Η Παύλεια «περιεκτική» ευχαριστιακή Θεολογία αίτιο και προϋπόθεση της Συνοδικότητας\nΤο συνοδικό και ιεραρχικό πολίτευμα της Εκκλησίας ως χάρισμα // Η Συνοδικότητα ως γεγονός κοινωνίας και ενότητας // Οι 9 Οικουμενικές Σύνοδοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας // Από πού πηγάζει το κύρος των Συνόδων; // Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, Πατέρας της Θ΄ Οικουμενικής Συνόδου\nΣυνοδικότητα και Πρωτείο στην Καινή Διαθήκη\nΠηγή: Περιοδικό "Θεολογία" 2/2009. (Αφιέρωμα στο Συνοδικό Θεσμό) σελ. 43-65.\n1. Η σύγχρονη Ορθόδοξη εκκλησιολογική προβληματική\n2. Η βιβλική θεώρηση της Χριστιανικής εκκλησιολογίας\n3. Η παύλεια «περιεκτική» ευχαριστιακή θεολογία αίτιο και προϋπόθεση της συνοδικότητας\nΣυνοδικότητα και πρωτείο αποτελούν δυο πτυχές της Χριστιανικής εκκλησιολογίας. Η έννοια της συνοδικότητας κατανοείται τόσο με την ευρύτερη σημασία του όρου (περιεκτικότητα, συμμετοχικότητα, καθολική διαβούλευση επί θεολογικών και πρακτικών θεμάτων της εκκλησιαστικής ζωής κλπ. ), όσο και με τη στενότερη σημασία του, αυτήν δηλαδή του πολιτεύματος της εκκλησιαστικής διοίκησης. Η Συνοδικότητα, με άλλα λόγια, αποτελεί έκφραση της χαρισματικής υπόστασης της Εκκλησίας. Με την αντίστοιχη λογική, η έννοια του πρωτείου για αιώνες τώρα -κυρίως στην προτεσταντική θεολογία, άλλα στο πρόσφατο παρελθόν και σε σημαντικό τμήμα της νεότερης Ορθόδοξης θεολογίας σχετίζεται με την καθιδρυματική της υπόσταση. Αναμφίβολα, όμως, τόσο στην Κ. Δ. Όσο και στην πατερική θεολογία της αδιαίρετης Εκκλησίας, έχει όχι απλά κανονική, άλλα και θεολογική θεμελίωση.\nΗ αντιθετική αυτή κατανόηση των δύο παραπάνω σημαντικών πτυχών της Χριστιανικής εκκλησιολογίας αναπτύχθηκε στα παλαιότερα δογματικά εγχειρίδια της νεότερης Ορθόδοξης ακαδημαϊκής θεολογίας, προερχόμενη κυρίως από το θεολογικό περίγραμμα της σχολαστικής δογματικής. Εκεί η εκκλησιολογία εσφαλμένα άρχιζε με έναν ορισμό, που σε γενικές γραμμές περιέγραφε την Εκκλησία αποκλειστικά «ως θείο καθίδρυμα της επί γης κοινωνίας των πιστών, που έχει την προέλευση του στον Ιησού Χριστό και τους Αποστόλους, οι οποίοι μεταβιβάζουν την εξουσία στους επισκόπους».\nΣτους ορισμούς αυτούς το σώμα της Εκκλησίας κατενοείτο ιεραρχικά, ως κλήρος και λαός, μέσα σε ιστορικά, διοικητικά και θεολογικά περιγράμματα. Φαίνεται δηλαδή να εξαντλείτο η ουσία και η φύση του μυστηρίου της Εκκλησίας ανάμεσα σε δύο πόλους· του καθιδρύματος απ’ τη μία και της κοινωνίας απ’ την άλλη. Κατά συνέπεια, όπως πολύ σωστά παρατηρεί ο αείμνηστος Νικόλαος Ματσούκας, «όλοι οι νεότεροι δογματολόγοι, δεχόμενοι πως οι δύο παραπάνω έννοιες είναι βασικές για την περιγραφή της Εκκλησίας, αγωνίζονται με δραματικό πολλές φορές τρόπο να συμβιβάσουν τα νοήματα των δύο αυτών εννοιών. Έτσι ποικίλλουν οι απόψεις ως προς την έμφαση και τη βαρύτητα που δίνουν στη μία η στην άλλη έννοια».\nΤο δίλημμα «καθίδρυμα» «κοινωνία» σε θεωρητικό θεολογικό επίπεδο είναι παραπλήσιο με το δίλημμα «χριστολογική» ή «πνευματολογική» διάσταση της Εκκλησίας, ή με το δίλημμα που κυριαρχούσε στη βιβλική έρευνα του περασμένου αιώνα αναφορικά με τον «χαρισματικό» ή «αξιωματικό» χαρακτήρα της αρχέγονης Χριστιανικής κοινότητας. Κατ' επέκταση δηλαδή αφορούσε τη σχέση «ιεραρχικής» ή «δημοκρατικής» δομής της Εκκλησίας, και σε τελευταία ανάλυση τη σχέση «πρωτείου»-«συνοδικότητας».\nΑξίζει στο σημείο αυτό να θυμηθούμε ότι η διαλεκτική «πρωτείου»-«συνοδικότητας» διαφαίνεται στους ορισμούς περί Εκκλησίας, οι οποίοι ως γνωστόν άρχισαν να διατυπώνονται μετά το σχίσμα, κυρίως στη Δύση κατά την ταραχώδη εποχή της Μεταρρυθμίσεως και της αντιμεταρρυθμίσεως. Και όπως είναι φυσικό οι ορισμοί αυτοί είχαν χαρακτήρα ομολογιακής αμφισβήτησης και πολεμικής εμπάθειας.\nΑντίθετα στην προσέγγιση του μυστηρίου της Εκκλησίας από τους πατέρες της αδιαίρετης Εκκλησίας κυριαρχούσε η μεταφορική και συμβολική γλώσσα της ευλάβειας, που είναι άλλωστε και η γλώσσα της Άγιας Γραφής. Η αληθινή φύση της Εκκλησίας, και επομένως και η σχέση πρωτείου συνοδικότητας, μπορεί ευχερέστερα να παρασταθεί, να περιγραφεί, παρά να καθοριστεί, αφού από τη φύση του ο κάθε ορισμός περιορίζει αυστηρά τα οριζόμενα, αποκλείοντας ό,τι δεν περιλαμβάνεται σ' αυτόν τον ορισμό. Κι αυτό ακριβώς γίνεται τόσο στην Αγία Γραφή, όσο και στη μετέπειτα εκκλησιαστική γραμματεία. Επειδή δεν «αρκείται εν όνομα παραστήσαι το όλον», η Αγία Γραφή, λέγει ο ιερός Χρυσόστομος, και η ιερά παράδοση μπορούμε να συμπληρώσουμε, χρησιμοποιεί «μύρια ονόματα ίνα παραστήση αυτής (της Εκκλησίας) την ευγένειαν». Αναφέρουμε ενδεικτικά μερικές από τις εικόνες που χρησιμοποιούνται: «σώμα», «φυτεία», «οικοδομή», «ναός», «νύμφη», «όρος», «σκηνή», «οίκος», «πύργος», «παράδεισος», «άμπελος», ή «αμπελών», «παρθένος», «αγνή», «λυχνία», «ναύς», «βασίλισσα», «στύλος», «λιμήν», «ποίμνη», «κιβωτός», «νέα Σιών», «άνω Ιερουσαλήμ», «φορείον», «στέφανος», «μήτρα» κ.ά. \nΣτη σύντομη αυτή μελέτη μας, αφού πρώτα (α) παρουσιάσουμε πολύ σύντομα το θεολογικό υπόβαθρο της σύγχρονης Ορθόδοξης εκκλησιολογικής προβληματικής, (β) θα επιχειρήσουμε μία σφαιρική θεώρηση της βιβλικής -με άλλα λόγια της αρχέγονης Χριστιανικής- εκκλησιολογίας, εμμένοντας (γ) στον πυρήνα της, που δεν είναι άλλος από την παύλεια «περιεκτική» ευχαριστιακή θεολογία, κυρίως επειδή αυτή ήταν το αποκλειστικό αίτιο και η προϋπόθεση της συνοδικότητας.\nΕίναι ευρύτατα γνωστή η συμβολή, και καθοριστική για την Ορθόδοξη θεολογία, του αειμνήστου π. Γεωργίου Φλορόφσκυ στις νεότερες εκκλησιολογικές αναζητήσεις. Από τη δεκαετία του '40 ο κορυφαίος αυτός θεολόγος της νεότερης εποχής επέμενε στην έλλειψη δογματικών προϋποθέσεων αναφορικά με το εκκλησιολογικό πρόβλημα. «Δεν υπάρχει κανένας ορισμός που θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι αποτελεί αναγνωρισμένη δογματική αυθεντία. Τέτοιον ορισμό δεν μπορούμε να εντοπίσουμε ούτε στην Αγία Γραφή, ούτε στους Πατέρες, ούτε στις αποφάσεις η τους κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων, ούτε στα μεταγενέστερα μνημεία. Οι δογματικές εκθέσεις τις οποίες συνέταξε η Ανατολική Εκκλησία σε διάφορες περιστάσεις κατά τον 17ο και 18ο αιώνα και τις οποίες -κατά τον Φλορόφσκυ- κακώς ονομάζουν μερικοί «συμβολικά» κείμενα της Ορθοδοξίας, δεν δίνουν ούτε αυτές ορισμό της Εκκλησίας, πέρα από μια αναφορά στο αντίστοιχο άρθρο του 'Συμβόλου της Πίστεως'». Στη μοναδική, όμως, αυτή δογματική αυθεντία περιγράφονται οι ιδιότητες (ενότητα, αγιότητα, καθολικότητα, Αποστολικότητα) και όχι η φύση της Εκκλησίας καθαυτή.\nΠαρά την αδιαφιλονίκητη συμβολή του Φλορόφσκυ στην προβολή της Ορθόδοξης θεολογίας, αλλά και στις εκκλησιολογικές αναζητήσεις, και μάλιστα σε διαχριστιανικό επίπεδο, προβληματική παραμένει η ελλιπής αναφορά του στα βιβλικά δεδομένα. Τα έλλειμμα ιστορικο-κριτικής θεώρησης των βιβλικών δεδομένων του περί Εκκλησίας δόγματος, και φυσικά η αναγνώριση εξελικτικής πορείας στη διαμόρφωση της μεταγενέστερης εκκλησιολογικής αυτοσυνειδησίας της Εκκλησίας, αποτελούν κοινό τόπο της νεότερης Ορθόδοξης θεολογίας. Για τον προσδιορισμό, όμως, μιας γνήσιας Χριστιανικής εκκλησιολογίας δεν θα πρέπει να ξεκινάει κανείς από μεταγενέστερες θεολογικές περί Εκκλησίας διατυπώσεις και αναλύσεις (όπως π. χ. Από την έννοια της προτεραιότητας της Εκκλησίας έναντι ολόκληρης της δημιουργίας, ή από την αγιότητα, την καθολικότητα κ.ο.κ.), αλλά από τις βιβλικές προϋποθέσεις της περί Βασιλείας του Θεού διδασκαλίας του Χριστού, στο υπόβαθρο της παλαιοδιαθηκικής αντίληψης περί εκλογής του περιουσίου λαού του Θεού και μονομερούς από μέρους του Γιαχβέ σύναψης διαθήκης μαζί του. Είναι κεφαλαιώδους σημασίας το να γνωρίζει κανείς την ιστορική εξέλιξη από τις απαρχές της εκκλησιολογίας, όπως εμφανίζονται στα αυθεντικά κυριακά λόγια, στην πίστη της Πρώτης Εκκλησίας, από εκεί στην κορυφαία πρωτο-Χριστιανική συμβολή του Αποστόλου Παύλου και από εκεί μέσω των πλέον αναπτυγμένων εκκλησιολογικά αναφορών της μεταγενέστερης παύλειας (ή αν θέλετε δευτεροπαύλειας) και της ιωάννειας γραμματείας στην ιγνάτεια αντίληψη περί της Εκκλησίας ως ευχαριστιακής κοινότητας με τον επίσκοπο «εις τόπον και τύπον Χριστού» περιστοιχιζόμενο από το πρεσβυτέριο και σύμπαντα το λαό.\nΜια τέτοια θεώρηση, η οποία θα βασίζεται ουσιαστικά τα βιβλικά δεδομένα, δεν έχει την έννοια της ανακάλυψης των αρχαιότερων και ως εκ τούτου γνησιότερων, εκκλησιολογικά απόψεων περί Εκκλησίας. Σήμερα είναι αποδεκτό, ακόμη και από την προτεσταντική θεολογία, πως οι αρχέγονες εκκλησιολογικές απόψεις, ακόμη και εκείνες που καταγράφονται στην Κ.Δ., δεν μπορούν και δεν θα 'πρεπε, να είναι καθοριστικές για τις Εκκλησίες σήμερα. Μπορούν να χρησιμεύσουν ως «περιγραφή και τίποτε παραπάνω και αυτή η περιγραφή θα πρέπει να διαχωριστεί αυστηρά από την ερμηνεία και την εφαρμογή».\nΗ προτεραιότητα όμως της βιβλικής θεώρησης της εκκλησιολογίας δεν έχει την έννοια της βιβλικής τεκμηρίωσης της εκκλησιολογικής διδασκαλίας, γέρνοντας την πλάστιγγα του διλήμματος «Γραφή η Παράδοση», «Βίβλος η Πατέρες» προς τη μεριά των πρώτων. Τέτοια ψευτοδιλήμματα υποκρύπτουν φονταμενταλιστικές τάσεις, ξένες προς την Ορθόδοξη παράδοση. Είτε με τη μια είτε με την άλλη μορφή, στο βάθος υπολανθάνει ένα σοβαρό μεθοδολογικό σφάλμα· η παραθεώρηση των βιβλικών δεδομένων διασπά την ενότητα και συνέχεια της Εκκλησίας, ενώ η αποκλειστική έμφαση στα δεδομένα της Γραφής άμεσα η έμμεσα εκλαμβάνει την Κ.Δ. Ως τη μοναδική πηγή της θεϊκής αποκάλυψης. Η ιστορική προσέγγιση του προβλήματος, αρχής γενομένης από την Κ.Δ. , κρίνεται απολύτως αναγκαία προκειμένου να έρθουν στο προσκήνιο και να αναδειχθούν πρωταρχικής σημασίας στοιχεία της Χριστιανικής εκκλησιολογίας, χωρίς τη γνώση των οποίων είναι αδύνατο να κατανοήσουμε το βαθύτερο περιεχόμενο της μεταγενέστερης Χριστιανικής εκκλησιολογίας και της αδιάσπαστα βιούμενης εκκλησιαστικής πραγματικότητας.\nΜια σύντομη αναφορά στους δύο κορυφαίους σταθμούς της στο χώρο της εκκλησιολογικής προβληματικής είναι αρκετή για να δείξει τη σπουδαιότητα του προβλήματος. Ο Βλ. Λόσσκυ με το έργο του: Η μυστική θεολογία της Ανατολικής Εκκλησίας ήταν εκείνος, που ανανέωσε το ενδιαφέρον της Ορθοδοξίας για την πνευματολογική διάσταση της Εκκλησίας, μετά τις ενδιαφέρουσες, πλην όμως μονομερείς, απόψεις του Α. Χομιάκωφ κ.ά., γέρνοντας ουσιαστικά την πλάστιγγα του διλήμματος «πρωτείο»-«Συνοδικότητα» προς την πλευρά της συνοδικότητας.\nΗ πρωτοτυπία του Λόσσκυ βρίσκεται στον εντοπισμό δύο όψεων της Εκκλησίας, μιας πνευματολογικής και μιας χριστολογικής, κάτι που απορρέει από την ύπαρξη ξέχωρης «οικονομίας του Αγίου Πνεύματος», παράλληλα προς την «οικονομία του Υιού». Κατά τον Λόσσκυ, η χριστολογική όψη της Εκκλησίας μας αποκαλύπτεται μέσω της πνευματολογικής. Η Εκκλησία είναι βέβαια σώμα Χριστού, αλλά δεν είναι ακόμη «το πλήρωμα τον τα πάντα εν πάσι πληρωμένου». Το έργο του Χριστού τελείωσε με την επίγεια παρουσία του, αυτό που αναμένεται να συντελεστεί είναι το έργο του Αγίου Πνεύματος. Έτσι οι δύο θεμελιώδεις πτυχές της Εκκλησίας, χριστολογικός και πνευματολογικός, είναι ισότιμοι και αδιάσπαστοι, αν και διαφαίνεται καθαρά η προτίμηση του Λόσσκυ στο δεύτερο.\nΤο θεολογικό όμως αυτό οικοδόμημα του ο Λόσσκυ το στηρίζει εντελώς αυθαίρετα σε ένα βιβλικό χωρίο, το Εφ. 1,23 όπου ο Απ. Παύλος, πάντα κατά τον Λόσσκυ, συνοψίζει σ' ένα μόνο στίχο το διφυή χαρακτήρα της Εκκλησίας. Εάν ο Χριστός, λέγει, είναι «η κεφαλή της Εκκλησίας, ήτις εστί το σώμα αυτού», το Άγιο Πνεύμα είναι «το πλήρωμα τον τα πάντα εν πάσι πληρουμένου». Πουθενά όμως το τελευταίο αυτό ημιστίχιο της προς Εφεσίους, τόσο στην πατερική εξηγητική, όσο και στη νεότερη βιβλική επιστήμη δεν έχει ερμηνευθεί και δεν είναι θεμιτό με βάση την Ιστορικοκριτική ανάλυση ως άμεση αναφορά στο Άγιο Πνεύμα.