Περήφανη την Κύπρο για την συμμετοχή του στο πορνό της Μαριάννας Ντούβλη έκανε ο Λεμεσιανός πορνοστάρ Δημήτρης Χ! Ο γνωστός πορνοστάρ που δεν δίστασε να δώσει και συνεντεύξεις εξηγώντας την τέχνη του πορνό, είναι ο παρτενέρ της Ντούβλη στο νέο βίντεο το οποίο στην Ελλάδα έγινε ήδη ανάρπαστο. Η αλήθεια είναι ότι ο Δημήτρης κάνει καριέρα στην βιομηχανία του πορνό και όσοι μέχρι στιγμής είδαν τη νέα τσόντα έχουν να πουν ότι ο άνθρωπος είναι επαγγελματίας. Η προχωρημένη τσόντα αφορά μια γυναίκα με δύο άντρες και από εκεί και πέρα τα λόγια είναι περιττά. Το νέο αριστούργημα της έβδομης τέχνης ονομάζεται «Sex and the City in Athens», ενώ στο εξώφυλλο η Ντούβλη ποζάρει με ένα μεγάλο πούρο βλέποντας με υφάκι τον φακό!\nΑρχισε η αντίστροφη μέτρηση για τον 55ο Διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision που θα πραγματοποιηθεί στο Όσλο στις 25, 27 και 29 Μαΐου, στο Telenor Arena. Σας παρουσιάζουμε αναλυτικά τις εκπομπές που έχει ετοιμάσει η ΕΡΤ αλλά και τις λεπτομέρειες της ευρωπαικής γιορτής τραγουδιού. Οι 39 συμμετέχουσες χώρες θα διαγωνιστούν σε δύο ημιτελικούς στις 25 και 27 Μαΐου. Είκοσι από αυτές , θα προκριθούν στον τελικό, στις 29 Μαΐου. Η Ελλάδα συμμετέχει στον πρώτο ημιτελικό στις 25 Μαΐου. Τους δύο ημιτελικούς και τον τελικό του 55ου Διαγωνισμού της EUROVISION θα μεταδώσουν απευθείας από το Όσλο στις 22.00 η ΝΕΤ, το Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7 της Ε.ΡΑ., και το site της ΕΡΤ. Όπως είναι γνωστό ο Γιώργος Αλκαίος θα εκπροσωπήσει φέτος την Ελλάδα στον 55ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, Ο Γιώργοs Αλκαίος ερμηνεύει μαζί με τους FRIENDS το «OPA».\nΗ παρουσιάστρια του “Greek idol” σε όλη τη διάρκεια της εβδομάδας προετοιμάζει μαζί με τους συνεργάτες της την εκπομπή της Δευτέρας, το 4 live του talent show. Αυτή την εβδομάδα όμως η Ρούλα Κορομηλά ταλαιπωρείται από ένα κρυολόγημα με αποτέλεσμα να την δυσκολεύει κατά την προετοιμασία της εκπομπής.\nΣτις εξωτικές και πανέμορφες Μαλδίβες βρίπσκονται από χθες το μεσημέρι ο Μιχάλης Κωνσταντίνου και η Εβελίνα Κυράστα. Το ζευγάρι θέλησε να μείνει λίγο μακριά από τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις και την καθημερινότητα και γι αυτό αποφάσισε να κάνει ένα ρομαντικό ταξιδάκι, προκειμένου να ανανεώσει κιόλας και τον γαμο του.\nΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ 14 ΜΑΙΟΥ 2010


Δημήτρης Μαυροματίδης: Coal Platform: Οι παρουσιάσεις των συναντήσεων στις 26~27.2.2018 ["Coal Regions in Transition Platform Working Groups: launch and first meetings"]\nτην 8 Μαρ 2018\nThe European Commission launched the Platform on Coal Regions in Transition in December 2017. As part of the Platform’s activities, its two working groups will now hold their first meetings:\nThe ‘Post Coal Economy and Structural Transformation’ group will cover strategies and projects focusing on the economic diversification of coal regions\nThe ‘Eco-Innovation and Advanced Coal Technologies’ group will cover strategies and projects focusing on the improvement of air quality and coal-based technologies which are compatible with the long-term vision of the decarbonisation of the European economy.\nAt these first meetings, the Platform’s Work Programme for 2018-2019 will be presented and discussed. Regional strategies and priority projects by pilot coal regions, as well as financing issues, will also be on the agenda.\nWebstream - Monday 26 February\nWebstream - Tuesday 27 February\nSpeech by Vice-President Maroš Šefčovič speech on 27 February\nΚατηγοριοποίηση... Coal Platform » Email Post »\n▼ Μαρτίου ( 13 )\nΣυνέντευξη Δημήτρη Μαυροματίδη στον Ζήση Πιτσιάβα ...\nΠερί λαϊκισμού και "επικοινωνίας"...\nΠαρέμβαση ΤΕΕ Δυτικής Μακεδονίας: Αποτίμηση της συ...\nAίτημα αύξησης χρηματοδότησης Προγράμματος «Εξοικ...\nΤΕΕ/Τμ. Δυτικής Μακεδονίας: Eπισημάνσεις περί ανάλ...\nΤον Περιφερειάρχη Δυτικής Μακεδονίας επισκέφθηκε η...\n"Όχι" του ΤΕΕ Δυτικής Μακεδονίας στο φωτοβολταϊκό ...\nΠαρέμβαση ΤΕΕ/τμ. Δυτικής Μακεδονίας για την αναθέ...


Πόρτα ...και από το ΑΣΕΑΔ στον ΠΑΟ, χωρίς οπαδούς και με επιλεγμένο κοινό το ματς με τον Ολυμπιακό - Fosonline\nΠόρτα ...και από το ΑΣΕΑΔ στον ΠΑΟ, χωρίς οπαδούς και με επιλεγμένο κοινό το ματς με τον Ολυμπιακό\nΤετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018 19:55\nΤο ΑΣΕΑΔ δεν δέχθηκε να δικάσει την προσφυγή του Παναθηναϊκού την Πέμπτη και ο αγώνας με τον Ολυμπιακό παραμένει ειδικής διαχείρισης\nΠρωτάθλημα Volley Legaue\nΗ σπουδή των δικηγόρων του Παναθηναϊκού να πάρουν εγγράφως την απόφαση της αθλητικής δικαστή για να προσφύγουν την Πέμπτη στο ΑΣΕΑΔ, αποδείχθηκε άκαιρη, αφού το Ανώτατο Συμβούλιο Επίλυσης Αθλητικών Διαφορών δεν όρισε δικάσιμο για αύριο.\nΤο ΑΣΕΑΔ διεμήνυσε στους δικηγόρους του Παναθηναϊκού, ότι για να εκδικασθεί η υπόθεση, την τελευταία δικάσιμη του μήνα, στις 18 Οκτωβρίου, έπρεπε να κατατεθεί το αίτημα τουλάχιστον 48 ώρες νωρίτερα. Έτσι όποτε κι αν ορισθεί δικάσιμος δεν θα παραστεί ο Παναθηναϊκός και μάλλον θα αποσύρει το αίτημα του, γιατί είναι ...κενό γράμμα. Και σύμφωνα με έγκυρους νομικούς, ο Παναθηναϊκός έπρεπε να προσφύγει στο ΑΣΕΑΔ για την κύρια καταδικαστική απόφαση και όχι την αίτηση ανάκλησης, όπου είναι αναρμόδιο.\nΈτσι οριστικά θα γίνει ο αγώνας Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός τη Δευτέρα 22 Οκτωβρίου με επιλεγμένο κοινό και όχι με οπαδούς. Οι αποφάσεις και τα μέτρα ασφαλείας που αποφασίστηκαν στη σημερινή σύσκεψη θα συνταχθούν σε ειδικό κείμενο από την Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών και θα αποτελέσει το κοινό πλάνο δράσης των επιχειρήσεων. Γενικά θα επιτραπεί η είσοδος σε ειδικές κατηγορίες με κριτήριο την ηλικία τους (μαθητές) και την ιδιότητα τους (αθλητές, προπονητές, διαιτητές, δημοσιογράφοι).\nΚυριακή, 21/04/2019 12:39


Business & Finance Δευτέρα 19/04/2021, 07:10 NEWSROOM\nΧρ. Σταϊκούρας στο «MR»: 15 μεταρρυθμίσεις μέσα στην πανδημία\nΤο τρίπτυχο των παρεμβάσεων: «Μειώσεις φόρων και εισφορών, μεταρρυθμίσεις, αποκρατικοποιήσεις»\n19 Απριλίου, 2021 Δε 19/04/2021, 07:10\nΤις πρωτοβουλίες της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της πανδημίας, αλλά και τη μετάβαση σε ένα μοντέλο βιώσιμης ανάπτυξης περιγράφει σε άρθρο του στο MoneyReview ο υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας. Όπως επισημαίνει παρά την πρωτοφανή, εξωγενή κρίση, στόχος παραμένει η ενίσχυση της εξωστρέφειας της ελληνικής οικονομίας, η τόνωση της απασχόλησης και του εισοδήματος των νοικοκυριών. Όλα αυτά θα γίνουν και με την κατάλληλη αξιοποίηση των ευρωπαϊκών πόρων και μεταρρυθμίσεις. Έμφαση δίνεται στη μείωση του φορολογικού βάρους και στα κίνητρα για επενδύσεις.\n«Αυτή η πρωτοφανής, εξωγενής κρίση ενέσκηψε στη χώρα μας σε μια περίοδο που κάναμε τα πρώτα βήματα σταθεροποίησης και ανάπτυξης, ύστερα από μια πολυετή, εξαιρετικά δύσκολη και επίπονη διαδικασία δημοσιονομικής προσαρμογής. Βήματα τα οποία ήταν αποτέλεσμα όχι μόνο της εφαρμογής του κατάλληλου μείγματος οικονομικής πολιτικής – με κύριο άξονα τις μειώσεις φόρων και ασφαλιστικών εισφορών και με παράλληλη διασφάλιση της δημοσιονομικής ισορροπίας –, αλλά και της υλοποίησης μεταρρυθμίσεων και αποκρατικοποιήσεων, από τη σημερινή Κυβέρνηση» γράφει ο κ. Σταϊκούρας και προσθέτει:\n«Από την αρχή της θητείας μας, θέσαμε ως κεντρικό στόχο την αντιμετώπιση χρόνιων ενδογενών αδυναμιών της ελληνικής οικονομίας, τη διεύρυνση της παραγωγικής βάσης, την αύξηση της ποσότητας και τη βελτίωση της ποιότητας του εγχώριου προϊόντος, καθώς και την προώθηση της εξωστρέφειας της ελληνικής οικονομίας, ώστε να επιτύχουμε τη βελτίωση του διαθέσιμου εισοδήματος νοικοκυριών και επιχειρήσεων, τη δημιουργία πολλών και καλών νέων θέσεων απασχόλησης και την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής».\nΤο ξέσπασμα της πανδημίας επέβαλε βεβαίως και σημαντική αύξηση των δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού. «Για να ανταποκριθούμε στη μεγάλη αυτή πρόκληση, αξιοποιήσαμε, στον βέλτιστο βαθμό, όλα τα εγχώρια και ευρωπαϊκά εργαλεία, μέσα και πόρους. Ταυτόχρονα, παρά τις πρωτόγνωρες δυσκολίες, δεν επιτρέψαμε οι έκτακτες περιστάσεις να εκτροχιάσουν τον μεταρρυθμιστικό σχεδιασμό μας» αναφέρει ο υπουργός Οικονομικών.\nΌπως υπογραμμίζει «με γνώμονα να θέσουμε στέρεες βάσεις για την ενίσχυση της ευημερίας των πολιτών, της εθνικής μας οικονομίας και της συνολικής ισχύος της χώρας, προχωρήσαμε τον τελευταίο χρόνο – μέσα στη δίνη της πανδημίας – σε σειρά μεταρρυθμίσεων, διαρθρωτικών αλλαγών, αποκρατικοποιήσεων και επενδύσεων».\nΜεταξύ αυτών είναι η μείωση φορολογικών συντελεστών και ασφαλιστικών εισφορών, η θέσπιση κινήτρων για προσέλκυση επενδύσεων και ανθρωπίνου κεφαλαίου, η αναβάθμιση του πλαισίου της εταιρικής διακυβέρνησης και μία σειρά μέτρων για την ενίσχυση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και την πρόσβαση των επιχειρήσεων σε χρηματοδότηση.\nΔιαβάστε ολόκληρο το άρθρο του ΥΠΟΙΚ στο «MR» στη στήλη των Απόψεων.\nΣε οκτώ δόσεις θα πληρωθεί ο φόρος εισοδήματος\nΥπουργείο Οικονομικών Μεταρρυθμίσεις Φορολογία Μέτρα στήριξης Τράπεζες\nΠρεμιέρα για τα self test σε χιλιάδες εργαζόμενους – Η διαδικασία βήμα-βήμα


Προσπάθησε να τυλίξει το αγόρι της στον ιστό δύο άλλων γυναικών αλλα τελικά την πάτησε Άσχημα η ίδια...\nΠροσπάθησε να τυλίξει το αγόρι της στον ιστό δύο άλλων γυναικών αλλα τελικά την πάτησε Άσχημα η ίδια…\nΣτο πλαίσιο, λοιπόν, του show του YouTube (To Catch a Cheater), το οποίο τσακώνει στα πράσα τους άπιστους συντρόφους, μία γυναίκα, τα στοιχεία της οποίας παραμένουν άγνωστα, έριξε όχι ένα αλλά δύο δολώματα στον επί δύο χρόνια σύντροφό της.\nΔύο καλλίγραμμες νεαρές κοπέλες ήταν ο δούρειος ίππος στην όλη υπόθεση, όμως το σχέδιο της κοπέλας και των παραγωγών της εκπομπής δεν πήγε όπως είχε σχεδιαστεί.\nΚι αυτό διότι, ο εν λόγω άνδρας, ο οποίος εργάζεται ως τεχνικός δικτύων, δεν έπεσε στην παγίδα που του είχαν στήσει. Παρά το αφόρητο πρέσινγκ, τις συνεχόμενες παγίδες και το στενό μαρκάρισμα από τις δύο δίδυμες κοπέλες ο άνδρας δεν ενέδωσε -άγνωστο το γιατί- στις επιθυμίες των κατ’ επίφαση πελατριών του, με τη σύντροφό του, που βλέπει ό,τι συμβαίνει μέσω κρυφών καμερών, να έχει τρελαθεί από την αγωνία.\nΤο σχέδιο τελικά αποτυγχάνει, καθώς ο άντρας, ως βράχος ηθικής, απλά συνδέει το Internet και σηκώνεται και φεύγει, όμως οι αποκαλύψεις δεν τελειώνουν εδώ, καθώς η σύντροφος κι εμπνεύστρια του κόλπου που παρατηρεί από το διπλανό δωμάτιο εξηγεί πως απώτερος σκοπός της δεν ήταν να τεστάρει τον άνθρωπό της, αλλά να δώσει άλλοθι στον εαυτό της, καθώς τον απατούσε συστηματικά με συνάδελφό της.\nΆβυσσος οι ψυχές των ανθρώπων.


ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΣ Η ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ | FILIATRANEWS\nΠΡΩΤΟΠΟΡΟΣ Η ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ\nΗ Πανελλήνια Ένωση Πιλότων (ΠΕΠ) συνδιοργανώνει με την Περιφέρεια Πελοποννήσου/Π.Ε. Μεσσηνίας, στις 26 Μαΐου 2016, αεροπορική εκδήλωση άφιξης στην Καλαμάτα, στο πλαίσιο του 14ου Διεθνούς Συνεδρίου του Συλλόγου Ιδιοκτητών και Πιλότων Αεροσκαφών Cirrus (COPA), η οποία τελεί υπό .....\nτην αιγίδα του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού. Υποστηρικτές της εκδήλωσης είναι oι Δήμοι Καλαμάτας, Μεσσήνης και Τριφυλίας.\nΈχει ήδη επιβεβαιωθεί η συμμετοχή σαράντα-πέντε ιδιωτικών αεροπλάνων τύπου CIRRUS που θα έρθουν για πρώτη φορά στην χώρα μας για το σκοπό αυτό, από όλη την Ευρώπη, μέσω της διεθνούς ένωσης ιδιοκτητών και πιλότων αεροσκαφών Cirrus /“COPA”. Με ιδιαίτερη χαρά θα γίνει και η υποδοχή του κου Joe Mcmillen, ο οποίος κάνει το γύρο το κόσμου με ένα Cirrus SR22T.\nΕίναι η πρώτη φορά που διεξάγεται μια τέτοια διεθνής συνάντηση στην χώρα μας και συγκεκριμένα στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας, γεγονός που την εισάγει στον διεθνή τουριστικό-αεροπορικό χάρτη. Όλοι οι ξένοι πιλότοι-επισκέπτες είναι υψηλού βιοτικού επιπέδου και έρχονται με τις οικογένειές τους για να γνωρίσουν την φιλοξενία της χώρας μας. Παράλληλα θα διεξαχθούν και εκδηλώσεις υποδοχής και αναχώρησης στις εγκαταστάσεις του αεροδρομίου της Καλαμάτας (120ΠΕΑ) ειδικά για το σκοπό αυτό.\nΣτο πλαίσιο της ως άνω εκδήλωσης, πραγματοποιήθηκε στις 23 Μαϊου 2016 συνέντευξη τύπου, στο ξενοδοχείο ELECTRA PALACE στην Αθήνα, στην οποία παρευρέθηκαν και μίλησαν, η κα Αντωνία Μπούζα, Περιφερειακή Σύμβουλος Μεσσηνίας, εντεταλμένη Σύμβουλος Τουρισμού, ως Εκπρόσωπος Περιφέρειας Πελοποννήσου, ο κ. Χρήστος Λεοντόπουλος, Α Αντιπρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης Πιλότων, εκπρόσωπος COPA και FLIGHT EXPERIENCE Aeroclub, ο κ. Γιώργος Τσιπριάνης, Β Αντιπρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης Πιλότων, η κα Παναγοπούλου, Πρόεδρος ΚΕΑΔΗΜ, Εκπρόσωπος Δήμου Μεσσήνης και ο κ. Φωκίων Ζαϊμης, Πρόεδρος της iForce Επικοινωνίες ΑΕ.\nΣτην εισήγησή της η κα Μπούζα μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στο ιδιαίτερο ενδιαφέρον που επέδειξε ο Περιφερειάρχης Πελοποννήσου κ. Πέτρος Τατούλης και η Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας για τη στήριξη και συνδιοργάνωση αυτής της τόσο σημαντικής για τον τουρισμό εκδήλωσης.\nΕπεσήμανε, δε, ότι αφορά ένα ιδιαίτερο πεδίο τουρισμού που θέλουμε να αναπτύξουμε στον τόπο μας και ιδιαίτερα στη Μεσσηνία, όπου υπάρχουν οι συνθήκες προς τούτο. Η παρουσία δεκάδων ξένων πιλότων, τόνισε η κα Μπούζα, από όλη την Ευρώπη και η παρουσίαση του νέου αεροσκάφους Cirrus, το αναδεικνύει ως γεγονός διεθνούς εμβέλειας που θα βοηθήσει δυναμικά την Πελοπόννησο και θα αναδείξει τις προοπτικές που διαγράφονται μέσω της δυναμικής που αναπτύσσει το αεροδρόμιο της Καλαμάτας ως πύλη εισόδου. Ήδη η Πελοπόννησος συνδέεται με 20 ευρωπαϊκούς προορισμούς, με τακτικές πτήσεις και πτήσεις τσάρτερ.\nΤελειώνοντας, η κα Μπούζα αναφέρθηκε στο ανενεργό μέχρι σήμερα αεροδρόμιο της Τριόδου στο Δήμο Μεσσήνης. Σημείωσε, δε, ότι με το κατάλληλο ενδιαφέρον από την Πολιτεία, μπορεί να αποτελέσει το «σπίτι» των αεροσκαφών τέτοιου τύπου και να καταστεί το 1ο αεροδρόμιο Γενικής Αεροπορίας στη χώρα μας, με σημαντικά οφέλη για την εξέλιξη του αεροπορικού τουρισμού.


