Λευτέρης Λαζάρου: Η θάλασσα μέσα μου... - www.olivemagazine.gr\nΑπό: Ρομίνα Ξύδα | 12.05.2017 | Πρόσωπα\nΈνα “σπίτι” πάνω στη θάλασσα με “καραβοκύρη” το ταλέντο του “καπετάνιου” του. Λευκά τραπεζομάντιλα στα τραπέζια, αστέρια στους τοίχους, μεράκι στη γεύση, χρυσάφι στην καρδιά. Όλα είναι έτοιμα για το “ταξίδι”. Για ακόμη ένα ταξίδι στη θάλασσα που τον έπλασε, τον γέννησε, τον δίδαξε, τον προίκισε και τον έκανε γνωστό σε ολόκληρο τον κόσμο. Στέκει σε μια άκρη και της μιλάει. Εκείνη, του απαντά. Δεν τους ακούει κανείς. Κανείς δεν τους καταλαβαίνει. Ύστερα, κάθεται απέναντι μου. Με την παλάμη τραχιά από τ’ αλάτι της και το βλέμμα γαλανό από την αύρα της. Μυρίζει ιώδιο και καλοκαίρι. Του απλώνω το χέρι μου, παράκληση για μια βουτιά στα χρόνια που πέρασε μέσα της. Μου το προσφέρει απλόχερα χωρίς να το σκεφτεί, όπως ακριβώς και τις αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής…\nΟ ατίθασος πιτσιρικάς απ’ το νησί του Πειραιά\nΕπιστρέφουμε πίσω. Στα παιδικά του βήματα στις γειτονιές του Πειραιά, “στο νησί μου” όπως συνηθίζει να τον αποκαλεί. Του λέω ότι θέλω να τον δω τότε. Όχι μέσα από ασπρόμαυρες φωτογραφίες “αρνητικά” μιας άλλης εποχής, αλλά μέσα από έγχρωμες μνήμες “θετικά” της πιο αληθινής μας πορείας. Γελάει δυνατά, σαν μικρό παιδί, και ξεκινά το μακροβούτι στο δικό του χθες: “Πώς ήμουν σαν παιδί; Διάολος ήμουν! Πολύ ατίθασος. Μέσα στο νεύρο και στο πείραγμα. Δεν μαζευόμουν εύκολα. Ένα μάτσο ενέργεια που ευτυχώς, ακόμη και σήμερα, παραμένει πολύ δυνατή και μεγάλη. Υπήρξα το τρίτο παιδί του Γιώργου και της Ουρανίας Λαζάρου. Ο πατέρας καραβομάγειρας, η μάνα νοικοκυρά. Την εικόνα του πατέρα μου την έχω πλέον ξεχάσει, η μνήμη την έχει σβήσει, αλλά η ψυχή του είναι εδώ, δίπλα μου. Τον θυμάμαι τους χειμώνες, τα καλοκαίρια έλειπε. Εγώ παιδάκι, να τον παρακολουθώ να μαγειρεύει κι ύστερα να πηγαίνει την κατσαρόλα στην ταβέρνα κι όλοι να του λένε “Ρε Γιώργη, πάλι ωραίο μεζεδάκι μας έφερες!”. Τον θαύμαζα τον πατέρα, τον αγαπούσα. Εγώ, από δίπλα του. Να καθαρίζω δειλά-δειλά τα σαλιγκάρια και να μεθάω από τις μυρωδιές του τηγανιού. Σαν να μαγείρευε την θάλασσα… Απ’ την κουζίνα της μαμάς δεν έχω μυρωδιές. Τότε τα πράγματα ήταν δύσκολα. Φακές, φασόλια και φτώχεια. Τα λεφτά για να γίνει ένα φαγητό στο σπίτι ήταν μετρημένα, τα όνειρα όμως όχι. Τ’ απογεύματα κοιτούσα την θάλασσα του Πειραιά και περίμενα να μεγαλώσω λίγο ακόμη για να την ταξιδέψω. Πόσο μεγάλο, πόσο μακρινό, μου φαινόταν τότε αυτό το “λίγο ακόμα”. Μάγειρας ήθελα να γίνω. Να μου λένε κι εμένα “Ρε Λευτέρη, πάλι ωραίο μεζεδάκι μας έφερες!”. Στην πορεία, το άκουσα πολλές φορές, αλλά για μένα το ότι δεν πρόλαβα να ταΐσω τον πατέρα μου είναι μεγάλη πληγή…”\nΦτάνουμε στο πέρασμα του “λίγο ακόμα”. Ο Λευτέρης Λαζάρου είναι τώρα 16 ετών, το ίδιο ατίθασος, το ίδιο “επαναστάτης”, το ίδιο ερωτευμένος με την θάλασσα και τις γειτονιές του Πειραιά τις οποίες παρακολουθεί πίσω από τις γρίλιες των παραθύρων ν’ αλλάζουν δραματικά κι εκείνος να ασφυκτιά: “Τώρα με ταξιδεύεις στην εποχή λίγο πριν από την Χούντα, στην οδό Δεληγιώργη στον Πειραιά _ εκεί που δημιουργήθηκε αρκετά χρόνια αργότερα, το 1994, το δεύτερο Βαρούλκο”, λέει πίνοντας δυο γουλιές νερό και συνεχίζει: “Δύσκολα χρόνια. Ο Πειραιάς τότε ήταν λιμάνι, Τρούμπα ανοιχτή, στα πράγματα ο Σκυλίτσης, ένας δήμαρχος που έφερε τα πάνω κάτω, την καταστροφή του Πειραιά. Κατέστρεψε την Ράλλειο Παιδαγωγική Ακαδημία, γκρέμισε το ρολόι, διέλυσε ό,τι ήταν καλό_ όπως το ποδηλατοδρόμιο του Τσίλερ στο Φάληρο_, ισοπέδωσε την Τρούμπα _ λιμάνι χωρίς μπουρδέλα δεν γίνεται. Ένιωθα την ανάγκη να επαναστατήσω, να φύγω μακριά και να εξελίξω εκείνο που από παιδί τριβέλιζε το μυαλό μου: την μαγειρική μου τέχνη. Άρχισα να ψάχνομαι. Δούλεψα σε ταβέρνες κι ύστερα, μέσα από πολλές δυσκολίες, κατάφερα να μπαρκάρω.\nΣτα 17 του βρίσκεται στην Ιταλία. Ανοχύρωτος απ’ ό,τι θα μπορούσε να του προσφέρει μία παρατεταμένη παραμονή, οχυρωμένος από την τόλμη της νιότης. Του είναι αρκετό, όχι όμως εύκολο: “Κατέβηκα από το βαπόρι, ζήτησα να μείνω, κατάφερα κι έμεινα, ύστερα από λίγο καιρό με έπιασαν οι καραμπινιέρι και με στείλανε πίσω _ τότε, το ’70, οι Έλληνες της Ιταλίας ήμασταν κάτι σαν τους σημερινούς μετανάστες”, λέει και συνεχίζει: “Πέρασα κάποια χρόνια στην Ελλάδα, ξαναγύρισα στην Ιταλία, με ξαναπιάσαν, με ξαπόστειλαν πίσω και κάπως έτσι, φτάνουμε στα χρόνια της επιστράτευσης. Εγώ τότε μόλις είχα απολυθεί από στρατιώτης. Δεν είχα καμία όρεξη να πάω επιστράτευση κι έτσι βρέθηκα μ’ ένα βαπόρι να ταξιδεύω. Μπολιασμένος από την μεσογειακή Ιταλική κουζίνα _ γιατί στην Ελλάδα την εποχή εκείνη μόνο χασαποταβέρνες υπήρχαν _ βρέθηκα στο Μαρόκο και στην Τυνησία. Στο Μαρόκο βγήκα, ζήτησα δουλειά, δούλεψα στο Hilton για 4-5 μήνες και με το ίδιο καράβι ζήτησα από τον καπετάνιο να με φέρει πίσω για να προλάβω το δημοψήφισμα του Καραμανλή “βασιλευομένη ή προεδρική δημοκρατία”. Ήταν η πρώτη φορά που ψηφίζαμε τότε. Δεν είχαμε ξαναψηφίσει λόγω χούντας. Ύστερα, αποφάσισα