Σφυροδρέπανο: Μαρτίου 2013\nΤην περασμένη παρασκευή έκλεισαν δυο χρόνια από το θάνατο του ιάκωβου καμπανέλλη. Και το χειρότερο ίσως είναι πως οι περισσότεροι το είχαν πληροφορηθεί (πρόωρα) ή το έχουν συνδέσει με το ανόητο τηλεοπτικό δίδυμο του μέγκα, που είχε βιαστεί να τον ξεκάνει πριν την ώρα του, ενώ ακόμα νοσηλευόταν σε κρίσιμη κατάσταση. Και τελικά δικαιώθηκαν λίγες μέρες αργότερα, στην κορυφαία αποκλειστική είδηση της καριέρας τους, που τους συνοδεύει έκτοτε ως παράσημο –αλλά κανείς μάλλον δε θα σκεφτόταν να ξαλαφρώσει στην είσοδο των γραφείων τους για αυτό το λόγο.\nΠιθανότατα δεν υπήρχε καλύτερος τρόπος να τιμηθεί η μνήμη του καμπανέλλη από τη φετινή περιοδεία του κθβε που ανέβασε φέτος το μεγάλο μας τσίρκο σχεδόν σε κάθε γωνιά της ελλάδας, για πρώτη φορά μετά το 73’. Κάποιες παραστάσεις μάλιστα, με την παρουσία και του ξαρχάκου, διαφημίστηκαν ως συναυλίες του συνθέτη κι είχαν ξεπουλήσει μέρες πριν, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία.\nΑυτός ο φόρος τιμής όμως ήταν αντάξιος της εποχής μας μάλλον, παρά του καμπανέλλη. Και δεν εννοώ ειδικά τους συντελεστές και τους ηθοποιούς της παράστασης, όπου οι άμεσες συγκρίσεις με τους αξεπέραστους προκατόχους τους θα ήταν λίγο άδικες –αν και στην πιο δύσκολη σύγκριση, ο «αντικαταστάτης» του ξυλούρη δεν ήταν καθόλου κακός. Αλλά συνολικά τη μεταφορά του έργου στο παρόν, που δε σεβάστηκε αρκετές σκηνές του και πρωτίστως το γενικό πολιτικό πνεύμα του.\nΔε μπορείς πχ σε ένα τέτοιο πολιτικό έργο να παρεμβάλεις σαχλές ατάκες και εύκολα απολίτικα αστεία του στιλ: αν ήμουν πρωθυπουργός, θα με χειροκροτούσατε όλοι. Δεν είναι δυνατόν το έργο να σατιρίζει καυστικά την ελληνική βλαχοαστική τάξη κι εσύ να βάζεις έναν κλασικό εκπρόσωπό της, όπως ο βενιζέλος, στον επιτάφιο για την καταστροφή στη μικρασία και (όχι απλά να τον βγάζεις λάδι, αλλά) να τον εκθειάζεις σα μεγάλο οραματιστή: ήθελε να μας πάει πολύ μακριά. Ίσως πιο μακριά απ’ όσο έπρεπε. Δε μπορεί να παραλείπεις βασικές σκηνές του έργου και να κάνεις διάφορες άλλες λαθροχειρίες, όπως σημειώνει πολύ εύστοχα κι ένα σχετικά πρόσφατο άρθρο στον κυριακάτικο ρίζο.\nΚαταλαβαίνω απολύτως πως δε γίνεται να αναβιώσει τεχνητά το έντονα φορτισμένο κλίμα, η σημασία κι η συγκίνηση των αυθεντικών παραστάσεων, που ανέβαιναν στα χρόνια της χούντας, λίγους μήνες πριν το πολυτεχνείο, κι είχαν να σπάσουν τη λογοκρισία που επέβαλε το καθεστώς και το κλίμα τρομοκρατίας που καλλιεργούσε –και δεν έμενε μόνο στην καλλιέργεια. Αλλά να πεις πως δεν υπάρχουν στο έργο μηνύματα και σημεία για να πιαστείς και να κάνεις τη σύνδεση με το σήμερα… Όρεξη να έχεις να μετράς.\nΗ επιτροπή οικονομικού ελέγχου που επιβλήθηκε μετά τον πόλεμο με την τουρκία, στα 1897. Οι μακεδόνες στρατιώτες του φίλιππου με συμπεριφορά και νοημοσύνη χρυσαυγίτη. Ο σπαρταριστός διάλογος για τους έλληνες που ζητούσαν σύνταγμα την 3η σεπτέμβρη: «-Αποφασίζουμε να έχουν;\n-Εάν εμποδίσουμε να έχουν, υπάρχει κίνδυνος να έχουν! Ο μόνος τρόπος να μην έχουν, είναι να αφήσουμε να έχουν. Το διαχρονικό τραγούδι «λαέ μη σφίγγεις άλλο το ζωνάρι». Και το αισιόδοξο μήνυμα στο τέλος πως κάτι γίνεται, για τους σεισμούς που μέλλονται να έρθουν.\nΌλα αυτά δείχνουν την αξία και τη μεγάλη δύναμη του έργου του καμπανέλλη. Δείχνουν όμως και κάτι ακόμα· τη φτώχια και την παρακμή της σημερινής καλλιτεχνικής δημιουργίας, που έχει γίνει η ίδια ένα μεγάλο τσίρκο διασκέδασης, χωρίς αγκυλώσεις, κομματικά καπέλα και πολιτικό στίγμα. Κι ενώ το μεγάλο μας τσίρκο κατάφερε να περάσει τέτοια μηνύματα με χιλιάδες περιορισμούς και προφυλάξεις, η σημερινή «ελεύθερη τέχνη» είναι δεμένη με άπειρα αόρατα δεσμά, ιδεολογικούς μηχανισμούς και οικονομικά συμφέροντα, και δεν κάνει τίποτα πέραν της ομφαλοσκόπησης και της «εσωτερικής αναζήτησης στον εαυτό μας». Η έμμεση αστυνόμευση της σκέψης είναι πολύ πιο αποτελεσματική απ’ την άμεση καταστολή των επικίνδυνων παραστάσεων. Κι αυτή είναι η βασική διαφορά της καλύτερης δημοκρατίας που είχαμε ποτέ, από την περίοδο της επταετίας.\nΠοιος φτωχαίνει λοιπόν το περιεχόμενο και τον ορίζοντα της τέχνης; Η στρατευμένη τέχνη που αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως πολιτικό ον σε μια πραγματικότητα που κινείται κι αλλάζει αδιάκοπα; Ή μήπως αυτή που τον βλέπει ως σκέτο ζώο χωρίς καμία πολιτική ιδιότητα και αδυνατεί να δώσει –όχι την προοπτική του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, αλλά έστω- κάτι δυνατό και αυθεντικό, να πει μια απλή αλήθεια για τη ζωή κι όσα μας απασχολούν;\nΚι ετυμολογικά να το πάρουμε, ο καλλιτέχνης ψυχαγωγός οδηγεί (άγει) την ψυχή του ανθρώπου (αν και είναι ζήτημα κατά πόσο έχει απασχολήσει η ετυμολογία της λέξης όσους φρίττουν με τον ζντανοφισμό και το σταλινικό ορισμό για τους λογοτέχνες που είναι αρχιτέκτονες της ψυχής). Πώς θα το κάνει αυτό όμως αν δεν έχει πολιτικό μπούσουλα; Και πώς θα εκπαιδεύσει το κοινό, που θα ακούσει στην παράσταση το «λαέ μη σφίγγεις άλλο το ζωνάρι» αλλά την επομένη θα δει τα δελτία ειδήσεων και θα πειστεί πως «φταίμε κι εμείς, γιατί το ‘χαμε παρακάνει με την άνετη και σπάταλη καλοζωία μας»;\nΣε αυτό έρχεται να βοηθήσει η τεχνική της αποστασιοποίησης που βγάζει το θεατή από το ρόλο του παθητικού δέκτη και τον καλεί να σκεφτεί και να αφομοιώσει την παράσταση, να γίνει ενεργός συμμέτοχος σε όσα βλέπει και ακούει. Όπως έκαναν δηλ κι οι ηθοποιοί της παράστασης, την πρώτη φορά που ανέβηκε το έργο στη θεσσαλονίκη, στο αλεξάνδρειο μέλαθρο, όπου έβγαιναν στα διαζώματα μεταξύ των κερκίδων και κινούνταν ανάμεσα στους θεατές, που ξεσπούσαν σε χειροκροτήματα.\nΈτσι τα διηγούνται τουλάχιστον κάποιοι παλιότεροι που είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν ζωντανά την πρώτη εκτέλεση της παράστασης –πριν την εκτελέσουν στη σύγχρονη εκδοχή της. Κι εξ αυτών έσπευσαν οι περισσότεροι να την ξαναδούν –όπως έλεγαν- όχι για να θυμηθούν τα νιάτα τους, αλλά για να δουν επιτέλους πώς τελειώνει, χωρίς να πλακώσουν οι μπασκίνες να τη διακόψουν.\nΚράτησα για το τέλος έναν πιο ιντριγκαδόρικο συνειρμό με κάποιες παρενθετικές προεκτάσεις για το πολιτικό μήνυμα του μεγάλου μας τσίρκου που κάνει μια αναδρομή στην κωμικοτραγική ιστορία του νεοελληνικού κράτους (όπως θα την έλεγε κι ο ραφαηλίδης) και στηλιτεύει την εξάρτηση και το ρόλο των μεγάλων δυνάμεων.\nΑν λοιπόν ο καμπανελλης ήταν η αντιιμπεριαλιστική γραμμή του 15ου συνεδρίου, η ρωμιοσύνη του ρίτσου παραπέμπει περισσότερο στο 10ο συνέδριο του 78’, ενώ το 19ο συνέδριο είναι το βαρναλικό φως που καίει και τα έργα του μπρεχτ –όλα αυτά βεβαίως κάπως σχηματικά και σα γενικές αφαιρέσεις, που δεν πρέπει να παίρνονται τοις μετρητοίς.\nΑυτό εξηγεί εν μέρει γιατί σε κάποιος αρέσει ο ένας ποιητής-συγγραφέας κι όχι ο άλλος. Και πιστοποιεί πως το κόμμα είναι ζωντανός οργανισμός που ωριμάζει κι εξελίσσεται, προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, και πως δεν έλεγε πάντα τα ίδια. Αν πάντως κάποιοι επιμένουν (στον προσυνεδριακό –που ολοκληρώθηκε μάλλον σήμερα- ή και γενικότερα) να τονίζουν τις διαφορές, υπάρχει παράλληλα ένα κόκκινο νήμα που διαπερνά όλες τις περιόδους του κόμματος κι όλους τους στρατευμένους καλλιτέχνες. Το οποίο είναι ανθεκτικό και παντός καιρού, όσο κι αν κάποιοι θα ήθελαν να το δουν να φθείρεται και να σπάει. Κι αυτό πρέπει να το πάρουν υπ' όψιν τους εξίσου όσοι συμφωνούν κι όσοι διαφωνούν.\nΣκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 7:08:00 μ.μ. 3 σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΕτικέτες ιμπεριαλισμός, καμπανέλης, ξυλούρης, συνέδριο\nΌταν έχουμε ένα γενικό σύνολο, είναι αναπόφευκτο ότι οι επιμέρους μονάδες που περιλαμβάνει θα αλληλεπιδρούν και κατά έναν τρόπο θα εξαρτώνται η μία από την άλλη, γιατί δε θα μπορούν να υπάρξουν έξω από τη μεταξύ τους σχέση.\nΑς πάρουμε το παράδειγμα της τροφικής αλυσίδας. Η εξάλειψη για τον ένα ή τον άλλο λόγο ενός μικρού, ταπεινού είδους μπορεί να οδηγήσει σε αλυσιδωτές αντιδράσεις και να απειλήσει με εξαφάνιση τους ισχυρότερους κρίκους της αλυσίδας. Αν πχ φτερουγίσει μια πεταλούδα στο τόκιο, πιθανότατα δε θα συμβεί τίποτα απολύτως. Αν όμως κάποιο συγγενικό της είδος, όπως το σκουλήκι εκλείψει απ’ την τροφική αλυσίδα, θα πιεστούν κι οι πιο τρανοί εκπρόσωποι του ζωικού βασιλείου. Αν η αλυσίδα σπάσει στον αδύναμο κρίκο της, αυτό θα απειλήσει αυτομάτως το σύνολο της αλυσίδας και το φαύλο κύκλο της, που από ένστικτο επιβίωσης θα κλείσει ασφυκτικά σαν κλοιός γύρω από τον κρίκο που αυτονομήθηκε, πριν καταστεί σοβαρή απειλή με τη δύναμη του παραδείγματος –και όχι μόνο.\nΚι αν τα λεγόμενα γουρούνια (pigs) του νότου πάθουν τίποτα και χρεοκοπήσουν, θα το πληρώσουν πολύ ακριβά κι οι μεγαλύτεροι παίκτες του βορρά. Που ακριβώς λόγω της πλεονεκτικής τους θέσης, μπορούν να μετακυλήσουν το λογαριασμό στους από κάτω. Αλλά πρέπει συνάμα να προσέχουν μην τους μείνει στα χέρια ο ασθενής, για να συνεχίσουν να τον αφαιμάσσουν, ενώ αν τους μείνει στα χέρια, θα τους είναι τελείως άχρηστος. Κι όλο αυτό λέγεται ανισότιμη αλληλεξάρτηση.\nΚατά μία έννοια δηλ τα κράτη αυτά αντιμετωπίζουν την ίδια αδιέξοδη αντίφαση που διέπει σε εθνική κλίμακα την τάξη των καπιταλιστών, που ξεζουμίζει τους εργαζόμενους και προσπαθεί να βγάλει από τη μύγα ξίγκι, για να αυγατίσει τα κέρδη της. Κι αφετέρου πρέπει να τους αφήσει και κάτι, όχι για να κάψουν το περιττό λίπος, όπως λέει η κυρίαρχη προπαγάνδα, αλλά για να «κινηθεί η οικονομία» και να μη μένουν απούλητα τα εμπορεύματα –αφού ο κόσμος κόβει από παντού και δε μπορεί να αγοράσει παρά μόνο τα στοιχειώδη.\nΑς επιστρέψουμε όμως στα προηγούμενα. Οι κρίκοι της τροφικής αλυσίδας βρίσκονται όντως σε σχέση αλληλεξάρτησης. Αλλά αν τους θεωρήσουμε τυπικά ισότιμους και τους βάλουμε στην ίδια μοίρα, θα θυμίζαμε τον κλασικό ορισμό για το (αστικο)δημοκρατικό σύστημα, όπου ένας λύκος κι ένα πρόβατο ψηφίζουν ελεύθερα τι θα δειπνήσουν. Και θα ‘ρθει ο σύντροφος στον προσυνεδριακό να σου θυμίσει το τσιτάτο του βλαδίμηρου για μια χούφτα ιμπεριαλιστικά κράτη που εκμεταλλεύονται ληστρικά τα υπόλοιπα.\nΝαι, αλλά από πότε οι μαρξιστές έχουνε ορίζοντα στη δράση τους την εξάλειψη της «καταπίεσης έθνους από έθνος» και όχι την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο;\nΑν πάλι φανταστούμε τον κόσμο και το ιμπεριαλιστικό σύστημα ως μία λίμνη, τα βατράχια θα τσαλαπατιούνται πάντα στον άγριο χορό των βουβαλιών. Και δε γίνεται να μεταμορφωθούν με ένα μαγικό φιλί σε πρίγκιπες, για να εκδικηθούν και να αποκτήσουν την εθνική ανεξαρτησία του είδους τους. (Εκτός κι αν κάποιος σφος αναγνώστης είναι αμετανόητος αεκτζής, μπαγεβιτσικός και κάνει τους απαραίτητους συνειρμούς με τον πρίγκιπα του μοράβα και τη λίμνη του ντέμη).\nΤα βατράχια όμως μένουν στη λίμνη οικειοθελώς, κατ’ επιλογή των αστικών τους τάξεων, η οποία βαφτίζεται εθνικό συμφέρον. Κι ο μόνος τρόπος να γίνουν ξανά πρίγκιπες, είναι να ξεκόψουν οριστικά από τα λιμνάζοντα ύδατα και το οικοσύστημά τους και να τραβήξουν μπροστά· να ξανοιχτούν στη θάλασσα και το βασίλειο της ελευθερίας, μακριά από τα ψάρια και τους αγωνιστές του γλυκού νερού, που κολλάνε στα ρηχά του αντιμνημονιακού αγώνα.\nΟι πρόσφατες εξελίξεις στην κύπρο ανατροφοδοτούν αυτή τη συζήτηση κι οδηγούν σε διάφορα, χρήσιμα συμπεράσματα. Αφενός δηλ το γιούρογκρουπ επέβαλε στην κύπρο μια συμφωνία κουρέματος των καταθέσεων με δυσμενείς κι επώδυνους όρους. Αφετέρου όμως η σπουδή της γερμανίας να επιβάλει μια λύση φανερώνει τον αντίκτυπο που θα είχε στον πυρήνα της ευρωζώνης μια πιθανή άτακτη χρεοκοπία μιας τόσο «μικρής οικονομίας». Κάτι που δείχνει με τη σειρά του τη βαθιά σύνδεση κι αλληλεπίδραση των κρατών-μελών της εε και των εθνικών τους οικονομιών.\nΧρειαζόμαστε λοιπόν μια ανάλυση για τον ιμπεριαλισμό που να περιλαμβάνει και να ερμηνεύει όλες τις αντιφατικές εκδηλώσεις της πραγματικότητας και να μας δίνει το καθοδηγητικό νήμα για την πολιτική μας δράση. Μια ανάλυση που να διεισδύει στην ουσία των φαινομένων και να μη δίνει εύκολες, μονομερείς απαντήσεις, παίρνοντας επιλεκτικά τα στοιχεία που τη βολεύουν για να στηρίξει ένα προκαθορισμένο συμπέρασμα.\nΝα μην απορρίπτει όρους, αλλά να ξεκαθαρίζει το περιεχόμενό τους. Να επεξηγεί δηλ ότι η έννοια της αλληλεξάρτησης δεν ταυτίζεται με το σαμίρ αμίν, το διαχωρισμό περιφέρειας-μητρόπολης, την εθνική αστική τάξη και τη λογική των σταδίων. Και αντιστοίχως πως η αλληλεξάρτηση δε σημαίνει ότι η ελλάδα είναι ιμπεριαλιστική χώρα, αλλά ένταξη στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, και ανάπτυξη του καπιταλισμού στο ανώτερό, ιμπεριαλιστικό στάδιό του.\nΗ ανισότιμη αλληλεξάρτηση δεν αναιρεί την έννοια της εξάρτησης, αλλά την εμπεριέχει και την εμπλουτίζει. Δεν είναι η «ισχυρή ελλάδα» του σημίτη, αλλά αυτό ακριβώς που λέει η λέξη: βαθιά σύνδεση κι αλληλεξάρτηση των οικονομιών σε τέτοιο βαθμό που κι οι μεγαλύτερες να «εξαρτώνται» κατά κάποιο τρόπο από την τύχη των μικρότερων –μια ενδεχόμενη χρεοκοπία της αδύναμης ελλάδας πχ, μπορεί να φέρει κρίση ντόμινο σε ολόκληρη την ευρώπη.\nΗ ανάλυση αυτή πρέπει να είναι διαλεκτική, συγκεκριμένη στον χώρο και τον χρόνο, χωρίς να δίνει τυφλοσούρτη μια ερμηνεία, για κάθε ιστορική φάση. Να μελετά την εξέλιξη του ιμπεριαλισμού, να σημειώνει τις ποσοτικές και ποιοτικές μεταβολές του και να απαντά πειστικά σε κρίσιμα ζητήματα. Υπάρχουν σήμερα προτεκτοράτα κι εξαρτημένες χώρες; Πότε έπαψε το ελληνικό κράτος να ανήκει σε αυτήν την κατηγορία; Πώς τοποθετούμε στο σχήμα μας την τάση οικονομικής ολοκλήρωσης σε ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, όπως η ευρωπαϊκή ένωση; Και με τι μοιάζει αυτό το σχήμα; Δανείζεται την κεντρική ιδέα της πυραμίδας, για να εκφράσει την ανισοτιμία των εθνικών οικονομιών σε ένα ενιαίο πλαίσιο, ή της αλυσίδας-πλέγματος, για να εκφραστεί η αλληλεξάρτηση; Ή είναι επικίνδυνο να επιμένουμε σε μια γενική, σχηματική αντίληψη αυτών των σχέσεων, αντί να εμβαθύνουμε στα χαρακτηριστικά τους;\nΗ ανισόμετρη ανάπτυξη μπορεί να καθορίζει άλλη τακτική κι άμεσα πολιτικά καθήκοντα για την κάθε χώρα, αλλά δεν ορίζει διαφορετικά τον αντικειμενικό χαρακτήρα της επικείμενης (σοσιαλιστικής) επανάστασης. Χρειαζόμαστε τελικά μια ανάλυση που να μην αναθεματίζει ούτε τον αντιιμπεριαλιστικό, ούτε τον αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα του μετώπου, αλλά να διασαφηνίζει τις έννοιες και το περιεχόμενό τους, δένοντάς το διαλεκτικά.\nΑκόμα κι αν η ελλάδα είναι ιμπεριαλιστική χώρα, αυτό δεν αναιρεί καθόλου την ανάγκη να παλεύουμε τα μικρά και καθημερινά ζητήματα που απασχολούν την εργατική τάξη, να ανοίγουμε μέτωπο ενάντια στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, τον πόλεμο και την ειρήνη τους, που μοιάζουν σα δυο σταγόνες νερό.\nΑκόμα κι αν η ελλάδα είναι εξαρτημένη χώρα, αυτό δε σημαίνει πως χρειάζεται κάποιο ξεχωριστό στάδιο πριν τον σοσιαλισμό και αιτήματα ξεκομμένα από την πάλη για την επανάσταση και την προετοιμασία της.\nΔεν υπονοώ ότι η ανάλυση για τη θέση της χώρας στο ιμπεριαλιστικό σύστημα δεν είναι σημαντική για την χάραξη πολιτικής γραμμής. Αλλά εάν διαφωνούμε σε αυτό μόνο και συμφωνούμε στο πολιτικό δια ταύτα και σε όλα τα υπόλοιπα, -λέω αν γιατί δεν είναι και τόσο απλό, όπως φαίνεται- ας βάλουμε τότε ένα κοινό σύνθημα ΟΧΙ στις ΕΞΑΡΤΗΣΕΙΣ για να το πάρει ο καθένας και να το ερμηνεύσει όπως θέλει. Να καταλαβαίνουν οι μεν πως δε δεχόμαστε γενικά την έννοια της εξάρτησης κι οι δε ότι παλεύουμε ενάντια σε κάθε μορφή εξάρτησης. Κι όλοι θα είναι ευχαριστημένοι.\nΜα καλά τώρα σοβαρολογείς; θα ρωτήσει κανείς.\nΌχι, θα απαντήσω εγώ. Πολλές φορές όμως, μπορείς να πεις αστειευόμενος τα πιο σοβαρά πράγματα. Κι η ενότητα του κόμματος είναι ίσως το πλέον σοβαρό.\nΗ ενότητα βέβαια έχει δύο σκέλη. Το ιδεολογικό και το οργανωτικό. Εφόσον δεν υπάρχει το πρώτο, δεν είναι λογικό να συντηρείται τεχνητά το δεύτερο. Αν όμως το δεύτερο δεν περιέχει τελικά αξεπέραστες διαφορές, είναι ζητούμενο πώς θα αντιμετωπιστούν, για να επιλυθούν συντροφικά, και αν η όποια διαμάχη γίνεται στο έδαφος μιας επιστημονικής μελέτης, για να εντοπίσουμε πιο καθαρά και την ουσία των εκάστοτε διαφορών.\nΕν πάση περιπτώσει αυτό το θέμα θα έχουμε την ευκαιρία να το αναλύσουμε και στο άμεσο μέλλον. Το σημαντικό είναι –όπως λέει κι ένα σύνθημα- ότι εκτός από τον ιμπεριαλισμό υπάρχει κι η μοναξιά. Κι η πρωτοπορία που προχωρά μπροστά αλλά πρέπει να τραβήξει τις μάζες μαζί της, χωρίς να ξεκόβει από το λαό, το ξέρει πολύ καλά από πρώτο χέρι και παλεύει να το σπάσει. Μαζί με τον αδύναμο κρίκο της αλυσίδας..\nΣκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 1:10:00 μ.μ. 53 σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΕτικέτες εξάρτηση, κόμμα, μπάγεβιτς\nΤούτες τις μέρες που ο άνεμος μας κυνηγά κι οι εξελίξεις στην κύπρο είναι ραγδαίες, υπάρχει διάχυτη μια έκδηλη αμηχανία, όπου ο καθένας μας προσπαθεί να παρακολουθήσει τη συνεχή ροή ειδήσεων, να δει πίσω από την επιφάνεια και τα μεγάλα λόγια και να καταλάβει τι είδους παιχνίδι παίζεται, με τι όρους, συσχετισμούς και με ποιο σκοπό για την κάθε πλευρά.\nΤι θέλουν να πετύχουν πχ οι γερμανοί σφίγγοντας το ζωνάρι της κύπρου; Να βάλουν στο χέρι ένα μερίδιο από τις καταθέσεις στο νησί και να το μεταφέρουν στις γερμανικές τράπεζες; Γιατί να στήσουν όμως τόσο χοντρό παιχνίδι για μερικές δεκάδες δισεκατομμύρια; Αξίζει τον κόπο άραγε; Μήπως θέλουν να γίνει η κύπρος παράδειγμα προς αποφυγή και φόβητρο για όσους λαούς τολμήσουν να παρεκκλίνουν απ’ τις βασικές κατευθύνσεις της εε κι αρχίσουν να σκέφτονται τις εναλλακτικές; Ή μήπως να χτυπήσουν συνολικά το τραπεζικό σύστημα της κύπρου, ώστε να μη δρα ανεξέλεγκτα ως πλυντήριο –τουλάχιστον όχι χωρίς τον έλεγχο το δικό τους και των 29 κατασκευαστών πλυντηρίων made in germany που συνιστούν skip.\nΠώς δέχτηκαν οι ρώσοι σχετικά αδιαμαρτύρητα το δεύτερο κούρεμα με τους πιο δυσμενείς όρους, ενώ είχαν προβάλει έντονες αντιρρήσεις για το πρώτο; Τι διαπραγματεύτηκαν στο ενδιάμεσο με το σαρρή στη μόσχα; Και πώς εξηγείται ο υστερικός ζήλος των αστικών μμε ενάντια στους… ρώσους ολιγάρχες –λες κι οι άλλες αστικές τάξεις αποτελούνται από αξιοσέβαστους επιχειρηματίες κι από λουλούδια για μύρισμα- που θα τον ζήλευε κι η οακκε;\nΚαι τέλος γιατί ο αναστασιάδης έπαιξε το χαρτί της παραίτησής του, που θα άφηνε σύξυλους τους εταίρους του, αν ήταν να δεχτεί κανονικά όλους τους όρους τους και χωρίς ψήφιση από το κυπριακό κοινοβούλιο; Κι αν ανοίξει ο ασκός του αιόλου στην κύπρο με τις καταθέσεις, τι μας βεβαιώνει πως δε θα συμπαρασύρει σε ένα σκληρό ροκ κι ολόκληρη την ευρώπη; Οέο;\nΑυτή η γενική σύγχυση εκδηλώνεται με διάφορες αφορμές και διαπερνά μια σειρά πτυχές και παρουσίες του τηλεοπτικού σκηνικού και του (μικρο)αστικού πολιτικού κόσμου –εξάλλου αυτά τα δύο στη σύγχρονη ελλάδα εν πολλοίς ταυτίζονται.\nΟι θιασώτες του «φιλελεύθερου καπιταλισμού» βρέθηκαν να υπερασπίζονται με πάθος μια απόφαση που καταργούσε όχι απλά την ιερή αγελάδα της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίων, αλλά κι αυτήν ακόμα την ελευθερία κίνησης των απλών καταθέσεων! Όλα στο βωμό της σύγχρονης μεγάλης ευρωενωσιακής ιδέας.\nΚι ο δελαστίκ στον πρετεντέρη μιλούσε για το νέο στάδιο του «ληστρικού καπιταλισμού», κερδίζοντας τον αφειδώλευτο έπαινο της «υπουργήσιμης» ρένας δούρου. Προφανώς δηλαδή στο προηγούμενο στάδιο ανάπτυξής του ο καπιταλισμός δεν ήταν ληστρικός και δεν απομυζούσε την υπεραξία της εργατικής δύναμης. Και ο όρος «ολοκληρωτικός» που χρησιμοποιεί το ρεύμα στις αναλύσεις του έχει μάλλον παλιώσει και χρειάζεται κάτι πιο ηχηρό και πομπώδες, για να εντυπωσιάσει το μέσο τηλεθεατή.\nΟ τράγκας παλλόταν από εθνική περηφάνια για την παλιγγενεσία της 25ης μαρτίου που ξημέρωνε και την έμπλεκε δημιουργικά με το κυπριακό ΟΧΙ, την 28η οκτώβρη και με ιαχές που θύμιζαν τις ταινίες του κώστα πρέκα. Ο δεξιός τράγκας που προεκλογικά στήριζε –εμμέσως πλην σαφώς- σύριζα κι εσχάτως χρυσή αυγή, ούρλιαζε από οθόνης για τους ναζί και τους γερμανοτσολιάδες και έδειξε ένα βιντεάκι για τους ταγματασφαλίτες και τα αίσχη τους επί κατοχής, που τα ξέπλυναν όμως στον εμφύλιο που ακολούθησε!\nΚι η παναριστερή ντριμ-τιμ στο πάνελ του –απ’ το γλέζο και τον αλαβάνο μέχρι τον πληθωρικό πι-πι- τα κατάπιε όλα αμάσητα κι αδιαμαρτύρητα! Uber alles ο αντιμνημονιακός αγών και η εθνική ενότητα. Μην πάει χαμένη κι η σημειολογία της ημέρας, με το μέτωπο εθνικής σωτηρίας και των συν-καμμένων της σ-ανελ (εκ του σύριζα και των ανελ) και με την προβολή της ψυχής βαθιάς του βούλγαρη, που έπαιζε την ίδια ώρα απέναντι σε άλλο κανάλι.\nΕν τω μεταξύ ο αλαβάνος έγραψε μια ανάλυση στην έκτακτη έκδοση του βήματος για την κύπρο, με το περιβόητο σχέδιο βήτα του, που πλασάρει με ορολογία πολιτικού τεχνοκράτη. Στην οποία είχαμε γκραν φινάλε με μια εντυπωσιακή αντιστροφή της λογικής «συν αθηνά και χείρα κίνει».\nΗ κύπρος, μας λέει ο αλέκος, χρειάζεται την αλληλεγγύη και τη συμπαράστασή μας. Αλλά και τη βοήθεια του Θεού! Και πρέπει να ακούσουμε τον εκπρόσωπο του Μεγαλοδύναμου στο νησί, που λέει στο λαό του «να αφήσουμε το ευρώ και να γυρίσουμε στη λίρα μας».\nΒοήθειά μας. Κι άλαλα τα χείλη των ασεβών…\nΤο περιβόητο σχέδιο β του αλέκου περιορίζεται στην αλλαγή νομίσματος και βρίσκεται πιο δεξιά κι από άλλες αναλύσεις, όπως αυτή του σεφεριάδη στο ίδιο φύλλο που λέει ότι αν σε δύο πειράματα έχουμε παρόμοια αποτελέσματα κι ένα μόνο κοινό παράγοντα, τότε αυτός είναι είτε η αιτία είτε αναγκαίο κομμάτι της αιτίας που προκάλεσε το φαινόμενο. Εάν λοιπόν η κύπρος, που δεν έχει το χρέος και το έλλειμμα της ελληνικής οικονομίας, υφίσταται την ίδια θανάσιμη «σωτηρία» που πρέπει να αναζητήσουμε αυτόν τον κοινό παράγοντα;\nΤο κείμενο του σεφεριάδη φέρει τον... πρωτότυπο τίτλο «είναι ο καπιταλισμός ανόητε» -αν και ο μπογιό έχει καθιερώσει στις συνειδήσεις και τις καρδιές μας το «ηλίθιε» έναντι άλλων πιθανών συνώνυμων, είναι ο καπιταλισμός χαζούλη, βρε κουτό, μπούφο, σερσέμη, κτλ.\nΑν ο αρθρογράφος έκανε τη σύνδεση με τον τίτλο του δικού του άρθρου, θα είχε στοχεύσει στην ουσία του πράγματος. Αλλά ο σεφεριάδης την κάνει με το χρηματοπιστωτικό σύστημα και την τοξική λειτουργία του, την οποία θεωρεί κι υπαίτια για την κρίση. Παρόλα αυτά εξακολουθεί να έχει μεγαλύτερο βάθος από την ανάλυση του ριζοσπάστη αλαβάνου με τη θεία φώτιση.\nΈτσι λοιπόν μέσα σε τόση ιδεολογική σύγχυση ξεκαθαρίζουν κάποια πολύ βασικά σημεία: δε μπορεί να υπάρξει ουσιαστικά σχέδιο βήτα και διαπραγμάτευση εντός της λυκοσυμμαχίας της εε, όπως δεν υπάρχει εναλλακτική και έξοδος προς όφελος του λαού από την καπιταλιστική κρίση στα πλαίσια του συστήματος.\nΌποιος καταλαβαίνει πως η εε είναι ο λάκκος των λεόντων δε μπορεί να κάνει με λεονταρισμούς τον επίδοξο θηριοδαμαστή, που θα κάνει με ταχυδαχτυλουργικά κόλπα τους λύκους αρνάκια και τα κοράκια συμμάχους μας. Αν τον πιστέψουμε θα φάμε το κεφάλι μας, πριν μας αποτελειώσουν τα λιοντάρια. Όποιος βλέπει ότι έρχεται ο βράχος καταπάνω μας, δε μπορεί να απλώνει για δίχτυ προστασίας μια ομπρελίτσα με σημαιούλα, σαν αυτές που βάζουν στο παγωτό, όπως το κογιότ που κυνηγάει το μιτ-μιτ (road runner), αντί να προετοιμάζει τον κόσμο για σύγκρουση με το βράχο που απειλεί να μας πλακώσει.\nΌποιος λέει ότι το όχι της κύπρου πρέπει να πάει μέχρι τέλους, πρέπει να εξηγεί από τώρα ποιο είναι αυτό το τέλος (=σκοπός) και να απαντά πειστικά: ποια όπλα χρειαζόμαστε για να φτάσουμε σε αυτό; Τι σημαίνει παίρνω στα χέρια μου την εξουσία και τα κλειδιά της οικονομίας; Είναι μήπως το νόμισμα ή κάτι πολύ ευρύτερο;\nΚι αφού πιάσαμε πριν και το τρίτο ράιχ στην κουβέντα μας, ας μην το αφήσουμε παραπονεμένο. Κάποτε ο δυτικός αστικός κόσμος ακολουθούσε πολιτική κατευνασμού απέναντι στον χίτλερ για να ανακόψει –υποτίθεται- την πορεία του, ενώ στην πραγματικότητα του έδινε φόρα, για να πέσει πάνω στους σοβιετικούς και να τους τσακίσει. Αυτά τα κόλπα μπορεί να ξεγελάνε προσωρινά τους πιο αφελείς, αλλά όχι τους πολιτικούς που δρουν συνειδητά.\nΑν λοιπόν κάποιοι μιλάνε σήμερα για μια πολιτική κατευνασμού του ακραίου επιθετικού τραπεζιτικούς κεφαλαίου –από το οποίο απορρέει κι ο φασισμός, όπως έλεγε κι η εισήγηση του ντιμιτρόφ στην κομιντέρν- δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να διαιωνίζουν την κυριαρχία του, αφήνοντας τα θύματά του ανυποψίαστα κι εφησυχασμένα, τυλιγμένα με γλυκερές αυταπάτες, που εισχωρούν σα δηλητήριο και παραλύουν τη δράση τους. Κι όταν αυτό το κάνει μια «αριστερή» πολιτική δύναμη, με αγωνιστικό προσωπείο, έχουμε ένα σύγχρονο ζωντανό ορισμό για το τι μπορεί να σημαίνει ο διαβόητος σοσιαλφασισμός στην εποχή μας.\nΚι αν θέλουμε τελικά να είμαστε ακριβείς ως προς τη συγκυρία και τις εθνικές επετείους, το όχι της κύπρου, γενικά κι αόριστα, δεν ήταν ακριβώς όχι, όπως δεν ήταν και το πρωτότυπο όχι, που υποτίθεται πως είπε ο μεταξάς στον ιταλό πρέσβη. Το πραγματικό όχι το είπε ο λαός μας. Κι αυτός ακριβώς είναι που καλείται να το πει τώρα και στην κύπρο και να παλέψει για να το επιβάλει στην πράξη. Κι αν τότε το είπε με μπροστάρη το εαμ και μια οργανωμένη πρωτοπορία σαν το κκε, που ήταν η ψυχή του μετώπου, αυτό ακριβώς είναι που λείπει σήμερα από το θλιβερό πολιτικό σκηνικό της κυβερνώσας αριστεράς στο νησί. Ένα πραγματικό κκ, για να οργανώσει την πάλη και τις αντιστάσεις του λαού και να τους δώσει διέξοδο και προοπτική.\nΣκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 6:28:00 μ.μ. 10 σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΕτικέτες αλαβάνος, εε, κύπρος, οακκε, όχι\nΤο προχτεσινό φύλλο του ρίζου ήταν κυριακάτικο κι ενισχυμένο: με 19 σελίδες προσυνεδριακό και σαράντα συνολικά (χωρίς ισολογισμούς), μερικά ζουμερά άρθρα και ενδιαφέρον ιστορικό ένθετο. Αφήνουμε κατά μέρος την επανάσταση του 21’, για να την πιάσουμε ίσως σε επόμενη ανάρτηση και πάμε να δούμε σε τι γίναμε σοφότεροι από την υπόλοιπη εφημερίδα και τι ακριβώς περιείχε:\n-«Άρθρο γραμμής» του γιώργου μαρίνου για το κουκουέ και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, με κάποιες γνωστές, βασικές κατευθύνσεις, που περιμένουμε τώρα να τις πιάσουν τα εξυπνοπούλια του αστικού τύπου, για να τις κάνουν «ιδεολογική πλατφόρμα» εν όψει του συνεδρίου και της «κούρσας διαδοχής της αλέκας». Το πιο ενδιαφέρον πάντως είναι ότι πλέον ασκούμε ανοιχτά –διακριτική έστω- κριτική στη διακυβέρνηση του ακελ, που «ανεξαρτήτως προθέσεων και διακηρύξεων, δε μπορούσε να είναι φιλολαϊκή στο πλαίσιο της εε και του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης», στοχεύοντας έτσι εμμέσως προς τους θιασώτες του κοινοβουλευτικού δρόμου που καλλιεργούν συγχύσεις κι αυταπάτες σε ελλάδα κι εξωτερικό.\nΈνα σημείο που μπαίνει τόσο στο άρθρο του μαρίνου, όσο και στο κείμενο του Π. στη σελίδα 3 για τις εξελίξεις στην κύπρο. Και πρέπει να το δούμε παράλληλα με μια άλλη πρόσφατη εξέλιξη: τη συγκρότηση δικών μας κομματικών οργανώσεων στην κύπρο, πέρα από την όποια σχέση είχαμε ως τώρα με το ακελ, η οποία έδωσε διέξοδο σε αρκετούς συντρόφους, που ασφυκτιούσαν στα σύγχρονα πολιτικά δεδομένα της κύπρου και του «κ»κ που παράγει (ε, ναι! Αυτό με τα εισαγωγικά στο πρώτο κάπα, ήταν ένα απωθημένο που πάντα ήθελα και έψαχνε δικαίωση).\n-Ανταπόκριση του ζαχαρόπουλου από το συνέδριο της γσεε στην αλεξανδρούπολη. Όπου οι συσχετισμοί έμειναν κατά βάση αμετάβλητοι, ο παναγόπουλος επανεκλέχτηκε πανηγυρικά και η γσεε παρέμεινε ακλόνητη στη νιρβάνα της, ανεπηρέαστη από οποιαδήποτε κοινωνική διεργασία. Μπορεί το πασόκ να κατέρρευσε εκλογικά, αλλά οι μηχανισμοί του στο συνδικαλιστικό κίνημα ζουν και βασιλεύουν· αυτονομούνται και παζαρεύουν από θέση ισχύος το μέλλον τους στο νέο σκηνικό που διαμορφώνεται. Κι ο φαύλος κύκλος της κυριαρχίας τους δεν πρόκειται να σπάσει με συμβατικά μέσα –είτε εκλογικά, είτε με μικρές κι άμεσες διεκδικήσεις, κυρίως συντεχνιακού χαρακτήρα που δεν ξεφεύγουν από το γήπεδό τους, όπου έχουν τον απόλυτο έλεγχο. Αλλά με ένα γερό ταξικό κίνημα, που θα τους γίνει καρφί στο μάτι μέχρι να τους σαρώσει.\nΑυτό βάζει στη διπλανή ακριβώς σελίδα κι η ανακοίνωση του παμε.\nΟ βασικός ρόλος και η αποστολή του ΠΑΜΕ δεν περιορίζεται στην καθημερινή πάλη, στους μικρούς και μεγάλους αγώνες για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Εκεί, η παρουσία και η δράση των ταξικών δυνάμεων είναι δεδομένη και αποτελεσματική. Δεν υπάρχει καθημερινό πρόβλημα της εργατικής οικογένειας που να μην ασχολήθηκε. Ο βασικός στόχος και η αποστολή του ΠΑΜΕ είναι να ενώσει, να συσπειρώσει την εργατική τάξη σε ταξική κατεύθυνση! Κίνημα που μπορεί να τους φοβίσει, να αποσπάσει κάποιες κατακτήσεις είναι αυτό που θα παλεύει για όλα τα καθημερινά προβλήματα και ταυτόχρονα θα διεκδικεί την εξουσία για το λαό.\nΜήπως όμως έτσι, θα πουν κάποιοι, συγχέουμε το κόμμα με το κίνημα και την τακτική στρατηγική; Πολύ καλό ερώτημα. Το οποίο μας δίνει πάσα για το τρισέλιδο με τα αποσπάσματα από την ομιλία της αλέκας στη συνδιάσκεψη της κο θεσσαλίας.\nΜας λένε τώρα ότι αυτό που λέμε για τη λαϊκή συμμαχία, ότι βάζουμε μέσα στο μαζικό κίνημα το θέμα της πολιτικής εξουσίας. Όχι, σύντροφοι, εμείς λέμε ότι η λαϊκή συμμαχία εκφράζει συμμαχία της εργατικής τάξης με τους συμμάχους της, που σημαίνει ότι απευθύνεται η συμμαχία σε όλους, αντικειμενικά. Έτσι δεν είναι; (…) Βεβαίως, δεν μπορεί αυτή η συμμαχία να έχει πολιτικό πρόγραμμα, σαν να είναι το ΚΚΕ, αλλά είναι δυνατόν το κίνημα το εργατικό, το λαϊκό να μην αντιπαλεύει την κυβέρνηση, τι κάνει τότε; Μια υποτυπώδη άποψη διακυβέρνησης, εξουσίας δεν πρέπει να έχει; (…) Τι λέει π.χ. ο ΣΥΡΙΖΑ; Κίνημα το οποίο ρίχνει αυτή την κυβέρνηση και ανεβάζει μια άλλη, μέσω εκλογών. Εμείς τι λέμε; Ότι αυτή η συμμαχία πρέπει να ανατρέψει την εξουσία των μονοπωλίων και να κάνει την εργατική - λαϊκή εξουσία.\nΚαι σε ένα άλλο σημείο.\nΔεν μπορεί να μιλάς για κίνημα υπεράσπισης των λαϊκών κατακτήσεων, για κίνημα εναντίον των μέτρων που παίρνονται αν δεν ανοίξεις - τουλάχιστον οι κομμουνιστές - μέσα στο κίνημα τη συζήτηση για την αιτία της κρίσης. Ήταν δυνατόν σαν Κόμμα αυτά να μην τα κάνουμε; Να μην οξύνουμε την αντιπαράθεση μέσα στο κίνημα; Μπορούσες να μην κάνεις αυτή την αντιπαράθεση και μέσα στο κίνημα; Να την κάνεις απλώς σαν Κόμμα, μέσα στις Οργανώσεις, ή μόνο μέσα από τα έντυπά σου; Τότε θα ήμαστε ιερατείο.\nΤι άλλο είπε η αλέκα στη συνδιάσκεψη;\nΜίλησε για την πολιτική συμμαχιών που γνωρίσαμε ότι αυτό που λίγο - πολύ περπατούσε, ως συμμαχία, όλα τα χρόνια μέσα στον 20ό αιώνα, ήταν με ποιο κόμμα θα πας, με ποιο κόμμα θα συνεργαστείς. Με την αριστερή σοσιαλδημοκρατία, με τη δεξιά, με τη σοσιαλδημοκρατία; Για να προσθέσει ότι η λαϊκή συμμαχία δεν είναι κίνημα με τον εαυτό μας, αλλά ένας όρος πολύ πιο πλατύς από το ααδμ, με το οποίο πήγαμε μέχρι τις εκλογές και χάσαμε –χωρίς φυσικά να φταίει το ααδμ. Κι ότι είναι άλλο το κίνημα κατά του ιμπεριαλιστικού πολέμου που κι εμείς το επιζητούμε κι άλλο σύντροφοι να ταυτίζεις τον ιμπεριαλισμό με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και να τον αποσυνδέεις απ' τον καπιταλισμό.\nΠολύ ενδιαφέρουσα είναι κι η σημείωση ότι η ανασυγκρότηση του κόμματος (ιδεολογική, πολιτική, οργανωτική) δε μπορούσε να γίνει σε ένα ή δύο χρόνια και κράτησε μέχρι και το 18ο συνέδριο. Καθώς κι ότι οι αδυναμίες που πιθανόν είχε το πρόγραμμα του 15ου συνεδρίου δεν είχαν να κάνουν ούτε με συμβιβασμούς, ούτε με κάτι τέτοια που λέγονται, αλλά με την ωρίμανση του κόμματος.\nΠαρόλα αυτά, στην ίδια ομιλία η αλέκα αναφέρεται δύο φορές στον εσωκομματικό οπορτουνισμό. Αρχικά με αφορμή ορισμένα στελέχη που έβαλαν διαφορετική άποψη για την όξυνση της διαπάλης στο κίνημα, ήδη από το δημόσιο διάλογο του 18ου. Τότε όμως μπορεί να μη βγήκαν πολλοί στο δημόσιο διάλογο γιατί ήταν άλλες οι συνθήκες, πίστευαν τότε ότι δε χρειάζεται να βγουν δημόσια, τώρα θεωρούν ότι είναι πιο εύκολο λόγω του εκλογικού αποτελέσματος - αυτό κι αν είναι οπορτουνισμός - δηλαδή να λέω δημόσια τη γνώμη μου, ανάλογα με το αν με παίρνουν οι συνθήκες.\nΚαι μια δεύτερη αναφορά για τα; φαινόμενα οργανωτικού φιλελευθερισμού που παρατηρούνται: Ο «Ριζοσπάστης» και η μη μελέτη του από όλα τα μέλη, δεν είναι σύντροφοι φιλελευθερισμός, για να μην το πω και οπορτουνισμός; Μη βλέπουμε τον οπορτουνισμό μόνο στα ιδεολογικά ζητήματα, είναι και στα οργανωτικά. Μπορεί να μην είναι συνειδητός οπορτουνισμός, αλλά υπάρχει θέμα.\nΣε κάθε περίπτωση είναι η πρώτη φορά που η γγ (και το κόμμα γενικώς) μιλάνε τόσο ανοιχτά για τις διαφωνίες που μπαίνουν στο εσωτερικό του κόμματος και φαίνονται και στο ριζοσπάστη, στις σελίδες του δημόσιου διαλόγου.\nΚλείνουμε τα της συνδιάσκεψης με μια δόση προλεκάλτ κι ένα σχετικό απόσπασμα από την αλέκα, που ξεκινά με ένα σχόλιο για τα αγράμματα στελέχη, που μιλάνε για υποχώρηση και υπανάπτυξη του καπιταλισμού, λόγω κρίσης και συνεχίζει.\nΕίναι μήπως σωστό, αυτό που λέγεται, ότι «τα παραπέμπουμε όλα στο σοσιαλισμό»; Οχι, σύντροφοι. Αλλά το σταλινικό σχήμα των αρνητικών ρητορικών αναρτήσεων ήταν μονάχα ο πρόλογος. Γιατί το καλύτερο έρχεται αμέσως παρακάτω.\nΤουλάχιστον η Συνδιάσκεψη η σημερινή, με αυτά τα θέματα που ασχοληθήκατε στις ομιλίες σας - εκτός αν σας είπε κανείς να τα πείτε έτσι - δείχνει ότι δεν παραπέμπετε τη λύση των προβλημάτων στο σοσιαλισμό.\nΕκτός αν σας είπε κανείς να τα πείτε έτσι… Θεά… Αυτή είναι η αλέκα και θα μας λείψει πολύ, αν αυτό είναι το τελευταίο της συνέδριο ως γγ της κετουκε –όπως φαίνεται.\n-Υπάρχει επίσης κι ο 19σέλιδος προσυνεδριακός που θα χρειαζόταν δύο και τρεις αναρτήσεις, για να αναλυθεί σε βάθος. Απ’ την εξ ορισμού συγκινητική επιστολή του 90χρονου μακρονησιώτη χαράκτη φαρσακίδη και την κριτική του γεωργιάδη που έβαλε την προσωπική του σφραγίδα στο πρόγραμμα του 15ου συνεδρίου, μέχρι την ανήσυχη κόβα του ριζοσπάστη και το γραμματέα της στ. ξενικουδάκη (πηγή scientific american) να είναι μέχρι στιγμής ο μόνος από το όργανο της κε που συμφωνεί με τις θέσεις της απερχόμενης κε για το συνέδριο –απ’ όσους έχουν γράψει στον προσυνεδριακό, εννοείται.\nΗ κε του μπλοκ επιφυλάσσεται για το άμεσο μέλλον να γράψει κάτι σχετικά με το θέμα και κλείνει την ανάρτηση, αντιγράφοντας το τέλος μιας άλλης επιστολής στον προσυνεδριακό, από το ρίζο της παρασκευής, που έκλεινε με άκαμπτη επαναστατική αισιοδοξία.\nΟι λαοί θα νικήσουν, όσα dislikes και να γίνουν…\nΣκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 11:00:00 π.μ. 47 σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΕτικέτες αλέκα, ριζοσπάστης, συνέδριο\nΣε αυτό το κείμενο η κε του μπλοκ καταγράφει σκέψεις και κάποια γεγονότα σχετικά με την παρισινή κομμούνα, ενσωματώνοντας αρκετά στοιχεία από μια πρόσφατη σχετική διάλεξη του σοβιετικού κυριούλη στα πλαίσια του μαρξιστικού σεμιναρίου που διοργάνωνε στην παιδαγωγική σχολή. Η παρουσίασή τους γίνεται φυσικά από το δικό μου οπτικό πρίσμα και με τις δικές μου προεκτάσεις, οπότε οι όποιες τυχόν στρεβλώσεις κι αστοχίες κατά τη μεταφορά και περαιτέρω ανάπτυξή τους βαραίνουν αποκλειστικά εμένα.\nΤο πρώτο βασικό σημείο είναι η άμεση σύνδεση της κομμούνας, ως ιστορικό γεγονός, με την ίδρυση και τη σύντομη ιστορική διαδρομή της πρώτης διεθνούς. Μια πορεία δώδεκα χρόνων από το 1864 ως το 1876, που κορυφώθηκε κατά τις 72 μέρες της κομμούνας, ενώ η ήττα των κομμουνάρων σηματοδότησε την απαρχή του τέλους της, με τις συστηματικές διώξεις κατά των μελών της στην ευρώπη, την αναγκαστική μετακόμιση της έδρας της στις ηνωμένες πολιτείες και τη σταδιακή παρακμή που οδήγησε στη διάλυσή της.\nΑξίζει να σταθούμε παρενθετικά στη σύνθεση της διεθνούς από εργατικές οργανώσεις –εξ ου και διεθνής των εργατών, όπως ήταν η πλήρης ονομασία της- και να δούμε την εξέλιξη στον χρόνο αυτού του σχήματος. Από την πρώτη χαλαρή διεθνή σύνδεση των εργατικών οργανώσεων ανά τον κόσμο, στη δεύτερη διεθνή των εργατικών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων και μετά την πολιτική της χρεοκοπία στην επαναστατική τομή της τρίτης κομμουνιστικής διεθνούς με τους 21 όρους για τη διαμόρφωση κομμάτων νέου τύπου –δε σημειώνω την περίπτωση της τέταρτης διεθνούς, γιατί από όποια σκοπιά και να το δει κανείς, δεν προσέφερε κάποια ιδιαίτερη θετική πείρα στο οργανωτικό κεκτημένο της κομιντέρν.\nΟ μαρξ ήταν ο συγγραφέας της ιδρυτικής διακήρυξης και του καταστατικού της διεθνούς κι οι οπαδοί του υποστήριζαν τη μετεξέλιξή της σε ενιαία πολιτική οργάνωση, με ενιαίες προγραμματικές θέσεις και συμμετοχή στον κοινοβουλευτικό αγώνα, σε αντίθεση με τους υποστηρικτές του μπακούνιν που ήθελαν μια χαλαρή συνομοσπονδία με αυτονομία των εθνικών οργανώσεων και πρόβαλαν την απόλυτη αξία της αυθόρμητης εξεγερμένης δράσης. Η μεταξύ τους διαπάλη οξύνθηκε μετά από την ήττα της κομμούνας κι οδήγησε στη διάσπαση της διεθνούς –αν και δεν ήταν αυτός ο καθοριστικός παράγοντας για τη διάλυσή της.\nΠαράλληλα η διεθνής φιλοξενούσε στις τάξεις της κι άλλα ιδεολογικά ρεύματα (οπαδούς του όουεν, του προυντόν, του μπλανκί, κτλ), ενώ οι μαρξιστές δεν είχαν καν την ιδεολογική ηγεμονία στο εγχείρημα της κομμούνας, καθώς αποτελούσαν μια μικρή μειοψηφία στις τάξεις των γάλλων επαναστατών σε σχέση με τους μπλανκιστές και τους προυντονικούς. (Οι μεν πρώτοι προέταξαν ως κρίσιμη προϋπόθεση για την επανάσταση τη συνωμοτική δράση μιας μικρής οργανωμένης ομάδας αποφασισμένων επαναστατών –αργότερα κι οι μπολσεβίκοι θα κατηγορούνταν για ιδιότυπο μπλανκισμό, λόγω της δομής και της λειτουργίας του κόμματος νέου τύπου. Οι δε προυντονικοί ήταν αναρχικοί υπέρμαχοι μιας ομοσπονδίας μικρών κοινοτήτων κι ενός είδους εμπορευματικού αναρχισμού, όπως εύστοχα τον χαρακτήρισε ο σοβιετικούς κυριούλης).