\nΣτην προτεραιότητα της πνευματολογικής διάστασης της Εκκλησίας του Λόσσκυ αντιτάχθηκε με σθένος ο Φλορόφσκυ: «Καμιά συνεπής εκκλησιολογία δεν μπορεί να οικοδομηθεί χωρίς να γίνει ανεπιφύλακτα παραδεκτή η κεντρική θέση του Ιησού ως ενσαρκωθέντος Κυρίου και Βασιλέως της δόξης». Αναφερόμενος στις σύγχρονες οικουμενικές αναζητήσεις για το πρότυπο της εκκλησιαστικής δομής, με πάθος υποστηρίζει τη χριστολογική σε σχέση με την πνευματολογική προσέγγιση της έννοιας της Εκκλησίας, δίνοντας κυρίαρχη θέση στην παύλεια εικόνα του σώματος του Χριστού. Έχει μεγάλη σημασία, υποστηρίζει, που θα δοθεί προτεραιότητα. Δεν θα πρέπει να ξεκινά κανείς από το αναμφισβήτητο γεγονός ότι η Εκκλησία αποτελεί «κοινωνία», «λαό Θεού» και μετά να αναζήτα τη δομή και τα χαρακτηριστικά της. Αντίθετα, θα πρέπει να ξεκινά από τον Χριστό, τον σαρκωθέντα λόγο του Θεού, και στη συνέχεια να ερευνά τις συνέπειες του όλου δόγματος της ενανθρωπήσεως, που περιλαμβάνει τη δόξα του αναστάντος, αναληφθέντος αλλά και καθίσαντος στα δεξιά του Πατρός Κυρίου.\nΚαι αυτός, βέβαια, ο υπερτονισμός της χριστολογικής βάσεως στη θεώρηση του μυστηρίου της Εκκλησίας έχει θεωρηθεί από πολλούς σύγχρονους εκκλησιολόγους, όπως ο μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας, μονομερής. Αυτό όμως, που κάνει ακόμη περισσότερο προβληματική την ανάλυση και του Φλορόφσκυ είναι ο ισχυρισμός του ότι «η προς Εβραίους επιστολή μαζί με την προς Εφεσίους φαίνονται να είναι η πλέον κατάλληλη αγιογραφική εκκίνησις για την εκκλησιολογία», κάτι που σημαίνει ότι ο Φλορόφσκυ φαίνεται να παραθεωρεί την εκκλησιολογική συνείδηση της αρχέγονης Χριστιανικής κοινότητας πριν από τα μεταγενέστερα αυτά καινοδιαθηκικά κείμενα.\nΓια την κατανόηση της έννοιας της συνοδικότητας κρίνεται σήμερα περισσότερο παρά ποτέ ενδεδειγμένη η αναφορά στην παύλεια εκκλησιολογία. Άλλωστε, από όλες τις εικόνες με τις οποίες επιχειρείται περιγραφή του μυστηρίου της Εκκλησίας, η παύλεια εικόνα του «σώματος» είναι η επιτυχέστερη και η πλέον εκφραστική. Και στην παύλεια αυτή διδασκαλία με περισσό ζήλο ενέκυψαν και θεολόγησαν οι Πατέρες της Εκκλησίας. Είναι χαρακτηριστική η έκφραση του ιερού Αυγουστίνου περί της Εκκλησίας ως του όλου Χριστού, «totus Christus caput et corpus», κάτι που βαθμιαία λησμονήθηκε, με αποτέλεσμα σήμερα να γίνεται συχνά λόγος, αλλά και να αποτελεί ασυναίσθητα και συνείδηση, ότι η Εκκλησία είναι περισσότερο «σώμα πιστών» (corpus fidelium, όπου φυσικά η Συνοδικότητα διαδραματίζει σημαντικό ρόλο), παρά «σώμα Χριστού» (corpus Christi, όπου η κεφαλή του, ο Χριστός και επομένως και ο «τύπος» και η «εικόνα» του ασφαλώς υποδεικνύουν την ανάγκη κάποιου είδους πρωτείου).\nΠριν, όμως, εξετάσουμε τη συμβολή του Απ. Παύλου στην κατανόηση του μυστηρίου της Εκκλησίας, θα πρέπει να ανατρέξουμε στην εκκλησιολογική αυτοσυνειδησία της αρχέγονης Χριστιανικής κοινότητας. Έτσι τις δύο πρώτες δεκαετίες μετά την Πεντηκοστή, η αρχική Χριστιανική κοινότητα κατανόησε την ύπαρξη της ως τη γνήσια έκφραση του «λαού του Θεού». Με μία σειρά από όρους παρμένους από την Π.Δ. Τονίζεται στην Κ.Δ. πως η Εκκλησία είναι «ο Ισραήλ τον Θεού» (Γαλ. 6,16), «οι Άγιοι» (Πράξεις 9,32· 41- 26,10· Ρωμαίους 1,7-8,27· 12,13· 15,25· 16,5· Α΄ Κορινθίους 1,2· κ.λπ. «οι εκλεκτοί» (Ρωμαίους 8,33· Κολοσσαείς 3,12 κ.ά. ) το «εκλεκτόν γένος» (Α' Πε. 2,9), το «βασίλειον ιεράτευμα» (Α' Πε. 2,9) κ.λπ., ο άγιος δηλαδή λαός του Θεού κατά τους εσχάτους χρόνους, για τον οποίον ισχύουν όλες οι επαγγελίες της Γραφής. Ό,τι δηλαδή αναφέρει η Έξοδος για τον Ισραήλ (19,6· 3,12 και εξής), η αρχική Χριστιανική κοινότητα πίστευε ότι ίσχυε για τον εαυτό της, αφού αυτή αποτελούσε το λαό του Θεού par excellence.\nΣ’ αυτήν την πρώιμη περίοδο χωρίς καμιά απολύτως αμφιβολία, τα μέλη της Χριστιανικής κοινότητας ταυτίζονται με την Εκκλησία, είναι η Εκκλησία, δεν είναι απλώς μέσα στην Εκκλησία, δεν αποτελούν δηλαδή μέλη ενός οργανισμού ή μιας, θρησκευτικής έστω, ομάδας. Ο Παύλος παραλαμβάνει την παραπάνω χαρισματική ως λαού του Θεού αντίληψη για την Εκκλησία, της δίνει όμως παράλληλα παγκόσμιο και οικουμενικό χαρακτήρα. Στην Εκκλησία ανήκουν δυνάμει όλοι οι άνθρωποι, Ιουδαίοι και Εθνικοί, αφού οι δεύτεροι μπολιάστηκαν στον ίδιο κορμό του λαού του Θεού (Ρωμαίους 11, 11 και εξής). Η Εκκλησία, έτσι, ως ο νέος Ισραήλ συγκροτείται όχι με εξωτερικά κριτήρια (περιτομή κ.λπ.), αλλά με βάση την πίστη της στον Ιησού Χριστό. «Ου γαρ πάντες οι εξ Ισραήλ ούτοι Ισραήλ» (Ρωμαίους 9,6).\nΕκεί όμως που πανθομολογούμενος αναγνωρίζεται η ουσιαστική του συμβολή στη Χριστιανική εκκλησιολογία είναι ο χαρακτηρισμός της Εκκλησίας ως «σώματος Χριστού». Απευθυνόμενος προς τους Χριστιανούς της Κορίνθου τονίζει· «υμείς εστέ σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους» (Α΄ Κορινθίους 12,27), δίνοντας έτσι έναν επιτυχέστατο πρωτογενή και κατά γενική ομολογία επιτυχέστατο εικονικό/περιγραφικό ορισμό του μυστηρίου της Εκκλησίας. Ο Απόστολος υπογραμμίζει χαρακτηριστικά ότι «ο Θεός έθετο τα μέλη εν έκαστον αυτών εν τω σώματι καθώς ηθέλησεν» (12,18), τονίζοντας μάλιστα ότι τα μέλη του σώματος που φαίνονται να είναι τα πιο αδύναμα είναι τα πιο αναγκαία (12,22), και στη συνέχεια περιγράφει την ποικιλία των χαρισμάτων, με πρώτο το Αποστολικό και τελευταίο εκείνο της γλωσσολαλίας (12,28). Στην πρωτογενή επομένως χρήση του όρου (ή ακριβέστερα της εικόνας) «σώμα» για τον εκκλησιολογικό προσδιορισμό της Χριστιανικής κοινότητας, όλα τα χαρίσματα, με κάποια ιεραρχία βέβαια, είναι απαραίτητα. Η έννοια, επομένως της συνοδικότητας αποτελούσε αδιαφιλονίκητα το sine qua non της εκκλησιολογικής αυτοσυνειδησίας της αρχέγονης Χριστιανικής κοινότητας, χωρίς βέβαια να αγνοείται και η έννοια του πρωτείου (βλέπε Ιεράρχηση των χαρισμάτων με πρώτο εκείνο του Αποστόλου).\nΤο κύριο ερμηνευτικό πρόβλημα σχετικά με τον όρο «σώμα Χριστού» είναι η προέλευση του. Οι μέχρι τώρα προτάσεις για γνωστικό, μυθικό, σοφιολογικό, φιλωνικό κ.λπ.  υπόβαθρο του θεμελιώδους αυτού εκκλησιολογικού όρου του Αποστόλου Παύλου δεν έχουν τύχει ευρύτερης αποδοχής. Πιθανότερη είναι η εκδοχή για την προέλευση του από την ευχαριστιακή παράδοση της Χριστιανικής κοινότητας ή, τουλάχιστον για την κατανόηση του από τον κορυφαίο Απόστολο μέσα σ’ αυτή την παράδοση. Δεν πρέπει να είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι δύο ευχαριστιακές αναφορές της Α' Κορινθίους Έχουν πολλά κοινά με την ενότητα στην οποία ανήκει ο στίχος που εξετάσαμε πιο πάνω (παράβαλλε «τούτο μου εστί το σώμα» 11,24· «τον άρτον αν κλώμεν, ουχί κοινωνία του σώματος του Χριστού εστίν ότι εις άρτος, εν σώμα οι πολλοί εσμέν» (10, 16 εξ). Επομένως η Εκκλησία για τον Απόστολο Παύλο στην αρχαιότερη πρωτογενή της μορφή δεν είναι παρά μια χαρισματική ευχαριστιακή κοινότητα.\nΕίναι φανερό από τις μαρτυρίες της Κ.Δ. Ότι κατά την περίοδο της συγγραφής των παύλειων κειμένων η χαρισματική ευχαριστιακή αυτή κοινότητα ήταν υπεύθυνη για ολόκληρο το φάσμα της εκκλησιαστικής ζωής. Συλλογικά (δηλαδή «συνοδικά») η κοινότητα υπό την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος ξεχωρίζει τους Ιεραποστόλους (Πράξεις 13,2), Αποστέλλει με συγκεκριμένα καθήκοντα τους διαφόρους απεσταλμένους (Φιλιπ 2,25· Β΄ Κορινθίους 8,19). Ακόμη και τα απαιτούμενα πειθαρχικά μέτρα λαμβάνονταν «συνοδικά», από το σύνολο της κοινότητας (Α' Κορινθίους 4,3· 5,3 εξ). Σε περιπτώσεις μάλιστα διαφορετικών εκτιμήσεων ή προβληματικών καταστάσεων καλείται το σύνολο της κοινότητας για να αποφασίσει (Πράξεις 15,22. 30 6,2. 5), κάτι που απετέλεσε το θεμέλιο και τη βάση του συνοδικού συστήματος.\nΑν σταματούσαμε σ' αυτό το σημείο τη θεώρηση των εκκλησιολογικών δεδομένων της παύλειας γραμματείας θα περιορίζαμε επικίνδυνα την ευρύτατη σημασία της παύλειας εικόνας της Εκκλησίας ως «σώματος Χριστού», τονίζοντας την πνευματολογική μόνο πλευρά του θέματος. Είναι αλήθεια πως όλο και περισσότερο στις νεότερες αναζητήσεις του εκκλησιολογικού προβλήματος ανακαλύπτεται η πνευματολογική άποψη. Παρόλα αυτά, αν και η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία αντέδρασε σε κάθε προσπάθεια υποτίμησης του αγιοπνευματικού παράγοντα, που ακούσια η εκούσια επιχειρήθηκε με το filioque στη Δύση, ο μονομερής τονισμός της πνευματολογικής όψης του μυστηρίου της Εκκλησίας μπορεί να μετατρέψει την εκκλησιολογία σε ένα είδος «χαρισματικής κοινωνιολογίας». Κι αυτό είναι εμφανές στις προεκτάσεις που μπορεί να έχει η θεώρηση του θέματος από τους Χομιάκωφ, Μπουλγκάκωφ, κ.ά. Σ’ αυτή τη μονομέρεια μπορεί να οδηγήσει και ο υπερτονισμός της θεωρίας της «γενικής Ιερωσύνης» με βάση την περί «βασιλείου ιερατεύματος» διδασκαλία της Κ.Δ. , αν απομονώσει κανείς αυτή τη θεώρηση του θέματος στις εργασίες διακεκριμένων Ορθοδόξων θεολόγων, όπως οι Π. Μπρατσιώτης, Π. Τρεμπέλας, Ι. Καρμίρης κ.ά. .\nΓια να συμπληρωθεί επομένως η εικόνα της Εκκλησίας ως «σώματος Χριστού» χρειάζεται να τονιστεί και η altera pars, η χριστολογική δηλαδή όψη του θέματος. Στη βιβλική σκέψη, όπως και στη μακραίωνη παράδοση της αδιαίρετης Εκκλησίας, όλες οι πτυχές της Χριστιανικής θεολογίας είναι συνάρτηση της χριστολογίας. Τυχόν αυτονόμηση της εκκλησιολογίας από το χριστολογικό δόγμα μπορεί να οδηγήσει μοιραία σε διαστρεβλώσεις, όπως συνέβη και με τη σωτηριολογία, η οποία σε κάποια ιστορική στιγμή απετέλεσε ιδιαίτερο κεφάλαιο στα δογματικά εγχειρίδια της Δύσης και με την «περί ικανοποιήσεως θεωρία» του Ανσέλμου Κανταβρυγίας οδήγησε τον Χριστιανισμό εκεί που τον οδήγησε. Άλλωστε η Εκκλησία είναι ο καρπός του απολυτρωτικού έργου του Χριστού και η «σύνοψή» του. Διάσπαση επομένως της ενότητας αγιοπνευματικής και χριστολογικής βάσεως του περί Εκκλησίας δόγματος είναι ανεπίτρεπτη, αφού άλλωστε δεν υπάρχει αντίθεση, ούτε μάλιστα και διαφοροποίηση, ανάμεσα στις δύο παύλειες εκφράσεις «εν Χριστώ» και «εν Πνεύματι».\nΘεωρείται τελείως λανθασμένη σήμερα η εκτίμηση, που μέχρι και πρόσφατα υποστηριζόταν σε ορισμένους επιστημονικούς ερμηνευτικούς κύκλους, ότι καθώς σταδιακά διαμορφώνονταν στη ζωή της Εκκλησίας ορισμένα καθαρά περιγεγραμμένα αξιώματα, σταδιακά υποχωρούσαν τα χαρίσματα και λειτουργήματα της κοινότητας. Δεν αμφισβητείται πλέον από την επιστημονική κοινότητα, το ότι η αρχέγονη Χριστιανική Εκκλησία ως λαός του Θεού και χαρισματική ευχαριστιακή κοινότητα απέκτησε από την πρώτη κιόλας στιγμή μια ορισμένη τάξη διοικητικών διακονημάτων και διαμόρφωσε ένα συγκεκριμένο πολίτευμα, οι φορείς του οποίου είχαν επιφορτισθεί με τη διατήρηση της Αποστολικής κληρονομιάς και το διαχωρισμό της σωστής (της «υγιαίνουσας», όπως αποκαλείται στις ποιμαντικές επιστολές) από τη λαθεμένη διδασκαλία. Σε καμιά όμως περίπτωση δεν απώλεσε τον προφητικό και χαρισματικό της χαρακτήρα ως λαού τον Θεόν. Μπορεί ακόμη να υποστηριχθεί με βεβαιότητα πως από τη γέννηση της η Εκκλησία ποτέ δεν έζησε χωρίς «τάξη». Τρανή απόδειξη οι μαρτυρίες της Α΄ Θεσ., όπου ο Απόστολος Παύλος σε μια νεοπαγή Χριστιανική κοινότητα, την οποία γαλούχησε για τρεις η τέσσερες το πολύ βδομάδες και στην οποία έστειλε το αρχαιότερο σωζόμενο Χριστιανικό κείμενο λίγους μόνο μήνες μετά τη βίαιη αποχώρηση του από τούτη την πόλη, γράφει: «ερωτώμεν δε υμάς, αδελφοί, ειδέναι τους κοπιώντας εν υμίν και προϊσταμένους υμών εν Κυρίω και νουθετούντας υμάς» (Α' Θεσ. 5,12). Αν και δεν υπονοείται εδώ κάποια πρώιμη εκκλησιαστική οργάνωση με σαφή ιεραρχική κλιμάκωση αξιωμάτων, είναι ενδεικτική η πρόθεση και η επιθυμία του Αποστόλου, η χαρισματική κοινότητα (παράβαλλε Α΄ Θεσ. 5,14 εξ) να λειτουργεί «ευσχημόνως και κατά τάξιν» (παράβαλλε Α΄ Κορινθίους 14,10), αφού «ου γαρ εστίν ακαταστασίας ο Θεός αλλά ειρήνης» (Α΄ Κορινθίους 14,33), ουσιαστικά δηλαδή με κάποια υβριδική μορφή «πρωτείου».\nΛίγο αργότερα, μάλιστα, στις προς Εφεσίους και Κολοσσαείς επιστολές η πρωτογενής παύλεια εικόνα της Εκκλησίας ως σώματος Χριστού αναπτύσσεται περισσότερο. Εδώ για πρώτη φορά χαρακτηρίζεται ο Χριστός ως η «κεφαλή» του σώματος της Εκκλησίας. Ακριβέστερα μόνο στις επιστολές αυτές μπορούμε να πούμε πως έχουμε τη συγκεκριμένη διδασκαλία περί Εκκλησίας που ιστορικά καθιερώθηκε στο Χριστιανικό χώρο, με τον Χριστό δηλαδή ως κεφαλή της Εκκλησίας, με ό,τι αυτό εκκλησιολογικά συνεπάγεται. Ιδιαίτερα στην προς Εφεσίους επιστολή ο Θεός προσφέρει τον Χριστό «κεφαλήν υπέρ πάντα τη Εκκλησία ήτις εστίν το σώμα αυτού, το πλήρωμα του τα πάντα εν πάσιν πληρουμένου» (1,23). Και η εικόνα αυτή έμμεσα αναγνωρίζει και την αναγκαιότητα του πρωτείου.