να κάνω ακόμη ένα ταξίδι, ακόμη ένα μπάρκο, αλλά αυτή τη φορά με μεγαλύτερο σκάφος. Έτσι, βρέθηκα σαν μάγειρας στην Ισπανία, στο Άμστερνταμ, στην Αμβέρσα… Κάποια στιγμή, κάποιος φίλος, μου μίλησε για μια μεγάλη τουριστική εταιρία με έδρα την Ελβετία που ζητούσε μάγειρες για μεγάλα ιστιοφόρα για ταξίδια στη Μεσόγειο και στην Ελλάδα, ειδικά στο Ιόνιο. Με την βοήθεια φίλων έφτιαξα ένα βιογραφικό και βρέθηκα μέσα σ’ αυτά τα σκάφη. Όχι. Αγγλικά δεν μιλούσα… Οι συνεννοήσεις γίνονταν με… παντομίμα. Τί σημασία είχε όμως αυτό; Η γλώσσα της κουζίνας λύνει τα πάντα…”\n“Σαν στοιχειωμένοι στα πανιά και στα Βαρούλκα”\nΤο 1984 στο μυαλό του αεικίνητου ταξιδευτή καρφώνεται η ιδέα να φτιάξει στον Πειραιά του ένα μαγαζί που να θυμίζει καράβι αλλά να μην κουνάει και να μην σαλπάρει και μέσα από στίχους του Βαγγέλη Γερμανού _ σαν στοιχειωμένοι στα πανιά και στα Βαρούλκα _ γεννιέται στα τέλη του 1986, αρχές του 1987 το “Βαρούλκο”, Διστόμου και Κουντουριώτου γωνία: “Όχι. Δεν είχα μαζέψει λεφτά για να ανοίξω το μαγαζί. Δανείστηκα. Τα λεφτά οι Πειραιώτες δεν τα μαζεύουν. Τα τρώνε!”, λέει γελώντας δυνατά και συνεχίζει: “Μέσα σε τέσσερις-πέντε μήνες το “Βαρούλκο” κατάφερε να ταράξει τα νερά της γεύσης “μαγειρεύοντας τη θάλασσα”. Έκανα μια κουζίνα που τότε δεν υπήρχε, ίσως και στην Ευρώπη ακόμα. Κάπου στη Νάπολη, κάπου στη Νότια Ιταλία, κάπου στην Ισπανία υπήρχαν κάποιοι που έφτιαχναν γεύσεις με την δική μου λογική και τεχνική. Ο δημοσιογραφικός κόσμος αρχίζει να προσέχει το “Βαρούλκο” και να το αγαπάει. “Με έπαιρναν τηλέφωνο και μου έλεγαν: “Λευτέρη, 11.00-11.30 το βράδυ “κλείνουμε φύλλο” και κατεβαίνουμε”. Γνώρισα πάρα πολλούς ανθρώπους από το δημοσιογραφικό χώρο, τους αγάπησα και μ’ αγάπησαν πάρα πολύ. Το “Βαρούλκο” ήταν το στέκι τους. Μετά έγινε στέκι καλλιτεχνών, αργότερα επιχειρηματιών και πολιτικών. Τι να πρωτοθυμηθώ από εκείνα τα χρόνια…”\nΤο “Βαρούλκο”, πολύ γρήγορα, καταφέρνει να ξεπεράσει τα σύνορα του Πειραιά και να γίνει γνωστό σε ολόκληρη την Ελλάδα. Το 1994 αλλάζει έδρα και μεταφέρεται στην Δεληγιώργη. Κάνει μια μεγάλη πορεία, αναγνωρίζεται απ’ όλες τις πολιτικές ηγεσίες του τόπου και “φιλοξενεί” προσωπικότητες όπως ο Μαντέλα. Τα τραπέζια των ξένων ηγετών πραγματοποιούνται αποκλειστικά στο “Βαρούλκο” ενώ επί πρωθυπουργίας Σημίτη, ο Λευτέρης Λαζάρου καλείται από τον τότε Υπουργό Εξωτερικών Θεόδωρο Πάγκαλο να εκπροσωπεί καθημερινά την Ελλάδα με την μαγειρική του τέχνη στο υπουργείο εξωτερικών: “Ωραίες εποχές”, λέει ο Λευτέρης Λαζάρου και συνεχίζει: “Παραιτήθηκα όταν παραιτήθηκε ο Πάγκαλος από υπουργός εξωτερικών και ανέλαβε ο Κρανιδιώτης. Δεν μπορούσα να τα βρω με τον Κρανιδιώτη, ήταν άλλης φιλοσοφίας. Ο Πάγκαλος μου άρεσε γιατί ήξερε να φάει. Ο Κρανιδιώτης, Θεός Σχωρέστον, ήθελε άλλες φιλοσοφίες που δεν συμφωνούσαν με την δική μου. Ο Πάγκαλος είχε την φιλοσοφία του Τσόρτσιλ: “Μπορώ να λειτουργήσω χωρίς τη γραμματέα μου, δεν μπορώ να λειτουργήσω χωρίς το μάγειρά μου”.\n“Μακάρι να ήμουν προφήτης να κάνω τον κόσμο πλούσιο.”\nΤο 2002 ο Λευτέρης Λαζάρου, το ατίθασο παιδί από τις γειτονιές του Πειραιά, γίνεται ο πρώτος Έλληνας chef στον οποίο απονέμεται στο αστέρι Michelin, το οποίο διατηρεί μέχρι και σήμερα. Το 2004, το Βαρούλκο φεύγει από τον Πειραιά, αφήνει την πόλη που γεννήθηκε, και μετακομίζει στην Πειραιώς. “Το μόνο που γλύκανε τότε το χάπι ήταν το ότι από τον Πειραιά πήγα στην Πειραιώς”, λέει γελώντας ο Λευτέρης Λαζάρου και συνεχίζει: “Το έκανα διότι τότε πίστεψα, όπως και όλοι μας, ότι η Αθήνα θα γινόταν επιτέλους μία ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Ένας δεύτερος λόγος ήταν το ότι ο Πειραιάς άρχισε να “στριμώχνεται”. Άρχισε να μην μου αρέσει η γειτονιά που γεννήθηκα γιατί δεν μου θύμιζε την γειτονιά που γεννήθηκα. Στα δέκα χρόνια “παραμονής του” στην Πειραιώς, το “Βαρούλκο” έκανε μία τεράστια καριέρα, τα δύο τελευταία χρόνια όμως δεν ήταν καλά χρόνια. Ήταν τα χρόνια που το πρόσωπο της Αθήνας άρχισε να παραμορφώνεται. Έφυγε το lifting και ξεκίνησε να ξεθωριάζει. Η περιοχή όπου στεγαζόταν το “Βαρούλκο” έγινε μία China Town, κι έτσι, ξεκίνησα να ρίχνω κλεφτές ματιές προς τον Πειραιά, οι οποίες άλλωστε ποτέ δεν είχαν σταματήσει να “πέφτουν”. Κάπως έτσι, αποφάσισα να πάρω τα μπογαλάκια μου, να μαζέψω τα κατσαρόλια και τα τηγάνια μου και να επιστρέψω στην πόλη που γεννήθηκα, μεγάλωσα και έκανα καριέρα είκοσι ετών. Ναι. Είχα αγωνία. Να τα βρω όλα έτσι όπως τα άφησα. Όταν γυρίζεις σπίτι πάντα σε τρώει η αγωνία να τα βρεις όλα όπως τα άφησες. Διαπίστωσα όμως ότι ο Πειραιάς ξανακέρδισε το αστέρι του, γιατί το αστέρι Michelin στον Πειραιά το πήρα, στον Πειραιά το χρωστάω, στον Πειραιά το γύρισα και στον Πειραιά εξακολουθώ και το διατηρώ μέχρι και σήμερα. Θέλω να πιστεύω ότι μέρα με τη μέρα, μήνα με το μήνα, χρόνο με το χρόνο η γειτονιά αυτή θα γίνεται καλύτερη, πως είμαι για πολλούς καταστηματάρχες εδώ ένας φωτεινός φάρος κι ότι βάλαμε το Μικρολίμανο ξανά στο χάρτη του απόλυτου προορισμού. Το 