Ιαπωνία: Οι περισσότεροι εργαζόμενοι στον κλάδο υγείας δεν είναι πλήρως εμβολιασμένοι\nΠρώτη καταχώρηση: Τετάρτη, 19 Μαΐου 2021, 09:30\nΠοσοστό μικρότερο του 30% των υγειονομικών εργαζόμενων στην Ιαπωνία έχει εμβολιαστεί κατά του COVID-19 στις μεγάλες πόλεις μόλις 65 ημέρες πριν από την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων του Τόκιο, όπως έγραψε σήμερα η εφημερίδα Nikkei την ώρα που πληθαίνουν οι εκκλήσεις για ματαίωση της διοργάνωσης.\nΚυβερνητικά στοιχεία που δόθηκαν αυτή την εβδομάδα στη δημοσιότητα δείχνουν ότι τρεις μήνες μετά την έναρξη της εμβολιαστικής εκστρατείας στη χώρα, λιγότερο από το 40% όλων των εργαζομένων στον κλάδο της υγείας έχει πλήρως εμβολιαστεί.\nΤο πρόβλημα είναι ιδιαίτερα έντονο στην πρωτεύουσα Τόκιο, που θα φιλοξενήσει τους Αγώνες και σε άλλες πόλεις με μεγάλο πληθυσμό, όπου, σύμφωνα με την εφημερίδα, το ποσοστό των πλήρως εμβολιασμένων υγειονομικών είναι χαμηλότερο του 30%.\nΟι αργοί ρυθμοί εμβολιασμού γιατρών και νοσηλευτών είναι ένα από τα παράπονα που εκφράζουν οι ιατρικές ενώσεις της χώρας που ζητούν τη ματαίωση των Αγώνων, καθώς η χώρα δίνει μάχη για την ανάσχεση της πανδημίας του κορωνοϊού.\nΓια να επιτύχει αυτό τον στόχο, η κυβέρνηση ευελπιστεί να χορηγεί περίπου ένα εκατομμύριο δόσεις ημερησίως, δηλαδή τρεις φορές ταχύτερο ρυθμό από τον σημερινό.\nΜέχρι στιγμής μόλις το 3,7% του πληθυσμού της Ιαπωνίας, που αριθμεί 126 εκατομμύρια κατοίκους, έχει εμβολιαστεί τουλάχιστον με την πρώτη δόση - ο πιο αργός ρυθμός εμβολιασμού μεταξύ των πλούσιων χωρών.\nΑρχικά το πρόβλημα εντοπίστηκε στις περιορισμένες προμήθειες του εμβολίου της Pfizer, του μοναδικού που έχουν εγκρίνει μέχρι στιγμής οι ρυθμιστικές Αρχές της χώρας.\nΕπίσης οι εγχώριες ρυθμιστικές Αρχές εξετάζουν και το εμβόλιο της AstraZeneca.\nΤελευταία ενημέρωση: Τετάρτη, 19 Μαΐου 2021, 09:36


Όροι Χρήσης - Pagouni Building Innovations Pagouni\nΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΑ ΜΕΤΑΛΛΙΚΩΝ ΔΟΜΙΚΩΝ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ\nΗ ΠΑΓΟΥΝΗ ΑΕ (στο εξής ΕΤΑΙΡΙΑ) δημιούργησε τον δικτυακό τόπο www.pagouni.gr για να προσφέρει πληροφορίες και υπηρεσίες στους χρήστες της.\nΗ ΕΤΑΙΡΙΑ επιφυλάσσεται για οποιαδήποτε αλλαγή συντελεί στη βελτίωση των προϊόντων της και απαγορεύει την ανατύπωση μέρους ή όλων των εντύπων δίχως την έγγραφη άδειά της.\nΗ χρήση του δικτυακού τόπου www.pagouni.gr διέπεται από τους παρόντες όρους και προϋποθέσεις, τους οποίους οι χρήστες καλούνται να διαβάσουν προσεκτικά και να συμμορφώνονται με αυτούς. Η χρήση του δικτυακού τόπου www.pagouni.gr συνεπάγεται την ανεπιφύλακτη αποδοχή των παρόντων όρων και προϋποθέσεων.\nΤο σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων. Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «φόρτωση (download)», μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση της ΕΤΑΙΡΙΑΣ.\n2. Ιστοσελίδες τρίτων μερών και περιεχόμενο\nΚάποια από τα περιεχόμενα αυτής της ιστοσελίδας μπορεί να κατέχονται από τρίτα μέρη (πχ. άρθρα, δεδομένα ή αποσπάσματα) ή να υπάρχουν δεσμοί υπερκειμένου που οδηγούν σε ιστοσελίδες που κατέχονται από τρίτους, οι οποίοι έχουν την πλήρη ευθύνη (αστική ή ποινική) για την ασφάλεια, το σύννομο ή την εγκυρότητα του περιεχομένου των ιστοσελίδων και των υπηρεσιών τους, αποκλεισμένης κάθε ευθύνης της ΕΤΑΙΡΙΑΣ.\nΗ ΕΤΑΙΡΙΑ δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι οι χρήστες αυτής της ιστοσελίδας έχουν οποιοδήποτε δικαίωμα να χρησιμοποιούν το περιεχόμενο που κατέχεται από τρίτα μέρη και το οποίο είναι διαθέσιμο σε αυτή την ιστοσελίδα. Οι χρήστες πρέπει να λάβουν την άδεια από το τρίτο μέρος πριν από τη χρήση ή την αποθήκευση του εν λόγω περιεχομένου. Το περιεχόμενο που προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα δεν μπορεί να αλλάξει, όπως δεν μπορεί να αλλάξει οποιαδήποτε ειδοποίηση συγγραφέα ή ειδοποίηση πνευματικών δικαιωμάτων που εμφανίζονται σε αυτό χωρίς πρώτα να εξασφαλιστούν οι απαραίτητες συναινέσεις.\nΗ ΕΤΑΙΡΙΑ παρέχει τους δεσμούς αυτούς για διευκόλυνση των χρηστών της ιστοσελίδας της. Η ΕΤΑΙΡΙΑ δεν έχει κανένα έλεγχο επί των ιστοσελίδων που κατέχονται από τρίτα μέρη ή του περιεχομένου τους, η επίσκεψη των οποίων γίνεται μέσω της ιστοσελίδας αυτής ή διατίθενται σε αυτήν και, ως εκ τούτου, η ΕΤΑΙΡΙΑ δεν υποστηρίζει, χρηματοδοτεί, συμβουλεύει ή άλλως αποδέχεται καμία ευθύνη για αυτές τις ιστοσελίδες ή το περιεχόμενο τους.\n5. Πολιτική εχεμύθειας\n5.1. Περιγραφή των πληροφοριών που συγκεντρώνονται\nΠροσωπικά Δεδομένα: Η διαχείριση και προστασία των προσωπικών δεδομένων του χρήστη αυτής της ιστοσελίδας διέπεται από τους παρόντες όρους και προϋποθέσεις και την Ελληνική νομοθεσία (Ν. 2472/1997 όπως ισχύει, Ν. 3471/2006, Αποφάσεις και Οδηγίες της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων). Τα στοιχεία αυτά ουδέποτε γνωστοποιούνται σε τρίτους (με εξαίρεση όπου προβλέπεται από τον Νόμο και τις αρμόδιες Αρχές), αλλά διαφυλάσσεται ο προσωπικός τους χαρακτήρας. Η ιστοσελίδα διατηρεί Αρχεία με τα στοιχεία αυτά για λόγους επικοινωνίας, στατιστικούς και βελτίωσης των παρεχόμενων υπηρεσιών της.\n5.2. Χρήση Cookies\n6. Δεσμοί (links) προς άλλα sites\nNecessary cookies help make a website usable by enabling basic functions like page navigation and access to secure areas of the website. The website cannotfunction properly without these cookies.\nCookie name / Owner / Duration / Type / Purpose\nPHPSESSID / paguoni.gr / Session / HTTP / Preserves user session state accross page requests\nvf / paguoni.gr / 1 day / HTTP / Essence instance code\nStatistic cookies help website owners to understand how visitors interact with website by collecting and reporting information anonymously.\n_ga / paguoni.gr / 2 years / HTTP / Registers a unique ID that is used to generate statistical data on how the visitor uses the website\n_gat / paguoni.gr / 1 day / HTTP / Used by Google Analytics to throttle request rate\n_gid / paguoni.gr / 1 day / HTTP / Registers a unique ID that is used to generate statistical data on how the visitor uses the website\ncollect / paguoni.gr / Session / Pixel / Used to send data to Google Analytics about tje visitor's device and behavior. Tracks the visitor across devices and marketing channels


Αμετανόητοι οι χούλιγκαν του Μαρινάκη – RadioVera.gr – Βολιώτικη ελεύθερη ραδιοφωνία\nΠρώτη καταχώρηση: Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017, 19:14\nΕνώ ακόμη οι Αρχές δεν έχουν συλλάβει όλους τους υπαίτιους του βάρβαρου ξυλοδαρμού φιλάθλου στο γήπεδο «Καραϊσκάκη» κατά τη διάρκεια του αγώνα της Εθνικής με το Γιβραλτάρ την Τρίτη το βράδυ, 300 οργανωμένοι οπαδοί του Ολυμπιακού συγκεντρώθηκαν το μεσημέρι μπροστά από το δικαστικό μέγαρο Πειραιά για να επευφημήσουν και να «συμπαρασταθούν» στον συλληφθέντα χούλιγκαν που μεταφέρθηκε για να δικαστεί.\nΚατά τη διάρκεια της διαδήλωσης αυτής, η οργανωμένοι οπαδοί, προέβησαν και σε νέο ξυλοδαρμό, αυτή τη φορά το θύμα τους ήταν ένας εργάτης που συμμετείχε στο συνεργείο επιδιόρθωσης του ανελκυστήρα του κτηρίου. Ο άτυχος εργάτης χρειάστηκε να εξέλθει προφανώς για να μεταφέρει κάτι και έπεσε στα χέρια των έξαλλων οπαδών.\nΤο θύμα του νέου ξυλοδαρμού μετέβη στο αστυνομικό τμήμα και υπέβαλε μήνυση. Η δίκη του συλληφθέντα για τον ξυλοδαρμό στο «Καραϊσκάκη» ανεβλήθη για αύριο Παρασκευή.\nΤι λέει η ΕΛ.ΑΣ. για τους ταυτοποιημένους χούλιγκαν\nΤο απόγευμα της Πέμπτης, η αστυνομία με ανακοίνωσή της αναφέρεται στα τρία άτομα που έχουν ήδη ταυτοποιηθεί, ένα εκ των οποίων έχει συλληφθεί.\nΌπως αναφέρει η ΕΛ.ΑΣ.: «Από την ανάλυση του προανακριτικού υλικού καταφέραμε να ταυτοποιήσουμε τα στοιχεία τριών από τους δράστες της επίθεσης και συγκεκριμένα δύο άτομα ελληνικής καταγωγής, ηλικίας 20 και 26 ετών και ενός υπηκόου Αλβανίας, ηλικίας 34 ετών».\nΣημειώνεται πως σύμφωνα με το αστυνομικό ρεπορτάζ έχει ήδη συλληφθεί ο 20χρονος και έχει προσαχθεί για ανάκριση ο Αλβανός ηλικίας 34 ετών. Αναζητείται ο δεύτερος χούλιγκαν ελληνικής καταγωγής ηλικίας 26 ετών.\nΔιαβάστε επίσης: Υπόθεση Καραϊσκάκη: Μόνο μία σύλληψη και δύο ταυτοποιήσεις\nΤελευταία ενημέρωση: Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017, 19:19\nΣταματούν αιμοδοσίες στη Ρώμη, λόγω ιού που μεταδίδεται από κουνούπια-τίγρεις\nΠρώτη καταχώρηση: Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017, 00:13 Η περιφέρεια της Ρώμης αποφάσισε την προσωρινή διακοπή της αιμοδοσίας σε μέρος της... read more\nΠρώτη καταχώρηση: Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016, 21:00 Περίπου 20 εκατ. κάτοικοι του Μπαγκλαντές, κατά κύριο λόγο χαμηλού βιοτικού επιπέδου, εξακολουθούν... read more\nΠάνω από 100 πτήσεις από και προς το αεροδρόμιο Χίθροου του Λονδίνου προκάλεσαν οι νέες χιονοπτώσεις στη βρετανική πρωτεύουσα. Ανάμεσα... read more\nΠρώτη καταχώρηση: Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2016, 22:39 Στην «Πράσινη Εβδομάδα» στο Βερολίνο, μια από τις μεγαλύτερες και παλαιότερες εκθέσεις αγροτικών... read more\nΣυνάντηση αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ με τον Απ. Τζιτζικώστα\nΤον περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολο Τζιτζικώστα επισκέφθηκε αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ Α΄ Θεσσαλονίκης και συζήτησαν για θέματα της Περιφέρειας. Στην αντιπροσωπεία... read more\nΠρώτη καταχώρηση: Τρίτη, 18 Απριλίου 2017, 10:21 Ένα στέλεχος του Λιμενικού Σώματος στη Λέσβο με μεγάλη προσφορά στην κοινωνία, έφυγε... read more\nΠρώτη καταχώρηση: Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016, 07:56 Τέσσερις συγκεντρώσεις θα λάβουν χώρα σήμερα στη Θεσσαλονίκη. Ειδικότερα: Στις 09:00 έξω από το Δικαστικό... read more\n«Η Fraport αύξησε 1.200% το κόστος στάθμευσης για τους εργαζόμενους στο αεροδρόμιο Μακεδονία»\nΠρώτη καταχώρηση: Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018, 23:53 Για αύξηση του κόστους στάθμευσης στους χώρους του αεροδρομίου για τους εργαζόμενους που... read more\nΥπόθεση Αθ. Ανδρεαδάκη: Τα κινητά τηλέφωνα του Λαυρεντιάδη στο επίκεντρο της δίκης\nΠρώτη καταχώρηση: Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016, 13:20 Τα δεκάδες κινητά τηλέφωνα, ακόμη και σε ονόματα αλλοδαπών, που είχε ο Λαυρέντης... read more\nΟ Μπακογιάννης απαντά μέσω Facebook στα περί κόντρας με τον Κ. Μητσοτάκη\nΠρώτη καταχώρηση: Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017, 22:30 Τέλος στις φήμες τις οποίες κάνουν λόγο για ύπαρξη κόντρα με τον αρχηγό... read more


Οι αποφάσεις της UEFA μετά την τηλεδιάσκεψη! | News '); $('body').html(''); } });\nSports Football Οι αποφάσεις της UEFA μετά την τηλεδιάσκεψη!\n01.04.2020 17:47 Ποδόσφαιρο Sigmalive.Sports\nΑλλάζει ονομασία το γήπεδο της Άιντραχτ\nΝίκησαν τον κορωνοϊό δέκα παίκτες της Βαλένθια\nΟριστική διακοπή στο πρωτάθλημα της Βόρειας Μακεδονίας\t 15:07\nΑποκαταστάθηκε η αλήθεια για τον τραυματισμό του Μέσι\t 14:33


Αναζήτηση Ηνωμένες Πολιτείες›Καλιφόρνια›California Desert›Παλμ Σπρινγκς›Εστιατόρια σε Παλμ Σπρινγκς›Jiao Palm Springs\nΝα εμφανιστούν επίσης ΧάρτηςΔορυφορικός Έχει γίνει παύση των ενημερώσεων χάρτη. Μεγεθύνετε για προβολή ενημερωμένων πληροφοριών. Επαναφορά ζουμ Γίνεται ενημέρωση του χάρτη… Επιστροφή στον χάρτη Λήψη οδηγιών 515 N Palm Canyon Dr, Suite B-10, Παλμ Σπρινγκς, CA 92262-5543 Όνομα/διεύθυνση στην τοπική γλώσσα Jiao Palm Springs\n515 N Palm Canyon Dr, Suite B-10, Παλμ Σπρινγκς, CA 92262-5543 78 κριτικές Δείτε παρακάτω το όνομα και τη διεύθυνση αυτής της επιχείρησης στην τοπική γλώσσα – θα σας βοηθήσουν όσο είστε εκεί (Παλμ Σπρινγκς)\nΤοπική ονομασία Jiao Palm Springs\nΤοπική διεύθυνση 515 N Palm Canyon Dr, Suite B-10, 92262-5543\nΟδηγίες Εκτύπωση +1 760-321-1424\nJiao Palm Springs: Οι ταξιδιώτες που ενδιαφέρθηκαν γι' αυτό το μέρος είδαν επίσης\n360 κριτικές Τιμή: 10 $\nLe Vallauris Νούμερο 2 από 313 εστιατόρια για: Παλμ Σπρινγκς\nPurple Room Supper Club Νούμερο 3 από 313 εστιατόρια για: Παλμ Σπρινγκς\n267 κριτικές “Πόσο ωραίο μπορεί να είναι ένα san...”\n916 κριτικές Κουζίνες: Ιταλική, Πίτσα\n1.480 κριτικές Τιμή: 15 $\n918 κριτικές Τιμή: 30 $\nΚοντά σε: Jiao Palm Springs Κοντινά αξιοθέατα με τη μεγαλύτερη βαθμολογία 28 Κριτικές Palm Springs Open Air Market\n34 Κριτικές Palm Canyon Theatre\nΔείτε όλα τα αξιοθέατα Κοντινά εστιατόρια με τη μεγαλύτερη βαθμολογία 667 Κριτικές Copleys On Palm Canyon\n2.855 Κριτικές Trio Restaurant\n1.055 Κριτικές Cheeky's


