Προγραμματικό Κείμενο στην πορεία για την Ε Συνδιάσκεψη της Αριστερής Ανασύνθεσης - PDF\nDownload "Προγραμματικό Κείμενο στην πορεία για την Ε Συνδιάσκεψη της Αριστερής Ανασύνθεσης"\n1 Προγραμματικό Κείμενο στην πορεία για την Ε Συνδιάσκεψη της Αριστερής Ανασύνθεσης Για τον χαρακτήρα της εποχής μας, τις δυνατότητες που ανοίγονται και μια σύγχρονη επαναστατική στρατηγική\n2 Αριστερή Ανασύνθεση Δεκέμβρης 2014 Περιεχόμενα Η δομική καπιταλιστική κρίση και οι επιπτώσεις της 4 Η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων 7 Η εποχή μας: εποχή μεταβατική, εποχή εξεγέρσεων αλλά και τεράτων 12 Ελλάδα: από την οικονομική κρίση στην ηγεμονική κρίση 13 Η κατάσταση των υποτελών τάξεων και το ερώτημα ενός ιστορικού μπλοκ 18 Για την Αριστερά του άλλου δρόμου και μια σύγχρονη επαναστατική στρατηγική 22\n3 Προγραμματικό Κείμενο για την Ε Συνδιάσκεψη Αριστερή Ανασύνθεση Προγραμματικό Κείμενο στην πορεία για την Ε Συνδιάσκεψη της Αριστερής Ανασύνθεσης Για τον χαρακτήρα της εποχής μας, τις δυνατότητες που ανοίγονται και μια σύγχρονη επαναστατική στρατηγική Δεκέμβρης 2014\n4 Αριστερή Ανασύνθεση Δεκέμβρης 2014 α. Η δομική καπιταλιστική κρίση και οι επιπτώσεις της 1. Από το και μετά βρισκόμαστε μέσα σε μια βαθιά καπιταλιστική κρίση από την οποία ακόμη δεν έχει υπάρξει έξοδος. Η κρίση αυτή ήταν συνολική και αφορούσε όλες τις πλευρές της παραγωγής, της κυκλοφορίας, της αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης και των κυρίαρχων κοινωνικών σχέσεων. Η κρίση αυτή ακολούθησε μια περίοδο εκτεταμένης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, τροποποίησης του συσχετισμού δύναμης σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας, πολυεπίπεδης ενίσχυσης των δυνάμεων του κεφαλαίου επέκτασής τους σε νέα πεδία αξιοποίησης, απαξίωσης αργού παραγωγικού δυναμικού, αξιοποίησης της αυξανόμενης διεθνοποίησης του κεφαλαίου, μερικής τουλάχιστον ανάκαμψης του ποσοστού κέρδους. Η περίοδος αυτή καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης ακολούθησε τη βαθιά καπιταλιστική κρίση των αρχών της δεκαετίας του 1970, χωρίς να εξαλείψει πλήρως τις τάσεις υπερσυσσώρευσης. Με αυτή την έννοια, στο επίπεδο της παραγωγής, η τρέχουσα οικονομική κρίση αποτελεί ταυτόχρονα έκφραση αντιφάσεων που δεν είχαν ξεπεραστεί στην περίοδο της αναδιάρθρωσης αλλά και έκφραση της κρίσης του παραγωγικού μοντέλου που κυριάρχησε στη φάση της αναδιάρθρωσης, ένα μοντέλο που συνδύασε στοιχεία φορντικά και τεηλορικά με μεταφορντικά και μετατεηλορικά. Η δεύτερη πλευρά, η κρίση του καπιταλισμού των αναδιαρθρώσεων και της νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας, είναι για εμάς σημαντικότερη και αποτυπώνει συσσωρευμένες αντιφάσεις αλλά και αντιστάσεις, τη διαρκή επενέργεια της πάλης των τάξεων. 2. Κομβική πλευρά της κρίσης και παράγοντας επικαθορισμού της παγκόσμιας οικονομίας, η αυξανόμενη υπερδιόγκωση του χρηματοπιστωτικού τομέα σε όλη την περίοδο της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Η επέκταση αυτή είναι αποτέλεσμα δομικών τάσεων της διευρυμένης αναπαραγωγής του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, όπως είναι η επέκταση των πιστωτικών πρακτικών ως προεπικύρωση μελλοντικών εργασιών και ως προεπικύρωση της μελλοντικής συσσώρευσης, αλλά και της προηγούμενης καπιταλιστικής κρίσης που σήμαινε ότι υπήρχαν κεφάλαια που δεν μπορούσαν να επενδυθούν παραγωγικά και κατευθύνονταν στη χρηματοπιστωτική σφαίρα. Την ίδια στιγμή, η διαδικασία αυτή αποτέλεσε τρόπο ώστε οι αποταμιεύσεις και των εισοδήματα των εργαζομένων, είτε ατομικά είτε συγκεντρωμένα σε συνταξιοδοτικά προγράμματα να αποτελούν πεδίο κερδοφορίας για τις επιχειρήσεις του χρηματοπιστωτικού τομέα. Σε αυτό πρέπει να προστεθεί η τεράστια αύξηση του κρατικού αλλά και ιδιωτικού δανεισμού. Ο μεν κρατικός δανεισμός αυξήθηκε για να αντισταθμίσει τη μείωση της φορολογίας του κεφαλαίου, τη φορολογική ασυλία των επιχειρήσεων, την ανάληψη υποδομών από τον ιδιωτικό τομέα (με αυξημένο κόστος) στην περίοδο των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Ο δε ιδιωτικός δανεισμός για να χρηματοδοτήσει την ενίσχυση της κατανάλωσης, να υποκαταστήσει τις υλικές παραχωρήσεις, να οικοδομήσει κοινωνικές συμμαχίες. Συνολικά, η υπερδιόγκωση του χρηματοπιστωτικού τομέα, είτε με την αύξηση του δημόσιου και ιδιωτικού δανεισμού, είτε με την υπερδιόγκωση της κερδοφορίας από χρηματοπιστωτικές πρακτικές, αποτέλεσε για αρκετό καιρό και παράγοντα αναστολής της εμφάνισης τάσεων υπερσυσσώρευσης. Αυτό σημαίνει ότι η κρίση χρέους δεν ήταν ένα συμβάν πεπερασμένο που αφορά τη διετία και την ύφεση της περιόδου αλλά μια πιο δομική αντίφαση, που παράγει και τώρα αποτελέσματα και δεν έχει ξεπεραστεί. Σε όλη αυτή την περίοδο, οι σχεδιαστές της οικονομικής πολιτικής, ιδίως στους ηγεμονικούς σχηματισμούς, είχαν την πεποίθηση ότι μπορούσαν να πηγαίνουν, χωρίς επιπτώσεις από τη μία φούσκα στην άλλη, σπάζοντας την προηγούμενη και διογκώνοντας την επόμενη. 3. Σε αυτό το αντιφατικό τοπίο πρέπει να αποτιμήσουμε την παγκόσμια αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Εδώ υπήρξαν δύο βασικές πλευρές ως προς την αντιμετώπιση. Από τη μια ο παγκόσμιος παροξυσμός λιτότητας, μέσα 4\n5 Προγραμματικό Κείμενο για την Ε Συνδιάσκεψη από μεγάλες περικοπές σε δημόσιες δαπάνες, μισθούς, απασχόληση. Από την άλλη, έστω και εάν δεν εφαρμόστηκε με τον ίδιο τρόπο σε όλους τους σχηματισμούς, είχαμε την «ποσοτική διευκόλυνση», δηλ. την τεράστιας κλίμακας παροχή ρευστότητας στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, από την Ομοσπονδιακή τράπεζα των ΗΠΑ, το Κινεζικό κράτος, και σε πολύ μικρότερο βαθμό από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Αυτός ο ιδιότυπος «κεϋνσιανισμός των τραπεζών» κατάφερε να αποτρέψει την παράταση και ένταση της κρίσης και να την κατάρρευση της οικονομίας αλλά δεν αντιμετώπισε τις δομικές αντιφάσεις του παραγωγικού μοντέλου και των ανισορροπιών στην παγκόσμια οικονομία. Ούτε αποτρέπει τις νέες «φούσκες». Γι αυτό και είναι εσφαλμένη η προσπάθεια να παρουσιαστεί ως βασική διέξοδος από την κρίση η ομαλοποίηση της χρηματοπιστωτικής σφαίρας. Χωρίς τομές στην παραγωγή δεν μπορεί να υπάρξει έξοδος από την κρίση. 4. Οι τρέχουσες τομές που παρατηρούμε στην καπιταλιστική παραγωγική διαδικασία ακόμη δεν έχουν αναδείξει νέο κοινωνικό πρότυπο οργάνωσης της παραγωγής ούτε από μόνες τους εγγυώνται την εκτίναξη της παραγωγικότητας με όρους που να υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια της αυξημένης τεχνικής σύνθεσης του κεφαλαίου. Επιπλέον, η επέκταση του κλάδου υπηρεσιών, που σε μεγάλο βαθμό είναι έντασης εργασίας και σχετίζεται και με δεξιότητες, διανοητικές και συναισθηματικές που δεν είναι εύκολα απαλλοτριώσιμες, συνεπάγεται, επίσης, εμπόδια και αντιφάσεις στην προσπάθεια αύξησης της παραγωγικότητας. Δεν συμφωνούμε με μια καταστροφολογική κατεύθυνση, όμως εκτιμούμε ότι σε παγκόσμια κλίμακα απέχουμε από την ανάδυση μιας συνθήκης συνεχών αλμάτων στην παραγωγικότητα με όρους που θα συνεπάγονται και άλματα στην κερδοφορία. Την ίδια στιγμή, αυτό παράγει και μια επιπλέον αντίφαση: σε παγκόσμια κλίμακα έχουμε μια εντυπωσιακή άνοδο του μέσου αλφαβητισμού της εργατικής δύναμης που σε μεγάλο βαθμό μένει αναξιοποίητη ή σπρώχνεται σε υποβαθμισμένες και κατώτερες θέσεις στον καταμερισμό εργασίας. 5. Η κρίση της ευρωζώνης έχει κεντρικό ρόλο στις αντιφάσεις που διαπερνούν την παγκόσμια οικονομία. Στην πραγματικότητα δεν είναι απλώς κρίση του κοινού νομίσματος ή της «γερμανικής» νοοτροπίας που αποτύπωσε το πλαίσιο της ευρωπαϊκός ολοκλήρωσης. Η «ενωμένη Ευρώπη» είναι σε κρίση, καθώς η οικονομική δυναμική που της έδωσε το άνοιγμα της οικονομικής ενδοχώρας των τέως σοσιαλιστικών χωρών για πάνω από δύο δεκαετίες, έφτασε πια στο όριό της. Στο όριό τους φτάνουν και οι όποιοι συμβιβασμοί είχαν υπάρξει στο εσωτερικό των σχηματισμών αλλά και μεταξύ των διαφορετικών κοινωνικών σχηματισμών. Η έκρηξη του ζητήματος του χρέους, δημόσιου και ιδιωτικού, σε σχηματισμούς του πυρήνα της ΕΕ όπως η Ιταλία, αλλά και τα μεγάλα ελλείμματα στη Γαλλία, μαζί με την ανοιχτή κρίση του υπόλοιπου ευρωπαϊκού Νότου, αυτό συγκεφαλαιώνουν. Την ίδια στιγμή, η νομισματική αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης έχει πάψει να είναι απλός μηχανισμός πειθάρχησης και πίεσης για αναδιάρθρωση, αλλά έχει γίνει μηχανισμός όξυνσης ανισοτήτων, παροξυσμού της κρίσης χρέους, υπερενίσχυσης της θέσης του γερμανικού κεφαλαίου (που πλάι στα οφέλη από το άνοιγμα στην οικονομική ενδοχώρα των Ανατολικών χωρών και την εσωτερική αποικιοποίηση της ΓΛΔ απολαμβάνει και των επιπτώσεων από τις «μεταρρυθμίσεις» των αρχών της δεκαετίας του 2000). Η κρίση της ευρωζώνης έχει βαθύνει ακόμη και εάν δεν κυριαρχούν στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων εκρηκτικά ενδεχόμενα. Η ίδια η επιβολή ενιαίου νομίσματος σε έναν οικονομικό χώρο που δεν μπορεί να ενοποιηθεί πολιτικά (καθώς δεν πάμε σε ένα ευρωπαϊκό «υπερκράτος») αναγκαστικά συνεπάγεται ότι διαπερνάται από τεράστιες αντιθέσεις, ότι μετακυλύει μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές και πιέσεις στους επιμέρους σχηματισμούς, ιδίως τους περισσότερο αδύναμους, ότι, ειδικά σε περιόδους κρίσης, αναπαράγει και επιτείνει κρισιακές κατευθύνσεις (π.χ. τον τρέχοντα καταστροφικό αποπληθωρισμό). Γι αυτό το λόγο, η ευρωζώνη και συνολικά η ΕΕ αποτελούν το μεγάλο ασθενή της παγκόσμιας οικονομίας. Την ίδια στιγμή, όμως, δεν μπορούμε 5\n6 Αριστερή Ανασύνθεση Δεκέμβρης 2014 παρά να υπογραμμίσουμε τις αντιφάσεις της σημερινής γερμανικής ηγεμονίας στην ΕΕ. Παρά την ύπαρξη ευρύτερων συμμαχιών υπέρ της, κύρια από τις χώρες της διεύρυνσης της ΕΕ, και παρά την αναμφισβήτητη πρωτοκαθεδρία της, η Γερμανία δεν έχει μπορέσει να διαμορφώσει όρους μιας θετικής ηγεμονίας, να δώσει προοπτική εξόδου, την ίδια ώρα που η πολιτική λιτότητας που επάγει στην πραγματικότητα αμφισβητεί ισορροπίες και συμβιβασμούς σε κομβικούς σχηματισμούς όπως π.χ. η Γαλλία. Ωστόσο, η πραγματική συμπόρευση των δυνάμεων του κεφαλαίου με τον πυρήνα της πολιτικής της λιτότητας οδηγεί, παρά την όξυνση των αντιθέσεων, στην έστω και αναγκαστική διαρκή επικύρωση και το βάθεμα της γερμανικής ηγεμονίας, ακόμη και εάν υπάρχουν επιμέρους αντιθέσεις. Άλλωστε, και οι όποιες αντιθέσεις ήρθαν στο προσκήνιο δεν αφορούσαν τον πυρήνα της στρατηγικής αλλά επιμέρους πλευρές (π.χ. τις αντιθέσεις για την πολιτική της ΕΚΤ και το σε ποια κλίμακα θα ακολουθήσει μια περισσότερο χαλαρή πολιτική). Αντίθετα, σε αυτή τη φάση, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις υποτάσσονται στη πολιτική της λιτότητας και της πειθαρχικής αξιοποίησης της επιτήρησης από τους μηχανισμούς της ΕΕ. Με αυτή την έννοια, είναι μεγάλη αυταπάτη τυχόν επένδυση της Αριστεράς στις αντιθέσεις που αναπτύσσονται ή αναζήτηση προοδευτικών στοιχείων στον Ντράγκι, το Ρέντσι ή τον Ολάντ, εάν σε κάποιες περιπτώσεις διαφοροποιούνται από τη γερμανική πολιτική, γιατί όλοι αυτοί συναινούν ούτως ή άλλως στη λιτότητα, τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, τις ιδιωτικοποιήσεις. Άλλωστε, οι όποιες «χαλαρώσεις» γίνουν θα πάνε χέρι-χέρι με το βάθεμα των αναδιαρθρώσεων και της ακόμη μεγαλύτερης επιδείνωσης της θέσης των δυνάμεων της εργασίας. 6. Η όξυνση των ανισοτήτων ανάμεσα στους πόλους της συσσώρευσης σε παγκόσμια κλίμακα, μαζί με το γεγονός ότι δεν αναδύεται ένα νέο κοινωνικό και τεχνολογικό υπόδειγμα, αλλά και οι επιπτώσεις από τις πολιτικές λιτότητας (που την ίδια στιγμή που αποτελούν απάντηση στην κρίση χρέους επιτείνουν τις κρισιακές και υφεσιακές τάσεις), όλα αυτά διαμορφώνουν την ιδιαίτερη συμπύκνωση των αντιφάσεων στην παγκόσμια οικονομία. Στο βαθμό που σήμερα από κανέναν πόλο συσσώρευσης δεν διατυπώνεται με τρόπο συνολικό και ολοκληρωμένο μια στρατηγική αποκατάστασης ισορροπιών και δυναμικής συσσώρευσης στην παγκόσμια οικονομία, έπεται ότι έχουμε να κάνουμε με μια συνθήκη που συμβάλλει στις ανακατατάξεις στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα στην προοπτική της διαμόρφωσης μιας νέας ηγεμονίας. 