2017, το Βαρούλκο ξεκινάει μία νέα πορεία έχοντας δημιουργήσει τη δική του σχολή κι έχοντας φτάσει να ταΐζω τρίτη γενιά φίλων. Φτιάχνοντας το Βαρούλκο σε ένα παλιό και ιστορικό μαγαζί όπως είναι το Aglamer_ παρότι από εδώ πέρασε πολλές φορές η Χούντα και προσπαθώ να βγάλω αυτή τη σκιά_ ελπίζω να γράψουμε ξανά μία ακόμη ιστορία…”\nΦέρνει στο στόμα του ένα ποτήρι με νερό, πίνει δυο-τρεις γουλιές κι ύστερα με ρωτάει πως μου φάνηκε η βουτιά στις προσωπικές του θάλασσες. Του λέω ότι μου άρεσε πολύ. Πως με ταξίδεψε σε μέρη, γεύσεις, επιτυχίες και ιστορίες που εμείς οι δημοσιογράφοι αγαπάμε ν΄ ακούμε και να γράφουμε. Κάνει να σηκωθεί για να με κεράσει ένα ποτήρι τσίπουρο. Δεν τον αφήνω. Του λέω ότι εκεί, στα μήκη και στα πλάτη των προσωπικών του πελάγων, υπάρχει μια σπηλιά στην οποία δεν μου επέτρεψε την είσοδο. Πως εκεί, μέσα σ’ εκείνη την σπηλιά, κρύβεται ένας Λευτέρης Λαζάρου που απαλά, σχεδόν αθόρυβα, “κολυμπά” συχνά- πυκνά στο πλάι ανθρώπων που τον έχουν ανάγκη. Αισθάνομαι την ταραχή του, σαν κύμα έτοιμο να με πνίξει. Δεν θέλει να μιλήσει γι’ αυτό. Επιμένω. Μόνο δυο λέξεις. Τώρα δεν με κοιτάζει στα μάτια. Τώρα αγναντεύει τη θάλασσα και την επιθυμία του για έναν άλλο κόσμο: “Βοηθάω κόσμο αλλά δεν θέλω να μιλήσω γι’ αυτό. Το κάνω γιατί πιστεύω ότι σήμερα το να μπορείς να δίνεις αυτό που έχεις είναι πολύ σπουδαίο. Εμένα ο κόσμος με έκανε. Αυτός με αγάπησε, αυτός με έφτιαξε και σ’ αυτόν χρωστάω, αν μη τι άλλο ένα τσουκάλι φαγητό…”, λέει και συνεχίζει: “Θα βοηθήσω όσο μπορώ αυτή τη χώρα με την τέχνη μου, γιατί αυτή τη χώρα την αγαπώ. Μου έχουν γίνει χιλιάδες προτάσεις να φύγω. Δεν θέλω να πάω πουθενά όμως. Μου δόθηκε το δώρο να γεννηθώ και να ζήσω σε μία λατρεμένη χώρα. Τέτοια πατρίδα δεν έχει κανένας άλλος λαός. Μόνο εμείς. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι διαχειριστές… Δεν ξέρω αν η Ελλάδα μπορεί να ξεπεράσει αυτό το σκόπελο στον οποίο έχει πέσει. Αλλά από την άλλη τι θα κάνει; Θα ζει συνέχεια με δανεικά; Θα ξεπουλιέται μέχρι να τελειώσει; Δεν ξέρω τι θα γίνει. Μακάρι να ήμουν προφήτης να κάνω τον κόσμο πλούσιο. Αν κάποιος διαχειριστεί σωστά την Ελλάδα μας, η τελευταία θα μπορεί να ζει μόνο από το τουριστικό της πακέτο. Στην Ελλάδα έχουν γίνει ωραία μαγαζιά και υπάρχουν πολλά νέα παιδιά που μαγεύουν με πολύ μεράκι και με κέφι. Το μεγάλο μας πρόβλημα είναι ότι η ακρίβεια του κράτους δεν επιτρέπει στον πολιτισμό και στην κουλτούρα της εστίασης να αλλάξει και να προχωρήσει. Τα μεγάλα μας όπλα είναι τα τουριστικά επαγγέλματα και η ναυτιλία. Κι αν δεν το καταλάβουν αυτοί που μας κυβερνούν, το παιχνίδι είναι χαμένο…”\nΒαρούλκο, Λευτέρης Λαζάρου, Πειραιάς


Στην κοιλιά της εγκύου δύο έμβρυα συνομιλούν. Το ένα είναι σκεπτικιστής, το άλλο, γεμάτο εμπιστοσύνη και πίστη. Tο γεμάτο αμφιβολίες έμβρυο ρωτάει: "Και πιστεύεις πραγματικά σε μια ζωή μετά τη γέννηση;".\nΤο έμβρυο που πιστεύει, απαντά: "Ασφαλώς, ναι. Για μένα είναι απόλυτα βέβαιο ότι υπάρχει ζωή μετά τη γέννησή μου. Η ζωή εδώ, είναι μόνο για να μας μεγαλώνει, ώστε να μπορούμε να προετοιμάζουμε τους εαυτούς μας για τη ζωή μετά τη γέννησή μας, έτσι ώστε να είμαστε αρκετά δυνατά για ό,τι μας περιμένει μετά".\nΟ μικρός σκεπτικιστής έχει εκνευριστεί: "Αυτό είναι αρκετά ανόητο. Δεν υπάρχει ζωή μετά τη γέννηση. Πώς θα έμοιαζε μια τέτοια ζωή, ούτως ή άλλως;".\nΤο γεμάτο αμφιβολίες έμβρυο ξεσπάει: "Ένα μάτσο ανοησίες! Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως το περπάτημα. Και φαγητό με το στόμα είναι πραγματικά μια εντελώς γελοία ιδέα – έχουμε τον ομφάλιο λώρο, που μας τροφοδοτεί αρκετά καλά, ήδη! Αυτό από μόνο του μας δείχνει ότι η ζωή μετά τη γέννηση είναι αδύνατη: ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός!".\nΟ μικρός πιστός παραμένει ακλόνητος: "Είναι όντως δυνατή. Απλά μπορεί να είναι λίγο διαφορετική από ό,τι είμαστε εδώ".\nΟ μικρός σκεπτικιστής σιγά-σιγά χάνει την υπομονή του μπροστά σε τόση χαζομάρα: "Κανείς, και εννοώ ποτέ κανείς, δεν ήρθε πίσω μετά τη γέννηση! Ρίξε μια ματιά σε αυτό: η γέννηση είναι απλά το Τέλος της Ζωής. Τελεία και παύλα. Και κάτι ακόμα για σένα και τα τρελά όνειρά σου: Η ζωή είναι μία μεγάλη σκοτούρα μέσα στο σκοτάδι, αυτό είναι!".\nΟ μικρός πιστός δεν το αφήνει έτσι: "Το παραδέχομαι ότι δεν γνωρίζω πώς ακριβώς είναι η ζωή μετά τη γέννηση. Αλλά σε κάθε περίπτωση εμείς θα δούμε τελικά τη μητέρα μας και αυτή θα μας φροντίσει".\nΟ σκεπτικιστής γούρλωσε τα μάτια του: "Μητέρα! Πιστεύεις στη μητέρα; Είναι γελοίο! Με συγχωρείς, αλλά. πού είναι αυτή, θα ήθελα να σε ρωτήσω;".\nΟ μικρός πιστός κάνει μια χειρονομία με το χέρι: "Αυτή είναι εδώ! Παντού γύρω μας. Ζούμε μέσα σ' αυτήν, καθώς και μέσω αυτής. Χωρίς αυτήν εμείς δεν θα ήταν δυνατόν να υπάρχουμε!".\nΟ μικρός σκεπτικιστής δεν είναι δυνατόν τώρα να συγκρατηθεί: "Αυτό φτάνει πραγματικά το αποκορύφωμα της ανοησίας. Και για κανένα λόγο δεν μπορώ να δω πουθενά τη μητέρα σου. Ούτε ένα κομμάτι της - είναι αρκετά προφανές - διότι απλά δεν υπάρχει!"