\nΤα γεγονότα της κομμούνας (πράξη) ήταν ένα είδος δοκιμασίας για τις ιδέες (θεωρία) των διάφορων πολιτικών ρευμάτων. Μετά την ήττα στο γαλλοπρωσικό πόλεμο, η γαλλική αστική τάξη υπέγραψε μια προδοτική συμφωνία ειρήνης, το γενάρη του 1871, θέτοντας εμφατικά τον εαυτό της ενάντια στο γενικό αστικό συμφέρον και δείχνοντας κυνικά τον καθαρά ταξικό τρόπο σκέψης και λειτουργίας της. Σε αντίθεση με τον τακτικό στρατό η εθνοφρουρά (που στην επανάσταση του 1848 είχε πολεμήσει ενάντια στο εξεγερμένο προλεταριάτο) αρνήθηκε να παραδώσει τα πολυβόλα της και υπερασπίστηκε ένοπλα το δικαίωμά της να τα κρατήσει. Η αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό αναγκάστηκαν να καταφύγουν στις βερσαλίες και το κενό εξουσίας καλύφτηκε από την επιτροπή της εθνοφρουράς. Στις 26 μάρτη έγιναν εκλογές για την ανάδειξη τοπικού συμβουλίου και στις 28 ανέλαβε επίσημα την εξουσία το νέο 81μελές όργανο –εκ των οποίων τα δύο τρίτα περίπου ήταν εργάτες κι υπάλληλοι.\nΑυτή είναι συνοπτικά η ιστορία της ίδρυσης της κομμούνας. Ας δούμε κι έναν περιληπτικό απολογισμό δράσης. Η κομμούνα παρουσίασε πλούσιο πολιτικό και νομοθετικό έργο σε μια σειρά τομείς: στην εκπαίδευση, τη φορολογία, την πρόνοια και την εργασία. Μερίμνησε για το διαχωρισμό εκκλησίας κράτους, τις υποθήκες και τα οικιακά χρέη, τον ελάχιστο μισθό και τον καθορισμό του μέσου μισθού των κρατικών λειτουργών και των αξιωματούχων, για την ανεργία, την απαγόρευση της νυχτερινής εργασίας, την απαλλοτρίωση εγκαταλειμμένων εργοστασίων, τον εξοπλισμό του λαού, την κατάργηση του επαγγελματικού στρατού και της αστυνομίας, κ.ά.\nΑυτά είναι μερικά από τα βασικά επαναστατικά μέτρα που πήρε η κομμούνα κι έθιγαν βασικά ζητήματα που παραμένουν ακόμα και σήμερα άλυτα στις περισσότερες ανεπτυγμένες αστικές δημοκρατίες. Όπως είπαν κι οι κλασικοί, η κομμούνα ήταν το οργανωμένο σε κυρίαρχη τάξη προλεταριάτο, ή αλλιώς η κρατική-πολιτική μορφή της δικτατορίας του προλεταριάτου.\nΤι δεν έκανε όμως η κομμούνα; Ποιες ήταν οι βασικές παραλείψεις της;\nΚαταρχάς όπως έγραψε ο ένγκελς στην περίφημη αποστροφή ενός προλόγου του, αν μπορούμε να κατηγορήσουμε για κάτι την κομμούνα δεν είναι γιατί χρησιμοποίησε βία, αλλά γιατί δεν την χρησιμοποίησε όσο έπρεπε. Τήρησε τους κανόνες του ευ αγωνίζεσθαι απέναντι σε έναν αντίπαλο που δε δίστασε να ξεπουληθεί στους πρώσους (με τους οποίους βρισκόταν σε πόλεμο), προκειμένου να σώσει την εξουσία του. Κι ακολούθησε πιστά εκείνη την αντιφατική διαδρομή που περιέγραψε ο μαρξ για την επανάσταση που πέφτει, σηκώνεται και προχωρά, σκοντάφτει, ρίχνει τον αντίπαλό της και τον αφήνει, ίσα-ίσα για να σηκωθεί και να τον ξαναρίξει.\nΗ κομμούνα παρέλειψε πχ να εθνικοποιήσει την τράπεζα της γαλλίας, που χρηματοδότησε αδρά την εξουσία των βερσαλιών και της επέτρεψε να αναλάβει δυνάμεις και να αλλάξει τους εις βάρος της συσχετισμούς. Ακόμα πιο σοβαρή παράλειψη ήταν ότι ρύθμισε τα χρέη των μικροαστών, αλλά δεν έκανε καμία αντίστοιχη κίνηση για τους αγρότες της υπαίθρου, προκειμένου να στερεώσει την εργατο-αγροτική συμμαχία, όπως έκαναν στα χρόνια τους οι μπολσεβίκοι, ή τουλάχιστον να τους αποσπάσει από την επιρροή της αντίδρασης και να τους ουδετεροποιήσει. Έτσι η κομμούνα βρήκε ελάχιστα στηρίγματα στην επαρχία και καταπνίγηκε σχεδόν αβοήθητη από τις άλλες περιοχές της γαλλίας.\nΈνα ακόμα μειονέκτημα ήταν η εξιδανίκευση της πολιτοφυλακής κι η απαξίωση του τακτικού στρατού, που στοίχισε πολύ ακριβά στις στρατιωτικές επιχειρήσεις που ακολούθησαν. Η άτακτη κι ανοργάνωτη (χωρίς διοίκηση κι επιμελητεία) αντεπίθεση της πολιτοφυλακής στις βερσαλίες αποκρούστηκε σχετικά εύκολα από τον ανασυνταγμένο (με τη συνδρομή των πρώσων) τακτικό στρατό, που πήρε την πρωτοβουλία των κινήσεων και παρά την ηρωική αντίσταση των κομμουνάρων και τις δραματικές οδομαχίες, κατάφερε να μπει στα τέλη του μάη στο παρίσι. Οι τελευταίες μάχες δόθηκαν γύρω από το νεκροταφείο του περ λασέζ, όπου βρίσκεται σήμερα το μνημείο της κομμούνας και στήνονται κάθε χρόνο διάφορα… happenings απ’ τη λέσχη φίλων κομμούνας, που λειτουργεί σαν καλοστημένη επιχείρηση, μετατρέποντας την επέτειο και τις εκδηλώσεις μνήμης σε ένα είδος εμποροπανήγυρης.\nΠαρόλα αυτά, το πιο σημαντικό αρνητικό στοιχείο στη δράση της κομμούνας ήταν ότι απέτυχε στο πλέον κρίσιμο ζήτημα κάθε επανάστασης: να αλλάξει το οικονομικό σύστημα και τις κυρίαρχες σχέσεις παραγωγής. Στην πραγματικότητα η κομμούνα, παρά τα πολλά και σημαντικά επαναστατικά μέτρα που πήρε, δεν έκανε σχεδόν τίποτα για την κατάργηση του μεγάλου κεφαλαίου και συνολικά των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. Κι αυτό δυστυχώς είναι δείγμα της ωριμότητας, όχι μόνο του εγχειρήματος της κομμούνας, αλλά και πολλών σύγχρονών μας, που μετά τη νίκη της αντεπανάστασης στην εσσδ, διέγραψαν μηδενιστικά την προσφορά της και αναζήτησαν το ανόθευτο σοσιαλιστικό ιδεώδες σε μια επιστροφή στις ρίζες, που δε λερώθηκαν με το στίγμα της ήττας. Μια αναζήτηση που κατέληξε στην ανακύκλωση ιδεών του ουτοπικού, προμαρξικού σοσιαλισμού και την εξιδανίκευση των 70 ημερών της κομμούνας ως πρότυπο, έναντι των 70 χρόνων οικοδόμησης στη σοβιετική ένωση –με την όποια θετική κι αρνητική πείρα.\nΣτον επίλογο συνηθίζεται να βγαίνουν μερικά συμπεράσματα, που ανακεφαλαιώνουν όσα προηγήθηκαν. Εδώ θα αποφύγουμε μια εκτενή αναφορά σε αυτά του μαρξ (για το προλεταριάτο που δε μπορεί να χρησιμοποιήσει για λογαριασμό του την έτοιμη κρατική μηχανή) και τον υφέρποντα βιολογισμό στη σκέψη του μπακούνιν (για την επανάσταση, που προκύπτει ενστικτωδώς, χωρίς σχέδιο και ιδεολογία) για να περάσουμε στα συμπεράσματα του λένιν.\nΟ βλαδίμηρος αναλύοντας στα 40χρονα της κομμούνας τα βασικά της διδάγματα λέει ότι για να νικήσει η κοινωνική επανάσταση πρέπει να συντρέχουν δύο τουλάχιστον όροι: υψηλή ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και κατάλληλη προετοιμασία του προλεταριάτου. Αλλά το 1871 δεν υπήρχε κανείς από αυτούς τους όρους.\nΕδώ προκύπτει εύλογα το ερώτημα: υπήρχε υψηλή ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων στη ρωσία του 17; Ασφαλώς όχι (αν και αυτό είναι κάπως σχετικό κι εξαρτάται από το τι έχουμε ως μέτρο σύγκρισης: τις άλλες δυνάμεις της εποχής, ή τη γαλλία του 1871); Σε κάθε περίπτωση όμως υπήρχε μια ισχυρή εργατική τάξη, συγκεντρωμένη στα μεγάλα αστικά κέντρα και διαπαιδαγωγημένη σε σκληρούς ταξικούς αγώνες, που διαμόρφωσαν μια πολύπειρη κι ατσαλωμένη πολιτική πρωτοπορία. Κι αυτό ακριβώς είναι το τρίτο καθοριστικό στοιχείο που έλειπε για τη νίκη της παρισινής κομμούνας.\nΣκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 12:17:00 μ.μ. 8 σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΕτικέτες κομμούνα, λένιν, Μαρξ, μπακούνιν, παυλίδης\nΜετά το ναζιστικό χαιρετισμό του κατίδη και το σχετικό ντόρο που προκάλεσε, άνοιξε μια κουβέντα που θυμίζει το κλασικό δίλημμα για τους κατηγορούμενους στο δικαστήριο: ένοχος ή βλαξ; Είναι δηλ όντως φασίστας ή απλώς ένα ανόητο εικοσάχρονο παιδί, που δεν ξέρει τι κάνει και θα είναι λάθος να το χαρίσουμε στους χρυσαυγίτες;\nΚαι γιατί να αποκλείει το ένα το άλλο; Ουδέν ψευδέστερον του ψευδοδιλήμματος. Ποιος μας είπε ότι οι φασίστες (και η πανέξυπνη ηγεσία τους) στρατολογούν κατά κανόνα ευφυή άτομα; Είναι μήπως τέτοια δείγματα το περιβόητο εγέρθουτου και το βιντεάκι με τον αλησμόνητο «δρώμενα»; Τι αποδείξεις έχουμε για το δείκτη νοημοσύνης των μελών και των ψηφοφόρων της χρυσής αυγής; Πόσο έξυπνος μπορεί να είναι πχ όποιος πιστεύει ότι οι μετανάστες μας κλέβουν τις δουλειές κι ευθύνονται για τις στρατιές των πτυχιούχων ανέργων –γιατρών, δικηγόρων, μηχανικών, εκπαιδευτικών, και τόσων άλλων; Πόση ευφυία μπορεί να διαθέτει κάποιος που φώναζε στις πλατείες «οι τριακόσιοι στο γουδί», τσουτσουρώνει με τους «300» στο γυαλί και πηγαίνει στο γήπεδο να δει την εθνική ντυμένος αρχαίος έλληνας, για να αποδείξει ότι είναι εθνικά περήφανος και βουκεφάλας με περικεφαλαία, κατά το κοινώς λεγόμενο.\nΟ φασισμός είναι η οργανωμένη έκφραση της αποβλάκωσης που γεννά «αυθόρμητα» και μαζικά ο καπιταλισμός στους χώρους παραγωγής και στο πολιτικό εποικοδόμημα, με τους ιδεολογικούς του μηχανισμούς.\nΣτρατολογεί αφελείς και ταξικά ασυνείδητους, που θεωρούν μαγκιά τους... αρχαιοελληνικούς χαιρετισμούς και το νταηλίκι στους μελαψούς και γενικώς τους αδύνατους, για να ισοφαρίσουν κάπως τις φάπες που τρώνει στους άλλους τομείς της ζωής τους.\nΔιαμορφώνει πιστά κι υπάκουα ανθρωπάκια, χωρίς κριτική ικανότητα, που βγαίνουν στην αρένα σαν τον κατίδη και χαιρετάν πειθήνια τις αρχές στην εξέδρα των επισήμων: χαίρε καίσαρα, οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν και είναι έτοιμοι να τους σφάξεις να αγιάσουν, ή αλλιώς να σφαχτούν αναμεταξύ τους, με αλάνθαστο ταξικό κριτήριο.\nΠατάνε στην υποκρισία του αστικού πολιτικού κόσμου και προβάλλουν ως η «αδιάφθορη εναλλακτική» σε φαιδρά πρόσωπα σαν τον ιωαννίδη, που έβγαλε λάδι με την ψήφο του τον θρασύδειλο κασιδιάρη και τους ψευτοτσαμπουκάδες του, για να καταδικάσει μετά τις ακρότητες, με αφορμή το... λάθος του κατίδη –έχουν αποστηθίσει τη θεωρία των άκρων, και την πετάνε «εκ παραδρομής» κι εκεί που δεν ταιριάζει.\nΑλλά μοιάζουν σα δυο σταγόνες νερό με το σύστημα που υποτίθεται πως αντιπαλεύουν, γιατί είναι σάρκα από τη σάρκα του. Όπως η διορθωτική δήλωση του μετανοημένου κατίδη, «εγώ σιχαίνομαι το φασισμό», που αντιγράφει πιστά το απαράμιλλο «σιχαίνομαι το μνημόνιο» του άδωνη γεωργιάδη, που το ψήφισε και με τα δύο χέρια.\nΤο πρόβλημα λοιπόν δεν είναι η βλακεία του κατίδη, που είναι ανιστόρητος κι απολίτικος. Το πρόβλημα είναι ότι το ανιστόρητο απολιτίκ έγινε τρόπος ζωής και τροφοδότησε το φασισμό, που θέριεψε πατώντας πάνω στην ανεμελιά μας.\nΤο θέμα δεν είναι ότι ο κατίδης δε γνώριζε την προσφυγική ιστορία της ομάδας του και πανηγύρισε το γκολ που πέτυχε σα να ‘ταν ποδοσφαιριστής της λάτσιο. Αλλά ότι τα παιδιά της ηλικίας του τέλειωσαν το σχολείο, χωρίς να μάθουν την ιστορία της πραγματικής αντίστασης, τι ήταν ο φασισμός και ποιος τον προώθησε, γιατί είναι θέμα ταμπού και μένει εκτός ύλης. Και γαλουχήθηκαν φωνάζοντας το σύνθημα «δε θα γίνεις έλληνας ποτέ, αλβανέ...» λίγους μήνες μετά την κατάκτηση του euro.\nΗ ουσία δεν είναι αν αγνοούσε ο κατίδης την αριστερή ιδεολογία του προπονητή του, που έρχεται από μια χώρα που έζησε από πρώτο χέρι την τραγωδία του ναζισμού. Εντάξει ο λίνεν μπορεί να φτάνει μέχρι ντι λίνκε, αλλά στέκει στον αντίποδα της πολιτικής ξεφτίλας με αριστερό προσωπείο της δημαρ, με τις επιλεκτικές ευαισθησίες και την αμέριστη πολιτική κάλυψη που παρέχει στην κυβέρνηση της δικτατορίας των μονοπωλίων. (Αποφεύγω με δυσκολία να σχολιάσω την αντίστοιχη ανακοίνωση του σύριζα με την αναφορά στο ταξίδι της αεκ στο βελιγράδι εν μέσω νατοϊκών βομβαρδισμών και τη στάση του συν εκείνη την περίοδο).\nΤο βασικό δεν είναι οτι οι ποδοσφαιρικές αρχές έθεσαν τον κατίδη εκτός συλλόγου κι εθνικών ομάδων, για να τον τιμωρήσουν, και τον ανάγκασαν να προβεί σε φτιαχτές «δηλώσεις μετανοίας» και μεταμέλειας, μήπως και σώσει επαγγελματικά το τομάρι του. Το βασικό είναι ότι ενδιαφέρονται μόνο για τη βιτρίνα του αθλήματος-προϊόντος που πουλάνε, ενώ εκκολάπτουν το αυγό του φιδιού στους ιδιωτικούς στρατούς των οπαδικών συνδέσμων, που γίνονται στέκια οργανωμένης αποχαύνωσης και διακίνησης ουσιών.\nΤο βασικό είναι πως ο μη αστικός μύθος λέει ότι κάποτε είχαμε οργάνωση βάσης στη θύρα τέσσερα και κόβα ποδοσφαιριστών στον ηρακλή του χατζηπαναγή και του κωφίδη. Ενώ σήμερα οι σύνδεσμοι έγιναν –πλην εξαιρέσεων,όπως η original που έβγαλε πολύ σωστή ανακοίνωση - άντρα της μαύρης αντίδρασης κι εξαντλούν συχνά τον προοδευτισμό τους σε μερικά πανό και παιδιάστικες καυχησιές του τύπου: δεν αφήσαμε να μπουν οι μπάτσοι μέσα.\n(Ένα τυπικό δείγμα αυτής της λογικής μπορείτε να δείτε σε αυτήν τη συνέντευξη του γιώργου ρούση, φορέα του οπαδικού παλιμπαιδισμού και της παιδικής αρρώστιας του κομμουνισμού, ως πολιτικό του αντίστοιχο).\nΤο ζήτημα λοιπόν δεν είναι ο κατίδης. Αυτός είναι εικόνα της κοινωνίας και της μοιάζει –όπως και το ποδόσφαιρο συνολικά άλλωστε. Μια κοινωνία που ήταν σε μεγάλο ποσοστό χρυσή αυγή, χωρίς να το ξέρει και πριν την ανακαλύψει. Κι αν δεν την είχε ανακαλύψει, θα μπορούσε να την επινοήσει μόνη της από την αρχή. Εκεί βρίσκεται η ενοχή κι εκεί χρειάζεται η έμπρακτη καταδίκη.\nΠοιος είναι λοιπόν ο πραγματικός ένοχος;\nΤο ψάρι βρωμάει από το κεφάλι του συστήματος που δημιουργεί τον κατίδη και κάθε κατίδη, γιατί τον έχει ανάγκη, για να διαιωνίσει την κυριαρχία του. Με άλλα λόγια, αυτή η στάνη αυτό το τυρί βγάζει. Ή που το καταλαβαίνουμε και παύουμε να είμαστε σαν πρόβατα επί σφαγή για να αλλάξουμε τα πράγματα, ή αλλιώς συνεχίζουν να μας αρμέγουν κανονικά και περιμένουμε να εμφανιστεί με μαθηματική ακρίβεια ο επόμενος κατίδης κι η επόμενη παπαχρήστου, για να επιδείξουμε τις αναμφισβήτητες δημοκρατικές μας ευαισθησίες.\nΤρίτος δρόμος δεν υπάρχει.\nΣκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 6:28:00 μ.μ. 9 σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΕτικέτες αθλητισμός, φασισμός\nΣκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 9:37:00 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΤην περασμένη τρίτη ήταν η επέτειος γενεθλίων του συντρόφου με το μουστάκι κι η κε του μπλοκ κατέγραψε με αυτή την αφορμή κάποιες σκέψεις για το ζήτημα της προσωπολατρίας. Ένα ζήτημα που συνδέθηκε άρρηκτα με το όνομα του στάλιν μετά το εικοστό συνέδριο και τη σχετική κριτική που του άσκησε, με εισήγηση του χρουτσόφ. Την οποία κάποιοι θεώρησαν σωστά ρεβιζιονιστική κι απαράδεκτη από πολιτική άποψη, ενώ κάποιοι άλλοι πλειοδοτώντας στον αντισταλινικό ζήλο του νικήτα είπαν πως κινούνταν μεν προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά ήταν άτολμη κι ελλιπής, γιατί περιόριζε την καταδίκη του στάλιν στο ζήτημα της προσωπολατρίας και δεν έφτασε στις πολιτικές «πηγές της κακοδαιμονίας» και του σταλινικού φαινομένου.\nΌποιος θέλει πάντως να μελετήσει με έντιμο τρόπο το φαινόμενο της προσωπολατρίας, οφείλει να πάρει σοβαρά υπόψη του το μορφωτικό επίπεδο της συνείδησης του προσωπολάτρη ρωσικού λαού. Που στα χρόνια της επανάστασης παρουσίαζε στις αφίσες του τον τρότσκι καβαλάρη άι γιώργη να τρυπάει με το δόρυ του το φίδι του καπιταλισμού κι είδε μια πόλη να παίρνει το όνομα του λέοντα, πριν μετονομαστεί το τσαρίτσιν σε στάλινγκραντ. Και ο οποίος ήταν αγροτικός, αναλφάβητος και καθυστερημένος στην συντριπτική του πλειοψηφία, ενώ πέρασε από τον τσάρο στην εξουσία των μπολσεβίκων μέσα σε δέκα μήνες, χωρίς να προλάβει να αποβάλει όλα τα κατάλοιπα της παλιάς του στάσης προς τους ηγέτες του.\nΕίναι άλλης τάξης ζήτημα βέβαια πως αντιμετωπίζει ο καθένας αυτά τα κατάλοιπα και τι ακριβώς κάνει για να τα καταπολεμήσει και να μετασχηματίσει τις καθυστερημένες λαϊκές συνειδήσεις. Κι η αλήθεια είναι ότι οι μπολσεβίκοι είχαν βρεθεί στην ανάγκη να χρησιμοποιήσουν το μύθο και την καθυστερημένη συνείδηση του ρώσου μουζίκου, προς όφελος της σοβιετικής πατρίδας στο μεγάλο πατριωτικό πόλεμο, που ονομάστηκε έτσι, αν και ήταν στην ουσία του αντιφασιστικός.\nΗ μεταξύ τους ειδοποιός διαφορά βέβαια φαίνεται ακριβώς στις επιδόσεις του τσαρικού στρατού από τη μία, όπου λιποτακτούσαν κατά συρροή οι φαντάροι, για να επιστρέψουν στα σπίτια τους και να πάψουν να γίνονται κιμάς στα κανόνια των ιμπεριαλιστών. Κι από την άλλη του κόκκινου στρατού, που κατάφερε να συντρίψει τις στρατιές των 14 ιμπεριαλιστικών χωρών που ήθελαν να πνίξουν τη σοβιετική εξουσία στα σπάργανά της και αργότερα την πολεμική μηχανή των ναζί.\nΑλλά κανείς ηγέτης δε δημιουργεί εκ του μη όντος το φαινόμενο της προσωπολατρίας, όπως και το θρησκευτικό αφιόνι δεν αποτελεί επινόηση των ιερατείων, ακόμα κι όταν το καλλιεργούν έντεχνα και συστηματικά. Το πιο ενδιαφέρον λοιπόν είναι τα διαφορετικά κριτήρια με τα οποία αξιολογούν κάποιες δυνάμεις τις διάφορες εκδηλώσεις του φαινομένου, κατά περίπτωση.\nΑντιμετωπίζουν για παράδειγμα με απόλυτη συμπάθεια τους χωρικούς που πιστεύουν πως είδανε ζωντανό τον τσε να περιδιαβαίνει στα βουνά της σάντα κλάρα, (ή τους αντίστοιχους μύθους για το βελουχιώτη), και τους βενεζουελάνους που κλαίνε σπαραξικάρδια για το θάνατο του τσάβες, γιατί –είναι σε θέση να- κάνουν την αφαίρεση και να καταλάβουν τι συμβολίζει το εκάστοτε πρόσωπο. Αλλά ξαφνικά αλλάζουν κριτήρια και σταθμά και θεωρούν λοβοτομημένους και θύματα πλύσης εγκεφάλου τους κορεάτες που προβαίνουν σε αντίστοιχες εκδηλώσεις προσωπο-λατρείας, πχ προς τον κιμ γιονγκ ιλ, ή δυσανασχετούν με τις φαραωνικές τιμές που απολάμβαναν τα στελέχη των ανώτατων κλιμακίων της σοβιετικής ηγεσίας.\nΑυτή η επιλεκτική στάση μας βάζει και στην ουσία του ζητήματος. Στις μέρες μας μπορεί να μην υπάρχει αναλφαβητισμός και τόση καθυστέρηση, αλλά η πνευματική υποδούλωση εξασφαλίζεται με άλλες μορφές. Και διαμορφώνει μια προσωπολατρία νέου τύπου, σύγχρονη και εκλεπτυσμένη, με μικροαστικές ευαισθησίες ενάντια στον ολοκληρωτισμό του συλλογικού και τις μυλόπετρες του γραφειοκρατικών μηχανισμών, που αλέθουν το άτομο και την προσωπικότητά του· ακυρώνουν την μοναδικότητά του, βλέποντας μόνο αφαιρέσεις, τάξεις και στοιχεία· καταπνίγουν την πρωτότυπη σκέψη και το πνεύμα πρωτοβουλίας.\nΈνας κατ’ ουσίαν αστικού τύπου ατομισμός, που αποθεώνει τα πρόσωπα έξω από κάθε διαλεκτική αντίληψη για το ρόλο τους στην εξέλιξη της ιστορίας. Αν κάποιος κομμουνιστής, (εν)ταγμένος στο κόμμα και το κίνημα, καταφέρει με τη στάση του να αναδειχθεί σε λαϊκό ήρωα, αυτό γίνεται παρά κι ενάντια στην κομματική του ένταξη κι όχι λόγω της δράσης του μες στις γραμμές του κόμματος. Το οποίο άλλωστε τρώει σαν κρόνος τα παιδιά του, ακόμα και τα πιο αφοσιωμένα, για να μην ξεπεράσουν το μύθο του, σα μεγέθη.\nΈτσι λοιπόν ο άρης γίνεται ο αρχηγός των ατάκτων και όχι της τάξης του, που οργανώνεται και παλεύει με το όπλο στο χέρι και μπροστάρη το κόμμα, που ήταν η ψυχή του εαμ-ελας. Το κουκουέ δε βγάζει μπελογιάννηδες, αλλά κατασκευάζει ήρωες και προδότες, γιατί τους χρειάζεται η ηγεσία του (όπως είχε πει η έλλη παππά για τον μπελογιάννη και τον πλουμπίδη). Προεκτείνοντας το ίδιο σκεπτικό, το κουκουέ δημιούργησε το εαμ, αλλά και το εαμ δημιούργησε από το μηδέν το κουκουέ, που ήταν πρακτικά διαλυμένο από τα χτυπήματα της ασφάλειας του μανιαδάκη. Κάτι που είναι σωστό και διαλεκτικό, αλλά καταφέρνει να αποκρύψει με συμψηφισμούς το βασικότερο. Γιατί είναι μεταφυσικό να προσδοκά κανείς την αυθόρμητη μετεξέλιξη του μετώπου σε κόμμα ή να περιμένει να του προκύψει το δεύτερο μέσα από κακέκτυπα του εαμ κι άλλων σχημάτων του παρελθόντος.\nΕπίσης. Όποιος φύγει, οικειοθελώς ή μη (αν ισχύει το δεύτερο, τόσο το καλύτερο) από τις δαγκάνες του απρόσωπου κομματικού μηχανισμού, καθίσταται αυτομάτως προσωπικότητα με αναγνώριση και κύρος, που κερδίζει αναδρομικά επαίνους και παράσημα για την πρότερη έντιμη στάση του, αν και όσο παρέμενε «εγκλωβισμένος στις αγκυλώσεις του μηχανισμού» θεωρούνταν τυπικό δείγμα του δογματισμού, του σεχταρισμού, και όλου του καταλόγου κουσουριών, που προσάπτουν κατά καιρούς στο κόμμα. Τελικά όμως ήταν διορατικός και μειλίχιος, ένα ακατέργαστο διαμάντι -πριν αποδειχθεί άνθρακες ο θησαυρός- που τα έζησε από μέσα και τα βρόντηξε, ή τον έδιωξαν, γιατί δεν άντεχαν ένα τόσο ανοιχτό μυαλό στις γραμμές τους.\nΌποιος εκφράσει ανοιχτά προβληματισμούς ή διαφοροποιήσεις με την κεντρική γραμμή, αποτελεί αχτίδα φωτός μέσα στον γενικό κομματικό σκοταδισμό. Και όσοι τυχόν συγκρουστούν με το κόμμα μετά την αποχώρησή τους, έχουν εκ των προτέρων δίκιο, ανακηρύσσονται σε τοτέμ κι οποιαδήποτε κριτική τους ασκηθεί είναι άδικη κι ανήθικη.\nΠώς τολμάει να μιλάει απαξιωτικά το κουκουέ για έναν μαρξιστή διανοούμενο σαν το ρούση;\nΤο ότι ο ίδιος απαξιώνει τον εαυτό του –όταν ακυρώνει πχ τα συμπεράσματα της μελέτης του για τον ασιατικό τρόπο παραγωγής και τη σοβιετία, ή όταν θυμάται επιλεκτικά το 89’, αλλά διάκειται ευνοϊκά στον αριστερό κυβερνητισμό του λαφαζάνη- δε φαίνεται να μας απασχολεί εξίσου. Και ότι ο ρούσης στάζει χολή προς το κουκουέ, στα όρια της γραφικότητας, με κάθε πιθανή αφορμή, είναι προφανώς κάτι που κέρδισε δικαιωματικά, βάση της μαρξιστικής του κατάρτισης και δεν πρέπει να μας ξενίζει.\nΠώς τολμάτε να χαρακτηρίζετε ναυάγιο της ταξικής πάλης ένα διανοούμενο του διαμετρήματος του μπιτσάκη; Επειδή δηλαδή θυμήθηκε στα γεράματα την παναριστερά; Κι επειδή είκοσι χρόνια αφού έθεσε με το βιβλίο του το δίλημμα: ρήξη ή ενσωμάτωση, φαίνεται να το ξανασκέφτηκε και να επιλέγει το δεύτερο; Είναι αυτός λόγος;\nΠώς τολμάει ο ριζοσπάστης να λερώνει τη μνήμη του χρόνη μίσσιου; Και το έκανε, σημειώνοντας το αυτονόητο, ότι δηλ δεν πίστευε από ένα σημείο κι έπειτα στη διέξοδο της ταξικής πάλης. Και αν ζούσε ακόμα, θα μας το βεβαίωνε πρόθυμα και ο ίδιος. Άφησε πίσω όμως αδιάψευστο μάρτυρα και τα βιβλία του, που δεν χωράνε πολλές ερμηνείες, αν κάνει κανείς τον κόπο να τα διαβάσει, προτού εκθειάσει τον εκλιπόντα, για τους λάθος λόγους.\nΘα μου πεις, ο νεκρός δεδικαίωται. Αλλά πάει πολύ να το επικαλούνται όσοι μας θεωρούν κόμμα νεκρών που ξέχασαν να πεθάνουν και κακοφορμίζουν. Και συνεχίζουν παρόλα αυτά να ασελγούν επί ενός πτώματος –κατά το δικό τους σκεπτικό- και να μας χλευάζουν, αντί να μας αφήσουν στην ησυχία μας. Πώς δικαιολογείται τέτοια πρεμούρα για ένα πολιτικό πτώμα; Το εξηγούν πολύ καλά οι κλασικοί στο κομμουνιστικό μανιφέστο. Ένα φάντασμα πλανάται πάνω από τα κεφάλια τους...\nΘα μου πεις, πρέπει να σεβόμαστε τους αγωνιστές και την ιστορία τους. Ενώ προφανώς το κόμμα δεν χρήζει σεβασμού, γιατί δεν έχει δική του ιστορία. Τη δανείζεται απλώς από όσους αγωνίστηκαν μέσα από τις γραμμές του, για να την καπηλευτεί. Γι’ αυτό μπορείς να του καταλογίσεις τα πάντα, κρατώντας για τον εαυτό σου το ακαταλόγιστο. Εξάλλου το κόμμα δεν είναι παρά ένας άψυχος και απρόσωπος μηχανισμός, με έδρα του το πιο κρύο απ’ όλα τα κτίρια της ελλάδας. Ενώ τα πρόσωπα είναι υπεράνω όλων.\nΚι αυτό το είδος προσωπολατρίας, απλώνει μέχρι τις τελικές του συνέπειες και βρίσκει πολιτική έκφραση. Όχι μόνο στην κατ’ ευφημισμόν τοπική αυτοδιοίκηση, όπου ο κόσμος ψηφίζει πρόσωπα κι όχι συνδυασμούς, αλλά συνολικά. Ο μέσος μικροαστός αποφαίνεται με στόμφο για την ανυπαρξία μεγάλων ηγετικών προσωπικοτήτων στην εποχή μας και ακουμπά μελαγχολικά τον αγκώνα του στο παράθυρο, περιμένοντάς τον να ‘ρθει καβάλα στο ροζ άλογο, που αντικαθιστά τα πράσινα. Γοητεύεται με τις φαβορίτες του λούκι λουκ και του αλέξη, και χλευάζει το ανάστημα της αλέκας και του τζο ντάλτον, χωρίς να ενδιαφέρεται για το αντίστοιχο πολιτικό. Πάνω απ’ όλα η εικόνα, το πρόσωπο, το θεαθήναι. Για ένα στιλ ζούμε..\nΚαι τι θα κάνει αυτός ο ηγέτης; Θα είναι ένα είδος τσακ νόρις, που μπορεί να πετύχει τα πάντα. Ο τσακ νόρις μπορεί να εξανθρωπίσει τον καπιταλισμό. Ο τσακ νόρις μπορεί να διαπραγματευτεί με την τρόικα. Ο τσακ νόρις θα μας βγάλει από το μνημόνιο, χωρίς να βγούμε από την ευρωζώνη. Ο τσακ νόρις θα φέρει ανάπτυξη και θα φορολογήσει το μεγάλο κεφάλαιο. Ο τσακ νόρις…\nΌποιος μπορεί να σκεφτεί στοιχειωδώς όμως, γνωρίζει πως οι μεγάλες ιστορικές προσωπικότητες πάτησαν στις πλάτες άλλων γιγάντων για να αναδειχθούν στο προσκήνιο. Κι ο απλός λαός μπορεί να το δει πρακτικά και να φτάσει από άλλο δρόμο στο ίδιο συμπέρασμα. Η μπαρτσελόνα έκανε το μέσσι, κι όχι το αντίστροφο. Αν εξέλιπε από το αθλητικό προτσές, δε θα μπορούσε να τον εφεύρει η ιστορική αναγκαιότητα και να αναπληρώσει το αναντικατάστατο ταλέντο του. Αλλά ούτε αυτός είναι ο ίδιος, χωρίς το συγκεκριμένο περιβάλλον που τον ανέδειξε, όπως φαίνεται από την εθνική αργεντινής και τις μέτριες εμφανίσεις του.\nΤο πρόβλημα είναι τι μέλλει γενέσθαι, όταν δεν έχουμε μάθει ακόμα τα βασικά της μπάλας. Και όταν η αντίπαλη τάξη απαρτίζεται από μερικούς πολιτικούς νάνους, που στέκονται στις πλάτες άλλων νάνων, αλλά πατάνε στη δική μας αδυναμία και γιγαντώνονται. Και αυτό το θέμα κανείς τσακ νόρις δε μπορεί να μας το λύσει, αν δεν καταπιαστούμε εμείς με αυτό…\nΣκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 2:56:00 μ.μ. 13 σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΕτικέτες κκε, προσωπολατρία, στάλιν\nΠοια είναι η σχέση μεταξύ μεταρρύθμισης κι επανάστασης; Αυτό είναι το ερώτημα που απασχολεί διαχρονικά όσους ομνύουν σε μια σοσιαλιστική προοπτική κι αποτελεί βασικό κριτήριο για το διαχωρισμό των συνεπών επαναστατικών δυνάμεων από τις ρεφορμιστικές.\nΜια αρχική απάντηση θα ήταν ότι οι δύο αυτοί όροι έρχονται μεταξύ τους σε μια διαλεκτική, αντιθετική σχέση, με την έννοια ότι αντιτίθενται, χωρίς όμως να αποκλείουν η μία την άλλη. Αυτός ο διαλεκτικός χαρακτήρας προκαλεί ενίοτε τη μετατροπή του ενός πόλου στο αντίθετό του και τη μεταξύ τους ταύτιση.\nΚι αυτό μπορεί να έχει διπλή ανάγνωση. Αφενός δηλ μια επιμέρους μεταρρύθμιση στη δοσμένη συγκυρία μπορεί να αποκτήσει στρατηγική σημασία και να προωθήσει μια σημαντική ρήξη, φέρνοντας προοδευτικά, απ’ την ίδια τη ροή των πραγμάτων κι όχι εγκεφαλικά, την επαναστατική υπόθεση στην ημερήσια διάταξη –όπως πχ η επίλυση του αγροτικού ζητήματος στη ρωσία του 17’ ή –όπως λένε κάποιοι- η διαγραφή του χρέους στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.\nΥπάρχει όμως κι η αντίστροφη ανάγνωση, ότι ακριβώς στη δοσμένη συγκυρία, ακόμα και οι πιο μικρές επιμέρους μεταρρυθμίσεις, δε μπορούν να πραγματοποιηθούν στα πλαίσια του συστήματος, αλλά είναι δεμένες με το κεντρικό ζήτημα της ανατροπής του και προϋποθέτουν ριζικές αλλαγές σε επίπεδο πολιτικής εξουσίας –κι όχι απλής διακυβέρνησης.\nΠέραν αυτού πάντως, το βασικό σε μια διαλεκτική σχέση δεν είναι ο αντιδιαλεκτικός συμψηφισμός των δύο πόλων, αλλά ο προσδιορισμός του πρωτεύοντος και καθοριστικού στοιχείου. Κι η πρωταρχική σημασία της επανάστασης σημαίνει ότι η έννοια της μεταρρύθμισης δε νοείται ξεχωριστά και αυτόνομα ως εναλλακτική στην επανάσταση, αλλά εντάσσεται σε αυτήν ως οργανικό της κομμάτι και την υπηρετεί.\nΕφόσον λοιπόν δεν υπάρχει κάποια τυπική αντίθεση που να αποκλείει το συνδυασμό των δυο όρων, σε τι ακριβώς έγκειται ο ρεφορμισμός; Μα ακριβώς στην αποκοπή τους και την αυτονόμηση του πρώτου από το δεύτερο. Ρεφορμισμός πχ είναι η τελείως σχηματική αντίληψη του πι-πι, όπως την είχε εκφράσει παλιότερα σε κάποια ομιλία του: αφού δεν τίθεται ως άμεσο ενδεχόμενο η επανάσταση, είναι καιρός για μεταρρύθμιση –να ποιος είναι κατά πι-πι ο ρόλος των επαναστατών σε μη επαναστατικές εποχές.\nΕίναι η ίδια αντίληψη που σκιαγράφησε πολύ γλαφυρά στην κριτική της απέναντι στο μπερνστάιν η ρόζα λούξεμπουργκ λέγοντας πως η νομοθετική μεταρρύθμιση κι η επανάσταση δεν είναι δυο διαφορετικές μέθοδοι της ιστορικής προόδου που μπορεί να διαλέξει κανείς μες στο μπουφέ της ιστορίας, όπως θα διάλεγε τα κρύα και τα ζεστά λουκάνικα. Προσθέτοντας πως είναι δυο διαφορετικές στιγμές, όχι από την άποψη της χρονικής τους διάρκειας, αλλά από την άποψη του ουσιαστικού τους περιεχομένου. (…) Γι’ αυτό όποιος κηρύσσεται υπέρ της κοινωνικής μεταρρύθμισης σε αντικατάσταση και σε αντίθεση με την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας και της κοινωνικής επανάστασης, δεν επιλέγει στην πραγματικότητα έναν πιο ήρεμο, πιο ασφαλή και βραδύ δρόμο προς τον ίδιο σκοπό, αλλά ένα διαφορετικό σκοπό.\nΡεφορμισμός δηλ είναι η αντίληψη που διαχωρίζει χρονικά τους δύο όρους, πρώτα μεταρρύθμιση μετά επανάσταση, πρώτα η τακτική μας μετά η στρατηγική μας, ενώνοντάς τους φαντασιακά, σε ένα απώτερο θολό μέλλον, που μοιάζει λιγότερο πιθανό κι από τη δευτέρα παρουσία.\nΟ ρεφορμισμός γενικά είναι η αντίληψη ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο με μερικές μικρές αλλαγές, χωρίς ριζικές ανατροπές και δύσκολες συγκρούσεις· η οποία βρίσκει αντικειμενικά πρόσφορο έδαφος σε ανοδικές περιόδους καπιταλιστικής ανάπτυξης, αλλά γίνεται διπλά επιζήμια σε περιόδους κρίσης και καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων, με πρώτη και κύρια την τον ίδιο τον άνθρωπο και την εργατική του δύναμη.\nΈχουμε συνηθίσει να κάνουμε τον κλασικό διαχωρισμό ρεφορμισμού-επανάστασης, εστιάζοντας στα ειρηνικά, μεταρρυθμιστικά μέσα που προκρίνει ο πρώτος για την επίτευξη του τελικού σκοπού, που θεωρητικά παραμένει κοινός. Στην πραγματικότητα ωστόσο ο σύγχρονος ρεφορμισμός έχει αποβάλει σχεδόν κάθε αναφορά στον τελικό στόχο του σοσιαλισμού. Αυτά δεν πουλάνε πολύ εξάλλου την τελευταία εικοσαετία, μετά τις ανατροπές, και δε μένουν ούτε καν για ιστορικούς λόγους, όπως δείχνει το παράδειγμα του κκγ με τον πολιτικό συμβολισμό της αφαίρεσης του σφυροδρέπανου από το σήμα του.\nΤο μόνο που έχει κρατήσει λοιπόν ο ρεφορμισμός είναι η διαχειριστική λογική για όλα τα επιμέρους μέτωπα: συνεννόηση και διάλογος αντί για «στείρα, επαναστατική γυμναστική», επαναδιαπραγμάτευση κι υπεύθυνη στάση χωρίς εξαλλοσύνες, ανάπτυξη κι υγιής επιχειρηματικότητα ως προοπτική και γενική πολιτική κατεύθυνση για την έξοδο από την κρίση.\nΠώς θα επέλθει όμως η σύνδεση των δύο στιγμών, των μεταρρυθμίσεων με τον τελικό σκοπό; Και πώς θα πετύχουμε αυτή τη σύνδεση, αν απορρίπτουμε ως ρεφορμισμό τα μεταβατικά αιτήματα; Εδώ είναι ο κόμπος του ζητήματος. Ας τα δούμε συνοπτικά και ομαδοποιημένα.\nΠρώτη κατηγορία. Δε μπορούμε να παραπέμπουμε τα πάντα στο σοσιαλισμό και να μην παλεύουμε για τα άμεσα.\nΈτσι είναι και για αυτό δεν το κάνουμε. Όπως λέγαμε και σε μια σχετικά πρόσφατη ανάρτηση, δεν υπάρχει κανείς χώρος με στοιχειωδώς σοβαρή παρουσία, που να μην καταπιάνεται με την άμεση, καθημερινή πάλη και τις διεκδικήσεις του εργαζόμενου λαού. Κι αυτοί που τις τρέχουν και τις παλεύουν συνολικά με σχετική επάρκεια και συνέπεια είναι ακριβώς οι μαζικές συσπειρώσεις όπου συμμετέχουν και δρουν οι κομμουνιστές, σε πλήρη αντίθεση με τη δράση των εραστών του άμεσου και του εφικτού.\nΔεύτερη κατηγορία: δε μπορούμε να μην προβάλλουμε πολιτικά αιτήματα και να μένουμε στις οικονομικές διεκδικήσεις (μισθοί, ασφαλιστικό, φορολογικό, κτλ), γιατί αυτός είναι ένας στείρος οικονομισμός ή τρεϊντγιουνιονισμός όπως τον έλεγαν στην εποχή του λένιν, από τη συντεχνιακή λογική των αγγλικών εργατικών ενώσεων.\nΑυτή είναι η κλασική αιχμή που άφηνε ο εξαφανισμένος μετά τις εκλογές καζάκης, ο οποίος προέτασσε την ανάγκη προβολής πολιτικών αιτημάτων. Αλλά ως τέτοια εννοούσε αποκλειστικά και μόνο τα δημοκρατικά, αντι-ιμπεριαλιστικά –γι’ αυτόν εξάλλου ο χαρακτήρας της οκτωβριανής επανάστασης δεν ήταν σοσιαλιστικός, αλλά καθαρά δημοκρατικός. Κι ως κατεξοχήν δημοκρατική πάλη προέβαλε τα γνωστά αιτήματα γύρω από το χρέος, ακολουθώντας μια καθαρά τεχνική οικονομίστικη ανάλυση: να μην πληρώσουμε το χρέος γιατί δεν είναι βιώσιμο, να εθνικοποιήσουμε τις τράπεζες γιατί έτσι κι αλλιώς τις πληρώνουμε, κτλ.\nΠαρεμφερής ήταν κι η κριτική άλλων δυνάμεων που έλεγαν ότι η πολιτική συνείδηση δε μπορεί να προκύψει στη βάση της συνεχούς και μονότονης επίκλησης της επανάστασης και του σοσιαλισμού, αλλά μέσα από πολιτικά μεταβατικά αιτήματα (γύρω από το χρέος και το νόμισμα) και την ίδια την πείρα των μαζών.\nΗ πολιτικοποίηση των αγώνων που αναπτύσσονται το τελευταίο διάστημα αποτελεί πράγματι το κατεξοχήν ζητούμενο, κι αυτό αποτελεί κοινή παραδοχή, σε φραστικό τουλάχιστον επίπεδο.\nΠρώτη σταθερά είναι ότι η ταξική –καταρχάς- συνειδητοποίηση των εργατών, η συνείδηση της τάξης τους, των ιδιαίτερων συμφερόντων της και κατ’ επέκταση του αγώνα της για την κατάκτηση της εξουσίας, έρχεται στη βάση σκληρών ταξικών αγώνων –που είναι κυρίως οικονομικοί. Κι αυτό δεν αποτελεί καμίας μορφής οικονομισμό, αλλά αδήριτη πραγματικότητα, που κανείς δε μπορεί να την υπερπηδήσει. Σε αυτήν τη συγκυρία εξάλλου δεν έχουμε ένα ισχυρό εργατικό κίνημα που πάσχει από οικονομισμό, αλλά ένα αδύναμο κίνημα, χωρίς σαφή πολιτική στόχευση, που σ’ αυτή τη βάση αναπτύσσει «ασθένειες» όπως τη συντεχνιακή λογική.\nΚατά δεύτερον. Αν σημαίνει κάτι το περίφημο απέξω του βλαδίμηρου κι η ύπαρξη οργανωμένης πολιτικής πρωτοπορίας, πέρα από τα συνδικάτα και τις εργατικές ενώσεις, αυτή είναι η σημασία της ιδεολογικής ζύμωσης. Ο ιδεολογικός αγώνας δε συνιστά σε καμία περίπτωση ιδεαλισμό, αλλά απαραίτητο κι αναντικατάστατο όπλο για τους κομμουνιστές. Κι αυτή η ζύμωση γίνεται ακόμα πιο πειστική, όσο δένεται με τις εξελίξεις και την κινούμενη πραγματικότητα.\nΚι εδώ είναι όλο το ζουμί. Γιατί είναι ακριβώς η ίδια η αντικειμενική πραγματικότητα και όχι κάποιο εγκεφαλικό σχήμα που αναδεικνύει σήμερα τα αδιέξοδα του καπιταλισμού και την επικαιρότητα της σοσιαλιστικής προοπτικής ως εναλλακτική. Είναι η ίδια η εποχή που απαιτεί μια συνολική πειστική αντιπρόταση, κι όχι κάτι αποσπασματικό και μεσοβέζικο.\nΚαι η συνείδηση των μαζών; Δεν πρέπει να πειστούν από την ίδια τους την πείρα για αυτήν την αναγκαιότητα;\nΚαταρχάς δε νομίζω ότι είναι η πείρα αυτό που λείπει από τον ελληνικό λαό σήμερα, ειδικά σε μια τόσο πυκνή σε γεγονότα κι εναλλαγές περίοδο –ο περίφημος συμπυκνωμένος πολιτικός χρόνος, που ακούμε σε διάφορες αναλύσεις. Αυτό που λείπει είναι το κόκκινο νήμα που διαπερνά όλο αυτό το εμπειρικό υλικό κι οδηγεί στα σωστά συμπεράσματα για τις αιτίες και τις λύσεις των προβλημάτων.\nΕάν λοιπόν δε μιλάμε για τον αντικειμενικό παράγοντα –που είναι υπερώριμος, κτλ- αλλά για το τι καταλαβαίνει ο κόσμος κι ως πού μπορεί φτάσει η συνείδησή του, τότε προσωπικά δεν καταλαβαίνω γιατί δεν προτάσσεται τακτικά το φλέγον ζήτημα του ιδιωτικού χρέους, που αγγίζει πιο άμεσα από κάθε τι την πλειοψηφία του κόσμου. Και σε αυτό το σημείο οφείλουμε να είμαστε πολύ επικριτικοί κι αυτοκριτικοί για την «καμπανιακή» δουλειά που έγινε πχ με τα χαράτσια και δυστυχώς δεν αξιοποιήθηκε όσο έπρεπε για να δώσει ώθηση στις τοπικές κινήσεις στις γειτονιές –λαϊκές επιτροπές, κτλ.\nΕπιπλέον, μια προσπάθεια πολιτικοποίησης πρέπει να είναι συγκεκριμένη, να παίρνει υπ’ όψιν της το επίπεδο συνειδητοποίησης του κόσμου, όχι για να βρει το άλλοθι των ιδεολογικών της εκπτώσεων, αλλά για να το πάρει και να το ανυψώσει. Πρέπει να δοκιμάζει αιτήματα και τρόπους δράσης, να είναι πραγματικά ευέλικτη κι όχι δογματικά προσκολλημένη πχ σε πέντε σημεία, τα οποία περιφέρονται προς πάσα χρήση σα μεγάλη παρασκευή. Η σύνδεση των όρων που μας απασχολούν εδώ, δεν επιτυγχάνεται φαντασιακά, με τη διαρκή μονότονη επίκληση ενός αφηρημένου μεταβατικού προγράμματος, επειδή έτσι το θέλησαν αυτοί που το κατάρτισαν ή βασικά το υιοθέτησαν αυτούσιο από τους αριστερούς οικονομολόγους με μερικά πασπαλίσματα.\nΥπ’ όψιν ότι σε αυτό το σημείο εξετάζω το ζήτημα αφήνοντας σκόπιμα κατά μέρος τον πολιτικό χαρακτήρα του προγράμματος, αν είναι ρεφορμιστικό, επαναστατικό κτλ, (χωρίς να το θεωρώ άσχετο ή δευτερεύον σε σχέση με τα υπόλοιπα) βλέποντας αποκλειστικά αν και κατά πόσο είναι λειτουργικό σε ένα επιμέρους σημείο: τη σύνδεση με το επίπεδο συνείδησης των μαζών.\nΠώς μπορεί να επέλθει λοιπόν η περιβόητη σύνδεση; Αυτό είναι το διαχρονικό ζητούμενο που απασχολεί την τέχνη της πολιτικής και κάθε καλλιτεχνική φλέβα.\nΧωρίς να προσπαθώ να υπεκφύγω, θέλω να σημειώσω εξ αρχής πως σε αυτά τα ζητήματα δεν χωράνε έτοιμες συνταγές, γιατί κινδυνεύουμε να φάμε τα μούτρα μας. Κι αυτή την έννοια είχε νομίζω το «βλέποντας και κάνοντας» που είχε γράψει κάποτε για τους επαναστάτες ο βλαδίμηρος, ο οποίος λειτουργούσε πάντα με ένα πολιτικό σχέδιο, αλλά ήξερε να το κρίνει διαλεκτικά και να μην κολλά σε παλιές φόρμουλες και συνθήματα.\nΗ συγκεκριμένη τακτική, τα λεγόμενα αιτήματα κρίκοι, πρέπει να παίρνουν υπ’ όψιν την ανάλυση της κάθε στιγμής, τις απότομες εναλλαγές και καμπές που θα προκύψουν, τις ευμετάβλητες λαϊκές συνειδήσεις και διαθέσεις. Με αυτή την έννοια είναι συνήθως πιο εύκολο να περιγράψει κανείς λεπτομερώς κάποιες γενικές αρχές και κατευθύνσεις για την κοινωνία του μέλλοντος –ακόμα κι αν η πραγματικότητα αποδειχθεί πολύ πιο περίπλοκη κι αντιφατική από τη γενική εικόνα που έχουμε, και εκδικηθεί τα σχέδια επί χάρτου που κάνουμε- παρά το συγκεκριμένο δρόμο που θα ακολουθήσει η εξέλιξη των πραγμάτων για να φτάσουμε σε αυτήν.\nΕν πάση περιπτώσει, αν και μου λείπουν πολλά στοιχεία για να κάνω μια ασφαλή κι ολοκληρωμένη εκτίμηση της συγκεκριμένης περιόδου που διανύουμε, θα έλεγα ότι αυτό που ανεβάζει στη δεδομένη χρονική στιγμή το επίπεδο της συνείδησης του κόσμου είναι το σπάσιμο της λογικής της ανάθεσης, που έχει γίνει γάγγραινα, η επιλογή να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και να μην περιμένει κανένα επίδοξο σωτήρα, ακόμα και κομμουνιστικής προέλευσης.\nΚι αυτό ως βασικός κι αναντικατάστατος άξονας, ως βασική σταθερά, μπορεί να δέσει με οποιοδήποτε επιμέρους αίτημα, ανάλογα με τις απρόβλεπτες καμπές και τη μορφή που θα πάρει η όξυνση της κρίσης, των αντιφάσεων του συστήματος, των αντικειμενικών συνθηκών, καθώς και οι διαθέσεις του υποκειμενικού παράγοντα.\nΑυτό νομίζω ότι έκαναν άλλωστε κι οι μπολσεβίκοι, δένοντας τη διεκδίκηση για γη, ψωμί κι ειρήνη με το σύνθημα: όλη η εξουσία στα σοβιέτ. Ή αλλιώς: γη κι ειρήνη με σοβιετική εξουσία.\nΑυτό στη σημερινή εποχή θα μπορούσε να είναι η αποδέσμευση από την εε, η διαγραφή του χρέους, η και κάτι πιο ειδικό (ακόμα κι η ακύρωση του μνημονίου), που θα συγκινεί τις μάζες, αλλά θα συνδέεται άρρηκτα με το κεντρικό ζήτημα κάθε επανάστασης: την εξουσία. Κι ό,τι θυσίες είναι να υποστεί μετά ο λαός, να τις κάνει κάτω από τη δική του σημαία και για την υπεράσπιση της δικής τους εξουσίας και υπόθεσης. Όχι κάτω από την κίβδηλη σημαία της σωτηρίας της χώρας και του έθνους των καπιταλιστών.\nΜε άλλα λόγια κάτι σαν: λαϊκή εργατική εξουσία και ξερό ψωμί. Κι αν δεν υπάρχει αρκετό, θα καλύψουμε τα κενά στον επισιτισμό με παντεσπάνι…\nΣκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 10:20:00 π.μ. 19 σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΕτικέτες ρεφορμισμός, στρατηγική, τακτική\nΓια… δενδροφύτευση το ΝΑΡ;


