δέντρο μοναχό: 2021\nΈνα καθαρά υποκειμενικό blog με αυταπάτες αντικειμενικότητας\nΚριτικές δίσκων CVIII: Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, Γιάννης Παπαδόπουλος, The Next Step Quartet\nΧάρης και Πάνος Κατσιμίχας: Από Την Εποχή Των Παραμυθιών\nΓιάννης Παπαδόπουλος: Mirrorself\nThe Next Step Quartet: At The Zoo\nΑναρτήθηκε από Μιχάλης Τσαντίλας στις 10:50 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες Γιάννης Παπαδόπουλος, Δίσκοι, Μουσική, Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, The Next Step Quartet\nΥπογραμμίσεις XXXI: Thomas Mann\nΠαραμονές της αναχώρησης, ψάχνοντας στη βιβλιοθήκη μου για κάτι σύντομο που θα μπορούσα να διαβάζω στις διακοπές στη Νάξο, έπιασα ένα από τα βιβλία της Σάντης, χωρίς να ξέρω απολύτως τίποτα για το περιεχόμενό του. Τελικά, πιο ταιριαστή επιλογή δεν θα μπορούσα να είχα κάνει.\nΠόσο πιο επίκαιρο ανάγνωσμα να έβρισκα, δηλαδή, από την αφήγηση της ιστορίας του Γκούσταφ Άσενμπαχ, ενός συγγραφέα αφιερωμένου στο έργο του, που κάποια στιγμή, με τους καταπιεσμένους πόθους του να ξυπνούν, ακολουθεί μια παρόρμησή του για ταξίδι, αποβιβάζεται στη μυθική πόλη του τίτλου, κι ερωτεύεται παράφορα ένα νεαρό αγόρι, τη στιγμή που στην περιοχή ξεσπά επιδημία ινδικής χολέρας; Σε κάποια σημεία, ευρισκόμενος κι εγώ σε διακοπές εν μέσω πανδημίας κορωνοϊού, ένιωσα ότι διάβαζα τη δική μου ιστορία.\nΦυσικά, η ταύτισή μου είχε να κάνει σε μεγάλο βαθμό και με τα θέματα που απασχολούν τον ήρωα κατά τη διαμονή του στη Βενετία: η αγωνία του καλλιτέχνη για το έργο του· η διελκυστίνδα ανάμεσα στην αφοσίωση και τον εκτροχιασμό, στη λογική και το συναίσθημα, στη Δύση και την Ανατολή· η αξία της λογοτεχνίας και των τεχνών, αλλά και η επικινδυνότητά τους· η φθορά που φέρνει ο χρόνος... Είναι αγαπημένα μου θέματα όλα τα παραπάνω, αλλά και τα υπόλοιπα με τα οποία καταπιάνεται ο Mann στο βιβλίο, καταθέτοντας συγκλονιστικά διεισδυτικές σκέψεις και παρατηρήσεις.\nΟπωσδήποτε, η νουβέλα ετούτη, όπως και κάθε σπουδαίο έργο, διαβάζεται σε πολλά επιπλέον επίπεδα. Κι έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να ανακαλύψει κανείς όλους τους συμβολισμούς που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας. Ξεκινώντας από το όνομα του πρωταγωνιστή του (ένα κράμα εμπνευσμένο από τον συνθέτη Gustav Mahler, που πέθανε τον καιρό που ο ίδιος ο Mann παραθέριζε στη Βενετία -είναι σε μεγάλο βαθμό αυτοβιογραφικό το βιβλίο-, κι από τον Andreas Aschenbach, πρωτοπόρο ζωγράφο της εποχής), περνώντας στις εικόνες και τα οράματα που περιγράφονται εντός, και φτάνοντας ως τις μυριάδες αναφορές στην αρχαία