Ο Αθηναίος χωρικός.\nΗ γεωργία ως μετα-μητροπολιτική συνθήκη. Θέσεις για την οικολογική διάχυση και την πόλη-έδαφος\n«Η λέξη (délire, ντελίριο) προέρχεται από τη λέξη lira, αυλάκι τροχών στο δρόμο, οπότε, deliro σημαίνει κυριολεκτικά να απομακρύνομαι από την πεπατημένη»\nMichel Foucault, Ιστορία της τρέλας στην κλασική εποχή, 1961\n«H lira είναι το αυλάκι, το σημάδι που οροθετεί την πόλη, οπότε ντελίριο πάει να πει βγαίνω από την lira, πηγαίνω πέρα από τα σύνορα της πόλης»\nMassimo Cacciari, La città, 2004\n1. Η μοίρα του πράσινου Οιδίποδα\nΈνα αυξημένο ενδιαφέρον για την οικολογία και τη λεγόμενη «πράσινη ανάπτυξη» διαχέεται σήμερα στον θεσμικό πολιτικό λόγο, σ’ ένα ευρύ φάσμα γνωστικών, επιστημονικών και διεπιστημονικών πεδίων, σε ευαισθητοποιημένα στρώματα της κοινωνίας αλλά και σε μια πολλαπλασιαζόμενη σειρά καταναλωτικών προϊόντων και επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, που διαδέχθηκαν τη νευρωσική προτεραιότητα του light και της αδιάκοπης σωματικής εξάσκησης.2\nΗ αρχιτεκτονική ιστοριογραφία μοιάζει ανόρεκτη να επεξεργαστεί περεταίρω και να διαταράξει τις αξιολογικές συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης: Καθ’ όλη σχεδόν τη διάρκεια του 20ου αιώνα η Υψηλή Νεωτερικότητα, συχνά, αν δεν έτεινε στην σπατάλη των φυσικών πόρων, δεν έδωσε σημαίνουσα προτεραιότητα, εστιάζοντας ως επί το πλείστον στο διαχωρισμό αρχιτεκτονικού και φυσικού, κτιρίου και τοπίου. Μεταξύ άλλων, το παράδειγμα του Mies van der Rohe - παρά τη συναρπαστική μεταφυσική του υπερχείλιση- μοιάζει ενδεικτικό. Γι’ αυτό και η όψιμη διαστολή της πράσινης ατζέντας δεν μπορεί παρά να επιφέρει αλυσιδωτές μεταβολές και αναδιατάξεις στην αρχιτεκτονική κουλτούρα και στο γενετικό υλικό των πόλεων.\nΕίναι εύλογο αυτό το ξαφνικό οικολογικό ενδιαφέρον να φουντώσει άνισες συζητήσεις και μια ηθικολογική, ή νέο-συντηρητική, αναδίπλωση· να κερδίζει ενθουσιώδεις υποστηριχτές, να καλλιεργεί ένα φετιχισμό του φυσικού αλλά και μια δυσπιστία που συχνά μετατρέπεται σε κριτική στάση. Αν θα έπρεπε να εξηγήσω που οφείλεται αυτή η ιλιγγιώδης διασπορά, πρώτα απ’ όλα θα ανέφερα την εκρηκτική αίσθηση του επείγοντος που συνοδεύει οτιδήποτε συνδέεται με το περιβάλλον. Και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς.\nΕντούτοις, όλοι γνωρίζουμε ότι ο δυτικός πολιτισμός δομήθηκε επί τη βάση της απόλυτης κυριαρχίας και της απεριόριστης χειραγώγησης της φύσης, η οποία καθόρισε και τις σχέσεις της κοινωνίας μαζί της. Η Φυσική Ακρόασις, το Περί Φύσεως και το Μετά τα Φυσικά του Αριστοτέλη αποτελούν ένα κλασικό σημείο αφετηρίας, που στη συνέχεια απέκτησε το χαρακτήρα μιας εργαλειακής και διαχειριστικής αλαζονείας, η οποία αντιμετώπισε ολόκληρο τον κόσμο ως ορθολογικά μετρήσιμο «κτίσμα», δηλαδή σαν κάτι καθαρά τεχνητό. Οι M. Horkheimer και T. W. Adorno περιέγραψαν στη Διαλεκτική του Διαφωτισμού μια τέτοια εργαλειακή αντίληψη, καταλήγοντας στο ότι η κυριαρχία επί της φύσης προηγείται και αποτελεί προϋπόθεση για την κυριαρχία στους ανθρώπους. Η θεώρηση των πραγμάτων στη βάση της ποσοτικοποίησης και της μέτρησης ήταν εκείνη που οδήγησε στην κυριαρχία επί της φύσης με διπλή έκβαση, την «απομάγευση» της φύσης (της οποίας ο πυρήνας διαφεύγει της γραμμικής επιστημονικής εποπτείας) και την πτώχευση του υποκειμένου.3\nΥπ’ αυτήν την έννοια, ο κλονισμός που προκάλεσε η σταδιακή ματαίωση του ενδιαφέροντος για τον άνθρωπο είναι εκείνο που απ’ ότι φαίνεται καταυγάζει στην αδιαφορία και στην καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος. Ενδεχομένως, λοιπόν, να έχει έρθει η ώρα να αντιμετωπίσουμε το περιβάλλον (ή «μεταπεριβάλλον», όπως το αποκαλούν ορισμένοι) με διαφορετικό τρόπο και να θυμηθούμε ότι πάνω απ’ όλα αποτελεί μια σχέση ρευστή και συγκεχυμένη, αλλά πάντως ζωντανή, η οποία γι αυτόν ακριβώς το λόγο βρίσκεται σε συνεχή κρίση και αναθεώρηση. Η σχέση αυτή διαθέτει κάτι πρωτογενές και αυθυπόστατο, που ομιλεί συμβολικά (Καντ), αλλά διακρίνεται από ότι εννοούμαι πολιτισμό, τέχνη και Νόμο. Μπορεί να διαθέτει εστίες δεκτικής οικειότητας αλλά και απαράμιλλης βίας, αρπακτικά και θηράματα, ανθρώπινες και μη ανθρώπινες συμπεριφορές, πυκνώματα επιθυμίας και τρόμου, ορμέφυτα ζωής και θανάτου, στιγμές αταραξίας και δίνης, μετεωρισμούς ωραιότητας και οδύνης.\nΑν κάτι χαρακτηρίζει τη σχέση αυτή, που εξακολουθεί να διαταράσσει τον ψυχισμό μας, είναι το θέατρο της αδιάκοπης σύγκρουσης ανάμεσα στη νοσταλγία της αρχέγονης συνθήκης και τη νεωτερική ώθηση. Μιλώντας με τους ανθρωπολογικούς όρους που έθεσε ο Claude Levi-Strauss, εκείνο που αναπαράγεται είναι το δίλημμα του ωμού με το ψημένο: «η σύνδεση του ωμού με το ψημένο χαρακτηρίζει τη μετάβαση στον πολιτισμό, η σύνδεση του ωμού με το σάπιο την επιστροφή στη φύση.»4\nΠηγαίνοντας ακόμη παραπέρα, έχω την αίσθηση ότι η αναμέτρησή μας με το φυσικό συμπίπτει με το ζήτημα της συλλογικής μυθικής μητέρας. Η σχέση μας με τη χθόνια αυτή μητέρα εκπροσωπεί την πρωτογενή και αρχέγονη προέλευση που βρίσκεται στον αντίποδα της αναιδούς δύναμης και του Νόμου του πατέρα. Η φύση μας «γέννησε» για να απογαλακτιστούμε και, στη συνέχεια, να κινηθούμε κυριαρχικά και καταστροφικά απέναντί της, με αισθήματα θριαμβευτικής ντροπής και βεβήλωσης, επαναλαμβάνοντας συμβολικά τη μοίρα του Οιδίποδα. Όλοι μας σήμερα αναγνωρίζουμε τις δραματικές περιβαλλοντικές και ψυχοσωματικές εκδηλώσεις μιας τέτοιας «μητροκτονίας.» Εκείνο που δεσπόζει είναι η στάση κυριαρχίας, η αντικειμενοποίηση, η «θέληση για δύναμη» και η εργαλειακή προτεραιότητα.\nΌσο λοιπόν κι αν πληθαίνουν εκείνοι που μιλούν για «βιωσιμότητα», «βιοκλιματικό σχεδιασμό», «αειφορία», «απανθρακοποίηση» της πόλης και της οικονομίας, ακόμη και για «αποανάπτυξη», δύσκολα θα αναγνωρίσει κανείς μια ριζική μεταστροφή αυτής της αρχικής κυριαρχικής θέασης, η οποία εμπλουτίζεται με καθησυχαστικές εκδηλώσεις υπεραναπλήρωσης και την παρακινδυνευμένη σύντηξη «πράσινης, ανάπτυξης» και «ουτοπίας».\nΜείζων ουτοπία του μέλλοντος μοιάζει να αναδεικνύεται το οξύμωρο της «βιώσιμης ανάπτυξης», που εκφράζει το άγχος της συμφιλίωσης της φύσης με τον πολιτισμό. Το μεγαλύτερο μέρος των ερευνών, των προϊόντων και των συζητήσεων για την προστασία του περιβάλλοντος γίνεται σήμερα με όρους τεχνολογικών εφευρέσεων, βιοπολιτικών μηχανισμών και ευφυών gadgets που περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο μας θυμίζουν ότι η διαστολή της οικολογικής τεχνολογίας μπορεί να καταστήσει ανέφικτη τη διάκριση μεταξύ ουτοπίας και δυστοπίας.\nΝα γιατί, όσο κι αν η «βιωσιμότητα» επανενεργοποίησε μια σειρά χρήσιμες πρακτικές, διατηρεί έναν παραπληρωματικό χαρακτήρα απέναντι στην κρίση του φυσικού περιβάλλοντος. Κοντολογίς μοιάζει με το φάντασμα που εγείρεται όταν η κοινωνία αδυνατεί να επεξεργαστεί μια διαφορετική και διάχυτη σχέση μαζί του. Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι η αδυναμία αυτή δεν είναι τίποτε άλλο από την άρνηση της κοινωνίας να απαγκιστρωθεί από την εργαλειακή λογική του κυριάρχου Δυτικού παραδείγματος αλλά και να «πενθήσει» ότι έχει απολεσθεί και μετασχηματιστεί. Για το λόγο αυτό προτείνω να αποσπάσουμε την Κιβωτό από τις σωτηριολογικές σημασιοδοτήσεις, θεωρώντας την μια τέτοια «εργασία του πένθους», η οποία εμπεριέχει μια ενορμητική δύναμη που υπερβαίνει το φόβο της απώλειας. Μόνο μέσα από αυτή τη διαδικασία η αλληγορία της Κιβωτού μπορεί να μετατρέψει τον αμυντικό και σωτηριολογικό χαρακτήρα της σε σχέση και διαδικασία επιθυμίας.\nΑν η καταστροφή της φύσης έχει ως συνέπεια τον εκτοπισμό της από τη θέση του Άλλου της κοινωνίας, τότε το ερώτημα είναι Τι κάνουμε μετά τον ανεπανόρθωτο κλονισμό του φυσικού Άλλου; «Ασφαλώς εξακολουθούμε να έχουμε δάση και γρύλους και καταιγίδες στον κόσμο μας και εξακολουθούμε να αντιλαμβανόμαστε ως κινητήριες δυνάμεις της ψυχής μας τα φυσικά ένστικτα και πάθη∙ όμως δεν έχουμε φύση, υπό την έννοια ότι πλέον τα δάση και όλα τα φαινόμενα αυτά δεν νοούνται ως έξω.»5 Το επόμενο ερώτημα που εκκρεμεί είναι πως μπορούμε να πενθήσουμε αυτή τη χθόνια μυθική μητέρα, αναθεωρώντας ριζικά την κυριαρχική και εργαλειακή στάση απέναντί της; Πράγματι δύσκολο!\nΔεν θα ήταν υπερβολικό να ισχυριστούμε ότι από την αδυναμία αυτή μπορεί να προέλθει μία μεγάλη απειλή για το περιβάλλον και τον πολιτισμό: οι αγαθές αναφορές στις οικολογικές και πράσινες πόλεις αποτελούν ουσιαστικά μια ηθικοποιημένη εικονογραφία που παραπέμπει σε μια παραδείσια ζωή αθωότητας, αγνότητας, οικογενειακής ευτυχίας, δηλαδή σε σύμβολα που είναι ήδη παρωχημένα και ανέκκλητα διαρρηγμένα. Οι εναλλακτικές απέναντι στην ισοπεδωτική εξάντληση των φυσικών πόρων -που μερικοί προτιμούν να αποκαλούν χωρητικότητα της βιολογικής φωλιάς, κι άλλοι να συγκρίνουν με τον πεπερασμένο χαρακτήρα του «διαστημόπλοιου γη»6- τείνουν να αποκτήσουν τα χαρακτηριστικά που έχουν οι προφητείες της επιστημονικής φαντασίας, στις δύο προεξάρχουσες εκδοχές της: Είτε μας επαναφέρουν σ’ έναν αναρχικό νεοπρωτογονισμό, είτε σε έναν εργαλειακό νεοτεχνολογισμό, ο οποίος διατείνεται ότι διαθέτει λύσεις σ’ οποιοδήποτε πρόβλημα.\nΥπάρχει, ωστόσο, στο σημείο αυτό, μια επιπλέον διάσταση των σύγχρονων κοινωνικών, περιβαλλοντικών και οικονομικών μετασχηματισμών που δεν πρέπει να περνά απαρατήρητη. Στον ύστερο καπιταλισμό η παραγωγή μορφών ζωής και αυτό που πολλοί αποκαλούν βιοπολιτική παραγωγή, παίρνουν τη θέση της βιομηχανικής παραγωγής, με αποτέλεσμα την άνευ προηγουμένου διάχυση του χρόνου εργασίας σ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας και την άρση των διαχωρισμών ανάμεσα στην εργασία και τον ελεύθερο χρόνο (που επηρεάζει δραστικά τη ζωή όλων μας). Έτσι λοιπόν, πλάι στην υπερπαραγωγή υλικών αγαθών και στην υπεροχή του αβαρούς χρηματοπιστωτικού τομέα, αναδύονται μια σειρά «ελάσσονες» κοινωνικές, οικονομικές και περιβαλλοντικές δυναμικές που σημάδεψαν το τέλος της φορντικής εργασίας. Κατά βάση πρόκειται για μια σειρά μεταβαλλόμενες πρακτικές που δεν είναι πάντα σχηματισμένες με σαφήνεια, παραμένοντας «αόρατες» στο μυθοποιημένο περιθώριο της συμβατικής κοινωνικής, πολιτιστικής και πολιτικής αντιπροσώπευσης. Η συμβολή του Michel Foucault είναι και εδώ αποφασιστική: κάθε φορά που διανοίγεται μια δραστηριότητα ή ένα πεδίο ελευθερίας, ταυτόχρονα αναπτύσσεται και ένα πλέγμα εξουσίας.\nΑν θα έπρεπε να γίνω πιο συγκεκριμένος θα ανέφερα τον πολλαπλασιασμό των εναλλακτικών lifestyles, το σχεδιασμό εμπειριών7 (και όχι αντικειμένων), τη διασπορά των οικολογικών, των μη κυβερνητικών, ή ανεξάρτητων, οργανώσεων, του εθελοντισμού, της σύγχρονης φιλανθρωπίας, του new age, της «θετικής εξωτερικότητας», της creative class 8, της creative city, της εξιδανικευμένης αλλά και ακαθόριστης συμμετοχικότητας, της ατέρμονος διαβούλευσης και της κουλτούρας των bloggers. Μπορεί για μερικές από αυτές τις πρακτικές πριν λίγα χρόνια να θεωρούσαμε ότι έχουν εναλλακτικό, ακόμη και αντι-καπιταλιστικό, χαρακτήρα, σήμερα όμως αποτελούν συστατικό της μεταφορντικής διάχυσης της προσωρινότητας και εντάσσονται στην τρέχουσα ρητορική και το διαχειριστικό παράδειγμα της σύγχρονης «μικροφυσικής» της εξουσίας.\nΞέρω ότι μια τέτοια επισήμανση θα ενοχλήσει μερικούς. Από τη στιγμή, όμως, που ο μεταφορντικός καπιταλισμός βασίζεται στην παραγωγή μορφών ζωής και εδάφους, ό,τι αποκαλούμε πανκ αισθητική, εναλλακτική αντι-κουλτούρα, ενδιαφέρον για τα graffiti, καλλιτεχνικό τρόπο παραγωγής, καθώς και ορισμένες εκδοχές της οικολογίας, ακόμη και του guerrilla gardening, εντάσσονται σε μια προοπτική οικειοποίησης από την «επίσημη» οικονομία, άρα και στην ατζέντα των επαγγελματιών, των τεχνοκρατών και των πολιτικών. Η περιβόητη governance δεν είναι παρά ένας τρόπος για να προσδώσουμε αξία σ’ αυτές τις κοινωνικές πρακτικές, ενώ ορισμένες μορφές περιβαλλοντισμού αναδεικνύονται σε σύγχρονες πλατφόρμες συναίνεσης και διαχείρισης των κοινωνικών συγκρούσεων και των εκτεταμένων αστικών μετασχηματισμών που βρίσκονται σε εξέλιξη.\n2. Η ηλιθιότητα της αγροτικής ζωής\nΕίναι πολλαπλά τα φαινόμενα που συντείνουν στην ανησυχητική περιβαλλοντική διαταραχή των ημερών μας. Σχηματοποιώντας, οι δύο αλληλοεξαρτώμενοι πόλοι που διαδραμάτισαν αποφασιστικό ρόλο είναι η πόλη και η ύπαιθρος. Ασφαλώς πρόκειται για ένα από τα ιδρυτικά συνθετικά ζεύγη του πολιτισμού μας, όπου οι δύο αντιπαρατιθέμενοι όροι αναπαράγουν μια πρωταρχική διχοτομία: η πόλη ως το κατεξοχήν ανθρώπινο δημιούργημα και η ύπαιθρος ως φυσική συνθήκη.\nΣ’ ένα δημοφιλές απόσπασμα από το Μανιφέστο του Κομουνιστικού Κόμματος, οι Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς θα περιγράψουν τη σχέση αυτή, συνοψίζοντας τις δεσπόζουσες αντιλήψεις της νεωτερικότητας: «Η αστική τάξη υπέταξε την ύπαιθρο στην κυριαρχία της πόλης. Δημιούργησε τεράστιες πόλεις, αύξησε σε μεγάλο βαθμό τον αριθμό τον αστικού πληθυσμού σε σύγκριση με τον αγροτικό και απέσπασε έτσι ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού από την ηλιθιότητα της αγροτικής ζωής. Όπως εξάρτησε την ύπαιθρο από την πόλη, έτσι εξάρτησε τις βάρβαρες και τις μισοβάρβαρες χώρες από τις πολιτισμένες, τους αγροτικούς λαούς από τους αστικούς λαούς, την Ανατολή από τη Δύση.»\nΔιαβάζοντας το απόσπασμα αυτό σήμερα είναι δύσκολο να μη μας ενοχλήσει η έκφραση «ηλιθιότητα της αγροτικής ζωής», η οποία στα προαναφερθέντα δίπολα ταυτίζεται στη σειρά με την «ύπαιθρο», τις «βάρβαρες και μισοβάρβαρες χώρες» και την «Ανατολή», που εξαρτώνται διαζευκτικά από την «πόλη», τις «πολιτισμένες» χώρες, τους «αστικούς λαούς» και τη «Δύση». Στο δίπολο αυτό προφανώς η Ανατολή εκπροσωπεί την καθυστέρηση, την έρημο, τη ραθυμία και η Δύση την ραγδαία ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, το επαναστατικό προλεταριάτο και τη βιομηχανία. Μπορεί στο επόμενο κεφάλαιο του Μανιφέστου οι Μαρξ και Ένγκελς να συνδέσουν την «κατάργηση της αντίθεσης ανάμεσα στην πόλη και την ύπαιθρο» με την «κατάργηση της οικογένειας, του ατομικού κέρδους, της μισθωτής εργασίας» και τη «διακήρυξη της κοινωνικής αρμονίας», ωστόσο, ένα απόσπασμα στο Αντί Ντίρινγκ του Ένγκελς θα αγγίξει την καρδιά του θέματος: «Η κατάργηση της αντίθεσης μεταξύ της πόλης και της υπαίθρου δεν είναι απλώς εφικτή. Έχει γίνει άμεση ανάγκη. Η υφιστάμενη δηλητηρίαση του αέρα, του νερού και της γης μπορεί να σταματήσει μόνο με τη σύζευξη της πόλης και της υπαίθρου.»\nΟ Μαρξ και ο Ένγκελς συνδέουν το απόγειο αυτής της τραυματικής διάζευξης με το θρίαμβο της βιομηχανικής μητρόπολης η οποία έτσι κι αλλιώς αποτελεί επιτομή της ανθρώπινης κυριαρχίας πάνω στη φύση, εκτοπίζοντας την «ηλιθιότητα της αγροτικής ζωής». Κυρίαρχοι τόποι αυτής της μεγαλούπολης, της Großstadt, είναι η βιομηχανική παραγωγή, η αγορά και η ανταλλαγή.9 Εφεξής τα πάντα, από την πολεοδομία και την κατοικία έως την ύπαιθρο, τις κοινωνικές συμπεριφορές και τις επιθυμίες, αρθρώνονται γύρω από αυτό το τρίπτυχο. Κάθε τόπος διαμορφώνεται και μετασχηματίζεται με βάση τη σχέση της βιομηχανικής παραγωγής, με την αγορά και την ανταλλαγή, που δεν συνιστούν μόνο ένα νέο συμβολικό τόπο αλλά αποκτούν και χαρακτήρα γενικευμένης αξίας. Οι τόποι κινητικότητας (στους οποίους συμπεριλαμβάνονται τα περιβόητα passages και η μυθολογία του flâneur), η civilisation machiniste, ο πολλαπλασιασμός των αλλεπάλληλων σοκ και η νευρική ζωή της πόλης (Nervenleben), αντικαθιστούν τους παραδοσιακούς συμβολικούς τόπους της «ηλίθιας αγροτικής ζωής», η οποία, ωστόσο, από την ίδια την ορθολογική διανομή της γης μας εξοικείωσε με τη γεω-μετρία (δηλαδή τη μέτρηση της γης).\nΥπ’ αυτήν την έννοια, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε την αρχιτεκτονική προέλευση της γεωργίας, την ίδια στιγμή που περισσότεροι διακηρύσσουν την αγροτική προέλευση τα αρχιτεκτονικής. Συνεπαρμένη από τον ίλιγγο της βιομηχανικής παραγωγής και τους τόπους ανταλλαγής η νεωτερικότητα έδωσε την εντύπωση ότι αρχιτεκτονική και γεωργία βρίσκονται σε αντιπαράθεση. Ο αποχαιρετισμός στην «ηλιθιότητα της αγροτικής ζωής» είναι πια οριστικός και μόνο ορισμένοι αρχιτέκτονες με διακριτή «αντιμοντέρνα» παρόρμηση, όπως ο Heinrich Tessenow και ο Δημήτρης Πικιώνης, θα γυρέψουν να αποκαταστήσουν διακριτικά, καλλιεργώντας μια μύχια εποπτεία πάνω στη σπανιότητα της ανώνυμης αρχιτεκτονικής της υπαίθρου. Στον αντίποδα, από τον Sant’ Elia και τις καλλιτεχνικές πρωτοπορίες των αρχών του 20ου αιώνα, ως τον Le Corbusier η νεωτερικότητα ανέδειξε απροσχημάτιστα το εργοστάσιο σε μείζον πρότυπο, εξιδανικεύοντας τον ορθολογισμό, τον όγκο, την εργασιακή ηθική και την κατασκευαστική του τεχνολογία. Το γεγονός αυτό προσέδωσε μια πρωτοφανή ώθηση μορφικής ανανέωσης στην αρχιτεκτονική, ανάγοντας την παραγωγική λογική της βιομηχανίας σε εργαλείο μετασχηματισμού. Ακόμη μια φορά εκείνο που γίνεται αναγνωρίσιμο είναι η γοητευτική «θέληση για δύναμη», η επιθετική κυριαρχία πάνω στη φύση.\nΧρησιμοποιώντας οικονομικούς όρους, ο Andrea Branzi θα υποστηρίξει ότι οι ουρανοξύστες της μοντέρνας μητρόπολης δεν είναι παρά το προϊόν της κάθετης συσσώρευσης του κεφαλαίου,10 η τοπολογία μιας συγκεκριμένης μορφής καπιταλισμού που παρήγαγε η τριπλή κυριαρχία της βιομηχανικής παραγωγής, της αγοράς και της ανταλλαγής. Για το λόγο αυτό η αρχιτεκτονική της νεωτερικότητας έχει δύο αναγνωρίσιμα σημεία αναφοράς: το συμπαγή όγκο (παραγωγή) και τις υποδομές (ανταλλαγή), τη μοντέρνα μνημειακότητα (βιομηχανία) και την κινητικότητα (μεταφορές). Γύρω από αυτό το δίπολο (μνημεικότητα-κινητικότητα) μπορούμε να τοποθετήσουμε όλα τα «κινήματα» και τις τάσεις της μοντέρνας αρχιτεκτονικής, αναδιατάσσοντας τη γενεαλογία της.\nΗ αντίφαση αυτή έφτασε στο αποκορύφωμά της σε ορισμένες πολεοδομικές μελέτες μεγάλης κλίμακας, όπως των ρώσων αποπολεοδομιστών (Magnitogorsk, μια από τις πόλεις του σοβιετικού πενταετούς προγράμματος του 1928), του Le Corbusier (Ρίο ντε Τζανέιρο, Αλγέρι, Μπουένος Άιρες, Σάο Πάολο και Μοντεβιδέο, 1929-1936) και του Ludwig Hilberseimer11 (Σικάγο, Χαβάη και Σηάτλ, 1940-1957), όπου επιχείρησαν να συνδυάσουν την αρχιτεκτονική με την πολεοδομία, τη γεωγραφία και το υπαίθριο τοπίο. Η περιβαλλοντική ενόρμηση αυτών των προτάσεων αντλεί από τον τρόπο με τον οποίο η μεγάλη κλίμακα του σχεδιασμού αντιπαρατίθεται (juxtaposed) στη μοναδικότητα του φυσικού τοπίου και στα προϋπάρχοντα οικιστικά μορφώματα, ή τις διαμορφώσεις του εδάφους. Έτσι, μπορούμε να διακρίνουμε την τοπογραφική αξιοποίηση του μνημειακού χαρακτήρα των υπερλεωφόρων και των υποδομών (Le Corbusier) και την εναλλασσόμενη χαμηλή πυκνότητα της διάχυτης «κηπούπολης» (αποπολεοδομιστές, Hilberseimer). Ιδού οι δύο δεσπόζοντες άξονες με τους οποίους οι αρχιτέκτονες αυτοί θα δοκιμάσουν την «κατάργηση της αντίθεσης μεταξύ της πόλης και της υπαίθρου», διεκδικώντας μια εναλλακτική λύση στο μοντέλο της βιομηχανικής μητρόπολης του 19ου αιώνα. Όλες οι προτάσεις τείνουν, πάντως, σε μια σύζευξη της αναρχικής παράδοσης της «εξαφάνισης της πόλης» με τη Γραμμική πόλη του Arturo Soria y Mata και την εκτεταμένη εδαφική κινητικότητα. Παράλληλα τα CIAM του 1928 (La Sarraz) και του 1937 (Παρίσι) αρχίζουν να προσεγγίζουν με ελλειμματικό τρόπο –δηλαδή αναλυτικά και ποσοτικά- ορισμένες θεματικές του πρασίνου, από την κλίμακα της κατοικίας και της συνοικίας, έως τις εγκαταστάσεις αναψυχής και του αγροτικού σχεδιασμού της υπαίθρου.\nΣτα άκρα μιας τέτοιας θεώρησης που απομακρύνεται οριστικά από την ειδυλλιακή και αντιδραστική νοσταλγία των υποτιθέμενων «αυθεντικών τόπων», βρίσκονται ορισμένες πολεοδομικές προτάσεις οι οποίες προσέδωσαν ριζοσπαστικό χαρακτήρα στην κρίση της σχέσης πόλη-ύπαιθρος. Στο εσωτερικό μιας τέτοιας σχεδιαστικής στάσης τοποθετώ τη μεγαδομή του Kisho Kurokawa, Agricultural City Plan (1960), τις πολεοδομικές μελέτες για την Αγ. Γαλήνη, τον Πλακιά (1966-67) και την Πόλη του μέλλοντος (1962-1974) του Τάκη Ζενέτου (όπου έχουμε συνύπαρξη τεχνητού και φυσικού, ηλεκτρονικού και βιοφυσικού εδάφους12), τα συνεχή earthworks και, προπάντων, τις έρευνες για τον αγροτικό «υλικό πολιτισμό» του Superstudio (1969, 1973) και τη No-Stop-City των Archizoom Associati (1969). Ειδικότερα σ’ αυτήν την τελευταία διακρίνουμε ένα ουδέτερο επαναλαμβανόμενο είδος «μη αναπαραστατικής αρχιτεκτονικής» (non figurative architecture) η οποία αντλεί από τις «χαράξεις του γεωργικού εδάφους» και την «ποσοτική λογική της σύγχρονης οικονομίας», για να παρουσιαστεί «ως ένα γεωργικό έδαφος, δομημένο αλλά μεταβαλλόμενο σύμφωνα με τη διαδοχή των κύκλων ζωής του».13 Επισημαίνω εδώ πως όσο κι αν οι μελέτες αυτές βασίζονται σε νέα «βέβηλα» φαινόμενα και νέες λειτουργίες, ο εκτεταμένος ανασχεδιασμός του τοπίου που επιχειρούν γίνεται μέσα από μια γεωμετρικοποίηση (geometricization) του εδάφους που διατηρεί τη γεωγραφική κλίμακα και ορισμένες από τις αρχαίες καταβολές της γεω-μετρίας.\n3. Tα παπούτσια της χωριάτισσας\nΑσφαλώς οι ριζοσπαστικές ουτοπίες δεν μπόρεσαν να μεταβάλουν τη ροή των εξελίξεων που είχαν τροχοδρομηθεί. Η σταδιακή απομάκρυνση της χειροτεχνίας από την αγροτική οικονομία, η εκτεταμένη μηχανοποίηση, η επιτάχυνση της συγκέντρωσης των μέσων παραγωγής, η εγκατάλειψη μεγάλων καλλιεργήσιμων εκτάσεων, οι μονοκαλλιέργειες, η βίαιη εξάντληση των φυσικών πόρων, η υπερπαραγωγή για μεγαλύτερες επιδοτήσεις, η ατέρμονη διεύρυνση των δικτύων υποδομών στο έδαφος και η μετατροπή της τουριστικής αξιοποίησης σε δυστοπικό εφιάλτη, συρρίκνωσαν και μετασχημάτισαν άρδην το τοπίο της υπαίθρου. Ταυτόχρονα, όσο εξελίσσονταν όλες αυτές οι εδαφικές διεργασίες, το αγροτικό τοπίο διόγκωνε τα φαντασιακά του χαρακτηριστικά με τη μορφή μιας υπεραναπλήρωσης που το συνέδεε ολοένα και περισσότερο με την εξιδανίκευση των αξιών της κοινοτικής ζωής, τη νοσταλγία του κοινού αγροτικού παρελθόντος, την ηθική της χειρωνακτικής εργασίας και τα σύμβολα του συλλογικού αυτοπροσδιορισμού.\nΣε μια δεκαετία –όπως αυτή του 1930- όπου οι «αξίες της γης», η «αμόλυντη ευγένεια του πρωτόγονου φυσικού ανθρώπου» και μια σειρά άλλοι πολιτικοί και πολιτισμικοί αρχαϊσμοί επανέρχονται στο προσκήνιο, ο Κωνσταντίνος Καραβίδας14 -ένας οξυδερκής ερευνητής των προκαπιταλιστικών βαλκανικών μορφωμάτων, της «γεωοικονομίας», του «ρεζιοναλισμού» και του «κοινοτισμού»- θα υποστηρίξει ότι η ανεξέλεγκτη επέκταση του Δυτικού βιομηχανικού processus και η «απομύζησις που ασκείται (από την πόλη) κατά του χωριού» θα οδηγήσει στην οικονομική αναρχία και την τελειωτική καταστροφή των ζωντανών στοιχείων του πολιτισμού μας. Θυμίζω ότι το 1934 κυκλοφορεί το αντι-νεωτερικό μανιφέστο των Klaus Vrieslandrer και Τζούλιο Καίμη για το σπίτι ενός άγνωστου μέχρι τότε αγρότη, Το σπίτι του Ροδάκη στην Αίγινα.15\nΣτον ερεθιστικό πυρήνα μιας τέτοιας στάσης βρίσκονται οι απόψεις που θα αναπτύξει την ίδια περίοδο ο Μάρτιν Χάιντεγκερ,16 ο οποίος εκεί που οι Μαρξ και Ένγκελς βλέπουν την «ηλιθιότητα της αγροτικής ζωής» διακρίνει ένα αναντικατάστατο ρίζωμα (Bödenständigkeit) και ανθεκτικές εστίες αυθεντικότητας. Τα παπούτσια (1886) του Βαν Γκογκ θα του δώσουν την ευκαιρία να ορίσει το 1935 ως «ουσία της τέχνης» όχι το ωραίο αλλά το «εν-έργω-τίθεσθαι της αλήθειας»: Ωστόσο, χωρίς την αίσθηση της περατότητας και του φθαρτού δεν μπορεί να υπάρξει αλήθεια. Για τον Χάιντεγκερ, από τα παπούτσια αυτά αναδύεται το κοπιώδες, βαρύ και αργό βήμα της αγρότισσας, το υγρό έδαφος αλλά και η ερημιά του μονοπατιού που περπατά, η καλύβα στο ξέφωτο και τα φθαρμένα εργαλεία στο αυλάκι, η εναλλαγή των εποχών με την αγωνία και τη χαρά για την εξασφάλιση της σοδειάς, το σιωπηρό κάλεσμα της φύσης και η αινιγματική ερημιά της αγρανάπαυσης του χειμώνα, ο επαπειλούμενος θάνατος και η γη από την οποία αναφύεται και στην οποία επιστρέφει κάθε ζωή: «Η χωριάτισσα φορά τα παπούτσια στο χωράφι. Εδώ είναι τα παπούτσια αυτό που είναι. Και μάλιστα είναι τόσο πιο γνήσια, όσο λιγότερο τα σκέπτεται η χωριάτισσα, ή καν τα παρατηρεί ή τα νιώθει κατά τη δουλειά... Η χωριάτισσα απλώς φορά τα παπούτσια. Είναι άραγε τόσο απλό το γεγονός ότι τα φορά;»\nΜπορεί επειδή ένα τέτοιο απόσπασμα ακούγεται φορτωμένο και παράξενο, το 1968 ο Αμερικανός ιστορικός τέχνης Meyer Schapiro, θα υποστηρίξει ότι ο Γερμανός φιλόσοφος σφάλει: τα φθαρμένα αυτά παπούτσια δεν ανήκουν στον αγροτικό βίο αλλά στο αστικό τοπίο του καλλιτέχνη, κάνοντας μάλιστα λόγο για την «παρουσία του καλλιτέχνη μέσα στο έργο», η οποία μπορεί να μας κάνει να θεωρήσουμε τα παπούτσια αυτά ένα είδος αυτοπροσωπογραφίας.\nΔέκα χρόνια αργότερα, το 1978, ο γάλλος φιλόσοφος Ζακ Ντεριντά συμμετέχει στο διακεκομμένο διάλογο, εστιάζοντας στο φετιχισμό που λανθάνει και σε μια μοντέρνα πλευρά του έργου, στα πολυάριθμα ζευγάρια παπουτσιών που απεικονίζει ο Ολλανδός ζωγράφος. Η σειριακότητα αυτή μπορεί να θεωρηθεί ένα είδος αναπαραγωγής. Άρα εντοπίζει και αυτός ένα θεμελιακό στοιχείο της τεχνικής κουλτούρας της πόλης. Μόνο που πρόκειται για μια διαφοροποιημένη αναπαραγωγή, που, όπως η φυσική, δεν είναι ποτέ ίδια. Κανένα από τα ζωγραφισμένα ζευγάρια παπουτσιών δεν είναι απολύτως όμοιο με κάποιο άλλο. Και μια τέτοια επισήμανση μπορεί να αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία.\nΟ Fredric Jameson θα επανέλθει στο θέμα το 1984, επιμένοντας στην οπτική διάσταση: «η συνειδητή και βίαιη μεταμόρφωση του θλιβερού υλικού γεωργικού κόσμου σε λαμπρότατη ελαιογραφική αντικειμενοποίηση καθαρού χρώματος συνιστά χειρονομία οπτικής φύσεως […] απόρροια ενός νεώτερου κεφαλαιοκρατικού καταμερισμού εργασίας, ενός νέου κατατεμαχισμού του πρωτοεμφανιζόμενου κέντρου αισθήσεων, η οποία αναζητεί απεγνωσμένα, μέσα ακριβώς από αυτόν τον κατατεμαχισμό, την ουτοπική αναπλήρωσή τους.»17\nΑν η τροπή που πήρε η συζήτηση υπερβαίνει το αρχικό ενδιαφέρον του Γερμανού φιλοσόφου για τον κόσμο των χωρικών, ή μάλλον καλύτερα, για το «αμοιβαίο παιχνίδι του Κόσμου και της Γης» όπως αυτό παρουσιάζεται μέσα από τον πίνακα του Βαν Γκογκ, το Μάρτιο του 1934 είχε μια καλύτερη ευκαιρία προκειμένου να αποσαφηνίσει τις θέσεις του. Σε μια ραδιοφωνική ομιλία18 ο Χάιντεγκερ θα αναφέρει με περίσσια ελεγειακή διάθεση: «Όταν το βράδυ, την ώρα της ανάπαυσης από την εργασία, κάθομαι στον πάγκο πλάι στη θερμάστρα ή στο τραπέζι, στην ‘γωνιά του καλού θεού’, το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου δεν μιλάμε πολύ. Καπνίζουμε σιωπηλά τις πίπες μας και ίσως κάθε τόσο πέφτει κάποια λέξη, για να πούμε ότι το κόψιμο των δένδρων στο δάσος φτάνει πλέον στο τέλος του, ότι το προηγούμενο βράδυ το σαμούρι εισέβαλε στον ορνιθώνα, ότι αύριο πιθανόν αυτή η αγελάδα θα γεννήσει.[…] Όλη η εργασία μου ωθείται και οδηγείται από αυτά τα βουνά και τους χωρικούς.[…] Οι πολίτες, όταν έρχονται σε επαφή με τους χωρικούς εκπλήσσονται συχνά από το πόσο παρατεταμένα και μονότονα είναι μόνοι ανάμεσα στα βουνά. Εντούτοις, δεν είναι μόνοι αλλά μάλλον πρόκειται περί μοναξιάς. Στις μεγάλες πόλεις, ο άνθρωπος μπορεί, πράγματι να απομονωθεί εύκολα όπως σε κανέναν άλλο τόπο. Αλλά εκεί [στο μέλανα δρυμό] δεν μπορεί ποτέ να είναι τόσο εύκολα μόνος. Επειδή η μοναξιά έχει την πρωταρχική δύναμη που δεν μας επιτρέπει να είμαστε μόνοι αλλά απεναντίας αποδίδει ολόκληρη την ύπαρξη (Dasein) στην εγγύτητα της ουσίας όλων των πραγμάτων.»\nΣκηνές όπως αυτές θυμίζουν κάτι σε όλους μας από τις σποραδικές επισκέψεις σε απομακρυσμένους τόπους καταγωγής, ή τόπους διακοπών, όπου κάποιες στιγμές θαρρείς συμβαίνουν τα πάντα χωρίς να συμβαίνει τίποτα. Δε συνέβη το ίδιο και με τον T. W. Adorno19 ο οποίος δε φείδεται ειρωνείας, σχολιάζοντας το παροιμιώδες επεισόδιο όπου ο Χάιντεγκερ προκειμένου να διατυπώσει την άρνησή του να δεχθεί τη θέση στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου περιγράφει το γέρο χωρικό να τον κοιτά έντονα, να τον αγγίζει με το βαρύ και ντόμπρο χέρι του στην πλάτη, να κουνά ανεπαίσθητα το κεφάλι νεύοντας, αλλά κρατώντας το στόμα αυστηρά κλειστό. «Πράγμα που πάει να πει: αποφασιστικά Όχι!.»