Φώτης Κόντογλου, ένας φανατικός | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές\n← Ο μητρ. Σεραφείμ κατά Διεθνούς Σιωνισμού\nΣκουπίδια σε γιορτινή συσκευασία. Εμείς →\nPosted on 25/12/2010\tby Po\nΟ Κόντογλου (φωτ.1) ήταν ένας καλός λογοτέχνης και ζωγράφος, δάσκαλος του Τσαρούχη (μαζί του στη φωτ.4), μέχρι που ο δεύτερος χώρισε τα τσανάκια τους, μη αντέχοντας τον συντηρητισμό του δάσκαλου που θεωρούσε «δουλειά του διαόλου» το θέατρο. Ήταν και οι δύο με τον τρόπο τους λάτρες του Βυζαντίου. Πολύ πιο κριτικά ο Τσαρούχης πιο πολύ αισθητικά παρά ιδεολογικά, γοητευμένος από τα χρώματα, τις τελετουργίες και τις στολές, πολύ νοσηρά ο Κόντογλου που δεν ντράπηκε ακόμη και γραπτά να εκδηλώσει την αρρωστημένη του λατρεία προς μια θρησκόληπτη κοινωνία η οποία μολυσμένη βαθειά με το δηλητήριο του φανατισμού εξιδανίκευσε κάθε κακουργηματική πράξη, έτσι που να διεκδικεί τον τίτλο της Σχολής του εγκλήματος, νομοθετημένου από την Πολιτεία και ευλογημένου από την Ορθόδοξη Εκκλησία.\nΣτην κοινωνία του ανατολικού ρωμαϊκού κράτους, εξαφανίζεται κάθε δημοκρατικό πρόσχημα, καταργείται ακόμη και η ρωμαϊκή σύγκλητος, ο κτηνώδης Ιππόδρομος παίρνει τη θέση του εκλεπτυσμένου ελληνικού θεάτρου, ο ναός τη θέση της βουληφόρου Αγοράς, ο Έρωτας εξοβελίζεται στα σκοτεινά πορνεία όπου μαθητεύουν οι μετέπειτα Άγιες αυτοκράτειρες σαν τη Θεοδώρα. Η Σχολή των Αθηνών κλείνει και πλέον θεωρείται απόλυτα φυσικό να ακρωτηριάζονται και να εκτυφλώνονται χιλιάδες άνθρωποι (εικ.2, οι Βούλγαροι στο Κλειδί), να αγιοποιείται μια βασίλισσα που τύφλωσε το γιό της (Ειρήνη), να αγιογραφείται με τον εραστή της στην Αγία Σοφία μια φόνισσα που έσπασε το ρεκόρ των εκτυφλώσεων (Ζωή Πορφυρογέννητη), να ιεροποιείται ένας αιμοβόρος μονάρχης που έσφαξε μεταξύ των άλλων σύζυγο, γιό και ανεψιό (Μέγας Κωνσταντίνος), να σφάζονται δεκάδες χιλιάδες πολίτες στον Ιππόδρομο από αγίους αυτοκράτορες (Ιουστινιανός, Θεοδώρα, Θεοδόσιος) να κληροδοτείται ο πατριαρχικός θρόνος σε ανήλικους πρίγκηπες που συχνά ευνουχίζονται επί τούτου (άγιοι Ιγνάτιος και Στέφανος, Θεοφύλακτος), να καίγονται ζωντανοί οι αιρετικοί, να γκρεμίζονται αρχαία αρχιτεκτονικά αριστουργήματα, να σφάζεται ο αυτοκράτορας από τον ανυπόμονο διάδοχό του, να μαλλιοτραβιούνται άγιοι πατριάρχες όπως οι Φώτιος και Ιγνάτιος, να ευνουχίζονται παιδιά, να παντρεύονται οι αυτοκράτορες 12χρονα κοριτσάκια, να λατρεύονται τα είδωλα, να ξεσπιτώνονται γυναικόπαιδα με φετφάδες διαστροφικών καλόγερων (Σπάρτη Όσιος Νίκων), να εξαναγκάζονται με τη βία άνθρωποι να φορέσουν το μοναχικό σχήμα, να ιεροποιείται η φοβερή διαστροφή της παρθενίας και μάλιστα ανώμαλες παρθένες φόνισσες όπως η αγία Πουλχερία να γίνονται αυτοκράτειρες και να συνάπτουν λευκούς γάμους, μισογύνηδες ασκητές να αυτοβασανίζονται στην έρημο, να καίγονται αιρετικά βιβλία (εικ.3, ο πατριάρχης Θεόφιλος στο Σεραπείο), γυναίκες φιλόσοφοι να γδέρνονται ζωντανές από άγιους πατριάρχες, να φοροληστεύεται ο λαός, να υποφέρουν οι δούλοι, να χτυπούν κάθε τόσο τα τύμπανα του πολέμου, να γίνονται τέλος πάντων ανείπωτα εγκλήματα που η χειρότερη κοινότητα ανθρωποφάγων της αφρικανικής ζούγκλας δεν διανοήθηκε να διαπράξει.\nΠως ένας άνθρωπος με αρκετή μόρφωση όπως ο Κόντογλου κατάντησε να αποκτήσει τη διαστροφή του ορθόδοξου βυζαντινολάτρη; Όντας ενός χρόνου έχασε τον πατέρα του και την κηδεμονία του ανέλαβε ο θείος του Στέφανος ηγούμενος της οικογενειακής μονής της Αγίας Παρασκευής, στον οποίο οφείλεται και η χρήση του επωνύμου της οικογένειας της μητέρας του. Πήρε ο καλόγερος στα χέρια του την ανατροφή του παιδιού και πρόσβαλε τον πεθαμένο πατέρα κόβοντας από το παιδί το πατρικό επώνυμο. Καλογερίστικα λοιπόν ανατράφηκε ο μικρός κι αυτή η ατυχία του εξηγεί κάθε τι στην μετέπειτα πορεία του και ειδικά το σύντομο πέρασμά του από το Άγιο Όρος για το οποίο κατά τον Ανώνυμο τον Έλληνα «Όποιος ήθελε να συνθέση έναν κώδικα εις τα εγκλήματα, και ήθελε να μην παραιτήση κανένα αμάρτημα ανθρώπινον, ας ήθελεν υπάγει εις το Άγιον όρος, και ανίσως ήθελε εξετάσει τους εκεί κατοικούντας, ήθελε κάμει τον εντελέστερον κώδικα…». Ήταν βέβαια και ζήτημα χαρακτήρα, αφού και ο Παπαδιαμάντης ήταν θρήσκος, χωρίς όμως να μισεί τον διαφορετικό, ή να κλείνει τα μάτια στο χάλι των επισκόπων. Ο Κόντογλου δεν θα έγραφε ποτέ σαν τον τίμιο κυρ Αλέξανδρο: «ο Άγγελος, δια να παρηγορηθή, εισήλθεν εις την εκκλησίαν. Αμέσως πλησίον εις τας θύρας είδεν ανθρώπους να μετρούν νομίσματα, …και εις το βάθος αντίκρυσεν ένα άνθρωπον χρυσοστόλιστον και μιτροφορούντα ως Μήδον σατράπην της εποχής του Δαρείου, ποιούντα διαφόρους ακκισμούς και επιτηδευμένας κινήσεις. Δεξιά και αριστερά, άλλοι μερικοί έψαλλον με πεπλασμένας φωνάς: Τον Δεσπότην και αρχιερέα!». Ο Παπαδιαμάντης ήταν χριστιανός, ο Κόντογλου ήταν Βυζαντινός, οπαδός του ιμπεριαλιστικού δικέφαλου όρνεου, που πρώτο σκοπό είχε το να βαφτίσει με το στανιό κάθε λαό στο Βόλγα της Ορθοδοξίας.\nΟ Κόντογλου όπως κι ο μισοπάλαβος φανατικός και μισαλλόδοξος Μακρυγιάννης, αναδείχθηκε κι αυτός σε σύμβολο της τάχα ιερής μας ρωμέϊκης ή και νεοελληνικής λεγόμενης παράδοσης, φτιασιδώθηκε καλύφθηκε με το πέπλο της ομερτά, αναδείχθηκε σε ιερά ταμπού του Γένους των Λωτοφάγων και εθελόδουλων εθελοτυφλούντων. Τιμήθηκε λοιπόν ο Κόντογλου από την Ακαδημία των χειροκροτητών του δικτάτορα Παπαδόπουλου και εξωραϊστηκε με τη συνενοχή ή έστω την ανοχή και προοδευτικών διανοούμενων από δαύτους που συνηθίζουν να έχουν υπόγεια καλές σχέσεις με το παπαδαριό για να τσιμπολογάνε το ψίχουλο που πέφτει από την Αγία Τράπεζα όπου στρώνεται το Μεγάλο Φαγοπότι. Δυστυχώς όμως για τους υμνητές του, scripta manent και αποκαλύπτουν τη γυμνή αλήθεια.\nΑς σταθούμε σε 3-4 κείμενά του. Το ένα το αναδείξαμε πρόσφατα μιλώντας για την Ιερά Εξέταση στο Βυζάντιο.\nΟ Κόντογλου γράφει για το κάψιμο των Βογόμιλων σαν να μην έχει ανθρώπινα αισθήματα, σαν κάποιος Ναζιστής απόστρατος των Ες Ες που προσπαθεί να κρύψει με αισχρές κουτοπονηριές τις κτηνωδίες του συναφιού του. Ο Κόντογλου όμως ήταν πιστός Ορθόδοξος ακολουθούσε τυφλά την επίσημη γραμμή της Εκκλησίας όπως εκφράζεται σήμερα και από την επίσημη ιστοσελίδα του Οικουμενικού πατριαρχείου. Οι αιρετικοί πρέπει να καίγονται ζωντανοί, να τυφλώνονται, να βασανίζονται, να φυλακίζονται να ξεσπιτώνονται να εξορίζονται και τα βιβλία τους να ρίχνονται στην πυρά. Αν σήμερα οι Ναζιστές αρχιεπίσκοποι σαν τον Χρήστο Παρασκευαϊδη και οι δημοσιοσχεσίτες Οικολόγοι πατριάρχες σαν τον κ.Δημήτρη Αρχοντώνη δεν μπορούν να τα κάνουν αυτά (Ο Χουντόδουλος πάντως ευλόγησε κάτω από τη σιωπηρή συναίνεση όλης της Ιεραρχίας τη δολοφονία αθώων Αλβανών), τότε τα κουκουλώνουν σε αναμονή καλύτερων ημερών, όπως κάνει σήμερα ο πατριάρχης με περίτεχνα κομψές εκφράσεις που κρύβουν παραπλανητικά την αλήθεια για τους ανώμαλους πατριάρχες που εργάστηκαν για να καούν ζωντανοί 13 άνθρωποι στον Ιππόδρομο επειδή δεν ήταν Ορθόδοξοι:\n«Νικόλαος Γ΄ «Λόγιος πατριάρχης, ὁ ὁποῖος ὑποστηρίχθηκε καὶ ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Ἀλέξιο Α´ Κομνηνό (1081-1118) γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση σοβαρῶν ἐκκλησιαστικῶν προβλημάτων (αἴρεση Βογομίλων…)….». Ἰωάννης Θ´ «Λόγιος ἱεράρχης….ὁ δὲ πατριαρχικὸς θρόνος διεποιμάνθη ἐν συνέσει…».\nΟ Κόντογλου λοιπόν δεν ανατριχιάζει, όπως θα έκανε κάθε φυσιολογικός άνθρωπος από το κάψιμο ζωντανών αθώων ανθρώπων οι οποίοι αρνιόντουσαν να προσκυνήσουν τις εικόνες ή να φιλήσουν το χέρι του πατριάρχη, κάνει πως δεν καταλαβαίνει τι είχαν υποστεί στα φρικαλέα βυζαντινά μπουντρούμια («όσοι ξαναγυρίσανε στη σωστή πίστη, ελευθερωθήκανε, κι’ όσοι επιμείνανε στην αίρεση, απομείνανε στις φυλακές, όπου δεν στερηθήκανε τίποτα από τα χρειαζούμενα, φαγητά, ρούχα και σκεπάσματα») και συνηγορεί με την κόρη του αυτοκράτορα Κομνηνού πως ο αρχηγός των Βογόμιλων πήγε μόνος του κι έπεσε στη φωτιά, (σαν κάποιο επίσκοπο του πατριαρχείου που σύμφωνα με δικαστική απόφαση μπήκε κατά λάθος σε πορνοκινηματογράφο, τυχαία έφτασε ως το W.C. όπου και γλίστρησε στην αγκαλιά κάποιου θαμώνα). Οι ψυχίατροι ας ερμηνεύσουν αυτή τη συμπεριφορά του λόγιου Κόντογλου, κι ας γνωματεύσουν δημόσια για να περιοριστεί το κακό του συναισθηματικού και νοητικού ευνουχισμού που επιφέρει ο κάθε φανατισμός.\nΛες και κατέχεται από δίψα για βία, αδικία και αίμα, ο Κόντογλου υμνεί έναν πρόδρομο του Χίτλερ, τον αντισημίτη καλόγερο Νίκωνα, τα όνειδος της σημερινής Σπάρτης που τόσο αδιάντροπα εξακολουθεί να τον τιμά, που ξεσπίτωσε τους άτυχους Εβραίους της πόλης, που σε τίποτα δεν έφταιξαν και που δολοφόνησε όποιον Σπαρτιάτη αντιστάθηκε.\nΊσως κάποιος πει πως ο μικρόνους Κόντογλου έλεγε ότι έλεγε υπακούοντας στην επίσημη γραμμή της ορθόδοξης συγκάλυψης. Όμως είχε πάντα το θάρρος της δικής του γνώμης, ο ίδιος δεν δίσταζε να διαφωνήσει με τον πατριάρχη αρθρογραφώντας ανθενωτικά στο φονταμενταλιστικό «Ορθόδοξο Τύπο» (12.1963), να απευθύνει ανοιχτή επικριτική επιστολή στον (μετέπειτα χουντικό) πατριάρχη Αθηναγόρα και να γράψει βιβλίο («Τι είναι Ορθοδοξία και τι είναι ο Παπισμός»- 1964), δίνοντας μάχη ώστε να συνεχιστεί η εχθρότητα με τη δυτική Εκκλησία. Το πλήρωσε αυτό επαγγελματικά αφού ο Αθηναγόρας του στέρησε παρασκηνιακά για χρόνια τη δυνατότητα της αγιογράφησης σε αθηναϊκές εκκλησίες, παρ’όλο που οι αγιογραφίες του ήταν εξαιρετικές.\nΉταν φανατικά προσηλωμένος στην ορθόδοξη αίρεση, με τον επικίνδυνο για τους συγγενείς του εκείνο τρόπο που ξέρουν οι φανατικοί και που τον ομολογούσε και ο ίδιος: «… Όχι μόνο τον εαυτό μου παράβλεψα, μα και τους δικούς μου, τη γυναίκα μου, τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου τα αδίκησα κατά το πνεύμα του κόσμου. Κανένας άνθρωπος δεν στάθηκε τόσο ανίκανος να βοηθήσει τους συγγενείς του, όσο εγώ. Ήμουνα προσηλωμένος στο έργο, που έβαλα για σκοπό μου, και στον σκληρό αγώνα για την Ορθόδοξη πίστη μας. Για τούτο τυρρανιστήκαμε και τυρρανιόμαστε στη ζωή μας. Φτωχός εγώ, φτωχά και τα παιδιά μας. Βιοπάλη σκληρή, μα με την ελπίδα του Θεού όλα γαληνεύουν, όλα τα θλιβερά τα περνούμε με ευχαριστία…..Όποιος αγαπά τους νεωτερισμούς και θέλει να αλλάξει ό,τι μας παραδόθηκε από τους Πατέρες, αυτός δεν είναι Χριστιανός, γιατί δεν έχει ταπείνωση, αφού η μητέρα των νεωτερισμών είναι η υπερηφάνεια, που κάνει τον άνθρωπο να πορεύεται κατά το θέλημα το δικό του…»\nΑυτές δεν ήταν ευκαιριακές δηλώσεις ή εκδηλώσεις. Προχώρησε με την ανόητη αυταρέσκεια του κοντόθωρου χωριάτη σε έναν έξω από κάθε λογική, αισθητική και χριστιανική Ηθική εμετικό και βλάσφημο ύμνο προς: «Το αληθινὸ Βυζάντιο. Η αρχοντικὴ καὶ βασιλικὴ πολιτεία» (Μυστικὰ Άνθη), όπου καμαρώνει ακόμη και για τους χρυσούς τρούλους των ναών, και ψευδολογεί ασύστολα πως ο λαός καλοπερνούσε (!). Είναι χαρακτηριστικό πως έλεγε συνειδητά ψέματα, μιλώντας για κάποιον ανώνυμο χριστιανικότατο αυτοκράτορα που πηγαίνοντας να κατακτήσει τους «βάρβαρους» έλεγε τάχα πως επεδίωκε την ευτυχία τους, την ελευθερία τους και τη μη φορολόγησή τους (!!!): «Τί ἤτανε, ἀληθινά, ἐκεῖνο τὸ Βυζάντιο, ἐκείνη ἡ Κωνσταντινούπολη; ….. Στὰ χρόνια τῶν Βυζαντινῶν «ἡ βασιλεύουσα Πόλις» θὰ εἶχε μιὰ ἐξωτικὴ κι ἀλλόκοτη μεγαλοπρέπεια. Χίλιοι κουμπέδες (τροῦλλοι) κατάχρυσοι λαμποκοπούσανε μέσα στὴ βλογημένη αὐτὴ ἀφεντοπολιτεία. Στὴ μέση στεκότανε, σὰν ἥλιος, ἡ Ἅγια Σοφιά, καὶ γύρω της ἤτανε σκορπισμένες οἱ ἄλλες ἐκκλησίες μὲ τοὺς χρυσοὺς κουμπέδες, σφαῖρες οὐράνιες, ποὺ λὲς καὶ γυρίζανε γύρω στὸν ἥλιο. …. μερμήγκιαζε ὁ κόσμος, κόσμος καλοπερασμένος,…….Γιὰ τοὺς Βυζαντινούς, ἡ πατρίδα τοὺς ἤτανε ἡ Κιβωτὸς τῆς ἀληθινῆς θρησκείας, καὶ εἴχανε πόθο νὰ τραβήξουνε μέσα σ᾿ αὐτὴ ὅλα τὰ ἔθνη τῆς γῆς, καὶ νὰ τὰ σώσουνε φωτισμένα ἀπὸ τὸ ἀνέσπερο φῶς τοῦ Εὐαγγελίου. Γι᾿ αὐτό, ἕνας αὐτοκράτορας μιλώντας στοὺς στρατηγούς του ποὺ πηγαίνανε νὰ πολεμήσουνε καταπάνω σὲ βάρβαρους λαούς, τοὺς παράγγελνε νὰ φέρνονται μὲ εὐσπλαγχνία στοὺς νικημένους καὶ νὰ μὴν τοὺς βιάζουνε νὰ πληρώνουνε φόρους. «Ἐμεῖς, ἔλεγε, δὲν θέλουμε νὰ σκλαβώσουμε τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ ἡ δόξα μας κι ἡ τιμή μας εἶναι νὰ γίνουνε εὐτυχισμένοι κι ἐλεύθεροι μαζί μας». Ὅσοι ἀλλόθρησκοι πηγαίνανε στὴν Πόλη ἀπὸ ξένες χῶρες ἀπορούσανε πὼς γινότανε οἱ χριστιανοί, ποὺ εἴχανε τέτοια πλούσια καὶ μεγαλόπρεπη πολιτεία, νὰ λατρεύουνε γιὰ θεό τους ἕναν ταπεινόν,…… Στὸ Βυζάντιο ἡ θρησκεία βασίλευε ἀπάνω σὲ ὅλα. Μὲ ὅλη τὴ ζωηρὴ δραστηριότητα ποὺ εἴχανε οἱ Βυζαντινοὶ στὰ ἐγκόσμια, ἡ σκέψη τους κι ἡ καρδιά τους ἤτανε πάντα γυρισμένη στὴν ἄλλη ζωή, στὴν αἰώνια ζωή…… ποτὲς ἄλλη φορὰ ἡ ὁμαδικὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων δὲν ἔφταξε σ᾿ ἕνα τέτοιο πνευματικὸ ὕψος. Ὅσοι θελήσανε καὶ θέλουνε νὰ κρίνουνε τὸ Βυζάντιο μὲ τὸν συνηθισμένον χονδροειδῆ ἀντιπνευματικὸν τρόπο καὶ μὲ τὶς γνωστὲς ἀνόητες εὐφυολογίες, καὶ νὰ τὸ γελοιοποιηθοῦνε …..