwszego zbliżenia między nimi. Ma ono miejsce tuż po masakrze w hotelu – tak jakby rozdziewiczając nastolatkę, Maurer chciał desperacko potwierdzić męskość, która kilka godzin wcześniej dramatycznie zawiodła na innym polu. Nie ma w tym nic z triumfującego maczyzmu [Majmuerk 2014].\nPorucznik Franciszek Maurer jako policjant ścigający bandytów jest wzorcową alegorią odwiecznej walki dobra ze złem i reprezentatywnym przykładem bohatera kryminału zachodniej klasy. Analizując jego postać wnikliwiej, okazuje się, że to tylko pozory. Maurer odnosi klęskę moralną, ujawnia też rozchwianie swojej męskości. Film Pasikowskiego wbrew popularnemu przekonaniu nie jest peanem na cześć samczości:\nDlatego można Psyinterpretować jako obraz zagubienia i słabości wobec systemów–Franz nie potrafi odnaleźć się w nowej neoliberalnej rzeczywistości, Andżela w od lat niezmiennej szkolnej. Współczucie widza monopolizuje jednak Maurer. Choć oboje są cyniczni, to ona jest tylko „głupią kurewką”, on – wrażliwcem i ofiarą polityki. Wydaje się, że Pasikowski posłużył się postacią Andżeli, aby uwypuklić bezradnośćmężczyzny wobec cynicznej bezwzględności kobiety. Andżela mieszka w domu dziecka, w którym jest gwałcona i to w pierwszej chwili budzi współczucie widza, ale niemalże natychmiast okazuje się, że dziewczyna jest zdemoralizowana, cyniczna i chciwa. Odbiorca nie roni łez nad jej losem, tylko nad losem zdradzonegoprzez nią kochanka. Kreacja kobiety-ofiary, która po przebytych traumach staje się wyzutą z uczuć, wyrachowaną „złą kobietą” jest przeciwstawiona mężczyźnie-ofierze – opuszczonemu przez żonę, politycznie skompromitowaneum, obwiniającemu się o śmierć współpracowników Maurerowi. W tej narracji można dopatrzeć się również wartościowania krzywd – gwałt zostaje całkowicie zbagatelizowany i zmarginalizowany. Kiedy Andżela poznaje Franza, oboje są pozbawieni godności–on przez całe 100 minut filmu próbuje ją odzyskać, ona nie, co wyznacza moralne pozycje bohaterom. Uzasadnia to też przemoc, która ją spotkała – skoro jest zła, można ją źle traktować, zasłużyła na to. W filmie usprawiedliwiona zostaje przemoc i bezwzględność w ogóle, tak jak usprawiedliwia je również neoliberalna ekonomia.\nszkoła, pieniążki, ucisk, il. Małgorzata Greszta\nW polskiej szkole w kryzysie – tak, jak Maurer w Psach– są nauczyciele, którym zdarza się stawiać uczniów w roli swoich wrogów. Obsadzeni w rolach złych policjantów, są piętnowani przez społeczeństwo i obwiniani za to, że dzieci nie lubią szkoły. Niechęć do niej jest jednak tymże dzieciom wpajana do głów jeszcze zanim przekroczą jej progi – przez kulturę, która często kojarzy ją z przemocą (tak, jak dzieje się to u Pasikowskiego), przez rodziców powtarzających często nieaktualne, negatywne opinie oparte na własnych doświadczeniach. Jeśli zdarza się skłonność do hołubienia wiedzy, to tej przejawiającej się w akademickich stopniach i tytułach. Jednakże najpierw trzeba przez 12 lat przeczołgiwać się przez koszary.\nKojarzenie szkoły z wojskiem, musztrą i surową dyscypliną jest częściowo przynajmniej usprawiedliwione – scena z filmu Pasikowskiego zdaje się wciąż dobrą ilustracją funkcjonowania systemu oświaty po części odwołującego się do surowego modelu pruskiego. Jego twórcą był Jan Fryderyk Herbart – filozof i pedagog. Obmyślił on system oparty na autokratycznej roli nauczyciela, który kierował uczniami według własnej woli. Uczenie się polegało na biernym wysłuchiwaniu monologu informacyjnego. Celem było wyłącznie wychowywanie i ujarzmianie uczniów przez nauczyciela. Ich