Βαθύ Κόκκινο | Εκδήλωση: «Χιλή: Ανιχνεύοντας τις ρίζες και τις μορφές μιας επίμονης εξέγερσης» | Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου, 7:30 μ.μ.\nΠέμπτη, 4 Μαρτίου, 2021 15:00:07\nΕκδήλωση: «Χιλή: Ανιχνεύοντας τις ρίζες και τις μορφές μιας επίμονης εξέγερσης» | Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου, 7:30 μ.μ.\nΗ Πολιτική – Πολιτιστική Λέσχη Εκτός Γραμμής\nΧιλή: Ανιχνεύοντας τις ρίζες και τις μορφές μιας επίμονης εξέγερσης\nΑυτό που ξεκίνησε από το Σαντιάγκο ως νεολαιίστικη αντίδραση στην αύξηση του κόστους μετακίνησης και την έμμεση αύξηση του κόστους φοίτησης σε μια κληρονομημένη από το δικτατορικό καθεστώς ιδιωτικοποιημένη τριτοβάθμια εκπαίδευση εξελίχθηκε γρήγορα σε γενικευμένη κοινωνική αναταραχή τεράστιου βάθους και διάρκειας, αναδεικνύοντας εκ νέου τη Χιλή σε επίκεντρο των ριζοσπαστικών κινημάτων διεθνώς. Η εξέγερση που συνεχίζεται εδώ και βδομάδες έχει καταφέρει να αντιμετωπίσει τη γενικευμένη καταστολή του χιλιανού κράτους και να εδραιωθεί, παράγοντας μια βαθιά πολιτική κρίση που κλονίζει τον πυρήνα των θεσμικών συμβιβασμών της «δημοκρατικής μετάβασης» από το δικτατορικό καθεστώς, ενώ αναδεικνύει σε μαζικό αίτημα την ανάγκη μιας νέας «συντακτικής διαδικασίας».\nΠοια ήταν η «κληρονομιά» του καθεστώτος Πινοτσέτ στο μεταδικτατορικό, κοινοβουλευτικό, αστικό σύστημα; Πώς ξέσπασε και πώς εξελίσσεται η εξέγερση που σήμερα συγκλονίζει την προηγούμενη πολιτική σταθερότητα; Ποιες μορφές πήρε και ποια κοινωνικά υποκείμενα έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο ξέσπασμα και τη γενίκευσή της; Πώς αναδύθηκε η ιδιαίτερη φεμινιστική πάλη που ανέδειξε τον θεσμικό σεξισμό και ρατσισμό του χιλιανού κράτους; Πώς ξεδιπλώθηκε το κίνημα στον αστικό χώρο και πώς τα μετεξελίχθηκαν τα αιτήματά του σε γενικά κοινωνικά;\nΘάνος Ανδρίτσος, αρχιτέκτονας πολεοδόμος\nΚρίτων Ηλιόπουλος, συγγραφέας, μεταφραστής\nΆγγελος Κοντογιάννης-Μάνδρος, πολιτικός επιστήμονας\nΔάφνη Χασούρου, πολιτική επιστημόνισσα, Γυναικεία ομάδα ΑΡΑΝ


Τα τρυκ του πληκτρολογίου!!! | Tech Place\nΟι συντομεύσεις του πληκτρολογίου αποτελούν το πιο εύκολο και γρήγορο μέσο για να διαχειριστούμε ένα πρόγραμμα ή να ελέγξουμε το σύστημα του υπολογιστή (αν μιλάμε για Windows). Η παρακάτω λίστα με…\nσυντομεύσεις είναι ικανή να μειώσει στο ελάχιστο το χρόνο εργασίας σας και να διευκολύνει στο έπακρο τη χρήση του υπολογιστή!\nΟι βασικότερες συντομεύσεις πληκτρολογίου


Το σκηνικό μέσα στο οποίο επιδιώκεται αυτή η ενδιαφέρουσα ελληνοαμερικανική επαφή τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα υπακούει σε μια σειρά από όρους που πρέπει να προσέξουμε ευθύς εξαρχής:\nΤον αμερικανικό παράγοντα εκπροσωπεί ο αγγλοσαξονικός προτεσταντισμός και πιο συγκεκριμένα ο προτεσταντισμός της Νέας Αγγλίας όχι μόνο και όχι κυρίως ως θρησκευτικό δόγμα αλλά ως ιδεολογία και νοοτροπία, δηλαδή ως σύστημα κανόνων κοινωνικής, δηλαδή ηθικής, οικονομικής και εντέλει πολιτικής συμπεριφοράς. Για την αντίληψη αυτή «ευαγγελισμός» και «εκσυγχρονισμός» εντέλει ταυτίζονται.\nΑποδέκτης αυτού του διπλού μισιοναρισμού δεν είναι μόνο ή κυρίως το νέο ελληνικό κράτος ως τέτοιο ούτε πολύ περισσότερο η Ελλάδα ως πολύπλοκος, αμήχανος και αντιφατικός πολιτισμικός χώρος που παραπέμπει αφενός μεν στην αρχαία Ελλάδα ως πηγή του δυτικού πολιτισμικού παραδείγματος, αφετέρου δε στο Βυζάντιο και την ευθεία ή την εξ αντιδιαστολής συμβολή του στη διαμόρφωση του δυτικού Μεσαίωνα, της Αναγέννησης, του Ουμανισμού, του Διαφωτισμού κ.ο.κ. Η Ελλάδα και ο ευρύτερος χώρος δράσης του Ελληνισμού από τις αρχές ως τα μέσα του 19ου αιώνα είναι κατ' αρχάς τμήμα της ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου και της εγγύς Ανατολής, τμήμα του Λεβάντε. Στο πλαίσιο αυτό η Σμύρνη είναι σίγουρα το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Στη συνέχεια δε και ειδικότερα η Ελλάδα έχει ενδιαφέρον για τον αμερικανικό προτεσταντικό μισιοναρισμό ακριβώς ως Ορθόδοξη Εκκλησία ή μάλλον ως γλωσσική και εθνοτική κοινότητα που ανήκει θρησκευτικά στις ανατολικές ορθόδοξες ή ακόμη και τις αντιχαλκηδόνιες Εκκλησίες. Ούτε οι μεγάλοι μουσουλμανικοί πληθυσμοί ούτε οι μικρές καθολικές κοινότητες της περιοχής έχουν ενδιαφέρον για τους αμερικανούς μισιοναρίους. Ενα τέτοιο εγχείρημα, με αντικείμενο τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς, θα εγκυμονούσε άλλωστε «κεφαλικούς» κινδύνους για όποιον το αναλάμβανε.\nΟ τίτλος του βιβλίου (επεξεργασμένη εκδοχή διδακτορικής διατριβής στο ΑΠΘ) της κυρίας Παυλίνας Νάσιουτζικ Αμερικανικά οράματα στη Σμύρνη του 19ου αιώνα. Η συνάντηση της αγγλοσαξονικής σκέψης με την ελληνική είναι πολύ σεμνός και υπαινικτικός. Η παρουσία των αμερικανών μισιοναρίων στη Σμύρνη και στην ευρύτερη περιοχή, από τη Μάλτα ως τη Χίο, το πρώτο μισό του 19ου αιώνα συσχετίζεται με τις θεολογικές και εντέλει ιδεολογικές αντιλήψεις που κυριαρχούν εκείνη την εποχή στην Αμερική και ιδίως στη Νέα Αγγλία, τεκμηριώνεται βιβλιογραφικά, αναλύεται σε μια μεγάλη δέσμη προσωπικών διαδρομών, περιπετειών και αφηγήσεων, συνδέεται με ένα πλήθος βιβλιολογικών δεδομένων και διασταυρώνεται με την ιστορία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της περιοχής και με την ιδεολογία που αυτά αναπαράγουν. Επιπλέον, όλα αυτά παραλληλίζονται με τη συγκρότηση και τη διάχυση του νεοελληνικού Διαφωτισμού και με βασικές μορφές του όπως ο Αδαμάντιος Κοραής και ο Νεόφυτος Βάμβας ή με χαρακτηριστικές περιπτώσεις διαμεσολάβησης όπως ο Νικόλαος Πετροκόκκινος.\nΑυτό είναι το πρώτο επίπεδο της μελέτης που έχει βεβαίως μεγάλη σημασία. Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο επίπεδο ακόμη πιο ενδιαφέρον από πολιτικής πλευράς. Η κυρία Νάσιουτζικ παρατηρεί - και αυτό είναι που εμένα τουλάχιστον με παρακίνησε - ότι στη μήτρα των σημερινών κυρίαρχων αμερικανικών αντιλήψεων για τον κόσμο, δηλαδή στη μήτρα της κυρίαρχης γεωπολιτικής αντίληψης, βρίσκεται η αγγλοσαξονική προτεσταντική αντίληψη για τις «αποστολικές» υποχρεώσεις του Νέου Κόσμου σε σχέση με τον παλαιό κόσμο συνολικά.\nΗ «παγκοσμιοποίηση» ως πολιτισμικό φαινόμενο και η θεωρία της λεγόμενης ανθρωπιστικής επέμβασης βρίσκουν έτσι κάποιες ακόμη εξηγήσεις, θεολογικές και ηθικολογικές, πολύ ενδιαφέρουσες. Το εντυπωσιακό είναι άλλωστε ακριβώς αυτό: ότι φαινόμενα απολύτως «κοσμικά» που εγγράφονται στη μακριά γενεαλογία του Διαφωτισμού, που αντιτάσσονται στις ποικίλες εκδοχές του «θρησκευτικού», που αναπαράγουν τη σημασία που έχει η καθαρότητα του κοσμικού κράτους και η διάκριση Εκκλησίας ή μάλλον θρησκείας και κράτους και επιμένουν στον ρόλο της κοινωνίας των πολιτών, ανάγονται εντέλει σε εξηγήσεις τόσο έντονα θεολογικές ή ηθικολογικές. Αυτό μάλιστα που έχει πολιτική σημασία δεν είναι τόσο ο θεολογικός ή ηθικολογικός όσο ο γραμμικός και απόλυτος ή μάλλον ολιστικός χαρακτήρας των αντιλήψεων αυτών που δεν αφήνουν εύκολα περιθώριο ούτε στο σφάλμα ούτε στη μετριοπάθεια ούτε στην επιείκεια. Ή, για να χρησιμοποιήσω ισοδύναμους κατά βάθος όρους: ούτε στην αμαρτία ούτε στην άφεση ούτε στις κατ' οικονομίαν λύσεις.\nΗ παρουσία και η δράση των αμερικανών μισιοναρίων στη Σμύρνη, στα νησιά του Αιγαίου ή άλλες ελληνικές περιοχές δεν είναι βέβαια η μόνη μορφή επαφής ανάμεσα στον προτεσταντισμό και στην Ορθοδοξία. Θα ήταν κατ' αρχάς εσφαλμένο το συμπέρασμα ότι ο προτεσταντικός «ευαγγελισμός» της Ανατολής ήταν πιο επιθετικός προς την Ορθοδοξία από ό,τι, π.χ., η δράση των καθολικών ιεραποστολών. Αντιθέτως κατά καιρούς αναδείχτηκαν πολύ ενδιαφέρουσες «συνομιλίες», δογματικές ή εκκλησιολογικές (αν μπορεί να χρησιμοποιηθεί εδώ ο όρος), ανάμεσα στον προτεσταντισμό και στην Ορθοδοξία. Δεν χρειάζεται να αναφερθεί κανείς εδώ ούτε στο ζήτημα του Πατριάρχη Κύριλλου Λούκαρη ούτε στις επαφές με την Αγγλικανική Εκκλησία ούτε, αντιστρόφως, στις κατά καιρούς καταδίκες του «λουθηροκαλβινισμού». Οι προτεσταντικές αντιλήψεις είναι προφανές ότι επηρέασαν τη ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, κυρίως μέσω της συγκρότησης και της δράσης των παραεκκλησιαστικών οργανώσεων που έχουν και αυτές την αφετηρία τους στον 19ο αιώνα.\nΟλα αυτά - ας μην το ξεχνούμε - συμβαίνουν στη Σμύρνη των αμερικανών μισιοναρίων, ενώ το νεοσύστατο ελληνικό κράτος συγκροτείται, και ενώ διεξάγεται η μεγάλη σύγκρουση γύρω από την αυτοκεφαλία της Ελλαδικής Εκκλησίας (1833-1850). Σύγκρουση που δεν αφορούσε τα παράλια της Ιωνίας, συνδέεται όμως με την πολύπλοκη και πολυσήμαντη σχέση εθνικού κράτους - εθνικής συνείδησης - γλωσσικής, αφενός, και θρησκευτικής, αφετέρου, ταυτότητας, δηλαδή με το πιο κρίσιμο πρόβλημα όχι μόνο του 19ου αλλά, όπως απεδείχθη, και του 20ού και των αρχών, τουλάχιστον, του 21ου αιώνα.\nΚατά έναν λοιπόν άκρως ενδιαφέροντα τρόπο το βιβλίο της κυρίας Παυλίνας Νάσιουτζικ διασταυρώνεται με το βιβλίο του κυρίου Παρασκευά Ματάλα, Εθνος και Ορθοδοξία - Οι περιπέτειες μιας σχέσης. Από το «Ελλαδικό» στο βουλγάρικο σχίσμα (ανεπτυγμένη και αυτό μορφή μιας ήδη ασυνήθιστα μεγάλης, καλογραμμένης και συγκροτημένης μεταπτυχιακής εργασίας).\nΠέρα από την ερευνητική αναψηλάφηση της γνωστής περιπέτειας, της αντικανονικής κήρυξης και στη συνέχεια της κανονικής «παραχώρησης» της αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας της Ελλάδος και την ανάδειξη των προφανών ιδεολογικών και πολιτικών συμπαραδηλώσεών της, η εργασία του Π. Ματάλα κομίζει τον απολύτως αναγκαίο παραλληλισμό με το βουλγαρικό σχίσμα.\nΣυσχετίζει επομένως δύο προδήλως συναφείς υποθέσεις που συνδέονται με το Ανατολικό ζήτημα, τη δημιουργία των εθνικών κρατών στα Βαλκάνια, τον διεθνή συσχετισμό δυνάμεων της εποχής, τις διεργασίες συγκρότησης των εθνικών ταυτοτήτων και ιδεολογιών, αφ' ης στιγμής μάλιστα υπάρχει ένα εθνικό κράτος.\nΟλα αυτά διασταυρώνονται με τα «υπαρξιακά» διλήμματα του οικουμενικού θρόνου μέσα σε εκείνες τις διεθνείς συνθήκες, τις μεγάλες αδράνειες, αλλά και τις εξίσου μεγάλες «επιταχύνσεις» της εκκλησιαστικής πολιτικής και διπλωματίας κ.ο.κ. Η απόσταση από την καταδικασμένη αίρεση του εθνοφυλετισμού μέχρι την αναγνώριση της αυτοκεφαλίας των τοπικών Εκκλησιών είναι ταυτόχρονα και πολύ μικρή και πολύ μεγάλη.\nΕξίσου γοητευτική μέσα από τις αντιφάσεις και λόγω ακριβώς αυτών είναι η σχέση που διαμορφώνεται ανάμεσα στους κατά καιρούς εκπροσώπους ή επιγόνους του νεοελληνικού Διαφωτισμού αφενός μεν με την Εκκλησία της Ελλάδος, αφετέρου δε με το Οικουμενικό Πατριαρχείο ως νοοτροπία και ως αντίληψη που συνδέεται όχι μόνο με την εκκλησιαστική παράδοση και εκπαίδευση αλλά και με τους διαφορετικούς πολιτικούς ρόλους των δύο εκκλησιαστικών θεσμών. Η Ορθοδοξία άλλωστε που έχει συνείδηση πλειονότητας μέσα σε μια κοινωνία είναι πολύ διαφορετική στις αντιδράσεις της από μια Ορθοδοξία που έχει συνείδηση μειονότητας.\nΑυτό δείχνει ότι όλα τα μεγάλα ιδεολογικά ζητήματα που διατηρούνται - εις πείσμα των καθαρών τυπολογιών - ανοικτά έως τις ημέρες μας, βρίσκουν πολλές από τις εξηγήσεις τους στον 18ο και στον 19ο αιώνα. Αυτό δεν αφορά μόνο την καθ' ημάς Ανατολή και τα ημέτερα Βαλκάνια, αλλά, όπως φαίνεται, και την ίδια την αμερικανική αυτοσυνειδησία και ιδεολογία.\nΟσοι μένουν εγκλωβισμένοι στα συμπλέγματα ιδεολογικής και θεσμικής κατωτερότητας που καταδυναστεύουν τη χώρα μας και την ευρύτερη περιοχή μας ίσως να επανεξετάσουν τη στάση τους με αφορμή τα δύο αυτά νέα σημαντικά βιβλία.\n* Άρθρο του Υπουργού Πολιτισμού, Ευάγγελου Βενιζέλου, στο Βήμα της Κυριακής.