7. Ωστόσο, οι δυνάμεις του κεφαλαίου σε παγκόσμια κλίμακα, ακόμη και εάν δεν έχουν ολοκληρωμένη στρατηγική εξόδου από την κρίση, εντούτοις ξέρουν που πρέπει να επιτεθούν. Η επίθεση λιτότητας και επισφάλειας, η γενική τάση υποτίμησης της τιμής της εργατικής δύναμης, η λογική του συνδυασμού των αυξημένων δεξιοτήτων και των μειωμένων δικαιωμάτων και προσδοκιών, κυριαρχούν. Ξέρουν ότι μόνο έτσι μπορούν να εγγυηθούν ένα συσχετισμό δύναμης όπου οι αναδιαρθρώσεις και η τυχόν επανεκκίνηση της συσσώρευσης δεν θα οδηγήσουν σε επικίνδυνους διεκδικητισμούς από την πλευρά των δυνάμεων της εργασίας. Σε αυτό το πλαίσιο, μπορεί κανείς να δει και τάσεις μικρών επιλεκτικών παραχωρήσεων, κύρια σε σχηματισμούς με υψηλή απασχόληση: χαρακτηριστικό παράδειγμα οι πρακτικές της Κινεζικής ηγεσίας που συνδυάζει την καταστολή, με την σχετική τόνωση της εσωτερικής κατανάλωσης και επιμέρους μισθολογικές παραχωρήσεις στους κλάδους αιχμής (που δεν αναιρούν τη συνολική συνθήκη μεγάλης εκμετάλλευσης). Ωστόσο, είναι σαφές ότι τυχόν εκκίνηση ενός νέου κύκλου εργατικής διεκδικητικότητας σε παγκόσμια κλίμακα (που μέχρι τώρα εκφράζεται «μετωνυμικά» στην αντιφατικότητα των «δημοκρατικών εξεγέρσεων» της εποχής μας) θα μπορούσε να διαμορφώσει άλλη συνθήκη αποσταθεροποίησης. Αντίστοιχα, αυτό σημαίνει ότι έχει σημασία, σήμερα, στις πολιτικές και κοινωνικές συγκρούσεις που ξεδιπλώνονται, να βλέπουμε τις πλευρές εκείνες που αφορούν τη σύγχρονη «εργατική συνθήκη», τις αντιφάσεις που διαπερνούν τη σύγχρονη «οντολογία» της εργασίας, τις αδιάκοπες συγκρούσεις που ποτέ δεν σταματούν μέσα στον πυρήνα 6\n7 Προγραμματικό Κείμενο για την Ε Συνδιάσκεψη της καπιταλιστικής παραγωγής. 8. Σε όλες αυτές τις εξελίξεις αναδεικνύεται ο βαθιά ταξικός χαρακτήρας που έχει η διεθνοποίηση του κεφαλαίου, με αποκορύφωμα τη διαμόρφωση μεγάλων ιμπεριαλιστικών ολοκληρώσεων. Σε πείσμα μιας μακράς παράδοσης μέσα στο εργατικό κίνημα που θεώρησε ότι είναι μια αντικειμενική τάση που διαμόρφωνε καλύτερα πεδία παρέμβασης, στην πραγματικότητα ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Σήμερα, η διαρκής προσπάθεια έκθεσης στο διεθνή ανταγωνισμό και συνολικά τις διεθνείς οικονομικές δυναμικές μέσα από ολοκληρώσεις όπως η ΕΕ, μέσα από μεγάλες διεθνείς συμφωνίες για την απελευθέρωση συναλλαγών όπως αυτές που συζητιούνται στον ΠΟΕ, μέσα από την εξάρτηση από τις διεθνείς ροές κεφαλαίων στη χρηματοπιστωτική σφαίρα, μέσα από τα οράματα «ανάπτυξης μέσω εξαγωγών», απλώς εκθέτουν κοινωνίες ολόκληρες στη συστημική βία του διεθνοποιημένου καπιταλισμού. Ειδικά στις ολοκληρώσεις με δομική συνθήκη μειωμένης κυριαρχίας όπως η ΕΕ, η ύπαρξη θεσμοθετημένων μηχανισμών επιτήρησης και παρέμβασης στην πραγματικότητα σημαίνει διαρκή πειθάρχηση ολόκληρων κοινωνιών στη λιτότητα, την επισφάλεια, τα αλλεπάλληλα αρνητικά σοκ. Οι αστικές τάξεις, ακόμη και όταν έχουν κόστος από τέτοιες πολιτικές, εντούτοις, ακόμη και στους μη ηγεμονικούς σχηματισμούς, τις προκρίνουν, γιατί επενδύουν στο ταξικό όφελος από την τροποποίηση του συσχετισμού δύναμης σε βάρος της εργασίας. Τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα δεν είναι τυχαία. Αποτελούν συνολικότερες απόπειρες να αξιοποιηθούν πειθαρχικοί μηχανισμοί για την αλλαγή του κοινωνικού υποδείγματος μιας χώρας. Είναι μεγάλα πειράματα δραματικής αλλαγής του συσχετισμού δύναμης. Αποτυπώνουν τη βίαιη πειθαρχική και διάσταση των τάσεων της παγκόσμιας συσσώρευσης, την προτεραιότητα της πολιτικής ακόμη και στον πυρήνα της οικονομίας. Η άφιξη πολιτικών τύπου ΔΝΤ στην καρδιά της Ευρώπης ήταν απλώς το προανάκρουσμα για ανάλογες επεμβάσεις και αλλού. Δεν είναι τυχαίο ότι τέσσερα χρόνια μετά το πρώτο μνημόνιο η Γαλλική κυβέρνηση αντικατέστησε τρεις Υπουργούς επειδή διαφώνησαν με τη Γερμανία. 9. Δεν μπορεί να υπάρξει σήμερα κομμουνιστική ή αριστερή στρατηγική που να μην βάζει ως άμεσο στόχο την αποδέσμευση από τις πολιτικές και οικονομικές πρακτικές και δίκτυα της διεθνοποίησης του καπιταλισμού. Είμαστε σε μια περίοδο όπου το αίτημα της εθνικής ανεξαρτησίας ανασημασιοδοτείται, γίνεται τμήμα μιας αντικαπιταλιστικής στρατηγικής, εκφράζει και υπερασπίζεται κατεξοχήν τα συμφέροντα των εργατικών τάξεων, τόσο των χωρών που προχωρούν σε τέτοιες ρήξεις, όσο και των υπολοίπων, καθώς σπάει η λογική του καθολικού κοινωνικού ντάμπινγκ και του αγώνα δρόμου προς τα κάτω. Αντίστοιχα, σήμερα, περισσότερο παρά ποτέ η υπεράσπιση της διεθνοποίησης ως «αντικειμενικής και προοδευτικής διαδικασίας» στο όνομα του διεθνισμού συμπυκνώνει μορφές ηγεμόνευσης από την αστική ιδεολογία και πολιτική, κάνει τις δυνάμεις που προκρίνουν τέτοιες θέσεις να γίνονται αντικειμενικά σύμμαχες των πιο επιθετικών αστικών στρατηγικών και παραχωρούν σημαντικό πολιτικό χώρο στην ακροδεξιά που προσπαθεί να δώσει τη δική της αντιδραστική και ξενοφοβική διάσταση στην αντίθεση στη διεθνοποίηση. β. Η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων 10. Μέσα στη συνθήκη της οικονομικής κρίσης και της αναζήτησης ενός νέου κοινωνικού και πολιτικού υποδείγματος για τους καπιταλιστικούς κοινωνικούς σχηματισμούς, οξύνονται οι αντιθέσεις στο διεθνές σύστημα. Διαφορετικοί πόλοι αναδύονται, συγκρούσεις αναπτύσσονται μεταξύ τους, φορτίζονται ανάλογα όλες οι τοπικές αντιπαραθέσεις. Όλα αυτά αντανακλούν την όξυνση των εσωτερικών ταξικών συγκρούσεων, αλλά και την αδυναμία να αρθρωθεί σε παγκόσμια κλίμακα ένα ηγεμονικό πολιτικό και ιδεολογικό πρότυπο. Η εξαγγελία του «Τέλους της Ιστορίας» το και της εμπέδωσης του οικονομικού φιλελευθερισμού και της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ως μόνου 7\n8 Αριστερή Ανασύνθεση Δεκέμβρης 2014 ιστορικού ορίζοντα, σήμερα έχει περισσότερο παρά ποτέ διαψευστεί. 11. Η οικονομική κρίση που ξεκίνησε το εξακολουθεί να παράγει προβλήματα και αντιφάσεις. Πάνω από όλα δεν επιτρέπει στις δυτικές οικονομίες να ανακάμψουν πλήρως και να λειτουργήσουν ως ατμομηχανές της παγκόσμιας οικονομίας αλλά και ως ηγεμονικές δυνάμεις για ένα νέο υπόδειγμα καπιταλιστικής ανάπτυξης. Η Ευρωζώνη παραμένει σε μια υφεσιακή συνθήκη και σε κρίση του ίδιου του οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου της, έχοντας εξαντλήσει και την ιστορική δυναμική που για δύο δεκαετίες έδωσε η ενσωμάτωση του χαμηλού κόστους αλλά υψηλών δεξιοτήτων εργατικού δυναμικού των τέως κρατικοκαπιταλιστικών σχηματισμών. Οι ΗΠΑ με την πολιτική της «ποσοτικής διευκόλυνσης» της Κεντρικής Τράπεζας κατάφεραν να εξομαλύνουν πλευρές της κρίσης και να αποφύγουν μερικώς μεγάλες αναταράξεις στην παγκόσμια οικονομία. Εντούτοις, και παρά τα βήματα που μπορεί να γίνονται στον ενεργειακό τομέα (μέσα από τις νέες τεχνικές εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων), δεν έχουν εκείνο το δυναμισμό που θα τις καθιστούσε ατμομηχανή της παγκόσμιας οικονομίας. 12. Βασική πλευρά της τρέχουσας κρίσης και η πολύ πιο αντιφατική αρχιτεκτονική του διεθνούς συστήματος. Σε όλη την περίοδο της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης είχαμε και εμφάνιση νέων ισχυρών πόλων που αναδείχτηκαν σε ατμομηχανές ιδίως στη μεταποίηση. Η εκτίναξη της Κίνας, η διαρκής άνοδος της Ινδίας, η ενίσχυση των χωρών της ΝΑ Ασίας αποτέλεσαν ποιοτικές τομές. Με τη μεγάλη επένδυση στη μεταποίηση, το συνδυασμό σχετικά φτηνού κόστους εργασίας αλλά και αυξανημένης παραγωγικότητας, την ύπαρξη πολύ μεγάλων πληθυσμών που δίνουν προοπτική και βάθος στην εσωτερική αγορά αλλά και τον ιδιαίτερα ενισχυμένο ρόλο του κράτους, μπόρεσαν να έχουν ηπιότερες επιπτώσεις από την κρίση, παρότι παραμένουν ιδιαίτερα ευαίσθητες οικονομίες ως προς τις διεθνείς τάσεις, αλλά και να διατηρούν ενισχυμένους ρυθμούς ανάπτυξης. Την ίδια στιγμή, μαζί με την καπιταλιστική ανάπτυξη γνωρίζουν και την ένταση των κοινωνικών αντιθέσεων και συγκρούσεων, που αντιμετωπίζονται με ένα συνδυασμό καταστολής και απόπειρας εξισορρόπησης, ιδίως στην Κίνα. Πλάι στους πόλους που βασίζονται στην ισχυρή παραγωγική βάση, υπάρχουν και άλλοι πόλοι που στηρίζονται σε ένα μείγμα ισχυρής εξαγωγικής οικονομίας (γεωργικής και εξορυκτικής) αλλά και σε βήματα ενίσχυσης της εσωτερικής οικονομικής δυναμικής: από διαφορετικές αφετηρίες και με διαφορετικές θέσεις στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας εδώ μπορούμε να δούμε σχηματισμούς όπως η Βραζιλία και η Ρωσία. Ειδικότερα, η Κίνα εξακολουθεί να επεκτείνει τη θέση της ως της μείζονος μεταποιητικής οικονομίας στον κόσμο με σημαντικό ρόλο και στην εξορυκτική βιομηχανία (έχει πρακτικά μονοπώλιο στις εξαιρετικά σημαντικές για τεχνολογικές εφαρμογές σπάνιες γαίες). Ταυτόχρονα, εκμεταλλεύεται το βάθος που έχει η εσωτερική αγορά της, καθώς μετασχηματίζεται και το ταξικό της πρότυπο (ανάπτυξη μιας δυνάμει «μεσαίας τάξης»), για να μπορεί να είναι λιγότερο ευάλωτη στις διακυμάνσεις της παγκόσμιας οικονομίας και να χειριστεί την ένταση των εσωτερικών κοινωνικών αντιθέσεων. Παράλληλα, αναβαθμίζει τη θέση του εθνικού νομίσματος και του τραπεζικού συστήματός της, διευρύνει τις ενεργειακές συνεργασίες της, αναβαθμίζει τη γεωπολιτική συνεργασία με τη Ρωσία και όχι μόνο, εδραιώνεται ως η ηγεμονική δύναμη του ευρύτερου πόλου συσσώρευσης στη ΝΑ Ασία, κάνει σημαντικά ανοίγματα στην Αφρική και τη Λατινική Αμερική και εκσυγχρονίζει τον στρατιωτικό εξοπλισμό της. Η Ρωσία, στηριγμένη στην ανασυγκρότηση της κρατικής λειτουργίας μετά τη διάλυση που ακολούθησε την περίοδο μετά το 1991, εμφάνισε τάσεις οικονομικής αναβάθμισης αν και σε μεγάλο βαθμό στηρίζεται στην εξαγωγή πρώτων υλών και είναι ευάλωτη στις διακυμάνσεις των τιμών τους. Η Ινδία, έχοντας μια επιθετική και αυταρχική νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση, δοκιμάζει να αναδειχτεί σε σημαντική οικονομική δύναμη, χωρίς να μπορεί ακόμη να αντιμετωπίσει την τρομακτική αύξηση των κοινωνικών αντιθέσεων στο εσωτερικό της. Η Βραζιλία, στηριζόμενη επίσης σε έντονα εξαγωγικούς τομείς επίσης διατηρεί ένα σημαντικό δυναμισμό, παρά 8\n9 Προγραμματικό Κείμενο για την Ε Συνδιάσκεψη την όξυνση των μεγάλων αντιθέσεων στο εσωτερικό της. Οι σημαντικές μεταποιητικές χώρες και οικονομίες της Νοτιοανατολικής Ασίας διεκδικούν αναβαθμισμένο ρόλο. Χώρες όπως η Τουρκία, με τον εκρηκτικό συνδυασμό ανάμεσα στην οικονομική ανάπτυξη και την όξυνση εσωτερικών αντιθέσεων, επίσης προσπάθησαν να έχουν περισσότερο αυτόνομο ρόλο. Αυτό που κάπως σχηματικά ορίστηκε ως η ανάδυση των BRICS αντανακλά την ανάδυση νέων πόλων καπιταλιστικής συσσώρευσης μέσα στο παγκόσμιο σύστημα. Με αυτή την έννοια, αυτή τη στιγμή υπάρχει ένας ανταγωνισμός ανάμεσα σε διαφορετικούς πόλους και πρότυπα ανάπτυξης και συσσώρευσης και αυτό αποτελεί και το υλικό υπόβαθρο των εντάσεων και των συγκρούσεων μέσα στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα. 13. Οι ΗΠΑ δοκιμάζουν να προσανατολιστούν στο νέο τοπίο μέσα από ένα συνδυασμό επιθετικότητας και προσπάθειας διαμόρφωσης νέων ισορροπιών. Αυτό προκύπτει από δύο πλευρές: από τη μια οι ΗΠΑ δεν έχουν αποκλίνει σημαντικά από τη στρατηγική επιλογή τους τις τελευταίες δεκαετίες να έχουν εκείνη τη στρατιωτική υπεροπλία και ικανότητα επέμβασης που να τις κάνει εγγυητή συνολικά της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας, έτσι ώστε με την πολιτικοστρατιωτική ισχύ να αναπληρώνουν τις υποχωρήσεις στην οικονομία. Από την άλλη, οι ΗΠΑ επιμένουν σε μια επιθετική πολιτική εγγύησης της ελεύθερης πρόσβασης στις ενεργειακές ροές και τις ροές πρώτων υλών. 14. Στη Λατινική Αμερική κλιμακώνουν την επιθετικότητά τους, τόσο στο επίπεδο της προσπάθειας υπονόμευσης των αριστερών κυβερνήσεων όσο και στην στήριξη των φιλοαμερικανικών καθεστώτων, επενδύοντας στην όλο και μεγαλύτερη στρατιωτική παρουσία τους στο όνομα του «πολέμου κατά των ναρκωτικών». Αυτό περιλαμβάνει μορφές οικονομικής υπονόμευσης, μορφές πολιτικής παρέμβασης (καθοδηγούμενα «κινήματα» όπως αυτό στη Βενεζουέλα) αλλά και την αυξανόμενη στρατιωτικοποίηση και αυταρχικοποίηση των καθεστώτων που παραμένουν φιλικά προς τις ΗΠΑ, παράλληλα με την εμπέδωση συνθηκών άγριας εκμετάλλευσης. 15. Στην Μέση Ανατολή, παρά τα βήματα για απεμπλοκή, στην πραγματικότητα οι ΗΠΑ εξακολουθούν να βυθίζονται ακόμη πιο βαθιά μέσα στη σύγκρουση. Η προσπάθεια να εκμεταλλευτούν τα κινήματα τύπου «Αραβικής Άνοιξης» για να μπορέσουν να αλλάξουν το συσχετισμό όχι μόνο δεν ευοδώθηκε αλλά και έχει και αντίστροφα αποτελέσματα, όπως έδειξε η Λιβύη. Στη Συρία, όπου οι ΗΠΑ ξεδίπλωσαν και έναν επιθετικό σχεδιασμό απέναντι στη Ρωσία, το καθεστώς Άσαντ αντέχει, την ίδια ώρα που η ανάπτυξη του ISIS γεννά αποσταθεροποιητικές τάσεις σε ευρύτερη κλίμακα. Αυτό εξηγεί και το νέο γύρο επιθετικότητας στην περιοχή, η οποία ενισχύεται και από την επένδυση του Ισραήλ στη «διαχείριση της αποσταθεροποίησης», ώστε να μπορεί να συνεχίζει την αποικιοκρατική πολιτική του. Συνολικά, ο συνδυασμός ανάμεσα στην παταγώδη αποτυχία ένοπλης εξαγωγής «δημοκρατίας» και «οικονομίας της αγοράς», στην προσπάθεια των ισχυρών καθεστώτων του Κόλπου να παίξουν τους δικούς τους σχεδιασμούς (και να αποφύγουν και συγκρούσεις στο εσωτερικό τους) και στην ιμπεριαλιστική υποδαύλιση εθνικών, θρησκευτικών και φατριαστικών αντιθέσεων που ούτως ή άλλως παρέμειναν ενεργές, διαμορφώνει ένα καθεστώς έντασης και αποσταθεροποίησης στην περιοχή που επικαθορίζεται από τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Η αποδιάρθρωση του Ιράκ, το ανοιχτό ερώτημα του Κουρδικού, η επιστροφή μιας εκδοχής τζιχαντισμού που δεν εντάσσεται εύκολα σε σχεδιασμούς, όλα αυτά συνιστούν τη νέα εκρηκτική κατάσταση στη Μέση Ανατολή. Σε αυτό συνείσφερε και η αδυναμία των κινημάτων της λεγόμενης «Αραβικής Άνοιξης» να διατυπώσουν μια αυτόνομη πολιτική, πράγμα που άφησε περιθώριο επιστροφής στο προσκήνιο είτε εκπροσώπων των παλαιών καθεστώτων (π.