Τούρκικος καφές, καϊμακλής και μερακλίδικος (της Τέτης Σώλου) « Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία\n« Μεταφραστές και δραγουμάνοι\nΑυτά τα Νόμπελ ποιος θα τα πάρει; »\nThis entry was posted on 5 Οκτωβρίου, 2016 στις 09:40\tand is filed under τούρκικα, Αναδημοσιεύσεις, Γελοιογραφίες, Γλωσσικά δάνεια. Με ετικέτα: Hellas Special, Ξενοφών Ζολώτας, Τέτη Σώλου. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, ή trackback from your own site.\n305 Σχόλια προς “Τούρκικος καφές, καϊμακλής και μερακλίδικος (της Τέτης Σώλου)”\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 09:46\nΜα τι τούρκικος κι ελληνικός ; Για τον κυπριακό λέτε;\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 09:48\n[έπονται άλλοι δύο]\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 09:50\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 09:51\nΚι ο δεύτερος καφές:\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 09:54\nΚι ένας τρίτος καφές:\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 09:55\nΚαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα (καφε)σχόλια, που δίνουν και υλικό για μελλοντικό άρθρο περί καφέ.\n1 Δεν μου ανοίγει ο λίκνος\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 09:56\nνα καταλαβαίναμε… και από Δημοκρατία.\nΑζίζ Νεσίν, Ο καφές και η δημοκρατία, Εκδόσεις Θεμέλιο 1991\nΜετάφραση: Έρμή Αργαίου, σελ. 182,\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:00\nΚαλημέρα ὅλη μέρα. Ἐμένα γιατί μοῦ δίνει τὸ λεξικό τοῦ Μηχιώτη τὴ λέξη «μελτέμι» (ἄρα καὶ τὸ μελτεμάκι) ὡς τουρκικῆς προελεύσεως;\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:01\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:02\nΚι ένας βιενέζικος:\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:03\nΠοιον καφέ; Εδώ τα λαδερά που τρώμε (τα περισσότερα από τα οποία έχουν Τουρκική προέλευση) πάνε να τα βγάλουν Βυζαντινά. Προφανώς την ντομάτα και την πιπεριά, που τις βρίσκουμε στα περισσότερα πιάτα, την είχαν φέρει θαλασσοπόροι στο Βυζάντιο αιώνες πριν ο Κολόμβος ξεκινήσει την εξερεύνησή του για τις Ινδίες.\nΌταν ήμουν στην Αγγλία είχα έναν πολύ καλό φίλο Ιρανό. Έφτιαχνα καφέ και πίναμε παρέα. Εκείνος τον έλεγε turkish, εγώ greek και κανένας μας δεν επιχείρησε να διορθώσει τον άλλο.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:04\nΚαί, ἀλήθεια, ἡ λέξη «τούρκικος» τί προέλευσης εἶναι;\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:05\n8: Διότι είναι τουρκικής προέλευσης και την ξεχάσαμε! Άρα 111+1 είναι οι λέξεις!\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:06\n9 Μπορεί να γράφει έτσι το όνομά του (βαρναλικώς) ο φίλος.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:08\nΚι ο γέρος που ήπιε κατά λάθος το δικό μου νεροζούμι και φώναζε\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:09\n8-13: Έκανα την προσθήκη και τώρα λέω για 111+1 λέξεις\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:11\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:23\nΒυζαντινός καφές, που τον εξύμνησε ο μέγας Ζωρζ:\n«Κανόνισα ένα ραντεβού, με άτομο παρφέ.\nΈβαλα και στη χόβολη βυζαντινό καφέ.»\nΤο καφεζαχαροπλαστείο και το φρεσκοκαβουρντισμένος μάλλον θα πρέπει να θεωρηθούν ελληνοτουρκικής προέλευσης!\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:24\n@11: Πες τον όπως θέλεις, αρκεί να μην είναι ρεβυθόζουμο και να πίνεται. 🙂\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:28\nΠριν από 20 χρόνια βρέθηκα φιλοξενούμενος σε ένα μικροαστικό τούρκικο σπίτι στο Τσεϊχάν μια μικρή πόλη κοντά στα Άδανα. Εκεί για πρώτη φορά διαπίστωσα όχι το πόσες τούρκικες λέξεις χρησιμοποιούμε, αλλά το πόσες πολλές τούρκικες λέξεις μπορούμε να καταλάβουμε σε μια κουβέντα (μιας και υπήρξαν φιλότιμες προσπάθειες επικοινωνίας από όλες τις πλευρές εμείς 4 Έλληνες ενήλικες εκείνοι 3 ενήλικες τούρκοι και 2 παιδιά κανείς από την πλευρά τους δεν ήξερε πάνω από 20-30 λέξεις αγγλικά). Αν και πιστεύω ότι μετά τα τούρκικα σήριαλ αυτή μας η δεξιότητα έχει αυξηθεί. Αυτή η δυνατότητα δεν είναι τεράστιος πλούτος για την γλώσσα μας (στη τελική γείτονες είμαστε δεν ξέρεις τι γίνεται αύριο μεθαύριο);\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:33\nΆκουσα ένα στέλεχος του Λουμίδη να λέει τον καφέ, σμυρναίικο.\nΣτην Τουρκία η προτίμησή τους είναι το τσάι και όχι ο καφές.\nΤελευταία που βρέθηκα εκεί είχα την πρόνοια να ζητήσω και να μου γράψει ο ξεναγός σε ένα χαρτί την τούρκικη ονομασία για ένα καφέ μέτριο και με καϊμάκι. Έβγαζα λοιπόν το χαρτί το έδειχνα στο γκαρσόνι και η απολάμβανα έναν…σμυρναίικο καφέ.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:39\nΩραίο το άρθρο. Θα ενδιέφερε ίσως μια αναζήτηση στο από πότε καθιερώθηκε η φράση «έκαστος στο είδος του», που αργότερα βέβαια πήρε την προσθήκη με το Λουμίδη…\nΥπήρχε φυσικά και το συναφές «Έκαστος εφ’ ω ετάχθη».\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:45\nΟ Ζολώτας πάντως λοιδωρήθηκε και χαρακτηρίστικε εθνικιστής κυρίως επειδή έγινε άθελά του αντικείμενο εκμετάλλευσης από εθνικιστές. Ο ίδιος έχει πει ότι έγραψε εκείνο τον περιβόητο λόγο γιατί βαριόταν να γράψει σοβαρό λόγο, το θεωρούσε αγγαρία και είπε να το διασκεδάσει. Αναρρωτιέμαι όμως μήπως το σημερινό κείμενο αυτό, είναι στο άλλο άκρο; Αν δεχτούμε βέβαια ότι το κείμενο του Ζολώτα είναι εθνικιστικό. Διότι δεν καταλαβαίνω γιατί τέτοια πρεμούρα να υπερασπιστούμε με τέτοια θέρμη τις τουρκικές λέξεις; Όλες οι γλώσσες έχουν επηρεαστεί από γλώσσες γειτονικών λαών ή λαών με τους οποίους συνέζησαν αλλά δεν κάνουν έτσι. Και γιατί όχι κείμενο με 111 ιταλικές λέξεις ή σλάβικες λέξεις;\nΌσον αφορά τη λέξη «καφέ», η λέξη είναι διεθνής. Από εκεί που την πήρανε οι Τούρκοι τήν πήραμε κι εμείς. Ταυτόχρονα. Ο εν λόγω καφές, ανεξάρτητα από το τι λέει η Ουνέσκο δεν είναι περισσότερο τουρκικός από ελληνικός. Διότι ναι μεν επιννοήθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, όμως οι Έλληνες ήταν κυρίως αυτοί που τον έφτιαχναν και τον διέδωσαν. Οι Τούρκοι προτιμούν γενικώς το τσάι από τον καφέ κι όταν πας επίσκεψη σε τουρκικό σπίτι θα σε ρωτήσουν αν θα πιεις τσάι, σπάνια καφέ. Και μάλιστα για πολλά χρόνια δεν γινόταν καν εισαγωγή καφέ στην Τουρκία.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:46\n23 Αλλά για τον καφέ μπορεί και βιβλίο να γραφτεί -ασφαλώς θα γράψουμε κι άλλο άρθρο.\n22 Αζιζ Νεσίν «Ο καφές και η δημοκρατία»\n19 Ναι, αλλά ο πυρήνας είναι τούρκικος 🙂\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:47\nΓράφει το υστερόγραφο της Τέτης Σώλου:\n«η λέξη τσιφούτης… αντικαταστάθηκε από τη λέξη τσιγγούνης»\nΓιατί όμως; Αφού η λέξη τσιφούτης είναι γνησίως τούρκικης προέλευσης, ενώ ο τσιγγούνης είναι αντιδάνειο από τα ελληνικά.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 11:01\nΗ κατσίκα είναι σίγουρα τούρκικη λέξη; Την ήξερα για λέξη γερμανικής προέλευσης.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 11:15\nTo ‘»βρε’ δεν είναι σύντμηση, ή όπως λέγεται, από την κλητική του επιθέτου» μωρός-μωρέ»;\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 11:16\nΤο «τασάκι», με την εννοια του σταχτοδοχειου, ειναι σιγουρα τουρκικο; Γιατι νομιζω πως «τασακ» στα τουρκικα σημαινει κατι αλλο.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 11:18\nΣε μια συζήτηση περί καφέ που άκουσα πριν καναδυό χρόνια στο ραδιόφωνο, ρωτήθηκε ο συνεντευξιαζόμενος ειδήμων αν υπάρχει διαφορά μεταξύ του ελληνικού και του τούρκικου καφέ.\nΗ διαφορά που ανέφερε (ίσως από ευγένεια για να μην πει «όχι», ίσως για να επιδείξει την ειδημοσύνη του) είναι πως ο ελληνικός καφές είναι πιο ψιλοκομμένος. Το αιτιολόγησε λέγοντας πως επί τουρκοκρατίας ο καφές ήταν είδος πολυτελείας, και πρόσβαση σε αυτόν είχαν οι Έλληνες ταμπήδες(*), οι οποίοι έπαιρναν τη σκόνη του καφέ που περίσσευε στο συρτάρι.\n(*) αλήθεια, έχει αποθησαυριστεί άραγε η λέξη σε αυτές που χάνονται;\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 11:29\nΚαλημέρα σε όλους του φίλους.\nΝίκο σ’ ευχαριστώ για την ανάρτηση και για την τόσο όμορφη εισαγωγή.\n111+1 οι λέξεις μαζί με τον μαϊντανό\n111+1+1 μαζί με το μελτεμάκι\nΣας στέλνω τη καταχώριση του 1949 με το ανελλήνιστο, όπως λέει ο Νίκος, διπλό φ στη λέξη καφεκοπτείο.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 11:32\nΚαι το κείμενο ωραίο και όλα καλά, αλλά θέλω να παρατηρήσω (εκτός θέματος ίσως) ότι οι εθνικές ταυτοποιήσεις άυλων πολιτιστικών στοιχείων από την Ουνέσκο είναι προβληματικό θέμα γενικά.\nΣε διάφορες επισκέψεις μου στη Θράκη, και σε συναντήσεις μου (σε σπίτια) με Τούρκους, Πομάκους και μουσουλμάνους Τσιγγάνους, έχω διαπιστώσει ότι συνήθως λένε τούρκικο τον (έως και πολύ, ή «τρεις φορές») βρασμένο, κι ελληνικό τον λίγο πριν βράσει. Στην Τουρκία έχω δει ότι άλλοι τον φτιάχνουν άβραστο κι άλλοι βρασμένο (κι όλοι λένε ότι έτσι φτιάχνεται ο σωστός ο τούρκικος).\n@11> Νομίζω ότι το να λέμε ότι τα λαδερά (για να κρατήσω το παράδειγμά σου) έχουν «τούρκικη προέλευση» είναι τόσο αστείο όσο κι αν λέγαμε «ελληνική» (δεν σου επιτίθεμαι, πραγματικά μου φαίνεται αστείο -και, αντίστροφα, θα ήταν εντέλει εξίσου «σωστό»). Επέκταση τρεχουσών αντιλήψεων για πληθυσμιακές ομάδες σε ιδέες για την ιστορία των ομάδων «αυτών» (με αντίστοιχη χρήση των σχετικών επιθέτων).\nΝικοκύρη, εκτός από αραβικές και περσικές προελεύσεις, καθώς και τα αντιδάνεια, πρόσθεσε ίσως και τις λατινικές, πχ μελτέμι (αν δεν κάνω λάθος) κ.ά.\nΕγώ πάντως πιο πολύ εκνευριστικό βρήκα τον Λεφτέρη παρά τον κύριο με το παπιγιόν – βαθύτερα όμως μπορώ να καταλάβω την ταύτιση με την αψεγάδιαστη λογοδιάρροιά του: είναι απολαυστικό να ταπώνεις ελληνοβαρεμένους.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 11:37\nΑ, με αφορμή το 29 του Voulagx: Κάποτε ζήτησα τασάκ σε σπίτι στην ανατολική Τουρκία, κι έπεσε το γέλιο της αρκούδας (ήτανε μπροστά και μικρά παιδιά…). Όταν μου είπαν ότι σημαίνει «όρχις», δεν ήξερα αν έπρεπε να γελάσω κι εγώ ή να ανοίξω μια τρύπα στο πάτωμα να μπω μέσα.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 11:45\n31 Τέτη, εμείς σε ευχαριστούμε για το κείμενο. Οι λέξεις ήταν 111 (προστέθηκε ο μαϊντανός αλλά πρέπει να αφαιρεθεί το μπαφιάζω που δεν είναι τουρκικής προέλευσης) και έγιναν 111+1 με το μελτεμάκι.\n32 Το μελτέμι είναι τουρκικό δάνειο, όχι λατινικό.\n29-34 Προσέξτε τι γίνεται: το τασάκι είναι υποκοριστικό της λ. τάσι, η οποία επίσης χρησιμοποιείται (π.χ. το τάσι της ζυγαριάς) και η οποία είναι τουρκικό δάνειο από λέξη tas. Αλλη λέξη είναι το tasak -μάλιστα στα τουρκικά το ένα s διαφέρει.\nΘαρρώ πως αξίζει άρθρο.\n30 Είχα την εντύπωση ότι την έχει κάποιο από τα καινούργια λεξικά μας, αλλά όχι.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 11:47\n27 Η ετυμολογία της κατσίκας είναι θέμα διαφιλονικούμενο. Το ΛΚΝ δίνει τουρκική ετυμολογία, ο Μπαμπινιώτης ελληνική που δεν με πείθει καθόλου. Αλλά γερμανική αποκλείεται να είναι!\n28 Το βρε το δίνει τουρκικό το ΛΚΝ ενώ ο Μπαμπινιώτης το παράγει από το «μωρέ»\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 11:50\nΝομίζω ότι μία από τις αμφισβητούμενες περιπτώσεις είναι το φιστίκι.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 11:52\nΑραβικό κρασί, ελέγετο στην Δύση, τον 17ο αιώνα όταν ήλθεν εξ Υεμένης, όπου ήκμαζε. Ο μύθος τον ανάγει στον Κάλντι, τον αιγοβοσκό στην Αιθιοπία που είδε τις κατσίκες του να ευθυμούν τρώγοντας τα κόκκινα σπόρια του καφέ. Τούρκικος, κυπριακός,ελληνικός. Έτυχε να αντιπροσωπεύουν και διαφορετικούς βαθμούς καβουρδίσματος. Πιο καβουρδισμένος ο τούρκικος,είναι πιο πικρός αλλά ο σπόρος βγάζει λάδι, που για τους θεριακλήδες προσθέτει στην γεύση.\nΓια τους νεώτερους να αναφέρω πως το «ελληνικός» ήταν μια διαφήμιση του Bravo (εμείς τον λέμε ελληνικό) που δεν μπορούσε να συναγωνισθει τον παπαγάλο του Λουμίδη και φυσικά η χούντα που ήταν τότε στα πράγματα άλλο που δεν ήθελε να το υιοθετήσει παρέα και με τον Φον Καραγιάννη…\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 11:53\n@35 για 32: Δεν το είπα καλά. Εννοούσα να προσθέσεις τα λατινικά στο σχόλιό σου στον αστερίσκο. Πχ το μελτέμι είναι τουρκικό δάνειο αλλά η προέλευσή του είναι λατινική.\nἘπειδὴ ἐδῶ λεξιλογοῦμε, ἀλλὰ καὶ ἀκριβολογοῦμε, ὁ καφές, στὰ τούρκικα, λέγεται kahve.\nἩ λέξη kafes σημαίνει κλουβί. (http://www.seslisozluk.net/en/what-is-the-meaning-of-kafes/)\nΜετὰ τὸν 17ο αἰώνα, μάλιστα, ἔκλειναν ὅλους τοὺς γιοὺς τοῦ σουλτάνου σ’ ἑνα εἰδικὸ χῶρο τοῦ σαραγιοῦ, τὸ altın kafes δηλ.χρυσὸ κλουβί, γιὰ ν’ ἀποφεύγουν τὶς ἐμφύλιες συγγρούσεις γιὰ τὴν διαδοχὴ τοῦ σουλτάνου.\n29. Σωστὰ, taşak σημαίνει ὄρχις.\nΠιθανῶς ὅμως νὰ εἶναι ὑποκοριστικὸ τῆς λέξης τάσι, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸ τούρκικο tas: δίσκος, τάσι.\n30. Τὴ λέξη ταμπής, ὅπως καὶ τὸ παραταμπής, τὴν ἀναφέρει ὁ Πετρόπουλος στὸ βιβλίο του «ὁ τούρκικος καφὲς ἐν ἑλλάδι».\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 11:55\n37 Το πιστάκιον δεν έχει λόγο να γίνει απευθείας φιστίκι. Μπορεί όμως να είναι αντιδάνειο.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 12:00\n40 Δεν νομίζω το τουρκικό meltem να έχει λατινική προέλευση -πού το βρήκες;\n41 Από αυτό το kafes είναι το καφάσι.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 12:03\nΤη λ. «ταμπής» τη βρίσκουμε σε Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος, πλάι σε άλλες ειδικότητες όπως μαρκαδόρος, ψήστης κλπ.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 12:05\nΣτο Νισανιάν, που δίνει ως προέλευση όχι τα λατινικά όπως είπα πριν αλλά το «ιταλικό mal tempo». Μόλις το τσέκαρα ονλάιν.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 12:06\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 12:12\n46 Ε, δεν το ήξερα! Ομολογώ πως δεν μπορώ να το αξιολογήσω, αλλά έχω μια μικρή επιφύλαξη. Πάντως δίκιο έχεις.