HISTORIA: Αρμενία: Από τη Μυθολογία στην Γενοκτονία 3\nΑρμενία: Από τη Μυθολογία στην Γενοκτονία 3\nΤα παιδιά - Οι θυσίες - Οι επιχειρήσεις βιασμών και πνιγμών\nΣε αντίθεση με πολλά άλλα παραδείγματα γενοκτονίας του 20ου αιώνα, η Γενοκτονία των Αρμενίων δεν είναι ένα φαινόμενο sui generis, αλλά μάλλον το αποκορύφωμα μιας ιστορικής διαδικασίας. Ως εκ τούτου, προηγήθηκαν, δεκαετίες πριν, αρκετές περιοδικές σφαγές που κράτησαν τους δράστες προστατευμένους από ποινική δίωξη και μια τελική εκδικητική\nδικαιοσύνη. Φοβούμενοι και προβλέποντας την οργή των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων, οι δράστες αυτών των δολοφονιών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του 1894-1896, ενήργησαν με κάποια αυτοσυγκράτηση, ώστε κάποιες γυναίκες και παιδιά να γλιτώσουν. Αντί να πάρουν έναν χαρακτήρα ολοκληρωτικής εξολόθρευσης, αυτές οι σφαγές, και οι καταστροφές σε μεγάλη κλίμακα, που\nακολούθησαν, κατέληξαν ωστόσο, να επιτύχουν το στόχο τους, να ακρωτηριάσουν το αρμενικό πληθυσμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το γεγονός ότι το 1915, όταν η γενοκτονία ξεκινούσε, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, αυτός ο ίδιος πληθυσμός είχε σημαντικά ανακάμψει και είχε γίνει μια βιώσιμη και οργανωμένη κοινότητα, που εξελισσόταν, αυξανόταν σε αριθμό και που προκαλούσε ανησυχία στους ηγέτες των Νεοτούρκων, οι οποίοι σκέφτηκαν άμεσα μία γενοκτονία.\nΤο σύνθημα της επιχείρησης ήταν: «Αυτή τη φορά θα τελειώσουμε τη δουλειά", δηλαδή καμία\nκατηγορία των Αρμενίων δεν θα ξεφύγει από την καταστροφή. Η ατιμωρησία, που εξασφαλιζόταν για τους δράστες των σφαγών, ήταν αρκετή, για να τους ρίξει στην επιχείρηση της μαζικής σφαγής χωρίς καμία διάκριση. Έτσι, οι γενοκτόνοι αποφάσισαν να καταφύγουν σε αιμοδιψείς δολοφόνους, που αποτέλεσαν τα μέσα της σφαγής. Χιλιάδες παραβάτες και εγκληματίες επιλέχθηκαν και απελευθερώθηκαν από διάφορες φυλακές της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.\nΑυτοί ηταν οι εκτελεστές του σχεδίου και δεν αντιμετώπισαν με καμία συμπόνια ή οίκτο ούτε τις γυναίκες, ούτε τα παιδιά ή τα άτομα με αναπηρία. Η ποικιλία των αγρίων και σαδιστικών μεθόδων, με τις οποίες σφαγιάστηκαν χιλιάδες παιδιά των Αρμενίων, αντικατοπτρίζει την αποτελεσματικότητα της διοικητικής διαχείρισης. Όπως μαρτυρεί ένας Τούρκος αξιωματικός μετά τον πόλεμο: «Τα χειρότερα εγκλήματα εναντίον των Αρμενίων διαπράχθηκαν από αυτούς τους εγκληματίες.»\nΤα παιδιά θύματα της Γενοκτονίας\nΥπάρχει μια άλλη πτυχή στη Γενοκτονία, αυτής της μεταχείρισης των παιδιών, που πρέπει να εξεταστεί ξεχωριστά. Σε αντίθεση με τους Ναζί, για παράδειγμα, οι Οθωμανοί Τούρκοι εκτίμησαν πολύ την αξία του γενετικού υλικού, που ενσάρκωναν οι αρμενοπαίδες και θεωρήθηκαν ως ανεκτίμητη πηγή, όσον αφορά τον εμπλουτισμό της επικρατούσας τάσης του τουρκικού έθνους. Κατά συνέπεια, κάθε φορά που αυτό ήταν δυνατό, μουσουλμάνοι Τούρκοι και ορφανοτροφεία που διοικούνταν από τους Τούρκους διορισμένους από την κυβέρνηση, ενθαρρύνθηκαν να συλλέξουν πληθώρα Αρμενίων ορφανών, και κυρίως τα αγόρια, και να τα μεγαλώσουν ως Τούρκους μετά από κάποιες συμβολικές τελετουργίες ένταξης στο Ισλάμ, συμπεριλαμβανομένων των συλλογικών περιτομών και αλλαγής ονομάτων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο γεγονότων πρέπει να εξεταστεί ως ξεχωριστή κατηγορία και η γενοκτονική μοίρα των Αρμενοπαίδων κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.\nΚαθώς ο όρος γενοκτονία αναφέρεται στη συστηματική εξόντωση του πληθυσμού ενός έθνους, στα θύματα αυτού του κακουργήματος περιλαμβάνονται πάντα τα παιδιά,τα οποία αποτελούν μέρος του πληθυσμού. Η μελέτη της Γενοκτονίας των Αρμενίων επιτρέπει τον εντοπισμό και την εξέταση μιας ξεχωριστής κατηγορίας, αυτής των παιδιών, καθώς διάφοροι παράγοντες έπαιξαν ρόλο σε αυτή την περίπτωση, κυρίως όμως η ιδεολογία των γενοκτόνων, το ιστορικό υπόβαθρο της τουρκο- αρμενικής σύγκρουσης και τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν για τη μαζική δολοφονία.\nΗ ποικιλία των μεθόδων εκκαθάρισης παιδιών\nΈνα σημαντικό τμήμα των Αρμενοπαίδων, και άλλα δύο μεγάλα τμήματα του αρμενικού πληθυσμού της αυτοκρατορίας, δηλαδή οι γυναίκες και οι ηλικιωμένοι, έχασαν τη ζωή τους λόγω της μεγάλης ταλαιπωρίας που προκλήθηκε από τις οδυνηρές και εξαντλητικές πορείες, κατά τη διάρκεια των ατελείωτων φάσεων της μετατόπισης και απέλασης στις ερήμους της Μεσοποταμίας, στη σημερινή Συρία. Τα βήματα αυτά σχεδιάστηκαν για να επιδεινώσουν και να παρατείνουν σκόπιμα τον πόνο, για παράδειγμα, πορείες με απαγόρευση τροφής και νερού, με κατατρομοκράτηση, βιαιοπραγίες και κακομεταχείριση των κρατουμένων που είχαν ήδη αποδυναμωθεί στις εξαντλητικές πορείες. Το σκληρό κλίμα, η κούραση, η πείνα, οι ασθένειες και οι επιδημίες επιδείνωσαν τον πόνο των θυμάτων, σε συνδιασμό με το θανατηφόρο επίπεδο εξάντλησης. Σημειώνουμε σε αυτό το πλαίσιο την απουσία υγιών ανδρών από αυτές τις ατελείωτες ουρές πορείας, καθώς είχαν σχεδόν όλοι υποχρεωθεί σε εγγραφή κατά την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, και στη συνέχεια και σταδιακά είχαν αφανιστεί με διαφορετικούς τρόπους.\nΈνα άλλο σημαντικό σύνολο Αρμενοπαίδων, έπεσαν θύματα μιας εκτεταμένης σειράς επεισοδιακών σφαγών που διοργανώνονταν σε όλη την Αυτοκρατορία, σφαγές, οι οποίες ήσαν επίσης απαράμιλλης αγριότητας με τις υπόλοιπες. Όπως σημειώνεται από τον τότε πρέσβη των Ηνωμένων Πολιτειών, Henry Morgenthau, για να εξοικονομήσουν μπαρουτόσκονη και φυσίγγια, οι Μουσουλμάνοι αγρότες στην ύπαιθρο, που ενεργούσαν ως ομάδες υποστήριξης των εγκληματικών συμμοριών, οι οποίοι είχαν προσληφθεί για το σκοπό της σφαγής, χρησιμοποιούσαν αγκαθωτά ρόπαλα, σφυριά, τσεκούρια, δρεπάνια, φτυάρια και πριόνια. Με τέτοια εργαλεία [...] προκάλεσαν φρικτό θάνατο πιο πολύ από τα τουφέκια και τα πιστόλια [...] »(2) Η τεράστια συλλογή μαρτυριών από αυτόπτες μάρτυρες για τη Γενοκτονία των Αρμενίων, από το διάσημο Άγγλο ιστορικός Arnold Toynbee, αφθονεί σε λεπτομέρειες σε αυτού του είδους τις φρικαλεότητες\nΑξιόπιστα στοιχεία δείχνουν ότι, στη συνολική οργάνωση, η μέθοδος άμεσης σφαγής εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στις επιχειρήσεις που αφορούσαν τον ανδρικό πληθυσμό των έξι επαρχιών της Ανατολίας. Οι επαρχίες αυτές ήταν εκείνες της Σίβας, Ντιγιαρμπακίρ, Χαρπουτ, Ερζερούμ, Μπιτλίς και Βαν, στις οποίες προστέθηκε και η Τραπεζούντα. Όλες αυτές οι επαρχίες, θεωρούμενες δυνητικά ως ευαίσθητες περιοχές ή μήλα της έριδος στην επίμονη τουρκο-αρμενικής σύγκρουση, ήταν υπό την δικαιοδοσία του Γενικού Αρχηγείου του 3ου οθωμανικού στρατού, του οποίου η έδρα ήταν στο Ερζερούμ. Οι ανελέητη εκκαθάριση των υγιών ανδρών των επαρχιών αυτών κατά περίπου 90%, διεξήχθη αποτελεσματικά κατά τη διάρκεια της άνοιξης και του καλοκαιριού του 1915 από τον στρατηγό Μαχμούντ Kamil, διοικητή της3ης στρατιάς. Το υπόλοιπο του πληθυσμού θα έπρεπε να εξοντοθεί έμμεσα, δηλαδή μέσω εξαντλητικών και ατέλειωτων πορειών απέλασης. Ωστόσο, εξ αιτίας της αλληλεπίδρασης πολλών παραγόντων, μεταξύ των οποίων οι ιδιοτροπίες των αντίστοιχων τοπικών διοργανωτών, υπεύθύνων για τις σφαγές,οι διαδικασίες εξόνωσης, δεν ήταν ούτε ομοιόμορφες ούτε τακτικές, εφ όσον η διαφοροποίηση μεταξύ άμεσης σφαγής και απελάσεων συμβαίνει.\nΗ πλειονότητα του αρμενικού πληθυσμού της επαρχίας Μπιτλίς, για παράδειγμα, η οποία αποτελούνταν σχεδόν εξ ολοκλήρου από γέροντες, γυναίκες και παιδιά, καταστράφηκε εντός των συνόρων της επαρχίας,δηλαδή δεν πραγματοποιήθηκε απέλαση να το πω έτσι. Εκτός από την πόλη του Βαν, το υπόλοιπο του αρμενικού πληθυσμού της επαρχίας Βαν, η οποία, με την επαρχία Μπιτλίς, περιείχε το λίκνο του αρμενικού έθνους, εξοντώθηκε και το ίδιο μέσα από μια σειρά τοπικών σφαγών. Στις επαρχίες της Σίβας, Χαρπουτ, Τραπεζούντας, Ερζερούμ και στο Ντιγιαρμπακίρ, καθώς και στα ανεξάρτητα sandjaks της Urfa και Marash η γενοκτονία εφαρμόστηκε εν μέρει μέσω απελάσεων και εν μέρει μέσω σφαγών.\nΣε όλες αυτές τις επιχειρήσεις, τα παιδιά εμφανίζονται στον στοχευμένο γενικό πληθυσμό υπό την άποψη μιας ολοκληρωτικής καταστροφής. Σε πολλές περιπτώσεις, υπόκειντο σε ξεχωριστές και διαφοροποιημένες μορφές σφαγής. Τέτοια ήταν η περίπτωση, όποτε τα παιδιά αποτελούσαν μια διαφορετική και ξεχωριστή ομάδα. Στην επαρχία της Τραπεζούντας, για παράδειγμα, χιλιάδες παιδιά είχαν τη δυνατότητα να μείνουν πίσω, ενώ οι ενήλικες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τους τόπους τους οδηγούμενοι σε πορείες απέλασης. Στις ερήμους της Μεσοποταμίας, ειδικά στην περιοχή του Ντέιρ Ζορ, χιλιάδες αδυνατισμένα παιδιά, που είχαν επιζήσει στις πορείες απέλασης, όμοια με σκελετούς, αποτέλεσαν εξ ίσου στόχο ξεχωριστής κατηγορίας. Στο Erzincan [Erzindjan] στην επαρχία Ερζερούμ, εκατοντάδες εγκαταλελειμένων παιδιών αποτελούσαν ομοίως ένα συγκεκριμένο στόχο.\nΑυτό που ακολουθεί στη συνέχεια, είναι μια επισκόπηση των τριών κύριων μεθόδων θανάτωσης που χρησιμοποιήθηκαν, δηλαδή επιχειρήσεις πνιγμών, θυσίες στην πυρά και μαζικοί βιασμοί, μέσω των οποίων χιλιάδες παιδιά Αρμενίων γνώρισαν το δικό τους είδος γενοκτονίας κατά την περίοδο 1915-1916. Όπως διευκρινίζουν ο υποπρόξενος της Γερμανίας στην Τραπεζούντα και ένα διάταγμα της Τουρκικής κυβέρνησης, αγόρια και κορίτσια ηλικίας κάτω των 13 ετών θεωρήθηκαν ότι ανήκουν στην κατηγορία των παιδιών.\nΤραπεζούντα: Ένας πολυεπίπεδος μικρόκοσμος σφαγής παιδιών\nΟι επιχειρήσεις πνιγμών και κατά συρροήν βιασμών\nΜεγάλη πόλη και λιμάνι στη Μαύρη Θάλασσα και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, η Τραπεζούντα χρησίμευσε ως δοκιμή για τη Γενοκτονία των Αρμενίων. Σχεδόν κάθε μορφή και κάθε πτυχή αυτού του εγκλήματος σχεδιάστηκαν και υλοποιήθηκαν με επιτυχία εκεί. Τα στοιχεία που αναφέρονται παρακάτω είναι από μια επικείμενη μελέτη με το Πανεπιστήμιο του Τύπου του Cambridge (5). Όπως σημειώσαμε νωρίτερα, περίπου τρεις χιλιάδες παιδιά έμειναν ορφανά σε διαφορετικά κτίρια στην Τραπεζούντα. Κατά τη διάρκεια των ακροάσεων του τουρκικού στρατοδικείου, που πραγματοποιήθηκε την άνοιξη του 1919, είκοσι Τούρκοι, συμπεριλαμβανομένων ιατρών, αξιωματικών του στρατού, κυβερνητικών αξιωματούχων και επιχειρηματιών, κατέθεσαν ο καθένας ενόρκως προφορικώς και εγγράφως για τις μέθόδους που χρησιμοποιήθηκαν για τη διάθεση αυτών των παιδιών (6). Τούρκοι γιατροί, όπως ο Ziya Fouad, Επιθεωρητής Υπηρεσιών Υγείας, και ο γιατρό Adnan, διευθυντής των υπηρεσιών υγείας στην πόλη, δήλωσαν ενόρκως, βάσει στοιχείων, που συγκεντρώθηκαν από τις τοπικούς Τούρκους γιατρούς ότι ο γιατρός Ali Saib, διευθυντής της Δημόσιας Υγείας για την επαρχία της Τραπεζούντας, δηλητηρίαζε συστηματικά παιδιά Αρμενίων που είχαν οδηγηθεί στο νοσοκομείο '' Ερυθρά Ημισέληνος'' στην πόλη και είχε διατάξει να πνίξουν στη Μαύρη Θάλασσα όσα είχαν αρνηθεί να λάβουν «φάρμακό» του.\nΜια άλλη μέθοδος του Ali Saib, που εφαρμόστηκε σε ένα σπίτι γεμάτο από παιδιά των Αρμενίων, ήταν το «ατμόλουτρο». Μέσω της εγκατάστασης του συστήματος των στρατιωτικών φούρνων, τα παιδιά υποβλήθηκαν σε ασφυκτικά ζεστό ατμό και αμέσως πέθαναν. Ο Πατήρ Λοράν, ηγούμενος των Γάλλων Καπουτσίνων στην Τραπεζούντα, δήλωσε ενόρκως, με τη βοήθεια του διερμηνέα ότι είδε προσωπικά τα πτώματα των νεκρών δηλητηριασμένων παιδιών,να στοιβάζονται σε μεγάλα, βαθιά καλάθια στο πάτωμα του νοσοκομείου, όπως τα σφαγμένα ζώα και στη συνέχεια να ρίχνονται στην κοντινή θάλασσα.\nΑυτό το ίδιο νοσοκομείο ''Ερυθρά Ημισέληνος'' μετατράπηκε σε τόπο αναψυχής, όπου ο γενικός κυβερνήτης της επαρχίας, Cemal Azmi, έκλεισε δεκαπέντε νεαρές Αρμένιες (10η συνεδρίαση του Στατοδικείου, 12 Απριλίου 1919) για να εξυπηρετήσει τα συχνά σεξουαλικά του όργια.Το γεγονός αυτό, οδήγησε τον επιθεωρητή τελωνείων Nedim, να καταγγείλει τον κυβερνήτη (στην 16 ακρόαση του δικαστηρίου) και τον υπολοχαγό Hassan Maruf να αποκαλύψει μία ακόμη ανηλεή πράξη, ότι μετά τη διάπραξη των χειρότερων βιαιοπραγιών, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι που εμπλέκονται, σκότωσαν εν συνεχεία αυτά τα κορίτσια. Σε μια ξεχωριστή μελέτη ένας νεαρός Αρμένιος, ο οποίος ήταν φίλος με τον γιο του κυβερνήτη Azmi στο Βερολίνο, όπου είχε καταφύγει αμέσως μετά τον πόλεμο, για να ξεφύγει από τη δίωξη στην Τουρκία, δίνονται κι άλλα στοιχεία σχετικά με αυτό το επεισόδιο της δολοφονικής ακολασίας. Ο κυβερνήτης, που νόμιζε ότι ο νεαρός Αρμένιος ήταν Τούρκος, αφού είχε υιοθετηθεί, είχε τουρκικό όνομα, Μεχμέτ Αλί, και είχε τουρκική μουσουλμανική ταυτότητα,του διευκρίνισε τα εξής για τα νεαρά κορίτσια: "Ανάμεσα στα ομορφότερα μικρά Αρμενοκόριτσα, ηλικίας 10 έως 13 χρόνων, είχα επιλέξει αρκετές και τις πρόσφερα ως δώρο στον γιο μου, ο οποίος τότε ήταν δεκατεσάρων ετών. Τις άλλες τις πέταξα στη θάλασσα."