αὐτοὶ φανερώνουνε μ᾿ αὐτὸ πόσο ἀνίδεοι εἶναι ἀπὸ ἀληθινὴ πνευματικότητα, μὲ ὅλους τοὺς ψεύτικους τίτλους τῆς σοφίας καὶ τῆς ἐπιστήμης ποὺ εἶναι στολισμένοι. Τὸ Βυζάντιο εἶναι πολὺ λεπτὸ πρᾶγμα γιὰ νὰ μπορέσουνε νὰ τὸ πιάσουνε τὰ χοντροκανωμένα ἐργαλεῖα τους. Τὸ Βυζάντιο εἶναι ἡ ἀληθινὴ χριστιανικὴ θρησκεία, ἀνάμεσα στὰ ψεύτικα καὶ ἐλεεινὰ παραμορφωμένα ὁμοιώματά της, ποὺ τὰ φτιάξανε λαοὶ βάρβαροι καὶ ὑλιστές, …… ἴσια-ἴσια, πὼς τὸ Βυζάντιο εἶναι «μωρία», πιστοποιεῖ πὼς ἀληθινὰ στάθηκε ἡ Νέα Σιών, ἡ ἔμψυχος κιβωτός, ποὺ μέσα σ᾿ αὐτὴ φυλάχθηκε ἡ ἐπαγγελία τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους ……»\nΣτη συνέχεια επαινεί την ευσέβεια τριών αυτοκρατόρων με βουτηγμένα τα χέρια τους στο αίμα: «Ὁ Νικηφόρος Φωκᾶς ἔκανε κάθε μέρα τὴν προσευχή του, καὶ στὸν πόλεμο φοροῦσε ἀπὸ μέσα, κάτω ἀπὸ τὸν θώρακά του ἕνα παλιόρασο τοῦ θείου του ἀσκητῆ Γεωργίου τοῦ ἐν τῷ Μαλεῷ ποὺ εἶχε ἁγιάσει, γιὰ νὰ τὸν φυλάγει. Ὁ Ἀλέξιος Κομνηνὸς ὅποτε ἤτανε νὰ πάγει σὲ καμμιὰ ἐκστρατεία, ἔβαζε τὰ πολεμικὰ σχέδιά του κάτω ἀπὸ τὴν ἁγία Τράπεζα, κι ὅλη τὴ νύχτα προσευχότανε γονατιστὸς ἀπάνω στὰ σκαλοπάτια τοῦ ἱεροῦ, καὶ τὸ πρωὶ ἔπαιρνε τὸ σχέδιο ποὺ ἔβγαινε κάτω ἀπὸ τὸ σκέπασμα τῆς ἁγίας Τράπεζας, γιατὶ πίστευε πὼς τοῦ τὸ ἔδινε ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ. Ὁ Ἰωάννης Τσιμισκὴς γονάτιζε σὰν παιδὶ μπροστὰ στὴν ἁγία Τράπεζα τῆς Ἁγίας Σοφίας παρακαλώντας μὲ δάκρυα νὰ τοῦ δώσει ὁ θεὸς ἕναν ἄγγελο φύλακα ποὺ νὰ τὸν φωτίζει κατὰ τὸν πόλεμο…..».\nΓοητευμένος λοιπόν από τον εραστή της «εστεμμένης φόνισσας» Θεοφανώς, τον πολεμοχαρή Τσιμισκή που μαζί της σκότωσε τον άντρα της τον αυτοκράτορα για να του αρπάξει το θρόνο, δεν είχε να πει παρά βρισιές γι’αυτούς που φώτισαν το δρόμο της ανθρωπότητας: «Οἱ ψυχὲς τῶν νέων εἶναι ρημαγμένες ἀπὸ τὰ ἄγρια ἔνστικτα, ποὺ τὰ ἀνεβάσανε στὴν ἐπιφάνεια …. κάποιοι ἐχθροί του ἀνθρώπου, κάποιοι πνευματικοὶ ἀνθρωποφάγοι, ποὺ ἀνάμεσά τους πρωτοστατεῖ ἕνας τρελλὸς λύκος λεγόμενος Νίτσε, μιὰ μούμια σὰν παληόγρια λεγόμενη Βολταῖρος, κάποιος ζοχαδιακὸς Φρόυντ κι ἕνα πλῆθος ἀπὸ τέτοια ὄρνια καὶ κοράκια καὶ νυχτερίδες» («Μυστικὰ ἄνθη»,). Λες και μιλάει κάποιος μανιακός τρελός κάποιος άνθρωπος που έχει αναστρέψει κάθε ηθική αξία. Ὁ Κόντογλου μισεί τη Δύση, το Διαφωτισμό της, την Τέχνη της, τη Φιλοσοφία της, την Επιστήμη της, όλα αυτά τα πολύτιμα αγαθά, τα άνθη του Καλού, που στην ουσία ξεπήδησαν από την Αναγέννηση της ελληνικής σκέψης. Η Δύση φταίει για την «κρυφὴ απελπισία» και για τα «φαρμακερὰ μανιτάρια που φυτρώσανε στις καρδιὲς και τις ψυχὲς της γαγγραινιασμένης ανθρωπότητας». Η δυτική Τέχνη τον ενοχλεί αφάνταστα. Όλοι οι μεγάλοι ζωγράφοι της από τον αναγεννησιακό Ραφαήλ μέχρι τον μεταϊμπρεσιονιστή Γκογκέν, ήταν υποταγμένοι στην «παμπόνηρη αλχημεία του Μαμωνά». Το 1934 όμως είχε στείλει δύο έργα του στην Μπιενάλε με τη μάταιη ελπίδα προφανώς να αναγνωριστεί και στη Δύση, πράγμα που δεν συνέβη και που ίσως να δικαιολογεί κατά ένα μέρος το αντιδυτικό μένος του, το οποίο τον οδηγούσε στο να γράφει εκδικητικά μικροπρεπείς ανοησίες όπως το «Ἡ ἀπελπισία τοῦ θανάτου εἰς τὴν θρησκευτικὴν ζωγραφικὴν τῆς Δύσεως καὶ ἡ εἰρηνόχυτος καὶ πλήρης ἐλπίδος ὀρθόδοξος εἰκονογραφία» (1961).\nΗ Ορθόδοξη Ελλάδα κινδύνευε κατά τον Κόντογλου από τις σκοτεινές δυνάμεις που προωθούσαν την Επιστήμη, τη Φιλοσοφία, την Τεχνολογία και το «δηλητήριο της μάταιης γνώσης»: «Φιλοσοφούντες και επιστημούντες πιστεύουν; Μα ποιος πίστεψε ποτέ φιλοσοφώντας; Ρωτώ να μάθω….Αδελφοί μου Χριστιανοί εσείς που καταγινόσαστε με τις επιστήμες και με τις φιλοσοφίες, ακούστε τον Κύριο που λέγει με το στόμα του προφήτη. Εμένα με αφήσανε, που είμαι πηγή της ζωής, και σκάψανε κάποιους ξερόλακκους που δεν έχουν νερό. …..Ας καθαρίσουμε λοιπόν τη διάνοιά μας από την θολούρα της πολύπλοκης γνώσεως, γιατί αλλοιώς δεν θα δούμε το Χριστό». («Καθαρθώμεν τας αισθήσεις και οψόμεθα»). Κάπως έτσι τα έλεγε και στις μέρες μας για τους «διαφωτιστάδες» και κάποιος αρχιεπίσκοπος που όταν όμως αρρώστησε αντί να προσπέσει στο φρέσκο τότε κερδοφόρο πτώμα του πορνο-Βησσαρίωνα, έτρεξε, τρομοκρατημένος που θα συναντούσε το θεό του, κι έπεσε στα πόδια της δυτικής Ιατρικής για να κλέψει μόσχευμα από τον ασθενή δικαιούχο του. Μόνο που ο Κόντογλου δεν υποκρινόταν σαν και δαύτον, τα πίστευε αυτά που έλεγε, ήταν ο ιδεοληπτικός φανατικός που έζησε φτωχά και στερημένα, τα μόνα ψέματα που είπε τα είπε τυφλωμένος από την αρρωστημένη του πίστη, πείνασε στην Κατοχή, πούλησε το σπίτι του, δεν εμπορεύτηκε τις ιδεοληψίες του, υπέβαλε τον εαυτό του σε στερήσεις, και δεν είχε τα αρχιεπισκοπικά κουσούρια της καλοπέρασης και του φαρισαϊσμού, εργάστηκε σκληρά, παντρεύτηκε μάλιστα κι έκανε παιδί κι εγγόνια.\nThis entry was posted in «Ιερές» Υποκρισίες, Γράμμα από το Ληξούρι. Bookmark the permalink.\n99 Responses to Φώτης Κόντογλου, ένας φανατικός\n25/12/2010 στο 12:42 μμ\nμια και κάνω αναφορά στον Παπαδιαμάντη:\nΗ αξέχαστη Σαπφώ Νοταρά διαβάζει Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη\n25/12/2010 στο 1:09 μμ\nΛασκαράτε, δεν μπόρεσα να καταλάβω την σχέση του Ηλία Πετρόπουλου με τον Κόντογλου. Μήπως γνωρίζεις κάτι, ή κανείς άλλος, περί αυτού;\n25/12/2010 στο 1:29 μμ\nΠαράθεμα: Tweets that mention Φώτης Κόντογλου, ένας τυφλωμένος φανατικός « Ροΐδη Εμμονές -- Topsy.com\nΟ/Η Γιώργος Ν λέει:\n25/12/2010 στο 2:47 μμ\n«…όπως κι ο μισοπάλαβος φανατικός και μισαλλόδοξος Μακρυγιάννης»\nθα παρακαλούσα να διευκρινιστούν τα περι Μακρυγιάννη. «μισοπάλαβος φανατικός και μισαλλόδοξος» απλά και μόνο επειδή ήταν ΧΟ στην Ελλάδα του 19ου αιώνα, είναι μάλλον βαρύ και δείχνει τουλάχιστον εμπάθεια, εκτός εάν υπάρχουν και κάποια άλλα στοιχεία που οι περισσότεροι, φαντάζομαι, δεν γνωρίζουμε…\nΕυχαριστώ και καλή συνέχεια στο εξαιρετικό σας blog.\n06/02/2015 στο 6:59 μμ\n«τουλάχιστον εμπάθεια»!!! Με κάθε του λέξη βγάζει αφρούς από το στόμα του αυτός!! Τι να πεις; Χαμένος κόπος…\n25/12/2010 στο 3:51 μμ\nΟ Κόντογλου ήταν τουλάχιστον ένας σημαντικός, μεγάλος αγιογράφος, αυτό δεν μπορούμε να το αμφισβητήσουμε. Η προσπάθεια να επιβληθεί από τους νεορθόδοξους ως οργανικός διανοούμενος της Ελλαδοσύνης είναι αστεία, όπως εξαιρετικά αναδεικνύει το άρθρο.\nΑλλά για να το προχωρήσω παρακάτω με άκοσμο τρόπο… Ποιός χέστηκε σήμερα για τον Κόντογλου; Κανένας. Μήπως θα πρέπει να εξετάσουμε κριτικά τη συνέχεια του Κόντογλου στους Ράμφο, Ζουράρι, Γιανναρά που είναι ζώντες και σωτηριολογούν;\n25/12/2010 στο 4:02 μμ\nΛασκαράτε, σε πολλές χριστιανικές σκοτεινές γωνιές και τρύπες έριξες τον διαφωτιστικό σου προβολέα, για να φανερώσεις το αληθινό τους περιεχόμενο, μπροστά στα μάτια μας. Εδώ ήρθε η σειρά του φεξίματος της ποντικότρυπας του Κόντογλου.\nΝα είσαι βέβαιος ότι το φως που ρίχνεις, εκεί οπού θέλεις κάθε φορά, δεν θα σβήσει καθόλου. Ότι θα αναπαράγεται, από εθελοντές, οι οποίοι θα φροντίζουν να τροφοδοτούν τους προβολείς σου με την αναγκαία ποσότητα ρεύματος που απαιτείται.\nΟι καινούργιοι πίνακες που προκύπτουν από τον δικό σου φωτισμό, αν και δείχνουν άσχημα τοπία, ομορφαίνονται από τα λαμπερά και ξεκάθαρα χρώματα της αλήθειας.\nΑς μη σ’ εγκαταλείψει ποτέ αυτός ο καλλιτεχνικώς διαφωτιστικός σου οίστρος, που φέγγει τα πράγματα, χάριν των συσκοτισμένων ομματιών μας.\nΑν και μου φαίνεται λιγοστό, σου στέλνω ακόμη ένα ευχαριστώ, από τη μεριά κυρίως των κουρασμένων μου ματιών.\n25/12/2010 στο 4:07 μμ\n«…Προχώρησε με την ανόητη αυταρέσκεια του κοντόθωρου χωριάτη…»\nΟ Κόντογλου, όλα αυτά, @Λασκαράτε;\nΧωριάτης, ο άνθρωπος που από τη δ3εκαετία του 20, κέντρισε το ενδιαφέρον στο εικαστικό & λογοτεχνκό Μεγάλο Παρίσι των τότε ημερών; Που ακόμα τρεφόμαστε, με ό,τι εκεί & τότε δημιουργήθηκε;\nΚι ο Καζαντζάκης, ο Μάρκος Αυγέρης κι η Αλεξίου που «τρελάθηκαν» με το «Pedro Kazas», το πρώτο του (γαλλόφωνο) βιβλίο, χαχόλοι κι αυτοί;\nΧαχόλος κι ο παντοτινός του εν διαφωνίαις σύντροφος, ο Στρατής Δούκας, της αριστουργηματικής «Ιστορίας ενός αιχμαλώτου»;\nΓιατί λοιπόν δεν περιλαβαίνετε και τον άλλο «μεγάλο φανατικό» (φυσικά, κατά την «κοντόθωρη», -επιτρέψτε μου-, και επιεικώς ολιγαρκή, αρκούμενη στην επαρχιώτικη ασφάλεια που της προσφέρουν τα λίγα «βαλκανο-φιλελεύθερα» κολυβογραμματάκια της, ματιά σας),\nτον συντοπίτη μου «Μεγάλο Ταπεινό» το φαρμακοποιό Νίκο-Γαβριήλ Πεντζίκη, που με το κρυπτικό «Μυθιστόρημα της κας Έρσης», (κυρίως αλλά όχι μόνο)-σύμφωνα με τους περισσότερους σύγχρονους μελετητές του Ευρωπαϊκού Μυθιστορήματος, όπως μίλησαν στο γαλλόφωνο περιοδικό Θεωρίας της Λογοτεχνίας & του Μυθιστορήματος «Atelier du roman» του δικού μας Λάκη Προγγίδη, πρώην γραμματέα στα χρόνια 69-75 της ΕΚΟΝ Ρ.Φ στη Θεσ/νίκη-\n«…άνοιξε νέους δρόμους στη γραφή και στην αφήγηση στο Ευρωπαϊκό Μυθιστόρημα…»\nΣτ’ ανάθεμα δηλαδή και η όλη η επική αγωνία, όλης της Μυθικής Γενιάς του 30 (ανεξάρτητα αν διαφωνούμε ή συμφωνούμε εμείς οι ολίγιστοι)\nνα αναζητήσει το βαθύ περιεχόμενο της Ελληνικότητας, σαν όρου,\nπροστρέχοντας στην ερμηνευτική νοημάτων συνδρομή «κουζουλών»\n-κατά μια ορισμένη «Εσπερι-όδουλη» (όχι ευρωπαϊκά προσανατολισμένη, που είναι τελείως άλλο πράγμα)\nσαν τον Κόντογλου, τον Μακρυγιάννη, ή τον Θεόφιλο;\n(Αυτόν πάλι πότε θα τον περιλάβετε φίλτατε Παντεπόπτα;)\nΟ Μακρυγιάννης, μπορεί όντως στο «Οράματα & Θάματα» να είναι ο αλαφροϊσκιωτος φανατικός, με χαμένη κάθε λογική αναφορά, θαυματό-ληπτος & «θεούσος» που επισημαίνετε εδώ, @Λασκαράτε.\nΑλλά στα «ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ» του, είναι τελείως άλλο πράγμα, δημιουργός ενός ανεξίτηλου αριστουργήματος-φάρου για τις Αξίες που διέτρεξαν την Εθνογέννεσή μας, αλλά και για όλους εμάς, ανεξάρτητα -ξαναλέω- από συμφωνίες ή διαφωνίες μας, που ελάχιστη αν όχι μηδενική σημασία έχουν.\nΜε τη φονταμενταλιστικής λογικής αναγκαστική-ευθύγραμμη ακολουθία αναγωγών που δίνετε στο κείμενο @Λασκαράτε, αδικείτε\n(κατά τη γνώμη μου, βέβαια)\nκαι κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες πλευρές του γραπτού, που αναδεικνύουν πράγματι, πλευρές προσώπων & πραγμάτων σκοτεινές, υποφωτισμένες μέχρι τα τώρα από πολλλαπλές σκοπιμότητες…\n25/12/2010 στο 8:27 μμ\nΚαργούδη, βλέπεις τα πράγματα υπό οπτική γωνία Καργάκου, δηλαδή δεν είσαι ακριβώς Άνθιμος, αλλά, για να ελυτίσωμεν, ανθιμίζεις στο βάθος σου.\nΕδώ μιλάμε για Φώτη Κόντογλου, εσύ συμπαρασύρεις Πεντζίκη και ένα σωρό άλλους, με τη λογική της καλαθούνας (λογική ελληνονεορθόδοξης οπτικής: Καργάκος). Η λεπτή διάκριση είναι ότι σημαντικότερο. Η γενιά του 30 είναι όρος κατασκεύασμα, πλασμένος από τον δυτικό Vitti, και όπως όλως οι γενιές είναι σαν το κασέρι από τα χάσματά του. Το πρόβλημα είναι ότι η οπτική σου μετατρέπει το κασέρι σε τυρόμουχλο, όχι δεν εννοώ το δυτικό ροκφόρ, αλλά το χαλασμένο γιδότυρο κατευθείαν από το ταγάρι του Μακρυγιάννη.\n25/12/2010 στο 8:41 μμ\nσε ευχαριστώ πολύ. Για τη σχέση που με ρωτάς δεν έχω ιδέα. Που τη βασίζεις;\nΟ Μακρυγιάννης στο παραλληρηματικό του βιβλίο «Οράματα και Θάματα», εμφανίζεται ως παρανοϊκος θρησκόληπτος που έχει παραισθήσεις. Υπηρξε υπέρμαχος του διωγμού του εξαίρετου Αμερικανού προτεστάντη ανθρωπιστή παιδαγωγού Ιωνά Κινγκ (Κίνη τον ονομάζει), που φυλακίστηκε και αφορίστηκε προσπαθώντας να στήσει σχολεία και να εκχριστιανίσει την Ορθόδοξη Εκκλησία.\nΟ Μακρυγιάννης σκιαγραφείται σωστά, ως πονηρός αμαθής Ρωμιός στο βιβλίο του Γεράσιμου Κακλαμάνη “Η Ελλάς ως κράτος δικαίου” και στο βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη “Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους 1830-1974. Απέκτησε μεγάλη κτηματική περιουσία κάτω από την Ακρόπολη, με ύποπτο τρόπο και υπήρξε Αρχαιοκάπηλος.\nΥπόσχομαι μόλις βρω χρόνο ένα πλήρες άρθρο.\nοι κύριοι που αναφέρεις είναι ασφαλώς πιό επίκαιροι.\nΑναφέρθηκα κι εγώ στον Κόντογλου ως εξαίρετο ζωγράφο, με απασχόλησε εδώ να δείξω με πόση ευκολία στήνονται αγιογραφίες ανθρώπων και εθνικοθρησκευτικοί μύθοι.\nεσείς ένας εκσυγχρονιστής να με επιπλήττετε για τον επιεικέστατο χαρακτηρισμό ‘επαρχιώτης’ του υβριστή του δυτικού πολιτισμού, του φανατικού βυζαντινού θρησκόληπτου;\nΜην μου μιλάτε για Έλλη Αλεξίου κλπ.\nΟι κομμουνιστές διανοούμενοι της εποχής του,δεν είχαν την εποπτεία που μπορούμε να έχουμε σήμερα. Εδώ η Ρόζα Ιμβριώτη επαινούσε τη φόνισσα και εκτυφλώτρια του ίδιου του γιού της αγία Ειρήνη την Αθηναία που προσπάθησε με τη βία να επαναφέρει τη λατρεία των ειδώλων (εικονολατρεία).\n25/12/2010 στο 9:47 μμ\nΦίλτατε κε @Λακαράτο:\nΠροφανώς και συγκλίνουμε στην αντίληψη\n(και την κοινή επιμονή)\nνα μη βλέπουμε για τη χώρα μας μέλλον άλλο, παρά αυτό που της ταιριάζει σαν κομμάτι οργανικό στο\n(προς το παρόν, δυστυχώς ακόμα)\nΌραμα της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης.\nΚαι ακριβώς το γεγονός πως είναι το Όραμα αυτό που συγκεντρώνει ποικίλα πυρά τον τελευταίο καιρό, σαν (δήθεν) υπεύθυνο για την οικονομική (και όχι μόνο) κακοδαιμονία μας, λέει, ίσως πολύ περισσότερα για συγκλίσεις και συμμαχίες, κοινωνικές & πολιτικές, από όσα οι επί μέρους διαφωνίες.\nΠροσπάθησα απλά να πω, πως αξίζουν την προσοχή και το σεβασμό μας, (και ενανέλαβα δυο-τρεις φορές, πέρα από συμφωνίες ή διαφωνίες δικές μας ή άλλων), μορφές, που άφησαν χνάρι έντονο, με τον ένα ή τον άλλλο τρόπο, στην με τόσο έντονες διακυμάνσεις πορεία του Νέου Ελληνισμού.\nΚαι βλέπω με ικανοποίηση, να εντοπίζετε και εσείς, @Λασκαράτε την απαξίωση -από την πλευρά σας- του Μακρυγιάννη, στην πλευρά του αυτή των δυσμών του βίου του, όταν και «δημιούργησε» τα όντως άξια επίκρισης, ίσως και συνολικής απαξίωσης, «ΟΡΑΜΑΤΑ & ΘΑΜΑΤΑ».\nΔε θα έπρεπε όμως να βλέπουμε ταυτόχρονα πως πρόκειται για την ίδια, αντιφατική μορφή, που χάραξε για πάντα\n-και με ακρίβεια σχεδόν μεταφυσική για άνθρωπο της δικής του ελλειπούς παιδείας & μόρφωσης-\nτην κοίτη των αξιών που διέτρεξαν τη νέα Ελληνική Εθνογέννεση με τα»ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ» του;\nΌπως και να έχει πάντως@Λασκαράτε & @Ρο, και σε όλους τους άλλους σχολιαστές ή αναγνώστες, ειλικρινείς & από καρδιάς ευχές, για «ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ» & «ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ», που νομίζω πως αυτό ιδίως, σε όλους μας θα χρειαστεί\n26/12/2010 στο 12:54 πμ\nΟ Μακρυγιάννης-αυτό έχει επαρκώς αναλυθεί από ειδικούς μελετητές-βρήκε τη θέση του στη μυθολογία του ελληνικού έθνους μέσα από τον Σεφέρη. Χωρίς τη σεφερική ανάγνωση Μακρυγιάννης ενταγμένος στο ελληνικό μυθολογικό σύμπαν δεν νοείται. Ο Σεφέρης πήρε τον Μακρυγιάννη και τα Απομνημονεύματά του και μέσα από τις «Δοκιμές» του μας έδειξε την πρόσληψή του ως κρίκου του ελληνικού μύθου. Κάτι σαν το live your revolutionary myth in Greece. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Σεφέρης ήταν Κόντογλου, διότι ενώ ο Κόντογλου συντήρησε άψογα και μοναδικά όσο κανείς άλλος τη μούμια της βυζαντινής ζωγραφικής (όταν άλλοι αγιογράφοι ήταν απλά κακοί μίμοι και ατάλαντοι αντιγραφείς που επιτάχυναν τη σήψη του είδους) ο Σεφέρης πήγε εκατό βήματα πιο πέρα, μελέτησε ξένη ποίηση (Έλιοτ, Βαλερύ και άλλους) και ξεπέρασε τη λεγόμενη εθνική ποίηση. Έγινε δηλαδή αυτό που δεν ήταν ο Παλαμάς.\nΈχουμε μια κακή συνήθεια που μας επιβάλλει ο εθνικισμός να λέμε Κόντογλου=Τσαρούχης=Πεντζίκης=Μόραλης=Θεοδωράκης=Ελύτης=Σεφέρης=Γκάτσος=Παλαμάς=Μακρυγιάννης=Γιανναράς=Ζουράρις=προσθέστε ελεύθερα…\nΚάτι τέτοιο όμως δεν διαφέρει από τη διάρροια.\nΚαλή χρονιά σε όλες και σε όλους\n26/12/2010 στο 1:37 πμ\nΔεν υπάρχει αμφιβολία πως ο Κόντογλου ήταν ένας τυφλωμένος φανατικός. Το οτι θεωρείται «μεγάλη μορφή» στο χώρο της τέχνης σίγουρα δεν είναι τυχαίο. Πολλοί ομοϊδεάτες του κατείχαν κύρος εξουσία και δυστυχώς πολλοί συνεχίζουν να κατέχουν…\n26/12/2010 στο 8:40 πμ\nΑναγνωρίστε σταλινιστές παγανιστές ανθέλληνες πρώτα τα δικά σας εγκλήματα που οι θεοι σας οργίαζαν και ο Στάλιν σας δολοφονούσε χριστιανούς και ο Κοντογλου δεν σας αφορά.\nΔιαβάστε τον βίο του επισκόπου Λουκα του Ρώσου νεομάρτυρος.\nΠοιός σας είπε να τον διαβάζετε τον Κόντογλου διαβάστε τον Λένην και μην προσευχεστε στις εικόνες του Κόντογλου. Το Βυζάντιο είχε Βασιλειάδες, φτωχοκομεία, άσυλα, ναούς, μονές, ασκητάς, αγίους, διδασκάλους, σοφούς, είναι καύχημα της Οικουμένης. Στη Δύση γινόσαντε χειρότερα. Εκεί να δείτε αισχη.\n27/12/2010 στο 10:54 μμ\nΜα πώς μπορείτε εσείς οι χριστιανοί να καταπίνετε αμάσητο ό,τι σας σερβίρουν; Έλεος ρε σεις! Ζαβά είστε; Ο\nΛουκάς Συμφερουπόλεως, το κανονικό του όνομα Βαλεντίν Βόϊνο-Γιασενέτσκι (όλοι οι απατεώνες ως γνωστόν έχουν πολλά ονόματα) ήταν καθηγητής πανεπιστημίου σε έδρα οφθαλμολογίας εωσότου πέθανε, τιμήθηκε το 1946 με το βραβείο Στάλιν για το επιστημονικό του έργο, ήταν αξιωματικός – γιατρός του κόκκινου στρατού και ασκούσε ελεύθερα τα θρησκευτικά του καθήκοντα μέχρι που πέθανε. Είχε και μια περιπέτεια τη 10ετία του 20 αλλά μη ξεχνάτε ότι μέχρι το 1922 η ρωσική εκκλησία πολεμούσε επίσημα στο πλευρό των Λευκών και υπήρχε μια γενικευμένη καχυποψία για το ρόλο των διανοουμένων ιερέων σαν και του λόγου του αλλά δεν έπαψε από το 1920 να είναι καθηγητής πανεπιστημίου του σοβιετικού κράτους.\nΤα παραμύθια ότι του απαγορεύτηκε να διδάσκει, είναι απλώς παραμύθια και δεν στηρίζονται σε καμία πηγή πέραν ταν αναληθειών που ανακυκλώνουν τα ορθόδοξα site. Πώς είναι δυνατό να μη διδάσει όταν ένα χρόνο πριν την «απαγόρευση» τιμάται με το βραβείο «Στάλιν»?\nΑχ, ρε χριστιανοί. Απ’ τη μια μεριά προσπαθείτε να τον αναδείξετε ως σπουδαίο γιατρό και καθηγητή (προφανέστατα ήταν ο άνθρωπος) κι απ’ την άλλη ως διωκόμενο αυτών που τον είχαν τιμήσει μ’ αυτές τις θέσεις και τα βραβεία.\nΕπισήμανση, το σχετικό άρθρο της Βικιπαίδειας στο οποίο παραπέμπω δεν έχει καμία τεκμηρίωση για τις διώξεις, απλώς τις αναφέρει ως συναξάρι. Σκεφτείτε, λοιπόν, πόσο τεράστια είναι η διαστρέβλωση ούτε 50 χρόνια από το θάνατό του. Φανταστείτε τι έχει να γίνει αν επικρατήσουν οι φανατικοί.\n27/12/2010 στο 11:18 μμ\nσε κάποιο σχολείο-Λύκειο νομίζω της Αττικής, κάποιος θεολόγος πρόβαλε κάπια ταινία για τον Λουκά και τους «διωγμούς» που ταχα υπέστη αλλά ευτυχώς τον καταγγείλανε από το ΚΚΕ.\nΝα μιλάει τώρα για διωγμούς η Εκκλησία της Ρωσίας, ίσως η πιό κακούργα Εκκλησία στον κόσμο (κρατώ μια επιφύλαξη για την Καθολική Εκκλησία στην Ισπανία), μπροστά της η ελλαδική Εκκλησία μοιάζει με αθώο αρνάκι…\nΚαταγγέλλουν την προβολή αντικομμουνιστικού βίντεο σε σχολείο, 26/11\nΤην προσπάθεια καθηγήτριας στο Λύκειο του Αγίου Στεφάνου «να μπολιάσει στα μυαλά των μαθητών της Α’ Λυκείου όλη την αντικομμουνιστική, αντισοσιαλιστική προπαγάνδα που παίζουν τα αστικά ΜΜΕ και οι εκφραστές τους ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑ.Ο.Σ.», καταγγέλλουν με ανακοίνωσή τους οι Κομματικές Οργανώσεις Χωριών Βορειοανατολικής Αττικής του ΚΚΕ και η Τομεακή Οργάνωση Βορειοανατολικής Αττικής της ΚΝΕ. Ειδικότερα όπως καταγγέλλουν: «Η συγκεκριμένη καθηγήτρια θεολογίας προέβαλε την ώρα του μαθήματος των θρησκευτικών βίντεο το οποίο αφορούσε τη ζωή ενός «αγίου Λουκά», ο οποίος έζησε την περίοδο της ΕΣΣΔ…\n27/12/2010 στο 11:23 μμ\nΕπίσης, στη ρώσικη Βικιπαίδεια, σ’ ένα πολύ πιο εκτενές άρθρο από το ελληνικό, δεν αναφέρεται τίποτε για τους διωγμούς του Λουκά. Η ρώσικη Βικιπαίδεια που είναι και πιο κοντά στα πραγματικά και χωρικά γεγονότα, αν είχε κάτι να πει για διωγμούς θα το έγραφε, παρόλα αυτά οι έλληνες συναξαριστές πρέπει να δημιουργήσουν την εικόνα του διωκόμενου, του μάρτυρα.\nΚαι δεν είναι μόνο αυτό. Η ρώσικη έκδοση αναφέρει ότι και τα τέσσερα παιδιά του Λουκά καθώς και ένα εγγόνι του ακολούθησαν ιατρικές σπουδές. Αν δεχτούμε τα περί νομενκλατούρας, που σαφώς τα δέχονται οι χριστιανοί, ο τύπος θα κατατασσόταν ως επίζηλο μέλος αυτής και όχι ως διωκόμενος.\nΈλεος ρε χριστιανοί, έλεος!\n(γι’ αυτό και η λέξη «έλεος» είναι στις καθημερινές ψαλμουδιές σας, κάτι ξέρετε)\n28/12/2010 στο 8:19 πμ\nχτύπησες φλέβα. Όταν ήμουν πιτσιρικάς ο πατέρας μου μου χάρισε ένα βιβλίο του Γιάροσλαβ Χάσεκ (συγγραφέα του στρατιώτη Σβέϊκ) :Τα μυστικά της παραμονής μου στη Ρωσία.\nΕίχε τρομερή πλάκα όταν περιέγραφε τα παθήματα των τσαρικών παπάδων στην Επανάσταση ως αυτόπτης.\nΑνάμεσά τους και το κάθαρμα ο Ανδρέας επίσκοπος της Ούφα, που σήμερα κηρύχθηκε Άγιος.\nΟ επίσκοπος Λουκάς είναι ο μόνος που αντέχει στην κριτική γι’αυτό μ’αυτόν ξημεροβρδιάζονται στην Ελλάδα για να πουν πόσο διώχθηκε τάχα η Εκκλησία.\nΣχεδόν όλοι οι υπόλοιποι δεσποτάδες που κυνηγήθηκαν από το ΚΚΣΕ και αγιοποιήθηκαν σήμερα, ήταν πραγματικά τέρατα. Ο βίος τους εξωραϊσμένος, δείχνει πόσο κακή είναι η σχέση της θρησκείας με την πραγματικότητα.\n26/12/2010 στο 8:56 πμ\nΈχεις δίκιο Λασκαράτε, τον Πεντζίκη είχα στο νου μου και τον Κόντογλου έγραψα. Μοιάζουν τόσο πολύ οι δυό τους.\n26/12/2010 στο 11:50 πμ\nEπειδή, φίλε @Σταύρο, κάπως σαν να μου κακοφαίνεται\n(ίσως μόνο επειδή είμαι θετικά προκατειλημμένος)\nνα βάζουμε σε ένα σακούλι εξομοιωτικό, ανθρώπους με τόσο «βαρύ ίσκιο», σαν τον Κόντογλου και τον Μεγάλο συντοπίτη μου, και ίνδαλμα των εφηβικών μου χρόνων, τον Ν.Γ. Πεντζίκη, μια μικρή πληροφοριακή εισφορά γι αυτόν, εισαγωγή μικρή, βιογραφικού & εργογραφικού χαρακτήρα, από το σάϊτ του Ε-θνικού ΚΕ-ντρου ΒΙ-βλίου, το biblionet\nΚαι σε σένα λοιπόν @Σταύρο, καλή χρονιά & καλό κουράγιο…\n26/12/2010 στο 12:45 μμ\nΚ. Καργούδη, νομίζω ότι ο Πεντζίκης είναι ίδιο νούμερο με τον Κόντογλου.\n«Πέρα ὅμως ἀπὸ κάθε φόβο, μ᾿ ἐνθουσίαζε στὴν Ἐκκλησία ἡ καταξίωση τοῦ παραλόγου.»\nΠεντζίκης. Ἔρως τῆς Ἐκκλησίας\nΚαλή χρονιά να έχεις και του λόγου σου.\n26/12/2010 στο 12:23 μμ\nΑυτοί οι βυζαντινοί ασκητάδες και άγιοι θα του έδιναν (του ασκητισμού και της αγιοσύνης) και θα καταλάβαινε!\n26/12/2010 στο 1:00 μμ\nΕξαιρετικό…Τι ωραία θα ήταν, κάποια στιγμή, να έφτιαχνε κάποιος ένα ωραίο ντοκυμαντέρ με αυτά τα εκπληκτικά που κατά καιρούς αναρτώνται εδώ για το βυζάντιο και τον «ελληνοχριστιανικό πολιτισμό» του…\n26/12/2010 στο 1:14 μμ\n….και μιας και ανάφερες τον Ηλία τον Πετρόπουλο, δεν κρατιέμαι να μοιραστώ μαζί σου @Σταύρο (και φυσικά με όλους) τι λέει ο ίδιος ο Πετρόπουλος για τον Ν.Γ. Πεντζίκη:\nΟ/Η Θολοκουλτουριάρης λέει:\n26/12/2010 στο 2:04 μμ\nκ Καργούδη, αμάν πιά απορώ γιατί σας ανέχονται οι οικοδεσπότες. Βαρεμένοι ήταν και ο Κόντογλου και ο Πεντζίκης. Ο δεύτερος ελεγε ασυναρτησίες και κακίες που τις παρουσιάζουν σαν σοφίες.\nΟ κ Λασκαράτος πολύ νηφάλια, ακριβοδίκαια πολιτισμένα τα είπε για τον Κόντογλου. Θαύμαζε το σιχαμερό Βυζάντιο και το έβλεπε σαν ουράνια πολιτεία. Δεν έστεκε τα καλά του όπως και ο Μακρυγιάννης, μόνο που αυτός ήταν αμαθής.\nΤι άνθρωπος είσαι ΄κ Καργούδη, κάνεις τον ευρωπίο και μας λες πως δεν ήταν επαρχιώτης κοντόθωρος ο Κόντογλου που μισούσε ότι καλό ότι φωτεινό και πό βριζε σαν λαντζέρισα\nκάποιοι πνευματικοὶ ἀνθρωποφάγοι, ποὺ ἀνάμεσά τους πρωτοστατεῖ ἕνας τρελλὸς λύκος λεγόμενος Νίτσε, μιὰ μούμια σὰν παληόγρια λεγόμενη Βολταῖρος, κάποιος ζοχαδιακὸς Φρόυντ κι ἕνα πλῆθος ἀπὸ τέτοια ὄρνια καὶ κοράκια καὶ νυχτερίδες*\nαν λογαριάσουμε και τη δικαιολόγηση της ιερής εξέτασης του πογκρομ και κάθε χτηνωδίας βυζαντινής τι μένει από τον άνθρωπο;\nτο μίσος για το Ραφαήλο καιτο Γκογκέν;\nόσα δε φτάνει η αλεπού δηλαδή\nΟ/Η Βολταίρος η παλιόγρια του Κώντογλου λέει:\n26/12/2010 στο 2:15 μμ\nστο μπλογκ του Ροιδη μείναμε μόνο οι συμφωνούντες που τα λέμε μεταξύ μας αγαπητέ Καργούδη;\nδεν με ξέρεις αλλά εγώ σε θυμάμαι τότε που ήσουν αγωνιστής\n1.Πέταξαν κουραμπιέδες στο Γιώργο Παπανδρέου και στην Άντα !\nΤο Ταχάλια μας αμφισβητεί λέγοντας ότι έχει βίντεο που δείχνει […]\n2.Φώτης Κόντογλου, ένας τυφλωμένος φανατικός\nΜυθοποιημένοι Ορθόδοξοι Τάλιμπαν […]\n26/12/2010 στο 2:58 μμ\nΔηλαδή Κ. Καργούδη είναι επαινετικά αυτά τα λόγια;\n«Ο Πετρόπουλος σχολίαζε καυστικά ότι ο Πεντζίκης ήταν χειμαρρώδης στο λόγο του, χωρίς να αφήνει πολλά περιθώρια λόγου στον συνομιλητή του»!!!\nΚαλά έκανες όμως και μας παρέπεμψες στο άρθρο αυτό, διότι, εγώ τουλάχιστον τώρα μέτρησα εύκολα το μέγεθος του αριθμού που φέρει το νούμερο αυτό που λέγεται Πεντζίκης.\nΌμως την πνευματική μούχλα της εποχής εκείνης, η οποία είναι χαρακτηριστική και μόνιμη στην βυζαντινόπληκτη Θεσσαλονίκη, την γνωρίζω αρκετά καλά, επειδή την έχω αναπνεύσει από κοντά και για τα καλά, κατά την δεκαετία του 70, όταν σπούδαζα εκεί.\nΝα φανταστείς ότι η αποφορά της, φτάνει τουλάχιστον αναλλοίωτη, μέχρι την πόλη των Σερρών.\n«Του άρεσε να μιλάει (του Πεντζίκη) για βυζαντινούς αυτοκράτορες, τον Παπαδιαμάντη, αλλά και για τις ιστορικές και αγιογραφικές λεπτομέρειες κάθε εκκλησίας την οποία συναντούσε, κυρίως στη Θεσσαλονίκη».\nΑυτό θα πει πνευματικός άνθρωπος.\n«Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης. Ο Ποιητής του Επέκεινα αλλά και του Εδώ και Τώρα».\nΠατάτες γιαχνί με μπόλικο λιβάνι αντί σάλτσα ντομάτας.\n«ιδιόρρυθμος μποέμ με ροπή προς τον ασκητισμό».\nΚαι ιδιόρρυθμος και μποέμ και ροπή στον ασκητισμό. Μια αλλιώτικη αγία τριάδα, φτιαγμένη από υφάσματα σώβρακου, γραβάτας και πηλικίου.\n«Το 1933 επισκέφτηκε για πρώτη φορά το Άγιο Όρος, το οποίο, μέχρι τον θάνατό του έμελλε να επισκεφθεί ενενήντα τέσσερις φορές! Το 1943 εντάσσεται στο Κομμουνιστικό Κόμμα».\nΈρωτας προς τους κηφήνες. Η θρησκεία είναι το όπιο των λαών (Μαρξ).\n«…ενώ ταυτόχρονα δεν σταματάει να ασχολείται με τον Συναξαριστή του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη, ενασχόληση που θα κρατήσει μέχρι τον θάνατό του».