Ανατροπή στην υπόθεση Πογκμπά: Μένει στη Γιουνάιτεντ με 5ετές συμβόλαιο | in.gr\nTAGS: μάντσεστερ γιουνάιτεντπογκμπά\nΑν και βρέθηκε πολύ κοντά στην έξοδο το προηγούμενο διάστημα, ο Πολ Πογκμπα φαίνεται πως τελικά ρίχνει «άγκυρα» στη Γιουνάιτεντ.\nΜετά από διαπραγματεύσεις πολλών εβδομάδων ο Πολ Πογκμπά πρόκειται το επόμενο διάστημα να υπογράψει νέο συμβόλαιο με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.\nΟι «κόκκινοι διάβολοι» ολοκλήρωσαν τις επαφές με τον Γάλλο μέσο για την επέκταση της συνεργασίας τους για τρία ακόμη χρόνια, έως το καλοκαίρι του 2025.\nΤο επόμενο διάστημα αναμένεται στο Μάντσεστερ ο ατζέντης του, Μίνο Ραϊόλα, για τις τελικές συζητήσεις και την υπογραφή νέου συμβολαίου.\nΣχετικά άρθρα: ➤ «Χ»αρακίρι για τη Γιουνάιτεντ (2-2) ➤ Πρόκριση στην παράταση για την Γιουνάιτεντ (2-1) ➤ Σόλσκιερ : Ένας από τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο ο Πογκμπά\n29/07/2021 | 07:37\nΕλλάδα Συνεχίζεται η επέλαση του καύσωνα - Πού θα αγγίξει τους 42 βαθμούς το θερμόμετρο 10 λεπτά πριν\nIN TV Φωτιά στην Αχαΐα: Ολονύχτια μάχη με τις πύρινες φλόγες – Σε εγρήγορση η Πυροσβεστική 14 λεπτά πριν\nΟλυμπιακοί Αγώνες Ντούσκος: «Μία από τις καλύτερες κούρσες της ζωής μου» 21 λεπτά πριν\nΟικονομία Κτηματολόγιο: Στους ΟΤΑ «αγνώστου ιδιοκτήτη» ακίνητα 26 λεπτά πριν\nΟλυμπιακοί Αγώνες Φουλ για μετάλλιο η Κορακάκη 39 λεπτά πριν


Η επιδείνωση των ανισοτήτων στον τρόπο ζωής στις πλούσιες αλλά και στις φτωχές χώρες (που την έχουν βαφτίσει «κοινωνική πόλωση») και η προσαρμογή όλου του πλανήτη στην ελεύθερη αγορά (που την αποκαλούν «εκσυγχρονισμός») είναι συνέπειες μιας οικονομικής και πολιτικής οργάνωσης που ως ηθικό της θεμέλιο αναγνωρίζει μόνο τις αξίες που γεννιούνται από τις αναγκαιότητες αυτής της παγκοσμιοποίησης. Οι οικονομικές και κοινωνικές επιζήμιες επιπτώσεις θεωρούνται λοιπόν ως «δυσλειτουργίες», ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι παρά παράγωγα μιας επαναποικιοποίησης του κόσμου από τις κυρίαρχες δυνάμεις των πλούσιων χωρών. Αυτή η διαδικασία, που στα τέλη του 20ού αιώνα αντιστοιχεί στη στρατηγική νίκη του καπιταλισμού εις βάρος του σοσιαλιστικού στρατοπέδου και των αδεσμεύτων, θεμελιώνεται σε μια φονική ουτοπία, την παγκοσμιοποίηση, της οποίας οι πρώτες υλοποιήσεις αφήνουν να διαφανεί ένας αρνητικός απολογισμός για το μέλλον του πλανήτη σε όλους τους τομείς.\nΠράγματι, η οικολογική κρίση, για παράδειγμα, μπορεί να θεωρηθεί ως μια κοινωνική κρίση και ως προϊόν ενός συστήματος όπου η αφθονία δεν μπορεί να μοιραστεί. Για να διασφαλιστεί ένα επίπεδο άνετης διαβίωσης για το 20% της ανθρωπότητας, πρέπει οι φτωχές χώρες να εγκαταλείψουν την παραγωγή δημητριακών και να στραφούν σε άλλες παραγωγές, πρέπει να κοπούν τα δάση, να καταστραφούν οι παραδοσιακοί τρόποι ζωής, να εγκαταλείψουν τις εστίες τους οι χωρικοί που καταστράφηκαν ή απαλλοτριώθηκαν οι ιδιοκτησίες τους και να πάνε στις favellas και στα barrios της Λατινικής Αμερικής, στις υποβαθμισμένες συνοικίες της Νότιας Ασίας, στα προάστια της Μανίλας, στις τενεκεδουπόλεις του Ντακάρ. Πρέπει να οργανωθεί μια αγορά πρώτων υλών σε αρπακτικά πρότυπα, έστω και αν ένα δισεκατομμύριο ανθρώπινα όντα θα ζουν σε απόλυτες συνθήκες ένδειας. Πράγματι, στη βάση της κλίμακας, ο ένας κάτοικος του πλανήτη μας στους έξι διαθέτει μόνο ένα δολάριο ημερησίως για την επιβίωσή του!\nΗ οικονομική παγκοσμιοποίηση, της οποίας τις αξίες εγκωμιάζει ασταμάτητα η κυρίαρχη ιδεολογία, δεν είναι στην πραγματικότητα παρά μια διαδικασία σε εξέλιξη. Δεν έχει ολοκληρωθεί, ούτε είναι οριστική. Οι αδυναμίες της είναι μεγάλες και πολλές. Στην πρώτη θέση αυτών των αδυναμιών βρίσκονται οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις για τη διανομή του πλούτου, τις οποίες ο καπιταλισμός, έστω και παγκοσμιοποιημένος, δεν μπορεί εξ ορισμού να πραγματοποιήσει. Παράγοντας σήμερα περισσότερο τον αποκλεισμό από την ευημερία, τα κερδοσκοπικά κέρδη από την αυθεντική ανάπτυξη και πολύ περισσότερες μνησικακίες από ελπίδες, αυτό το εγκληματικό σύστημα συνεχίζει να κατασκευάζει τον πόνο και να ρημάζει τις υπάρξεις δισεκατομμυρίων ανθρώπων, διατηρώντας το ένα τρίτο της ανθρωπότητας στο επίπεδο διαβίωσης που υπήρχε στη μεσαιωνική Ευρώπη.\nΓιατί, ενώ πλησιάζουμε το έτος 2000, δυο δισεκατομμύρια άντρες, γυναίκες και παιδιά ζουν σε συνθήκες όμοιες μ’ εκείνες του έτους 1000 εξαιτίας του νόμου του κέρδους. Οι μισοί από αυτούς δεν ξέρουν καν αν αύριο θα μπορέσουν να φάνε.\n1. 1945-1990: η επαναποικιοποίηση, προοίμιο της παγκοσμιοποίησης\nΗ παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου, που μ’ εμπειρικό τρόπο μπορούμε να δούμε τη σταδιακή πορεία της μέσα στα πλαίσια της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ήταν ένας από τους επιδιωκόμενους σκοπούς των «θεσμών των Μπρέτον Γουντς». Η στρατηγική αυτών των οργανισμών βοήθειας και συνεργασίας έγινε πολύ γρήγορα επιθετική. Μετά από μερικές τριβές και τροποποιήσεις, μετατράπηκαν σ’ εργαλεία της αμερικανικής ηγεμονίας. Αν και αρχικά οι ρόλοι τους ήταν διακριτοί, σήμερα η Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η GATT (Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου) / Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, που πλέον συμπληρώνονται από τη Multilateral Agreement on Investment (MAI - το σύνολο των συμφωνιών για τη φιλελευθεροποίηση του παγκόσμιου εμπορίου), έχουν συντονίσει τις πολιτικές τους με εκείνες της Ομάδας των Εφτά. Μετά την κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ και το βαθμιαίο πέρασμα της Κίνας στον καπιταλισμό, οι θεσμοί αυτοί απέκτησαν περισσότερο δομικό παρά συγκυριακό χαρακτήρα και άρχισαν σταδιακά ν’ αποτελούν ένα είδος κέντρου προβληματισμού, συναντήσεων και λήψης αποφάσεων που λειτουργεί προς όφελος του κυρίαρχου καπιταλισμού.\nΗ στρατηγική του συμπλέγματος Παγκόσμια Τράπεζα / Διεθνές Νομισματικό Ταμείο / GATT υπήρξε εξελικτική. Μπορούμε να διακρίνουμε τέσσερις μεγάλες φάσεις από το 1945, οι οποίες είναι παράλληλες με τις φάσεις της αμερικανικής στρατηγικής στον κόσμο. Αρχικά, η στρατηγική τους είχε ως στόχο την τεχνική και χρηματοδοτική εξάρτηση των φτωχών αποαποικιοποιημένων χωρών μέσω ενός συστήματος αναπτυξιακής βοήθειας που βασιζόταν στον βαρύ εξοπλισμό, στην αστυφιλία, στα μεγάλα έργα και στην εκβιομηχάνιση της υπαίθρου. Αυτή η πρώτη φάση διήρκεσε από το 1947 (όταν η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο χορήγησαν τα πρώτα δάνεια) μέχρι το 1968 (όταν ο Ρόμπερτ Μακναμάρα, πρώην υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, έγινε πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας). Στη διάρκεια αυτής της φάσης, ανατράπηκε ο αρχικός παραγωγικός ιστός των φτωχών χωρών με αυταρχικό, ταχύ και μη αναστρέψιμο τρόπο.\nΣε πολλές χώρες, αυτή η φάση συνεχίζεται με την εφαρμογή των ίδιων μεθόδων ανάμειξης στα εσωτερικά τους. Μια από αυτές είναι ότι τα δάνεια ευνοούν τα «βαριά σχέδια», όπως τα δυο χιλιάδες φράγματα στην κοιλάδα του ποταμού Ναρμάντα στην Ινδία ή το φράγμα των Τριών Ποταμών στην Κίνα, χωρίς να λαμβάνονται υπ’ όψιν τα εκατομμύρια των ανθρώπων που πρέπει να μετεγκατασταθούν όταν θα δημιουργηθούν οι τεχνητές λίμνες. Οι συστηματικές υπερβάσεις των προϋπολογισμών των έργων καθιστούν αναγκαία νέα δάνεια, επιτείνοντας τη χρηματοδοτική εξάρτηση της χώρας, η οποία πρέπει επομένως κάθε φορά να υποκύπτει ολοένα και περισσότερο στον εκβιασμό των «συμβάσεων υπό όρους», αυτού του όμορφου τεχνοκρατικού όρου ο οποίος είναι γεμάτος απειλές για τις υπερχρεωμένες φτωχές χώρες και για τις 110 οικονομίες του Νότου που η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχουν επίσημα δηλώσει ότι πρέπει να προβούν σε «διαρθρωτική προσαρμογή». Αυτή η έκφραση υποδηλώνει το σύνολο των εξαναγκαστικών μέτρων που συνοδεύουν το εκβιαστικό πέρασμα στην οικονομία της αγοράς μέσω της αποδιάρθρωσης κάθε ρυθμιστικής λειτουργίας του κράτους.\nΑφού πρώτα παίχτηκε η κωμωδία της οικονομικής και τεχνικής βοήθειας, η στρατηγική του συμπλέγματος Παγκόσμια Τράπεζα / Διεθνές Νομισματικό Ταμείο / GATT προσανατολίστηκε στη συνέχεια προς την αύξηση του δανεισμού, μια στρατηγική που διήρκεσε από το 1968 έως το 1982, το έτος της «μεγάλης κρίσης του χρέους», η οποία υπήρξε συνέπεια της ανακοίνωσης για παύση πληρωμών από το Μεξικό που εκείνη την περίοδο ήταν η χώρα με το μεγαλύτερο χρέος. Από το 1968 έως το 1971, ο Μακναμάρα εξαπλασίασε τα δάνεια και τις επενδύσεις. Η επίσημη τάση επέβαλε μια «ποσοτική» προσέγγιση του ζητήματος της αναπτυξιακής βοήθειας προς τις φτωχές χώρες. Το 1971, η απόφαση του Νίξον ν’ αναστείλει τη μετατρεψιμότητα του δολαρίου σε χρυσό μετέτρεψε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο σε μηχανισμό ανακύκλωσης των ελεύθερα κυμαινόμενων νομισμάτων. Το υποτιμημένο χρήμα, μετά από το δανεισμό του στις φτωχές χώρες, αποκτούσε σαν από θαύμα πάλι την αξία του και μετατρεπόταν σε χρέος που έπρεπε να εξοφληθεί. Οι ιδιωτικές επενδύσεις που γίνονταν με γνώμονα την κερδοσκοπία στην τιμή του δολαρίου πολλαπλασιάστηκαν εξαιτίας των πετρελαϊκών κρίσεων του 1973 και του 1979. Η συνέπεια ήταν τα χρέη των φτωχών χωρών να καταλήξουν να είναι χίλιες φορές μεγαλύτερα απ’ όσο στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο άρχισαν να διαδραματίζουν τον διπλό ρόλο του δημόσιου δανειστή και του ιδιωτικού εισπράκτορα. Η επινόηση των «διαρθρωτικών αλλαγών» το 1979 επέτρεψε τη διασφάλιση των ιδιωτών δανειστών στην περίπτωση που οι αλόγιστα υπερχρεωμένες φτωχές χώρες έδειχναν ότι είχαν την πρόθεση να μην πληρώσουν, κάτι που αποτελούσε έναν προβλέψιμο κίνδυνο.\nΗ κρίση του 1982 σηματοδότησε την έναρξη της τρίτης φάσης της ιστορίας των θεσμών που προέκυψαν από τη Διάσκεψη του Μπρέτον Γουντς. Τα μετόπισθεν της Σοβιετικής Ένωσης υπονομεύθηκαν με την επιβολή (που επιτεύχθηκε με εκβιασμούς) των «διαρθρωτικών αλλαγών» στις χώρες του Τρίτου Κόσμου. Μεταξύ 1982 και 1987, τα μακροοικονομικά προγράμματα που επεξεργάστηκαν το G7, η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό ταμείο οδήγησαν, μέσω των αυστηρών όρων τον συμβάσεων, τις φτωχές χώρες στην οικονομία της αγοράς, γεγονός που της έβγαλε de facto από τη σοβιετική τροχιά.\nΠρέπει να επισημανθεί ότι ο Μακναμάρα παραιτήθηκε το 1981, το επόμενο έτος από την άνοδο στην εξουσία του Ρόναλντ Ρέιγκαν, εξαιτίας της εξέλιξης της αμερικανικής γεωστρατηγικής. Από την αρχή της πολιτικής της «ανάσχεσης» που κυριαρχούσε επί δόγματος Τρούμαν και συνεχίστηκε με την πολιτική της ειρηνικής συνύπαρξης -μέσα σ’ ένα πλαίσιο αντιπαράθεσης- που εφάρμοσαν οι Αϊζενχάουερ, Κένεντι, Τζόνσον, Νίξον και Κάρτερ, οι ΗΠΑ πέρασαν στη στρατηγική του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού της ομάδας των συμβούλων του Ρέιγκαν. Από τότε, το επίσημο δόγμα σκλήρυνε και εκφραζόταν με την αρχή της «ανάκτησης». Από το 1982 έως το 1992, η «διαρθρωτική προσαρμογή» έγινε η έννοια-κλειδί μιας επιθετικής στρατηγικής που υπήρξε ο κυριότερος εξωγενής παράγοντας για την πολιτική, οικονομική, περιβαλλοντική και κοινωνική κατάρρευση των χωρών στις οποίες πραγματοποιήθηκε η «διαρθρωτική προσαρμογή». Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα και η GATT, που συνδέονται επίσημα μεταξύ τους μετά το 1988, γονάτισαν τις φτωχές χώρες του πλανήτη. Η Σοβιετική Ένωση, περικυκλωμένη και σχεδόν χωρίς συμμάχους πια, άρχισε να διαλύεται αργά μέσα στην «γκλάσνοστ» και την «περεστρόικα», για να καταρρεύσει τελικά λίγο μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, το 1989. Στη συνέχεια, μέσα σε μερικά χρόνια, η «διαρθρωτική προσαρμογή» (που είχε ήδη επεκταθεί σε παγκόσμια κλίμακα με το σχέδιο Μπέικερ στη Σεούλ, το 1985) επιβλήθηκε τελικά και στους τελευταίους ανυπότακτους: Το 1981, η Ινδία και η νέα Ρωσία υπέκυψαν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η Κούβα και το Βιετνάμ άνοιξαν τα σύνορά τους στον μαζικό τουρισμό και η Κίνα αποκατέστησε την οικονομία της αγοράς στις «ειδικές οικονομικές ζώνες». Στις αρχές του 1998, εν μέσω του κραχ στην Ασία, το κινεζικό κράτος απελευθέρωσε όλες τις τιμές, εκτός από τα ενοίκια, τα νοσήλια και τα κόμιστρα.\nΣήμερα, στα τέλη του 1998, οι 200 μεγαλύτερες υπερεθνικές εταιρείες ελέγχουν το 80% της παγκόσμιας αγροτικής και βιομηχανικής παραγωγής, καθώς και το 70% των εμπορικών συναλλαγών και του τομέα των υπηρεσιών σε όλο τον πλανήτη, και άρα ελέγχουν περισσότερο από τα δυο τρίτα του ακαθάριστου παγκόσμιου προϊόντος που ανέρχεται σε 25.000 δισεκατομμύρια δολάρια (και το οποίο πριν από 100 χρόνια ήταν μόλις 1.000 δισεκατομμύρια δολάρια).