ένας ξεχασμένος γάμος τραγουδιστή υψηλού προφίλ στο «η βραδιά της παράστασης» - Άρθρο\nΣτη δεκαετία του 1960, ο ερμηνευτής καινοτομίας Tiny Tim ήταν παράξενα μια τεράστια συμφωνία. Η φωνή του με το ψιλό και το γιουκαλίλι καλύπτει παλαιότερα πρότυπα - το πιο διάσημο όνομά του 'Tiptoe Through the Tulips' - του είχε προσδώσει υποψηφιότητα για Grammy, εμφανίσειςΓέλια-μέσα, και ο θαυμασμός των Beatles - που ήταν τόσο θαυμαστές, του ζήτησαν να ηχογραφήσει το 'Nowhere Man' για το χριστουγεννιάτικο τους άλμπουμ του 1968.\nΑλλά τότε, στις 17 Δεκεμβρίου 1969, ο Tiny Tim πρωταγωνίστησε στο επεισόδιο του Johnny Carson με τις περισσότερες προβολέςΑπόψε(ή ήταν, μέχρι το φινάλε του Carson) να κάνει κάτι που ήταν εντελώς νέο τότε: να παντρευτείς σε ζωντανή τηλεόραση. Σαράντα χρόνια πριν όλοι οι τύποι διασημοτήτων κατέγραψαν τους γάμους τους για δημόσια κατανάλωση, ο 37χρονος Tiny Tim - ο οποίος ήταν επίσης γνωστός για τη συνετή, ρομαντική συμπεριφορά του, η οποία περιελάμβανε να αποκαλεί τους παραμάχους του 'Miss' - παντρεύτηκε τη 17χρονη Miss Vicki Budinger σε ένα σετ διακοσμημένο με 10.000 τουλίπες που είχαν εισαχθεί από την Ολλανδία. Μετά την τελετή των 6 λεπτών, το ζευγάρι κάθισε για μια πρόποση και μια συνομιλία με τον Carson.\nΕκείνη την εποχή, ήταν η υψηλότερη βαθμολογία για μια εκπομπή, προσελκύοντας 45 εκατομμύρια θεατές. Συγκριτικά, ο γάμος του Kim Kardashian το 2011 με τον Kris Humphries προσέλκυσε μόνο 4 εκατομμύρια θεατές και το αμερικανικό κοινό που συντονίστηκε για να παρακολουθήσει τον πρίγκιπα William να παντρευτεί την Kate Middleton ήταν μόλις 23 εκατομμύρια. Τη δεκαετία του 1960, το σχετικά χαμηλό, πολύ θαμπές ακροατήριο γάμου Tiny Tim ήταν δεύτερο μετά την προσγείωση του φεγγαριού.\nΟ Tiny Tim και η Miss Vicki χώρισαν οκτώ χρόνια αργότερα, αφού είχαν μια κόρη που ονομάζεται Tulip και ζούσαν χώρια για αρκετά χρόνια. Κοιτώντας πίσω, η κυρία Βίκι είπε στοΣικάγο Tribuneδεν μετανιώνει για τον περίφημο γάμο. «Ήμουν απλώς παιδί, σκέφτοντας,« Αυτό θα είναι διασκεδαστικό », είπε το 1995.« Και ήταν. »\n11 Συναρπαστικά γεγονότα σχετικά με το Dial M for Murder\n5 Μυστήρια που περιβάλλουν την παράσταση Cosby\n15 πράγματα που πιθανώς δεν γνωρίζατε για το Shoot ‘Em Up\nΗ απίστευτη ζωή του αθλητικού τύπου «John 3:16»\n15 Συναρπαστικά γεγονότα για το σκοτεινό κρύσταλλο