ελληνική μυθολογία και φιλοσοφία. Αν θέλει κανείς να είναι απαισιόδοξος ως προς την εξέλιξη της ανθρωπότητας, οι ομοιότητες ανάμεσα στο 1912 (χρονιά έκδοσης του βιβλίου) και στο 2021, σε ό,τι αφορά τη συμπεριφορά των ανθρώπων ενόψει της απειλής από μια φονική αρρώστια, θα είναι σύμμαχοι: οι μαγαζάτορες, αλλά και οι αρχές στη Βενετία, προκειμένου να μην τρομάξουν οι τουρίστες, ψεύδονται για τη σοβαρότητα της κατάστασης, ενώ ο πρωταγωνιστής, προκειμένου να ικανοποιηθούν οι "αμαρτωλές" επιθυμίες του, εύχεται -και υποδαυλίζει- την καταστροφή των άλλων.\nΗ έκδοση του Μεταίχμιου είναι πολύ προσεγμένη, το ίδιο και η μετάφραση από τον Βασίλη Τσαλή. Όσο για τον πρόλογο του Δημήτρη Στεφανάκη, στην πρώτη ανάγνωση τον βρήκα γενικά... λίγο. Ξαναδιαβάζοντάς τον, μήνες αφού τελείωσα το βιβλίο και με αφορμή τούτη την ανάρτηση, η άποψή μου άλλαξε, έστω κι αν εξακολουθώ να τον βρίσκω υπερβολικά σύντομο. Αυτός είναι, βέβαια, ο ρόλος των προλόγων: να λένε λίγα, ώστε να μην προδώσουν πολλά.\nΜε συγκλόνισε, εν ολίγοις, τούτο το έργο του Thomas Mann, και χαίρομαι που ανακάλυψα έναν σπουδαίο συγγραφέα που μόνο κατ' όνομα γνώριζα. Το κατά πολλούς αριστούργημά του, με τίτλο Το Μαγικό Βουνό, μπαίνει με φόρα στα υπόψη μελλοντικά αναγνώσματα.\nΊσως ο Άσενμπαχ να έδειξε έλλειψη διακριτικότητας καθώς κοίταζε τον ξένο μισοαφηρημένα μισοεξεταστικά, γιατί ξαφνικά αντιλήφθηκε ότι εκείνος του ανταπέδωσε το βλέμμα και μάλιστα τόσο επιθετικά, κατευθείαν μέσα στα μάτια, τόσο ολοφάνερα αποφασισμένος να το τραβήξει στα άκρα και να αναγκάσει τον άλλον να αποστρέψει το βλέμμα του, ώστε ο Άσενμπαχ ένιωσε δυσάρεστα· στράφηκε από την άλλη κι άρχισε να βαδίζει δίπλα στον φράκτη αποφασισμένος να μη δώσει καμία σημασία σ' αυτόν τον άνθρωπο. Την επόμενη στιγμή τον είχε κιόλας ξεχάσει. Είτε όμως επειδή είχαν επηρεάσει τη φαντασία του τα χαρακτηριστικά του πλάνητα στην εμφάνιση του ξένου είτε επειδή είχε παίξει τον ρόλο του κάποια άλλη φυσική ή ψυχική επίδραση, αισθάνθηκε αίφνης ένα παράξενο άνοιγμα μέσα του, μια παρόρμηση τυχοδιωκτική, μια νεανική λαχτάρα για ανοιχτούς ορίζοντες, ένα αίσθημα τόσο ζωντανό, τόσο νέο ή μάλλον τόσον καιρό ξεχασμένο, που στάθηκε ασάλευτος με τα χέρια δεμένα στην πλάτη και το βλέμμα χαμηλωμένο να συλλογιστεί τη φύση και τη σημασία αυτού που του συνέβαινε.