\nΚαθώς έχουν λόγο στις συζητήσεις και στις αποφάσεις που λαμβάνονται στις διασκέψεις .κορυφής του G7, αυτοί που λαμβάνουν τις αποφάσεις για τα τραστ (αγροτικο-διατροφικά, πετρελαϊκά ή των πολεμικών βιομηχανιών) επεμβαίνουν άμεσα στις παγκόσμιες υποθέσεις. Σε συνεργασία με τους γιγαντιαίους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς του παγκόσμιου κεφαλαίου (τα συνταξιοδοτικά ταμεία, τις μεγάλες υπερεθνικές τράπεζες και τους θεσμοποιημένους κερδοσκόπους), οι διάφορες υπηρεσίες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας επεξεργάζονται τις εντολές τους, συνθλίβουν οικονομίες, επιβάλλουν την υπακοή στα επαναποικιοποιημένα κράτη. Όλοι αυτοί οι «μάνατζερ» και όλοι αυτοί οι «πρόεδροι» οργανώνουν προς όφελος του top one (του 1% των πιο πλουσίων ανθρώπων στον κόσμου) τη δυστυχία του sixty bottom (του 60% των πιο φτωχών ανθρώπων στον κόσμο)...\nΗ νεοφιλελεύθερη ιδεολογία, που έγινε ακόμα πιο σκληρή εξαιτίας των στρατηγικών της επιτυχιών, παγκοσμιοποιεί τους στόχους της: Έχοντας εξαπολύσει την επίθεσή της για ν’ ανακτήσει την παγκόσμια αγορά, αποσκοπεί στην εφαρμογή της «διαρθρωτικής προσαρμογής σε παγκόσμια κλίμακα», ώστε να εξαναγκάσει σε υπακοή και τους τελευταίους ανταγωνιστές που αναδύονται (ιδίως, τις νέες βιομηχανικές χώρες και την Ιαπωνία), αλλά κυρίως για να επιτύχει την καταστροφή του κράτους πρόνοιας στις ανεπτυγμένες χώρες μέσω της των κοινωνικών πολιτικών που επιτεύχθηκαν μετά από ενάμιση αιώνα λυσσαλέας πάλης. Η απορύθμιση και οι ιδιωτικοποιήσεις, ακόμα και στις πλούσιες χώρες, είναι οι δυο καθοριστικοί στόχοι της φιλελεύθερης επίθεσης. Ο προγραμματισμένος στόχος του νικηφόρου καπιταλισμού είναι η γενικευμένη μείωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων στις ανεπτυγμένες χώρες, που αποτελεί συνέχεια της ένδειας των εργαζομένων στις χώρες της Ανατολής, και η υποδούλωση των εργαζομένων στις φτωχές χώρες. Η αποβιομηχάνιση των πιο φτωχών χωρών, η διαρκής στασιμότητα των υπολοίπων χωρών, η εγκατάλειψη της υπαίθρου στις χώρες του Νότου, η ενορχηστρωμένη υποαπασχόληση σε όλες τις χώρες, η μετατροπή των μικρών παραγωγών και των μικρών διανομέων όλου του πλανήτη σε μισθωτούς, ο αναπροσανατολισμός των επενδύσεων προς μια αύξηση που δεν θα δημιουργεί θέσεις εργασίας αλλά θα αποφέρει τεράστια κέρδη στις αγορές μέσω των παράνομων συναλλαγών και της κερδοσκοπίας. Αυτές είναι οι δολοφονικές συνέπειες αυτού του αρπακτικού συστήματος και είναι τόσο καταστρεπτικές, τόσο βαθιές και τόσο σημαντικές, ώστε έχουν επιπτώσεις και στις ζωτικές ισορροπίες του περιβάλλοντος όλου του πλανήτη.\n2. Η οικολογική κρίση, το ιδιωτικό κέρδος και η αναγκαστική αστυφιλία\nΔεν είναι απαραίτητο να γίνει ο οικολογικός απολογισμός της βιομηχανικής ανάπτυξης στην Ευρώπη. Η γηραιό ήπειρος δείχνει τις πληγές της: Αποψιλωμένη από την εντατική αγροκαλλιέργεια, μολυσμένη από την αστικοποίηση, ζωσμένη από το δίκτυο των αυτοκινητοδρόμων, γεμάτη με οχετούς που κάποτε ήταν ποτάμια, αυτή η παραμορφωμένη γη έχει πάνω της τα σημάδια ενός χιλιετούς πολέμου. Αν όμως η Βόρεια Αμερική εκχερσώθηκε μέσα σ’ εκατό χρόνια και τα τροπικά δάση της Βραζιλίας και της Αφρικής καταστράφηκαν μέσα σε τριάντα χρόνια, σύντομα δεν θα έχει απομείνει ίχνος από τα ισημερινό δάση της Μαλαισίας και της Ινδονησίας, που η εκμετάλλευσή τους άρχισε μόλις πριν από είκοσι χρόνια. Αυτή η επιτάχυνση συνδέεται με την επέκταση των «ελεύθερων αγορών».\nΕίναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι η άνιση οργάνωση του κόσμου διαταράσσει τις φυσικές, χημικές και βιολογικές ισορροπίες. Για πρώτη ίσως φορά, δεν είναι τα όνειρα που απορρέουν από κάποια αναδιανεμητική φιλοσοφία αλλά μια παγκόσμια απειλή που απαιτεί μια πιο ισορροπημένη κατανομή των πόρων ανάμεσα στους ανθρώπους. Ο πλανήτης δεν έχει μολυνθεί από τη βιομηχανία, αλλά από μια καταστρεπτική βιομηχανική πολιτική που βασίζεται στην απεριόριστη παραγωγή και στη συγκέντρωση των κερδών στα χέρια ιδιωτών σε παγκόσμιο επίπεδο. Τα εδάφη δεν έχουν καταστραφεί από τα χημικά λιπάσματα και τα φυτοφάρμακα, αλλά από τις μονοδιάστατες εμπορικές στρατηγικές των υπερεθνικών αγρο-διατροφικών εταιρειών. Τα δάση καίγονται στον Αμαζόνιο, στην Αφρική ή στην Ινδονησία, επειδή οι εξαθλιωμένοι χωρικοί που εκδιώκονται από τις γαίες τους προσπαθούν να επιβιώσουν καλλιεργώντας κάθε έτος διαφορετικές εκτάσεις, αλλά κυρίως επειδή κάποια ευρωπαϊκή ή αμερικανική αλυσίδα φαστ-φουντ, ή κάποιο αγρο-διατροφικό τραστ, αποφάσισε να δημιουργήσει εκεί ένα τεράστιο αγρόκτημα ή μια γιγαντιαία φυτεία που τα προϊόντα τους προορίζονται να εξαχθούν στις πλούσιες χώρες. Η έρημος προχωράει ταυτόχρονα με την ένδεια. Το δάσος υποχωρεί μαζί με τη δικαιοσύνη. Οι τενεκεδουπόλεις στις φτωχές χώρες μεγαλώνουν ενώ την ίδια ώρα αυξάνονται τα κέρδη των υπερεθνικών εταιρειών που ιδιοποιούνται τις γαίες των χωρών του Τρίτου Κόσμου. Τα υποσιτισμένα παιδιά αργοπεθαίνουν στην Αφρική την ίδια στιγμή που οι μεσοαστοί των πλούσιων χωρών δεν ξέρουν πια τι να επινοήσουν για να χάσουν τα επιπλέον κιλά τους.\nΜε πολύ μεγάλη διαφορά, αυτό που περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο μολύνει τον πλανήτη είναι η ανισότητα. Περισσότερο και από το σύνολο των τοξικών αποβλήτων των βιομηχανιών του Βορρά και του Νότου χωρίς την οποία άλλωστε δεν θα υπήρχαν, περισσότερο και από τις πυρκαγιές στα δάση, τους πολέμους και τους λιμούς που παράγει, η ανισότητα καταστρέφει τον πλανήτη με τις τενεκεδουπόλεις, με τη λεηλασία της χλωρίδας των φτωχών χωρών που, ελλείψει κεφαλαίων, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να εξοφλούν τα χρέη τους με τους φυσικούς τους πόρους.\nΠοιος είναι λοιπόν σε τελική ανάλυση ο απολογισμός μετά από σχεδόν μισό αιώνα παροχής «αναπτυξιακής βοήθειας» με βάση τη φιλελεύθερη προσέγγιση; Είμαστε υποχρεωμένοι να παραδεχτούμε ότι είναι αρνητικός σε όλα τα επίπεδα. Όχι μόνο η οικονομία καμίας φτωχής χώρας δεν είναι βιώσιμη ή ανεξάρτητη, αλλά στην οικονομική εξάρτηση και στις οικολογικές καταστροφές προστίθεται μια κοινωνική μεταβλητή που επιδεινώνει τις συνθήκες: Οι «ελίτ» των χωρών του Νότου που συνεργάζονται με το ξένο κεφάλαιο καταπνίγουν τις εξεγέρσεις που προκαλεί η πείνα, οι κακοπληρωμένοι και διεφθαρμένοι δημόσιοι υπάλληλοι καταχρώνται το δημόσιο χρήμα, αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις τις λαμβάνουν στα γραφεία των Δυτικών ομολόγων τους ή στις συνεδριάσεις των διοικητικών συμβουλίων των υπερεθνικών εταιρειών. Οι φτωχές χώρες, που συνθλίβονται από τα αφόρητα εξωτερικά τους χρέη, χρηματοδοτούν κυριολεκτικά τις πλούσιες χώρες (περισσότερο από μια εκατοστιαία μονάδα ανάπτυξης).\nΈτσι, η αναγκαστική αστυφιλία γεμίζει τις τενεκεδουπόλεις και τις κακόφημες συνοικίες, ενώ η εξαθλίωση τροφοδοτεί τα αντάρτικα κινήματα που μετατρέπονται σε ληστρικές ομάδες όπως στη Λιβερία και στη Σομαλία ή στρέφονται στη βαρβαρότητα όπως στην Αλγερία. Η ανάπτυξη των «ελεύθερων αγορών» δεν ήταν παρά η ευκαιρία για μια εξορθολογισμένη λεηλασία των φτωχών χωρών με πρόσχημα την τεχνική βοήθεια. Οι υπηρεσίες του ΟΗΕ δεν ήταν παρά οι φορείς για την εμφύτευση παρασίτων, όπως είναι τα αγρο-διατροφικά τραστ που στερεύουν τα εδάφη των φτωχών χωρών για να εξάγουν προς τις πλούσιες χώρες, όπως είναι οι «έμποροι κανονιών» που υπαγορεύουν την εξωτερική πολιτική όλων των χωρών, τόσο των μεγάλων όσο και των μικρών, όπως είναι οι χρηματιστές που διψούν για αποδοτικές τοποθετήσεις και χειραγωγούν τους διεθνείς θεσμούς.\nΜετά από πενήντα χρόνια «βοήθειας», οι χώρες του Νότου έχουν καταστραφεί. Σχεδόν οι μισοί κάτοικοί τους ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας όπως το ορίζουν τα Ηνωμένα Έθνη. Οι χώρες αυτές έχουν οικολογικά αφανιστεί, οι κάτοικοι των πόλεων αλλά και της υπαίθρου ζουν μια αναξιοπρεπή ζωή. Η διάσημη «απογείωση» του Ρόστοουδεν συνέβη ποτέ: Το αεροπλάνο του Τρίτου Κόσμου, κατάφορτο και δύσοσμο, σκουριάζει στην άκρη του διαδρόμου απογείωσης, χωρίς πιλότο και καύσιμα. Όσο για το εξίσου διάσημο φαινόμενο της «μετάδοσης», που σύμφωνα με τους φιλελεύθερους οικονομολόγους θα είχε ως αποτέλεσμα να πλουτίσουν οι φτωχοί μετά τον πλουτισμό των πλουσίων, καταδεικνύει τα όρια του κυνισμού: Τεχνητά εφαρμοσμένες σε οικονομίες και κοινωνίες που είχαν ακρωτηριαστεί από την αποικιοκρατία, οι αναπτυξιακές συνταγές δυτικού τύπου κατάφεραν μόνο να οργανώσουν περισσότερο ορθολογικά, εκσυγχρονίζοντάς τες, τις παλιές αποικιοκρατικές μορφές μεταφοράς των κεφαλαίων και των ακατέργαστων πρώτων υλών.\nΠαρά την αλληλοδιαδοχή των κραχ (Ταϊλάνδη, Κορέα, Χονγκ Κονγκ, Τόκιο), οι φιλελεύθεροι οικονομολόγοι επιμένουν να χρησιμοποιούν έννοιες που συγκαλύπτουν την πραγματικότητα στις χώρες του Νότου. Η εξαντλημένη και μολυσμένη Κίνα πουλάει μια από τις επαρχίες της, το Κουαντούνγκ, σε ιδιώτες επενδυτές, για να προετοιμάσει το έδαφος για τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις που αποσκοπούν στην παλινόρθωση της οικονομίας της αγοράς, αλλά και για να προεξοφλήσει το άνοιγμα των συνόρων στις μεγάλες ιαπωνικές και αμερικανικές επιχειρήσεις. Η Ινδία δεινοπαθεί από το γιγαντισμό και τη διαφθορά, από τις αφόρητες κοινωνικές ανισότητες, από τις λεγεώνες των ζητιάνων, από τα αναρίθμητα εξαθλιωμένα παιδιά που αρπάζονται από τους τουρίστες με απλωμένα χέρια και ικετευτικό βλέμμα. Το Μεξικό είναι τόσο μολυσμένο, τόσο αφανισμένο και τόσο αποικιοκρατούμενο, ώστε όλοι χρησιμοποιούν για τις αγορές τους δολάρια, τα πράσινα χαρτονομίσματα του μεγάλου βόρειου γείτονα. Η Κορέα μιμείται το Χονγκ Κονγκ και τη Σιγκαπούρη, όπου στα sweat shops, στα «εργαστήρια του ιδρώτα», εργάτες δεκατριών ετών δουλεύουν δεκατρείς ώρες καθημερινά, στερούμενοι τις ομορφιές της ζωής, τις χαρές της εφηβείας. Η Ταϊλάνδη, η πρώτη εξαγωγέας ρυζιού στον κόσμο, είναι μια χώρα όπου θα νόμιζε κανείς ότι, εξαιτίας αυτού του δεδομένου, όλοι οι κάτοικοι της χορταίνουν την πείνα τους. Όμως, σε αυτή τη χώρα μπορείς ν’ αγοράσεις ένα μικρό σκλάβο με πεντακόσια δολάρια, ενώ η μίσθωση μιας «φίλης» για μια εβδομάδα δεν υπερβαίνει τα τριακόσια δολάρια. Η Ινδονησία, οι Φιλιππίνες, η Βραζιλία; Πυρπολημένα και αφανισμένα δάση, βιομηχανίες που καταστρέφουν το περιβάλλον. Παντού, η «νέα εκβιομηχάνιση» συνοδεύεται από τα ευεργετήματα της καπιταλιστικής κοινωνίας: κακόφημες συνοικίες, κορίτσια για μίσθωση, τενεκεδουπόλεις, ναρκωτικά, νέφος, Coca-Cola, αυτοκίνητα, φαστ-φουντ, φώτα από νέον, εγκληματικότητα και... κινητά τηλέφωνα. Έτσι, οι ειδικοί του φιλελευθερισμού μπορούν να ισχυρίζονται ότι στην Ινδία, για παράδειγμα, υπάρχει μια νέα μεσαία τάξη, που την αποτελούν 200 εκατομμύρια καταναλωτές. Λησμονούν όμως, σαν να είναι ένα τυχαίο γεγονός, τα υπόλοιπα 700 εκατομμύρια από τα οποία τα δύο τρίτα πρέπει να επιβιώσουν με λιγότερο από ένα δολάριο κατ’ άτομο ημερησίως. Αναμφίβολα, αυτό είναι που αποκαλούν «ινδικό θαύμα»!\nΛησμονούν επίσης όλους όσοι εγκατέλειψαν τις εστίες τους εξαιτίας της «ανάπτυξης», όπως την εννοούν οι διάφορες υπηρεσίες της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (που είναι τα ψάρια-πιλότοι των μεγάλων ιδιωτικών τραπεζών και των γιγαντιαίων τραστ οικοδομών και δημοσίων έργων). Η κατασκευή των φραγμάτων στο Σινγκραούλι στην Ινδία που άρχισε το 1962 είχε ως συνέπεια να εγκαταλείψουν χωρίς τη θέλησή τους τις εστίες τους περισσότεροι από 300.000 άνθρωποι. Σύμφωνα με τις προβλέψεις, η κατασκευή των ατμοηλεκτρικών σταθμών (11 συνολικά) θα προκαλέσει την εκδίωξη 150.000 επιπλέον ανθρώπων. Από το 1970, το ενεργειακό πρόγραμμα της Ινδίας, που κατά τα δύο τρίτα του χρηματοδοτείται από την Παγκόσμια Τράπεζα, είχε ως συνέπεια να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, εκτός από όσους υπήρξαν θύματα του σχεδίου στο Σινγκραούλι, περισσότεροι από 200.000 αυτόχθονες που ζούσαν με αυτάρκεια σε ακόμα ανέγγιχτα δάση. Τα 2.000 μεγαβάτ του νέου σταθμού στο Νταχάνου προκάλεσαν την εκδίωξη περισσοτέρων από 100.000 «αντιβάσις» (όπως αποκαλούν στην Ινδία τις αυτόχθονες φυλές των ελάχιστα εξερευνημένων περιοχών) μέσω της αποξήρανσης των ελών όπου ζούσαν. Οι ψαράδες των κοντινών ακτών καταστράφηκαν εξαιτίας αποβλήτων και θειούχων ουσιών που ρίχνονται στη θάλασσα. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, περισσότεροι από 10.000 ψαράδες δικαιούνται να συμμετάσχουν στα «αντισταθμιστικά» προγράμματα. Παρά αυτές τις επαναλαμβανόμενες καταστροφές, συνεχίστηκε μέσω των δανείων η πραγματοποίηση αυτών των ενορχηστρωμένων λεηλασιών. Παρόλο που το 1978 250.000 άνθρωποι εγκατέλειψαν τις εστίες τους εξαιτίας του φράγματος του Άνω Κρίσνα, το γεγονός αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο στη χρηματοδότηση της επέκτασης των έργων δέκα χρόνια αργότερα. Οι 120.000 που εκδιώχθηκαν από τις εστίες τους εξαιτίας του φράγματος στον ποταμό Σουμπαρναρέχα δεν συγκίνησαν τους ειδικούς της Παγκόσμιας Τράπεζας, όπως δεν τους άφησε αδιάφορους και η αντίσταση των εκπατρισμένων του Σρισαϊλάμ, οι οποίοι κατάφεραν τουλάχιστον χάρη στην πάλη τους τη μετεγκατάσταση 64.000 ανθρώπων από τους 150.000 που εκδιώχθηκαν από τις εστίες τους.\nΣτην Κίνα, το φαραωνικών διαστάσεων φράγμα των Τριών Ποταμών, που θα δημιουργήσει τη μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη στον κόσμο (σε μια σεισμογενή περιοχή, ας μην το λησμονούμε!) θα κατασκευαστεί χάρη στην οικονομική ενίσχυση της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Καθώς δεν υπάρχουν επίσημα στοιχεία, αφού το φιλοκαπιταλιστικό καθεστώς των σημερινών ηγετών της Λαϊκής Κίνας χαρακτηρίζεται από απόλυτη αδιαφάνεια, υπολογίζεται ότι περισσότεροι από δύο εκατομμύρια άνθρωποι θα υποχρεωθούν να εγκαταλείψουν την περιοχή. Εξάλλου, ο κίνδυνος ενός ενδεχόμενου δυστυχήματος θα υποχρεώσει το κινεζικό κράτος να εκκενώσει από κάθε κάτοικο την κατωφερική περιοχή του φράγματος σε μια απόσταση τουλάχιστον διακοσίων χιλιομέτρων. Συνολικά, ο αριθμός αυτών που θα εκδιωχθούν από τις εστίες τους προσεγγίζει τα τρία εκατομμύρια... Οι εργασίες έχουν ήδη ξεκινήσει. Οι εξεγέρσεις που πραγματοποιήθηκαν καταπνίγηκαν και συγκαλύφθηκαν ως «επεισόδια ανάμεσα σε εθνότητες»!\nΕίναι αδύνατο να υπάρξει ένας ολοκληρωμένος κατάλογος για τις υποχρεωτικές μετακινήσεις πληθυσμών εξαιτίας των «μεγάλων έργων». Πολλοί διεθνείς οργανισμοί, αλλά και ομάδες γηγενών που αντιστέκονται, προσπάθησαν ν’ αφυπνίσουν την παγκόσμια κοινή γνώμη για τη μοίρα των πληθυσμών της υπαίθρου και των εθνοτήτων που σε όλο τον κόσμο πυκνώνουν τις τάξεις των αποκλεισμένων στις μεγάλες πόλεις μόνο και μόνο για ν’ αποκομίσουν κέρδη οι μεγάλοι δανειοδοτικοί οργανισμοί και τα τραστ που χρηματοδοτούν και υλοποιούν τα μεγάλα έργα σε όλο τον πλανήτη.\nΤο πιο εκπληκτικό σε αυτή την υπόθεση είναι το γεγονός ότι αυτή η τεράστια ανθρώπινη σπατάλη, στην οποία προσθέτονται πραγματικές οικολογικές καταστροφές, έγινε για το τίποτα τόσο από την άποψη του αποτελέσματος όσο και τεχνική άποψη: Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, δυο διαδοχικές εσωτερικές εκθέσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας, που συντάχθηκαν από ομάδες ειδικών υπό την εποπτεία ειδικευμένων επιστημόνων τους οποίους διόρισε η ίδια η Παγκόσμια Τράπεζα, αποδείκνυαν ότι λειτουργούσαν μόνο το 43% των έργων που πραγματοποιήθηκαν με τη συνδρομή της Παγκόσμιας Τράπεζας και χρηματοδοτήθηκαν από αυτή. Τεχνητές λίμνες που γέμισαν με άμμο, ημιτελείς δρόμοι, στερεμένα πηγάδια ήταν μερικά από τα στοιχεία της εικόνας.\nΌσο για το χρήμα, πέταξε μακριά, και τώρα ζητούν από τους λαούς να ξεπληρώσουν τα δάνεια με νέες θυσίες! Περισσότερο από τριάντα χρόνια μετά από αυτή την τεχνολογική εισβολή, η Λατινική Αμερική είναι υποχρεωμένη να προβεί στη δολοφονική διαρθρωτική προσαρμογή για να πληρώσει τα δάνεια που συνήψε για την κατασκευή των τεράστιων φραγμάτων του Γκράντε Αράχας και του Πολονορέστε που έπνιξαν τα εδάφη 30.000 Ινδιάνων του Αμαζόνιου. Για να κατασκευαστεί η γιγαντιαία τεχνητή λίμνη του Γιασερίτα, χρειάστηκε να εγκαταλείψουν τις εστίες τους περισσότεροι από 50.000 άνθρωποι στην Παραγουάη και στην Αργεντινή. Το ίδιο συνέβη στη Βραζιλία με τα φράγμα του Ιταπαρίκα και στην Ταϊλάνδη με τα φράγματα Πακ Μουν και Σιριντχόρν. Μπορεί να γίνει ένας απολογισμός των δεινών που προκάλεσαν αυτά τα έργα της τεχνικής, που κατέστρεψαν τα πλαίσια ζωής, συνέθλιψαν εκατομμύρια υπάρξεις, αποδιοργάνωσαν συστήματα παραγωγής μόνο και μόνο για ν’ αποκομίζει κέρδη ο ιμπεριαλισμός; Η επιδείνωση του χρέους μέσω του βρόμικου χρήματος που ανακυκλώνεται, η αύξηση των πολιτικών εκβιασμών, το γεγονός ότι δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι εξαναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στο εσωτερικό των χωρών τους ή και να εγκαταλείψουν τις χώρες τους εξαιτίας της καταστροφής των παραδοσιακών οικονομικών και οικολογικών ιστών, και τέλος ο υποσιτισμός (σχεδόν δυο δισεκατομμύρια άνθρωποι υποσιτίζονται στα τέλη του 20ού αιώνα) αποτελούν ένα ιδιαίτερα αρνητικό άθροισμα. Παρόλο που είναι σχεδόν ανέφικτο να υπολογιστούν με ακρίβεια οι νεκροί από την πείνα, για την οποία ευθύνεται άμεσα η βίαιη ανάκτηση των παλιών αποικιών από το 1950 και έπειτα, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις ανέρχονται σε μισό δισεκατομμύριο μέσα σε μισό αιώνα. Ο αριθμός των αντρών και των γυναικών που η ζωή τους είναι σύντομη εξαιτίας της απόλυτης ένδειας αγγίζει το ένα τρίτο της ανθρωπότητας. Ο καπιταλισμός σκοτώνει, είναι γνωστό. Δολοφονεί αργά και απάνθρωπα το ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους που διασώθηκαν από την αντεπίθεσή του. Θα χρειαζόταν ένας νέος Ντίκενς για να περιγράφει τα αμέτρητα δεινά που προκαλεί.\nΤα θύματα αυτής της αναγκαστικής αστυφιλίας ανέρχονται σε μισό δισεκατομμύριο μέσα σε μισό αιώνα. Μέσα σε διάστημα δυο γενεών, η λεηλασία της υπαίθρου και του φυσικού περιβάλλοντος, καθώς και η καταστροφή των παραδοσιακών τρόπων παραγωγής ανέστρεψαν τη μέχρι τότε υπάρχουσα αναλογία των κατοίκων στις πόλεις και στην ύπαιθρο. Οι χωρικοί δεν αποτελούν πλέον την πλειοψηφία στις φτωχές χώρες. Μερικές χώρες οδεύουν με πολύ γρήγορο αριθμό στις αναλογίες που υπάρχουν στην Ευρώπη και στη Βόρεια Αμερική. Ένας κόσμος χωρίς χωρικούς, μια γεωργία πολύ μεγάλης αποδοτικότητας των γαιών τις οποίες κατέχουν τραστ, αυτό είναι το κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο που επιβάλλει η μοντέρνα καπιταλιστική γεωργία.\nΒλέπουμε να επιβάλλεται ένα σύστημα που δεν βασίζεται σ’ έννοιες όπως «διατροφική αυτάρκεια» και «αυτοεστιασμένη ανάπτυξη», αλλά στην εγκατάλειψη της υπαίθρου και στην υποαπασχόληση, που δεν έχουν ως στόχο τους τη διατροφή των πληθυσμών αλλά την άμετρη παραγωγή προϊόντων που εξάγονται στις πλούσιες χώρες, όποιο και αν είναι το οικολογικό κόστος και το κόστος σε ανθρώπινες ζωές.\nΣτην Κίνα, η νέα πολιτική, που άρχισε να εφαρμόζεται από το 1990, ωθεί κάθε έτος 20 εκατομμύρια φτωχούς χωρικούς προς τις πόλεις. Το κράτος εγκαταλείπει το αυτοεστιασμένο σύστημα των «λαϊκών κοινοτήτων» και επιτρέπει στο ιδιωτικό κέρδος να επανεμφανιστεί ακόμα και στα πιο απομακρυσμένα σημεία της υπαίθρου, αποδιοργανώνοντας με αυτό τον τρόπο τις τοπικές συναλλαγές που βασίζονταν στην ανταλλαγή ειδών και υπηρεσιών. Όμως, αυτή η διαδικασία ανταλλαγών, που ρυθμιζόταν από τις κρατικές υπηρεσίες, λειτούργησε αρκετά καλά για περισσότερο από τριάντα χρόνια, προστατεύοντας την Κίνα από τους ετήσιους λιμούς, μια παλιά ενδημική πληγή του φεουδαλικού καθεστώτος. Η άφιξη όμως των ειδικών της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, καθώς και η εισβολή στη Νότια Κίνα των ξένων κερδοσκόπων έχουν αρχίσει να προξενούν τις ίδιες επιπτώσεις που υφίσταται και η Ινδία. Οι χωρικοί που καταφεύγουν στις πόλεις εργάζονται για λιγότερο από μισό δολάριο την ώρα και όσοι δεν έχουν δουλειά ζουν στους δρόμους. Μ’ ένα εκατομμύριο αστέγους στις πόλεις της, η πρώην κομουνιστική Κίνα διολισθαίνει αργά σε μια κατάσταση «ινδικού τύπου». Στην ινδική χερσόνησο, όπου μέσα σε μια γενιά εγκαταλείφθηκε ένα μεγάλο μέρος της υπαίθρου, στη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 συννέρρεαν ετησίως προς τις μεγάλες πόλεις περισσότεροι από 10 εκατομμύρια κατεστραμμένοι χωρικοί, ενώ στη δεκαετία του 1980 και του 1990 ο αριθμός τους αυξήθηκε σε 20 εκατομμύρια. Η Βραζιλία, όπου οι κάτοικοι της υπαίθρου δεν υπερβαίνουν πλέον το 35%, και το Μεξικό, όπου ιδιωτικοποιήθηκαν τα «ejidos», τα συλλογικά αγροκτήματα της εποχής του Ζαπάτα, δεν μπορούν να διαχειριστούν τις μάζες των προσφύγων της ανάπτυξης. Από το 1950, πόσοι άραγε χωρικοί καταστράφηκαν από τις απαλλοτριώσεις, τη μόλυνση των υδάτων και τις τιμές που επιβάλλουν τα χρηματιστήρια του Λονδίνου και του Σικάγου, τα οποία καθορίζουν τις τιμές των αγροτικών προϊόντων σε όλο τον κόσμο; Το κλασικό αποικιοκρατικό καπιταλιστικό σχήμα έχει αρχίσει να επανεγκαθίσταται.\n3. Η «διαρθρωτική προσαρμογή», ένας πόλεμος εναντίον των φτωχών\nΤο 1998, σαράντα πέντε χώρες του κόσμου βρίσκονταν επίσημα σε κατάσταση διατροφικής ανισορροπίας, καθώς η καθημερινή ποσότητα θερμίδων που κατανάλωναν οι κάτοικοί τους κυμαινόταν από 73% έως 95% του ορίου που έχει καθορίσει η Οργάνωση Γεωργίας και Τροφίμων (2.345 θερμίδες ημερησίως). Στην Αφρική, στις περιοχές του Σαχέλ, μετά από τρεις δεκαετίες αναπτυξιακής βοήθειας και δέκα χρόνια διαρθρωτικής προσαρμογής, η μέση καθημερινή ποσότητα είναι 1.730 θερμίδες (ακριβώς το μισό της μέσης ποσότητας στις ΗΠΑ!). Η Ινδία, όπου ο μέσος όρος είναι 2.200 θερμίδες, προσεγγίζει την αναγκαία ποσότητα. Έχει όμως παρατηρηθεί ότι, με δεδομένες τις κοινωνικές ανισότητες, όταν ο μέσος εθνικός όρος είναι κάτω από το 95% του ορίου έχει καθορίσει η Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας, σχεδόν το ένα τρίτο του πληθυσμού υποσιτίζεται. Όταν ο μέσος όρος είναι κάτω από το 85%, ξεσπούν οι «εξεγέρσεις της πείνας» ή εμφύλιοι πόλεμοι. Όταν ο μέσος όρος είναι κάτω από το 75%, εμφανίζονται περιστασιακοί λιμοί...\nΜεταξύ 1965 και 1980, το μέσο ετήσιο κατά κεφαλήν εισόδημα αυξήθηκε στις χώρες του Βορρά (μ’ εξαίρεση τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης) περισσότερο από 900 δολάρια. Την ίδια περίοδο, η μέση αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματος στις χώρες του Νότου (μ’ εξαίρεση τις χώρες του ΟΠΕΚ) δεν ξεπέρασε τα 3 δολάρια! Στις πλούσιες χώρες, που η δημογραφική τους ανάπτυξη ελέγχεται και διαθέτουν ικανά οικονομικά όργανα, υπήρξε παρά τις κρίσεις μια εκπληκτική άνοδος του επιπέδου διαβίωσης από το 1950 έως το 1980. Οι χώρες του Νότου, στη διάρκεια των «τριάντα ενδόξων ετών», αντιμετώπισαν διαδοχικά μια δεκαετία πολιτικών ταραχών που οδήγησαν σε μια οικονομική παράλυση, μια δεκαετία χρηματοπιστωτικής και τεχνικής εισβολής μέσω της «πράσινης επανάστασης» και μια δεκαετία αποτελμάτωσης εξαιτίας των χρεών, με μια βίαιη διακοπή τόσο του τεχνικού εξοπλισμού τους όσο και κάθε κοινωνικής προόδου.\nΣτη δεκαετία του 1990 ολοκληρώθηκε η καθυπόταξη των τελευταίων που αντιστέκονταν, ενώ ακυρώθηκε, με τη χρησιμοποίηση του χρέους σαν μέσου εκβιασμού, η ανεξαρτησία που σε αρκετές περιπτώσεις είχε αποκτηθεί με σκληρούς αγώνες. Έτσι, η καταστρεπτική εξωτερική ανάμειξη στα ζητήματα του τεχνικού εξοπλισμού και της γεωργίας μετέτρεψε την πλεονεξία των πλούσιων χωρών για διατροφικά είδη σε μια αποδεκτή ηθική και την κυριαρχία μέσω της πείνας σ’ ένα σύστημα διακυβέρνησης σε παγκόσμιο επίπεδο. Στη συνέχεια, η διαρθρωτική προσαρμογή έδωσε τη χαριστική βολή στις οικονομίες που είχαν διαβρωθεί από την τεχνική και χρηματοπιστωτική εξάρτηση η οποία είχε επιτευχθεί στην πρώτη φάση της επαναποικιοποίησης. Το κόστος σε ανθρώπινες ζωές είναι τεράστιο και δεν μπορούμε να το υπολογίσουμε με ακρίβεια. Για να ικανοποιηθεί η δίψα για κέρδη μια δράκας ανθρώπων που λαμβάνουν τις αποφάσεις με βάση τη φιλοσοφία του υπερφιλελευθερισμού, εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν πρόωρα από υποσιτισμό ή από ασθένειες εξαιτίας της εξασθένησης των οργανισμών τους που οφειλόταν στην έλλειψη τροφής. Η ύπαρξη ενός δισεκατομμυρίου ζωντανών νεκρών, που για τη σχεδόν υπό ζωώδεις συνθήκες διαβίωσή τους ευθύνονται άμεσα οι στρατηγικές επιλογές του σημερινού καπιταλισμού, επιβαρύνει τον καταστροφικό απολογισμό της παγκοσμιοποίησης του καπιταλισμού.\nΠαραδοσιακά, ένα πρόγραμμα «διαρθρωτικής προσαρμογής» συνοδεύεται από δάνεια «που συνάπτονται με αυστηρούς όρους». Αυτό σημαίνει ότι, αν η μια κυβέρνηση δεν προχωρήσει αρκετά γρήγορα στις μεταρρυθμίσεις, δεν θα της δοθούν τα συμπληρωματικά δάνεια. Η Ινδία, η Αίγυπτος, η Ακτή Ελεφαντοστού, η Ζάμπια και η Αλγερία αντιμετώπισαν τα τελευταία χρόνια πολλές φορές αυτό τον εκβιασμό. Μάλιστα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο διέταξε τη Γαλλία να μην υποστηρίξει το φράγκο της Γαλλικής Αφρικανικής Κοινότητας και το δηνάριο της Αλγερίας το 1994. Οι τιμές ανέβηκαν στα ύψη και η ένδεια έκανε στις εν λόγω χώρες ένα γιγαντιαίο βήμα...