\n44 Βρε τι μαθαίνει κανείς -θα έχουν αρκετό λεξιλογικό ενδιαφέρον (και υλικό) οι συμβάσεις αυτές.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 12:15\n47, κι εγώ διατηρώ μια κάποια επιφύλαξη (και τα τουρκικά μου μέτρια είναι και γλωσσολόγος δεν είμαι), όμως είμαι απόλυτα σίγουρος ότι το έχω βρει και σε άλλες (σοβαρές) πηγές στο παρελθόν.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 12:25\n-Φτιάξε έναν καφέ.\nΔιάλογος μεταξύ του διοικητή μου στο Ταχυδρομικό (οκ, τσατσιλίκι) και του καψιμιτζή μας.\nΤι το ‘θελε αυτό το τούρκικο η σειρούλα μου; Έπεσε να τον φάει ο διοικητής…\n-Τι τούρκικο λες, ρε βλάκα;;;;Ελληνικό τον λένε, ΕΛ-ΛΗ-ΝΙ-ΚΟ!!!!!\nΕυτυχώς, τα πράγματα ήταν ήπια λόγω ΠΑΣΟΚ και βύσματος και τη γλίτωσε χωρίς καμπάνα ο συνάδερφος. Δεν ξέρω, βέβαια, αν σέρβιρε τον καφέ με τη φημολογούμενη ροχάλα για καϊμάκι.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 12:26\nΚάθε άλλο, Άραβες τον έφεραν και Τούρκοι τον έψηναν. Τσάι αντί για καφέ άρχισαν να πίνουν μετά τον πόλεμο, κάποια στιγμή γύρω στο ’70 θαρρώ. Φαντάσου ότι η λέξη για το πρωινό είναι kahvaltı, «κάτω από τον καφέ».\nΛίγο υλικό εδώ: https://dytistonniptiron.wordpress.com/2009/04/24/pecevitutun/\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 12:29\nEπαυξάνω, φορτικώς, το 38 πιο πάνω.\nΟ τούρκικος καφές εν Ελλάδι. Και ο αραβικός, εν Γαλλία;\nΑραβικό κρασί, ελέγετο στην Δύση, τον 17ο αιώνα όταν ήλθεν εξ Υεμένης, όπου ήκμαζε. Cofoa στην Γαλλία, το 1611, εκ του αραβικου kahwa, μυρωδάτο αφέψημα των σπόρων, στον τσεσβέ, ή τζισβέ εν Κύπρω. Η καλύτερη χόβολη, στην Μυτιλήνη ιδία, από κουκούτσια εληάς. Στην πρώτη μας χαμένη, φοιτητική βιβλιοθήκη, το ομώνυμο – σε κυανούν εξώφυλλο – βιβλίο του αναρχικού λαογράφου, Ηλία Πετρόπουλου, διπλα στη ‘φθείρα’ και το ροζέ ‘μπορδέλο’ του.\nΟ μύθος τον ανάγει στον Κάλντι, τον αιγοβοσκό στην Αιθιοπία που είδε τις κατσίκες του να ευθυμούν τρώγοντας τα κόκκινα σπόρια του καφέ. Τούρκικος, κυπριακός,ελληνικός. Έτυχε να αντιπροσωπεύουν και διαφορετικούς βαθμούς καβουρδίσματος. Πιο καβουρδισμένος ο τούρκικος, ο καχβέ, γκαϊβές εν Κύπρω, είναι πιο πικρός αλλά ο σπόρος βγάζει λάδι, που για τους θεριακλήδες προσθέτει στην γεύση.\nΣτην Αγγλία, τα επώνυμα, πλέον καφεποτεία, Nero, Costa και το των φιλολόγων του Μόμπυ Ντικ, εκ Σηάτλ, το Starbucks (το όνομα του δεύτερου στο πλοίο Pequod, του κάπταιν Άχαμπ), παραθέτουν και δείγματα σπόρων σε διάφορους βαθμούς καβουρδίσματος. Τα μασουλούσαμε άδην.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 12:34\n50 Σε πολλά μέρη λένε ακόμα «το καφαλτί» ή το λέγανε μέχρι πρόσφατα\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 12:44\nΤσάι αντί για καφέ άρχισαν να πίνουν μετά τον πόλεμο\nΔηλαδή όταν μειώθηκε ο ελληνικός πληθυσμός. Τυχαίο;\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 12:55\nΤο τούρκικο καμπινέ πάντως κανείς δεν προπαγάνδισε να το πούμε ελληνικό…\nΓια το τάσι θυμάμαι πως έχουμε ξαναμιλήσει. Καλά, είναι δυνατόν να είναι άσχετο με το γαλλικό tasse; Ή μήπως κι εκείνο ήρθε απ´ την Ανατολή;\nΔημήτρη περισπώμενε (41β), δεν φαντάζομαι να έχουν και τα τούρκικα υποκοριστική κατάληξη -ακ, που να αλλάζει μάλιστα το s σε ş. Αν υπάρχει σχέση, θα είναι μάλλον με το taş = πέτρα.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 12:57\nΣτη Σερβία ο τούρκικος καφές του παρελθόντος (turska kafa) λέγεται πλέον ντόπιος καφές (domaća kafa) αλλά δεν έχει πιάσει και πολύ. Συμβαίνουν και αλλού… 🙂\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 13:00\nΚαι στα βουλγάρικα. Το έμαθα όταν ζήτησε ένας της παρέας μας τασάκι στη Σόφια.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 13:01\nΚαφες απο την περιοχη Καφεα της Αιθιοπιας, διπλα απο το παντα επαναστατημενο Τιγκρε.\nΣε ολη την ανατολικη αφρικη , με πολλα στοιχεια απο αραβικα , ο καφες λεγεται Kahawa .\nΟσο για το καφασι (#40), εγω θυμαμαι τον τραγουδιστη Κωστα Καφαση.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 13:04\nΕπανερχομαι στις αναμνησεις , Ηλιας Πετροπουλος «ο τουρκικος καφες εν Ελλαδι» και ενα εξαιρετικο αλμπουμ φωτογραφιων του ΕΟΤ, με την φωτο φλυτζιανιου καφε (στο χοντρο φλυτζανι , καιμακλης) πανω σε μεταλλικο μπλε στρογγυλο τραπεζακι, μαλλον καπου παραθαλασσια. Απο τα καλλιτερα του ΕΟΤ.\n54 Τον τούρκικο καμπινέ τον σχολιάζει φευγαλέα σε μια σκηνή το «Λούφα και παραλλαγή 3: Σειρήνες στο Αιγαίο», όπου ο επιλοχίας ρωτάει (με τα άψογα αγγλικά του) περιπαικτικά την τουρκάλα «κρατούμενη» αν την πειράζει πως η τουαλέτα είναι «τούρκικ» (sic), για να λάβει την απάντηση «Do you mean a-la-turk?»\nΔεν είμαι σίγουρος, πιθανόν από τον τρόπο του καθίσματος και όχι από την προέλευση να πήρε το όνομα.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 13:05\n54 Το γαλλικό tasse είναι δάνειο εξ ανατολών\nEmpr. à l’ar. , « coupe, tasse, écuelle », lui-même empr. au persan « tasse, soucoupe » (LOK. no 2044; Z. der deutschen Morgenländischen Gesellschaft t. 50, p. 645; BUCK no 5, 35). Le mot est très prob. parvenu en fr. par l’intermédiaire du prov. et/ou de l’ital.: cf. prov. tassa (1344 ds S. SGUAITAMATTI-BASSI, Les Empr. dir. faits par le fr. à l’ar. jusqu’à la fin du XIIIe s., p. 153), ital. tazza (XIVe s. ds DEI); esp. taza (1272 ds COR.-PASC.), lat. médiév. en domaine prov. tassa, tassia (resp. 1337 et 1352 ds DU CANGE) et en domaine ital. tassia (1274 ds DU CANGE, 1318 ds PELLEGR. Arab., p. 112);\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 13:18\n26. Επειδή η λέξη τσιφούτης εκτός από φιλάργυρος σημαίνει και εβραίος, προτίμησα να την αντικαταστήσω με τη λέξη τσιγγούνης που αφορά μόνο τη φιλαργυρία.\n35. Νίκο, ευχαριστώ για το μπαφιάζω.\nAralik ο Δεκέμβριος τουρκιστί.\nΟ τούρκικος καφές θέλει αραλίκι\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 13:19\n>Δεν ξέρω, βέβαια, αν σέρβιρε τον καφέ με τη φημολογούμενη [μπιπ] για καϊμάκι.\nΑυτό τι το ήθελες; Να το παρεις αμέσως πίσω!\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 13:22\nΑρχιμήδη, εδώ δεν έχει μεν πηγές αλλά είναι περίπου η ιστορία που ξέρω (ότι ακρίβυνε ο καφές). Μετά τον Α΄ΠΠ, όχι τον Β΄:\nDespite its popularity, tea only became the widely consumed beverage of choice in Turkey starting in the 20th century. It was initially encouraged as an alternative to coffee, which had become expensive and at times unavailable in the aftermath of World War I. Upon the loss of southeastern territories after the fall of the Ottoman Empire, coffee became an expensive import. At the urging of the founder of the republic, Atatürk, Turkish people turned more to tea as it was easily sustainable by domestic sources.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 13:26\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 13:30\n39-61 Η διαφήμιση αυτή πρέπει να είναι του 1970 περίπου.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 13:32\nΣε σούπερμάρκετ σουηδικό στα ράφια με τα εξωτικά προϊόντα είχε: τούρκικο, ελληνικό, λιβανέζικο και βοσνιακό καφέ! Ίδιος καφές, διαφορετικά καβουρντίσματα λόγω μάρκας.\nΣτο γραφείο, που έχουμε Τούρκους συναδέλφους, φέρνουν καφέ από την Πόλη συσκευασμένο ως «kuru kahve» που τιμάται απ’όλους χωρίς διαφορά.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 13:34\n#11 και 32\nΘα δώσω την απάντηση που έδωσα κάποτε σε έναν Ιταλό συνάδελφο όταν με ρώτησε αν ο μουσακάς είναι στην πραγματικότητα Τούρκικης προέλευσης.\nΌταν οι Τούρκοι έφτασαν στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, η μαγειρική τους ήταν να δένουν το κρέας στην πλάτη του αλόγου τους και να «ψήνεται» από τον ήλιο και το χτύπημα στην πλάτη του αλόγου καθώς κάλπαζαν και ο ιδρώτας του αλόγου να το μαρινάρει.\nΕντάξει είναι κάπως υπερβολική η διατύπωση αλλά στον πυρήνα της είναι αληθινή. Οι Τούρκοι επειδή ήταν νομαδικός λαός δεν είχαν και καμιά σπουδαία μαγειρική, αυτά που λέμε Τούρκικα φαγητά είναι συνταγές που αναπτύχθηκαν εντός των ορίων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από αγνώστους. Το να τα βαφτίζουμε Τούρκικα θολώνει τη προέλευση τους δίνοντας την εντύπωση ότι την ξέρουμε ενώ στην πραγματικότητα είναι άγνωστη. Το καλύτερο που μπορούμε να πούμε είναι ότι αναπτύχθηκαν κάπου στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και των Βαλκανίων.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 13:41\n67 kuru ξερός θα πει, όπως η τυρόπιτα.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 13:42\nΚάτω στα χωριά του Κίντου και σ΄όλη την Αραπιά, τον τούρκικο τον σερβίρουν με κάρδαμο.\nΚι ενώ τρώς τον κόσμο να πιείς έναν καφέ της προκοπής, τρώς άσχημη ήττα.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 13:43\nΟυαν ακούω για καρβουδισμένο καφέ ο νους μου πάει στον πριαμισμό [=πριαπισμό].\n«Πρίαμος» ήταν το καφεκοπτείο της γειτονιάς μας στο Βύρωνα.\nΚι όταν μεγάλωσα έμαθα ότι άλλος ο Πρίαμος κι άλλος ο Πρίαπος.\nΚαι δεν έπιναν καφέ στην Πομπηία.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 13:48\n32 Τούρκος επισκέπτης μού επισήμανε ότι «στην Θράκη ακόμη και οι Τούρκοι καφέ πίνουν (αντί για τσάι)» … και νομίζω ότι έχω ξαναγράψει εδώ για τις Τουρκάλες τουρίστριες που απόρησαν όταν είδαν κάποιον (εμένα) να πίνει τσάι στην Πλατεία Άθωνος 🙂 🙂\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 13:50\n50, 52: Θυμάμαι τον πατέρα μου τη δεκαετία του 70 να λέει στη μητέρα μου να ετοιμάσει καφαλτί, εννοώντας δεκατιανό (Χανιά). Ξαφνικά μια λέξη με συγκίνησε και σας ευχαριστώ όλους.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 14:05\n36 και 42 (Sarant):\n61 (Tety Solou):\nΕυχαριστώ πολύ για την απάντηση και συγχαρητήρια για τα καλόγουστα σκίτσα!\nΓια το τσιφούτης και τσιγγούνης, το μεν πρώτο σήμαινε και Εβραίος, το δεύτερο προέρχεται απο τον Τσιγγάνο. Νομίζω όμως ότι πλέον δεν προσλαμβάνονται με αυτές τις σημασίες.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 14:12\n74 Νομίζω πως ο τσιφούτης προσλαμβάνεται και εθνοτικά.\n73 Να είστε καλά!\nΣχόλιο στο Φέισμπουκ φίλου σιδηροδρομικού:\nΦιλοξενούσαμε στελέχη των Σερβικών και Πουγουδουμιανών Σιδηροδρόμων. Έρχεται η ώρα της παραγγελίας καφέ.\n-δηλαδή; τούρκικο; (tursku kafu)\nΌπως ειπώθηκε και από άλλον, ελληνικός καφές είναι ο φραπές.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 14:14\nΣτα αλβανικά tsifut είναι ο Εβραίος\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 14:22\n#39, 61: Να σημειωθεί ότι η καμπάνια της «Bravo» για τον «ελληνικό», στις αρχές της δεκαετίας του ’70 συμπίπτει με την ταχεία διάδοση του νες και του φραπέ, οπότε υπήρχε εκ των πραγμάτων η ανάγκη να διευκρινίζεται το είδος του καφέ που προτιμάει κανείς.\nΜέχρι τότε όταν έλεγε κανείς καφέ εννοούσε κατά κανόνα τον παραδοσιακό «τούρκικο» οπότε δεν υπήρχε λόγος να τον ονομάσει κάπως αλλιώς.\nΈνα άρθρο για τον καφέ Νίκο θα έχει τεράστιο γλωσικό και πραγματολογικό ενδιαφέρον (είδη καφέ, εποχές, προτιμήσεις κατά περιοχή και εποχή κλπ.)\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 14:29\nόχι μόνο για τις ετυμολογικές του «αναζητήσεις»\nΕυχαριστώ και την κ. ΣΩΛΟΥ και τον νυκοκοίρη κ. Σαραντάκο για το … «κέρασμα»\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 14:32\nΝοικοκύρη βεβαίως και όχι νυκοκοίρη\nαν και τώρα … την κάναμε τη ζημιά\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 14:35\n63. Κι όμως, Γς, πολλά φαντάρια έπαιρναν (και παίρνουν; ) μ’ αυτό τον αηδιαστικό τρόπο εκδίκηση για όσα τράβαγαν από αυταρχικούς και άδικους αξιωματικούς. 😊\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 14:45\n81 Όχι μόνο από τους αυταρχικούς και άδικους. Ένα (πολύ) κ*λόπαιδο ΚΨΜτζής που πρόλαβα, το είχε σύστημα: Αφού δεν του έδιναν έξοδο κάθε μέρα, αφού τον ανάγκαζαν πότε-πότε να κάνει υπηρεσίες και σκοπιές, ε, έτσι έπαιρνε την εκδίκησή του. Πάει κι ένα τέταρτο του αιώνα από τότε βέβαια, αλλά δε νομίζω πως έχει βελτιωθεί δραματικά η κατάσταση. Και με τους 9 μήνες θητείας, οι φαντάροι δυσφορούν σα να ήταν 4 χρόνια στο Βιετνάμ…\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 14:59\nΠοιος γνωρίζει γιατί ο καφές στις «μισές» γλώσσες γράφεται με ένα f και στις άλλες «μισές» με δύο; (Παρατηρείται και διπλασιασμός στα e …). Λ.χ. στα γαλλικά «cafè», παρομοίως στα πορτογαλικά, στα ισπανικά «café», στα συγγενικά ιταλικά «caffè», παρόμοια με δύο f στα αγγλικά και στα γερμανικά (φυσιολογικό αυτό) κλπ Δεν μου φαίνεται απαραίτητο σε όλες εκείνες τις περιπτώσεις που συμβαίνει ο διπλασιασμός, αυτός να οφείλεται στην προφορά του φ/β.\n(Μάλλον, στα ελληνικά οι πατέρες θα την πήρανε από τα γαλλικά που γράφεται ένα f.)\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 15:30\nΣτα Τούρκικα καλιαρντά maydanoz σημαίνει …μαλλί.\nO Μουσακάς μάλλον είναι συνταγή Γάλλου σεφ που δημιούργησε τη συνταγή κάπου στην Μικρά Ασία.Ούτε οι Τούρκοι ούτε οι Έλληνες έχουν μπεσαμέλ, πρόκειται για Γαλλική εφεύρεση.Το όνομα είναι αραβικό.\nΑυτό με το κρέας στη σέλλα είχε γραφτεί για τους Ούννους, αλλά είναι μύθος. Ένα κομμάτι κρέας μεταξύ σέλας και ράχης θα τραυμάτιζε το ζώο. Προφανώς οι Ρωμαίοι τους έβλεπαν να τρώνε έφιπποι κομμάτια από καπνιστό κρέας που φύλαγαν σε θήκες στη σέλλα κι έτσι βγήκε ο μύθος.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 15:42\nΓια τις σέλες των Ούνων είχα διαβάσει ότι εκεί δένανε δερμάτινα σακούλια με γάλα φοράδας. Το οποίο με τα χτυπήματα γινόταν κάτι σαν αϊράνι.