\nΑκόμα κι αυτό λοιπόν, που τόσο όψιμα κι απροσδόκητα τον είχε κυριεύσει, πολύ γρήγορα θα το χαλιναγωγούσε η λογική και η γνωστή αυτοπειθαρχία του και θα έμπαινε στη σωστή του βάση. Η πρόθεσή του ήταν να προχωρήσει το έργο, το οποίο ήταν σκοπός της ζωής του, ως ένα συγκεκριμένο σημείο, προτού μετακομίσει στην ύπαιθρο, και η σκέψη για ένα σεργιάνι στον κόσμο,, που θα τον απομάκρυνε για πολλούς μήνες απ' τη δουλειά του, του φαινόταν υπερβολικά επιπόλαιη και αντίθετη στα σχέδιά του· δεν έπρεπε να την πάρει στα σοβαρά. Κι όμως, ήξερε πολύ καλά για ποιο λόγο είχε μπει στον πειρασμό αυτό. Μια σφοδρή επιθυμία να αποδράσει ήταν αυτό που ομολογούσε στον ίδιο του τον εαυτό, αυτή η λαχτάρα για το μακρινό και το καινούριο, αυτός ο πόθος για ελευθερία, ανακούφιση και λήθη, μια επιθυμία να απομακρυνθεί από τον τόπο της δουλειάς, από την καθημερινή ρουτίνα μιας άτεγκτης, σκληρής και παράφορης υπηρεσίας. Την αγαπούσε βέβαια και είχε ήδη αγαπήσει και τον εκνευριστικό, αέναο αγώνα ανάμεσα στην επίμονη, περήφανη και δοκιμασμένη θέλησή του και την προϊούσα κόπωση, για την οποία δεν έπρεπε κανείς να μάθει και ούτε έπρεπε να την αφήσει να προδώσει το έργο του με την παραμικρή έστω ένδειξη αστοχίας και αμέλειας. Φαινόταν ωστόσο λογικό επίσης να μην παρατεντώνει το σχοινί και να μην καταπνίγει από ξεροκεφαλιά το ξέσπασμα μιας τόσο ζωηρής ανάγκης. Σκέφτηκε την εργασία του, σκέφτηκε το σημείο εκείνο όπου είχε αναγκαστεί να την εγκαταλείψει και πάλι σήμερα, όπως και χτες, το σημείο εκείνο που έδειχνε να αντιστέκεται τόσο στην επίμονη φροντίδα, όσο και στην εξ εφόδου κατάληψη. Εξέτασε το πρόβλημα εκ νέου, προσπάθησε να λύσει τον κόμπο ή να τον κόψει και εγκατέλειψε την προσπάθεια μ' ένα ρίγος αποστροφής. Εδώ δεν επρόκειτο για μια εξαιρετική δυσκολία, αλλά αυτό που τον παρέλυε ήταν οι ενδοιασμοί της δυσθυμίας, η οποία παρουσιαζόταν ως ένα αίσθημα ανικανοποίητης απαιτητικότητας - αυτής της απαιτητικότητας που από τα νιάτα του ακόμα θεωρούσε ως φύση και ουσία του ταλέντου, και που χάρη της είχε χαλιναγωγήσει και παγώσει το συναίσθημα, διότι γνώριζε ότι αυτό τείνει να αρκείται σ' ένα χαρωπό "περίπου" και σε μια λειψή εντελέχεια.\nΜεγάλωσε μόνος δίχως συντρόφους κι αναγκάστηκε από νωρίς ν' αποδεχτεί πως ανήκε σ' ένα είδος ανθρώπων που το σπάνιο χάρισμά τους δεν ήταν τόσο το ίδιο το ταλέντο όσο το φυσικό υπόβαθρο όπου αναπτύσσεται το ταλέντο· σ' ένα είδος ανθρώπων που δίνει από νωρίς τον καλύτερό του εαυτό και οι ικανότητές του σπάνια διαρκούν ως τα γεράματα. Όμως η αγαπημένη του λέξη ήταν η "αντοχή", και στο μυθιστόρημα του Φρειδερίκου δεν είχε κατά νου τίποτε άλλο από την αποθέωση αυτού του κανόνα· τη θεωρούσε ως πεμπτουσία της αρετής που η δυστυχία δεν είναι δυνατόν να την πτοήσει. Επίσης επιθυμούσε διακαώς να φτάσει σε μεγάλη ηλικία, καθώς ήταν ανέκαθεν της γνώμης ότι πραγματικά μεγάλη, ολοκληρωμένη κι αληθινά αξιέπαινη μπορεί να αποκαλείται μόνο η τέχνη που είχε την καλή τύχη να είναι γόνιμη σε όλη την κλίμακα της ανθρώπινης ζωής.