χ. ο στρατός στην Αίγυπτο) ή των παραλλαγών Τζιχαντισμού. Σε αυτό το φόντο, η αντίσταση της Γάζας και συνολικά ο συνεχιζόμενος αγώνας των Παλαιστινίων απέναντι στη ρατσιστική πολιτική του κράτους του Ισραήλ, τη στήριξη του ιμπεριαλισμού και την υποκρισία των αραβικών κυβερνήσεων, έχει ιδιαίτερη σημασία και στέλνει μήνυμα 9\n10 Αριστερή Ανασύνθεση Δεκέμβρης 2014 ελπίδας. Μαζί με την ηρωική αντίσταση των Κούρδων στο Κομπάνι διαμορφώνει παραδείγματα αντίστασης και αγώνα με ευρύτερο αντίκτυπο. 16. Στην Ουκρανία είχαμε και έχουμε μια σημαντική κλιμάκωση και μια τομή ως προς την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα. Οι ΗΠΑ επιδιώκουν με τη συναίνεση των Ευρωπαίων, παρά τους κινδύνους από τη διακύβευση των ενεργειακών ροών από τη Ρωσία, να κάνουν μια επιθετική κίνηση απέναντι στη Ρωσία, περιορίζοντας την επιρροή της. Η επιθετικότητα των Δυτικών, η στήριξή τους στην κυβέρνηση του Κιέβου, η συνέχιση των πολεμικών συγκρούσεων στις ανατολικές επαρχίες είναι έκφραση αυτού του ευρύτερου ανταγωνισμού. Το ίδιο ισχύει και για την προσπάθεια να παρουσιαστεί από τους δυτικούς η Ρωσία ως αποσταθεροποιητική δύναμη. Αυτό δεν αναιρεί ότι μέσα στην αντίσταση των ανατολικών επαρχιών υπάρχουν αντιφασιστικά στοιχεία και δράση δυνάμεων με αριστερό προσανατολισμό και σίγουρα δεν πρόκειται για απλά ενεργούμενα της Ρωσίας. Είναι αναγκαίο να εκφραστεί η αμέριστη αλληλεγγύη μας στον εξεγερμένο λαό της Ανατολικής Ουκρανίας και ειδικά στις κομμουνιστικές - αριστερές δυνάμεις εντός των εξεγερμένων και να ολοκληρωθεί νικηφόρα η πάλη τους, κάτι που θα είναι νέο ισχυρό χτύπημα στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των δυτικών. 17. Συνολικά, όλα αυτά διαμορφώνουν μια συνθήκη αυξημένης πόλωσης στο διεθνές επίπεδο και τη διαμόρφωση συγκρουόμενων πόλων και ανταγωνιστικών μπλοκ. Οι ΗΠΑ, η ΕΕ και οι σύμμαχοί τους ολοένα και περισσότερο συμπεριφέρονται ως ένα επιθετικό μπλοκ απέναντι στη Ρωσία και την Κίνα, όπως απέναντι και σε άλλους σχηματισμούς των BRICS. Αυτός ο ανταγωνισμός δεν παίρνει μόνο οικονομικές αλλά και γεωπολιτικές μορφές και φορτίζει όλες τις περιφερειακές συγκρούσεις που σήμερα είναι σε εξέλιξη. Παρότι δεν είναι βέβαιο ότι στο άμεσο μέλλον θα πάρει κεντρική πολεμική μορφή, εντούτοις είμαστε σε μια εποχή που το ενδεχόμενο του πολέμου μεγάλης κλίμακας γίνεται όλο και πιο πιθανό ως έκφραση της κλιμάκωσης της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας. Η κλιμάκωση της έντασης γύρω από την Ουκρανία μπορεί να θεωρηθεί και προμήνυμα ευρύτερων ανακατατάξεων. Η τρέχουσα ανακίνηση από τις δυτικές κυβερνήσεις μιας εικόνας σύγκρουσης γύρω από τη Μέση Ανατολή (και όχι μόνο) ανάμεσα στη Δύση και το «Ισλάμ» εξυπηρετεί την τρέχουσα ιμπεριαλιστική επιθετικότητα, όπως επίσης και - στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών - την εμπέδωση μορφών ρατσισμού. Όσο αντιδραστικές και εάν είναι ορισμένες από τις εκδοχές ένοπλου «τζιχαντισμού» (άλλωστε είναι γέννημα της ήττας και υποχώρησης προοδευτικών ρευμάτων της Αριστεράς, του αραβικού εθνικισμού και των αντιαποικιακών κινημάτων), άλλο τόσο ισχύει ότι η γενικευτική αναφορά στο «Ισλάμ» δεν εξηγεί ούτε τις δυναμικές ούτε τις αντιφάσεις σήμερα. 18. Συνολικά, αυτές οι συγκρούσεις αποτυπώνουν και την πραγματική τρέχουσα αδυναμία να αναδειχτεί και ηγεμονική δύναμη ή συνασπισμός στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα. Οι ΗΠΑ κατοχύρωσαν τη θέση τους και εγγυώμενες την άμυνα της «Δύσης» απέναντι στον «κομμουνιστικό κίνδυνο» αρχικά, την «τρομοκρατία» μετά, αλλά και προσφέροντας ένα πρότυπο καπιταλιστικής συσσώρευσης, φορντικό αρχικά, νεοφιλελεύθερο μετά, ένα πρότυπο «φιλελεύθερης δημοκρατίας», τη μαζική κατανάλωση και μια εκδοχή «μαζικής κουλτούρας». Αυτή τη θέση δεν μπορούν να τη διατηρήσουν εύκολα. Διατηρούν υπεροπλία αλλά το εξοπλιστικό χάσμα σταδιακά καλύπτεται, δεν είναι ο ηγεμονικός πόλος συσσώρευσης, έστω και εάν διατηρούν κομβικό ρόλο στις χρηματοπιστωτικές ροές, άλλα πρότυπα καπιταλιστικής συσσώρευσης με περισσότερο πατερναλιστικές κρατικές πρακτικές εμφανίζονται, άλλοι πόλοι «μαζικής» κουλτούρας αναδύονται. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι οι άλλοι πόλοι και κύρια η Κίνα - ή ένας άξονας Κίνας και Ρωσίας - αυτή τη στιγμή έχουν καταφέρει να αναδυθούν ως δυνάμει ηγεμονικοί σε παγκόσμια κλίμακα. Αυτό εξηγεί γιατί είμαστε σε περίοδο συγκρούσεων για την ηγεμονία μέσα στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα, 10\n11 Προγραμματικό Κείμενο για την Ε Συνδιάσκεψη σε περίοδο αστάθειας και εντάσεων, σε περίοδο ανακατατάξεων. Αυτό σημαίνει ότι μπαίνουμε σε μια περίοδο πιο βίαιη, με το ενδεχόμενο και του πολέμου να αναβαθμίζεται. Μια περίοδος περισσότερων συγκρούσεων, εντάσεων και ανακατατάξεων είναι περίοδος ρηγμάτων και άρα μεγαλύτερων ευκαιριών για κινήματα να κάνουν τομές σε δυνάμει «αδύναμους κρίκους». Παρότι, είναι προφανές ότι δεν υπάρχει κάποιος «προοδευτικός» γεωπολιτικός πόλος, είναι σαφές ότι η απουσία μονοκρατορίας, η εμφάνιση πολυπολικών δυναμικών, οι αντιφάσεις που συναντούν οι δυτικοί ιμπεριαλιστές αντικειμενικά δίνει μεγαλύτερες δυνατότητες σε επίπεδο κοινωνικών σχηματισμών ώστε εν δυνάμει ιστορικά μπλοκ με ηγεμονία των δυνάμεων της εργασίας να δοκιμάσουν να χαράξουν ανεξάρτητες πορείες. 19. Σε αυτό το σκηνικό πόλωσης, οι πολιτικές δυνάμεις στους δυτικούς σχηματισμούς και ιδιαίτερα στην Ευρώπη προσανατολίζονται με ανάλογο τρόπο. Οι νεοφιλελεύθερες και σοσιαλφιλελεύθερες απόψεις ταυτίζονται με τον πυρήνα της Αμερικανικής επιθετικότητας και την λογική της κλιμάκωσης της έντασης σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή, στηρίζουν πιο ανοιχτά παρά ποτέ το κράτος του Ισραήλ και τροφοδοτούν την ισλαμοφοβία. Οι ακροδεξιές απόψεις στηρίζουν την ισλαμοφοβία αλλά, ταυτόχρονα, σε αρκετές περιπτώσει,ς τονίζουν την ανάγκη μη ταύτισης με τις ΗΠΑ ή έλκονται από πλευρές της πολιτικής των Brics. Οι μόνες δυνάμεις που παραμένουν αμήχανες είναι εκείνες οι δυνάμεις της Αριστεράς που επιμένουν σε μια λογική κοσμοπολιτισμού και ευρωπαϊσμού, που αδυνατούν να διαβάσουν τις αντιθέσεις για να χαράξουν μια μάχιμη κατεύθυνση, αφήνοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων στις αστικές δυνάμεις και την ακροδεξιά. 20. Με αυτή την έννοια αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση η διαμόρφωση ενός σύγχρονου αντιιμπεριαλισμού. Σε πείσμα ενός γραμμικού διεθνισμού και μια λογικής «παγκόσμιας επανάστασης», που εύκολα μπορεί να χειραγωγηθεί από τον ευρωπαϊσμό και τον αστικό κοσμοπολιτισμό και τις αυταπάτες για μια «παγκόσμια κοινωνία των πολιτών», αυτό που χρειάζεται είναι η ρήξη με τον ιμπεριαλισμό, η αποδέσμευση από τα πολιτικά, στρατιωτικά, οικονομικά και ιδεολογικά δίκτυα που ορίζουν το πλέγμα της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας και η διεκδίκηση της εθνικής ανεξαρτησίας ως κατεξοχήν έκφρασης της δυνατότητας ενός δυνάμει ιστορικού μπλοκ των υποτελών τάξεων να πάρει τις τύχες μιας χώρας στα χέρια του. Αυτό αντικειμενικά βάζει και το θέμα της άμυνας ως υπεράσπιση των κοινωνικώνλαϊκών κατακτήσεων και της δυνατότητας κοινωνικού μετασχηματισμού απέναντι στην ιμπεριαλιστική υπονόμευση. Βάζει ακόμη, σε άλλες βάσεις, την ίδια την έννοια της «εξωτερικής πολιτικής» με έμφαση στην ανεξαρτησία, την αλληλεγγύη στα κινήματα, τη «διπλωματία των λαών», τις συναλλαγές και συνεργασίες με κριτήριο την αμοιβαία ωφέλεια. Στην προπαγάνδα των αστικών και ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ότι αυτό σημαίνει «περιπέτειες» και «κινδύνους», η απάντηση μιας σύγχρονης αντιιμπεριαλιστικής Αριστεράς είναι ότι σε πραγματικούς κινδύνους και περιπέτειες οδηγεί σήμερα πολύ περισσότερο η εμπλοκή στους επιθετικούς ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, ο εγκλωβισμός μέσα στον ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό, οι επιπτώσεις από την ιμπεριαλιστική «διαχείριση της αποσταθεροποίησης» και τον τρόπο που υποδαυλίζει εστίες έντασης και πολεμικές συγκρούσεις. Αυτός είναι ο κίνδυνος αντίθετα η ρήξη με τον ιμπεριαλισμό είναι ο μόνος δρόμος για την πραγματική ειρήνη. Άλλωστε, όπως έχει δείξει και η πείρα του εργατικού και επαναστατικού κινήματος, η δυνατότητα εκκίνησης επαναστατικών ρήξεων και διαδικασιών δεν μπορεί να υπάρξει με αφηρημένους ταξικούς όρους αλλά μέσα στον επικαθορισμό ανάμεσα στις εσωτερικές αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς μέσα στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα. Μια σύγχρονη επαναστατική στρατηγική δεν μπορεί παρά να διεκδικεί και την όξυνση των ταξικών αντιθέσεων στο εσωτερικό των κοινωνικών σχηματισμών και τη ρήξη με τον ιμπεριαλισμό, να είναι μια εναλλακτική αφήγηση και για την εσωτερική κοινωνική και πολιτική οργάνωση αλλά και για τη θέση μιας χώρας μέσα στο διεθνές σύστημα. 11\n12 Αριστερή Ανασύνθεση Δεκέμβρης 2014 γ. Η εποχή μας: εποχή μεταβατική, εποχή εξεγέρσεων αλλά και τεράτων 21. Σε αυτό το έδαφος μπορούμε να δούμε σε ποια εποχή ζούμε. Εμείς λέμε ότι είναι μια εποχή κρίσης αλλά και μετάβασης, εποχή εξεγέρσεων αλλά και τεράτων. Ζούμε σε μια περίοδο «αλλαγής παραδείγματος» και μετάβασης σε νέα ιστορική περίοδο, τόσο ως προς τις αντικειμενικές τάσεις, όσο και ως προς το εργατικό κίνημα και την Αριστερά. Είμαστε στο τέλος μιας εποχής και στην ανατολή μιας νέας, χωρίς να είναι σαφές ακόμη πώς θα διαμορφωθούν στο τέλος τα πράγματα. Η μεγάλη καπιταλιστική κρίση που ξεκίνησε το δεν σηματοδότησε απλώς την έκφραση των εγγενών αντιφάσεων και του βαθύτερου ανορθολογισμού του κεφαλαιοκρατικού συστήματος. Η μεγαλύτερη και βαθύτερη καπιταλιστική κρίση από τη δεκαετία του 1970 και μετά - κρίση του μοντέλου απόσπασης υπεραξίας, κρίση του ηγεμονικού νεοφιλελεύθερου προτάγματος, κρίση της υπερδιόγκωσης του χρηματοπιστωτικού τομέα της οικονομίας - ήρθε να συνδυαστεί, ιδίως τα τελευταία χρόνια, με την κρίση του σημερινού υπαρκτού ιμπεριαλισμού και των ιεραρχιών του, με την εμφάνιση εντονότερων παρά ποτέ ανταγωνισμών στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα, με τις νέες δυναμικές αποσταθεροποίησης, με τις νέες μορφές κλιμάκωσης των συγκρούσεων. Τι σημαίνει, όμως, ότι ζούμε μια εποχής κρίσης και μετάβασης σε ένα νέο κοινωνικό και πολιτικό «παράδειγμα», αλλά και σε μια νέα αρχιτεκτονική του διεθνούς συστήματος; Το νέο κοινωνικό «παράδειγμα» οι κυρίαρχες δυνάμεις το φαντάζονται ακόμη με όρους μιας ακραίας νεοφιλελεύθερης «φυγής προς τα εμπρός», με μια προσπάθεια ακόμη μεγαλύτερης συντριβής των αντιστάσεων της εργατικής δύναμης, με πολύ μεγαλύτερη αξιοποίηση των πειθαρχικών διατάσεων της κρίσης, με εντονότερη προσπάθεια για καθολική εκμετάλλευση κάθε διάστασης της εργασίας, της διανοητικότητας, ακόμη και του ελεύθερου χρόνου του συλλογικού εργαζομένου. Το νέο πολιτικό υπόδειγμα το φαντάζονται με όρους μιας αυταρχικής μεταδημοκρατίας, με τεράστια εκχώρηση ουσιαστικών δικαιωμάτων απόφασης στις αγορές, εγχώριες και διεθνείς, με ενίσχυση και τελειοποίηση των πρακτικών επιτήρησης και καταστολής, με άρση του διαχωρισμού αστυνομικών και στρατιωτικών επιχειρήσεων, με ένταση των «βιοπολιτικών» πρακτικών και παρεμβάσεων (από την πολιτική και ιδεολογική εκμετάλλευση των «πανικών» για τη δημόσια υγεία ή τις σύγχρονες μορφές ρατσισμού έως τον εθισμό στην καθημερινή βία). Η νέα αρχιτεκτονική του διεθνούς συστήματος είναι πολύ περισσότερο ανταγωνιστική. Η ηγεμονία μεσοπρόθεσμα θα παραμένει ένα διακύβευμα και έτσι οι επεμβάσεις θα γίνονται όλο και πιο βίαιες, όλο και πιο κυνικές, αλλά την ίδια στιγμή θα ανοίγουν και περισσότερα ρήγματα για τα κινήματα και τις αντιστάσεις. 