aktywność miała być odtwórcza,poziom dopasowany do uczniów średnich, na czym traciły zarówno dzieci osiągające słabsze wyniki, jak i zdolniejsze. Według tego właśnie schematu zobrazowano szkołę w Psach, natomiast współczesna polska szkoła przypomina raczej połączenie modelu herbartowskiego z ideami jego poprzednika – Jana Amosa Komeńskiego, który w XVII wieku stworzył podstawy dla „szkoły klasowo-lekcyjnej” [Kujawiński 2010:17]. Jego podejście było bardziej liberalne i podmiotowe względem uczniów. Wskazywał na potrzebę ukierunkowywania uczniów ze względu na ich indywidualne predyspozycje i pozostawiania im większej wolności samoedukacyjnej. Oświata w Polsce zdaje się jednak zamknięta na współczesnych ideologów pedagogiki, twórców „szkoły progresywnej”[Kujawiński 2010: 22] takich jak Dewey, Tagore czy Montessori. Podejście progresywnestawia w centrum ucznia i przyznaje mu znaczną swobodę działań tak, aby mógł rozwijać się zgodnie z zainteresowaniami i możliwościami poznawczymi– zdaje się to niestety w naszych realiach abstrakcją.Proporcje między systemem herbartowskim a ideami Komeńskiego w danej placówce zależą zazwyczaj od czynników losowych – poglądów danego dyrektora i jego kadry. W takich miejscach, jak domy dziecka czy zakłady poprawcze można spodziewać się jednak nacisku na to pierwsze podejście ze względu na jego (pozorną) funkcję wychowawczą.\nW postaci wychowawcy z Psówmożna dostrzec równocześnie feudalnego złego pana, okrutnego, słabego, sfrustrowanego człowieka i nauczyciela bez odpowiedniego przygotowania pedagogicznego. Wszystko to okala niedofinansowanie, zły system, zły program, społeczny brak zaufania do szkoły i brak szacunku dla zawodu nauczyciela. Przed tym ma Andżelę uchronić Maurer. Moment, kiedy Franz wchodzi do klasy i bohatersko wyrywa ją z łap „rzeźnika w szelkach”, jest kwintesencją obrazu szkoły w polskiej kulturze. To niby dom dziecka, niby szkoła, trochę jedno i drugie. Istotą tej sceny jest jednak ukazana w niej hierarchia i osobnicze stosunki. Spuszczone głowy uczniów, strach przed karą, równo ustawione ławki, równo ułożone książki i nauczyciel-tyran losowo wybierający ofiarę.\nPodobny porządek Dorota Kędzierzawska zobrazowała we Wronach (reż. Dorota Kędzierzawska, 1994). Bohaterka filmu, pochodząca, co ważne, z rodziny dysfunkcyjnej, zostaje na oczach rówieśników poniżona przez nauczycielkę. Na lekcji wf-u musi rozebrać się i ćwiczyć w bieliźnie. Zachętą do takich zachowań są z jednej strony uwarunkowania historyczne – poddańcze struktury państwowe oraz kary cielesne i przemoc psychiczna będące niegdyś metodami wychowawczymi, z drugiej – bezsilność wobec systemu skutkująca nierzadko utratą powołania. Gdy w szkole odtwarzane są feudalne tradycje, do roli parobków najlepiej nadają się dzieci sprawiające problemy bądź społecznie wykluczane.\nOba filmy pochodzą z lat 90. XX wieku, oba ilustrują przemoc wobec dzieci i jej genezę. Nie może być dziś już mowy o karach cielesnych i znęcaniu się psychicznym – przynajmniej w teorii,aleniezmieniona struktura hierarchii ma zasadniczy wpływ na to, że według raportu PIRLS [Konarzewski, Bulkowski 2017: 44-46] polskie dzieci górują w rankingu tych, które najbardziej nie lubią szkoły.\n„Dzisiaj puszczamy z dymem całą naszą pieprzoną przeszłość”\nPeerelowskiej spuścizny i tej, o której zapominamy – feudalnej, nie da się puścić z dymem. Teraz obie mieszają się z nową neoliberalną rzeczywistością. Powstaje z tego twór wrogi uczniom i pracownikom, w których owi uczniowie szybko się zamienią. Razem z filmemPsywitaliśmy się z Zachodem i żegnaliśmy ze Wschodem. Ta stuletnia ławka, w której siedziała Andżela pokazuje, że wyplenić ze społecznej świadomości trzeba nie tylko komunizm, ale i pańszczyźnianą poddańczość.