\nΚατά τη διάρκεια των ακροάσεων, ο Nouri, ο επικεφαλής της αστυνομίας της Τραπεζούντας, παραδέχθηκε ότι μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη αρκετές νεαρές κοπέλες Αρμενίων ως δώρο από τον κυβερνήτη Azmi στους τοπικούς ηγέτες της Επιτροπής Ένωσης και Προόδου (ΕΕΠ) (9η συνεδρίαση, 10η Απριλίου 1919). Παρόμοιες σεξουαλικές ακολασίες αναφέρθηκαν σε σχέση με τις ενέργειες άλλων αξιωματούχων του κόμματος των Νεοτούρκων, όπως του επιτρόπου της UPC στην Τραπεζούντα, Yenibahceli Nail,ο οποίος, σύμφωνα με τον Πρόξενο των ΗΠΑ στην Τραπεζούντα, Oscar Σ Heizer " κατείχε μια δωδεκάδα από τα πιο όμορφα κορίτσια σε ένα σπίτι στο κέντρο της πόλης »(8). Ο Heinrich Bergfeld, ο Γερμανός πρόξενος στην Τραπεζούντα, δικηγόρος στο επάγγελμα και ένθερμους τουρκόφιλος, στην καταγγελία του για τις σφαγές στην Τραπεζούντα, εφιστά την προσοχή στους «πολλούς βιασμούς με θύματα νεαρά κορίτσια." Στην ετυμηγορία του, που εκδόθηκε στο τέλος όλων αυτών τον συνεδριάσεων στην Τραπεζούντα, το Δικαστήριο υπογραμμίζει το γεγονός των μαζικών βιασμών, τη βία κατά των αβοήθητων θυμάτων και ότι τα κορίτσια οδηγήθηκαν στο νοσοκομείο, δήθεν από ανθρωπιστική αποστολή.\nΚατά την 15η ακρόαση κτά σειρά της δίκης της Τραπεζούντας, ο Hüseyin, ένας έμπορος Τούρκος, εμφανίστηκε ως μάρτυρας και επιβεβαίωσε αυτή την διαδικασία πνιγμού. Στην ετυμηγορία του, το Δικαστήριο παραπέμπει σαφώς σε αυτές τις συλλογικές επιχειρήσεις πνιγμών, με στόχο κυρίως τα "αγόρια και κορίτσια» [zükur ve InAs çocuklarý] με τη βοήθεια της «εγκληματικής υποτροπής» [cerayimi mükerrere]. Στην ομιλία του αναφέρθηκε παραπάνω, ο βουλευτής Χαφίζ Μεχμέτ ανέφερε επίσης ότι ο κυβερνήτης της Τραπεζούντας Τζεμάλ Azmi, θα εφαρμοστεί η ίδια μέθοδος πνιγμό στην υπόλοιπη επαρχία. Η κατανομή αυτή με τη Γενική Κυβερνήτη επιβεβαιώθηκε από τη Γενική Μαχμούτ (Cürüksulu), η οποία, περίπου την ίδια ώρα, είπε σε ομιλία του ο Οθωμανός Γερουσία Τζεμάλ Azmi είχε επιτρεπόμενη μάζα διαδικασίες εξόντωσης για ολόκληρη την επαρχία.\nΈνα από τα πιο φρικιαστικά χαρακτηριστικά των δολοφονιών παιδιών στην επαρχία της Τραπεζούντας ήταν η μέθοδος του μαζικού πνιγμού χρησιμοποιώντας το ποτάμι της Τραπεζούντας, το Degirmendere, αλλά κυρίως τις ακτές του λιμανιού της πόλης στη Μαύρη Θάλασσα. Η πιο συγκινητική μαρτυρία γι αυτές τις επιχειρήσεις πνιγμών ,δόθηκε από τον Τούρκο δικηγόρο της Τραπεζούντας Hafýz Mehmed. Σε ομιλία του στη Βουλή των Αντιπροσώπων του Οθωμανικού Κοινοβουλίου στις 11 Δεκεμβρίου 1919, αποκάλυψε ότι ο ίδιος προσωπικά είδε μια μέρα, γυναίκες και παιδιά Αρμενίων, να φορτώνονται σε βάρκες στο λιμάνι της Ορντού της Τραπεζούντας και έπειτα να πνίγονται στα ανοικτά της θάλασσας.Δήλωσε περαιτέρω ότι οι ντόπιοι διαμαρτυρήθηκαν, λέγοντας: «Ο Θεός θα μας τιμωρήσει για αυτό που κάναμε! "\nΣε μία από τις μεγαλύτερες και πιο λεπτομερείς εκθέσεις τoy που απέστειλε στην Ουάσιγκτον, ο πρόξενος των ΗΠΑ στην Τραπεζούντα, Oscar Heizer, αναφέρει τα εξής:\n"[...] Ένας μεγάλος αριθμός φορτώματος... Οι βάρκες φορτώνονταν από ανθρώπους σε αλλεπάλληλες στιγμές, που είχε ως αποτέλεσμα, τα πτώματα των γυναικών και των παιδιών που ρίχνονταν στη θάλασσα, να ξεβράζονται στην αμμώδη ακτή, κάτω από τα τείχη του ιταλικού μοναστηριού στην Τραπεζούντα, και στη συνέχεια να θάβονται από Έλληνες στην ίδια παραλία όπου ανακαλύφθηκαν. »\nΑπό την πλευρά του, ο Gorrini, ο ιταλός γενικός Πρόξενος στην Τραπεζούντα, σε μια λεπτομερή αναφορά, εφιστά την προσοχή στο εξής γεγονός:\n«Τα παιδιά είχαν αρπαχθεί δια της βίας από τις οικογένειές τους... φορτόνωνονταν σε κάποιες από τις εκατοντάδες βάρκες, χωρίς να φορούν παρά ένα πουκάμισο, και στη συνέχεια τουμπάριζαν τη βάρκα και τα έπνιγαν στη Μαύρη Θάλασσα και τον ποταμό Degirmendere. Τέτοιες είναι οι ανεξίτηλες αναμνήσεις μου από την Τραπεζούντα, μνήμες που παραμένουν, ένα μήνα μετά , να βασανίζουν την ψυχή μου και να με κάνουν σχεδόν τρελό [...] "\nΟ Πρόξενος της Αυστρο-Ουγγαρίας, Ernst von Kwiatkowski και ο πρόξενος της Γερμανίας, Heinrich Bergfeld, σύμμαχοι την περίοδο του πολέμου με την Οθωμανική Τουρκία, διδάκτορεςτης Ιστορίας και του Δικαίου αντίστοιχα, αναφέρονταν, μέσω πολυάριθμων κρυπτογραφημένων τηλεγραφημάτων, τα οποία αποστέλλονταν στη Βιέννη και το Βερολίνο, σε αυτές τις «γυναίκες και παιδιά που φορτώνονται σε μικρές βάρκες, οδηγούνταν στην ανοικτή θάλασσα, και έπειτα πνίγονταν."\nΟ συνταγματάρχης Stange, Γερμανός υψηλότερης κατάταξης αξιωματικός, του οποίου το σύνταγμα των παράνομων τουρκικών στρατευμάτων για πρώτη φορά συγκεντρώθηκε στην Τραπεζούντα, επιβεβαίωσε προσωπικά τις επιχειρήσεις αυτές πνιγμών (auf Meer hinausgefahren und dann über Bord geworfen). Μετά την καταγγελία που έκανε σε απόρρητη έκθεσή του προς το γερμανικό Γενικό Επιτελείο, αυτές οι πράξεις "θηριώδους βαρβαρότηας" που διαπράχθηκαν από τον "υπόκοσμο" (Gesindel) στην Τραπεζούντα και από "εγκληματίες" απελευθερωμένους από τη φυλακή, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι όλες αυτές οι επιχειρήσεις είναι πράγματι μέρος ενός γενικότερου σχεδίου της συστηματικής σφαγής "σχεδιασμένο από παλιά" (9).\nΑπηχώντας εκ πρώτης όψεως τα αποδεικτικά στοιχεία που αντλίθηκαν από τις ακροάσεις του Στρατοδικείου μετά τον πόλεμο, η τουρκική εφημερίδα Hadisat τόνισε την τρισδιάστατη όψη των θηριωδιών που διαπράχθηκαν εναντίον των Αρμενοπαίδων της Τραπεζούντας: ομαδικοί βιασμοί, δηλητηρίασεις και πνιγμοί(10 ).\nΆλλες τοποθεσίες πνιγμών και ομαδικών βιασμών\nΟι επιχειρήσεις πνιγμών δεν περιορίστηκαν στις θάλασσες ή τα ποτάμια, αλλά επεκτάθηκαν και στις λίμνες. Η έκθεση του προξένου των ΗΠΑ στη Harput, Leslie A. Davis είναι απ' αυτήν την άποψη εύγλωττη. Σε μακρά ανάλυσή του για την γενοκτονία που έλαβε χώρα στην περιοχή δικαιοδοσίας του, την επαρχία Harput, ο ίδιος περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο τα ορφανοτροφεία, όπου είχαν συγκεντρωθεί παιδιά των Αρμενίων μετά την εκκαθάριση των οικογενειών τους, χρησίμευσαν ως στρατόπεδα διαμετακόμισης για την τελική εξόντωση μέσω πνιγμών. Στην ανάλυση αυτή αναφέρεται ότι ο πρόξενος Leslie A. Davis ζήτησε από τον γενικό Κυβερνήτη της επαρχίας Harput, Sabit, την άδεια για να ανοίξει ένα ορφανοτροφείο για τα "εκατοντάδες ορφανά που έφθαναν χωρίς σταματημό από άλλες περιοχές[...].» Με τον ισχυρισμό ότι η κυβέρνηση θα αναλάβει τη φροντίδα τους, ο διοικητής αρνήθηκε να δώσει άδεια. Λίγο μετά, αφού ο Πρόξενος έφυγε από το γραφείο του κυβερνήτη, αυτός διέταξε όλα τα παιδιά και όσες γυναίκες είχαν απομείνει, να φύγουν την επόμενη Τρίτη, δηλαδή, μέσα σε τρεις ημέρες. "Στη συνέχεια, τα παιδιά εξαφανίστηκαν και αναφέρθηκε ότι είχαν ριχχτεί σε μια λίμνη περίπου τριάντα χιλιόμετρα μακριά από Harput, όπου και επνίγηκαν.»\nΟ Πρόξενος Davis περιγράφει στη συνέχεια μια τρομακτική σκηνή σφαγείου γύρω από τη λίμνη Goeljuk, "που βρίσκεται περίπου πέντε ώρες» από το π'οστο του στηνHarput.\n«..Τέλος, ένας Τούρκος μου είπε με τον πιο εμπιστευτικό τρόπο ότι είδε χιλιάδες πτώματα γύρω από τη λίμνη Goeljuk και προσφέρθηκε να με οδηγήσει στον τόπο όπου βρίσκονταν.» Ο πρόξενος εκτιμά ότι «σε διάστημα είκοσι τεσσάρων ωρών βρήκαμε τα απομεινάρια τουλάχιστον δέκα χιλιάδων Αρμενίων, που σφαγιάστηκαν γύρω από τη λίμνη Goeljuk. Αυτό είναι, φυσικά, είναι κατά προσέγγιση [...] Αλλά είμαι σίγουρος ότι ήταν περισσότεροι, όχι λιγότεροι ...» Αφού κάνει περιγραφή για τις ανοιχτές πληγές που είχαν προκληθεί από τις ξιφολόγχες και τους πυροβολισμούς στα γυμνά στην πλειοψηφία τους κορμιά, στην κοιλιά ή στο στήθος, μερικές φορές και στο λαιμό, τα θύματα που μαρτυρούσαν « τα σημάδια βάρβαρου ακρωτηριασμού," ο Πρόξενος Davis δηλώνει: «Αυτό που συνέβη στις όχθες της πανέμορφης λίμνης Goeljuk κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1915 είναι σχεδόν αδιανόητο. Χιλιάδες και χιλιάδες Αρμένιοι, κυρίως γυναίκες και αθώα παιδιά και ανυπεράσπιστοι, σφαγιάστηκαν στις ακτές της και ακρωτηριάστηκαν με βάρβαρο τρόπο.»(11)\nΈνα άλλο κέντρο εξόντωσης μέσω πνιγμού, στον οποίο συμπεριλαμβάνονται ιδιαίτερα τα παιδιά, ήταν τα φαράγγια Kemakh στον Ευφράτη, περίπου 50 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Erzindjan [Erzincan] στην επαρχία Ερζουρούμ. Μεγάλο μέρος του αρμενικού πληθυσμού της επαρχίας αυτής, μεταξύ 20 και 25 000, ειδικά Erzincan, σφαγιάστηκε στο στενό φαράγγι με τη βοήθεια των ατάκτων, με άλλα λόγια, από εγκληματίες υπόδικους, που στρατολογήθηκαν στο 86ο σύνταγμα ιππικού της 29ης Διεύθυνσης του 9ου Σώματος του 3ης οθωμανικής στρατιάς, η έδρα της οποίας ήταν στο Ερζερούμ. Στηριζόμενος σε «μια προξενική έκθεση», ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία, Morgenthau, αναφέρει ότι, στα φαράγγια του Kemakh, «εκατοντάδες παιδιά σκοτώθηκαν με ξιφολόγχες από τους Τούρκους και ρίχθηκαν στον Ευφράτη [...] »(12)\nΈνας αριθμός Αρμενοπαίδων εξοντώθηκε μέσω μαζικών πνιγμών στο χαμηλότερο τμήμα του Ευφράτη,στη Μεσοποταμία, κυρίως στην περιοχή του Deir-es-Zor, που ισοδυναμεί με Άουσβιτς των Αρμενίων. Σύμφωνα με τη μαρτυρία Αρμενίου επιζώντος, ο αρχηγός της αστυνομίας του Deir-es-Zor, Mustafa Sidki, διάλεξε και μάζεψε στις 10 Αυγούστου του 1916 από τα πιο όμορφα κορίτσια σε μία φάλαγγα των απέλασης. Οδηγήθηκαν σε μια γέφυρα πάνω από τον Ευφράτη, όπου ο αρχηγός της αστυνομίας και των συνεργών του, τις βίασαν. Στη συνέχεια, τα θύματα τα πέταξαν στο ποτάμι για να πνιγούν. Ο ίδιος πάλι αρχηγός της αστυνομίας διέταξε «στις 24 Οκτωβρίου του 1916, περίπου 2000 Αρμενίων ορφανών να οδηγηθούν στις όχθες του Ευφράτη, δεμένα χειροπόδαρα. Στη συνέχεια πέταχτηκαν στο ποτάμι ανά δύο, προς προφανή ικανοποίηση του αρχηγού της αστυνομίας, ο οποίος πήρε ιδιαίτερη χαρά με το θέαμα του τραγικού πνιγμού »(13).\nΌπως έχουμε δει, σε σχέση με θηριωδίες που διαπράχθηκαν στην Τραπεζούντα, ο βιασμός σε όλες τις μορφές του, ήταν μία από τις πιο κοινές επιπτώσεις της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Όπως αναγνώρισε ο Τούρκος αντιστράτηγος Hasan Maruf στους Βρετανούς οι οποίοι τον είχαν αιχμαλωτίσει, «οι περιπτώσεις βιασμών γυναικών και κοριτσιών δημοσίως είναι πολυάριθμες. Έχουν συστηματικά δολοφονηθεί μετά από επίθεση.»(14) Όπως συνέβη στην Τραπεζούντα, χιλιάδες νεαρά κορίτσια μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη από όλη την Ανατολία, για πολλούς σκοπούς κυρίως σεξουαλικούς. Η Αυστριακή Madame Christie που ζούσε στην Ταρσό, κοντά Άδανα, αναφέρει στην εφημερίδα της ότι πολλά κορίτσια αρπάχτηκαν από τα σχολεία της πόλης και δόθηκαν στη διάθεση των αξιωματικών στις τοπικές στρατώνες. «Πάνω από εκατό από αυτά τα κορίτσια μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη με αυτοκίνητα.» "Ένας από αυτά, ηλικίας περίπου 15 χρονών, κατάφερε να ξεφύγει από την μοίρα των άλλων (15).\nΣτις ερήμους της Μεσοποταμίας, στο τρίγωνο που σχηματίζεται από τους ποταμούς Ευφράτη και Khabur και συνενώνονται στην περιοχή της Deir-es-Zor, ο βιασμός ήταν κανόνας. Σύμφωνα με επιζώντα, για παράδειγμα, ο δήμαρχος της Ras-ul-Ain, Hüseyin Bey, ένας Τσετσένος, καυχήθηκε ότι είχε ο ίδιος βιάσει περίπου επενήντα με ξήντα νέες Αρμένισσεςκαι πως οι δύο γιοί του τον μιμήθηκαν κατά βούληση (16).\nΆλλοι τόποι βιασμών μεγάλης κλίμακας, ήταν η χρήση και η κατάχρηση των αρμενικών εκκλησιών ως προσωρινών οίκων ανοχής.