\nΗ διαλεκτική αυτή προσέγγιση του μυστηρίου της Εκκλησίας (πρωτείου συνοδικότητας) θα ήταν ελλιπής και μονομερής, αν αγνοηθεί ο εσχατολογικός χαρακτήρας, που κυριαρχεί από το πρώτο κιόλας γραπτό του Αποστόλου Παύλου στην κατανόηση του μυστηρίου της Εκκλησίας. Οι εκκλησιολογικοί όροι στις ηθικές παραινέσεις των στίχων Α' Θεσ. 5,12 εξ σαφέστατα επικεντρώνονται στο εσχατολογικό γεγονός της Παρουσίας του Κυρίου («και ολόκληρον υμών το πνεύμα και η ψυχή και το σώμα αμέμπτως εν τη παρουσία του Χριστού τηρηθείη» 5,23 παράβαλλε και την ευρύτερη συνάφεια 5,1 εξ ακόμη και 4,13 εξ). Απευθυνόμενος άλλωστε λίγο πιο πριν στο σύνολο της κοινότητας της Θεσσαλονίκης ο Απόστολος αποκαλεί τα μέλη της «υιούς φωτός» και «υιούς ημέρας», όρους παρμένους από την Ιουδαϊκή παράδοση, που υποδηλώνουν ότι ο Ισραήλ κατά την ιστορική του πορεία, και κυρίως κατά τους εσχάτους μεσσιανικούς χρόνους, έμελλε να αποβεί φως του κόσμου. Στη σκέψη του Παύλου η κατάσταση είναι ήδη παρούσα, αφού πρόκειται για μία προληπτική εσχατολογική πραγμάτωση του νέου Ισραήλ στο πρόσωπο της Εκκλησίας· για μία έμμεση, πλην όμως σαφέστατη, φανέρωση των έσχατων στην Εκκλησία: «πάντες υμείς υιοί φωτός εστέ και υιοί ημέρας» (Α' Θεσ. 5,5).\nΗ χριστολογική και ταυτόχρονα πνευματολογική βάση της παύλειας εκκλησιολογίας, μέσα από αυτή την εσχατολογική προοπτική, είναι ολοφάνερη στην κατανόηση του μυστηρίου της Θείας ευχαριστίας. Στους Κορινθίους ο Απόστολος θα τονίσει ότι στην καρδιά της Εκκλησίας, στο μυστήριο δηλαδή της Θείας ευχαριστίας, «τον θάνατον του Κυρίου καταγγέλομεν… άχρις ου έλθη» (Α΄ Κορινθίους 11,26). Αυτή την εσχατολογική προοπτική διακρίνουμε εξελισσόμενη σε ολόκληρο το φάσμα της πρωτο-Χριστιανικής γραμματείας. Η Εκκλησία ως προληπτική φανέρωση και έκφραση της Βασιλείας του Θεού δεν αντέγραψε την ιεραρχικά δομημένη ιερατική τάξη της Ισραηλιτικής θρησκείας, αλλά περιστράφηκε γύρω από το πρόσωπο του Χριστού, εικόνα του οποίου είναι ο Επίσκοπος, ενώ και ο έτερος βαθμός της Ιερωσύνης, οι Πρεσβύτεροι, σαφώς αναφέρονται στη συλλογική έννοια των Πρεσβυτέρων της Π.Δ. \nΠαραλείπουμε τις γνωστές μαρτυρίες των Ποιμαντικών επιστολών για να φτάσουμε στην προς Εβραίους επιστολή, όπου η χριστολογική βάση της εκκλησιολογίας γίνεται περισσότερο εμφανής. Εδώ η Εκκλησία προσδιορίζεται όχι απλώς από το γεγονός της ενανθρωπήσεως, αλλά από το σύνολο της Θείας Οικονομίας. Και το εσχατολογικό υπόβαθρο των εκκλησιαστικών αξιωμάτων φανερώνεται από τη σύνδεση του «μνημονεύετε των ηγουμένων υμών» με το «Ιησούς Χριστός εχθές και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας» (Εβραίους 13,7-8). Λίγο αργότερα στην Αποκάλυψη ο εσχατολογικός χαρακτήρας της Εκκλησίας θα προσδιοριστεί από την εικόνα της ουράνιας λατρείας του αρνίου που περιστοιχίζεται από τους 24 πρεσβυτέρους. Και η εκκλησιολογία της αποκαλύψεως δεν αποτελεί παρά το προστάδιο της ιγνάτειας περί Εκκλησίας αντιλήψεως ως ευχαριστιακής κοινότητας, με τον επίσκοπο «τύπον Χριστού» περιστοιχιζόμενο από το πρεσβυτέριο και σύμπαντα το λαό.\nΌλες οι παραπάνω εκκλησιολογικές αναφορές της Αποστολικής και μεταποστολικής περιόδου έχουν την αφετηρία τους στην παύλεια εκκλησιολογία και δεν είναι παρά περαιτέρω θεολογικές επεξεργασίες της εικόνας της Εκκλησίας ως σώματος Χριστού. Με την εσχατολογική σύλληψη του μυστηρίου της Εκκλησίας η αρχέγονη Χριστιανική κοινότητα ήθελε να δείξει πως δεν ήταν απλώς μια ιεραρχικά δομημένη θρησκευτική κοινότητα, αλλά η αντανάκλαση της εσχατολογικής φανέρωσης της Βασιλείας του Θεού, ουσιαστικά δηλαδή σώμα του ζώντος Χριστού. Είναι, κατά συνέπεια, εντελώς διαφορετική μία ιστορική από μία εσχατολογική θεώρηση, και φυσικά αιτιολόγηση, τόσο της συνοδικότητας όσο και του πρωτείου για την κατανόηση του μυστηρίου της Εκκλησίας. Όπως επίσης είναι εντελώς διαφορετική μία κανονιστική από μία ευχαριστιακή κατανόηση της συνοδικότητας.\nΓια να κατανοήσουμε σε βάθος τη ριζοσπαστική συμβολή του Αποστόλου Παύλου στη διαμόρφωση της Χριστιανικής εκκλησιολογίας, και επομένως να συλλάβουμε τη βαθύτερη σημασία και της ιστορικής διαμόρφωσης της συνοδικότητας, όπως αυτή εκφράστηκε επίσημα στην αρχέγονη Χριστιανική κοινότητα με την Αποστολική Σύνοδο, είναι απολύτως αναγκαίο να αναφερθούμε στην ευχαριστιακή πρακτική της Πρώτης Εκκλησίας και την θεωρητική της κατοχύρωση.\nΣτο σημείο αυτό είναι αναγκαίο να σημειωθεί μία άλλη σημαντική διαπίστωση της νεότερης βιβλικής έρευνας. Και αυτή είναι η εσχατολογική (και όχι η πασχάλια) κατανόηση του τελευταίου δείπνου, το οποίο προ του πάθους του συνέφαγε ο Ιησούς με τους μαθητές του. Ο κακώς επονομαζόμενος Μυστικός Δείπνος ήταν πρώτα από όλα ένα καθαρά μεσσιανικό δείπνο, ένα δείπνο δηλαδή που τελέστηκε ως πρόγευση της προσδοκώμενης Βασιλείας του Θεού. Αυτό ήταν ένα ακόμη στοιχείο για την καθολική σχεδόν αναγνώριση, ότι η Ευχαριστία δεν ήταν μία απλή λατρευτική τελετή, απλή ανάμνηση του Πάσχα των Εβραίων, αλλά η ζωντανή έκφραση της εσχατολογικού χαρακτήρα της εκκλησιολογικής ταυτότητας της Χριστιανικής κοινότητας.\nΠρος την κατεύθυνση, λοιπόν, της κατανόησης της βιβλικής εκκλησιολογίας απαραίτητη είναι η αναφορά στην ευχαριστιακή πρακτική της Πρώτης Εκκλησίας, κυρίως όμως στην παύλεια θεολογική της τεκμηρίωση. Στο θέμα αυτό ανεκτίμητη ήταν η βοήθεια την οποία μας προσέφεραν απρόσμενα οι κοινωνικές επιστήμες. Η Gillian Feeley-Ηarnik π.χ., θεολόγος και κοινωνιολόγος η ίδια, υποστήριξε με πειστικότητα ότι η τροφή αποτελεί σημαντικότατο στοιχείο, με το οποίο οι Ιουδαίοι της εποχής του Ιησού εξέφραζαν τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, όπως επίσης και μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Ειδικά κατά τη διάρκεια της μεσοδιαθηκικής περιόδου, όταν ο Νόμος (Τορά) αντιπροσώπευε το λόγο του Θεού, η τροφή ταυτιζόταν όχι μόνο με το λόγο του Θεού ως του θεμελίου των διαθηκικών σχέσεων, αλλά με την ίδια την Τορά, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που τυχόν προσβολή των διαιτητικών κανόνων, αλλά και συμμετοχή σε μη Ιουδαϊκά δείπνα με θρησκευτική σημασία ισοδυναμούσε με Αποστασία. Το ζήτημα ποιος τρώει τι, με ποιόν, και γιατί, ήταν εξαιρετικής σημασίας. «Όποιος είναι εξοικειωμένος με την τήρηση των Ιουδαϊκών θρησκευτικών κανόνων αντιλαμβάνεται ότι η τροφή διαδραματίζει σημαντικό ρόλο σε όλη την έκταση του θρησκευτικού αυτού συστήματος».\nΗ Mary Douglas, μία άλλη κορυφαία ανθρωπολόγος, πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα απέδειξε πειστικότατα πόσο στενή είναι η σχέση που υπάρχει ανάμεσα στην τράπεζα και το θυσιαστήριο, τονίζοντας μάλιστα και πόσο αυστηρά είναι τα όρια που οι Ισραηλίτες έθεταν στα γεύματα. Αλλά και όσοι από τους νεότερους βιβλικούς θεολόγους ασχολήθηκαν με την Ευχαριστία, έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι «εκείνο που διέκρινε τον Ιησού από πολλούς σύγχρονους του ραββινικούς κύκλους ήταν η πρακτική του της ανοιχτής κοινωνίας στα γεύματα». Να υπενθυμίσουμε στο σημείο αυτό, ότι η κοινή τράπεζα των πιστών της Πρώτης Εκκλησίας κατά τα κυριακά δείπνα (παράβαλλε Α' Κορινθίους 11,10) ήταν η κύρια εκδήλωση της έντονης προσμονής, αλλά και πρόγευση του καινούριου κόσμου της Βασιλείας του Θεού.\nΑυτή η «ανοιχτή κοινωνία τραπέζης», καθώς και η έννοια της «περιεκτικότητας», αποτελούν στοιχεία που υπογραμμίζονται όχι μόνο στη διδασκαλία και την καθημερινή πρακτική του ιστορικού Ιησού, αλλά και στα κοινά δείπνα, τα οποία συνήθιζε να ευλογεί και στα οποία συμμετείχε κατά τη διάρκεια της επίγειας παρουσίας του.\nΔεν θα πρέπει να λησμονούμε, ότι κατά την εν γένει δράση του ο Χριστός αμφισβήτησε την κοινωνική χρησιμότητα του νόμου περί καθαρότητας του Ιουδαϊσμού. Οι περισσότερες θεραπείες του έχουν αποδέκτες ανθρώπους, που σύμφωνα με το Μωσαϊκό Νόμο ήταν ακάθαρτοι. Άλλοι απ’ αυτούς αποκλείονταν από τις κοινωνικές σχέσεις με τους υπόλοιπους Ισραηλίτες όπως οι λεπροί (Μάρκος 1,40-45, Ματθαίος 8,1-4, παράβαλλε Λουκάς 17,11-19) και η αιμορροούσα γυναίκα (Μάρκος 5,25-34, Ματθαίος 9,20-22, Λουκάς 8,43-48), και άλλοι αποκλείονταν από το Ναό λόγω φυσικού ελαττώματος, όπως, όπως οι δαιμονισμένοι, οι παράλυτοι, οι χωλοί και οι τυφλοί). Ενώ για τους Ισραηλίτες σημαντικό στοιχείο ήταν πώς θα μπορέσουν οι άνθρωποι να προσεγγίσουν τον Θεό, οι πρώτοι Χριστιανοί έδιναν έμφαση στο πως ο Θεός προσεγγίζει τους ανθρώπους. Επιπλέον, και αυτό ήταν η ειδοποιός διαφορά, ενώ για τους Ισραηλίτες η προσέγγιση με τον Θεό γινόταν «εν τω Νόμω», για τους Χριστιανούς γίνονταν «εν Χριστώ».\nΑυτήν ακριβώς την πρακτική της «ανοιχτής κοινωνίας τραπέζης» και «περιεκτικότητας», ακολούθησε πιστά και ο Απόστολος Παύλος. Η αταλάντευτη αυτή θέση του πήρε επικίνδυνες διαστάσεις μόλις άρχισε η εξάπλωση του Χριστιανισμού. Ενώ μέχρι τότε η εισδοχή πρώην ειδωλολατρών στη Χριστιανική κοινότητα δεν προκαλούσε σοβαρές αντιδράσεις στο εσωτερικό της Πρώτης Εκκλησίας, τα προβλήματα άρχισαν να δημιουργούνται από τις πρακτικές συνέπειες αυτής της εισδοχής, κυρίως κατά τα και ευχαριστιακά δείπνα πρώην Ιουδαίων και πρώην ειδωλολατρών Χριστιανών.\nΤο γνωστό επεισόδιο στην Αντιόχεια, που περιγράφει με έντονα και μελανά γράμματα στην προς Γαλάτας επιστολή του ο Απόστολος Παύλος, είναι ενδεικτικό. Σύμφωνα με την εξιστόρηση, ο Παύλος θεωρούσε ότι το Αποστολικό του αξίωμα και κατ' επέκταση το ευαγγέλιο που κήρυττε, του δόθηκαν δι’ αποκαλύψεως Ιησού Χριστού (Γαλ. 1,11-12). Πίστευε πως ήταν προορισμένος από την κοιλιά της μάνας του να κηρύξει στους ειδωλολάτρες (1,15-16), κι αυτό το έκανε χωρίς να απαιτεί την τήρηση βασικών διακριτικών Ιουδαϊκών κανόνων, όπως η περιτομή, η διάκριση μεταξύ καθαρών και ακαθάρτων τροφών, το Σάββατο και οι λοιπές Ιουδαϊκές εορτές.\nΚάποια στιγμή, για λόγους που δε γνωρίζουμε, ο Απόστολος Πέτρος μεταβαίνει στην Αντιόχεια, όπου συμμετείχε στα ευχαριστιακά δείπνα μαζί με τους εξ εθνών, αποδεχόμενος έτσι την πρακτική του Παύλου. Όταν όμως τινές από Ιακώβου που μπορεί να σημαίνει κατασκόπους η απεσταλμένους της δεξιάς πτέρυγας της ιεροσολυμιτικής κοινότητας ήρθαν στην Αντιόχεια, τότε ο Πέτρος υπέστελλε και αφώριζεν εαυτόν, φοβούμενος τους εκ περιτομής, και άρχισε να μετέχει σε διαφορετικά ευχαριστιακά δείπνα και όχι στο ένα κοινό δείπνο της κοινότητας. Αυτό είχε ως συνέπεια να παρασυρθούν και άλλοι από τους εξ Ιουδαίους και ο Βαρνάβας.\nΣτη βάση του επεισοδίου δε βρίσκεται το πρόβλημα της εισδοχής πρώην ειδωλολατρών στην κοινότητα, αλλά τα κοινά ευχαριστιακά δείπνα. Η μια τάση (της ομάδας της περιτομής) ήθελε χωριστά δείπνα, έτσι ώστε οι βασικοί Ιουδαϊκοί κανόνες καθαρότητας και κατά συνέπεια η Ιουδαϊκή κληρονομιά της κοινότητας να μην απεμποληθούν. Πρόκειται για την ευχαριστιακή πρακτική της αποκλειστικότητας. Η άλλη (του Παύλου), κατανοώντας πολύ διαφορετικά το είναι εν Χριστώ, θεωρούσε αδιανόητη μία τέτοια ευχαριστιακή πρακτική και επέμενε στο ένα κοινό ευχαριστιακό δείπνο για όλη την κοινότητα. Πρόκειται, δηλαδή, για την πρακτική της περιεκτικότητας. Μέση λύση η τρόπος να συμβιβαστούν οι δύο τάσεις δεν υπήρχε.\nΌταν μιλάμε για τα κοινά δείπνα την εποχή του Παύλου εννοούμε φυσικά το μυστήριο της Θείας ευχαριστίας. Είναι απίθανο, σε μια τόσο πρώιμη εποχή, να υπήρχε ξεχωριστό ευχαριστιακό δείπνο και άλλη τράπεζα για τα κοινά δείπνα (Αγάπες). Αυτό άλλωστε πιστοποιείται από την πρακτική της κοινότητας της Κορίνθου, μια πρακτική δηλαδή που πιστοποιείται σε λιγότερο από μία δεκαετία από την έναρξη της Ιεραποστολής στα έθνη. Εκεί η τράπεζα της κοινότητας είναι μια, κατά τη διάρκεια της οποίας γίνονταν και η Θεία Ευχαριστία. Επιπλέον, στην παράδοση των ευχαριστιακών λόγων στο Α' Κορινθίους 11,23-26, που ο Παύλος παρέλαβε στην Αντιόχεια, γίνεται σαφές ότι η Ευχαριστία γίνεται στη συνάφεια ενός δείπνου (παράβαλλε τον στίχο 25: "ωσαύτως και το ποτήριον μετά το δειπνήσαι λέγων...").\nΤο επεισόδιο όμως στην Αντιόχεια πιστοποιεί επίσης και δύο διαφορετικές στάσεις στο ζήτημα της Ιεραποστολής, δύο δηλαδή απόψεις για τη μαρτυρία της Εκκλησίας στον έξω κόσμο, και ως εκ τούτου δύο διαφορετικές συνδέσεις της ευχαριστίας με την Ιεραποστολή, δύο διαφορετικές δηλαδή απόψεις για τη Λειτουργία μετά τη λειτουργία κ.ο.