\nΟ Πεντζίκης δεν πέθανε. Ζει.\n26/12/2010 στο 3:52 μμ\n@Αγαπητέ μου @Βολταίρe, μακάρι να άφηνες και κανένα σημάδι, να καταλάβαινα ποιός είσαι (μην αφιβάλλεις στιγμή πως τα το θυμόμουν, δεν ξεχνιούνται μερικά πράγματα) και να ήταν διπλή η χαρά.\nΜε μια έννοια, μήπως και εγώ ο ίδιος δεν περιλαμβάνομαι σ’ αυτούς πoυ «τα λένε», εδώ στο φιλόξενο και ΑΝΕΚΤΙΚΟ (όπως ταιριάζει σε δημοκράτες αληθινούς και όχι αυτοχαρακτηριζόμενους, και ο νοών νοείτω) κονάκι του @Ροϊδη;\nΑν με θυμάσαι λοιπόν από τα χρόνια εκείνα, θα θυμάσαι και πως δεν είμαι εγώ που άλλαξα\nAλλά δεν μπορώ από την άλλη, και να ευθύνομαι προσωπικά, που με την ευθύνη κυρίως συντρόφων παλιών, ο άλλοτε φορέας της ελπίδας μας, η Αριστερά, έχει καταντήσει στις μέρες μας ένα ιδιότυπο στριφνό περιθωριακό μόρφωμα με αποκλειστικό του περιεχόμενο και στόχο την «εν γένει διαμαρτυρία», που κάθε φορά που τα πράγματα βάζουν μπροστά της ζητήματα διεκδίκησης και άσκησης της Εξουσίας για λογαριασμό και στο όνομα των πολλών και των υποπρονομιούχων, εκείν η γονατάει, και ψελλίζει παρακλητικά:\n«ΑΠΕΛΘΕΤΩ ΑΠ ΕΜΟΥ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙΟΝ ΤΟΥΤΟ».\nΈτσι δε μάθαμε να τηνε λογαριάζουμε την πολιτική τα χρόνια εκείνα φίλε μου @Βολταίρε;\nΝα θεωρούμε δηλαδή πως δεν μπορεί, παρά να εμπλέκεται με το δίκιο και τον αγώνα τον καθημερινό των πολλών, του «κοσμάκη»!\n(Και ας λερώνει & τα «αγωνιστικά» & «εξεγερμένα» κρινοδαχτυλάκια της, που τ απόχτησε όχι σε άγώνες, αλλά σε ακαδημαϊκούς βωμούς της Εσπερίας, όπου αποκλειστικά θήτευε, αυτή η ντεμέκ «εξεγερμένη» ξεφτίλα που μας σηκώνει το δάχτυλο στο όνομα τάχα της Αριστεράς).\nΌπως και νάχει πάντως, καλή σου χρονιά @Βολταίρε, και καλό σου κουράγιο για τα δύσκολα που τα βλέπω να έςρχονται.\nΚι άμα θες, περνάς και για «τα δέοντα», από το\nΟ/Η αποστολος Παπαδημητρίου λέει:\n26/12/2010 στο 10:47 μμ\nΓια το ίδιο θέμα βλ. Πρεβεζάνικα Χρονικά 43-44,2007, Απόστολος Σπ. Παπαδημητρίου: Το σχήμα Ανατολή-Δύση και η τέχνη του Φώτη Κόντογλου. Με αφορμή τέσσερις δεσποτικές εικόνες στο τέμπλο της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στον Παντοκράτορα\n27/12/2010 στο 1:13 πμ\n“Η Αυγή»: 29/05/2007 επαναφέρει φοβερές καταγγελίες της παράνομης “Αυγής” του 1970 κατά του ιερού Χριστόδουλου, τότε αρχιμανδρίτη, ο οποίος προτίμησε να κάνει την πάπια, όπως και σύσσωμη η Εκκλησία, η Δικαιοσύνη, η Κοινή Γνώμη, ο Τύπος, τα ΜΜΕ και τα κόμματα. Εξηγήσεις δεν δόθηκαν από κανέναν, ούτε υπήρξε ανάκληση του δημοσιεύματος. Εκτός κι αν θεωρήσουμε τον επικήδειο θρήνο του κ.Αλαβάνου και το επιθανάτιο του εγκώμιο στον Τρισμάκαρα ως ομολογία άθλιότατης συκοφαντίας και μυστική αίτηση συγνώμης. Σε κάθε περίπτωση κάτι πολύ σάπιο κρύβεται στη σοσιαλ ληστική Δημοκρατία της Νότιας Δανιμαρκίας, σήμερα προτεκτοράτο του ΔΝΤ. https://roides.wordpress.com/2007/06/05/augh1970/\n26 Δεκεμβρίου 2010 2:59 μ.μ.\n26 Δεκεμβρίου 2010 7:34 μ.μ.\n26 Δεκεμβρίου 2010 11:11 μ.μ.\n27/12/2010 στο 7:23 πμ\nΤὸ Βυζάντιο εἶναι ἡ ἀληθινὴ χριστιανικὴ θρησκεία, ἀνάμεσα στὰ ψεύτικα καὶ ἐλεεινὰ παραμορφωμένα ὁμοιώματά της, ποὺ τὰ φτιάξανε λαοὶ βάρβαροι καὶ ὑλιστές\nΣτην εικόνα αναπαρίσταται η τύφλωση και ο ευνουχισμός του βασιλιά Ισαάκιου Β΄Άγγελου (1195) από τον αδελφό του Αλέξιο Γ΄ Άγγελο Κομνηνό ο οποίος αργότερα δολοφονήθηκε. Αυτή η ποινή ήταν ψωμοτύρι στο ορθόδοξο χριστιανικό Βυζάντιο που θαυμάζει ο Κόντογλου.\n27/12/2010 στο 7:49 πμ\nO Γ.Μεταληνός για τον Μακρυγιάννη\n5. Η ενότητα αυτή Πατρίδας και Θρησκείας, στη ρωμαίικη εκδοχή της, αναδύεται δυναμικά ιδιαίτερα στο βιβλίο του, τα «Οράματα και θάματα». Το βιβλίο αυτό συνδέεται άμεσα με τους ευρύτερους μεγαλοϊδεατικούς οραματισμούς του. Μια νέα ανάγνωσή του με οδήγησε σε ορισμένα συμπεράσματα, που δίνουν κάποιο κλειδί για μια άμεση ερμηνευτική προσέγγισή τους, που παρά τις οποιεσδήποτε αντιρρήσεις – που οπωσδήποτε θα υπάρχουν – επιβεβαιώνουν όσα ειπώθηκαν παραπάνω. Στα “Οράματα και Θάματα” διαπιστώνει κανείς, ότι:\n27/12/2010 στο 9:44 πμ\nΑγαπητοί φίλοι, νομίζω πως το άρθρο του κ. Λασκαράτου είναι μονομερές και άδικο. Θα συμφωνήσω με τον Καργούδη ότι ο Κόντογλου, εκτός από καλός (ή πολύ καλός ή άριστος, δεν είναι η ειδικότητά μου) αγιογράφος ήταν μεγάλος μάστορας του λόγου και τα έργα του της δεκαετίας του 1920 είναι πρωτοποριακά. Η δημοτική του γλώσσα είναι αξεπέραστη -και οι διασκευές που έκανε σε γνωστές ναυτικές ιστορίες, όπως η Ανταρσία του Μπάουντυ (βλ. λινκ παρακάτω) προσφέρουν ατόφια αναγνωστική απόλαυση.\nΘα συμφωνήσω ότι ο Κόντογλου, ιδίως τα τελευταία χρόνια (πέθανε Ιούλη του 1965) έγραψε και έργα που ήδη έχουν -και δίκαια- ξεχαστεί, αλλά στο μεγάλο σε όγκο έργο του υπάρχουν κείμενα που κοσμούν την ελληνική λογοτεχνία και που θα συνεχίσουν να διαβάζονται. Μπορούμε από τον Κόντογλου να κρατήσουμε τα καλά που έγραψε και να αφήσουμε τα άλλα να τα σκεπάσει η λήθη.\nΜε την ευκαιρία, παραθέτω μερικά λινκ:\nΒασάντα (συλλογή διηγημάτων):\nΗ ανταρσία του Μπάουντι:\nΜπουκανιέροι και φλιμπουστιέροι:\nΤο τελευταίο από τα παραπάνω κείμενα, μικρά σκαριφήματα ταπεινών ανθρώπων, δημοσιεύτηκε, με σχέδια δικά του, στο αριστερό περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα» το 1945 -καταλαβαίνετε, λοιπόν, ότι ο Κόντογλου δεν ήταν κανένας κομμουνιστοφάγος θρησκόληπτος και δίκαια οι αριστεροί και οι κομμουνιστές της εποχής του τον τιμούσαν.\nΛυπάμαι μόνο που, επειδή θα λείπω τις τέσσερις επόμενες μέρες χωρίς σύνδεση στο Διαδίκτυο, δεν θα μπορέσω να συμμετάσχω σε τυχόν συζήτηση για το θέμα.\nΤις ευχές μου για την καινούργια χρονιά\n27/12/2010 στο 11:26 πμ\n1.Ο Κόντογλου ήταν ένας καλός λογοτέχνης και ζωγράφος,\n2.είχε πάντα το θάρρος της δικής του γνώμης, ο ίδιος δεν δίσταζε να διαφωνήσει με τον πατριάρχη …..Το πλήρωσε αυτό επαγγελματικά αφού ο Αθηναγόρας του στέρησε παρασκηνιακά για χρόνια τη δυνατότητα της αγιογράφησης σε αθηναϊκές εκκλησίες, παρ’όλο που οι αγιογραφίες του ήταν εξαιρετικές.\n3.Μόνο που ο Κόντογλου δεν υποκρινόταν σαν και δαύτον (τον Χριστόδουλο), τα πίστευε αυτά που έλεγε, ήταν ο ιδεοληπτικός φανατικός που έζησε φτωχά και στερημένα, τα μόνα ψέματα που είπε τα είπε τυφλωμένος από την αρρωστημένη του πίστη, πείνασε στην Κατοχή, πούλησε το σπίτι του, δεν εμπορεύτηκε τις ιδεοληψίες του, υπέβαλε τον εαυτό του σε στερήσεις, και δεν είχε τα αρχιεπισκοπικά κουσούρια της καλοπέρασης και του φαρισαϊσμού, εργάστηκε σκληρά, παντρεύτηκε μάλιστα κι έκανε παιδί κι εγγόνια.\nΝομίζω κατά συνέπεια πως περιττεύει η απο μέρους σας υπόμνηση πως ήταν πολύ καλός ζωγράφος, λογοτέχνης κλπ\nΧιλιοειπωμένα άλλωστε και χιλιογραμμένα είναι αυτά, δεν τα αμφισβήτησα. Τουναντίον.\nΑυτά που μας ενδιαφέρουν όμως εδώ είναι αυτά που επιμελώς κρύβονται, παρερμηνεύονται ή ωραιοποιούνται. Δεν είμαστε εδώ σελίδα Κατηχητικού, ούτε δημοδιδασκαλισσες που διδάσκουν ελληνική Ιστορία, ούτε ιερείς στον άμβωνα, ούτε λοχίες που κάνουμε ΕΗΔ σε νεοσύλλεκτους. Αν είπα κάποιο ψέμα ή κάποια ανακρίβεια, ευχαρίστως να ανακαλέσω μόλις μου την επισημάνετε.\nΦαντάζομαι όμως πως σε κανέναν δεν αρέσει να τον ρίχνουν στα μπουντρουμια για τις ιδέες του, να τον καίνε ζωντανό, να τον ξεσπιτώνουν και οι άλλοι να κάνουν το κορόϊδο, ή και να συμφωνουν.\nΔεν θα συμφωνήσω λοιπον καθόλου μαζί σας σε αυτό που λέτε:\n@Μπορούμε από τον Κόντογλου να κρατήσουμε τα καλά που έγραψε και να αφήσουμε τα άλλα να τα σκεπάσει η λήθη@\nΑυτή δυστυχώς είναι και η επίσημη άποψη στην Ελλάδα για κάθε τι ιστορικό, κι έχουμε καταντήσει να αναπαράγουμε ψέματα, εθνικούς μύθους και σκοπιμότητες.\nΕγώ είμαι αιρετικός και μου αρέσει η αλήθεια που κρύβεται. Αυτή είναι η δική μου δουλειά που προσπαθω να φέρω σε πέρας με τις μικρές μου δυνάμεις.\nΜπορείτε εσείς να αγνοήσετε αν θέλετε τους ύμνους του Κόντογλου στο Βυζάντιο, τα συνειδητά ψέματά του, την απάθειά του ή την εθελοτυφλία του, ή και τη συνενοχή του, όταν περιγράφει ή αποκρύπτει φρικαλέα εγκλήματα, τις βρισιες του κατά του Βολταίρου, του Φρόυντ, του Νίτσε (τρελλός λύκος, παλιόγρια, ανθρωποφάγοι, όρνια, μούμια, ζοχαδιακός…) την απαξίωση της Αναγεννησιακής και γενικά της δυτικής ζωγραφικής, την επίθεση στη Φιλοσοφία και στην Επιστήμη, το μίσος κατά των Καθολικών.\nΟμολογώ πως όχι μόνο δεν καταλαβαίνω αλλά και περιφρονώ αυτές τις συμπεριφορές του Κόντογλου και δεν κατανοοώ γιατί θα πρέπει να τις κουκουλώσω. Αυτό μου θυμίζει την αντίληψη του ΚΚΕ (και όχι μόνο του ΚΚΕ βέβαια) που συστηματικά εθελοτυφλεί και κρύβει τα εγκλήματα του Στάλιν κλπ. Έτσι θα προχωρίσει η ανθρωπότητα; Χωρις κριτική, αυτοκριτική κλπ.\nΘα συγγράφουμε Αγιογραφίες και συναξαρισμούς;\nΣτον Κόντογλου αναγνωρίστε το δικαίωμα να ασχημονεί και να συγχωρείται γι’αυτό, σε μας αρνηθειτε το δικαίωμα να τον επικρίνουμε για τις ασχήμιες του.\nΔικαίωμά σας αλλά ειλικρινά πιστεύω πως στο συγκεκριμένο αδικείτε τον εαυτό σας.\nΘα περιμένω την επιστροφή σας για να διορθώσω τυχόν λάθη μου που δεν μπορώ να τα δω.\n27/12/2010 στο 2:50 μμ\nΜου κάνει μεγάλη εντύπωση φίλε @Λασκαράτε, το γεγονός ότι ενώ σε άλλες σου αναφορές, καθόλου δεν λείπει η αντιμετώπιση των προσώπων μέσα στο πλαίσιο που διαμορφώνει η ιστορική συγκυρία των χρόνων στα οποία έζησαν & δημιούργησαν,\nστη ματιά σου για τον δόλιο τον Κόντογλου, καθόλου δεν υπάρχει αυτό.\nΣτο κείμενό σου, υπάρχει μόνο ο Κόντογλου, ο χαρακτήρας του(;) και η μαρτυρία του, αποθησαυρισμένα αποσπάσματα τοποθετήσεών του μάλλον, χωρίς οτιδήποτε «πριν ή μετά»,με μορφή απόλυτη, έτσι σαν να είναι ουρανοκατέβατα.\nΚαμιά αίσθηση του ότι κι αυτός και ολόκληρη η γενιά του, είναι αυτή που από τα πράγματα κλήθηκε να παίξει μετά τον Σικελιανό & τον Παλαμά, ένα ρόλο «εθνικό», (αδιανόητο για λογοτέχνες άλλων ημερών), καθώς όλοι τους, τα χρόνια αυτά, δείχνουν να διακατέχονται από την αίσθηση πως είναι προνόμιό τους, το ότι βιώνουν -τότε- ένα παρόν τόσο πολύπλοκο, πολυσήμαντο & πολυκύμαντο, και εν πολλοίς ανατρεπτικό.\nΔεν αναρωτιόμαστε, ας πούμε, πώς γίνεται, ακόμα και αυτός ο Σεφέρης, που συμμερίζεται κατά τα άλλα την «τεφρώδη» απαισιοδοξία για τα ανθρώπινα, του λογοτεχνικού του μέντορα, του T.S.Elliot, να αναζητάει μια πυξίδα ασφαλή για τις αξίες που αναδεικνύονται από την Ελληνική Εθνογέννεση στον «εθνικό οπτιμισμό» του πριμιτίβ Μακρυγιάννη, και στην αγκύρωσή του στις θρησκευτικές αλλά και κοινωνικές αξίες που προκύπτουν από την καθημερινότητα της ζωής των πιστών Ρωμιών;\nΉ, από την άλλη, γιατί δείχνουμε να εκπλησσόμαστε τόσο, όταν ο ακμάζων ακόμα τότε Μοντερνισμός, (που όλοι ετούτοι κατ αρχή «προσκυνούν»), που σε κάποιες του πλευρές, διατρέχεται από τις αξίες του -επίσης τότε ακμάζοντα & ακόμα άφθαρτου σχετικά- Διεθνισμού της Οκτωβριάνας, καθόλου δεν δείχνει εν τούτοις να απορρίπτει και τις φωνές ενός Εθνικισμού, που ακόμα, -μην ξεχνάμε-, «τρέφεται» από την ιστορική ακμή των Ευρωπαϊκών Εθνικών Ολοκληρώσεων, που δεν μετρούν τότε, παρά μόνο δεκάδες χρόνων…\nΗ απολυτότητα του κειμένου σου, @Λασκαράτε, και η ολωσδιόλου απορριπτική ματιά στον Κόντογλου, σε έναν -όπως και να το κάνουμε- κοσμοπολίτη που γεύτηκε από νωρίς όλα τα ευρωπαϊκά ρεύματα, πριν καταλήξει εκεί όπου κατάληξε με τον τρόπο που το έκανε,\n(και που συμφωνώ, αυτός είναι σίγουρα επιδεκτικός κριτικής, αν όχι και απόρριψης από άλλους),\nη αντιμετώπισή του εν τέλει σαν να επρόκειτο για κανέναν αναλφάβητο «θεούσο», σύγχρονο χολερικό υποκριτή, Επίτροπο Ιερού Ναού κάποιας συνοικίας σε Ελληνική «μεγαλούπολη»,\n(και ίσως και κάποιες άλλες έντονες πλευρές που δεν έχει νόημα περαιτέρω να απαριθμήσω τώρα),\nείναι που με έκαναν να εγείρω τις δικές μου έντονες ενστάσεις…\n27/12/2010 στο 6:50 μμ\nειλικρινά απορώ με τον κ. Λασκαράτο και το κουράγιο του… ΔΕΝ είναι μονομερές το άρθρο του για τον Κόντογλου, αυτά που απαντά στον φίλο μας κ. Σαραντάκο ισχύει και για εσάς.\nΔεν είναι μονομερές διότι το κείμενο εστιάζει -υπογραμμίζεται εξαρχής- στις άλλες πτυχές της ζωής και της προσωπικότητά του που ελάχιστα ή καθόλου έχουν προβληθεί.\nΚανείς δεν αμφισβήτησε την λογοτεχνική του ή καλλιτεχνική του αξία.\nΑν έγραφε κείμενο με τίτλο: «Η ζωή και το έργο του Κόντογλου» τότε, ναι, θα είχατε εσείς και ο κ. Σαραντάκος δίκιο.\nΗ ματιά του κ. Λασκαράτου, εστιάζει κάπου, και αυτό «φωνάζει» σε ολόκληρο το κείμενο. Μάλλον δεν έχετε την διάθεση να το… ακούσετε.\n27/12/2010 στο 3:03 μμ\nενδιαφέρον άρθρο, αλλά υποφέρει από το ίδιο πρόβλημα από το οποίο υποφέρουν όλα τα ενδιαφέροντα άρθρα: στερείται παντελώς πηγών και έστω μιας μικρής εργογραφίας.\nΞέρω ότι είναι χρονοβόρο και ίσως και βαρετό, αλλά θα σε παρακαλούσα θερμά να παραθέσεις όσες πηγές μπορείς -κυρίως για το βυζάντιο- ώστε με τη σειρά μου να μπορώ να τις επικαλεστώ σε συζητήσεις και αψιμαχίες με νεοορθόδοξες φανατίλες που παντού βλέπουν τη στοχοθετημένη καταστροφή της ιδιοπροσωπείας του χριστιανορθόδοξου ελληνισμού….