\nΤο κρέας μάλλον θα το στέγνωναν στο αέρα\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 15:44\nΑ, ναι, περί της Κυρίας Κατίνας Μανιτάρα, που ξαναέγινε πρόσφατα γνωστή\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 15:48\n78 Βιβλίο μπορεί να γραφτεί (και έχει γραφτεί)\n79-80 Νικοκύρη με γράφουν επίσης, νυκοκοίρη όχι ως τώρα 😉\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 15:52\nΑς προσθέσουμε κι ένα σεφερτάσι. Οι νότιοι δεν ξέρω πώς το λέτε 🙂\n@54. Ἄγγελε, εἶναι κακὴ ἡ διατύπωσή μου στὸ 41β. Ἐννοοῦσα ὅτι τὸ τασάκι εἶναι ὑποκοριστικὸ τῆς λέξης τάσι ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸ τούρκικο tas, ποὺ φυσικὰ δὲν ἔχει καμιὰ σχέση μὲ τὸ taş (πέτρα). Γλωσικὸ ἐνδιαφέρον ἔχει ἡ σχέση τοῦ taş (πέτρα) μὲ τὸ taşak (ὄρχις). Ἀνάλογη συσχέτιση γίνεται καὶ στὸ ἀγγλικὸ marbles, ἄν δὲν κάνω λάθος. Τὶ λένε γι’ αὐτὸ οἱ εἰδικοὶ;\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 15:55\n88. Τι είν’ τούτο; 🙂\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 16:04\nΆλλη αμφισβητούμενη περίπτωση:\nΚότσια (νο.101 στο κείμενο).\nΕλληνιστική ή σλάβικη κατά το Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής:\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 16:05\nεμ, δεν είσαι από μικρό νησί\nΠρόκειται για σκεύος μεταφοράς πολλών φαγητών. Σε κάθε όροφο βάζουμε από ένα είδος τροφής, για να μην ανακατεύονται. Και μετά τα στερεώνουμε μεταξύ τους, για να μεταφέρονται ευκολότερα. Αν πάμε μακριά, στο κάτω-κάτω σκεύος βάζουμε πυρωμένα κάρβουνα.\nΣτη Φολέγανδρο, πριν δεκαετίες, τα παιδιά μετέφεραν με τέτοια το φαγητό από το σπίτι (Άνω Μερά) στους πατεράδες τους που δούλευαν στα καΐκια, στον Καραβοστάση, και τόφερναν ζεστό! Μιλάμε για οκτώ χιλιόμετρα ποδαρόδρομο.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 16:07\n91 Ωχ, έχεις δίκιο και μου ξέφυγε κι εμένα!\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 16:15\nΠολύ ωραίο κείμενο! Και πολύ νόστιμο, αφού όλο μεζέδες και φαγητά αναφέρει! (Αλήθεια, η λέξη μεζές είναι τουρκικής προέλευσης;)\nΤην κα Τέτη Σώλου την ήξερα μόνο ως εικονογράφο-σκιτσογράφο παιδικών βιβλίων (ιδίως των σειρών «Χαρούμενες διακοπές», «Καλοκαιρινά» κτλ).Σας ευχαριστούμε και τους δύο για το κείμενο-τροφή για σκέψη.\nΚαι εγώ σας προτείνω, όπως κι άλλοι σχολιαστές, να γράψετε κάποια στιγμή άρθρο για τον καφέ. Θα είναι πολύ ενδιαφέρον θέμα, με πολλά να ειπωθούν.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 16:17\n83. Στα ιταλικά γράφεται με δύο f γιατί έτσι προφέρεται\n64. Να διευκρινήσω ότι δε με ενοχλεί ο όρος «τούρκικος»καφές. Πριν φύγω για την Ιταλία έτσι τον έλεγα, όμως όταν επέστρεψα κανείς πια δεν τον έλεγε έτσι. Πιο πιθανό είναι να ακούσεις να μιλάνε για Τουρκολίμανο (εγώ έτσι το λέω) παρά για τούρκικο καφέ. Το απόσπασμα της βικιπαίδειας μάλλον αποδεικνύει αυτό που λέω εγώ και δεν το έχω βγάλει από το μυαλό μου, αλλά από συζητήσεις με Κωνσταντινουπολίτες καθ’ό,τι έζησα πέντε χρόνια στο Παλαιό Φάληρο και γνώρισα αρκετούς. Πράγματι τον καφέ τον έφερε στην Πόλη ένας Άραβας που δε θυμάμαι το όνομά του. Όμως τα μεγαλύτερα καφέ της Πόλης και ιδίως από το 1700 και μετά τα είχαν Έλληνες κι αυτοί ήταν που συντήρησαν την παράδοση του καφέ. Γιατί να ακριβύνει στα καλά καθούμενα ο καφές μόνο στην Τουρκία; Γιατί δεν ακρίβυνε ταυτόχρονα και στην Ελλάδα; Δε χρειάζεται να είναι κανείς επιστήμων στα οικονομικά για να καταλάβει ότι όταν μειώνεται η κατανάλωση ενός εισαγώμενου προϊόντος ακριβαίνει για να συμφέρει η εισαγωγή του. Αυτός είναι κι ένας λόγος που πολλά προϊόντα είναι ακριβότερα στην Ελλάδα επειδή είμαστε μικρή αγορά. Από το 1922 και ύστερα, με αποκορύφωμα τα Σεπτεμβριανά ο ελληνικός πληθυσμός, κατ’εξοχήν καταναλωτής του καφέ συρρικνώνεται, οπότε μειώνεται δραστικά και η ζήτηση. Οι Τούρκοι κατά παράδοση έχουν ανατολίτικες συνήθεις και προτιμούν το τσάι. Όσο υπήρχε καφές λόγω των Ελλήνων έπιναν και καφέ, αλλά όταν είναι να βγούνε δε λένε «πάμε για καφέ», λένε «πάμε για τσάι». Και τώρα έχουμε διαμάχη για το αν ο καφές είναι ελληνικός ή τούρκικος. Μα τι σόι παράδοση στον καφέ μπορούν να λένε ότι έχουν όταν επί 30 χρόνια είχε απαγορευτεί η εισαγωγή του; Που πολλοί τουρίστες πήγαιναν στην Πόλη να πιουν αυθεντικό τούρκικο καφέ και καφέ δεν έβλεπαν;\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 16:18\n89 Είναι συχνά χρησιμοποιούμενη η λέξη «stones» (=πέτρες) σαν ευφημισμός για τους όρχεις, με θετική σημασία (πχ «έχει τα κότσια για..»), αλλά είναι ένας μόνο από πολλούς ευφημισμούς, δεν είναι συνώνυμο. Δεν ξέρω η τούρκικη λέξη τι χρήση έχει.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 16:20\nΤσοκ γκιουζέλ κιτάπι! Άφεριμ, και στην Τέτη χανούμ και σε σένα εφέντι μ’ Σαραντή!\nΚιμπάρης είσαι, κουλάντρισες τόσα χαμπέρια· και κουβαρντάς που μας τα τελάλισες τζάμπα. Σου τάζω, μπάρεμ, πεσκέσι μια νταμιτζάνα ρακή, να τηνε πιείς αραχτός μπροστά στο σοφραδάκι σου κι ένα σινί ντολμάδες αθουλένιους για μεζέ. Δε θα πάνε στράφι τα χαμπέρια…\n~ Ένα μπαταχτσήδικο τσιράκι 🙂\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 16:29\nΣτον Ζάππειο ένα σπερνό\nΔημ.Κοντογιάννης/Χρ.Νικολόπουλος/Μανώλης Ρασούλης ….\nΚαι κει πιο πέρα ξάπλα εγώ\nτί `ναι άραγε ο καφές\nτούρκικος, έλληνας άε βρες\nΡεβυθοκαφέ και κριθαροκαφέ πρόλαβα να πουλούν σε χάρτινα κουτάκια, λίγο μικρότερα από του κακάου.Τους έπαιρναν οι γιαγιάδες όταν τους έκοβε τον καφέ ο γιατρός(ανεβασμένη πίεση).Οι υπερτασικοί παππούδες ήταν πιο ατίθασοι και κάναν την αμαρτία στο καφενείο. Ταμπής εγώ από πέντε χρονών, κράταγα το μυστικό 🙂\nΑκόμα θυμάμαι τί καφέ έπιναν οι χωργιανοί,σε παχύ ή σε λεπτό φλιτζάνι.\nΚαταρχάς, μία υπόθεση: μήπως η λέξη «καφές» δεν μας ήρθε από Τουρκία μεριά αλλά από Ευρώπη μεριά (Γαλλία/Ιταλία); Πώς μας προέκυψε εκείνο το «φ», με δεδομένο το τουρκικό «kahve»;\n«Κάποιοι μάλιστα κοτσάρισαν κι ένα δεύτερο φ (είχα προλάβει ταμπέλες ΚΑΦΦΕΝΕΙΟΝ), εντελώς ανελλήνιστο»\nΝομίζω πως με τα δύο «φ» (καφφές/καφφενείον) δεν προσπάθησαν «κάποιοι» να «ελληνίσουν» με το στανιό… Από τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα σε πλείστα όσα νεοελληνικά κείμενα, επιστημονικά ή μη, βλέπουμε να γράφεται με δύο «φ», καθώς όλοι αναφέρονται στο δέντρο «Καφφέα» (εκ του Caffea Arabica:\nΆρα, φαίνεται πως διατηρούσαν το οπτικό ίνδαλμα των δύο «φ» του δένδρου καταγωγής του καφέ, στοιχώντας προς το “Caffea”.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 16:30\n97 Έχω σκοπό κάαααποτε να χτενίσω λίγο τον κατάλογο του Νίκελ και να τον μεγαλώσω λίγο και να βάλω άρθρο.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 16:31\nΚι άλλο αμφισβητούμενο:\nσιρόπι (νο 53 στο κείμενο)\nΙταλικό αρσ. sci roppo, πληθ. sciroppi\n99 Οπτικό δάνειο θα είναι. Εγώ δεν είπα ότι το έκαναν για να ελληνίσουν, αλλά ότι δεν υπάρχει φφ σε ελληνικές λέξεις.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 16:36\n102. Ισχυρίστηκε κανείς ότι ο καφές είναι ελληνική λέξη;\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 16:38\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 16:47\n@92. Στὰ Θερμιὰ τὸ λέγανε: ὁ σουφερτάς. Στὰ τούρκικα sefertası: δοχεῖο ἐκστρατείας ἤ ταξιδιοῦ.\n95 Τα καφενεία κατά παράδοση ήταν τόπος συναναστροφής, ιδίως των γενιτσάρων αλλά και όλων των οθωμανών των αστικών περιοχών. Αυτά που λες ισχύουν για τις ταβέρνες. Για παράδειγμα, θα έχεις ακούσει πώς η Ευρώπη ανακάλυψε τον καφέ μετά την πολιορκία της Βιέννης: δεν πιστεύω να φαντάζεται κανείς ότι την είχαν πολιορκήσει οι Ρωμιοί της Πόλης.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 16:48\n22, 24 κλπ. Ναι. Στην Τουρκία πίνουν τσάι. Και καφέ, αλλά το τσάι έχει συνήθως 1 λίρα κι ο καφές 4 – 5 (βέβαια, κι εκεί που το τσάι έχει 3 ο καφές δεν ανεβαίνει πολύ). Το τσάι είναι παραγωγής τους. Στα βουνά του Πόντου. Γι’ αυτό είναι και φτηνό. Είναι θέμα πολιτικής να προσπαθείς να πουλήσεις το ντόπιο έναντι του εισαγόμενου και την πολιτική την κάνεις μέσω δασμών 🙂\n39, 61 κλπ. (πέρα από το αξιοθαύμαστο της εύρεσης της διαφήμισης) Κι εγώ έτσι το θυμάμαι, αρχές δεκαετίας του 70, κάπου 72 – 73, επί χούντας δηλαδή (κι όχι το 74 που λέει στην αρχή ο Νικοκύρης).\n40, 52 κλπ Ακόμα στο χωριό (Πλαγιά, Λέσβου) χρησιμοποιείται η λέξη καφαλτί που περιλαμβάνει το δεκατιανό αλλά και το αντίστοιχο διάλειμμα απ’ τη δουλειά. Δηλ. Δεν θα πούμε για κάποιον πως θα φάει καφαλτί, αλλά πως θα κάνει καφαλτί. Θα φάει κάνοντας ταυτόχρονα και διάλειμμα, δηλ.\n75 Όντως, ο γνήσιος ελληνικός καφές είναι ο φραπές, που μόνο στην Ελλάδα τον βρίσκουμε – α, και σε ελληνικά μαγαζιά στο εξωτερικό. Θυμάμαι στο Μόναχο που κάποιοι πήγαιναν σε ελληνικής ιδιοκτησίας καφενεία, μόνο και μόνο για να έχουν τη χαρά να πιουν ένα παγωμένο φραπεδάκι.\nΚαι μια ανάμνηση από το μακρινό 1998. Έχουμε πάει στο Τεκίρνταγκ (την παλιά Ραιδεστό) και καθόμαστε σ’ ένα τσάι μπαχτσέ (çay bahçe – κάτι αντίστοιχο της καφετέριας αλλά με τσάι στην προμετωπίδα) και παραγγέλνουμε έναν καφέ, προσθέτοντας, «τούρκικο». Κι ο γκαρσόνης, ίσως γιατί μας κατάλαβε κι ήθελε να μας γλείψει ίσως γιατί έτσι το ξεκαθάριζε, γυρίζει και μας λέει: «Εννοείτε ελληνικό;». Κόκκαλο εμείς 🙂\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 16:55\n107 σχετ με 75\nΚαι στην Αλβανία να δείτε φραπεδούμπες! Της ημετέρας Παιδείας μετέχοντες.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 16:56\n103 Ο καφές είναι ελληνική λέξη, ασφαλώς.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 16:59\n#95 – 83. Στα ιταλικά γράφεται με δύο f γιατί έτσι προφέρεται\nΜπορεί, αν οι πρώτοι που τον πήγαν να ήταν … Σάρδοι! 🙂\nΑλλά, βρίσκω πιθανότερο, βέβαιο, να συμβαίνει το ανάποδο: γράφεται με 2 f κι αυτά προφέρονται κατ’ ανάγκη.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 17:00\n# 99 – Αχά!\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 17:01\nΣτα ελληνικά, πάντως, το επώνυμο είναι Καφφές\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 17:02\n107 τέλος: Μπορεί να ‘θελε να σας καλοπιάσει βέβαια. Παίζει επίσης, αφού σας κατάλαβε και αντέδρασε με αυτόν τον τρόπο, να ‘ταν πολιτικοποιημένος Κούρδος, ή προερχόμενος από (άλλοτε ηρωικές) αριστερές ομάδες της Τουρκίας που αντιδρούν συχνά (και με διάφορες αφορμές) σε καθιερωμένους στην Τουρκία κοινούς τόπους καθώς και εκφράσεις και ετυμολογήσεις. (Στο Τεκιρντάγ υπάρχουν επίσης Κιζιλμπάσηδες και Μπεκτασήδες, στους οποίους κάποιες αριστερές, στα τουρκικά -και βέβαια όχι μόνο- πλαίσια, ευαισθησίες παραμένουν σχετικά ενεργές.)\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 17:08\nΝεανική ανάμνηση (από το 1971): Αγγλος επισκέπτης στην Κρήτη παραπονιέται ότι πάντα νεσκαφέ του φέρνουν, εκτός αν ζητήσει ρητώς τούρκικον (πράγμα που δεν έκανε). Αφελής απάντηση Αγγελου: καλά, ούτε νεσκαφέ θέλεις, ούτε τούρκικο; τι άλλος καφές υπάρχει; (Σήμερα βέβαια και τα μικρά παδιά ξέρουν ότι υπάρχει γαλλικός, εσπρέσσο, καπουτσίνο, φρέντο, μακιάτο…)\nΒελγική ανάμνηση (από το 1985): Ιούλιο μήνα, με ήλιο και ζέστη, ζητώ σε τουριστικό πλοιάριο στον ποτμό Meuse αν έχουν κρύο καφέ. Απορημένη απάντηση Βέλγου καφετζή: να σας τον αφήσουμε να κρυώσει, αν θέλετε…\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 17:21\n107. Όντως, ο γνήσιος ελληνικός καφές είναι ο φραπές, που μόνο στην Ελλάδα τον βρίσκουμε\nΚαι ο φρέντο καπουτσίνο…\n110. Δεν το κατάλαβα αυτό με τους Σαρδηνούς. Μπορείς να το εξηγήσεις;\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 17:22\nΘυμάμαι στην κομουνιστική αλλά με το καθεστώς υπό κατάρρευση Βαρσοβία του 1987 να κάνει 30 ζλότυ το τσάι στο Σταλίνειο Μέγαρο Πολιτισμού και Επιστημών και 267 ο καφές. Ευλόγως, γιατί το τσάι ερχότσν σπό τη Ρωσία, που το αγόραζε με κλήριγκ από την Ινδία, ενώ ο καφές έπρεπε να πληρωθεί σε μετατρέψιμο νόμισμα…\nΘυμάμαι επίσης στην παραπαίουσα στη ζούγκλα του καπιταλισμού Πράγα του 1992, τσάι: 4 κορώνες, τσάι με γάλα: 4,20, τσάι με ζάχαρη: 4,50! Σε τέτοιες τιμές, φυσικά και η κουταλιά γάλα ή ζάχαρη έπρεπε να κοστολογείται. Ο καφές δεν θυμάμαι πόσο είχε τότε, αλλά θυμάμαι τέσσερα χρόνια αργότερα, σ’ένα (τουριστικό βέβαια) καφενείο στο κέντρο της πόλης, που διαφήμιζε «καφές: 30 κορώνες», να μας τον χρεώνουν 60, και στις απορημένες διαμαρτυρίες μας να απαντούν «30 έχει ο μικρός, εσείς πήρατε μεγάλο!»\nΚαι κούρδικο καφέ πολλοί Κούρδοι αποκαλούν τον τούρκικο που έχει αντί για νερό γάλα. Παίρνω αμπάριζα από τις αναμνήσεις προλαλησάντων (εμού συμπεριλαμβανομένου) για να πω ένα τελευταίο (γιατί το παράκανα): Σε καφενείο κουρδικής πόλης της νοτιοανατολικής Τουρκίας (πιο νοτιοανατολικής δεν γίνεται) ζητάω τούρκικο καφέ χωρίς γάλα. Μου φέρνει με γάλα. Οι τοπικοί φίλοι (εγώ ντρεπόμουνα να τον επιστρέψω, παρότι τι γάλα με πειράζει) τον φωνάζουν και ζητάνε άλλο καφέ, χωρίς γάλα. Λέει συγγνώμη και ξαναφέρνει με γάλα. Τρίτη φορά, και έρχεται από μέσα ο αρχιτσορμπατζής κρατώντας ένα μπρίκι. Στο μικρό φλιτζάνι που περιείχε λίγο καφέ (μάλλον χωρίς γάλα) προσθέτει μπροστά μου το περιεχόμενο του μπρικιού: Γάλα. Εντάξει τώρα; με ρωτάει. Εντάξει, λέω και το πίνω. Διαπίστωσα εντέλει ότι στα μέρη εκείνα δεν διανοούνταν ότι ο καφές μπορεί να καταναλωθεί χωρίς γάλα. (Άλλωστε και οι στιγμιαίοι που πουλιούνται σε φακελάκι σε ολόκληρη την Τουρκία είναι σχεδόν πάντα με ζάχαρη και σκόνη γάλακτος.)\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 17:24\nΤούρκικος ο καφές πριν φύγω από την Ελλάδα (25 χρόνια). Αλλά και κάποιες παροιμίες -ολόκληρες, όχι μόνο μια λεξούλα: Gorunen koy kilavuz istemez! 🙂 Nα πω και την αμαρτία μου, θα ήθελα πολύ να δω όλα τα σχόλια, αλλά τα ιστολόγια θα πρέπει να περιμένουν 😀 …από βδομάδα!\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 17:26\n# 115 – 110. Δεν το κατάλαβα αυτό με τους Σαρδηνούς. Μπορείς να το εξηγήσεις;\nΕίναι διάσημοι για το διπλασιασμό, στον προφορικό λόγο, όλων ανεξαιρέτως των συμφώνων!\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 17:27\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 17:29\nΝαι, παιδιά, φραπεδάκι και νες είναι οι ελληνικοί καφέδες. Για κάθε εποχή. Όταν είχα ζήσει στην Κύπρο τη δεκαετία του ’80, φραπόγαλο στις καφετέριες εννοούσαν ένα ποτήρι γάλα με μια-δύο δόσεις νες καφέ μέσα. Σοκαρίστηκα όταν το πρωτοείδα. Αναγκαζόμουν να πίνω καφέ μόνο στο σπίτι, δεν πινόταν εκείνο το πράμα. Τώρα υποθέτω ότι θα φτιάχνουν και οι Κύπριοι αυθεντικό φραπεδάκι.