omogeneiakoskomvos.net - H ΟΜΟΓΕΝΗΣ ΜΑΛΛΙΩΤΑΚΗ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΤΟΥ Ντε ΜΠΛΑΣΙΟ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΧΡΗΜΑΤΩΝ\nH ΟΜΟΓΕΝΗΣ ΜΑΛΛΙΩΤΑΚΗ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΤΟΥ Ντε ΜΠΛΑΣΙΟ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΧΡΗΜΑΤΩΝ\nfor Mr. de Blasio. Of that, $41,000 qualify for public matching funds; at the six-to-one match, that means she would be eligible to receive an additional $246,000, αναφέρει η “New York Times“.\nΗ κ. Μαλλιωτάκη δαπάνησε $670,000 κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, τα περσσότερα εξ αυτών για την αγορά διαφημιστικού χρόνου.


Την έκτακτη οικονομική ενίσχυση σε 500.000 χαμηλοσυνταξιούχους, εξήγγειλε ο πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, σε ομιλία στο Περιστέρι, σε εκδήλωση όπου παρευρίσκονταν μέλη της κυβέρνησης, ο υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής, Γιάννης Σγουρός και ο υποψήφιος δήμαρχος Περιστερίου, Κώστας Λαλένης.\nΟ κ. Παπανδρέου αναφέρθηκε σε όσα έγιναν από την αρχή της διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ και είπε ότι παρά το ότι «βρεθήκαμε στο χείλος του γκρεμού, σταθήκαμε όρθιοι χάρις στην προσπάθεια όλων».\nana2html v2.01 run on Thursday, 21 October 2010 - 21:21:58 UTC