\n27/12/2010 στο 6:42 μμ\n«στερείται παντελώς πηγών και έστω μιας μικρής εργογραφίας.»\n…μα τι λέτε, θέλετε πηγές για τις κατα καιρούς διοικητικές δομές του Βυζαντίου, αυτά που γράφει ο κ. Λασκαράτος είναι στοιχεία που θα έπρεπε να ξέρει ο καθένας. Υπάρχουν παντού και στο πλέον ανεπαρκές ιστορικό βιβλίο ή εγκυκλοπαίδεια…\nΌσον για τη ζωή και το έργο του Κόντογλου δεν έχει παρά να μάθει κανείς τα στοιχειώδη, ή ψάχνει, βρίσκει και διαβάζει απλά τα βιογραφικά του στοιχεία.\nόρεξη να έχετε.\n27/12/2010 στο 4:15 μμ\nΈνα από τα ωραιότερα του Κόντογλου.\n27/12/2010 στο 6:45 μμ\nσε καθε αποσπασμα του Κόντογλου στο άρθρο, έβαλα λινκ ή παρένθεση με τον τιτλο του άρθρου ή του έργου του.\nΓια επιβαβαίωση, βάλε στο Google κάποιες λέξεις τους και θα εμφανισθεί μπροστά σου το κάθε τι, από πηγές ορθόδοξες.\nέχω την εντύπωση πως αυτά που εγκωμιαζει ο χριστιανός (!!!) Κόντογλου, ακρωτηριασμούς, εκτελέσεις, κάψιμο ανθρώπων κλπ κλπ κλπ και στην εποχή του εθεωρούντο κακουργήματα.\nΒρείτε του κάποιο άλλο ελαφρυντικό.\n27/12/2010 στο 8:30 μμ\nΛασκαράτε, να στο πω στα ίσια, η σκούπα σου ρουφάει για τα καλά όλα τα σκουπίδια, σε κάθε μέρος που διαλέγεις για να καθαρίσεις.\nΚι αν τύχει να ρουφήξει και κάτι που για κάποιους έχει μια αξία – προσωπικά δεν έχω αντιληφθεί κάτι τέτοιο- καθόλου δεν μπορεί να υποτιμηθεί το έργο σου. Εκεί που αδειάζεις την σακούλα της σκούπα σου, ας σπεύσουν οι διαφόρως εκτιμώντες και ας το ξεδιαλέξουν.\nΤο βρίσκω δε φυσιολογικό να δέχεσαι πυρά από διαφορετικές διευθύνσεις, κι από κει που δεν θα το περίμενες.\nΠολλοί συνήθισαν να ζουν αναπνέοντας αέρα από τις κοπριές του παρελθόντος. Κάνε συντήρηση στην τουρμπίνα της σκούπας σου και συνέχισε απτόητος.\nΌσο για τις τεκμηριώσεις των λεγομένων σου, τι να πω; Ενώ φτάνουν και περισσεύουν, κάποιοι επιμένουν να παριστάνουν τους αόμματους!\nΑν και δεν υπολογίζω καθόλου ότι σου χρειάζεται ενθάρρυνση, προβαίνω στην χειρονομία αυτή, μόνο και μόνο για να σου υπενθυμίσω ότι το έργο σου και ο τρόπος του, είναι μοναδικώς εκκαθαριστικά, σε ότι αφορά στην παρουσίαση της ιστορία απαλλαγμένης από την σκουριά, που επισωρεύτηκε πάνω της, μετά από τόσο πολύ καιρό.\nΚαι καλά κάνεις που κόβεις τα χέρια και τις γλώσσες όλων αυτών που άλλη δουλειά δεν κάνουν παρά να ρίχνουν συνεχώς βιτριόλι στο πρόσωπο της ιστορίας.\n27/12/2010 στο 10:47 μμ\nευχαριστώ πολύ, ΄\nκαρφί δεν μου καίγεται για μια κριτική που εξ αρχής απορρίπτω ως παράλογη, αλλά πάντα λίγη ενθάρρυνση δεν βλάπτει.\n27/12/2010 στο 10:32 μμ\nΕίμαι εβδομήντα ετών και συνεχίζω να απολαμβάνω την ζωή ρουφώντας κάθε μέρα τη γνώση.\nΣας χαίρομαι παιδιά μου ή εγγόνια μου που μου ανοίγετε το βιβλίο της αληθινης Ιστορίας του τόπου μου .\n27/12/2010 στο 10:49 μμ\nπροσωπικά είμαι παιδί σας, δεν ξέρω ο κ.Ροϊδης νεάζει λίγο, μήπως δηλώνει και εγγόνι.\n28/12/2010 στο 2:06 πμ\nκύριοι Ροίδη και Λασκαράτε…\nτα σέβη μου (για το ποστ) και τις ευχές μου για υγεία και μακροζωία (δική σας) που… κάνει καλό ΚΑΙ σ εμάς! 🙂\nΤον Κόντογλου τον είχα συμπαθήσει κάποτε λόγω του ότι είχε ασχοληθεί μαζί του ο Ελύτης και τον είχε εκθειάσει, ως υψηλή διάνοια, κλπ.\nΠοτέ δεν ήξερα ότι ήταν ΚΑΙ τόσο… πνευματικά κοντός! 🙂\n28/12/2010 στο 8:04 πμ\nΛοιπόν αυτό ήταν το κίνητρό μου.\nΟι ανοησίες που έχουν γράψει διάφοροι σπουδαίοι, όχι σε εισαγωγικά, πραγματικά σπουδαίοι, όπως ο Ελύτης, σπουδαίοι δημιουργοί εννοώ, γιατί το σπουδαίοι ως άνθρωποι, παίζει.\nΤρελλένεται κανείς να βλέπει πως τυφλώνονται οι λόγιοί μας, όταν σκοντάφτουν στις ιδεοληψίες τους, ελληνικότητα, ορθοδοξία, παράδοση.\nΕίναι δεκάδες αυτά που θα ήθελα να γράψω, χρόνο δεν έχω, υπάρχουν και παραγγελίες από φίλους (δεν εννοώ τον Σόρος), αλλά θα άξιζε να γράψω για τον αγύρτη καλόγερο Παπουλάκο-του ετοίμαζαν αγιοποιηση επί Χριστόδουλου, τώρα έχουν λουφάξει-τον οποίο φτιασίδωσε στο ομώνυμο έργο του ο Κωστής Μπαστιάς, που όσο και να πεις-αν και συνεργάστηκε με το καθεστώς Μεταξά, ξεκίνησε από Γ.Παπανδρέου-δεν ήταν του πεταμάτου. Κι όμως γράφει απίστευτες ανοησίες και καταδέχεται να μακιγιάρει ένα άθλιο και τιποτένιο υποκείμενο τον χασάπη Παπουλάκο.\nΤώρα να πιάσω τον Μακρυγιάννη που τον έκαναν έμβλημα της λαικότητας, της ελληνικής γλώσσας και παράδοσης της Δημοκρατίας κλπ.\nΓράφει κάποιος μεγάλος μια κουταμάρα και πίσω της στοιχίζονται διάφοτοι γελοίοι που την αναπαράγουν και δεν τολμάει κανείς μετά να αμφισβητήσει το σκηνικό.\nΛέει ο Πετζίκης του κόσμου τις ακαταλαβίστικες ανοησίες ενός εγωκεντρικού με σύγχιση νοός και σου λένε Α, το είπε ο Πετζίκης, όπως οι θρησκόληπτοι λένε για κάθε μαλακία που αναμασάνε Το είπε ο Γέρων Απλυτάκιος.\n28/12/2010 στο 9:10 πμ\nΛασκαράτε, συγνώμη που σε ζαλίζω συνεχώς εδώ με σχόλια, αλλά το κάνω διότι θεωρώ το θέμα εξαιρετικά σοβαρό. Πρόκειται για πνευματικό νταβατζιλίκι και για «ιερά τέρατα». Για μια παιδαγωγικής φύσεως χυδαιότητα η οποία πρέπει κάποτε να λάβει τέλος.\nΕσύ ρίχνεις μπόλικο Θεϊκό (θεώμαι = παρατηρώ προσεκτικά) οξύ επάνω τους για να φανεί αν απομείνει κάτι το ανθεκτικό απ’ όλους αυτούς.\nΟ Σεφέρης έσπευσε να μεταφέρει την αποκάλυψη του Ιωάννη, το σαχλό αυτό βιβλίο, στην νεοελληνική, χαρακτηρίζοντάς το ως αιώνια παρακαταθήκη προς την ανθρωπότητα;\nΤο ίδιο έκανε κι ο Ελύτης, μόνο που προφυλάχτηκε να μη προλογίσει, για να αποφύγει την απόλυτη ξεφτίλα. Είχανε κανένα ζόρι να το κάνουν αυτό;\nΒγήκανε ποτέ να καταγγείλουν τα βάσανα του ελληνικού λαού; Την χολέρα που τον κρατά δέσμιο στην κακοδαιμονία του; «Πάνω στην άμμο την καυτή γράψαμε τα’ όνομά της, ωραία φύσηξε ο μπάτης και σβήστηκε η γραφή». Δηλαδή, μια ωραία πεταλούδα, όταν ο λαός υπόφερε δικτατορίες και πάσης φύσεως υποδουλώσεις.\nΠιέζανε χρόνια ολόκληρα τον Σεφέρη να κάνει μια δήλωση κατά της δικτατορίας της χούντας του Παπαδόπουλου, και στο τέλος αναγκάστηκε να πει δυο τρία υποτονικά λογάκια εναντίον της.\nΟι ποιητές ή δημιουργούν λαούς ή αναζωογονούν λαούς, όταν αυτά χρειάζονται κάθε φορά. Τα ωραία λόγια χωρίς κοινωνικό περιεχόμενο τα έχουν πει πολλοί. Δεν γίνεται να τραγουδάς μόνο λυρικά, όταν ο λαός καταδυναστεύεται. Αν ο ποιητής ή ο λογοτέχνης δεν αφουγκράζεται τα παθήματα του λαού του, αποβάλλεται σύντομα από τις σελίδες της Ιστορίας.\nΤώρα, τους Κόντογλους και τους Πεντζίκηδες, που ποτίζανε και φαΐζανε τα θηρία της κακοδαιμονίας της χώρας της Ελλάδος, με τις σάρκες του λαού, τις οποίες φρόντιζαν να περιτυλίγουν με λογοτεχνικά λαδόχαρτα, δεν χρειάζονται και τόσα πολλά να πούμε. Τα ίδια τα έργα τους το λένε ξεκάθαρα:\n«Πέρα ὅμως ἀπὸ κάθε φόβο, μ᾿ ἐνθουσίαζε στὴν Ἐκκλησία ἡ καταξίωση τοῦ παραλόγου.» Πεντζίκης\nΗ ΚΑΤΑΞΙΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΠΙΜΥΘΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥΣ.\n28/12/2010 στο 10:49 πμ\nTί νά πώ, τώρα, κι εγώ στόν αγαπητό κύριο Νικολάκη ? Μάλλον γιά\nδισεγγονάκι του θά μοιάζω. Πωπώ, 70 ! Κύριε Λασκαράτε, μέ τήν\nδιαίσθηση που έχετε, τί λέτε? Δέν έχω δίκιο?\nΓιά τόν Φώτη Κόντογλου, μέ δυό λόγια έχω νά πώ τό εξής. Τόν ήξερα μόνο\nως αγιογράφο καί δέν ήξερα πως έγραφε, κιόλας. Μετά όμως από τούς\nφρικτούς καί αισχρούς του χαρακτηρισμούς ενάντίον φιλοσόφων,\nκαλλιτεχνών καί επιστημόνων τού δυτικού Ευρωπαϊκού κόσμου, καί επί\nπλέον θεωρώντας τό Θέατρο ως χώρο τού διαβόλου, δέν νομίζω πως θά\nαποκόμιζα έστω καί κάτι θετικό καί ωφέλημο από τά «λογοτεχνικά» του\nέργα. Παρ’ όλα αυτά, έριξα μιά πολύ γρήγορη ματιά σέ κάποια έργα του,\nμέσω τών λίνκς τού κυρίου Σαραντάκου. Μέ άφησαν ασυγκίνητο. Δέν\nαρέσκομαι σέ τέτοιου είδους αφηγήσεις καί ούτε γοητεύομαι από τήν\nιδιόρυθμη δημοτική του γραφή. Είναι βλαχοχωριάτικη, αγροτική γλώσσα,\nνεκρή, θά έλεγα, ομιλουμένη μόνο από έναν περιορισμένο αριθμό\nαγράμματων χωριατών. Τί περισότερο προσφέρει η λέξη «φτυχισμένος» από\nτήν λέξη «ευτυχισμένος? » Δηλαδή η ευτυχία γίνεται φτυχία? Δέν\nδιαφέρει από αυτούς τούς περίεργους που γράφουν σέ γκρίκλις καί\nγράφουν τήν λέξη π.χ. θηρίο, 8hrio. Τό θ αποδίδεται μέ τόν αριθμό 8,\nκαί τό η, μέ τό h.\nΤήν εποχή που ο κύριος Κόντογλου περιφερόταν στήν κεντρική Ευρώπη, αναζητώντας τήν αναγνώρηση του από τόν δυτικόευρωπαϊκό πολιτισμό που τόσο αισχρα κατέκρινε, (γιά φαντάσου θράσος) εκεί στήν κεντρική Ευρώπη, βρισκόταν σέ έντονη δραστηριότητα τό σημαντικό κίνημα τών Ντανταϊστών (DADA) τό γνωστό επαναστατικό κίνημα στήν Τέχνη, Θέατρο, Ζωγραφική, στήν λογοτεχνία, που ήταν συχγρόνως καί ένα επαναστατικό κοινωνικοπολιτικό κίνημα. Μέσα από αυτό τό κίνημα γεννήθηκε όλη η Avant garde Τέχνη, τό θέατρο τού παράλογου, ο σουρεαλισμός, τά ανατρεπτικά πολιτικά κινήματα, μπορώ ακόμη νά προσθέσω πως καί η μουσική Rock, είναι γέννημα τού κινήματος αυτού. Ακόμη καί σήμερα τό κίνημα Dada, επηρεάζει τήν ζωή μας στόν χώρο τής Τέχνης καί τής κοινωνίας. Η φτωχή Ελλάδα, καί τότε, αλλά καί σήμερα, σέ θέματα κοινωνικά, πολιτισμού, Τέχνης καί πολιτικής, βρίσκεται πάντα πίσω νά ακολουθεί τίς εξελίξεις τού δυτικού κόσμου μέ μεγάλη καθυστέρηση καί μέ εκπροσώπους της, συχνά, (λέω, συχνά ) που δέν φτάνουν τό ύψος τών Ευρωπαίων διανοητών, καί δημιουργών. Η χώρα αυτή, σέ γενικές γραμμές, είναι στείρα όσον αφορά τήν δημιουργία ερεθισμάτων έμπνευσης. Αναρωτιέμαι μέ τί όπλα, μέ τί ΕΡΓΟ, ο κύριος Κόντογλου διεκδίκησε μιά θέση στόν πολιτισμό, είτε στήν λογοτεχνία,- μέ κάποια αφηγήματα, που έτυχαν τήν εκτίμηση μόνο κάποιου μικρού κυκλίσκου ανθρώπων καί, είτε στήν ζωγραφική μέ κάποιες αγιογραφίες σέ μιά εποχή Avant garde ζωγραφικής μέ κολοσσούς ζωγράφους σουρεαλιστές, κυβιστές καί άλλων? Σέ μιά εποχή που μεσουρανούσαν ο Τζέημς Τζόυς, ο Μπέκετ, ο Ιονέσκο, ο Πικάσσο, ο Μαγκρίτ, ο Νταλί, ο Μπέρτραντ Ράσσελ, κ.λ.π. κ.λ.π……Δυστυχώς, σέ μιά θεοκρατούμενη καί παπαδοκρατούμενη ψευτοθρησκοχώρα όπου η εκκλησία κρατά εξουσιαστικό ρόλο, δέν μπορεί νά υπάρξει Εμπνευση. Σέ μιά χώρα ανήμπορων ρηχών καί διεφθαρμένων πολιτικών που δέν μπορούν ή δέν θέλουν νά δημιουργήσουν Εργο, πολιτικό καί πολιτιστικό, θά υπάρχουν καί οί ανήμποροι μικροί καί κοντοί δημιουργίσκοι.\nΕυτυχώς, που υπάρχουν κάποιοι λίγοι σ’ αυτή τήν Χώρα που μένουν ξάγρυπνοι, πραγματικά άξιοι ποιητές, ζωγράφοι, γλύπτες, ή έστω απλά σκεπτόμενοι άνθρωποι, αλλά κι αυτοί βασικά δέν θά έκαναν έργο χωρίς τό δυτικοευρωπαϊκό μπόλιασμα.\n28/12/2010 στο 12:20 μμ\nΦαντάζομαι κύριε @Κοροβίλα,\nότι τουλάχιστο μια μικρή εισφορά του Εγγονόπουλου -λόγου χάρη-, στην παρουσίαση και -στη συνέχεια- την ενεργή έκφραση του Σουρρεαλιστικού κινήματος στη χώρα μας, θα την αναγνωρίζετε, ακόμα και σεις.\n-αν και όπως ο ίδιος ομολογείτε, ούτε καν είχατε χαμπάρι ότι ο Κόντογλου πέρα από ζωγράφος υπήρξε ΚΑΙ συγγραφέας-\nσπεύσετε να εξαπολύσετε τους αφοριστικούς σας κεραυνούς στον Κόντογλου σαν λογοτέχνη\n(που μόλις μάθατε ότι υπήρξε, οποία υπευθυνότης δημόσιου λόγου, αλήθεια!)\nμην βαρυγκομήσετε να ψάξετε έστω και λίγο, πόσα -και τί ακριβώς- έχουν γραφτεί για την αφομοίωση από τον Εγγονόπουλο της επιρροής, (ζωγραφικής, λογοτεχνικής, και ιδεών) του «χωριάτη» (κόψτε κάτι!) Κόντογλου!\nΧριστιανικόν και μη!\n28/12/2010 στο 3:51 μμ\nνομίζω πως ο κ.Κοροβίλλας είπε το αυτονόητο. Σε μια εποχή που την Ευρώπη διέτρεχαν νέες ιδέες, ρεύματα, φόρμες, συμβολισμοί, εκφράσεις στην Τέχνη, σε μια προσπάθεια να εκφράσει αυτή ότι προοδευτικοτερο κυοφορείτο στο πεδίο των ιδεών και του κοινωνικού γίγνεσθε, ακόμη και προκαλώντας τη Συντήρηση με την αυθάδειά της και με το ριζοσπαστισμό της, έρχεται ο καλόγερος ο Κόντογλου, φορτωμένος με ιδεοληψίες, μίσος, θρησκοληψία,στενοκεφαλιά, αυτός που ονταροχτυπιόταν με το filliogve να βρίσει το δυτικό πολιτισμό και να αναμασήσει μια βυζαντινολογία στην Τέχνη.\nΕμένα προσωπικά μου αρέσει η Ζωγραφική του αλλά μόνο ως εικόνα, ως χρώματα, ποτέ ως μήνυμα Εκεί ο Κόντογλου δεν είχε να πει τίποτα.\nΤον είπα επαρχιώτη, χωριάτη τον λέει ο κ.Κοροβίλλας, γιατί κ.Καργούδη και το Παρίσι είναι γεμάτο χωριάτες, συνάντησα κι εγώ πολλούς εκεί, δεν λέει τίποτα πως ο Κοντογλου πήγε στην Ευρώπη, κοσμοπολίτης δεν έγινε ποτέ, αυτοφυλακίστηκε στο Βυζαντινισμό, στη θανατηφόρα παγίδα που του έστησε ο καλόγερος θείος που τον ανάθρεψε κάνοντάς του τόση πλύση εγκεφάλου που να ευχαριστείται με τις φωτιές της Βυζαντινής Ιεράς Εξέτασης που καίγανε ανθρώπους και βιβλία.\nΟ Κόντογλου φυλάκισε τα ταλέντα του στις επαρχιώτικες βυζαντινές και ορθόδοξες ιδεοληψίες του, δεν ξανοίχτηκε στα μεγάλα ρεύματα που συγκλονίσανε τον κόσμο, έμεινε στα Συναξάρια του και στα Ψαλτήρια του, καταδεχούμενος να αρθογραφεί στο φονταμενταλιστικό ‘Ορθόδοξο Τύπο’, αυτόν που διαβάζουν οι χλωμοί σπειριάρηδες νεαροί με τα χιτλερικά μουστακάκια και οι γεροντοκόρες με τον κότσο.