VakxikonBlog: Σεπτεμβρίου 2013\nΚαι τώρα τι; Από τις σπάνιες φορές που το κράτος λειτουργεί με γνώμονα τις αρχές και τις αξίες ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, έστω και καθυστερημένα έδειξε πως ξυπνάει, όταν θέλει. Και λέω καθυστερημένα μιας και δεν χρειαζόταν να φτάσουμε στο σημείο να δολοφονηθεί κάποιος συνάνθρωπός μας για να κινηθούν οι απαραίτητες διαδικασίες με τις οποίες σε ελάχιστες μόλις μέρες, αυτό που από νόμιμα εκλεγμένο πολιτικό κόμμα με το όνομα Χρυσή Αυγή χαρακτηρίζεται πλέον εγκληματική οργάνωση. Μιας και δεν ήταν η πρώτη δολοφονική - βίαιη συμπεριφορά από τους κατευθυνόμενους «στρατιώτες» της. Είχαν προηγηθεί και άλλες.\nΤώρα ποιός ο λόγος που έγινε τώρα όλη αυτή η επιχείρηση, ο καθένας μπορεί να να κάνει ένα σωρό υποθέσεις.\nΑπό το ολοένα αυξανόμενο ποσοστό της σε σημείο που να ανησυχεί τους άμεσα θιγόμενους μέχρι και να δείξει επιτέλους το κράτος ένα άλλο πρόσωπο στην ελληνική κοινωνία. Αυτό που ενδιαφέρεται για το γενικό καλό. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν αλλάζει πραγματικά την καθημερινότητα του Έλληνα η οποία θα συνεχίσει να είναι η ίδια και χωρίς καμία παραλλαγή είτε η ΧΑ συνέχιζε το εγκληματικό της πλάνο είτε κατέληγε στης φυλακής τα σίδερα όπως τώρα. Άλλωστε, κάποιοι συνέβαλλαν στο να φτάσει σε αυτό το σημείο η οργάνωση του Μιχαλολιάκου και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε.\nΜες στον κυκεώνα των φεστιβαλικών προβολών (συνεχίζονται οι Νύχτες Πρεμιέρας, ξεκινά το Φεστιβάλ της Νάουσας και κορυφώνεται εκείνο της Σύρου), αλλά και με την αλλαγή ηγεσίας στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου (νέος πρόεδρος του Δ.Σ. ο σκηνοθέτης Τώνης Λυκουρέσης), βγήκαν από την περασμένη Πέμπτη έξι πρώτες προβολές και μια επανέκδοση. Ξεχωρίζουν οι σινεφίλ προτάσεις από την Αμερική, την Ασία και την Ευρώπη. Στα γρήγορα προσπερνιούνται ταινίες σαν το «Ένας χρόνος είναι αρκετός», μια εξυπνακίστικη κωμωδία από τον σεναριογράφο των «Μπόρατ» και «Μπρούνο» Νταν Μέιζερ. Ενώ, σε επανέκδοση προβάλλεται το ασπρόμαυρο δράμα «Νύχτα γεμάτη έρωτα» του Τζορτζ Στίβενς, με τον Κάρι Γκραντ, παραγωγής 1941.\nΑπό τον ανεξάρτητο αμερικανικό κινηματογράφο που αγαπάμε, ξεπήδησε η σινεφιλική διαλεκτική του Νόα Μπάουμπαχ «Frances ha», που ενθουσίασε κοινό και κριτικούς στην περυσινή Μπερλινάλε συνεχίζοντας έκτοτε το ταξίδι της σε όλο τον κόσμο. Προβάλλεται λοιπόν και στη χώρα μας, αρχικά στην τελετή έναρξης του φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας και στη συνέχεια στις αίθουσες ώστε να προσελκύσει κάθε ανήσυχο νέο αλλά και οργισμένο χίπστερ που θα προβληματιστεί μπρος στη ματαιότητα του έρωτα, της επαγγελματικής σταδιοδρομίας και γενικότερα της υπαρξιακής θεώρησης των πραγμάτων της ίδιας της ζωής του. Με χίλιες δυο αναφορές σε αγαπημένες ταινίες και δημιουργούς, από τον κινηματογράφο του Γούντι Άλεν και του Τζον Κασαβέτη που αμφότεροι λατρέψανε τα πρόσωπα, τα λόγια και τις ανησυχίες των νεαρών στο κόντρα ασπρόμαυρο αλλά και το hype περιβάλλον της Νέας Υόρκης ως φόντο για κάθε ψυχή που ψάχνει το άλλο της μισό στο οτιδήποτε και τον οποιονδήποτε, μέχρι το ψυχαναλυτικό σινεμά το Λεός Καράξ σε σημείο μάλιστα που ο Ντενίς Λαβάν του 1986 να δίνει τη θέση του στην Γκρέτα Γκέργουικ του 2013… Έτσι, η «Μοντέρνα αγάπη» του Ντέιβιντ Μπόουι ξαναζωντανεύει, αυτή τη φορά όχι στους δρόμους του Παρισιού αλλά της Νέας Υόρκης, κι εκείνο το εξαίσιο μονοπλάνο - τράβελινγκ του Γάλλου δημιουργού «αντιγράφεται» τόσο γλυκά από τον Μπάουμπαχ ώστε οι νότες αισιοδοξίας, χαράς και ευεξίας να μην περιγράφονται μες στην αίθουσα. Για να έρθουμε όμως και στην υπόθεση, η 30 και κάτι Φράνσις βρίσκεται χαμένη στα θέλω, τα πρέπει και τα μη της. Ψάχνει τον προσανατολισμό της στην καριέρα, τους φίλους και τους έρωτες, στην ίδια της τη ζωή. Επί μιάμιση ώρα παρακολουθούμε εκστατικά τις ανησυχίες μιας νεαρής που στέκεται εγκλωβισμένη, με τα χέρια δεμένα, στη χρυσή φυλακή που της έχει χτίσει ο εαυτός της. Είναι προφανώς εύθραυστη, αδύναμη και καταπονημένη ψυχή. Αλλά αυτό δεν την πτοεί. Ψάχνει και ψάχνεται, ταξιδεύει, ερωτεύεται, αντιστέκεται, νιώθει και πάνω απ’ όλα ζει. Αγαπάει και θέλει να αγαπηθεί. Στο τέλος βρίσκει το δρόμο της γιατί δεν έπαψε να ελπίζει. Μια αληθινά όμορφη και «γελαστή» ταινία, με την εξαιρετική Γκρέτα Γκέργουικ στον πρωταγωνιστικό ρόλο.\nΤα παιδιά της Ανατολής\nΔυο ταινίες από γυναίκες σκηνοθέτριες που διαδραματίζονται στην Ανατολή, αλλά διαθέτουν ευρωπαϊκή κι αμερικανική βοήθεια στην τεχνογνωσία, προσελκύουν το ενδιαφέρον αυτή την εβδομάδα. Η μία είναι το «Απαγορευμένο ποδήλατο» της Χάιφα Αλ Μανσούρ, παραγωγής Σαουδικής Αραβίας (σε συνεργασία με τη Γερμανία). Στο επίκεντρο βρίσκεται ένα κορίτσι δημοτικού που αν και από ευκατάστατη οικογένεια βιώνει, όπως κάθε γυναίκα σε αυτή τη χώρα, την απαγόρευση πολυεπίπεδα. Στην προκειμένη περίπτωση ζηλεύει και θα κάνει τα πάντα για να αποκτήσει το όνειρο κάθε παιδιού στον πλανήτη: ένα ποδήλατο. Στη χώρα της απαγορεύεται στις γυναίκες να έχουν ποδήλατο, αλλά το κοριτσάκι κόντρα τις επιταγές της θρησκευτικής ηγεσίας θα το αποκτήσει μέσα από το… Κοράνι! Η άλλη ταινία είναι το «Ανάμεσα…» της Αναΐς Μπαρμπό Λαβαλέ, που εκτυλίσσεται στη Δυτική Όχθη, αλλά είναι παραγωγής Γαλλίας και Καναδά. Νεαρή μαιευτήρας φροντίζει έγκυες γυναίκες από το Ισραήλ και την Παλαιστίνη. Δεν αργεί να δεθεί με μια κοπέλα από την Παλαιστίνη αλλά και να αγαπήσει τα παιδιά της που περιφέρονται, παίζουν και χαίρονται στην περιοχή. Η ματαιότητα, η σκληρότητα και η βαναυσότητα του πολέμου καραδοκεί. Και οι δυο παραγωγές αν και κινούνται πρωτοεπίπεδα, χωρίς να κάνουν το παραπάνω βήμα ώστε να κατανοήσουμε σε βάθος το ψυχικό τραύμα αυτό καθαυτό, είναι φροντισμένες, αξιοπρεπείς και αξιόλογες επιλογές.\n- Το βρετανικό θρίλερ «Το κάλεσμα», όπου διεθνούς φήμης ερευνητές φυσικών γεγονότων βοηθούν μια οικογένεια να επιβιώσει στην στοιχειωμένη φάρμα της. Τρομακτική, στα όρια του πραγματικού, αλλά και «στα όρια» γενικά ταινία που καταφέρνει να ουρλιάξουμε.\n- Το δεύτερο μέρος της τριλογίας «Παράδεισος» του Αυστριακού Ούλριχ Ζάιντλ, «Παράδεισος της πίστης», που προβλήθηκε (και βραβεύθηκε) στο Φεστιβάλ Βενετίας του 2012. Μια θρησκόληπτη γυναίκα περιφέρεται διαδίδοντας το λόγο του Θεού αλλά και αυτοτιμωρείται επί σχεδόν δυο ώρες! Κουλτούρα να φύγουμε…\nΤο απαγορευμένο ποδήλατο **1/2\nΤο κάλεσμα **\nΠαράδεισος της πίστης *\n*Η στήλη Στοπ καρέ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (29-9-13).\nΚριτικές ταινιών στο SevenArt.gr (26-9-13)\nΤο γελαστό μουτράκι\nΑπό τον ανεξάρτητο αμερικανικό κινηματογράφο που αγαπάμε, ξεπήδησε η σινεφιλική διαλεκτική του Νόα Μπάουμπαχ «Frances ha», που ενθουσίασε κοινό και κριτικούς στην περυσινή Μπερλινάλε συνεχίζοντας έκτοτε το ταξίδι της σε όλο τον κόσμο. Προβάλλεται λοιπόν και στη χώρα μας, αρχικά στην τελετή έναρξης του φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας και στη συνέχεια στις αίθουσες ώστε να προσελκύσει κάθε ανήσυχο νέο αλλά και οργισμένο χίπστερ που θα προβληματιστεί μπρος στη ματαιότητα του έρωτα, της επαγγελματικής σταδιοδρομίας και γενικότερα της υπαρξιακής θεώρησης των πραγμάτων της ίδιας της ζωής του. Με χίλιες δυο αναφορές σε αγαπημένες ταινίες και δημιουργούς, από τον κινηματογράφο του Γούντι Άλεν και του Τζον Κασαβέτη που αμφότεροι λατρέψανε τα πρόσωπα, τα λόγια και τις ανησυχίες των νεαρών στο κόντρα ασπρόμαυρο αλλά και το hype περιβάλλον της Νέας Υόρκης ως φόντο για κάθε ψυχή που ψάχνει το άλλο της μισό στο οτιδήποτε και τον οποιονδήποτε, μέχρι το ψυχαναλυτικό σινεμά το Λεός Καράξ σε σημείο μάλιστα που ο Ντενίς Λαβάν του 1986 να δίνει τη θέση του στην Γκρέτα Γκέργουικ του 2013… Έτσι, η «Μοντέρνα αγάπη» του Ντέιβιντ Μπόουι ξαναζωντανεύει, αυτή τη φορά όχι στους δρόμους του Παρισιού αλλά της Νέας Υόρκης, κι εκείνο το εξαίσιο μονοπλάνο - τράβελινγκ του Γάλλου δημιουργού «αντιγράφεται» τόσο γλυκά από τον Μπάουμπαχ ώστε οι νότες αισιοδοξίας, χαράς και ευεξίας να μην περιγράφονται μες στην αίθουσα. Για να έρθουμε όμως και στην υπόθεση, η 30 και κάτι Φράνσις βρίσκεται χαμένη στα θέλω, τα πρέπει και τα μη της. Ψάχνει τον προσανατολισμό της στην καριέρα, τους φίλους και τους έρωτες, στην ίδια της τη ζωή. Επί μιάμιση ώρα παρακολουθούμε εκστατικά τις ανησυχίες μιας νεαρής που στέκεται εγκλωβισμένη, με τα χέρια δεμένα, στη χρυσή φυλακή που της έχει χτίσει ο εαυτός της. Είναι προφανώς εύθραυστη, αδύναμη και καταπονημένη ψυχή. Αλλά αυτό δεν την πτοεί. Ψάχνει και ψάχνεται, ταξιδεύει, ερωτεύεται, αντιστέκεται, νιώθει και πάνω απ’ όλα ζει. Αγαπάει και θέλει να αγαπηθεί. Στο τέλος βρίσκει το δρόμο της γιατί δεν έπαψε να ελπίζει. Μια αληθινά όμορφη και «γελαστή» ταινία, με την εξαιρετική Γκρέτα Γκέργουικ στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Σαν κάποτε στις ταινίες των Κασαβέτη και Άλεν που αναφέραμε παραπάνω, ο Μπάουμπαχ συνεργάζεται με την πρωταγωνίστρια του στο σενάριο, παίζει με το πρόσωπο, τους μορφασμούς, τη μονοκοματιά και την ατσουμπαλοσύνη της. Η Φράνσις της ταινίας είναι σαν την Αμελί χωρίς να μελώνεις από τη γλύκα, είναι σαν τις έξυπνες κουλτουριάρες του ανεξάρτητου αμερικανικού σινεμά χωρίς να εκνευρίζεσαι από τις εξυπνάδες, είναι σαν τις γοητευτικές ηρωίδες της Νουβέλ Βανγκ χωρίς να βαριέσαι από το στήσιμο και τη σιωπή.\nΔυο ταινίες από γυναίκες σκηνοθέτριες που διαδραματίζονται στην Ανατολή, αλλά διαθέτουν ευρωπαϊκή κι αμερικανική βοήθεια στην τεχνογνωσία, προσελκύουν το ενδιαφέρον αυτή την εβδομάδα. Η μία είναι το «Απαγορευμένο ποδήλατο» της Χάιφα Αλ Μανσούρ, παραγωγής Σαουδικής Αραβίας (σε συνεργασία με τη Γερμανία). Μάλιστα πρόκειται για την πρώτη ταινία που γυρίζεται στη χώρα των πετρελαιάδων με τις εξής «καινοτομίες»: τη σκηνοθετεί γυναίκα (!), το σινεμά είναι απαγορευμένο, όπως και το ποδήλατο του θέματος! Στο επίκεντρο βρίσκεται ένα κορίτσι δημοτικού που αν και από ευκατάστατη οικογένεια και περιβάλλον πλούσιο βιώνει, όπως κάθε γυναίκα σε αυτή τη χώρα, την απαγόρευση πολυεπίπεδα. Στην προκειμένη περίπτωση ζηλεύει και θα κάνει τα πάντα για να αποκτήσει το όνειρο κάθε παιδιού στον πλανήτη: ένα ποδήλατο. Στη χώρα της απαγορεύεται στις γυναίκες να έχουν και να οδηγούν ποδήλατο, αλλά το κοριτσάκι κόντρα τις επιταγές της θρησκευτικής ηγεσίας θα το αποκτήσει μέσα από το… Κοράνι! Απλότητα, φινέτσα και κοινωνική καταγγελία με το γάντι, μια και το εστέτ στοιχείο δεν αποβάλλεται παρόλο που η μπούρκα κινείται σε πρώτο πλάνο σε όλη την ταινία. Η Μανσούρ τα βάζει με το καθεστώς χρησιμοποιώντας ένα ποδήλατο και ένα παιδί. Χτυπάει στο θυμικό και το συναίσθημα. Η άλλη ταινία είναι το «Ανάμεσα…» της Αναΐς Μπαρμπό Λαβαλέ, που εκτυλίσσεται στη Δυτική Όχθη, μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης, αλλά είναι παραγωγής Γαλλίας και Καναδά. Νεαρή μαιευτήρας φροντίζει έγκυες γυναίκες από το Ισραήλ και την Παλαιστίνη. Δεν αργεί να δεθεί με μια κοπέλα από την Παλαιστίνη αλλά και να αγαπήσει τα παιδιά της που περιφέρονται, παίζουν και χαίρονται στην περιοχή. Η ματαιότητα, η σκληρότητα και η βαναυσότητα του πολέμου καραδοκεί. Η Καναδή γιατρός αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε δυο κόσμους. Το πρόσωπο του πολέμου εμφανίζεται για πρώτη φορά μπροστά της. Αν και ο άνθρωπος είναι «μπροστάρης» σε κάθε επιλογή ζωής, τα συναισθήματα είναι τρυφερά και από τις δυο πλευρές του σύγχρονου τείχους (μετά από εκείνο του Βερολίνου), μια και φίλοι, συνάδελφοι και γνωστοί είναι ίσοι στα μάτια της. Στο τέλος, όμως, ο πιο αδύναμος είναι και ο «νικητής».Και οι δυο παραγωγές αν και κινούνται πρωτοεπίπεδα, χωρίς να κάνουν το παραπάνω βήμα ώστε να κατανοήσουμε σε βάθος το ψυχικό τραύμα αυτό καθαυτό, είναι φροντισμένες, αξιοπρεπείς και αξιόλογες επιλογές. Ταινίες από την άλλη όχθη για σκέψη και προβληματισμό.\nΤο δεύτερο μέρος του «Παραδείσου» του Ούλριχ Ζάιντλ αποδεικνύεται χειρότερη κόλαση από τα βασανιστήρια του έρωτα στην Αφρική. Ο Αυστριακός σκηνοθέτης που λάτρεψε και εντύπωσε το αποστειρωμένο σινεμά στην πατρίδα του, μεταφέροντας αυτή τη μόδα στα φεστιβάλ ανά τον κόσμο και δημιουργώντας τέτοιου είδους και ύφους σχολές σκέψεις σε πολλές χώρες (στην Ελλάδα εκπροσωπείται επάξια από τους Λάνθιμο - Φιλίππου και την κομπανία τους), βάλθηκε με την τριλογία του να μας κάνει να αηδιάσουμε. Από τις ευτραφείς κυρίες που επιδιδόντουσαν σε «μαστουρωμένο» σεξ και άλλα είδους κονέ με ιδιαιτέρως χαρισματικούς Αφρικανούς, όπως τραγουδούσε κάποτε η αοιδός των Jumbo Έφη Σαρρή, περνάμε σαν γέφυρα στις θρησκόληπτες, ψυχωσικές κυράτσες που περιφέρουν τη μανία τους με το Χριστό και τα πάθη του από πόρτα σε πόρτα και από γειτονιά σε γειτονιά. Άτσαλες και αποκρουστικές στην κοινωνική τους ζωή, επιδίδονται στο σπίτι τους σε άλλου είδους όργια: αυτοτιμωρούνται για τα πάθη του Ύψιστου και τη δική τους ευμάρεια. Στη στροφή όμως, τις περιμένει το ίδιο τους το σπιτικό για να τις «λογικέψει». Ο Αυστριακός προφανώς και θέλει να εκκινήσει μια κουβέντα γύρω από το σάπιο τρόπο ζωής της Δύσης. Είναι όμως τόσο άρρωστες η σκέψη και η ματιά του… Σίγουρα δεν μας ταιριάζουν! Επιλέγει τις πιο άσχημες ηθοποιούς, συνθέτει τους πλέον σιχαμερούς χαρακτήρες και εντέλει κάνει μια ταινία σαν εικαστικό κατασκεύασμα του Ντάμιεν Χερστ. Ακατανόητο, αμετάφραστο, ένα ασήμαντο ξερατό.