Το Xbox Series X έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα απο το PS5 στο θέμα της backward compatibility. / News | Tecvirus\nΤο Xbox Series X έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα απο το PS5 στο θέμα της backward compatibility.\nPublished on 2 September 2020 at 14:21\nΌλοι γνωρίζουμε πόσο σκληρά η Microsoft έχει προωθήσει τη backwards compatibility τα τελευταία χρόνια, προσθέτοντας πάνω από 600 πρωτότυπους τίτλους Xbox και Xbox 360 στο πρόγραμμα, καθώς και επιβεβαιώνοντας ότι όλα τα παιχνίδια Xbox One που δεν είναι Kinect θα λειτουργούν στο Xbox Series X (δηλαδή πάνω από 2000 τίτλους) όταν κυκλοφορεί τον Νοέμβριο.\nΣε απάντηση, η Sony έχει επίσης αναπτύξει το δικό της backwards compatibility που θα επιτρέπει στα παιχνίδια PS4 να λειτουργούν στο PS5, αλλά σύμφωνα με έναν ιστότοπο υποστήριξης της Ubisoft, φαίνεται ότι τα παιχνίδια PS1, PS2 και PS3 δεν θα είναι συμβατά.\nΔείτε τι λέει ο επίσημος ιστότοπος (αν και μετά από κάποιες ώρες τροποποίησε την ανακοίνωση):\n"Η συμβατότητα προς τα πίσω θα είναι διαθέσιμη για υποστηριζόμενους τίτλους PlayStation 4, αλλά δεν θα είναι δυνατή για παιχνίδια PlayStation 3, PlayStation 2 ή PlayStation ."\nΣυγκριτικά, η αντίστοιχη σελίδα για το Xbox Series X επιβεβαιώνει ότι η backwards compatibility "θα είναι διαθέσιμη για τίτλους Xbox One, Xbox 360 και Xbox", οι οποίοι φυσικά είναι ήδη διαθέσιμοι στο Xbox One.\nΤελικά, απομένει να δούμε αν η Sony θα βρει έναν τρόπο να υποστηρίξει παλαιότερους τίτλους με κάποιο τρόπο στο PS5, αλλά για τους οπαδούς της backwards compatibility σίγουρα ακούγεται σαν το Xbox να έχει το πλεονέκτημα αυτό!\n« Previous Η Microsoft θα αποκαλύψει περισσότερα για τις δύο κονσόλες πριν από την έκθεση TGS 2020. (ΦΗΜΗ) Το Resident Evil Village θα είναι παρών στο TGS 2020 Next »