22. Μια τέτοια εποχή κρίσης και μετάβασης, μια εποχή στην οποία γκρεμίζονται προηγούμενες βεβαιότητες και στην οποία μεγάλες μάζες υφίστανται ριζικές ανατροπές στη ζωή τους, που ακυρώνονται προηγούμενοι συμβιβασμοί, ακόμη και άνισοι, είναι και μια εποχή που σωρεύει εκρηκτικά υλικά. Γι αυτό και μιλάμε για μια πρωτόγνωρη εποχή εξεγέρσεων, που με προανάκρουσμα το δικό μας Δεκέμβρη του 2008, εκείνη την εκρηκτική «εικόνα από το μέλλον» που συγκλόνισε τον κόσμο, αλλά και μετά με τις Πλατείες, το Occupy στις ΗΠΑ, τους Ισπανούς Αγανακτισμένους, την Αραβική Άνοιξη - με όλη την τραγικότητά της, το Πάρκο Γκέζι στην Τουρκία, τις διαδηλώσεις στη Βραζιλία, τα νέα φοιτητικά κινήματα, τις αντιδράσεις σε γεγονότα όπως αυτά στο Φέργκιουσον, αποτυπώνει μια βαθύτερη ιστορική τάση, που στον πυρήνα της έχει την εξέγερση της σύγχρονης εργατικής δύναμης, τόσο της ενεργής όσο και της δυνάμει, στο βαθμό που διαρκώς οξύνεται η αντίφαση ανάμεσα στον αυξημένο αλφαβητισμό και την μεγαλύτερη παρά ποτέ εκμετάλλευση, καταπίεση και επισφάλεια. Ότι αυτή η εξεγερσιακή διάθεση βγαίνει, πέραν φυσικά του αναγκαίου και αναπόφευκτου επικαθορισμού της από εθνικές τάσεις και δυναμικές, ως ένα αίτημα δημοκρατικού αυτοκαθορισμού, εξ ου και η συμβολική βαρύτητα της επανοικειοποίησης του δημόσιου χώρου και δυνητικά της δημόσιας σφαίρας, δεν ακυρώνει τη «γείωση» αυτών των τάσεων στις δυναμικές και τις 12\n13 εκρηκτικές αντιφάσεις που διαπερνούν τη σύγχρονη «οντολογία της εργασίας». Προγραμματικό Κείμενο για την Ε Συνδιάσκεψη 23. Είναι, όμως, και εποχή τεράτων. Και είναι εποχή τεράτων, ακριβώς γιατί, όταν καταρρέουν προηγούμενοι συμβιβασμοί, έστω και αυτοί της εποχής του «υπαρκτού νεοφιλελευθερισμού», τότε εμφανίζονται η βία, ο κυνισμός, ο φασισμός. Εμφανίζονται ως η στρέβλωση, η παρονομασία της εξέγερσης, μέσα σε ένα πλαίσιο στην πραγματικότητα ενδοσυστημικό. Είναι η επίφαση εξέγερσης που τελικά διεκδικεί μια κυνική, αυταρχική, πατερναλιστική και κανιβαλική εκδοχή του υπάρχοντος. Ας θυμηθούμε ότι ο φασισμός ήταν ούτως ή άλλως γέννημα της ίδιας βαθιάς περιόδου κρίσης και μετάβασης που γέννησε και την πρώτη επαναστατική έφοδο στο ουρανό. Αυτό μπορεί να εξηγήσει την επιστροφή του φασισμού στην Ευρώπη, έστω και με τη μορφή μιας ξενοφοβικής, ευρωσκεπτικιστικής Δεξιάς, που εκμεταλλεύεται τον φιλοευρωπαϊσμό του μεγαλύτερου μέρους της Αριστεράς, αλλά και την ανάδυση ιδιαίτερα βίαιων, αυταρχικών και βαθιά συντηρητικών εκδοχών ένοπλου τζιχαντισμού, που υποκαθιστούν το κενό άλλων μορφών αντίστασης σε αρκετές περιπτώσεις. 24. Για εμάς η εποχή των εξεγέρσεων και των τεράτων είναι εποχή μεγάλων ευκαιριών αλλά και πραγματικών κινδύνων, δοκιμάζει στρατεύσεις αλλά και αφήνει περιθώρια ώστε μια επαναστατική γραμμή να συναντηθεί με μεγάλες κινήσεις μαζών! Επιτρέπει, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, το αίτημα της κοινωνικής δικαιοσύνης να συναντηθεί και να μπολιαστεί με την αμφισβήτηση της αγοράς ως μηχανισμού κοινωνικού παραλογισμού και τη σύγκρουση με την εξουσία του κεφαλαίου μέσα κι έξω από την παραγωγή το δημοκρατικό αίτημα να γίνει αίτημα συλλογικού κοινωνικού αυτοκαθορισμού και μετασχηματισμού το αίτημα αντίστασης στις διεθνείς αγορές και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις να γίνει αίτημα εθνικής ανεξαρτησίας και αμφισβήτησης συνολικά του ιμπεριαλισμού. Από την άλλη μεριά οι κίνδυνοι είναι υπαρκτοί. Από το ενδεχόμενο να προλάβει η επιχείρηση όξυνσης της καταστολής ή οι νέες μορφές επέμβασης να τσακίσουν τις λαϊκές δυναμικές, μέχρι την αποκρουστική δράση των φασιστών, οι κίνδυνοι να έχουμε εναλλαγές ανάμεσα σε εξεγερσιακά ξεσπάσματα και αντιδραστικές παλινορθώσεις είναι παραπάνω από πραγματικοί, όπως επιβεβαιώνουν ορισμένες πλευρές της συγκυρίας όπως η τραγική κατάληξη της «Αραβικής Άνοιξης». Ότι ανοίγει μια εποχή, ή μια νέα συγκυρία, δεν σημαίνει ότι μιλάμε για κάτι που κρίνεται μέσα σε μια σύντομη περίοδο. Αρκεί να αναλογιστούμε ότι η προηγούμενη εποχή κρίσης και μετάβασης ξεκίνησε στις αρχές του 20ου αιώνα, είχε για «γενική πρόβα» την επανάσταση του 1905, οδήγησε σε έναν Παγκόσμιο Πόλεμο, στην πρώτη σοσιαλιστική επανάσταση, σε μια 5ετία επαναστατικής κρίσης ( ), σε μια έρπουσα κρίση, σε μια βαθιά οικονομική κρίση μετά το 1929, στην άνοδο του Φασισμού και του Ναζισμού και στο τέλος έναν άλλο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό σημαίνει πως όταν σκεφτόμαστε με όρους επαναστατικής στρατηγικής, σκεφτόμαστε με όρους μιας περιόδου μέσα στην οποία θα συνεχίσουν να ανοίγουν πραγματικά παράθυρα ευκαιρίας. δ. Ελλάδα: από την οικονομική κρίση στην ηγεμονική κρίση 25. Από το 2008 και μετά ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός βρέθηκε σε μια βαθιά οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση. Η κρίση αυτή δεν ήταν μόνο η εξειδίκευση στην Ελλάδα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Ήταν, ταυτόχρονα, μια εκρηκτική έκφραση της κρίσης της ευρωζώνης και του τρόπου που η οικονομική, νομισματική και θεσμική αρχιτεκτονική του ενιαίου νομίσματος παρόξυνε τις επιπτώσεις της κρίσης μαζί με τις ανισότητες που ούτως ή άλλως πόλωνε. Ήταν, τέλος, μια κρίση του ίδιου του «ευρωπαϊκού δρόμου» ως «Μεγάλης Ιδέας» του ελληνικού καπιταλισμού, κρίση ενός ολόκληρου οικονομικού, κοινωνικού και αναπτυξιακού μοντέλου που είχε 13\n14 Αριστερή Ανασύνθεση Δεκέμβρης 2014 δημιουργηθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Ήταν η κρίση της πρόσδεσης στο σχέδιο της ευρωπαϊκής οικονομικής ολοκλήρωσης και των όποιων αναπτυξιακών δυναμικών υποσχόταν, ήταν κρίση ενός μοντέλου ανάπτυξης που στηρίχτηκε στην παραγωγή κυρίως μη διεθνώς εμπορεύσιμων αγαθών, στην αύξηση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων και στην υπερεκμετάλλευση της φτηνής μεταναστευτικής εργασίας, στην αξιοποίηση και συχνά διασπάθιση των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων, στην ολοένα και αυξανόμενη αύξηση του χρέους, δημόσιου και ιδιωτικού, για να καλύπτονται τα δημόσια ελλείμματα από τον περιορισμό της φορολογίας στο κεφάλαιο, τη φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή, και τα ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών λόγω χαμηλής ανταγωνιστικότητας διεθνώς, την ανάγκη να συντηρούνται αυταπάτες καταναλωτικού ευδαιμονισμού στηριγμένες στο χρέος. Αποδείκνυε με οδυνηρό τρόπο αυτή η κρίση ότι ενώ το ενιαίο νόμισμα μπορούσε να ασκεί πίεση για αναδιαρθρώσεις, μέσα από την έκθεση στον ανταγωνισμό και ταυτόχρονα να εξασφαλίζει σχετικά φτηνές πιστωτικές ροές, στη συγκυρία της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, όξυνε ακόμη περισσότερο τις ανισότητες, οδήγησε σε οριακό σημείο τα ισοζύγια, διαμόρφωσε εκρηκτική συνθήκη για το χρέος. 26. Η πολιτική των μνημονίων δεν ήταν απλώς μια περιοριστική πολιτική για να μπορέσει να γίνει το χρέος βιώσιμο. Ήταν εξαρχής ένα τεράστιο κοινωνικό και πολιτικό πείραμα για την εφαρμογή, μέσω μιας συνθήκης μειωμένης κυριαρχίας και πρωτοφανούς επιτήρησης, της βίαιης αναδιάρθρωσης όλων των πλευρών της παραγωγής αλλά και της αναπαραγωγής. Έδειξε για πρώτη φορά τι σημαίνει η διαδικασία της «ευρωπαϊκής διακυβέρνησης» και, σε συνδυασμό με την «τεχνογνωσία» από τα προγράμματα δομικής προσαρμογής του ΔΝΤ, αποπειράθηκε την πιο βίαιη ανατροπή κατακτήσεων και επιδείνωση των όρων ύπαρξης των λαϊκών τάξεων που δοκιμάστηκε σε ευρωπαϊκό κοινωνικό σχηματισμό εδώ και αρκετές δεκαετίες. Ότι αυτό θα συνδυαζόταν και με έναν τρομακτικό φαύλο κύκλο λιτότητας, ανεργίας και ύφεσης, ήταν τμήμα της στρατηγικής ακριβώς για να αξιοποιηθούν οι πειθαρχικές διαστάσεις της ύφεσης και της παρατεταμένης ανεργίας για να τροποποιηθεί ριζικά ο ταξικός συσχετισμός δύναμης. 27. Η ελληνική αστική τάξη αποδέχτηκε αυτή την πολιτική και την στήριξε με κάθε δυνατό τρόπο. Παρότι η παρατεταμένη ύφεση έπληξε σημαντικές μερίδες της, παρά τους μεγάλους περιορισμούς στην τραπεζική χρηματοδότηση επιχειρήσεων, εντούτοις το ελληνικό κεφάλαιο συμπαρατάχτηκε στο σύνολό του στη μνημονιακή στρατηγική, ιεραρχώντας, πάνω από όλα, τη ριζική τροποποίηση του συσχετισμού δύναμης σε βάρος της εργασίας και επιδιώκει να αναιρέσει όσες κατακτήσεις υπήρξαν, αλλά και να εκμεταλλευτεί το νέο γύρο ιδιωτικοποιήσεων. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλές από τις ρυθμίσεις που πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια ήταν και αποτέλεσμα ρητών υποδείξεων από τη μεριά των εργοδοτικών ενώσεων. Είναι σαφές ότι σήμερα η ελληνική ολιγαρχία βάζει πάνω από όλα την άμεση κερδοφορία της, κύρια μέσα από τη διεύρυνση των λειτουργικών περιθωρίων κέρδους μέσα από την τεράστια μείωση του κόστους εργασίας και όχι την εμπέδωση κάποιου δυναμικού αναπτυξιακού προτύπου, σε πείσμα των σχετικών ρητορειών. Ούτε βέβαια φάνηκε σε κάποια στιγμή να υλοποείται ο υποτιθέμενος στόχος της ανάπτυξης μέσω εξαγωγικών επιδόσεων. Ούτε είναι τυχαίο ότι ακόμη και οι ονομαστικοί ρυθμοί ανάπτυξης που φαίνεται να καταγράφονται προς το τέλος του 2014 σε μεγάλο βαθμό στηρίζονται στην άνοδο του τουρισμού (εν μέρει και ως αποτέλεσμα γεωπολιτικής αστάθειας σε άλλους προορισμούς), έναν κλάδο κατεξοχήν στηριζόμενο και στη φτηνή εργασία, και στη μεγάλη προσπάθεια να αξιοποιηθούν οι ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις. Οι μερίδες που κατεξοχήν συσπειρώνονται είναι μερίδες που θα ωφεληθούν από τις μεγάλες ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις (τουρισμός, εφοπλισμός, εμπόριο, λοιπές υπηρεσίες), κλάδοι που εξαρτώνται από τη δημόσια δαπάνη όπως είναι ο κατασκευαστικός, κλάδοι που σε μεγάλο βαθμό κάνουν δουλειές μέσα από πολιτικές αποφάσεις (ενέργεια). Θύμα αυτού του «προτύπου ανάπτυξης» και το περιβάλλον όπως φαίνεται από καταστροφικές «επενδύσεις» 14\n15 Προγραμματικό Κείμενο για την Ε Συνδιάσκεψη όπως αυτή στη Χαλκιδική. Σήμερα η ελληνική ολιγαρχία δεν είναι σε θέση να προτείνει ένα ηγεμονικό αφήγημα ανάλογο με αυτό π.χ. του εκσυγχρονισμού ή της ευρωπαϊκής προοπτικής. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, υπόσχεται τη διαιώνιση μιας συνθήκης μειωμένων προσδοκιών. Αυτό σημαίνει υποχώρηση της ηγεμονικής της απεύθυνσης, της ικανότητάς της να αποτελέσει πραγματικά ηγετική δύναμη της κοινωνίας. Είναι και αυτό μια πτυχή των στοιχείων ηγεμονικής κρίσης. Αυτό δεν αναιρεί ούτε την επιθετικότητα, ούτε τον κυνισμό της μέσα στη συγκυρία, ούτε τη συνεχή και συστηματική της προσπάθεια να τροποποιήσει σε ακόμη χειρότερη κατεύθυνση τον ταξικό συσχετισμό δύναμης, τακτική στην οποία διευκολύνεται και από την απροθυμία της Αριστεράς σε αρκετές στιγμές να σηκώσει το γάντι της αντίστασης και της προβολής του αναγκαίου «άλλου δρόμου». 28. Ως προς την κατάσταση της αστικής τάξης βλέπουμε τα ακόλουθα. Μερίδες της που εξαρτιόνταν από την εσωτερική αγορά και ζήτηση υφίστανται πίεση. Άλλες μερίδες, περισσότερο προσανατολισμένες στη διαχείριση των ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων και σε κλάδους και δραστηριότητες που ευνοούνται από τη συμπίεση του κόστους εργασίας, ενισχύονται. Ο ηγεμονικός ρόλος των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων διατηρήθηκε, κύρια του εφοπλισμού, του κατασκευαστικού τομέα, των τραπεζών, των ενεργειακών ομίλων. Το εμπορικό κεφάλαιο ενισχύεται, αν και με εσωτερικές εντάσεις κύρια ως προς την κλίμακα στην οποία θα ενισχυθούν οι όμιλοι που πιέζουν για ακόμη μεγαλύτερη απορρύθμιση. Ενισχύονται όμιλοι σχετιζόμενοι με το Real Estate. Εντάσεις ανάμεσα σε τραπεζικό και βιομηχανικό κεφάλαιο υπάρχουν (χρηματοδοτική ασφυξία), αλλά οι διαφορετικές μερίδες ενώνονται στην κοινή απαίτηση για ακόμη μεγαλύτερη συμπίεση του κόστους εργασίας. Καταγράφεται νέα ενίσχυση του τουρισμού. Σε γενικές γραμμές, οι ηγεμονικές μερίδες προσανατολίζονται σε κλάδους που έχουν σχετικά άμεση απόδοση και κερδοφορία και μπορούν να εκμεταλλευτούν την αλλαγή συσχετισμού σε βάρος της εργασίας. Αυτό αφορά τον τουρισμό, τις υπηρεσίες, τις κρατικές προμήθειες, τα δημόσια έργα, την υποκατάσταση δραστηριοτήτων του δημοσίου, την ενέργεια. Δεν αφορά στην ίδια κλίμακα κλάδους υψηλής προστιθέμενης αξίας, μακροπρόθεσμες επενδύσεις ή την παραγωγή γνώσης και τεχνολογίας. Αντικειμενικά, όλα αυτά συνεπάγονται μεσοπρόθεσμα σχετική υποβάθμιση του ελληνικού κεφαλαίου σε σχέση με τους ανταγωνιστές του, παρά τη διατήρηση πλήθους οικονομικών δραστηριοτήτων στα Βαλκάνια, όμως σήμερα οι αστικές μερίδες προκρίνουν την άμεση κερδοφορία. Ο συσχετισμός αυτός και οι όροι συγκρότησης σήμερα του συνασπισμού εξουσίας εξηγούν την προσκόλληση στο ευρώ και τα μνημόνια, τη στήριξη των κυβερνήσεων, το σιγοντάρισμα ακόμη πιο αντιδραστικών λύσεων. Το όραμα της αστική τάξης είναι ακόμη πιο σκληρή εργασία και μέσα σε χειρότερες συνθήκες για τους εργαζομένους, ένας ιδιότυπος επιβιωτισμός πάνω στον οποίο οι κερδοφορίες θα αυξάνουν, χωρίς αυτό να σημαίνει κάποια προοπτική δυναμισμού αλλά απλώς τον ανταγωνισμό εντός των κατώτερων σχετικά θέσεων μέσα στον ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας. Αυτό είναι μια αρνητική εκδοχή ηγεμονίας. Σε αυτή τη φάση ο τρόπος που βλέπει το δικό της «ιστορικό μπλοκ» η αστική τάξη είναι μέσα από μια συμμαχία με ορισμένα τμήματα των παραδοσιακών μικροαστικών στρωμάτων (εκείνα που η συμπίεση του κόστους εργασίας τους ανοίγει περιθώρια επιβίωσης) και το προσωπικό των κατασταλτικών μηχανισμών και από εκεί πέρα απόσπαση συναίνεσης των υποτελών μόνο στο επίπεδο του κυνισμού, του επιβιωτισμού, του ρατσισμού, του φόβου, του «νόμου και της τάξης», χωρίς θετικό όραμα. 