\nΤα αποκηρυγμένα του Κ.Φ. Καβάφη [Vakxikon.gr 2013]\n«Τα αποκηρυγμένα» του Καβάφη κυκλοφόρησαν οι εκδόσεις vakxikon.gr, με προλογικό σχόλιο του ποιητή Γιώργου Μπλάνα, ως συμβολή στη μνήμη του μεγάλου Αλεξανδρινού, καθώς διανύουμε το Έτος Καβάφη και γιορτάζουμε τα 150 χρόνια από τη γέννηση του ποιητή που πέθανε την ημέρα των γενεθλίων του (29 Απριλίου 1933). Το εξώφυλλο του βιβλίου των 56 σελίδων κοσμείται από φωτογραφία των νεανικών του χρόνων και η υπογραφή είναι Κ.Φ. ΚΑΒΑΦΗΣ, δηλαδή Κωνσταντίνος Φωτιάδης Καβάφης, τα ποιήματα του οποίου αποκήρυξε ο Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης… λέγοντας - χωρίς άλλες εξηγήσεις - ότι ανήκαν σε κάποιον εξάδελφό του. Η ιστορία της ποίησης - γράφει ο Γιώργος Μπλάνας - είναι γεμάτη με παραδείγματα αποκηρυγμένων ποιημάτων. Νεανικές αδεξιότητες, συναισθηματικές εκτροπές, ιδεολογικές αστοχίες… Υπάρχουν χίλιοι δύο λόγοι για τους οποίους ένας ποιητής που ενδιαφέρεται για την εικόνα του έργου του μπορεί να οδηγηθεί στην αποκήρυξη ορισμένων συνθέσεών του. Ακόμη και οι μεγαλύτεροι ποιητές μπορούν να κάνουν λάθη. Φυσικά - συνεχίζει - δεν χάθηκε ο κόσμος αν μερικά ποιήματα ξαστοχήσουν. Η ποίηση είναι τέχνη και μια τέχνη δεν μαθαίνεται ποτέ μονομιάς. Ένας σπουδαίος ποιητής πρέπει να ωριμάσει αργά, κατά προτίμηση ακολουθώντας τη ράθυμη κριτική. Τα αποκηρυγμένα του, μάλιστα, μπορούν να αποθηκευτούν ως τεκμήρια του σπουδαίου αγώνα που έδωσε για να πλουτίσει τη γλώσσα.\nΕπισκοπώντας τα… εξοβελιστέα αυτά δημιουργήματα, εντοπίζει κανείς τα δεδομένα της στιχοπλόκου εποχής με την πομπώδη καθαρεύουσα, τα λεπτά πλην τυποποιημένα αισθήματα, τον ρητορικό πατριωτισμό και τον αφελή ρομαντισμό. «Το λατρεμένο αγόρι της κυρίας Φωτιάδη-Καβάφη προσπαθεί να νομιμοποιήσει τον ευπρεπή γιο του αειμνήστου κυρίου Καβάφη. Μάταιος κόπος. Η ευπρεπής ευαισθησία της μητέρας θα μάχεται πάντα την απούσα αγάπη του πατέρα και η απούσα αγάπη της μητέρας θα αντιπαλεύει την ευπρεπή αγάπη του πατέρα». Και όμως ο Καβάφης κατόρθωσε να οδηγηθεί στην ιδιοτυπία δημιουργώντας μια ποίηση ελληνική και συγχρόνως οικουμενική, διδακτική αλλά όχι κατηχητική, χρησιμοποιώντας στοιχεία ιστορικά και συνάμα αντιηρωϊκά, αξιοποιώντας όχι μόνο τα συναισθήματά του μα πρωτίστως «εμπιστευόμενος τον εγκέφαλό του», όπως έχει εξηγήσει ο Τίμος Μαλάνος.\nΗ έκδοση φιλοξενεί στο οπισθόφυλλο το ποίημα Βακχικόν, του οποίου παραθέτουμε τις δύο τελευταίες στροφές, χαρακτηριστικές του πρωτόλειου ύφους: «Την άχαριν αλήθειαν γυμνήν δεν βλέπω πλέον. Άλλην απήλαυσα ζωήν, και κόσμον έχω νέον. Εν των ονείρων τω ευρεί ευρίσκομαι πεδίω - δος, δος να πίω! Και αν ήναι δηλητήριον, και να εύρω την πικρίαν της τελευτής εντός αυτού, εύρον πλην ευτυχίαν, τέρψιν, χαράν, και έπαρσιν εν τω δηλητηρίω δότε να πίω!».\nΗ δημοσίευση των αποκηρυγμένων δεν γίνεται πρώτη φορά. Επιβεβαιώνεται, πάντως, για άλλη μια φορά, το φαινόμενο Καβάφη: Ο μοναχικός γραφέας της υπηρεσίας αρδεύσεων του υπουργείου δημοσίων έργων, σε πείσμα των κριτικής του Παλαμά για τα έργα της ωριμότητάς του ότι «στίχος, γλώσσα, έκφραση, μορφή και ουσία, μου φαίνονται σημειώματα που δεν ημπορούν να γίνουν ποιήματα», δοξάζεται και για όσα αποποιήθηκε!..\n*Η βιβλιοπαρουσίαση δημοσιεύτηκε στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΠΕ) και αναδημοσιεύτηκε στο ειδησεογραφικό πόρταλ www.protothema.gr (25-9-13).\n3η DESIGN FOR LIFE\n27 – 28 – 29 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013\nΠολυσυλλεκτική & πολυδιάστατη έκθεση για το ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΟ-ΣΥΓΧΡΟΝΟ-ΙΣΤΟΡΙΚΟ design με εκθεσιακό αφιέρωμα "DESIGNING A NEW WORLD"\nΗ έκθεση αποτελεί ένα διαδραστικό project σε νέο εκθεσιακό πρότυπο με στόχο την επικοινωνία καινοτόμων ιδεών στο design, την αρχιτεκτονική, τις τέχνες, τον πολιτισμό. Με υλοποιημένα εκθέματα σχεδιαστών, που θα αναδείξουν τις δημιουργικές στιγμές τους με απόδοση φόρου τιμής στο "πνεύμα του design". Οι θεματικές ενότητες δηλώνουν οτι το "design είναι εδώ" και προσκαλούν τους επισκέπτες να απολαύσουν τις προτάσεις των σχεδιαστών που οριοθέτησαν το σχεδιασμό και δημιούργησαν κοινότητες ευφάνταστων δημιουργών για τις επόμενες γενιές. Η 3η DESIGN FOR LIFE είναι μια παραγωγή υψηλής αισθητικής με όλα τα χαρακτηριστικά της που δύσκολα βλέπουμε τα τελευταία χρόνια της κρίσης και με θετικά αποτελέσματα διαχείρησης του πολιτισμού. Η θεματική κατανομή στους εκθεσιακούς χώρους αφορά: Τιμητική Συμμετοχή της Ιταλίας και του φημισμένου στο κόσμο ιταλικού design με εκθέματα των GIO PONTI, ETTORE SOTTSASS, PATRICIA URQIOLA, MISSONI, ALESSANDRO MENDINI κ.ά.\nΣύγχρονοι Designers FRANCO ALBINI, PHILLIPE STARCK, MICHELE DE LUCCHI, JEAN MARIE MASSAUD κ.ά\nΠρωτοποριακά εκθέματα σχεδιαστικών ομάδων (brands) LANCIA, CASSINA, POLTRONA FRAU, B&B, COLOMBO DESIGN, PEDRALI, MOROSO, MONTBLANC, CHRISTOFLE, MAGIS, ARTEMIDE, ROCHE BOBOIS, ANDREU WORLD, PIRWI, DESIREE, BERNARDAUD, FOSCARINI DIESEL, WOODEN FLOORS DRAKATOS, IMEXPORTA, DAINESE, ΠΡΑΓΜΑΤΑ - ALESSI, NAFPLIOTIS GLASS, MELISSA PANTAZI, NESPRESSO BUSINESS SOLUTIONS, NORMANN COPENHAGEN.\nΒραβευμένα εκθέματα με reddot design award - compasso d' oro σε τέσσερις προτάσεις διαμόρφωσης χώρων με εκθέματα Ιταλών designers και αρχιτεκτόνων.\nMuseum Modern με εκθέματα από μουσεία και γκαλερί σχεδιαστών του 20ου αι. DALI, SOTTSASS, RIETVELT, MACKINTOSH, GAUDI, MENDINI, LE CORBUSIER, FRANK LLOYD WRIGHT κ.ά\nΈλληνες Designers & Αρχιτέκτονες και Δημιουργικά γραφεία που έχουν καθορίσει την καλλιτεχνική τους πορεία όπως ΒΛΑΣΣΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ, ΖΑΚΟΠΟΥΛΟΣ - MENEGHINI CTRLZAK, ΠΑΝΤΑΖΗΣ - ΡΕΝΤΖΟΥ POINT SUPREME ARCH., ΡΟΖΑΛΙΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ, ΠΙΣΚΙΤΖΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ, ΜΑΝΑΦΗΣ ΝΙΚΟΣ (ηλεκτρικό ποδήλατο), BOOKLAB8.\nΤο design προσβάσιμο σε όλους: Παρουσίαση υλοποιημένων έργων design από παιδιά με διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Ν. Μάκρης "ΠΑΜΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ" σ ' ένα πρόγραμμα από τους δασκάλους τους και τη δημιουργική μας ομάδα AFDF.\nΤο πρώτο πέταγμα: με αντιπροσωπευτικά έργα 5 τελειόφοιτων σπουδαστών - Bachelor AKTO.\nΠΑΤΗΣΙΩΝ 47, ΤΗΛ 210.5242646, www.iicatene.esteri.it\nΑΓΓΕΛΙΚΗ ΦΙΛΑΝΔΡΙΑΝΟΥ + AFDF\nfilandrianou@gmail.com , mob. 6909042004\nΔΙΑΡΚΕΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ 27 - 28 - 29 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013\nΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18.00 - 22.00 | ΣΑΒΒΑΤΟ 11.00 - 21.00 | ΚΥΡΙΑΚΗ 11.00 - 20.00 ΕΙΣΟΔΟΣ ΔΩΡΕΑΝ\n1ο Διεθνές Συνέδριο Δημιουργική Γραφή [Χορηγός επικοινωνίας: Vakxikon.gr]\nΓια το πρόγραμμα ανατρέξτε εδώ.\nPass2Day | Νέες κυκλοφορίες ήρθαν με τις πρώτες βροχές | #64\nΟι Locomondo, καλοκαιρινοί τύποι όπως πάντα, βρήκαν τρόπο να κυκλοφορήσουν το νέο τους δίσκο, γιορτάζοντας παράλληλα τα δέκα χρόνια συνεργασίας τους μέσα στο καλοκαίρι με τίτλο «Οδύσσεια». Το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου περιγράφει αυτό που το συγκρότημα ξέρει να κάνει καλύτερα από όλους. Συναυλίες στο εξωτερικό και στην Ελλάδα, σε μικρούς και μεγάλους χώρους, ξεσηκώνοντας το κοινό πάντα με το χιούμορ τους και τη μουσική τους. Στο άλμουμ αυτό η μπάντα ξεφεύγει λίγο από τα συνηθισμένα δίνοντας έναν πιο έντεχνο τόνο στα τραγούδια της χωρίς βέβαια να λείπουν και οι ρέγκε νότες που μας έχει συνηθίσει.\nΔεκαεπτά χρόνια βρίσκονται στο βάθρο της παγκόσμιας μουσικής σκηνής.Υπηρετούν το εναλλακτικό ροκ όσο κανένα άλλο συγκρότημα του είδους έχοντας στο πλευρό τους πάντα τόσο τους θαυμαστές τους, όσο και αυτούς που τους μισούν. Η αλήθεια είναι ότι οι Placebo - ναι για αυτούς μιλάω στις πρώτες γραμμές- έχουν μεγαλώσει τις γενιές των τωρινών τριαντάρηδων και σαραντάρηδων, πετυχαίνοντας πολλές φορές τον εντυπωσιασμό και όχι άδικα. Στον τελευταίο τους δίσκο με τίτλο «Loud Like Love», οι Placebo δείχνουν πιο σκεπτόμενοι από ποτέ αφού χωρίς να καταφέρνουν να εντυπωσιάσουν, χαμηλώνουν τους τόνους χωρίς να οργιάζουν όπως παλιά, και αυτό το δείχνουν και οι στίχοι. Ο Brian Molko αφήνει στην άκρη τις κακές του συνήθειες και γράφει τραγούδια που μιλάνε για ασφάλεια, προσωπικές σχέσεις και τα αισθήματα που προκαλούνται από αυτές. Χαραχτηριστικό παράδειγμα είναι το single με τίτλο «Too Many Friends» που μιλάει για τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης. Ένας πραγματικά όμορφος δίσκος χωρίς κακές στιγμές, αποδεικνύοντας για ακόμα μία φορά πως ένα μεγάλο συγκρότημα παραμένει στην κορυφή χωρίς πάντα να εντυπωσιάζει! Το έχουν κάνει άλλωστε άπειρες φορές στο παρελθόν και δεν το έχουν ανάγκη. Καιρός να πάρουν σειρά άλλοι...\nΣ' ένα θρόνο που βουλιάζει\nΤο λιβάδι με τα ρόδα\nΣτα πόδια μου κείτονται\nΌσα κάποτε σκότωσα\nΚαι η Μοίρα\nΝα χορεύει γυμνή\nΜ' ένα μωρό στην αγκαλιά\nΜε τα χρώματα της ειρήνης\nΣε καιρό πολέμου.\nΔε χωράει καμία αμφιβολία πως το γεγονός της εβδομάδας για την ελληνική κοινωνία είναι η δολοφονική επίθεση που έλαβε χώρα το βράδυ της Τρίτης στην Αμφιάλη. Ο λόγος είναι λίγο πολύ γνώστος. Μέλος και υποστηρικτής της Χρυσής Αυγής έδειξε ποιο είναι το πραγματικό πρόσωπο αυτής της «οργάνωσης». Δολοφόνησε έναν 34χρονο μόνο και μόνο επειδή διαφερούν πολιτικά οι ιδεολογίες τους. Και ξάφνου κινητοποιήθηκε ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος καταδικάζοντας την ενέργεια αυτή. Και για μια επιπλέον φορά παραμένουμε θεάτες σε ένα ακόμα θέατρο του παραλόγου. Δηλώσεις επί δηλώσεων, με αιχμή του δόρατος τη δημοκρατία και το τι αυτή πρεσβεύει. Και φυσικά θα έπρεπε να φτάσει μια οργάνωση από την ανυποληψία που βρισκόταν μέχρι και πριν απο κάποιους μήνες στη δολοφονία, για να υπάρξουν σκέψεις ώστε να τεθεί εκτός νόμου (κάτι τέτοιο βέβαια δεν είναι και τόσο εφικτό βάσει Συντάγματος) αλλά και να μαζευτούν κάποιες δεκάδες εγκληματικές πράξεις της Χ.Α. ώστε να «ξυπνήσει» ο υπουργός Δημόσιας Τάξης και να αποστείλει στον Άρειο Πάγο τα ανδραγαθήματα του φασιστικού αυτού συνοθυλεύματος.\nΜιας και το κάκο το χτυπάς απο τη ρίζα του πριν μεγαλώσει. Αλλά μεγάλωνε, όταν το τωρινό πολιτικό σύστημα με την εν γένει συμπεριφορά του έδινε τροφή για να αμφισβητείται το δημοκρατικό πολίτευμα και οι πραγματικές αξίες του, ξεθωριάζοντας χρόνο με το χρόνο την ουσία για την οποία θεσπίστηκε. Αρνητική εντύπωση που προκάλεσε πάντως και η ολοσέλιδη σχεδόν φωτογραφία του Πρώτου Θέματος στο χθεσινό του πρωτοσέλιδο (22/9/2013) που έρχεται να επιβεβαιώσει το ποιόν της συγκεκριμένης εφημερίδας. Απεικονίζει τον ετοιμοθάνατο νέο στην αγκαλία της κοπέλας του λίγο μετά το δολοφονικό χτύπημα το βράδυ της περασμένης Τρίτης. Και η εμπορευματοποίηση του πόνου συνεχίζεται. Αλλά αφού ξέρουν πως κάπως έτσι θα πουλήσουν - ξεπουλήσουν περισσότερο κίτρινο τύπο γιατι να μην το κάνουν; Άλλωστε, όλα στο βωμό του χρήματος πρέπει να κινούνται. Και φυσικά ότι μείνει θα ξεπουληθεί στο Γιουσουρούμ...\nΓεμάτη αδρεναλίνη και μπόλικη τεστοστερόνη είναι αυτή η εβδομάδα των πρώτων προβολών, αφού το «Rush» του Ρον Χάουαρντ που καταπιάνεται με τη Φόρμουλα Ένα, και ο «Λευκός οίκος: Η πτώση» του Ρόλαντ Έμεριχ όπου ένας μυώδης άνδρας (ο Τσάνινγκ Τέιτουμ στο ρόλο) αναλαμβάνει να σώσει τον Αμερικανό Πρόεδρο, φαίνεται ότι θα τραβήξουν το ενδιαφέρον του κοινού. Σε επανέκδοση προβάλλεται η «παρανοϊκή» ταινία του Ντέιβιντ Λιντς «Ατίθαση καρδιά», με την πέρα-από-κάθε-φαντασία ερμηνεία του Νίκολας Κέιτζ και τη σούπερ ερωτική παρουσία της Λόρα Ντεν, που κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ των Καννών το 1990. Η ταινία προβάλλεται αποκλειστικά στο Άστυ (της Πλατείας Κοραή), και αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να την (ξανα)δείτε και να αρρωστήσετε από τις ροκ καταστάσεις που διαδραματίζονται. Τέλος, το φεστιβαλικό ενδιαφέρον απλώνεται κατά μήκος της χώρας: την Αθήνα κατακλύζουν οι Νύχτες Πρεμιέρας, τη Σύρο το φεστιβάλ κινουμένων σχεδίων AnimaSyros που έχει γίνει πλέον θεσμός, και τη Δράμα το διεθνές φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους.\nΓκαζώνουν και σαρώνουν\nΙδανικοί για κόντρα προσωπογραφίες αναδεικνύονται ο σκηνοθέτης Ρον Χάουαρντ και ο σεναριαγράφος Πίτερ Μόργκαν. Μετά το απολαυστικό «Frost/Nixon: Η αναμέτρηση» του 2008, τώρα καταπιάνονται με δυο μεγάλους αστέρες της Φόρμουλα Ένα, τον Τζέιμς Χάντ και τον Νίκι Λάουντα στην ταινία «Rush», που άφησαν εποχή στις διεθνείς πίστες τη δεκαετία του 1970 τόσο για τις κόντρες και τους άγριους καβγάδες τους όσο και για τις υπέρμετρες φιλοδοξίες τους, τα γρήγορα γκάζια και το στυλ που πλάσαραν. Σε κάτι περισσότερο από δυο ώρες, οι Χάουαρντ – Μόργκαν συνθέτουν έναν υπέροχο καμβά έντασης και αδρεναλίνης: απολαυστικές σκηνές από τις πίστες, με τα γρήγορα αμάξια να γκαζώνουν, να προσπερνούν, να συγκρούονται αλλά και να τυλίγονται στις φλόγες. Και από την άλλη μεριά η δραματουργία της ίδιας της ζωής εκτός πίστας αλλά πάντοτε συνυφασμένης με αυτή. Γυναίκες, διασκέδαση, μποέμικη ζωή και προκλήσεις, ειρωνείες, σνομπισμοί και άλλα πολλά που αποτυπώνονται στον κόσμο των «γρήγορων» ανδρών. Καταπληκτική είναι η ερμηνεία του Γερμανού Ντάνιελ Μπρουλ ως Νίκι Λάουντα, πιο αδύναμη αυτή του Κρις Χέμσγουορθ ως Τζέιμς Χαντ, αυτή όμως που αναδεικνύεται μέσα από την ταινία «Rush» είναι η σκηνοθεσία του έμπειρου Χάουαρντ (μην ξεχνάμε και την προσωπογραφία του σπουδαίου μαθηματικού Τζον Νας στην ταινία «Ένας υπέροχος άνθρωπος» με τον Ράσελ Κρόου), αλλά και το άριστα δομημένο σενάριο του Μόργκαν.\nΈνας αλλά Γκόσλινγκ\nΥποθέτω ότι μετά από την ταινία «Μόνο ο Θεός συγχωρεί» θα «χαλαρώσουν» τόσο ο Δανός σκηνοθέτης Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν όσο και ο ακούνητος-αμίλητος-ατάραχος Ράιαν Γκόσλινγκ. Με τους κανόνες και τις επιταγές της επιτυχίας «Drive», οι δυο συνεργάτες μεταφέρουν τη δράση στη Μπανγκόκ, την οποία πνίγουν κυριολεκτικά στο αίμα. Διεφθαρμένοι αστυνομικοί, μαφία και πορνεία, ναρκωτικά και αγώνες μποξ αλά ασιατικά είναι τα «καλά» στοιχεία της ταινίας. Τα «κακά» στοιχεία της ταινίας του Ρεφν είναι κατά πόσο θα αντέξετε τους αργούς, άκρως εξαντλητικούς ρυθμούς της υπόθεσης, οι οποίοι «αναγκάζουν» τη μιάμιση ώρα διάρκειας να μοιάζει… με μια αιωνιότητα. Ξεπερνώντας ακόμη και τον «βάναυσο» Ταραντίνο, οι νεκρές στιγμές της ταινίας είναι πολλές και ανυπόφορες. Κανείς ούτε μιλάει ούτε κουνιέται ούτε τσιμπιέται. Εντέλει αυτό που και πάλι μας μένει, είναι η κόπια ερμηνεία του Γκόσλινγκ ο οποίος δεν μιλάει αλλά εκδικείται. Έχουμε ξαναδεί το έργο αλλά μας αρέσει. Στα συν της ταινίας οι «εξωτικές» ερμηνείες των Κριστίν Σκοτ Τόμας και Βιθαγιά Πανσρινγκάρμ, αλλά και η περιθωριακή ατμόσφαιρα που δημιουργείται.\nΗ βιογραφική ταινία «jObs» που μιλάει (κάπως αποσπασματικά είναι η αλήθεια) για τη ζωή και το έργο του Στιβ Τζομπς, ιδρυτή της πανίσχυρης Apple. Η ταινία κυρίως επικεντρώνεται στο πως φτιάχτηκε η εταιρεία στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και το πώς αναπτύχθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980.\nΜόνο ο Θεός συγχωρεί **\nΛευκός Οίκος: Η πτώση -\nΑτίθαση καρδιά ***1/2\n*Η στήλη Στοπ Καρέ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (22-9-13).\nΚριτικές ταινιών στο SevenArt.gr (19-9-13)\nΙδανικοί για κόντρα προσωπογραφίες αναδεικνύονται ο σκηνοθέτης Ρον Χάουαρντ και ο σεναριoγράφος Πίτερ Μόργκαν. Μετά το απολαυστικό «Frost / Nixon: Η αναμέτρηση» του 2008, τώρα καταπιάνονται με δυο μεγάλους αστέρες της Φόρμουλα Ένα, τον Τζέιμς Χάντ και τον Νίκι Λάουντα στην ταινία «Rush», που άφησαν εποχή στις διεθνείς πίστες τη δεκαετία του 1970 τόσο για τις κόντρες και τους άγριους καβγάδες τους όσο και για τις υπέρμετρες φιλοδοξίες τους, τα γρήγορα γκάζια και το στυλ που πλάσαραν. Σε κάτι περισσότερο από δυο ώρες, οι Χάουαρντ – Μόργκαν συνθέτουν έναν υπέροχο καμβά έντασης και αδρεναλίνης: απολαυστικές σκηνές από τις πίστες με τα γρήγορα αμάξια να γκαζώνουν, να προσπερνούν, να συγκρούονται αλλά και να τυλίγονται στις φλόγες. Και από την άλλη μεριά η δραματουργία της ίδιας της ζωής εκτός πίστας αλλά πάντοτε συνυφασμένης με αυτή. Γυναίκες, διασκέδαση, μποέμικη ζωή και προκλήσεις, ειρωνείες, σνομπισμοί και άλλα πολλά που αποτυπώνονται στον κόσμο των «γρήγορων» ανδρών. Καταπληκτική είναι η ερμηνεία του Γερμανού Ντάνιελ Μπρουλ ως Νίκι Λάουντα, άλλωστε ο ηθοποιός αυτός έχει προσφέρει μερικές ξεχωριστές στιγμές στη μεγάλη οθόνη από την εποχή του «Αντίο Λένιν». Πιο αδύναμη είναι αυτή του Κρις Χέμσγουορθ ως Τζέιμς Χαντ, μια και έχει συνηθίσει να παίζει κυρίως σε μπλοκμπάστερ που ουσιαστικά «ευνουχίζουν» τους ηθοποιούς. Αυτή όμως που αναδεικνύεται μέσα από την ταινία «Rush» είναι η σκηνοθεσία του έμπειρου Ρον Χάουαρντ. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι ο Χάουαρντ πέρα από το αληθινό περιστατικό του δημοσιογράφου Φροστ και του Προέδρου των ΗΠΑ Νίξον, έχει γυρίσει την απολαυστική προσωπογραφία / βιογραφία του σπουδαίου μαθηματικού Τζον Νας στην ταινία «Ένας υπέροχος άνθρωπος» με τον Ράσελ Κρόου. Όπως επίσης διακρίνεται και το άριστα δομημένο σενάριο του Πίτερ Μόργκαν. Στα συν βάζουμε την ατμοσφαιρική μεταφορά στην εποχή του 1970, κάνοντας έτσι την ταινία να μοιάζει σαν ένα αληθινό ντοκουμέντο που έχει αποτυπώσει τον άγριο και φυσικά γρήγορο κόσμο της Φόρμουλα Ένα.\nΥποθέτω ότι μετά από την ταινία «Μόνο ο Θεός συγχωρεί» θα «χαλαρώσουν» την ορμή τους τόσο ο Δανός σκηνοθέτης Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν όσο και ο ακούνητος - αμίλητος - ατάραχος Ράιαν Γκόσλινγκ. Με τους κανόνες και τις επιταγές της επιτυχίας του «Drive», οι δυο συνεργάτες μεταφέρουν τη δράση στη Μπανγκόκ, την οποία πνίγουν κυριολεκτικά στο αίμα. Διεφθαρμένοι αστυνομικοί, μαφία και πορνεία, ναρκωτικά και αγώνες μποξ αλά ασιατικά είναι τα «καλά» στοιχεία της ταινίας. Αυτά που συνθέτουν το φόντο του περιθωρίου, που γεμίζουν με μαύρο - κόκκινο την εικόνα τόσο της πόλης όσο και των λογής - λογής σπιτιών: των πορνείων, των ξενοδοχείων, των φτηνών καταλυμάτων της πρέζας, του αλκοόλ και του ξύλου. Εντέλει η Ταϋλάνδη δεν ενδείκνυται μόνο για ένστικτα αλά hangover μα και για ξύλο - αίμα - σπέρμα. Από την άλλη μεριά, τα «κακά» στοιχεία της ταινίας του Ρεφν είναι πολλά. Και κυρίως το κατά πόσο θα αντέξετε τους αργούς, άκρως εξαντλητικούς ρυθμούς της υπόθεσης, οι οποίοι «αναγκάζουν» τη μιάμιση ώρα διάρκειας να μοιάζει… με μια αιωνιότητα. Ξεπερνώντας ακόμη και τον «βάναυσο» Ταραντίνο, ο οποίος τουλάχιστον μας «πεθαίνει» στους διαλόγους, οι νεκρές στιγμές της ταινίας είναι πολλές και ανυπόφορες. Κανείς ούτε μιλάει ούτε κουνιέται ούτε τσιμπιέται. Αλλά όλο αυτό, κατά τον Ρεφν, επιτείνει την αγωνία για το θάνατο. Οι ασυγκράτητοι λευκοί και οι διεστραμμένοι για αίμα και εκδίκηση σχιστομάτηδες. Η ταινία του Ρεφν που αποκαλύφθηκε με δάφνες στο τελευταίο Φεστιβάλ των Καννών και προκάλεσε ουκ ολίγα μουρμουρητά (και χασμουρητά), μια και σε όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας της τελούσε σαν μυστικό του κράτους, βρίθει από ατμόσφαιρα, μουσική και υπέροχα, σχεδιασμένα στη λεπτομέρεια σκηνικά. Αλλά δεν έχει να πει τίποτα, είναι μια φούσκα, ένα κενό, ένας πίδακας αίματος χωρίς ουσία, περιεχόμενο, ένα κάποιο μήνυμα. Μόνο αίμα, όπως θα έλεγαν κάποτε οι αδελφοί Κοέν. Γιατί οι αδελφοί Τζούλιαν και Μπίλι είχαν κάνει την Μπανγκόκ άντρο τους, με ναρκωτικά, γυναίκες και άφθονο ξύλο. Εντέλει αυτό που και πάλι μας μένει, είναι η κόπια ερμηνεία του Ράιαν Γκόσλινγκ ο οποίος δεν μιλάει αλλά εκδικείται. Έχουμε ξαναδεί το έργο αλλά μας αρέσει. Είναι ο ηθοποιός που πιθανώς παίζει καλύτερα όταν δεν μιλάει. Στη συγκεκριμένη ταινία είναι σκληρός αλλά τσαλακώνεται. Μαυρίζει, πονάει, ματώνει. Προσπαθεί να εκδικηθεί για το θάνατο του αδερφού του. Αναγκάζεται να ακολουθήσει τις διαταγές της πανούργας μητέρας του, ενός μαφιόζικου εγκεφάλου που ήρθε στη χώρα προκειμένου να αναλάβει δράση για το θάνατο του γιου της. Όμως ο αδερφός έσφαξε μια πόρνη και διέλυσε μερικά μαγαζιά και γι’ αυτά έπρεπε να πληρώσει. Στα συν της ταινίας οι «εξωτικές» ερμηνείες των Κριστίν Σκοτ Τόμας (ως πανούργα μητέρα) και Βιθάγια Πανσρινγκάρμ (ως ο Ταϊλανδός με το κρύο αίμα και το σπαθί που εκδικείται), αλλά και το περιθωριακό σκηνικό που έχει οικοδομηθεί άψογα.\nΔυο χρόνια πριν μαθαίναμε τον απροσδόκητο θάνατο του Στιβ Τζομπς, του ανθρώπου που - για πολλούς - έφερε την τεχνολογική επανάσταση από τους υπολογιστές και τα λάπτοπ μέχρι τα κινητά, τις συσκευές ανάγνωσης βιβλίων και ακρόασης μουσικής. Και δεν είναι μόνο αυτά. Ουσιαστικά πρόκειται για εκείνον το «μάστορα» που κατάφερε να κοντράρει, πολλές στιγμές να προσπεράσει, αλλά σίγουρα να τον κάνει να ιδρώσει ουκ ολίγες φορές - τον πλουσιότερο άνδρα στον κόσμο: τον Μπιλ Γκέιτς της Microsoft. Ο Τζομπς και η εταιρεία - μύθος ή θρύλος πια Apple, βρίσκονται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος αυτής της βιογραφικής ταινίας του Τζόσουα Μάικλ Στερν. Και βάζουμε στο επίκεντρο και την Apple καθώς η ταινία αυτή περισσότερο ενδιαφέρεται για τον ιδρυτή της Apple Στιβ Τζομπς παρά για τον άνθρωπο. Άλλωστε, μέσα το πρώτο 20λεπτο μαθαίνουμε σαν σε fast forward τα πρώτα του φοιτητικά χρόνια και τις παραξενιές του με τη διατροφή, τη θρησκεία και την εμφάνιση, τις παρέες και τις νεανικές κοσμοθεωρίες του. Εν ολίγοις, αν θέλουμε να μάθουμε κάτι περισσότερο για τον άνθρωπο Τζομπς σίγουρα δεν θα τα καταφέρουμε μέσα από την ταινία αυτή. Αποσπασματικά πράγματα προβάλλονται κατά τη διάρκεια του χτισίματος του μύθου, της κατάρρευσης και εντέλει της επιστροφής του στην Apple το 1997, οπότε και την έκανε υπερδύναμη στον τομέα της κι όχι μόνο. Γι’ αυτό ανατρέξτε καλύτερα στη βιογραφία του, που κυκλοφορεί από το 2011 στις εκδόσεις Ψυχογιός. Ο άνθρωπος πίσω από τα Mac, το iPad, το iPod, τα iTunes και ούτε καθ’ εξής, βιογραφείται σε αυτή την ταινία, με τον κατά τα άλλα «ελαφρύ» ηθοποιό Άστον Κούτσερ να τον υποδύεται. Χωρίς να ξέρουμε σαν δυο σταγόνες νερό τον Τζομπς, σίγουρα θα προτιμούσε κι ο ίδιος να έβλεπε κάποιον πιο «σοβαρό» ηθοποιό από τον Κούτσερ, τον οποίο έχουμε συνηθίσει σε ρόλους εραστή, κυνηγού γυναικών και παλιόφιλου παρά να ερμηνεύει έναν - κακά τα ψέματα - γιάπη που στο πρόσωπο του αποτυπώνεται ξεκάθαρα το αμερικανικό όνειρο. Ο Τζομπς, όσο «επαναστάτης» και να ήταν, όσο νευρικός, φωνακλάς, εναλλακτικός και οργισμένος με το σύστημα κι αν υπήρξε, μην ξεχνάμε ότι ήταν ο ίδιος το σύστημα: έστησε μια πολυεθνική επιχείρηση που κυριάρχησε στον κόσμο και σίγουρα αυτό το όνειρο δεν κατακτιέται απλώς περπατώντας ξυπόλητος στο δρόμο, με μακριά μούσια και μαλλιά, άπλυτος και κουρασμένος από το ταξίδι στην Ασία όπου ασπάστηκε τις ανατολίτικες θρησκείες. Ο Τζομπς φέρει το παραμύθι του φτωχού, υιοθετημένου παιδιού που ήταν υπερβολικά έξυπνο για να ζήσει μια συμβατική ζωή. Και παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ποτέ δεν υπήρξε genius στα τεχνολογικά, εντούτοις του αποδίδουν καινοτόμες ιδέες, την κατάλληλη στιγμή, με τον πλέον επιθετικό τρόπο. Πολλή δουλειά, σκληρά ωράρια, δημόσιες σχέσεις και «συμφωνίες με τον διάβολο» είναι τα στοιχεία που φτιάχνουν τα οράματα. Από κει και πέρα, τα διάφορα ευφυολογήματα που έλεγε σε διαλέξεις του σε νέους την τελευταία δεκαετία της ζωής του απλώς φτιάχνουν το «μύθο». Εν κατακλείδι, η ταινία του Στερν είναι ουσιαστικά η Apple κι όχι τόσο ο Στιβ Τζομπς. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας στέκεται σε αυτή την πλευρά του «πρίγκιπα της τεχνολογίας» όπως χαρακτηριζόταν στο παρελθόν. Επομένως, ξεπερνώντας τη μάλλον άστοχη ερμηνεία του Κούτσερ, έχουμε να κάνουμε με μια ταινία σαν ντοκιμαντέρ που ουσιαστικά μας φωτίζει αυτά που διαβάζαμε ή ακούγαμε σε κουτσομπολιά όλα αυτά τα χρόνια. Και χωρίς να περνάει απαρατήρητο το γεγονός ότι τελειώνει κάπως απότομα με την επιστροφή του Τζομπς στην Apple, χωρίς να αγγίζει καθόλου τα έργα και τις ημέρες του στη νέα χιλιετία.\nΣε μια σκοτεινή Αμερική κι έναν κόσμο νοσηρό, επικίνδυνο, βίαιο, ένα κυνηγημένο ζευγάρι πραγματοποιεί το ταξίδι της φυγής του. Το αγόρι και το κορίτσι αντιδρούν σε αυτό το σκηνικό, και επαναστατούν, αντιστέκονται, μάχονται για την ελευθερία τους. Το σουρεαλιστικό σύμπαν του Ντέιβιντ Λιντς αυτή τη φορά είναι πιο ροκ, πιο δυναμικό, πιο ατίθασο. Εξαιρετικές οι ερμηνείες και του Νίκολας Κέιτζ (όταν ακόμη ήταν ηθοποιός) και της Λόρα Ντερν (ή μούσας του Λιντς). Η ταινία είναι μια διαρκής χορογραφία πάνω σε τεντωμένο σχοινί. Όπως ακριβώς είναι δηλαδή και η πορεία του ανένταχτου αυτού ζευγαριού. Ο Λιντς με την "Ατίθαση καρδιά" κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ των Καννών. Παίζουν ακόμη οι Γουίλεμ Νταφόε, Γκρίσπιν Γκλόβερ, Ιζαμπέλα Ροσελίνι, Χαρι Ντην Στάντον κ.ά.\nΠιο επίκαιρο από ποτέ αναδεικνύεται το φετινό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας. Και ο λόγος; Στην ταινία «Red hulk» το μυώδη νέο που παίρνει εντολή να χτυπήσει «τυφλά» έναν Πακιστανό μετανάστη. Μήπως σας θυμίζει κάτι αυτό; Η ταινία της Ασημίνας Προέδρου μιλάει για ένα λαϊκό παιδί, εργάτη στην καθημερινότητα του, φανατικό οπαδό του Ολυμπιακού, συνδεσμίτη και μπαχαλάκια, που «παρασύρεται» από το τέρας του εθνικισμού. Από χούλιγκαν γίνεται νεοναζί λοιπόν, μόνο και μόνο γιατί πρέπει κάπου να ανήκει. Από τις εντολές για «πεσίματα» στους βάζελους, σε εντολές για μαχαιρώματα μεταναστών κι όχι μόνο, γύρω - γύρω από τη Λιοσίων, το Σταθμό Λαρίσης και την Αχαρνών. Πόσο τραγικά επίκαιρα μοιάζουν όλα αυτά; Η ταινία της 31χρονης δημιουργού προηγήθηκε της συγκλονιστικής δολοφονίας του Παύλου Φύσσα από τον «τυφλωμένο» Χρυσαυγίτη, το βράδυ της Τρίτης στο Κερατσίνι. Μπράβο στην Ασημίνα! Γιατί αποτυπώνει τόσο παραστατικά, γλαφυρά κι αληθινά μέσα από το μυθοπλαστικό φακό της, το νοσηρό άντρο του μίσους: το οπαδικό μένος και τον εθνικιστικό παροξυσμό. Από την άλλη μεριά, στη «Γεννήτρια» της Νικολέτας Λεούση παρακολουθούμε την απόλυτη απόγνωση ενός επαγγελματία καταστηματάρχη του κέντρου της Αθήνας. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο είναι ο Μανώλης Μαυροματάκης, ο οποίος υποδύεται τον 50χρονο Σάββα που βλέπει από τη μια να του κατάσχουν τη γεννήτρια που αγόρασε με κόπο και από την άλλη να μην πατάει άνθρωπος στο μαγαζί με τα είδη οικοδομής που διατηρεί. Τα χρέη που τον έχουν πνίξει, η κόρη του που σπουδάζει στην επαρχία και ζητάει συνεχώς χρήματα, οι συχνές διαδηλώσεις, τα σπασίματα και τα χημικά… Και στις δυο ταινίες, το τηλέφωνο χτυπάει αλλά όχι για «καλό» σκοπό γι’ αυτό και οι πρωταγωνιστές δεν το σηκώνουν. Τέλος, «Στο κατώφλι» της Αναστασίας Κρατίδη, η αλά «Ροζέτα» πρωταγωνίστρια αποφασίζει να ξεφύγει από το σπίτι - φυλακή της οικογένειας της. Η καταπίεση και η βαναυσότητα στην ελληνική επαρχία αποτυπώνεται τόσο σκληρά σε αυτό το «νταρντενικό» δράμα. Ως επίλογο, οφείλουμε να συγχαρούμε τις γυναίκες δημιουργούς που βρήκαν το κουράγιο να καταπιαστούν με τόσο έντονα και μισανθρωπικά θέματα.\n*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (22-9-13).\nΣτη στήλη HellasFilm μπαίνουμε στη μηχανή του χρόνου και βρισκόμαστε στο 1972, όταν ο Παύλος Τάσιος, ανερχόμενος κινηματογραφιστής με δεκαετή θητεία στις παραγωγές του Φίνου και με τις πρώτες ταινίες του να παραπέμπουν στα γνωστά ελληνικά και πρόχειρα σκληροπυρηνικά δράματα της δεκαετίας του 1960 που δεν ξεχνιούνται εύκολα («Φτωχολογιά», «Χαμένη ευτυχία», «Οι αντίζηλοι»), ολοκλήρωνε την -ουσιαστικά- πρώτη προσωπική ταινία του, πάντα με το Φίνο πάνω από το κεφάλι του. Πρόκειται για το «Ναι μεν, αλλά…», μια ταινία – προπομπό του ακραιφνούς κινηματογραφικού ρεαλισμού που εντόπισε στη μεταπολιτευτική Ελλάδα τις δομικές κοινωνικές αλλαγές, χάρη της αστυφιλίας και της νέας ζωής που ανοιγόταν μακριά από τη χούντα. Άλλωστε, ο Τάσιος ασχολήθηκε ενδελεχώς με αυτές τις κοινωνικές αλλαγές και τις επιπτώσεις τους στο σύνολο της μετέπειτα φιλμογραφίας του, από το «Βαρύ πεπόνι» και την «Παραγγελιά», στο «Στίγμα», τα «Βαποράκια» και το «Νοκ άουτ». Το νήμα για την ιστορία του «Ναι μεν, αλλά…» πιάνεται από ένα αληθινό περιστατικό που συνέβη στη Θεσσαλονίκη. Με την προοπτική ενός ακόμη μελοδράματος που άλλαξε «πορεία» όμως προσδίδοντας στην ιστορία του ο σκηνοθέτης ένα πιο καταγγελτικό προφίλ, ιδίως όσον αφορά τον αναχρονιστικό και πνιγερό θεσμό της οικογένειας και τη ζωή στο χωριό, ακολουθούμε τον ήρωα μας στη μεγαλούπολη (εδώ αναφέρεται η Αθήνα), που συνδυάζει τη φυγή από την επαρχία με την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή. Όλα όμως πάνε στραβά: Ναι μεν η Αθήνα ανοίγεται μπροστά του ως μια γη της επαγγελίας αλλά… α) η δουλειά που ονειρευόταν δεν είναι νεκροθάφτης, β) το σπίτι του δεν θα ήθελε να είναι σε ένα -πάλι- φτωχικό προάστιο, στο Περιστέρι, γ) η γυναίκα που πάντα ήθελε δεν είναι το «λάθος» που τον κυνηγάει ακόμη –ένα βράδυ με μια γυναίκα στο χωριό του, τον αναγκάζει να την παντρευτεί παρά τη θέληση του. Η κοινωνική κατακραυγή, οι πιέσεις της μητέρας του, οι τσαμπουκάδες των αδελφών της κοπέλας… Εν ολίγοις έχουμε να κάνουμε με ένα δυστυχισμένο άνθρωπο, που δε χαίρεται τη ζωή του στην πόλη, δε διασκεδάζει, δε γελάει και τελικά δεν το γλεντάει. Όλα είναι μαύρα, μίζερα, και η υπομονή το μοναδικό του όπλο -αυτό του λένε να κάνει, το ίδιο ψιθυρίζει συνεχώς στον εαυτό του. Και το κακό δεν αργεί να γίνει: μια νέα και όμορφη φοιτήτρια της φιλοσοφικής, που βρίσκεται τυχαία στο δρόμο του, είναι το εξιλαστήριο θύμα. Εκείνη παίζει μαζί του, αυτός την ερωτεύεται. Και τελικά το έγκλημα δεν αργεί... Όπως και στην τελευταία ταινία του Τάσιου, έτσι και στο «Ναι μεν, αλλά…», ο θάνατος είναι η λύση ή αλλιώς η αυτοκτονία. Στην εναρκτήρια σεκάνς αρχικά βλέπουμε φτωχικούς και άδειους δρόμους της Αθήνας και στη συνέχεια τον ήρωα μας κρεμασμένο από μια ταράτσα να θέλει να αυτοκτονήσει. Είχε προηγηθεί το έγκλημα… Ένας δημοσιογράφος – συνεργάτης της αστυνομίας (στο ρόλο ο σκηνοθέτης Αλέξης Δαμιανός) προσπαθεί να τον μεταπείσει από τη μια, ενώ λειτουργεί και ως ο άνθρωπος που μας λέει την ιστορία του πρωταγωνιστή (συγκλονιστικός ο Φάνης Χήνας), μέσα από την έρευνα που διεξάγει. Η έντονη αυτή ταινία του Παύλου Τάσιου, με την τελική σκηνή να κόβει την ανάσα, βραβεύτηκε στο 13ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με τιμητική διάκριση και το βραβείο σεναρίου, ενώ θεωρείται η ταινία που άνοιξε το διάλογο για τις επιπτώσεις των γρήγορων, βίαιων και άτσαλων αλλαγών της ελληνικής κοινωνίας στην ανθρώπινη συμπεριφορά και ψυχολογία -μια μετάβαση σκληρή, δύσκολη και ξαφνική, ότι ακριβώς δηλαδή βιώνουμε στις ημέρες μας.\nΗ συγκεκριμένη ταινία παίχτηκε στην τελευταία ημέρα του φετινού Ταινιοράματος, σε ένα ειδικό αφιέρωμα στο σκηνοθέτη Νίκο Ζερβό: ο «Δράκουλας των Εξαρχείων», οι «Τηλε-Κανίβαλοι» και φυσικά το «Ντελίριο» ολοκλήρωσαν στις 3 Ιουλίου 2013 το φετινό μαραθώνιο των 147 ταινιών που διεξήχθη στον κινηματογράφο Άστυ για 24η χρονιά. Ταυτόχρονα έκλεισε το μάτι στους σινεφίλ και για έναν άλλο λόγο: Το φετινό Ταινιόραμα ήταν αφιερωμένο στον Αντώνη Στεργιάκη, ένα θρυλικό αιθουσάρχη στην Αθήνα του β’ μισού του 20ου αιώνα, ακόμη διανομέα arthouse ταινιών και εμπνευστή αυτού του σινέ-μαραθωνίου από τα χρόνια του Αλφαβίλ, στην οδό Μαυρομιχάλη αρχές της δεκαετίας του 1990. Και γιατί να κλείσει το «Ντελίριο» του Νίκου Ζερβού το Ταινιόραμα 2013 που ήταν αφιερωμένο στη μνήμη του; Καθότι ο κυρ-Αντώνης, επί δεκαετίες πίσω από τα γκισέ των σινεμά, πραγματοποιεί το μοναδικό κινηματογραφικό του πέρασμα στο «Ντελίριο». Με το δημοφιλές «να πούμε» και το μάγκικο λόγο του υποδύεται τον ιδιοκτήτη ενός φλιπεράδικου των ‘80s που πασχίζει να διώξει από το μαγαζί του τον ήρωα (Άλκης Παναγιωτίδης), ο οποίος πάσχει από αϋπνίες. Αλλά και γιατί βασικός καταλύτης αυτής της ταινίας ήταν ο Βαγγέλης Κοτρώνης (σεναριογράφος, ηθοποιός), ο άντεργκραουντ κινηματογραφικός (κι όχι μόνο) μύθος στη δεκαετία του 1980 που «έφυγε» μόλις στα 28 του έχοντας προλάβει να κάνει ένα σωρό πράγματα στην «κοχλάζουσα» Αθήνα της εποχής, μεταξύ άλλων τις θρυλικές μεταμεσονύχτιες προβολές στο Ελυζέ (στα Ιλίσια) με τον κυρ-Αντώνη. Ας έρθουμε όμως στην ταινία, που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά με το «Δράκουλα των Εξαρχείων» κόβοντας περί τα 13 χιλιάδες εισιτήρια στις αίθουσες. Ο Ζερβός κάνει μια ταινία για την κινηματογραφική πιάτσα, μην «ξεχνώντας» να τα βάλει με τους καθεστωτικούς σκηνοθέτες, τους κριτικούς κινηματογράφου (πολλάκις μες στο έργο), τις αίθουσες και τη διανομή αλλά και το πώς λειτουργούσε το κινηματογραφικό κύκλωμα της εποχής. Ήρωα του τοποθετεί έναν ταλαντούχο σκηνοθέτη, με τις ιδιαιτερότητες, τις παραξενιές του αλλά και τα κόντρα ψυχολογικά του. Η ταινία μάλιστα κυκλοφόρησε με τον υπότιτλο «Μια άλλη άποψη της βίας» (!), χωρίς να τη χαρακτηρίζει καθόλου πέρα από μια και μόνο σκηνή του Άλκη Παναγιωτίδη με την Ισαβέλλα Μαυράκη (ερωτική σύντροφος του στην ταινία) και τον άγριο καβγά τους. Ο έτερος ήρωας είναι ένας κινηματογραφικός παραγωγός, που υποδύεται με ιδιαίτερη απλότητα ο Κωνσταντίνος Τζούμας, βασικό μέλημα του οποίου είναι να κάνει ταινίες με αυτόν το σκηνοθέτη που εκτιμά και εμπιστεύεται παρά την κυκλοθυμία του. Από κει και πέρα, ξεκινάει όντως ένα κινηματογραφικό ντελίριο καθότι - προφανώς - ελλείψει σεναρίου αλλά έχοντας μόνο το βασικό κορμό, η γνωστή παλιοπαρέα του Ζερβού (Τζούμας, Παναγιωτίδης, Μαυράκη, Μπουλάς, Βαλαβανίδης, Βαβούρας, Κοτρώνης κ.ά.) αυτοσχεδιάζει ποικιλοτρόπως και χωρίς ιδιαίτερη συνοχή μεταξύ των σκηνών. Βέβαια, το «αναρχικό» και ελευθεριάζον κλίμα της εποχής αλλά και των γυρισμάτων αποτυπώνεται περίφημα επί της οθόνης. Κάπου μεταξύ «βεβιασμένης» βιντεοκασέτας και κινηματογραφικής ταινίας, το «Ντελίριο» συγκαταλέγεται στις καλτ επιτυχίες της περιόδου, ειδικώς σε μια σειρά ταινιών που έκανε ο Ζερβός και έχουν αφήσει εποχή στα άντεργκραουντ στέκια των σινεφίλ και των Εξαρχείων.\nΣτην τελευταία στήλη HellasFilm πριν τις καλοκαιρινές διακοπές θυμόμαστε την ταινία του Διονύση Γρηγοράτου «Ο Φάκελος Πολκ στον Αέρα», που ολοκληρώθηκε έπειτα από έρευνες 2,5 ετών για να σαρώσει τα βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1988. Αιτία είναι η επαναφορά της υπόθεσης στο προσκήνιο: στην Εισαγγελία Εφετών Θεσσαλονίκης κατατέθηκε μια ακόμη αίτηση (πέμπτη στη σειρά!) επανεξέτασης της καταδίκης του δημοσιογράφου (στο BBC) Γρηγόρη Στακτόπουλου το 1949 από το Κακουργιοδικείο Θεσσαλονίκης ως συνενόχου στη δολοφονία του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζορτζ Πόλκ. Η αίτηση αυτή δεν έχει άλλο χαρακτήρα παρά την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας όπως και του ονόματος του Στακτόπουλου (ο οποίος «έφυγε» φτωχός και καταπονημένος το 1998) από δυο ανθρώπους που τον υπερασπίζονται σθεναρά ακόμη, τον εκδότη Άγγελο Σιδεράτο (εκδόσεις Παρασκήνιο) και τον συνταξιούχο εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανάσιο Καφίρη (έχει γράψει το βιβλίο «Υπόθεση Πολκ / Στακτόπουλου»). Άλλωστε η Υπόθεση Πολκ εξακολουθεί να παραμένει ένα μελάνωμα στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, προερχόμενη από μια περίοδο έτσι κι αλλιώς «σκοτεινή»: η εμφυλιακή Ελλάδα του 1949 ήταν μια άλλη «Σαγκάη των κατασκόπων». Ξένοι πράκτορες και δημοσιογράφοι, οι κομμουνιστές στο βουνό, ο εμφύλιος πόλεμος να μαίνεται, οι παρακρατικοί να αλωνίζουν, η σκληρή Δεξιά να προσπαθεί να επιβάλλει την πολιτική της, οι ξένες δυνάμεις να έχουν (για μια ακόμη φορά) την Ελλάδα ως το «πειραματόζωο» της διεθνής σκηνής, εν γένει μια νοσηρή κατάσταση στην οποία τα πάντα επιτρέπονταν. Τότε ήταν που στη Θεσσαλονίκη, ο διακεκριμένος Αμερικανός δημοσιογράφος (του CBS) Τζορτζ Πόλκ θέλησε να πάρει αποκλειστική συνέντευξη από τον ηγέτη των κομμουνιστών Μάρκο Βαφειάδη. Μια διεθνής δημοσιογραφική επιτυχία με άλλα λόγια, για το φιλόδοξο Αμερικανό που είχε μόλις παντρευτεί μια Ελληνίδα αεροσυνοδό, διέθετε βαθιές διασυνδέσεις στις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες ενώ οι Έλληνες πολιτικοί τον έτρεμαν κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η εξαφάνιση του Τζορτζ Πόλοκ άρχιζε να ανησυχεί τους ανθρώπους του και τις μυστικές υπηρεσίες. Δέκα ημέρες μετά την τελευταία εμφάνιση του Πόλκ, το πτώμα του ξεβράστηκε στο Θερμαϊκό, μπροστά από το Λευκό Πύργο. Η παγκόσμια προσοχή που ήταν έτσι κι αλλιώς στραμμένη στην εμφυλιακή Ελλάδα, πλέον επικεντρώθηκε. Η Ελλάδα και δη η Θεσσαλονίκη γέμισε ξένους πράκτορες, από την άλλη μεριά η δεξιά κυβέρνηση πιεζόταν να βρει τον ένοχο, έστω και στο πρόσωπο ενός «αθώου», αρκεί να το κάνει γρήγορα. Όπως συνηθιζόταν εκείνη την εποχή, απαγγέλθηκαν κατηγορίες και καταδικάστηκαν (ερήμην τους μια και δεν πιάστηκαν ποτέ) δυο κομμουνιστές (οι Βασβανάς και Μουζενίδης) ότι δολοφόνησαν τον Πόλκ κατά τη μεταφορά του στο Βαφειάδη. Όπως και ο δημοσιογράφος Γρηγόρης Στακτόπουλος ότι εκείνος ήταν που οδήγησε τον Πόλκ στο θάνατο παρόλο που δεν υπήρξε ποτέ κομμουνιστής! Ο Στακτόπουλος, ο οποίος στοχοποιήθηκε επειδή εθεάθη να συναναστρέφεται με τον Πόλκ στη Θεσσαλονίκη, ομολόγησε την πράξη του αφότου βασανίστηκε αγρίως στην Ασφάλεια Θεσσαλονίκης. Αποφυλακίστηκε το 1960, έκτοτε δεν κατάφερε να βρει το βηματισμό του στη ζωή ενώ όσες αιτήσεις επανεξέτασης κι αν έκανε, άπασες απορρίφθηκαν καθότι η «σκοτεινή» Υπόθεση Πολκ εξακολουθεί να παραμένει ταμπού για τις δικαστικές αρχές της χώρας. Άραγε, ποιος δικαστής θα «τολμήσει» να ανατρέψει το κατηγορητήριο για έναν «αθώο» αμαυρώνοντας τη μνήμη και το έργο του -τότε- συναδέλφου του; Όλα τα παραπάνω εξετάζει η ταινία του Διονύση Γρηγοράτου, η οποία μάλιστα μετά την κινηματογραφική προβολή της παίχτηκε σε συνέχειες στην ΕΡΤ καθότι διέθετε αρκετό υλικό από τις έρευνες που έγιναν. Ο Γρηγοράτος γύρισε μια ταινία μεταξύ ντοκιμαντέρ, ιστορικής μνήμης και αστυνομικής διερεύνησης. Στα 150 λεπτά της ταινίας σύνδεσε επίκαιρα της εποχής, με μυθοπλαστικά στοιχεία και εξασφάλισε στην ιστορία του την παρουσία των αληθινών πρωταγωνιστών της εποχής όπως του ίδιου του Στακτόπουλου, της χήρας του Πόλκ κ.ά. Προσπάθησε κι αυτός, όπως οι συγγραφείς των βιβλίων για την Υπόθεση Πολκ, να βρει και να δώσει απαντήσεις. Να σημειώσουμε εδώ ότι προηγήθηκαν δυο ταινίες για την υπόθεση αυτή: «Κιέριον» του Δήμου Θέου (1966) και «Υπόθεση Πολκ» του Άγγελου Μαλλιάρη (1978).