\nΗ πρώτη αρχή της «διαρθρωτικής προσαρμογής» είναι ο περιορισμός των δημοσίων δαπανών. Για να περάσουν στον τομέα του ιδιωτικού ανταγωνισμού οι κερδοφόρες δημόσιες υπηρεσίες, το κράτος πρέπει ν’ απολύσει δημοσίους υπαλλήλους. Όπως επίσης πρέπει να περικόψει τις κοινωνικές δαπάνες για την υγεία και την παιδεία, ώστε με αυτό τον τρόπο να εμφανιστούν νέοι χρήστες γι’ αυτές τις υπηρεσίες οι οποίοι θα πληρώνουν γι’ αυτές. Παράλληλα, το κράτος πρέπει να εγκαταλείψει κάθε μορφή άμεσου ελέγχου στη γεωργική και βιομηχανική παραγωγή, καθώς και στον τομέα των υπηρεσιών υψηλής τεχνολογίας (τηλεπικοινωνίες, τηλεόραση και ραδιόφωνο). Όλα πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν.\nΠερισσότερες από 110 χώρες, που σήμερα έχουν υιοθετήσει επίσημα προγράμματα «διαρθρωτικής προσαρμογής», έχουν υλοποιήσει αυτή την πρώτη αρχή, στην οποία η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προσθέτουν μια δεύτερη: τη γενική απελευθέρωση των τιμών και των μισθών. Η κατάργηση της «διατίμησης» σε μερικά διατροφικά προϊόντα πρώτης ανάγκης καταδικάζει σε υποσιτισμό εκατομμύρια φτωχές οικογένειες. Ταυτόχρονα, με την κατάργηση και του «κατώτατου μισθού», το φαινόμενο επιδεινώνεται. Η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο παρουσιάζουν τον έλεγχο των τιμών και των μισθών σαν ένα «αντι-οικονομικό» εργαλείο, που ζημιώνει την «ανταγωνιστική δυναμική». Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ένα μέτρο που ωθεί τους κατοίκους της υπαίθρου να εγκαταλείψουν τις εστίες τους.\nΓια ν’ αποδεσμευτεί ο σημαντικός όγκος των προϊόντων που δεν καταναλώνονται εξαιτίας της ακρίβειας, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο υποχρέωσε τις χώρες που έχουν υιοθετήσει τα προγράμματα της «διαρθρωτικής προσαρμογής» να υποτιμήσουν τα νομίσματά τους και ν’ αυξήσουν τα επιτόκιά τους. Καθώς η εσωτερική κατανάλωση έχει μειωθεί κατακόρυφα εξαιτίας της ανόδου των τιμών, πολλά προϊόντα και διατροφικά είδη προορίζονται να εξαχθούν προς τις πλούσιες χώρες σε συμφέρουσες τιμές εξαιτίας της υποτίμησης των νομισμάτων. Έτσι λοιπόν η ένδεια χρηματοδοτεί την εξόφληση των χρεών. Με αυτό τον τρίτο μέτρο ο κύκλος κλείνει.\nΕίναι περιττό να διευκρινίσουμε ότι αυτή η «θεραπεία-σοκ» (είναι η επίσημη έκφραση που χρησιμοποίησαν οι συντάκτες του σχεδίου Μπέικερ), όταν εφαρμόζεται στις εύθραυστες μετα- αποικιοκρατικές οικονομίες, είναι μια συγκαλυμμένη μορφή ενός πολέμου εναντίον των φτωχών.\nΤα πρώτα δάνεια «προσαρμογής» που ενέκρινε η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο χρονολογούνται από τα μέσα της δεκαετίας του 1970. Σκοπός τους ήταν η χρηματοδότηση «αντισταθμιστικών επιδοτήσεων» στις χώρες όπου υπήρχε ο κίνδυνος τα μέτρα για την ιδιωτικοποίηση του δημόσιου τομέα ν’ αποδειχτούν ιδιαίτερα αντιλαϊκά. Στη συνέχεια, άρχισε να γίνεται λόγος για τα «δάνεια για την υλοποίηση της διαρθρωτικής προσαρμογής», ένας όρος που υποδήλωνε πιο εκτεταμένα προγράμματα χρηματοδότησης που είχαν ως σκοπό τους να επιταχύνουν το πέρασμα στην «ελεύθερη αγορά». Η Τουρκία υπήρξε το 1980 ο στόχος του πρώτου «προγράμματος διαρθρωτικής προσαρμογής», που αποτελούνταν από μια σειρά διαδοχικών μέτρων, καθένα από τα οποία συνοδευόταν από επαρκή δάνεια. Το 1981, το εγχείρημα συμπληρώθηκε με το δικαίωμα της Τουρκίας να αντλεί κονδύλια από έναν ειδικό λογαριασμό του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ενώ το 1985 το ύψος των κονδυλίων που μπορούσε να αντλεί καθορίστηκε στο ενάμισι δισεκατομμύριο δολάρια. Επιπλέον, το ίδιο έτος, η Παγκόσμια Τράπεζα χορήγησε στην Τουρκία ένα μακροπρόθεσμο δάνειο, εν όψει της προόδου των διαρθρωτικής προσαρμογής που υλοποιούσε η τουρκική κυβέρνηση.\nΣχεδόν είκοσι χρόνια αργότερα, σε ποια κατάσταση βρίσκεται η Τουρκία; Η αστυφιλία κατέστρεψε την παραγωγή διατροφικών προϊόντων και ο πληθυσμός της Κωνσταντινούπολης αυξήθηκε κατά 60%, ενώ οι συνθήκες διαβίωσης είναι αφόρητες σε όλα τα επίπεδα. Το τουρκικό κράτος, γυρνώντας την πλάτη του στον κεμαλισμό, απέτυχε να ενισχύσει οικονομικά τις ασθενέστερες τάξεις και μέσω μιας στρατιωτικής δικτατορίας πραγματοποίησε μια φιλελεύθερη μεταστροφή. Οι διαδοχικές υποτιμήσεις του τουρκικού νομίσματος προκάλεσαν καταστροφικές αυξήσεις των τιμών, ενώ καταργήθηκε ο κατώτατος μισθός, όπως και ο έλεγχος των τιμών. Βυθισμένος στην εξαθλίωση και καταβεβλημένος από τη δικτατορία, ο τουρκικός λαός αφέθηκε να παρασυρθεί από τη φονταμενταλστική προπαγάνδα, η οποία στιγματίζει την κερδοσκοπία, την κοινωνική πόλωση και την ηθική παρακμή. Το ίδιο περίπου καταστρεπτικό σενάριο διαδραματίστηκε και στο Ιράν, με τους μουλάδες να διαδέχονται τη «Λευκή Επανάσταση» του σάχη, ο οποίος είχε εφαρμόσει στη χώρα του τη «θεραπεία-σοκ» του εκσυγχρονισμού της υπαίθρου και της αχαλίνωτης αστικοποίησης.\nΜετά τη σημαντική αποτυχία στο Ιράν, οι εγκέφαλοι της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου συνειδητοποίησαν ότι, παράλληλα με τη συγκέντρωση των γαιών και τις μετακινήσεις των πληθυσμών, είναι αναγκαίο να συνοδεύονται με χρηματοδοτικά προγράμματα η θραύση του ιστού κοινωνικής προστασίας, η οπισθοχώρηση των εργασιακών δικαιωμάτων και η καταστροφή των δημοσίων υπηρεσιών.\nΜετά τη Διάσκεψη του Κανκούν και το σχέδιο Μπέικερ, που σηματοδότησαν τη μετατροπή των προγραμμάτων «διαρθρωτικής προσαρμογής» σ’ ένα πραγματικό όπλο διείσδυσης στις οικονομίες των κρατών που εξακολουθούσαν να μην ενστερνίζονται την «ελεύθερη αγορά», η δεκαετία του 1980 υπήρξε μια δεκαετία χάους για τις χώρες που είχαν υιοθετήσει τα προγράμματα «διαρθρωτικής προσαρμογής», επειδή η βιαιότητα των ιδιωτικοποιήσεων διόγκωσε απότομα το επίπεδα της φτώχειας, της υποαπασχόλησης και του υποσιτισμού. Όλα τα προγράμματα «διαρθρωτικής προσαρμογής» συνοδεύονται από χρηματοδοτήσεις για την ανανέωση του μηχανικού εξοπλισμού και για τη συγκρότηση μηχανισμών διατήρησης της τάξης. Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, οι «διαρθρωτικές προσαρμογές» άρχισαν να προκαλούν τις «εξεγέρσεις της πείνας», που οι επιτόπιοι παρατηρητές αποκαλούν «εξεγέρσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου». Οι διαμαρτυρίες εναντίον της διαρθρωτικής προσαρμογής στις κατευθυνόμενες από το κράτος καπιταλιστικές οικονομίες των φτωχών χωρών δεν σταματούν ν’ αυξάνονται, έστω και αν είναι αλήθεια ότι οι πιο στερημένοι από τους εργαζομένους και οι άνεργοι σε αυτές τις φτωχές χώρες είχαν απαυδήσει με την υπερβολική γραφειοκρατία και τις πολλές δυσλειτουργίες των εθνικοποιημένων οικονομιών (όπως, για παράδειγμα, το απαράδεκτο γεγονός να υπάρχει έλλειψη ντομάτας στην Αλγερία). Είναι επίσης απόλυτα ακριβές ότι η αναγγελία της αποδιάρθρωσης των κατευθυνόμενων από το κράτος καπιταλιστικών οικονομιών, οι οποίες ήταν συνώνυμες με τις «εθνικές εταιρείες» που συχνά αποδείχτηκαν ανίκανες, είχε αρχικά τη λαϊκή συναίνεση. Οι λαοί είχαν λησμονήσει πολύ γρήγορα τα λιγότερα απτά αποτελέσματα που οι κυβερνήσεις των φτωχών χωρών είχαν καταφέρει να επιτύχουν σε λιγότερο από είκοσι χρόνια: τη μαζική καταπολέμηση του αναλφαβητισμού, την ενίσχυση των τιμών των αγροτικών προϊόντων και την επιδότηση της διανομής, τη μείωση των εξόδων για την υγεία, τον έλεγχο στις τιμές των φαρμάκων, τις σχεδόν δωρεάν μεταφορές. Ήδη από τα πρώτα χρόνια της διαρθρωτικής προσαρμογής, η αφύπνιση υπήρξε σκληρή: Η κατάργηση κάθε κρατικής βοήθειας, την οποία επέβαλαν τα προγράμματα «διαρθρωτικής προσαρμογής» εν ονόματι της θρησκείας της απελευθέρωσης των τιμών, της παραγωγικότητας, της ανταγωνιστικότητας, της οικονομικής αποδοτικότητας και του εκσυγχρονισμού, προκάλεσε εκρηκτικές κοινωνικές καταστάσεις. Αυτές πήραν τη μορφή μιας αναζωπύρωσης της αυθόρμητης βίας στα αστικά κέντρα (λεηλασίες πολυκαταστημάτων, επιθέσεις εναντίον τραπεζών και κτιρίων με γραφεία) και μιας πιο οργανωμένης αντίστασης στην ύπαιθρο, όπως ήταν οι επαναστάτες αντάρτες του «Φωτεινού Μονοπατιού» στο Περού, οι εξεγέρσεις των χωρικών στην Ινδία και στο Μεξικό, οι ομάδες ανταρτών στις Φιλιππίνες, στην Ινδονησία και στην Τουρκία, η φονταμενταλιστική τρομοκρατία στην Αίγυπτο και στην Αλγερία, οι αντάρτες που επιζητούν την ανεξαρτητοποίηση των περιοχών τους στη Σενεγάλη, ενώ δεν πρέπει να παραλείψουμε την ιλιγγιώδη αύξηση της εγκληματικότητας.\nΣε περισσότερα από εκατό κράτη που έχουν υιοθετήσει τα προγράμματα «διαρθρωτικής προσαρμογής», έχουν επιβληθεί τα δάνεια «με ιδιαίτερα αυστηρούς όρους». Οι ειδικοί της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου έχουν διεισδύσει παντού, ενώ αρκετά από αυτά προσέφυγαν συχνά στα όπλα για να εμποδίσουν μια εκτροπή «ιρανικού τύπου». Πρέπει να το πούμε ανοιχτά, η «διαρθρωτική προσαρμογή» χρησιμοποιήθηκε παντού ως η αιχμή του δόρατος.\nΟι ταραχές που έγιναν τον Δεκέμβριο του 1983 στην Τυνησία σηματοδότησαν την έναρξη της αντίστασης των χωρών του Μαγκρέμπ στην επιβολή της διαρθρωτικής προσαρμογής. Οι εκατοντάδες συλλήψεις και εξαφανίσεις που ακολούθησαν δεν κατάφεραν ν’ αποτρέψουν τους κατοίκους του Μαρόκου να κατέβουν τον επόμενο μήνα στους δρόμους. Ο στρατός άνοιξε πυρ εναντίον του πλήθους με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 400 άνθρωποι σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία. Τον Απρίλιο του 1984, η αύξηση των τιμών στη Δομινικανή Δημοκρατία υπήρξε το έναυσμα για να κατευθυνθούν οι διαδηλωτές στις καλές συνοικίες. 186 άνθρωποι σκοτώθηκαν από σφαίρες, 500 τραυματίστηκαν και χιλιάδες συνελήφθησαν με την κατηγορία της «λεηλασίας». Καθώς κάθε έτος ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι προσθέτονταν στον συνολικό αριθμό των νεκρών εξαιτίας των μέτρων διαρθρωτικής προσαρμογής, ένας γερουσιαστής του Δημοκρατικού Κόμματος έθεσε το 1985 στο Κογκρέσο των ΗΠΑ το πρόβλημα της χρησιμοποίησης των κεφαλαίων της Παγκόσμιας Τράπεζας. Τίποτε όμως δεν άλλαξε. Στη Ζάμπια, ο στρατός άνοιξε πυρ εναντίον των «εξεγερμένων της πείνας», με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 180 άνθρωποι σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ανάμεσα στους οποίους και πολλές νοικοκυρές οι οποίες διαμαρτύρονταν για τις αυξήσεις των τιμών των ειδών διατροφής που υπήρξαν ένα από τα επακόλουθα του δεύτερου κύματος των ιδιωτικοποιήσεων. Το ίδιο έτος, στο Σουδάν όπου η «διαρθρωτική προσαρμογή» επιβλήθηκε διά της βίας, στρατιωτικές μονάδες κατέστειλαν την εισβολή των φτωχών στις συνοικίες του κέντρου της πρωτεύουσας. Καταμετρήθηκαν χιλιάδες νεκροί. Τον Σεπτέμβριο του 1998, η νεολαία της Αλγερίας κατέβηκε στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί για τις αυξήσεις των τιμών, την ανεργία και την κερδοσκοπία στη στέγαση. Το ανθρωποκυνηγητό στο Μπαμπ ελ Ουέντ που είχε καταληφθεί από το στρατό κράτησε πολλές ώρες και τέλειωσε με περισσότερους από 300 δολοφονημένους νέους, ενώ οι στρατιώτες αποτελείωσαν 100 περίπου άλλους ανθρώπους στα σοκάκια της παλιάς πόλης. Στη Βενεζουέλα, την οποία κυβερνούσαν πολιτικοί που επικαλούνταν τη σοσιαλδημοκρατία αλλά εφάρμοσαν εξαιρετικά βίαια «διαρθρωτικά μέτρα προσαρμογής», οι εργάτες διαδήλωσαν μαζί με τις οικογένειες τους εναντίον του τριπλασιασμού των κομίστρων των δημόσιων μέσων συγκοινωνίας, καθώς και εναντίον της έλλειψης τροφίμων και φαρμάκων. Οι δυνάμεις της τάξης άνοιξαν πυρ εναντίον του πλήθους, με αποτέλεσμα να υπάρξουν 500 νεκροί, πάντα σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία. Τον επόμενο έτος, στην Αργεντινή, η αυστηρή εφαρμογή των διαρθρωτικών μέτρων προκάλεσε λαϊκές αναταραχές και καθημερινές διαδηλώσεις σε όλες τις πόλεις της χώρας. Τη συμφωνημένη ημέρα, στρατιωτικές μονάδες επιτέθηκαν ταυτόχρονα στους «εξεγερμένους της πείνας» σε όλες τις μεγάλες πόλεις τις οποίες είχαν πλημμυρίσει οι φτωχοί. Η αστυνομία ανακοίνωσε ότι υπήρξαν 20 νεκροί και ότι έγιναν 500 συλλήψεις. Τον Μάρτιο του 1990, οι εξεγερμένοι του Αμπιτζάν αντιμετωπίστηκαν με σκληρά κατασταλτικά μέτρα. Δύο μήνες αργότερα, στη Ζάμπια, ο στρατός σκότωσε 20 διαδηλωτές. Το Ζαΐρ (νυν Κονγκό) συνεισφέρει κάθε έτος το ποσοστό του στο σύνολο των εξεγερμένων νεκρών...\nΣε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, το ίδιο σενάριο των «εξεγέρσεων της πείνας» που πνίγηκαν μέσα στο αίμα επαναλήφθηκε εκατοντάδες φορές, από την Κινσάσα έως την Τζακάρτα, από την επαρχία Τσιάπας έως το Πακιστάν και την Ινδία, με τον ίδιο πάντα επίλογο.