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 17:36\nΣυγχωρήστε μου την παντελώς εκτός θέματος ερώτηση, αλλά δεν βρήκα σε ποιο νήμα να τη διατυπώσω κι έτσι αναγκαστικά καταφεύγω στην απέλπιδα λύση του πιο πρόσφατου.\nΣτο δελτίο τύπου της ΕΛ.ΑΣ. για την εξάρθρωση μιας μεγάλης σπείρας αρχαιοκαπήλων, επισυνάπτονται και φωτογραφίες ορισμένων από τα κατασχεθέντα. Μεταξύ αυτών, απεικονίζονται (αντιγράφω από το δελτίο τύπου) «δύο αρχαία αγάλματα, μεσαιωνικά εποχής Φράγκων, ύψους ενός μέτρου και 60 εκατοστών, που απεικονίζουν έναν άνδρα πολεμιστή και μία γυναίκα, τα οποία εντοπίστηκαν κρυμμένα σε πηγάδι στη Νεμέα Κορινθίας»:\nΤο ανδρικό ειδικά μου κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση, γιατί πρόκειται για προτομή πάνω σε στήλη αρχαΐζουσας λογικής (ναόσχημο πλαίσιο εντός του οποίου υπάρχει άλλη εικονιστική παράσταση). Επειδή δεν σκαμπάζω γρυ από μεσαιωνική τέχνη, έχει δει κανείς τίποτε σχετικό, ιδίως στον ελλαδικό χώρο;\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 17:42\n114 Ο κρύος καφές πρέπει να είναι δικο μας κοπιράιτ. Στην Εξ-αν-Προβανς που βρέθηκα πριν απο καμμιά δεκαετία, σερβιραν ένα οθντκ καφε σε ενα βάζο με παγάκια. Δροσερό μεν, με γεύση μουσκεμενης κάλτσας δε.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 17:43\nΔύο αρχαία αγάλματα μεσαιωνικά εποχής Φράγκων;;;\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 17:44\nΔεν ξέρω μήπως ο άγνωστος «μάστορας» πήγε να «βελτιώσει» παλιό εύρημα\nΨάξε στο ίντερνετ για κάτι «καρυάτιδες» που επεστράφησαν πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 17:45\nΊσως, λέγοντας «αρχαία», να εννοούσαν «αρκετά παλιά ώστε να εμπίπτουν στη νομοθεσία περί αρχαιοτήτων και αρχαιοκαπηλείας»…\n124: Είπαμε, αντέγραφα το δελτίο τύπου. Κατά τον νόμο περί αρχαιοτήτων είναι όντως «αρχαία» πάντως, και ίσως αυτό ήθελε να πει ο συντάκτης.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 17:47\nΟύπς, λάθος μου! http://www.newsbeast.gr/entertainment/arthro/1924713/i-magemenes-epistrefoun-ke-pali-sti-thessaloniki\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 17:50\n102: …Οπτικό δάνειο θα είναι….\nΚαλά, έγραψες Νίκο. Οπτικό!\nΚαι μετά απορούμε για τα μνημόνια, με τόσα δάνεια 🙂\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 17:57\nΟι Ινκαντάδας είναι άλλη περίπτωση. Καταρχήν είναι αρχαίο έργο. Έπειτα, είναι φέρον αρχιτεκτονικό στοιχείο. Εγώ ψάχνω για μεσαιωνικά έργα με ελεύθερα ιστάμενες στήλες που φέρουν παράσταση εντός ναόσχημου πλαισίου.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 18:03\nΝαι, το διόρθωσα αμέσως. Μπας και ήταν καμιά «ανακυκλωμένη» τούρκικη ταφόπλακα;\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 18:05\n112 Όχι πάντα. Ο ποδοσφαιριστής ας πούμε ήταν Καφές.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 18:06\nΕγώ πάντως πρόλαβα την εποχή που εμείς τα παιδιά λέγαμε καφετέρια και οι γονείς μας καφετερία. Χρἠσιμο γιατί στην Ιταλία την καφετέρια χρειάστηκε να την ξεμάθω\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 18:07\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 18:12\nΑκούω τις σειρήνες 😯 το πρωί, βλέπω «φιλοτουρκικό» 😈 άρθρο από τον Νικοκύρη και λέω : «Ωχ, μας κατέλαβαν οι Τούρκοι και δεν πήρα χαμπάρι.» 😮\nΟ καφές δεν μπορεί να είναι «τουρκικός», όπως και οτιδήποτε άλλο, γιατί οι Τούρκοι δεν μας έφεραν τίποτα από τις στέπες. 😈 Όλα τα πήραν από άλλους λαούς (Ιρανούς, Άραβες, Βυζαντινούς, Σλάβους). Μέχρι και οι Σελτζούκοι πήραν αραβοϊρανικά ονόματα. Π.χ. Σελτζούκος σουλτάνος Ghiyath ad-Din Kaykhusraw I . Το «Ghiyath ad-Din» αραβικό και το «Kaykhusraw» ιρανικό. Λίγα πράγματα μας έδωσαν : ρινγκ, καραβάνι, γιαούρτι κ.λπ. Αυτά που λέμε «τουρκικά» ίσως θα ήταν σωστότερο να τα λέμε «οθωμανικά», όπως λέμε «ελληνιστικά» και όχι «ελληνικά» τα της ελληνιστικής περιόδου, τα οποία δεν ξέρουμε αν ήταν ελληνικά, αραμαϊκά κ.λπ.\nΝομίζω πως οι Τούρκοι σταμάτησαν να πίνουν πολύ καφέ τις δεκαετίες ’50 , ’60 και ’70 , γιατί τον έκαναν εισαγωγή και ήθελαν να περιορίσουν κάπως το κόστος. Έτσι το έριξαν στο τσάι.\nΆλλη διαφορά με εμάς, είναι ότι εμείς πίνουμε καφέ στις κηδείες 😦 ενώ αυτοί στις χαρές τους. 🙂\nΤεσπα, εμένα προσωπικά δεν με ενδιαφέρει αν είναι ελληνικός ή τούρκικος ο καφές, καθώς δεν έχω πιει πάνω από 40-50 φορές στην ζωή μου. Ας είναι και των Σαβαίων…\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 18:14\nΕίχε και η Πανάθα (η αγνή και η ατρόμητη ) παίκτη «Καφφέ» (με δύο φ) στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90. Αλλά δεν φτούρησε …\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 18:29\n135 Των οθωμανών σουλτάνων πολλά ονόματα ήταν τούρκικα πάντως: Οσμάν (πιθανότατα Οτμάν ή Ατμάν, όπως αν δεν με απατά η μνήμη μου τον αναφέρει ο Παχυμέρης), Ερτογρούλ, Ορχάν, Μπαγιαζίτ.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 18:30\nΑυτά που ρωτάει ο Π2 δεν τα ξέρω, αλλά διάβασα πρόσφατα ότι τα αγάλματα της Περσεφόνης (Κόρης ) της Κυρήνης είναι μοναδικά. Το ένα έχει πέπλο στο πρόσωπο και το άλλο δεν έχει καθόλου μούρη. Υποτίθεται πως όταν η Περσεφόνη κατέβηκε στον Άδη, κανείς δεν είδε το πρόσωπό της.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 18:31\n@ 137 Δύτης των νιπτήρων\nΜην μου το χαλάς με λεπτομέρειες …\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 18:32\nΌταν προσπαθούσα να μάθω αραβικά μας είχε πει ο δάσκαλος ότι η λέξη καφές προέρχεται από ένα αραβικό ρήμα κά(χ)ουα ή κάπως έτσι που θα πεί κλείνω επειδή όταν πιεις καφέ σου κλείνει η όρεξη και δεν πεινάς. Δεν ξέρω αν το έχει πει κανείς άλλος μέχρι τώρα, αν ναι, συγγνώμη για την επαναλαβή.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 18:38\nΔεν ξέρω αράβικα αλλά εδώ https://en.wikipedia.org/wiki/History_of_coffee#Etymology όλο κάτι τοπονύμια που καφεδοφέρνουν αναφέρει\nΆσε που αναφέρει και τη δική σου εκδοχή\nΜπετατζή, πρόχειρα: The word qahwah originally referred to a type of wine, whose etymology is given by Arab lexicographers as deriving from the verb qahā (قها, «to lack hunger») in reference to the drink’s reputation as an appetite suppressant. The word qahwah is sometimes alternatively traced to the Arabic quwwa («power, energy»), or to Kaffa, a medieval kingdom in Ethiopia whence the plant was exported to Arabia. These etymologies for qahwah have all been disputed, however. The name qahwah is not used for the berry or plant (the products of the region), which are known in Arabic as bunn and in Oromo as būn. Semitic had a root qhh «dark color», which became a natural designation for the beverage. According to this analysis, the feminine form qahwah (also meaning «dark in color, dull(ing), dry, sour») was likely chosen to parallel the feminine khamr (خمر, «wine»), and originally meant «the dark one». https://en.wikipedia.org/wiki/History_of_coffee\nΔεν ήξερα/θυμόμουν ότι μάθαινες και αραβικά! Κι εσύ στο κλαμπ των αποτυχημένων αραβομαθών; Πού θα πάει, θα τα καταφέρουμε!\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 18:40\n99.>>με δεδομένο το τουρκικό «kahve»;\nΔεν ξέρω πώς προφέρεται, αλλά οι παλιοί μου λέγανε καβέ τον καφέ (και τζισβέ,το μπρίκι). Έχουμε εξάλλου και το Γενί Γκαβέ στο Ρέθυμνο,με τα φημισμένα ,από δεκαετίες,ψητά γουρνοπουλάκια.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 18:44\nθα ήταν πράσινος καφές κατά το πράσινο τσάι…\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 18:45\nΥπήρχε Kaffa πόλη και στην Κριμαία.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 18:46\nΚαι γω στο κλαμπ. Μου ΄μειναν κάνα δυο λεξικά από την περίοδο. Άμα δεν τα μιλήσεις, δεν γίνεται δουλειά και ό,τι μάθεις το ξεχνάς γρήγορα. Ευχαριστώ σας για την παραπομπή.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 18:47\n@ 144 gpoint\nΠόσους πόντους διαφορά θα σας ρίξουμε σήμερα/τώρα στο Μπάσκετ ; 🙂\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 18:51\nΠιο κοντά στο Ηράκλειο είναι, νομίζω, το Γενί Γκαβέ. Πάνω στον παλιό δρόμο.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 18:55\nΕίχε γράψει κι ο Μπαχ, ένα έργο για τον καφέ, μάλλον διαφημιστικό:\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 18:58\nΑξίζει να διαβάσετε την ιστορία του Γιώργου Δρίτσα, του Έλληνα που τα έβαλε με το καρτέλ της Νεστλέ… (άσε που ο υπάλληλός του ο Βακόνδιος, ανακάλυψε το στιγμιαίο καφέ…)\nΔιάφορες δημοσιεύσεις :\nΟ καφές με τη φίρμα Δρίτσας, σε στιγμιαίο και σε ελληνικό τύπο, υπάρχει σε γνωστή αλυσίδα αθηναϊκών Super Markets.\n148. Ναι,στα όρια,αλλά Μ υ λ ο π ό τ α μ ο ς! Μη θες τραβάγιες… 🙂\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 19:03\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 19:05\nεπειδή το βλέπω στο Novasupersport3 είναι καθαρά θέμα διαιτησίας… ειδικά μετά το ξεκίνημα ( 0-8 και 4- 15). Τα πρώτα δείγματα τα είδαμε στο τελευταίο λεπτό στο πως να μαζευτεί η διαφορά (18-19). Τώρα είμαστε 2. 15 β’ και εναλλάσσονται στην πρωτοπορία (35-36\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 19:09\nΚαι για όσους κάνανε Γαλλικά στο δημόσιο σχολείο προ αμνημονεύτων και θυμούνται το ποίημα του Πρεβέρ…\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 19:12\n45. Αν δεις την πλήρη έκδοση (μια απλή αίτηση θέλει) το έχει με ερωτηματικό, και γράφει, αν καταλαβαίνω καλά, ότι η ετυμολογία αυτής της λέξης δεν έχει εξακριβωθεί παρά το γενονός ότι έχει γίνει μεγάλη συζήτηση γι’ αυτήν.\n143. Δεν υπάρχει και η προφορά γκαϊφές ή καϊφές, που σήμερα την λέμε βέβαια κοροιδευτικά; (βλέπε και τραγούδι από Ημισκούμπρια)\nΡε γαμώτο χτες προχτές διάβασα ένα ωραίο στο τουίτερ για τον καφέ (Καφέ) κι έχω ανακατώσει όλο το …δάσος με τα τιτιβίσματα και δεν το ξαναβρίσκω.\n-Για τον φραπελλενίκ, επιβεβαιώνω. Κάμποσα χτυπητήρια έχουμε χαρίσει σε Γαλλόπουλα φίλους που είναι φανατικοί του είδους.\nΩχ,δείτε τί γράφει εδώ ένας Φυσικός για τον φραπέ.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 19:14\nΕγώ πάντως, έκλεισα, ως αεί μανθάνων για τον επόμενο μήνα, ανακαλύπτοντας την μεντορική σε τίτλου επιστημονικής ανακοίνωσης και μετά δεχόμενος την κατραπακιά του γούγλη για τις χιλιάδες ευρημάτων σε όλα τα γένη και πτώσεις…\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 19:16\n@ 153 gpoint\n«Διαιτησία» ;;; Μην μου πεις ότι σου πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι θα προκρινόσασταν απέναντί μας ; Ποιος προηγήθηκε ποτέ με 9 πόντους στο 1ο δεκάλεπτο και αξίωσε γι’αυτόν τον λόγο την νίκη ; Και παίζουμε μόνο με 4 ξένους και όχι με 6 όπως εσείς. Θα φάτε καλά… 🙂\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 19:19\nΣημείωση για τα μεζεδάκια (Άγγελος in loco Angeli): http://angelos940.blogspot.gr/2016/10/blog-post.html\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 19:22\n154. Κι αργότερα: Au cafe du temps perdu\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 19:23\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 19:24\n@81, μπροστά στα μάτια μου, δυό φαντάρια τα οποία ήταν κατά τεκμήριο ‘αγκαριομάχοι’ βάφτισαν τα πουλιά τους πριν σερβίρουν το φραπέ στον αξιωματικό που τους είχε χώσει πλειστάκις και λίγο πριν τους είχε μόλις επιπλήξει. Νομίζω πως τον απήλαυσε τον καφέ του… ζέστης γαρ… 🙂\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 19:27\nΓιαυτό πάντα με πολλά παγάκια για να μην πλησιάζουν τα πετούμενα.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 19:28\n136. Ναι, ο Γιώργος Καφές, αλλά στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ’90. Κορυφαία στιγμή στην καριέρα του ένα δοκάρι σε ένα 0-0 με την πελάτισσα Γιουβέντους στο Τορίνο. Τώρα είναι σκάουτερ στις ακαδημίες μας.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 19:32\nΑπορώ τόση ώρα γιατί δεν θυμηθήκαμε τα καφετιά\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 19:33\nAt 14.50 (CEST) 5th October, we lost contact with Zaytouna-Oliva & fear that the Israeli Occupation Navy has attacked i #LetFFlotillaSail\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 19:37\nΕτοιμάσου να σχολιάσεις απόσπασμα απ’ τα απομνημονεύματα του Αλ. Μαυρογορδάτου (1682), που το παραθέτει ο Τριανταφυλλίδης, που έχει και τον καϊφέ του Σπύρου και που θα το χτυπήσω αργότερα 🙂\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 19:43\nΟ τούρκικος γίνεται από καβουρδισμένο ρεβίθι. Ο ελληνικός γίνεται από τον καρπό του φυτού «coffea»\nπου άρχισε να εισάγεται στην Ελλάδα μετά το 1974.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 19:55\nΓια καλό «καϊβέ» εδώ:\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 19:56\nστη σελίδα 173\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 20:01\nΤο πρώτο καφενείο (καϊβέ-χανέ) λέει στην Κων/πολη το 1554:\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 20:18\nΕυχαριστω πολύ για τα νεότερα εξαιρετικά σχόλια!\nΑπό το Γενί Γκαβέ έχω εξαιρετικές αναμνήσεις, αλλά δεν το συσχέτισα ποτέ με τον καφέ\n157 Βλέπω πως υπάρχει και τίτλος βιβλίου….\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 20:29\nΓίνεσαι -ως συνήθως- γελοίος …μιλάς για ξένους εσύ που στην 11άδα σου έχεις έναν στη χάση και στη φέξη κι αυτός…Κουτρουμπής. Επίσης αν είναι να έχω Ελληνες με τον χαρακτήρα του Παπά που παρκάρει καθημερινά στον πεζόδρομο της Φωκίονος γιατί αλλού-λέει- μπορεί να το γρατζουνίσανε, είναι φαρδύ το αμάξι του, χίλιες φορές ξενόπουλα.\nΑν έβλεπες στο ματς και έχεις μάθει τους νέους κανονισμούς θα έβλεπες πως εφαρμόζεται το αντιαθλητικό (πλέον) στον αιφνιδιασμό, με εφαρμογή σε φάση που ο παίκτης του ΠΑΟΚ πήγε για φάουλ , το θυμήθηκε κι ΔΕΝ ακούμπησε τον παίκτη του ΠΑΟ αλλά τιμωρείται κι η πρόθεση (!) και δυο φορές στον Καλάθη όπου προφανώς «ξεχάστηκε» ο νέος κανονισμός !!