\n*Η στήλη HellasFilm ολοκληρώθηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr, έπειτα από 3 χρόνια συνεχούς παρουσίας, με αυτά τα τρία κείμενα που δημοσιεύτηκαν από τις 26 Ιουνίου έως τις 24 Ιουλίου 2013.\nΚυκλοφόρησε μέσα στο 2013 από τις Εκδόσεις Gutenberg μια πολύ ιδιαίτερη έκδοση καταγραφής πρακτικών του σεμιναρίου CineScience, το οποίο λάμβανε χώρα κάθε χρόνο από το 2009 στο νησί της Ρόδου. Οι διοργανωτές του ήταν το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης της Σχολής Ανθρωπιστικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου και η Κινηματογραφική Λέσχη Ρόδου. Ο κινηματογράφος στον φακό της επιστήμης, λοιπόν, σύμφωνα με τον υπότιτλο της έκδοσης αυτής, 390 σελίδων παρακαλώ, η οποία βγήκε σε επιμέλεια του πανεπιστημιακού Παναγιώτη Κιμουρτζή, όπως και το ίδιο το σεμινάριο άλλωστε. Σκοπός του σεμιναρίου, όπως αναφέρει στον πρόλογο της έκδοσης ο Π. Κιμουρτζής είναι ο αναγνώστης - σινεφίλ θεατής να διαβάσει και να ακούσει για μια ταινία, στη συνέχεια να τη δει (ή να την ξαναδεί, να την «ξαναδιαβάσει» δηλαδή) και τέλος (εφόσον αγοράσει την έκδοση) να εμπεδώσει εκ νέου ή επιπροσθέτως την ανάλυση αυτή καθαυτή. Η ανάγκη για ένα τέτοιου είδους σεμινάριο είναι διττή: αφενός για να τονώσει το τρίπτυχο επιστήμη - εκπαίδευση - κινηματογράφος, μέσα από το οποίο υπεραναλύεται η τέχνη και μεταδίδεται ή αναμεταδίδεται στον αναγνώστη - σινεφίλ θεατή. Αυτή η σχέση μόνο κερδισμένο/η μπορεί να βγάλει τον/ην ενδιαφερόμενο/η καθότι δεν βλέπει «ξερά» μια ταινία ή δεν παρακολουθεί με τη στενή πανεπιστημιακή έννοια του όρου ένα ακαδημαϊκό σεμινάριο. Αλλά εμπλέκει στο μυαλό του την τέχνη με την επιστήμη, έτσι ώστε να παιδευτεί και να εκπαιδευτεί ακόμη περισσότερο. Όπως αναφέρει ο Π. Κιμουρτζής, αφορμή γι’ αυτό το σεμινάριο (και την έκδοση, στη συνέχεια) υπήρξε μια παλιότερη δική του εμπειρία: βλέποντας ως θεατής σε κινηματογραφική αίθουσα το «2001: Η οδύσσεια του διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ ένιωσε την ανάγκη να αποχωρήσει μια και είχε χάσει το ενδιαφέρον του. Ώσπου, σε ανύποπτη στιγμή, κρυφάκουσε τους μπροστινούς του να μιλούν για την ταινία, να την αναλύουν, να εκθειάζουν τους συμβολισμούς της και να παραπέμπουν ή να συνδέουν πολλά σημεία της με πασίγνωστα και σημαντικά ιστορικά γεγονότα της εποχής. Αυτή η «κουβέντα» τον κράτησε στην αίθουσα και χάρη σε αυτήν κέρδισε μια μεγάλη ταινία για τη σινεφιλία του. Εν προκειμένω, η έκδοση του οίκου Gutenberg περιέχει κείμενα: του Γιώργου Δερτιλή για τον «Γατόπαρδο» του Λουκίνο Βισκόντι σχετικά με το τρίπτυχο μυθιστόρημα - Ιστορία - κινηματογράφος. Του Τάσου Γιαννίτση για τα «Παιδιά των ανθρώπων» του Αλφόνσο Κουαρόν και το τέλος των ιδεών του Διαφωτισμού (;). Της Αντιγόνης Λυμπεράκη για την ταινία «Άνδρες με τα όλα τους» του Πίτερ Κατανέο και τη σχέση ανεργίας - φύλο. Της Θάλειας Δραγώνα και της Άννας Φραγουδάκη για τη γαλλική ταινία, βραβευμένη με Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών, «Ανάμεσα στους τοίχους» του Λοράν Καντέ και την εθνοπολιτισμική διαφορά (και το ρατσισμό, που τη συνοδεύει). Του Σπύρου Ράση για τον «Ξέγνοιαστο καβαλάρη» του Ντένις Χόπερ και τη ριζοσπαστικοποίηση της αμερικανικής νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Του Σταύρου Θωμαδάκη για τον «Κλέφτη ποδηλάτων» του Βιτόριο Ντε Σίκα και το θέμα «Κρίση, αγορές και κατασκευή ελπίδων». Του Φραγκίσκου Καλαβάση για «Το τέρας» του Ρομπέρτο Μπενίνι και την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης μαθηματικής σκέψης. Του Θάνου Βερέμη για την ταινία «L’ America» του Τζιάνι Αμέλιο και τη σχέση Ιστορίας - μνήμης. Της Ιωάννας - Σαπφούς Πεπελάση για το «Zabriskie point» του Μικελάντζελο Αντονιόνι σχετικά με το lifestyle και το αμερικανικό όνειρο. Η έκδοση αυτή ολοκληρώνεται με ένα δεύτερο μέρος, που εξετάζει τη σχέση Ιστορίας - κινηματογράφου, μέσα από κείμενα του Γιώργου Κόκκινου (φασισμός, εθνικοσοσιαλισμός, ολοκαύτωμα) και της Έλλης Λεμονίδου (εθνική ταυτότητα στη μεταπολεμική Γαλλία). Ως επίμετρο, ο επιμελητής του βιβλίου Παναγιώτης Κιμουρτζής αναλύει την εξέλιξη της μάθησης αυτής καθαυτής μέσα από τις λέξεις και τις εικόνες. Η έκδοση CineScience κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Gutenberg, στην τιμή των 25 ευρώ.\n*Η βιβλιοπαρουσίαση δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (2-9-13).\nPass2Day | Scorpions, ένα ταξίδι που έφτασε στο τέλος του... | #63\n«Τον περασμένο Δεκέμβριο αποφασίσαμε να σταματήσουμε», είπε ο τραγουδιστής των Scorpions, Klaus Meine.Αυτό το υπέροχο ταξίδι της μπάντας έφτασε στο τέλος του. Οι Scorpions είναι ένα από τα μακροβιότερα και επιτυχημένα hard rock συγκροτήματα που έχουν περάσει από το χώρο της μουσικής. Τα αδέρφια Shenker, o Rudolf και ο Michael ιδρύουν το 1969 στο Αννόβερο της Γερμανίας τους Scorpions. Την παρέα αυτή αποτελούν ο Klaus Meine (φωνητικά), ο άνθρωπος με την κρυστάλλινη φωνη, ο Lothar Heimberg (μπάσο) και ο Wolfgang Dziony (drums). Ενώ τα δύο αδέρφια παίζουν τις κιθάρες. Το 1972 λοιπόν κάνουν το ντεμπούτο τους στη δισκογραφία με το άλμπουμ Lonesome Crow. Ο μικρός αδερφός όμως, ο Michael Shenker αφήνει το συγκρότημα για τους UFO και αργότερα ιδρύει τους MSG (Michael Shenker Group). Δεν ήταν όμως η μοναδική αποχώρηση από το γκρουπ.\nΟι Lothar Heinberg και Wolfgang Dziony αποχωρούν και τις θέσεις τους παίρνουν οι Uli Jon Roth (κιθάρα), Francis Buchholz (μπάσο) και Herman Rarebell (τύμπανα). Η μπάντα θα παραμείνει ως έχει για τα επόμενα τέσσερα άλμπουμ με τη σημαντικότερη αλλαγή να έρχεται για ακόμη μία φορά από την κιθάρα και τον Uli Jon, και τη θέση του παίρνει ο Matthias Jabs, κιθαρίστας του γκρουπ από το 1979 εώς σήμερα. Το συγκρότημα έχει πουλήσει πάνω από 80 εκατομμύρια δίσκους σε όλο τον κόσμο. Οι επιρροές των Scorpions ήταν κυρίως από τονμεγάλο Jimmy Hendrix, γι’αυτό άλλωστε είναι χαρακτηριστικές και οι κιθάρες σε όλα τα κομμάτια του γκρουπ. Τραγούδια όπως το No One Like You, Rock You Like A Hurricane, Rhythm Of Love έγιναν ύμνοι στα χείλη των θαυμαστών τους καθιερώνοντάς τους στο μουσικό στερέωμα. Οι Scorpions ποτέ δεν τα παράτησαν, έμειναν ενεργοί όλα αυτά τα χρόνια, σεβόμενοι το κοινό τους, αφήνοντάς τους μια τεράστια κληρονομιά που θα την κουβαλάνε μία ζωή!\nΈχει όνομα γυναίκας\nΆρωμα από αίμα\nΣκύψε και φίλησε την\nΚάνε της έρωτα\nΆσε τη νύχτα να κυλήσει\nΟνειρέψου στο σκοτάδι\nΞημερώνει και ματώνεις\nΠιάσε το περίστροφο\nΒάλτο στο στόμα\nΤα όνειρα σου στον αέρα.\nΤο καλοκαίρι, οι «ράμπο» του ΣΔΟΕ είχαν ξεχυθεί σε γνωστούς τουριστικούς προορισμούς τόσο της ηπειρωτικής όσον και της νησιωτικής Ελλάδας. Ο λόγος προφανής. Να εντοπίσουν καταστήματα, κυρίως υγειονομικού ενδιαφέροντος και όχι μόνο, για φαινόμενα φοροδιαφυγής και μη έκδοσης αποδείξεων για τις υπηρεσίες που προσφέρουν. Μάλιστα επανήλθε και ένα, προ διετίας, ξεχασμένο μέτρο, αυτό του κλεισίματος του καταστήματος σε περίπτωση που ο άμεσα θιγόμενος απο την παράβαση ήταν υπότροπος. Έτσι παρατηρήθηκαν τέτοιου είδους περιστατικά με διήμερα λουκέτα σε μαγαζιά αλλά και εντατικούς ελέγχους από ένα απλό ταβερνείο μέχρι και συναυλίες επωνύμων με χιλιάδες «πελάτες».\nΚαι αφού λοιπόν κοντοζυγώνει η λήξη και της φετινής τουριστικής περιόδου, η προσοχή στρέφεται πλέον σε μια άλλη κατηγορία αμετανόητων. Αυτοί που σαν παντίερα έχουν την εισφοροδιαφυγή και την αδήλωτη εργασία. Μάλιστα ετοιμάζεται και σώμα εντοπισμού «μαύρων» εργαζόμενων με τα πρόστιμα να είναι εξοντωτικά. Κάτι σαν ταρίφα δηλαδή με περίπου δεκαχίλιαρο πρόστιμο ανά αδήλωτο εργαζόμενο. Όλα καλά και όλα ωραία τα παραπάνω και κατ' εμε πρέπει να γίνουν μπας και αλλάξει η νοοτροπία που αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις μιας και πρέπει να αποκτήσουμε κάποια στιγμή φορολογική συνείδηση.\nΚανείς όμως δε μας λέει τι πρόκειται να γίνει για ένα εξίσου σοβάρο, χρόνιο ζήτημα. Αυτό της διαφθοράς. Τρανό παράδειγμα και μέσα στα πρώτα θέματα των δελτίων ειδήσεων η δίκη Τσοχατζόπουλου. Αλλά πως να πιστέψει η κοινωνία ότι είναι ο μόνος σε αυτή την κατηγορία, όταν οι πολίτες αυτής της χώρας μετά τους πολιτικούς - βουλευτές κατατάσσει με σειρά προτεραιότητας εφοριακούς και δημάρχους ως τους περισσότερο διεφθαρμένους. Πως να το χωρέσει ο νους τους, πως ο μοναδικός διεφθαρμένος είναι ο Άκης; Οι υπόλοιποι σου λένε που είναι; Και μέσα σε αυτό, οι ποινές που επιβάλλονται για τέτοιου είδους αδικήματα... είναι σχεδόν αστείες μπροστά στο μέγεθος του αδικήματος. Κοινή συνισταμένη στο μυαλό των περισσοτέρων, αν όχι όλων, η αναποτελεσματικότητα και η απροθυμία των αρμοδίων.\nΑυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες πέντε ταινίες, χωρίς να ξεχωρίζει κάποια παραγωγή τόσο για το ενδιαφέρον της όσο και για τη σπουδαιότητα της. Θρίλερ, μπλοκμπάστερ, φεμινιστικό δράμα και νεανική τρέλα, αλλά και ένα ντοκιμαντέρ και μια «ξεπερασμένη» επανέκδοση συνθέτουν το κινηματογραφικό μωσαϊκό των ημερών. Δεν προβλήθηκαν στους δημοσιογράφους το μπλοκμπάστερ «Pacific rim» του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, που δεν έρχεται με καλές κριτικές απ’ έξω, αλλά και η επανέκδοση του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ «Όλα πάνε καλά» - ένα καυστικό σχόλιο στη μετά-Μάη του ’68 εποχή (η ταινία γυρίστηκε το 1972). Αυτές τις ημέρες όμως υπάρχει οργασμός κινηματογραφικών εκδηλώσεων: τη Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου ξεκινάει το 36ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, και την Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου το 19ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθηνών - Νύχτες Πρεμιέρας. Ακόμη, από σήμερα διεξάγεται ένα αφιέρωμα στο σινεμά του Λαρς φον Τρίερ στον κινηματογράφο Άστυ, ενώ τη Δευτέρα 16/9 πραγματοποιείται εκδήλωση στη μνήμη της Αλίντας Δημητρίου, στην Ταινιοθήκη της Ελλαάδας.\nΤρόμος στο σπίτι\nΑν και φτιαγμένο από τους πιτσιρικάδες του σπονδυλωτού και αρκούντως τρομαχτικού «V/H/S», το θρίλερ «Είσαι ο επόμενος» (που δεν έχει καμία σχέση με το αστυνομικό μπεστ σέλερ του Γκρεγκ Χόρβιτζ) δεν ανήκει στη σαβούρα που μας πασάρει το Χόλιγουντ κάθε χρόνο. Δεν είναι παιδιάστικο και βλακώδες όπως οι περισσότερες νεανικές ταινίες τρόμου με τα όμορφα κορίτσια και τα γυμνασμένα αγόρια. Και δεν είναι τόσο συνηθισμένο και ανιαρά προβλέψιμο. Αντιθέτως διαθέτει απ’ όλα: τρόμο, γέλιο και προβληματισμό πάνω στον ιερό θεσμό της οικογένειας και τη συνάρτηση που παίζουν πάντοτε τα χρήματα στις σχέσεις εντός της. Οι πιτσιρικάδες δημιουργοί δεν αποφασίζουν μια ακόμη εκδρομή σε στοιχειωμένο σπίτι, ή δεν τοποθετούν τους τραγικούς ήρωες τους σε έναν επαρχιακό αυτοκινητόδρομο γεμάτο serial killers. Αλλά ζουμάρουν σε μια προβληματική, γεμάτη ψυχώσεις, νεύρα και εντάσεις οικογένεια. Με άλλα λόγια σε ένα σαθρό περιβάλλον που όλοι κάπου, κάπως, κάποτε έχουμε συναντήσει. Αν και διαθέτει κλισέ αυτά δεν είναι αφόρητα, και παρόλο που δεν είναι ότι πιο πρωτότυπο έχουμε δει εντούτοις μας εκπλήσσει με το δυναμισμό της καταγραφής των γεγονότων καθώς αυτά διαδέχονται το ένα το άλλο μες στο σπίτι του τρόμου. Εν ολίγοις είναι ένα αμερικανικό θρίλερ που διασκεδάζει χωρίς απαραιτήτως να ξεχωρίζει, αλλά που θα μας μείνει ως κινηματογραφική εμπειρία μια και καλό θρίλερ πια βλέπουμε με το κιάλι.\nΔεν μπορούμε να πούμε ότι ξεμωραίνεται η Σοφία Κόπολα - τέτοιου είδους και ύφους κινηματογραφικές ατασθαλίες έχει κάνει αμέτρητες στο παρελθόν ο πατέρας της Φράνσις Φορντ, ανάμεσα στα κλασικά αριστουργήματα του. Από την άλλη μεριά, η Σοφία μπορεί να μην έχει κάνει ακόμη τη μεγάλη ταινία, αλλά έχει πάρει και Όσκαρ Σεναρίου και Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ Βενετίας άρα έχει κάθε δικαίωμα στον παλιμπαιδισμό. Όπως για παράδειγμα η ταινία «Οι ύποπτοι φορούσαν γόβες»: το να παίρνει ένα όντως καυτό και πραγματικό θέμα (ανήλικα κορίτσια της μεγαλοαστικής τάξης εμφανώς παρασυρμένα από τη λάμψη των σελέμπριτις και την ιλουστρασιόν ζωή, κλέβουν κατ’ εξακολούθηση σπίτια πλουσίων για πλάκα) και να εμμένει στις κλοπές, στο ξεφάντωμα και στις καταχρήσεις κι όχι στο τι συμβαίνει τόσο στον εσωτερικό κόσμο των κοριτσιών όσο και στο σπίτι τους (και στην οικογένεια τους ευρύτερα) είναι χαβαλές, και μάλιστα επιδερμικός. Ναι, η ταινία της Κόπολα έχει και υπέροχο σάουντρακ, και λαμπυρίζουσα φωτογραφία, και μια υπέροχη Έμα Γουάτσον, αλλά δεν έχει ψυχή, δεν έχει ουσία ούτε είναι ικανή να συνθέσει μια σωστή και στιβαρή προβληματική. Αλλά μένει στην επιφάνεια των γεγονότων και παίζει απλώς με την εικόνα προς τα έξω. Την ενδιαφέρει περισσότερο το hype του φαίνεσθαι παρά η ουσία των πράξεων αυτών καθαυτών.\n- Με μια αρχαιοελληνική αύρα, ένα δυναμισμό φεμινισμού, αλλά και τη μεσανατολική κουλτούρα που μπερδεύεται με τη θρησκεία και την παράδοση του τόπου και του λαού, η γαλλική ταινία «Όταν θέλουν οι γυναίκες» μας παρασέρνει μεν στη μυσταγωγία της ερήμου και της ειρήνης, αποδεικνύεται όμως υπερβολικά πομπώδης και καλλιτεχνίζουσα για τα γούστα μας.