κ. Όλα αυτά συνδέονταν με την έμφαση και θεολογική κατανόηση του μυστηρίου της Θείας ευχαριστίας στην αρχέγονη Εκκλησία. Η πρώτη τάση, με τα ξεχωριστά ευχαριστιακά δείπνα (για τους εξ Ιουδαίων και για τους εξ Εθνών) εκφράζει τη στενή αντίληψη περί λαού του Θεού. Σ’ αυτήν το κέντρο βάρους τοποθετείται στην τελετουργική διάσταση της Χριστιανικής λατρείας, απ’ όπου απουσιάζει παντελώς η έννοια της ενότητας και της περιεκτικότητας, καθώς και η εικόνα της Βασιλείας του Θεού. Για την άλλη τάση, την οποία τελικά υιοθέτησε η Εκκλησία, η έμφαση βρίσκεται στο άνοιγμα προς τα έθνη και στην ισότιμη συμμετοχή και των εξ εθνών Χριστιανών στην ευχαριστιακή τράπεζα. Σ’ αυτήν την τάση η Ευχαριστία έχει έντονη διαθηκική διάσταση και βιώνεται ως ο τόπος και ο χρόνος όπου ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ· (αφού) πάντες εις εσμέν εν Χριστώ Ιησού (Γαλ. 3,28). Η Ευχαριστία, σε τελευταία ανάλυση, είναι μία εμπειρία των έσχατων, αλλά ταυτόχρονα και μία κίνηση προς την κατεύθυνση των εσχάτων. Οι κοινωνικές προεκτάσεις αυτής της ευχαριστιακής κατανόησης είναι προφανείς.\nΗ αποδοχή ή η απόρριψη από τις πρωτο-Χριστιανικές κοινότητες της σημασίας που είχαν οι νόμοι περί καθαρών τροφών στον Ιουδαϊσμό του πρώτου μ. Χ. Αιώνα, και κατά συνέπεια και η στάση τους απέναντι στο Νόμο, είχαν αντίστοιχα επιπτώσεις και στην εκκλησιολογία: Η έμφαση στις Ιουδαϊκές παρακαταθήκες οδηγούσε την Εκκλησία στη συστολή και στον απομονωτισμό, αντίθετα ο τονισμός της ενότητας και της οικουμενικής διάστασης, στη διαστολή και στο γεγονός της βίωσης μέσα στην ιστορία του μετα-ιστορικού εσχατολογικού οράματος της Βασιλείας του Θεού. Με δύο λόγια, επιβεβαίωνε τις κοινωνικές, πολιτικές, οικολογικές, ακόμη και οικονομικές συνέπειες της αυτοσυνειδησίας της Πρώτης Εκκλησίας.\nΟι παύλειες, λοιπόν, Χριστιανικές κοινότητες χαρακτηρίζονταν από μία «ανοιχτή κοινωνία της τραπέζης» με επακόλουθο την απουσία περιορισμών των μετεχόντων στα θρησκευτικά δείπνα. Αυτή ακριβώς ήταν και η εκκλησιολογική και ευχαριστιακή αυτοκατανόηση την οποία ενθάρρυνε ο Ιησούς να ακολουθήσουν και οι μαθητές του. Μπορούμε, επομένως, αβίαστα να υποστηρίξουμε, με βάση τα δεδομένα της Κ.Δ. και του αρχέγονου Χριστιανισμού, ότι η «ανοιχτή κοινωνία» του Ιησού (και στη συνέχεια της Εκκλησίας), την οποία εφάρμοσε σταθερά και για την οποία αγωνίστηκε με σθένος και αποφασιστικότητα ο Απόστολος Παύλος, και η «περιεκτική ευχαριστιακή θεολογία» τον, συνιστούν τα ουσιώδη χαρακτηριστικά στοιχεία της Χριστιανικής ταυτότητας, και συνεπώς και της αυθεντικής κατανόησης του μυστηρίου της Εκκλησίας.\nΧωρίς αμφιβολία αυτή η περιεκτική ευχαριστιακή εκκλησιολογία και πρακτική υπήρξε η καταλυτική αφορμή για τη σύγκληση της Αποστολικής Συνόδου, και επομένως της διαμόρφωσης της αρχής της συνοδικότητας στην Εκκλησία. Επομένως καμιά αποσπασματική θεώρηση της σχέσεως συνοδικότητας πρωτείου δεν μπορεί να είναι ακριβής, χωρίς αναφορά στη θεολογία της «ανοιχτής κοινωνίας» και της «περιεκτικής εκκλησιολογίας» του Αποστόλου Παύλου. Αλλά και καμιά ουσιαστική διευθέτηση των δύο αυτών θεμελιωδών συστατικών και μόνον εκ πρώτης όψεως συγκρουόμενων αντιλήψεων της Χριστιανικής εκκλησιολογίας δεν θα πρέπει να αποτολμάται, χωρίς αναφορά στο μυστήριο par excellence της Εκκλησίας, δηλαδή την Ευχαριστία. Ορθά, επομένως, ο θεολογικός διάλογος μεταξύ των μεγαλύτερων παραδοσιακών τμημάτων του Χριστιανισμού (της Ορθόδοξης δηλαδή και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας) γίνεται με αφετηρία την ευχαριστιακή εκκλησιολογία. Όπως επίσης ορθά, αν και όχι τόσο έντονα, τονίζεται η εσχατολογική διάσταση της Εκκλησίας, θα πρέπει όμως απαραίτητα να συνεκτιμηθούν στο μέλλον και τα πρωτογενή χαρακτηριστικά της «περιεκτικότητας» και της «ανοιχτής κοινωνίας».\n Στο θέμα αυτό επικεντρώνεται σήμερα και ο θεολογικός διάλογος μεταξύ της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.\n Περισσότερα για το θέμα αυτό (Metropolitan of Pergamon) Zizioulas Joannis, Recent Discussions on Primacy in Orthodox Theology, στο Walter Kasper (έκδ.), Il ministero petrino. Cattolici e Orodossi in dialogo, Citta nuova: Roma 2004, σελ. 249-264. Επίσης Vgenopoulos Maximos, Primacy in the Church from Vatican I to Vatican II: A Greek Orthodox Perspective, (Ph. D. Dissertation at Heythrop College), London 2008.\n Βλέπε π.χ. Ανδρούτσου Χρ., Δογματική της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας, Αθήνα 19562 σελ. 262 κ.ά.\n Ματσούκα Ν., Δογματική και Συμβολική Θεολογία τόμ. Β΄, Θεσσαλονίκη 1985, σελ. 351.\n Βλέπε Κυρίως την προβληματική που αναπτύσσεται στα έργα των Φλορόφσκυ, Λόσσκυ, και αργότερα του (Μητρ. Περγάμου) Ζηζιούλα Ιωάννη, κυρίως στο έργο του Being as Communion. Studies in Personhood and the Church, SVS Press: Crestwood 1985.\n Βλέπε σχετικά Καραβιδόπουλου I., «Χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος και αξιώματα της Εκκλησίας», Το Άγιον Πνεύμα, Θεσσαλονίκη 1971, σελ. 21-33, και στις Μελέτες ερμηνείας και θεολογίας της Κ.Δ. , Θεσσαλονίκη 1990, σελ. 153-170.\n Θα μπορούσε κανείς να αναφερθεί επίσης και στο δίλημμα που παρουσιάστηκε κατά την ιστορική εξέλιξη της Εκκλησίας ανάμεσα στον «κληρικαλισμό» και το «λαϊκισμό».\n Χρυσοστόμου I., «Ότε της Εκκλησίας έξω ευρεθείς…» 6, PG 52 στ. 402.\n Πληρέστερο κατάλογο εικόνων με τις οποίες περιγράφεται στη σύνολη εκκλησιαστική παράδοση η Εκκλησία βλέπε στο Καρμίρη I., Ορθόδοξος Εκκλησιολογία, σελ. 173, ενώ για την Κ.Δ. Στο Minear P. S., Images of the Church in the N. T., Philadelphia 1960.\n Φλορόφσκυ Γ., Το Σώμα του ζώντος Χριστού. Μια Ορθόδοξος ερμηνεία της Εκκλησίας, Θεσσαλονίκη 19812 σελ. 15.\n Παράβαλλε π.χ. Την εκτενέστατη θεώρηση του θέματος από τον Καρμίρη I., Ορθόδοξος εκκλησιολογία, στην οποία ο σύγχρονος μελετητής της εκκλησιολογίας μπορεί να βρει πλούσιο υλικό από την πατερική σκέψη αλλά και αρκετά εκτεταμένη βιβλιογραφική ενημέρωση.\n Βλέπε Κυρίως (Μητρ. Περγάμου) Ζηζιούλα I., "Η ενότης της Εκκλησίας εν τη Θεία Ευχαριστία και τω Επισκοπώ κατά τους τρεις πρώτους αιώνας", Αθήνα 1965.\n Βλέπε Βασιλειάδη Π., «Εικόνα και Εκκλησία στην Αποκάλυψη», Βιβλικές Ερμηνευτικές Μελέτες, Θεσσαλονίκη 1988, σελ. 414 και εξής, ιδιαίτερα 419 υπ. 7.\n Για το θέμα αυτό περισσότερα στην «Εισαγωγική μελέτη, Αγία Γραφή και Ευχαριστία» του βιβλίου μου επίκαιρα Αγιογραφικά Θέματα. Αγία Γραφή και Ευχαριστία, Εκδόσεις Πουρνάρας: Θεσσαλονίκη 2000, σελ. 13-28.\n Περισσότερα για το θέμα αυτό στη μελέτη μου «Βιβλική κριτική και Ορθοδοξία», Βιβλικές Ερμηνευτικές Μελέτες, σελ. 49 και εξής.\n Ελλ. Μετ. Θεσσαλονίκη 1964, ιδιαίτερα τα κεφ. Ζ', Η', και Θ'.\n Κριτική θεώρηση των απόψεων του Χομιάκωφ μπορεί να βρει ο Έλληνας ερευνητής στο έργο του Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας Χαρκιανάκι Στ., Περί το αλάθητον της Εκκλησίας εν τη Ορθοδόξω Θεολογία 1965, σελ. 128 και εξής, όπως επίσης και στο άρθρο του J. Romanidis, Orthodox Ecclesiology according το Alexis Khomiakov, GOTR2 (1956) σελ. 57 και εξής.\n Βλ. Λόσσκυ, Η μυστική θεολογία, σελ. 203 και εξής.\n Στο ίδιο, σελ. 217.\n Στο ίδιο, σελ. 180.\n Στο ίδιο, σελ. 216.\n Κατά το Βλ. Λόσσκυ, «η Εκκλησία είναι σώμα, καθόσον ο Χριστός είναι η Κεφαλή της· είναι πλήρωμα, καθόσον το Άγιον Πνεύμα την ζωογονεί, την πληροί θεότητος, διότι η θεότης κατοικεί σωματικώς εν αυτή, ως κατώκει εις την θεωθείσαν ανθρωπίνην φύσιν του Χριστού. Δυνάμεθα επομένως να είπωμεν μετά του Αγίου Ειρηναίου ubi Ecclesia, ibi et spiritus Dei et ubi spiritus Dei, illic Ecclesia, et omnis gratia (στο ίδιο, σελ. 183-184).\n Βλέπε Αναλυτικότερα Καραβιδόπουλου I., Αποστόλου Παύλου επιστολές προς Εφεσίους, Φιλιππησίους, Κολοσσαείς, Φιλήμονα, Θεσσαλονίκη 1981, σελ. 104 και εξής\n Βλέπε Ιδιαίτερα Φλορόφσκυ Γ. «Ο Χριστός και η Εκκλησία του», Θέματα Ορθοδόξον θεολογίας, Αθήνα 1973, σελ. 177-189, ιδιαίτερα σελ. 185 και εξής\n Στο ίδιο, σελ. 187.\n Στο ίδιο, σελ. 182.\n Zizioulas J., Being as Communion, σελ. 123 και εξής.\n Φλορόφσκυ Γ., «Ο Χριστός και η Εκκλησία Του», σελ. 183.\n Φλορόφσκυ Γ., Το σώμα του Ζώντος Χριστού, Θεσσαλονίκη 1981, σελ. 33.\n Στο ίδιο. Ο Φλορόφσκυ κάνοντας μία αναφορά στην περιεκτικότατη ανάλυση του Ε. Mersch S. J. (Le corps mystique du Christ, 19362) υποστηρίζει πως βαθμιαία παραθεωρήθηκε ή και εγκαταλείφτηκε η παύλεια αυτή εικόνα και πως είναι πλέον ανάγκη να την επαναφέρουμε ξανά στο προσκήνιο (σελ. 36).\n Φλορόφσκυ Γ., «Ο Χριστός και η Εκκλησία Του», σελ. 18.\n Βλέπε Δόικου Δ., «Η Εκκλησία εν τη Π.Δ.», Τι είναι Εκκλησία, Θεσσαλονίκη 1968, σελ. 10-24.\n Stendahl Κ., Kirche und Urchristentun, RGS τόμ. III. Σελ. 129 και εξής.\n Αναλυτικά για την καινοδιαθηκική εκκλησιολογία στο λήμμα του Schmidt K. L., «καλέω… Εκκλησία», του TDNT, τόμ. II, σελ. 509.\n Schlier Η., Christus und die Kirche im Epheserbrief, 1930.\n Kasemann E., Leib und Leib Christi, 1933.\n Περισσότερα για το θέμα στο Robinson J. A. T., The Body. A Study in Pauline Theology, 1952. Σελ. 55 και εξής.\n Παράβαλλε Καραβιδόπουλου I., «Η Εκκλησία εν τη Κ.Δ., Τι είναι Εκκλησία, Θεσσαλονίκη 1968, σελ. 35 επίσης Βασιλειάδη Π., «Η Εκκλησία ως χαρισματικός θεσμός (Σχόλιο στο Α΄ Κορινθίους 12,27)», ΓΠ 70 (1987) σελ. 195 και εξής.\n Είναι χαρακτηριστικό ότι η αρχέγονη Εκκλησία, παρ' ό,τι είχε υπόψη της τόσο το εθνικό, κυρίως όμως το Ιουδαϊκό (λευϊτικό) ιερατικό σύστημα, δεν ανέπτυξε κανένα παράλληλο σύστημα ιερατικής τάξης· αντίθετα υπάρχουν σαφέστατες ενδείξεις κριτικής στάσης απέναντι στο θρησκευτικό κατεστημένο της εποχής.\n Chomiakoff A. S., Tserkov Odna, 1926· του ίδιου, Leglise Latine et le Protestantisme au point de vue de I'Eglise d'Orient, 1872.\n Bulgakov S., L' Orthodoxie, 1958.\n Μπρατσιώτη Π., Περί το βασιλέων ιεράτευμα, 1955.\n Τρεμπέλα Π., Οι λαϊκοί εν τη Εκκλησία, 1957.\n Καρμίρη I. Η θέσις και η διακονία των λαϊκών εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία, 1976.\n Παράβαλλε Δυοβουνιώτη Κ., «Οι λαϊκοί εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία», Εκκλησία 8 (1930) σελ. 385 και εξής Afanassieff Α., Das allgemeine Priestertum in der Orthodoxen Kriche, 1935. Koτσώνη Ι., Η θέσις των λαϊκών εντός του εκκλησιαστικού οργανισμού, 1956. Σταυρίδη Β., Οι λαϊκοί εν τω Ορθοδόξω κόσμω, 1961.\n Βλέπε Βασιλειάδη Π., Παύλος: Τομές στη θεολογία του. Α, ιδιαίτερα πρώτο μέρος (Τομές στην παύλεια σωτηριολογία), σελ. 36 και εξής.\n Φλορόφσκυ Γ., «Ο Χριστός και η Εκκλησία του», σελ. 184· αντίθετη άποψη εξέφρασε ο Best Ε., One Body in Christ 1955, ο οποίος αρνείται την κατανόηση της Εκκλησίας από τον Απόστολο Παύλο ως προέκτασης του μυστηρίου της θείας ενανθρωπήσεως.\n Είναι γνωστή σε όλους μας η διαλεκτική (που πολλές φορές μετατρέπεται σε δίλημμα) ανάμεσα στα «χαρίσματα» του Αγίου Πνεύματος και στα «αξιώματα» της Εκκλησίας. Περισσότερα στο Καραβιδόπουλου I., «Χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος και Αξιώματα της Εκκλησίας», Το Άγιον Πνεύμα, Θεσσαλονίκη 1971, σελ. 15-29.\n Βλέπε Lohse Ε., επιτομή Θεολογία της Κ.Δ. , Εκδόσεις Άρτος Ζωής: Αθήνα 1980, σελ. 225.\n Βλέπε Βασιλειάδη Π., «Η Εκκλησία ως χαρισματικός θεσμός», σελ. 198.\n Βλέπε Γαλάνη I., Η πρώτη επιστολή του Απ. Παύλου προς τους Θεσσαλονικείς, 1985, ο οποίος σωστά παρατηρεί ότι όλη «η ενότητα αυτή έχει έντονο εκκλησιολογικό χαρακτήρα» (σελ. 317).\n Στο ίδιο, σελ. 321.\n Παράβαλλε Και Εφ. 4,15-16 «… Ος εστίν η κεφαλή, Χριστός, εξ ου παν το σώμα συναρμολογούμενον…»· κυρίως τον ύμνο της προς Κολασσαείς (1,18) «…Και αυτός εστίν η κεφαλή του σώματος της Εκκλησίας». Περισσότερα στο Καραβιδόπουλου I., Αποστόλου Παύλου επιστολές προς Εφεσίους, Φιλιππησίους, Κολοσσαείς, Φιλήμονα, 1981.\n Παρά το γεγονός ότι και ο Ι. Γαλάνης υποστηρίζει ότι «οι ηθικές παραινέσεις του 5,12 εξ επικεντρώνονται στο εσχατολογικό γεγονός της παρουσίας του Χριστού» (στο ίδιο, σελ. 316), στη συνέχεια φαίνεται να δέχεται ότι «η πρώτη οργάνωση των Χριστιανικών κοινοτήτων πρέπει να αποτέλεσε τη βάση για την οριστική διαμόρφωση μερικές δεκαετίες αργότερα των αξιωμάτων της Εκκλησίας» (σελ. 320-21).\n Μέσα σ’ αυτή την εσχατολογική προοπτική της αναμονής των εσχάτων οι νουθεσίες του Αποστόλου αφορούν ολόκληρη την κοινότητα κι όχι μόνο τους προϊσταμένους. Το «υμάς» του στίχ. 5,14, όπως υποστηρίζει και ο Ι. Γαλάνης απευθύνεται «σε όλους τους πιστούς της Θεσσαλονίκης και όχι μόνο 'στους άρχοντες' ή 'τους διδασκάλους'» (σελ. 325). Δίνεται μάλιστα ιδιαίτερη έμφαση στα πνευματικά χαρίσματα (βλέπε Κυρίως 5,19-20). Παράβαλλε Και Γαλίτη Γ., «Η οδός προς τελείωσιν», ΕΕΘΣΑ 16 (1968) σελ. 779-807, ιδιαίτερα σελ. 785.\n Για την Ορθόδοξη κατανόηση του μυστηρίου της Θ. Ευχαριστίας σ’ αυτήν ακριβώς την παύλεια βάση βλέπε Σμέμαν Α., Ευχαριστία, 1987.