\nΓια να ασκήσει ένα σημαντικό έργο του πνεύματος άμεση, ευρεία και βαθιά επίδραση, πρέπει να υφίσταται μια μυστική συγγένεια, μια αρμονία ανάμεσα στο προσωπικό πεπρωμένο του δημιουργού του και σ' εκείνο της γενιάς του. Οι άνθρωποι δεν ξέρουν γιατί επαινούν ένα έργο τέχνης. Μη όντας ειδήμονες, πιστεύουν ότι ανακαλύπτουν σ' αυτό εκατοντάδες προτερήματα για να δικαιολογήσουν την προτίμησή τους· όμως ο πραγματικός λόγος της επιδοκιμασίας τους είναι κάτι απρόσμενο, είναι το ότι συμπάσχουν. Ο Άσενμπαχ το είχε πει κάποτε, σε χρόνο ανύποπτο, πως όλα σχεδόν τα μεγάλα πράγματα υπάρχουν "παρ' όλα αυτά", πραγματοποιούνται παρά τις στενοχώριες και τα βάσανα, τη φτώχεια, την εγκατάλειψη, τη σωματική αδυναμία, τις έγνοιες, τα πάθη και τα χιλιάδες προσκόμματα. Όμως αυτό ήταν κάτι παραπάνω από απλή παρατήρηση, ήταν πείρα προσωπική, ήταν η αποτύπωση της ζωής του και της φήμης του, το κλειδί για το έργο του· δεν θα ήταν παράξενο λοιπόν να μην είναι στα έργα του ο ηθικός χαρακτήρας ένα εμφανές γνώρισμα των πιο αυθεντικών του ηρώων;\n[...] το να αντιμετωπίζεις στωικά το πεπρωμένο και να παραμένεις όμορφος την ώρα του μαρτυρίου δεν δείχνει μόνο παθητική εγκαρτέρηση· είναι μια ενεργητική στάση, ένα θετικό επίτευγμα και η μορφή του Αγίου Σεβαστιανού είναι το ωραιότερο σύμβολο, αν όχι της τέχνης γενικά, σίγουρα της τέχνης για την οποία γίνεται λόγος εδώ. Αν έριχνε κανείς το βλέμμα του σ' αυτόν τον λογοτεχνικό κόσμο θα έβλεπε την ευγενή αυτοκυριαρχία, που μέχρι την τελευταία στιγμή κρύβει από τα μάτια του κόσμου την εσωτερική εξάντληση, τη βιολογική φθορά, την κίτρινη, εξωτερική ασχήμια, που η αδύναμη σπίθα της μπορεί να φουντώσει και να υψωθεί ως το βασίλειο της ομορφιάς· την ωχρή αδυναμία, που αντλεί δύναμη από τα πύρινα βάθη του πνεύματος και έναν αλαζονικό λαό να πέσει στα πόδια του σταυρού, στα δικά της πόδια· θα έβλεπε ακόμα τη βολική μανιέρα στην υπηρεσία της κενής και αυστηρής φόρμας· την κίβδηλη κι επικίνδυνη ζωή, την εξουθενωτική επιθυμία, την τέχνη του γεννημένου απατεώνα. Έχοντας δει λοιπόν αυτά και άλλα τόσα παρόμοια πεπρωμένα, θα αμφέβαλλε μάλλον ότι υπάρχει τελικά κάποιος άλλος ηρωισμός πέρα από αυτόν της αδυναμίας. Και ποιος ηρωισμός τέλος πάντων είναι πιο επίκαιρος απ' αυτόν εδώ; Ο Γκούσταφ Άσενμπαχ ήταν ο ποιητής όλων εκείνων που εργάζονται στα όρια της εξάντλησης, των παραφορτωμένων, των αποκαμωμένων, που παλεύουν να σταθούν στα πόδια τους, όλων εκείνων των ηθικολόγων της επίδοσης, που, ισχνοί και φτωχοί, καταφέρνουν χάρη στη θέλησή τους και με συνετή διαχείριση να αγγίξουν για ένα διάστημα τουλάχιστον το μεγαλείο. Υπάρχουν πολλοί σαν κι αυτούς, είναι οι ήρωες της εποχής μας. Κι όλοι αυτοί είδαν τον εαυτό τους να καθρεφτίζεται στο έργο του, νιώθοντας δικαιωμένοι, εξυψωμένοι, εξυμνημένοι, του χρωστούσαν ευγνωμοσύνη και τιμούσαν το όνομά του.