\nΓια τον Εγγονόπουλο τώρα. Κάτι τρέχει στα γύφτικα.\nΟ Εγγονόπουλος επηρεάστηκε από τον Κόντογλου, και λοιπόν;\nΟ Εγγονόπουλος επηρεάστηκε και από την Αρβανιτιά, και καλά έκανε.\nΘα πρέπει κι εγώ να θαυμάζω τους φουστανελοφόρους Αρβανίτες και τις Αρβανιτοπούλες με τις στάμνες στη βρύση;\nΟ Εγγονόπουλς ήταν μαθητής του Κόντογλου, κι ο Κόντογλου αρχικά δεν ήταν εχθρικός με τη δυτική ζωγραφική.\nΌταν δεν καταφερε να τον αναγνωρίσουν στη Δύση, τους εκδικήθηκε με βρισιές και αφορισμούς, κλείστηκε στον μικρόκοσμο της Ρωμιοσύνης.\nΟ Εγγονόπουλος ντύθηκε και καλόγερος επηρεασμένος απο τον Κόντογλου.\nΆρα ο μοναχισμός είναι καλό πράγμα;\nΆντε να το πείτε αυτό στη Μαδρίτη, θα σας κοιτάξουν με απορία. Ελ Γκρέκο ξέρουν και θαυμάζουν, για τον Κόντογλου θα σας πουν, ποιός είναι αυτός;\nΑκούστε κύριε Καργούδη.\nΝτρέπομαι να χάνω χρόνο να σας το αποδείξω.\n28/12/2010 στο 4:17 μμ\nΦίλε κε Λασκαράτε, αν με φαντάζεστε να εμπνέομαι από τα νάματα του Κόντογλου, εικαστικά & λογοτεχνικά, κακώς με φαντάζεστε.\nΕκείνο όμως που θεωρώ ακραία αποκρουστικό κε Λασκαράτε, είναι, ως ολιγαρκείς ξερόλες, αρκούμενοι & βολεμένοι στην ασφάλεια των 5-10 ελάχιστων «φιλελεύθερων» κολυβογραμμάτων μας, να παίρνουμε φόρα (ως μη οφείλαμε), και να κατεδαφίζουμε αδιακρίτως ανθρώπινα (και καλλιτεχνικά και επιστημονικά και πολιτικά) μεγέθη, που πάντως δεν αρνήθηκαν σε όλη τους τη διαδρομή (όπως λόγου χάρη ο Κ, όπως άλλωστε κι εσείς επισημαίνετε) να πληρώσουν τό όποιο (ακραία επώδυνο τις πιο πολλές φορές) κόστος της διανοητικής τους περιπέτειας, μέχρι να φτάσουν εκεί που ο καθένας έφτασε.\nΑν θεωρείτε τεκμήριο ικανό για τέτοιου τύπου εγχειρήματα, μια απλή αποστροφή (εμπειρικού περισσότερο χαρακτήρα) του μοναχισμού ή μέτρο αξίας «κάποιον Ισπανό» και την άγνοιά του για τον Κόντογλου σε αντίθεση με την αγοραία(κατά το πλείστο) «λατρεία» του στον Γκρέκο, λυπάμαι, δεν θα σας πιστέψω, για τον απλούστατο λόγο ότι σας γνώρισα πολύ βαθύτερο & εντελέστερο αναλυτή σε άλλα σας κείμενα.\nΤο είπα και σε προηγούμενο σχόλιό μου στο ποστ αυτό, πως το εισαγωγικό κείμενο, δεν το βλέπω να περιλαμβάνεται στις ευτυχείς σας στιγμές, μιας και με έναν τρόπο ρηχό & φλατ, (με τον οποίο αδικείτε εαυτόν), κατεδαφίζετε μεγέθη, που αν μη τι άλλο,άξιζαν πάντως, μια άλλη μεταχείριση.\nΑπορριπτική ίσως, μπορεί και εντονότερη απ αυτήν που επιφυλάξατε στον Κ., όχι πάντως αυτού του τύπου.\nΜικρό το κακό, ίσως λέγατε.\nΔείτε όμως τί τύπου (και ιδίως με ποιές ευθύγραμμες αναγωγές) συστράτευση προκαλείτε, και ίσως κάπως συμφωνήσετε..\nΌντως κινείται κε Λασκαράτε, και «θέλει αρετήν & τόλμην» πολλή, για να μπορεί κανείς να παρακολουθεί τις περιστροφές της, σε όλη τους τη μαγεία…\nΌπως κι να έχει, επαναλαμβάνω την ευχή για Καλή Χρονιά σε όλους μας…\n28/12/2010 στο 6:09 μμ\n«Σε μια εποχή που την Ευρώπη διέτρεχαν νέες ιδέες, … έρχεται ο καλόγερος ο Κόντογλου, … να αναμασήσει μια βυζαντινολογία στην Τέχνη.»\nΝομίζω αυτό τα λέει όλα. Ακόμη και αν δώσει κανείς συγχωροχάρτι στους Βυζαντινούς αγιογράφους που αφοσιώθηκαν αποκλειστικά στην απεικόνιση προσώπων από καιρό νεκρών (αν ποτέ υπήρξαν) εκεί μακριά στην Παλαιστίνη, επειδή τάχαμου ήταν «παιδιά της εποχής τους», δεν μπορεί να κάνει το ίδιο για κάποιον που ΕΝΣΥΝΕΙΔΗΤΑ, μετά την Αναγέννηση και το Διαφωτισμό, ποδοπατά τις αξίες τους.\nΟ Κόντογλου είναι άξιος της λήθης που αναπόφευκτα θα τον σκεπάσει (ή νομίζει κανείς πως ΟΛΟΙ όσοι τον λιβανίζουν τον έχουν κατ’ανάγκην διαβάσει;!). Διότι δεν έχει τίποτε να πει.\nΠροσοχή, δε λέω ότι η τέχνη δε μπορεί να επιστρέφει στο παρελθόν σε αναζήτηση έμπνευσης. Η Αναγέννηση κάτι παρόμοιο δεν έκανε;\nΑλλά το μήνυμα – και το ΠΟΥ επιστρέφει κανείς, έχει σημασία. Θαυμάζω την αγιογραφία του Κόντογλου όπως θα θαύμαζα έναν Αιγύπτιο ζωγράφο της εποχής των Φαραώ που, νεκραναστημένος, θα διακοσμούσε τάφους. Υπέροχα χρώματα, αλλά σε τί διάλο χρησιμεύει πια αυτή η τέχνη του θανάτου;\nΣα συγγραφέα, δεν τον γνώρισα – με προφύλαξε μια παντάξια φιλόλογος. Περιπλανήθηκα όμως, όπως ο κος Κοροβίλας, στους συνδέσμους του κου Σαραντάκου. Δεν εντυπωσιάστηκα, ούτε απ΄τη γλώσσα, ούτε απ’τη θεματολογία: σα Παπαδιαμάντης με hangover και εμμηνόπαυση.\nΥΓ: ένα απ’τα ωραιότερα αποδομητικά σου άρθρα κε Λασκαράτο.\n28/12/2010 στο 7:29 μμ\n28/12/2010 στο 7:04 μμ\nΜια απορία μου προς κάθε κατεύθυνση, επειδή άκουσα για ωραιότητες της βυζαντινής αγιογραφίας, ένθεν κακαίσε:\nπλάκα μας κάνετε κύριοι;\nΑυτή η μουρτζουφλιά είναι δυνατόν να σχετιστεί, καθ’ οιονδήποτε τρόπο με την ομορφιά; Άκου ωραία βυζαντινή τέχνη!!!\nΜια τέχνη που μισεί τη ζωή, μπορεί να είναι τέχνη επειδή έτσι γουστάρουν να την αποκαλούν κάποιοι!!! Κάποιοι decadences.\n28/12/2010 στο 9:48 μμ\nμέ καλύψατε πλήρως καί μέ τό παραπάνω σχετικά μέ τίς παρατηρήσεις στό σχόλιο μου από τόν κύριο Καργούδη, καί σάς ευχαριστώ πολύ. Νά υπενθυμήσω όμως, γιά κάθε ενδιαφερόμενο, ενοχληθέντα ή όχι από τό σχόλιό μου, πως διευκρινίζω μέ αρκετή σαφήνεια τόν λόγο ή τούς λόγους γιά τούς οποίους δέν επιθυμώ περεταίρω ανάγνωση τών κειμένων τού κυρίου Κόντογλου, καί θεωρώ πως τό συγγραφικό του καί τό ζωγραφικό του έργο, γιά τους λόγους που εξηγώ στό παραπάνω σχόλιο μου, δέν έχουν κάμία αξία καί εμβέλια όχι μόνο παγκόσμια, αλλά καί μέσα σ’ αυτή τήν Ελλαδική Χώρα, διότι είναι εκτός τόπου καί χρόνου. Ας μείνει, λοιπόν, ο κύριος Φώτης Κόντογλου στίς καρδιές αυτών που τόν εκτιμούν γιά τούς δικούς τους λόγους. Βλέπετε, γιά όλους υπάρχει μιά θέση, μικρή ή μεγάλη κάπου, καί ας αφήσουν εμάς νά τρεφόμαστε πνευματικά μέ κάποιους άλλους δημιουργούς, που εμείς θεωρούμε άξιους τών απαιτήσεων μας, καί τών κριτηρίων μας.\nΦίλτατε Undantag, είσαι πολύ κοφτερό μαχαίρι καί σέ θαυμάζω. Λές, «…….αλλά, σέ τί διάολο χρησιμεύει αυτή η τέχνη τού θανάτου?» Μά, σέ τί άλλο, παρά, στόν θάνατο τής σκέψης. !!!\nΣέ προφύλαξε, λές, η φιλόλογός σου. Είχα κι εγώ μιά καθοδηγήτρια, πλανεύτρα, διδασκάλισσα, φιλόσοφο, φιλόλογο, στά μαθητικά μου χρόνια, τήν αιθέρια Winifred, που μέ μύησε στόν κόσμο τών Βρετανών ποιητών, μά πάνω απ’ όλους στόν απαράμηλο Σέκσπηρ, που έγινε καί δικός μου Σέκσπηρ, καί στήν mrs Simpson, η οποία διάβαζε μεγαλοφώνως τίς εκθέσεις μου στήν τάξη στό κολλέγιο παρά τό κοκκίνισμα μου. Ο καθένας τράφηκε μέ τό γάλα τής ιδιαίτερης δικής του μάνας. Αλλος εδώ, καί άλλος εκεί. Η παιδεία μας διαφέρει. Δέν είμαστε όλοι τό ίδιο. Αυτό έλειπε. Ο χρόνος αποφασίζει τί θά κρατήσει καί τί θά αποβάλει. Κάποια φώτα λάμπουν γιά πάντα. Κάποια Φωτήδια, σβήνουν καί χάνονται.\nΥ.Γ. Ας μου συγχωρήσει ο κύριος Ροϊδης τήν κατάχρηση τού ιστολογίου του, καί τίς κάποιες συναισθηματικές μου αναπωλήσεις σέ εκείνα τά χρόνια που θεμελίωσαν καί αποφάσισαν τήν μετέπειτα κατάσταση, όχι μόνο τήν δική μου, αλλά καί όλων πιστεύω.\n29/12/2010 στο 1:40 μμ\nΓράφει ο Σαραντάκος: «Μπορούμε από τον Κόντογλου να κρατήσουμε τα καλά που έγραψε και να αφήσουμε τα άλλα να τα σκεπάσει η λήθη.»\nΓιατί η λήθη; Γιατί να μην μπορούμε να κρίνουμε και να λέμε τα πράγματα ως έχουν; Όπως είπε και ο Όργουελ υπερασπιζόμενος τον ζωγράφο (μα όχι τον άνθρωπο) Νταλί «Πρέπει να μπορεί κανείς να έχει στο νου του τα εξής δύο πράγματα, ταυτόχρονα: Πρόκειται για έναν καλό ζωγράφο και αηδιαστικό άνθρωπο…\n30/12/2010 στο 7:52 μμ\nΜια και ξαναγύρισα στον κόσμο του Διαδικτύου, ελπίζω να μου επιτρέψετε να ανακινήσω το θέμα, απαντώντας συνολικά.\nΧαρακτήρισα άδικο το άρθρο του κ. Λασκαράτου, αλλά τώρα που το ξαναβλέπω ίσως ακριβέστερο θα ήταν να το πω άστοχο. Άστοχο, διότι τι έχει μείνει σήμερα από τον Κόντογλου -και τι θα μείνει στο μέλλον; Οι βρισιές του για τον Βολταίρο και τον Νίτσε ή μήπως ο Πέδρο Καζάς και η Βασάντα; Μάλλον το δεύτερο.\nΆδικη αντιθέτως βρίσκω την επίκριση ότι, τάχα, ο Κόντογλου δεν επηρεάστηκε από τις πρωτοπορίες της δεκ. του 1920 αλλά ύμνησε το Βυζάντιο -λησμονεί ο επικριτής ότι ανάμεσα στο ένα γεγονός και στο άλλο μεσολαβούν δεκαετίες. Άλλος ο Κόντογλου του Πέδρο Καζάς (που θα διαβάζεται και στο μέλλον) κι άλλος των αντιδυτικών δοκιμίων που έγραφε 30 χρόνια αργότερα (και που τα είχε δίκαια σκεπάσει η σκόνη πριν τα ανασύρει ο κ. Λασκαράτος).\nΠάντως, αν πετάξουμε τον Κόντογλου στην πυρά, φοβάμαι πως κι ο Παπαδιαμάντης δεν θα γλιτώσει, γιατί έχει γράψει τα ίδια, ίσως και χειρότερα.\nΌσο για τις «αναπωλήσεις», προτιμώ να μη σχολιάσω -πετυχημένο λογοπαίγνιο πάντως.\n31/12/2010 στο 11:11 πμ\nΚύριε Σαραντάκο, έγραψες:\n«Πάντως, αν πετάξουμε τον Κόντογλου στην πυρά, φοβάμαι πως κι ο Παπαδιαμάντης δεν θα γλιτώσει, γιατί έχει γράψει τα ίδια, ίσως και χειρότερα».\nΤο στην πυρά, άνευ εισαγωγικών, σαφώς υπονοεί ακραία συμπεριφορά, η οποία καθόλου δεν μπορεί να αποδοθεί στον γράψαντα το εν λόγω άρθρο. Απεναντίας, έχω διαβάσει, σε πάμπολλες περιπτώσεις, τον Λασκαράτο να καυτηριάζει με οξύτατο τρόπο νοοτροπίες και χειρονομίες αυτού του είδους.\nΈπειτα λες ότι φοβάσαι πως κι ο Παπαδιαμάντης δεν θα γλιτώσει, γιατί έχει γράψει τα ίδια και χειρότερα. Την πυρά φυσικά θα την γλιτώσει, διότι κανείς δεν βλέπω να έχει την διάθεση αλλά και την δυνατότητα να το κάνει αυτό.\nΕάν μάλιστα δεν σου κάνει κόπο, θα μ’ ενδιέφερε να ακούσω τι ακριβώς είναι αυτό που φοβάσαι – ότι θα χαθεί – σε περίπτωση, ας πούμε, που θα τον έριχνε κάποιος στην πυρά.\n30/12/2010 στο 9:37 μμ\nΚαι κάτι ακόμα που το παρέλειψα στο προηγούμενο σχόλιο, και ταυτόχρονα μια διόρθωση στο πρώτο μου σχόλιο.\nΤο κείμενο Βίβλος γενέσεως του Φ. Κόντογλου δημοσιεύτηκε στο αριστερό περιοδικό Ελεύθερα Γράμματα όχι το 1945, όπως έγραψα στο πρώτο μου σχόλιο από παραδρομή, αλλά τον Ιούλιο του 1947, μέσα στον εμφύλιο, τότε που ήθελε θάρρος να δίνεις συνεργασία στο περιοδικό των κομμουνιστών λογοτεχνών. Και ο Ριζοσπάστης, στις 3 Ιουλίου 1947, διαφημίζοντας το νέο φύλλο του περιοδικού, ξεχωρίζει τη συνεργασία του Κόντογλου -δεν γράφει «ένας τυφλωμένος φανατικός».\n31/12/2010 στο 12:13 πμ\nτο σκεπτικό μου είναι απλό. Δικαιούμαστε να εξετάζουμε τον καθένα, από όποια σκοπιά μας ενδιαφέρει. Ο Κόντογλου δεν είναι η ιεροποιημένη μορφή που εμφανίζεται. Έχουμε δικαίωμα να τον απομυθοποιήσουμε, εδώ όχι ως ζωγράφο, που δεν με ενδιαφέρει, αλλά ως προσωπικοτητα.\nΟ Ριζοσπάστης έγραφε πολλά για πολλούς το 1947, αλλά τα πράγματα από τότε έχουν προχωρήσει.\nΆλλωστε είναι πάγια τακτική του Ριζοσπάστη-δεν θελω να την κρίνω, υπάρχουν δικαιολογίες-να εξυψώνει σήμερα όποιον συνεργάζεται μαζί του, θεωρώντας πως τον βουτά στην κολυμπήθρα το Σιλωάμ, και να τον κατεδαφίζει αύριο όταν του φύγει.\nΤα υπόλοιπα εννοούνται ευκόλως. Ακόμη και Γ.Γ. του ΚΚΕ αποκαθηλώθηκαν κλπ\n31/12/2010 στο 9:28 πμ\nΑ. Μια κουβέντα για τον Ηλία Πετρόπουλο, που πολύ τον εκτιμώ: όντως θαύμαζε τον Πεντζίκη και το λογάριαζε για δάσκαλό του, πλην όμως:\n1. Ο ίδιος ο Πετρόπουλος ήταν δηλωμένος άθεος, ενώ Πεντζίκης ήταν αυτό που ήταν\n2. Κανείς δεν είναι τέλειος.\nΒ. Μια κουβέντα για το Μακρυγιάννη: έχει σημαντική γλωσσική αξία, γιατί αποτυπώνει μια γλώσσα με ελάχιστη ή και καθόλου επίδραση της αρχαϊζουσας. Το περιεχόμενό του όμως, άσ΄τα να πάνε (μιλάω και για τα «Απομνημονεύματα»). Αν θέλει να δει κανείς πού οδήγησε ο ιδεολογικός – λογοτεχνικός μακρυγιαννισμός, δεν έχει παρά να δοκιμάσει να πάρει στα σοβαρά τον Ελύτη- και ειδικά τον Ελύτη του «Άξιον Εστί’.\nΓ. Μια κουβέντα για τον Κόντογλου: σε όποιον αρέσει η προ- παλαιολόγεια) βυζαντινή αγιογραφία, δε γίνεται να μην αρέσει ο Κόντογλου- ήτανε μάστορας. Το συγγραφικό του έργο όμως κατά το μεγαλύτερο μέρος του δεν αντέχει στο χρόνο- ειδικά τα εξωφρενικά άρθρα επικαιρότητας που έγραφε (τα ξανάβγαλε πρόσφατα η «Άγκυρα» και τα διάβασα).\nΔ. Και τέλος, μια κουβέντα για τους κ. Λασκαράτο – Ροϊδη: ευχαριστούμε πολύ για όσα ωραία μάς ξεθάβετε, προσφέρετε και κριτικάρετε. Είναι τόσο σημαντική η ουσία των γραφομένων, που αξίζει να παραβλέπει κανείς μερικές οξύτητες ύφους εξ αδεξιών ή μερικές κάπως μονομερείς ευαισθησίες ευωνύμων.\nΟ/Η ΜΑΝΙΑΚΟΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ - ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΙΑΣ λέει:\n31/12/2010 στο 4:46 μμ\nΜιλάς εσύ Ροϊδη-Λασκαράτε -πως σε λένε- για μίσος;;;; Τα ξανακοίταξες όσα έγραψες; Γεμάτο ψέμα, κατασυκοφάντηση, όλο σου το κείμενο (κείμενα), ούτε να το φτύσεις δεν είναι. Ρεζίλι γίνεσαι σε όσους έχουν κάποια ιδέα από γράμματα και ιστορία, απομένουν μόνο οι θαυμαστές σου να αναμασούν το αναμασημένο ύφος και τον εξυπνακισμό σου. Είναι τα μόνα που διαθέτεις (δανεικά κι αυτά).\nΟύτε καν όνομα δεν έχεις. Όσοι πιάνεις στο στόμα σου, έχουν όνομα, τους κατονομάζεις και τους υβρίζεις. Μέχρι και οι εμπνευστές σου έχουν όνομα, για να το κάνεις εσύ ψευδώνυμο… Σκόρπιες γνώσεις από δω κι από κει, μισοδιαβασμένος και ιταμός, μόνο για να εντυπωσιάζεις την πιτσιρικαρία, να’χει κάτι κι αυτή να λέει. Σκέψου βρε κακομοίρη άνθρωπε, ότι σε διαβάζουν και μορφωμένοι. Σκέψου ότι δεν μπαίνουν στον κόπο να σου απαντήσουν.