\nΟ Adorno διακρίνει σ’ αυτήν τη γραφική περιγραφή –που ανήκει περισσότερο σε μια σχεδόν αφασική, προ-λογική, προφορική και όχι φιλοσοφική επικοινωνία- έναν αντιδραστικό ισομορφισμό ανάμεσα στη σκέψη του Χάιντεγκερ, την κουλτούρα του Blut und Boden και το ναζισμό. Σίγουρα πάντως ο φιλόσοφος του μέλανα δρυμού αναγνωρίζει ένα είδος αρχαίας σοφίας και αυθεντικής ύπαρξης (Eigentilch) εκεί που ο Μαρξ και ο Έγκελς έβλεπαν απλά «ηλιθιότητα», δηλαδή υλική έκφραση της αγροτικής μιζέριας, χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, θλιβερή ανέχεια, περιθωριοποιημένο πρωτογονισμό, τεχνολογική και πολιτισμική καθυστέρηση. Για το σκοπό αυτό μοιάζει να θέλει να συνδέσει το χωρικό του βόρειου δάσους με το χωρικό της αρχαίας αττικής γης, όπου το βραχώδες και άνυδρο έδαφος απαιτούσε από αυτόν μια τέτοια προσπάθεια προκειμένου να το καλλιεργήσει, από την οποία προερχόταν και η αρμονία που τον ενέτασσε σ’ αυτό.\nΔεν θα επιμείνω στο συντηρητικό και νοσταλγικό αρχαϊσμό αυτού του θελκτικού ιδεολογήματος, το οποίο αρνείται να δει τους μετασχηματισμούς που μεσολάβησαν, άρα να πενθήσει -που σημαίνει να επεξεργαστεί και να αποχαιρετίσει- εκείνο που χάθηκε, προσπορίζοντας εκείνο που επιβιώνει δυναμικά (όπως κάνει η Κιβωτός). Για τον Χάιντεγκερ, η «εργασία στη γη», η «κατοίκηση του βουνού», ο αρχαϊκός γεωργικός κόσμος, η αγροτική ηθική φρόνηση, η προέλευση του λόγου από τη σιωπή και η άχρονη χωρικότητα της «επαρχίας» είναι παραδείγματα εγγύτητας στο φυσικό στοιχείο και γι αυτό υπερτερούν της βιομηχανικής μητρόπολης. Ο γέρος χωρικός αντιπροσωπεύει ό,τι η μητρόπολη και ο τεχνικός εκσυγχρονισμός θέλουν να απωθήσουν, επειδή βρίσκονται έξω από τις παραγωγικές προτεραιότητες τους. Ότι, όμως, απωθείται επιστρέφει δριμύτερο. Αυτή ακριβώς η ριζική ανεπικαιρότητα μπορεί να καταστήσει τον αναχρονιστικό χωρικό και το εγκαταλελειμμένο υπαίθριο τοπίο σπορά της σκέψης.\n4. Η παρακμή της υπαίθρου και η ανάδυση της πόλης-έδαφος\nΑν, λοιπόν, η αγροτική ζωή συνδέεται με τα φθαρμένα παπούτσια της χωριάτισσας, και την αφασική επικοινωνία, η «καταστροφική» μεγαλούπολη -για να χρησιμοποιήσω ένα ψυχαναλυτικό τρίπτυχο- συνδέεται με τον φετιχισμό του εμπορεύματος (Μαρξ), τη λιβιδική οικονομία (Lyotard) και τον εκδημοκρατισμό των επιθυμιών20: δηλαδή τη διοχέτευση, προς τα κάτω, αγαθών που κάποτε ήταν προνόμιο των ολίγων. Γι αυτό μοιάζει με επιδεικτική αφέλεια το να εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε τον αγροτικό βίο με νοσταλγικό, ή ηθογραφικό, τρόπο, λες και αναπαράγει τα παπούτσια του Βαν Γκογκ, τους φιλήσυχους χωρικούς από τον Φάουστ του Γκαίτε, το εξουθενωμένο υπαίθριο σύμπαν του Τσέχοφ, ή την εικονοποιία του Καρκαβίτσα. Η ζωή στην ύπαιθρο δεν ισοδυναμεί μόνο με τη γαλήνη, την αθωότητα, την απλότητα, αλλά και την οπισθοδρόμηση, την άγνοια, τον εξουθενωτικό μόχθο, την ανθεκτικότητα των προκαταλήψεων και τους περιορισμούς. Αντίστοιχα, η ζωή στην πόλη δεν ταυτίζεται μόνο με τη μόλυνση, τον υλισμό, την αποθέωση της φιλοδοξίας, τη μοναξιά, την έπαρση, την «υπολογιστική φύση της χρηματικής οικονομίας» και την «κυριαρχία της νόησης», αλλά και την εκπαίδευση, την επικοινωνία, τα απολαυστικά comfort, την διεύρυνση των δυνατοτήτων και τον «εκδημοκρατισμό των επιθυμιών.».\nΩστόσο, σταδιακά η διάκριση αυτή θα αρχίσει να φθίνει, κάνοντας την πόλη και την ύπαιθρο να αρχίσουν να συγχέουν τα όριά τους. Ο Raymond Williams θα γράψει στο The Country and the City ότι η ύπαιθρος φθονεί την πόλη, τείνοντας να της μοιάσει ολοένα και περισσότερο, ενώ η πόλη ταλαντεύεται ανάμεσα στη νοσταλγική εξιδανίκευση και την αποστροφή για την μακρινή συλλογική μητέρα.\nΑυτήν ακριβώς την ανισότητα τείνει να εξαλείψει η περάτωση της μητρόπολης και η μετάβασή της σε μια νέα φάση, που δεν είναι η «μετάπολη» (όπως πίστευαν μερικοί), αλλά η πόλη-έδαφος. Υπό μια έννοια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η πόλη-έδαφος δεν είναι μια αντι-πόλη, ούτε εκφράζει το τέλος της μητρόπολης, αλλά ένα είδους «υπερ-τέλους» (hypertelie), ένα ντελίριο, εφόσον πηγαίνει πέρα από τα όριά της, πέραν από το πέρας της, διασπείροντας τις κατευθύνσεις της.21\nΌποιος σήμερα εγκαταλείπει μια πόλη διατρέχοντας μια οδική αρτηρία, ή με το τρένο, γρήγορα σχηματίζει την εντύπωση ότι οι παρυφές της μοιάζουν να μη τελειώνουν πουθενά. Τα όρια υφίστανται μόνο διοικητικά, χάνοντας κάθε γεωγραφικό ή συμβολικό νόημα. Ιδού μια πρώτης τάξεως εμπειρική εισαγωγή στην πόλη-έδαφος, η οποία αποτελεί την ανάρμοστη σύντηξη της πόλης με την ύπαιθρο που εξαπλώνεται στο έδαφος με τη μορφή μιας σειράς αδιαχώριστων χωρικών εμπειριών. Πρόκειται για μια μορφή πόλης που συμπίπτει με το έδαφος. Δεν υπάρχει τίποτα που να είναι έξω από την πόλη, ή τις απεδαφικοποιημένες «εναέριες ρίζες» της. Προϋπόθεση και όριό της είναι τα αδιαλείπτως διευρυνόμενα όρια του δικτύου επικοινωνιών.\nΔεν ωφελεί να επιχειρήσω εδώ ορισμούς αυτού του φαινομένου το οποίο δεν ταυτίζεται με τη συμβατική αστικοποίηση της υπαίθρου (εφόσον μεγάλο μέρος από το καλλιεργήσιμο ή το ακαλλιέργητο γυμνό έδαφος, δεν περιβάλλει τον κατοικήσιμο χώρο αλλά ενσωματώνεται σ’ αυτόν), ούτε με τη μεγαλούπολη (από τη στιγμή που δεν διαθέτει συνεχή πυκνότητα). Δύο επιπλέον χαρακτηριστικά της είναι: α) η μη φυγόκεντρη εξάπλωσή της από το κέντρο –με την οποία τη γνωρίσαμε στο παρελθόν- αλλά η ριζωματική, που πολλαπλασιάζει τις ασυνεχείς και ακανόνιστες γραμμές φυγής γύρω από τους οδικούς άξονες· β) η διακεκομμένη φυσιογνωμία της η οποία την κάνει να μοιάζει περισσότερο με επέκταση της επαρχίας, παρά της πόλης, μετασχηματίζοντας την αντίληψη που είχαμε και για τις δύο.\nΗ πόλη-έδαφος δεν έχει ιεραρχική δομή αλλά μοριακή, αντικαθιστώντας την τοπολογία της κάθετης συσσώρευσης του κεφαλαίου με την οριζόντια χωρική οργάνωση του πλήθους. Από τη στιγμή που η αρχή και το τέλος της δεν είναι διακριτά με σαφήνεια αυξάνεται –όπως η χλόη- «στη μέση των πραγμάτων και διαμέσου της μέσης»22 δημιουργώντας ένα αρχιπέλαγος (που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε και αγροπέλαγος) από πυκνώματα και αραιώσεις, από τόπους και υπερτόπους, από συμπαγείς αστικές ζώνες, σκόρπια οικοδομήματα, αγροτικές καλλιέργειες και εδαφικά κενά.\nΤο όραμα της Οικουμενούπολης του Κωνσταντίνου Δοξιάδη, η οποία επεκτείνεται ατελεύτητα κατά μήκος των οδικών και των επικοινωνιακών δικτύων και η επιδημική άναρχη αστική εξάπλωση (urban sprawl) είναι δύο συγγενικά –ή αν θέλετε, παραπληρωματικά- φαινόμενα της πόλης-έδαφος: η θεωρητική πολεοδομική θεμελίωση και η ιογενής αγοραία εκδοχή της. Απέναντί τους εκείνο που χρειάζεται να επαναφέρουμε είναι η μεγάλη κλίμακα του σχεδιασμού, στην οποία όπως αντιλαμβάνεστε επιμένω εξακολουθητικά. Για την επείγουσα αναχαίτιση του αποκρουστικού sprawl, ο Pier Vittorio Aureli με τον Martino Tattara (Dogma) και ο Stefano Boeri προτείνουν τη στρατηγική του ορίου. Οι πρώτοι τη συμπαγή υλικότητα της Stop City,23 ένα είδος αντιστροφής της No-Stop City των Archizoom, όπου η υψηλή πυκνότητα των μετωπικών κάθετων οικοδομήσιμων μονάδων αποκτά το χαρακτήρα ενός αδιαπέραστου τείχους που αφήνει τον υπόλοιπο χώρο κενό. Ο δεύτερος, με την trendy μορφή ενός «κάθετου δάσους» (πράσινοι ουρανοξύστες) στο εσωτερικό της πόλης αλλά και ενός πιο ενδιαφέροντος πράσινου τείχους24 γύρω της, δηλαδή μιας σαφώς οριοθετημένης περιμετρικής δασώδους ζώνης πολλαπλών χρήσεων που συγκρατεί την απεριόριστη επέκταση της. Στον αντίποδα, οι MVRDV (Almere Hout) θα επιχειρήσουν τη σύνταξη ενός δειγματοληπτικού αρχείου της πόλης-έδαφος, δηλαδή τη συνεχή διαστολή ενός άκεντρου ορθοκανονικού ιπποδάμειου κανάβου στο εσωτερικό του οποίου δοκιμάζονται όλοι οι δυνατοί συνδυασμοί οικοδομήσιμου και πράσινου χώρου. Τα υποτιμημένα οράματα των Ρώσων αποπολεοδομιστών μοιάζει να αποκτούν νέα σημασία.\nΑν όμως η μοντέρνα μητρόπολη αντιμετώπισε την πόλη ως κοινωνικό εργοστάσιο, δηλαδή διέστειλε το ορθολογικό μοντέλο της βιομηχανίας σ’ όλα τα πεδία του αστικού σχεδιασμού, διαχωρίζοντας τις λειτουργίες (κατοικία, εργασία, αναψυχή, γεωργία, κέντρο, περιφέρεια, ύπαιθρος), η μεταφορντική πόλη έδαφος είναι εξωεργοστασιακή: διαστέλλει κάθε μορφή παραγωγής έξω από το εργοστάσιο25 σ’ ολόκληρο το έδαφος. Η πόλη-έδαφος αχρηστεύει τους προγραμματικούς διαχωρισμούς που θεμελίωσε η παραδοσιακή πολεοδομία του 19ου και του 20ου αιώνα, χάριν ενός εκτατού αδιαφοροποίητου χώρου. Το έδαφος αναδεικνύεται πλέον σε μέσο και σκοπό της παραγωγής.\n5. Ένα εκατομμύριο σπόροι δεν είναι ποτέ ίδιοι μεταξύ τους\nΠολύς λόγος έγινε τα τελευταία χρόνια για δύο συμπληρωματικές, και συνδεδεμένες με διαδοχική χρονικότητα, διαδικασίες: την εγκατάλειψη της υπαίθρου και την αποβιομηχάνιση. Θα μπορούσαμε να εντάξουμε τις δύο αυτές διαδικασίες που είχαν εκτεταμένες τραυματικές συνέπειες για το περιβάλλον, σ’ εκείνο που ο Gilles Clement αποκαλεί τρίτο τοπίο, δηλαδή το σύνολο των τόπων που εγκατέλειψε ο άνθρωπος και δεν είναι ούτε απολύτως τεχνητοί ούτε απολύτως φυσικοί.\nΑξίζει να παρατηρήσουμε όμως προσεκτικότερα τις συνέπειες των δύο αυτών διαδοχικών διαδικασιών που προαναφέραμε: Όπως η αποβιομηχάνιση δεν προκάλεσε την εξαφάνιση της παραγωγής αλλά τη διασπορά της σε όλο το έδαφος και όπως οι λειτουργίες της ανταλλαγής διαχέονται σήμερα παντού, έτσι και η αγροτική παραγωγή δεν περιορίζεται μόνο σε οριοθετημένες περιοχές αλλά μπορεί να διασκορπιστεί και να οργανωθεί παντού.\nΗ γεωργία βρίσκεται παντού επειδή στις μέρες μας δεν υπάρχει γεωργία. Πρόκειται ακριβώς για τη στιγμή που η αγροτική παραγωγή θα μπορούσε δυνητικά να τείνει στην τελειωτική της μορφή (ένα είδος «υπερ-τέλους») ανακαλύπτοντας και συναντώντας, κατά κάποιο τρόπο, την αρχή της, που προηγήθηκε της βιομηχανίας. Πρόκειται για μια γεωργία εγγύτητας, που δεν είναι υποχρεωτικό να βρίσκεται έξω από τα σύνορα της πόλης. Ιδού λοιπόν ένας νέος τρόπος ύπαρξης της γεωργίας που την αναδεικνύει σε μετα-μητροπολιτική συνθήκη.\nΟι διάσπαρτοι καλλιεργήσιμοι κήποι της πόλης έδαφος, η οργανωμένη αστική γεωργία (urban agriculture), οι guerrilla gardeners και οι community gardens είναι μόνο μερικά ενδεικτικά τρέχοντα παραδείγματα που απλώνονται από τη μεσόγειο και τον ευρωπαϊκό βορρά, έως τα τροπικά τοπία της Νοτίου Αμερικής και τις εναλλακτικές αστικές φάρμες της Βορείου Αμερικής. 26 Μια τέτοια στάση, η οποία τοποθετείται στη διατομή της αρχιτεκτονικής με την πολεοδομία και τις νέες στρατηγικές διατροφής, την πρωτογνωρίσαμε στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, ως μικρογραφική μεταφορά των τόπων προέλευσης, μέσα από τους οικιακούς κήπους, την οικιακή κτηνοτροφία και τις άλλες μορφές οικογενειακής αυτο-οργάνωσης, που αναπτύχθηκαν στις παρυφές των ελληνικών πόλεων και στα λαϊκά προάστια. Αλλά αν θέλετε να μην περιοριστούμε σε εθνικά πλαίσια, ποιος μπορεί να ξεχάσει τις εικόνες από τους κήπους στο κέντρο του μεταπολεμικού Λονδίνου, ή έξω από το εγκαταλελειμμένο Reichstag στο Βερολίνο της δεκαετίας του 1980;\nΟι μικρές αυτές μορφές αγροτικής παραγωγής οικογενειακής χρήσης –που ασφαλώς είναι εκτός του αυστηρού προσδιορισμού των χρήσεων γης- ενθάρρυναν εναλλακτικές πρακτικές διατροφής, το φαντασιακό και τον ελεύθερο χρόνο και ταυτόχρονα, εξέφρασαν μια δυσπιστία απέναντι στους αστικούς τρόπους ζωής, στην απεδαφικοποίηση της μαζικής παραγωγής των αγροτικών προϊόντων και προπάντων, τον αποκλεισμό της γεωργίας από το πολιτισμό της βιομηχανικής μητρόπολης. Δεν είναι αμελητέα εδώ η εξοικείωση με τους κύκλους ζωής και τη συμβολική συνέχεια.27\nΗ σημερινή κοινωνική διάχυση της κηποτεχνικής παραγωγής, μπορεί να μας ωθήσει σε ριζοσπαστικές αναθεωρήσεις του δημόσιου και του ιδιωτικού χώρου. Για παράδειγμα, γιατί να παραμένει ο σχεδιασμός των πάρκων και των ανοιχτών υπαίθριων χώρων στη χώρα μας στερεότυπα εγκλωβισμένος σε μια βόρειο-Δυτική στάση «καλλωπισμού» και να μην εντάξει στους προβληματισμούς του και μια σειρά μεσογειακές αγροτικές καλλιέργειες;\nΣτο πρώτο μέρος αυτού του κειμένου αναφέρθηκα με κριτικό τρόπο στο ρόλο που διαδραματίζουν οι εναλλακτικές αυτές πρακτικές στο πλαίσιο της μεταφορντικής διάχυσης. Διατηρώντας τα συμπεράσματα μιας τέτοιας κριτικής στάσης, είναι μεγάλος ο πειρασμός να εξετάσει κανείς το αντίστροφο: Ποια είναι η εν δυνάμει θετική συμβολή τους; Το μεγαλύτερο, λοιπόν, πλεονέκτημά τους έγκειται στο ότι αποτελούν ένα εργαστήριο κατασκευής κοινωνικών σχέσεων και οργάνωσης ορισμένων χώρων της πόλης-έδαφος, που μας δίνει τη δυνατότητα να πειραματιστούμε σε μη συμβατικές τεχνικές παραγωγής, διανομής και αυτοδιαχείρισης.\nΟ Tony Negri και ο Michael Hardt28 διεύρυναν το πεδίο εποπτείας στην πληροφοριοποίηση της σχέσης γης-παραγωγής, στη παράδοξη μετατροπή της αγροτικής εργασίας σε σχεδόν άυλη εργασία και στην κλιματική επιστήμη η οποία, επίσης, αποτελεί μια παραδοσιακή αγροτική γνώση που πληροφοριοποιήθηκε, αποκτώντας επικοινωνιακά χαρακτηριστικά (δελτία καιρού). Από την άλλη, ο Andrea Branzi προσθέτει μια επιπλέον κατεύθυνση, υποστηρίζοντας ότι η νέα παραγωγική δυναμική της κοινωνίας έχει περισσότερα κοινά στοιχεία με τα οριζόντια εδαφικά συστήματα, την εποχικότητα, την ευελιξία και την αντιστρεψιμότητα των καλλιεργειών της γεωργίας παρά με τη βιομηχανία.\nΕπιτρέψτε μου να παραθέσω ένα κατατοπιστικό απόσπασμα: «Η αγροτική επιχείρηση, είναι σήμερα […] ένας παραγωγικός οργανισμός αυτο-ισορροπούμενος, ρυθμιζόμενος από τους εποχικούς κύκλους, τροφοδοτούμενος από φυσική ενέργεια, ικανός να παράγει με αυθόρμητο τρόπο διαφοροποιημένες και βιοδιαβαθμιζόμενες σειρές προϊόντων διατροφής. Η διαφοροποιημένη σειρά, προέρχεται όντως από τη φύση. Ένα εκατομμύριο μήλα αποτελούνται πάντα από μήλα που είναι διαφορετικά το ένα από το άλλο. Στη φύση δεν επαναλαμβάνεται ποτέ η ίδια μορφή δεύτερη φορά, το ίδιο φύλλο, το ίδιο μήλο. Για όλους αυτούς τους λόγους η σύγχρονη αρχιτεκτονική πρέπει να αρχίσει να βλέπει τη μοντέρνα γεωργία σαν μια πραγματικότητα με την οποία θα εγκαθιδρύσει στρατηγικές σχέσεις.»29\nΑν αυτό είναι ένα στρατηγικό ενδεχόμενο, που μπορεί να αποβεί σπόριμο (άρα κατάλληλο προς δια-σπορά) για την αρχιτεκτονική, εκείνο που πρέπει ταυτόχρονα να εντοπίσουμε είναι τα αναδυόμενα πεδία διακύβευσης. Που συγκεντρώνονται λοιπόν σήμερα οι ανταγωνισμοί και οι συγκρούσεις, που θα επηρεάσουν το μετα-μητροπολιτκό μέλλον της γεωργίας; Προνομιούχο πεδίο μοιάζει να είναι τα φυσικά Κοινά (Commons), δηλαδή οι «κοινόκτητες γαίες», ο αέρας, η θάλασσα, τα βουνά, τα ύδατα, οι λίμνες, τα δάση και εν γένει οι φυσικοί πόροι που διαθέτει το «διαστημόπλοιο Γη.» Η αχανής σφαίρα αυτών των φυσικών Κοινών συνδέεται, όχι μόνο με τον ίδιο τρόπο που αντιλαμβανόμαστε σήμερα τη φύση, αλλά και την επιθετική επαναδιαπραγμάτευση των ορίων του ιδιωτικού στα συν-παραγόμενα δημόσια και πολιτιστικά Κοινά αγαθά, στην πληροφορία, στη γνώση, στην πολιτιστική παραγωγή, στη «γενική διάνοια» και στις κοινωνικές σχέσεις: «Σε όλο τον κόσμο, ό,τι απομένει από τους αχανείς δημόσιους χώρους είναι πλέον μόνο υλικό για θρύλους: το δάσος του Ρομπέν των δασών, οι πεδιάδες των Ινδιάνων της Αμερικής, οι στέπες των νομαδικών φυλών, κ.ο.κ.»30\nΓια το λόγο αυτό κεντρικό ζητούμενο είναι η διεύρυνση των Κοινών και, ταυτόχρονα, η γεωργία του διευρυμένου πεδίου (expanded field). Δηλαδή, η αντιμετώπιση της γεωργίας όχι μόνο ως αγροτική παραγωγή αλλά και ως μηχανισμό παραγωγής ιδεών, συμπεριφορών, εμπειριών, φαντασιακού και «συγκινήσεων», τους οποίους ο Paolo Virno31 θεωρεί σύγχρονους «τρόπους ύπαρξης και αίσθησης» με οικονομική σημασία. Με τον τρόπο αυτό το φαντασιακό, οι εμπειρίες και οι «συγκινησιακοί τόνοι» της υπαίθρου, «πιάνουν δουλειά», γίνονται παραγωγή και πλήρης «καλλιέργεια» (culture): δηλαδή, χάρισμα και συστατικό της μετα-μητροπολιτικής κατάστασης. Ο πολιτισμός της υπαίθρου παύει να είναι οριοθετημένος τόπος και γίνεται περισσότερο τρόπος.\nΥπ’ αυτήν την έννοια, θα μπορούσαν να επανεκτιμηθούν ορισμένες από τις ριζοσπαστικές ουτοπίες των δεκαετιών του 1960 και του 1970, ο μελαγχολκός τρόπος με τον οποίο ο Χάιντεγκερ περιγράφει την πολύτιμη σιωπή του χωρικού, το συγκλονιστικό δέος των σχέσεων με το φυσικό περιβάλλον που κυκλοφορεί στα διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, το άγριο οδοιπορικό ενός αγρότη από την πρωτόγονη ζωή του βουνού προς τη σύγχρονη πόλη και τη θάλασσα (Αλέξης Δαμιανός), οι μαντρότοιχοι και οι νομαδικές δραγατοκαλύβες (Άρης Κωνσταντινίδης), η Αιξωνή του Δημήτρη Πικιώνη, η παράδοση της εγχώριας λαογραφίας και της ανθρωπολογίας, οι ντελιριακές («πέρα από τα σύνορα της πόλης») ελεγείες της υπαίθριας ζωής και η «ουτοπική αναπλήρωση» τους σε ορισμένα έργα τέχνης,32 ακόμη και οι τυπολογικές έρευνες των «αγροτικών πυρήνων»33 που ακολούθησαν το τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου.\nΤα έργα αυτά, στον αστερισμό των οποίων μπορούν να προστεθούν ασφαλώς πολλά άλλα, περιγράφουν έναν τύπο ενεργού φαντασιακού όπου οι φόβοι, οι επιθυμίες, οι απωθήσεις και τα παλαιά «τέρατα» της υπαίθρου «διανέμονται σ’ ολόκληρη την κοινωνική σφαίρα».34 Στις περισσότερες περιπτώσεις, κοινός παρανομαστής παραμένει η δυναμική και οι μεταπτώσεις του γεωργικού σημαίνοντος, οι ιριδισμοί και οι τροχιές της «ψύχωσης του τοπίου.»35\nΜε τον τρόπο αυτό μπορεί να σχηματίσει κανείς την εντύπωση ότι «η φύση είναι άχρηστη, είναι Κόσμος, δηλαδή κόσμημα∙ όμως επειδή ακριβώς είναι άχρηστη συμπυκνώνει τις βαθύτερες λειτουργίες της χρήσης, δεν είναι αντικείμενο, είναι μέθοδος προσδιορισμού κάποιας ουσίας, τρόπος μεσολάβησης μεταξύ ανθρώπων.»36 Ιδού μια σύγχρονη εκδοχή της Κιβωτού, χρήσιμη, υπ’ αυτήν την έννοια, για μια ριζική περιβαλλοντική και αρχιτεκτονική αναθεώρηση, την οποία θα μπορούσαμε να εντάξουμε σε μια Πολιτική της φύσης. Πρόκειται για ένα σημείο αφετηρίας, για μια «έξοδο»37 που σηματοδοτεί την απόπειρα μιας πιθανής αναστολής των διαχωρισμών ανάμεσα στο οργανικό (σπόροι) και το ανόργανο (Κιβωτός), στη φύση και την κοινωνία, στο μονοφυσιοκρατικ και το πολυπολιτισμικό, στο πρωτόγονο και το εσσόμενο, στο ανθρώπινο και το μη ανθρώπινο, επανατοποθετώντας «τρεις έννοιες σε μια: πόλη, λόγος φύση.» 38 Όσο κι αν μοιάζουν, ένα εκατομμύριο σπόροι δεν είναι ποτέ ίδιοι μεταξύ τους.\nΣαρωνίδα, Ιούλιος 2010\n1. Παραλλαγή και παρέκταμα του Le paysan de Paris του Louis Aragon (Παρίσι 1926), Paris Peasant, αγγλ. μτφρ. S. W. Taylor, Βοστώνη 1999, Ο Παριζιάνος χωρικός, ελλ. μτφρ. Στέφανος Ν. Κουμανούδης, Αθήνα 1986.\n2. Η στάση αυτή σηματοδοτεί το απόγειο του «μετα-νιτσεικού υποδείγματος της σωματικής και νοητικής υπεροχής»: Antony Vidler, «Robots in the House. Surveillance and the Domestic Land-scape», Daidalos, 73, 1999, σ. 83.\n3. Άρα και εδώ παρεισφρέει ένα αίτημα εξόδου και αποσκίρτησης, με έννοια που το θέτει ο Paolo Virno,. Η έξοδος δεν εκδηλώνεται «ως διαμαρτυρία αλλά ως αποσκίρτηση…Τίποτα δεν είναι λιγότερο παθητικό από μια φυγή, από μια έξοδο. Η αποσκίρτηση αλλάζει τους όρους, αλλάζει το πλαίσιο μέσα στο οποίο προέκυψε ένα πρόβλημα, αντί να αντιμετωπίζει το πρόβλημα διαλέγοντας την μια ή την άλλη προβλεπόμενη εναλλακτική λύση. Η έξοδος περιστρέφεται επάνω από έναν αφανή πλούτο, επάνω σε μια υπεραφθονία δυνατοτήτων.»: Paolo Virno, Γραμματική του πλήθους. Για μια ανάλυση των σύγχρονων μορφών ζωής (2002), μτφρ. Β. Πασσάς, θεώρηση Γ. Β. Δάβος, Αθήνα 2007, σσ. 88-89.\n4. C. Lévi Strauss, Ανθρωπολογία και μύθος, Μέρος 2ο, μτφρ. Δ. Δεμερτζή, επιμ. Α. Παρίδη, Αθήνα 1991, σ. 29. Βλ. επίσης και του ιδίου, Μυθολογικά. Το ωμό και το μαγειρεμένο, μτφρ. Μ. Λώμη, Αθήνα 2001.\n5. Michael Hardt, Antonio Negri, Αυτοκρατορία (2000), μτφρ. Ν. Καλαϊτζής, Αθήνα 2002, σ. 256.\n6. Αναφέρομαι στο βιβλίο που εξέδωσε ο Buckminster Fuller το 1969 με τον τίτλο Operating Manual for Spaceship Earth.\n7. B. Joseph Pine II, James H. Gilmore, The Experience Economy: Work Is Theater & Every Business a Stage, Βοστόνη (Μασαχουσέτη) 1999.\n8. Richard Florida, The Rise of the Creative Class and How It's Transforming Work, Leisure, Community and Everyday Life, Νέα Υόρκη 2002. και Who's Your City? How the Creative Economy Is Making Where to Live the Most Important Decision of Your Life, Νέα Υόρκη 2008.\n9. Massimo Cacciari, La Citta, Ρίμινι 2004, σ. 32.\n10. Andrea Branzi, «The Fluid Metropolis», στο The Complete Works, Νέα Υόρκη 1992, σσ. 50-51.\n11. Ludwig Hilberseimer, Entfaltung einer Pianungsidee (1963) ιταλική μτφρ. Sonia Gessner, εισαγωγή Giorgio Grassi, Πάντοβα 1967 και The New City. Principle of Planning, εισαγωγή L. Mies van der Rohe, Σικάγο 1944. Πρβλ. K. Michael Hays, Modernism and the posthumanist subject. The Architecture of Hannes Meyer and Ludwig Hilberseimer, Κέμπριτζ Μασαχουσέτης 1992\n12. «Το προτεινόμενο σύστημα –που δεν εκφράζει καμία συγκεκριμένη αρχιτεκτονική- δίνει τη δυνατότητα στο άτομο να αναπτύξει την προσωπικότητά του συνθέτοντας μόνο του το περιβάλλον του.[…] Ο ιδιώτης […] μπορεί να διαλέξει ανάμεσα σε δυο βασικά συστήματα (που ανταποκρίνονται στις επιθυμίες των δυο ανθρώπινων χαρακτήρων, του “νομάδα” και του “γεωργού”).»: Τ. Χ. Ζενέτος, «Ηλεκτρονική πολεοδομία», Αρχιτεκτονικά θέματα, 7, 1973 σσ. 118-119 και 8. 1974, σσ. 122-135. Πρβλ. επίσης και T. Ch. Zenetos, Urbanisme Electronique. Structures paralleles, Αθήνα 1969.\n13. Andrea Branzi, «No-Stop City», στο Modenita debole e diffusa. Il mondo del progetto all΄inizio del XXI secolo, Μιλάνο 2006, σσ. 70 και 78. Πρβλ. και Pier Vittorio Aureli, The Project of Autonomy. Politics and Architecture within and against Capitalism, Νέα Υόρκη 2008.\n14. Κωνσταντίνος Δ. Καραβίδας, Σοσιαλισμός και κοινοτισμός. Δοκίμιο περί των γεωοικονομικών και κοινοτικών βάσεων του πολιτισμού των ελληνικών χωρών, Αθήνα 1930, Η κοινοτική πολιτεία, Αθήνα 1935 και Αγροτικά, Μελέτη Συγκριτική (1935), Γ΄ έκδ. Αθήνα 1990.\n15. Klaus Vrieslandrer, Τζούλιο Καίμη, Το σπίτι του Ροδάκη στην Αίγινα (1934), Προλογικό σημείωμα: Α. Κωνσταντινίδης, Εισαγωγή: Δ. Φιλιππίδης, Επίμετρο-επιμέλεια: Μ. Φάις, Αθήνα 1997.\n16. Νίκος Δασκαλοθανάσης (επιμ.), Jacques Derrida, Meyer Schapiro, Martin Heidegger, Τα παπούτσια του Van Gogh. 3+1 κείμενα, Αθήνα 2006.\n17. Fredric Jameson, Το μεταμοντέρνο, ή η πολιτισμική λογική του ύστερου καπιταλισμού (1984), μτφρ. Γ. Βάρσος, Αθήνα 1999, σσ. 41-43.\n18. Martin Heidegger, «Schöpferische Landschaft: Warum Bleiben wir in der Provinz?» (1934), στο Denkerfahrungen, (επιμ. H. Heidegger), Φραγκφούρτη 1983, σσ. 9-13, «Perché restiamo in provincia?» ιταλ. μτφρ. Marco Baldino, Tellus, 8, 1992.\n19. Theodor W. Adorno, Il gergo dell’autenticità, ιταλ. μτφρ. P. Lauro, Τορίνο 1989.\n20. McNair Brian, Η κουλτούρα του στριπτίζ. Σεξ, μέσα ενημέρωσης και ο εκδημοκρατισμός της επιθυμίας, μτφρ. Τίνα Πλυτά, Αθήνα 2005. Πρβλ. και Βασίλης Βαμβακάς, Παναγής Παναγιωτόπουλος, «Η Ελλάδα στη δεκαετία του ’80. κοινωνικός εκσυγχρονισμός, πολιτικός αρχαϊσμός, πολιτισμικός πλουραλισμός», στο Βασίλης Βαμβακάς, Παναγής Παναγιωτόπουλος (επιμ.), Η Ελλάδα στη δεκαετία του ’80. Κοινωνικό, πολιτικό και πολιτισμικό λεξικό, Αθήνα 2010, σσ. ΧΧΧΙ-LXXI.\n21. Massimo Cacciari, La Citta, ό.π., σσ. 37-69.\n22. Gilles Deleuze, Claire Parnet, Dialogues II, αγγλ. μτφρ. H. Tomlison, B. Habberjam, Λονδίνο 1987, σ. 39.\n23. Pier Vittorio Aureli, Martino Tattara, «Architecture as Framework: The Project of the City and the Crisis of Neoliberalism», New Geographies 1, 2009 και «Stop City: per una architettura non-figurativa della città (dopo la città post-fordista)», http://www.gizmoweb.org/wp-content/uploads/2010/01/stop-city_dogma.pdf, και «Stop City», http://www.dogma.name/dogma/STOP_CITY.html.\n24. Stefano Boeri, «Il grande bosco sta crescendo», http://www.provincia.milano.it/ambiente/doc/evidenza/intervento_metrobosco_boeri.pdf\n25. Μια τέτοια διαδικασία διάχυσης την περιέγραψε εύστοχα πριν ακόμη την κρίση της φορντικής παραγωγής, στο απόγειο της βιομηχανικής και τις απαρχές της μετα-βιομηχανικής κοινωνίας, ο Mario Tronti στο «La fabrica e la societa», Quaderni Rossi, 2, 1962 (συμπεριλαμβάνετε στο Operai e capitale, Τορίνο 1971).\n26. Amale Andraos, Dan Wood (επιμ.), Above the Pavement--the Farm! Architecture & Agriculture at PF1, Νέα Υόρκη 2008. Πρβλ. επίσης Georges Teyssot (επιμ.), The American lawn: Surface of Everyday Life, Νέα Υόρκη 1999.\n27. Ο Έρμαν Έσσε περιγράφει ως εξής την λειτουργία αυτής της συμβολικής συνέχειας: «Σπέρνω στο μικρό μου κήπο μαρούλια, ρεζεντά και κάρδαμο, τους βάζω λίπασμα από τα υπολείμματα που άφησε πίσω της η προηγούμενη γενιά, ξαναγυρίζω με τη σκέψη μου πίσω σ’ αυτόν και σκέφτομαι εκ των προτέρων τις γενιές φυτών που θα ακολουθήσουν. Δέχομαι όπως κάθε άλλος άνθρωπος αυτόν τον τόσο καλά οργανωμένο κύκλο της ζωής σαν κάτι αυτονόητο και κατά βάθος πολύ όμορφο»: Έρμαν Έσσε, Ευχάριστες στιγμές στον κήπο (1952), μτφρ. Γ. Λαγουδάκου, Αθήνα 2006, σ. 14.\n28. Michael Hardt, Antonio Negri, «Μεταεκσυγχρονισμός, ή η πληροφορικοποίηση της παραγωγής», στο Αυτοκρατορία, ό.π., σσ. 377-407, και Antonio Negri, Goodbye Mr Socialism. Μια συζήτηση με τον Raf “Valvola” Selsi, μτφρ. Π. Καλαμαράς, Αθήνα 2006, σ. 31.\n29. Andrea Branzi, «Architettura e agricoltura», στο Modenita debole e diffusa. Il mondo del progetto all΄inizio del XXI secolo, ό.π., σ. 118.\n30. Michael Hardt, Antonio Negri, «Οι κοινόκτητες γαίες», στο Αυτοκρατορία, ό.π., σσ. 404. «Το σχέδιο και ο ορισμός του κοινού συνίσταται στην υπέρβαση τόσο της έννοιας του ιδιωτικού όσο και εκείνης του δημόσιου, ξεπερνώντας τις δύο κατηγορίες μέσα από μια κοινή διαχείριση»: Antonio Negri, Goodbye Mr Socialism. Μια συζήτηση με τον Raf “Valvola” Selsi, ό.π., σ.29. Πρβλ. επίσης, Michael Hardt, Antonio Negri Commonwealth, Κέμπριτζ Μασαχουσέτης 2009 (και κριτική του David Harvey με απάντηση των συγγραφέων στο Artforum, Νοέμβριος 2009), Michael Hardt, «Affective Labour», στο http://www.chohanlab.net/chohanfiles/Hardt,Affective_Labor%5B1%5D.pdf, και «Production and Distribution of the Common. A Few Questions for the Artist», στο http://www.skor.nl/article-4111-nl.html?lang=en.\n31. Paolo Virno, Γραμματική του πλήθους. Για μια ανάλυση των σύγχρονων μορφών ζωής, ό.π., σσ. 108-109.\n32. Βλ. Γιώργος Τζιρτζιλάκης, «Το ασυνείδητο του δάσους. Για μια νέα σχέση με τη λαϊκή παράδοση», στο Απόστολος Καλφόπουλος, (επιμ.), Το Όμορφο δεν είναι παρά η αρχή του Τρομερού, Θεσσαλονίκη 2009, σσ. 68-75, «Το μυστικό του Πράσινου Λόφου», στο Ελένη Καμμά, Once past the years of green emotion, Αθήνα 2007, Στάθης Λογοθέτης, (μουσική σύνθεση Ανέστης Λογοθέτης), «Συσχετίσεις», Πόρτο Ράφτη 1975, στο Π+Π=Δ. Νέα τέχνη από τις δεκαετίες του ’70 και του ’80. Επιλογές από το “Δεσμό”, Αθήνα 1999, σσ. 90-91.\n33. Υπουργείο Ανοικοδομήσεως, Τύποι αγροτικών πυρήνων, Αθήνα, 1949, Γεωργίου Μέγα, Η ελληνική οικία. Ιστορική αυτής εξέλιξις και σχέσις προς την οικοδομίαν των λαών της βαλκανικής, Αθήνα 1949, C. A. Doxiadis, V. I. Vafeiadis, «Housing: the key to Greece’s rural reconstruction», Ekistics, 263, Οκτώβριος 1977, Dian Ladas, «Rural house types for Greece, 1948-1977», Ekistics, 267, Φεβρουάριος 1978.\n34. «Στις ταινίες του ο Δαμιανός επιδίδεται σε μια επιχείρηση «τερατοποίησης» των νεοελληνικών μύθων που απασχολούν το μικροαστικό φανταστικό μας, καταφεύγοντας σε μια στρατηγική της έντασης που υπηρετείται από μια τακτική διαστροφής»: Χρήστος Βακαλόπουλος, «Μεγαλείο και συντριβή των τεράτων», Σύγχρονος Κινηματογράφος, τ. 24-25, 1980, Δεύτερη προβολή. Κείμενα για τον κινηματογράφο, 1976-1989, Αθήνα 1990, σσ. 170-175.\n35. Γιώργος Τζιρτζιλάκης, «1973-1975: Στοιχεία για τη ψύχωση του τοπίου», στο Αριστείδης Αντονάς, Ζάφος Ξαγοράρης, Χαρίκλεια Χάρη, Φίλιππος Ωραιόπουλος (επιμ.), Παραδείγματα, Ελληνική συμμετοχή στην 9η Διεθνή Έκθεση Αρχιτεκτονικής, Biennale της Βενετίας, Αθήνα 2004, σσ. 72-81.\n36. Ευγένιος Αρανίτσης, «Το αόρατο έργο. Γιατί ο Παπαδιαμάντης είναι σημαντικός;», Ελευθεροτυπία, 17 Απριλίου 1991. Ενδεικτικά παραδείγματα αυτής της στάσης στα κείμενα του Παπαδιαμάντη είναι η περιγραφή του ασυνήθιστου «έρωτα ενός παιδιού για ένα δένδρο σαν να επρόκειτο για το φυσικότερο πράγμα του κόσμου» και «η μοίρα του δέντρου που δεν κάνει καρπό, αλλά καρπός είναι ο ίσκιος που προσφέρει.»\n37. Βλ. σημ. 3.\n38. Bruno Latour, Politics of Nature: How to Bring the Sciences into Democracy, αγγλ. μτφρ. Catherine Porter, Κέμπριτζ Μασαχουσέτης 2004.\nΑρχιτέκτων, Επίκουρος καθηγητής Τμήματος Αρχιτεκτόνων Πανεπιστημίου Θεσσαλίας\nΚαλλιτεχνικός Σύμβουλος Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ


Αυστρία: Κριτική από πρόεδρο σε ΥΠΕΞ για τους ναζιστικούς υπαινιγμούς\nΑυστρια: Κριτικη απο προεδρο σε ΥΠΕΞ για τους ναζιστικους υπαινιγμους\nΔημοσιεύθηκε από in την 12-01-2018, 22:45\nΧωρίς να τον κατονομάζει, ο ομοσπονδιακός πρόεδρος της χώρας Αλεξάντερ Βαν ντερ Μπέλεν με ανακοίνωσή του άσκησε κριτική στην φρασεολογία, με ναζιστικούς υπαινιγμούς, του αυστριακού υπουργού Εσωτερικών Χέρμπερτ Κικλ, του συγκυβερνώντος στην Αυστρία ακροδεξιού εθνικιστικού Κόμματος των Ελευθέρων.\nΣύμφωνα με τον αυστριακό πρόεδρο, «η Αυστρία, στην οποία θέλουμε να ζούμε, έχει επίγνωση των φωτεινών και σκοτεινών σελίδων της ιστορίας της και αισθάνεται την ευθύνη την οποία φέρει», και ως εκ τούτου ο ίδιος θέλει «μία χώρα της ανθρωπιάς και του σεβασμού, ...\nTags αυστρια κριτικη ναζιστικους υπαινιγμους υπεξ\nΑυστρία: Κριτική από πρόεδρο σε ΥΠΕΞ για τους ναζιστικούς υπαινιγμούς Χωρίς να τον κατονομάζει, ο ομοσπονδιακός πρόεδρος της χώρας Αλεξάντερ Βαν ντερ Μπέλεν με ανακοίνω_