\nΟι αστικές μάζες ψυχαγωγούνται με την πνευματικά ασήμαντη, αλλά ζωντανή και εύληπτη καλλιτεχνική μορφή, όμως η παράφορη κι απόλυτη νεότητα μαγεύεται από το οριακό: και ο Άσενμπαχ κινούνταν στα όρια, ήταν απόλυτος όπως μονάχα ένας νέος μπορεί. Ταμένος του πνεύματος, λεηλάτησε πνευματικά κοιτάσματα, άλεσε τον σπόρο που έπρεπε να σπείρει, αποκάλυψε μυστικά, αμφισβήτησε το ταλέντο, πρόδωσε την τέχνη, την ίδια στιγμή μάλιστα που τα έργα του διασκέδαζαν, κολάκευαν, ψυχαγωγούσαν όσους πίστευαν σ' αυτά, εκείνος, ο νεαρός καλλιτέχνης συνάρπαζε τους εικοσάχρονους με τις κυνικές αναφορές του για την προβληματική φύση της τέχνης και τη ζωή των καλλιτεχνών.\nΦαίνεται όμως ότι ένα ευγενές και ικανό πνεύμα για κανένα πράγμα δεν χάνει πιο γρήγορα και τελειωτικά το ενδιαφέρον του απ' ό,τι για την οξεία και πικρή γεύση της γνώσης [...].\nΌμως η ηθική ακεραιότητα πέρα από τη γνώση, την εκμηδενιστική και ανασταλτική επίγνωση, δεν είναι πάλι μια απλοποίηση, μια ηθική υπεραπλούστευση του κόσμου και της ψυχής και εν προκειμένω μια ενδυνάμωση του κακού, του απαγορευμένου και του ηθικώς απαράδεκτου; Και μήπως η μορφή δεν παρουσιάζεται με δύο πρόσωπα; Δεν είναι την ίδια στιγμή ηθική και ανήθικη - ηθική ως αποτέλεσμα και έκφραση της πειθαρχίας, ανήθικη όμως, ακόμη κι εχθρική προς την ηθική, στον βαθμό που είναι από τη φύση της αδιάφορη απέναντι στην ηθικότητα και τείνει μάλιστα να την υπαγάγει στην αγέρωχη και δεσποτική εξουσία της;\nΤέλος πάντων! Η εξέλιξη είναι πεπρωμένο· κι όταν αυτή συνοδεύεται από τη συμπάθεια και την ευρεία αποδοχή του κοινού γιατί να μην πάρει άλλη κατεύθυνση από εκείνη που πορεύεται δίχως τη λάμψη και τις υποχρεώσεις της δόξας; Μόνο οι αιώνιοι έφηβοι το βρίσκουν βαρετό και τείνουν να χλευάζουν το μεγάλο ταλέντο που ξεπερνώντας την ανέμελη κατάσταση της χρυσαλλίδας αναγνωρίζει την αξία του πνεύματος και υιοθετεί το τυπικό της μοναξιάς, που, μέσα από αδιέξοδα, πόνο και σκληρό αγώνα καταφέρνει να το αποδεχθούν και να το τιμήσουν οι άνθρωποι. Και πόση διασκέδαση, πείσμα και ηδονή υπάρχει στην εξέλιξη του ταλέντου!