\n- Το δεύτερο μέρος της έρευνας της Μαρίας Ηλιού «Από τις δυο πλευρές του Αιγαίου Μέρος 2ο: Μετά τη Σμύρνη» είναι ένα ντοκιμαντέρ επιστημονικής ακρίβειας και παιδευτικού χαρακτήρα - μια σημαντική παρακαταθήκη για την ιστορική μας μνήμη.\nΕίσαι ο επόμενος **1/2\nΟι ύποπτοι φορούσαν γόβες **\nΌταν θέλουν οι γυναίκες **\nΑπό τις δυο πλευρές του Αιγαίου Μέρος 2ο: Μετά τη Σμύρνη -\n*H στήλη Στοπ Καρέ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (15-9-13).\nΚριτικές ταινιών στο SevenArt.gr (12-9-13)\nΌλο και συχνότερα βλέπουμε στο σινεμά ιστορίες με θέμα τη γυναίκα στις ανατολικές χώρες, όπου η θέση της δεν είναι και η καλύτερη. Πρόσφατα είδαμε στη χώρα μας την «Πηγή των γυναικών», ανάλογου ύφους και αντίστοιχης αισθητικής είναι το «Όταν θέλουν οι γυναίκες», επίσης γαλλικής παραγωγής. Όπου και πάλι τα βάζουν με τους άντρες τους, αλλά και αυτούς της περιοχής ευρύτερα, συνθέτοντας ένα τύπου αρχαιοελληνικό δράμα, με μπόλικο φεμινιστικό δυναμισμό, προβάλλοντας ταυτόχρονα την κουλτούρα τους η οποία μπερδεύεται τόσο με την ηθική και αξιακή ισχύ της θρησκείας όσο και με το εκτόπισμα και την επιβολή της ίδια της παράδοσης. Το αποτέλεσμα είναι αμφίσημο. Καθότι αν και παρασυρόμαστε από τη μυσταγωγία του τρόπου που χειρίζονται τα πράγματα οι γυναίκες και του τόπου της ερήμου, με τον συνεπακόλουθο αγώνα για ειρήνη στην περιοχή, εντούτοις μας ξενίζει η στομφώδης παραληρηματική, οι πομπώδεις ερμηνείες και η ακραίως καλλιτεχνίζουσα αντιμετώπιση των σοβαρών αυτών καταστάσεων.\nWerner Herzog Festival στο Gazarte Cinema [29/9 - 9/10]\nΕκεί που ονειρεύονται\nτα Πράσινα Μυρμήγκια\nΈνα συγκεντρωτικό κινηματογραφικό αφιέρωμα στον ιδιοφυή, πρωτοπόρο και εκκεντρικό ΒΕΡΝΕΡ ΧΕΡΤΖΟΚ, με 11 μοναδικές ταινίες του, με έντονες φορμαλιστικές αναζητήσεις που ξεπέρασαν ην εποχή του κι έγιναν cult. Απ’ τους σημαντικότερους εκφραστές του Ευρωπαικού Σινεμά. Γεννημένος στο Μόναχο το 1942 ο Βέρνερ Χέρτζοκ (του οποίου το πραγματικό όνομα είναι Βέρνερ Χ. Στίπετιτς) μεγάλωσε προστατευμένος από την ναζιστική θηριωδία σε ένα απομακρυσμένο χωριό της Βαυαρίας, χωρίς τηλεόραση, κινηματογράφο ή τηλέφωνο. Η απουσία κινηματογραφικών ερεθισμάτων, όχι μόνο δεν απέτρεψε, αλλά ενίσχυσε την επιθυμία του να στραφεί στον κινηματογράφο. Το 1961, κι ενώ ήταν ακόμα μαθητής, εργάστηκε σε χαλυβουργείο για να συγκεντρώσει το ποσό που θα χρηματοδοτούσε την πρώτη του ταινία, το μικρού μήκους ντοκιμαντέρ Herakles (1962). Η διαδρομή του έκτοτε, σηματοδοτήθηκε από έναν οραματικό κινηματογράφο, ο οποίος συνδυάζοντας εξπρεσιονιστικά στοιχεία με το συναίσθημα και την φαντασία του ρομαντισμού, εξερεύνησε την σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης. Ο Χέρτζοκ, ενσωμάτωσε στο έργο του στοιχεία της γερμανικής ιστορίας και της πολιτισμικής παράδοσης της χώρας του, περισσότερο ίσως από οποιονδήποτε άλλο συμπατριώτη του. Σε αντίθεση όμως με τους σύγχρονούς του - τον Φασμπίντερ, τον Βέντερς, τον Σλέντορφ - μεγαλούργησε εκτός γερμανικών γεωγραφικών συνόρων. Η ανήσυχη φύση του, τον οδήγησε σε δύσβατα κινηματογραφικά ταξίδια, που δοκίμαζαν τα όρια όσων συμμετείχαν. «Γυρίζουμε ασταμάτητα, χωρίς διάλειμμα. Φωνάζω στον Χέρτζοκ, τον χτυπάω, πρέπει να μάχομαι για κάθε σκηνή. Ελπίζω να πάθει πανούκλα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε!», θα δηλώσει έξαλλος λίγα χρόνια αργότερα ο Κλάους Κίνσκι, βασικός πρωταγωνιστής και συνεργάτης του δημιουργού. Φημολογείται ότι όταν ο Κίνσκι κατά τη διάρκεια των γυρσιμάτων απείλησε να παραιτηθεί, ο Χέρτζοκ τον σημάδεψε με όπλο, αναγκάζοντάς τον να ολοκληρώσει την ταινία! Στην αυτοβιογραφία του ο Κίνσκι αρνείται το περιστατικό, λέγοντας ότι το όπλο το κρατούσε ο ίδιος. Για τις ανάγκες των γυρισμάτων Φιτζκαράλντο στη μέση του Αμαζόνιου, ο Χέρτζογ έσυρε ένα ολόκληρο πλοίο από την μια πλαγιά ενός βουνού στην άλλη. Οι σχέσεις Χέρτζοκ και Κίνσκι, έφτασαν γι’ ακόμη μια φορά στα άκρα, με τον ηθοποιό να βρίσκεται στα πρόθυρα της νευρικής κατάρρευσης. Μάλιστα οι Ινδιάνοι που συμμετέχουν στην ταινία είχαν προσφερθεί να δολοφονήσουν τον ‘δύσκολο’ ηθοποιό για χάρη του σκηνοθέτη(!) «Μερικές φορές ευχόμουν να το είχαν κάνει», θα πει αστειευόμενος χρόνια αργότερα ο δημιουργός. Το 1999, οχτώ χρόνια μετά τον θάνατο του Κλάους Κίνσκι, γυρίζει το My best friend, σαν έναν ανορθόδοξο φόρο τιμής στον ηθοποιό, ιχνηλατώντας το χρονικό της θρυλικής συνύπαρξης. Η διαβόητη συνεργασία τους που σφραγίστηκε με πέντε ταινίες, τροφοδοτεί τα παραπολιτιστικά του κινηματογραφικού μύθου, μέσα από ανέκδοτες ιστορίες και απίστευτες μαρτυρίες. Μέχρι σήμερα συνεχίζει ακάθεκτος να συνθέτει, αποσυνθέτει και ανασυνθέτει τον κινηματογραφικό του εαυτό, και να ονειρεύεται μέρη που δεν έχει επισκεφτεί ο ανθρώπινος νούς.\nΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ ΧΕΡΤΖΟΚ\nΑντικατοπτρισμός [Fata Morgana 1970, 79']\nΈνα ντοκιμαντέρ ελεγεία επιστημονικής φαντασίας γυρισμένο στην Σαχάρα, γεμάτο από ψευδαισθήσεις και αντικατοπτρισμούς.\nΟ Τροχός του Χρόνου [Wheel of Time, 2003, 81΄]\nΟ Δαλάι Λάμα και η θρησκεία του Θιβέτ μέσα από τη ματιά ενός ανθρώπου της Δύσης, που ακολουθεί τους βουδιστές στο ετήσιο προσκύνημά τους, καταγράφοντας παράλληλα τις καθημερινές τους συνήθειες.\nΟ Καλύτερός μου Φίλος [My best fiend, Klaus, 1999, 95']\nΟ Χέρτσοκ περιγράφει τη θανάσιμη φιλία και τους ομηρικούς καυγάδες του με τον Κλάους Κίνσκι.\nΦιτσκαράλντο [Fitzcarraldo, 1982, 158΄]\nΜε τους Κλάους Κίνσκι, Κλαούντια Καρντινάλε, Χοσέ Λιούγκοϊ, Μιγκέλ Εϊντζελ Φουέντες. Ένα μεγαλομανής τυχοδιώκτης, λάτρης της όπερας, θέλει να κατασκευάσει στην καρδιά του Αμαζονίου, το μεγαλύτερο θέατρο λυρικής όπερας του κόσμου και να καλέσει στα εγκαίνια τον διάσημο τενόρο Καρούζο.\nΑγκίρε, η Μάστιγα του Θεού [Aguirre, der Zorn Gottes, 1972, 91']\nΜε τους Κλάους Κίνσκι, Ελένα Ρόχο Μετά την καταστροφή του πολιτισμού των Ίνκας μια ομάδα Ισπανών ξεκινά να βρει τη μυθική Πόλη του Χρυσού, το El Dorado. Αρχηγός τους γίνεται ο Δον Αγκίρε, ένας αδίστακτος άντρας που νοιάζεται μόνο για τα πλούτη και σπέρνει γύρω του θάνατο και δυστυχία.\nΒόιτσεκ [Woyzeck, 1979, 77’]\nΜε τους Κλάους Κίνσκι, Εύα Μάτες, Βόλφγκανγκ Ράιχμαν Ένας στρατιώτης αγωνίζεται να ζήσει τη γυναίκα του και το παιδί του κάνοντας διάφορες δουλειές. Θα οδηγηθεί, όμως, στην παράνοια από τη σωματική και ψυχολογική βία που ασκούν πάνω του η γυναίκα του, ένας λοχαγός και ένας γιατρός. Ο Κλάους Κίνσκι στον καλύτερο ρόλο της καριέρας του.\nΠράσινη Κόμπρα [Cobra Verde, 1987, 105΄]\nΜε τους Κλάους Κίνσκι, Σαλβατόρε Μπαζίλε Το 19ο αιώνα οι αριστοκράτες της Βραζιλίας στέλνουν ένα διεφθαρμένο τυχοδιώκτη στη δυτική Αφρική, προκειμένου να διαπραγματευτεί σχετικά με το εμπόριο σκλάβων. Εκείνος οργανώνει μια στρατιά γυναικών πολεμιστών και στρέφεται κατά του ντόπιου φύλαρχου.\nΤο Αίνιγμα του Κάσπαρ Χάουζερ [Jeder für sich und Gott gegen alle, 1974, 105’]\nΜε τους Μπρούνο Ες, Μπριγκίτε Μίρα, Βάλτερ Λάντενγκαστ Η αληθινή και παράξενη ιστορία του Κάσπαρ Χάουζερ, ενός νέου που υπήρξε αιχμάλωτος σ’ όλη του τη ζωή και αφέθηκε ελεύθερος το 1828 στη Νυρεμβέργη. Η προσπάθεια των ευεργετών του να τον εντάξουν στην κοινωνία έχει περίπλοκα αποτελέσματα.\nΣτρότσεκ [Stroszek, 1977, 103΄]\nΜε τους Μπρούνο Σ., Εύα Μάτες Ένας πρώην κατάδικος και μια πόρνη αποφασίζουν να μεταναστεύσουν από τη Γερμανία στις ΗΠΑ. Εγκαθίστανται στο Γουισκόσιν και προσπαθούν να ζήσουν το πολυπόθητο αμερικανικό όνειρο.\nΝοσφεράτου, ο Δράκουλας της Νύχτας [Nosferatu, Phantom der Nacht, 103΄]\nΜε τους Κλάους Κίνσκι, Ιζαμπέλ Ατζανί, Μπρούνο Γκαντζ Ένα γοτθικό μπαρόκ ποίημα τρόμου με τον Κλάους Κίνσκι να πλάθει μια αξέχαστη τραγική κινηματογραφική φιγούρα που ζει στις σκιές.\nΚαρδιά από Γυαλί [heart of glass, 1976, 94΄]\nΜε τους Γιόζεφ Μπιερμπίχλερ, Στέφαν Γκούτλερ Το χρονικό της παρακμής ενός μικρού χωριού στη Βαυαρία του 18ου αιώνα, το οποίο ζει με το βάρος ενός μυστικού που δεν αποκαλύπτεται ποτέ.\nΣτο Gazarte Cinema [Βουτάδων 32-34 Γκάζι]\nΚαθημερινά 3 ταινίες με 1 εισιτήριο


Νεκρά παιδιά στην Πάτρα: «Όχι δε συμβαίνει αυτό το πράγμα…», συντετριμμένοι οι παππούδες τους | We24.gr\nΑρχική ΚΟΙΝΩΝΙΑ Νεκρά παιδιά στην Πάτρα: «Όχι δε συμβαίνει αυτό το πράγμα…», συντετριμμένοι οι...\nΟ πατέρας της Ρούλας Πισπιρίγκου των παιδιών μίλησε σοκαρισμένος στην εκπομπή για την τραγωδία που τους χτύπησε.\n«Πλησιάζει το Πάσχα κι εμείς τραβάμε ένα Γολγοθά, σηκώνουμε τον δικό μας Σταυρό και θα έπρεπε πιστεύω να μας σεβαστούν όλοι. Απευθύνω έκκληση προς όλους τους εμπλεκόμενους. Αστυνομικές Αρχές, ιατροδικαστικές Αρχές και όσοι είναι αρμόδιοι. Να το τελειώσουν πολύ γρήγορα, να ηρεμήσουμε όλοι.\nΑν μπορούσα να δώσω την ψυχή μου για να σταματήσουν να διαπομπεύουν τα παιδάκια, τις ψυχούλες που χάθηκαν και να φωνάζουν την κόρη μου φόνισσα, θα την έδινα. Δεν έχω καμία αμφιβολία για το παιδί μου, ό,τι και να λένε…» τόνισε.\nΠροηγούμενο άρθροΚορονοϊός: 6.736 κρούσματα στην Αττική, 2.057 στη Θεσσαλονίκη, o χάρτης της διασποράς\nΕπόμενο άρθροΠερισσότερα από 3,3 εκατομμύρια πρόσφυγες έχουν φύγει από την Ουκρανία


Ξεκινούν νέα δρομολόγια μεταφοράς μαθητών μέσω διαπραγμάτευσης\nΣυνολικά 137 νέα δρομολόγια ανατέθηκαν σε μεταφορείς μαθητών με ταξί, μετά τη σημερινή συνεδρίαση της Οικονομικής Επιτροπής της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας, υπό την προεδρία του Αντιπεριφερειάρχη Οικονομικών Χρήστου Χριστοδουλόπουλου. Από νωρίς το πρωί κατέφθασαν στα γραφεία της έδρας της Περιφέρειας, δεκάδες ενδιαφερόμενοι ιδιοκτήτες ταξί τόσο...\n“Το ΕΕΥΕΜ ως Πόλος Έρευνας και Καινοτομίας”\nΤο Εργαστήριο Εκπαιδευτικού Υλικού και Εκπαιδευτικής Μεθοδολογίας (ΕΕΥΕΜ) του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου διοργανώνει στην Αγορά Αργύρη (Αγίου Ανδρέου 12, Πάτρα) την Παρασκευή 13 και Σάββατο 14 Δεκεμβρίου 2013 την 5η ετήσια Ημερίδα του, με τίτλο “Το ΕΕΥΕΜ ως Πόλος Έρευνας και Καινοτομίας” Κατά την πρώτη...\nΚανονικά ξεκινά από τη Δευτέρα 11 Νοεμβρίου η μεταφορά όλων των μαθητών στην Αχαΐα\nΛύση δόθηκε τελικά στο μείζον πρόβλημα που είχε προκύψει με την μεταφορά των μαθητών στα σχολεία της Αχαΐας, μετά και τη σημερινή συνάντηση που είχαν ο Αντιπεριφερειάρχης Γρηγόρης Αλεξόπουλος με τον πρόεδρο του Δ.Σ. του Υπεραστικού ΚΤΕΛ Αχαΐας Ανδρέα Μανωλόπουλο, τον πρόεδρο του Αστικού...\n" Ιδιωτικά εκπαιδευτήρια με τη μέθοδο της «βάπτισης» με νέο όνομα λειτουργίας, απολύουν εκπαιδευτικούς και τους κλέβουν τα δεδουλευμένα αγνοώντας δικαστικές αποφάσεις. Το υπουργείο κωφεύει».\nΕΡΩΤΗΣΗ Προς τον κ. Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων Γνωστοποιήθηκε καταγγελία των εκπαιδευτικών στα «Εκπαιδευτήρια Σωτηρχοπούλου Α.Ε.» τα οποία εδρεύουν στην Πάτρα για μη τήρηση της από 4/10/2013 προσωρινής διαταγής ασφαλιστικών μέτρων Πρωτοδικείου Πατρών η οποία αναφέρει σαφώς ότι : « Υποχρεώνει προσωρινά μέχρι τη συζήτηση της...\nΜε την ανοχή του Υπουργείου ιδιωτικά εκπαιδευτήρια «βαπτίζονται» καινούργια, απολύουν εκπαιδευτικούς, παρακρατούν δεδουλευμένα και αγνοούν δικαστικές αποφάσεις.\nΠληθαίνουν τα κρούσματα ιδιοκτητών ιδιωτικών σχολείων οι οποίοι χρησιμοποιούν αφειδώς το τέχνασμα της «μετονομασίας» των εκπαιδευτηρίων τους προσδοκώντας σε διπλό οικονομικό όφελος : αφενός αποφεύγουν την καταβολή των δεδουλευμένων στο εκπαιδευτικό προσωπικό και αφετέρου , παρακάμπτοντας τις νόμιμες διαδικασίες, απολύουν όσους εκπαιδευτικούς δεν δέχονται τις...\nΤην Κυριακή 3 Νοεμβρίου 2013 και ώρα 11:30 π.μ. θα τελεστεί Αρχιερατικός Αγιασμός στο χώρο του 2ου Λυκείου Αιγίου με αφορμή την έναρξη λειτουργίας του Κοινωνικού Φροντιστηρίου. Στον αγιασμό θα παρευρεθούν ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων & Αιγιαλείας κ. Αμβρόσιος, η Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου κ. Τσουκαλά...\nΑδιέξοδα και «γόρδιοι δεσμοί» στο ΠΥΣΔΕ Αχαίας\nΚυριακή 20 Οκτ 2013\nΑδιέξοδα και «γόρδιοι δεσμοί» στο ΠΥΣΔΕ Αχαίας Ανακολουθίες με το ΠΥΣΠΕ, μειοψηφίες, ενστάσεις, η μέθοδος των λιγότερων μορίων στους προσωρινούς και λοιπά παραλειπόμενα « …στη θέση τους σωστά κι ωραία βολεμένα, τα κλάματα και οι χαρές, τα θέατρα κι οι αγορές, του κόσμου τα μυστήρια...\nΈνα πραγματικό «στολίδι» για την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, το 12/θέσιο Ολοήμερο Δημοτικό Σχολείο Λεπενούς στην Αιτωλοακαρνανία, το οποίο και θα φιλοξενήσει περισσότερους από 120 μαθητές, εγκαινιάστηκε σήμερα Παρασκευή 18 Οκτωβρίου, με την παρουσία του Περιφερειάρχη Απόστολου Κατσιφάρα. Κατά την ομιλία του ο κ. Κατσιφάρας, απευθυνόμενος...\nΣυνέντευξη Τύπου και ενημερωτική εκδήλωση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με πρωτοβουλία του Ν. Χρυσόγελου Βρυξέλλες, 18.10.2013 Συνέντευξη Τύπου και ενημερωτική εκδήλωση στο Ευρωκοινοβούλιο, Βρυξέλλες, με θέμα "Κρίση, εφαρμοζόμενες πολιτικές και συνέπειες για τα Ελληνικά Πανεπιστήμια" διοργάνωσε την Πέμπτη 17 Οκτωβρίου, ο Νίκος Χρυσόγελος, ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων/Ομάδα Πράσινων...