\nΠάντως όταν πήρε διαφορά ο ΠΑΟ σφύριξαν και φάουλ σε βάρος του ακόμα κι όταν δεν βγήκε αίμα ! Α όλα κι όλα, τα καλά να λέγονται\nΗ έκφραση του Αλβέρτη σ’ όλο το ματς όλα τα λεφτά καθώς και οι δηλώσεις του Μπουρούση (δεν παίξαμε καλά). Φυσικά υπήρχε η γνωστή «προστασία» ώστε να μην πανικοβληθούν οι βάζελοι, δεν ΄έχει μόνο το ποόσφαιρο παράγκα, στο μπάσκετ απλά αλλάζει χρώμα\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 20:40\nΈβγαλεν ο επίτροπος το καλέμι και ρεΐζ-εφέντης το σελέμι. Εφέραν τραπέζι, εκάθισεν ο επίτροπος, ο χάνης και ο Νουραδίνος, ο ρεΐζ-εφέντης. Έκραξαν δε μετέπειτα και τον δευτερδάρην, παρών όντας. Μετά το τραπέζι και τον καϊφέ επήρεν ο κεχαγιάς τον Νουραδίνον και επήγεν εις την τζέργαν, όπου εκουρδίσθηκε πλησίον του οτακίου του επιτρόπου διά τον χάνην, και καθίσαντες μόνοι, ο επίτροπος και ο χάνης, εσυνωμίλησαν πάλιν ικανώς. Είτα απήλθεν ο χάνης εις την προητοιμασμένην τζέργαν και έμεινεν ο επίτροπος. Επήρεν απτέστι, εκίλδισε ναμάζι του μεσημερίου. Επήγεν ο κεχαγιάς και ο ρεΐζ-εφέντης και έφεραν τον χάνην πάλιν εις τον επίτροπον, ος προϋπήντησεν αυτώ εφ’ ικανώ διαστήματι. Ήλθον δε και όσοι ήτον προσκαλεσμένοι εις τον μουσαβερέ. Εκάθισε δε ο επίτροπος και ο χάνης ως και πρώτον, και από μεν αριστεράς επάνω εις το μιντέρι ο Βανλί-εφέντης, κάτωθεν του μιντερίου ο Καρά-Μεχμέτ-πασάς βεζίρης και Δαρμπεκίρ πασασί, γενίτζερ-αγασί Μουσταφά-πασάς, ο γενίτζερ-εφέντης Μαχμούμ-εφέντης, ο κουλ-κεχαγιασί, ο τοπαζήπασις, ο σαγ-κολ-αλαΐμπεϊς και έτεροι τινές αλαϊμπέϊδες της Ανατολής.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 21:00\nΣτις χώρες του καφέ εννοείται πως υπάρχει και ο καφές του φτωχού:\nΚισίρ στην Υεμένη και τσάι καφέ αλλού.\nΑφέψημα από φλούδες καφέ, κανέλα, τζίντζερ και ότι κατεβάσει ο νους τους.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 21:09\nΣτις 21.45 στην ΕΡΤ2 προβάλλεται το εξαίρετο δοκυμανδαίρ του Κουτσαμπασιάκου Ο Μανάβης\nγια όλους τους ορεσείβιους ❤\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 21:14\n177 Όταν μιλάμε για παράδοση κατ’ οίκον!\n— thanasis nostimos (@thanasisnostimo) October 5, 2016\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 21:17\nΑν και είναι λίγο εκτός θέματος, να προσθέσω το εξής:\nΟ Μπαμπινιώτης στο Λεξικό του (Β’ Έκδοση, 2002) δίνει την εξής ετυμολογία στην κατσίκα:\nμεσν., αβεβ. ετύμου, πιθ.<αλβ. kats ή <τουρκ. keçi\n(Δηλαδή δεν αναφέρεται σε ελληνική ετυμολογία)\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 21:25\n179 Στο Ετυμολογικό του άλλαξε γνώμη. Λέει ότι προέρχεται από το (αιγι)κατσικόν – *αιγικάτσιν/αιγικάκιν – υποκ. του αιγικόν. .\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 21:27\nΣπουδαία εφεύρεση το ρεβίθι\n(από το 28 μέχρι το 28.50)\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 21:30\n180: Άρα μπορούμε να πούμε ότι παραμένει αβεβαίου ετύμου;\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 21:35\nΒγήκε κι από το Μαξίμου, μετά την…τριεθνή συνάντηση, ο Ιερώνυμος…\nΚι ένα δημοσιογραφικό ζ’λάπι που καθόταν εκεί απ’ έξω, ρωτάει «Για το Σύνταγμα συζητήσατε, Αρχιεπίσκοπε;»\nKαλά, ότι προσφωνούμε «Μακαριώτατε», ακόμα κι αν δεν του το είπανε, δεν το έχει ακούσει ποτέ στη ζωή του;\nΠάλι καλά που δεν είπε «παπά μου…»\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 21:38\nόρα #50, ο Βυζάντιος αντλεί από τον Πετσεβί.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 21:56\n183. Τουλάχιστον το «παπά μου» θα είχε μια τρυφερότητα…Το «αρχιεπίσκοπε» ακούγεται σαν «υπουργέ» ή «δικηγόρε».\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 22:04\nΟ Βάταλος σήμερα προς αύριο δεν θα γράψει κάποιο απ’ τα γνωστά κομψά σχόλιά του. Ο ελληνόψυχος υπολογιστής του θα αρνηθεί να εμφανίσει στην οθόνη αυτό το ραγιάδικο κείμενο, τίγκα στις λέξεις των Οθωμανών.\n@ 174 gpoint\nΜην τσαντίζεσαι βρε συ. Χάσατε μόνο για 19 πόντους από τον παντοκράτορα της Ευρώπης. Σαν νίκη είναι για σας.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 22:08\n183 Ή να τον αποκαλούσε Πάτερ!\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 22:16\nΤας, όπως και στο τας κεμπάπ (εξ ού «Ή πίτταν ή επί τας»), και τάσι όπως τάσια στις ρόδες αυτοκινήτων, αλλά και μελωδικά:\nτο φιλντισένιο σου τσιγάρο σ’ ένα τάσι\nκαι για διπλή χαρά\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 22:19\n@ 185,188 : Εκεί, την έχει πατήσει άσχημα ο Κουτσούμπας, αλλά ποιός του φταίει… «Να ρωτήσω κάτι, Γραμματέα;», λέει ο Χατζηνικολάκης…\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 22:32\nΘέλω να ευχαριστήσω τον αγαπητό Νικοκύρη και τους αγαπητούς φίλους για την καταπληκτική εμπειρία της σημερινής δημοσίευσης. Τα σχόλια είχαν μια ευχάριστη ποικιλία και ήταν σχολείο κανονικό. Έμαθα διάφορα πράγματα που αγνοούσα, αναθεώρησα κάποια άλλα, έγινε η αρχή για νέα ψαξίματα και απόλαυσα προσωπικές ιστορίες και συγκινήσεις με επίκεντρο τον καφέ και όχι μόνον. (Το καφαλτί και τα κάρβουνα στο σεφερτάσι μου έκλεψαν την καρδιά)\nΈξυπνη η επισήμανση ότι τούρκικης προέλευσης είναι και η λέξη τούρκικος. Και ήταν πρώτη πρώτη. Στον τίτλο!\nΝίκο, πιστεύω κι εγώ ότι πρέπει ν’ αρχίσεις να ετοιμάζεις το άρθρο για τον καφέ.\nΤο κείμενό μου ήταν μια άσκηση γραφής, ένα παιχνίδι. Πόσες τούρκικες λέξεις μπορώ να χρησιμοποιήσω χωρίς να διακόπτεται η στρωτή ροή του λόγου. Μ’ ενδιαφέρει η ομορφιά κι ο πλούτος της γλώσσας μας και η ιστορία της που είναι δεμένη με την ιστορία του τόπου μας. Έτσι δεν μπόρεσα ποτέ να εννοήσω κάτι απόλυτους τύπους που πέφτουν να σε φάνε επί εσχάτη προδοσία αν πεις την Κομοτηνή Γκιουμουλτζίνα.\nΑναφέρω την Κομοτηνή, γιατί πέρασα εκεί πανέμορφα φοιτητικά χρόνια. Πάει πολύς καιρός από τότε. Στην Γκιουμουλτζίνα αν παράγγελνες έναν σκέτο, δεν υπήρχε περίπτωση να σε ρωτήσουν αν θες νες, γαλλικό ή εσπρέσο. Καφές ήταν μόνον ο τούρκικος, που «εμείς τον λέμε ελληνικό». (Η σχετική καταχώριση που ανάρτησα στο σχόλιο 61 είναι από την Απογευματινή του 1974). Εγώ έπινα ναι και όχι. Ένα καφενείο στην οδό Ιωαννίνων, πάνω από την κεντρική πλατεία, είχε δίκαια τη φήμη ότι έφτιαχνε ακριβώς τον καφέ που ζητούσες. Εκεί απόλαυσα τους καλύτερους ναι και όχι που έχω πιει σε καφενείο.\nΝαι και όχι είναι ο μέτριος βαρύς που κρατάει λίγη πίκρα. Αν θυμάμαι καλά, ο Πετρόπουλος τον ορίζει κάπως αλλιώς.\nΟι Μαγεμένες, οι Ινκαντάδας, που έπεσαν αλεξιπτωτίστριες στους καφέδες της σημερινής ανάρτησης και μοσχοβόλησε Θεσσαλονίκη, μου έφεραν στον νου ένα χρονογράφημα των αρχών του προηγούμενου αιώνα για την αντίθεση ανάμεσα στα μεγάλα πολυσύχναστα καφενεία που πνίγονται στη δουλειά και στα τούρκικα καφενεία της Θεσσαλονίκης όπου ο πελάτης νιώθει άρχοντας.\nΝίκο, πες ότι αρχίζεις το άρθρο για τον καφέ, που ζήτησαν οι φίλοι κι εγώ μαζί τους, και το χρονογράφημα είναι δικό σου. Σε δελέασα μήπως;\nαλλά και Τέτη χανούμ, όπως είπε κάποιος φίλος 😉\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 22:43\n183/185 (Αποκλιμακώθηκε βέβαια η κατάσταση τώρα και είπανε περί παρεξήγησης)\nΡε συ Ιερώνυμε,είσαι σίγουρος ότι θες ν'αποφασίσει ο λαός;Ρωτάω γιατί στο τελευταίο δημοψήφισμα φάγατε ήττα από Βαραββά.\n— Ελ Τσούλο (@tsoutsoulomitis) October 5, 2016\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 22:53\nΕ, και νάμαστε στα 1920 να πηγαίναμε στα ηνωμένα καφφενεία Μεβλιανέ να ακούγαμε και ελληνικά και τουρκικά και ευρωπαϊκά μουσικά τεμάχια…\nClick to access 124_51065_-1.pdf\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 22:56\nΟ τίτλος του είναι αρχιεπίσκοπος. Το ερώτημα είναι αν θα τον πει και κύριο ή θα τον αφήσει σκέτο όπως τον στρατηγό (στα ελληνικά).\nΤι να τον αποκαλέσει; Γιατί να τον μακαρίσει, για αυτά τα Μαλακαριώτατα που δημοσιεύτηκαν σήμερα;\nΑρχιρασοφόρια και φιλελέκια έχουν ένα τουλάχιστον βασικό κοινό γνώρισμα. Απεχθάνονται, λένε, τον κρατικό παρεμβατισμό (και οι πρώτοι τα εγκόσμια …), και ταυτόχρονα είναι τα πιο μεγάλα τσιμπούρια του κράτους.\nΔικαιωματικά, λένε, οι πρώτοι για την διαφύλαξη του «έθνους», οι δεύτεροι για την πρόοδο και την ανάπτυξη της «χώρας».\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 22:57\nΊσως αυτό ανοίγει:\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 23:01\n«Πρωινό σε καφενείο της οδού Σόλωνος» /Μιχάλης Γκανάς\nΤα τασάκια τα πιατάκια τα φλιτζάνια αναλήφθηκαν\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 23:02\nΣκύλε, θυμάσαι που συζητούσαμε τα ενδεχόμενα;\n«Θα αξιολογηθεί το μάθημα των θρησκευτικών, θα ακουστούν ξανά οι απόψεις και της Εκκλησίας»\nΣτάνταρντ-2 και στα εντός έδρας παίζονται τα κουτάβια!\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 23:26\n@32. Ορισμένοι αγγλοσάξονες σεφ ούτε για Ελληνική κουζίνα κάνουν λόγο αλλά ούτε και για Τουρκική.\nΜιλούν γενικώς για Μεσογειακή κουζίνα χωρίς φυσικά να εξαιρούν την Β.Αφρική.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 23:27\nΑσκλοσούν! Πάντως εμείς (που δεν φοράμε παπιόν) αντί για μαϊντανό λέμε μακεδονίσι, αντί για κουτάλι χλιάρι κλπ, κλπ.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 23:31\n«Γιώργος Σεφέρης, Ποιήματα», Ίκαρος, 1989\n194. >>Ο τίτλος του είναι αρχιεπίσκοπος.\nΠανιερώτατε, παναγιώτατε έχω ακούσει να προσφωνούνε.\nΑρχιεπίβοσκους λέει σατιρικά ο Βαγγέλης Χερουβείμ (για κάποιους ιεράρχες τύπου Καλαβρύτων,Πειραιώς,Θεσ/νίκης).\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 23:41\nΟ καφές και την όρεξη σου κόβει αλλά σε τονώνει κιόλας.\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 23:46\n175 Μαρία, είμαι βαθυμεσάνυχτη 🙂\nτο καλέμι ρεΐζ-εφέντης το σελέμι.ο χάνης και ο Νουραδίνος. δευτερδάρην,ο κεχαγιάς την τζέργαν εκουρδίσθηκε του οτακίου απτέστι, εκίλδισε ναμάζι τον μουσαβερέ.μιντέρι ο Βανλί-εφέντης, κ Καρά-Μεχμέτ-πασάς βεζίρης και Δαρμπεκίρ πασασί, γενίτζερ-αγασί Μουσταφά-πασάς, ο γενίτζερ-εφέντης Μαχμούμ-εφέντης, ο κουλ-κεχαγιασί, ο τοπαζήπασις, ο σαγ-κολ-αλαΐμπεϊς καλαϊμπέϊδες\nΧωρίς να κοιτάξω λεξικό,νομίζω ότι:\n-μιντέρι η πλατιά τάβλα για κάθισμα\n-τζέργα,κάποιο χοντρό στρωσίδι\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 23:50\nΚαφενείο το κάναμε… 🙂\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 23:53\nΚι εκείνα τα μαντέματα\nπου μου ‘παν στον καφέ\nΑχ, ήταν όλα ψέματα\nκαι λόγια του ντελβέ\n5 Οκτωβρίου, 2016 στις 23:55\n191 Αχ Τέτη, δεν ζητάς άρθρο, ζητάς ντοκτορά 🙂 Θέλει πολλή δουλειά, μάλλον πάει για του χρόνου.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 00:00\nΘυμάμαι στη δεκαετία του ΄60 αλλά και παλαιότερα, η γιαγιά καβούρδιζε τον καφέ καθώς και το ρεβίθι με ειδικό ψήστη , τα άλεθε κατόπιν στον χειρόμυλο και μετά τα αναμείγνυε. Όλα αυτά, για λόγους οικονομίας.\nΔεν γνωρίζω τη γεύση ενός τέτοιου μείγματος διότι βελτιώθηκαν εν τω μεταξύ οι οικονομικές συνθήκες του Ελληνικού πληθυσμού και πήρε τέλος η… νοθεία.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 00:05\n204. Μόλις με πρόλαβες! 🙂\nτόσα κομμάτια μ’ έκανε εκείνο το «εσύ φταις»\n@ 194 : Μην το παίρνετε κατάκαρδα, η προσφώνηση απλά δείχνει ότι ξέρεις πώς να μιλήσεις σε κάποιον (γιατί της δουλειάς σου είναι). Δε σημαίνει αυτεπάγγελτα ότι ασπάζεσαι και τη θρησκεία.\nΜη θυμηθούμε τώρα τα Madame Merkel, βραδιάτικα…\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 00:08\n@202. Τσέργα ή τζέργα γνωρίζω ότι λένε την κουβέρτα.\nΔεν γνωρίζω όμως την προέλευση της λέξης. Όπως δεν γνωρίζω και την προέλευση της λέξης κουβέρτα.\nΕπί τη ευκαιρία, πως δένει το σκέπασμα που λέγεται κουβέρτα με την κουβέρτα του πλοίου;\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 00:13\nΤέτη, γκιουζέλ χανούμ, ευχαριστούμε 🙂\nΚαι τον Νικοκύρ εφέντη ομοίως.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 00:23\n#209: Σλαβική (η τσέργα).\nΣτο Ξηρόμερο τσέργα λένε τη φλοκάτη.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 00:26\n#209: Για τις κουβέρτες το ΛΚΝ λέει ότι αμφότερες προέρχονται από το βενετσιάνικο «coverta»\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 00:34\nΓια το δύτη τα έβαλα, να εξηγήσει κυρίως τίτλους και αξιώματα.\nΚαλέμι είναι το μολύβι και ναμάζι η προσευχή. Το σελέμι το έμαθα εδώ https://sarantakos.wordpress.com/2014/11/24/selem/\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 00:37\nΟ Αρχονταρίκης υπέρ των νέων προγραμμάτων http://www.efsyn.gr/arthro/epikindyna-thriskeytika\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 00:38\n#156: Έφη πρόκειται για γελοιότητες που σκοπό έχουν να πλήξουν την ελληνικότατη φραπεδιά και να στρέψουν τους Έλληνες στην κατανάλωση φλώρικων ροφημάτων τύπου φρέντο.\nΣτα σοβαρά τώρα, τα βρίσκω εξωπραγματικά τα αναγραφόμενα στο άρθρο και ειδικά τα περί προσθήκης …απορρυπαντικού για να αφρίζει ο καφές!\nΌταν βλέπω τον συντάκτη να αποκαλεί τη Νεστλέ ολλανδική εταιρία, αμέσως κουμπώνομαι και για τα παρακάτω που θα διαβάσω.\nΤην απάντηση της Νεστλέ τη βρίσκω απόλυτα πειστική και λογικοφανή.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 00:40\n# 208 – Λες να υπάρχει νόμος του ελληνικού κράτους που να επιβάλλει να προσφωνούνται οι παπάδες στο δημόσιο χώρο όπως προσφωνούνται μεταξύ τους;\nΣτο κάτω-κάτω δεν του χαμήλωσε το βαθμό!\nΑν, πάλι, έναν υπουργό τον φωνάζουν στο κόμμα του «μεγάλε», «τεράστιε», «αρχηγέ», «κάπο», «αφεντικό», «ντον», «νονέ», «κούλη», «μπούλη», «ντιντή» να είναι υποχρεωμένος ο καθένας να τον φωνάξει κατά τον ίδιο τρόπο;\nΤι λογική είναι δαύτη; Είπαμε, αν υπάρχει σχετικός νόμος, να μου το πεις να γελάσω.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 00:41\n209 Δε θυμάμαι αναφορά, έχω την εντύπωση όμως πως ήταν το μόνο σκεπασμένο μέρος του πλοίου, και κουβέρτα είναι το σκέπασμα/σκεπασμένος.