Αρχική » CITY\nTσάντες City: Στην τεράστια συλλογή του tsantes24.gr σε τσάντες City θα βρείτε ξεχωριστές τσάντες City. Το tsantes24.gr συνέλεξε και σας παρουσιάζει τσάντες City από τα μεγαλύτερα ελληνικά ηλεκτρονικά καταστήματα. Κάθε λογής τσάντες City θα τις βρείτε στη συλλογή του tsantes24.gr Μπορείτε μέσω των φίλτρων που σας προσφέρει το tsantes24.gr να φιλτράρετε τα αποτελέσματα σε τσάντες City, βάση του είδους κατασκευής της τσάντας, του χρώματος και άλλων διαθέσιμων φίλτρων που θα σας βοηθήσουν να επιλέξετε ανάμεσα στην ποικιλία σε τσάντες City. Παράλληλα μπορείτε να ταξινομήσετε τα αποτελέσματα σε τσάντες City με φθίνουσα ή αύξουσα τιμή. Λίγα λόγια για τις τσάντες City.\nΕύρος Τιμής: 3.5€ - 44.9€ 4 σχέδια\nCITY-THE DROP CHIC BLUE LIMITED\nCity Banana – Lollipop Line CITY 91974\nΤσαντάκι μέσης με ένα κύριο χώρο, ρυθμιζώμενη ζώνη μέσης και...