\n Βλέπε πιο πάνω.\n Βλέπε Αριθμοί 11,16 και εξής Τα παλαιοδιαθηκικά αναγνώσματα της εορτής της Πεντηκοστής με περισσή και αφοπλιστική τόλμη προβάλλουν την δράση του Πνεύματος του Θεού σε όλη την κοινότητα: το πρώτο (των Αριθμών) στο σώμα των «Πρεσβυτέρων» για την καθοδήγηση του λαού του (πέραν δηλαδή των φυσικών ηγετών του, Μωυσή και Ιησού του Ναυή), το δεύτερο (του Ιωήλ) στο σύνολο του λαού, «επί υιούς και θυγατέρας» κατά την μεσσιανική εποχή, και το τρίτο (του Ιεζεκιήλ) προχωρώντας ακόμη πιο πέρα, υπενθυμίζει πως ούτε οι ηγέτες, ούτε και ο συμβατικός Νόμος, αλλά το Πνεύμα του Θεού θα καθορίζει στο μέλλον τη συμπεριφορά των πιστών. Σ’ αυτήν ακριβώς την προφητεία, σε συνδυασμό με μία παράλληλη του Ιερεμία (31,31 και εξής), στηρίχθηκε και ο Απόστολος Παύλος (Β΄ Κορινθίους 3,3) για να προβάλει τη νέα «ηθική» του Χριστιανισμού, σύμφωνα με την οποία οι ηθικές εντολές δεν καθοδηγούν τους ανθρώπους εκ των έξω, αλλά εκ των έσω, από το Πνεύμα δηλαδή του Θεού. Περισσότερα στο Βασιλειάδη Π., «Η καινή Διαθήκη και οι φιλολογικές μορφές του αρχέγονου Χριστιανισμού», Η Ιστορία της Ορθοδοξίας. Τόμ. Α', Οι απαρχές του Χριστιανισμού, Εκδόσεις Road: Αθήνα 2009, σελ. 200-239.\n Βλέπε Περισσότερα στο Γαλίτη Γ., Η προς Τίτον επιστολή του Αποστόλου Παύλου, 1978, στους στίχ 1,5 και 7.\n Περισσότερα στη μελέτη μου «Εικόνα και Εκκλησία στην Αποκάλυψη», Βιβλικές Ερμηνευτικές Μελέτες, Θεσσαλονίκη 1987, σελ. 414 και εξής.\n Στο ίδιο. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα, εν τούτοις, η κριτική που με θεολογικά επιχειρήματα ασκεί ο (Αρχ. Αυστραλίας) Στυλιανός Χαρκιανάκις, στην άκριτη χρήση της φράσης «εις τύπον και τόπον Χριστού» στο εκδοτικό προλογικό σημείωμα με τίτλο Fantasy and Reality της μηνιαίας αυστραλιανής εφημερίδας Το Βήμα της Εκκλησίας (Οκτ. 2003, σελ. 3-4), που εκδίδεται και υπό τη μορφή βιβλίου.\n Αναφερόμαστε, όπως έγινε αντιληπτό, στην πρωτογενή εκδοχή της Εκκλησίας ως σώματος Χριστού (Α' Κορινθίους), και όχι στη δευτερογενή (Εφεσίους, Κολοσσαείς), όπου ως γνωστό εισάγεται για πρώτη φορά η έννοια της «κεφαλής» (Χριστός) αυτού του σώματος. Αν δεν γίνει η επιστημονικά απαραίτητη αυτή διάκριση, τότε απλούστατα μπορεί να γίνει λόγος από την πλευρά της βιβλικής ερμηνευτικής για δύο παράλληλες εκκλησιολογίες στην Κ.Δ. , ακόμη και στο corpus paulinum.\n Βλέπε Τα τελικά συμπεράσματα του R. F. Ο Toole στο ενημερωτικό λήμμα «Last Supper» στο Freedman D. Ν. (έκδ.), The Anchor Bible Dictionary, New York: Doubleday, 1997, ad loc.\n Αναλυτική παρουσίαση του θέματος στη μελέτη μου «Η βιβλική θεώρηση του μυστηρίου της Θείας ευχαριστίας», Lex Orandi. Λειτουργική θεολογία και λειτουργική αναγέννηση, Εκδόσεις Ίνδικτος, Αθήνα 2005, σελ. 153 και εξής.\n Για τη σχέση της βιβλικής, αλλά και της λειτουργικής, επιστήμης με τις αρχικά εχθρικά διακείμενες προς την επιστήμη της θεολογίας κοινωνικές επιστήμες στη μελέτη μου, «Η Ευχαριστία ως ενωτικό και περιεκτικό ιεραποστολικό γεγονός», Ενότητα και μαρτυρία. Ορθόδοξη Χριστιανική μαρτυρία και διαθρησκειακός διάλογος Εγχειρίδιο Ιεραποστολής, Εκδόσεις επίκεντρο, Θεσσαλονίκη 207, σελ. 233 και εξής.\n G. Feeley - Ηarnik, The Lord's Table. Eucharist and Passover in Early Christianity, UPP: Philadeplia 1981, 2 και εξής.\n Στο ίδιο, ειδικά το κεφ. 4.\n Στο ίδιο, 6.\n Neusner J., Invitation to Talmud: A Teaching Book, Harper and Row: New York, 1973, 18. Θα μπορούσε επίσης κανείς να αναφερθεί και στη σημασία που η Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδει στους κανόνες νηστείας.\n Περισσότερα για αυτό στο Mary Douglas, Deciphering a Meal, στο Geertz C, (έκδ.), Myth, Symbol and Culture, Norton: New York 1971, σελ. 61-81.\n Chilton B., Inclusion and Noninclusion: The Practice of the Kingdom in Formative Christianity, στο J. Neusner (έκδ.), Religion and the Political Order, Scholars Press: Atlanta 1996, σελ. 133-172, κυρίως 137. Επίσης του ίδιου, Pure Kingdom: Jesus ναzion of God, Eerdmans: Grand Rapids 1996.\n Όπως πολύ γλαφυρά παρατηρούσε ο J. Jeremias, οι πρώτοι Χριστιανοί ζούσαν σε μία εποχή, κατά την οποία ήταν έντονη η πεποίθηση ότι ο Μεσσίας έμελλε να έρθει το Πάσχα, γι’ αυτό προσεύχονταν, διάβαζαν τις Γραφές μέχρι και τις 3 τα ξημερώματα κι αν δεν εμφανιζόταν (δεν επέστρεφε γι’ αυτούς εν δόξη ο Χριστός), τελούσαν την Ευχαριστία, ό,τι καλύτερο δηλαδή μπορούσαν να κάνουν «άχρις ου έλθη» (από το G. Τ. Montague, Companion God. A Crosscultural Commentary on the Gospel of Matthew, New York 1989, σελ. 292). Όλα τα στοιχεία που διαπλέκονται από πολύ νωρίς στη Θεία Ευχαριστία (θυσιαστικά, λατρευτικά, ακόμη και χριστολογικά/σωτηριολογικά) παίρνουν νόημα και σημασία από το κυρίαρχο, το ένα και μοναδικό: το εσχατολογικό.\n Malina B. J., The New Testament World: Insights from Cultural Anthropology, John Knox: Atlanta 1981. Επίσης του ίδιου, Christian Origins and Cultural Anthropology. Practical Models for Biblical Interpretation, John Knox: Atlanta 1986, σελ. 143-146.\n Βλέπε Countryman L. W., Dirt, Greed and Sex. Sexual Ethics in the New Testament and their Implications for Today, Philadelphia: Fortress Press 1989, σελ. 103-104). Επίσης Β. J. Malina, The New Testament World, σελ. 150.\n Παλαιότερα το περιστατικό αυτό δημιουργούσε αρκετά προβλήματα στην προσπάθεια να δοθούν απαντήσεις σε ερωτήματα όπως: Πότε συνέβη το επεισόδιο αυτό, πριν η μετά την απόφαση της Αποστολικής Συνόδου; Ποιοι ήταν οι από Ιακώβου και είχαν την έγκριση του για όσα έλεγαν; Πώς μπορούμε να συμβιβάσουμε την ανακολουθία, αν βέβαια χρειάζεται να γίνει κάτι τέτοιο, ανάμεσα στις Πράξεις και την προς Γαλάτας σχετικά με την απόφαση της Συνόδου; Βλέπε ενδεικτικά, D. R. Catchpole, Paul, James and the Apostolic Decree, Nts 23 (1976-1977), σελ. 428-444). J. D. G. Dunn, The Incident at Antioch (Gal. 2,11-18), JSNT18 (1983), σελ. 3-57). F. Watson, Paul, Judaism and the Gentiles. A Sociological Approach, SNTSMS 56, Cambridge: Cambridge University Press, 1986. Αγουρίδη Σ., «Το επεισόδιο μεταξύ Πέτρου και Παύλου στην Αντιόχεια (Γαλάτας 2,11-21)», ΔΒΜ. ν. σ. 12 (1992), σελ. 5-27. Στογιάννου Β. Π., Η Αποστολική Σύνοδος (ανάτυπο από την ΕΕΘΣΘ, τόμος ΙΗ', Θεσσαλονίκη 1973), και του ίδιου, Πέτρος παρά Παύλω (διδακτ. Διατρ. Θεσσαλονίκη, 1968).\n Αγουρίδη Σ., «Το επεισόδιο…», σελ. 9.\n Η άποψη ότι οι Ιουδαίοι της Διασποράς συμμετείχαν σε κοινά δείπνα, επειδή είχαν μία ελαστικότερη κατανόηση του Νόμου, δεν ευσταθεί, με δεδομένο το γεγονός ότι δεν καθολική πρακτική του Ιουδαϊσμού ο διαχωρισμός ανάμεσα σε Ιουδαίους και ειδωλολάτρες. Βλέπε Dunn J. D. G., The Incident…. , σελ. 23. Wilson S. G., Luke and the Law, Cambridge: Cambridge University Press, 1983, σελ. 70. Περισσότερα βλέπε στο «Η Ευχαριστία ως ενωτικό και περιεκτικό ιεραποστολικό γεγονός».\n Η άποψη αυτή αποτελεί σήμερα επιστημονικό concessus. Βλέπε Για παράδειγμα, Jeremias J., The Eucharistic Words of Jesus (μετάφραση. Ν. Perrin, Philadelphia: Fortress Press, 1986, σσ. 186-189). Καραβιδόπουλου I., Το πάθος του Χριστού κατά τας διηγήσεις των συνοπτικών ευαγγελίων, Θεσσαλονίκη 1968, σελ. 70 και εξής.\n Για μία πρώτη απόπειρα ανίχνευσης των δύο αυτών τάσεων, με ιδιαίτερη όμως έμφαση στην παύλεια ευχαριστιολογία βλέπε Πασσάκου Δ. Κ., Η Θεία Ευχαριστία στην παύλεια Ιεραποστολή. Κοινωνιολογική προσέγγιση (διδακτορική διατριβή, Θεσσαλονίκη, 1994. Επίσης σε επεξεργασμένη νεότερη έκδοση Ευχαριστία και Ιεραποστολή. Κοινωνιολογικές προϋποθέσεις της παύλειας θεολογίας, Ελληνικά Γράμματα: Αθήνα 1997). Επίσης του ίδιου Eucharist in First Corinthians: A Sociological Study, Revue Biblique 104/2, (1997), σελ. 192 και εξής.\n Πασσάκου Δ. Κ., Η Θεία Ευχαριστία, σ. 189.\n Dunn J. D. G., Jesus Remembered, Eerdmans: Grand Rapids 2003, σελ. 599.\n Για την ανάγκη μεγαλύτερης βιβλικής στοιχείωσης του θεολογικού διαλόγου έκανα πρόσφατα λόγο και στην εισήγηση μου με θέμα: «Προβλήματα και προοπτικές του θεολογικού διαλόγου μεταξύ της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας», μια πρώτη μορφή της οποίας μπορεί κανείς να βρει στο διαδίκτυο (http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=129, επίσκεψη 1.6.09).\nΔημιουργία αρχείου: 26-10-2009.\nΤελευταία ενημέρωση: 27-10-2009.


Η απελευθέρωση της Λέσβου & οι Πλωμαρίτες αγωνιστές-Τιμή στη λαϊκή ποιήτρια Ρηνιώ Βεκρή – Τυροπώλη - LesvosPost.com\nΗ απελευθέρωση της Λέσβου & οι Πλωμαρίτες αγωνιστές-Τιμή στη λαϊκή ποιήτρια Ρηνιώ Βεκρή – Τυροπώλη\nΗ απελευθέρωση της Λέσβου & οι Πλωμαρίτες αγωνιστές\nΟ Πολιτιστικός Σύλλογος Πλωμαρίου «Το Πόλιον» σε συνεργασία με τη Δημοτική Ενότητα και Κοινότητα Πλωμαρίου, υπό την Αιγίδα της Γεν. Γραμ. Αιγαίου &Νησιωτικής Πολιτικής, διοργανώνει στις 10 Δεκεμβρίου τρέχοντος έτους, στις 6.30μ.μ. το απόγευμα στο Πολύκεντρο Πλωμαρίου επετειακή εκδήλωση για την απελευθέρωση του νησιού μας, στην οποία ιδιαίτερα θα προβληθούν, με τιμητικό αφιέρωμα, η προσφορά στον απελευθερωτικό αγώνα του νησιού μας των Πλωμαριτών πατριωτών - μαχητών και η παρουσία εκείνη την εποχή της μικρής Μπουμπουλίνας του Πλωμαρίου, της λαϊκής ποιήτριας Ρηνιώς Βεκρή- Τυροπώλη. Πέραν των γνωστών μας υμνητικών του αγώνα ποιημάτων της για την απελευθέρωση, θα γνωρίσουμε κι άλλες πτυχές της δράσης της και της προσφοράς της στον αγώνα απελευθέρωσης του νησιού μας – ορισμένες εντελώς άγνωστες -από την εγγονή της και γνωστή δημοσιογράφο Ντόρα Πολίτη, σε εισήγηση της στην εκδήλωση μας.\nΕπίσης, σύντομες εισηγήσεις θα κάνουν οι κκ Παναγιώτης Παρασκευαϊδης, επίτιμος σχολικός σύμβουλος φιλολόγων για την απελευθέρωση της Λέσβου, Μπάμπης Πετρέλλης για τους Πλωμαρίτες Αγωνιστές και η κ. Κωνσταντίνα Βάκκα –Κυριαζή για τη Λεσβιακή Φάλαγγα, στην οποία κατά πλειοψηφία συμμετείχαν Πλωμαρίτες.\nΗ εκδήλωση θα πλαισιωθεί μουσικά με τα σαντούρια του Αναγνωστηρίου της Αγιάσου με παραδοσιακή μουσική και μουσικά ακούσματα αυτής της εποχής.


11 Μαρτίου 2017 AgrinioTimes Δυτική Ελλάδα\n• Την Δευτέρα 13-3-2017 και κατά τις ώρες 14:00 έως 20:00, στην περιοχή των Αστυνομικών Τμημάτων Ζαχάρως και Ανδρίτσαινας, ακολουθώντας το δρομολόγιο, Κρέστενα – Πλουτοχώρι – Τρυπητή – Καλλιθέα – Σέκουλας – Δαφνούλα – Αλιφείρα – Χάνια Κορμπά – Μυρώνια – Μίνθη – Μηλέα – Αρτέμιδα – Σμέρνα – Βρίνα – Κρέστενα.\n• Την Τρίτη 14-3-2017 και κατά τις ώρες 08:00 έως 14:00, στην περιοχή των Αστυνομικών Τμημάτων Πύργου, Αρχαίας Ολυμπίας και Πελοπίου, ακολουθώντας το δρομολόγιο, Πύργος – Αρχαία Ολυμπία – Λάλας – Μηλιές – Φολόη – Κούμανι – Ανδρώνι – Πανόπουλο – Καρυά Αγία Άννα – Πεύκη – Μουζάκι – Καράτουλα – Χειμαδιό – Αμπελώνας – Πύργος.\n• Την Τετάρτη 15-3-2017 και κατά τις ώρες 07:00 έως 14:00, στην περιοχή των Αστυνομικών Τμημάτων Ζαχάρως και Ανδρίτσαινας, ακολουθώντας το δρομολόγιο, Ζαχάρω – Λέπρεο – Φασκομηλιά – Νέα Φιγαλεία – Πετράλωνα – Δραγώγι – Ναός Επικούρειου Απόλλωνα – Νέδας – Λυνίσταινα – Πετράλωνα – Νέα Φιγαλεία – Ζαχάρω.\n• Την Πέμπτη 16-3-2017 και κατά τις ώρες 14:00 έως 20:00, στην περιοχή των Αστυνομικών Τμημάτων Αμαλιάδας, Ανδραβίδας και Γαστούνης, ακολουθώντας το δρομολόγιο, Αμαλιάδα – Χάβαρι – Κεραμυδιά – Εφύρα – Λαγανά – Ροδιά – Σιμόπουλο – Αγραπιδοχώρι – Βάλμη – Βουλιαγμένη – Άγναντα – Κεραμυδιά – Μπόρσι – Όλγα – Ρουπάκι – Αγία Μαύρα – Αμαλιάδα.\n• Την Παρασκευή 17-3-2017 και κατά τις ώρες 08:00 έως 14:00, στην περιοχή των Αστυνομικών Τμημάτων Κρεστένων, Ανδρίτσαινας και Ζαχάρως, ακολουθώντας το δρομολόγιο, Κρέστενα – Πλουτοχώρι – Τρυπητή – Καλλιθέα – Σέκουλας – Δαφνούλα – Αλιφείρα – Χάνια Κορμπά – Μυρώνια – Μίνθη – Μηλέα – Αρτέμιδα – Σμέρνα – Βρίνα – Κρέστενα.\n• Το Σάββατο 18-3-2017 και κατά τις ώρες 7:00 έως και 14:00, στην περιοχή των Αστυνομικών Τμημάτων Γαστούνης, Βαρθολομιού, Λεχαινών, Ανδραβίδας και Βάρδας, ακολουθώντας το δρομολόγιο, Γαστούνη – Λυγιά – Κάστρο – Κυλλήνη – Αρετή – Κουρτέσι – Νέα Μανωλάδα – Μανωλάδα – Κουνουπέλι – Ψάρι – Αετοράχη – Μπόρσι – Άγιος Δημήτριος – Κόροιβος – Γαστούνη.\n• Την Κυριακή 19-3-2017 και κατά τις ώρες 17:00 έως 24:00 στην περιοχή των Αστυνομικών Τμημάτων Πύργου, Αρχαίας Ολυμπίας και Πελοπίου, ακολουθώντας το δρομολόγιο, Πύργος – Αρχαία Ολυμπία – Λάλας – Μηλιές – Φολόη – Κούμανι – Ανδρώνι – Πανόπουλο – Καρυά Αγία Άννα – Πεύκη – Μουζάκι – Καράτουλα – Χειμαδιό – Αμπελώνας – Πύργος.