\nΗ τέχνη, ακόμη και σε προσωπικό επίπεδο, σημαίνει έναν βίο ανώτερο, που δίνει πιο βαθιά ευχαρίστηση και φθείρει πιο γρήγορα. Χαράζει στην όψη του υπηρέτη της τα σημάδια από φανταστικές και πνευματικές περιπέτειες και μακροπρόθεσμα, ακόμα κι αν εκείνος ζει σε μοναστική γαλήνη, τον κάνουν εκκεντρικό και υπερευαίσθητο, του προκαλούν μια κόπωση και μια ιδιοτροπία των νεύρων, που μια ζωή με καταχρήσεις κι αισθησιακές απολαύσεις μετά βίας θα προκαλούσε.\nΠοιος δεν έχει νιώσει μια φευγαλέα ανατριχίλα, έναν φόβο κρυφό κι ένα σφίξιμο μπαίνοντας σε μια γόνδολα για πρώτη φορά ή μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα; Το ιδιόρρυθμο μεταφορικό μέσο, που έχει φτάσει απαράλλαχτο ως τις μέρες από την εποχή του Μεσαίωνα, με το χαρακτηριστικό μαύρο του χρώμα, που ανάμεσα σε τόσα άλλα πράγματα μόνο στα φέρετρα θα ταίριαζε, φέρνει στον νου εγκλήματα αθόρυβα μέσα στους παφλασμούς της νύχτας, κι ακόμα πιο πολύ θυμίζει τον θάνατο τον ίδιο και νεκροκρέβατο, και τη θλίψη της κηδείας, και σιωπηλή νεκρώσιμη πομπή. Έχει παρατηρήσει άραγε κανείς ότι το κάθισμα μιας τέτοιας βάρκας, βαμμένης σαν κιβούρι, αυτή η πολυθρόνα με τα μπράτσα και τη μαύρη ταπετσαρία είναι το πιο μαλακό, το πιο άνετο, το πιο αναπαυτικό του κόσμου;\nΤα βιώματα του μοναχικού, σιωπηλού ανθρώπου είναι πιο συγκεχυμένα και συνάμα πιο έντονα απ' ό,τι του κοινωνικού· οι σκέψεις του πιο σοβαρές, πιο παράξενες, γεμάτες θλίψη. Εικόνες και παρουσιάσεις που θα μπορούσαν να ξεθυμάνουν μ' ένα βλέμμα, ένα γέλιο, μιαν ανταλλαγή απόψεων, που απασχολούν υπέρμετρα, βυθίζονται στη σιωπή, η σημασία τους μεγεθύνεται, γίνονται βιώματα, περιπέτειες, συναίσθημα. Η μοναξιά παράγει το αυθεντικό, το τολμηρά και ιδιόρρυθμα ωραίο, το ποίημα. Η μοναξιά όμως παράγει και το άσχημο, το δυσανάλογο, το παράλογο και το ανεπίτρεπτο.\nΉταν μια ατμόσφαιρα ανεκτική και πολυσυλλεκτική. Οι φθόγγοι των μεγάλων γλωσσών αναμειγνύονταν σε χαμηλή ένταση. Το διεθνώς καθιερωμένο βραδινό ένδυμα, μια στολή του πολιτισμού, συγχώνευε επιφανειακά τις ιδιαιτερότητες των ανθρώπινων φυλών σ' ένα ευπρεπές κοινό πρότυπο.\nΣχεδόν κάθε καλλιτεχνική φύση έχει έμφυτη την προδοτική τάση να αποδέχεται την αδικία που φτιάχνει ομορφιά και να της αναγνωρίζει το αριστοκρατικό προνόμιο.\nΚαλό, πολύ καλό, σκέφτηκε ο Άσενμπαχ με εκείνη την ψυχρή επιδοκιμασία του ειδήμονα, με την οποία οι καλλιτέχνες συγκαλύπτουν πότε πότε τον ενθουσιασμό τους, την ανάτασή τους στη θέα ενός αριστουργήματος.\nΟι λόγοι για τους οποίους αγαπούσε τη θάλασσα είχαν βαθιές ρίζες μέσα του: η ανάγκη για ανάπαυση από τον βαρύ μόχθο του καλλιτέχνη, ο οποίος έχοντας να αντιμετωπίσει την απαιτητική πολυπλοκότητα των οραμάτων στην ψυχή του, λαχταράει την καταφυγή στο απλό και απέραντο· μια απαγορευμένη, αντιτιθέμενη μάλιστα προς τα καθήκοντά του και για τον λόγο αυτό δελεαστική έλξη προς το αδιαχώριστο, το άπειρο, το αιώνιο, προς το μηδέν. Ο αναπαμός μέσα στο απόλυτο είναι η λαχτάρα εκείνου που πασχίζει για το εξαιρετικό· και δεν είναι μήπως το μηδέν μια μορφή του απόλυτου;\n[...] κάθε σοβαρός άνθρωπος, που γίνεται τυχαία μάρτυρας της εκδήλωσης ενός πάθους, αποφεύγει να κάνει χρήση των παρατηρήσεών του ακόμα και για τον εαυτό του τον ίδιο.