Τσιτσιπάς-Ρούμπλεφ στον τελικό του Monte Carlo | SPORTS | thepressroom.gr\nΕνημερώθηκε: 18/04/21 - 01:41\nΟ Αντρέι Ρούμπλεφ θα είναι ο αντίπαλος του Στέφανου Τσιτσιπά στον σημερινό (18/4) τελικό του τουρνουά Masters του Μόντε Κάρλο. Ο 24χρονος Ρώσος νίκησε στον δεύτερο ημιτελικό τον Νορβηγό Κάσπερ Ρούουντ 6-3, 7-5 και πλέον θα διεκδικήσει και αυτός (όπως και ο Έλληνας πρωταθλητής) τον πρώτο τίτλο του σε «1000άρι» τουρνουά της ATP.\nΠως έφθασε στον τελικό ο Τσιτσιπάς\nΟ Στέφανος Τσιτσιπάς ξεπέρασε εύκολα χθες, Σάββατο 17/4, δείχνοντας την αγωνιστική ανωτερότητα του, το εμπόδιο του Βρετανού, Ντάνιελ Εβανς, στον ημιτελικό.\nΤΟΥΡΝΟΥΑ ΜΟΝΤΕ ΚΑΡΛΟ\nΤΟΥΡΝΟΥΑ MASTERS ΜΟΝΤΕ ΚΑΡΛΟ


Η πιο μαγική απόδραση\nΌλες οι εποχές έχουν κάτι μοναδικό να δώσουν: αρώματα της φύσης, τοπία μαγικά, παραμύθια γραμμένα στα πλατανόφυλλα, αφηγήσεις ιστοριών στην όχθη του ποταμού, μουσικές και τραγούδια μέσα στο δάσος... σαν όνειρα των παιδικών μας χρόνων μας περιμένουν.\n08/11/2019, 16:30 μμ\nΣε μιάμιση ώρα από την Αθήνα και μισή ώρα από την Εθνική, ακολουθώντας τις ταμπέλες προς «Συνεβρό» και «Θεματικό Πάρκο Συνεβρού» φτάνετε στο Area Synest.\nΣτο Area Synest κανείς δε χάνεται, όσο απέραντο κι αν είναι το τοπίο, αφού υπάρχουν παντού πινακίδες και χάρτης του θεματικού πάρκου, που οδηγούν τον επισκέπτη στο μέρος που επιθυμεί.Στην είσοδο του πάρκου περιμένουν τους επισκέπτες τρεχούμενα νερά τα οποία καταλήγουν στη λίμνη με τα χρυσόψαρα, τα νούφαρα και τις υπέροχες γαλάζιες λιβελούλες.Από τα χωριά των ζώων στο φυσικό τους περιβάλλον, τον Περιστερώνα, το Κοτοχωριό με τα σπάνια είδη πουλερικών, τα αγριόπουλα, το Κουνελοχωριό , τα παγώνια, μέχρι την εξέδρα με θέα στο δάσος, τον Παραδοσιακό Καφενέ, τις λίμνες και τους χώρους εστίασης.\nΔιασχίζοντας τη γέφυρα πάνω από τη λίμνη , ο επισκέπτης εισέρχεται στο θεματικό πάρκο όπου σε όλη την έκταση του αναδύονται αρώματα από λουλούδια και αρωματικά φυτά από όλο τον κόσμο.Το θερμοκήπιο του ``Area Synest`` φιλοξενεί κατά εποχές διάφορα θέματα.\nΗ πεζοπορία στο θεματικό πάρκο συνεχίζεται ανακαλύπτοντας ο επισκέπτης κτίσματα παλαιότερης αρχιτεκτονικής, που αναβιώνουν τη παραδοσιακή ζωή των Αρμενίων όπως το Λαογραφικό Μουσείο του Area Synest ενώ οι δραστηριότητες στο πάρκο, χαρίζουν στην οικογένεια ποιοτικές στιγμές χαλάρωσης.\nΤο Home Hotel, που βρίσκεται στον φιλόξενο και παραμυθένιο χώρο του ``Area Synest`` μέσα στη φύση, προσφέρει τη δυνατότητα διαμονής στον επισκέπτη του, παρέχοντάς του ανέσεις υψηλής ποιότητας.\nΣε ένα τοπίο έντονης βλάστησης και δένδρων ο επισκέπτης μπορεί να καθίσει, να παρατηρήσει, να παίξει μαζί με τα κουνέλια που θα βρεί στην Κoυνελοχωριό, να δεί από κοντά διαφορετικές ράτσες περιστεριών, ανά τον κόσμο στην Γωνιά των περιστεριών, να επισκεφτεί την χειροποίητη Φωλιά πουλιών στο γεροπλάτανο, να δει από κοντά πάπιες και χηνόπαπιες που κολυμπούν ανέμελα στη λίμνη και να παεί μια βόλτα από το Κοτοχωριό που θα βρεί διαφορετικές ράτσες από κότες κατοικούν και φιλοξενούνται στα προσεγμένα και κομψά κοτόσπιτα.\nΓια περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το Area Synest επισκεφθείτε την ιστοσελίδα: www.areasynest.gr


Αρχική Σελίδα » Μαθηματικά (ΠΕ) » Μηχανολογία (Ε.Ε.) » Φιλοσοφία » Ηλεκτρονική - Αυτοματισμός (Ε.Ε.) » Δημοτικό


Συμβουλές σχεδιασμού | hamilothori.gr\nPosted by on Dec 14, 2014 in Uncategorized | 1 comment\nTo σαλόνι είναι η βιτρίνα των σπιτιών μας!\nΈνας φιλόξενος και άνετος χώρος όπου μπορεί κανείς να χαλαρώσετε με την οικογένεια και τους φίλους και την ίδια στιγμή να ψυχαγωγήσει τους επισκέπτες, καθώς θα πρέπει να είναι ένας χώρος που αποπνέει ζεστασιά, αντανακλά την προσωπικότητα και τον τρόπο ζωής σας μαζί με κομψότητα.\nΕίτε χρησιμοποιείται για να παρακολουθείτε τηλεόραση ή διαβάζοντας ή απλά για χαλάρωση και διασκέδαση.\nΠρώτα το στυλ\nΠρώτα θα πρέπει να αποφασίσετε το σκοπό και το θέμα του δωματίου.\nΑυτό θα σας βοηθήσει να σχεδιάσετε το δωμάτιο καλύτερα.\nΑν σκοπεύετε να χρησιμοποιήσετε το σαλόνι ως επί το πλείστον για τη φιλοξενία και την ψυχαγωγία των επισκεπτών, τότε θα πρέπει να δημιουργήσετε ένα πιο εκλεπτυσμένο περιβάλλον γεμάτο με επίσημα έπιπλα, μονάδα μπαρ, κ.λπ\nΣε περίπτωση που θα χρησιμοποιήσετε το χώρο περισσότερο σαν ένα οικογενειακό δωμάτιο, τότε ένα πιο οικείο περιβάλλον με άνετο καναπέ, τηλεόραση κλπ, είναι πιο κατάλληλο για αυτήν την περίπτωση.\nΔημιουργήστε ένα κομβικό σημείο – είτε πρόκειται για ένα καναπέ σχεδιαστής, μια κομψή τηλεόραση με μεγάλη οθόνη, ή μια αντίκα. Τακτοποιήστε όλα τα άλλα κομμάτια γύρω από αυτό το κομβικό σημείο, ώστε να τονίσουν ολόκληρη την εμφάνιση του δωματίου.\nΣετ επίπλων για συνομιλία\nΚάθε σαλόνι, είτε πρόκειται για επίσημο είτε ένα χαλαρό είναι χτισμένο για τις συνομιλίες.\nΑυτό το δωμάτιο είναι ουσιαστικά ένας χώρος συγκέντρωσης και ως εκ τούτου, τα έπιπλα σε αυτό θα πρέπει να τοποθετηθούν για την εύκολη αλληλεπίδραση.\nOne Response to “Συμβουλές σχεδιασμού”\nΕγγραφείτε στο newsletter της εταιρίας μας για να είσαστε πάντα ενημερωμένοι για τις προσφορές μας.\nDesigned by ECOTIP HOST | Powered by ECOTIP HOST