Οι νεαρές Αρμένισσες, αφού ομαδοποιήθηκαν τέθηκαν στη διάθεση των αξιωματικών και των Τούρκων στρατιωτών. Όπως αναφέρει ένας Ελβετός φαρμακοποιός στην πόλη Ούρφα, για παράδειγμα, «η μεγάλη αρμενική γρηγοριανή εκκλησία, ένας ιερός τόπος για τους Αρμενίους, μετατράπηκε σε οίκο ανοχής. Αξιωματικοί του στρατού, της χωροφυλακής, αστυνομικοί και Τούρκοι κατοίκοι της πόλης πήγαιναν εκεί για να επιλέξουν κορίτσια για την σεξουαλική τους ικανοποίηση .» (17)\nΈνα παρόμοιο επεισόδιο βεβήλωσης περιγράφεται από τον αρχηγό του τουρκικού Γενικού Επιτελείου, Nebil Bey. Περίπου 300 κορίτσια, όπως ακριβολογεί, « που ανήκαν στις καλύτερες οικογένειες του Μπιτλίς» συγκεντρώθηκαν στην αρμενική εκκλησία της πόλης, «για να εξυπηρετήσει το στρατό. Οι στρατιώτες και οι αξιωματικοί πήγαν στην εκκλησία, η οποία έγινε σύντομα εστία ασθενειών. Κάθε σύνταγμα που διέσχιζε την πόλη με πορεια προς το μέτωπο, άφηνε εκεί τα ίχνη του τόσο καλά, έτσι ώστε μετά από κάποιο χρονικό διάστημα όλα αυτά τα ατυχή κορίτσια να έχουν μολυνθεί.» Αποτέλεσμα ήταν, ο διοικητής του Μπιτλίς να αποφασίσει την τιμωρία αυτών των κοριτσιών, «γιατί εξάντλησαν τις ζωτικές δυνάμεις του οθωμανικού στρατού και μόλυναν τα παληκάρια της πατρίδας.» Μερικά από αυτά τα κορίτσια υποχρεώθηκαν να πιουν δηλητήριο και άλλα πυροβολήθηκαν επί τόπου. Ο αρχηγός Nebil Bey πρόσθεσε επίσης ότι όλο αυτό έγινε με εντολή του επικεφαλής διοικητή του 3ου Στρατού, στρατηγού Mahmud Kâmil (18). Η άδεια που χορηγήθηκε στον τουρκικό στρατό και στους πολίτες να βιάζουν όπως τους φαινόταν καλύτερο, είχε ως επακόλουθο κάθε νεαρό κορίτσι, να συμβάλει σε μεγάλο βαθμό στη θνησιμότητα, αποτέλεσμα της υπερβολικής εξάντλησης. Όπως επιβεβαιώνει υπάλληλος του τουρκικού δικαστηρίου στην Ούρφα, "το 95% των στρατιωτών σε μια ομάδα εκατό ατόμων [...] πέθανε από εξάντληση και ασθένεια που οφειλόταν στους υπερβολικούς βιασμούς» (19)\nΤο μέγεθος των ομοφυλοφιλικών βιασμών\nΗ κυρίαρχη σεξουαλική άδεια κατά τη διάρκεια της Αρμενικής Γενοκτονίας δεν περιορίστηκε στο βιασμό των νεαρών κοριτσιών. Ένας Ελβετός χημικός,που παρέμεινε στην Urfa κατά τη διάρκεια του πολέμου, και ο οποίος ταξίδευε συχνά στην περιοχή, επιβεβαιώνει ότι η εκτεταμένη ομοφυλοφιλική βία διαπράχθηκε σε συνδυασμό με τις γενοκτονικές σφαγές ακόμη και μέσα σε τουρκικές οικογένειες, οι οποίες είχαν υιοθετήσει παιδιά Αρμενίων. Αναφέρει ακριβώς:\n« Οι Τούρκοι αξιωματικοί ιδίως, επιδίδονταν σε αδιανόητες και ανείπωτες εναλλαγές σεξουαλικών πράξεων στα παιδιά, αλλά δεν μπορεί κανείς να φανταστεί την έκταση των σεξουαλικών εγκλημάτων παρα φύσιν που προκάλεσαν σε εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, Αρμενίων αγοριών.Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα αφότου είχαν σταματήσει οι σφαγές, οι βιασμοί νεαρών κοριτσιών και άλλες μορφές σεξουαλικής βίας, ιδιαίτερα στα αγόρια, συνεχίστηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα »(20)\nΟι επόμενες δύο αφηγήσεις του Ελβετού φαρμακοποιού απεικονίζουν τις πρακτικές βιασμού,που αναφέραμε πιο πάνω. Ένα αγόρι Αρμενίων, το οποίο είχε υιοθετηθεί από τουρκική οικογένεια στο Mezreh,στην επαρχία της Harput,σημερινή Elaziğ, καταθέτει εγγράφως τους βιασμούς που διαπράττονταν τακτικά από έναν Τούρκο,εν πλήρη γνώσει της συζύγου του στο σπίτι τους . Ένα άλλο παράδειγμα σχετίζεται με έναν χότζα, δάσκαλο μουσουλμανικού σχολείου, ο οποίος επιδιδόταν σε απόπειρες βιασμού (21).\nΗ άλλη πρακτική αφορά το βιασμό πριν από τη δολοφονία. Στην επαρχία της Άγκυρας, κοντά στο χωριό του Bash-Ayash , δύο δολοφόνοι βιαστές, ο ποινικός Deli Hasan και ο χωροφύλακας Ibrahim, βίασαν δώδεκα αγόρια, ηλικίας 12 έως 14 χρόνων, τα οποία στη συνέχεια σκότωσαν. Όσα δεν πέθαναν επί τόπου, βασανίστηκαν μέχρι θανάτου, ενώ φώναζαν: «Μαμά! Μαμά! "(22)\nΤέλος, να αναφέρουμε ένα άλλο παράδειγμα μαζικής δηλητηρίασης παιδιών, που περιγράφεται παραπάνω σε σχέση με την περίπτωση της Τραπεζούντας. Ένας επιζών από την περιοχή Giresun αναφέρεει πως στην Aghn , περίπου 500 και πλέον ορφανά Αρμενίωνσε σε όλη την επαρχία είχαν δηλητηριαστεί με τη συγκατάθεση του φαρμακοποιού και του ιατρού της περιοχής. Όσον αφορά την εκτέλεση της διαδικασίας του θανάτου, ο Τούρκος γιατρός θα έλεγε: «Οι Αρμένιοι δεν έχουν νεκροταφεία! Είναι ο Ευφράτης που είναι δικό τους! "[Ermenilerin topragý yoktur Onlarýn mesarý Yepraddýr] (23).\nΗ εξολόθρευση των παιδιών\nΗ κόλαση των μαζικών θυσιών στην πυρά\nΟι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής και οι διοργανωτές της γενοκτονίας των Αρμενίων καθορίστηκαν από το να είναι όσο το δυνατόν πιο ριζοσπαστικοί στο πρόγραμμα συστηματικής εξόντωσής τους. Γι αυτούς ήταν δυσάρεστη έκπληξη το να ανακαλύψουν πόσο αναποτελεσματικές υπήρξαν οι τμηματικές σφαγές της εποχής του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίντ Β', κατά τη διάρκεια των ετών 1894-1896, και καθώς οι Αρμένιοι,δεν είχαν υποστεί μόνιμο πλήγμα, ορθοπόδισαν στην περιοχή σε δύο δεκαετίες ως βιώσιμη και ενεργή κοινότητα. Για να αποφευχθεί ένα παρόμοιο λάθος και να συντελεστεί η προβλεπόμενη γενοκτονία με τον πλέον βέλτιστο όσο και δυνατό τρόπο από την άποψη των αποτελεσμάτων, φαντάστηκαν ένα δραστικό μηχανισμό: Την απελευθέρωση των χιλιάδων εγκληματιών που κρατούνταν στις φυλακές της αυτοκρατορίας. Αυτοί έπρεπε να είναι όσο το δυνατόν πιο διεστραμμένοι, έτσι ώστε να μην υποκύψουν σε περιστασιακά αισθήματα συμπόνιας για τους ηλικιωμένους, τις γυναίκες και τα παιδιά, και να σκοτώνουν αδιακρίτως και χωρίς έλεος. Ενώθηκαν με χιλιάδες Κούρδους και μετανάστες, που απελάθηκαν από τον Καύκασο, ειδικά Τσετσένοι από την περιοχή και από την Βαλκανική Χερσόνησο. Όλες αυτές οι ομάδες έτρεφαν μίσος για τους Αρμενίους, κατά των οποίων προέβαλαν την αντιχριστιανική εχθρότητά τους, κληρονομημένη από τη σύγκρουσή τους με την χριστιανική Ρωσία ή τις χριστιανικές εθνότητες της Βαλκανικής χερσονήσου, απ' 'οπου είχαν εκδιωχθεί ή είχαν επιλέξει να εγκαταλείψουν. Η απληστία τους και το δόλωμα του κέρδους, ωστόσο, δεν ήταν λιγότερο άγρια, από την διακαή επιθυμία τους της λαγνείας και της αχαλίνωτης σεξουαλικότητας.\nΜέσω της μαζικής θυσίας των Αρμενίων ορφανών εκφραζόταν κυρίως ένας διαβολικός σαδισμός. Έχοντας εξαφανίσει το υπόλοιπο του αρμενικού πληθυσμού, τα λείψανα αυτά αποτελούσαν ενόχληση στους δράστες. Για διάφορους λόγους, θεωρήθηκε πιο οικονομικό να βάλει ένα τέλος στη μιζέρια τους καίγοντάς τα μαζικά. Σε τέσσερις επαρχίες, Ντιγιαρμπακίρ,Χαρπούτ , Μπιτλίς και Χαλέπι, η μέθοδος αυτή εφαρμόστηκε με απαράμιλλη σκληρότητα. Στο Ντιγιαρμπακίρ, για παράδειγμα, ο γιατρός Reshid, ένας ντόπιος Κιρκάσιος του Καυκάσου, και γενικός κυβερνήτης της επαρχίας« πήρε 800 παιδιά και τα κλείδωσε σε ένα κτίριο στο οποίο έβαλαν φωτιά » (24). Το γεγονός ότι τέτοιες φρικαλεότητες δεν περιορίζονταν στο να καίγονται ζωντανά τα θύματα, αποδεικνύεται από το παρακάτω απόσπασμα από το ημερολόγιο ενός Γάλλου καθολικού ιεραπόστολου, ο οποίος ήταν παρών κατά τη διάρκεια των δολοφονιών, δηλαδή από τον Ιούνιο ως το Δεκέμβριο του 1915:\n"Σε αυτή την επαρχία, ήταν σύνηθες να θάβουν ζωντανά εκατοντάδες παιδιά ηλικίας 7 έως 13 ετών, σε μεγάλους λάκκους και ταυτόχρονα. Μετά το πέρασμα αρκετών ημερών, μπορούσαμε να δούμε τους κυματισμούς του εδάφους που αντανακλούσαν την αγωνία αυτών των ψυχών, να κινούνται από τα έγκατα της εκατόμβης τους. "(25)\nΈνα άλλο παράδειγμα, σύμφωνα με τη διήγηση ενός αυτόπτη μάρτυρα στην Furuncular, περιοχή της επαρχίας Malatya στην Χαρπουτ, χωροφύλακες έκαψαν ζωντανά σε ένα μεγάλο λάκκο, που είχαν ετοιμάσει εκ των προτέρων, μια εκατοντάδα Αρμενοπαίδων, ηλικίας 3 έως 4 ετών. Προαισθανόμενα τον επικείμενο θάνατό τους, τα θύματα άρχισαν να κλαίνε υστερικά και απελπισμένα ενώ τα πετούσαν μέσα στο λάκκο, που βρίσκεται σε ένα μέρος που ονομαζόταν κατά θλιβερή ειρωνεία, η «Παιδικός Κήπος» (ocuklar-Bahçesi).\nΗ θηριωδία αυτή, ωστόσο, επιτεύχθηκε μέσα σε λίγα λεπτά μόνο(26). Στην επαρχία της Harput, ο νομάρχης Kadri « έκαψε ζωντανά 800 παιδιά από την Palou" τοποθεσία στην επαρχία του Ντιγιαρμπακίρ (27)\nΑυτή η μέθοδος του θανάτου διά της πυράς δεν περιορίστηκε ψστόσο μόνο στα παιδιά. Όπως μαρτυρεί ένας Εβραίος αυτόπτης μάρτυρας, εφαρμόστηκε κατά τον ίδιο εποχή και στην ίδια περιοχή της Deir-es-Zor σε πλήθη άλλων Αρμενίων, ως επί το πλείστον σε γυναίκες.Ο μάρτυρας αυτός, ο Eitan Belkind, ήταν αξιωματικός του τουρκικού στρατού και είχε διοριστεί στο προσωπικό της τέταρτης οθωμανικής στρατιάς, η δικαιοδοσία της οποίας περιελάμβανε το Χαλέπι, τις ερήμους της Μεσοποταμίας και ειδικότερα της Deir-es-Zor και υπηρετούσε κοντά στον ποταμό Khabur που διασχίζει τις περιοχές Suvar και Shedadiye.\n« Μετά από ένα ταξίδι τριών ημερών, έφτασα στην καρδιά της Μεσοποταμίας, όπου είδα μια φρικτή τραγωδία [...]. Οι κιρκάσιοι στρατιώτες διέταξαν τους Αρμένιους να μαζέψουν λευκάγκαθα και τριβόλια, και στη συνέχεια να τα κάνουν στοίβα, ώστε να σχηματίσουν μια ψηλή πυραμίδα [...]. Στη συνέχεια, έδεσαν από τους καρπούς όλοι τους Αρμενίους που ήταν εκεί, περίπου 5.000 ψυχές, τους συγκεντρώθηκαν σε έναν κύκλο γύρω από το σωρό των ξερόχορτων και των αγκαθιών, στα οποία έβαλαν φωτιά, δημιουργώντας μια φλόγα που έφτασε ως τον ουρανό ανάμεσα στα ουρλιαχτά εκείνων των άτυχων, που κάηκαν ζωντανοί από τις φλόγες [...]. Δύο ημέρες αργότερα, ήρθα σε αυτό το μέρος και βρήκα τα απανθρακωμένα πτώματα των χιλιάδων ανθρώπινων υπάρξεων.»(29)\nΈνας υψηλόβαθμος Γερμανός αξιωματικός, ο συνταγματάρχης Ludwig Schraudenbach, που διοικούσε τη 14η οθωμανική Μεραρχία η οποία επιχειρούσε κυρίως στη Μεσοποταμία, αφηγείται στα απομνημονεύματά του μια άλλη μέθοδο θυσίας.Συγκεκριμένα αναφέρει: «Παιδιά τοποθετήθηκαν ανάμεσα ξύλινες σανίδες, στις οποίες τα είχαν δέσει, και στη συνέχεια τα έκαψαν ζωντανά.»(30)\nΌμως στην επαρχία Μπιτλίς πραγματοποιήθηκαν οι πλέον αποτελεσματικές επιχειρήσεις θυσίας παιδιών. Η μαζική συμμετοχή ορισμένων κουρδικών φυλετικών ομάδων σε αυτές τις πράξεις, προκάλεσε πανωλεθρία στον πληθυσμό των θυμάτων. Αυτή η εξόντωση ξεκίνησε από τον γενικό Κυβερνήτη της επαρχίας, τον Mustafa Abdulhalik (Renda), ο οποίος τύγχανε να είναι κουνιάδος του υπουργού Εσωτερικών, του μελλοντικού Μεγάλου Βεζύρη Μεχμέτ Ταλάτ Πασά, του πρωταρχικού αρχιτέκτονα της γενοκτονίας των Αρμενίων. Ο Αρμένιος καθολικός επίσκοπος μαρτυρεί:\n«Αφού συγκέντρωσαν περίπου χίλια μικρά παιδιά, ο γενικός διοικητής Mustafa Abdulhalik τα οδήγησε σε ένα μέρος που ονομάζεται Tashod, όπου τα έκαψε ζωντανά παρουσία επισήμων και πλήθους Τούρκων, ουρλιάζοντας τις λέξεις,« Είναι απαραίτητο να διαγράψεις μια για πάντα το όνομα Αρμένιος σε αυτές τις επαρχίες, για την ασφάλεια της Τουρκίας! Κατόπιν, τα λείψανά τους, και όσοι ήταν ακόμα ζωντανοί, πετάχτηκαν σε ειδικά σχεδιασμένους λάκους. Τα βογγητά από αυτούς που δεν είχαν καεί εντελώς ακούγονταν για μέρες. »(31)\nΔύο Ευρωπαίοι αυτόπτες μάρτυρες αφηγούνται επίσης αυτές τις ωμότητες με θυσία στην πυρά. Η Σουηδή ιεραπόστολος Alma Johansson, επικεφαλής του γερμανικού ορφανοτροφείου στο Μους, δήλωσε ότι τα ορφανά και το προσωπικό του ορφανοτροφείου,«κάηκαν ζωντανά» [lebendig verbrannt]. «Ακούγοντας τις κραυγές των ανθρώπων και των παιδιών που καίγονταν ζωντανοί στα σπίτια τους, ράγιζε η καρδιά μας. Οι στρατιώτες έπαιρναν ιδιαίτερη χαρά να τους ακούν [...] »(32).\nΟ Γερμανός γιατρός Η. Stoffels, μέλος του περσικού εκστρατευτικού σώματος, ανέφερε στον πρόξενο της Αυστρίας στην Τραπεζούντα ότι στο δρόμο του στη Μοσούλη, στην Μους (και στη Σιίρτ, που βρίσκεται στην ίδια επαρχία), «ανακάλυψε σε ένα μεγάλο αριθμό περιοχών που κατοικούνταν απο τους αρχαίους χρόνους από Αρμενίους, μέσα σε εκκλησίες και σπίτια, τα απανθρακωμένα πτώματα γυναικών και παιδιώ » [verkohlte verweste Frauen- und und Kinderleichen] (33).\nΘα πρέπει επίσης να αναφέρουμε εδώ τη μαρτυρία ενός Βενεζουαλέζου ανώτατου αξιωματικού που προσέφερε εθελοντικά τις υπηρεσίες του στον οθωμανικό τουρκικό στρατό κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και είχε υπηρετήσει στις περιοχές του Μπιτλίς, Βαν και Μους ως Γενικός Επιθεωρητής των τουρκικών δυνάμεων στην Αρμενία. Ο ίδιος αναφέρει στα απομνημονεύματά του ότι στο Μους "οι γυναίκες και τα παιδιά οδηγήθηκαν και κάηκαν ζωντανοί [...]» (34).