29. Η περίοδος των μνημονίων, ο φαύλος κύκλος λιτότητας, ύφεσης και ανεργίας, η καταβαράθρωση της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών, η ριζική περικοπή της δημόσιας δαπάνης, οι αλλεπάλληλες αναδιαρθρώσεις και ο περιορισμός του προσωπικού σε κοινωφελείς πλευρές του κρατικού μηχανισμού διαμόρφωσαν ένα τοπίο κοινωνικής καταστροφής: σωρευτική συρρίκνωση της οικονομίας σχεδόν 25%, εκτίναξη της ανεργίας κοντά στο 15\n16 Αριστερή Ανασύνθεση Δεκέμβρης %, σταθερά ποσοστά ανεργίας νέων πάνω από 50%, μαζική μετανάστευση ιδίως επιστημονικού και τεχνικού δυναμικού, υποχώρηση δεικτών υγείας, εμφάνιση πλήθους μορφών κοινωνικής παθογένειας, διάλυση κρίσιμων υποδομών, επέκταση μορφών φτώχειας. Συνολικά, μια τεράστια υποχώρηση για ολόκληρη την κοινωνία. 30. Απέναντι σε αυτό το τοπίο η όποια μερική επιστροφή σε ονομαστικούς ρυθμούς ανάπτυξης σε κανένα βαθμό δεν συνιστά έξοδο από την κρίση. Αντίθετα, ύστερα από μια τόσο μεγάλη και παρατεταμένη απαξίωση παραγωγικών δυνατοτήτων είναι σαφές ότι η ελληνική οικονομία εξακολουθεί να βρίσκεται σε μια πολύ χαμηλότερη αφετηρία. Στην καλύτερη των περιπτώσεων θα έχει αναιμικούς ρυθμούς ανάπτυξης, μικρό δυναμισμό και παράταση της υψηλής ανεργίας και της φτώχειας. 31. Το ζήτημα του χρέους θα παραμείνει κομβικό σε όλη αυτή την περίοδο. Στην πραγματικότητα, η όλη συνθήκη της μνημονιακής επιτήρησης δεν οδήγησε σε απαλλαγή από την υπερχρέωση απλώς μετέφερε την υπερχρέωση προς το μηχανισμό στήριξης. Τόσο η ανάγκη αποπληρωμής του χρέους όσο και οι όροι που εγγράφονται στα αλλεπάλληλα μνημόνια, μαζί με τις απαιτήσεις της ΕΕ για πρωτογενή πλεονάσματα και δυνητικά και ονομαστικά πλεονάσματα, δεν σημαίνουν τίποτα άλλο παρά διαιώνιση της λιτότητας, συνεχή και συστηματική αιμορραγία δημόσιας δαπάνης και επιβολή ενός συνεχούς μηχανισμού οικονομικής αλλά και πολιτικής επιτήρησης. Είναι προφανές ότι ένα τόσο μεγάλο χρέος, δεν μπορεί παρά να συνεπάγεται μνημόνια διαρκείας και διατήρηση τη σημερινής καταστροφικής συνθήκης για μεγάλο διάστημα. Με αυτή την έννοια, η στάση πληρωμών και η διαγραφή του χρέους καθίσταται εκ των πραγμάτων αναγκαστική αφετηρία οποιασδήποτε προοδευτικής και φιλολαϊκής διεξόδου. 32. Την ίδια στιγμή αποδεικνύεται περίτρανα πόσο καταστροφικός ήταν ο ευρωπαϊκός δρόμος. Ακόμη περισσότερο, για πρώτη φορά μέσα από τη δυναμική των αγώνων αλλά και τη βιαιότητα της κρίσης, αναδείχτηκε όχι απλώς ως αίτημα αλλά αντικειμενική ιστορική δυναμική και ενδεχόμενο εγγεγραμμένο στην ίδια την υλικότητα των όρων αναπαραγωγής των ταξικών συγκρούσεων το ζήτημα της ρήξης με τον ευρωπαϊκό δρόμο. Το ευρώ δεν σηματοδότησε ποτέ κάποια πολιτική ευρωπαϊκής συνεργασίας ή σταθερότητας. Εξ αρχής ήταν μια ταξική στρατηγική που ασκούσε πίεση για αναδιαρθρώσεις και για επιδείνωση της θέσης των εργατικών και λαϊκών τάξεων. Όξυνε τις περιφερειακές ανισότητες και διαμόρφωνε όρους κρίσης χρέους. Περιλάμβανε εξαρχής ακραία συνθήκη απώλειας κυριαρχίας σε μια κρίσιμη πλευρά της οικονομικής πολιτικής. Με αυτή την έννοια, η έξοδος από το ευρώ, η απειθαρχία και τελικά η αποδέσμευση απέναντι την ΕΕ από ιδεολογικό αίτημα και οριοθέτηση γίνεται μία από τις υλικές δυναμικές που ανοίγονται μπροστά μας. 33. Καθοριστική πλευρά της ελληνικής συγκυρίας είναι και ένας πρωτοφανής και σχεδόν εξεγερσιακός κύκλος αγώνων στην περίοδο από το 2010 έως και το τέλος του 2012 που περιλάμβανε μια πρωτόγνωρη γκάμα πρακτικών και μορφών πάλης: απεργίες, καταλήψεις, συγκρούσεις, μορφές λαϊκής δημοκρατίας, ανάκτηση του δημόσιου χώρου, αλληλεγγύη, αλλά φυσικά και το μοναδικό πείραμα των Πλατειών. Όλα αυτά δεν εξέφρασαν απλώς την λαϊκή αντίδραση, αλλά ταυτόχρονα έδρασαν ως καταλύτες για την πολιτική κρίση και για τις τεκτονικές αλλαγές στις σχέσεις εκπροσώπησης, άνοιξαν δρόμους ριζοσπαστικοποίησης και επαναπολιτικοποίησης ευρύτερων κοινωνικών κομματιών, σφυρηλάτησαν νέες μορφές ενότητας ανάμεσα στις υποτελείς τάξεις, έδειξαν τη δυνατότητα για νέα ιστορικά μπλοκ, έκαναν την πολιτική κρίση να είναι στα όρια μιας κρίσης ηγεμονίας. Την ίδια στιγμή, το γεγονός ότι αυτή η εκρηκτική κοινωνική δυναμική ξεδιπλώθηκε στο έδαφος μιας προηγούμενης βαθιάς κρίσης σημαντικών 16\n17 Προγραμματικό Κείμενο για την Ε Συνδιάσκεψη πλευρών του οργανωμένου εργατικού και λαϊκού κινήματος αλλά και μιας αδυναμίας της Αριστεράς, σε όλες τις εκδοχές της, να μετασχηματίσει αυτή τη δυναμική σε νέο ηγεμονικό πρόταγμα, είχε ως συνέπεια από ένα σημείο και μετά να υπάρξει μια καμπή, που όμως δεν αναιρεί τα βαθιά και μεγάλα ρήγματα που άνοιξαν στις σχέσεις εκπροσώπησης. 34. Το βάθος της πολιτικής κρίσης και των στοιχείων κρίσης ηγεμονίας ήταν ιδιαίτερα μεγάλο. Είχαμε μια πρωτόγνωρη ανατροπή στις κοινωνικές συμμαχίες και τις σχέσεις εκπροσώπησης. Το μέγεθος της επίθεσης ήταν τέτοιο που όχι μόνο οδήγησε σε μια χωρίς προηγούμενο απαξίωση των εργατικών στρωμάτων αλλά και έπληξε τα μικροαστικά στρώματα, τόσο τα παραδοσιακά όσο και τα νέα, με έναν τρόπο που δεν είχαν πληγεί ποτέ στο παρελθόν. Στην πραγματικότητα, από την Κατοχή και μετά ποτέ δεν είχε υπάρξει μια τόσο βίαιη ανατροπή υλικών όρων και σε τόσο σύντομο διάστημα. Η πολιτική συμπύκνωση της επίθεσης, μέσα από το μηχανισμό της τροϊκανής επιτήρησης διαμόρφωσε μια συνθήκη αναίρεσης κάθε εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας. Αυτό, με εκρηκτικό τρόπο, συνένωσε αντιστάσεις και διεκδικήσεις σε ένα κοινό αίτημα ταυτόχρονα δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Η ωμότητα της αστυνομικής βίας, ιδίως το καλοκαίρι του 2011, επέτεινε αυτή την αίσθηση ακόμη περισσότερο. Το ξεδίπλωμα των κινητοποιήσεων όχι μόνο πήρε μια πρωτόγνωρη διάσταση, κλίμακα και εξεγερσιακό χαρακτήρα, αλλά και ήταν κομβικό για τη διαμόρφωση μιας νέας ποιότητας, ανώτερης και πιο πολιτικής, λαϊκής ενότητας μέσα στον αγώνα. Ταυτόχρονα, διαμόρφωσε στοιχεία μιας εναλλακτικής δημόσιας σφαίρας με αφετηρία τις πλατείες, μιας νέας πολιτικοποίησης και στοιχεία μιας νέας συλλογικότητας. Η τεράστια πολιτική κρίση αποτυπώθηκε και σε τεκτονικές αλλαγές στο πολιτικό σύστημα, με αφετηρία την αποδιάρθρωση του ΠΑΣΟΚ αλλά και σε μεγάλο βαθμό της ΝΔ και την πρωτόγνωρη εκλογική άνοδο της Αριστεράς. Η κοινωνική συμμαχία που διαμορφώθηκε μέσα από τη συνάντηση στους αγώνες, στην πραγματικότητα είχε στοιχεία όχι ενός αθροίσματος αιτημάτων, αλλά μιας ανασημασιοδότησης του λαού ως συλλογικού υποκειμένου αυτοκαθορισμού και ως εν δυνάμει ιστορικού μπλοκ, ως μιας συμμαχίας των δυνάμεων της εργασίας, της γνώσης και του πολιτισμού. Ότι εκλογικά αυτή η δυναμική εκφράστηκε μέσω του ΣΥΡΙΖΑ (εξαιτίας της παρουσίας του στα κινήματα και του τρόπου που περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη τάση έβαλε το 2012 το ερώτημα της κυβερνητικής εξουσίας) δεν σημαίνει ότι η δυναμική εξαντλείται στα όρια αυτής της πρότασης αντίθετα, έχει πολύ μεγαλύτερο βάθος, αντιπροσωπεύει ένα πολύ ευρύτερο αίτημα κοινωνικού μετασχηματισμού. 35. Η άνοδος της ακροδεξιάς Χρυσής Αυγής αποτέλεσε επίσης μια κομβική έκφραση της πολιτικής κρίσης. Η εκρηκτική εκλογική άνοδός της είναι επίσης έκφραση των τεράστιων πολιτικών μετατοπίσεων που είναι σε εξέλιξη μέσα στην ελληνική κοινωνία. Η Χρυσή Αυγή σε ένα μέρος των λαϊκών στρωμάτων φαντάζει ταυτόχρονα «αντισυστημική» και σε σύγκρουση με το πολιτικό σύστημα ενώ έχει μια ιδεολογία που είναι σε συνέχεια με τον κυρίαρχο ιδεολογικό λόγο (πατριαρχία, σεξισμός, συντηρητισμός, ιεραρχία, αυταρχισμός, ρατσισμός). Πέρα από την αναδίπλωση τμήματος του παραδοσιακού ακροατηρίου της Δεξιάς σε φασίζουσες πρακτικές, η διεύρυνση της επιρροής της Χρυσής Αυγής αποτύπωσε και τα ελλείμματα της απεύθυνσης της Αριστεράς, την αδυναμία της να μπορέσει να αποκτήσει γείωση σε κρίσιμα τμήματα των λαϊκών τάξεων, η υποτίμηση που έδειξαν τμήματά της για την τοποθέτηση σε σχέση με τη συνθήκη μειωμένης εθνικής κυριαρχίας που επιβάλλεται σήμερα. Για να ξεριζωθεί χρειάζεται ένα αντιφασιστικό κίνημα που να συνδυάσει την πάλη στις γειτονιές και το δρόμο με τη προσπάθεια για να ξεδιπλωθεί μια άλλη ηγεμονία προς τα λαϊκά στρώματα που να τα βοηθά να αναγνωρίζονται σε μια ριζοσπαστική κατεύθυνση και να στρέφονται προς τη συλλογική διεκδίκηση και όχι την εξατομικευμένη απελπισία. 17\n18 Αριστερή Ανασύνθεση Δεκέμβρης 2014 ε. Η κατάσταση των υποτελών τάξεων και το ερώτημα ενός ιστορικού μπλοκ 36. Μέσα στη συγκυρία επεκτείνονται τα στρώματα της εργατικής τάξης και ταυτόχρονα επιδεινώνεται η θέση τους ως αποτέλεσμα της κρίσης και της αστικών πολιτικών. Διαφωνούμε με τα μηχανιστική σχήματα που με βάση την μείωση των βιομηχανικών εργατών στις παραδοσιακές μεταποιητικές βιομηχανίες μιλούν για τέλος της εργατικής τάξης. Δεν υποτιμούμε την πολιτική σημασία που έχει η αποδιάρθρωση, εδώ και πολύ καιρό, των μεγάλων χώρων συγκέντρωσης της εργατικής τάξης, αλλά αυτό δεν αναιρεί ότι τα στρώματα που στηρίζονται κυρίως στην πώληση της εργατικής τους δύναμης για να επιβιώσουν (ανεξαρτήτως της τυπικής μορφής της εργασιακής τους σχέσης - αφού ήδη από τη δεκαετία του 1990 ένα μέρος των «αυτοαπασχολούμενων» είναι στην πραγματικότητα μισθωτοί) στην πραγματικότητα έχουν αυξηθεί. Αυτό αφορά τους εργαζομένους στην παραγωγή, στις τηλεπικοινωνίες - υποδομές που είναι παραγωγικοί κλάδοι, τους εργαζομένους στις υπηρεσίες (μερικές από τις οποίες είναι «βιομηχανίες» όπως η εστίαση ή ο τουρισμός), στις ΔΕΚΟ, τους εργαζομένους στο εμπόριο. Αφορά φυσικά και τη μεγάλη (παρά τη σχετική μείωση εντός της κρίσης) μάζα μεταναστευτικής εργασίας που απασχολείται κυρίως σε θέσεις υποαμειβόμενης και ανασφάλιστης ανειδίκευτης εργασίας. Αυτή η πολυμορφία κοινωνικών πρακτικών των στρωμάτων της εργατικής τάξης, που σε αρκετές περιπτώσεις περιλαμβάνει και σημαντικές δεξιότητες, μπορεί να μην περιέχει τόσο έντονα την «κοινή φιγούρα» όπως ήταν κάποτε ο βιομηχανικός εργάτης ή ο οικοδόμος, αλλά δεν παύει να έχει κοινές εμπειρίες στην εκμετάλλευση, στην εργοδοτική αυθαιρεσία, στην επισφάλεια και τη μισθολογική υποβάθμιση, στην ανεργία. Η παρατεταμένη ανεργία που έφερε η οικονομική κρίση και τα μνημόνια, η αδυναμία πρόσβασης στην αγορά εργασίας, η επισφάλεια μπορεί να γεννά διάφορα αντανακλαστικά, να διαλύει κοινές πρακτικές, να αποτελεί το έδαφος και για ριζοσπαστικές πρακτικές αλλά και για αντιδραστικές μορφές ρατσιστικού κανιβαλισμού, αλλά αυτό δεν αναιρεί πως ο κύριος όγκος των ανέργων ταξικά εντάσσεται στη (δυνάμει) εργατική τάξη. 37. Τα στρώματα που συνήθως κατατάσσουμε στη νέα μικροαστική τάξη, δηλαδή στρώματα μισθωτής εργασίας ή / και αυτοαπασχολούμενα τα οποία έχουν κοινό χαρακτηριστικό την ειδική σχέση με την εξειδικευμένη και επιστημονική εργασία και την πόλωση προς θέσεις περισσότερο επιτελικές και σχεδιασμού, έχουν υποστεί σημαντικές μετατοπίσεις μέσα στην περίοδο που διανύουμε. Η τάση μισθολογικής υποβάθμισης σε σχέση με το είδος της εργασίας που προσφέρουν, η αυξανόμενη επισφάλεια ιδίως για τους νέους, τάσεις που προϋπήρξαν της κρίσης, σήμερα παίρνουν ιδιαίτερα έντονα στοιχεία. Η τεράστια ανεργία, η μεγάλη μισθολογική υποβάθμιση, η διάλυση μεγάλων κλάδων, η συμπίεση προς τα κάτω ως προς τα εργασιακά καθήκοντα, ο περιορισμός ή ακόμη και η ακύρωση μορφών ανοδικής κινητικότητας, οι βίαιες αλλαγές στις καταναλωτικές πρακτικές και η αναγκαστική αλλαγή τρόπου ζωής, σε μεγάλο βαθμό αντιστρέφουν την τάση που υπήρξε από τη δεκαετία του 1980 και μετά και ιδίως από τη δεκαετία του 1990 για μια απόσπαση συναίνεσης αυτών των στρωμάτων στη στρατηγική του εκσυγχρονισμού, είτε μέσα από υλικές είτε μέσα από φαντασιακές παραχωρήσεις και οράματα κοινωνικής ανέλιξης. Η αλλαγή αντικειμενικής τοποθέτησης μέσα στη συγκυρία αυτών των στρωμάτων ήταν μία από τις βασικές αλλαγές στις κοινωνικές συμμαχίες και στις σχέσεις εκπροσώπησης τα τελευταία χρόνια της κρίσης. Αυτή η αντικειμενική πόλωση πιο κοντά σε πρακτικές και αναγνωρίσεις των εργατικών στρωμάτων, αυτό το σπάσιμο της αυταπάτης «είμαστε μεσαία τάξη», είναι ιδιαίτερα κομβική. Προφανώς και σήμερα υπάρχουν τμήματα που έχουν ανοδική πορεία, αλλά ο κύριος όγκος πιέζεται προς τα κάτω. Ας μην ξεχνάμε ότι σε μια περίοδο αυξανόμενου αλφαβητισμού της εργατικής δύναμης, τέτοια στρώματα γίνονται κομβικά μέσα στην όλη άρθρωση του συλλογικού 18\n19 Προγραμματικό Κείμενο για την Ε Συνδιάσκεψη εργαζόμενου, ενώ, την ίδια στιγμή, οι κυρίαρχες στρατηγικές και η προσπάθεια έντασης της εκμετάλλευσης αυτών των στρωμάτων σημαίνουν ότι σε κάποιες περιπτώσεις τα όρια ανάμεσα σε αυτά τα στρώματα και την εργατική τάξη αίρονται. Άρα διαμορφώνονται δυνατότητες για μια άλλη συμμαχία, με κομβικό στοιχείο την κοινή ταυτότητα εργαζομένου, την κοινή αντιπαλότητα στον εργοδότη αλλά και το κράτος με τις πολιτικές λιτότητας, αλλά και τον κοινό οραματισμό για μια διαφορετική και πιο δίκαιη κοινωνική οργάνωση. 