\nCzym innym jest odpowiednio umeblowana klasa i nadanie nauczycielowi właściwego statusu, a czym innym kształtowanie biernych obywateli i mechanicznych pracowników – poddańczego społeczeństwa. Znowu cytując Nussbaum, chcę zwrócić uwagę na główne błędy systemowe:\nZdaniem Deweya najważniejszą słabością konwencjonalnych metod edukacji była bierność, którą wywołują one w uczniach. Szkoły postrzegano jako miejsca przeznaczone do wysłuchiwania wykładów i przyswajania wiedzy, a słuchanie przedkładano nad analizę, przesiewanie i aktywne rozwiązywanie problemów. Wymaganie od uczniów, by byli pasywnymi słuchaczami, nie dość że nie rozwija ich zdolności krytycznego myślenia to wręcz je osłabia: „[D]ziecko zbliża się do książki bez intelektualnego głodu, bez ochoty, bez pytającej postawy, a rezultat tego jest tak opłakanie powszedni: jest nim ta szkodliwa zależność od książek, osłabiająca i spaczająca siłę myślenia i dociekania”. Taka uległa postawa, źle sprawdzająca się w życiu jako takim, dla demokracji jest wręcz zabójcza, ponieważ demokracja nie przetrwa bez aktywnych i uważnych obywateli. Zamiast więc słuchać, dziecko powinno działać: rozwiązywać problemy, zastanawiać się nad nimi, stawiać pytania. Dewey oczekiwał zmiany, która oznaczała „przejście od mniej lub więcej biernego i bezwładnego zachowania się i ulegania przymusowi do żywiołowo wybuchającej energii” [Nussbaum 2016: 84].\nW tęsknocie za zachodnią jakością demokracji przekształcaliśmy się w społeczeństwo mieszczańskie, niepostrzeżenie oddając z wolna we władanie rynkuniemalże całąorganizację życia publicznego. Tymczasem nim staniemy się wystarczająco europejscy,hierarchiczne pozostałości po feudalnym ustroju zostanązagospodarowane przez neoliberalną gospodarkę i wypaczą idee demokracji, bo priorytetem będzie wzrost gospodarczy. Edukacja ma fundamentalny wpływ na przyszłe losy państwaitrzeba przy tym pamiętać, że wskaźniki rozwojowe bywają złym miernikiem jego realnej sytuacji. RPA za czasów apartheidu osiągała wysoki poziom wzrostu gospodarczego przy jednoczesnych problemach z nierównościami społecznymi, ochroną zdrowia i oświatą.\nW Psachszkoła jest zła, nauczyciel jest oprawcą, a uczennica jego ofiarą. Maurer, kiedyś ubek – zbrodniarz, dzisiaj dobry policjant, który strzeże prawa, w sposób symboliczny chroniAndżelę przed przemocą w feudalnym skansenie. Bezwzględność zasad, strach i przymus – cechy konstytutywne dla gatunku filmu sensacyjnego są równocześnie cechami wyróżniającymi stary system szkolny. Zawód nauczyciela nie cieszy się w Polsce od lat zbytnią estymą. W konsekwencji zdarzają się niestety mierni pedagodzy. Są nimi często słabi studenci, którzy nie mają perspektyw na karierę w swojej dziedzinie naukowej [Herbst 2019]. Jak sugeruje Mikołaj Herbst, ekonomista edukacji i badacz systemów edukacyjnych, być może warto byłoby wprowadzić egzamin państwowy i promować wyróżniających się nauczycieli, podnosząc ich wynagrodzenia. Na pewno należy zwiększyć nakłady na oświatę – podnieść pensje nauczycieli, ograniczyć liczebność klas, zagwarantować wszystkim uczniom darmowe posiłki i podręczniki. Fundamentalne znaczenie ma zmiana priorytetów tak, aby najcenniejszymi umiejętnościami stały się: analizowanie, kreatywność, umiejętność rozwiązywania problemów. Wskrzeszenie sokratejskiego ducha wydaje się niemalże niemożliwe, ale upodmiotowienie ucznia i obdarzenie zaufaniem nauczycieli nie nastąpi bez radykalnej reformy systemu. Trzeba znieść feudalne hierarchie i ograniczyć wpływ mechanizmów rynkowych, aby zarówno pedagodzy, jak i uczniowie czuli się szanowani. Zadaniem szkoły jest nauczenie dzieci wolnego od schematów, odważnego myślenia. Nie walki – walki o przetrwanie, o status i o zyski.