Όταν λαμβάνεις μια απόφαση, να την κρατάς μέχρι τέλους...\nΝα θυμάσαι όλα εκείνα που έζησες,\nγιατί τώρα, από όλα αυτά, τίποτε δεν έχει σημασία.\nΜερικές φορές όταν σκοτώνεις κάτι, δεν ανασταίνεται.\nΜόνο σαπίζει και αποσυντίθεται...\nΚαι είναι αργά για δάκρυα, γιατί τα δάκρυα στέρεψαν.\nΝα θυμάσαι όλα εκείνα που ξέχασες.\nΌταν τις νύχτες κοιμάσαι μόνος.\nΝα θυμάσαι ότι όλα τελειώσαν πια.\nPosted by Cleopatra at 12:17 PM No comments:\nLabels: game over, My Mumblings, Να θυμάσαι\nΠοίημα: Το περισσότερο καιρό η αγάπη ξεθυμαίνει\nΧτες το βράδυ διάβαζα e.e.cummings και σήμερα το πρωί έγραψα αυτό. Απολαύστε το!\nΤο περισσότερο καιρό η αγάπη ξεθυμαίνει\nΑπό απρόσεκτους εραστές\nΣου γεμίζουν το κεφάλι απότομα\nΚαι εσύ πάντα μένεις μόνος\nΈνας λευκός ιππότης δίχως\nΓιατί όλα σου φταίνε\nΚαι καμία δε την φτάνει\nΑπό λόγια άγαρμπα που ξεστόμισες\nΣυνειδητά για να δείξεις ότι\nΠάντα έχεις το πάνω χέρι\nΓύρω από πολλούς που φωνάζεις φίλους\nΜα η μοναξιά σε έχει σημαδέψει\nΤο προσωπείο σου είναι καλά\nΜη σε δουν όπως είσαι\nΑπό σένα που αγαπάς, αλλά δεν αγαπήθηκες\nΌσο θα ήθελες\nΚαι αν κάποιος προλάβει και ξεστρατίσει\nΜε μιας τον διώχνεις, μη νιώσεις\nΔε θες να νιώσεις\nΈνας λευκός ιππότης δίχως πριγκίπισσα\nΠου συνεχώς αναρωτιέται\nΜα απάντηση δε λαμβάνεις\nΜε τόσα θηλυκά τριγύρω\nΕγώ που πάω\nΚαι τι θέλω από τη ζωή…\nPosted by Cleopatra at 11:18 AM No comments:\nLabels: e.e.cummings, In Greek, Poetry, Sample Work, Ποίηση, Το περισσότερο καιρό η αγάπη ξεθυμαίνει\nΚριτική: Φαρενάιτ 451 του Ραίη Μπράντμπερυ\nΤίτλος : Φαρενάιτ 451\nΣυγγραφέας : Ραίη Μπράντμπερυ\nΟ Ραίη Μπράντμπερυ με το έργο του Φαρενάιτ 451 μας εισήγαγε σε έναν δυστοπικό κόσμο όπου τα βιβλία καίγονται, ενώ οι άνθρωποι έχουν αλλοτριωθεί από την καθημερινή επαφή τους με την τηλεόραση που αποτελεί την "οικογένεια" καθενός από αυτού. Η οποία τους ενημερώνει αλλά και τους κατακλύζει από τόσες άχρηστες πληροφορίες που δεν έχουν χρόνο ούτε καν για να σκεφτούν.\nΣτις πρώτες σελίδες γνωρίζουμε τον κύριο ήρωα τον Μόνταγκ, πυροσβέστη στο επάγγελμα, η δουλειά του οποίου είναι να καίει βιβλία και ως παρατηρητής να βλέπει τους ανθρώπους που έχουν βιβλία σπίτια τους να καίγονται ζωντανοί και αυτοί. Νόμιζε ότι ήταν ευτυχισμένος, αλλά δύο τυχαία γεγονότα, η συνάντηση του με την νεαρή Κλάρις Μακ Κλέλαν και η αυτοκτονία της γυναίκας του Μίλι με υπνωτικά χάπια την οποία έσωσε πριν πεθάνει, τον ταρακούνησαν τόσο που αρχίζει να αμφισβητεί την μέχρι τώρα ζωή του.\nΗ φιλία του με την γοητευτική Κλάρις και όσα εκείνα του λέει παρά το νεαρό της ηλικίας της, είναι μόνο δεκαεπτά, αρχίζει να τον βάζει σε σκέψεις, κάτι που είναι εντελώς ξένο με την κοινωνία που ζει. Ο θάνατος της Κλάρις είναι ο καταλύτης που ξεκλειδώνει τον Μόνταγκ. Από εκεί και μετά οι πράξεις του δεν έχουν επιστροφή.\nΗ γραφή του Μπράντμπερυ, εξήντα ένα χρόνια μετά είναι ανατριχιαστικά ζωντανή και πιο διαχρονική από ποτέ. Στην περίληψη του βιβλίου διαβάζουμε ότι ο συγγραφέας "επιχειρεί μια καυστική σάτιρα" αλλά η ιστορία αυτή δεν είναι μόνο σάτιρα.\nΣτην εποχή που ζούμε που το διαδίκτυο έχει εισέλθει στην ζωή μας με όλα τα social media και τα gadgets που κυκλοφορούν ελλοχεύει ο κίνδυνος η ανθρωπότητα να αλλοτριωθεί και να αποξενωθεί από όσα την χαρακτηρίζουν και στην ουσία να μεταμορφωθεί σε πειθήνια ρομποτάκια τα οποία μόνο παρακολουθούν ειδήσεις, απόψεις που τους "σερβίρει" η τηλεόραση χωρίς την δυνατότητα να σκεφτεί αν όλα όσα ακούει είναι αλήθεια ή ψέματα. Οι συσχετισμοί είναι τρομαχτικοί και τα σενάρια αρκετά για το τι θα γινόταν αν...\nΤο κάψιμο των βιβλίων δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο συμβολισμός της λήθης και της ανυπαρξίας. Η ανθρωπότητα μπορεί αν θέλει να ξεχάσει όλα εκείνα που την διαφοροποιούν από το ζωικό βασίλειο και να την καταβροχθίσει αυτή η πραγματικότητα. Ο Μπράντμπερυ όμως, μας θυμίζει ότι όσο υπάρχουν άνθρωποι, ελάχιστοι χαρακτηρισμένοι τρελοί από την κοινωνία που συμμορφώνεται στα νέα δεδομένα, που κρατάνε αυτή την γνώση που έχουν ξεχάσει όλοι οι υπόλοιποι, και απλά περιμένουν στο παρασκήνιο την κατάλληλη ώρα για να δώσουν την δική τους μάχη και να προσπαθήσουν να αλλάξουν την κατάσταση, δεν είμαστε καταδικασμένοι.\nPosted by Cleopatra at 9:32 PM No comments:\nLabels: Book Review, fahrenheit 451, In Greek, Ray Bradbury, Βιβλιοκριτική, Ραίη Μπράντμπερυ, Φάρεναιτ 451\nΤα καλοκαίρια πάντοτε τελειώνουν με ένα αντίο...\nΕπιστροφή στην βάση μας και ξεκινάμε πάλι από την αρχή. Πριν όμως γίνει αυτό ας πούμε για τα καλοκαίρια...\nΤα καλοκαίρια πάντοτε τελειώνουν με ένα αντίο.\nΤο αντίο μπορεί να είναι στην εποχή, στο νησί και τους φίλους που συναντήσαμε μετά από καιρό ή ακόμα σε έναν έρωτα που ζήσαμε.\nΤα καλοκαίρια που χαλαρώνουν οι άμυνες και ζεις,\nο πραγματικός σου εαυτός σα να λάμπει.\nΜαγνητίζεις όπως και μαγνητίζεσαι.\nΟι ματιές αυτές οι θεοσκότεινες γεμάτες πόθο και ανέλπιστη προσμονή σε οδηγούν στο μαζί,\nακόμα και αν είναι για λίγο.\nΓιατί το λίγο διαρκεί πολύ στο σύμπαν των ερωτευμένων και κάθε χάδι, κάθε ματιά είναι βάλσαμο για τις ψυχές.\nΜάταιο να αντισταθείς πρέπει να ζήσεις ότι σου δίνεται, δε σου χαρίζεται.\nΚαι αν το ζήσεις, μη μετανιώσεις μετά.\nΜη μετανιώσεις γιατί είναι μέγιστο λάθος,\nνα αποστρέφεσαι αυτά που έζησες.\nΝα τιμάς, να ζεις, να αγαπάς και να προχωράς παρακάτω.\nΤο παρακάτω είναι μια νέα μέρα και το φθινόπωρο είναι προ των πυλών.\nΤουλάχιστον τίμησε τον εαυτό σου και όσα έζησες.\nΔάκρυσε, γέλασε και κοίτα σταθερά το Εδώ και Τώρα.\nΜα όπως λέει και ο Μπόρχες: "...Με κάθε αντίο μαθαίνεις."\nPosted by Cleopatra at 9:42 PM 2 comments:\nLabels: In Greek, My Mumblings, My thoughts, Τα καλοκαίρια πάντοτε τελειώνουν με ένα αντίο\nΚριτική: Ο Εραστής της Μαργκεριτ Ντυράς\nΤίτλος : Ο Εραστής\nΣυγγραφέας: Μαργκερίτ Ντυράς\nΕκδόσεις : Έξαντας\nΟ Εραστής της Μαργκερίτ Ντυράς δεν είναι ένας προσεγμένος, στυλιζαρισμένος λόγος. Στο γραπτό της Ντυράς υπάρχει ορμή, υπάρχει συναίσθημα το οποίο μεταδίδεται στον αναγνώστη από τις πρώτες κιόλας λέξεις του κείμενου.\nΟ τρόπος γραφής με τις εναλλαγές του χρόνου μια στο παρόν του βιβλίου όταν ήταν δεκαπεντέμιση χρονών και ζούσε με την μάνα της και τα αδέρφια της, και μια στο μέλλον όταν εκείνη είναι στη Γαλλία δεν μπερδεύουν τον αναγνώστη, αντίθετα τον εισαγάγουν περισσότερο στον ψυχισμό της ιστορίας της Ντυράς.\nΗ Ντυράς μέσα από το κείμενο προσπαθεί να κατανοήσει τον εαυτό της μέσα από την σχέση της με την ίδια της την μητέρα αλλά και την σχέση που εκείνη είχε με τα αδέρφια της. Ο διαχωρισμός - λατρεία προς το πρόσωπο του μεγάλου της αδερφού αλλά και ο θάνατος του μικρότερου αδερφού της, την κλυδώνησε τόσο που έφυγε για την Γαλλία λίγο πριν ξεσπάσει ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος.\nΟ εραστής της, ένας Κινέζος που δεν άξιζε μια λευκή, κατά τα τότε δεδομένα, ήταν ίσως μια διέξοδος την οποία ακόμα και τότε προσπαθούσε να αναλύσει με τα συμπλέγματα που βίωνε στην οικογένεια της. Οι επαφές που είχαν όλοι μαζί σε ακριβά εστιατόρια την έκανε να τον λυπάται όπως ακριβώς λυπόταν τον μικρότερο αδερφό της που δεν μπορούσε να αντισταθεί στον μεγάλο της αδερφό. Ο εραστής της είχε και εκείνος τους δικούς του δαίμονες, τον πατέρα του που ήταν αντίθετος με τον δεσμό αυτόν.\nΤο κείμενο της Ντυράς είναι μια ωρολογιακή βόμβα συναισθημάτων. Δεν γίνεται να το διαβάσεις μονομιάς. Σε πνίγουν τα έντονα συναισθήματα της συγγραφέως για τα νοσηρά της παιδικά χρόνια, για εκείνα που δεν έζησε, μα την διαμόρφωσαν μετέπειτα στο άτομο που έγινε και τελειώνοντας τις τελευταίες σελίδες αναρωτιέσαι, πως γίνεται κάποιος να ζει με τόσο αντικρουόμενα συναισθήματα μέσα του και πως αυτά μπορείς να τα μετουσιώνεις σε τέτοια Τέχνη;\nPosted by Cleopatra at 7:43 PM No comments:\nLabels: Book Reviews, In Greek, Marguerite Duras, The Lover, Βιβλιοκριτική, Έξαντας, Μαγκεριτ Ντυράς, Ο Εραστής


Με αφορμή Νομοσχέδιο... “πεδίο” εργολάβων καταγγέλλει η ΠΟΕ-ΟΤΑ | Epoli.gr | ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΔΗΣΕΙΣ\n21.07.18 | 02:36\nΜε αφορμή Νομοσχέδιο... “πεδίο” εργολάβων καταγγέλλει η ΠΟΕ-ΟΤΑ\nΜε αιτία το σχέδιο Νόμου «Τροποποίηση του Ν.2939/2001 - Συσκευασίες και εναλλακτική διαχείριση των συσκευασιών και άλλων προϊόντων - Ίδρυση Εθνικού Οργανισμού Εναλλακτικής Διαχείρισης Συσκευασιών και άλλων προϊόντων (Ε.Ο.Ε.Δ.Σ.Α.Π.) και άλλες διατάξεις», που τέθηκε προς διαβούλευση, για «δημιουργία» πεδίου δράσης στα επιχειρηματικά-εργολαβικά συμφέροντα, στον τομέα διαχείρισης, επεξεργασίας και ανακύκλωσης απορριμμάτων κάνει λόγο σε ανακοίνωσή της η Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α.\nΣτην ίδια ανακοίνωση, η Εκτελεστική Επιτροπή της Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. ζητά την απόσυρση του εν λόγω Νομοσχεδίου, καταγγέλλει τη συγκυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-ΑΝ.ΕΛ. και καλεί την Πρόεδρο του Ε.Δ.Σ.Ν.Α., την Κ.Ε.Δ.Ε. και τις Περιφερειακές Ενώσεις Δήμων (Π.Ε.Δ.) να πάρουν άμεσα θέση και να υπερασπιστούν τα συμφέροντα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των πολιτών.\nΗ Εκτελεστική Επιτροπή της Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. ζητά την απόσυρση του προαναφερόμενου Νομοσχεδίου, καταγγέλλει την συγκυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-ΑΝ.ΕΛ. για την αυταρχική και απαξιωτική της συμπεριφορά και καλεί την Πρόεδρο του Ε.Δ.Σ.Ν.Α., την Κ.Ε.Δ.Ε. και τις Περιφερειακές Ενώσεις Δήμων (Π.Ε.Δ.) όλης της χώρας να πάρουν άμεσα θέση και να υπερασπιστούν τα συμφέροντα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των πολιτών


Άγριες Μέλισσες: Διαφάνι 1920\nHome / Σειρές / Άγριες Μέλισσες: Διαφάνι 1920\nΠέμπτη, 18.3.2021, 17:46\nΜια πλεκτάνη εις βάρος μιας άτυχης γυναίκας κι ένας φόνος θα γίνουν η αρχή του κακού στις Άγριες Μέλισσες…\nΔυνατή πλοκή, καταιγιστικές εξελίξεις, συγκλονιστικές ερμηνείες, κινηματογραφική αισθητική. Οι Άγριες Μέλισσες έρχονται και αυτή την εβδομάδα με επεισόδια που θα καθηλώσουν….\nΆγριες Μέλισσες, Δευτέρα 22 Μαρτίου – Επεισόδιο 112: Ο Κωνσταντής πείθει τη Δρόσω και οι δυό τους ετοιμάζονται ν’ αναχωρήσουν για το Παρίσι, την ώρα που ο έρωτας της Ασημίνας και του Νικηφόρου δείχνει να αναθερμαίνεται.\nΣτο σπίτι των Σεβαστών, επικρατεί αναβρασμός μετά την κλήτευση της Μυρσίνης στο δικαστήριο. Ο Δούκας αποφασίζει να συναντηθούν με τον Βόσκαρη, προκειμένου να έρθουν σε μια συνεννόηση για να μείνει κρυφός ο ρόλος της Μυρσίνης σ’ αυτήν την υπόθεση. Η συνάντηση, όμως, θα πάρει απρόσμενη τροπή.\nΗ Δέσπω βρίσκει τη μοναδική λύση για να παραμείνει ο Ευτύχης δίπλα στον Μιλτιάδη και τη Βιολέτα.\nΟ Μελέτης αρχίζει έρευνα για να συνδέσει τον Δούκα με τον φόνο του Θέμελη, όμως η Δόμνα δηλώνει πως γνωρίζει, ήδη, τον πραγματικό ένοχο και η κατάσταση περιπλέκεται επικίνδυνα για όλους.\nΆγριες Μέλισσες,Τρίτη 23 Μαρτίου – Επεισόδιο 113: Η Ελένη έχει αμφιβολίες για το αν πρέπει να σύρει τη Μυρσίνη στο δικαστήριο, παρά την προτροπή του Σαράφη και του Λάμπρου. Την ίδια στιγμή, οι αδελφές της βρίσκονται αντιμέτωπες στο Παρίσι. Η Ασημίνα και ο Νικηφόρος αρνούνται πεισματικά να υποχωρήσουν στις απαιτήσεις της Δρόσως, όμως, εκείνη είναι αποφασισμένη να παίξει το τελευταίο της χαρτί.\nΟ Βόσκαρης απειλεί ανοιχτά τον Δούκα και τη Μυρσίνη, ζητώντας τους να τον βοηθήσουν.\nΟ Δούκας πιέζει τον Γραμματικό ν’ αποσύρει την κατάθεση της Μυρσίνης κι εκείνος βρίσκεται σε δίλημμα. Ένα απειλητικό σημείωμα, που βρήκε η Δόμνα εναντίον του Θέμελη, αναστατώνει την Ανέτ και τον Μελέτη που συνεχίζει να ερευνά την εμπλοκή του Δούκα στη δολοφονία του πατέρα του. Η Ανέτ βασανίζεται από ενοχές.\nΤα νέα για τον γάμο του Προύσαλη με τη Ρίζω φέρνουν χαρά σε όλο το χωριό.\nΤο ζευγάρι είναι αποφασισμένο να βοηθήσει τον Μιλτιάδη και τη Βιολέτα με τον Ευτύχη και τους ανακοινώνουν το σχέδιό τους, ενώ ο Δούκας αποφασίζει να στραφεί για τα καλά εναντίον του Βόσκαρη.\nΆγριες Μέλισσες,Τετάρτη 24 Μαρτίου – Επεισόδιο 114: Ο Δούκας στέλνει στα χέρια της Ελένης ένα όπλο για να νικήσει τον Βόσκαρη, ενώ την ίδια στιγμή αποφασίζει να συναντηθεί μαζί του προκειμένου να κλείσουν οριστικά τους λογαριασμούς τους, φέρνοντας στο φως τον πραγματικό λόγο που ο πατέρας του πήρε τον Βόσκαρη, απ’ το ορφανοτροφείο.\nLifestyle Επιστήμη ΝΕΑ Πολιτική\nHouse of Fame: Το throwback challenge του Παντελή Τουτουντζή – Η φωτογράφιση από το παρελθόν στο παρόν\nSurvivor (20-4): Απομονωμένη η Μαριαλένα – Τα δάκρυα του Τριαντάφυλλου\nSurvivor spoiler: Η Ελευθερίου σπάει τη σιωπή της και αποκαλύπτει τι έγινε με τον Παππά\nSurvivor: Τα έβαλε πάλι με τον κόσμο ο Κοψιδάς – Εσείς αποφασίσατε να βλέπετε Τριαντάφυλλο\nΚοψιδάς για Τριαντάφυλλο: Ήταν διαρκώς στο κουτσομπολιό, στην ίντριγκα, τη λασπολογία\nSurvivor spoiler: Τρεις παίκτες μπαίνουν στο ριάλιτι μετά το Πάσχα