\nΔεν κατεβαίνει κάποιος στους δρόμους απέναντι στα πολυβόλα χωρίς λόγο. Θα πρέπει να τον έχει οδηγήσει στα άκρα μια αφόρητη κατάσταση.\nΗ υποβάθμιση των συστημάτων κοινωνικής προστασίας και υγείας, η διάλυση των δημοσίων υπηρεσιών και η μείωση του ποσοστού των παιδιών που πηγαίνουν σχολείο είναι αναμφίβολα νόμιμοι λόγοι διαμαρτυρίας. Το γνωρίζουν ακόμα και οι εργαζόμενοι στις πλούσιες χώρες, που υφίστανται παρόμοιου τύπου πιέσεις. Το κίνημα για την υπεράσπιση των συντάξεων στην Ιταλία το οποίο ακολούθησαν τα κινήματα στη Γαλλία το 1995, αλλά και οι κινητοποιήσεις των μερικώς απασχολούμενων και των ανέργων το 1998 δείχνουν ότι η εφαρμογή των υπερφιλελεύθερων μέτρων είναι επώδυνη, ακόμα και για τις ανεπτυγμένες οικονομίες.. Όμως, στις φτωχές χώρες, η «διαρθρωτική προσαρμογή» οδήγησε στην εξαθλίωση εκατομμύρια ανθρώπους. Τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά, το πρόβλημα έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις.\nΣήμερα, δυο δισεκατομμύρια άνθρωποι υποσιτίζονται σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ενώ ένα επιπλέον δισεκατομμύριο αντιμετωπίζει περιστασιακούς λιμούς. Όλοι οι ειδικοί (ακόμα και εκείνοι της Παγκόσμιας Τράπεζας που επιμένουν για την «προσωρινή» διάσταση του φαινομένου) παραδέχονται ότι η φτώχεια αυξήθηκε αναλογικά και σε απόλυτους αριθμούς από το 1985. Μια από τις πιο σαφείς ενδείξεις της αγριότητας των μέτρων διαρθρωτικής προσαρμογής είναι η μοίρα που επιφυλάσσεται στα παιδιά των φτωχών χωρών, συμπεριλαμβανομένων και των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης. Στην Αργεντινή, για παράδειγμα, η βρεφική θνησιμότητα προσεγγίζει το 50 0/00 και είναι μιάμιση φορά μεγαλύτερη από το 1980. Το 1980, στη Ζάμπια, το 13% των παιδιών κάτω των τριών ετών πέθαιναν εξαιτίας του υποσιτισμού. Το 1988, το ποσοστό είχε φτάσει στο 42%, το οποίο αντιστοιχεί κατά προσέγγιση στο ποσοστό που υπήρχε στη Γαλλία τον 17ο αιώνα. Στις χώρες της Αφρικής που εφαρμόστηκε η «διαρθρωτική προσαρμογή», 6 γυναίκες στις 1.000 πεθαίνουν στη διάρκεια του τοκετού. Οι αντίστοιχοι αριθμοί είναι 4 στην Ασία και 2,5 στη Λατινική Αμερική. Στις χώρες της Ομάδας των Οχτώ [των εφτά πιο αναπτυγμένων χωρών συν τη Ρωσία (G8)], το ποσοστό είναι εξήντα φορές μικρότερο, όμως έχει διπλασιαστεί σε σχέση με τις αρχές της δεκαετίας του 1980.\nΗ απορύθμιση των οικονομιών καταργεί προστατευτικές νομοθεσίες. Την ίδια στιγμή που οι Γάλλοι φοιτητές διαμαρτύρονταν στους δρόμους εναντίον του «κατώτατου μισθού για τους νέους» που είχε εισηγηθεί ο Εντουάρ Μπαλαντίρ, τα παιδιά της Ινδίας είχαν κατέβει στους δρόμους για ν’ απαιτήσουν ίσους μισθούς για ίση εργασία. Καθώς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είχε υποδείξει στην κυβέρνηση Ράο να μειώσει το ελάχιστο όριο ηλικίας των εργαζομένων και να καταργήσει τον κατώτατο μισθό, το ινδικό κράτος, εκτελώντας τις εντολές των υπερφιλελευθερων ειδικών του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας, επέβαλε αυτό το σχέδιο και έστειλε την αστυνομία να σπάσει τις απεργίες. Καμία διεθνής σύμβαση δεν έχει μέχρι σήμερα διευθετήσει με συγκεκριμένα μέτρα το αγνώστων διαστάσεων πρόβλημα της παιδικής εργασίας, το οποίο μπορεί συνοπτικά να θεωρηθεί ως μια μορφή δουλείας την οποία επιτρέπουν τα κράτη που αντιμετωπίζουν αυτό το πρόβλημα.\nΣυμπέρασμα: το έγκλημα δεν θα μένει για πάντα ατιμώρητο\nΈνας άγνωστος αριθμός νεκρών εξαιτίας των λιμών ή των ασθενειών που οφείλονται στην ένδεια. Μια επιδείνωση σε παγκόσμια κλίμακα της ανισότητας του πλούτου. Σχεδόν μισό δισεκατομμύριο φτωχοί χωρικοί που η κερδοσκοπία, τα μεγάλα έργα, η επέκταση των μεγάλων ιδιοκτησιών ή ο στρατός τους έδιωξαν από τη γη τους εν ονόματι της δυναμικής της «ελεύθερης αγοράς».\n200 εκατομμύρια παιδιά εργάζονται σχεδόν χωρίς αμοιβή σε εργοστάσια που έχουν μεταφερθεί από τις πλούσιες χώρες. 20 εκατομμύρια γυναίκες είναι αντικείμενα βάναυσης σεξουαλικής εκμετάλλευσης σε όλο τον κόσμο.\nΔυο δισεκατομμύρια άντρες, γυναίκες και παιδιά ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, μιας φτώχειας που ο υπερφιλελεύθερος καπιταλισμός υπόσχεται να εξαλείψει! Από αυτούς τους ανθρώπους που στερούνται σχεδόν τα πάντα, μισό δισεκατομμύριο υποσιτίζονται, ενώ μετά από πενήντα χρόνια αναπτυξιακής βοήθειας οι νεκροί από την πείνα είναι 20 εκατομμύρια.\nΟ αριθμός των νεκρών ανάμεσα σ’ αυτούς που αντιστάθηκαν στη βίαιη επιβολή των διαρθρωτικών αλλαγών είναι άγνωστος. Από το 1980, τουλάχιστον δέκα χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν σε όλο τον κόσμο στη διάρκεια των «εξεγέρσεων της πείνας».\nΗ μόλυνση των γαιών και των υδάτινων πόρων, επίγειων και θαλάσσιων, για να παράγονται ολοένα και περισσότερα, για να εξοφλούνται ολοένα και περισσότερα χρέη, για να πλουτίζουν πάντα οι ίδιοι, είναι ανυπολόγιστη.\nΗ αποψίλωση της μισής επιφάνειας των τροπικών και των ισημερινών δασών για να εξοφληθούν τα χρέη μιας αναπτυξιακής βοήθειας που συνέβαλε μόνο στην αύξηση των κερδών των μεγάλων υπερεθνικών εταιρειών. Ανυπολόγιστες είναι οι ζημιές που προκλήθηκαν από τις παράνομες συναλλαγές.\nΣημειώνεται μείωση του ποσοστού των παιδιών που πηγαίνουν σχολείο και της πρόσβασης στην περίθαλψη σε όλες τις χώρες που υιοθέτησαν τις διαρθρωτική προσαρμογή. Η υποαπασχόληση, η κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων, η αύξηση της εγκληματικότητας και του οργανωμένου εγκλήματος σε παγκόσμια κλίμακα, η γενίκευση της πορνείας ως λύσης στην ένδεια, ο πολλαπλασιασμός των εθνοτικών συρράξεων, η άνοδος των εθνικισμών, η διόγκωση του εμπορίου όπλων είναι αδύνατον να υπολογιστούν.\nΕίναι ίσως δύσκολο να κάνουμε το μακάβριο απολογισμό του κόστους σε ανθρώπινες ζωές της επαναποικιοποίησης των φτωχών χωρών και της εισβολής στις πρώην κομουνιστικές χώρες. Η υποχρεωτική ευθυγράμμιση με τους κανόνες του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού σκότωσε ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους σε πενήντα χρόνια και κατέστρεψε σε τέτοιο βαθμό τον πλανήτη, ώστε πλέον το οικολογικό πρόβλημα να τίθεται με όρους επιβίωσης. Τι σημασία έχει πια η ποσοτική του διάσταση;\nΗ παγκοσμιοποίηση του καπιταλισμού είναι πάνω απ’ όλα μια ηθική χρεοκοπία που υποβιβάζει την ανθρωπότητα στο επίπεδο των άγριων ζώων που αλληλοσπαράζονται γύρω από τη λεία τους, είναι η αποτυχία των φιλοσοφικών συστημάτων που θεμελιώθηκαν στη νομιμοποίηση του αρρωστημένου εγωισμού και της βούλησης να χρησιμοποιείται η ισχύς. Προσπαθώντας να εξαφανίσει την ιδέα μιας ανθρώπινης κοινότητας που θα την συνδέει το αμοιβαίο συμφέρον, η εγκληματική ιδεολογία στην οποία στηρίζεται ο καπιταλισμός πιστεύει ότι βρίσκεται υπεράνω των νόμων της φύσης, βάζοντας σε κίνδυνο την ύπαρξη ολόκληρου του ανθρώπινου γένους. Και μόνο αυτό το γεγονός αρκεί να την καταδικάσει. Ο υπερφιλελεύθερος καπιταλισμός δεν δημιουργεί τους νεκροθάφτες του. Σκάβει ο ίδιος τον τάφο του.\nFrançois Chesnais, La mondialisation du capital, Syros, 1994.\nSusan George, Crédits sans frontières, La Découverte, 1994.\nRene Dumont, La croissance... de la famine!. Seuil, 1975.\nEisa Assidon, Les théories économiques du développement, La Découverte, 1992. Pascal Arnaud, La dette du tiers-monde, La Découverte, 1984.\n Περιοχή της Πολιτείας Νιου Χάμσαϊρ των ΗΠΑ όπου από τις 1 έως τις 22 Ιουλίου 1944 πραγματοποιήθηκε η Νομισματική και Οικονομική Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών, με σκοπό τη λήψη αποφάσεων από τους Συμμάχους για τη ρύθμιση οικονομικών ζητημάτων στον μεταπολεμικό κόσμο, μετά την αναμενόμενη ήττα της Γερμανίας και της Ιαπωνίας.\n Ουόλτ Ουίτμαν Ρόστοου (Walt Whitman Rostow, 1916). Αμερικανός οικονομολόγος. Διετέλεσε σύμβουλος του προέδρου Κένεντι και συνέβαλε στην ανάπτυξη της πολιτικής της ειρηνικής συνύπαρξης. Είναι κυρίως γνωστός για την ταξινόμηση των σταδίων της οικονομικής εξέλιξης των κοινωνιών από την παραδοσιακή (αγροτική) οικονομία έως την περίοδο της μαζικής κατανάλωσης. (Σ.τ.Μ.)\n Το φράγκο της Γαλλικής Αφρικανικής Κοινότητας (GFA) είναι το νόμισμα της Ακτής Ελεφαντοστού και αρκετών πρώην γαλλικών αποικιών. (Σ.τ.Μ.)


Ακόμα μία υπόθεση που δικαιώνεται ο παραπονούμενος στο δικαστήριο, αλλά η Επιτροπή κάνει του κεφαλιού της\nΟ παραπονούμενος παραμένει μέχρι σήμερα δημόσιος υπάλληλος αορίστου χρόνου, χωρίς δικαίωμα προαγωγής\nΤην πεπατημένη ακολούθησε γι' ακόμα μια φορά η Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας (ΕΔΥ), η οποία αγνόησε επιδεικτικά όχι μια αλλά δύο δικαστικές αποφάσεις, σχετικά με την ακύρωση τεσσάρων διορισμών στη Δημόσια Υπηρεσία. Την υπόθεση καταγγέλλει στη «Σημερινή» ο παραπονούμενος, που εδώ και 14 χρόνια εργάζεται ως δημόσιος υπάλληλος αορίστου χρόνου στο Τμήμα Υπηρεσιών Πληροφορικής του Υπουργείου Οικονομικών, στερούμενος το δικαίωμα μονιμοποίησης άρα και προαγωγής.\nΟ παραπονούμενος προχώρησε σε προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο σχετικά με τέσσερεις διορισμούς που έγιναν το 2011 σε θέσεις Λειτουργού Πληροφορικής στο Τμήμα Υπηρεσιών Πληροφορικής του Υπουργείου Οικονομικών, οι οποίοι έγιναν από την ΕΔΥ μετά από εξετάσεις και προσωπικές συνεντεύξεις που διενήργησε. Ο παραπονούμενος είχε διεκδικήσει τις εν λόγω θέσεις, ωστόσο δεν επιλέγηκε από την ΕΔΥ και προσέφυγε στο δικαστήριο, το οποίο τον δικαίωσε εις διπλούν. Με την πρώτη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου (2015) έχουν ακυρωθεί οι τέσσερεις διορισμοί, ωστόσο δεν εφαρμόστηκε από την ΕΔΥ, με αποτέλεσμα ο παραπονούμενος να προσφύγει και εκ νέου στο Διοικητικό Δικαστήριο για παραβίαση δεδικασμένου, το οποίο ακύρωσε για δεύτερη φορά τους τέσσερεις διορισμούς.\nΚατά την πρώτη δικαστική διαμάχη, το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι όντως παρατηρείται κενό αιτιολογίας, υπό την έννοια ότι παραμένει ασαφής ο τρόπος με τον οποίο προέβη στις εκτιμήσεις της η ΕΔΥ πριν καταλήξει στην απονομή μονάδων για τα κριτήρια της «σχετικής πείρας» και των «άλλων ακαδημαϊκών προσόντων». Όπως αναφέρεται στην απόφαση του Δικαστηρίου, «ο χειρισμός του θέματος από την ΕΔΥ, εκτός από ανεξήγητος, παραβιάζει την αρχή της ίσης μεταχείρισης των υποψηφίων και το λεγόμενο ενιαίο μέτρο κρίσεως». Με αυτό το σκεπτικό, το Δικαστήριο με απόφασή του στις 29 Ιουνίου του 2015 δικαίωσε τον παραπονούμενο και ακύρωσε τους διορισμούς.\nΩστόσο, η ΕΔΥ δεν συμμορφώθηκε. Ο παραπονούμενος προσέφυγε ξανά στο Διοικητικό Δικαστήριο, προσβάλλοντας εκ νέου απόφαση της ΕΔΥ (Φεβρουάριος 2016), με την οποία διορίστηκαν αναδρομικά από τον Σεπτέμβριο του 2011 οι τέσσερεις στις επίδικες θέσεις. Για δεύτερη φορά το Δικαστήριο έκρινε ότι παρατηρείται εκ νέου κενό αιτιολογίας εφόσον παραμένει ασαφής ο τρόπος με τον οποίο η ΕΔΥ προέβη στις εκτιμήσεις της πριν καταλήξει στην απονομή μονάδων.\nΔιαπίστωσε, επίσης, ότι δεν λήφθηκε καθόλου υπόψη η προηγούμενη επισήμανση του Ανωτάτου στην ακυρωτική απόφαση ότι απουσιάζει η κρίση επί των πιστοποιητικών που προσκομίστηκαν από τους υποψηφίους, δηλαδή ποια από αυτά και σε ποιο βαθμό είχαν εκληφθεί ως έγκυρα, σύμφωνα με την απαίτηση του νόμου. Για τους πιο πάνω λόγους, το Διοικητικό Δικαστήριο στις 12 Δεκεμβρίου 2018 αποφάσισε για δεύτερη φορά ότι η προσφυγή του παραπονούμενου επιτυγχάνει και ακύρωσε τους τέσσερεις διορισμούς.\nΜιλώντας στη «Σ», ο παραπονούμενος ανέφερε πως οι έρευνες που έγιναν από το Δικαστήριο έδειξαν ότι υπερτερούσε των άλλων, καθώς ήταν ο μόνος που εργαζόταν στο Δημόσιο και είχε προϋπηρεσία. «Υπάρχει το πλεονέκτημα των τριών χρόνων στη δημόσια υπηρεσία που θεωρείται επιπλέον προσόν, το οποίο αγνόησαν», πρόσθεσε και εξήγησε πως αν έπαιρνε το 2011 τη θέση που διεκδικεί, σήμερα θα είχε δικαίωμα προαγωγής και μισθολογικής ανέλιξης. «Πλέον, μετά από δύο δικαστικές αποφάσεις, αναμένω από την ΕΔΥ ότι θα επανεξετάσει τους εν λόγω διορισμούς και θα εισακούσει το δικαστήριο», πρόσθεσε.\nΤι λέει ο πρόεδρος της ΕΔΥ στη «Σ»\nΑπό την άλλη πλευρά, ο Πρόεδρος της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας (ΕΔΥ), Γεώργιος Παπαγεωργίου, κληθείς από τη «Σ» να σχολιάσει τις δύο δικαστικές αποφάσεις, μας είπε πως η υπόθεση θα επανεξεταστεί από την αρμόδια επιτροπή σύντομα. «Θα λάβουμε υπόψη την απόφαση του Δικαστηρίου και τη θέση της νομικής υπηρεσίας, θα μελετήσουμε όλα τα στοιχεία που προκύπτουν και θα αποφασίσουμε», ανέφερε.