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 00:51\nΔιάφορα μικρά πάλι, αλλ’ αυτή τη φορά ξεχωριστά. Το πρώτο, ανάμνηση απ’ τα παλιά, με αφορμή τα αντίστοιχα της επίσημης μουσαφίρισσας Τέτης στο 191\nΚαφέ έπινα απ’ τα μικράτα μου, μαζί με τους μεγάλους. Όταν έφτιαχνε η γιαγιά, η θεία κλπ καφέ, θ’ άφηνε και λίγο και για μας τα μικρά. Τι γλυκύτητας; Προφανώς ό,τι πίναν εκείνες, δεν είχαμε επιλογή. Συνήθως ήταν μέτριος. Ο πατέρας μου προτιμούσε τον «με ολίγη» (ζάχαρη). Ένας σχετικά πικρός καφές, λίγη ζάχαρη στη μύτη του κουταλιού. Δεν ξέρω πώς έγινε μια φορά και ήπια απ’ τον δικό του (μεγάλος πια) και μ’ άρεσε. Κι άρχισα να τον πίνω έτσι. Μόνο που μόνο σ’ ένα καφενείο τον φτιάχνανε σωστό. Συνήθως μου τον σέρβιραν μέτριο. Κι έτσι το γύρισα στον σκέτον. Να είμαι σίγουρος.\nΤον νες τον έπινα με ζάχαρη. Χτυπητό, να φτιάχνει καϊμάκι. Και τις εποχές εκείνες στις καφετέριες στον φέρνανε χώρια τον καφέ χώρια το νερό, να τα φτιάξεις όπως θέλεις. Αλλά αφού τον τούρκικο (επιμένω εγώ) τον έπινα σκέτο, άρχισα σκέτον και τον νες. Τον ζεστόν πρώτα, μιας και συνήθως ήταν με γάλα (βασικά μόνο γάλα). Από κει στον σκέτο γενικά μια δρασκελιά.\nΣκέτον να είμαι σίγουρος έγραψα, αλλά…\nΕίμαι εκδρομή στο Νεραϊδοχώρι Τρικάλων και παραγγέλνω φραπέ σκέτον (αρχές της δεκαετίας του 90). Μου φέρνει έναν μάλλον. Διαμαρτύρομαι, τον επιστρέφω, μου φέρνει άλλον, μέτριος αυτός. Ε, δεν ξαναασχολούμαι, τον αφήνω στην άκρη. Με βλέπει, με ρωτάει, άστον του λέω, αυτός προσφέρεται να μου φτιάξει άλλον. Και πώς τυχαίνει και περνάω από δίπλα του την ώρα που τον φτιάχνει. Τον βλέπω που βάζει τον καφέ και πάει να βάλει ζάχαρη. Ε, του λέω, σκέτον δεν είπαμε; Γιατί βάζεις ζάχαρη; Κι απάντησή του με τελείωσε. «Μα καλά, εντελώς; Δεν πίνεται»!\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 00:54\n>Α, ναι, περί της Κυρίας Κατίνας Μανιτάρα, που ξαναέγινε πρόσφατα γνωστή\nΑ, ναι, περί της Κυρίας Κατίνας Μανιτάρα, που την κάνανε πρόσφατα μαντάρα\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 00:55\nΔιάλειμμα να συμφωνήσω με το 215. Γιατί αν βάζει η Νεστλέ απορρυπαντικό ν’ αφρίζει ο φραπές, γιατί δεν αφρίζει όταν τον φτιάχνεις ζεστό (κι όχι χτυπημένο με το ηλεκτρικό μιξεράκι);\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 01:00\nΣυνεχίζω. Το πρώτο βγήκε διπλό, αλλά κι αυτό συνέχεια εκ του προηγουμένου είναι.\nΈβραζαν τότε η γιαγιάδες (συνήθως) καφέ. Βασικά ένα μείγμα από λίγο καφέ και πολύ κριθάρι (όχι ρεβίθι). Τα καβούρντιζαν και τα άλεθαν χωριστά κι η μείξη γινόταν στο καφεκούτι.\nΚάποια στιγμή πάει μια θεια μου στο γιατρό κι αυτός αφού τη ρωτάει πόσους καφέδες πίνει, της συστήνει να περιορίσει τον καφέ. Κι αν δεν θέλει να περιορίσει τον αριθμό, ας τον αραιώνει με λίγο κριθάρι. «Ε, γιατί γιατρέ, καφέ λέμε αλλά καφές είναι; Το πολύ, κριθάρι είναι». «Ε, τότε πίνε όσον θέλεις»:)\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 01:01\n215 – Ό,τι δεν έχεις ανάγκη και σε κάνει εξαρτημένο, είναι κακό.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 01:05\nΚαι να μην μπορώ να βρώ εκείνη την παλιά διαφήμιση «Μπράβο! Αυτός είναι καφές» με την φωνή, αλλά και την εικόνα του θρυλικού αρχιεκφωνητή της ΕΡΤ Τζων Βεϊνόγλου.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 01:10\n>τα περί προσθήκης …απορρυπαντικού για να αφρίζει ο καφές!\nπου 29 κατασκευαστές καφε συνιστούν SKIP\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 01:23\nΠερί παγωμένου καφέ, ιστορίες δύο.\nΗ δεύτερη. Εκδρομή στις Δαλματικές και πάμε σ’ ένα χωριό έξω απ’ το Ντουμπρόβνικ, το Τσαβτατ (Cavtat). Καθόμαστε για καφέ και μας ρωτάει τι είδος καφέ θέλουμε. Κι εγώ του λέω πως δεν έχει και πολύ νόημα, αφού μόνο ζεστό καφέ έχει. Γιατί πώς θα μπορούσε να είναι, με ρωτάει; Παγωμένος, του απαντώ. Τον παραξενεύει και προσπαθεί να καταλάβει πώς μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο κι εγώ του λέω πως ο καφές να είναι πάνω σε πάγο. Και μου φέρνει. Σ’ ένα μεγάλο ποτήρι με παγάκια έχει ρίξει τον ζεστό καφέ (φίλτρου),\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 01:27\n1) Συγχαίρουμε τον κ. Σαραντάκο που είχε την καλωσύνη να αναφέρει το ελληνικό όνομα του καφέ. Ανεβάζουμε την σχετική σκηνή από την Βαβυλωνία του Βυζαντίου, για να την πληροφορηθούν όλοι οι ανελλήνιστοι αναγνώσται. Ωστόσο, ο κ. Σαραντάκος αφήνει να εννοηθεί ότι η ελληνική λέξις «νηφοκοκκόζωμον» για τον καφέ απαντάται μόνο στην Βαβυλωνία, ενώ εχρησιμοποιείτο ευρύτατα καθ’ όλον τον 19ον αιώνα, όπως αποδεικνύει ένα απλό ξεφύλλισμα του «Ρωμηού». Αν προκληθούμε θα παραθέσουμε κι άλλα αποσπάσματα άλλων συγγραφέων, προκειμένου να πείσουμε ότι η χρήσις της λέξεως «νηφοκοκκόζωμον» για τον καφέ ήτο ευρεία κατά τον ελληνόψυχο 19ο αιώνα, πρίν έλθουν οι ψυχαρισταί, οι δημοτικισταί και οι μπολσεβίκοι και σταματήσουν την ελληνοποίηση της Ρωμέικης Γλώσσας στην οποία προυχώρουν οι καθαρευουσιάνοι\nΛέει, λοιπόν, ο Φασουλής διά χειρός Γ. Σουρή…\n2) Μάς προκαλεί αλγεινή εντύπωση ότι επί 16 ώρες εγένετο λόγος για τα δύο φεί του καφφέ και ουδείς εφιλοτιμήθη να πεί ότι αυτή είναι η σωστή ετυμολογική γραφή της λέξεως από την πόλη Κάφφα της Αιθιοπίας, όπου πρωτοανεκαλύφθη το φυτόν του καφφέ. Η ετυμολογία του καφέ από την Κάφφα είναι πέραν πάσης αμφιβολίας, συμφωνούν οι πάντες από το Online Etymology μέχρι τον ελληνόψυχο Μπαμπινιώτη. Να μή τολμήσουν να την αμφισβητήσουν τίποτε συνταξιούχοι αναγνώσται, γιατί θα αυτοεξευτελιστούν\n3) Συγχαίρουμε και την εξαίρετη σκιτσογράφο (η Κοινότης μας την θεωρεί κλάσεις ανώτερη του Αρκά, αλλά δεν αξιώθηκε ανάλογο σμπρώξιμο από τα μπολσεβίκικα ΜΜΕ) κ. Τέτη Σώλου για το πολύ ωραίο κείμενό της που ανήρτησε ο κ. Σαραντάκος, στο οποίο προσπάθησε να μιμηθεί το γνωστό εγχείρημα του Φόν Ζολώτα όσον αφορά τα τουρκοελληνικά. Ωστόσο, αγαπητικώς την ενημερώνουμε ότι δεν θυμάται καλά τον μέτριο βαρύ καφέ που έπινε στα νιάτα της. Ο μέτριος βαρύς δεν είναι σε καμμία περίπτωση ο θρυλικός «ναί και όχι» όπως νομίζει.\nΑντί να πολυλογούμε, παραθέτουμε την σελ. 9 του θρυλικού συγγράμματος του μακαριστού ελληνόψυχου ιστοριοδιφη Ηλία Πετρόπουλου «Ο Τούρκικος καφές εν Ελλάδι» (1η έκδοσις 1979)\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 01:43\nΗταν κι εκείνο το καφενείο του Γαμβέτα. Στη γωνία της Πανεπιστημίου με την Κοραή. Στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 02:27\n#88, #92, #105\nΣτη Σίφνο «σουβερτάσι». Τη δεκαετία του 70, πριν βγουν τα ταπεράκια, η γιαγιά μου με έστελνε να πάω φαϊ του παππού μου, που ήταν κτίστης, στο σουβερτάσι. Όμως, εκείνο ήταν ένα σκεύος μόνο. Χρησίμευε επίσης για τη μεταφορά του γάλατος. Πρέπει να χρησιμοποιείται ακόμη.\nΤώρα, εδώ, μαθαίνω και την προέλευση της λέξης. Ευχαριστώ.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 02:28\n209 Όπως λένε και οι Λέξεις που χάνονται (για να κάνουμε διαφήμιση) η τσέργα είναι αντιδάνειο αφού ανάγεται τελικά στο ελλ. σηρικόν.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 02:49\nΩραίο το γαλλοτουρκικό υβρίδιο.\nΟι Βλάχοι βάφτισαν το μετάξι μαλλί 🙂\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 04:19\nΑλέξη έκανα κάποτε ιδιαίτερα στο παιδί του νούμερο δύο της Νεστλέ στην Ελλάδα την εποχή που λνσαριζότανε το Νεσκφέ Σελέκτ. Τον ίχα ρωτήσει σχετικά και μου είπε πως δεν τον νονθεύουν γιατί ο καφές που χρησιμοποιούν είναι φτηνότερος από τα υλικά νοθείας !! Οσον αφορά\nτην γεύση ας είναι καλά η χημεία. Φυσικά ο ίδιος έπινε μόνο τούρκικο, όπως κι εγώ έκτοτε. Νάναι καλά ο άνθρωπος, δεν τον ξεχνάω γιατί μου είχε δώσει την κάρτα του και πήρα δυο κούτες ζαχαρούχο γάλα από τις αποθήκες στα Λιόσια αμέσως μετά το Τσέρνομπιλ και την έβγαλε καθαρή το τότε μωρό , ο γιός μου\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 04:24\nΓνωστί και το πείραγμα τότε…\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 04:26\nΑμάν πως εγινε αυτό, σβήστο Νίκο σε παρακαλώ\nΓνωστό και το πείραγμα τότε…\nΜπράβο κύριε Λουμίδη, πολύ ωραίος ο καφές σας, μπράβο !\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 04:45\nΤι να τσαντισθώ ; από το αναμενόμενο ; Μόνο εσύ δεν κατάλαβες, δες τι γράφει το in.gr μήπως ανοίξουν τα μάτια σου\nσε τέτοια ματς και με τέτοια διαιτησία κάποια στιγμή τα παρατάς αφού έχεις πάρει το μήνυμα, έγινε στο 32 από κει και πέρα είναι η ιστορία με τον Μεγαλέξανδρο, το φίδι και τον Καραγκιόζη (ΠΑΟΚ, διατητής και ΠΑΟ η αντιστοιχία- για να μην μπερδευτείς)\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 04:48\nΜε πήρε πριν μερικές μέρες ένας συμφοιτητής της Ειρήνης, που ήθελε να την ειδοποιήσει για το ρεγιούνιον που θα κάνουν το Νοέμβρη\nΚι εχτές έμαθα ότι έκαναν ρεγιούνιον στο μοναστήρι της Αργολίδας, πάνω στο τάφο της.\nΗταν το ενιαήμερο μνημόσυνό της, που έκαναν οι καλόγριες.\nΣτα σαράντα της πιά\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 04:59\n43, …41 Από αυτό το kafes είναι το καφάσι….\nΚαι το καφασωτό, πλέγμα για παράθυρα, διαχωριστικό σε δωμάτιο, φράχτες, κα.\nΓεμάτο καφασωτά το Τοπκαπί.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 05:06\nκαι του καφέ το παραμύθι θ’ ακουστεί\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 05:17\nΚι είναι κι οι κούριερ που πάνε φλιτζάνια καφέ στις καφετζούδες\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 05:21\nCoffee table το τραπεζάκι του λίβινγκρούμ, και coffee table book περίτεχνο βιβλίο διακοσμητικού χαρακτήρα που σπάνια διαβάζεται, αν και συχνά ξεφυλλίζεται από επισκέπτες και πυροδοτεί συζητήσεις σε πάρτυ.\nΠαρωδία του είδους από τον Σάινφελντ όπου ο «κουφός» της παρέας εμφανίζεται σε (υπαρκτό, για την ακρίβεια) πρωινάδικο και παρουσιάζει με βαθυστόχαστο ύφος ειδήμονα το αριστούργημά του «The Coffee Table Book of Coffee Tables».\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 05:43\nΚι η έκφραση της εποχής μου:\nΚαφέ το λέμε τώρα;\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 05:48\n88, Αυτά τα κατσαρολάκια το ‘να πάνω στ’ άλλο είναι δημοφιλή και σε Ινδούς συναδέλφους εδώ στους νότιους (της Βόρειας Αμερικής). Ενδιαφέρουσα ταινία γύρω απ’ αυτά το Lunchbox, που έχουμε ξανααναφέρει.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 05:49\n92, Α μπράβο, τώρα το είδα (περιττό το 241).\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 05:53\n108, …Και στην Αλβανία να δείτε φραπεδούμπες! Της ημετέρας Παιδείας μετέχοντες….\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 06:39\nΗ μοναδική επινόηση των Ελλήνων τα τελευταία πενήντα χρόνια είναι το φραπέ.\nΚάπως έτσι το διατύπωσε ο Ρασούλης.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 06:48\n@218. Νομίζω ότι αξίζει ένα λεπτομερές ψάξιμο όσο αφορά στη βαθύτερη φύση μας ως λαού. Δεν πειθαρχούμε σε εντολές ενώ είναι υποχρέωσή μας, οι επιθυμίες μας νομίζουμε ότι είναι και επιθυμίες του άλλου, εννοούμε να κάνουμε… ευτυχισμένο τον άλλο χωρίς να μας το ζητήσει και γενικώς θεωρούμε πολλές φορές ότι μέτρο των πραγμάτων είναι ο εαυτός μας. Υποπίπτουμε δηλαδή στο σφάλμα να κρίνουμε εξ΄ ιδίων τα αλλότρια.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 06:56\n191, …πρέπει ν’ αρχίσεις να ετοιμάζεις το άρθρο για τον καφέ….\n205, …191 Αχ Τέτη, δεν ζητάς άρθρο, ζητάς ντοκτορά🙂 …\nΞεκινάς με ειδικό πρόγραμμα Master’s Degree in Coffee Economics and Science – Ernesto Illy.\nΜετά (βιομηχανικό) ντοκτορά με το πρόγραμμα IPCOS: European Industrial Doctorate on Coffee Quality Tools.\nΚαι τα δύο προγράμματα προσφέρονται από την γνωστή καφεταιρεία (ή καφεταίρεια;) Ίλλυ.\nΟ ομώνυμος ιδρυτής της εταιρείας είχε σπουδάσει χημικός ο ίδιος και είχε αρκετό ενδιαφέρον περί τα ακαδημαϊκά, όπως και ενδιαφέρον άρθρο για τον καφέ στο Scientific American.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 07:18\n245: Τι καρφί ήταν αυτό για τους Έλληνες που θέλουμε να κάνουμε ευτυχισμένους τους άλλους έστω και με το ζόρι; Είναι υποχρέωσή μας να το κάνουμε αυτό, ακολουθώντας το παράδειγμα του Μεγαλέξαντρου που ξεκίνησε την εκστρατεία του με αποκλειστικό σκοπό να εκπολιτίσει τους βάρβαρους Ασιάτες. Σήμερα, αυτό το φαινόμενο παρατηρείται κυρίως σε κάποιους «επαναστάτες» που είναι διατεθειμένοι και τη ζωή σου να θυσιάσουν, προκειμένου να σε κάνουν ευτυχισμένο, ελεύθερο και απαλλαγμένο από κάθε εκμετάλλευση. 😉\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 08:43\nΚάποτε είχαν πέσει στα χέρια μου μάρκες (μεταλλικές, σαν νομίσματα, από το ιστορικό καφενείο του Ζαχαράτου, στο Σύνταγμα. Είχε τόση πέραση στην εποχή του, που σχεδόν χρησιμοποιούσε στις συναλλαγές, στην ουσία δικό του νόμισμα !\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 08:52\nΥπάρχει και η σκοτεινή πλευρά του καφέ, ο έλεγχος της οικονομίας των χωρών παραγωγής του, από τις 3-4 πολυεθνικές που τον ελέγχουν, τον εμπορεύονται και τον διακινούν σε όλο τον κόσμο. Είμαι σίγουρος πως ελάχιστοι μερακλήδες☺ γνωρίζεται ποιά είναι η δεύτερη χώρα παραγωγής καφέ, και πως είναι «δημιούργημα» της Στάρμπακς.Υπάρχει βέβαια και η τραγική πλευρά των εκατομμυρίων παιδιών σκλάβων, που δουλεύουν σε απάνθρωπες συνθήκες στις φυτείες, για να φτάνει απρόσκοπτα το καφεδάκι στο προνομιούχο ένα πέμπτο του κόσμου, που το απολαμβάνει.\nΑλλά ας μη σας χαλάσω την διάθεση, για το πώς διαμορφώνεται η τιμή του και τι τρελά κέρδη βγαίνουν απ» αυτό, άλλη φορά.\nΣτην υγειά σας.☺\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 09:30\nΑυτό που αναφέρει ου Λάμπρους στο #249 είναι αλήθεια. Αντίστοιχο συμβαίνει με την πρώτη ύλη του αγαπημένου σε όλους εδέσματος, της σοκολάτας. Εδώ και πάνω από μια δεκαετία περίπου έχει αλλάξει (παγκόσμια) η νομοθεσία με νέα, η οποία επιτρέπει στις βιομηχανίες σοκολάτας να αυξάνουν την ποσότητα φυτικού λίπους στα προιόντα σοκολάτας, ενισχύοντας με το τελευταίο μεν τη γεύση του κακάο στο προιόν, μειώνοντας δε την απαιτούμενη ποσότητα κακάο, ουτως ώστε να συμπιέσουν ακόμα παρακάτω την τιμή παραγωγού.