\nΕπίσκεψη Ευρωπαίων εκπαιδευτικών στο Γενικό Γραμματέα\nΕίκοσι εκπαιδευτικοί από την Πορτογαλία, την Τουρκία την Ιταλία, την Ισπανία και την Πολωνία, οι οποίοι βρίσκονται στην Πάτρα, μέσω του ευρωπαϊκού προγράμματος COMENIUS “cycling through times and places” (κάνοντας ποδήλατο μέσα στο χρόνο και τόπο), φιλοξενούμενοι του 18ου Δημοτικού Σχολείου Πάτρας, επισκέφθηκαν, σήμερα,...\nΕΡΩΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΔΙΚΗ ΑΓΩΓΗ\nΕΡΩΤΗΣΗ ΠΡΟΣ: Υπουργό Παιδείας & Θρησκευμάτων κ. Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο (μέσω ηλ. Ταχυδρομείου [email protected] Αξιότιμε κ. Υπουργέ, Για ακόμη μια χρονιά του κουδούνι δεν χτύπησε για όλους στην ώρα του. Αφορμή για αυτή την επιστολή μου είναι πρόσφατο δημοσίευμα της εφημερίδας «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ» το οποίο και σας επισυνάπτω, (http://www.pelop.gr/?page=article&docid=136707&srv=6). Αιτία είναι η...\n74ος ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΜΑΘΗΤΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ, "Ο ΘΑΛΗΣ"\nΟ 74ος ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΜΑΘΗΤΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ, "Ο ΘΑΛΗΣ", ΠΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΘΑ ΔΙΕΝΕΡΓΗΘΕΙ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 19 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 9:00 ΣΤΟ 11ο ΓΕΛ ΠΑΤΡΩΝ (ΝΟΡΜΑΝ 57, ΠΛ. ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΟΥ). ΣΤΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΛΑΒΟΥΝ ΜΕΡΟΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΩΝ Β΄ ΚΑΙ Γ΄ ΤΑΞΕΩΝ ΤΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ...\nΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΚΑΙ ΛΥΚΕΙΟΥ ΔΙΑΚΟΠΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ\nΚυριακή 13 Οκτ 2013\nΟΙ Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων Γυμνασίου και Λυκείου Διακοπτού, στην κοινή Συνεδρίασή τους, την Κυριακή 6 Οκτωβρίου 2013 και με την παρουσία του συνόλου των γονέων και του Προέδρου της Ένωσης Γονέων της Αιγιάλειας, κ. Μένιου Κουτρόπουλου, συζήτησαν για το θέμα της μεταφοράς των μαθητών...\nΗ Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου (ΕΣΕΕ) υλοποιεί τις Πράξεις «ΕΡΜΕΙΟΝ 2 - Προγράμματα δια βίου εκπαίδευσης για το ανθρώπινο δυναμικό των εμπορικών επιχειρήσεων (Α.Π.7 – Α.Π.8 – Α.Π.9)», οι οποίες είναι ενταγμένες στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση» (κωδικοί ΟΠΣ: 277690, 277700...\nΚαταδικάζοντας τους νέους καταδικάζεται το μέλλον\nΠρωτοφανής και απαράδεκτη είναι η σύλληψη των 20 μαθητών και η αυτόφωρη εκδίκασή των 8, με διαδικασίες εξπρές χωρίς καν την παρουσία συνηγόρων υπεράσπισης και η καταδίκη 6 από αυτών διότι αγωνίζονταν για το δικαίωμα στη δημόσια δωρεάν παιδεία. Η εξέλιξη αυτή, που προσβάλει...\nΕπιτακτική ανάγκη η σύνδεση του Πανεπιστημίου με την επιχειρηματικότητα\nΤην πλήρη αντίθεσή τους στο μέτρο της διαθεσιμότητας και το αίτημά τους για ανάκληση της κυβερνητικής απόφασης για απόλυση 118 υπαλλήλων από το Πανεπιστήμιο Πατρών και συνολικά 1349 υπαλλήλων από όλα τα ελληνικά Πανεπιστήμια εξέφρασε στο Γενικό Γραμματέα Μανώλη Αγγελάκα, αντιπροσωπεία των εργαζομένων, μελών...\nΤΕΛΟΣ ΣΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ-ΟΛΟΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΠΑΤΡΑΣ\nΕμείς οι γονείς του νηπιαγωγείου Ρίου, βαρεθήκαμε έναν μήνα μετά την έναρξη των σχολείων να παραμένει το νηπιαγωγείο μας χωρίς νηπιαγωγό για το ολοήμερο. Καλούμε αύριο 10-10-2013, στις 9.30 όσους γονείς από νηπιαγωγεία της Πάτρας αντιμετωπίζουν αντίστοιχα προβλήματα σε διαμαρτυρία στην ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ Δ/ΝΣΗ Π.ΘΜΙΑΣ &...\nΚοινωνικό φροντιστήριο του Δήμου Αιγιαλείας\nΟ Δήμος Αιγιαλείας και η Ιερά Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας σε συνεργασία με τους εθελοντές καθηγητές της περιοχής μας συνεχίζουν και φέτος με επιτυχία την λειτουργία του Κοινωνικού Φροντιστηρίου το οποίο απευθύνεται σε μαθητές που δεν μπορούν να καλύψουν με δικά τους έξοδα τις...\nΣημαντική ολιγωρία των Αρχών. Χωρίς πρόσβαση στα σχολεία τους οι μαθητές του Δήμου Καλαβρύτων.\nΑναφορικά με τα προβλήματα μετακίνησης που αντιμετωπίζουν οι μαθητές του Δήμου Καλαβρύτων, η βουλευτής Αχαΐας του ΣΥΡΙΖΑ Μαρία Κανελλοπούλου έκανε την ακόλουθη δήλωση: “Με λύπη μας παρατηρούμε ότι η κατάσταση που αντιμετωπίζουν οι μαθητές του Δήμου Καλαβρύτων θυμίζει τις, όχι και τόσο μακρυνές απ' ό,τι...\nΘύματα της μνημονιακής πολιτικής των περικοπών τα ολοήμερα σχολεία- σε αδιέξοδο μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικοί.\nΑναφορικά με την υπολειτουργία των Ολοήμερων Δημοτικών Σχολείων η βουλευτής Αχαΐας του ΣΥΡΙΖΑ, Μαρία Κανελλοπούλου έκανε την ακόλουθη δήλωση: «Οι μνημονιακές πολιτικές επιλογές οδήγησαν στη διάλυση των ολοήμερων σχολείων στην Αχαΐα όπως και σε ολόκληρη τη χώρα, λόγω έλλειψης εκπαιδευτικών. Αλλού δεν λειτούργησαν καθόλου, αλλού λειτουργούν...\nΒρέθηκαν 747 αποτελέσματα. Σελίδα 22 από 38


Λέσχη Γκολφ Rosny-sous-Bois: Ξενοδοχεία σε κοντινή απόσταση\nΛέσχη Γκολφ Rosny-sous-Bois: Μάθετε περισσότερα\nΛέσχη Γκολφ Rosny-sous-Bois - Τοποθεσία\nRosny-Sous-Bois - Εδώ βρίσκεται το ακόλουθο σημείο ενδιαφέροντος: Λέσχη Γκολφ Rosny-sous-Bois. Rosny-Sous-Bois: Πρόκειται για οικονομική περιοχή που οι ταξιδιώτες λατρεύουν για τις επιλογές αναψυχής της, όπως τις αγορές. Αν ψάχνετε τι μπορείτε να κάνετε στην περιοχή, γιατί δεν επισκέπτεστε τα ακόλουθα αξιοθέατα: Συναυλιακός Χώρος Zenith de Paris και Όπερα της Βαστίλης;\nΛέσχη Γκολφ Rosny-sous-Bois: Μέρη διαμονής σε κοντινή απόσταση\nΔιαθέτουμε 11 ξενοδοχεία, για να επιλέξετε, σε απόσταση το πολύ 1,5 χλμ. από: Λέσχη Γκολφ Rosny-sous-Bois. Σας συνιστούμε τις ακόλουθες επιλογές που είναι δημοφιλείς με τους ταξιδιώτες μας:\nΛέσχη Γκολφ Rosny-sous-Bois - Τι μπορείτε να δείτε και να κάνετε στη γύρω περιοχή\nΛέσχη Γκολφ Rosny-sous-Bois: Τι μπορείτε να δείτε στη γύρω περιοχή\nΛέσχη Γκολφ Rosny-sous-Bois: Τι μπορείτε να κάνετε στη γύρω περιοχή\nΛέσχη Γκολφ Rosny-sous-Bois - Πώς να έρθετε


Κατερίνη - Νομός Πιερίας\nΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: ΚΑΤΕΡΙΝΗ - Νομός Πιερίας\nΗ Κατερίνη, σύμφωνα με ιστορικές πηγές υπήρχε από τα προϊστορικά χρόνια. Σύμφωνα με μία εκδοχή, ήταν τα αρχαία Άτηρα, που μαζί με την Πύδνα, το Δίον και τη Μεθώνη αποτελούσαν τα σημαντικότερα κέντρα στην περιοχή γύρω από τον Όλυμπο. Η σημερινή άποψη, είναι ότι η πόλη οφείλει το όνομα της στην προστάτιδα της Αγία Αικατερίνη του Σινά, και είναι αλήθεια ότι αναφέρεται με το όνομα Αικατερίνη σε πολλά έγγραφα μετά το 1710. Εκείνη την εποχή εγκαταστάθηκαν στην Κατερίνη άποικοι από τη χερσόνησο του Σινά, χτίζοντας τον ομώνυμο ναό προς τιμήν της Αγίας Αικατερίνης με μέρος των οστών της. Η Κατερίνη σήμερα έχει εξελιχθεί σε μια σύγχρονη πόλη με πλούσια οικονομική και κοινωνική δραστηριότητα, έντονη πνευματική και πολιτιστική κίνηση και συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά μιας ευρωπαϊκής πόλης.\nΠιέρια. Τα καταπράσινα Πιέρια με διαδρομές που συμπεριλαμβάνονται στα Ευρωπαϊκά Ορεινά Μονοπάτια είναι ιδανικά για εναλλακτικό τουρισμό. Στο Ελατοχώρι τους χειμερινούς μήνες θα απολαύσετε χειμερινό σκι στο χιονοδρομικό κέντρο. Στον Παλαιό Παντελεήμονα επισκεφθείτε τον παραδοσιακό οικισμό που βρίσκεται στις πλαγιές του Ολύμπου στα 700 μέτρα με θέα στον Θερμαϊκό κόλπο.\nΟι υγροβιότοποι με σημαντικότερο τον υγροβιότοπο Αξιού- Λουδία - Αλιάκμονα -Αλυκής Κίτρους.\nΟ Νομός Πιερίας διαθέτει πολλές παραλίες με όμορφες αμμουδιές και καταγάλανα νερά κατά μήκος της ακτογραμμής της με ξενοδοχειακές μονάδες, τουριστικά καταλύματα, τουριστική αγορά, χώρους διασκέδασης και αναψυχής. Όλες οι παραλίες έχουν διαπίστευση γαλάζιων σημαιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Χάρτης Περιοχής


ΚΑΥΤΕΡΗ ΠΙΠΕΡΙΑ: ΠΛΗΡΩΣΑΜΕ ΤΟΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ ΑΘΕΜΠΙΓΙΟ,"ΤΖΑΜΠΑ ΚΑΙ ΒΕΡΕΣΕ"\nΠΛΗΡΩΣΑΜΕ ΤΟΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ ΑΘΕΜΠΙΓΙΟ,"ΤΖΑΜΠΑ ΚΑΙ ΒΕΡΕΣΕ"\nΤο πολύ κιμπαριλίκι μας έφαγε...\nΜπορεί να έμεινε στα χαρτιά η πραγματική εκμετάλλευση του πρώην ανατ. αεροδρομίου του Ελληνικού, ωστόσο, ο Ισπανός αρχιτέκτονας Χοσέ Αθεμπίγιο πληρώθηκε αδρότατα, απλά και μόνο για την εκπόνηση του master plan\nΠριν δύο χρόνια ο Γιώργος Παπανδρέου υποδεχόταν στην Αθήνα τον πολυβραβευμένο Καταλανό πολεοδόμο Χοσέ Αθεμπίγιο,\nπροκειμένου να μας δώσει τα φώτα του για την αξιοποίηση του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού, στα πλαίσια και του μνημονιακού σχεδίου για τις αποκρατικοποιήσεις.\nΩς προσωπικός φίλος του πρώην πρωθυπουργού, ο κ. Αθεμπίγιο θα αναλάμβανε σύμβουλός του και μάλιστα, αμισθί όπως αρχικά είχε αποφασιστεί τότε, προκειμένου να εκπονήσει σχετική μελέτη για την σωστή εκμετάλλευση του χώρου.\nΟ Καταλανός πολεοδόμος, διάσημος για τις παρεμβάσεις του στη Βαρκελώνη και το "θαύμα του 1992", θεωρήθηκε ως η ιδανική επιλογή, που θα έδινε ένα "κοσμοπολίτικο αέρα" στο project.\nΜόλις την Τρίτη το βράδυ και από επίσημα χείλη, μάθαμε ότι τελικά το αμισθί πήγαινε μόνο στο σύμβουλος, καθώς το περιβόητο master plan του αρχιτέκτονα για το πρώην αεροδρόμιο αποδείχτηκε μια καλοπληρωμένη δουλειά μεταξύ "φίλων".\nΑυτό που είναι εξαιρετικά σημαντικό είναι ότι το εκπονηθέν σχέδιο δεν είναι σαφές ότι θα υιοθετηθεί από την ελληνική κυβέρνηση, με αποτέλεσμα τα 180.000 που πλήρωσε το Ελληνικό Δημόσιο να είναι "αέρας".\nΕτικέτες αθεμπιγιο, διασπαθιση δημοσιου χρηματος, λαμογια


Σπίρτζης: Είμαι περήφανος ότι καταφέραμε το Πάτρα - Πύργος να είναι αυτοκινητόδρομος (Photos) | Documento\nΔιαβάζετε: ΣΠΙΡΤΖΗΣ: ΕΙΜΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΟΤΙ ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ ΤΟ ΠΑΤΡΑ - ΠΥΡΓΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΔΡΟΜΟΣ (PHOTOS)\nΣπίρτζης: Είμαι περήφανος ότι καταφέραμε το Πάτρα - Πύργος να είναι αυτοκινητόδρομος (Photos)\n24.04.2019 | 20:44\n24.04.2019 | 20:48\nΔείτε επίσης: Σπίρτζης: Σήμερα είναι μια σημαντική ημέρα για τη δυτική Ελλάδα\nΕιδικότερα, ο Χρήστος Σπίρτζης ανέφερε μεταξύ άλλων ότι «δεν υπάρχει κατάτμηση του έργου, αλλά οκτώ διακριτές διαγωνιστικές διαδικασίες αυτοτελών τμημάτων», ενώ πρόσθεσε ότι «ο αυτοκινητόδρομος, όχι μόνο δεν είχε εξασφαλισμένη χρηματοδότηση, όπως έλεγε η αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά δεν είχε καν έγκριση για να είναι αυτοκινητόδρομος».\nΤαυτόχρονα, αναφέρθηκε και στις διαπραγματεύσεις που έγιναν με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και είχαν, όπως είπε, θετικό αποτέλεσμα.\nΠετράκος: Να αποτρέψουμε τη προβοκάτσια σε βάρος της δημοκρατίας\nΚορονοϊός: Κυβέρνηση σε πανικό - Έρχεται παράταση των μέτρων - Στο «τραπέζι» όλα τα ενδεχόμενα


ας μιλησουμε για αγαπη: ΠΕΡΑΣΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ...ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ....\nΚατερινα 31 Αυγούστου 2011 - 10:52 π.μ.\nΕύχομαι να πάνε όλα όπως τα έχεις στο μυαλό σου ;-)\nlove2love 31 Αυγούστου 2011 - 11:01 π.μ.\nκατερινα μ στις 6 του μηνα δινω πρωτα ο θεος και ειμαι αισιοδοξη απλα οτι οοοοολα καλααααααααα θα πανεεεεεεεεε\nειρήνη χειροποιήματα 31 Αυγούστου 2011 - 12:09 μ.μ.\nΚαλό διάβασμα, λοιπόν και καλή επιτυχία!! Με τόση θετική ενέργεια είμαι σίγουρη οτι όλα θα πάνε καλά :)\nel.mar 31 Αυγούστου 2011 - 12:16 μ.μ.\nΜε το καλό κοπέλα μου!!!!!!!!\nlove2love 31 Αυγούστου 2011 - 12:40 μ.μ.\nειρηνη μ κοιτα να δεις δεν τρελαινομαι στο διαβασμα γτ οταν το κανω δεν δινουμε μαθημα ολοι κλεινουν και βαριεμαι να κανω τα ιδια\nπαρολα αυτα ελπιζω πως οταν διαβασω κατι θα πεσει\nlove2love 31 Αυγούστου 2011 - 12:42 μ.μ.\nκουνελακι μου θα με δεις οταν θα δωσω το πρωτο μαθημα που θα σκισω θα τα δωσω ολα και ειναι χημεια ε; καλα να δεις πως θα γραφω τσαπ τσαπ θα ξεσκισω την κολλα ουτε εγω θα το πιστευω ποσο καλα θα παω\nΑνώνυμος 31 Αυγούστου 2011 - 1:00 μ.μ.\nΠΗΓΕΣ ΤΕΛΙΚΑ ΧΙΟ;;;;ΤΩΡΑ ΕΙΔΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΠΟΥ ΕΙΧΕΣ ΚΑΝΕΙ.ΗΤΑΝ ΤΗΝ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΔΙΕΚΟΨΑ ΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΙΧΑ ΔΕΙ..........\nlove2love 31 Αυγούστου 2011 - 1:04 μ.μ.\nναι χιωτισσα μου πηγα και την ειδα λιγο απο κοντα αλλα λιγο.\nπαιδια μ την αναρτηση την εκανα προλυπτικα για να παω καλα και να σκισω την κολλα θα δωσω στις 6/9 το πρωτο\nεσυ πως εισια ολα καλα;\nioanna 31 Αυγούστου 2011 - 2:56 μ.μ.\nante ante!!! etsi! na teleiwneis siga siga! ;)\nChryssa 31 Αυγούστου 2011 - 3:44 μ.μ.\nΚαλή επιτυχία!! Με τέτοια ψυχολογία σίγουρα όλα θα πάνε καλά!\nJK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS 31 Αυγούστου 2011 - 4:17 μ.μ.\nΓιαγιά Αντιγόνη 31 Αυγούστου 2011 - 7:46 μ.μ.