Τις διαδικασίες για εκδίωξη της Τουρκίας από το πρόγραμμα F-35 ξεκινά το αμερικανικό Πεντάγωνο | Hellasjournal.com\nΤουρκίαΗΠΑαμερικανικό Πεντάγωνοαντιαεροπορικό σύστημα S-400αγορα S-400μαχητικά F-35Έλεν Λόρντπρόγραμμα F-35\nFile Photo: Αξιωματικός του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού εκτοξεύει ένα F-35B Lightning II στον Κόλπο του Άντεν. EPA, US MARINE CORPS, CPL. FRANCISCO J. DIAZ JR. HANDOUT


Ελεύθερη Έρευνα – www.freeinquiry.gr – ΟΣΑ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΑΤΕ\nΓια τα χρόνια του Καποδίστρια,\nτου Όθωνα και του Γεωργίου Α΄\nΒγήκε από τα... ρούχα του\nΑμέσως μετά την άφιξή του στην Ελλάδα, ο Καποδίστριας άρχισε τις περιοδείες στην Πελοπόννησο. Στην πρώτη από αυτές, κοντά στην Κόρινθο, προηγούνταν ο ταχυδρομικός διανομέας Καρδαράς, ντυμένος επίσημα, με βελούδινη, χρυσοκέντητη στολή. Ακολουθούσε έφιππος ο Καποδίστριας, ντυμένος πολύ απλά και κάτισχνος από την ταλαιπωρία και την κακή διατροφή. Ο λαός, που είχε συγκεντρωθεί αυθόρμητα, νομίζοντας ότι ο κυβερνήτης ήταν ο λαμπροφορεμένος διανομέας, τον χειροκροτούσε και εκδήλωνε σε αυτόν την αγάπη και τον θαυμασμό του.\nΣτην αρχή όλοι διασκέδασαν. Όμως στη συνέχεια ο Κολοκοτρώνης δεν το άντεξε. Πλησίασε τον Καποδίστρια και του είπε ότι ο λαός είχε δικαίωμα να γνωρίσει τον κυβερνήτη του. «Και τι θέλεις να κάμνω, Θεοδωράκη;» απάντησε ο Καποδίστριας. «Η υπερεξοχότης σου να ενδυθεί την κυβερνητική του στολή». Έτσι, ο Καποδίστριας οδηγήθηκε σε ένα κοντινό χάνι και φόρεσε τη στολή του, η οποία όμως ήταν πολύ κατώτερη από αυτήν του ταχυδρομικού διανομέα! (Ε. Κούκκου: «Καποδίστριας, Το υψηλό ήθος», σελ. 39).\nΌταν ο Καποδίστριας ανέλαβε την εξουσία στην Ελλάδα, τον επισκέφθηκαν αντιπρόσωποι της Ύδρας και με αυθάδεια του πρότειναν να γίνουν προστάτες του. Ήταν, βλέπετε, πλούσιοι οι περισσότεροι, εξαιτίας της πειρατείας που ασκούσαν με τα πλοία τους.\nΘύμωσε τότε ο κυβερνήτης και τους τα έψαλε για τα καλά: «Το μέλλον της Ελλάδας δεν βρίσκεται στην Ύδρα, αλλά η τύχη της Ύδρας στα χέρια μου. Όπως ο χειρουργός κόβει το σάπιο κρέας για να σώσει το σώμα, έτσι κι εγώ ίσως θα αναγκαστώ να αποκόψω την Ύδρα από τον ελληνικό κορμό... Θα δώσω τέλος στο ληστρικό σύστημα που γρήγορα θα καταστρέψει το μέλλον της Ελλάδας. Θα μεταχειριστώ το ναυτικό όμοια με τον στρατό. Πηγαίνετε και περιμένετε διαταγές μου».\nΟι αντιπρόσωποι έφυγαν με σκυμμένο κεφάλι και πολύ μίσος. Αργότερα, το μίσος τους προς τον κυβερνήτη όπλισε τα χέρια των δολοφόνων του. (Γ. Ασπρέα: «Πολιτική ιστορία της νεωτέρας Ελλάδος», σελ. 75).\nΜετά τη δολοφονία του κυβερνήτη επικράτησε φοβερή αναρχία και διχόνοια, που υποδαυλιζόταν και από τούς ξένους πρέσβεις, ενώ το δημόσιο ταμείο είχε μόνο 155 τάλιρα. Κάποια χρήματα που εισπράχθηκαν από εκμισθώσεις της δεκάτης διασπαθίστηκαν εν ριπή οφθαλμού. Έτσι ξεκίνησε η λαφυραγωγία του Μοριά και της Ρούμελης, που εξελίχθηκε σε εφιάλτη. Χαρακτηριστικό της κατάστασης που επικράτησε είναι οι πρωτοφανείς βιαιοπραγίες των ανδρών τον Γ. Γριζιώτη στην Περαχώρα, που έφτασαν στο σημείο να βγάλουν τα μάτια κατοίκων με πιρούνια, «χάριν αργυρολογίας». (Τ. Σταματόπουλου: «Ο εσωτερικός αγώνας», τ. Δ΄, σελ. 511-549).\nΤον Μάρτιο του 1833 μπήκαν 300 βαυαροί στρατιώτες στην Αθήνα, αν και η Ακρόπολή της βρισκόταν ακόμη στα χέρια των τούρκων. Οι δημογέροντες, ο λαός και ο αρχιεπίσκοπος με τον κλήρο τους περίμεναν στα σκαλοπάτια του Θησείου. Εκεί τους καλωσόρισαν και τους ζητωκραύγασαν. Το ίδιο έκανε και η τουρκική φρουρά της Ακρόπολης.\nΟι βαυαροί ένιωσαν μεγάλη απογοήτευση με την εικόνα που αντίκρισαν. Έχοντας σχηματίσει εικόνα για την αρχαία Αθήνα από τα σχολικά τους βιβλία, περίμεναν να δουν μαρμάρινες στοές και αγάλματα, αλλά έβλεπαν μόνο πέτρες και χαλάσματα. (Θ. Σιταρά: «Η παλιά Αθήνα ζει, γλεντά και γεύεται. 1834-1938», σελ. 29-30).\nΕνώ οι εκλογές του 1844 δεν είχαν ακόμη ολοκληρωθεί, για τους ήδη εκλεγέντες έγινε έλεγχος για να εγκριθεί η εκλογή τους. Και όσοι ήταν φιλοκυβερνητικοί εγκρινόταν η εκλογή τους, παρά τις ανομίες τους, από επιτροπή βουλευτών που είχε συσταθεί παράνομα, ενώ των αντιπολιτευομένων η εκλογή κρινόταν άκυρη. Έτσι, τα αισχρά κοινοβουλευτικά όργια οδήγησαν στην ακύρωση της εκλογής σαράντα αντιπολιτευομένων, μεταξύ των οποίων και οι Μαυροκορδάτος, Λόντος, Ζαΐμης και Σισίνης. Στο κοινοβούλιο απέμειναν μόνο δώδεκα αντικυβερνητικοί βουλευτές.\nΗ παραβίαση των καλπών ονομαζόταν «συστολή σανίδων», η σαπουνοκασέλα και τα σακούλια «κάλπες», η καταστροφή των σφραγίδων «τυχαία σύντριψις» και οι απόβλητοι του λαού «εκλεκτοί αυτού». Και αυτά τα έκαναν εκείνοι που είχαν ζητήσει σύνταγμα. Γι΄ αυτό ο λαός το σύνταγμα το αποκάλεσε «σύναγμα», δηλαδή αρπαγή. (Τ. Ευαγγελίδη: «Ιστορία του Όθωνος, βασιλέως της Ελλάδος», σελ. 302, 307, 328-329).\nΑπό τους ληστές στους... βουλευτές!\nΜετά την ψήφιση του συντάγματος, επί πρωθυπουργίας Κωλέττη, οι βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας έγιναν τυραννίσκοι, παίρνοντας τη σκυτάλη από τις οπλισμένες συμμορίες, που με τη δύναμη των όπλων καταδυνάστευαν τον λαό.\nΠριν από τις πρώτες κοινοβουλευτικές εκλογές, νόμος ήταν η βία και έπειτα από αυτές, με την εξουσία των βουλευτών, νόμος έγινε η πολιτική συναλλαγή, η παρανομία και η διαφθορά.\nΟ ίδιος ο πρωθυπουργός, ακούγοντας να καταγγέλλονται παρανομίες και κλοπές, σε κάποια στιγμή ξέσπασε ως εξής: «Ε! Μήπως τα κλέπτουν ξένοι; Οι Ελληνάδες μου!». (Τ. Ευαγγελίδη: «Ιστορία του Όθωνος, βασιλέως της Ελλάδος», σελ. 344).\n...Και ο ζητών ευρίσκει\nΚάποτε ο Όθων με την Αμαλία και τη συνοδεία τους έκαναν περιοδεία στην Πελοπόννησο. Όταν έφτασαν στο Ναύπλιο, ο βασιλιάς κάλεσε τον υπασπιστή του Γενναίο Κολοκοτρώνη και του είπε: «Αύριο πρέπει να επισκεφτούμε τις Μυκήνες. Εσύ που ξέρεις καλά τον τόπο σε παρακαλώ να το φροντίσεις». «Τις Μυκήνες είπατε, μεγαλειότατε; Καλά, θα το φροντίσω...».\nΈτρεξε αμέσως ο Γενναίος στο παζάρι της πόλης και άρχισε να ρωτάει μαγαζάτορες και περαστικούς πού βρίσκονταν οι Μυκήνες. Κανένας δεν ήξερε. Οι περισσότεροι του λέγανε: «Πρώτη φορά ακούμε αυτό το όνομα». Απελπισμένος κι ενώ η νύχτα είχε πέσει για τα καλά, ξεκίνησε για το πιο κοντινό χωριό.\nΣτον δρόμο συνάντησε μερικούς βοσκούς. «Πέστε μου, παιδιά, σε ποιο μέρος εδώ κοντά έχετε δει ξένους με βιβλία να τριγυρνάνε και να χαζεύουν κάτι παλιές πέτρες;». Ένας πρόθυμα του απάντησε: «Εγώ έχω δει πολλές φορές λόρδους να τριγυρνάνε κοντά στο χωριό Χαρβάτι».\nΟ Γενναίος ήξερε το μέρος, γιατί κάπου εκεί είχε δώσει παλιότερα μάχη. Γεμάτος χαρά, την άλλη μέρα οδήγησε τη βασιλική συνοδεία στο Χαρβάτι και ανακοίνωσε με περισσό καμάρι: «Αυτές είναι οι Μυκήνες». Οι συνάδελφοί του έμειναν με το στόμα ανοιχτό για τη σοφία του. Ακόμα και ο βασιλιάς εντυπωσιασμένος είπε: «Ο κύριος Κολοκοτρώνης είναι από όλους μας ο πιο λόγιος και κατέχει περισσότερες αρχαιολογικές γνώσεις...». (Χ. Κορύλλου: «Πεζοπορία από Πατρών εις Σπάρτην», σελ. 4).\nΌχι αστεία με τη ληστεία!\nΗ ληστεία στην Ελλάδα του 19ου αιώνα ήταν, ιδιαίτερα για τους πληθυσμούς των ελληνοτουρκικών συνόρων, ένα είδος εξουσίας παράλληλης με την εξουσία του κράτους. Οι πληθυσμοί, για να σωθούν, υπέκυπταν στις προσταγές των ληστρικών συμμοριών, τις οποίες υπέθαλπαν και πολιτικοί, όπως ο Κωλέττης και ο Βούλγαρης, με τα τοπικά τους όργανα, αλλά και ελάσσονες πολιτευτές, χρησιμοποιώντας τους ληστές κατάλληλα για την πολιτική σταδιοδρομία τους. (Στρατηγού Π. Γ. Δαγκλή: «Αναμνήσεις, έγγραφα, αλληλογραφία», σελ. 48).\nΤοκιστές και σουλατσαδόροι\nΜετά την ίδρυση της Εθνικής Τράπεζας στις αρχές της δεκαετίας του 1850, η χορήγηση πιστώσεων από το κέντρο προς την περιφέρεια, δηλαδή από τnv Εθνική Τράπεζα προς τους τοπικούς δανειολήπτες, γινόταν με έναν τρόπο που θα μπορούσε να ονομαστεί «αλυσωτός δανεισμός», με την έννοια ότι από την τράπεζα μέχρι τον τελικό δανειολήπτη μεσολαβούσαν ενδιάμεσοι τοκογλύφοι.\nΜε λίγα λόγια, η Εθνική δάνειζε κάποιον μεγαλέμπορο με τόκο 6-8%, εκείνος με τη σειρά του έναν τοπικό έμπορο με 8-12% και ο τελευταίος χρηματοδοτούσε τους χωρικούς της περιφέρειάς του με 12-24% ή και περισσότερο.\nΈτσι οι μεσάζοντες τοκιστές αποκόμιζαν μεγάλα κέρδη. Η πρακτική ήταν τόσο διαδεδομένη και αποδεκτή, ώστε στους επίσημους πιστωτικούς καταλόγους της τράπεζας πολλοί δανειολήπτες δήλωναν ως επάγγελμα εκείνο του «τοκιτζή» ή του «τοκογλύφου». (Γ. Β. Δερτιλή: «Ιστορία του νεοελληνικού κράτους, 1830-1920», τ. Α΄, σελ. 252-253).\nΣπίτι που δεν έχει Γιάννη...\nΣτην εποχή του Όθωνα υπήρχαν διάφοροι τσαρλατάνοι που ντύνονταν σαν καλόγεροι και γύριζαν ανά την Ελλάδα κάνοντας τους προφήτες και ζώντας σε βάρος των αφελών χριστιανών. Ένας από αυτούς ήταν ο περιβόητος Χριστόφορος, που έκανε τους αμαθείς πιστούς να τον θεωρούν σχεδόν άγιο και λαμπρό ιεροκήρυκα, μολονότι ήταν σχεδόν αγράμματος.\nΩστόσο, φαίνεται ότι ήταν παμπόνηρος, και αυτό αποδεικνύεται από διάφορα τεχνάσματα που χρησιμοποιούσε για να πείσει το ακροατήριο για τις προφητικές του επιδόσεις. Ένα από αυτά τα τεχνάσματα ήταν και το εξής: Καθώς «κήρυττε» περιστοιχισμένος από πολλούς αφελείς, χωρίς να γυρίσει προς τα πίσω, απευθυνόταν σε όσους είχε πίσω από την πλάτη του λέγοντας: «Γιάννη, φέρε μου ένα ποτήρι νερό!». Πράγματι, αμέσως κάποιος έτρεχε να φέρει το νερό, αφού το όνομα Γιάννης ήταν το πιο διαδεδομένο. Ωστόσο, ο Γιάννης έμενε έκπληκτος για το γεγονός ότι ο «θεόπνευστος» Χριστόφορος γνώριζε το όνομά του. (Μπ. Άννινου: «Ιστορικά σημειώματα», σελ. 408-411).\n«Απαγορεύεται το ουρείν»!\nΕπειδή στην Αθήνα δεν υπήρχαν δημόσια ουρητήρια, κάθε αθηναίος «ανακουφιζόταν» όπου έβρισκε. Περισσότερο υπέφεραν τα απομονωμένα σπίτια. Έτσι συχνά οι ιδιοκτήτες τους έγραφαν στους τοίχους «απαγορεύεται το ουρείν, δια ροπάλου». Φαίνεται όμως ότι η προσπάθειά τους δεν έφερνε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, αφού η φυσική ανάγκη ήταν πιο ισχυρή από την απειλή.\nΜερικοί πονηροί ιδιοκτήτες ζωγράφιζαν με ασβέστη μεγάλους σταυρούς στους τοίχους, προκειμένου να προκαλέσουν τα θρησκευτικά αισθήματα των «δραστών». Και, όπως λένε, το τέχνασμα αυτό ήταν πιο αποτελεσματικό. (Θ. Σιταρά: «Η παλιά Αθήνα ζει, γλεντά και γεύεται. 1834-1938», σελ. 131).\nΜέχρι το 1840 στις λίγες θεατρικές σκηνές της Αθήνας έπαιζαν μόνο άνδρες. Αυτοί υποδύονταν και τους γυναικείους ρόλους. Οι θεατές συχνά ξεσπούσαν σε γέλια όταν έβλεπαν μουστακαλήδες με μπάσες φωνές να παριστάνουν τις γυναίκες. Εννοείται ότι αρχικά δεν βρισκόταν καμιά ελληνίδα να βγει στη σκηνή.\nΤελικά, βρέθηκε η Αθηνά Φιλιππάκη από την Κωνσταντινούπολη. Ο ντελάλης που διαφήμιζε το έργο στο οποίο θα πρωταγωνιστούσε δεν παρέλειπε να το τονίζει: «Τη γυναίκα απόψε εις το θέατρο θα την παίξει αληθινή γυναίκα...». (Θ. Σιταρά: «Η παλιά Αθήνα ζει, γλεντά και γεύεται. 1834-1938», σελ. 83).\nΛίγο πριν από την επανάσταση του 1843, ο υπουργός Παιδείας Ρίζος Νερουλός μάλωνε για εκκλησιαστικά θέματα με τον επίσκοπο Βρεσθένης, που είχε προβιβαστεί σε Σελλασίας.\nΣε κάποια στιγμή έντασης του είπε: «Δεσπότη, φοβούμαι μη σου αφαιρεθεί και η τρακοσάρα» (τόση ήταν η σύνταξη που έπαιρνε).\n«Δεν με μέλει, βρε φαναριώτη, γιατί δεν θα πεθάνω της πείνας. Είσαι κουτός. Κάθε αρχιμηνιά να φέρνω γύρα με την αγιαστούρα μου εκατό σπίτια, εκατό τάλαρα θα βγάνω, όχι λιγότερα. Κανένα σπίτι δεν θα ρίχνει λιγότερο από τάλαρο». (Κ. Παπαδημητρίου: «Ιστορία της νεότερης Ελλάδας», σελ. 169).\nΓιορτή στη Θήβα. (Επιχρωματισμένη λιθογραφία).\nΌχι και χαρτοκλέφτες!\nΟ επίσημος τίτλος του Όθωνα ήταν «Βασιλεύς της Ελλάδος». Μετά την έξωσή του, όταν το 1863 οι Μεγάλες Δυνάμεις επέλεξαν τον Γεώργιο ως αντικαταστάτη του, αποφάσισαν να τον δώσουν τον τίτλο «Βασιλεύς των Ελλήνων», παρά τις εύλογες αντιδράσεις της Τουρκίας. Στη (γαλλική) διπλωματική γλώσσα ο τίτλος αυτός ήταν «Rοi des Hellenes», αντικαθιστώντας τον τίτλο «Roi des Grecs».\nΗ αλλαγή του τίτλου έγινε κατ΄ απαίτηση του Γεωργίου, γιατί στα γαλλικά η λέξη Grec σημαίνει τον χαρτοκλέφτη... (Γ. Κορδάτου: «Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας», τ. ΙΒ΄, σελ. 177).\nΗ απελευθέρωση βλάπτει...\nΤο 1867 ψηφίστηκε ένας νόμος με τον οποίο οι πλούσιοι γαιοκτήμονες των Ιονίων νήσων διατnρούσαν τα περισσότερα προνόμιά τους, ωστόσο δινόταν κάποια ευκαιρία σε ακτήμονες να αποκτήσουν μικρές ιδιοκτησίες. Οι άπληστοι γαιοκτήμονες, που είχαν μάλιστα και τίτλους ευγενείας, έστειλαν μια αναφoρά στον βασιλιά Γεώργιο, ζητώντας να ακυρώσει τον νόμο, ώστε να μη θιγούν ούτε στο ελάχιστο τα προνόμιά τους και να συνεχιστεί το παλιό καθεστώς.\nΌμως, επειδή ο Γεώργιος αδυνατούσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις τους, αφού δεν μπoρούσε να επέμβει στο νομοθετικό έργο της κυβέρνησης, έστειλαν κρυφά μια αναφορά στη βασίλισσα της Αγγλίας, με την οποία την παρακαλούσαν να πάρει πίσω τα Επτάνησα που είχε παραχωρήσει στην Ελλάδα μόλις πριν από τρία χρόνια! (Γ. Κορδάτου: «Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας», τ. ΙΒ΄, σελ. 404-405).\nΜε το «άστε ντούα»\nΚάποια μέρα το 1863 ο αυλικός Σκαρλάτος Σούτσος έδειρε τον διευθυντή της εφημερίδας Φως, επειδή τον είχε κατηγορήσει σε δημοσίευμά του για αυταρχισμό. Ο λαός ξεσηκώθηκε και περικύκλωσε με άγριες διαθέσεις το παλάτι. Ο πρωθυπουργός Δ. Βούλγαρης όχι μόνο δεν έκανε τίποτα για να αποτρέψει τη σύρραξη, αλλά και έμμεσα την ενθάρρυνε.\nΌταν φίλοι του τον συμβούλεψαν να αλλάξει τακτική, γιατί θα έχανε την εμπιστοσύνη τον βασιλιά, αυτός απάντησε στα αρβανίτικα: «Άστε ντούα ου», που σημαίνει στα ελληνικά: «Δεν φοβάμαι κανέναν. Έτσι θέλω, έτσι κάνω». (Κ. Παπαδημητρίου: «Ιστορία της νεότερης Ελλάδας», σελ. 255).\nΤο μακεδονικό ζήτημα ήταν περίπλοκο. Έμοιαζε με λαβύρινθο. Άλλους πολεμούσες και άλλοι σε πολεμούσαν. Χαρακτηριστικός είναι ο ακόλούθος διάλογος ενός ξένου δημοσιογράφού με έναν έλληνα:\n«Ο Παύλος Μελάς ποιους πολεμούσε;».\n«Γιατί ήθελαν να πάρουν τη Μακεδονία».\n«Από ποιους να την πάρουν;»\n«Από τους τούρκους».\n«Τότε γιατί οι τούρκοι σκότωσαν τον Παύλο Μελά;» (Β. Θεοδωρόπουλου: «Οι τούρκοι κι εμείς», σελ. 81).\nΟι αθηναίοι δεν τα πήγαιναν καθόλου καλά με την καθαριότητα του σώματος. Οι άνθρωποι του λαού θεωρούσαν το μπάνιο αμαρτία, γιατί με αυτό κινδύνευε να εξαφανιστεί το μύρο από τη βάφτισή τους. Πίστευαν ότι το μπάνιο μπορούσε να το συστήσει ο γιατρός ως θεραπευτικό μέσο μόνο σε σοβαρές περιπτώσεις. Όταν μερικοί πλούσιοι άρχιζαν να βάζουν μπανιέρες στα σπίτια τους, οι αθηναίοι έκαναν τον σταυρό τους και έλεγαν: «Αχρείαστες να είναι».\nΈνας πολιτικός αντίπαλος του Χαρίλαου Τρικούπη τον κατηγορούσε, λέγοντας στους ψηφοφόρους του: «Τι περιμένετε, κύριοι, από έναν πρωθυπουργό που μπανιαρίζεται κάθε μέρα; Τι μπορεί να περιμένει ο τόπος από έναν τέτοιο άνθρωπο;». (Θ. Σιταρά: «Η παλιά Αθήνα ζει, γλεντά και γεύεται. 1834-1938», σελ. 133).\nΑλλαγές επί το ευηχότερον...