\nCary Campbell, Learnification and the Attack on Education, „Epoché Magazine” z 16 lutego 2016, https://epochemagazine.org/learnification-and-the-attack-on-education-ce259c9d5bdb, dostęp 22 kwietnia 2019.\nMikołaj Herbst, Przemysław Wilczyński, Szkoła przetrwania, „Tygodnik Powszechny” z 1 kwietnia 2019, https://www.tygodnikpowszechny.pl/szkola-przetrwania-158224, dostęp 22 kwietnia 2019.\nSławomir Hinc, Pierre Bourdieu o edukacji i społeczeństwie oraz reprodukcji kulturowej, w: „Przegląd Naukowo-Metodyczny. Edukacja dla Bezpieczeństwa” 2009, nr 3.\nNaomi Klein, No logo, przeł. Hanna Pustuła, Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA SA, Warszawa 2015.\nKrzysztof Konarzewski, Krzysztof Bulkowski, PIRLS 2016. Wyniki międzynarodowego badania osiągnięć czwartoklasistów w czytaniu, Instytut Badań Edukacyjnych, Warszawa 2017.\nJarosław Kuisz, MiędzyPsami a Długiem, „Eurozine” z 6 maja 2009, https://www.eurozine.com/miedzy-psami-a-dlugiem/, dostęp 22 kwietnia 2019.\nJerzy Kujawiński,Ewolucja szkoły i jej współczesna wizja, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 2010.\nAndrzej Leder, Lata 90.: Co symbolizowały Psy, „Dwutygodnik” wydanie 58, https://www.dwutygodnik.com/artykul/2273-lata-90-co-symbolizowaly-psy.html, dostęp 22 kwietnia 2019.\nJakub Majmurek, Psy moralnego niepokoju, „Krytyka Polityczna” z 20 maja 2014, https://krytykapolityczna.pl/kultura/film/majmurek-psy-moralnego-niepokoju/, dostęp 22 kwietnia 2019.\nKrzysztof Moraczewski, Kapitalizm jako forma kultury: Na marginesie rozważań Fernanda Braudela, „Praktyka Teoretyczna” z 23 stycznia 2019, http://www.praktykateoretyczna.pl/kapitalizm-jako-forma-kultury-na-marginesie-rozwazan-fernanda-braudela/, dostęp 22 kwietnia 2019.\nMartha C. Nussbaum, Nie dla zysku. Dlaczego demokracja potrzebuje humanistów, przeł. Łukasz Pawłowski, Biblioteka Kultury Liberalnej, Warszawa 2016.\nKacper Pobłocki, Kapitalizm. Historia krótkiego trwania, Fundacja Bęc Zmiana, Warszawa 2017.\nLeszek Sosnowski, Anna I. Wójcik,Kara: samodoskonalenie: bezpieczeństwo: Konfucjusz i Platon o wychowaniu człowieka i obywatela, w: „Kultura Bezpieczeństwa. Nauka-Praktyka-Refleksje” 2014 , nr 16.\nMałgorzata Greszta – interesuje mnie filozofia języka i neurokognitywistyka; publikowałam w magazynach „Glissando”, „Fragile”, „Opinia Bieżąca”; jako ofiara systemu edukacji czuję potrzebę podejmowania próby jego analizy.\ngrafika tytułowa: bez tytułu, il. Małgorzata Greszta


7,76 (1617 ocen\ti\t310 opinii) Zobacz oceny\nKiedy znalazłam tą książkę na półce mojej straszej siostry, wahałam się trochę przed sięgnięciem po nią, chociaż lubię powieści, w których występują anioły.\n"Zawsze przy mnie stój" wycisnęła ze mnie wiele łez, nie potrafiłam czytać jej obojętnie, jest to jedna z najpiękniejszych książek, jakie miałam okazję trzymać w dłoniach. Margot, która ma okazję obserwować swoje życie po raz ponownie w postaci swojego własnego anioła stróża, pragnie zmienić życie swojej podopiecznej na lepsze.\n"Zawsze przy mnie stój" ukazuje, jak bardzo bieg wydarzeń mogą zmienić podejmowane przez nas decyzje, błędy życiowe, postępowanie. Zachęca do głębszych refleksji. Zdecydowanie polecam.