Εβδομάδα ρωσικού κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη.. - typospor.gr\nHome Cinema Εβδομάδα ρωσικού κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη..\n11:31:00 μ.μ. Cinema Edit\nΦεστιβάλ με τίτλο «εβδομάδα του ρωσικού κινηματογράφου στην Ελλάδα» πραγματοποιείται στην αίθουσα Παύλος Ζάννας της Θεσσαλονίκης με ελεύθερη είσοδο μέχρι την Τετάρτη 9 Μαΐου\nΉρωες που βρίσκονται σε οριακές στιγμές στη ζωή τους, ένα απροσδόκητο ταξίδι στο χωροχρόνο, αλλά και οι ανατροπές του έρωτα, εναλλάσσονται στις ταινίες του νέου ρωσικού σινεμά που θα προβληθούν με την παρουσία συντελεστών των ταινιών για να συνομιλήσουν με το κοινό.\nΗ επίσημη έναρξη έγινε χθες, Κυριακή, με το φιλμ «Πέρα από τα όρια της πραγματικότητας» του σκηνοθέτη Αλεξάντερ Μπογκουσλάβσκι με πρωταγωνιστή τον ηθοποιό Αντόνιο Μπαντέρας.


Το Δεξί χέρι του Αγίου Νικολάου στο Βουκουρέστι - Ορθοδοξία News Agency\nHome \_ Πατριαρχεία \_ Πατριαρχείο Ρουμανίας \_ Το Δεξί χέρι του Αγίου Νικολάου στο Βουκουρέστι\n07/12/2018 07/12/2018 Το δεξί χέρι του Αγίου Νικολάου βρίσκεται στον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας. Έγγραφο της εποχής αναφέρει ότι το δεξιό χέρι του Αγίου Νικολάου δώρησε στον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας ο ηγεμόνας Μιχαήλ ο Γενναίος το 1599. Του το είχε δωρήσει με την σειρά του ο Καθολικός αρχιεπίσκοπος...\n07 Δεκεμβρίου, 2018 - 18:24\nΤελευταία ενημέρωση: 07/12/2018 - 19:23\nΕτικέτες: Αγιος Νικόλαος, βουκουρεστι, δεξι χερι, εκκλησια\n18.10.2019 | 8:22


Σχέδιο για την προσέλκυση επενδύσεων σε Έρευνα και Ανάπτυξη (R&D) – Ποια κίνητρα εξετάζονται| newmoney\n21 Μαρτίου, 2021 8:04 πμ\nΜάσκα: Η χρήση της μειώνει τα κρούσματα κορωνοϊού κατά 53% – Nέα έρευνα\nΣτόχος η Ελλάδα να καταστεί ελκυστικός προορισμός στο συγκεκριμένο τομέα - Στο τραπέζι επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών και χρηματοδότηση μέσω ΕΤΕπ έξι ερευνητικών κέντρων\nΕτοιμη να διευρύνει ακόμα περισσότερο τη βεντάλια των κινήτρων για την ενίσχυση της έρευνας και της ανάπτυξης στη χώρα είναι η κυβέρνηση, με σκοπό η Ελλάδα να καταστεί ελκυστικός προορισμός για επενδύσεις στο συγκεκριμένο κομμάτι. Ετσι, μετά τις υπερεκπτώσεις στις δαπάνες που κάνουν οι εταιρείες, αλλά και μια σειρά άλλων δράσεων που ενεργοποιήθηκαν σε αυτή την κατεύθυνση, εξετάζεται από την κυβέρνηση και η επιδότηση ασφαλιστικών εισφορών.\nΠαράλληλα προωθείται η ενίσχυση άλλων έξι ερευνητικών κέντρων, στο πλαίσιο της συμφωνίας που είχε συναφθεί πέρυσι με την ΕΤΕπ στην περίπτωση των ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος», ΕΛΚΕΘΕ και Αστεροσκοπείου Αθηνών.\nΟ υφυπουργός Ανάπτυξης, αρμόδιος για θέματα Ερευνας και Τεχνολογίας, Χρίστος Δήμας\nΓι’ αυτό εξάλλου γίνεται μια προσπάθεια εκ μέρους της Γενικής Γραμματείας Ερευνας και Καινοτομίας (ΓΓΕΚ) να επισπεύσει τις διαδικασίες για την πιστοποίηση των δαπανών που γίνονται για την έρευνα και την ανάπτυξη. «Οταν αναλάβαμε τη διακυβέρνηση, η Πολιτεία καθυστερούσε περισσότερο από τρία χρόνια να ανταποκριθεί στη διαδικασία της πιστοποίησης δαπανών για την έρευνα και την ανάπτυξη, κάτι που δεν συνάδει με το όραμα για ένα καλύτερο και φιλικότερο προς την επιχειρηματικότητα επενδυτικό περιβάλλον», λέει ο κ. Δήμας.\n«Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο επιταχύναμε σημαντικά τη διαδικασία και ξεπεράστηκαν σημαντικά γραφειοκρατικά εμπόδια και ολοκληρώθηκε η διαδικασία πιστοποίησης των δαπανών για την έρευνα και την ανάπτυξη από το 2016 έως το 2018 και στο τέλος του 2020 ξεκίνησε και ο έλεγχος των αιτήσεων του 2019». Σε αυτό, όπως εξηγεί, συνετέλεσε η εσωτερική αναδιοργάνωση στη ΓΓΕΚ.\nΑπό το υπουργείο Ανάπτυξης έχουν τρέξει διάφορες άλλες παρεμβάσεις για την ενίσχυση της έρευνας και της ανάπτυξης στη χώρα.\nΑνασυγκρότηση Εθνικού Συμβουλίου Ερευνας Τεχνολογίας και Καινοτομίας (ΕΣΕΤΕΚ), ως ανώτατο γνωμοδοτικό όργανο της Πολιτείας σε θέματα έρευνας και καινοτομίας. Σύσταση 11 Τομεακών Επιστημονικών Συμβουλίων (ΤΕΣ) του ΕΣΕΤΕΚ.\nΣυμβολή στη διαμόρφωση του Horizon Europe 2021-2027 μέσω της Γενικής Γραμματείας Ερευνας και Καινοτομίας και των Εθνικών Εκπροσώπων (Shadow Committees).\nΔιαμόρφωση προτάσεων στον τομέα Ε&Α στο πλαίσιο του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανασυγκρότησης (RRF) – έναρξη διαπραγματεύσεων τον Δεκέμβριο του 2020.\nΕρευνώ-Δημιουργώ-Καινοτομώ (πρόσκληση ΕΣΠΑ): Εγκριση 1.057 έργων που συνδέουν την έρευνα με την καινοτομία στους τομείς της Εθνικής Στρατηγικής Εξυπνης Εξειδίκευσης (συνολική επένδυση: 651,9 εκατ. ευρώ). Στο πλαίσιο αυτό σήμερα ήδη υλοποιούνται 611 συνεργατικά έργα ύψους 466 εκατ. ευρώ με 2.326 εταίρους, ΑΕΙ, ερευνητικά κέντρα και επιχειρήσεις.\nΣυνεργατικοί Σχηματισμοί Καινοτομίας (Innovation Clusters): 35 εγκεκριμένοι φορείς-αρωγοί προχωρούν στη συγκρότηση ισάριθμων Συνεργατικών Σχηματισμών Καινοτομίας. Ο στόχος των συνεργατικών σχηματισμών είναι να συνδεθούν οι Φορείς Εντασης Γνώσης και Καινοτομίας (Ερευνητικά Κέντρα & ΑΕΙ) με τις επιχειρήσεις.\nΚέντρα Ικανοτήτων (Competence Centres): Για πρώτη φορά στην Ελλάδα ανοίγει ο δρόμος για τη σύσταση Κέντρων Ικανοτήτων. Τα Κέντρα Ικανοτήτων διαθέτουν την απαραίτητη υποδομή και τεχνογνωσία και έχουν ως βασικό σκοπό την υποστήριξη της καινοτομίας σε τομείς της ελληνικής οικονομίας, μέσω της παροχής εξειδικευμένων, καινοτόμων υπηρεσιών-προϊόντων και της μεταφοράς τεχνολογίας σε επιχειρήσεις, ιδίως μικρομεσαίες.\nΘεσμοθέτηση και ολοκλήρωση πιστοποιήσεων για τον συμψηφισμό αυτόματης επιστροφής φαρμακευτικής δαπάνης (clawback) – σε συνεργασία με το υπουργείο Υγείας και Οικονομικών.\nΔημιουργία Πολιτείας Καινοτομίας στην Αττική στο πρώην εργοστάσιο της ΧΡΩΠΕΙ, σε έκταση 17.893 τ.μ. Θα φιλοξενεί τμήματα έρευνας και ανάπτυξης (R&D) επιχειρήσεων, startup επιχειρήσεις, ερευνητές, ακαδημαϊκά ιδρύματα, spin-off, startup incubators/accelerators, όπου θα μπορούν να δημιουργούν επιχειρηματικές συνεργασίες, παράγοντας καινοτόμα προϊόντα και επιχειρήσεις. Η κατασκευή θα γίνει μέσω ΣΔΙΤ και έχει ξεκινήσει ήδη η πρώτη φάση του διαγωνισμού.\nΔημιουργία Τεχνολογικού Πάρκου 4ης γενιάς στη Θεσσαλονίκη (ThessIntec): Αξιοποιείται μια ανεκμετάλλευτη έκταση 760 στρεμμάτων στον Δήμο Θερμαϊκού́, με σκοπό να δημιουργηθεί ένα υπερσύγχρονο τεχνολογικό πάρκο. Το ThessIntec αναμένεται να προσελκύσει εταιρείες που επενδύουν σε Κέντρα Ερευνας & Ανάπτυξης, Τεχνοβλαστούς από Ερευνητικά Κέντρα και Πανεπιστήμια και νεοφυείς επιχειρήσεις. Ολα αυτά θα διαμορφώσουν ένα πρωτότυπο οικοσύστημα καινοτομίας στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης, μετατρέποντάς τη σε τεχνολογικό κόμβο των Βαλκανίων και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.


Αμφίπολη: Βασιλικός Τάφος; – www.ekdoxes.gr\nΑμφίπολη: Βασιλικός Τάφος;\nΤα ερωτήματα που γεννιούνται είναι πολλά. Πρόκειται άραγε για έναν μεγάλο βασιλικό ταφό; Από τη μεριά της η προϊσταμένη της ΚΗ Εφορίας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, Κατερίνα Περιστέρη, τηρεί σιγή ιχθύος για το όλο ζήτημα, ενώ ενημερώνει καθημερινά για όλες τις αρχαιολογικές ανακαλύψεις της το υπουργείο Πολιτισμού.\nPrevious article Ερντογάν: Περίοδος κοινωνικής συμφιλίωσης\nNext article Έκτακτη σύσκεψη για τις εξαγωγές στη Ρωσία


Όταν η Οξιά παρήγε σιτάρι... - KefaloniaToday.com\nΕΙΣΤΕ ΕΔΩ: Home / Kεφαλονιτικα / Αφιερωματα / Οταν η Οξια παρηγε σιταρι…\nΌταν η Οξιά παρήγε σιτάρι…\n4 Μαρτίου, 2013 9:45 πμ\nΗ παρακάτω συμβολαιογραφική πράξη ήλθε στα χέρια μου από κάποιον πλειστηριασμό που έγινε προ καιρού στην Αθήνα.Η πράξη αυτή, που είναι πολύ ενδιαφέρουσα, έγινε στον συμβολαιογράφο Ιθάκης Βασίλειο Πεταλά του Κωνσταντίνου στις 25 Ιουνίου / 6 Ιουλίου 1846, μεταξύ του Θεοχάρη Δενδρινού του Κωνσταντίνου, ιδιοκτήτη του νησιού της Οξιάς, και του Ιωάννη Βλάχου του Αντωνίου, με σκοπό την ενοικίαση ενός μέρους του νησιού για βοσκή και καλλιέργεια.\nΠερίληψη: Ο Θεοχάρης Δενδρινός, που ενεργούσε για λογαριασμό του πατέρα του, Σπυρίδωνα, από το Περαχώρι, εσυμφώνησε με τον Ιωάννη Βλάχο να ενοικιάσει τα δύο τρίτα του νησιού και αυτός σε αντάλλαγμα έπρεπε να δίνει στον ιδιοκτήτη το ένα τρίτο από τη σπορά του σιταριού “της καλύτερης ποιότητας”, 14 περίπου κιλά από 60 λίτρες το βατζέλι. 70 λίτρες τυρί σφήνα, 40 λίτρες μαλλί προβιά καλής ποιότητας και 4 προβυζαστάρια κατσίκια και να πληρώνει του Δενδρινού 33 και 1/3 τάλαρα, τα οποία θα του δίνει σε δύο δόσεις. Την μία μετά από έξι μήνες και τα υπόλοιπα στον χρόνο επάνω.\nΜ’ εξαίρεση τα κατσίκια να τα δώσει το Πάσχα. Ο ενοικιαστής υποχρεούται ακόμη να μην κόβει ξύλα, να μην βάζει φωτιά και να μην βάλει περισσότερα από 10 αρσενικά\nΓραφή: Το κείμενο είναι δυσανάγνωστο και κάποιες λέξεις δεν μπόρεσα να τις αποκρυπτογραφήσω. Επίσης σε πολλά σημεία είναι ασαφές. Ακόμη δεν μας δίνει την διάρκεια της συμφωνίας, πιστεύω όμως ότι θα ήταν για έναν χρόνο. Όμως το συμβόλαιο αυτό είναι ενδιαφέρον γιατί παρατηρεί κανείς τι προϊόντα γεωργικά και κτηνοτροφικά έτρεφε το νησί πριν από 150 χρόνια.\nΣτο κείμενο διατηρήθηκε η ορθογραφία του πρωτοτύπου.\n6th Classe Venti Ob.\n1846 Χιλίους οκτακοσίους σαράντα έξι Ιουνίου 25 είκοσι-πέντε 25 και 6 Ιουλίου Ε.Ν. Ιθάκης Χώρα ημέρα Τρίτη και εις τας 10 ώρας προ του μεσημερίου επαρησιάσθησαν εις το Νοταριάτο μου από το ένα μέρος ο κύριος Θεοχάρης Δενδρινός του κυρ. Σπυρίδωνος κάτοικος εις το Περαχώριον και ως επίτροπος του πατρός του κυρ. Σπυρίδωνος Δενδρινού πτέ Ιωάννη με επιτροπικήν Νοταριάλ πράξις Κυρίου Παναγιώτου Τρούπου Νοταρίου του Περαχωρίου γενομένη τας 25 εικοσιτέσσερας Μαρτίου, 5 πέντε Απριλίου τρέχοντος έτους αριθμός 120 και από το άλλο ο κύριος Ιωάννης Βλάχος πτέ Αντωνίου κάτοικος εδώ εις την Χώραν αμφότεροι καλά γνωστοί μου τα οποία μέρη εκθέτουν τα ακόλουθα:\nΈχοντας ο άνω μελετημένος κύριος Σπυρίδων Δενδρινός πατήρ του ενεφάνει στου κυρ. Θεοχάρη ως ιδιοκτήται του το ολόκληρον νησίον της ΟΞΑΣ και κατά την εξουσίαν όπου του δίδει ο πατήρ του κυρ. Θεοχάρη με την άνω μελετημένην επιτροπικήν να ημπορεί το αυτό νησίον ναν το διευθύνει ως παχτοτής ως βούλεται. Εσυμφωνήθη με τον άνωθεν Βλάχο και από την σήμερον και όρων ταύτης του πάχτονος του αυτού Βλάχου τα δύο τρίτα του αυτού νησίου μένοντας το άλλο τρίτο δια τον κύρ. Δενδρινόν με συμφωνίαν να δίδει ο Βλάχος του Δενδρινού διά πάχτο επάνω εις τον χρόνο δια τα δύο τρίτα του νησιού γέννημα από εκείνο όπου γίνει εις το αυτό νησί της καλυτέρας ποιότητος κιλά δεκατέσσερα Νο.14 περί εξήκοντα Νο.60 λίτρες το βατζέλι τυρί σφίνα λίτρες εβδομήντα Νο 70 μαλλιά πρόβεια καλής ποιότητας λίτρες σαράντα Νο 40 προβιζαστάρια τέσσερα Νο 4 κατζίκια εις τάλαρα δίστηλα τριάντα τρία και ένα τρίτο Νο. ταλ. 33 και 1/3. Τα μεν τάλαρα θέλει τα δώσει εις δύο δόσεις τα ήμισα εις έξι μήνας από την σήμερον και τα άλλα ήμισα εις τον χρόνον επάνω, το μεν γέννημα, τυρί, μαλλιά και προβιζαστάρια θέλει τα δώσει εις τον καιρόν όπου τελειώσει ο χρόνος εξόν τα κατζίκια θέλει τα δώσει πρωτύτερα ήγουν τη Λαμπρή χωρίς να διαιρείται το αυτό νησί αλλά τα τρία μερίδια θέλει είναι ενωμένα όπου το εν τρίτον θέλει είναι διπλό μεριασμόν του ιδιοκτήτου Δενδρινού χωρίς να ημπορεί ο παχτοτής Βλάχος να κόβει ξύλα εις τας …… δέντρων ούτε να ημπορούν να ρίχνουν φωτιά επάνω εις το αυτό νησί μην ημπορόντας ο Βλάχος σαν έχει περισσότερα γρίμικα απάνω εις το αυτό νησί από δέκα κεφάλια αρσενικά και ετούτα έως την περίοδον της μεγάλης απόκριες και εκείθενε και εάν δεν θέλει έχει πλέον από τα αυτά ζώα επάνω εις το αυτό νησί με υπόσχεσην του Βλάχου ό,τι ζημίαν ήθελε προξενήσουν τα αυτά γρίμικα εις τέτοιες σπαρτι(ές;) να αποκρίνεται εις κάθε ζημίαν ως απερασμένος όπου είναι ο χρόνος θέλει μένει ελεύθερον το αυτό νησί δια τον κύρ. Δενδρινόν. Επειδή με επαρεκάλεσαν και έγραψα ενώπιον των οποίων και γνωστών μου μαρτύρων κυρ. Κωνσταντίνου Δρακούλη του Ιακώβου και Γερασίμου Δεδομένικου πτε Γεωργίου κάτοικοι εδώ εις την Χώραν εγγράφως να έχουν συγνώμην κατά τον Νόμον και αφού ανέγνωσα το παρόν υπογράφεται παρά του κυρ. Θεοχάρη ο δε Βλάχος λέγει ότι δεν ηξέρει να γράψει υπό μαρτυρίας\nΘεοχάρης Δενδρινός βεβαιώνω\nΚωσταντίνος Ιακ. Δρακούλης μαρτυρώ\nΓεράσιμος Δεδομένικος μαρτυρώ\nΒασίλειος Πεταλάς πτε Κωνσταντίνου Νοτάριος της Χώρας Ιθάκης\nΤη 12/24 δώδεκα εικοσιτέσσαρες\nΙουλίου ασηκώθει το παρόν αντίγραφον\nΔιά τον κύρ. Κωστ. Ανδρέαν Δενδρινόν πτέ Στεφάνου\nΟ άνωθεν Νοτάριος\nΒασίλειος Πεταλάς πτε Κωνσταντίνου\nβατζέλι: έκταση γης που μπορεί να παράγει περίπου 35 λίτρες σιτάρι.\nπροβυζαστάρια: νεαρά ζώα.\nγρίμικα: άγρια κατσίκια..\nΠηγή άρθρου: eptnisiaka.blogpost.gr\nFiled Under: Αφιερωματα Tagged With: Οξια