\nΚαι συ βαυκαλίζεσαι και συνεχίζεις… και μου επικαλείσαι τα ανθρώπινα δικαιώματα, τάχα. Πόσο κακομοίρης και μίζερος μπορείς να είσαι για να σπαταλάς τόσες αμέτρητες ώρες μπροστά στο PC σου, να γράψεις, να απαντήσεις, να googlάρεις. Αν δεν είναι έτσι ο μανιακός, τότε ποιος; Συνταξιούχος είσαι μάλλον ή εισοδηματίας για νά΄χεις τόσο χρόνο διαθέσιμο. Δε δουλεύεις, αυτό είναι σίγουρο. Από εκκλησιαστικό περιβάλλον έρχεσαι, αυτό ακόμα πιο σίγουρο. Γι’αυτό ας μη βιάζονται οι θαυμαστές σου να θαμπωθούν από τον «πακτωλό» των πληροφοριών περί τα εκκλησιαστικά. Τά’χεις μάθει επιπόλαια, όσα η μνήμη σου -λόγω ηλικίας-, επιτρέπει να θυμάσαι ακόμα.\nΔίνεις την εντύπωση ανθρώπου που θέλει να αφιερωθεί σε έναν σκοπό και να τα δώσει όλα. Ίσως να είναι η κλιμακτήριος, ίσως και να το δοκίμασες ανεπιτυχώς κάποτε, δεν ξέρω. Ευτυχώς πάντως που βρέθηκε το διαδίκτυο να εκτονώσεις όλη σου την επιθετικότητα και όλη σου τη χολή. Γι’αυτό και γίνεσαι αρεστός σε εμπαθείς ανθρώπους, φαίνεται από τον τρόπο που ευλογείτε ο ένας τον άλλον. Γιατί σ΄αυτό το blog δεν προωθείται η γνώση, η ενημέρωση, η πληροφόρηση, αλλά μόνο η συκοφάντηση και το ψέμα.\nΚαι δεν είναι ότι ανησυχώ, μήπως ο Κόντογλου χάσει σε κύρος, ή μήπως στραβομαθαίνεις τους αδαείς… όχι δεν ενίσταμαι γι’αυτό. Στο κάτω κάτω, όποιος θέλει να μάθει, μελετά (το’χεις κάνει ποτέ;)\nΗ ένστασή μου είναι ότι παρουσιάζεις ένα πρόσωπο δέκα φορές πιο μοχθηρό και κακεντρεχές, από το χειρότερο που θέλεις να συκοφαντήσεις στα κειμενάκια σου. Άρα τι ασχολείσαι μαζί τους;\nΥ.Γ. Είναι λογικό να αποκρύπτεις την ταυτότητα και ιδιότητά σου. Σκέψου τότε, πώς θα αντιμετώπιζε ο κόσμος τα γραφόμενά σου: «Α, του Τάδε είναι; ε, λογικό λοιπόν…». Σε βολεύουν οι Λασκαράτοι και οι Ροΐδηδες, φουκαρά.\n(αν και πιο πολύ θα σου ταίριαζε το «Χένρυ Τσινάσκι»)\nΥ.Γ. 2 Αν δεν προέρχεσαι επαναστατώντας από κάποιο εκκλησιαστικό περιβάλλον, ώστε με δόλο και σκόπιμα να διαστρέφεις την αλήθεια, τότε στα έμαθε το διαδίκτυο (κρίνοντας από τις αντικειμενικότατες παραπομπές σου)! Ωιμέ!\n31/12/2010 στο 7:48 μμ\nΚαλοπροαίρετε και ευγενικέ Κύριε,\nπέρα από τον πράο και γλυκομίλητο χριστιανικό υμνολόγιό σας προς ημάς (συγκινήθηκα), δεν μας είπατε που, και σε ποιο σημείο σφάλει ο κ. Λασκαράτος για τον αείμνηστο Κόντογλου για να τον μαλώσω, όπως θα μαλώσω (τρυφερά) και εσάς που ενώ έχετε υψηλοτάτη πίεση κ’ ζάχαρο εξακολουθείτε να εξάπτεστε «Ωιμέ»-όπως συνηθίζετε να λέτε κι εσείς.\nΝα μου φιλήσετε κυρίως τον εαυτό σας, και μετά τους άλλους (αυτούς να τους πείτε «πριτς»)\nα τουτ αλέρ\n02/01/2011 στο 3:36 μμ\nΕπανέρχομαι στό θέμα Κόντογλου, αφορμή μού έδωσε ο φίλος μου ο γλύπτης Χρήστος Ρηγανάς, από τήν Καλαμάτα, ο οποίος μέ ενημέρωσε σχετικά μέ τόν Κύριο Φ. Κόντογλου καί τήν ζημιά που προκάλεσε στήν Τέχνη τής ζωγραφικής. Συγκεκριμένα, οί αγιογραφίες στίς εκκλησίες είχαν αρχίσει μέ τόν ερχομό τού 20ού αιώνα, ίσως καί λίγο νωρίτερα,νά γίνονται σέ ύφος αναγεννησιακό. π.χ. ο ναός Υπαπαντής καί αγίου Νικολάου Καλαμάτας. Ο κ. Φ. Κ. όμως, λάτρης τού Βυζαντίου, καί έχοντας άριστες σχέσεις μέ τήν εκκλησία, τήν οποία έπεισε νά επαναφέρουν τήν βυζαντινή τεχνοτροπία στίς αγιογραφήσεις τών ναών. Καί ενώ υπήρχαν γνωστοί ζωγράφοι τής εποχής εκείνης, όπως ο Παρθένης καί άλλοι, οί οποίοι προσφέρθηκαν νά αγιογραφήσουν διάφορους ναούς, σύμφωνα μέ τίς απαιτήσεις τής εποχής καί μέ τό προσωπικό τους ύφος, η εκκλησία δέν προσλάμβανε άλλους παρά μόνο αυτούς που θά ακολουθούσαν τό Βυζαντινό ύφος, καί έτσι έχουμε σήμερα αγιογραφίες, απομιμήσεις (χαλκομανίες, όπως τίς αποκάλεσε ο φίλος Ρηγανάς) καί έχουμε έτσι, στερηθεί μεγάλα έργα ζωγραφικής, που πολύ πιθανόν νά βρίσκονταν σέ κάποιους ναούς, όπως γιά παράδειγμα, έχουμε σημαντικά έργα ζωγραφικής σέ ναούς στήν Ιταλία. Αν τύχει καί μπεί κανείς σέ κάποιο ναό σήμερα, όπως έτυχε νά μπώ εγώ (κατ’ ανάγκη) στά βαφτήσια τού παιδιού μιά φίλης μου, στόν ναό τής παναγίτσας (?), στήν Κιφησιά, θά νιώσει πως βρίσκεται σέ νεκροτομείο, μέ τίς χλωμές φιγούρες καί πρόσωπα, αβαθείς, ρηχές απεικονίσεις, κακές απομιμήσεις μιάς αρχαίας τέχνης, που στήν εποχή της, είχε ψυχή καί ζωή, σέ χρώμα καί σχέδιο. – Ενα εργο τέχνης που γιεννιέται μέσα από τίς ανάγκες καί τήν δύναμη τής εποχής του, οποιαςδήποτε εποχής, κλείνει μέσα του εναν ολόκληρο κόσμο, καί ως εκ’ τούτου προχωρά αλώβητο στόν χρόνο καί χαίρει εκτίμησης.- Ο κύριος Κόντογλου, μέ τόν φανατισμό του καί τήν Βυζαντινομανία του κατάφερε ένα σοβαρό πλήγμα στήν ζωγραφική καί εκείνο που μπορούμε νά τού αποδώσουμε είναι πως είναι ο πατέρας τής αγιογραφίας «χαλκομανίας».\n10/01/2011 στο 10:36 πμ\nκατ’αρχάς ανεβήκατε στην εκτίμησή μου απίστευτα. Η αποδοκιμασία του καργουδέστατου και πασοκότατου Καργούδη είναι μιά από τις καλύτερες συστάσεις για μένα.\nΚατά δεύτερον, συμφωνώ κι εγώ με τις παρατηρήσεις του κυρίου Ρηγανά, έχοντας την εμπειρία της εκκλησίας ενός από τους τόπους καταγωγής μου. Η εκκλησία αυτή είναι χτισμένη και εικονογραφημένη τον 17ο αιώνα από τους τεχνίτες της περιοχής. Σας πληροφορώ ότι οι εικόνες δεν έχουν καμμία σχέση με τα μορμολύκεια-χαλκομανίες, είναι ρεαλιστικές και αξιόλογο δείγμα λαϊκής τέχνης, μ’όλο που δε μοιάζουν με αναγεννησιακές.\nΠροσωπικά, στην επαρχιακή πόλη που μεγάλωσα, διαφορετική από το χωριό που περιγράφω, οι εικονογραφήσεις της μητρόπολης και των εκκλησιών ήταν, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980, αναγεννησιακής νοοτροπίας. Αργότερα άρχισαν κι αυτές να υποκύπτουν στη νεκρολάγνα γοητεία των μορμολυκείως, προς μεγάλη ευχαρίστηση ατάλαντων αγιογράφων, οι οποίοι χρησιμοποιούσανε προτζέκτορα και σλάιντ για ν’αντιγράψουνε κοντόγλειες χαλκομανίες.\n10/01/2011 στο 5:59 μμ\nΤο σύνδρομο του Κόντογλου:\nΣυγκρίνοντας τις διώξεις των εικονολατρών μοναχών κατά τους προηγούμενους χρόνους με αυτούς τους διωγμούς, ο Παπαρρηγόπουλος διαπιστώνει ότι οι ίδιοι χρονογράφοι που διεκτραγωδούσαν τα ελάχιστα εγκλήματα της περασμένης περιόδου, ξεπερνούν ως φυσιολογικό το πογκρόμ της Θεοδώρας: «Οι αυτοί χρονογράφοι μετά πολλής ψυχρότητος και αδιαφορίας αναφέρουσι την ανασκολόπισιν, την καρατομίαν, τον καταποντισμόν δέκα μυριάδων ανθρώπων.»Αυτή η κρυφή πλευρά της «Κυριακής της Ορθοδοξίας» συγκρούεται με την εδραιωμένη πεποίθηση ότι η Ανατολική Εκκλησία δεν κακομεταχειρίστηκε ποτέ τους δικούς της χριστιανούς.\n16/02/2011 στο 7:56 πμ\n‘Ακρως ενδιαφέρουσα η συζήτηση για το θέμα Κόντογλου. Ειδικά επειδή σαν καλλιτέχνης και ελληνολάτρης ετοιμάζω μια παρουσίαση για τον Θεόφιλο-Κόντογλου-Τσαρούχη. Διαβάζοντας το «Περί Ζωγραφικής» του Κόντογλου σκόνταψα σε ακρότητες εκφραστικές που αρχικά με ξάφνιασαν και στη συνέχεια με προβλημάτισαν. Επίσης η διαπίστωση του φαινομένου «φανατική εκκλησιαστική συνείδηση και κομμουνιστικά ιδεώδη» που παρατηρώ στην Ελλάδα και που εκφράζεται έστω στιγμιαία με απασχολεί εδώ και καιρό. Ενδιαφέρουσα και η παρατήρηση του κ.Κοροβίλα για τους Νταντά. Είναι και η δική μου πεποίθηση. Εχετε διαβάσει το βιβλίο του Ντομινίκ Νογκέζ (Dominique Noguez) ;\nΙσως να επανέλθουμε στο θέμα αν νομίζετε ότι έχει και για σας ενδιαφέρον. Η ιστοσελίδα αυτή του Ροϊδη είναι από τις καλύτερες που υπάρχουν στο διαδίκτυο. Σας διαβάζω σιωπηλά πολύ συχνά αν και τον τελευταίο καιρό λόγω εθνικού μουδιάσματος η προτεραιότητα μετατοπίστηκε. Πάντως στα μαθήματα των ελληνικών και στην ζωντανή σχέση με τα πάτρια -για μένα- η αναφορά στην ιστοσελίδα αυτή είναι σημαντικής αξίας.\nΠαράθεμα: Μακρυγιάννης: Ένας (μισαλλόδοξος) Ρωμιός « Ροΐδη Εμμονές\n18/03/2011 στο 1:09 μμ\n…Τώρα μόλις αναλογίστηκα -σε μια βόλτα μου σε παλιότερες αναρτήσεις – σχολιασμούς σε μπλογκς-\nτι καλά θα ήταν η παιδαγωγός του κ. Κορόβηλα, «η αιθέρια Winifred», να φρόντιζε έτσι που ο μαθητής της, ώριμος πια (υποθέτω) να μην υπέπιπτε σε (μεταξύ άλλων και) εκφραστικές-γλωσσικές αστοχίες, όπως το να αναφέρεται νεκρός με το κλητικό «κύριος».\nη παιδαγωγός του @Σταύρου, να φρόντιζε, λόγου χάρη, να τον ενημερώσει εντελέστερα τι θα έχανε(!) όχι ΜΟΝΟ η ιστορία της Ελληνικής λογοτεχνίας\n(για να περιοριστούμε σ αυτήν),\nαλλά αυτή του Ευρωπαϊκού Μυθιστορήματος.\nΌμως γι αυτή την\n(ευτυχώς ενδεχόμενη! ακόμα)\nαπώλεια, στην περίπτωση -λέει- που\nπετάγαμε στην πυρά(!) τον «κυρ Αλέξανδρο»(!),\nθα μπορούσε ο φίλος @Σταύρος να πλουτίσει την μορφωτική του σκευή από τις σελίδες του εκλεκτού Γαλλικού περιοδικού για τη Θεωρία της Λογοτεχνίας\n«L’ atelier du roman» στο αφιέρωμά του για τον Μεγάλο Σκιαθίτη\n(που ατύχησε ο δόλιοςνα μην εμπίπτει στα γούστα του Σταύρου!)\nΚύριε Καργούδη, μπορεί κανείς όμως να αερολογεί και άνευ «εκφραστικών- γλωσσικών αστοχιών». Συμφωνείτε ή διαφωνείτε με την παρατήρηση αυτή;\nΤο σχόλιό σας αυτό μου θύμισε την λαϊκή ρήση: Δουλειά δεν είχε ο διάβολος, γαμούσε τα παιδιά …\nΟ/Η drolapi λέει:\n18/01/2012 στο 10:41 πμ\nΚαθένας κρίνεται από το λόγο του … Ο κόντογλου άντεξε 100 χρόνια, το έργο του βρίσκεται σεμνά διάσπαρτο στην καθημερινότητα μας, απλήρωτο ακόμη στον καλλιτέχνη και αν εσείς τον ξανασυζητάτε σήμερα είναι γιατί έτσι όπως έχετε φέρει τα πράγματα οι Δυτικολάγνοι φασίστες του λόγου και της τέχνης και οι αριστεροί ιεροεκτελεστές καταλήγει να είναι πάλι επίκαιρος και εύστοχος και να προκαλεί με την ορθοδοξία του όλους εσάς που δεν μπορείτε να νιώσετε ασφάλεια μακριά από την αγκαλιά της μαμάς σας την οποία αποσυνθέσατε στην αναζήτηση της Ευρωπαίας ΝταΝτάς σας…. και αυτός ο ξύλινος επικριτικός αιμοροιδικός λόγος φανερώνει με το υπαγογευτικό του ύφος την αγωνία του συντάκτη του μήπως και χάσει τους λίγους πραγματικά τυφλωμένους φανατικούς θαυμαστές του..\n29/11/2012 στο 6:59 πμ\nΚΕΡΚΥΡΑ: ΠΑΥΛΙΚΑΝΟΙ, ΒΟΓΟΜΙΛΟΙ, ΒΑΛΝΤΟΙ, ΑΛΜΠΙΓΟΝΟΙ, ΚΑΘΑΡΟΙ…\n-«Εσείς είστε λοιπόν ο γνωστός Ιστορικός ;\nΗ Άννα η Κομνηνή, αντιθέτως, έγραψε ότι τον έδεσαν και τον έριξαν στην φωτιά\nΠαράθεμα: Μακρυγιάννης Ένας μισαλλόδοξος Ρωμιός | Σίμος Κουταλιανός\nΟ/Η Νάσος Μ. λέει:\n13/12/2013 στο 9:23 μμ\nΟχετός!!! Ενοχλεί η παράδοση μας ,ο Ελληνισμός και ο χριστιανισμός και οι βόθροι θα συνεχίζουν πάντα να υπενθυμίζουν την παρουσία τους με τη βρώμα που αναδύουν.\n14/12/2013 στο 12:26 πμ\nτο λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται δείχνει και την προέλευσή σας.\nΕδώ όμως δεν είναι εκκλησιαστικό μπλογκ ή γραφεία της Χ.Α. ή συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου.\nΘα σας παρακαλεσω στην επόμενη παρέμβασή σας να είσαστε λιγότερο δυσώδης (ανοίξτε ένα λεξικό να δείτε τη μετάφραση) και να καταθέσετε κάποιο επιχείρημα.\nΟ/Η Εκ των λόγων σου κρινώ σε λέει:\n07/05/2014 στο 9:54 μμ\nδεν έχω τη γνώση, για να αντικρούσω με πληρότητα τα επιχειρήματα, που εκφράζετε\nστο άρθρο σας. Επίσης, για να πω και την αλήθεια δεν έχω ούτε τη φιλοδοξία να κάνω\nκάτι τέτοιο. Έχω αρκετή επίγνωση του εαυτού μου και των ομοίων μου,\nώστε δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω για το αν μας αρέσουν οι τυφλώσεις και οι\nφόνοι. Από το άρθρο σας και από τον διάλογο που ακολούθησε διαφαίνεται ότι\nεσείς και οι φίλοι σας μας θεωρείτε χαζούς, διαστροφικούς, άτεχνους κ.λπ..\nΘα ήθελα απλά να σας πω ότι οι άνθρωποι που οικοδομούν τη σκέψη τους\nόχι πάνω στην θέση τους, αναζητώντας την ομορφιά, όπως την εννοεί η ψυχή τους,\nαλλά βρίσκουν την ταυτότητά τους μέσω της αντίδρασης και της καταγγελίας,\nείναι μάλλον ρηχοί και καταδικασμένοι πάντα να ετεροπροσδιορίζονται.\n07/05/2014 στο 10:46 μμ\nΑντιλαμβάνομαι την αδυναμία σας,\nαλλά επιτρέψτε μου να πω πως ανήκετε σε μια Εκκλησία που ετεροπροσδιορίζεται μέσω του απύθμενου μίσους της, όχι μόνο σε βάρος των δεκάδων «αιρέσεων» τις οποίες όχι μόνο κατήγγειλε αλλά και καταδίωξε με τη βοήθεια του Καίσαρα, μιας Εκκλησίας που μισεί και πολέμησε με αιματηρό τρόπο όχι μόνο τους «αιρετικούς», όχι μόνο τους αλλόφυλους Ορθόδοξους (Σλαβομακεδόνες, Βούλγαρους κλπ), όχι μόνο τους Έλληνες Μάρτυρες του Ιεχωβά, κομμουνιστές κλπ αλλά και τους Έλληνες ορθόδοξους παλαιοημερολογίτες.\n«Εκ των λόγων σου κρινώ σε» λοιπόν.