38. Οι εργαζόμενοι στο δημόσιο σε όλη την περίοδο της κρίσης έχουν βρεθεί σε πολύ μεγάλη οικονομική και κοινωνική πίεση, καθώς πέραν των μειώσεων μισθών είχαμε και τις απολύσεις και διαθεσιμότητες. Δεν είναι τυχαίο ότι είχαμε και φαινόμενα ριζοσπαστικοποίησης σε τέτοια στρώματα, έστω και εάν εμφανίστηκαν και διαιρέσεις ή ακόμη και διαφορές με όρους γενεών (διαρκής επιδείνωση της θέσης των νεώτερων, με παράλληλη προσπάθεια απόσπασης συναίνεσης κάποιων εκ των παλαιοτέρων). Σε κάποιες περιπτώσεις αυτό σήμαινε και μια εκ νέου κριτική εξέταση των όρων και του περιεχομένου της εργασίας και μια προσπάθεια διεκδίκησης του κοινωνικά χρήσιμου χαρακτήρα της εργασίας τους, είτε αυτό αφορά τις κοινωφελείς δραστηριότητες, είτε τις δραστηριότητες που άπτονται της υπεράσπισης και συλλογικών δικαιωμάτων. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό γιατί αυτό σημαίνει μια πιο οργανική στράτευση τέτοιων στρωμάτων στο πλευρό της εργατικής τάξης. Και εδώ σημειώνεται μια τάση προς την υπέρβαση προηγούμενων αυταπατών ή στοιχείων της μικροαστικής ιδεολογίας, όπως αυτή είχε διαμορφωθεί στην περίοδο του εκσυγχρονισμού. Από την άλλη, υπάρχουν και μεγάλες πολώσεις. Η μετατόπιση όσων εργάζονται στους κατασταλτικούς μηχανισμούς προς τους φασίστες δείχνει τη σαφή πόλωσή τους προς μια καθεστωτική λογική και τους κάνει κατεξοχήν κοινωνική κατηγορία στήριγμα της κυρίαρχης πολιτικής. Από την άλλη, στις ανώτερες μερίδες της κρατικής γραφειοκρατίας, τόσο σε όσους προέρχονται από την υπαλληλική ιεραρχία όσο και αυτούς που κινούνται μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (σύμβουλοι κ.λπ.), είναι σαφές ότι βρίσκουμε κατηγορίες που βρίσκονται με σαφήνεια προς τη μεριά του συνασπισμού εξουσίας. 39. Σε όλο αυτό το φόντο έχει σημασία ότι ολοένα και περισσότερο εργαζόμενοι που το αντικείμενο και η φύση της εργασίας τους έχει σχέση με τη γνώση, τις πολιτιστικές πρακτικές, αλλά και τη φροντίδα άλλων ανθρώπων, πρακτικές που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχουν ένα δημιουργικό και χρήσιμο χαρακτήρα αισθάνονται και βιώνουν μια αυξανόμενη απαξίωση στον πυρήνα της εργασίας τους. Είναι και αυτό κομμάτι των εκρηκτικών αντιφάσεων που διαπερνούν σήμερα τις δυνάμεις της εργασίας και ταυτόχρονα στοιχείο ενισχυτικό προς τη διαμόρφωση ενός σύγχρονου ιστορικού μπλοκ στην πορεία για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. 40. Η νεολαία ως υποψήφια εργατική δύναμη βρίσκεται κυριολεκτικά στο στόχαστρο. Ένα μεγάλο φάσμα από αναδιαρθρώσεις στον εκπαιδευτικό μηχανισμό αποσκοπούν στο να προεγγραφούν στο εσωτερικό της όλες οι νέες συνθήκες μέσα στην αγορά εργασίας, η επισφάλεια, ο ριζικός περιορισμός των τυπικών δικαιωμάτων, οι νέες ιεραρχίες, συνολικά μια κατάσταση όπου οι αυξημένες δεξιότητες δεν θα μεταφράζονται και σε αυξημένα δικαιώματα. Η τρομακτική αύξηση της ανεργίας και η εισαγωγή ακόμη και τυπικών μέτρων που ορίζουν δυσμενέστερες συνθήκες για τους νέους εργαζομένους έχουν επιδεινώσει τρομακτικά τη θέση της νεολαίας. Οι αλλαγές στο σχολείο, με το Νέο Λύκειο σε συνδυασμό με την οικονομική δυσπραγία των εργατικών οικογενειών έχουν υψώσει νέα τείχη αποκλεισμών και ταξικών φραγμών. Το νέο σχολείο και η μεγάλη πίεση προς την τεχνική εκπαίδευση αποτυπώνουν την αυξημένη ταξικότητα και την προσπάθεια εμπέδωσης συνθήκης μειωμένων προσδοκιών σε μεγάλα τμήματα των λαϊκών τάξεων. Οι πρακτικές πειθάρχησης και καταστολής εντείνονται. Η μετανάστευση εντείνεται διαμορφώνοντας μια αίσθηση «χαμένης γενιάς». Όλα αυτά διαμορφώνουν το έδαφος 19\n20 Αριστερή Ανασύνθεση Δεκέμβρης 2014 για αυξημένη ριζοσπαστικοποίηση των νέων και για μεγάλες νεολαΐστικες εκρήξεις παρ όλη την πίεση από την ανεργία και την αίσθηση έλλειψης ελπίδας. Η ίδια η υφή των αναδιαρθρώσεων στους χώρους αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης, ο τρόπος που προσπαθούν να προεπικυρώσουν τις αναδιαρθρώσεις και τις αλλαγές μέσα στην αγορά εργασίας διαμορφώνουν αντικειμενικά πεδίο συμμαχίας με τους εργαζομένους. Με αυτή την έννοια, πολύ περισσότερο παρά ποτέ, η νεολαία μπορεί να είναι κομμάτι μιας ευρύτερης αντικαπιταλιστικής λαϊκής συμμαχίας, τμήμα ενός δυνάμει ιστορικού μπλοκ. 41. Τα παραδοσιακά μικροαστικά στρώματα μέσα στη συγκυρία της κρίσης δέχονται πολύ μεγάλη πίεση από την ύφεση, την υπερχρέωση την υπερφορολόγηση, αλλά και τις αναδιαρθρώσεις όπως η απελευθέρωση του ωραρίου που κατεξοχήν που απειλεί την ύπαρξή τους. Αυτό μπορεί να εξηγήσει και τις πολιτικές μετατοπίσεις τους. Την ίδια στιγμή μια εκδοχή αυτοαπασχόλησης και δημιουργίας μικρών επιχειρήσεων αποτελεί και τρόπο επιβίωσης έστω και εάν αυτό παίρνει μορφές «αυτοεκμετάλλευσης». Ως προς τις μετατοπίσεις τέτοιων στρωμάτων, αυτές είναι αντιφατικές. Μπορούν όμως να αποτελέσουν τμήμα μιας ευρύτερης αντικαπιταλιστικής συμμαχίας στο βαθμό που αυτό μπορεί να εγγυηθεί την επιβίωσή τους απέναντι στις τάσεις συγκέντρωσης και απαξίωσης, αλλά και απέναντι στην υπερχρέωση και την υπερφορολόγηση. Από την άλλη, όμως, αυτό σημαίνει ένα μετασχηματισμό και των πρακτικών τους και του τρόπου που εντάσσονται τόσο μέσα σε δίκτυα συναλλαγών όσο και σε επίπεδο εργασιακών σχέσεων. Αντί για τις υποσχέσεις ανέλιξης μέσα από υπερεργασία και άγρια εκμετάλλευση που προσφέρουν οι αστικές μερίδες, ένα όραμα παραγωγικής ανασυγκρότησης σε σοσιαλιστική κατεύθυνση θα επιτρέψει στα αυτοαπασχολούμενα στρώματα να ζήσουν καλύτερα εντασσόμενα σε νέα δίκτυα ανταλλαγής και σε συνεταιριστικές πρακτικές. 42. Η αγροτιά στον τόπο μας πιέζεται μέσα σε όλη την περίοδο που διανύουμε κύρια μέσα από την αναδιάρθρωση της αγροτικής παραγωγής ως αποτέλεσμα των πολιτικών της ΕΕ αλλά και των γενικότερων αλλαγών και παγκοσμίως στο αγροτοβιομηχανικό σύμπλεγμα. Η συγκυρία της οικονομικής ύφεσης επίσης είχε επιπτώσεις. Όλα αυτά πατούν πάνω και σε μια σημαντική μείωση του αγροτικού πληθυσμού τα προηγούμενα χρόνια. Την ίδια στιγμή, αλλαγές που έχουν γίνει και στον τραπεζικό δανεισμό αλλά και νέες πρακτικές που επεκτείνονται γοργά όπως η συμβολαιακή γεωργία σημαίνουν νέες μορφές υπαγωγής της αγροτιάς στο κεφάλαιο. Αυτή η σχετική ένταση και των μορφών καπιταλιστικής γεωργίας επιτείνει και την εμφάνιση πολώσεων μέσα στην αγροτιά ανάμεσα στα παραδοσιακά μικροαστικά στρώματα και τις μορφές της αστικής τάξης της υπαίθρου. Γενικά το μεγαλύτερο μέρος της αγροτιάς βρίσκεται σε χειρότερη θέση από ό,τι την περίοδο πριν από την κρίση και οι προοπτικές είναι μια ακόμη μεγαλύτερη επιδείνωση και από την κρίση και από την παραπέρα αλλαγή της ΚΑΠ και από την ένταση των μορφών συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης. Επειδή δεν έχουν καταργηθεί πλήρως οι επιδοτήσεις και επειδή η ζωή στις αγροτικές περιοχές δεν έχει τις άμεσες επιπτώσεις της κρίσης που είχε η ζωή στα αστικά κέντρα, τα αγροτικά στρώματα στην περίοδο της κρίσης δεν είχαν ανάλογη ριζοσπαστικοποίηση με τα στρώματα των πόλεων. Ωστόσο, μεσοπρόθεσμα εκτιμούμε ότι οι εξελίξεις τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο θα συνεπάγονται επιδείνωση της θέσης της αγροτιάς. Αντίθετα, μόνο το μεταβατικό πρόγραμμα και μια κατεύθυνση παραγωγικής ανασυγκρότησης σε σοσιαλιστική κατεύθυνση μπορούν να εγγυηθούν τη βελτίωση της θέσης των αγροτικών στρωμάτων και το πραγματικό ξαναζωντάνεμα της υπαίθρου. 43. Καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση των πολιτικών και κοινωνικών πρακτικών των υποτελών τάξεων μέσα σε όλη την περίοδο που συζητάμε έπαιξαν και οι μαζικές συλλογικές αγωνιστικές πρακτικές. Από τις απεργίες, 20


Η Σύζυγος του Αρτέμη Σώρρα Εξαγόρασε την Ποινή της και Κυκλοφορεί Ελεύθερη - VICE\nΗ Σύζυγος του Αρτέμη Σώρρα Εξαγόρασε την Ποινή της και Κυκλοφορεί Ελεύθερη\nΣε αντίθεση με τη σύζυγό του, ο επικεφαλής της Ελλήνων Συνέλευσις δεν μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερος.\n10 Μάιος 2018, 9:49am\nΜάλλον δεν θα σταματήσουμε ποτέ να ασχολούμαστε με τον Αρτέμη Σώρρα. Στην αρχή, είχαμε τη γνωστή ιστορία με τα 600 δισ. δολάρια, με τα οποία υποτίθεται ότι θα πληρώναμε τα δημόσια και τα ιδιωτικά μας χρέη. Στη συνέχεια, ο επικεφαλής της οργάνωσης Ελλήνων Συνέλευσις ζήτησε από τους οπαδούς του να πληρώσουν τα χρέη που έχουν προς τους δημόσιους οργανισμούς και τις τράπεζες με χρήματα από την τσέπη τους και όχι με τα περιβόητα εξώδικα. Λίγο αργότερα, έστειλε μήνυμα κατά του VICE από την κρυψώνα του για μία έρευνα που κάναμε στα γραφεία της οργάνωσής του. Όλα αυτά συμβαίνουν την ώρα που η Αστυνομία αδυνατεί εδώ και ένα χρόνο να τον εντοπίσει, παρότι έχει κριθεί προφυλακιστέος για μία από σοβαρά εγκλήματα.\nΤώρα η υπόθεση Σώρρα παίρνει νέα τροπή, αφού σύμφωνα με δημοσίευμα του Ελεύθερου Τύπου, η σύζυγος του Αρτέμη Σώρρα, Βάια Ρουγκλίου, χωρίς να γίνει αντιληπτεί από τον στενό πυρήνα της οργάνωσης Ελλήνων Συνέλευσις, εγκατέλειψε το κρησφύγετό της και επέστρεψε στο σπίτι της, αφού δεν απειλείται πλέον με σύλληψη και φυλάκιση από τις Αρχές. Η κ. Ρουγκλίου είχε εξαφανιστεί μαζί με τον Σώρρα το 2017, όταν είχαν καταδικαστεί και οι δύο σε φυλάκιση οκτώ ετών χωρίς αναστολή για υπεξαίρεση κατ΄ εξακολούθηση σε βαθμό κακουργήματος. Ωστόσο, τον περασμένο Μάρτιο, η υπόθεση εκδικάστηκε σε δεύτερο βαθμό στο Εφετείο της Πάτρας και οι ποινές τους μειώθηκαν από τα οκτώ στα τρία χρόνια, με δυνατότητα εξαγοράς.\nΗ σύζυγος του Αρτέμη Σώρρα συγκέντρωσε τα χρήματα για να εξαγοράσει τη συγκεκριμένη ποινή, καθώς και άλλη μία που βρισκόταν σε εκκρεμότητα. Συγκεκριμένα, εκκρεμούσαν ακόμα 24 μήνες φυλάκισης με αναστολή για απόπειρα εκβίασης και συκοφαντική δυσφήμηση σε βάρος του δικηγόρου και κουμπάρου του ζευγαριού, Φώτη Λεπίδα. Η σύζυγος του Αρτέμη Σώρρα για να κλείσει τις εκκρεμότητες έπρεπε να καταβάλλει περίπου 40.000 ευρώ ή να προχωρήσει σε ρύθμιση ώστε να πληρώνει το ποσό αυτό με δόσεις. Ο ποινικολόγος Σάκης Κεχαγιόγλου, ο οποίος δεν χειρίζεται συνολικά τις υποθέσεις του ζευγαριού αλλά ανέλαβε να τους εκπροσωπήσει μόνο στο Εφετείο του Μαρτίου, δήλωσε στον Ελεύθερο Τύπο ότι η Βάια Ρουγκλίου επέλεξε την πρώτη λύση: «Η κ. Ρουγκλίου εξαγόρασε την ποινή της και επέστρεψε στα παιδιά της».\nVICE Video: Μέσα στο Σύμπαν του Αρτέμη Σώρρα: Τα Δισ. Ευρώ και οι Κατηγορίες\nΣτο μεταξύ, ο Αρτέμης Σώρρας παραμένει άφαντος ενώ συνεχίζει να δημοσιεύει τα ηχητικά του μηνύματα στο Διαδίκτυο. Αξίζει να σημειωθεί ότι σε αντίθεση με τη σύζυγό του, ο Αρτέμης Σώρρας δεν μπορεί να εμφανιστεί, καθώς εκτός από τις δύο ποινές φυλάκισης τριών ετών και 28 μηνών που εκκρεμούν, έχει σε βάρος του ένταλμα σύλληψης και άρα έχει κριθεί προφυλακιστέος για τα αδικήματα της συγκρότησης, ένταξης και διεύθυνσης σε εγκληματική οργάνωση, της απάτης και κατ’ εξακολούθηση σε βάρος του Δημοσίου και του ξεπλύματος βρόμικου χρήματος.


Handelsblatt: «Ο Τσίπρας με το πιστόλι στον κρόταφο απειλεί» - Pelop.gr\nHandelsblatt: «Ο Τσίπρας με το πιστόλι στον κρόταφο απειλεί»\n"Τα λεφτά ή πυροβολώ" είναι ο τίτλος μιας φωτογραφίας / σκίτσου του Αλέξη Τσίπρα που φιλοξενεί η γερμανική εφημερίδα Handelsblatt. Δείχνει τον Έλληνα πρωθυπουργό να έχει βάλει ένα πιστόλι στον κρόταφό του.\nΕίναι ο τρόπος που επιλέγει η εφημερίδα Handelsblatt για να σχολιάσει την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να οδηγήσει τη χώρα στο δημοψήφισμα της Κυριακής.\nΟ τίτλος του άρθρου είναι "Απόπειρα εκβιασμού" και στον υπότιτλο αναφέρεται πως μετά από πέντε χρόνια, η μάχη της Ελλάδας και των δανειστών της με το χρέος είναι μια Οδύσσεια χωρίς καλό τέλος. "Τώρα οι πολίτες, στο λίκνο της Δημοκρατίας, καλούνται να αντιμετωπίσουν ένα απλό ερώτημα".\nΤο άρθρο ξεκινά με την αποχώρηση, όπως λέει, το Γιάνη Βαρουφάκη από το τελευταίο Eurogroup των Βρυξελλών, το Σάββατο μετά την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος. "Ο Γιάνης Βαρουφάκης σηκώθηκε από την καρέκλα του, άρπαξε το σακίδιό του και έφυγε από το δωμάτιο. Άφησε τους άλλους 18 υπουργούς Οικονομικών της ευρωζώνης να τον κοιτούν αμήχανα.\nΑυτό που έγινε το περασμένο Σάββατο στις Βρυξέλλες δεν ήταν ένα ηρωικό τέλος, αλλά μια απέλαση, που δεν έχει ξαναϋπάρξει στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι Ευρωπαίοι ένιωσαν να τους σνομπάρει ο Έλληνας πρωθυπουργός όταν ανακοίνωσε δημοψήφισμα για τις προτάσεις των δανειστών", αναφέρει η Handelsblatt.\nΤο άρθρο φυσικά αναφέρεται στο κλείσιμο των τραπεζών, το capital control, τις ουρές στις τράπεζες, το πάγωμα του ELA από την ΕΚΤ, την έκθεση του ΔΝΤ για το χρέος της Ελλάδας και τα 52 δισ. επιπλέον που θα χρειαστεί έως το 2018.\nΚαι όπως σημειώνει, αυτοί είναι κάποιοι από τους λόγους που οδηγούν τον Αλέξη Τσίπρα στην απόφαση να βάλει το περίστροφο στον κρόταφό του και να πει: "Λεφτά ή πυροβολώ!".


ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ¨"ΚΥΚΛΑΔΙΚΗ": Μια διασταύρωση – καρμανιόλα, που επιβεβαίωσε την φήμη της…\nΔιασταυρώσεις που κατά τις βραδινές και νυχτερινές ώρες «βουλιάζουν» στο σκοτάδι και που κατά την διάρκεια της ημέρας είναι «τυφλές». Ουδεμία σήμανση, κάθετη ή οριζόντια, υπάρχει στον εικονιζόμενο δρόμο που καλύπτει χειμώνα δώδεκα μήνες τον χρόνο τις ανάγκες εκατοντάδων οχημάτων…\nΣημειώθηκε, προ εικοσιτετραώρων, τροχαίο ατύχημα σ’ αυτόν τον δρόμο. Ευτυχώς, δεν βάφτηκε με αίμα το οδόστρωμα…\nΣτο εικονιζόμενο αυτοκίνητο μέσα υπήρχαν και παιδιά. Μια οικογένεια ολόκληρη θα ξεκληριζόταν στην εικονιζόμενη διασταύρωση, κύριοι του ημετέρου δήμου…\nΚύριε αρμόδιε αντιδήμαρχε: Πριν έχουμε θανατηφόρο τροχαίο στην εν λόγω περιοχή, έκκληση κάνουμε να λάβετε τα μέτρα σας. ΠΡΕΠΕΙ. Αδήριτη υποχρέωσή σας, είναι…\nΠοια είναι η μέριμνα του ημετέρου δήμου για δρόμους όπως αυτός;\nΘέλει ο Θεός και δεν έχουμε ένα τροχαίο, καθημερινά, στην εικονιζόμενη διασταύρωση…\nΗ εν λόγω διασταύρωση, είναι μια διασταύρωση – καρμανιόλα, που επιβεβαίωσε την φήμη της, προ ημερών. Ευτυχώς, δεν θρηνήσαμε θύματα. Αυτό δεν σημαίνει όμως πως θα πρέπει να επαναπαυθείτε, κύριε αντιδήμαρχε. Τώρα που ο καιρός θ’ αλλάξει, τώρα που το φθινόπωρο κοντοζυγώνει και το σκηνικό στους δρόμους όλους του νησιού μας θα γίνει πιο «ζόρικο» (ολισθηρότητα λόγω βροχοπτώσεων κ.λπ.) ορθό είναι να σπεύσετε να κάνετε ό,τι μέχρι σήμερα δεν έχετε κάνει. Τι ενδεικνυόμενες παρεμβάσεις σε διασταυρώσεις όπως η εικονιζόμενη, οφείλετε να υλοποιήσετε και να εφαρμόσετε, χωρίς άλλες χρονοτριβές…\nΗ δρόμος – πέρασμα και προς την περιοχή Καλαμούρια, στο ύψος της διασταυρώσεώς του με τον ημικεντρικό δρόμο προς την παραλία της Αγίας Άννας, ελλοχεύει καθημερινά τεράστιους κινδύνους για όσους χρησιμοποιούν «ρόδα». Οφθαλμοφανές είναι αυτό…\nΤο - προ ωρών - αναίμακτο τροχαίο, εκεί, επιτάσσει, χωρίς άλλες χρονοτριβές, ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ των αρμοδίων, ώστε να καταστεί το εικονιζόμενο πέρασμα ασφαλές…\nΤοn... χάρο με τα μάτια τους βλέπουν καθημερινά οδηγοί και πεζοί, στην εν λόγω διασταύρωση -καρμανιόλα, την ώρα που τα τροχαία ατυχήματα στην περιοχή τείνουν να γίνουν ένα συνηθισμένο φαινόμενο...\nΗ έλλειψη ειδικής και επαρκούς σημάνσεως στη συμβολή των δύο ημικεντρικών αυτών δρόμων, είναι υπαίτια για τα τροχαία…\n«Μα ποιος φταίει;» Αυτό είναι το σύνηθες ερώτημα των οδηγών όταν μετά το σοκ του ατυχήματος έρχεται η ώρα του καταλογισμού των ευθυνών…\nΣε καμία από τις οδούς δεν υπάρχει η ενδεικνυόμενη σήμανση με αποτέλεσμα και οι δύο οδηγοί να πορεύονται με την πεποίθηση ότι έχουν προτεραιότητα και το κακό δεν αργεί να γίνει.\nΣτο εικονιζόμενο σημείο απορίας άξιον είναι ότι δεν έχει σημειωθεί μέχρι σήμερα θανατηφόρο τροχαίο. Πάντως, πολλοί συνδημότες μας που χρησιμοποιούν το εικονιζόμενο «κομμάτι» του οδικού μας δικτύου υπογραμμίζουν ότι «δεν υπάρχει καμία οργάνωση στους δρόμους». Και, προσθέτουν: «Εάν γίνει σωστή δουλειά (κατάλληλη σήμανση και κατάλληλος φωτισμός) στην διασταύρωση αυτή, τα τροχαία θα είναι ελάχιστα».\nΗ χώρα μας με χιλιάδες νεκρούς στην άσφαλτο εξακολουθεί να κατέχει την θλιβερή πρωτιά στα τροχαία δυστυχήματα ανάμεσα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αν μάλιστα πάρουμε άλλες παραμέτρους, όπως τα χιλιόμετρα που διανύουν κάθε χρόνο τα οχήματα στη χώρα μας, τότε αποδεικνύεται ότι η επικινδυνότητα των ελληνικών δρόμων είναι οχταπλάσια των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Στην ελληνική νησιωτική περιφέρεια μάλιστα, όπου οι δρόμοι είναι κακοί, οι διαβάσεις αφύλακτες, οι διασταυρώσεις «τυφλές» σε ό,τι έχει να κάνει σε σχέση με την σήμανσή τους κ.λπ., τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα… Καιρός είναι να σοβαρευτούμε… Καιρός είναι να κάνουμε ό,τι επιβάλλεται… Καιρός είναι να σεβαστούμε τον Άνθρωπο…


Παναγία Κατακεκρυμμένη Καραθώνας - Αργολίδα | Terrabook\nΠαναγία Κατακεκρυμμένη Καραθώνας\nΗ Παναγία Κατακεκρυμμένη Καραθώνας είναι ένα εκκλησάκι στην ομώνυμη παραλία της Αργολίδας, 5 περίπου χιλιόμετρα από την πόλη του Ναυπλίου.\nΑπό τα παλιότερα ασκητήρια της περιοχής, η Παναγία Κατακεκρυμμένη Καραθώνας είναι χτισμένη στην άκρη ενός απόκρημνου βράχου, σε ένα επιβλητικό σημείο με θέα την παραλία της Καραθώνας και τα χωράφια που βόσκουν τα λίγα πρόβατα της περιοχής. Δίπλα από την εκκλησία, οι λάτρεις της αναρρίχησης επιδίδονται στο αγαπημένο τους σπορ.\nΤο εκκλησάκι της Παναγίας Κατακεκρυμμένης Καραθώνας θυμίζει μικρό κάστρο, καθώς διαθέτει πολεμίστρες που χρησίμευαν για να προφυλάσσονται οι μοναχοί από ανεπιθύμητους επισκέπτες και εχθρούς.\nH Παναγία Κατακεκρυμμένη Καραθώνας κάποτε ήταν μετόχι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα Καραθώνα και αν και αποτέλεσε καταφύγιο μοναχισμού, τα 1600 περίπου εγκαταλείφθηκε. Σήμερα στέκει αγέρωχη και συνάμα κρυμμένη πάνω από τα νερά του αργολικού κόλπου.


Bitcoin - Sputnik Ελλάδα\n01:33 28 ΜΑΪΟY 2020\nΟι γαλλικές αρχές επέτρεψαν στο γενικό πρόξενο της Ρωσίας στη χώρα να επισκεφθεί τον Αλεξάντερ Βίνικ, που εκδόθηκε πρόσφατα από τις ελληνικές αρχές.\nTο όνομα του Στέφανου Τσιτσιπά χρησιμοποίησαν απατεώνες για να προωθήσουν στο Facebook το κρυπτονόμισμα bitcoin και ανέφεραν πως εμφανίστηκε σε τηλεοπτική εκπομπή.\nΗ πρωτοβουλία έχει στόχο την προσέλκυση περισσότερων επισκεπτών και τη διευκόλυνσή τους στην αγορά αγαθών και υπηρεσιών.


Αρχική » Γυναικεία Χαμηλά Sneakers » Xαμηλά Sneakers Myma AMELIA ΣΤΕΛΕΧΟΣ: Δέρμα & ΕΠΕΝΔΥΣΗ: Δέρμα & ΕΣ. ΣΟΛΑ: Δέρμα & ΕΞ. ΣΟΛΑ: Συνθετικό


Tags: Sabine Schmitz - gocar.gr - GoForward\nγια Sabine Schmitz\nΤο «φιλαράκι» παρουσιαστής του Top Gear\nΟ Matt LeBlanc αναλαμβάνει και επίσημα κεντρικός παρουσιαστής της βρετανικής εκπομπής αυτοκινήτου\nΤο BBC ανακοίνωσε και επίσημα πλέον την ανάθεση της δημοφιλούς εκπομπής αυτοκινήτου Top Gear στον αγαπητό στο κοινό Matt LeBlanc. Αυτός θα είναι ο κεντρικός παρουσιαστής για το 2017, έχοντας δίπλα του τον Chris Harris και τον Rory Reid.Σε επιλεγμένα ...\nΗ Sabine Schmitz τους προσπέρασε όλους (video)\nΜε εντυπωσιακή οδήγηση μέσα στο Nurburgring η Schmitz προσπέρασε όποιον βρήκε μπροστά της\nΜέσα στο Nurburgring η Sabine Schmitz νιώθει σαν στο σπίτι της και με κάθε ευκαιρία το αποδεικνύει. Συμμετέχοντας σε έναν αγώνα ξεκινά από πίσω για να προσπεράσει όποιον βρει μπροστά και μάλιστα με έντονη βροχή που κάνει το έργο όλων ...\nΗ τελική ομάδα του Top Gear\nΤην τελική σύνθεση των νέων παρουσιαστών, έδωσε στη δημοσιότητα το Top Gear\nΤο Top Gear περνάει στη νέα εποχή του, με μια ομάδα παρουσιαστών που έχουν επωμιστεί το δύσκολο έργο της διαδοχής τριών καταξιωμένων, στη συνείδηση του κοινού, δημοσιογράφων. Τον Chris Evans, το κεντρικό παρουσιαστή της εκπομπής θα πλαισιώσουν ο Matt LeBlanc ...\nΓιάννης Καλογερόπουλος• 11 Φεβρουαρίου 2016\nChris Harris, Schmitz, Coulthard στο Top Gear\nΕνδιαφέρον φαίνεται να αποκτά το «νέο» Top Gear με την προσθήκη αυτών των παρουσιαστών\nΠερισσότερο ενδιαφέρον αποκτά η σύνθεση των παρουσιαστών του «νέου» Top Gear ή αν θέλετε της μετά Jeremy Clarkson εποχής. Δημοσίευμα της βρετανικής Sun, φέρνει δίπλα στον ήδη γνωστό, βασικό παρουσιαστή της εκπομπής, Chris Evans, μια τριάδα καταξιωμένων στον χώρο τους ...\nΓιάννης Καλογερόπουλος• 25 Δεκεμβρίου 2015


Πολιτική απορρήτου - Vip Παντόφλες\nΗ χρήση των ηλεκτρονικών σελίδων και υπηρεσιών πού παρέχονται στον επισκέπτη/χρήστη, από τον ιστότοπο vip-pantofles.gr ιδιοκτησίας της Αναστασίας Αναστασιάδου εφεξής «η εταιρεία», προϋποθέτει την ανεπιφύλακτη συμφωνία σας με την Πολιτική Απορρήτου περί Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων του παρόντος ιστότοπου. Συνεπώς, ο επισκέπτης/χρήστης οφείλει να διαβάσει προσεκτικά τα περιεχόμενα αυτής της σελίδας, πριν από τη χρήση των υπηρεσιών του διαδικτυακού μας τόπου. Αν δεν συμφωνεί, θα πρέπει να τον εγκαταλείψει και να ΜΗΝ κάνει καμία χρήση των υπηρεσιών και του περιεχομένου του.\nΑυτή η πολιτική απορρήτου μπορεί να αλλάζει από καιρό σε καιρό σύμφωνα με τη νομοθεσία ή τις εξελίξεις στον κλάδο. Δεν θα ενημερώσουμε ρητά τους πελάτες μας ή τους χρήστες του ιστότοπου μας για τις αλλαγές αυτές. Αντ̓ αυτού, σας συνιστούμε να ελέγχετε περιστασιακά αυτή τη σελίδα για τυχόν αλλαγές της παρούσας πολιτικής απορρήτου. Η εξακολούθηση της χρήσης του ιστότοπου vip-pantofles.gr ακόμη και μετά τις όποιες αλλαγές στην Πολιτική Απορρήτου, σημαίνει την ανεπιφύλακτη αποδοχή των όρων αυτών εκ μέρους σας.\nΣε περίπτωση που επιθυμείτε να σας αποσταλεί αντίγραφο των προσωπικών σας δεδομένων που βρίσκονται στον ιστότοπο αυτό, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο info@vip-pantofles.gr.\nΣε περίπτωση που επιθυμείτε να διαγραφούν τα προσωπικά σας δεδομένα από τον ιστότοπο αυτό μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο info@vip-pantofles.gr.


Άξονας 5 | Εντάξει 2014\n5.1 Στόχοι :\nΑνασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης και επανεκκίνηση της τοπικής οικονομίας σε αειφόρες και βιώσιμες παραγωγικές δραστηριότητες και με γνώμονα την έξυπνη εξειδίκευση.\nΣτήριξη, διευκόλυνση και ανάπτυξη της υγιούς επιχειρηματικότητας χωρίς αποκλεισμούς για την ανάσχεση και μείωση της ανεργίας, με όχημα την εξωστρέφεια και καινοτομία και την αναζωογόνηση των Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων με ταυτόχρονη προστασία τους από πρακτικές αθέμιτου ανταγωνισμού.\nΑνάδειξη της δημιουργικότητας και του ταλέντου των νέων ανθρώπων προς όφελος της τοπικής οικονομίας και της απασχόλησης\nΔιαμόρφωση αστικής επιχειρηματικής κουλτούρας.\nΠροσέλκυση επενδύσεων για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.\n5.2 Πεδία-Κατευθύνσεις παρεμβάσεων\nΑνανέωση/Εκσυγχρονισμός των υπαρχουσών δομών υποστήριξης του Δήμου σε θέματα επιχειρηματικότητας.\nΔημιουργία επιχειρηματικών υποδομών και ανάδειξη θυλάκων επιχειρηματικότητας.\nΣυνεργασία του Δήμου με τους οικονομικούς και αναπτυξιακούς φορείς της πόλης (Επιμελητήρια, Πανεπιστήμιο, ΔΕΘ, Ζώνη Καινοτομίας,CEDEFOP, ΣΕΒΕ, ΣΒΒΕ) με παράλληλη αξιοποίηση του επιστημονικού δυναμικού της πόλης στον τομέα της εκπαίδευσης.\nΧρήση καινοτόμων εργαλείων και εφαρμογών, καθώς και διοικητικών μέτρων για την εξυπηρέτηση των επιχειρήσεων και την τόνωση της απασχόλησης.\nΔικτύωση επιχειρηματικών πρωτοβουλιών (clustering).\nΑνάδειξη και προώθηση της κοινωνικής οικονομίας και των κοινωνικών επιχειρήσεων.\nΑνάδειξη επιχειρηματικής αριστείας και καλών πρακτικών.\nΠρογράμματα στήριξης της απασχόλησης και ενεργητικών πολιτικών στήριξης στοχευμένων ομάδων πληθυσμού που πλήττονται από την κρίση (γυναίκες, μακροχρόνια άνεργοι, οικογένειες χωρίς εργαζόμενο, μετανάστες).\n5.3 Δράσεις- Ενέργειες\nΠάταξη του παραεμπορίου σε συνεργασία με τον επιχειρηματικό κόσμο της πόλης και την Αστυνομία και με συνεχή επίβλεψη της πορείας εφαρμογής των μέτρων.\nΕυνοϊκότερα δημοτικά τέλη για τους νέους επιχειρηματίες.\nΔιαμόρφωση ζωνών επιχειρηματικότητας κατόπιν σχετικής χαρτογράφησης όπου θα αναδεικνύονται οι αναπτυξιακές δυναμικές της κάθε ζώνης.\nΚίνητρα για στέγαση νέων καινοτόμων επιχειρήσεών εντός των ορίων του Δήμου με μειωμένα δημοτικά τέλη, επιπλέον ευκολίες, διάθεση από πλευράς Δήμου χώρων για έναρξη επιχειρήσεων-θερμοκοιτίδες (παροχή χώρου και εξοπλισμού-π.χ χρήση χώρων της ΔΕΘ στο πλαίσιο της συνολικής δημιουργίας του μητροπολιτικού πάρκου).\nΥλοποίηση προγράμματος «start up – thess υp» για την ενίσχυση της καινοτομικής επιχειρηματικότητας από νέους επιχειρηματίες. Το πρόγραμμα θα υλοποιείται από το Δήμο σε συνεργασία με τους τοπικής και επιχειρηματικούς φορείς.\nΔημιουργία Κέντρου Εξυπηρέτησης και Υποδοχής Επενδυτών (επιχειρηματικό ΚΕΠ) όπου ο κάθε επιχειρηματίας θα λαμβάνει υποστήριξη, διευκόλυνση, εξυπηρέτηση για τα καθημερινά γραφειοκρατικά προβλήματα. Συνεργασία με το ΓΕΜΗ που υλοποιείται από τα Επιμελητήρια.\nΜετατροπή των υπαρχουσών δομών στήριξης της επιχειρηματικότητας σε ένα ενιαίο κέντρο-δομή στήριξης της επιχειρηματικότητας με μητροπολιτικά χαρακτηριστικά, αστικής ανταγωνιστικότητας, τεχνολογίας, εξωστρέφειας και καινοτομίας το οποίο θα συνεργάζεται με όλους τους επιστημονικούς και αναπτυξιακούς φορείς που εδρεύουν στο Δήμο και στην πόλη γενικότερα, καθώς και τα Επιμελητήρια καθώς και με φορείς του εξωτερικού για ανταλλαγή τεχνογνωσίας και το οποίο :\nΘα παρουσιάζει την ετήσια έκθεση επιχειρηματικότητας στο όρια του Δήμου Θεσσαλονίκης\nΘα δημιουργεί συνέργειες με αντίστοιχα γραφεία Δήμων για την ανάπτυξη και υλοποίηση κοινών έργων και προγραμμάτων\nΘα έχει την ευθύνη δημιουργίας και διαχείρισης βάσης δεδομένων επιχειρηματικών θεμάτων συνδεόμενα με τα Επιμελητήρια και τους Φορείς επιχειρηματικότητας του Δήμου.\nΘα εκπονεί μελέτες επιχειρηματικής και τεχνολογικής φύσεως καθώς και εγχειρίδια επιχειρηματικών πρακτικών σε επίπεδο δήμου.\nΘα παρέχει πρωτογενή πληροφόρηση σε θέματα απασχόλησης, εθνικών και κοινοτικών προγραμμάτων επιχειρηματικότητας κυρίως για τους νέου επιχειρηματίες.\nΘα διοργανώνει εκδηλώσεις ενημέρωσης για προγράμματα χρηματοδότησης εθνικών και ευρωπαϊκών.\nΘα αξιοποιεί προγράμματα χρηματοδότησης της Ε.Ε. (π.χ. ERASMUS) για την κινητικότητα επιχειρήσεων και τη δικτύωσή τους στο εξωτερικό.\nΘα υλοποιεί σεμινάρια κατάρτισης για τα θέματα επιχειρηματικότητας σε όλους τους δημότες ανεξαρτήτου ηλικίας σε συνεργασία με τα Επιμελητήρια και τα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα και το ΑΤΕΙΘ.\nΘα τηρεί μητρώο μεντόρων για την παροχή συμβουλών σε επιχειρήσεις.\nΣε συνεργασία με όλους τους Φορείς της πόλης θα διοργανώνει τον ετήσιο διαγωνισμό επιχειρηματικών ιδεών και καλών πρακτικών για θέματα του Δήμου. Ο διαγωνισμός θα γίνεται υπό την εποπτεία ειδικού σώματος μεντόρων και καθοδηγητών και την επίβλεψη επιστημονικής επιτροπής. Οι νικητές θα αναλαμβάνουν να μετέχουν /να υλοποιούν το αντίστοιχο έργο που θα κληθεί να υλοποιήσει ο Δήμος.\nΘα διοργανώνει σε ετήσια βάση το φεστιβάλ δημιουργικότητας και καινοτομικής επιχειρηματικότητας για την παρουσίαση και βράβευση καλών πρακτικών με συγκεκριμένες παροχές (π.χ. χρηματικά βραβεία, πληρωμή επί δύο χρόνια ενοικίων, στέγαση σε θερμοκοιτίδα επιχειρήσεων χωρίς κόστος για τα πρώτα τρία χρόνια,…) καθώς και την παρουσίαση θεμάτων επαγγελματικού προσανατολισμού από επιχειρήσεις και φορείς.\nΘα προβάλλει καλές επιχειρηματικές πρακτικές μέσω της ιστοσελίδας του Δήμου.\nΘα λειτουργεί γραφείο αξιοποίησης και μεταφοράς τεχνολογίας. Το γραφείο αυτό θα έχει διασύνδεση με το ΑΠΘ και θα αναλάβει το έργο αξιοποίησης των επιστημονικών αποτελεσμάτων της έρευνας στο ΑΠΘ που αφορούν στη Θεσσαλονίκη.\nΠροώθηση και προβολή με κατάλληλες ενέργειες της Κοινωνικής Οικονομίας.\nΑναβάθμιση του Ευρωπαϊκού Κέντρου Πληροφόρησης του Δήμου Θεσσαλονίκης με έμφαση σε θέματα εκπαίδευσης και κατάρτισης.\nΣυμμετοχή του Δήμου στα Open Days της Ε.Ε.\nΑνάδειξη τοπικών επιχειρηματικών πρωτοβουλιών στο εξωτερικό μέσω συμμετοχής του Δήμου σε εκθέσεις.\nΟικονομικά κίνητρα (δημοτικά τέλη, διαφήμιση, υποστήριξη από εξειδικευμένο γραφείο του Δήμου), προς νέα εκπαιδευτικά ιδρύματα στα οποία η διδασκαλία θα γίνεται στα Αγγλικά σε συνδυασμό με μια καμπάνια προσέλκυσης σπουδαστών από τη Βαλκανική ενδοχώρα και χώρες της νοτιανατολικής μεσογείου.\nΔημιουργία Συντονιστικού Κέντρου Διασύνδεσης, Επαγγελματικού Προσανατολισμού και Δημιουργικής Απασχόλησης αρμόδιο για το συντονισμό των υφιστάμενων Κέντρων Δημιουργικής Απασχόλησης στα Δημοτικά Διαμερίσματα με ουσιαστικές λειτουργίες και σε συνεργασία με επιχειρηματικούς και εκπαιδευτικούς φορείς και τον ΟΑΕΔ. Ενημέρωση για θέσεις εργασίας/Παροχή συμβουλευτικής υποστήριξης/Εκπόνηση προγράμματος στήριξης της απασχόλησης και υποβολή του στους αρμόδιους φορείς στο πλαίσιο του ΣΕΣ 2014-2020 για την ανάληψη ως Φορέας Διαχείρισης του προγράμματος της υλοποίησής του.\nΑξιοποίηση ευρωπαϊκών προγραμμάτων και συνέργειες με τον επιχειρηματικό κλάδο για την ενίσχυση-επένδυση σε startup εταιρείες και με την προϋπόθεση να έχουν ή να δημιουργήσουν την έδρα τους στην μητροπολιτική περιοχή του Δήμου. Η πρωτοβουλία θα έχει σαν στόχο την ενίσχυση τόσο υπάρχοντος έμψυχου δυναμικού όσο και την προσέλκυση επίδοξων νέων επενδύσεων που δημιουργούν προστιθέμενη αξία για την πόλη.\nΣτήριξη του έργου ‘’Ανοικτά Εμπορικά Κέντρα’’ σε συνεργασία με τον Εμπορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης και υλοποίηση του και στη νέα προγραμματική περίοδο 2014-2020. Δημουργία εμπορικού κέντρου αστικού τύπου, με υιοθέτηση συγκρεκριμένου λογότυπου, και εμφανείς θέσεις εισόδου/εξόδου\nΔιερεύνηση συμμετοχής σε φορείς και διαδικασίες παροχής μικροπιστώσεων/seed capital σε νέες επιχειρήσεις.\nΑναβάθμιση υφιστάμενου portal του Δήμου για θέματα επιχειρηματικότητας με αναφορά σε θέματα προγραμμάτων στήριξης της επιχειρηματικότητας και θέσεων ευρέων εργασίας.\nΣτήριξη δράσεων ανάδειξης επιχειρηματικών πρωτοβουλιών όπως π.χ. TEDX, Open Coffee, Open House.