\nΆλλη μαρτυρία αυτόπτη μάρτυρα, που μπορεί να είναι η πιο καθοριστική για την πραγματική εξόντωση των Αρμενοπαίδων στη Μους, προέρχεται από έναν διοικητή του τουρκικού στρατού, τον διοικτητή Mehmed Vehib. Μετά την εκτέλεση του μεγαλύτερου μέρους της Αρμενικής Γενοκτονίας, διορίστηκε διοικητής της 3ης στρατιάς, τον Φεβρουάριο του 1916. Παρ' ότι ήταν τολμηρός αξιωματικός, ήταν τρομαγμένος όταν συνειδητοποίησε πως εξ αιτίας του, ένα ολόκληρο έθνος είχε σχεδόν εξαφανιστεί από αυτή τη γη. Μια τοπική σφαγή Αρμενίων στρατιωτών, που είχαν υποχρεωθεί να δουλεύουν σε τάγματα καταναγκαστικής εργασίας, τον ώθησε στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του, να διεξάγει μια έρευνα, να ορίσει στρατοδικείο και να εκτελέσει δύο γενοκτόνους. Στη λεπτομερή του έκθεση μετά τον πόλεμο, που είχε ετοιμάσει κατόπιν αιτήματος του τουρκικού Στρατοδικείου, δίνει μια γενική εικόνα της φύσης της γενοκτονίας, που έλαβε χώρα στις περιοχές των έξι ανατολικών επαρχίών, που υπόκειντο στην δικαιοδοσία της 3ης Στρατιάς. Στην έκθεση αυτή, ο Vehib μαρτυρεί αυτά που ο ίδιος είδε κατά τη διάρκεια περιοδείας ελέγχου:\n«Οι γυναίκες και τα παιδιά των Αρμενίων κάηκαν ζωντανοί στο χωριό Tchurig, που βρίσκεται 5 χλμ βόρεια από το Μους. » Ανακάλυψε τα απανθρακωμένα λείψανα των θυμάτων και είπε αγανακτισμένος: «Είναι δύσκολο να βρει κανείς στο Ισλάμ κάτι παρόμοιο, με μια τέτοια θηριωδία και με τέτοια βαρβαρότητα.» [Tarihi Islamda Misli örülmemis Zulum ve bir vahset] (35).\nΜια άλλη τουρκική στρατιωτική πηγή, από τις πλέον αξιόπιστες, επιβεβαιώνει ανοιχτά και απερίφραστα τη ριζική εξαφάνιση, στην οποία οι Αρμένιοι της περιοχής Moush και 98 άλλων αρμενικών χωριώντου κάμπου της Μους υποβλήθηκαν, με το αμφίβολο άλλοθι ότι, δηλαδή, «ένοπλες ομάδες Αρμενίων επιτέθηκαν σε Τούρκους στρατιώτες και στα τουρκικά χωριά.» Η ίδια πηγή αποκαλύπτει επίσης τις επιχειρήσεις θυσίας στην πυρά σε μεγάλη κλίμακα, που πραγματοποιήθηκαν από τον Küçük Kazym, ο οποίος, σύμφωνα με την τουρκική πηγή, «έκαψε όλη την πεδιάδα της Μους και εκμηδένισε τους Αρμένιους» (36).\nΤα στοιχεία που διευκόλυναν τις θηριωδίες με στόχο τα παιδιά\nTο επίπεδο επιτυχίας της γενοκτονίας στηρίχθηκε στο επίπεδο της αναλγησίας, που αγγίζει τα όρια της διαστροφής, με την οποία το έγκλημα σχεδιάστηκε, οργανώθηκε, επιτηρήθηκε και εφαρμόστηκε.Ωστόσο, πιο συχνά από ό, τι νομίζουμε, είναι στο επίπεδο της εφαρμογής όπου η επιτυχία αξιολογείται και αποφασίζεται. Όπως έχουμε δει, πολλοί από τους δράστες της Γενοκτονίας των Αρμενίων είχαν υψηλό κίνητρο από τη συμμετοχή τους. Απογοήτευση, επιθετικότητα εκτοπισμένων, μίσος, απληστία και, σε σημαντικό βαθμό,πολιτιστικό επίπεδο σε μια αρχέγονη βία, αποτελούσαν ένα σύνολο παραγόντων που συνέκλιναν σε μια αταβιστική παρόρμηση για γενοκτονία.\nΜια γρήγορη επισκόπηση του τρόπου λειτουργίας του διοικητή (mutassarif) Salih Zeki, της Deir-es-Zor και κινητήριου μοχλού της δεύτερης φάσης της Γενοκτονίας των Αρμενίων στις ερήμους της Μεσοποταμίας, κατά την διάρκεια του θέρους του 1916, δίνει μερικές προεπισκοπήσεις για το είδος των κινήτρων. Σε αρκετές περιπτώσεις επέπληξε τους Τσετσενους για τις αδυναμίες τους από την άποψη της σκληρότητας και της διαστροφής.\nΣτη Deir-es-Zor, για παράδειγμα, συγκέντρωσε τους Τσετσένους εκτελεστές του και τους έδωσε εντολή να μην επηρεαστούν από οίκτο ή να παρασυρθούν από τη διαφθορά, βοηθώντας έτσι κάποιους Αρμενίους να ξεφύγουν από τη μοίρα τους.Έπειτα έσπευσε ιππεύοντας σε μια κοντινή σκηνή, άρπαξε ένα αρμενοπαίδι δύο ετών, το έφερε στους Τσετσένους και είπε:\n«Ακόμα και αυτό το αθώο - αν είναι δυνατόν να θεωρηθεί αθώος Αρμένιος απόγονος, γιατί αυτοί οι πόρνης γιοι δεν είναι πλέον αθώοι- θα πρέπει να θανατωθεί, όπως και όλα τα άλλα της ηλικίας του, χωρίς έλεος! Θα έρθει μια μέρα, που θα εξεγερθούν, θα κυνηγήσουν τους υπεύθυνους των σφαγών των Αρμενίων και θα εκδικηθούν! »\nΣτη συνέχεια,στριφογύρισε το παιδί αρκετές φορές στον αέρα και το χτύπησε βίαια στο έδαφος.Μια άλλη φορά πάλι επέπληξε αυστηρά τους Τσετσένους και Άραβες βοηθούς απαγορεύοντάς τους να χαλαρώσουν τις προσπάθειές τους και να επιτρέψουν σε κάποιον Αρμένιο να δραπετεύσει:\n«Τί ανάγκη έχετε από φιλοδωρήματα; Αν είναι τα χρήματα που θέλετε, τότε σκοτώστε τους πρώτα και, στη συνέχεια, θα έχετε όλα τα χρήματά τους και τις περιουσίες τους! Σκοτώστε τους πρώτα και στη συνέχεια ό,τι έχουν στην κυριότητά τους! [...] Θα παρέχετε υπηρεσία στην αυτοκρατορία! Η δουλειά σας, λοιπόν, είναι νόμιμη! Έχετε εκπληρώσει την αποστολή σας, αλλά να ξέρετε ότι, αν ένα από αυτούς τους γιους σκύλας, ακόμη και ένα μικρό αγόρι παραμένει ζωντανό, αυτός θα πάρει εκδίκηση μίας ημέρα!» (37)\nΟ Salih Zeki στηρίχθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου σε τσετσενικές φυλές που ζούσαν κυρίως στη Sefa, νοτιοανατολικά της Ras-ul-Ain και είχαν αρχικά μεταναστεύσει από τον Καύκασο. Οι επικεφαλής των τοπικών κυβερνήσεων στην Ras-ul-Ain, Suvar, και Shedadiye Hassiche ήταν οι άμεσοι συνεργοί του. Επιπλέον, συνεπέλεξε τον εκπρόσωπο της περιφέρειας Deir-es-Zor, τον κυβερνήτης της Aneh τους διοικητές Salahaddin και Ali Bey, τον συνταγματάρχη Ιππικού, Hasan Tevfik, τον υπολοχαγό Ιππικού Tevfik τον διοικητή Μουσταφά, της φρουράς στην Deir-es-Zor, τον Bedri, επικεφαλής της αστυνομίας του Aneh, τον επιθεωρητή της αστυνομίας Balsidi καθώς και μια ντουζίνα αστυνομικών (38).\nΑυτή η υποκουλτούρα, η αποτελούμενη από αρχέγονη βαρβαρότητα, πρωταγωνίστησε πλήρως σε αρκετές περιπτώσεις οι οποίες καταγράφηκαν από ξένους αυτόπτες μάρτυρες και επιζώντες Αρμενίους. Ένας Γερμανός χρονογράφος αναφέρει πώς οι χωροφύλακες ξερίζωναν τον εγκέφαλο των παιδιών, που ξέμεναν στο τέλος της ατελείωτης ουράς των εκτοπιζομένων αφού πρώτα συνέτριβαν τα κρανία τους. (39). Θα πρέπει επίσης να αναφέρουμε τρία άλλα παραδείγματα δολοφονιών στο φαράγγι Kemakh, με την διαβόητη απαίσια φήμη, κοντά στο Erzincan, που μαρτυρούν δύο Αρμένιοι επιζώντες:\n25 Μαΐου 1915\n«Στην γειτονική πεδιάδα κοντά στο πέρασμα, Kemakh όπου είχαμε στρατοπεδεύσει, οι χωροφύλακες μπήκαν σε μια κοντινή σκηνή και, επιθυμώντας να αρπάξουν ένα πολύ όμορφο κορίτσι, την Armine, έσφαξαν τον πατέρα της, τον αδελφό της και τα δύο μικρά ανήψια.Η Armine οδηγήθηκε κάπου μακριά και δεν επέστρεψε ποτέ.»\n26 Μαΐου 1915\n«Στο ίδιο μέρος, μέρα μεσημέρι δύο χωροφύλακες σκότωσαν με ξιφολόγχες τον Aram Kasbarian και πήραν την όμορφη γυναίκα του. Ο γιος του, ηλικίας έξι ετών, ο οποίος έκλαιγε και ούρλιαζε δίπλα στο καταματωμένο σώμα του πατέρα του, αρπάχτηκε από τους χωροφύλακες και, αφού του βύθισαν με βία ένα μεγάλο ξύλινο ραβδί μέσα στο ορθό του, το σήκωσαν και το γύρισαν προς το πλήθος ουρλιάζοντα; «Εδώ είναι σημαία σας!»\n«Στο ίδιο μέρος, πολλοί χωροφύλακες απέσπασαν βιαίως από τα χέρια της μητέρας του, τον μικρό Mersop, ηλικίας πέντε ετών, και τον κάρφωσαν σε ένα ξύλινο πλαίσιο στα μάτια, τα χέρια και τα πόδια. Στη συνέχεια έφεραν το καρφωμένο παιδί στη μέση του πλήθους κραυγάζοντας: «Αυτό είναι ο Χριστός σας και ο Σταυρός του! Ας έρθει να σας σώσει!»\nΗ Mabel Evelyn Elliott, Αμερικανή γιατρός εργαζόμενη στην Κωνσταντινούπολη, κατά τη διάρκεια της εκεχειρίας, ως ιατρικός διευθυντής του Near East Relief [Ανακούφιση στην Εγγύς Ανατολή] και εκπρόσωπος των νοσοκομείων των ΗΠΑ για τις γυναίκες, αναφέρει στο βιβλίο της ''Απομνημονεύματά μελετών'', μελέτες περιπτώσεων που πραγματοποίησε στο Καταφύγιο για κορίτσια Αρμενίων στο Σκούταρι (Üsküdar), μια πόλη στην ασιατική πλευρά της Κωνσταντινούπολης, όπου η Florence Nightingale έθεσε τα θεμέλια του Ερυθρού Σταυρού και την παράδοση του σύγχρονου ιατρείου. Οι περιπτώσεις αυτές αφορούσαν περίπου 150 επιζήσασες, θύματα της Γενοκτονίας των Αρμενίων, που παρουσιάζονται ως «μικρά παιδιά-κορίτσια» από την Dr. Elliott:\n« Θα πρέπει να σας τα παρουσιάσω, όπως ακριβώς τα θυμάμαι, καθώς περνούσαν το ένα μετά το άλλο, από το ιατρείο μου.Ήταν συμπαθητικά κορίτσια, με βουρτσισμένα μαλλιά και καθαρά νύχια σε λαμπερά χέρια, που μιλούσαν χαμηλόφωνα και φορούσαν με ένα ενστικτώδες γούστο τα δανεικά ρούχα τους. Κανένα από αυτά δεν είχε μιλήσει σε κανέναν για τις εμπειρίες τους κατά τη διάρκεια του πολέμου. Για πρώτη φορά, η απροθυμία τους κλονίστηκε κατ 'ανάγκη, από ερωτήσεις επαγγελματικής τάξης και, όταν άρχισαν να μιλούν, ήταν σαν να μην μπορούσαν να σταματήσουν. Διηγούνταν όλη την ιστορία τους.\nΑυτό που έμαθα ήταν πραγματικά απίστευτο. Ένας γιατρός βλέπει βαθύτερα στην άβυσσο της ανθρώπινης κοινωνίας από οποιονδήποτε άλλον, εκτός από έναν ιερέα, αλλά ήξερα ότι η Αμερική ... Εξίσου απίστευτο, το γεγονός ότι αυτά τα κορίτσια είχαν δει και είχαν υπομείνει (αυτές τις φρικαλεότητες) και επέζησαν, και κάθονταν εκεί απέναντί μου, για να μιλήσουν για όλα αυτά. Οι διηγήσεις τους δεν διέφεραν και πολύ. Η διαφορά εστιαζόταν στην ιδιοσυγκρασία τους. που αποκαλυπτόταν κι αυτή. Μερικα κορίτσια κάθονταν ήρεμα, με τα χέρια διπλωμένα, μιλούσαν ασταμάτητα με χαμηλή φωνή, χλωμιάζοντας ολοένα και περισσότερο, μέχρι που το αίμα έσβηνε από τα χείλη τους. Άλλα κινούνταν χάνοντας λίγο λίγο κάθε έλεγχο και κατέληγαν να φωνάζουν και να ξεσπούν σε λυγμούς.\nΉταν καλύτερο γι αυτές να εξωτερικεύσουν όλη αυτήν την πικρία που τόσον καιρό κρυβόταν πίσω από τη σιωπή τους. Δεν τις σταματούσα.Έμενα καθισμένη σ'αυτό το μικρό άσπρο δωμάτιο και τις άκουγα ... Εμφανίστηκε, λοιπόν, ένα άλλο κορίτσι, η ιστορία του οποίου δεν στερείτο μιας απίστευτης απιθανότητας. Τα βλέφαρα κλειστά..ήταν ένα κορίτσι, το πιο όμορφο, που έχω δει ποτέ σε ένα λαό, που φημίζεται για την ομορφιά των γυναικών του. Τα χαρακτηριστικά του έμοιαζαν με εκείνα που έχουν διατηρήσει τα εργαλεία των μεγάλων καλλιτεχνών της αρχαιότητας. Το δέρμα του ήταν σαν αυτό ενός παιδιού και το σώμα του ήταν όλο αρμονικές γραμμές. Αλλά όταν άνοιγε τα μάτια της, ήταν δύσκολο να την κοιτάξεις. Ένας από τους βολβούς των ματιών της κρεμόταν έξω από την κόγχη με έναν τρόπο τόσο αλλόκοτο, που έμοιαζε με βάτραχο ... Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Είχα μεγαλώσει συνηθισμένη να ακούω για φρίκες όσο ποτέ άλλοτε, αλλά αυτό εδώ ήταν αδιανόητο. Αφού ένα μαχαίρι ή ένα πυρωμένο σίδερο θα εξυπηρετούσε το σκοπό αυτό, τότε γιατί να προστρέξεις σε μια χειρουργική επέμβαση τόσο λεπτή; Αυτή είναι μια ερώτηση, που δεν μπορώ να απαντήσω, ένα ερώτημα του οποίου η απάντηση είναι τόσο ριζωμένη στον τουρκικό χαρακτήρα, που μόνο ένας Τούρκος θα μπορούσε να απαντήσει. Διότι, όταν εξέτασα αυτό το μάτι, αναγνώρισα χωρίς καμία αμφιβολία πως η ιστορία της ήταν αληθινή. Οι μικροσκοπικές ουλές ήταν εκεί, ανάμεσα στους αδύναμους μύες του ματιού της. Κάποιος εκπαιδευμένος και επιδέξιος χειρουργός είχε χρησιμοποιήσει την τέχνη του στο χειρουργικό τραπέζι, για να κάνει αυτό το άσχημο και φρικιαστικό έργο. Το έκανε αυτό, ενώ εκατοντάδες Τούρκοι στρατιώτες τραυματσμένοι στη μάχη για τη χώρα τους, πέθαιναν λόγω έλλειψης χειρουργικής βοήθειας. »(41)\nΜια τέτοια εκδήλωση προαιώνιου συμπυκνωμένου μίσους,που μετατράπηκε σε επαγγελματικό σαδισμό δεν μπορεί να διαχωριστεί από ένα κοινωνικό σύστημα στο οποίο το μίσος συντηρήθηκε, τροφοδοτήθηκε και επιπλέον ανταμείφθηκε. Πρόσθετα στοιχεία που συλλέχθηκαν από το γιατρό Elliott και των σχετικών παρατηρήσεών του, πιστοποιούν το γεγονός αυτό, διαφωτίζοντας παράλληλα την διαβολική και αποτρόπαια στόχευση των παιδιών, ως μέρος μιας οργανωμένης γενοκτονίας.Τέλος, ας αναφερθούμε σε μια έκθεση προς το Στέιτ Ντιπάρτμεντ των ΗΠΑ από έναν άλλο Αμερικανό γιατρό, τον George B. Hyde, του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού, ο οποίος τοποθετήθηκε στην Κιλικία το 1919. Το 1920, ενημέρωσε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και επίσης τον γερουσιαστή Warren Harding, λίγο πριν αυτός ο ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής από το Οχάιο εκλεγεί 29ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, γισ αντίποινα εναντίον των Αρμενίων παιδιών κατά τη διάρκεια του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο ίδιος δηλώνει ότι «έχει αντιμετωπίσει εκατοντάδες από τα παιδιά των χριστιανικών παιδιών και των δύο φύλων, ηλικίας 5 έως 12, στα οποία οι Τούρκοι διέπραξαν τις χειρότερες βιαιοπραγίες. "Έχει υπολογιστεί ότι τουλάχιστον τα 9 στα 10 από αυτά τα θύματα της τουρκικής βαρβαρότητας σίγουρα έχουν χαθεί "(42).