\nΜην κοροϊδεύετε τον εαυτό σας και κρίνετε τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, που πληρωμένος από τους Χριστιανούς εμπόρους που δεν μπορούσαν να πουλήσουν τις Κυριακές, έλεγε φανατίζοντας τον όχλο και εκτρέποντάς τον έτσι σε αιματηρά πογκρόμ κατά αθώων ανθρώπων:\n«…Και τώρα μη δυνάμενοι οι Εβραίοι να τον μετασταυρώσουν τον Χριστόν, κάθε Μεγάλην Παρασκευήν τον κάνουν από κερί και τον σταυρώνουν και ύστερα τον καίουν. Ή παίρνουν ένα αρνί και το κτυπούν με τα μαχαίρια και το σταυρώνουν αντί του Χριστού. Ακούετε κακίαν των Εβραίων και του διαβόλου; Καθώς γεννηθή το Εβραιόπαιδον, αντί να το μαθαίνουν να προσκυνή τον Θεόν, οι Εβραίοι, παρακινούμενοι από τον πατέρα των τον διάβολον, ευθύς οπού γεννηθή, το μαθαίνουν να βλασφημά και να αναθεματίζη τον Χριστόν μας και την Παναγίαν μας. Και εξοδεύουν πενήντα, εκατόν πουγγία να εύρουν κανένα χριστιανόπουλο να το σφάξουν, να πάρουν το αίμα του και με εκείνο να κοινωνούν. […] Ο Χριστός μάς παραγγέλλει να ευχόμεθα όλον τον κόσμον. Ο Εβραίος, όσον και αν εινε φίλος σου, πήγαινε, καλημέρισέ τον, και βάλε το αυτί σου να ακούσης τι σου λέγει. Εσύ του εύχεσαι και τον χαιρετάς και εκείνος σε καταράται και σου λέγει, κακή ημέρα σου, διότι η καλημέρα είνε του Χριστού, και δεν θέλει ούτε να την ακούση ούτε να την είπη ο Εβραίος.\nΌταν αποθάνη κανένας Εβραίος, τον βάζουν μέσα εις ένα σκαφίδι μεγάλο και τον πλένουν με ρακί, και του βγάνουν όλην του την βρώμα, και εκείνο το ρακί το φτιάνουν με μυριστικά, και τότε το πωλούν εις τους χριστιανούς ευθηνότερον, διά να τους μαγαρίσουν. Πωλούν ψάρια εις την πόλιν οι Εβραίοι; Ανοίγουν το στόμα του οψαρίου και κατουρούν μέσα, και τότε το πωλούν εις τους χριστιανούς…».\nΚρίνετε και την κρατική Εκκλησία σας που κατάντησε να ευλογεί Σατανιστές εγκληματίες και συμμορίτες:\n08/05/2014 στο 10:00 πμ\nΔεν μισώ κανέναν, οι άνθρωποι που ξέρω και εκτιμώ δεν μισούν κανέναν,\nξέρω καλά τι σκέπτομαι και τι αισθάνομαι και εγώ και οι άλλοι γύρω μου.\nΞέρω επίσης ότι μπορώ να διαφωνώ με τους πάντες και να τους αγαπάω.\nΔεν θα σας απαντήσω για τον Άγιο Κοσμά, μπορώ μόνο να επαναλάβω ότι\nδεν μπορείς να κρίνεις, χωρίς να αναφέρεσαι στον ιστορικό περίγυρο .\nΕπίσης, δεν ξέρω να έχουν γίνει στην Ελλάδα αιματηρά πογκρόμ κατά\nΕβραίων, ίσως με διαφωτίσετε σχετικά.\nΠάντως, τη βασική μου διαφωνία μαζί σας την επιβεβαιώσατε απόλυτα.\nΗ απάντησή σας ήταν μία ακόμα χειμαρρώδης καταγγελία,\nγραμμένη διανοητικά, χωρίς κόπο και χωρίς αίμα.\nΗ διανοητίλα αυτή μπορεί κάποιους να αγγίζει, επειδή δεν έχουν\nκανένα σχετικό βίωμα, πάντως εμένα με αφήνει παγερά αδιάφορο.\nΕίναι πραγματικό κατόρθωμα να έχετε γράψει τόσες σειρές σε αυτό το\nσάιτ, χωρίς κανείς να μπορεί να προσδιορίσει θετικά την πνευματική σας κατεύθυνση,\nαυτό δηλαδή που εγώ έκανα στις δύο πρώτες σειρές του πρώτου μηνύματός μου.\n08/05/2014 στο 1:18 μμ\nΟύτε ο ιστορικός περίγυρος ούτε το Ευαγγέλιο που υποτίθεται ότι πίστευε, δεν εξωθούσαν τον Κοσμά να συκοφαντεί τους Εβραίους για να ξεσηκώνει τον όχλο εναντίον τους. Η κακότητά του, η αμορφωσιά του, ο φανατισμός του και τα οικονομικά συμφέροντα που εκπροσωπούσε, τον εξώθησαν.\nΥποθέτω πως πιστεύετε ότι η Χ.Α. έπεσε από τον ουρανό και δε οφείλεται στον ενδημούντα εθνικισμό που καλλιεργείται συστηματικά από το Κράτος και από την κρατική Εκκλησία.\nΑναρωτηθείτε γιατί δεν έχετε μάθει για τα πογκρόμς στην Ελλάδα και για το είδος της επιλεκτικής γνώσης που επιδιώκετε ή που σας προσφέρουν:\nΗ «συκοφαντία για το αίμα» του 1891\nΕθνικό Ίδρυμα Ερευνών (Ε.Ι.Ε.). Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών, 2006\nΤο πογκρόμ της Κέρκυρας\nΑντισημιτισμός στη «Μακεδονία» – 1934\nΣτη Θεσσαλονίκη υπήρχε έντονη η παρουσία του εβραϊκού στοιχείου (περίπου 60.000 Εβραίοι κατοικούσαν τότε στη συμπρωτεύουσα). Τα Τρία Εψιλον πήραν από την αρχή ξεκάθαρη αντισημιτική θέση που τη συνδύαζαν με τον αντικοι-νοβουλευτισμό και τον αντικομμουνισμό. Στους βασικούς ακόμα εχθρούς συγκαταλεγόταν ο ταξικός συνδικαλισμός και τα υπάρχοντα κόμματα.\nΗ αυστριακή Βουλή «κόβει» τον Μίκη Θεοδωράκη λόγω «αντισημιτισμού»\nΑίσθηση προκάλεσε η απόφαση της προέδρου της αυστριακής Βουλής, Μπάρμπαρα Πράμερ, να ματαιώσει την προγραμματισμένη για σήμερα παρουσίαση του μνημειώδους έργου «Μαουτχάουζεν» του κορυφαίου Έλληνα συνθέτη, Μίκη Θεοδωράκη, στη σημερινή τελετή μνήμης των θυμάτων του Ναζισμού στην αυστριακή Εθνοσυνέλευση, με την ευκαιρία της 66ης επετείου της απελευθέρωσης του πρώην ναζιστικού στρατοπέδου συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν.\n08/05/2014 στο 5:08 μμ\nΚαι πάλι εκ των λόγων σου κρινώ σε. Πώς γίνεται να υπηρετεί οικονομικά συμφέροντα κάποιος που δεν έχει οικονομικά οφέλη; Ένας καλόγερος που χωρίς τίποτα δικό του γυρίζει από τόπο σε τόπο για χρόνια ολόκληρα είναι δυνατόν να υπηρετεί οικονομικά συμφέροντα μικρεμπόρων; Το πάθος σας σας τυφλώνει και κλονίζει την αξιοπιστία σας.\nΟ κρίνων είναι ο πρώτος που κρίνεται.\n08/05/2014 στο 5:46 μμ\nΥπηρετεί οικονομικά συμφέροντα για να κερδίσει σε επιρροή\n08/05/2014 στο 10:30 πμ\nΕπιτρέψετε μου ακόμα να σας πω ότι η φράση\n«είμαι αιρετικός, μου αρέσει η αλήθεια που κρύβεται»,\nείναι πάλι αρνητικός προσδιορισμός της θέσης σας.\nΗ λέξη αιρετικός από μόνη της δε σημαίνει τίποτα,\nαν δεν έχει κάποιο σημείο αναφοράς.\nΧρησιμοποίησα της φράση εκ των λόγων σου κρινώ σε,\nμόνο και μόνο για να σας δείξω ότι δεν θα αμφισβητήσω\nτίποτα από όσα λέτε, αλλά θα τα δεχτώ ως αληθινά για\nχάρη της συζήτησης, αλλά το μόνο που θα κρίνω είναι η\nεσωτερική συνοχή των γραφομένων σας.\nΟ/Η και από τα δικά σου λόγια εσένα λέει:\n08/05/2014 στο 5:57 μμ\nΕκ των λόγων σου και εσέ\nΠεριέχονται στο «Συνοδικό της Αγίας Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου υπέρ της Ορθοδοξίας» και τα αναγιγνώσκονται ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ την Κυριακή της Ορθοδοξίας.\n2. Τοις μετά των άλλων μυθικών πλασμάτων, αφ΄εαυτών και την καθ’ ημάς κλίσιν μεταπλάττουσι, και τας Πλατωνικάς ιδέας ως αληθείς δεχομένοις, και αυθυπόστατον την ύλην παρά των ιδίων μορφούσθαι λέγουσι, και προφανώς διαβάλλουσι το αυτεξούσιον του Δημιουργού, του από του μη όντος ει το είναι παραγάγοντος τα πάντα, και ως Ποιητού πάσιν αρχήν και τέλος επιτιθέντος εξουσιαστικώς και δεσποτικώς ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΡΙΣ\n6. Τοις την μωράν των έξωθεν ( = Ελλήνων) φιλοσόφων λεγομένην σοφίαν προτιμώσι, και τοις καθηγηταίς αυτών επομένοις, και τας τε μετεμψυχώσεις των ανθρωπίνων ψυχών, ή και ομοίως τοις αλόγοις ζώοις ταύτας απόλλυσθαι, και εις το μηδέν χωρείν δεχομένοις και δια τούτο ανάστασιν και κρίσιν και την τελευταίαν των βεβιωμένων ανταπόδοσιν αθετούσιν ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΡΙΣ\n08/05/2014 στο 6:21 μμ\nΤο να ήθελε απλώς να εφαρμοστεί η Κυριακή αργία σας πέρασε από το το μυαλό το δικό σας ή των ομοίων φρονημάτων συντάκτη του άρθρου που παραθέτετε; Τα κίνητρα του καθενός δεν μπορείτε να τα ξέρετε. Μπορείτε μόνο να τα εικάζετε με βάση τις δικές σας προσλαμβάνουσες.\nΑπό την άλλη πού το ξέρετε ότι αυτό το: «Όθεν αδελφοί μου, όσοι αδικήσετε χριστιανούς ή Εβραίους ή Τούρκους, να δώσετε το άδικον πίσω διότι είναι κατηραμένον και δεν βλέπετε καμμίαν προκοπήν» το έλεγε για να είναι εντάξει με τις χριστιανικές διδαχές; Πού ξέρετε ότι δεν το εννοούσε; Πάλι οι δικές σας προσλαμβάνουσες στη μέση. Και αφού οι Αρβανίτες έμποροι ήταν στη μέση, τότε γιατί ενθάρρυνε τους ακροατές να σταματήσουν να μιλάνε Αρβανίτικα, αλλά να μιλάνε Ελληνικά; Εκεί δεν έχανε σε επιρροή; Και τελικά πώς αξιολογείται ένας άνθρωπος που οδηγείται στο θάνατο γι’ αυτό που πιστεύει ως ιδιοτελής; Το πολύ πολύ να πει κανείς ότι είναι ανόητος, αλλά οτιδήποτε άλλο είναι παράλογο.\nΕπειδή όμως βαρέθηκα τα νομικίστικα επιχειρηματάκια που ανταλλάζουμε, το μόνο που έχω να πω είναι ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα από την αρχική μου παρατήρηση. Ήλπισα σε μια πιο προσωπική κουβέντα, αλλά συνεχίζετε στο ίδιο απρόσωπο μοτίβο. Είστε ένας άνθρωπος χωρίς ταυτότητα. Διότι η ταυτότητα δηλώνει ποιος είμαι και όχι ποιος δεν είμαι κι εσείς αποκρύπτετε το ποιος είστε και φανερώνετε τον εαυτό σας μόνο με μια εμμονική άρνηση κατά της Εκκλησίας. Όσο για μένα, αλίμονο αν στήριζα την πίστη μου στις πράξεις των ανθρώπων, έστω και αν κάποιοι από αυτούς που αναφέρετε αδικούνται κατάφωρα από τα λόγια σας.\n08/05/2014 στο 6:37 μμ\nπροφανώς δεν καταλάβατε την φράση που χρησιμοποίησα «εκ των λόγων σου κρινώ σε». Διαβάστε λίγο παραπάνω αν δεν σας κάνει κόπο για το τι εννοώ. Τα λόγια που παραθέτετε δεν τα είπα σε αυτήν την κουβέντα. Απλά σας ήρθε να μου πετάξετε και αυτό.\nΕν πάση περιπτώσει αυτά είναι ζητήματα θεολόγων\nΤο μόνο που ξέρω είναι ότι η Εκκλησία που ζω αγκαλιάζει τον καθένα, εφόσον το επιθυμήσει και το ζητήσει. Δεν πρόκειται να απολογηθώ για κάτι που είναι όμορφο, όπως δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω για το ότι μια γυναίκα που βλέπω όμορφη δεν είναι άσχημη. Ευχαριστώ.\n08/05/2014 στο 11:05 μμ\nΝα παρέμβω στην απάντησή σας προ τον φίλτατο Μίμη Σιδερά (φανατικό σινεφίλ και παλιό φοιτητή στην Ιταλία) για να βεβαιώσω κι εγώ πως όντως η Εκκλησία «αγκαλιάζει τον καθένα, εφόσον το επιθυμήσει και το ζητήσει».\nΓια του λόγου το ασφαλές (υπάρχουν πάνω από 20 παρόμοια βίντεο ιερέων σε διάφορα σημεία της χώρας να ευλογούν σατανιστές συμμορίτες, χωρίς να τους έχει αποδοκιμάσει η Εκκλησία):\n20/06/2014 στο 10:54 μμ\nΒλέπω το κείμενο είναι επιλεκτικά προπαγανδισμένο με βάση τις αρχές διάλυσης της εθνικής συνείδησης και κοινωνικού ιστού στην Ελλάδα.\nΑυτός που το έγραψε (ΑΝΩΝΥΜΑ) βασισμένος στις αρχές προπαγάνδας του Γκέμπελς λέει μικρές και ενδεχομένως παραποιημένες αλήθειες για να βγάλει το δικό του συμπέρασμα.\nΑλλά μιάς και βασίζεται σε κριτήρια ελευθερίας όπως διατείνεται άμα δεν του αρέσει η ιστορία του τόπου η θρησκεία της και το έθνος- γένος που κατοικεί εν Ελλάδι μπορεί να πάρει τον πολυπολιτισμό του και να φύγει.\nΑρκετά με τους σύγχρονους διαβάλοντες που έχουν ζηλέψει τον Εφιάλτη και κάνουν ότι μπορούν για να διαλύσουν τούτον τον τόπο.\n21/06/2014 στο 6:03 πμ\n@»μικρές και ενδεχομένως παραποιημένες αλήθειες»\nΤις μεγάλες αλήθειες, πείτε τις εσείς, αν μπορείτε, όσο για το ενδεχομένως παραποιημένες, τι να απαντήσω;\nΝομίζω πως αν δεν κάνετε πλάκα, ολόκληρο το σχόλιό σας άναδύει φασιστική αντίληψη.\nΠροσωπικά δεν σκοπεύω να φύγω από την Ελλάδα, εκτός κι αν οι ομοϊδεάτες σας καταλάβουν με τα όπλα (με τα οποία γυμνάζονται στις παραλίες και στα ποτάμια) την εξουσία.\n21/06/2014 στο 7:39 πμ\n«Αρκετά με τους σύγχρονους διαβάλοντες που έχουν ζηλέψει τον Εφιάλτη και κάνουν ότι μπορούν για να διαλύσουν τούτον τον τόπο.»\nΔιαλύονται τα διαλυμένα;\nφαντάζομαι να ξέρετε ποιοι και πως έφεραν την διάλυση.\n-πάντως όχι εμείς κι οι όμοιοί μας.\n09/08/2018 στο 8:01 μμ\nουαί και αλίμονό μας αν η εθνική συνείδηση μας οφείλεται σε προλήψεις και δεισιδαιμονίες όπως εκκλησίες, μέντιουμ και λοιπούς απατεώνες!\nΕυτυχώς που υπάρχει η «Ελληνική Νομαρχία» παραμονές του 1821 που δείχνει ποιό το όραμα της εθνικής παλιγγενεσίας. Μια Ελλάδα χωρίς παπαδαριό!\nΕσείς και οι αρχιμανδρίτες με τα στριγκάκια κάτω από το ράσο και οι μητροπολίτες που ζορίζονται τόσο πολύ να μιλάνε με «αντροπρεπές» ύφος, ακολουθείτε κατά γράμμα τις αρχές προπαγάνδας του Γκέμπελς, επιλεκτικά προπαγανδισμένο.\nΗ Ελληνική Νομαρχία, η «Πατερική Διδασκαλία», η «Αδελφική Διδασκαλία», έργα που κυκλοφόρησαν παραμονές του 1821, και ο αφορισμός του Οικουμενικού Πατριάρχη με το ξέσπασμα της Επανάστασης, παραμένουν οι αδιάψευστοι μάρτυρες του ποιά είναι πραγμαντικά η Ορθόδοξη Εκκλησία.\nΌσο για τον Φώτη Κόντογλου, αναφερόμενος στο θάνατο της Εντίθ Πιαφ και του Ζαν Κοκτό έγραψε: «τι μπορεί να περιμένει κανείς από μιαν ανθρωπότητα που πενθεί για τον θάνατο μιας πόρνης κι ενός ομοφυλόφιλου». Λόγια βγαλμένα από το Ευαγγέλιο, ή μήπως όχι?\nΠαράθεμα: ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ ΥΠΕΡ-ΚΑΤΑ | Σίμος Κουταλιανός\n07/02/2015 στο 11:02 μμ\nΝομίζω πως σου οφείλει μια απάντηση ο ίδιος ο Φ. Κόντογλου:\n«Οἱ ἄνθρωποι βρίσκονται σὲ ἀκατάπαυστη κίνηση, σὰν μανιακοί. Ἄλλοι τρέχουνε ἀπὸ δῶ, ἄλλοι ἀπὸ κεῖ. Ὅλοι βιάζονται. Δοξάζω τὸν Θεὸ ἅμα δῶ κανέναν νὰ πορεύεται ἥσυχα, χωρὶς νὰ βιάζεται!… Ἄλλοι τρέχουνε λαχανιασμένοι νὰ πιάσουνε τὴ χρυσὴ ρόδα, ποὺ τὴν κυλᾶ μπροστά τους ὁ διάβολος, ποὺ τὸν λέγανε Ἑρμῆ… Ἄλλοι κάνουνε λογῆς-λογῆς συνέδρια, καὶ συζητᾶνε περὶ ἀνέμων καὶ ὑδάτων, ἄλλοι μαζεύονται κι ἀλληλοθαυμάζονται κι ἀλληλομισοῦνται σὲ σωματεῖα, σὲ συλλόγους, σὲ ἑταιρεῖες, ἄλλοι μαζεύονται σὰν τὰ μυρμήγκια κατὰ χιλιάδες καὶ βλέπουνε τὰ λεγόμενα μάτς… ἄλλοι ἐκθέτουνε τὰ ἔργα τῆς τέχνης τους καὶ καμαρώνουνε, ὡς ποὺ νὰ περάσουνε δυὸ-τρεῖς μέρες καὶ νὰ τοὺς ξεχάσουνε οἱ θαυμαστές τους, ἄλλοι τυπώνουνε βιβλία,ἄλλοι βγάζουνε λόγους σὰν βραχνιασμένοι βάτραχοι… Ὅλοι,τέλος πάντων, καταγίνονται μὲ ὅλα, ὅσα μποροῦνε σὲ τοῦτον τὸν ντουνιά, γιὰ νὰ ξεχάσουνε τὸν ἑαυτό τους, γιὰ νὰ μὴν ἀπομένουνε μοναχοὶ καὶ δοῦνε τὴ γύμνια τους, τὴ μιζέρια τους, τὸ χάος ποὺ τοὺς ζώνει…»\nΟ/Η μία άποψη λέει:\n18/11/2015 στο 10:02 μμ\nΣυμφωνώ με τον κ. Φ. Κόντογλου\n20/12/2015 στο 10:33 μμ\nκι εγώ με την Μάγια Μελάγια\n20/07/2017 στο 11:59 μμ