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 09:41\nΕυχαριστώ για τα νεότερα εξαιρετικά σχόλια!\n249-250 Υπάρχει ένα βιντεάκι με εργάτες κακαοφυτείας στην Ακτή Ελεφαντοστού που δοκιμάζουν *για πρώτη φορά στη ζωή τους* σοκολάτα του εμπορίου. Αν το βρει κανείς…\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:00\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:01\nΚι εδώ η «σκοτεινή» πλευρά της σοκολάτας:\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:06\nΚαι λέγεται ότι ένας μαθηματικός του έφαγε μια γκόμενα του Νόμπελ και ο Νόμπελ όταν ήρθε η ώρα να κάνει τη διαθήκη του, έκανε για τα μαθηματικά την πάπια\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:07\n252 Aυτό είναι, μπράβο!\nΓι αλλού ήταν\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:08\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:11\nΕίναι μύθος όλο αυτό. Όσο και αν φαίνεται απίστευτο η πραγματικότητα είναι ακριβώς όπως την λέει η Nestle. Ο στιγμιαίος καφές είναι καφές φίλτρου σε σκόνη με την ίδια διαδικασία που φτιάχνουν σούπες σε σκόνη ή οποιοδήποτε άλλο τρόφιμο σε σκόνη. Ο μόνος καφές που πίνεις και μέρος από το κατακάθι είναι Ελληνικός/Τούρκικος, όλα τα άλλα είδη καφέ φιλτράρονται.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:16\n#249, 250: Ε, ναι, αλήθεια είναι!\nΚαι τα εξυπνόφωνα από Κινέζους εργάτες κατασκευάζονται, που δουλεύουν σε συνθήκες μισθωτής σκλαβιάς.\nΣτο τέλος δεν θα μπορούμε να απολαύσουμε τίποτα χωρίς τύψεις γμτ! 😦\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:18\nΣαν ήμουνα μικρός, θυμάμαι πως η γιαγιά μου (που -όπως και ο παππούς μου- ήρθε στο Αίγιο το 1922 από την Αλώνη, νησί στη θάλασσα του Μαρμαρά), το έλεγε σιφερτάσι. Η εμφάνιση και η χρήση του ήταν σαν κι αυτή που περιγράφει το ΚΟΥΤΡΟΥΦΙ παραπάνω.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:26\n175, 202, 213 Κρατώ σημείωση για αργότερα μέσα στη μέρα, ελπίζω 🙂\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:30\n>όλα τα άλλα είδη καφέ φιλτράρονται.\nΕκοψα το τσιγάρο, δεκαετίες τώρα.\nΜετά έκοψα το κρασί.\nΚαι τώρα τον καφέ. Και μια χαρά η καρδιά μου.\nΜου έμειναν τα φίλτρα. Πολλά κουτιά.\nΤα βάζω στους κάκτους, στα γλαστράκια για να στραγγίζουν χωρίς να φεύγει το χώμα.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:52\n@249. Είναι έτσι όπως τα περιγράφεις. Τα ίδια συμβαίνουν στη χώρα μας και στην εποχή μας σε κάποιες περιπτώσεις. Αυτό όμως άλλη φορά και από πρώτο χέρι. 😦\nΜου ήρθε πάντως στο νου η ρήση της οικονομολόγου Τζόαν Ρόμπινσον: Είναι άσχημο πράγμα να σε εκμεταλλεύονται. Είναι όμως πολύ χειρότερο να μη θέλουν να σε εκμεταλλευτούν!\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 11:32\n259 – Δεν είναι θέμα τύψεων αλλά συνειδήσεως της πραγματικότητας, με τις τύψεις δεν αλλάζει κάτι, ενώ με την συνείδηση κάτι καλύτερο μπορεί να γίνει για όλους μας, και μόνο μιά μικρή αλλαγή στην καθημερινή άκρως ελεγχόμενη συμπεριφορά μας, μπορεί να επιφέρει μεγάλες αλλαγές που δεν συμφέρουν κάποιους.\nΠάντως, υπάρχει κι ένας απλός και φυσικός τρόπος για αληθινά μεγάλες απολαύσεις (όχι δεν μιλάω για το σέξ☺) χωρίς τύψεις, μια και δεν κάνει κακό σε κανέναν και είναι δωρεάν, όπως όλα τα ωραία στην ζωή, που θα κάνει μετά όλες αυτές τις διαφημιστικές και ακριβές μικροαπολαύσεις, να φαίνονται αστείες. Είναι η συνειδητή εισπνοή εκπνοή, τόσο απλά και τόσο εύκολα μπορεί να φτάσει κάποιος στην ενσυνείδηση.\nΚάνε μιά δοκιμή όταν βρείς εύκαιρο κάνα πεντάλεπτο, το μόνο που χρειάζεται είναι να μη μιλάς, κυρίως όταν δεν μιλάς (είναι απίστευτα φλύαροι οι άνθρωποι των αναπτυγμένων χωρών, ειδικά όταν δεν μιλούν) και απλά ανάπνευσε προσδιορίζοντας αβίαστα, την εισπνοή ώς εισπνοή, και την εκπνοή ώς εκπνοή, αναγνώρισέτες ώς τέτοιες επιστρέφοντας το νού σου στο παρόν, στην εισπνοή θα αισθανθείς μιά όμορφη λεπτή αίσθηση να διαπερνάει εσωτερικά προς τα πάνω την σπονδυλική σου στήλη.\nΟι περισσότεροι άνθρωποι, ζούν βασιζόμενοι στο παρελθόν για το μέλλον, όμως η ζωή βρίσκεται στο παρόν, και είναι απλή.☺\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 11:44\n263τέλος – Ο καιρός γάρ εγγύς.☺ Θα είναι μια περίεργη κατάσταση για μάς, αλλά η νέα τάξη πραγμάτων, είναι ήδη παρούσα, σύντομα και η πραγματικότητά της.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 11:56\nΗ προσφορά μου ισχύει και για του χρόνου, πάντως.\nΣτη διαφήμιση του Bravo ήταν ο ηθοποιός Νίκος Γαροφάλου. Η φωνή που ακουγόταν ήταν του Βεϊνόγλου;\n226 Αγαθίας Ο Σχολαστικός\nΣασκίνι άντρωπο είμαι, μπρε, να τέλω μέτριο βαρύ και να τον υρεύω με ολίγη; Σασκίνι το ταμπή που τον έλεγα ναι και όχι κι αυτός μ’ έφτιαχνε μέτριο βαρύ.\nΧαλάλι όμως μπρε, γιατί έχεις καλό γούστο στα σκίτσα. Αλλά. έλα τώρα, παραδέξου ότι ο προφήτης του Αρκά σ’ αρέσει πιο πολύ κι απ’ τον κόκορα.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 12:14\nΝαι. Ετσι πρέπει να είναι. Ευχαριστώ\nΔεν είχα δει ποτε φωτό του Τζων Βεινόγλου\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 12:20\nμιλήσαμε; Δεν μιλήσαμε;\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 12:28\n268 Δεν μιλήσαμε -και είναι σοβαρό.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 13:04\n> > O Μουσακάς μάλλον είναι συνταγή Γάλλου σεφ που δημιούργησε τη συνταγή κάπου στην Μικρά Ασία.Ούτε οι Τούρκοι ούτε οι Έλληνες έχουν μπεσαμέλ, πρόκειται για Γαλλική εφεύρεση.\n(Τώρα διαβάζω τα σχόλια, δεν ξέρω αν μετά το #84 δόθηκε ήδη απάντηση)\nΑυτό που έχω ακούσει είναι ότι ο παραδοσιακός μουσακάς των Ελλήνων ήταν όπως είναι και τώρα στην Τουρκία, με μια σάλτσα από γιαούρτι, και ότι την μπεσαμέλ την εισήγαγε ο Νίκος Τσελεμεντές. Και ότι γενικότερα ο Τσελεμεντές έκανε πολλές επεμβάσεις εξευρωπαϊσμού/εξευγενισμού της παραδοσιακής κουζίνας, οι οποίες έπιασαν σε σημείο να ξεχαστούν οι παλιότερες συνταγές. Ότι στην ουσία έκανε πολιτική μέσω της μαγειρικής.\nΤώρα που στο ίντερνετ βρίσκει κανείς τα πάντα, το ‘χω σκοπό κάποια στιγμή, σε μια έξαρση νοικοκυροσύνης (την περιμένω, θα ‘ρθει κάποτε) να βρω και να κάνω τη συνταγή του μουσακά με γιαούρτι.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 13:33\nΣεφερτάσι έλεγε και η μητέρα μου (Αθηναία, από πατέρα Κωνσταντινουπολίτη και μητέρα Μωραΐτισσα) το μεταλλικό σκεύος όπου μου έβαζε το μεσημεριανό μου φαΐ για το σχολείο. Πρέπει να είναι αρκετά διαδεδομένη η λέξη.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 13:41\nΑγαθία, πολύ αμφιβάλλω αν «η χρήσις της λέξεως «νηφοκοκκόζωμον» για τον καφέ ήτο ευρεία κατά τον ελληνόψυχο 19ο αιώνα». Στο παράθεμα του Σουρή που δίνεις υποκείμενο είναι ο «Λογιώτατος», και εικάζω πως όλοι όσοι χρησιμοποιούσαν τη λέξη, το έκαναν με ρητή ή υπόρρητη παραπομπή στη Βαβυλωνία — όπως περίπου όταν κι εμείς μιλούμε για τον «επιούσιο», παραπέμπουμε στο Πάτερ ημών.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 13:59\nΕπίσης, Αγαθία, κάτι που στην παραπομπή που δίνεις εισάγεται με τη λέξη perhaps μάλλον δεν είναι «πέραν πάσης αμφιβολίας»!\nΤέλος, όταν ο Νικοκύρης χαρακτηρίζει το ‘φφ’ ανελλήνιστο, εννοεί ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος που να το δικαιολογεί, καθώς ούτε στην προφορά της κοινής νεοελληνικής έχουμε διπλά σύμφωνα, ώστε να θέλουμε να τα γράψουμε έτσι, όπως οι Ιταλοί, που γράφουν π.χ. repubblica παρά την ετυμολογία, διότι έτσι το προφέρουν, ούτε στην καθιερωμένη ορθογραφία της αρχαίας υπήρχε ποτέ φφ, ώστε να πρέπει κι εμείς να το γράψουμε έτσι, όπως γράφουμε π.χ. Σάββατο. Αλλωστε, ήδη στην κρατική Νεοελληνική Γραμματική του 1941, τη λεγόμενη «του Τριανταφυλλίδη», ρητώς επισημαίνεται ότι «με φφ δε γράφεται καμιά λέξη», με την επεξήγηση ότι με ένα φ γράφονται και τα ‘καφές’, ‘καφενείο’ κλπ.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 14:09\nενδιαφέρον αυτό με τον Τσελεμεντέ, καθόλου απίθανο. Θέλει βέβαια ψάξιμο. Δε θυμάμαι να έχω φάει μουσακά στην Τουρκία.\nΤο σαφερτάσι (που αγνοούσα) στην Ινδία το λένε νταμπά. Είχα δει ένα ντοκυμαντέρ. Στη Βομβάη διακινούνται καθημερινά 200.000 τέτοια νταμπά, από τα σπίτια στη δουλειά ή το σχολείο. Οι γυναίκες στο σπίτι, έτσι κι αλλιώς μαγειρεύουν, οπότε σιγά μη φάει ο άντρας σκουπιδοφαγητά απ έξω και μάλιστα όχι φρεσκομαγειρεμένα. Είναι και φτηνότερα.\nΗ δουλειά της μεταφοράς γίνεται με τα πόδια, με ποδήλατα ή με τα τραίνα:\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 15:11\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 16:16\n272 Έτσι ακριβώς.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 17:12\n275 – Τέρμα το διάλειμμα τα κεφάλια μέσα ( για ακόμα μεγαλύτερη απόλαυση☺).\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 17:35\n277: 🙂 🙂 🙂 καλό Λάμπρο!\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 18:02\nΠάντως, η μητέρα μου, μικρασιάτικης καταγωγής, έφτιαχνε πάντα τον μουσακά χωρίς μπεσαμέλ, στην κατσαρόλα.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 18:24\nΤο σαφερτάσι, μεταλλικό στρογγυλό σκεύος μεταφοράς φαγητού,αλλά …μονώροφο, ο πατέρας μου το λέει καστανάκι.\n6 Οκτωβρίου, 2016 στις 18:28\nΣτη νότια Γαλλία, στα σούπερ μάρκετ της μεγάλης φοιτητούπολης,τον μόνο, κατεψυγμένο μέσα στο τάπερ για φούρνο μικροκυμάτων,μουσακά που βρίσκανε οι ρέκτες,ήταν ιταλικός!\n7 Οκτωβρίου, 2016 στις 00:10\nΈλεγα,δε θα έχει και εμαγέ,αυτό το σπουδαίο σεφερτάσι;\n7 Οκτωβρίου, 2016 στις 01:52\nΣεφέρ-τάσι, το τάσι (μπολ) εκστρατείας;\n7 Οκτωβρίου, 2016 στις 02:16\n7 Οκτωβρίου, 2016 στις 17:16\nΠριν δυο χρόνια βρέθηκα σε ένα καφέ στη Ρώμη που είχε στον κατάλογο cappuccino freddo. Εγώ παρήγγειλα αυτόν και η κοπέλα μου, που είχε πονόλαιμο, ζήτησε καπουτσίνο ζεστό. Μου έκανε πολύ εντύπωση που άκουσα τον σερβιτόρο να επιβεβαιώνει τη παραγγελία λέγοντας: «one cappuccino and one cappuccino greco»\n7 Οκτωβρίου, 2016 στις 18:07\nμαβί σημαίνει γαλάζιο\n7 Οκτωβρίου, 2016 στις 18:32\n286 Πράγματι. Ή τουλάχιστον έτσι σήμαινε αρχικά Κι όμως σήμερα τα λεξικά λένε μαβί = μοβ.Αξίζει άρθρο.\n8 Οκτωβρίου, 2016 στις 07:35\nΤο Λεξικό που την «πατάει» χοντρά είναι του Τριανταφυλλίδη (=που έχει μοβ χρώμα). Το Χρηστικό επίσης το ψιλορίχνει στο καλαματιανό (=που έχει βαθύ μπλε ή μοβ χρώμα). Ο Babis, ωστόσο, έχει σε πρώτη σημασία «γαλανό» και σε δεύτερη «ιώδης απόχρωση, μενεξεδί», με την παρατήρηση ότι η δεύτερη σημασία προέρχεται από επίδραση του «μοβ».\nΤο θέμα θαρρώ είχε εξαντλήσει ο εξαίρετος Γ. Κεχαγιόγλου, όπως αχνοθυμάμαι να έχω διαβάσει προ 15ετίας [«Mαβής ουρανός, μαβιά θάλασσα, μαβιά μάτια…• H “ανακάλυψη” του ιώδους, ή Περί της αχρωματοψίας σύγχρονων λεξικών στο γαλανό-γαλάζιο», Mικροφιλολογικά 7 (Άνοιξη 2000) 5-9.]\n8 Οκτωβρίου, 2016 στις 10:35\n288 Αυτό το αρθρο είχα κατά νου και σκέφτομαι κάποια στιγμήνα το κάνω άρθρο του ιστολογίου.\n8 Οκτωβρίου, 2016 στις 11:54\nmavı: μπλὲ (https://www.seslisozluk.net/en/what-is-the-meaning-of-mav%C4%B1/)\n286-290. Βέβαια, γιὰ νὰ λέμε καὶ τοῦ στραβοῦ τὸ δίκιο, τὰ ὅρια ἀνὰμεσα στὸ «κυανοῦν» καὶ τὸ «ἰῶδες» τοῦ ὁρατοῦ φάσματος εἶναι ἀσαφῆ. Ἐκεῖ βρίσκεται τὸ λουλακὶ, τὸ γερανιὸ ποὺ λένε στὸ χωριό μου. Γιὰ μερικοὺς εἶναι μπλὲ ποὺ μωβίζει, ἐνῶ γι’ ἄλλους μὼβ ποὺ μπλεδίζει.\n10 Οκτωβρίου, 2016 στις 22:06\nΑς βάλουμε κι ένα τραγουδάκι των Απουριμάκ στο οποίο σκόνταψα τυχαία, ζολωτικής έμπνευσης (οι στίχοι των κουπλέ είναι ισπανικοί αλλά ελληνικής προέλευσης):\n10 Οκτωβρίου, 2016 στις 22:11\n15 Φεβρουαρίου, 2018 στις 21:09\nΑφήνω αυτό εδώ δια μελλοντικήν χρήσιν\nΗρακλής Μήλλας, Κατάλογος κοινών ελληνικών και τουρκικών λέξεων, εκφράσεων και παροιμιών\n15 Φεβρουαρίου, 2018 στις 23:45\nΝα σ΄ευχαριστήσω από δω Σκύλε μ΄. Θα το τυπώσω/δέσω με σπιράλ.Ούτε 80 φύλλα.\nΜιας και πήρε μια ανάσα ζωής το νήμα,\nμελιτζανί ανοιχτό-σκούρο για όλες τις μωβέ αποχρώσεις λέγανε στο χωργιό. Μπλαβί,για όλα τα μπλάβα, ανοιχτά,σκούρα,αχνά 🙂 .\n16 Φεβρουαρίου, 2018 στις 00:47\nΠάνω απ’ τη θάλασσα παρδαλό το σύννεφο\nπάνω της ασημένιο το καράβι\nμέσα της κίτρινο το ψάρι\nστον πάτο της μπλέ το φύκι\nΑπό το 33:18\n16 Φεβρουαρίου, 2018 στις 01:17\n@ 296. Φίλε, τὸ πείραξα λίγο.\nἘλπίζω νὰ μὴν ἔχεις ἀντίρρηση.\nΣύννεφο παρδαλό πάνω ἀπ᾿ τὴ θάλασσα\nἀπάνω της καράβι ἀσημὶ\nκαὶ μέσα της τὸ ψάρι χρυσαφὶ\nστὸν πάτο της μαβὶ τὸ φύκι.\n16 Φεβρουαρίου, 2018 στις 02:46\nΦοβερή σύμπτωση, στο ράδιο τώρα δα,λέει μια ακροάτρια «είχε μάτια οινοπνευματί κι όταν έκλαιγε γινόταν μαβιά».\nΑπ΄όλες τις απόψεις επίκαιρος ο Λιβανελί και Δεύτερη φορά σήμερα πέφτω πάνω του, τ΄απόγεμα στην εκπομπή του Μπογιόπουλου στο Ρίαλ ράδιο.\nΈχω το δίσκο αυτόν σε βινύλιο και νομίζω έχει μέσα τη μετάφραση αλλά είναι ταχτοποιημένος βαθιά σε ντουλάπι.Αύριο. Πολύ ωραία τα αποδώσατε και οι δυο. Ξέχωρα όμορφα.Και κίτρινο μ΄άρεσε το ψάρι και χρυσαφί.Με την άδειά σας, ας το κάνω κι εγώ μια απόπειρα απόδοσης χάριν κουβέντας.\nΤο σύννεφο χρωματιστό\nστη θάλασσα σαν κρεμαστό.\nΚαράβι πλέχει ασημί\nΜες στα νερά ψάρι-φλουρί\nστον πάτο φύκι μπλε-μαβί\n16 Φεβρουαρίου, 2018 στις 15:12\nΑσήμι απάνω της να πλε’\nΣτα βάθη της το φύκι μπλέ\n16 Φεβρουαρίου, 2018 στις 15:32\nΑπ΄το έξτρα εσώφυλλο του δίσκου αντιγράφω:\nNAZIM XIKMET BULUT MU OLSAM\nΘα ‘πρεπε να ΄μαι σύννεφο\nΠάνω από τη θάλασσα το σύννεφο γαλάζιο\nΜες το βαθύ της θάλασσας γλαυκό το φύκι\nένας άντρας γυμνός\nΜη θα ΄πρεπε να ‘μαι το ψάρι\nή μήπως το γλαυκό το φύκι;\nΕχ,μήτε το΄να,μήτε τ΄άλλο,μήτε το΄να μήτε τ΄άλλο\nΘα ΄πρεπε να ‘σαι η θάλασσα,λεβέντη μου\nΜαζί το σύννεφό της,το καράβι της,το ψάρι της, το φύκι.\n296,297 Γλαυκό το φύκι, είπε ο μέγας ποιητής. Υπόκλιση.\nΣας ευχαριστώ για το αναφύλλισμα της ομορφιάς.\n16 Φεβρουαρίου, 2018 στις 17:45\n299>>Ασήμι απάνω της να πλε’\nκι ένα μουσμουλί ψαράκι,\nφτιάχνεις ρεμπετιέν στιχάκι\n16 Φεβρουαρίου, 2018 στις 20:36\nΕπειδής δηλαδή να ‘ουμ’ μου τέλειωσε η έμπνευσις τσάκω ένα ψάρι φλουρί ρε μόρτισσα 🙂\n16 Φεβρουαρίου, 2018 στις 22:54\n302. Όπα!Μουράτος ο ψάρης αυτός, τωόντι! Φχαριστώ! 🙂\n17 Φεβρουαρίου, 2018 στις 00:45\n@303, 302. Καὶ νόστιμος· ὅπως τὰ στιχάκια ποὺ σκαρώσαμε ἀλληλοεμπνεόμενοι. 🙂\n17 Φεβρουαρίου, 2018 στις 20:56\n304. Όοοοι! μόνο για ομορφιά! Φάτσα και ποίηση 🙂 στο νερό το λουλακί\nτο ψαράκι το κροκί\nΘερίζει η αγαμία… pic.twitter.com/IR5GH98qdr\n— yiastra (@yiastra) February 15, 2018