\nΣπάνιες εξαιρέσεις δικαίων Τούρκων\nΤο μέγεθος του αριθμού των θυμάτων της Γενοκτονίας των Αρμενίων μαρτυρεί το μέγεθος της επιτυχίας αυτού του εγχειρήματος θανάτου, από το καθεστώς των Νεοτούρκων. Αλλά πιστοποιεί επίσης το μικρό αριθμό των δικαίων Τούρκων, των οποίων η συμμετοχή σε σημαντικούς αριθμούς θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά στην έκβαση αυτής της γενοκτονίας. Είναι αλήθεια ότι υπήρχαν αυστηρές εντολές και πολύ σοβαρές απειλές που δέσμευαν. χρυσές ευκαιρίες για να παρακάμψουν αυτές τις διαταγές ήταν εξίσου σημαντικές. Θρησκευτικές διασπάσεις και προκλήσεις στην διάρκεια του πολέμου εναντίον των Αρμενίων συνδυάστηκαν, ώστε να αποτραπεί η παρέμβαση ενός σημαντικού αριθμού Τούρκων να μεσολαβήσει ή να βοηθήσει άμεσα τους στοχευμένους Αρμενίους me αφανισμό. Εν πάση περιπτώσει, είναι αλήθεια ότι, ακόμη και όταν μια αμελητέα μειοψηφία προσπαθεί να διασώσει, αυτοί οι θαρραλέοι άνθρωποι πρέπει να διακρίνονται και αναγνωρίζονται για την καλοσύνη τους. Οι παρακάτω περιπτώσεις αποτελούν εύγλωττα παραδείγματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι πλήρης και ολοκληρωμένές. Μία από αυτές είναι τόσο εντυπωσιακή, όσο και συγκινητική.\nΣύμφωνα με τις πληροφορίες που δίνονται από το αρμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης κατά τη διάρκεια της εκεχειρίας, αρκετοί Τούρκοι αξιωματικοί γενναιόδωροι, με μεγάλο προσωπικό κίνδυνο, έκαναν τον κόπο να πάρουν μαζί τους και να δώσουν στο Πατριαρχείο πολλά ορφανά αγόρια και κορίτσια, από τις μακρινές επαρχίες όπως η Χαρπούτ, το Χαλέπι και το Ντιγιαρμπακίρ. Ένα άλλο παράδειγμα, αποτελεί ένας συνταγματάρχης, ο οποίος τόλμησε να μεταφέρουν 11 κορίτσια στην Κωνσταντινούπολη και να τα παραδώσει στον Πατριάρχη (43).\nΣτην περιοχή Arabpunar, ένας γερμανόφωνος Τούρκος ταγματάρχης δήλωσε σε γερμανό σιδηροδρομικό υπάλληλο της Βαγδάτης, ότι είχε μαζέψει με τον αδελφό του και είχαν φέρει μαζί τους μια μικρή Αρμένια, που βρέθηκαν στους δρόμους της Ras-ul-Ain. Επέκρινε έντονα τις αρχές για αυτές τις φρικαλεότητες,λέγοντας ότι"το Κοράνι μας καταδικάζει» (44).\nΑκόμη πιο συγκινητική είναι η ιστορία ενός Τούρκου μουλά (δικαστή) και θρησκευτικού ηγέτη στη Μους, ο οποίος πέθανε προσπαθώντας να σώσει γυναίκες και τα παιδιά Αρμενίων:\nΑφού συγκέντρωσαν και μετέφεραν τις πιονέες και πιο όμορφες Αρμένιες και ενώ ένα ταραχώδες πλήθος ετοιμαζόταν να τις κάψει ζωντανές,ο Moussa Beg, ο διάσημος αρχηγός της ομάδας Κούρδων ληστών, ετοιμάστηκε να θυσιάσει τις υπόλοιπες στο χωριό Avzoud. Υπενθυμίζοντας ότι καμία θρησκεία,είτε χριστιανική, είτε μουσουλμανική, δεν επιτρέπει να καούν ζωντανοί γυναίκες και παιδιά, ο μουλάς παρενέβη δυναμικά σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Και, με την ελπίδα ότι αυτό θα απέτρεπε ένα επικείμενο ολοκαύτωμα βρήκε καταφύγιο στο ίδιο σπίτι όπου είχαν συγκεντρωθεί τα θύματα. Οι δολοφόνοι το μόνο που έκαναν ήταν να το ρίξουν στη γελοιοποίηση και χωρίς αμηχανία συνέχισαν την επιχείρησή τους. Έτσι ο μουλάς έχασε τη ζωή τους στην κόλαση που ακολούθησε, μαζί με τα άλλα θύματα, που είχε προσπαθήσει να σώσει. (45)\nΗ γενοκτονική θυματοποίηση των Αρμενοπαίδων είναι εξίσου σημαντική και ουσιαστική, από την άποψη της τελικής τύχης των επιζώντων παιδιών. Χιλιάδες αγόρια δόθηκαν σε οικογένειες και μεγάλωσαν ως Τούρκοι. Δεκάδες χιλιάδες κορίτσια και νεαρές γυναίκες είχαν επίσης ενταχθεί στο τουρκικό έθνος ως υπηρέτριες, παλλακίδες για τα χαρέμια, ή ως νόμιμες σύζυγοι, αφού πρώτα προσηλυτίζονταν στο Ισλάμ, ενώ πολλά άλλα μαραίνονταν σε ορφανοτροφεία. Το θέμα των των παιδιών ως θυμάτων της Γενοκτονίας, για να είναι πλήρες, θα πρέπει να διερευνηθεί σε βάθος.\nΤα ορφανά της μεγάλης σφαγής του 1915\nΥπάρχει μία απόδειξη σε κάποιο ορφανοτροφείο της Βηρυτού πως η σφαγή ενάμισυ εκατομμυρίου Αρμενίων είναι Γενοκτονία. Είναι ένας μικρός τάφος, τετράγωνη τσιμεντένια μαρκίζα, όπου φυτρώνουν κίτρινα άγρια κρινάκια. Από κάτω είναι ακόμη θαμμένα τα οστά 300 παιδιών που πέθαναν από χολέρα και ασιτία στις εγκαταστάσεις ενός ορφανοτροφείου στις παρυφές της Βηρυτού. Ήταν ορφανά που οι Τούρκοι προσπαθούσαν να τα εξισλαμίσουν στο ορφανοτροφείο, παιδιά Αρμενίων που εξοντώθηκαν στη μεγάλη σφαγή του 1915.\nΠρόκειται για τη σχεδόν άγνωστη ιστορία 1.200 παιδιών ηλικίας 3-15 ετών που επέζησαν, μια ιστορία που αποδεικνύει ότι πράγματι οι Τούρκοι διέπραξαν Γενοκτονία το 1915. Είναι μια απίστευτη ιστορία βαρβαρότητας με θύματα αθώα και απροστάτευτα παιδιά που είχαν χάσει τις οικογένειές τους, θύματα των τουρκικών δυνάμεων στη μεγάλη σφαγή, στο αποκορύφωμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Πολλά από τα παιδιά αυτά είχαν φτάσει στο σημείο να φάνε τις σάρκες νεκρών συμμαθητών τους για να μην πεθάνουν από την πείνα.\nΗ μαρτυρία της Χαλιντέ Εντίπ Αντιβάρ\nΗ Χαλιντέ Εντίπ Αντιβάρ υπηρέτησε ως αξιωματικός στο στρατό του Κεμάλ Ατατούρκ. Στα απομνημονεύματά της, που εκδόθηκαν στη Νέα Υόρκη το 1926, γράφει ότι ο Τζεμάλ Πασάς ήταν διοικητής της 4ης Τουρκικής Στρατιάς στη Δαμασκό και είχε επισκεφθεί μαζί της το ορφανοτροφείο της Βηρυτού. Γράφει:\n«Του είπα: Εσύ ήσουν καλός με τους Αρμενίους, όσο αυτό είναι δυνατόν αυτές τις δύσκολες ημέρες. Γιατί επιτρέπεις σε αρμενόπουλα να έχουν ονόματα μουσουλμανικά; Είναι σαν να θέλεις να κάνεις τους Αρμένιους μουσουλμάνους και γι΄ αυτό κάποια ημέρα η Ιστορία θα πάρει εκδίκηση που θα την πληρώσουν οι επόμενες γενεές των Τούρκων. χΕίσαι ιδεαλίστρια, μου απάντησε, χκαι σαν ιδεαλίστρια δεν έχεις συναίσθηση της πραγματικότητας. Αυτό είναι ορφανοτροφείο μουσουλμανικό και μόνον μουσουλμανάκια ορφανά γίνονται δεκτά».\nΗ Χαλιντέ Εντίπ Αντιβάρ περιγράφει την οργή του πρωτεργάτη της Γενοκτονίας Ταλαάτ Πασά, όταν του έκανε μια ερώτηση για τις «εκτοπίσεις» των Αρμενίων ,όπως τις αναφέρει:\n«Άκου να σου πω, Χαλιντέ, έχω κι εγώ καλή καρδιά σαν τη δική σου και πολλές νύχτες με κρατάει ξάγρυπνο ο ανθρώπινος πόνος. Αυτό όμως είναι προσωπική υπόθεση και εγώ σε τούτο τον κόσμο βρέθηκα για να φροντίζω τον λαό μου και όχι τις ευαισθησίες μου. Ηταν ίσος ο αριθμός των Τούρκων και των μουσουλμάνων που εξοντώθηκαν στον Βαλκανικό Πόλεμο (1912) αλλά ο κόσμος τήρησε εγκληματική σιωπή. Έχω την πεποίθηση ότι οσάκις ένα έθνος κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του και επιτυγχάνει τον σκοπό του, ο κόσμος το θαυμάζει και το θεωρεί ηθικό. Είμαι έτοιμος να πεθάνω για ό,τι έχω κάνει και ξέρω ότι θα πεθάνω γι΄ αυτό».\nΤο άρθρο 2 της Συνθήκης του ΟΗΕ του 1951 για την Πρόληψη και την Τιμωρία του Εγκλήματος της Γενοκτονίας αναφέρει ότι στον όρο «γενοκτονία» εντάσσεται και η δια της βίας ένταξη παιδιών που ανήκουν σε ομάδα κάποιας εθνότητας, φυλής ή θρησκείας σε ομάδα διαφορετική. Αυτό ακριβώς έκαναν οι Τούρκοι στο Λίβανο. Υπάρχουν ακόμη φωτογραφίες που δείχνουν εκατοντάδες σχεδόν γυμνά αρμενόπουλα να κάνουν γυμναστική στο προαύλιο του σχολείου. Σε μια εμφανίζεται ο ίδιος ο Τζεμάλ Πασάς το 1916 εν μέσω πλειάδας μαθητών, δίπλα στην όμορφη Χαλιντέ Εντίπ Αντιβάρ, η οποία έπειτα από κάποιους δισταγμούς είχε δεχτεί να διευθύνει το ορφανοτροφείο.\nΤο 1989, λίγο πριν από τον θάνατό του, ο Καρνίνγκ Πανιάν διηγήθηκε στα αρμενικά τη ζωή του στο ορφανοτροφείο αυτό, όπου είχε βρεθεί το 1916 σε ηλικία 6 ετών. Εκεί του άλλαξαν το όνομα και του έδωσαν τον αριθμό 551 για ταυτότητα:\n«Κάθε απόγευμα υπό το βλέμμα 1.000 ορφανών γινόταν η υποστολή της σημαίας. Τραγουδούσαμε ζήτω ο στρατηγός πασάς και μετά ερχόταν η ώρα της τιμωρίας για όσους είχαν παρεκτραπεί εκείνη την ημέρα, στους οποίους έκαναν φάλαγγα. Οι σκληρότερες τιμωρίες ήταν για αυτούς που τους είχαν πιάσει να μιλούν την αρμενική γλώσσα».\nVahakn N. Dadrian, Les enfants victimes de génocide : le cas arménien - 5ème Congrès biennal international de l’Association Internationale des Chercheurs sur le Génocide\nIrish Human Rights Center, Galway, Irlande, 6-10.06.2003Journal of Genocide Research, vol. 5, n° 3, 2003\n1. Ahmed Refik Altýnay, Iki Komite Iki Kýtal [Deux Comités, deux massacres], Istanbul, 1919, p. 23. Il fut nommé à l’état-major général ottoman, 2ème Département, Contre-espionnage, en tant que lieutenant de marine. Après la guerre, il exerça en qualité de professeur d’histoire à l’université d’Istanbul et publia plusieurs ouvrages.\n2. Henry Morgenthau, Ambassador Morgenthau’s Story, New York : Garden City, 1918, p. 312.\n3. The Treatment of Armenians in the Ottoman Empire 1915-1916. Documents presented to Viscount Grey of Fallodon. Secretary of State for Foreign Affairs by Viscount Bryce. [Compilés par Arnold Toynbee]. Londres : His Majesty’s Stationery Office. Miscellaneous N° 31 (1916), p. 90, 248, 323, 351, 374, 378, 385-6, 455, 485-6, 540, 553, 561. (Cette importante compilation a été rééditée en 2000 et est maintenant disponible auprès de l’Institut Komitas de Princeton, New Jersey.)\n4. Archives du ministère allemand des Affaires Etrangères - sigle A.A. Türkei 183/44, A25739 ; cote dans le nouveau système de cataloguage : R14093, n° 2463, adressé d’Alep à l’ambassade d’Allemagne à Constantinople (Istanbul), le 29 août 1916.\n5. Vahakn N. Dadrian, « The Framework : The Armenian Genocide : An Interpretation », in : Jay Winter, éd., America and the Armenian Genocide of 1915, Cambridge : Cambridge University Press, (à paraître) (ouvrage paru en 2004 – NdT). Voir la Section III, intitulée « The Case of Trabzon : A Microcosm of the Armenian Genocide ».\n6. Vahakn N. Dadrian, « The Turkish Military Tribunal’s Prosecution of the Authors of the Armenian Genocide : Four Major Court-Martial Series », Holocaust and Genocide Studies, vol. 11, n° 1 (Spring 1997), p. 39-42 (audiences concernant Trabzon).\n7. Vahakn N. Dadrian, « The Documentation of the World War I Armenian Massacres in the Proceedings of the Turkish Military Tribunal », International Journal of Middle East Studies, vol. 23, n° 4 (November 1991), p. 574, note 55 ; Archavir Sheeragian, Gudagun Err Nahadagneroun [Le Testament des Martyrs], Beyrouth, 1965, p. 262-263.\n8. U.S. National Archives [Archives Nationales des Etats-Unis] – RG59.867.4016/128. 28 juillet 1915 ; ibid., 4016/411, n° 169, 11 avril 1919.\n9. A.A. Botschaft Konstantinopel 170, enregistrement n° 3841, rapport du 23 août 1915.\n10. Edition du 2 avril 1919.\n11. Leslie A. Davis, The Slaughterhouse Province. An American Diplomat’s Report on the Armenian Genocide, 1915-1917. Susan K. Blair, éd. New Rochelle, N.Y., 1989, p. 64, 79, 82, 83, 87. Une copie de ce rapport en 132 pages, tapées à la machine, se trouve aux Archives Nationales des Etats-Unis – cote : RG59.867.4016/392. [Traduction française par Anne Terre : La Province de la mort : archives américaines concernant le génocide des Arméniens, 1915, précédé de : Lettre ouverte à Bernard Lewis et quelques autres, par Yves Ternon, éditions Complexe, 1994, 241 p. - NdT]\n12. Morgenthau, Ambassador [cf. note 2], p. 318. Voir aussi The Treatment [cf. note 3], p. 239.\n13. Vahakn N. Dadrian, « The Comparative Aspects of the Armenian and Jewish Cases of Genocide : A Sociohistorical Perspective », in : A.S. Rosenbaum, éd., Is The Holocaust Unique ? Perspectives on Comparative Genocide, Boulder, 1996, p. 131.\n14. British Foreign Office Archives [Archives du ministère des Affaires Etrangères de Grande-Bretagne] – cote : FO 371/2781/264888, Appendix [Supplément] B, rapport n° 1, p. 6-7.\n15. The Treatment [cf. note 3], p. 442-443.\n16. Raymond Kévorkian, « L’extermination des déportés arméniens ottomans dans les camps de concentration de Syrie-Mésopotamie (1915-1916). La deuxième phase du génocide », Revue d’Histoire Arménienne Contemporaine, n° spécial, vol. II, Paris, 1998, p. 109, 119.\n17. Bruno Eckart, Meine Erlebnisse in Urfa [Choses vues à Ourfa], Potsdam-Berlin, 1922, p. 18-19.\n18. Ararat, vol VI, n° 66, p. 422. La déclaration sous serment du capitaine Nebil se trouve dans les archives du Patriarcat arménien de Jérusalem. Dossier Zh, document 747, n° 49.\n19. Ephraim K. Jernazian, Judgment Unto Truth : Witnessing the Armenian Genocide, New Brunswick, N.J., 1990, p. 65.\n20. Jacob Künzler, Im Lande des Blutes und der Tränen. Erlebnisse in Mesopotamien Während des Weltkrieges [Au Pays du sang et des larmes. Choses vues en Mésopotamie durant la guerre mondiale], Berlin-Potsdam, 1921, p. 77, 87. Dans la nouvelle édition, publiée par Hans-Lukas Kieser, Zürich : Chronos Verlag, 1999, p. 99, 108-109.\n21. M. Esmerian, Aksoree yev Baderazmee Guragneroun Metch [Dans les flammes de l’exil et de la guerre], Boston, 1952, p. 94-95, 105, 108-109.\n22. Haigachen Darekirk [L’année arménienne]. Vol. 1, 1922, p. 328. Les noms de quatre des victimes sont recensés dans cette source.