Αστόν, FR: Ενοικιαζόμενα για διακοπές το 2019 | HomeAway\nΑστόν: Βρείτε τις καλύτερες επιλογές τουριστική κατοικίας για τις διακοπές σας.\nΩραίο σπίτι που συνορεύουν με ένα ποτάμι με μεγάλο οικόπεδο\nβίλα 280μ2 στο ορεινό χωριό\nδιαμέρισμα PLEIN SOLEIL\n2 αξιολάτρευτα γκέι στις όχθες του ποταμού, ψηλό Ariège, Πυρηναία, κοντά στην AX / Ανδόρα - La Marmotte\nΆνετο σπίτι στο βουνό, ηλιόλουστη, απομονωμένες, συγκλονιστική θέα\nSKI και πεζοπορία ΚΛΕΙΣΙΜΟ\nΑστόν: Διαλέξτε μια τουριστική κατοικία για την απόδρασή σας εδώ\nΤα φυσικά πάρκα και το όμορφο τοπίο της περιοχής συνθέτουν τη γαλήνια ατμόσφαιρα της κατοικίας σας στον προορισμό (Αστόν). Αυτή η πόλη έχει κάτι για όλα τα γούστα. Μερικά μόνο από τα μέρη που δεν πρέπει να παραλείψετε να επισκεφτείτε στην περιοχή είναι τα ακόλουθα: Θέρετρο Σκι Soldeu και Λίμνες Tristaina. Θέλετε να απολαύσετε συγκεκριμένες παροχές κατά τη διάρκεια της απόδρασής σας; Πολλές από τις τουριστικές κατοικίες μας διαθέτουν πλήρως εξοπλισμένες κουζίνες και πλυντήριο.\nΑστόν: Αξιοθέατα εδώ και στη γύρω περιοχή\nΕλπίζετε ότι θα βρείτε κορυφαία σημεία ενδιαφέροντος στην πόλη; Αν και μπορεί να σας δελεάζει η ιδέα να διαμείνετε στην άνετη τουριστική κατοικία σας, δεν θέλετε να εξερευνήσετε όλα όσα έχει να προσφέρει αυτός ο προορισμός (Αστόν) που είναι ιδανικός για αποδράσεις; Ορίστε μερικά από τα πιο δημοφιλή σημεία ενδιαφέροντος που μπορείτε να δείτε, τα οποία απέχουν μόνο 48,2 χλμ. από το κέντρο της πόλης:\nΘέρετρο Σκι Soldeu (11,7 χλμ.)\nΛίμνες Tristaina (15,5 χλμ.)\nΘέρετρο Σκι Pal-Arinsal (21,2 χλμ.)\nΚαταφύγιο Σκι Plateau de Beille (5,6 χλμ.)\nΧιονοδρομικό Κέντρο Ax 3 Domaines (12,8 χλμ.)\nEl Tarter Snow Park (13 χλμ.)\nΕξερευνήστε το φυσικό τοπίο αυτού του προορισμού: Αστόν\nΕίτε είστε δραστήριος ταξιδιώτης είτε απλά θέλετε να απολαύσετε το τοπίο, αυτός ο προορισμός (Αστόν) αποτελεί ιδανική επιλογή, για να απολαύσετε τη μητέρα φύση. Αυτά είναι μερικά από τα πιο εκπληκτικά αξιοθέατα της περιοχής, που απέχουν μόνο 48,2 χλμ. από το κέντρο της πόλης:\nΣπήλαιο Lombrives (16,3 χλμ.)\nPic del Pla de l'Estany (17,3 χλμ.)\nGorges de la Frau (24,9 χλμ.)\nΓαλάζια Λίμνη (7,7 χλμ.)\nΣπήλαιο Niaux (16,4 χλμ.)\nΑστόν: Ταξιδεύοντας σε αυτόν τον προορισμό και στη γύρω περιοχή\nΤο κοντινότερο αεροδρόμιο είναι το: Λα Σέου ντ'Ουργκέλ (LEU), και απέχει 43,5 χλμ. από το κέντρο της πόλης.\nΑστόν, FR: Πού να μείνετε;\nΑστόν: Στις καταχωρίσεις των καταλυμάτων μας για το 2019, θα βρείτε συνολικά 193 διαφορετικά εξοχικά σπίτια. Από 64 Οικίες έως 87 Διαμερίσματα, επιλέξτε το ιδανικό κατάλυμα για εσάς, για να απολαύσετε μια αξέχαστη διαμονή με την οικογένεια και τους φίλους σας. Με τη HomeAway θα νιώθετε όπως στο σπίτι σας.\nΠοια είναι τα πιο δημοφιλή κοντινά σημεία ενδιαφέροντος και αξιοθέατα για να μείνετε σε Αστόν;\nΗ HomeAway προσφέρει μεγάλη ποικιλία καταλυμάτων διακοπών κοντά σε υπέροχα μέρη που μπορείτε να επισκεφτείτε σε Αστόν. Σύμφωνα με τους ταξιδιώτες της HomeAway αυτά είναι τα κορυφαία και δημοφιλέστερα σημεία ενδιαφέροντος κοντά στα οποία μπορείτε να μείνετε:\nΛίμνη Lac de Montbel: 598 ενοικιαζόμενα καταλύματα\nΛίμνη Tristiana: 134 ενοικιαζόμενα καταλύματα\nΤελεφερίκ Σκι TSF de la Calme Nord: 855 ενοικιαζόμενα καταλύματα\nΩστόσο, υπάρχουν πολλά άλλα σημεία ενδιαφέροντος καταχωρισμένα στη HomeAway, στα οποία μπορείτε να βρείτε το ιδανικό μέρος για να μείνετε σε Αστόν. Χρησιμοποιήστε τη μπάρα αναζήτησής μας, για να αποκτήσετε πρόσβαση στα διαθέσιμα ενοικιαζόμενα καταλύματα κοντά στο σημείο ενδιαφέροντος της επιλογής σας.\nΜπορώ να νοικιάσω Οικίες σε Αστόν;\nΝαι, φυσικά. Η HomeAway προσφέρει 64 Οικίες σε: Αστόν. Άλλοι δημοφιλείς τύποι ενοικιαζόμενων καταλυμάτων μας σε Αστόν περιλαμβάνουν:\nΜπορώ να βρω κατάλυμα διακοπών σε αυτόν τον προορισμό (Αστόν) με αυτήν την παροχή ή χαρακτηριστικό πισίνα;\nΝαι, μπορείτε να διαλέξετε το κατάλυμα διακοπών που προτιμάτε με αυτήν την παροχή ή χαρακτηριστικό (πισίνα) ανάμεσα στα 34 τουριστικά καταλύματά μας σε: Αστόν.Χρησιμοποιήστε τη μπάρα αναζήτησής μας, για να αποκτήσετε πρόσβαση σε ποικιλία διαθέσιμων ενοικιαζόμενων καταλυμάτων.\nΑστόν - Εξερευνήστε προορισμούς στη γύρω περιοχή


Ο ΑΛΛΟΣ ΡΕ ...: Ο ΝΙΜΙΤΣ ΣΤΟΥ ΝΤΟΡΕ\nΑναρτήθηκε από Ο άλλος στις 11:25 π.μ.\nΚαι όχι μόνο τότε, αλλά άρχισαν πάλι να το στέλνουν με e-mail, ως αληθινό.\nΥπήρχε ένα άρθρο, που εγώ είχα διαβάσει τουλάχιστον , για το εν λόγω θέμα, στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 15-12-2007.\nΒέβαια το άρθεο είναι σε άλλο ύφος εντελώς με το ποστ σου.\nΔεν ήξερα ότι έγιναν έτσι όπως τα γράφεις, και καλό είναι που το μαθαίνουμε.\nΚαι δεν είναι καθόλου κολακευτικό για όσους το χρησιμοποίησαν ως προπαγανδιστικό μέσο.\n29 Φεβρουαρίου 2008 - 7:43 μ.μ.\nΕγώ τώρα θα μου πεις ...\nγιατί έχω περισσότερη εμπιστοσύνη στο να παράγεται η εξωτερική μας πολιτική στα τσιπουράδικα, παρά στα στέκια των διάφορων Ανθιμοψωμιάδηδων ;\nΜου λές σε παρακαλώ ;\nΗ δημιουργία εντυπώσεων είναι πολύ εύκολη στα λεγόμενα εθνικά θέματα. Πάρε για παράδειγμα το πόσο προβάλλονται οι απόψεις διάφορων γκάου Αλβανών (συνήθως εξ Αμερικής) για τη Μεγάλη Αλβανία, δημιουργώντας την πεποίθηση ότι πρόκειται για ιδέες που εκφράζουν την πλειοψηφία των γειτόνων. Είναι το αντίστοιχο με το να έπαιζαν τα αλβανικά κανάλια συνεχώς τις εκπομπές του Λιακόπουλου!\nΟ θεμέλιος λίθος του εθνικισμού, το παραμυθάκι "εμείς καλοί-αυτοί κακοί", είναι ένα φυτό που το λίπασμα του είναι η υπερβολή και η βλακεία.\n1 Μαρτίου 2008 - 12:22 π.μ.\nΘα συμφωνήσω πολύ με τα τελευταία λόγια του Σέργιου για τον θεμέλιο λίθος του εθνικισμού.\nΓιατί κι εμείς δεν είμαστε μόνο καλοί, πως να το κάνουμε.\n@ side 21 Δεν έχεις και άδικο. Μακάρι η εξωτερική μας πολιτική να ήταν απλώς ζαλισμένη από το ούζο.Δυστυχώς είναι μεθυσμένη ή από τον εθνθκισμό ή από την ενδοτικότητα.\n@sergio Το να εμφανίζουμε ακραίες εθνικιστικές ομάδες να διαδηλώνουν στα Σκόπια ή στα Τίρανα λέγοντας"να κοιτάξτε πόσο επικίνδυνοι είναι" είναι τραγικό και βέβαια επικίνδυνο. Είναι σαν να εμφανίζουν αυτοί την Χρυσή Αυγή ή τον Λιακόπουλο όπως είπες για να ταυτίσουν μια χώρα με τον αλυτρωτισμό. Δυστυχώς ο εθνικισμός (αυτή η χτισμένη θεωρητικοποίηση του μίσους και της υποτίμησης προς τους άλλους) στη χώρα μας δημιουργήθηκε από το επίσημο κράτος. Όλοι αυτοί που έκαναν συμφωνίες με τις μεγάλες δυνάμεις , παραληρούσαν από εθνικισμό μπροστά στο λαό, για να δείξουν πατριώτες. Οι εκλεκτοί αξιωματικοί του φασίστα Μεταξά, εγκατέλειψαν το μέτωπο όταν εμφανίστηκαν οι Γερμανοί. Στην πιο πρόσφατη ιστορία, η πλειοψηφία των μεγαλοιδεατών του ΙΔΕΑ, η μήτρα της Χούντας, οι υπερπατριώτες, ήταν όλοι εκπαιδευμένοι από τους αμερικανούς. Ποιά πατρίδα; Και σήμερα οι Ψωμιάδηδες, πίσω απ τον μπερντέ του πατριώτη, κρύβουν την υπεράσπιση των συμφερόντων τους. Ο Νομάρχης του Λαού, με τη φράση "εμένα με κρίνει ο λαός" αρνείται να απαντήσει σε κατηγορίες για παρανομίες. Παράνομες προσλήψεις, ανάθεση έργων της Νομαρχίας σε όσους θέλει (μεταξύ αυτών ο συνεταίρος της γυναίκας του και ο αδελφός του), είσπραξη προσωπικών επιταγών από οργανισμούς όπου προίσταται, κ.λ.π\nΌλοι αυτοί που ονειρεύονται πολέμους και μεγάλες πατρίδες, εννούν έναν πόλεμο στον οποίο δεν θα είναι παρόντες και μια πατρίδα που θα τους εξυπηρετεί\n@ Vassia μου έχει δίκιο ο Στέργιος. Το μίσος δεν μπορεί να κινεί κοινωνίες, όπως δεν μπορεί και ανθρώπους. Είναι εύκολο να πεις οι άλλοι είναι κακοί, αλλά όπως και σε προσωπικό επίπεδο, είναι το επιχείρημα του ανόητου και του ελάχιστου\n1 Μαρτίου 2008 - 11:03 π.μ.\nΧαίρε μην μου πεις τώρα ότι δεν σου λείπει ο ήλιος (όχι ο Μακεδονικός, ο άλλος). Τέλος πάντων επί του θέματος, έλαβα κι εγώ το περίφημο μέιλ με το χαρτονόμισμα, και το πρώτο που έκανα, αυτό δηλαδή που θα έπρεπε να κάνουν οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι ήταν να μπω στο σάιτ της Εθνικής Τράπεζας των Σκοπίων. Πουθενά τω εν λόγω ενοχοποιητικό στοιχείο. Το έκανα FRW σε όλους τους αφελείς αριστερίζοντες παρακαλώ φίλους που το πήραν στα σοβαρά. Αυτά.\nΑφού δηλώνεις «ο άλλος» δεν περίμενα να έχεις ...άλλες απόψεις από αυτές που διατύπωσες, που με βρίσκουν σύμφωνο βέβαια "εν γενικαίς γραμμαίς"...\nΓια τους "αριστερίζοντες" όμως ο «apologia pro sua vita» θά 'θελα να μού δώσει ένα διάγραμμα των κριτηρίων του.\nΕλπίζω να μην είναι το: Ό,τι δηλώσεις είσαι στην Ελλάδα...\n1 Απριλίου 2008 - 5:38 μ.μ.\n-Αυτοί ΔΕΝ κάνουνε πλάκα...\n21 Σεπτεμβρίου 2008 - 10:17 π.μ.