Θεωρία και μεθοδολογία των διεθνών σχέσεων - Jackson Robert,Sorensen Georg | Public βιβλία\nΣυγγραφέας: Jackson Robert , Sorensen Georg\nΣειρά βιβλίου: Βιβλιοθήκη Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών\nΣύνοψη του βιβλίου "Θεωρία και μεθοδολογία των διεθνών σχέσεων"\nΤο βιβλίο των Robert Jackson και Georg Sorensen, η πρωτότυπη έκδοση του οποίου από τον εκδοτικό οίκο του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης έχει τύχει ευρύτατης απήχησης στον αγγλοσαξονικό πανεπιστημιακό χώρο, καλύπτει με μοναδικό τρόπο ένα τεράστιο κενό στην ελληνική βιβλιογραφία, η οποία κατατρύχεται είτε από απαρχαιωμένα εγχειρίδια θεωρίας και μεθοδολογίας διεθνών σχέσεων είτε από εγχειρίδια εισαγωγικού χαρακτήρα που βασικό στόχο έχουν να εξοικειώσουν το ευρύ κοινό με τις βασικές έννοιες του κλάδου. Παρουσιάζοντας με συγκροτημένο, συστηματικό, οξυδερκή και ισορροπημένο τρόπο τη συζήτηση γύρω από τις σημαντικότερες έννοιες, θεωρίες και μεθοδολογικές προσεγγίσεις του κλάδου των διεθνών σχέσεων, οι Jackson και Sorensen επιτυγχάνουν να εξοικειώσουν τον αναγνώστη με τη σύγχρονη θεωρητική και μεθοδολογική ατζέντα των διεθνών σχέσεων. Αδιαμφισβήτητο συγκριτικό πλεονέκτημα του βιβλίου έναντι ανάλογων προσπαθειών στη διεθνή βιβλιογραφία είναι η παραστατική και με εξαιρετικά απλό και εύληπτο τρόπο παρουσίαση των διαφόρων σύνθετων θεωρητικών και μεθοδολογικών προσεγγίσεων. Η έκδοση του σημαντικού έργου των Jackson και Sorensen προσφέρει στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό ένα μοναδικά χρήσιμο εργαλείο περιδιάβασης στα δύσβατα μονοπάτια της θεωρίας και μεθοδολογίας των διεθνών σχέσεων, και στους σπουδαστές της επιστήμης των διεθνών σχέσεων -τόσο σε προπτυχιακό όσο και σε μεταπτυχιακό επίπεδο- τα απαραίτητα θεωρητικά και μεθοδολογικά εργαλεία κατανόησης και ερμηνείας της σύνθετης διεθνούς ζωής.\nΣυγγραφέας/εις: Jackson Robert, Sorensen Georg\nΤίτλος πρωτοτύπου: Introduction to International Relations: Theories and Approaches\nΣυντελεστές: Τσάκωνας, Παναγιώτης Ι.\nΣτοιχεία έκδοσης: Πρόλογος: Παναγιώτης Τσάκωνας.\nISBN 10: 9600110816\nΟι κριτικές για το Θεωρία και μεθοδολογία των διεθνών σχέσεων συλλέγονται από την reevoo\nΕπαληθευμένες αξιολογήσεις για Θεωρία και μεθοδολογία των διεθνών σχέσεων\nΓια φοιτητές και πολίτες που ενδιαφέρονται να μάθουν πώς λειτουργούν οι Διεθνείς Σχέσεις.\nΚατάλληλο και για μεταπτυχιακές σπουδές.\nΚανένα. Εξαιρετική μετάφραση σε ένα ακαδημαϊκό έργο.


Η μέρα που ένα κουτάκι αναψυκτικού γλίτωσε την Ίντερ από μια συντριβή – Stoiximan Blog\nChampions League / Η μέρα που ένα κουτάκι αναψυκτικού γλίτωσε την Ίντερ από μια συντριβή\nΗ μέρα που ένα κουτάκι αναψυκτικού γλίτωσε την Ίντερ από μια συντριβή\nΤο βράδυ της Κυριακής το γαλλικό ποδόσφαιρο έζησε μια ακόμα μαύρη στιγμή φέτος, όταν στο ντέρμπι Λιόν-Μαρσέιγ ένας οπαδός πέτυχε τον Παγιέτ στο κεφάλι με ένα μπουκάλι και ανάγκασε τον διαιτητή να διακόψει το παιχνίδι μόλις στο τέταρτο λεπτό. Τις επόμενες ώρες η είδηση έκανε το γύρο της Ευρώπης, γιατί μπορεί στην Ελλάδα να έχουμε συνηθίσει σε τέτοιες καταστάσεις αλλά στα μεγάλα ευρωπαικά πρωταθλήματα τέτοια περιστατικά είναι πλέον πολύ σπάνια. Εντελώς συμπτωματικά, λίγο καιρό πριν συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από τη μέρα που έλαβε χώρα ένα από τα πιο διάσημα επεισόδια με ρίψη αντικειμένου στον αγωνιστικό χώρο.\nΦθινόπωρο 1971. Η Ίντερ είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα μετά από πέντε χρόνια και, όπως και τώρα, προσπαθούσε να επιστρέψει στην ελίτ του ευρωπαικού ποδοσφαίρου μέσω του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Στον πρώτο γύρο η ομάδα του Τζοβάνι Ινβερνίτζι αντιμετώπισε την ΑΕΚ, την οποία και κέρδισε με 4-1 στο Μιλάνο. Η ‘ένωση’ έκανε μεγάλη προσπάθεια στον επαναληπτικό αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν μια τιμητική νίκη με 3-2, χάρη σε ένα γκολ του Κώστα Νικολαίδη στο τελευταίο λεπτό. Στον επόμενο γύρο το επίπεδο δυσκολίας ανέβηκε αρκετά για τους Ιταλούς, αφού στο δρόμο τους βρέθηκε η Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ του Χένες Βάισβαϊλερ.\nΟι Γερμανοί, που στον πρώτο γύρο είχαν κάνει περίπατο απέναντι στην ιρλανδική Κορκ Χιμπέρνιανς, προέρχονταν από δυο συνεχόμενα πρωταθλήματα, είχαν μια νεανική ομάδα που φημιζόταν για το επιθετικό της παιχνίδι και ένα έμψυχο δυναμικό γεμάτο ταλέντο, από το οποίο ξεχώριζαν ο επιθετικός Γιουπ Χάινκες και ο σούπερ σταρ της ομάδας, Γκίντερ Νέτσερ. Αυτό που δεν είχαν ήταν ένα εντυπωσιακό γήπεδο, αφού το γερασμένο και μικρό Μποκελμπέργκσταντιον με τις ξύλινες κερκίδες προκάλεσε αρκετά ειρωνικά σχόλια από τους ανθρώπους της ιταλικής αποστολής, που είχαν συνηθίσει στα μεγαλεία του Σαν Σίρο.\nΜατσόλα και Νέτσερ στην καθιερωμένη χειραψία πριν το παιχνίδι\nΗ αίσθηση ανωτερότητας που ένιωθαν οι Ιταλοί δεν κράτησε τελικά πολύ. Οι παίκτες του Βάισβαϊλερ μπήκαν φουριόζοι στον αγώνα και προηγήθηκαν μόλις στο 7ο λεπτό με ένα προσωπικό γκολ του Χάινκες. Το γκολ του μετέπειτα θρύλου της Μπάγερν ξύπνησε τους παίκτες της Ίντερ και πριν συμπληρωθεί το πρώτο 20λεπτο ήρθε η ισοφάριση με τον συνήθη ύποπτο εκείνης της ομάδας, τον Ρομπέρτο Μπονινσένια που την προηγούμενη σεζόν είχε αναδειχθεί πρώτος σκόρερ στο Καμπιονάτο με 24 γκολ σε 28 συμμετοχές. Δυο λεπτά αργότερα όμως, οι Γερμανοί πήραν ξανά προβάδισμα με μια κεφαλιά του Λε Φεβρ. Και κάπου εκεί τελειώνει το κομμάτι του αγώνα στο οποίο συμφωνούν όλοι.\nΗ φάση που σημάδεψε το παιχνίδι έγινε στο 29ο λεπτό, όταν ο Μπονινσένια πήγε να εκτελέσει ένα πλάγιο και μερικά δευτερόλεπτα αργότερα βρισκόταν στο χόρτο πιάνοντας το κεφάλι του. Εκείνη την ώρα κανένας δεν ήταν απόλυτα σίγουρος τι ακριβώς συνέβη ενώ το γεγονός ότι ο αγώνας δεν είχε ζωντανή τηλεοπτική κάλυψη (ο πρόεδρος της Μπορούσια δεν τα είχε βρει στο οικονομικό με το κανάλι που ενδιαφέρθηκε κι έτσι ο κόσμος δεν είδε ένα από τα πιο διάσημα παιχνίδια στην ιστορία του γερμανικού ποδοσφαίρου) δεν βοηθάει στο να έχουμε κάποια ξεκάθαρη εικόνα για το περιστατικό. Όπως έγινε γνωστό λίγο μετά, ένα κουτάκι κόκα-κόλα είχε πεταχτεί από την κερκίδα προς το μέρος του Ιταλού επιθετικού αλλά στην αναμπουμπούλα που ακολούθησε, το επίμαχο αντικείμενο εξαφανίστηκε. Σύμφωνα με την ιταλική εξιστόρηση, αυτός που φρόντισε να το… εξαφανίσει ήταν ο Νέτσερ, που ήταν από τους πρώτους που έσπευσαν στο σημείο.\nΌσο ο συμπαίκτης του βρισκόταν ακόμα ξαπλωμένος στο χόρτο, ο αρχηγός των φιλοξενούμενων, Σάντρο Ματσόλα, πλησίασε ένα ζευγάρι που καθόταν στις πρώτες θέσεις της κερκίδας, πήρε το κουτάκι του αναψυκτικού που κρατούσαν και το έδειξε στον διαιτητή, σε μια προσπάθεια να του εξηγήσει τι είδους αντικείμενο χτύπησε τον Μπονινσένια. Ένα “αθώο” κουτάκι που βρήκε αναπάντεχα μια θέση στην ποδοσφαιρική ιστορία, αφού το άλλο δεν βρέθηκε ποτέ. Για αρκετά λεπτά ο αγώνας βρισκόταν στον αέρα. Οι Ιταλοί υποστήριζαν ότι ο αγώνας έπρεπε να διακοπεί άμεσα, καθώς ο βασικός επιθετικός τους δεν ένιωθε καλά. Οι Γερμανοί ισχυρίζονταν πως το κουτάκι που πετάχτηκε ήταν σχεδόν άδειο, επομένως ο Ιταλός κάνει θέατρο με στόχο να προκαλέσει την τιμωρία τους. Ο Ολλανδός διαιτητής έτεινε περισσότερο προς την πλευρά των γηπεδούχων, καθώς θεωρούσε ότι η αντίδραση του Μπονινσένια ήταν υπερβολική, και αποφάσισε ο αγώνας να συνεχιστεί κανονικά, έστω και χωρίς τον Ιταλό που έγινε αλλαγή και μεταφέρθηκε στα αποδυτήρια. Όπως ακριβώς συνέβη και με το ίδιο το περιστατικό, έτσι και η συνέχεια του αγώνα έχει δυο διαφορετικές οπτικές.\nΑν είσαι από την πλευρά των Γερμανών, τα υπόλοιπα 61 λεπτά ήταν μια απίστευτη παράσταση, ένα επιθετικό κρεσέντο που δύσκολα βλέπεις σε αγώνες μεταξύ ομάδων τέτοιου επιπέδου. Η Γκλάντμπαχ ανέβασε κι άλλο ταχύτητα, ‘πάτησε’ την αντίπαλο της, βρήκε άλλα δυο γκολ μέχρι το ημίχρονο και πρόσθεσε τρία ακόμα στην επανάληψη. Το κοντέρ σταμάτησε στο 7-1, με τους Χάινκες, Νέτσερ και Λε Φεβρ να πετυχαίνουν από δυο ο καθένας. Σύμφωνα με τον Νέτσερ: “Εκείνη τη μέρα παίζαμε λες και ήταν το παιχνίδι της ζωής μας. Κανένας δεν θα μπορούσε να μας σταματήσει. Θα κερδίζαμε την Ίντερ ακόμα κι αν δεν γινόταν αυτό με το κουτάκι, ακόμα κι αν ο Μπονινσένια έπαιζε κανονικά όλο τον αγώνα.” Μετά το τέλος του αγώνα ο Ματ Μπάσμπι, που ήταν ανάμεσα στους 27.000 τυχερούς θεατές που απόλαυσαν το σόου των γηπεδούχων, δήλωσε: “Έχω εντυπωσιαστεί με αυτή την ομάδα. Με την ταχύτητα της, τη δύναμη της, την εφευρετικότητα της. Αυτή τη στιγμή δεν νομίζω ότι μπορεί κάποιος να την κερδίσει εδώ μέσα.”.\nΌσο οι Γερμανοί πανηγύριζαν τον θρίαμβο τους, που λογικά τους έστελνε και στην επόμενη φάση της διοργάνωσης, οι Ιταλοί ήταν εξαγριωμένοι καθώς θεωρούσαν πως ο αγώνας θα έπρεπε να διακοπεί. Ο Τζατσίντο Φακέτι περιγράφει την κατάσταση που επικρατούσε στο ιταλικό στρατόπεδο: “Το συμβάν έγινε όταν το σκορ ήταν 2-1, οπότε θα μπορούσαμε εύκολα να το γυρίσουμε. Όμως από εκείνο το σημείο και μετά για εμάς δεν υπήρχε παιχνίδι. Συνεχίσαμε να παίζουμε απλά και μόνο για το τυπικό. Κάποιοι από εμάς σκεφτόμασταν ότι θα υπάρξει επανάληψη του αγώνα, κάποιοι πιστεύαμε ότι θα κατοχυρωθεί το ματς σε εμάς και αρκετοί δεν ήθελαν καν να παίξουν τα υπόλοιπα λεπτά.”\nΟι δυο πλευρές διαφωνούν ακόμα και στο τι έπαθε πραγματικά ο Μπονινσένια αμέσως μετά το χτύπημα. Οι ιταλικές εφημερίδες έγραψαν πως ο γιατρός διέγνωσε σοβαρή βρεγματική θλάση ενώ οι απεσταλμένοι δημοσιογράφοι τους επιβεβαίωναν ότι το χτύπημα φάνηκε σοβαρό. Από την άλλη, οι Γερμανοί ισχυρίζονται ότι κάποια άτομα του Ερυθρού Σταυρού που τον εξετάσαν δεν βρήκαν τίποτα και ότι μετά το τέλος του αγώνα οι Ιταλοί κλειδώθηκαν στα αποδυτήρια και δεν τους άφηναν να δούνε τον παίκτη. Επίσης έχουν μαρτυρίες από ανθρώπους που ήταν δίπλα στο σκηνικό που λένε ότι ο επιθετικός της Ίντερ μιλούσε κανονικά με τους συμπαίκτες του όσο ήταν ξαπλωμένος στο χόρτο και τους προέτρεπε να διαμαρτυρηθούν στον διαιτητή. Ο ίδιος ο Μπονινσένια δήλωσε αρκετά χρόνια μετά ότι δεν έχει ιδέα τι έγινε μετά το χτύπημα γιατί είχε χάσει τις αισθήσεις του. “Όταν άρχισα να συνέρχομαι, μετά από λίγη ώρα, ενημέρωσα ότι θέλω να συνεχίσω αλλά ο γιατρός μου είπε ότι πρέπει να πάω στα αποδυτήρια.”\nΤις επόμενες μέρες η κόντρα των δυο ομάδων μεταφέρθηκε από τους παίκτες στις διοικήσεις. Ο αντιπρόεδρος της Ίντερ και δικηγόρος, Πεπίνο Πρίσκο, ανέλαβε προσωπικά την υπόθεση αλλά σύντομα ανακάλυψε ότι οι κανονισμοί της ΟΥΕΦΑ δεν προέβλεπαν την κατοχύρωση ενός αγώνα σε μια ομάδα για τέτοια περιστατικά. Οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν ακόμα και το επιχείρημα ότι το κουτάκι το έριξε κάποιος Ιταλός από τους χιλιάδες που είχαν ταξιδέψει για το παιχνίδι, αλλά αυτό διαψεύστηκε γρήγορα από την αστυνομία που ανακοίνωσε πως προχώρησε στη σύλληψη ενός Ολλανδο-γερμανού οπαδού της Μπορούσια, ο οποίος πάντως δεν παραδέχτηκε ποτέ την ενοχή του, προσθέτοντας ένα ακόμα ερωτηματικό στην έτσι κι αλλιώς θολή ιστορία.\nΜετά από μια συνεδρίαση που κράτησε σχεδόν μια μέρα, αποφασίστηκε ο αγώνας να διεξαχθεί από την αρχή. Μιας και δεν υπήρχαν διαθέσιμες ημερομηνίες εκείνο το διάστημα, οι δυο ομάδες έπαιξαν πρώτα τον προγραμματισμένο επαναληπτικό (στον οποίο η Ίντερ κέρδισε με 4-2 με τον Μπονινσένια να συμπεριλαμβάνεται στη λίστα των σκόρερ) και στη συνέχεια την επανάληψη του πρώτου αγώνα.\nΜε τη Γκλάντμπαχ τιμωρημένη (2 αγωνιστικές μακριά από την έδρα της και ένα μεγάλο πρόστιμο), ο αγώνας διεξήχθη στο Βερολίνο στις αρχές Δεκέμβρη. Οι Γερμανοί είχαν τον έλεγχο του αγώνα, δημιούργησαν αρκετές φάσεις αλλά δεν κατάφεραν να στείλουν τη μπάλα στα δίχτυα. Με εκείνο το 0-0 η Ίντερ πήρε την πρόκριση στην επόμενη φάση και αργότερα έφτασε μέχρι και τον τελικό, όπου και ηττήθηκε με 2-0 από τον Άγιαξ του Γιόχαν Κρόιφ.\nΟι οπαδοί της Γκλάντμπαχ με ένα πανό διαμαρτυρίας στον αγώνα-επανάληψη στο Βερολίνο\nΜισός αιώνας έχει περάσει από τότε αλλά οι Γερμανοί επιμένουν πως εκείνη τη μέρα διαπράχθηκε μια τεράστια κλοπή που στέρησε από τη Γκλάντμπαχ αρχικά την πρόκριση και κατ’επέκταση τη δυνατότητα να κυνηγήσει το πρώτο ευρωπαικό τρόπαιο της ιστορίας της. Πριν από λίγες εβδομάδες κυκλοφόρησε και ένα βιβλίο που ασχολείται αποκλειστικά με αυτό το παιχνίδι, τα όσα προηγήθηκαν και τα όσα ακολούθησαν. Σε μια από τις πολλές συνεντεύξεις που περιέχει, ο Ράινερ Μπόνχοφ ανέφερε ότι “αυτό το παιχνίδι ακόμα με πονάει. Και εμένα και όλους μας. Παρ’όλα αυτά τα έχω βρει πλέον με τον Μπονινσένια, κι ας διαφωνούμε για το τι ακριβώς έγινε. Για μένα το κουτάκι ήταν άδειο, γι’αυτόν ήταν γεμάτο”.\nΌταν οι δυο ομάδες συναντήθηκαν ξανά πέρσι στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, οι οπαδοί της Γκλάντμπαχ επισκέφτηκαν στις 4 τα ξημερώματα το ξενοδοχείο που έμενε η αποστολή της Ίντερ και πέταξαν κροτίδες και πυροτεχνήματα, για να ξυπνήσουν τους παίκτες. Φεύγοντας άδειασαν μπροστά ακριβώς από το ξενοδοχείο μια μεγάλη σακούλα με κουτάκια αναψυκτικού και άφησαν ένα σημείωμα που έλεγε “Να θυμάσαι Ίντερ, όλα είναι καλύτερα με ένα κουτάκι κόκα-κόλα”. Όσο για το περίφημο εκείνο κουτάκι που έδωσε ο Ματσόλα στον διαιτητή; Ο Ολλανδός το πήρε μαζί του πίσω στην πατρίδα του και το χάρισε στο μουσείο της Φίτεσε. Εκεί παρέμεινε μέχρι το 2012 όταν και επέστρεψε στη Γερμανία και στο μουσείο της Γκλάντμπαχ.\nTags: el sombrero, Γκλάντμπαχ, Ίντερ, Ματσόλα, Νέτσερ, Χάινκες