\n23. Mariam Kokmanian, « Hayatchintch Sarsapner » [Atrocités lors de la campagne d’extermination des Arméniens], Djagadamard (journal arménien d’Istanbul), 17 janvier 1919.\n24. Morning Post (quotidien londonien), 7 décembre 1918.\n25. Thérèse Philippe Bresse, La Famine de la Syrie et le martyre de l’Arménie, Alexandrie, 1919, p. 8, 9.\n26. G. Kapigian, Yegernabadoum [L’Holocauste], Boston, 1924, p. 251-253.\n27. British Foreign Office Archives - FO608/244/8183, folio 407.\n28. Téotig, « Mius Merelotzu » [L’autre Journée de commémoration), in : Amenoun Daretzoutzu [Almanach pour tous], Istanbul, 1921, p. 315-319.\n29. Yaïr Auron, The Banality of Indifference : Zionism and the Armenian Genocide, New Brunswick, N.J., 2000, p. 181, 183.\n30. Ludwig Schraudenbach (colonel de réserve), Muharebe [Guerre], Berlin-Vienne, 1925, p. 351-352.\n31. Mémoires de Monseigneur Jean Naslian, évêque de Trébizonde, Vienne, 1955, p. 146, 413. Page 138 de ce même ouvrage, figure une description de l’immolation à Norshen, près de Moush, du Primat catholique arménien de Moush. Monseigneur Naslian se trouvait par hasard en Europe lors du génocide et put ainsi échapper à un sort similaire.\n32. A.A. Türkei 183/48, A34435 ; cote R14097 dans le nouveau système de cataloguage, rapport du 1er octobre 1917. Voir aussi : Germany, Turkey and Armenia. A selection of documentary evidence relating to Armenian atrocities from German and other sources, Londres, 1917, p. 26.\n33. Archives du ministère autrichien des Affaires Etrangères. 12 Türkei/380, folio 909, 26 mai 1917.\n34. Rafael de Nogales, Four Years Beneath the Crescent, traduction anglaise par Muna Lee, New York-Londres, 1926, p. 135.\n35. Vahakn N. Dadrian, « The Armenian Question and the Wartime Fate of the Armenians as Documented by the Officials of the Ottoman Empire’s World War I Allies : Germany and Austria-Hungary », International Journal of Middle East Studies, vol. 34, n° 1 (February 2002), p. 76-77, p. 84 et 85, note 111.\n36. Ilhan Selçuk, Yüzbaþý Selahattin’in Romaný [Le Roman du capitaine Selahattin], Istanbul, vol. 1, 1993, p. 124.\n37. Kévorkian, « L’extermination » [cf. note 16], p. 190, item 47 ; p. 192, item 48.\n38. Ibid., p. 180, 184.\n39. Heinrich Vierbücher, Armenien 1915. Die Abschlachtung eines Kulturvolkes durch die Türken [Le Massacre d’un peuple cultivé par les Turcs], Hambourg, 1930, p. 58.\n40. Levon K. Daghlian, D.M.D. [docteur en médecine dentaire], Memories of the Holocaust, Boston, 1976, p. 48.\n41. Mabel Evelyn Elliott, Beginning Again at Ararat, New York, 1924, p. 20-26. Voir aussi Vahakn N. Dadrian, « The Role of Turkish Physicians in The World War I Genocide of Ottoman Armenians », Holocaust and Genocide Studies, vol. 1, n° 2 (1986), p. 169-192.\n42. The Lausanne Treaty, Turkey and Armenia, ed. by The American Committee Opposed to the Lausanne Treaty, New York, 1926, p. 71.\n43. Bibliothèque Nubar, Paris. Archives du Patriarche Zaven Ier, 1914-1916. Dossier 288/P. 1, 2/6.\n44. A.A. Türkei 183/38, A 23991, ou R14087. Rapport de W. Spieker. En annexe au communiqué du consul d’Allemagne à Alep Rössler, daté du 3 septembre 1915. Cote : 183/38, A28019. Annexe n° 81.\n45. Henry Barby, Au pays de l’épouvante, Paris : Albin Michel, 1917, p. 96.\nΔείτε το πρώτο μέρος: Αρμενία: Από τη Μυθολογία στην Γενοκτονία 1\nΑναρτήθηκε από Αργώ στις Σάββατο, Ιουνίου 20, 2015


Οι Απεργιακές Συγκεντρώσεις Πρωτομαγιάς, του ΠΑΜΕ ,σε πόλεις τις Ελλάδας. Αθήνα 1η ΜΑΗ, ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ, ΣΤΙΣ 10:30πμ . - Ειδήσεις- Νέα | Mynima-Hellas.com\nAdded on 25 Απριλίου 2019 ©Mynima-Hellas.com Απεργιακές Συγκεντρώσεις , ΠΑΜΕ , Πρωτομαγιά 2019\nΌλοι και όλες στην απεργία της Πρωτομαγιάς και στις Απεργιακές Συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ.\nπροδίδετε για τα αφεντικά\nΟι φτωχοί δεν\nέχουμε καμία τύχη\n1η ΜΑΗ 2019 ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ\nΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΜΕ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ΤΩΝ\nΕΡΓΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΡΓΟΔΟΤΩΝ\nΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 1η ΜΑΗ, ΣΤΟ\nΣΥΝΤΑΓΜΑ, ΣΤΙΣ 10:30πμ\nεργαζόμενοι, νέες, νέοι,\nΗ 1η Μάη είναι η μέρα που οι εργάτες όλου του κόσμου\nτιμούν τους νεκρούς της τάξης τους, τους ηρωικούς εργατικούς-λαϊκούς αγώνες,\nτις εργατικές αιματηρές κατακτήσεις, στην ανειρήνευτη πάλη με τους\nεκμεταλλευτές μας. Είναι μέρα-σύμβολο στον αγώνα για την κατάργηση της\nεκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Το σύνθημα «ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ – ΠΡΩΤΟΠΟΡΑ\nΕΡΓΑΤΙΑ» είναι ζωντανό, επίκαιρο, θα υπάρχει και θα βροντοφωνάζεται από εργάτες\nσε όλον τον κόσμο και στις συγκεντρώσεις του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος.\nΤο οφείλουμε σε αυτούς που πάλεψαν πριν από εμάς, στους χιλιάδες νεκρούς της\nτάξης μας, στους νεκρούς του Σικάγο, στους εργάτες της πρώτης ματωμένης πρωτομαγιάς\nστην Ελλάδα το 1924, του Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη, στους 200\nκομμουνιστές της Καισαριανής.\nΗ ματωμένη θυσία των\nεργατών του Σικάγου διδάσκει πως η εργατική τάξη δε μπορεί να περιμένει βελτιώσεις στη ζωή της, αν δεν\nαγωνιστεί. Τίποτα δε χαρίζεται. Στο\nσύστημα της εκμετάλλευσης δεν υποτασσόμαστε, δε δίνουμε συγχωροχάρτι, δε\nσυμβιβαζόμαστε με την καπιταλιστική βαρβαρότητα.\nΚυβέρνηση και κόμματα που στηρίζουν\nτο σύστημα της εκμετάλλευσης, μπροστά στις εκλογές, θα κάνουν προσπάθεια να σε\nπαγιδέψουν, να φέρουν τη δυσαρέσκεια σου, στα μέτρα τους! Με νέα ψέματα και\nαπάτες θα προσπαθήσουν να σε βάλουν στη λογική του τάχα “μικρότερου κακού”.\nΜην αποδεχτείς νέες απάτες, μεγάλα\nλόγια που θα υπόσχονται ξανά προστασία των φτωχών και των αδυνάτων, ότι η\nκαπιταλιστική ανάπτυξη μπορεί να είναι «δίκαιη» και «βιώσιμη».\nΑπάντησε αγωνιστικά με τη συμμετοχή\nσου στους διεκδικητικούς αγώνες, οργανώσου στο σωματείο σου. Προσπέρασε τους εκβιασμούς των κομμάτων που\nστηρίζουν τα κέρδη των μονοπωλίων, την ΕΕ της ανεργίας, των ψίχουλων και της\nκαταστολής, τις δυνάμεις που στηρίζουν το ΝΑΤΟ των πολέμων και των\nιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Το σύστημα της εκμετάλλευσης δε μπορεί να γίνει πιο\nανθρώπινο, πιο δίκαιο, δε μπορεί να ικανοποιήσει τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.\nΔίπλα στα αφεντικά και το πολιτικό\nπροσωπικό τους, βρίσκεται οργανωμένα, ένας καλοταϊσμένος συνδικαλιστικός\nμηχανισμός, μια εργατική ελίτ. Αυτή η συνδικαλιστική μαφία στη ΓΣΕΕ, προσπαθεί\nόλο αυτό το διάστημα να φέρει μέσα στο εργατικό-συνδικαλιστικό κίνημα,\nμεγαλοδιευθυντές και golden boys, νόθους, να φέρει με φυσική παρουσία\nΤα μνημόνια και όλα τα αντεργατικά\nμέτρα ιδιαίτερα των τελευταίων ετών, έχουν και τη δική τους υπογραφή. Είναι οι\nίδιοι που λένε πως η απεργία έφαγε τα ψωμιά της, αυτοί που βρίσκονταν μαζί στις\nπλατείες των αγανακτισμένων και έβαζαν τους “Κολλάδες” και άλλους «πρόθυμους\nσυνδικαλιστές» να ανακηρύττουν “το τέλος των συνδικάτων”. Είναι αυτοί που\nέκλεισαν τα μάτια όταν μπήκε στο γύψο το απεργιακό δικαίωμα, που κάλεσαν τους\nεργαζόμενους να απεμπολήσουν δικαιώματα στο μισθό και την κοινωνική ασφάλιση,\nνα διαδηλώσουν με τα αιτήματα των επιχειρηματικών ομίλων και της κυβέρνησης.\nΔεν έχουν τελειώσει ακόμα την αποστολή\nτους! Θέλουν τα συνδικάτα μηχανισμούς προώθησης της στρατηγικής των μονοπωλίων,\nτης υπηρέτησης με κάθε τρόπο της ανταγωνιστικότητας, της μείωσης του\nμισθολογικού κόστους. Να υπηρετούν όλοι οι εργαζόμενοι αυτούς τους στόχους\nχωρίς αντιδράσεις, να υπάρχει σιγή νεκροταφείου.\nΗ εγγύηση, ότι δεν θα τα καταφέρουν\nείναι η 20χρονη πορεία και δράση του ΠΑΜΕ. Η αταλάντευτη ταξική γραμμή πάλης, η\nπάλη για ενότητα των εργατών ανεξαρτήτου σχέσης εργασίας απέναντι σε εργοδοσία\nκαι κράτος, είναι η παρακαταθήκη για να κάνουμε βήματα μπροστά, για ισχυρή\nοργάνωση σε κάθε χώρο δουλειάς για να επιβάλουμε τα δίκια μας. Καλούμε κάθε σωματείο, κάθε τίμιο\nσυνδικαλιστή, τον κάθε εργαζόμενο, να κρίνει την κατάσταση και να πάρει θέση\nαπέναντι στη συνδικαλιστική μαφία. Την πρώτη Μάη πρέπει να εκφραστεί ένα\nενωτικό μαχητικό ρεύμα που εκφράζεται στους χώρους δουλειάς, με τη συμμετοχή\nόλων των δυνάμεων που αντιδρούν σε αυτά τα φαινόμενα εκφυλισμού που λένε ότι\n“κάτι πρέπει να γίνει” σε μία μαζική, μαχητική, ενωτική συγκέντρωση στο\nΤα 100 χρόνια ζωής της ΓΣΕΕ, δεν είναι\nοι Μακρήδες, οι Λυκιαρδόπουλοι και η σημερινή συνδικαλιστική μαφία. Δεν είναι\nτα «ναι» στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στα μνημόνια, η ανταγωνιστικότητα και η\nΕίναι οι νεκροί της τάξης μας που\nέπεσαν στην ανειρήνευτη πάλη για το δικαίωμα στη δουλειά με δικαιώματα, είναι\nοι 200 της Καισαριανής, ο Μπεναρόγια, ο Μήτσος Παπαρήγας, οι χιλιάδες εξορισμένοι\nκαι όλοι όσοι αγωνίστηκαν για το πανανθρώπινο μήνυμα της Πρωτομαγιάς, για να\nσταματήσει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Είναι στις μέρες μας, οι\nχιλιάδες απολυμένοι, οι εργάτες που μπήκαν μπροστά με το σύνθημα «καμία θυσία\nγια την πλουτοκρατία», όταν η συνδικαλιστική μαφία μιλούσε για «εθνική\nανάπτυξη» και «κοινωνική ειρήνη». Αυτήν την ηρωική ιστορία του εργατικού\nκινήματος δεν μπορούν να τη λερώσουν οι εργοδότες και οι πεμπτοφαλαγγίτες μέσα\nΥπάρχει διέξοδος! Με την εργατική τάξη στην πρωτοπορία, σε συμμαχία με τους\nμικρούς αγρότες και τους επαγγελματίες, προχωράμε μπροστά για το\nμέλλον που μας ανήκει, για τον μεγάλο αγώνα της απελευθέρωσης των εργατών και\nτων καταπιεσμένων από τα δεσμά της εκμετάλλευσης! Να τραβήξουμε το δικό μας δρόμο ανάπτυξης, που θα έχει ως μοναδικό\nκίνητρο την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών. Αυτό είναι το\nιστορικό μήνυμα της Πρωτομαγιάς, που όσο κι αν προσπαθήσουν, αφεντικά,\nκυβερνήσεις και συνδικαλιστική μαφία, δεν θα επιτρέψουμε να παραχαραχτεί.\nΠρολετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε! Το σύνθημα, που γεννήθηκε μέσα από εργατικές εξεγέρσεις\nκαι επαναστάσεις, εξακολουθεί να είναι επίκαιρο, να δίνει ελπίδα, να είναι\nοδηγός και να φωτίζει το δρόμο μας.\nτην οργάνωσή μας, την ταξική ενότητα, την εργατική αλληλεγγύη!\nΕναντία στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και στους ιμπεριαλιστικούς\nΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ 10:30πμ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ\nΑθήνα: Στις 10.30 π.μ., στο Σύνταγμα.\nΠειραιάς: Στις 10:30 π.μ., στην πλατεία Καραϊσκάκη\nΑλεξανδρούπολη : Στις 10.30 π.μ. στο\nΒέροια : Στις 10 π.μ.\nΓιάννενα: Στις 10 π.μ., μπροστά στο Εργατικό Κέντρο\nΓιαννιτσά: Στις 11 π.μ. πλατεία ΕΠΟΝ (πεζόδρομος)\nΓρεβενά : Στις 10 π.μ. στην\nΔράμα : Στις 10 π.μ. στην\nΈδεσσα: Στις 10.30 π.μ. Μικροί Καταρράκτες\nΗγουμενίτσα: Στις 10 π.μ. στον Πεζόδρομο – ΟΤΕ.\nΘάσος : Στις 10 π.μ. στα\nΘήβα: Στις 10.30 π.μ. στον πεζόδρομο\nΙκαρία: στις 12 μ. στην πλ. Ευδήλου.\n11.30 π.μ., μνημείο εκτελεσμένων Καισαριανής\nΚαβάλα : Στις 10\nπ.μ. στην Κεντρική Πλατεία\nΚαρδίτσα: Στις 10 π.μ. πλατεία Πλαστήρα\nΚαστοριά : Στις 10.30 π.μ. απέναντι\nαπό πρώην Νομαρχία\nΚατερίνη : Στις 10.30 π.μ. στη\nΚεφαλονιά : Στις 10 π.μ. στο Εργατικό\nΚιλκίς : Στις 10.30 π.μ. στην\nΚομοτηνή : Στις 10 π.μ. στην\nΚόρινθος: Στις 10.30 π.μ. στο πεζόδρομο (Εθνική Τράπεζα)\nΚως: Στις 10.30 στην πλ. Ελευθερίας\nΛάρισα: Στις 10 π.μ., στην κεντρική πλατεία της πόλης\nΛέσβος : Στις 11 π.μ. στην Πλατεία\nΝάξος: Στις 11 π.μ., στην πλατεία παλιού Δημαρχείου στην παραλία\nΝάουσα: Στις 10 π.μ.: Απεργιακή συγκέντρωση στην πλατεία\nΝαύπακτος: Στις 10.30 π.μ. στην πλατεία στο Κεφαλόβρυσο\nΝαύπλιο: Στις 10.30 π.μ. στην πλ. Φιλελλήνων\nΞάνθη : Στις 10.30 π.μ. στην\nΠάτρα: Στις 10 π.μ. στο Εργατικό Κέντρο\nΠολύγυρος : Στις 10.30 στο Δημαρχείο\nΠτολεμαΐδα : Στις 10 π.μ. στο παλιό\nΡέθυμνο : Στις 10 π.μ. στο\nΣέρρες : Στις 10.30 π.μ. στην\nΣπάρτη : Στις 10.30 π.μ. στην\nΤρίκαλα : Στις 10 π.μ. στην\nΤρίπολη: Στις 10.30 π.μ., στην πλ. Πετρινού\nΦλώρινα : Στις 10.30 π.μ. στην\nΧαλκίδα: Στις 10.30 π.μ., στην Παραλία.\nΧανιά: Στις 10 π.μ. στην πλ. Αγοράς\nΤο ΠΑΜΕ, που εκπροσωπεί το ταξικό εργατικό κίνημα στην\nΕλλάδα, εκφράζει την αλληλεγγύη του στον αγώνα που έχει ξεκινήσει η USB από τις 15 Απρίλη για την επαναπρόσληψη\nτων 33 απολυμένων αχθοφόρων που απολύθηκαν από την GLS πολυεθνική εταιρεία logistics.