Μύκονος, Χώρα - ΚΕΡΑΣΟΠΙΤΕΣ\nΟμολογώ οτι η Μύκονος δεν ήταν στους νούμερο 1 οικογενειακούς προορισμούς μου, όταν όμως βρεθήκαμε εκεί οικογενειακώς τον Μάιο, περάσαμε τόσο όμορφα που πρέπει να παραδεχθώ οτι ξεπέρασε κάθε μου προσδοκία!\nΠρώτα πρώτα, αν πρότεινα σε κάποιον να επισκεφτεί τη Μύκονο, θα συνέστηνα ανεπιφύλακτα τον Μάιο μια και η κίνηση τότε είναι πεσμένη, δεν υπάρχουν οι ορδές τουριστών που συνήθως την κατακλύζουν και επιπλέον ο καιρός είναι καλός και με μηδενικό αέρα (τουλάχιστον έτσι ήταν όταν πήγαμε εμείς).\nΕίχαμε τη δυνατότητα να στριφογυρίσουμε στα σοκάκια της Χώρας με το καρότσι χωρίς να δυσκολευτούμε καθόλου, αφήνοντας τα παιδιά να μας οδηγούν αυτά όπου θέλουν, κάτι που κάναν με μεγάλη τους ευχαρίστηση. Όσο κι αν έχεις δει φωτογραφίες απο αυτό το νησί και τη διάσημη αρχιτεκτονική του, τίποτα δε συγκρίνεται με αυτή την εικόνα, με το εκτυφλωτικό λευκό και όλα αυτά τα χρώματα γύρω σου. Πολύ θα ήθελα να μπορούσα να δω τη Μύκονο πρίν γίνει «η Μύκονος» μερικές δεκαετίες πιο παλιά. Πώς θα ήταν τοτε άραγε?\nΠέρα απο το παραδοσιακό κομμάτι του νησιού, εγω ευχαριστήθηκα και τα μαγαζιά. Πραγματικά έχασα το μυαλό μου με τόσες boutique! Κάτι ακόμα που μας άρεσε ήταν το Αρχαιολογικό Μουσείο και ήταν μεγάλη τύχη που βρεθήκαμε εκεί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή μια και ο Φιλαράκος που πάει Γ Δημοτικού βρισκόταν ακριβώς στο κεφάλαιο της Ιστορίας που μιλάει για τον Κυκλαδικό πολιτισμό. Ηταν λοιπόν χρυσή ευκαιρία να δεί κι απο κοντά τα όπλα, τα «κτερίσματα», τα εργαλεία και όλα αυτά που διάβαζε θεωρητικά μόλις την προηγούμενη εβδομάδα.\nΚαταλήξαμε για παγωτό στη μικρή Βενετία, σημείο αναφοράς της Μυκόνου και στους διάσημους ανεμόμυλους, όταν τελικά υποκύψαμε στις πιέσεις των μικρότερων να κατευθυνθούμε και προς τις παραλίες για να κάνουν το μπανάκι τους!\nΚαλό καλοκαιράκι να έχουμε!\n23 Ιουνίου 2017 at 8:44 πμ\nΕίναι πανέμορφη η Μύκονος χωρίς τις ορδές τουριστών! έχω πάει πολλές φορές, προ παιδιού… ελπίζω να ξαναπάω, πάλι σε off-season περίοδο..\nόμορφες φωτογραφίες… μας ταξίδεψες!\n23 Ιουνίου 2017 at 1:26 μμ\nΕμένα ήταν η πρώτη μου φορα και τη είχα τόσο παρεξηγημένη!\n24 Ιουνίου 2017 at 2:36 μμ\nΠανέμορφη η Μύκονος! Καλό καλοκαίρι, φίλη μου!\n24 Ιουνίου 2017 at 5:45 μμ\n26 Ιουνίου 2017 at 12:14 μμ\nνα βλέπεις τέτοιες εικονες μια τοσο καυτή ημέρα στην Αθήνα…..\nευχαριστούμε για το νοερό ταξίδι πάντως!\n28 Ιουνίου 2017 at 7:03 μμ\nΉταν πραγματικά «δροσερό» το ταξιδάκι μας! Ευχαριστούμε!\n27 Ιουνίου 2017 at 2:03 μμ\nΤελικά μάλλον πήγατε την καλύτερη εποχή! Πανέμορφες φωτογραφίες!\n28 Ιουνίου 2017 at 7:04 μμ\nΌντως μας κάθησε καλά ο καιρός. Την επόμενη βδομάδα ήταν που άρχισαν οι βροχές!\n31 Ιουλίου 2017 at 8:19 μμ\nΤί υπέροχες εικόνες! Αυτή στα σκαλοπάτια αλλά και η δική σου είναι όλα τα λεφτά!\nCopyright 2021 Made with ♥ from Kerasopites!


Alpigel - Πρώτες ύλες ζαχαροπλαστικής - παγωτού. - Γρανίτες - ΓΕΥΣΗ ΤΡΟΠΙΚΟ\nΣυσκευασία: 1 δοχείο των 5 κιλών\nΔοσολογία: 1 κιλό μίγμα σε 7,5 κιλά νερό\nΠεριγραφή προϊόντος: Η εταιρία μας προσφέρει μια σειρά από προϊόντα σε σκόνη κατάλληλα να αναμιχθούν βάσει της δοσολογίας τους με νερό και να αποδώσουν κάθε φορά την ανάλογη γεύση που επιθυμεί ο καταναλωτής.\nΗ σωστή αναλογία των συστατικών αυτού του προϊόντος & η επεξεργασία τους προσφέρει την γεύση τροπικό.


Ο διπρόσωπος Παναθηναϊκός: Δεν μπορείς να κερδίσεις με ...μισή ώρα ποδόσφαιρο! – Panathinaikos Kosmos\nΟ διπρόσωπος Παναθηναϊκός: Δεν μπορείς να κερδίσεις με …μισή ώρα ποδόσφαιρο!\nΚατώτερος των περιστάσεων και αφελής ο Παναθηναϊκός απογοήτευσε τον κόσμο του στην πρεμιέρα.\nΤο θέμα δεν είναι η ήττα. Εχουν ξαναγυρίσει με άδεια χέρια από την Τρίπολη και πολύ καλύτεροι Παναθηναϊκοί από τον τωρινό. Το θέμα είναι ότι προσπαθείς να φτιάξεις κάτι καινούργιο και ξενερώνεις από την πρεμιέρα.\nΈνα διπρόσωπο λοιπόν τριφύλλι ηττήθηκε από τον Αστέρα και ξεκίνησε με το αριστερό. Όταν «ξύπνησε» από τον δεκαπεντάλεπτο λήθαργο είχε ένα εξαιρετικό πρώτο ημίχρονο με τον Καρλίτος να οργιάζει αλλά όχι μόνο δεν σκόραρε σε αυτό το καλό του διάστημα αλλά εξαφανίστηκε κιόλας στην επανάληψη.\nΗταν απίστευτα κακός ο Παναθηναϊκός στο δεύτερο μέρος και σε αυτό δεν φταίει μονάχα η αδικαιολόγητη αλλαγή του Κουρμπέλη. Ολη ομάδα περπάταγε, δεν υπήρχε ούτε νεύρο, ούτε ενέργεια ούτε και σχέδιο. Ούτε καν το γκολ του Αστέρα στο οποίοι οι πάντες μάρκαραν με τα μάτια δεν λειτούργησε σαν ξυπνητήρι. Χειρότερο έγινε το πράγμα και το τριφύλλι κινδύνεψε και με δεύτερο τέρμα. Άλλο και τούτο πάλι…\nΟΚ, δεν χρειαζόταν να δούμε το ματς για να συμπεράνουμε ότι ο Παναθηναϊκός δεν ήταν έτοιμος. Το ξέραμε, το είχαμε δει και στα φιλικά και αν θέλετε υπό αυτές τις συνθήκες δεν θα μπορούσε να ήταν και έτοιμος όπως δεν είναι και κανείς. Το θέμα είναι να βρίσκεις τρόπο να μακιγιάρεις τις αδυναμίες σου και αυτό γίνεται μόνο με νίκες.\nΟ Παναθηναϊκός επέστρεψε στη μιζέρια και στην απαξίωση πολύ νωρίς. Κάντε μια γύρα στα σόσιαλ μίντιαλ και θα το δείτε αν και πολλοί το παρακάνουν σε βαθμό που απορείς αν όντως πονάνε για την ήττα ή ζουν για τη «δικαίωση». Δεν είναι αυτό το πρόβλημα φυσικά, για να ξέρουμε και τι λέμε, απλώς το επισημαίνουμε.\nΦυσικά και ο Παναθηναϊκός θέλει χρόνο, όπως είπε και ο Πογιάτος. Θέλει όμως και ΗΡΕΜΙΑ την οποία εξασφαλίζουν μόνο οι νίκες. Γι’ αυτό και ήταν πολύ κομβικό το παιχνίδι σε συνδυασμό με την αναβολή που ακολουθεί. Κέρδιζες και δούλευες με την ησυχία σου. Τώρα θα έχεις έξτρα πίεση στο κεφάλι και άντε να την διαχειριστείς.\nΚι όλα αυτά παρόλο που όσοι είδαν το πρώτο μέρος πίστευαν ότι εύκολα ή δύσκολα ο Παναθηναϊκός θα το πάρει το ματσάκι. Ηταν πολύ εμφατικό το μισάωρο από το 15’-45’ και μεγάλη η χαρά που πήραμε όλοι με τον Καρλίτος όμως δεν είχε παρακάτω. Στο σημείο αυτό να επαναλάβουμε αυτό που βγάζει μάτια: Ο Ισπανός είναι για ΜΕΣΑ στην περιοχή. Μακριά καίγεται.\nΔεν χρειάζεται να λέμε περισσότερα. Πρεμιέρα είναι, το κακό έγινε, αλλά χρειάζεται μια σχετική ψυχραιμία. Δεν ήρθε και η καταστροφή αφού και πρώτη αγωνιστική είναι και ΔΥΣΤΥΧΩΣ δεν διεκδικούμε και τίποτα…\nΔεν σκοράρει ούτε με αίτηση: Τρίτο σερί παιχνίδι χωρίς γκολ ο Παναθηναϊκός!\nΜε Όγκαστ το Top 5 της δεύτερης μέρας του τουρνουά του Κάουνας (vid)\nTime limit is exhausted. Please reload CAPTCHA. πέντε + 1 =