\nΤο 1907 η Αθήνα αριθμούσε 165.000 κατοίκους. Επειδή η πόλη μεγάλωνε, οι αθηναίοι αποφάσισαν τη διαίρεσή της σε συνοικίες και ταυτόχρονα την αλλαγή ορισμένων τοπωνυμίων που θεωρούνταν κακόηχα.\nΈτσι, η συνοικία Βατραχονήσι ονομάστηκε Σταδίου-Ιλισού, τα Παντρεμενάδικα συνοικία Αρδηττού, το Δουργούτι Κυνοσάργους-Αλωπεκής, τα Πυθαράδικα Πεδίον του Άρεως, το Γκαζοχώρι Κεραμεικός, η Κασίδα Αχαρνών και, τέλος, το Χεζολίθαρο (!) Ακαδημία Πλάτωνος... (Θ. Παπαϊωάννου: «Ενθύμιον Αθηνών», σελ. 17-18).\nEdward Dodwell (1767-1832): «Η είσοδος των Αθηνών».\nΗ νεότερη Ιστορία μας, όπως παρουσιάζεται συνήθως από τους ιστορικούς, δίνει έμφαση σε πολέμους, πολιτικούς και κοινωνικούς ανταγωνισμούς, όπως και σε μεγάλα κατορθώματα σπουδαίων ανδρών.\nΦαίνεται ότι δεν υπάρχει αρκετός χώρος για τα μικρά και τα ασήμαντα, τα καθημερινά προβλήματα των απλών ανθρώπων, τον τρόπο που ζούσαν, που σκέπτονταν, τον καθημερινό αγώνα τους για επιβίωση. Αλλά και πολλές «ασήμαντες» πράξεις των μεγάλων ανδρών παραλείπονται, δημιουργώντας έτσι μονοδιάστατη εικόνα για τον χαρακτήρα, τη δράση και το ήθος τους.\nΌμως, πολλά από τα «παραλειπόμενα» της Ιστορίας είναι το ίδιο, αν όχι περισσότερο, ενδιαφέροντα από όσα οι ιστορικοί επιλέγουν να διηγηθούν. Είναι αυτά που συνήθως ονομάζονται ιστορικά «ανέκδοτα», τα οποία όμως μπορεί να μας μεταφέρούν πιο άμεσα την ατμόσφαιρα της εποχής και να μας κάνουν να νιώσουμε το κλίμα της με έναν διαφορετικό τρόπο.\nΤα κείμενα των ιστορικών που πραγματεύονται την περίοδο του Καποδίστρια, την περίοδο της βασιλείας του Όθωνα και του Γεωργίου Α΄ βρίθουν από «ασήμαντες» λεπτομέρειες. Πολλές από αυτές έχουν ενδιαφέρον ιστορικό, γιατί φωτίζούν τα ιστορικά γεγονότα, άλλες πάλι μας ξαφνιάζουν για την παραδοξότητά τούς, άλλες ανατρέπουν την «επίσημη» άποψη για μεγάλες προσωπικότητες, άλλες απλώς προκαλούν θυμηδία.\nΕστιάζοντας σε τέτοιου είδους λεπτομέρειες, το βιβλίο των Ι. Γρυντάκη, Γ. Δάλκου, Α. Χόρτη και Ε. Χόρτη, «Όσα δεν γνωρίζατε για τα χρόνια του Καποδίστρια, του Όθωνα και του Γεωργίου Α΄» (έκδ. «Μεταίχμιο», Αθήνα, 2017), προσεγγίζει την Ιστορία μέσα από ένα διαφορετικό κάτοπτρο, που προβάλλει το άγνωστο, το περίεργο, το «ασήμαντο», που πολλές φορές είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Ίσως αυτός να είναι ο μοναδικός τρόπος να μάθουμε κάποιες «αλήθειες» που εκούσια ή ακούσια η ιστορική έρευνα αντιπαρέρχεται ή αποσιωπά.\nΣτο βιβλίο περιλαμβάνονται «ανέκδοτα» που συνοδεύονται από τις ανάλογες παραπομπές στις πηγές. Έτσι, ο αναγνώστης μπορεί να ανατρέχει στο κατάλληλο κείμενο για περισσότερη πληροφόρηση. Το περιεχόμενό του έχει χωριστεί σε τέσσερις ενότητες, που αφορούν αντίστοιχες ιστορικές περιόδούς της νεότερης Ιστορίας:\n• Τα χρόνια του Καποδίστρια (1828-1831).\n• Τα χρόνια της Αντιβασιλείας (1833-1835).\n• Τα χρόνια της βασιλείας του Όθωνα (1835-1862).\n• Τα χρόνια της βασιλείας του Γεωργίου του Α΄ (1863-1913).\nΣτις επιμέρους ενότητες περιλαμβάνονται ανέκδοτα για ιστορικά πρόσωπα, για σημαντικά και ασήμαντα γεγονότα, για στιγμιότυπα της καθημερινής ζωής, για τις συνήθειες των ανθρώπων, την παιδεία, τον πολιτισμό τους κ.λπ..\n"Οι άνθρωποι του λαού θεωρούσαν το μπάνιο αμαρτία, γιατί με αυτό κινδύνευε να εξαφανιστεί το μύρο από τη βάφτισή τους."\nΗ τραγικότερη φιγούρα ηταν ο Καποδιστριας, αυτος ο άνθρωπος θα επρεπε να ανακυρηχθει αγιος, απαρνήθηκε την ευγενή καταγωγη του, ειχε κοινωνικές ευαισθησίες και ανησυχίες, ορφανοτροφεια για παιδάκια νεκρών αγωνιστών της επανάστασης, σχολεία, χαράξεις δρόμων, υπηρεσίες, ιδρύματα, θρησκευτική μεταρρύθμιση, με αυταπάρνηση ασκούσε τα καθήκοντα του (ηταν και γιατρός) απο την προσωπική του περιουσια και αφιλοκερδώς (εστω την ιδιότητα του γιατρού) Ο Καποδιστριας ηταν ο αγαπητός κυβερνήτης του ελληνικου λαού και των καπετάνιων (και αγωνιστών) επομενο, οταν βρίσκεις στο ταμείο μια "τρύπια δεκάρα" μόνον και προσπαθείς να κανεις αναδιαρθρώσεις και είσπραξη μετρητών αξιοκρατικά (επι των ημερών του Κ. άρχισε η δικη για τις υπεξαιρέσεις στα δανεια) και εχεις στο διαβα σου, προύχοντες, συμμορίτες, πειρατές και καθε λογής κατακάθια, τι θα εκανε ενας εξαθλιωμένος και κατα ταλαιπωρημένος λαός οπου κατα τη διάρκεια της επανάστασης μετρούσε περιπου 1 εκατομμύριο νεκρούς;;; Την μοίρα του και τις ελπίδες του θα τις εναπόθετε στον Θεο. Κυριως δε οταν θα μάθαινε πως ο αγαπητός του κυβερνήτης δολοφονείται απο τους Προύχοντες (φυσικούς αυτουργούς) και τους Καραβοκύρηδες (ηθικούς αυτουργούς) Αληθεια,,, Για θυμηθείτε τι εκανε ο Μιαούλης; Αγαπητέ αρθρογράφε, εσυ τι θα περίμενες απο τους ταλαιπωρημένους Αθηναίους που γνώριζαν χάρο στην επανασταση και δυνάστη για πολλες γενιές! (Απο τον 18ο αιώνα οι Χριστιανοί Ραγιάδες ητο πολίτες δευτερης κατηγορίας στην Οθωμανική αυτοκρατορια) σε μια πολιτεια νεαρή η ενα βασιλειο που ξεπήδησε απο το αιμα ενος ΑΘΩΟΥ κυβερνήτη; Να λογαριάζουν τα μπάνια; Τα μπανια για τους σκληραγωγημενους απλούς χωρικούς των Αθηνων ηταν περριτα, αφου μόνον ο Θεος του έμενε και με τοσο αιμα ειχαν βάψει τις φουστανέλες τους. Επομενως οι μπανιέρες στις νεοκλασικές οικίες των πλουσίων που λογοκρίναν ηταν περισσότερο η αποστροφη τους αυτους.\nΟ ελληνικός λαός λοιπον δεν ειναι το ψευτορωμαιικο, ειναι η πολιτικη του μούργα απο το 1832.\nΚαι αυτή η αλητεία του πρώτου Ψευρορωμαίικου επανήλθε με Πολακη Τσιπρα Παπα Κοτζια και όλη την τρελλοπαρέα με φαγοπότια στις Πρέσπες και συνδιαχείρηση στο Αιγαιο. Όπως είπε και ο Τσίπρας "too hard to die" αυτο το ψευτορωμαίικο που έχει βαθεια ανατολίτικη καταγωγή .....\nΤι λες βρε κατακαημένε;\nΚΑΙ ΠΟΣΑ δεν ξέρουμε για τους "εκσυχρονιστές" ψευτορωμιους των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ? Για Σώρρο, για μυστικές συμφωνίες με Τούρκους στην Θρακη, για συνδιαχείριση Αιγαίου, για ξεπούλημα σε Γερμανούς και\nΑμερικάνους, για κατασκευή μειονοτήτων ........\nWraio arthro pros anagnwsi:\nIsws i omada tis eleftheris erevnas tha mporouse na kanei ena xehwristo arthro gia to parapanw\nΆλλο link ήθελαν να βάλω:\nΣτα χρόνια του Τσιπροκαμμένου:\nΜπουμπούκι ο πιστολέρο Σαββίδης.\nΈγραφα πριν τρία χρόνια:\n\_"Ελλαδιστάν συνεχίζεις και θα συνεχίζεις να μας εκπλήσσεις. Ένας αχταρμάς από καγκουρώ, που το παίζει κράτος και «συνειδητοποιημένοι πολίτες», γη της ευκαιρίας και της επαγγελίας για όσους θέλουν να κάνουν τη φάση αλλιώς, σύγχρονο Φαρ Ουέστ.\_"\nΟ ρωμιός άθεος, ημίγυμνος με την ψωλή να κρέμεται και φορώντας μπουρκίνι διαδήλωνε υπέρ του μπουρκίνι. Οι δε υπόλοιποι ρωμιοί παριστάνουν ότι δεν τρέχει τίποτε. Παρατηρήστε τον υψηλό συμβολισμό και φυσικά τις λογικές αντιφάσεις στο κρανίο των ρωμιών. Εμείς οι βλάχοι όπως λάχει. Πιο Ελλαδιστάν πέφτεις σε κώμα και όταν ξυπνάς δεν θυμάσαι τίποτα!!\nΚαι ταινία αφιερωμένη στη ρωμιοσύνη:\nΑς έρθουμε όμως στο σήμερα:\nΑλλά τι θα συνέβαινε σε αυτά τα γλυπτά αν παρέμεναν στην Αθήνα; Τότε ο Λόρδος Έλγιν βοήθησε τον Παρθενώνα που χρησίμευε ως φρούριο. Η εξαιρετική ιστορία της Μέρι Μπέαρντ για το ναό μας λέει ότι για το μεγαλύτερο διάστημα του 18ου αιώνα οι Αθηναίοι είχαν τη συνήθεια να καταστρέφουν ό,τι μαρμάρινο άγαλμα για την παραγωγή ασβέστη και να χρησιμοποιούν τα μέρη τους σαν βάση για άλλα κτίσματα. Εάν, λοιπόν, αυτός ο άθλιος Λόρδος Έλγιν δεν είχε λεηλατήσει αυτά τα έργα τέχνης που θα είχαν καταλήξει ως θεμέλιο για κάποιο κεμπαμπτζίδικο.\n«Ο αμερικανικός έκτος στόλος δεν βρίσκεται στη Μεσόγειο για να προστατεύσει την προγραμματισμένη γεώτρηση στης Εxxon Mobil στην κυπριακή ΑΟΖ, αλλά για τακτική - προγραμματισμένη άσκηση στην περιοχή», σημείωσε στη δήλωσή του χαρακτηριστικά.\nΤουρκικές πηγές δήλωσαν στο «Anadolu» ότι στόχος των ειδήσεων περί προστασίας της Exxon Mobil από τον αμερικανικό έκτο στόλο «είναι η εξαπάτηση της κοινής γνώμης στην Ελλάδα και στην Ελληνοκυπριακή πλευρά».\nΈτσι ο υποστράτηγος Μπονώρας, από την 16η Μηχανοκίνητη Μεραρχία Πεζικού Διδυμοτείχου θα αναλάβει πόστο στον Δ\_' Κλάδο του Γενικού Επιτελείου Στρατού, με πιθανότερη την αξιοποίησή του στη Διεύθυνση Αμυντικού Σχεδιασμού και Προγραμματισμού. Από την άλλη, ο Ταξίαρχος Ανδρέας Φλωράτος θα αφήσει τη διοίκηση της 3ης Mηχανοκίνητης Ορεινής Ταξιαρχίας \_'\_'Ρίμινι\_'\_' και θα αναλάβει τα ηνία της Σχολής Πεζικού στη Χαλκίδα.\nΟ ένας στο ΓΕΝ και ο άλλος στη Χαλκίδα. Πωπώ δυστυχία βρε παιδί μου!\nΕλλαδιστάν εδώ γελάτε.\nΗ καθυστερημένη Β\_' Εθνοσυνέλευση είχε αναλάβει το καθήκον να αναθεωρήσει το προσωρινό Σύνταγμα, το οποίο είχε σχεδιασθεί την προηγούμενη χρονιά και να αποφασίσει ποια θα ήταν τα μέλη των δύο εθνικών οργάνων, τα οποία θα επέβλεπαν τις λειτουργίες της κυβέρνησης. Συνήλθε σε μια τοποθεσία στον Αργολικό κόλπο, απέναντι από τη πόλη που ήταν γνωστή εκείνη την εποχή ως Αιγιαννίτικα Καλύβια. Για τους σκοπούς της Εθνοσυνέλευσης, αναβίωσε ένα αρχαιο όνομα που είχε περιπέσει από καιρό σε αχρησία. Ακριβώς όπως και η Εθνοσυνέλευση που είχε προηγηθεί και είχε γίνει στο χωριό Πιάδα, υιοθετώντας όμως το όνομα της γειτονικής αρχαίας τοποθεσίας και διασφαλίζοντας την απήχησή της σε όλη την Ευρώπη ως Συνέλευση της Επιδαύρου, έτσι και τα Καλύβια της αργολικής παραλίας έγιναν Άστρος. Με αυτό το όνομα είναι γνωστά έκτοτε, τόσο το χωριό όσο και η Συνέλευση που έλαβε χώρα το 1823.\n(σελ. 254, Ο πόλεμος του Μπάιρον, Beaton Roderick, Πατάκης, 2015)\nΑργότερα η Μελίνα έκανε πάλι απεργία πείνας, στην Αγγλία, αυτή τη φορά έξω από την ελληνική πρεσβεία. Πάντως, άνθρωποι του BBC που με συνάντησαν για μια συνέντευξη εκείνη την περίοδο μου είπαν: Ξέρετε τί πάθαμε; Πήγαμε να της πάρουμε συνέντευξη σχετικά με την απεργία πείνας, αλλά δεν ήταν εκεί. Ψάχναμε, ψάχναμε, ώσπου κάποιος μας είπε ότι είχε πάει στο εστιατόριο να φάει.\n(σελ. 271, Βασιλεύς Κωνσταντίνος - Χωρίς τίτλο, γ΄ τομίδιο, Το Βήμα, 2015)\nΚαι κουίζ για ρωμιούς:\nΌντως ενδιαφέρον άρθρο, ειδικά η ιστορία με τους Υδραίους, θυμίζουν τον κλασσικό νεο-έλληνα, διεφθαρμένοι και θρασύτατοι, ο θάνατος δε του Καποδίστρια είναι και η απόδειξη πως οι Ρωμιοί απο την αρχή της δημιουργίας τους προ 4 αιώνων σχεδον μέχρι και σήμερα ούτε θέλουν αλλά ούτε και αξίζουν εναν σωστό κυβερνήτη.\nΥπέροχο άρθρο, ευχαριστούμε! :)


Πρόγραμμα ψυχολογικής τηλεφωνικής υποστήριξης για τους σεισμόπληκτους από την Π.Ε. Χανίων και τον ΟΚΑΝΑ - Αγώνας της ΚρήτηςΑγώνας της Κρήτης\nΒρίσκεστε εδώ: Αρχική / Τοπικα / Πρόγραμμα ψυχολογικής τηλεφωνικής υποστήριξης για τους σεισμόπληκτους από την Π.Ε. Χανίων και τον ΟΚΑΝΑ\nΠρόγραμμα ψυχολογικής τηλεφωνικής υποστήριξης για τους σεισμόπληκτους από την Π.Ε. Χανίων και τον ΟΚΑΝΑ\nΤο Κέντρο Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας Περιφερειακής Ενότητας Χανίων σε συνεργασία με τον ΟΚΑΝΑ με σκοπό την ψυχολογική ενίσχυση των κατοίκων της σεισμόπληκτης περιοχής του Αρκαλοχωρίου, στο πλαίσιο του προγράμματος ατομικής συμβουλευτικής που λειτουργεί και με ευρύτερο στόχο την προαγωγή της ψυχοκοινωνικής υγείας των συνανθρώπων μας που πρόσφατα βίωσαν τις καταστροφικές συνέπειες του σεισμού, ανακοινώνει την έναρξη προγράμματος ψυχολογικής τηλεφωνικής υποστήριξης για το χρονικό διάστημα από 18 Οκτωβρίου έως 18 Νοεμβρίου 2021.\nΌσοι από τους συμπολίτες μας επιθυμούν να μοιραστούν τις ανησυχίες που αντιμετωπίζουν σε προσωπικό ή οικογενειακό επίπεδο λόγω των επιζήμιων αλλαγών που επέφερε ο σεισμός στη ζωή τους με τους ειδικούς ( κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγο ) που συντονίζουν το πρόγραμμα, μπορούν να απευθύνονται τηλεφωνικά την παραπάνω χρονική περίοδο στo τηλέφωνo του Κέντρου Πρόληψης 2821051214 καθημερινά από Δευτέρα έως Παρασκευή πρωινές ώρες από 7.30 έως 14.30 και απόγευμα 18.00 έως 21.00. Το πρόγραμμα παρέχεται χωρίς καμία οικονομική επιβάρυνση.\nΠροηγουμενο αρθρο Ντροπή! Στέλνουν αποκριάτικες στολές, νυφικά, άπλυτα εσώρουχα στους σεισμόπληκτους – “Βοηθώ τον συνάνθρωπο μου σημαίνει σέβομαι την αξιοπρέπεια του και την ανάγκη του”\nΕπομενο αρθρο Κρούσματα γαστρεντερίτιδας σε άστεγους σεισμοπαθείς


Ξεπουλιούνται σκουλαρίκια μιας Ελληνίδας αρχόντισσας του 6ου αι. π.Χ.! | ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ\nΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ / ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ / ΑΡΧΑΙΟΚΑΠΗΛΙΕΣ / ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ / ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΕΣ / ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ / ΚΟΣΜΗΜΑΤΟΠΟΙΙΑ / ΤΕΧΝΕΣ / Ξεπουλιούνται σκουλαρίκια μιας Ελληνίδας αρχόντισσας του 6ου αι. π.Χ.!\nΞεπουλιούνται σκουλαρίκια μιας Ελληνίδας αρχόντισσας του 6ου αι. π.Χ.!\nΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ , ΑΡΧΑΙΟΚΑΠΗΛΙΕΣ , ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ , ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΕΣ , ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ , ΚΟΣΜΗΜΑΤΟΠΟΙΙΑ , ΤΕΧΝΕΣ Edit\nμιας Ελληνίδας αρχόντισσας\nτου 6ου αι. π.Χ.!\nΕίναι ένα ζευγάρι αρχαία ελληνικά ασημένια ενώτια / σκουλαρίκια του 6ου - 5ου αιώνα π.Χ.\nΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΝΩΤΙΑ, ΕΔΩ.\nΔιπλά καμπύλα σκουλαρίκια. Από ασημένιο σύρμα!\nΤα άνω καμπύλα άκρα δείχνουν προς αντίθετες κατευθύνσεις και είναι τετράγωνα παχειά, με γεωμετρική διακόσμηση και δαντέλα στο τέλος.\nΊσως αφηρημένη απόδοση κύκνου, ιερού πουλιού του Απόλλωνος!\nΤο ύψος τους είναι 3,8 εκατ.\nΠοια κυρά κι αρχόντισσα τα φορούσε;\nΠού έκανε τις βόλτες της, να την δουν και να την καμαρώνουν;\nΔεν θα το μάθουμε…\nΔιότι είναι προϊόν αρχαιοκαπηλίας…\nΚαι η αρχαιοκαπηλία σκοτώνει και την ομορφιά…\nΔημοπρατούνται – μαζί με 852 άλλα αρχαία αντικείμενα – στην δημοπρασία με το όνομα «Works of Art, Antiquities», της Hermann Historica, του Μονάχου, στις 25.5.2020…\nΠροέρχονται, λένε οι ξεπουλητάδες, από μια «ιδιωτική συλλογή που διατηρείται στην νότια Γερμανία. Αποκτήθηκαν στην δεκαετία του 1970 έως το 1980 στο εμπόριο τέχνης και από γερμανικές ιδιωτικές συλλογές»…\nΛΕΞΕΙΣ: ενωτια, σκουλαρικια, 6ος αιωνας πΧ, 5ος αιωνας πΧ, συρμα, ασημι, κοσμημα, ασημουργια, ασημοχοια, αρχαιοκαπηλια, δημοπρασια, κυκνος, Απολλων, Απολλωνας


Ντόνοβαν Χαντ: O καλύτερος επαγγελματίας παίκτης FIFA 19 στον κόσμο έχει για πρότυπο του τον Στίβεν Τζέραρντ - Contra.gr - Live Sports Magazine\nΓΙΑΝΝΗΣ ΔΗΜΗΤΡΕΛΛΟΣ ΤΕΛ. ΑΝΑΝΕΩΣΗ: 17 Φεβ. 2019 | 13:43


Υπέγραψε το νέο συμβόλαιο ο Βιεϊρίνια - OnVolos.gr-To μεγαλύτερο Portal στην Μαγνησία\nΠροσερχόμενος στο γήπεδο της Τούμπας ο εμβληματικός αρχηγός του ΠΑΟΚ έκανε και τις πρώτες του δηλώσεις: «Πάντα η Τούμπα ήταν το σπίτι μου. Τέλος καλό, όλα καλά. Θα πρέπει πρώτα να κάνω εργομετρικά, να κάνω τεστ για τον κορωνοϊό και μετά θα επιστρέψω στις προπονήσεις της ομάδας. Επέστρεψα στο σπίτι μου» είπε εμφανώς ικανοποιημένος από την εξέλιξη της προσωπικής του υπόθεσης.\nΞεκίνησε με νίκη η Σάκκαρη στο Abu...