\nΗ πολυεθνική εταιρεία GLS απέλυσε τους 33 αχθοφόρους ως αντίποινα επειδή πάλευαν\nγια αυξήσεις στους μισθούς και καλύτερες συνθήκες εργασίας.\nΤο ΠΑΜΕ εκφράζει την αλληλεγγύη του και απαιτεί την επαναπρόσληψη των εργαζομένων.\nστους εργαζόμενους και τα αγωνιστικά συνδικάτα της Γαλλίας\nΠΑΜΕ, που εκπροσωπεί το ταξικό εργατικό κίνημα στην Ελλάδα, εκφράζει την\nαλληλεγγύη του στους εργαζόμενους και τα αγωνιστικά συνδικάτα της Γαλλίας για\nτην πανεθνική κινητοποίηση που ετοιμάζουν στο Παρίσι στις 27 Απρίλη.\nΟι πολύμορφες κινητοποιήσεις όλο αυτό το διάστημα, στις οποίες\nπρωτοστατούν τα αγωνιστικά συνδικάτα, ενάντια στην πολιτική της γαλλικής\nκυβέρνησης, της ΕΕ και του κεφαλαίου επιβεβαιώνουν ότι σε όλη την Ευρώπη,\nεφαρμόζεται η ίδια πολιτική ενάντια στους εργάτες. Μια πολιτική που\nπεριλαμβάνει χτύπημα των μισθών και της Κοινωνικής Ασφάλισης, υψηλή φορολογία\nγια τα λαϊκά στρώματα, ιδιωτικοποιήσεις, προνόμια για το κεφάλαιο και ένταση\nτης κρατικής καταστολής απέναντι σε όποιον σηκώνει κεφάλι.\nΤώρα είναι η ώρα που οι εργαζόμενοι σε Ελλάδα και Γαλλία πρέπει να δυναμώσουν τον αγώνα τους ενάντια στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, την ΕΕ και τις κυβερνήσεις που τους υπηρετούν. Δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από «κοινωνικούς διαλόγους» που δήθεν θα βελτιώσουν αυτό το εκμεταλλευτικό σύστημα. Μόνο με την οργανωμένη πάλη τους ενάντια σε όλα αυτά μπορούν να διεκδικήσουν τα δικαιωμάτά τους και να παλέψουν για τις δικές τους ανάγκες.\nΠΑΜΕ : Η συνδικαλιστική μαφία της ΓΣΕΕ (Παναγόπουλος – Κιουτσούκης – Βασιλόπουλος – Καραγεωργόπουλος) κυκλοφόρησε αφίσα και ανακοίνωση για την Πρωτομαγιά. Πρόκειται για υλικά που λερώνουν το νόημα της Πρωτομαγιάς και συκοφαντούν τις διεκδικήσεις και τον αγώνα των εργαζομένων.\nΣπαταλούν τα χρήματα από\nτις εισφορές των εργαζομένων για να εκδίδουν ανακοινώσεις εμετικές, που θα\nμπορούσαν να φέρουν την υπογραφή της Χρυσής Αυγής.\nΤέτοια κείμενα Χρυσαυγήτικης\nλογικής πρέπει να πεταχτούν στα σκουπίδια.\nΟι εργαζόμενοι, τα\nσυνδικάτα να δώσουν αποφασιστική απάντηση με τη μαχητική τους παρουσία στις\nσυγκεντρώσεις των εργατικών κέντρων, των ομοσπονδιών και των συνδικάτων που\nσυσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ σε όλες τις πόλεις.\nΣτην Αθήνα στο Σύνταγμα στις 10.30 το πρωί.\nΗ λαϊκή εξουσία αποτελεί αναγκαιότητα για την ευημερία του λαού\nΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ,ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΔΙΚΑΙΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ»\nΠΑΜΕ : Παρασταση Διαμαρτυρίας στην Πρεσβεία της Γαλλίας αύριο Πέμπτη 13 Δεκέμβρη 2018


Κόκκινες γραμμές που έκανες δεύτερες ευκαιρίες - Pillowfights.gr\nBedroom Κόκκινες γραμμές που έκανες δεύτερες ευκαιρίες\nΑναστάσιος Καλλίας 30/08/2020\nΚάθε ερωτευμένος ή απατημένος, κάθε ιστορία που είχε ένα τέλος ίσως πιο νωρίς από ότι θα άξιζε, δικαιούται μία δεύτερη ευκαιρία. Δικαιούται μία επανεκκίνηση. Δικαιούται να πατήσει ένα pause, να πάρει μία βαθιά αναπνοή και να ξεκινήσει μία νέα αρχή. Δεύτερη ευκαιρία και ένας χρόνος γραμμικός που κρύβεται από πίσω. Μία κοινωνική δομή κι ένα χρονοδιάγραμμα της δικής σου ζωής. Μία υπόθεση που δεν απέχει και πολύ απ’ την πράξη, αν αναλογιστείς, ότι είναι κάτι που αφορά αποκλειστικά μόνο εσένα. Μπορείς εσύ να το διαχειριστείς όπως θέλεις.\nΜπορείς να συγκρίνεις τους στόχους σου και τα επιτεύματά σου, σε σχέση μ’ αυτά που πραγματικά αναζητάς. Ή απλά, να μπεις στη διαδικασία να γίνεις μέρος εκείνων που θέλουν οι άλλοι. Και μη μου πεις ότι ποτέ δεν ξενύχτισες τραγουδώντας και πίνοντας, για μία κόκκινη γραμμή που θέλησες να τραβήξεις σ’ όλα. Μην που πεις ότι δε θέλησες να πατήσεις ένα κουμπί παύσης στη ζωή σου και να προχωρήσεις σ’ ένα νέο κεφάλαιο.\nΚι αν το επόμενο πρωί σε βρήκε να πίνεις τον καφέ σου μέσα στην ίδια κατάσταση –δηλαδή, προτού ξεκινήσεις να τραβάς κόκκινες γραμμές- κανείς δε σου είπε ότι η διαδικασία της επανεκκίνησης είναι κάτι εύκολο. Άλλωστε, τι περίμενες; Μπορεί η ζωή να’ ναι στιγμές αλλά θέλει και τις κρυφές ματιές της. Εκείνες τις ματιές που θα σε βοηθήσουν για να φτάσεις στη ρίζα της αλλαγής για να δεις αυτό που πραγματικά σου αξίζει.\nΤα υπέροχα νέα είναι πως όλοι δικαιούνται μία δεύτερη ευκαιρία. Ίσως και τρίτη. Σταματάμε όμως εκεί, γιατί μετά, τα πράγματα αρχίζουν να μπλέκονται. Ακόμα κι αν τους όρους τους θέτεις εσύ πρέπει μέσα σου να’ ναι ξεκάθαροι. Κι αν έχεις όλα όσα χρειάζεσαι για να πετύχεις εκείνο το επίπεδο επιτυχίας, το θέμα, είναι να φτάσεις και να το πιάσεις.\nΕπομένως ο έρωτάς σου –ακόμα και πληγωμένος- δικαιούται μία δεύτερη ευκαιρία με κάποιον άλλο. Η θέση που άδειασε στην καρδιά σου δικαιούται μία νέα αναπλήρωση. Αρκεί να μην ησυχάζει το μυαλό σου. Αρκεί να μπορείς να παίρνεις βαθιές αναπνοές και να ξεκινάς απ’ την αρχή. Κι αν μπροστά σου βρεις φουρτούνες, στο τέλος θα’ ρθει η ηρεμία. Πάντα έρχεται.\nΚαι τότε θα καταφέρεις αυτό που φοβόσουν ν΄αντικρίσεις. Τη δύναμη και τη ζωντάνια. Να βιώσεις εκείνο το αίσθημα που νιώθεις κάθε καλοκαίρι, που ξαπλώνεις πάνω σε μία φουσκωτή σαμπρέλα -για μερικά λεπτά– ανάσκελα και επιπλέεις πάνω σε καταγάλανα νερά.\nΚι αν αναρωτιέσαι αν αξίζει ένα restart στη ζωή σου, η απάντηση έρχεται μέσα απ’ το αν αναζητάς την εξέλιξη. Έρχεται μέσα από εκείνα τα ερωτήματα που έχουν να κάνουν με το τι έχεις πετύχει μέχρι τώρα, τι έχεις μάθει απ’ αυτά που έχεις κάνει, πώς θ΄ αλλάξεις κάτι. Αυτά είναι και τα πρώτα πετραδάκια σ’ έναν δρόμο που οδηγεί σε μία αναγέννηση, χρήσιμη για ό, τι θελήσαμε να ονομάσουμε πάθος κι επιθυμία.\nΚι αν η επανεκκίνηση προδιαθέτει έναν καινούργιο εαυτό, αυτό έχει να κάνει με την ωρίμανση και όχι με τη διαγραφή. Γιατί όλα αποτελούν μέρος της ζωής σου. Και τα καλά και τα άσχημα. Αυτά σ’ έχουν διαμορφώσει και παράλληλα σ’ έχουν διδάξει. Το σημαντικότερο κομμάτι στη διαδικασία της επανεκκίνησης είναι ότι έμαθες να μην παραιτείσαι όταν όλα οδηγούν προς την άφεση. Να μη γίνεσαι μια φωνή από τις πολλές, να μη δημιουργείς βαβούρα στα συναισθήματα.\nΈμαθες να εξερευνάς όλα αυτά που έχεις ζήσει στο παρελθόν και να θέτεις ένα καινούργιο μέλλον λίγο πιο τολμηρό. Κι αν το παρελθόν πονάει, είναι γιατί δεν το άφησες να διαγραφεί. Γι’ αυτό αν νιώσεις την ανάγκη ν’ ακινητοποιηθείς κάποια στιγμή συναισθηματικά, μη φοβηθείς να το κάνεις. Ή μάλλον, το ότι θα φοβηθείς είναι ίσως αναπόσπαστο κομμάτι της διαδικασίας. Το θέμα είναι, είναι ο φόβος πιο δυνατός από την επιθυμία; Ή μήπως είναι οι δύο όψεις της ίδιας φωτιάς που ούτως ή άλλως θα μας κάψει- άρα γιατί να κρατηθούμε πίσω;


Συνεργασία Κρήτης - Κύπρου σε Θέματα Τουρισμού Κρουαζιέρας | 2008 | Ο Δήμος | Δήμος Ηρακλείου\nΣυνεργασία Κρήτης - Κύπρου σε Θέματα Τουρισμού Κρουαζιέρας\nΤην έναρξη των εργασιών του Συνεδρίου « Cruise@eastmed conference », που αφορά τη Κρουαζιέρα της Ανατολικής Μεσογείου (Κρήτη & Κύπρος), κήρυξε σήμερα o Δήμαρχος Ηρακλείου κ. Γιάννης Κουράκης με τον Δήμαρχο Λεμεσού κ. Ανδρέα Χρίστου .\nΣτο συνέδριο που πραγματοποιήθηκε σε κεντρικό ξενοδοχείο της Λεμεσού και στο οποίο συμμετείχαν Διευθυντικά Στελέχη εταιριών τουρισμού, Διευθυντές Λιμένων και Οργανισμών Τουρισμού συζητήθηκαν οι Προοπτικές Ανάπτυξης του Θαλάσσιου Τουρισμού στην Κρήτη και Κύπρο.\nΟ Δήμαρχος Ηρακλείου κ. Γιάννης Κουράκης, στην ομιλία του αναφέρθηκε στις μακραίωνες σχέσεις των δύο νησιών και στους κοινούς τους αγώνες για τη Δημοκρατία και την Ελευθερία καθώς επίσης και στα ιδιαίτερα στοιχεία της πολιτιστικής τους ταυτότητάς που αναδεικνύονται μέσα από την Ιστορία.\nΕπεσήμανε ακόμα τη δυνατότητα αξιοποίησης αυτών των πολιτιστικών χαρακτηριστικών μέσα από τον δυναμισμό και τον ενισχυμένο ρόλο των δύο νησιών στη Νοτιοανοτολική Μεσόγειο. Ρόλο που ενισχύεται από μια δυναμική ανάπτυξη και σύγχρονα έργα που κάνουν τις πόλεις πιο ελκυστικές και ανθρώπινες. Αυτά τα στοιχεία, μαζί με τα ήθη, τα έθιμα αλλά και το χαμόγελο και την φιλοξενία που διακρίνει τους Κρητικούς και τους Κυπρίους είναι απαραίτητα και συμβάλουν αποφασιστικά στην ανάπτυξη του Τουρισμού Κρουαζιέρας.\nΜε το πρόγραμμα αυτό, στόχος είναι να δημιουργηθούν ομάδες εργασίας από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς της Κρήτης και της Κύπρου και να δημιουργηθεί ένα ενιαίο πλάνο δράσης με συγκεκριμένους στόχους και χρονοδιάγραμμα, προκειμένου να αξιοποιηθεί αποτελεσματικά το τουριστικό προϊόν της κρουαζιέρας.\nΚαταλήγοντας, ο Δήμαρχος Ηρακλείου κ. Γιάννης Κουράκης αναφέρθηκε στις μακροχρόνιες σχέσεις του Ηρακλείου και της Λεμεσού που αναπτύχθηκαν με την αδελφοποίηση των δυο πόλεων πριν από 20 χρόνια και με αφορμή αυτό το γεγονός οι δύο Δήμαρχοι συμφώνησαν και ανακοίνωσαν την πραγματοποίηση κοινών πολιτιστικών εκδηλώσεων μέσα στο 2009.\nΟ Δήμαρχος Ηρακλείου κ.Γιάννης Κουράκης με τον Δήμαρχο Λεμεσού κ.Ανδρέα Χρίστου και τον Αντιδήμαρχο Διοικητικών κ.Μανόλη Αλεξάκη


Unisex γυαλί ηλίου σε σχήμα Aviator / Pilot -Folding- της εταιρείας RayBan. To γυαλί ηλίου RayBan 3479 001 58 έχει χρυσό σκελετό με χρώμα φακού πράσινο. Οι φακοί του παρέχουν ολοκληρωμένη προστασία κατά των βλαβερών ακτίνων UVA και UVB.\n120,00 €με Φ.Π.Α\n191,00 €με Φ.Π.Α\nΜΟΝΤΕΛΟ Ray Ban Aviator Folding RB3479 001


Γνωμες για ξεκινημα στο Web Design - Development! - Σελίδα 2 - freestuff.gr\nΔημοσίευση από andreaskor » 14 Δεκ 2009 03:20\nΚαι στην τελική και να ζητάνε πραγματικά αυτά, τα περισσότερα είναι αλληλένδετα μεταξύ τους όποτε εάν έχεις τις γνώσεις και τα δεις όλα δεν φοβάσαι.!!\nΔημοσίευση από xultimatex » 14 Δεκ 2009 03:23\nΠροσωπικά έχω πάει σε φρονιστήριο αλλά στο γυμνάσιο κάποτε... Μου έμειναν αρκετά πράγματα και ήμουν περισσότερο εξοικειωμένος αργότερα όταν ξανασχολήθηκα. Αλλά πιστεύω ότι με ενα βιβλίο για αρχάριους για html/css (αρχικά) θα είσαι καλυμένος.. Δεν είναι κάτι ιδιαίτερο σαν έννοιες και τεχνική. Από εκεί και πέρα είναι θέμα εμπειρίας και μόνο... Όμως σίγουρα δεν θα γίνεις επαγγλεματίας με αυτό. Κι εγώ περίπου στην ίδια φάση βρίσκομαι παρόλο που ξέρω καλά html και php. Δεν ξέρω από που να αρχίσω..\nΕγώ θα σου πρότεινα στην αρχή να πάρεις ένα βιβλίο από αυτά που σου προτείνουν. ΑΝ δεν μπορέσεις να βγάλεις άκρη κάνε μάθημα (έτσι κι αλλιώς τα χρήματα για βιβλίο μπροστά στα χρήματα που θα δώσεις για φροντιστήριο δεν είναι τίποτα)\nΔημοσίευση από emphasy » 14 Δεκ 2009 04:06\nΚοίτα φίλε μου για το αν θα πας φροντιστήριο εξαρτάται καθαρά από 'σένα! Υπάρχουν άτομα που μπορούν εύκολα μέσα από βιβλία, περιοδικά ή και βοηθήματα να μάθουν κάτι και να μεγαλουργήσουν πάνω σε αυτό. Υπάρχουν και τα άτομα τα οποία μαθαίνουν ευκολότερα από άλλους και χρειάζονται καθοδήγηση για να κατανοήσουν κάτι, δεν έχει να κάνει με την ευφυΐα, είναι τρόπος εκμάθησης.\nΑν πιστεύεις ότι μπορείς να αφιερώσεις αρκετό χρόνο και να μάθεις μόνος, Just do it! Αν πιστεύεις πως μπορείς με καθοδήγηση να έχεις περισσότερα αποτέλεσμα και γρηγορότερα είναι σαφώς μια καλύτερη λύση. Όσο για το αν αξίζει να πας σε φροντιστήριο αυτό το κρίνεις μόνος σου, πάντως πεταμένα λεφτά δεν είναι κανένα φροντιστήριο όλο και κάτι θα μάθεις, θα σου μείνει.\nΑν τώρα όπως ανέφερες θέλεις να κάνεις επιχείρηση και να είσαι αφεντικό, πρώτα απ' όλα πρέπει να είσαι καλός manager, είναι βασικός κανόνας αν θες να πετύχεις. Γιατί μια επιχείρηση δεν γίνεται από χόμπι και πρέπει να έχεις καλά αποτελέσματα προς τους πελάτες σου, ώστε να μπορείς να τους κρατήσεις και να μην το κάνεις για αρπαχτή. Αν δεν βιάζεσαι και δεν έχεις ξανασχοληθεί με επιχειρήσεις εγώ θα σου συνιστούσα να μάθεις πρώτα τι χρειάζεσαι, να δουλέψεις σε μια επιχείρηση τέτοιου τύπου για 3-6 μήνες ώστε να δεις πως λειτουργεί και έπειτα να κάνεις κάτι δικό σου ολοκληρωμένο. Αν τώρα πιστεύεις πως δεν μπορείς να τα καταφέρεις μόνος σου, προσλαμβάνεις έναν καλό γραφίστα και έναν καλό developer και έπειτα κυνηγάς πελάτες.\nΠάντως πρέπει κατά την γνώμη μου να διαλέξεις αν θες να είσαι ένας καλός επιχειρηματίας ή ένας καλός designer-developer, ώστε να έχεις και αποτέλεσμα στις απολαβές. Για αρχή εσύ κι ακόμη ένα άτομο είναι καλά, αλλά μόνος σου ναι μεν θα τα καταφέρεις αλλά θα είσαι ένας απλός freelancer.