Οδική παράκαμψη Νέας Ραιδεστού - Η πρόταση της "Παρέμβασης Πολιτών" - THERMISnews.gr\nHome / ΝΕΑ ΡΑΙΔΕΣΤΟΣ / ΤΟΠΙΚΑ / ΤΡΟΧΑΙΑ / Οδική παράκαμψη Νέας Ραιδεστού - Η πρόταση της "Παρέμβασης Πολιτών"\nΟδική παράκαμψη Νέας Ραιδεστού - Η πρόταση της "Παρέμβασης Πολιτών"\n5/14/2019 06:00:00 μ.μ. ΝΕΑ ΡΑΙΔΕΣΤΟΣ, ΤΟΠΙΚΑ, ΤΡΟΧΑΙΑ\nΟδική παράκαμψη Νέας Ραιδεστού -\nΜια παράκαμψη που επιβάλλεται…\nH εθνική οδός Θεσσαλονίκης–Πολυγύρου (EO16) κατασκευάστηκε, αρχικά, από τις δυνάμεις της «Αντάντ» το έτος 1916, όταν ο οικισμός Νέα Ραιδεστός -τότε Μαντζάρηδες- είχε στην απογραφή της 19ης Δεκεμβρίου 1920 πληθυσμό 132 ψυχές!\nΕίναι οδός με μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση.\nΈχει σημαντικό κυκλοφοριακό φόρτο καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, ιδιαίτερα δε τους καλοκαιρινούς μήνες, καθώς συνδέει τη Θεσσαλονίκη και ολόκληρη την Κεντρική Μακεδονία με το Άγιο Όρος και τη Σιθωνία της Χαλκιδικής…! Επί πλέον, συνδέει τη Θεσσαλονίκη με το Επιχειρηματικό Πάρκο της Θέρμης, το οποίο βρίσκεται δίπλα στον οικισμό της Νέας Ραιδεστού με αποτέλεσμα να είναι αυξημένος και ο φόρτος των βαρέων οχημάτων.\nΠριν και μετά τη Νέα Ραιδεστό, το μόνο οικισμό που διχοτομεί η εθνική οδός στο μήκος της (47 χλμ) από τη Θεσσαλονίκη έως τον Πολύγυρο, η χάραξη είναι ευθυτενής πράγμα που επιτρέπει στους οδηγούς να αναπτύσσουν μεγάλες ταχύτητες τις οποίες ελάχιστα μειώνουν κατά τη διέλευσή τους από τον οικισμό.\nΓια το λόγο αυτό έχουν γίνει επεμβάσεις μικρής κλίμακας (κυρίως σήμανση) στην περιοχή του οικισμού, ώστε να αυξηθεί η οδική ασφάλεια της οδού. Καθώς διασχίζει τον οικισμό της Νέας Ραιδεστού, απ’ τις δυο μεριές του δρόμου υπάρχει αναπτυγμένη πλήρης οικιστική δόμηση!\nΟφείλουμε όμως με ιδιαίτερη έγνοια να τονίσουμε ότι υπάρχουν μεταξύ άλλων κι ένας παιδικός σταθμός, και νηπιαγωγεία, κι αθλητικές δραστηριότητες (γήπεδα μπάσκετ και ποδοσφαίρου), και το πολιτιστικό κέντρο του δημοτικού διαμερίσματος, καθώς επίσης και εμπορικές δραστηριότητες, όπως και η ίδια η Λαϊκή Αγορά που, κάθε Τετάρτη, φτάνει ως την Εθνική οδό… Αυτό σημαίνει ότι είναι αυξημένη η διέλευση των πεζών γενικότερα και των ευπαθών ομάδων (παιδιά και ηλικιωμένοι) ειδικότερα.\nΔυστυχώς, ο απολογισμός ατυχημάτων κάθε χρόνο και συχνά θανατηφόρων είναι τραγικός. Οι διαμαρτυρίες των κατοίκων είναι εξ ανάγκης συχνές, όμως οι άρχοντες δηλώνουν όλοι αναρμόδιοι.\nΤο Υπουργείο Υποδομών υλοποιεί μελέτες με τις οποίες σχεδιάζεται η παράκαμψη του οικισμού και η διοχέτευση της κυκλοφορίας βόρεια αυτού, με οδό τεσσάρων λωρίδων κυκλοφορίας, με διαχωρισμένα οδοστρώματα και ανισόπεδους κόμβους. Η υλοποίηση της μελέτης αυτή έχει καθυστερήσει τραγικά...\nΑκόμα και εάν υπάρξει σχετική πρόοδος με την ωρίμανση της μελέτης, θα είναι δύσκολο να βρεθούν τα χρήματα για την κατασκευή του.\nΕν τω μεταξύ τα θύματα στη Νέα Ραιδεστό αυξάνονται….\nΗ μοιραία διασταύρωση για έναν νεαρό μοτοσυκλετιστή που έχασε τη ζωή του πριν λιγο καιρό\nΠροφανώς για αυτούς τους λόγους, επειδή δηλαδή αφ’ ενός η βόρεια παράκαμψη αργεί πολύ, αφ’ ετέρου διότι το πρόβλημα παραμένει και δεν αφήνει τους κατοίκους της Ραιδεστού να ησυχάσουν, προτείνεται η υλοποίηση της νότιας παράκαμψης του οικισμού στα πλαίσια αναβάθμισης της εθνικής οδού Θεσσαλονίκης – Πολυγύρου, όπως ακριβώς περιγράφεται στην σχετική Απόφαση Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΔΑ: ΒΛ9ΣΟΡ1Υ-ΔΛΨ, ΑΕΠΟ6774/26-09-2013).\nΤο ελάχιστο μήκος παράκαμψης που απαιτείται για τη Νέα Ραιδεστό από τη νότια πλευρά της είναι τάξης των 2,5 – 3,0 χλμ.\nΘα χρησιμοποιηθεί σε μεγάλο μήκος υπάρχουσα αγροτική οδός, η οποία είναι και το όριο της επέκτασης του οικισμού. Καθώς η οδός θα είναι επίγεια, χωρίς δηλαδή μεγάλες χωματουργικές εργασίες και θα συνδέεται με το υφιστάμενο οδικό δίκτυο με ισόπεδους κόμβους, τόσο το έργο όσο και οι απαλλοτριώσεις θα στοιχίσουν το minimum δυνατόν, δηλαδή το κόστος απαλλοτριώσεων εκτιμάται σε 1,5 εκ €, ενώ το κόστος κατασκευής εκτιμάται ότι θα είναι της τάξης των 5 εκ.€.\nΌσοι ενδεχομένως ισχυρισθούν ότι οι εμπορικές δραστηριότητες επί της υφιστάμενης οδού θα πληγούν σημαντικά, ας ρίξουν μια ματιά στο τι συμβαίνει σε παρακείμενους αναπτυγμένους οικισμούς και ας μας ενημερώσουν αν είναι πιο σημαντικό το κόστος της ανθρώπινης ζωής ή το κόστος της εμπορικής τους δραστηριότητας.\nΑυτό που απαιτείται να κάνουν οι άρχοντες του τόπου είναι να πιέζουν τις αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου Υποδομών προς αυτή την κατεύθυνση.\nΕάν ήδη το έχουν κάνει να το γνωστοποιήσουν στους ενδιαφερόμενους πολίτες και να μην γίνονται συνεννοήσεις κάτω από το τραπέζι....\nΗ πρόταση της "Παρέμβασης Πολιτών"\nΟδική παράκαμψη Νέας Ραιδεστού - Η πρόταση της "Παρέμβασης Πολιτών" Reviewed by . on 5/14/2019 06:00:00 μ.μ. Rating: 5