((i)) Τι γίνεται με το ηλεκτρονικό εισιτήριο;\nΤι γίνεται με το ηλεκτρονικό εισιτήριο;\n29/10/2017 8:24 μμ.\nΣυντροφια, τώρα που μπαίνει ηλεκτρονικό εισιτήριο στα μέσα πως αντιδράμε; Επίσης, έχει πιάσει κανείς τη νέα κάρτα στα χέρια του να πει πως είναι; Μπορείς να κοροιδέψεις ελεγκτή με κάποιο τρόπο;\nεισιτήριο ηλεκτρονικό μέσα μετατφοράς\nαπό https://athens.indymedia.org/event/71470/ 30/10/2017 7:24 μμ.\nΕπόμενη στάση, ΕΞΕΓΕΡΣΗ\nΠριν περίπου ένα χρόνο ξεκίνησε η εγκατάσταση του συστήματος ηλεκτρονικού εισητηρίου στα ΜΜΜ της Αττικής. Το σύστημα συνδιάζει ηλεκτρονικά ελεγχόμενα εισητήρια, εκπτωτικές ψηφιακές κάρτες με όλα τα προσωπικά στοιχεία του κατόχου και σύνδεση του συστήματος με τα φορολογικά αρχεία, ελεγχόμενους φραγμούς εισόδου-εξόδου, καταγραφή-φακέλωμα-επεξεργασία των μετακινήσεων και χιλιομετρική χρέωση.\nΣτον υπερεκτεταμένο αστικό χώρο της καπιταλιστικής ανάπτυξης, που χαρακτηρίζεται από αβυσσαλέες κοινωνικές και οικονομικές αντιθέσεις, η μετακίνηση με τα ΜΜΜ είναι μια ανάγκη για το μεγαλύτερο κόμματι του πληθησμού. Η εκβιαστική ανάγκη γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης για την οικονομική αφαίμαξη όλων όσων δεν έχουν το προνόμιο της ιδιωτικής μηχανοκίνησης, μέσω της εμπορευματοποίησης μιας δημόσιας υπηρεσίας και για την αστυνομοκρατική διαπαιδαγώγησή τους. Σε συνθήκες αύξησης των εισητηρίων και του ελέγχου από κεφαλοκυνηγούς, με την όλο και πιο πυκνή εμπλοκή των μπάτσων, το προηγούμενο διάστημα, η αύξηση του πλήθους που χρησιμοποιεί αναγκαστικά τα ΜΜΜ, αυξάνει τη δεξαμενή της κερδοσκοπικής αξιοποίησης τους. Η χιλιομετρική χρέωση πλασάρεται ως δικαιότερη, επειδή συνδέει την τιμή του εισητηρίου με τις αποστάσεις, κάνοντας έναν αυθαίρετο υπολογισμό κόστους χρήσης. Έτσι, υποτάσει πλήρως ένα δημόσιο μέσο στην εμπορευματική λογική, ισοπεδώνοντας εκείνους που δεν έχουν τα χρήματα για να καλύψουν τις ανάγκες τους. Αθροιστικά, με τη χιλιομετρική χρέωση θα παίρνουν απ' όλους περισσότερα και γι' αυτό αποτελεί ένα κεκαλυμένο κερδοσκοπικό μέτρο.\nΗ διαχείριση του νέου συστήματος έχει ανατεθεί εργολαβικά και ένα ποσοστό των κερδών θα αποδίδεται σε μεγάλες ιδιωτικές εταιρίες (ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ και LG CNS). Έτσι κι αλλιώς τα κρατικά μονοπόλια συνδέονται και υπηρετούν με πολλούς τρόπους τις ιδιωτικές επιχειρήσεις (κατασκευές, συντήρηση, διαχείριση, ασφάλεια, καθαριότητα, εμπορικές δραστηριότητες, διαφήμιση κλπ). Οι εταιρίες καθορίζουν τις κρατικές επενδύσεις, με τα κονδύλια που πηγαίνουν στα πολιτικά και διοικητικά στελέχη του κράτους (μίζες). Η SIEMENS, γνωστή για τις δικαστικές περιπέτειές της, συμμετέχει σε πολλούς τομείς του αθηναϊκού METRO. Έτσι κι αλλιώς, στον καπιταλισμό, η κατασκευή και η λειτουργία των δημόσιων δομών, όπως τα ΜΜΜ, χρηματοδοτείται από την κλεμένη εργασία, είτε μέσω των κρατικών/διακρατικών ταμείων και των τραπεζών, είτε μέσω της χρέωσης της χρήσης τους.\nΤο METRO ήταν και είναι ο πιλότος της προληπτικής ποινικοποίησης της κοινωνικής ζωής και της συνακόλουθης πανεποπτικής οργάνωσης του χώρου. Το σύστημα του ηλεκτρονικού εισητηρίου αποτελεί ένα μηχανισμό ολοκληρωτικής επιτήρησης. Πρόκειται για ένα εργαλείο καταστολής που θα λειτουργεί σε πολλαπλά επίπεδα. Εξυπηρετεί την απόλυτη εκμετάλλευση των μετακινήσεων. Επιπροστίθεται στα ενοποιημένα ψηφιακά συστήματα οικονομικού ελέγχου, εκβιασμού και καταστολής. Αναβαθμίζει τις δυνατότητες στοχευμένης αστυνομικής παρακολούθησης, ως εργαλείου της πολιτικής καταστολής. Επιδιώκει τη γενική τρομοκράτηση και πειθάρχηση στους όρους και τους κανόνες της κυριαρχίας.\nΝα σημειώσουμε ότι η στρατηγική της εκκαθάρισης του κοινωνικού και οικονομικού πεδίου από κάθε μορφή ανομίας, στο όνομα του «εκσυγχρονισμού» και της «εξυγείανσης», αποτελούσε κεντρικό σημείο του κυβερνητικού προγράμμτος του ΣΥΡΙΖΑ, πριν ακόμα αναλάβει την κρατική διαχείριση. Μάλιστα, οι μηχανισμοί της ΕΕ αναγνώριζαν ότι μια αριστερή κυβέρνηση θα ήταν η καταλληλότερη για την προώθηση αυτής της στρατηγικής. Ο ΣΥΡΙΖΑ βάζει σε εφαρμογή ένα σύνολο κεντρικών σχεδίων της κεφαλαιο-κρατικής κυριαρχίας, για τα οποία οι προηγούμενοι διαχειριστές δίσταζαν μπροστά στις υπαρκτές αντιστάσεις. Η ολοκλήρωση των συστημάτων ελέγχου στα ΜΜΜ και η άμεση ή έμμεση ιδιωτικοποίησή τους, έχουν κομβική θέση στην καπιταλιστική αναδιάρθρωση. Το νέο σύστημα εξαγγέλθηκε το 2001, η ανάθεσή του έγινε το 2014 κι ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε την υλοποίηση.\nΕιδικά το METRO σχεδιάστηκε και εισβάλει ως φορέας επιχειρηματικής και καταναλωτικής ανάπτυξης στο κέντρο και στην περιφέρεια της πόλης και γι' αυτό διαμορφώθηκε εξαρχής σαν μια ελεγχόμενη ζώνη. Ο δημόσιος χώρος του METRO έχει αποτελέσει ένα μέσο εξοικείωσης με την αποστείρωση, τον εξευγενισμό, την παθητική αποδοχή εντολών, εκφοβιστικών μηνυμάτων και εμπορικών εικόνων και τον αποκλεισμό των απείθαρχων.\nΗ λειτουργία των φραγμών θα ολοκληρώσει όλον αυτό το σχεδιασμό. Θα φυτέψει ένα εκτεταμένο τείχος μέσα στην πόλη, που θα αποτελέσει ένα πολιτισμικό και ταξικό σύνορο για το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων, διαχωρίζοντας και απομονώνοντας με απόλυτους υλικούς όρους τους φτωχούς, που θα γίνουν φτωχότεροι και τους ανυπότακτους, από τους προνομιούχους που θα κυκλοφορούν ευθυγραμμισμένοι κι αδιάφοροι σαν ζόμπι. Θα είναι η μεγαλύτερη αλλαγή που θα έχει συμβεί στο κοινωνικό έδαφος του αθηναϊκού αστικού πεδίου, ο πιο βαθύς κατακερματισμός του δημόσιου χώρου, ο πιο καθοριστικός αποκλεισμός που έχει επιβληθεί ποτέ.\nΤα σχέδια για την εφαρμογή του νέου συστήματος όριζαν ως χρόνο έναρξης τις αρχές του έτους. Τα σχέδια αυτά ακυρώθηκαν στην πράξη λόγω των αντιστάσεων που εκδηλώθηκαν με διάφορους τρόπους ενάντια στην επιβολή του διευρυμένου συστήματος ελέγχου κι εκμετάλλευσης. Έγιναν μαζικές παρεμβάσεις στα ΜΜΜ και αποκλεισμοί εκδοτηρίων και ακυρωτικών μηχανημάτων, καταστροφές υποδομών ελέγχου (εκδοτικά, ακυρωτικά και κάμερες), επίθεση στα κεντρικά γραφεία του ΟΑΣΑ και καταστροφή προστίμων, επίθεση στο σπίτι του προέδρου του ΟΑΣΑ και μαζική πορεία την 1η Απρίλη.\nΜετά από πολλές αναβολές, με τελευταία της 1ης Αυγούστου, ανακοινώθηκε η 1η Νοέμβρη ως μέρα έναρξης της αποκλειστικής λειτουργίας του ηλεκτρονικού εισητηρίου, που δρομολογεί και το κλείσιμο των μπαρών. Η επίσημη κυβερνητική ανακοίνωση συνδέει τη στιγμή που θα κλείσουν οι μπάρες με μια προαπαιτούμενη «εξοικείωση του επιβατικού κοινού». Το κράτος αναγνωρίζει τον κίνδυνο μιας εξέγερσης απέναντι στο νέο σύστημα. Όλο αυτό το διάστημα πασχίζει να διαμορφώσει ένα φασιστικό υπόστρωμα εθελόδουλων και αρωγών της καταστολής, ώστε να μεταφέρει την αντιπαράθεση μέσα στο σώμα των επιβατών.\nΟ αγώνας για τις ελεύθερες μετακινήσεις βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σημείο. Απαιτείται ευρεία κινητοποίηση, γενική εγρήγορση και συντονισμός. Δεν θα επιτρέψουμε να μπουν νέοι φραγμοί μέσα στην πόλη. Δεν θα σταματήσουμε πριν απελευθερωθούν όλες οι μετακινήσεις.\nΗ Συνέλευση Ενάντια στην Αστυνομική Κατοχή, ως ένα οριζόντιο και ανοιχτό κοινωνικό σώμα αντίστασης, που οργανώνεται και δρα εκκινώντας από μια εδαφική βάση με μια αντίληψη συνολικού κινήματος ενάντια στον κρατικό έλεγχο, καλούμε σε συνέλευση για τη συσπείρωση των δυνάμεών μας, το συντονισμό των τοπικών δράσεων και τη συνδιαμόρφωση της ετοιμότητάς μας, την Τρίτη 31 Οκτώβρη, στο Πολυτεχνείο (Γκίνη), 6 μμ.\nΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΛΕΓΧΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥ


desa: 24 πράγματα για το σεξ που πρέπει να ξέρουν οι γυναίκες\nΑναρτήθηκε από desa στις 12:02 π.μ.\nΠου υπηρετεις ρε σειρα?\n24 Οκτωβρίου 2007 - 11:56 π.μ.\nΠάλι copy-paste ρε Ντέσα; Πού πήγε η αστείρευτη έμπνευση του παρελθόντος;\nΑναφορικά με το κείμενο, όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίδια...\n24 Οκτωβρίου 2007 - 5:18 μ.μ.\n@zero υπηρετούσα, τώρα ήμεθα πολίτες , σε άρεσε το τραγουδάκι ε?\n+πουλιά αντί να ταχτείς στο πλευρό των αντρών κάθεσαι και κράζεις. Τι θα πει όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίδια? Γιατί μου βάζεις δύσκολα? Όσο βρίσκω ωραία κείμενα θα σας τα τρατάρω. Η φωτό δηλαδή δε σε αντιπροσωπεύει?\n24 Οκτωβρίου 2007 - 8:27 μ.μ.\nΑν μη τι άλλο, γέλασα.. ;p\n24 Οκτωβρίου 2007 - 10:00 μ.μ.\nfwnaxe pio dynata kai vgale oli sou tin edasi !!!!!!!!\ngamato afTo me t mitsos turbo 2007 hahah...\n24 Οκτωβρίου 2007 - 11:59 μ.μ.\nloipon...egw ena exw na pw..sto sex den yparxoun kanones oute odhgies pou prepei na thrountai..ola xekinan apo to myalo mas kai thn fantasia mas..an kapoios thn wra tou sex exei to mualo allou,se douleia,euthynes,ti ekane olh mera..h allo proswpo..to paixnidi einai xameno...to pan einai thn wra tou sex na sai ekei psyxh kai swma oxi epeidh einai anagkh alla epeidh einai dikaiwma..ki epishs skopos twn antrwn den einai na ikanopoioun tis gynaikes alla na ikanopoiountai ki autoi..niwthoume polu kalutera otan sas vlepoume euxaristhmenous(gia na mhn to pw alliws)..to sex den einai epideixh ikanothtwn alla amoivaia apolaush..exw dikio?\n25 Οκτωβρίου 2007 - 12:36 π.μ.\nIf kai zozel που να δείτε και την απάντηση των γυναικών. Και τον γυναικείο εγκέφαλο σε ανάλογη φώτο.\nΜελ θα συμφωνήσω μαζί σου σε όλα. Το σεξ είναι ο πιο σημαντικός τρόπος ανταλλαγής συναισθημάτων. Ο πιο άμμεσος. Ο πιο...\n25 Οκτωβρίου 2007 - 12:59 π.μ.\nΚοιτάξτε να απολαμβάνετε την κάθε στιγμή... Το κάθε λεπτό... Το σέξ είναι από τα πιο όμορφα και ουσιαστικά πράγματα.. Όταν το θέλουν και οι 2 φυσικά... Οπότε, ας αφήσουμε τις πίπες που λένε αριστερά-δεξιά τα περιοδικά και τα Sites... Ότι είναι, είναι αυτο που ζούμε εμείς τη στιγμή που το κάνουμε.. Αν γουστάρει, θα σου δώσει και κ... θα σου πάρει και π... θα σου κάνει κ όλα τα γούστα... Αν πάλι όχι, πρέπει να κοιτάς να το απολαμβάνετε και οι 2.-\nrespect. για κ... θέλει διπλωματία και σαφάρι ;)\n25 Οκτωβρίου 2007 - 1:28 π.μ.\nΓια να γελάσουμε καλό ήταν (είχε και μια δόση αλήθειας) αλλά εσένα σαν άντρα αυτό σε αντιπροσωπεύει 100%;;;;\nΠεριμένω και τη συνέχεια (γυναικεία απάντηση) για να βγάλω τα συμπεράσματα μου... Προς το παρόν, Μελίνα μαζί σου!\n25 Οκτωβρίου 2007 - 10:15 π.μ.\nΕίναι αλήθεια ότι μερικά με αντιπροσωπεύουν. Σήμερα θα ανέβει και η γυναικεία απάντηση.\n25 Οκτωβρίου 2007 - 3:45 μ.μ.