\nΥΓ. Γιατί δεν ασχολείσαι με τον βιομηχανικό σχεδιασμό; Το ξέρω πως στην χώρα μας δεν υπάρχει βιομηχανία σε μεγάλο βαθμό, αλλά είναι ένας πολύπλευρος κλάδος και σου δίνει εξίσου, μην σου πω και περισσότερες, διεξόδους από το web design. Επιπλέον έχεις σπουδάσει και πάνω σε αυτό και ο κλάδος αυτός ασχολείται από μια καρφίτσα μέχρι μια τηλεόραση, ένα πακέτο τσιγάρα, τα πάντα γύρω μας. Εγώ θα το προτιμούσα αν είχα τελειώσει και μια ανάλογη σχολή, αλλά μάλλον εσύ ξέρεις καλύτερα. Πάντως λόγω Ε.Ε. η χώρα μας θα αναγκαστεί να αποκτήσει βιομηχανία τα επόμενα χρόνια, άρα θα είσαι και ένα βήμα μπροστά (αυτό είναι καθαρά δική μου άποψη, μην σε πάρω και στο λαιμό μου φίλε μου), ενώ με τον web design ασχολείται ήδη αρκετός κόσμος, αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως δεν υπάρχει χώρος για κάτι καλύτερο.\nΔημοσίευση από dimsis » 14 Δεκ 2009 09:16\nΔιάβασε και εδώ: Τι καλείται να κάνει 1 νέος προγραμματιστής σε μια εταιρεία; αν και εσύ ενδιαφέρεσαι κυρίως για web design από ότι κατάλαβα και όχι τόσο για web development.\nΔημοσίευση από korgr » 14 Δεκ 2009 09:33\nΧρηστο, ομολογω πως και εγω επεσα απο τα συνεφα οταν προσφατα σε αλλο post αναφερθηκες στην ηλικια σου και την εμαθα! Ειλικρινα σε "εκανα" για αρκετα μεγαλυτερο και ο λογος ηταν ο δομημενος και αρτιος τροπος σκεψης και εκφρασης!\nΕιλικρινα συγχαρητηρια (απλα ενιωσα την αναγκη να στο εκφρασω).\nΟπως ειπε ο Χρηστος υπαρχουν αυτοι που θα μαθουν μονοι τους και αυτοι που χρειαζονται καθοδηγηση χωρις πραγματι να υστερουν σε ευφυΐα!\nΑπλα ειναι διαφορετικος ο τροπος με τον οποιο ο καθενας προσεγγιζει το εκαστοτε "προβλημα" οταν εκπαιδευεται σε κατι.\nΣτον δικο μας τομεα, πιστευω πως την ολη διαφορα την κανει η προτεραιοτητα που θετουμε οσον αφορα δυο παραμετρους. Την ανθρωπινη λογικη και τις τεχνικες λεπτομερειες.\nΑν προσεγγισεις το εκαστοτε θεμα στους υπολογιστες πρωτα με ανθρωπινη λογικη, και μετα προσπαθησεις να μετατρεψεις αυτο το λογικο πλανο που δημιουργησες στη σκεψη σου, σε τεχνικες λεπτομερειες (πχ εντολες προγραμματισμου, χειρισμου επιλογων ενος προγραμματος κλπ), τοτε θα μαθεις μονος σου.\nΑν το ξεκινησεις αναποδα, μαθαινοντας πρωτα τις τεχνικες λεπτομερειες, μοιραια χρειαζεσαι καποιον για να σε βοηθησει να κατανοησεις την ανθρωπινη λογικη που κρυβεται απο πισω τους...\nΑγαπητε Βαγγελη, δεν ειναι καθολου αργα να ξεκινησεις στα 26 σου!\nΕγω με το web design αρχισα στα 37 μου!\nΞεκινησα ερασιτεχνικα και εμαθα πρωτα html το 1996\nTo 1999 αρχισα να μαθαινω Flash\nTo 2000 μαθαινω PhotoShop και αποφασιζω να ασχοληθω επαγγελματικα με το web design ανοιγοντας ενα μικρο γραφειο απο το χωρο του σπιτιου μου (το εξασκουσα απογευματα και το πρωι ημουν στην παλια μου δουλεια).\nΔειλα δειλα αρχιζω να εχω τους πρωτους πελατες και το 2001 αρχιζω να μαθαινω php ωστε να κατανοησω τι γινεται στον server οταν καποιος παταει "submit" σε μια html φορμα.\nΤο 2002, εχω πλεον αρκετη δουλεια ωστε να με συντηρησει το νεο μου επαγγελμα και αφιερωνομαι σε αυτο!\nΓια καποιο λογο καθυστερησα να ασχοληθω με mySQL (κακως) και αρχισα να ασχολουμαι μαζι της το 2003.\nCSS δεν ανεφερα καθολου γιατι δεν το θεωρω ξεχωριστο κεφαλαιο. Συνυπαρχει με την εκμαθηση html και αναγκαστικα τα μαθαινεις παραλληλα. Ειναι σαν να λεμε, μαθε πρωτα Αγγλικα και μετα μαθε ορθογραφια, γινεται? Παραλληλα τα μαθαινουμε αυτα\nΔημοσίευση από korgr » 14 Δεκ 2009 09:56\nΑσχετο αλλα ξεχασα να τονισω πως σε αυτο το επαγγελμα εισαι αει διδασκομενος!\nΕιναι απειρες οι πληροφοριες και μοιραια δεν μπορεις να τις μαθεις ολες και τις ανακαλυπτεις και στην πορεια!\nΓια καποιους μπορει να φανει αστειο, ομως πουθενα και σε κανενα manual δεν το διαβασα αυτο!\nvar t=setInterval("somefunction", milliseconds);\nκαι ομως ισχυει και το:\n// another statement\nΔημοσίευση από Vang3lis » 14 Δεκ 2009 13:46\nΣας ευχαριστω παρα πολυ για τον χρονο που αφιερωνετε για τις απαντισεις σας.\nΧαιρομαι παρα πολυ γιατι τετοιες απαντησεις περιμενα απο επαγγελματιες του ειδους.\nΘελω να αναφερω στον φιλο emphasis πως δεν θελω απλα να κανω μια εταιρια και να το παιζω αφεντικο, ειδικα στο σημειο που βρισκομαι τωρα. Πρεπει να εχω τις γνωσεις και την εμπειρια στο αντικειμενο και μετα να ανοιξω κατι δικο μου. Και δεν ειμαι τετοιου ειδους ελληνικης φιλοσοφιας ΚΑΙ δεν ειμαι κανενα πλουσιοπαιδο που δεν ξερει τι να τα κανει τα λεφτα και λεει να ανοιξει μια επιχειρηση. Σε καμια περιπτωση δεν στη λεω, απλα εξηγουμαι για να μην παρεξηγουμαι\nΑυτο που εχω αποφασισει να κανω μεσα απο ολα αυτα που λεμε ειναι να δουλεψω καπου αξοιποιωντας το πτυχιο μου γιατι δεν μπορω να καθομαι σπιτι χωρις να κανω τιποτα και απλα να μαθαινω χωρις να εχω εσοδα, δεν το διανοουμαι απλα, και να μαθαινω παραλληλα με τη δουλεια ολα αυτα που μου εχετε πει και εχοντας φτασει σε ενα επιθυμητο επιπεδο να αρχισω να ψαχνω σε αυτον τον κλαδο.\nΟ κλαδος μου ειναι πραγματικα ξεχωριστος (για εμενα παντα) γιατι οτιδηποτε υπαρχει στον χωρο μας, σε εξωτερικους χωρους, αυτοκιντα, ελικοπτερα, οτι μπορει να βαλει ο ανθρωπινος νους ειναι φτιαγμενο απο καποιον βιομηχανικο σχεδιαστη.\nΣτο Ελλαντα ομως ειναι λιγο δυσκολα τα πραγματα σε αυτον τον τομεα... Συνηθως δουλευεις απλα κανοντας ενα σχεδιο σε 3D Studio Max - AutoCad και οχι για παραγωγη...\nΣας ευχαριστω και παλι για ολες τις απαντησεις σας.\nΔημοσίευση από sibas » 14 Δεκ 2009 14:11\nΓεια σου Vang3lis διάβασα το post σου και πραγματικά μου θύμισες εποχές που πρώτο ξεκίνησα δειλά δειλά να μπαίνω στο fs και να ρωτάω τα πως και τα γιατί, από τότε πέρασε αρκετός καιρός και συνεχίζω ακόμα να διαβάζω και να μαθαίνω..\nΔεν νομίζω ότι χρειάζεται να πας σε κανένα φροντιστήριο, το internet από μόνο του είναι το μεγαλύτερο φροντιστήριο και το μεγαλύτερο lab που έχει φτιαχτεί ποτέ. Φυσικά ένα αναγνωρισμένο φροντιστήριο που σου παρέχει κάποιο «δίπλωμα» είναι το μοναδικό θετικό σημείο.\nΣτο θέμα μας, μπορώ να σε βοηθήσω στο να μάθεις να στήνεις άψογη html + CSS να σου δείξω μερικά εργαλεία (που λίγο πολύ όλοι τα ξέρουν), να σου δανείσω βιβλία σε δεύτερο χρόνο για ότι έχει σχέση με το web-design και να σου δείξω από στατικές html σελίδες την μεταφορά τους σε μερικά CMS.\nΣΗΜ: δεν μιλάω καθόλου την εκμάθηση για javasctipt, flash, php.\nΔυστυχώς οι ιστοσελίδες μου είναι down πάνω από χρόνο και θα είναι δύσκολο να δεις το τι φτιάχνω, ωστόσο αν σε ενδιαφέρει στείλε μου ένα pm, ότι κάνουμε θα είναι μέσω email και εγώ θα μπορώ πάντα το απόγευμα να επικοινωνώ μαζί σου.\nΑυτό που σου προσφέρω είναι ο τρόπος για να κατανοήσεις και να δημιουργήσεις ιστοσελίδες από το 0, δεν αποσκοπώ σε χρηματική ή οποιαδήποτε άλλη απολαβή απλά έχω λίγο ελεύθερο χρόνο και θα είναι χαρά μου να βοηθήσω κάποιον που θέλει να μάθει τα βασικά αυτού του αθλήματος.\nPS: Ο χρόνος για την εκμάθηση όλων είναι σημαντικός και μάλλον πολύ μεγάλος, όλα έχουν να κάνουν με την δικιά σου ικανότητα για εκμάθηση, η δικιά μου γνώμη είναι ότι στον τομέα internet πρέπει να διαβάζεις περισσότερο και από τους γιατρούς, και μάλιστα συνέχεια.\nΔημοσίευση από dimsis » 14 Δεκ 2009 14:18\nΆλλη μια ανθρώπινη προσφορά που δεν συναντάς πλέον στη σημερινή εποχή και ακόμα πιο σπάνια μέσα σε forums. Αυτή είναι και η δύναμη του Freestuff, έχει μαζέψει καλούς ανθρώπους που γουστάρουν να μοιράζονται την όποια γνώση.\nΔημοσίευση από ALR » 14 Δεκ 2009 14:44\nΑκριβώς αυτό που είπε ο Sibas.\nΚι εγώ μπήκα στο freestuff.gr κάποτε και κάποιοι καλοί άνθρωποι που ακόμα είναι ενεργά μέλη ( και κάποιοι ακόμα με βοηθούν ) και μου έδειξαν το δρόμο και μου έλυσαν αρκετά προβλήματα.\nΣτο freestuff.gr και σε κάποια άλλα forums έμαθα πολλά περισσότερα.\n@andreaskor είναι πολύ θετικό που έκανες μια template πάνω στο joomla μόνος σου, προχώρησες 1 βήμα στο web design ( αλλά αν κρίνω μόνο από αυτή τη μακέτα, έχεις πολλά ακόμη να προχωρήσεις ) αλλά αυτό δε σε κάνει web developer και αυτή τη συμβουλή δίνω στο Βαγγέλη.\nΕίναι καλό να ξέρεις να στήνεις websites πάνω σε CMS, αλλά για να γίνεις web developer πρέπει να μην επηρεαστείς από τα έτοιμα, και να μάθεις php + mysql και να κάνεις μόνος σου μικρές functions και ίσως συστήματα που χρησιμοποιούν βάσεις δεδομένων, ώστε έπειτα να μπορείς με ευκολία να εξοικιωθείς γρήγορα με οποιοδήποτε CMS.\nΤο joomla ακριβώς αυτή τη ζημιά κάνει. Με την ευκολία που προσφέρει, αποτρέπει τους νέους στο επάγγελμα να μάθουν πραγματικό κώδικα και developing και για αυτό οι developers στην εποχή μας είναι ελάχιστοι και για αυτό σε κάθε αγγελία, έρχονται άτομα που λένε "ξέρω joomla, dreamweaver, html" και θέλουν να προσληφθούν ως web developers.\nΔημοσίευση από andreaskor » 14 Δεκ 2009 15:05\nΣε ευχαριστώ πολύ ALR για τα λόγια σου και έχω να σου πώ ότι χρησημοποιώ joomla γιάτι δεν έχω ακόμα τις γνώσεις για την δημιουργία ενός δικού μου συστήματος διαχείρησης περιεχομένου.Αλλά κάθε μέρα προσπαθώ να γίνομαι καλύτερος.\nΌσο για σένα Βαγγέλη έχω να σου δώσω ένα link από το ΤΕΙ μου με 3 pdf ενός καθηγητή μου που σου μαιθαίνουν σε απλά ελληνικά\nΙδού και καλό διάβασμα..!!\nΤελευταία επεξεργασία από το μέλος andreaskor την 28 Ιαν 2010 16:53, έχει επεξεργασθεί 2 φορές συνολικά.\nΔημοσίευση από emphasy » 14 Δεκ 2009 18:03\nkorgr έγραψε: Χρηστο, ομολογω πως και εγω επεσα απο τα συνεφα οταν προσφατα σε αλλο post αναφερθηκες στην ηλικια σου και την εμαθα! Ειλικρινα σε "εκανα" για αρκετα μεγαλυτερο και ο λογος ηταν ο δομημενος και αρτιος τροπος σκεψης και εκφρασης!\nΕυχαριστώ πολύ, έχω μητέρα δασκάλα και είναι και λίγο "τρελή" με την καλή την έννοια του όρου και μου έμαθε να μιλάω από ενός έτους και την αλφάβητο από τα 4 μου, πειράματα έκανε πάνω μου... (τι να της πεις) αλλά απέδωσαν οι κόποι της και το σημαντικό είναι ότι την κάνω χαρούμενη\nVang3lis έγραψε: Θελω να αναφερω στον φιλο emphasis πως δεν θελω απλα να κανω μια εταιρια και να το παιζω αφεντικο, ειδικα στο σημειο που βρισκομαι τωρα. Πρεπει να εχω τις γνωσεις και την εμπειρια στο αντικειμενο και μετα να ανοιξω κατι δικο μου. Και δεν ειμαι τετοιου ειδους ελληνικης φιλοσοφιας ΚΑΙ δεν ειμαι κανενα πλουσιοπαιδο που δεν ξερει τι να τα κανει τα λεφτα και λεει να ανοιξει μια επιχειρηση. Σε καμια περιπτωση δεν στη λεω, απλα εξηγουμαι για να μην παρεξηγουμαι\nΜην παραποιείς τα λόγια μου. Άλλο να το παίζεις κι άλλο να είσαι αφεντικό-ιδρυτής μιας επιχείρησης και προς θεού δεν εννοούσα τίποτα από τα παραπάνω απλά σαν συμβουλή στο λέω επειδή ασχολούμαι κι εγώ με επιχειρήσεις και περνάω ώρες ατελείωτες πάνω στο PC, σε βιβλία και σε online διαλέξεις για τον στρατηγικό σχεδιασμό επιτυχημένων επιχειρήσεων.\nΦιλικά! και συγνώμη που ξέφυγα λίγο από το θέμα\nΔημοσίευση από ZedBlue » 14 Φεβ 2010 13:00\nemphasy έγραψε: ενώ με τον web design ασχολείται ήδη αρκετός κόσμος, αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως δεν υπάρχει χώρος για κάτι καλύτερο.\nΧαίρετε. Στο ίδιο forum πριν αρκετό καιρό είχα ρωτήσει το ίδιο πράμα και γενικά υπήρξαν ανάλογες απαντήσεις.\nΘέλω όμως να σταθώ λίγο σε αυτό το σημείο. Κάποιοι (ίσως απάντησαν κι εδώ) μου είχαν πει ότι δεν υπάρχει κορεσμός στον κλάδο αλλά μεγάλη ζήτηση. Τελικά τι ισχύει?\nΚαι για μένα πχ που θα έχω και πτυχίο Πληροφορικής (να'μαστε καλά), αξίζει να ασχοληθώ με τον κλάδο αυτόν?\nΔημοσίευση από ALR » 14 Φεβ 2010 15:41\nΑν είσαι καλός, υπάρχει πολύ μεγάλη ζήτηση. Αν είσαι δεν είσαι, υπάρχει κορεσμός.\nΔημοσίευση από sparkplug » 19 Φεβ 2010 22:03\nενδιαφέρομαι να μάθω να φτιάχνω σελίδες κυρίως για να υλοποιώ τις δικές μου ιδέες. Αρχικά σκεφτόμουν να μάθω κάποιο από τα προγράμματα που τα παρέχουν όλα έτοιμα. Ξεκινώντας το ψάξιμο για κάνα καλό πρόγραμμα, βρήκα τυχαία το συγκεκριμένο site και διάβασα τις απόψεις σας για αυτά τα προγράμματα, και για την εκμάθηση κώδικα. Επειδή στο παρελθόν έχω ασχοληθεί με προγραμματισμό, κυρίως visual basic , μου αρέσει η διαδικασία εκμάθησης και καταγραφής κώδικα οπότε αποφάσισα να ακολουθήσω τις συμβουλές σας. Έχω ξεκινήσει λοιπόν με html και CSS, από το htmldog προς το παρόν. Στο lynda που προτείνει κάποιος φίλος σε προηγούμενο post μπήκα αλλά θέλει μηνιαία συνδρομή.\nΤο ερώτημα που έχω είναι το εξής. Για δημιουργία γραφικών, επεξεργασία εικόνας, και γενικότερα ότι σχετίζεται με εικόνα, ποιο πρόγραμμα προτείνεται; Το photoshop; Κάπου διάβασα για photoshop για web designers. Θα πρέπει να ασχοληθώ με μια συγκεκριμένη έκδοση του photoshop ή δεν έχει σημασία;