σπόρος γκαζόν ΚΙΚΟΥΓΙΟΥ - Penisetum Glandestinum - texnagron.gr\nΣΠΟΡΟΙ ΓΚΑΖΟΝ » σπόρος γκαζόν ΚΙΚΟΥΓΙΟΥ - Penisetum Glandestinum\nΟ σπόρος γκαζόν ΚΙΚΟΥΓΙΟΥ είναι θερμόφιλη ποικιλία γρήγορης εξάπλωσης. Προσαρμόζεται άριστα σε παράκτιες περιοχές καθώς έχει εξαιρετική αντοχή στην ξηρασία και την αλατότητα. Ληθαργεί τον χειμώνα μόνο σε βόρειες περιοχές. Σπέρνεται μόνο του ή σε μείγμα με άλλα ψυχρόφιλα είδη. Χρήση σε παραθαλάσσια αλατώδη εδάφη.


Phoenician Taverna, Mason - Κριτικές εστιατορίων - TripAdvisor\nMason: Πακέτα διακοπών\nPhoenician Taverna: Εστιατόρια στην περιοχή\nMason: Το καλύτερο γεύμα με Τάπας\nΔραστηριότητες κοντά σε: Phoenician Taverna\nΝο 2 από 124 Εστιατόρια - Mason\nΤο Best αυθεντικό φαγητό στο Cincinnati\nΤο Best Λιβάνου-ελληνικό φαγητό που έχω φάει!\nΜια όαση για έναν Vegan ταξιδεύουν σε αυτή την περιοχή!\nΑπροσδόκητη γευστική εμπειρία\nΕξαιρετικό φαγητό, φιλική εξυπηρέτηση, αξίζει την προσοχή σας!\nΚοντινά ξενοδοχείαΔείτε και τα 18 ξενοδοχεία (Mason)\nΛάβετε γρήγορα απαντήσεις από το προσωπικό του Phoenician Taverna και από προηγούμενους επισκέπτες.\nΠρόσβαση σε αναπηρική καρέκλα, Σερβίρει αλκοόλ, Πλήρες μπαρ, Φαγητό σε πακέτο, Κρατήσεις, Καθίσματα, Με προσωπικό σερβιρίσματος, Διαθέσιμο πάρκινγκ, Δωρεάν πάρκινγκ εκτός δρόμου, Κρασί και μπύρα, Δέχεται American Express, Δέχεται Mastercard, Δέχεται Visa, Δέχεται Discover, Δέχεται πιστωτικές κάρτες\nΔιεύθυνση: 7944 S Mason Montgomery Rd, Mason, OH 45040-8249\nΑριθμός τηλεφώνου: +1 513-770-0027