\nΤι πειθαρχία, πόση ακρίβεια σκέψης εκφραζόταν με αυτό το ιδανικό δείγμα, αυτό το τέλειο νεανικό κορμί! Η αυστηρή και καθαρή βούληση ωστόσο, η οποία, δουλεύοντας στο σκοτάδι, έφερε στο φως το θείο γλυπτό, δεν ήταν μήπως γι' αυτόν, τον καλλιτέχνη, γνωστή και οικεία; Δεν τον διακατείχε μήπως κι αυτόν τον ίδιο όταν μέσα στο νηφάλιο πάθος του απελευθέρωνε από τον μαρμάρινο ογκόλιθο της γλώσσας το καλλίγραμμο σχήμα, που είχε οραματιστεί το πνεύμα του και το παρουσίαζε στους ανθρώπους ως μορφή και αντανάκλαση του πνευματικού κάλλους;\nΔεν έχουν γράψει ότι το φως του ήλιου στρέφει την προσοχή μας από τα πνευματικά αντικείμενα στα αισθητά; Ναρκώνει και μαγεύει, λένε, τον νου και τη μνήμη, έτσι ώστε η ψυχή, από την ευχαρίστηση που νιώθει, λησμονεί εντελώς την πραγματική της κατάσταση και προσκολλάται με έκπληξη και θαυμασμό στο ομορφότερο από τα αντικείμενα που φωτίζει: και τότε, μόνο με τη βοήθεια ενός σώματος θα μπορέσει να υψωθεί σε μιαν ανώτερη θεώρηση. Αυτό το κάνει ο Έρωτας, σαν τους μαθηματικούς που δείχνουν στους ανεπίδεκτους μαθητές χειροπιαστές εικόνες των αφηρημένων μορφών. Έτσι κι ο Θεός, για να μας φανερώσει το πνευματικό, αρέσκεται να χρησιμοποιεί τη μορφή και τα χρώματα της ανθρώπινης νεότητας σαν όργανο της μνήμης, στολίζοντάς την με όλη τη λάμψη της ομορφιάς κι εμείς στη θέα της φλεγόμαστε απ' τον πόνο και την ελπίδα.\nΔιότι το κάλλος, Φαίδρε μου, και μόνο αυτό, είναι αξιέραστο και ορατό συγχρόνως: είναι -να το θυμάσαι!- η μοναδική μορφή του πνεύματος που μπορούμε να συλλάβουμε με τις αισθήσεις μας και η μόνη που μπορούν οι αισθήσεις μας να αντέξουν. Αλλιώς, τι θα γινόμασταν, αν το Θείο, αν ο Λόγος και η Αρετή και η Αλήθεια φανερώνονταν μέσα από τις αισθήσεις; Δεν θα μας αφάνιζε, δεν θα μας έκαιγε ο έρωτας, σαν τη Σεμέλη κάποτε όταν αντίκρισε τον Δία; Κατ' αυτόν τον τρόπο, το κάλλος είναι η οδός του αισθαντικού προς το πνεύμα, μόνο η οδός, ένα μέσο απλώς, μικρέ Φαίδρε... Και μετά ο πανούργος γητευτής είπε την πιο λεπτή σκέψη: ότι δηλαδή ο εραστής είναι πιο θείος από τον ερώμενο, επειδή αυτός έχει μέσα του τον Θεό, και όχι ο άλλος· αυτή την πιο τρυφερή και πιο σκωπτική απ' όσες σκέψεις έχει κάνει ποτέ ο άνθρωπος κι από την οποία πηγάζει όλη η πανουργία και η πιο μύχια λαγνεία της ερωτικής επιθυμίας.