Αμιγές ελληνικό χωριό της επαρχίας Πάφου, στη γεωγραφική περιφέρεια των αμπελοχωριών Λεμεσού-Πάφου, περί τα 35 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πόλης της Πάφου.\nΗ Πενταλιά είναι κτισμένη σε μέσο υψόμετρο 710 μέτρων. Το ανάγλυφο στην περιοχή της είναι λοφώδες μέχρι ημιορεινό με μια κλίση από τα βορειοδυτικά προς τα νοτιοανατολικά. Το υψόμετρο από τα 800 περίπου μέτρα στην τοποθεσία Αξύλοφος στα βόρεια του χωριού, μειώνεται στα 710 μέτρα κοντά στον οικισμό, και στα 360 μέτρα κοντά στην κοίτη του Ξερού Ποταμού που ρέει κατά μήκος των νοτιοανατολικών συνόρων του χωριού. Το τοπίο είναι διαμελισμένο από τους μικρούς παραπόταμους του Ξερού Ποταμού που ρέουν στην περιοχή καθώς και από το Αργάκι του Κόννου, παραπόταμου του ποταμού της Έζουσας.\nΑπό γεωλογικής απόψεως, στη διοικητική έκταση του χωριού κυριαρχούν οι άργιλλοι του σχηματισμού Μονής, οι αποθέσεις του σχηματισμού των Μαμωνιών και οι αποθέσεις του σχηματισμού Λευκάρων (κρητίδες, μάργες και κερατόλιθοι). Πάνω στα πετρώματα αυτά αναπτύχθηκαν ασβεστούχα εδάφη και εδάφη του σχηματισμού των Μαμωνιών.\nΗ Πενταλιά δέχεται μια μέση ετήσια βροχόπτωση περί τα 630 χιλιοστόμετρα. Στην περιοχή της καλλιεργούνται τα αμπέλια οινοποιησίμων ποικιλιών, τα σιτηρά, οι ελιές, οι αμυγδαλιές, τα νομευτικά φυτά, οι χαρουπιές, τα εσπεριδοειδή (κυρίως λεμονιές), διάφορα φρουτόδεντρα (αβοκάτο, μηλιές, αχλαδιές και κυδωνιές), οι αγκινάρες και λίγα όσπρια (κουκιά, φασόλια, λουβιά και λουβάνα).\nΑπό συγκοινωνιακής απόψεως, η Πενταλιά συνδέεται στα βορειοανατολικά με το χωριό Γαλαταριά (περί τα 3 χμ.), στα βόρεια με το χωριό Στατός-Άγιος Φώτιος (περί τα 5,5 χμ.), και στα νοτιοδυτικά με το χωριό Αμαργέτη (περί τα 6,5 χμ.) και μέσω του με την πόλη της Πάφου.\nΚατά μαρτυρία του ιστορικού του 16ου αιώνα Φλωρίου Βουστρωνίου, η Πενταλιά ήταν φέουδο κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας. Ο Φλώριος γράφει την ονομασία του χωριού ίδια με τη σημερινή: Petaglia. Συγκεκριμένα, ο Φλώριος, αναφερόμενος στην αναδιανομή των φέουδων στην οποία είχε προβεί ο βασιλιάς της Κύπρου Ιάκωβος Β΄ μετά την άνοδό του στο θρόνο το 1460, σημειώνει ότι η Πενταλιά είχε τότε παραχωρηθεί σε κάποιον αξιωματούχο Νικόλαο Σκαρνακιότι, που πήρε και άλλα δύο χωριά.\nΟι κάτοικοί του ισχυρίζονται ότι το χωριό είχε πάρει αυτή την ονομασία κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, οπότε κανένας δεν γνώριζε γραφή˙ έτσι, όταν παρίστατο ανάγκη να υπογράψουν επίσημα έγγραφα, ως «υπογραφή» έθεταν την «πενταλιά» τους, δηλαδή το αποτύπωμα της παλάμης τους με ανοικτά τα πέντε δάκτυλα. Ωστόσο η ονομασία του χωριού μπορεί να σήμαινε αρχικά και πέντε ελιές ή ακόμη να προήλθε από αλλού.\nΗ εκκλησία του χωριού, αφιερωμένη στον άγιο Γεώργιο (ο Jeffery την ονομάζει εξωκκλήσι), δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ο R. Gunnis όμως (1936) κάνει αναφορά σε μερικές αξιόλογες παλαιές εικόνες που είχε δει σ’ αυτήν, όπως εικόνα του αγίου Γεωργίου πλαισιωμένη με αργυρά νομίσματα, και εικόνα της Παναγίας με τον Χριστό του 16ου αιώνα. Ο G. Jeffery (1918) σημειώνει ότι το χωριό έχει «αρχαία εμφάνιση», προφανώς επηρεασμένος από τα πετρόκτιστα σπίτια και την απουσία (τότε που το είχε δει, δηλαδή στις αρχές του 20ού αιώνα) οποιουδήποτε σύγχρονου στοιχείου. Στη διοικητική έκταση του χωριού υπάρχουν και εξωκκλήσια αφιερωμένα στην Παναγία, στον άγιο Μηνά (πρώην ναός μικρού μοναστηριού) και στον Τίμιο Πρόδρομο. Στα νοτιοανατολικά του χωριού, κι επί της δεξιάς όχθης του Ξερού Ποταμού, βρίσκεται το εντυπωσιακό, μικρό κι ερειπωμένο μοναστήρι της Παναγίας του Σίντη* (16ος αιώνας) που ανήκει σήμερα στο μοναστήρι του Κύκκου. Σε παλαιότερες εποχές ο Κύκκος κατείχε μεγάλη από τη διοικητική έκταση της Πενταλιάς.\nΗ Πενταλιά ήταν μεταξύ των χωριών της επαρχίας Πάφου που πλήγηκαν από τον σεισμό του 1953.\nΣτην περιοχή του χωριού υπάρχουν αρχαιότητες, που αποδεικνύουν κατοίκησή της από τα αρχαία χρόνια. Μεταξύ των αρχαιοτήτων περιλαμβάνονται τάφοι (στον γκρεμό πάνω από το χωριό) και ενδείξεις για ύπαρξη, κατά την Αρχαιότητα, ενός ναού.


Δ. Γιαννακόπουλος: «Αν το ψηφίσετε, στέλνετε στην ανεργία 11.000 οικογένειες...» (vid)\n Home  ΕΛΛΑΔΑ  ΚΟΙΝΩΝΙΑ  ΚΟΣΜΟΣ  ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ  ΠΟΛΙΤΙΚΗ  VIDEO  Δ. Γιαννακόπουλος: «Αν το ψηφίσετε, στέλνετε στην ανεργία 11.000 οικογένειες...» (vid)\nΓια πρώτη φορά ακούστηκε μέσα στο ναό της Δημοκρατίας, τον οποίο οι εκπρόσωποι του λαού έχουν μετατρέψει εδώ και 5 χρόνια σε όργανο εκτέλεσης ενός «συμβολαίου θανάτου των Ελλήνων», κατ’ εντολή της τρόικας και των Γερμανών, η φωνή της αλήθειας.\nΜια φωνή υπέρ της πατρίδας, υπέρ των Ελλήνων εργαζομένων, υπέρ της Ελλάδας και όχι υπέρ των συμφερόντων των Ισραηλινών και των Γερμανών.\nΚαι ήταν η φωνή του αντιπροέδρου και διευθύνοντα συμβούλου της ΒΙΑΝΕΞ, του κ. Δημήτρη Γιαννακόπουλου, ο οποίος ως πρόεδρος του ΣΑΦΕ παρέστη στη συνεδρίαση της επιτροπής της Βουλής που συζητά το νέο πολυνομοσχέδιο και είπε τα πράγματα με το όνομά τους.\nΚάτι που – δυστυχώς - δεν τόλμησαν μέχρι τώρα να πουν ποτέ, αυτοί που εξελέγησαν από τον ελληνικό λαό για να προασπίσουν τα συμφέροντά του. Αυτοί που άλλα έταζαν προεκλογικά και άλλα πράττουν μετεκλογικά. Αυτοί που αρνούνται να δεχτούν πως για κάθε ένα ευρώ που δαπανάται για το χώρο της υγείας στο ελληνικό φάρμακο, προστίθενται 3.42 ευρώ στο ΑΕΠ της χώρας μας.\nΟ κ. Γιαννακόπουλος έθεσε κυβέρνηση και αντιπολίτευση προ των ευθυνών τους, καθιστώντας τους απόλυτα υπεύθυνους και τους 300 που σήμερα εκπροσωπούν τους Έλληνες στην Βουλή, για τις καταστροφικές συνέπειες που θα έχει για τη χώρα, αλλά και 11.000 εργαζομένους στην ελληνική φαρμακοβιομηχανία, η ψήφιση της διάταξης που περιλαμβάνει το πολυνομοσχέδιο, κατ’ εντολή του Τζουζέπε Καρόνε και της τρόικας που εκπροσωπεί τα συμφέροντα των Ισραηλινών. Και το είπε ωμά... «Οποιοιδήποτε παρακολουθούν τον τομέα του φαρμάκου και το τι έχει γίνει, αν δεν έχουν καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα είναι είτε στημένοι, είτε βλάκες, είτε άσχετοι...».\nΟ αντιπρόεδρος της κορυφαίας ελληνικής φαρμακοβιομηχανίας δεν δίστασε να μιλήσει με ονόματα και να δείξει τους «υπεύθυνους» για όσα έχουν διαπράξει μέχρι σήμερα οι δανειστές, υλοποιώντας σε συνεργασία με Έλληνες πολιτικούς, τα ύποπτα σχέδιά τους, που στόχο έχουν να διαλυθεί το ελληνικό φάρμακο και να γεμίσουν τα ράφια των φαρμακείων και τα νοσοκομεία με αμφίβολης ποιότητας γενόσημα εταιρειών ισραηλινών συμφερόντων.\nΗ ομιλία του κ. Δημήτρη Γιαννακόπουλου προκάλεσε τεράστια αίσθηση και έστειλε προς τους 300 της Βουλής το μήνυμα της οργής που επικρατεί και στο χώρο της υγείας, αφού 11.000 εργαζόμενοι θα μείνουν στο δρόμο, αν δεν αποσυρθεί η διάταξη που προβλέπει το πολυνομοσχέδιο για τις νέες μειώσεις στις τιμές των εκτός πατέντου φαρμάκων και γενοσήμων.\n«Να είσαστε βέβαιοι ότι το φθηνό ελληνικό φάρμακο θα αντικατασταθεί με ξένο ακριβό φάρμακο, θα έρθουν αυτοί στη χώρα μας. Και κάποια στιγμή θα αποδειχθεί», είπε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος του ΣΑΦΕ.\nΚαι έσπευσε ο κ. Γιαννακόπουλος να ενημερώσει άπαντες από το βήμα της Βουλής πως δεν θα αργήσει η στιγμή που θα δρομολογηθεί η σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για το φάρμακο, για να μάθουν όλοι οι Έλληνες αν και με ποιο τρόπο Λοβέρδος, Σαμαράς, Παπασταύρου, Μιωνής και Ντέιντ Χάρις εξυπηρέτησαν τα ξένα και όχι τα ελληνικά συμφέροντα... Και τους έθεσε για μια ακόμη φορά προ των ιστορικών ευθυνών τους σημειώνοντας στον επίλογο της ομιλίας του: «Τότε, όμως, που όλα αυτά τα οποία λέω σήμερα θα αποδειχτούν, δυστυχώς τα εργοστάσιά μας δεν θα υπάρχουν. Θα έχουνε κλείσει, όπως έχουν κλείσει κλωστοϋφαντουργίες, όπως δεν έχουμε πλέον αγρότες, όπως δεν έχουμε τίποτα. Αν αυτό θέλετε, το βράδυ της Παρασκευής ψηφίστε “ναι”, αλλά να είσαστε έτοιμοι για τη δίνη του κόσμου και να ξέρετε ότι κανένας δεν θα μπορέσει να επικαλεστεί ότι δεν γνώριζε. Σας τα είπαμε, τα στοιχεία σας τα έχουμε δώσει και θα είσαστε υπόλογοι απέναντι στον ελληνικό λαό».\nΑναλυτικά, η ομιλία του κ. Δημήτρη Γιαννακόπουλου, αντιπροέδρου της ΒΙΑΝΕΞ και προέδρου του Συλλόγου Αντιπροσώπων Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων:\n«Πριν από 5 χρόνια αρχίσαμε και φωνάζαμε και λέγαμε ότι υπάρχει ένα σχέδιο Καρόνε, σχέδιο της τρόικας να κλείσει η ελληνική φαρμακοβιομηχανία και να πάει όλη πίτα σε εταιρείες που εκπροσωπούνται από ισραηλινά συμφέροντα.\nΤότε, όλοι μας κοιτούσαν και λέγανε: “A! Κοίτα, ψάχνουμε φαντάσματα”. Πλέον, όμως, θέλω να πιστεύω ότι οποιοιδήποτε παρακολουθούν τον τομέα του φαρμάκου και το τι έχει γίνει, αν δεν έχουν καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα είναι είτε στημένοι, είτε βλάκες, είτε άσχετοι.\nΘα ήθελα να πω το εξής: Για κάθε ένα ευρώ που δαπανάται για το χώρο της Υγείας στο ελληνικό φάρμακο προστίθενται 3,42 ευρώ στο ΑΕΠ, ένας συντελεστής ο οποίος είναι πιο υψηλός και από τη ναυτιλία και από τον τουρισμό που όλοι καυχιόμαστε ότι είμαστε πρώτοι στον κόσμο.\nΈχουμε κλειστό προϋπολογισμό φαρμάκου 1,945 δισ. ευρώ που βέβαια και αυτό είναι πλασματικό γιατί μέσα εντάσσονται τα εμβόλια, οι ανασφάλιστοι και το ΦΠΑ. Πού ακούστηκε, σε ποια χώρα του κόσμου η πρόληψη να είναι μέρος της δαπάνης; Μόνο στην Ελλάδα.\nΈχουμε 11.000 θέσεις εργασίας και οφείλω από αυτό εδώ το βήμα να σας πω τι σημαίνει το να ψηφίσετε “ναι” και να περάσει αυτό το άρθρο. Σημαίνει ότι 11.000 άνθρωποι θα μείνουν στο δρόμο, σημαίνει ότι επιχειρήσεις δεκαετιών θα κλείσουνε, σημαίνει ότι η χώρα μας στην όποια επόμενη διαπραγμάτευση δεν θα μπορέσει να έχει στη φαρέτρα της φάρμακο, ό,τι μας φέρνουνε οι ξένοι θα πρέπει να λέμε “ναι” σε όλα. Να είσαστε βέβαιοι ότι το φθηνό ελληνικό φάρμακο θα αντικατασταθεί με ξένο ακριβό φάρμακο, θα έρθουν αυτοί στη χώρα μας. Και κάποια στιγμή θα αποδειχθεί.\nΚλείνοντας, θα ήθελα να πω ότι όταν κάποια στιγμή θα έχει ανάγκη η χώρα από ελληνικό, από εγχώριο φάρμακο θα γίνει φαντάζομαι μια Εξεταστική Επιτροπή. Εκεί θα καλέσετε τον κ. Λοβέρδο, τον κ. Σαμαρά, τον Παπασταύρου, τον Μιώνη, τον Ντέιντ Χάρις, όλοι ξέρουμε ποιοι είναι. Τότε, όμως, που όλα αυτά τα οποία λέω σήμερα θα αποδειχτούν, δυστυχώς τα εργοστάσιά μας δεν θα υπάρχουν. Θα έχουνε κλείσει, όπως έχουν κλείσει κλωστοϋφαντουργίες, όπως δεν έχουμε πλέον αγρότες, όπως δεν έχουμε τίποτα. Αν αυτό θέλετε, το βράδυ της Παρασκευής ψηφίστε “ναι”, αλλά να είσαστε έτοιμοι για τη δίνη του κόσμου και να ξέρετε ότι κανένας δεν θα μπορέσει να επικαλεστεί ότι δεν γνώριζε. Σας τα είπαμε, τα στοιχεία σας τα έχουμε δώσει και θα είσαστε υπόλογοι απέναντι στον ελληνικό λαό».\nΟ κ. Γιαννακόπουλος, εξερχόμενος από τη Βουλή και μιλώντας σε δημοσιογράφους, ζήτησε, μεταξύ άλλων, να μην περάσει η διάταξη για την τιμολόγηση των φαρμάκων και «να καθίσουμε μαζί με την Πολιτεία, να φτιάξουμε μια πολιτική φαρμάκου. Δεν γίνεται να λέμε "ναι σε όλα”, σε ό,τι θέλουν οι ξένοι».\nΕΛΛΑΔΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΟΣΜΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ VIDEO