Εμ. Μακρόν: Σχέδιο πάταξης του «ισλαμικού αυτονομισμού» στις μουσουλμανικές κοινότητες | Liberal.gr\nΕμ. Μακρόν: Σχέδιο πάταξης του «ισλαμικού αυτονομισμού» στις μουσουλμανικές κοινότητες\nΗ Γαλλία αντιμετωπίζει εδώ και χρόνια προβλήματα από Ισλαμιστές τρομοκράτες με γαλλική υπηκοότητα, η κυβέρνηση του Μακρόν όμως ανησυχεί όλο και περισσότερο από ευρύτερες ενδείξεις ριζοσπαστικοποίησης – συχνά όχι βίαιης – στο εσωτερικό των μουσουλμανικών κοινοτήτων, αναφέρει το πρακτορείο Reuters.\n*Ελλάδα - Αλβανία πάνε στη Χάγη για τις θαλάσσιες ζώνες


Τα πάντα για Tim Berners-Lee - Digital Life!\nby Christine Kitsati Μία online "Magna Carta" είναι απαραίτητη για την προστασία της ανεξαρτησίας και της ελευθερίας στον Παγκόσμιο Ιστό, αναφέρει ο δημιουργός του, ο οποίος, μεταξύ άλλων, μίλησε στη Guardian για το θέμα δίνοντας μία άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη. Με αυτόν τον τρόπο, ο δημιουργός του Παγκοσμίου Ιστού μίλησε πρακτικά για την ανάγκη ύπαρξης ενός "καταστατικού χάρτη" που θα προστατεύει […] 12 Μαρτίου 2014 at 04:06 μμ


Μαρία Παπαδοπούλου, Author at Webmag.gr - Page 24 of 29\nΌλοι χρησιμοποιούμε ηλεκτρονικό υπολογιστή στις μέρες μας, πόσοι μπορούν ωστόσο να δηλώσουν πως γνωρίζουν καλά τον κόσμο της πληροφορικής; Λίγοι προφανώς, μιας και οι περισσότεροι αγνοούμε ακόμα και βασικές λειτουργίες ΔΕΙΤΕ ΤΩΡΑ\nΑλ. Τσίπρας: Εξοργιστική η ψηφοθηρική εργαλειοποίηση της αναπηρίας που επιχειρεί ο κος Μητσοτάκης | ΠΟΛΙΤΙΚΗ\n«Η ψηφοθηρική εργαλειοποίηση της αναπηρίας που επιχειρεί ο κος Μητσοτάκης είναι εξοργιστική. Μειώνει τα άτομα με αναπηρία» δήλωσε σήμερα ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας στην Ξάνθη. «Δεν έπαθε καμία ηθική ΔΕΙΤΕ ΤΩΡΑ\nΑπό την έντυπη έκδοση Του Φάνη Ζώηfzois@naftemporiki.gr Στην επόμενη φάση περνά η διεκδίκηση του έργου, προϋπολογισμού 200 εκατ. ευρώ περίπου, για την κατασκευή και λειτουργία εμπορευματικού κέντρου στο πρώην στρατόπεδο ΔΕΙΤΕ ΤΩΡΑ\nΣκίτσο του Ηλία Μακρή (05.05.19) | Σκίτσα\n<!– Σκίτσο του Ηλία Μακρή (05.05.19) | Σκίτσα | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΔΕΙΤΕ ΤΩΡΑ\nΈνας νέος τρόπος αποθήκευσης πληροφορίας σε μόρια θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα τη διατήρηση των περιεχομένων της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Νέας Υόρκης σε μια κουταλιά πρωτεϊνών, χωρίς να απαιτείται ΔΕΙΤΕ ΤΩΡΑ\nΤο ΚΙΝΑΛ για την υπουργοποίηση Θεοχαρόπουλου: Η συναλλαγή ολοκληρώθηκε | ΠΟΛΙΤΙΚΗ\nΜε μία λιτή ανακοίνωση το Κίνημα Αλλαγής σχολίασε την υπουργοποίηση του Θανάση Θεοχαρόπουλου στο υπουργείο Τουρισμού, στη θέση της Έλενας Κουντουρά που παραιτήθηκε καθώς είναι υποψήφια με τον ΣΥΡΙΖΑ για ΔΕΙΤΕ ΤΩΡΑ\nΤα αποτελέσματα των τοπικών εκλογών στη Βρετανία, τα οποία ήταν ουσιαστικά ένα «ράπισμα» τόσο για τους Τόρις όσο και για τους Εργατικούς, πυροδότησαν ένα ράλι της στερλίνας. Και τούτο γιατί οι ΔΕΙΤΕ ΤΩΡΑ\nΕυ. Αποστολάκης: Οι Ενοπλες Δυνάμεις αποτελούν εγγύηση για την προάσπιση της εδαφικής μας ακεραιότητας | ΠΟΛΙΤΙΚΗ\n«Οι Ενοπλες Δυνάμεις, να γνωρίζουν όλοι, αποτελούν εγγύηση για την προάσπιση της εδαφικής μας ακεραιότητας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας», επεσήμανε μεταξύ άλλων ο υπουργός Εθνικής Αμυνας, Ευάγγελος Αποστολάκης, ΔΕΙΤΕ ΤΩΡΑ\nΤο «ατύχημα» της Έμιλι Ραταϊκόφσκι που… έριξε το Instagram – Newsbeast\nΜπορεί να είναι στον «αέρα» του Instagram λιγότερο από μια ημέρα, αλλά η νέα φωτογραφία που πόσταρε η Έμιλι Ρατακόφσκι έχει δημιουργήσει… πανικό, έχοντας προσελκύσει πάρα πολύ κόσμο, με τα ΔΕΙΤΕ ΤΩΡΑ\nΠροηγούμενα 1 … 23 24 25 … 29 Επόμενα


Primo Bake Λαδόκολλα 8m x 38cm | ΒΙΟΧΑΛ ΑΡΑΠΟΣ ΣΠΥΡΟΣ ΕΠΕ\nPrimo Bake Λαδόκολλα 8m x 38cm\nΑΡΧΙΚΗ → Προϊόντα → Primo Bake Λαδόκολλα 8m x 38cm\nΟικονομική συσκευασία Λαδόκολλας καθημερινής χρήσης.\nΔιατίθεται σε ρολά 8m μήκος x 38cm πλάτος\nΚωδικός προϊόντος: 80Π.0370 Κατηγορίες: ΣΥΣΚΕΥΑΣΙΕΣ ΤΡΟΦΙΜΩΝ, ΑΝΤΙΚΟΛΛΗΤΙΚΟ ΧΑΡΤΙ-ΛΑΔΟΚΟΛΛΑ\nΟικονομική συσκευασία Λαδόκολλας καθημερινής χρήσης. Διατίθεται σε ρολά 8m μήκος x 38cm πλάτος Συσκευασία:25τεμάχια/κιβώτιο\nPrimo Διαφανής μεμβράνη 250mx35cm\nΑλουμινόχαρτο «InterFoil» 40m


Υπηρεσίες ψυχοκοινωνικής και νομικής υποστήριξης σε πρόσφυγες | ARSIS\nΥπηρεσίες ψυχοκοινωνικής και νομικής υποστήριξης σε πρόσφυγες\nΤο πρόγραμμα «PSS-MH Office» της ΑΡΣΙΣ, το οποίο υλοποιείται υπό τη χρηματοδότηση των German Doctors, ξεκίνησε το Νοέμβριο του 2018 με σκοπό την παροχή υπηρεσιών ψυχοκοινωνικής υποστήριξης και ψυχικής υγείας, καθώς και υπηρεσιών νομικής στήριξης, σε πρόσφυγες και μετανάστες.\nΑπευθύνεται κυρίως σε επιζώντες βασανιστηρίων, πρόσφυγες ή μετανάστες. Ήρθε να καλύψει μέρος του κενού που υπήρχε στη Βόρεια Ελλάδα σχετικά με την ύπαρξη εξειδικευμένης δομής παροχής υπηρεσιών σε θύματα βασανιστηρίων. Απώτερος στόχος είναι η παροχή ενός ολοκληρωμένου πλαισίου υποστήριξης του εξυπηρετούμενου πληθυσμού.\nΠροκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος αυτός δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην ολιστική προσέγγιση μέσω της διεπιστημονικής ομάδας του προγράμματος αλλά και μέσω της διασύνδεσης μεταξύ των φορέων (ΜΚΟ και δημόσιοι φορείς).\nΣτην εκπαίδευση του προσωπικού του προγράμματος συνέβαλαν, μέσω της υλοποίησης εκπαιδευτικών σεμιναρίων, η σύμπραξη των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες και της Βαβέλ. Οι φορείς αυτοί συνεργάζονται για την αποκατάσταση επιζώντων βασανιστηρίων στην Αθήνα.\nΟι εξυπηρετούμενοι εντάσσονται στο πρόγραμμα μέσω της παραπομπής τους από άλλους οργανισμούς/προγράμματα/υπηρεσίες. Το πρόγραμμα απευθύνεται σε ενήλικες πρόσφυγες ή μετανάστες. Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, προτεραιότητα δίνεται σε εξυπηρετούμενους που έχουν υποστεί βασανιστήρια ή άλλης μορφής κακομεταχείριση σύμφωνα με τον ακόλουθο ορισμό της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού:\n-Το βασανιστήριο αφορά σε σοβαρό πόνο ή οδύνη, είτε σε σωματικό είτε σε ψυχικό επίπεδο, που προκλήθηκε για σκοπούς όπως είναι η απόκτηση πληροφοριών ή η ομολογία, η άσκηση πίεσης, ο εκφοβισμός ή η ταπείνωση.\n-Η σκληρή ή απάνθρωπη μεταχείριση αφορά σε πράξεις που προκαλούν σοβαρό πόνο ή οδύνη, είτε σε σωματικό είτε σε ψυχικό επίπεδο, ή που συνιστά μια σοβαρή βαναυσότητα απέναντι στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Σε αντίθεση με την περίπτωση του βασανιστηρίου, αυτές οι πράξεις δε χρειάζεται να έχουν διαπραχθεί για συγκεκριμένο σκοπό.\n-Η εξευτελιστική ή ταπεινωτική μεταχείριση αφορά σε πράξεις που περιλαμβάνουν πραγματική και σοβαρή προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και που η έντασή τους είναι τέτοια που κάθε λογικός άνθρωπος θα ένιωθε εξοργισμένος.\nΟι υπηρεσίες του προγράμματος παρέχονται σε άτομα που μιλούν κουρμαντζί, φαρσί, σορανί, νταρί, αραβικά, γαλλικά και αγγλικά.\nΤο προσωπικό του προγράμματος απαρτίζεται από:\n-1 κοινωνική λειτουργό\n-1 δικηγόρο και\n-3 διερμηνείς/διαπολιτισμικούς μεσολαβητές.


Καθαρισμός του Βοϊδομάτη από κορμούς δέντρων. | Δημοτικό Ραδιόφωνο Ιωαννίνων\nΑρχική / Επικαιρότητα / Καθαρισμός του Βοϊδομάτη από κορμούς δέντρων.\n20 Ιουνίου 2018 Επικαιρότητα, ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ 576 Views\nκαθαρισμος βοιδοματη 2018-06-20\nTags καθαρισμος βοιδοματη\nΠροηγούμενο 15 χρόνια σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας στα Ιωάννινα.\nΕπόμενο Μήνυση για φθορά δημοτικής περιουσίας.


AETOI-ΕΛΛΑΣ: Τα 2 ακραία είδη ανθρωπότυπων, ο εβραϊκός και ο ελληνικός\nΤους ταλαντούχους τους μισούν, γιατί απειλούν τον σχεδιασμό. Απόδειξη; Ο Ιησούς. Ο λαός των δειλών γέννησε τον "υπεράνθρωπο" και τον απέβαλε από την κοινωνία του. Δεν τον εκμεταλλεύτηκε, για να ολοκληρώσει μια επιτυχή πορεία, αλλά τον σταύρωσε, για να μην αλλάξει το μοντέλο της λειτουργίας του. Οι δειλοί Εβραίοι βολεύονταν από την "ακέφαλη" λειτουργία και γι' αυτό σταύρωσαν την πιο μεγάλη και γενναία μορφή που γεννήθηκε στον κόσμο. Η "γιορτή" τους —και άρα ο στόχος τους— επιτυγχάνεται, όταν φτάσουν όλοι μαζί εκεί όπου θέλουν. Στη διαδρο μή κλαίνε τους νεκρούς συντρόφους και στον τερματισμό γιορτάζουν όλοι.\nΑντίθετα ο ελληνικός ανθρωπότυπος στηρίζεται στα ακριβώς αντίθετα πράγματα. Επιβιώνουν τα άτομα και απλά λόγω αριθμού επιβιώνει ο λαός. Ο ελληνικός ανθρωπότυπος είναι γενναίος, γιατί αγωνίζεται να επιβιώσει σε προσωπικό επίπεδο. Αναγκαστικά δηλαδή οι Έλληνες εξουσια στές επιλέγουν τη διαπαιδαγώγηση που γεννά γενναίους ανθρώπους, οι οποίοι θα μπορούν να επιβιώνουν μόνοι τους. Στόχος τους, για να λύσουν το πρόβλημα της επιβίωσης, είναι ο "υπεράνθρωπος", που επιβιώνει παντού μόνος του. Ο "υπεράνθρωπος", που, αφού δεν θα έχει ανάγκη να λύσει το δικό του πρόβλημα επιβίωσης, θα βοηθήσει τον λαό του. Ο "υπεράνθρωπος", ο οποίος θα γίνει πρότυπο του λαού και θα οδηγήσει στη μίμηση. Όπως οι Εβραίοι θέλουν να δημιουργήσουν τον "υπερλαό", για να επιβιώνουν μόνιμα ως λαός, έτσι και οι Έλληνες θέλουν να δημιουργήσουν τους "υπεράνθρωπους", για να επιβιώνουν επίσης μόνιμα ως λαός.\nΓια όσο διάστημα οι Έλληνες δεν έχουν φυσικό ηγέτη, δεν μπορούν να συναγωνιστούν τους Εβραίους ως λαός. Γιατί; Γιατί ο εβραϊκός λαός "ακέφαλος" μένει συσπειρωμένος και φτάνει στο "ζενίθ" των δυνατοτήτων του. Αντίθετα ο ελληνικός λαός "ακέφαλος" απλά επιβιώνει και "σκορπίζει". "Σκορπίζει", γιατί ο καθένας, προκειμένου να κάνει το δικό του, λειτουργεί διασπα στικά για τον λαό. Από τη διαδικασία αυτήν βέβαια προέρχεται και το δημοκρατικό πολίτευμα. Τα "θηρία" δεν μπορούν να συνυπάρξουν κάτω από άλλες συνθήκες. Αντίθετα, όταν ο λαός συντί θεται από "ρολίστες", δημοκρατία δεν υπάρχει, αλλά υπάρχει αποτελεσματικότητα, όταν τα πάντα λειτουργούν οργανωμένα. Δεν υπάρχει δημοκρατία σε μια τέτοια περίπτωση, για τους ίδιους λόγους που δεν υπάρχει δημοκρατία μέσα στο χειρουργείο. Μέσα στο χειρουργείο ο καθένας "παίζει" τον ρόλο για τον οποίο έχει εκπαιδευτεί. Αν αρχίσει να μαλώνει ο χειρουργός με τη νοσοκόμα, θα πεθάνει ο ασθενής. Από τη στιγμή που δεν πεθαίνει ο ασθενής, σημαίνει ότι ο καθένας κάνει αυτό που πρέπει για τον ρόλο του.\nΚάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους λαούς. Για να επιβιώνουν οι Εβραίοι, σημαίνει ότι όλοι οι Εβραίοι κάνουν τη δουλειά για την οποία έχουν εκπαιδευτεί. Αντίθετα οι Έλληνες, για να επιβιώ σουν, "σκορπίζουν", εφόσον δεν μπορούν ν' αναλάβουν ρόλους. Δεν μπορούν να συνα γω νι στούν τους Εβραίους, γιατί δεν μπορεί το άτομο —όσο χαρισματικό και να είναι— να συνα γω νιστεί μόνο του έναν ολόκληρο λαό. Ο ελληνικός λαός μόνον υπό την ηγεσία "υπεράνθρωπου" συσπειρώνεται και λειτουργεί πραγματικά ως λαός. Όταν συμβαίνει αυτό, είναι πρακτικά ανίκητος. Δεν υπάρχει δύναμη στον κόσμο, που να μπορεί να τον απειλήσει στοιχειωδώς. Δεν υπάρχει ανθρώπινη γνώση, που να μπορεί να τον "καπελώσει".\nΕδώ και χιλιάδες χρόνια δεν υπάρχει εξουσία, που να μην απαγορεύει ρητά και κατηγορη ματικά τον εξελληνισμό των λαών. Εδώ και αιώνες η πιθανή "αναγέννηση" των Ελλήνων είναι ο μόνιμος εφιάλτης της Ρώμης. Η Ρώμη, γνωρίζοντας τον κίνδυνο, φρόντιζε να συντηρεί εκείνες τις συνθήκες, που τους διατηρούν σε αδυναμία. Απέφευγε συστηματικά να δώσει τη δυνατότητα στους Έλληνες να "ξαναγεννηθούν" ως ομοιογενής λαός. Φοβόταν ότι, αν δημιουργούνταν ένας τέτοιος λαός, θα υπήρχε κίνδυνος μέσα από τις εσωτερικές συγκρούσεις να γεννηθεί "υπερ άνθρωπος", ο οποίος θα "γεννήσει" "υπεράνθρωπους" που θα τον ακολουθούν. Φοβόταν ότι μια φυσική ελληνική ηγεσία θα τους έστρεφε εναντίον της.\nΓι' αυτόν τον λόγο μισούσε την ελληνική διαπαιδαγώγηση κι απαγόρευε ρητά από τις εθνικές εξουσίες τη δημιουργία ομοιογενούς ελληνικού λαού. Για τη Ρώμη η ιδανική διαπαιδαγώγηση των λαών γινόταν με την Παλαιά Διαθήκη, που γεννά δειλούς "εβραιοχριστιανούς" και όχι τα Ομηρικά Έπη, που γεννούν γενναίους Έλληνες. Δεν ήθελε Έλληνες σε μεγάλες "συγκεν τρώσεις" και όσους αναπόφευκτα θα υπήρχαν τους ήθελε "σκόρπιους". Μέσα από τα χριστιανικά συστήματα παιδείας επεδίωξε την εξειδίκευση στη μόρφωση, ώστε ν' αποφύγει τον εξελληνισμό πολλών ανθρώπων. Έχοντας την άνεση να ελέγχει τα συστήματα παιδείας, απέφευγαν να κάνουν την ελληνική παιδεία μια μαζική παιδεία. Την ελληνική γνώση την έδιναν μόνον στην ανώτατη εκπαίδευση, για να μπορούν να διαφθείρουν τους λίγους Έλληνες οι οποίοι θα "παράγονταν" από αυτήν.\nΌλα αυτά οι Εβραίοι τα γνώριζαν, αλλά τα υποτίμησαν, εξαιτίας του υποτιθέμενου πανίσχυ ρου κομμουνιστικού κινδύνου. Οι Εβραίοι τόλμησαν να "παίξουν" μ' αυτό που για την εξουσία απαγορεύεται δια ροπάλου. Ο πλέον δειλός λαός του κόσμου συνετέλεσε στο να "ξαναγεννηθεί" ο πιο επικίνδυνος λαός για την εξουσία. Δημιούργησαν μια νέα κοινωνία Ελλήνων τόσο αμιγώς ελληνική, που όμοιά της είχε να δει η ανθρωπότητα από τα αρχαία χρόνια. Η ελληνική κοινωνία σήμερα σε ένα πολύ μεγάλο φάσμα ηλικιών, που ξεκινά από τους σημερινούς εικοσάχρονους μέχρι τους πενηντάρηδες είναι καθαρά ελληνική και ως εκ τούτου επικίνδυνη. Μια κοινωνία απόλυτα όμοια μ' αυτήν που κάποτε "ξεπάτωνε" ολόκληρες αυτοκρατορίες. Μια κοινωνία, που, όταν οι υπόλοιποι χριστιανοί μάθαιναν να μιμούνται τον κακομοίρη και μοιρολάτρη Ισαάκ, αυτή μάθαινε να μιμείται τον γενναίο και ανυπότακτο Αχιλλέα. Μια κοινωνία λίγο κακομαθημένη, λίγο τεμπέλικη, λίγο του βολέματος, αλλά μέχρι το "κόκαλο" ελληνική.\nΚάτι ανάλογο συμβαίνει και μ' αυτούς που είναι κάτω των 30. Αυτοί δεν έχουν διαμορφω μένα πλήρως τα χαρακτηριστικά τους κι έχουν μπει στην διαδικασία αναπροσαρμογής. "Παλεύουν" δηλαδή να διαμορφώσουν τα χαρακτηριστικά τους με βάση τη Νέα Εποχή. "Τρέχουν", για ν' αποκτήσουν τα προσόντα που αντιλαμβάνονται ότι θα είναι τ' απαραίτητα για την "επιτυχία" μέσα στις νέες συνθήκες. Οι ισχυρότεροι από αυτούς έχουν ήδη αποκτήσει υπεροχή με βάση τα νέα δεδομένα και είναι βέβαιον ότι θα ελέγξουν τους πιο αδύναμους ομοίους τους στη μάχη για τα "πόστα".