Light τρόφιμα & διαχείριση βάρους - Φωτεινή Γεωργίου\nΓράφει: Πωλ Φαρατζιάν|2021-10-24T20:38:44+03:0024 Οκτωβρίου, 2021|\nLight γαλακτοκομικά, γλυκά, αρτοσκευάσματα, μπισκότα, ροφήματα και πολλά άλλα προϊόντα έχουν κατακλείσει την αγορά.\nΑποτελούν άλλο ένα σημαντικό εργαλείο στην προσπάθεια ισορροπημένης διατροφής και διαχείρισης του βάρους.\nΤα δύο βασικά στοιχεία που μειώνονται στα light τρόφιμα είναι η ζάχαρη και τα λιπαρά, με στόχο να έχουμε προϊόντα με μειωμένες θερμίδες.\nΠολλοί έχουμε την αντίληψη ότι τα light προϊόντα δεν έχουν θερμίδες και μπορούμε να καταναλώνουμε μεγάλες ποσότητες.\nΣυνήθως ο κόσμος όταν λέει ή χαρακτηρίζει ένα προϊόν light εννοεί:\nΧαμηλό ή μηδενικό σε θερμίδες – Χαμηλό σε λιπαρά – Χαμηλό σε ζάχαρη – Μη παχυντικό.\nΠοια τρόφιμα μπορούν να χαρακτηριστούν ως “light” με βάση τη νομοθεσία\nΈνα τρόφιμο για να χαρακτηριστεί light πρέπει να είναι μειωμένο κατά τουλάχιστον 30% σε: ΘΕΡΜΙΔΕΣ , ή/ και ΛΙΠΑΡΑ, ή/ και ΣΑΚΧΑΡΑ.\nΕπιπρόσθετοι ορισμοί βάση ευρωπαϊκής νομοθεσίας:\nΧαμηλή ενεργειακή αξία: <40 θερμίδες / 100 γρ στερεού τροφίμου ή <20 θερμίδες / 100 ml υγρού τροφίμου.\nΧαμηλά λιπαρά: <3 γρ λιπαρών / 100 γρ στερεού τρόφιμου ή <1,5 γρ λιπαρών / 100 ml υγρού τροφίμου.\nΧαμηλά σάκχαρα: <5 γρ σακχάρων / 100 γρ στερεού τρόφιμου ή 2,5 γρ σακχάρων / 100 ml υγρού τροφίμου\nΓια ποιους ανθρώπους είναι τα προϊόντα light χρήσιμα:\nΆτομα σε προσπάθεια ελέγχου βάρους (απώλεια και διατήρηση).\nΆτομα με διαβήτη ή άτομα που θέλουν να περιορίσουν των πρόσληψη απλών σακχάρων.\nΆτομα με αυξημένα επίπεδα λιπιδίων αίματος, που θέλουν να μειώσουν την πρόσληψη κορεσμένων και trans λιπαρών.\nΠως παράγονται τα light τρόφιμα\nΣτα γλυκίσματα, παγωτά, επιδόρπια και άλλα τρόφιμα με γλυκιά γεύση, η τυπική τεχνική που χρησιμοποιείται είναι η χρήση γλυκαντικών χωρίς θερμίδες (π.χ. στέβια, σουκραλόζη, ακεσουλφάμη, ασπαρτάμη) στη θέση της ζάχαρης.\nΤα γλυκαντικά αυτά χρησιμοποιούνται σε ελάχιστες ποσότητες γιατί είναι εκατοντάδες φορές πιο γλυκά από τη ζάχαρη, οπότε με τη χρήση τους μειώνονται και οι συνολικές θερμίδες του τροφίμου. Φυσικά, με εξαίρεση κάποια ροφήματα ή τρόφιμα που περιέχουν πρακτικά μηδενικές θερμίδες, τα διάφορα στερεά τρόφιμα εξακολουθούν να περιέχουν άλλα συστατικά που παρέχουν θερμίδες.\nΓια παράδειγμα αλεύρι και λάδι σε ένα κέικ χωρίς ζάχαρη, βούτυρο κακάο στη σοκολάτα κτλ, οπότε δεν μηδενίζονται οι συνολικές τους θερμίδες, απλά είναι λιγότερες.\nΣε ότι αφορά τα γαλακτοκομικά προϊόντα, το γάλα γίνεται «light» με φυσικό τρόπο. H διαδικασία διαχωρισμού των λιπαρών και αφαίρεσής τους, δεν απαιτεί χημική ή άλλη επεξεργασία, αλλά βασίζεται σε απλούστερη μέθοδο.\nΤα λιπαρά διαχωρίζονται από το γάλα με την απλή μέθοδο της φυγοκέντρησης. Το γάλα μπαίνει σε μία φυγόκεντρο, η οποία μπορεί να διαχωρίζει τα συστατικά του με βάση την πυκνότητα. Επειδή τα λιπαρά είναι ελαφρύτερα από το υπόλοιπο αποβουτυρωμένο γάλα, ξεχωρίζουν από αυτό και αφαιρούνται γρήγορα. Το αποβουτυρωμένο γάλα που απομένει, είτε διατίθεται ως αποβουτυρωμένο γάλα, είτε χρησιμοποιείται για την παραγωγή άλλων προϊόντων με προσθήκη της απαραίτητης ποσότητας κρέμας γάλακτος.\nΓια να παραχθεί light τυρί, για παράδειγμα, χρησιμοποιείται γάλα από το οποίο έχουμε αφαιρέσει ποσότητα λιπαρών. Το πόσα λιπαρά θα αφαιρεθούν εξαρτάται από πολλές παραμέτρους (είδος γάλακτος, είδος τυριού, τελικό επιθυμητό ποσοστό λίπους, κλπ.).\nH αρνητική εικόνα των προιόντων light\nΣχετικά πρόσφατες επιδημιολογικές μελέτες έδειξαν ότι υπέρβαρα και παχύσαρκα άτομα, δηλώνουν ότι καταναλώνουν τακτικότερα προϊόντα light, σε σχέση με άτομα φυσιολογικού βάρους.\nΑυτό το αντικρουόμενο εύρημα οδήγησε μέρος της επιστημονικής κοινότητας αλλά και των καταναλωτών να αμφισβητήσει την χρησιμότητά τους στον έλεγχο του βάρους.\nΟι δύο πιθανότερες εξηγήσεις αυτού του ευρήματος είναι αρχικά ότι τα υπέρβαρα/παχύσαρκα άτομα στην προσπάθεια να αδυνατίσουν καταναλώνουν συχνότερα light προϊόντα.\nΗ περισσότερο πειστική απάντηση είναι ότι συχνά τα υπέρβαρα/παχύσαρκα άτομα υποεκτιμώντας την περιεκτικότητα των προϊόντων αυτών σε θερμίδες, καταναλώνουν μεγαλύτερες ποσότητες από τη συνιστώμενη ποσότητα, ξεπερνώντας έτσι τις ενεργειακές τους ανάγκες.\nΝα θυμίσουμε ότι για να μπορεί ένα τρόφιμο να φέρει τον ισχυρισμό «light» θα πρέπει να είναι τουλάχιστον κατά 30% μειωμένο σε θερμίδες, ή/ και λιπαρά, ή/ και σάκχαρα.\nΣυνεπώς, για τα περισσότερα τρόφιμα η λέξη light δεν σημαίνει «καθόλου θερμίδες», αλλά ότι έχει λιγότερες θερμίδες σε σχέση με το κανονικό.\nΟ χαρακτηρισμός ενός προϊόντος ως «ελαφρύ», «χαμηλό σε…», «Light» παραπέμπει τον καταναλωτή ή του προκαλεί το συνειρμό, ότι το προϊόν είναι χαμηλό σε ενέργεια και ζάχαρη και λιπαρά. Ωστόσο μπορεί ένα τρόφιμο να είναι χαμηλό σε λιπαρά αλλά να είναι πλούσιο σε ζάχαρη ή και το αντίστροφο.\nΟ πιο απλός τρόπος για να ελέγξει ο καταναλωτής εάν ένα light προϊόν είναι κατάλληλο για τον ίδιο και τις ανάγκες του, είναι να συγκρίνει τις διατροφικές ετικέτες του κανονικού Vs του light τροφίμου. Το light προϊόν μπορεί να βοηθήσει τον συνειδητοποιημένο καταναλωτή στην προσπάθεια διαχείρισης βάρους.\nPirozzo S, Summerbell C, Cameron C, Glasziou P. Should we recommend low-fat\ndiets for obesity? Obes Rev. 2003 May;4(2):83-90. doi: 10.1046/j.1467-\n789x.2003.00099.x. Erratum in: Obes Rev. 2003 Aug;4(3):185. PMID: 12760443.\nWansink B, Chandon P. Can “Low-Fat” Nutrition Labels Lead to Obesity? Journal of\nMarketing Research. 2006;43(4):605-617. doi:10.1509/jmkr.43.4.605


ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας: σεμινάριο Πρώτων Βοηθειών στο Μεσολόγγι | AgrinioPress\nΑρχική/Δυτική Ελλάδα/ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας: σεμινάριο Πρώτων Βοηθειών στο Μεσολόγγι\nΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας: σεμινάριο Πρώτων Βοηθειών στο Μεσολόγγι\nΑρχισυντάκτης Send an email 26/02/2019 , 14:23\nΤο Τμήμα Περίθαλψης & Κοινωνικής Μέριμνας του Τ.Ε.Ι Δυτικής Ελλάδας στο Μεσολόγγι μετά την ολοκλήρωση οκτώ κύκλων σεμιναρίου Πρώτων Βοηθειών τα έτη 2011-2018 που απευθύνονταν στο Εκπαιδευτικό, Διοικητικό προσωπικό και στους φοιτητές του Ιδρύματος, σε συνεργασία με το Περιφερειακό Τμήμα Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού Μεσολογγίου , διοργανώνει και νέο κύκλο σεμιναρίου Πρώτων Βοηθειών το μήνα Μάρτιο 2019.\n· Θλάσεις – Τραύματα – Αιμορραγίες\n· Δαγκώματα – Τσιμπήματα – Αλλεργίες – Δηλητηριάσεις.\n· Κακώσεις σκελετού. ( Διάστρεμμα – Εξάρθημα – Κατάγματα).\n· Εγκαύματα – Ηλεκτροπληξία – Επιληψία.\n· Ξένα σώματα – Απώλεια αισθήσεων.\n· Καρδιακά επεισόδια – ΚΑΡΠΑ.\n· Πρακτική εξάσκηση – Αξιολόγηση\nΟι ενδιαφερόμενοι για να παρακολουθήσουν το σεμινάριο Πρώτων Βοηθειών θα πρέπει να απευθύνονται από 27 /2/2019 μέχρι 22/3/2019 στο Τμήμα Περίθαλψης και Κοινωνικής Μέριμνας του Τ.Ε.Ι Δυτικής Ελλάδας στο Μεσολόγγι ή στο τηλέφωνο 2631058421 (κ. Μαρία Σβώλου e-mail: msvolou@teimes.gr )\nΣεμινάριο ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας


Στις 29/10 η νέα προθεσμία για το 30% του Ελ. Βενιζέλος - Marketnews.gr\nΣτις 29/10 η νέα προθεσμία για το 30% του Ελ. Βενιζέλος\nΗ αρχική προθεσμία έληγε στις 30 Σεπτεμβρίου, μόλις όμως χθες δόθηκε το "πράσινο φως” από τη συνεδρίαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Οικονομικής Πολιτικής (ΚΥΣΟΙΠ), έπειτα από την επίλυση των εκκρεμοτήτων που είχαν καθυστερήσει τη διαδικασία. Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση του ΤΑΙΠΕΔ, μετά τις τελευταίες εξελίξεις οι ενδιαφερόμενοι θα έχουν δικαίωμα να υποβάλλουν διευκρινιστικές ερωτήσεις στο πλαίσιο του διαγωνισμού ως τις 14 Οκτωβρίου.


Έλλειψη ύπνου | Βιονευρολογικά ΒιονευρολογικάΈλλειψη ύπνου | Βιονευρολογικά\nΣύμφωνα με τις τελευταίες έρευνες, ένα είναι σίγουρο: η έλλειψη ύπνου διαταράσσει σοβαρά την εγκεφαλική ισορροπία. Η ενέργεια που απαιτείται για την εγκεφαλική λειτουργία καθώς επίσης και οι διαδικασίες των νευρωνικών κυκλωμάτων που ρυθμίζουν τον ύπνο και όλη τη ζωή του ανθρώπου διαταράσσονται, όταν υπάρχει στέρηση ύπνου. Επομένως οι επαρκείς ώρες ύπνου είναι απαραίτητες για να μείνει ο βιορυθμός του ανθρώπου στα φυσιολογικά του επίπεδα. Η έλλειψη ύπνου εκδηλώνεται με ασθένειες που τον τελευταίο καιρό έχουν καταγραφεί και έχουν ερευνηθεί διεξοδικά.


Αγγλικό αφιέρωμα με αναφορά στον Μακέντα και τα γκολ που... πετάει με τον Παναθηναϊκό - Madatoforos.gr\nHome Unlabelled Αγγλικό αφιέρωμα με αναφορά στον Μακέντα και τα γκολ που... πετάει με τον Παναθηναϊκό\nΑγγλικό αφιέρωμα με αναφορά στον Μακέντα και τα γκολ που... πετάει με τον Παναθηναϊκό\nΟι Άγγλοι αναρωτήθηκαν τι κάνουν εν έτει 2020 όσοι βρίσκονταν πριν από εννέα χρόνια στο ντεμπούτο του Πολ Πογκμπά με το ανδρικό τμήμα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και εκπλήσσονται με τη συχνότητα του σκοραρίσματος του Φεντερίκο Μακέντα στον Παναθηναϊκό.\nΟ Ιταλός νυν επιθετικός του «τριφυλλιού» ήταν συμπαίκτης του Πολ Πογκμπά στους «κόκκινους διαβόλους», πίσω στο 2011, όταν ο Γάλλος σούπερ σταρ πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση σε ένα ματς Κυπέλλου με την Λιντς.\nΣε εκείνο το αρχικό σχήμα, ο Άμος βρισκόταν στα γκολπόστ, οι Βαλένσια, Κάρικ, Φράιερς και Φάμπιο ήταν στην άμυνα, ο Μακέντα πιο μπροστά από δεξιά, ο Ντιούφ αριστερά, οι Γκιγκς και Παρκ σε πιο κεντρικό ρόλο και στην επίθεση βρίσκονταν οι Όουεν και Μπερμπάτοφ.\nΓια τον ποδοσφαιριστή του Παναθηναϊκού αναφέρεται στο θέμα της Sun: «Έγινε διάσημος από το γκολ με την Άστον Βίλα το 2009 και αυτό ήταν το highlight της καριέρας του. Έπειτα από έξι χρόνια στη Γιουνάιτεντ και μόλις μια παρουσία στο αρχικό σχήμα, έφυγε το 2014 για την Κάρντιφ, έπειτα από έξι δανεισμούς. Τώρα πετάει τα γκολ με τη φανέλα του Παναθηναϊκού έπειτα από ένα μικρό πέρασμα από την Ιταλία και τη Νοβάρα. Έχει σκοράρει 22 φορές σε 49 παιχνίδια με την ελληνική ομάδα».\nΑγγλικό αφιέρωμα με αναφορά στον Μακέντα και τα γκολ που... πετάει με τον Παναθηναϊκό Reviewed by admin on Μαΐου 13, 2020 Rating: 5


Η θρυλική “Παριζιάνα” για πρώτη φορά στο θέατρο 50 χρόνια μετά το σινεμά – Cosmopoliti.com – Χριστίνα Πολίτη\nΗ θρυλική “Παριζιάνα” για πρώτη φορά στο θέατρο 50 χρόνια μετά το σινεμά\nH «Music & Drama Productions» του Μαυρίκιου Μαυρικίου παρουσιάζει στη σκηνή του θεάτρου «Broadway», μία από τις πιο ωραίες ταινίες της Φίνος Φιλμ, τη θρυλική «Παριζιάνα». Η σπουδαία μουσική κωμωδία, του Γιάννη Δαλιανίδη και Μίμη Πλέσσα, ακριβώς 50 χρόνια μετά την πρώτη προβολή της στους κινηματογράφους, μεταφέρεται στη θεατρική σκηνή με τον Αντώνη Λουδάρου, να υπογράφει τη διασκευή και τη σκηνοθεσία της παράστασης!\nΑπό τις αρχές Οκτωβρίου, η μοναδική Πελαζί, η μοδίστρα που όλοι αγαπήσαμε , με τη θρυλική ατάκα «Σούζι και ψεύδεσαι και τρως», έρχεται με την ξεχωριστής Μπέσυ Μάλφα να γράψει ξανά τη δική της σπουδαία ιστορία, σε μία παράσταση – υπερπαραγωγή που έχει «κεντήσει» μοναδικά ο Αντώνης Λουδάρος. Πρόκειται για μία μεγάλη παραγωγή, με φαντασμαγορικά σκηνικά, περισσότερα από 300 κοστούμια, και πολλές εκπλήξεις. Στη θεατρική αναβίωση του αγαπημένου μιούζικαλ συμμετέχουν 40 ηθοποιοί και χορευτές καθώς και η “Σύγχρονη Ορχήστρα Μίμης Πλέσσας” υπό τη διεύθυνση του Μαυρίκιου Μαυρικίου ο οποίος ενορχηστρώνει με μαεστρία τα τραγούδια και τα μουσικά θέματα του έργου. Όλοι μαζί θα ζωντανέψουν στη σκηνή του «Broadway» τη σπαρταριστή αυτή κωμωδία.\n«Η Παριζιάνα» που θα δει το θεατρικό κοινό από τον ερχόμενο Οκτώβριο, θα είναι ένας φόρος τιμής σε σπουδαίους δημιουργούς, σπουδαίους καλλιτέχνες που άφησαν κληρονομιά στον ελληνικό πολιτισμό! Όλο το ελληνικό κινηματογραφικό μιούζικαλ σε μια παράσταση. Δίπλα στους Μπέσυ Μάλφα – Αντώνη Λουδάρο, πρωταγωνιστούν επίσης οι: Πηνελόπη Αναστασοπούλου, Τόνυ Δημητρίου, Ελευθερία Ρήγου, Ευτυχία Φαναριώτη, Γιάννης Κρητικός και ο Πέτρος Ξεκούκης. Στο ρόλο του Ζωρζ ο Κώστας Μαρτάκης που θα τραγουδήσει και τραγούδια της παράστασης μαζί με την Λένα Αλκαίου. Guest star η Έρρικα Μπρόγιερ, που 50 χρόνια μετά την κινηματογραφική «Παριζιάνα» θα πρωταγωνιστήσει και στη θεατρική μεταφορά του έργου.\nΟι χορογραφίες είναι του Αναστάση Δεληγιάννη, τα σκηνικά της Μαρίας Φιλίππου, τα κοστούμια της Ελένης Μπλέτσα και οι φωτισμοί της Κατερίνας Μαραγκουδάκη. Βοηθοί σκηνοθέτη Γωγώ Μαρινάκου, Τάσος Κοντόγιωργος . Στο θίασο συμμετέχει επίσης μία πλειάδα νέων ηθοποιών: Δάφνη Μαρκάκη, Ελευθερία Κοντογιώργη, Μάρα Τζίμα, Μαριάννα Μαυριανού, Έφη Κιούκη, Σοφία Κρανιά, Άνθια Τρουμπούλου, Ιωάννα Πετσίνη, Χάρις Μέρτικα, Δήμητρα Βαρσάμου, Ιωάννα Μαρμάρου, Αναστάσης Δεληγιάννης, Κωνσταντίνος Τσερκάκης, Θάνος Πισσανίδης, Νικόλας Γεωργάνης, Άκης Δήμας, Μανώλης Κατριαδάκης. «Παριζιάνα», λοιπόν, από τις αρχές Οκτωβρίου, στο θέατρο «Broadway».\nΔείτε φωτογραφίες από την πρώτη συνάντηση των συντελεστών:\nΕπικοινωνία-Δημόσιες σχέσεις: Μαίρη Αυγερινοπούλου, Γωγώ Αυγερινοπούλου\nΟ Μίμης Πλέσσας στο Ηρώδειο: οι πρώτες συμμετοχές Ο Μίμης Πλέσσας σε συνεργασία με το Ίδρυμα Το Σπίτι του Ηθοποιού, μας ετοιμάζει μια Νύχτα Καλοκαιριού, μια βραδιά…\nΚαλοκαίρι με την “Λωξάντρα” σε περιοδεία Η θρυλική «Λωξάντρα» της Μαρίας Ιορδανίδου ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα. Η μεγάλη επιτυχία της χειμερινής σεζόν, η παράσταση που…\nTags: αντωνης λουδαροςερρικα μπρογιερθεατρο broadwayμαυρικιος μαυρικιουμπεσυ μαλφαπαριζιανα


Εκδηλώσεις υποστήριξης σε χώρες της πρώην ΕΣΣΔ (βίντεο) | Pontos News\nΑγωνιούν ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής και η ομογένεια για την ελληνική κρίση\nΠότε θα γίνει η παρέλαση της 25ης Μαρτίου το 2016 στη Νέα Υόρκη\n5 Ιούλιος 2015, 12:12 - Τελευταία Ενημέρωση: 5 Ιούλιος 2015, 12:11\nΕκδηλώσεις υποστήριξης σε χώρες της πρώην ΕΣΣΔ (βίντεο)\nΕκδηλώσεις της νεολαίας του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού (ΣΑΕ) χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, για την υποστήριξη της Ελλάδας, έλαβαν χώρα σε πολλές πόλεις της Ρωσίας και σε μετασοβιετικές χώρες.\nΟμάδες νέων από διάφορες χώρες, οι συμμετέχοντες της εκδήλωσης, ενώθηκαν στα κοινωνικά δίκτυα με το σύνθημα: «Ελλάδα,είμαστε μαζί σου!».\nΣήμερα, ο λαός της Ελλάδας, όσο ποτέ άλλοτε, χρειάζεται τη διεθνή υποστήριξη και την αλληλεγγύη, και πάνω απ' όλα, των συμπατριωτών του, που ζουν εκτός της ιστορικής τους πατρίδας. Η ελληνική νεολαία της περιφέρειας των μετασοβιετικών χωρών δηλώνει την ετοιμότητά της να στηρίξει την Ελληνική Δημοκρατία σε αυτήν την τόσο δύσκολη περίοδο που βιώνει.\nΕκδηλώσεις υποστήριξης έλαβαν χώρα σε διάφορες πόλεις της Ρωσίας, στην Αρμενία, στο Αζερμπαϊτζάν, στη Λευκορωσία, στη Γεωργία, στο Καζακστάν, στο Κιργιστάν, στη Μολδαβία, στο Ουζμπεκιστάν και στην Ουκρανία.


ΤΟ ΞΩΤΙΚΟ: ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ\nΑναρτήθηκε από bagie στις 8:27 AM\nΣτους "δικους" σου μην ψαχνεις να βρεις ακρη. Λεει ενα παλιο ρεμπέτικο "-Ποιος σου 'βγαλε το μάτι σου;\n- Ο συγγενής\n- Α, κι ειναι βαθιά βγαλμένο"\nΤύχη ειναι να εχεις βρει τον ανθρωπο που σε νιωθει και μπορει να σε καταλαβει γιατι ειναι σπανιο να μπορεσουμε να τον "τρακαρουμε" καποτε.\nΑχ βρασιδα μου εχεις δικιο με τους συγγενεις.Τον ανθρωπο που θα με νιωσει ελπιζω καποια στιγμη να τον βρω..καποια στιγμη,με το καλο να ερθει!!!