Το Κουτσαβάκι: Ο Ιρανός Υπουργός Άμυνας ενημέρωσε τις Ηνωμένες Πολιτείες να εγκαταλείψουν τον Περσικό Κόλπο\n« Τι είναι αυτό που κάνουν οι Αμερικανοί στον Κόλπο;\nΘα πρέπει να εγκαταλείψουν την περιοχή, έτσι ώστε να μην ενοχλούν τις χώρες της περιοχής», - αποσπάσματα από το πρακτορείο των λόγων του Υπουργού.\n«Είναι αποδεκτό από έναν ένοπλο ληστή που μπήκε στο σπίτι κάποιου, να αναμένει να του τοποθετήσουν ένα κόκκινο χαλί μπροστά του;\nΑυτό είναι μια από τις αγριότητες της εποχής μας», - είπε.\nΟι σχέσεις των ΗΠΑ και του Ιράν με την έλευση της διοίκησης του Donald Trump κλιμακώθηκαν σημαντικά.\nΟ Αμερικανός πρόεδρος δήλωσε, μεταξύ άλλων, ότι δεν θα είναι τόσο καλός σε σχέση με αυτήν τη χώρα της Μέσης Ανατολής, όπως ο προκάτοχός του, ο Μπαράκ Ομπάμα.\nΟ νέος επικεφαλής του Λευκού Οίκου επέκρινε την πυρηνική συμφωνία με την Τεχεράνη που υπέγραψαν οι «έξι» διεθνείς μεσολαβητές (τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και η Γερμανία) το 2015.\nΣύμφωνα με το έγγραφο, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ άρει τις οικονομικές και χρηματοπιστωτικές κυρώσεις από το Ιράν σε αντάλλαγμα για την επιβεβαίωση του στον ειρηνικό χαρακτήρα του πυρηνικού προγράμματος της χώρας.\n( http://en.mehrnews.com/news/124484/Iran-warns-Arab-League-not-to-mistake-between-friend-foe )


ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΛΕΛΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ 37 | Αναρχική Ομάδα "Δυσήνιος Ίππος"\nPosted by δυσήνιος ίππος on July 10, 2010\nPosted in: uncategorized.\tTagged: Αλληλεγγύη, Καταστολή, Καταλήψεις.\tLeave a comment\nΣε μια περίοδο έντασης του κοινωνικοταξικού ανταγωνισμού εξαιτίας της γενικευμένης επίθεσης κράτους και κεφάλαιου στα πλέον στοιχειώδη συμφέροντα και δικαιώματα εργαζόμενων, άνεργων και νεολαίων, και της προσπάθειας άρθρωσης των κοινωνικοπολιτικών αντιστάσεων, η καταστολή κλιμακώνεται στοχοποιώντας, απειλώντας και χτυπώντας αγωνιζόμενους ανθρώπους και χώρους αγώνα.\nΤη νύχτα της Πέμπτης 8 Ιούλη, στις 2 π.μ., λίγες ώρες πριν από την απεργιακή πορεία, ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις περικύκλωσαν χωρίς προφανή λόγο το κατειλημμένο κτίριο επί της οδού Λέλας Καραγιάννη 37 στην Κυψέλη, αποκλείοντας τους γύρω δρόμους. Η Κατάληψη τέθηκε σε καθεστώς αποκλεισμού, απειλούμενη για ώρες με εισβολή, ενώ είχε δοθεί εντολή σύλληψης οποιουδήποτε επιχειρούσε να βγει ή να μπει στο κατειλημμένο κτίριο. Πολλές εξακριβώσεις, ακόμα και προσαγωγές έγιναν σε διερχόμενα άτομα, περίοικους ή περαστικούς στους δρόμους γύρω από την κατάληψη.\nΤελικά η ασφυκτική πολιορκία της κατάληψης έληξε, με την αποχώρηση των αστυνομικών δυνάμεων στις 5 π.μ. τα χαράματα, το ίδιο ξαφνικά όπως άρχισε.\nΑνεξάρτητα από τους άδηλους σκοπούς και σχεδιασμούς αυτής της αστυνομικής επιχείρησης, το γεγονός είναι ότι ένας ακόμα χώρος αγώνα και μια ακόμη ομάδα αγωνιζόμενων ανθρώπων βρέθηκαν στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής και τρομοκρατίας. Μια κατάληψη που μέσα στα 22 χρόνια της ιστορίας της στάθηκε πάντα σταθερά κι αταλάντευτα μέσα στις γραμμές του ευρύτερου αναρχικού-αντιεξουσιαστικού αγώνα και πάντα στο πλευρό όλων των κοινωνικών-ταξικών αγώνων των εκμεταλλευόμενων και καταπιεζόμενων ανθρώπων.\nΓια αυτό το λόγο και η νυχτερινή κατασταλτική επιχείρηση της 8ης Ιούλη εναντίον της συγκεκριμένης κατάληψης είχε ευρύτερες στοχεύσεις, κι αποτελεί μέρος της γενικότερης κρατικής καταστολής που αποσκοπεί στην τρομοκράτηση και το χτύπημα του αντιεξουσιαστικού αγώνα και ευρύτερα των κοινωνικών αγώνων αυτής της περιόδου.\nΚαι μπορεί αυτή η κατασταλτική επιχείρηση να αναδιπλώθηκε, έδειξε όμως τις επιθετικές διαθέσεις και τις τρομοκρατικές μεθόδους του κράτους απέναντι στις αυτοοργανωμένες εστίες αγώνα, όπως οι καταλήψεις, οι οποίες τη συγκεκριμένη περίοδο είναι ιδιαίτερα σημαντικές και χρήσιμες για τη στήριξη και τη συνεισφορά τους στην ανάπτυξη των συλλογικών αντιστάσεων τόσο στο κεντρικό επίπεδο όσο και στις γειτονιές της πόλης.\nΓια αυτό άλλωστε, και παρά την προχωρημένη ώρα, προκλήθηκε πολύ μεγάλο αγωνιστικό ενδιαφέρον και κινητοποιήθηκαν πολλές δεκάδες συντρόφων και συντροφισσών που εξέφρασαν την αλληλέγγυα διαθεσιμότητά τους στην πολιορκούμενη κατάληψη τη νύχτα της 8ης Ιούλη.\nΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ – ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ\nΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΝΑ ΑΝΤΙΤΑΞΟΥΜΕ ΠΑΝΤΟΥ ΤΗΝ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ, ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ ΜΑΣ\nΠαρασκευή 9 Ιούλη 2010\n← ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΛΕΛΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ 37 ΣΤΗΝ ΚΥΨΕΛΗ\nΠΡΟΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΒΛΑΤΕΡΟΥ — ΔΕΥΤΕΡΑ 19 ΙΟΥΛΗ 21.00 →


Έτσι, η ομάδα «Το Γέλιο Βοηθάει», μια ένωση «νοσοκομειακών κλόουν» οι οποίοι ψυχαγωγούν ασθενείς και ηλικιωμένους, άρχισε να δίνει παραστάσεις στην αυλή των οίκων ευγηρίας. Και οι κλόουν τηρούν απαρεγκλίτως τις αποστάσεις μεταξύ τους.\n«Δεν θέλουμε να τους αφήσουμε μόνους», είπε η Τάνια Σέλμερ ή «Τίφι η Κλόουν». «Σκεφτήκαμε, τι θα μπορούσαμε να κάνουμε; Πώς θα τους χαρίσουμε μια στιγμή χαράς; Τότε μας ήρθε η ιδέα απλώς να δώσουμε την παράσταση στο ύπαιθρο.\nΠηγαίνουμε μπροστά στα μπαλκόνια… Εκείνοι μας βλέπουν και τους φέρνουμε πιο κοντά, παρά την απόσταση», εξήγησε.


Δεν κλείνει η Κένεντι\nΣε κανονικά επίπεδα βρίσκεται η τροχαία κίνηση στους δρόμους.\nPrevious Article Τ/Κ αναλυτές βλέπουν όξυνση του κλίματος στην Αν. Μεσόγειο\nNext Article Παίρνει μπρος ο παρακαμπτήριος Γερμασόγειας


Αερίου guzzlers Dilogy (RUS | ENG) (Επανασυσκευάστε) από την Κ.Ο. Μηχανική - λήψη ενός παιχνιδιού torrent\nΑερίου guzzlers Dilogy (RUS | ENG) (Επανασυσκευάστε) από την Κ.Ο. Μηχανική Torrent\nΔημοσιεύτηκε: 29-09-2015, 1:28 | Λήψεις: 1008\n07.20.2015. Έκδοση του παιχνιδιού Αερίου guzzlers Extreme - v1.0.6.0.\nΕνεργειοβόρα: Combat Carnage\n> Λειτουργικό σύστημα: Windows Vista / 7\n> Επεξεργαστής: Pentium IV 2.4GHz\n> Κάρτα γραφικών: DirectX 9.0 συμβατή\n> Ελεύθερος χώρος στο σκληρό δίσκο: 7,8 GB\nΕνεργειοβόρα - δυναμική, συναρπαστική κούρσα προς τα κάτω για το PC.Το παιχνίδι προσφέρει μια ποικιλία από οχήματα, τα είδη των όπλων, βελτιώσεις, τα επιδόματα για τα δρομολόγια και αυθεντικό τοπίο και βολική μορφή "λόγω του αυτοκινήτου."Στην αρχή, ο παίκτης είναι διαθέσιμη μόνο χαμηλής ισχύος αυτοκίνητο, το οποίο θα είναι το σημείο εκκίνησης της πορείας στο καλλιτεχνικό στερέωμα και ένας τρόπος για να κερδίσουν χρήματα σε μια σειρά συναρπαστικών αγώνων (μετά το κεφάλαιο εκκίνησης μόλις και μετά βίας αρκετά για να αγοράσει το αυτοκίνητο χωρίς αξεσουάρ).\nΠερισσότερα από 240 χιλιόμετρα μονοπάτια, καθένα από τα οποία είναι διαθέσιμα 5 διαφορετικούς αγώνες.\n4 μοναδικά είδη των όπλων, βελτιώσεις επιπέδου 3 όπλα, 15 διαφορετικά είδη πυρομαχικών.\n12 αυτοκίνητα με δυνατότητα εξατομίκευσης (πάνω από 12 βελτιώσεις, διαφορετικά χρώματα, τροχοί, αυτοκόλλητα και ούτω καθεξής. Δ), η ζημία του συστήματος διανομής.\nΜπόνους και κέρδος από τα κομμάτια.\nΕιδικά κρυμμένα κομμάτια, τα αυτοκίνητα και την εμπειρία, καρυκευμένο με μια μεγάλη αίσθηση του χιούμορ.\nMultiplayer mode παιχνιδιού.\nΟδηγίες για το παιχνίδι στο δίκτυο\n1. Ξεκινήστε το παιχνίδι - αρχείο GasGuzzlers.exe\n2. Εάν δημιουργήσετε ένα διακομιστή, εκτελέστε GGDedicatedServerLauncher.exe, αμέσως να ρυθμίσετε το διακομιστή, επιλέξτε τη λειτουργία χάρτη και ούτω καθεξής.\nMultiplayer -> Θα δείτε μια λίστα των διακομιστών που συνδέονται σε οποιοδήποτε, ή απευθείας συνδεδεμένοι με το διακομιστή μέσω της διεύθυνσης IP -> Επιλέξτε το μηχάνημα -> Σας περιμένουμε έως ότου αρχίσουν τα παιχνίδια\nMultiplayer -> Στη λίστα εύρεση του διακομιστή σας και να συνδεθείτε σε αυτό -> Σας περιμένουμε μέχρι να ενταχθούν οι παίκτες -> ξεκινάει το παιχνίδι.\nΜερικές φορές υπάρχει ένα πρόβλημα στην επιλογή του μηχανήματος στο διακομιστή, είναι καλύτερα να επιλέξετε το αυτοκίνητο πίσω στο μενού του παιχνιδιού.\n> Επεξεργαστής: Dual-core 2.0 GHz\n> Βίντεο: 512 MB, με υποστήριξη για DirectX 9.0 και 3.0 Shader\n> Ελεύθερος χώρος στο σκληρό δίσκο: 20,9 GB\nΕξαιρετικά γρήγορη κούρσα, βίαιη και βαριά οπλισμένοι αντίπαλοι.Αυτό το γρήγορο εθιστικό παιχνίδι μάχης αγωνιστικά στο οποίο πολλά διαφορετικά οχήματα, τα όπλα που μπορούν να αναβαθμιστούν για να λάβετε μπόνους στην πίστα, καθώς και διάφορεςαλλάζοντας κομμάτια. Οι παίκτες ξεκινούν με ένα αδύναμο όχημα και να αυξήσει σταδιακά κερδίζουν τα χρήματά τους σε μια σειρά από δύσκολες διαδρομές.Οι κατηγορίες, πίστες και τα οχήματα ξεκλείδωτη καθώς ο παίκτης προχωρά σε όλο το παιχνίδι. Μαζί με την ανάπτυξη της οδήγησης και μαχητικές ικανότητες του, ο παίκτης πρέπει να επενδύσει τα σκληρά κερδισμένα χρήματά τους με σύνεση για να έρθει στη δόξα.\n150+ χλμ πίστες αγώνων, 5 ο μοναδικός διαγωνισμός για το καθένα από αυτά.\n15 προσαρμοσμένες αυτοκίνητα (12+ βελτιώσεις, τα χρώματα, τα ελαστικά, αυτοκόλλητα, κλπ), Βλάβη.\nΜπόνους και ρύθμιση απευθείας στις πίστες.\nΜυστική πίστες και αυτοκίνητα, καρυκευμένο με χιούμορ\nMultiplayer μέσω Διαδικτύου και LAN (dedicated server έρχεται πακέτο με το παιχνίδι).\nΛειτουργίες για πολλούς παίκτες (κλασικό αγώνα, την καταπολέμηση φυλή, τη φυλή εξάλειψη, αρένα τελευταίος επιζών).\nΠρώτη εκτέλεση Tunngle (ή ισοδύναμο) και πηγαίνετε στον λογαριασμό σας και να δημιουργήσετε / δωμάτιο με τους παίκτες που αναζητούν Αερίου guzzlers Extreme.\nΞεκινήστε το παιχνίδι με GasGuzzlers.exe\nMultiplayer (Multiplayer) -> Θα δείτε μια λίστα των διακομιστών για να συνδεθείτε σε οποιοδήποτε. / Ή, επιλέξτε "Εγγραφή για IP" και πληκτρολογήστε τη διεύθυνση IP του διακομιστή.\nΕκτέλεση GGDedicatedServerLauncher.exe -> Ρυθμίστε το διακομιστή όπως εσείς επιθυμείτε -> Έναρξη -> Το παιχνίδι για πολλούς παίκτες (Multiplayer) -> εύρεση του διακομιστή σας και να συνδεθείτε σε αυτό.\nΛεπτομέρειες Διαμόρφωση διακομιστή\nΚονσόλα διακομιστή (διαθέσιμες εντολές)\nΑν έχετε προβλήματα με την εκκίνηση, βεβαιωθείτε ότι δεν έχετε αφαιρέσει την άδεια κλειδί αρχείο antivirus - steam_api.dl.\nΓια να δημιουργήσετε ένα διακομιστή, πρέπει να ανοίξετε τη θύρα 3555.\nΌταν παρουσιαστεί ένα σφάλμα, "το σημείο στη διαδικασία ..." διαγράψετε ή να μετονομάσετε το αρχείο steamclient.dll.\nΗ προεπιλεγμένη γλώσσα είναι η ρωσική. Αν έχετε προβλήματα, αλλάζει σε ένα αρχείο ... φάκελο με το παιχνίδι Bin32 Skidrow.ini (να αναφερθεί στην κατάλληλη γραμμή Γλώσσα = Ρωσική ή Γλώσσα = Αγγλικά)\nΔιατήρηση αποθηκεύεται σε ... My Documents Gamepires GasGuzzlersExtreme .\nΕάν, κατά τη διάρκεια των εκρήξεων και συγκρούσεις απογοητευτικό παιχνίδι παγώνει, στη συνέχεια, να μετονομάσετε / διαγράψετε αρχεία ... Bin32 PhysXDevice.dll και PhysXLoader.dll.\nΈκδοση Game - V1.3.1\nΈκδοση Game - v1.0.6.0\nFull Metal φρενίτιδα DLC?\nΚατεβάστε Αερίου guzzlers Dilogy (RUS | ENG) (Επανασυσκευάστε) από RG Μηχανική torrent:\nΕνεργειοβόρα: Kombat Carnage (2012)


Στο φως η «αόρατη» μαφία των αδίστακτων μαστροπών! Trafficking, δολώματα και ξέπλυμα μαύρου χρήματος | Newspepper\nΣυνελήφθη το πρωί της Παρασκευής έξω από το σπίτι του ο δικηγόρος Θεόδωρος Παναγόπουλος...\nΣυνελήφθη από την αντιτρομοκρατική ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος. Η σύλληψη έγινε για την υπόθεση της...\nΕΛ.ΑΣ. Τουλάχιστον 3 εκατ. ευρώ «έφαγε» η μαφία των λαϊκών αγορών\nΕξαρθρώθηκε από το Τμήμα Δίωξης Εκβιαστών της Υποδιεύθυνσης Δίωξης Εγκλημάτων κατά Ζωής και Ιδιοκτησίας,...\nΠροηγούμενο άρθροΤι λένε τα άστρα για σήμερα, Σάββατο 13 Φεβρουαρίου;\nΕπόμενο άρθροΟι αθλητικές μεταδόσεις 13/2/21