Σε απόσταση 20 λεπτών με τα πόδια από το σπίτι μου βρίσκονται 31 ναοί βουδισμού ζεν: οι 11 είναι διαφόρων παρακλαδιών της σέχτας Ρινζάι-σου και οι υπόλοιποι 20 είναι της σέχτας Σότο-σου με την οποία και προσωπικά συνδέομαι. Από τους 31 αυτούς ναούς, κανένας (το επαναλαμβάνω για έμφαση: κανένας) δεν έχει καθημερινά προγράμματα της άσκησης ζαζέν..\n«Παραπονιέται πολύς κόσμος γι αυτά που γράφεις στον Πανελλήνιο Οδηγό Πολεμικών Τεχνών» μου έλεγε τις προάλλες φίλος και εκπαιδευτής αϊκίντο αναφερόμενος στις συγκρίσεις μου περί Ελλάδας και Ιαπωνίας και ειδικά σε ό,τι σχετίζεται με το βαθμολογικό επίπεδο των εκπαιδευτών εδώ. Κατά το φίλο μου, οι αντιρρήσεις των επικριτών μου εστιάζουν..\nΤον τελευταίο καιρό, έχει κάνει το γύρο των ενασχολούμενων με τις κορίου στο Facebook, η περίπτωση ενός Βρετανού ο οποίος υποτίθεται ότι κάνει μια έρευνα σχετικά με τις «πραγματικές πολεμικές τέχνες της Ιαπωνίας». Ο άνθρωπος αυτός έχει μια αρκετά μακρόχρονη σχέση με τη χώρα και ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το νιντζούτσου (εκτός των γνωστών ..\nΟ φίλος μου ο Πίτερ (κείμενά του έχουμε δημοσιεύσει και στον πανελλήνιο οδηγό πολεμικών τεχνών εδώ ) ανέβασε στο μπλογκ του ένα πολύ ωραίο άρθρο σχετικά με το «νιν» (忍) την επιμονή και υπομονή που συνοδεύει (ή που, εν πάση περιπτώσει πρέπει να συνοδεύει) την εξάσκηση στις πολεμικές τέχνες –και, τελικά, κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα. ..


Quvenzhané Wallis: Είναι μόλις 9 ετών και είναι υποψήφια για Όσκαρ! - Tlife.gr\n12.01.2013 | 18:47\nQuvenzhané Wallis: Είναι μόλις 9 ετών και είναι υποψήφια για Όσκαρ!\nΠριν λίγες ημέρες ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες για τα βραβεία Όσκαρ! Ανάμεσα σε αυτές, στην κατηγορία πρώτου γυναικείου ρόλου, είναι και η μικρότερη υποψήφια που υπήρξε ποτέ στην ιστορία του θεσμού. Η Quvenzhané Wallis που πρωταγωνιστεί στην ταινία “Μυθικά Πλάσματα Του Νότου” είναι μόλις 9 ετών!\nΗ μικρούλα έχει ενθουσιάσει τόσο τους κριτικούς όσο και το κοινό με τον ρόλο της Hushpuppy που ενσάρκωσε στην δραματική ταινία. Το ακόμα πιο απίστευτο είναι ότι η Quvenzhané έχει ήδη στην συλλογή της αρκετά βραβεία.\nΌταν επιλέχτηκε να παίξει στο “Beasts of the Southern Wild” ήταν μόλις 5 ετών και τα γυρίσματα έγιναν ένα χρόνο μετά. Η 6χρονη πρωταγωνίστρια διασκέδασε πολύ με την συμμετοχή της στην ταινία και φυσικά θα χαρεί ακόμα περισσότερο την ημέρα που θα βρεθεί στο κόκκινο χαλί μαζί με δεκάδες καταξιωμένους αστέρες του Hollywood.\nΑξίζει να αναφέρουμε ότι συνυποψήφιες της Quvenzhané στην ίδια κατηγορία είναι η Jessica Chastain για το Zero Dark Thirty, η Jennifer Lawrence για το Silver Linings Playbook, η Emmanuelle Riva για το Amour και η Naomi Watts για το The Impossible.\nΔες τον χαριτωμένο λόγο που έβγαλε όταν βραβεύτηκε στα Critics Choice Awards!


Πίστωση χρόνου δίνει τώρα η Τρόικα! - epirusday.gr\nΠίστωση χρόνου δίνει τώρα η Τρόικα!\n| Αφού εφαρμόσανε την πιο σκληρή και αποπνικτική πολιτική σε έναν ολόκληρο λαό, τώρα βάζουνε στο "τελευταίο συρτάρι" τα αυστηρά χρονοδιαγράμματα και δίνουνε... πίστωση χρόνου!\nΤο λάθος του στις προβλέψεις για την Ελλάδα παραδέχθηκε για δεύτερη φορά το Δ.Ν.Τ, το οποίο προετοιμάζει τη νέα αποστολή εμπειρογνωμόνων στην Ελλάδα για να διαπιστώσει που βρίσκεται το πρόγραμμα.\nΑπαντώντας την Πέμπτη σε σχετική ερώτηση , ο εκπρόσωπος του Δ.Ν.Τ\nΤζέρι Ράις, «ομολόγησε» ότι η έκθεση Μπλανσάρ, που κάνει λόγο για λάθος στο πρόγραμμα λιτότητας της χώρας μας, ισχύει.\nΣε ερώτηση ανταποκριτών ελληνικών μέσω στην Ουάσιγκτον ότι «στις 3 Ιανουαρίου ο Ολιβιέ Μπλανσάρ εξέδωσε έκθεση με τον Ντάνιελ Λι και, σύμφωνα με πολλά μέσα ενημέρωσης σε όλο τον κόσμο, αυτό που έγραψε είναι ένα καταπληκτικό mea culpa» και ότι «η εφημερίδα "Washington Post" υποστήριξε ότι κορυφαίος οικονομολόγος του Δ.Ν.Τ αναγνώρισε ότι το Ταμείο τίναξε στον αέρα τις προβλέψεις του για την Ελλάδα και για άλλες ευρωπαϊκές οικονομίες, επειδή δεν κατανόησαν πλήρως ότι οι προσπάθειες λιτότητας της κυβέρνησης θα μπορούσαν να υπονομεύσουν την οικονομική ανάπτυξη.\nΜπορείτε να μας πείτε τη θέση του Δ.Ν.Τ, επειδή ο κ. Μπλανσάρ είναι ο κορυφαίος οικονομολόγος εδώ στο ΔΝΤ;», ο κ. Ράις απάντησε στο δημοσιογράφο ως εξής: «Εχετε δίκιο».\nΑυτό προκύπτει και από τη διάθεση που δείχνει η τρόικα, η οποία εκτός από την αναγνώριση του λάθους έχει δώσει οδηγία να υπάρξει ανοχή και «κατανόηση» στην υλοποίηση του προγράμματος στο πρώτο εξάμηνο του 2013.\n| Χρησιμοποιήθηκαν στοιχεία από ρεπορτάζ της εφημερίδας "Το Βήμα"


21-10-2020 • 19:35μμ\nΑνείπωτη τραγωδία κρύβεται πίσω από την αυτοκτονία του Δημήτρη Καμπανάρου ο οποίος αυτοκτόνησε με κυνηγετική καραμπίνα στο σπίτι του.\nΟ αυτόχειρας ιδιοκτήτης του γηροκομείου λύγισε όταν την περασμένη Πέμπτη εντοπίστηκε θετική μια εργαζόμενη ενώ σήμερα εντοπίστηκαν άλλα δύο κρούσματα, που αφορούν μια εργαζόμενη και μια ηλικιωμένη που μεταφέρθηκε στο Σωτηρία. Σύμφωνα μάλιστα με πληροφορίες του newsbreak.gr και ο ίδιος διαγνώστηκε θετικός στον ιό.\nΌσοι τον γνώρισαν μιλούν για έναν εξαιρετικό ανθρώπο που έδινε αγώνα για τους ηλικιωμένους αλλά λύγισε από το άγχος όταν ο εφιάλτης της πανδημίας χτύπησε το γηροκομείο που με τόσο κόπο είχε δημιουργήσει.\nΣύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, πριν αυτοκτονήσει έγραψε γράμμα απευθυνόμενο προς την μητέρα του με το οποίο της ζητούσε συγνώμη για την πράξη του ενώ έγραφε και που θα αφήσει τα περιουσιακά του στοιχεία. Μια μεγάλη τραγωδία.\nΆλλες πληροφορίες εδώ:


Διαβάστε περισσότερα για ΕΑΡΙΝΕΣ ΕΝΔΙΑΜΕΣΕΣ ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ 2019\nΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΩΝ ΤΟ ΠΑΣΧΑ – ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΔΩΡΟΥ - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΙΩΝ - ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ\nΥποβλήθηκε από oesevias_x στις 15 Απρ 2019.\nΕνόψει της εορταστικής περιόδου του Πάσχα και προς διευκόλυνση των Εμπορικών Συλλογών για την κατάρτιση των εορταστικών ωραρίων για τη λειτουργία των καταστημάτων, σας γνωστοποιούμε τα εξής:\nΗ Μεγάλη Εβδομάδα φέτος διαρκεί από την Δευτέρα, 22 Απριλίου έως την Κυριακή, 28 Απριλίου (Κυριακή του Πάσχα). Σε ότι αφορά την λειτουργία των καταστημάτων κατά το Πάσχα, και φέτος όπως άλλωστε συμβαίνει κάθε χρόνο με σχετική απόφαση των Εμπορικών Συλλόγων κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, θα ισχύσει κυρίως το συνεχές και διευρυμένο ωράριο λειτουργίας των καταστημάτων μέχρι τις 21.00 το βράδυ.\nΓια όσους Εμπορικούς Συλλόγους επιθυμούν παράταση του ωραρίου μετά τις 21.00, τότε αυτοί πρέπει να αποταθούν στο Περιφερειακό Συμβούλιο του τόπου τους, το οποίο είναι και αρμόδιο για να αποφασίσει (άρθρο 186 ν. 3852/2010).\nΕφόσον ένας Εμπορικός Σύλλογος επιθυμεί διαφορετικό ωράριο για τη Μεγάλη Παρασκευή, τότε σύμφωνα με το νόμο 435/1976 σε συνδυασμό με τις διατάξεις του ν. 3852/2010, μπορεί να αποταθεί στην Περιφέρεια (Περιφερειάρχη ή/και αρμόδιο Αντιπεριφερειάρχη), αφού όμως πρώτα παράσχει την γνώμη της η τοπική οργάνωση των εργαζομένων και εφόσον αυτό επιβάλλεται από τις τοπικές συνθήκες της περιοχής του.\nΔιαβάστε περισσότερα για ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΩΝ ΤΟ ΠΑΣΧΑ – ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΔΩΡΟΥ - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΙΩΝ - ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ\nΣυνάντηση της ΕΣΕΕ με τον Υπουργό Εσωτερικών\nΥποβλήθηκε από oesevias_x στις 5 Απρ 2019.\nΠραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 4 Απριλίου 2019 η προγραμματισμένη συνάντηση της ΕΣΕΕ με τον Υπουργό Εσωτερικών κ. Αλέξη Χαρίτση. Η ΕΣΕΕ, εκπροσωπούμενη από τον Πρόεδρο κ. Γιώργο Καρανίκα και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου κ.κ Σπύρο Γεροντίτη και Νϊκο Μανεσιώτη, κατέθεσε στον Υπουργό Εσωτερικών ολοκληρωμένο πλαίσιο προτάσεων για την άρση της γραφειοκρατίας, τη μείωση των διοικητικών και οικονομικών βαρών για τις επιχειρήσεις και την εύρυθμη λειτουργία των τοπικών αγορών.\nΔιαβάστε περισσότερα για Συνάντηση της ΕΣΕΕ με τον Υπουργό Εσωτερικών\nΥποβλήθηκε από oesevias_x στις 15 Μαρ 2019.\n«Το σύνολο του εμπορικού κόσμου, ευχαριστεί από καρδιάς τους Έλληνες καταναλωτές».\nΔιαβάστε περισσότερα για Δήλωση του Προέδρου της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας για την 15η Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Καταναλωτή.\nΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΥΠΟΥΡΓΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΜΕΙΩΣΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΩΝ ΕΙΣΦΟΡΩΝ\nΔιαβάστε περισσότερα για ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΥΠΟΥΡΓΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΜΕΙΩΣΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΩΝ ΕΙΣΦΟΡΩΝ


«Λαϊκή Συσπείρωση Καβάλας»: Όμως η «τύχη» δεν θα είναι κάθε φορά με το μέρος μας!\n«Λαϊκή Συσπείρωση Καβάλας»: Όμως η «τύχη» δεν θα είναι κάθε φορά με το μέρος μας! Τεράστιες είναι οι ευθύνες της Δημοτικής Αρχής για τη κατάρρευση της γέφυρας μπροστά από […]\n– Posted on 13 Νοεμβρίου 2018\n«Λαϊκή Συσπείρωση Καβάλας»:\nΕνώ τα προβλήματα της εν λόγω γέφυρας ήταν γνωστά, τα είχαμε θέσει στα προ ημερήσιας διάταξης θέματα της 16ης/08-06-2018 συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου, με το ερώτημα «Διαμαρτυρία κατοίκων για το δρόμο μπροστά από το παλιό Νοσοκομείο», όχι μόνο δεν έκαναν τίποτε, αλλά δεν άρθρωσαν την παραμικρή κουβέντα, απαξιώνοντας τελείως τις ανησυχίες των κατοίκων. Το ότι ήταν ήδη γνωστή η κατάσταση της γέφυρας στη διοίκηση, αναγκάστηκε να το παραδεχτεί και η Δήμαρχος σε δηλώσεις της τοπικό τηλεοπτικό σταθμό, δηλώνοντας ότι η κακή κατάσταση της γέφυρας επισημάνθηκε και από ειδικό επιστήμονα. Ωστόσο δεν έκαναν τίποτε, γιατί κατά την κυνική δήλωση της Δημάρχου «γέφυρες δεν γίνονται κάθε μέρα».\nΤο γεγονός της κατάρρευσης της γέφυρας, ενός πολυσύχναστου δημοτικού και εθνικού αυτοκινητοδρόμου, φέρει τη σφραγίδα της καπιταλιστικής ανάπτυξης που είναι ασύμβατη με τις λαϊκές ανάγκες. Μια ανάπτυξη που έχει πρώτο και κύριο στόχο το κέρδος, την επιδίωξη του κράτους της τοπικής διοίκησης των επιχειρηματικών ομίλων, για μείωση του κόστους συντήρησης την περικοπή κονδυλίων για σύγχρονες, ασφαλείς υποδομές, που μοιραία οδήγησαν στην «αναμενόμενη» κατάρρευση.\nΗ σημερινή εξέλιξη έφερε στο προσκήνιο τα ζητήματα της αντισεισμικής προστασίας και θωράκισης, της αντιπυρικής και αντιπλημμυρικής προστασίας που επανειλημμένα θέτουμε ως Λαϊκή Συσπείρωση στο Δημοτικό Συμβούλιο. Δηλαδή, εκείνα τα έργα που αφορούν την προστασία του λαού από φυσικές και τεχνικές καταστροφές, τα οποία δεν είναι πρώτα στη λίστα των κυβερνήσεων, των περιφερειακών και δημοτικών διοικήσεων, επειδή δεν αποφέρουν κέρδη στους μονοπωλιακούς ομίλους, σε αντίθεση με έργα βιτρίνας ή άλλες υποδομές, π.χ. αυτοκινητόδρομους που με τα διόδια ρέει διαρκώς χρήμα προς τους κατασκευαστικούς ομίλους. Πρακτική και τακτική που ούτε στο ελάχιστο δεν ξεφεύγει η σημερινή δημοτική αρχή. Η πολιτική της σημερινής διοίκησης του Δήμου, αλλά και των εκκολαπτόμενων χαλίφηδων που θέλουν να βρεθούν στη θέση του χαλίφη, που υποκλίνονται σε αυτού του τύπου την «ανάπτυξη», δεν πρόκειται να αλλάξει αν δεν την επιβάλουν με τον αγώνα τους οργανωμένα οι εργαζόμενοι.\nΚαλούμε τους εργαζόμενους της πόλης με αποφάσεις των σωματείων, των συλλόγων, με επιτροπές αγώνα να διεκδικήσουν τη γρήγορη αποκατάσταση της γέφυρας και να απαιτήσουν άμεσα τον αντισεισμικό έλεγχο, σε πρώτη φάση σχολικών υποδομών και δημόσιων χώρων όπου συγκεντρώνονται πολλά άτομα. Να απαιτήσουν σύγχρονες και ασφαλείς υποδομές με έργα αντιπλημμυρικής και αντιπυρικής προστασίας γιατί η «τύχη» δεν θα είναι κάθε φορά με το μέρος μας!.\nTags: Γέφυρα, Εφημερίδες, Λαϊκή Συσπείρωση Καβάλας, Ξάνθη