\nΗ ευτυχία του συγγραφέα είναι η σκέψη που μπορεί να μεταλλαχθεί ολοκληρωτικά σε συναίσθημα, το συναίσθημα που μπορεί να μεταλλαχθεί σε σκέψη.\nΛέγεται ότι ο έρως αγαπάει την απραξία κι είναι πλασμένος αποκλειστικά γι' αυτήν. Όμως στο κρίσιμο αυτό σημείο ο λαβωμένος από τα βέλη του έρωτα άντρας διοχέτευσε την έξαψή του στη δημιουργία.\nΕίναι καλό που ο κόσμος γνωρίζει μόνο το ωραίο έργο, αλλά όχι και την προέλευσή του, τις συνθήκες της δημιουργίας του· γιατί η γνώση των πηγών της καλλιτεχνικής έμπνευσης θα μπορούσε να φέρει σύγχυση στο κοινό, να το κάνει επιφυλακτικό ακυρώνοντας έτσι την επίδραση του αριστουργήματος. Παράξενες ώρες! Παράξενα εξουθενωτικός μόχθος! Αλλόκοτα γόνιμη επικοινωνία του πνεύματος μ' ένα σώμα! Όταν ο Άσενμπαχ μάζευε τα γραπτά του κι έφευγε από την παραλία, ένιωθε εξαντλημένος, αποδιοργανωμένος, λες και διαμαρτυρόταν η συνείδησή του μετά από μια βραδιά κραιπάλης.\nΑυτό το βήμα, που δεν έκανε τελικά, ίσως οδηγούσε σε μια ωραία, ανάλαφρη και χαρούμενη, επιστροφή στη νηφαλιότητα. Ο άνδρας όμως, που γερνούσε, δεν επιθυμούσε τη νηφαλιότητα: η έξαψη του ήταν πολύτιμη. Ποιος μπορεί να λύσει τον γρίφο της ουσίας και του χαρακτήρα της καλλιτεχνικής φύσης! Ποιος μπορεί να συλλάβει τη βαθιά ενστικτώδη σύζευξη πειθαρχίας κι αχαλίνωτης αφροσύνης που τη διέπει!\nΔιότι το να μη θέλεις τη λυτρωτική νηφαλιότητα είναι αφροσύνη.\n"Δείλιασα" σκέφτηκε, "δείλιασα σαν τον κόκορα που εγκαταλείπει τον αγώνα ηττημένος, με τα φτερά πεσμένα. Έτσι είναι στην πραγματικότητα ο Θεός: κάνει τα πόδια μας να κόβονται στη θέα του αγαπημένου και τσαλαπατάει την περήφανη ψυχή μας..."\nΣπάνια απαντάται κάτι πιο ιδιόμορφο από τη σχέση των ανθρώπων που γνωρίζονται μόνο εξ' όψεως, συναντιούνται καθημερινά, και μάλιστα όλη την ώρα, παρατηρούν ο ένας τον άλλον, ενώ συγχρόνως, για να κρατήσουν τα προσχήματα, δείχνουν αδιάφοροι και ψυχροί· συναντιούνται αμίλητοι και δίχως να ανταλλάσσουν χαιρετισμό, εξαναγκασμένοι από τις κοινωνικές συμβάσεις ή από την ίδια τους την παραξενιά. Έχουν κι οι δυο μια ανησυχία και μια οξυμμένη περιέργεια, την υστερική επιθυμία, την καταπιεσμένη ανάγκη για γνωριμία κι επικοινωνία και προπαντός έναν τονισμένο αλληλοσεβασμό. Γιατί ο άνθρωπος αγαπά και εκτιμά τον άλλο όσο δεν τον γνωρίζει ώστε να μπορεί να τον κρίνει, και ο πόθος είναι απόρροια της ελλιπούς γνώσης για τον άλλο.\nΉταν πιο όμορφος, απ' όσο μπορούσε η γλώσσα να εκφράσει, και ο Άσενμπαχ διαπίστωσε με πόνο, όπως τόσες φορές στο παρελθόν, ότι ο λόγος μπορεί μόνο να εξυμνήσει το αισθητικό κάλλος, όχι να το αναπαραστήσει.\n"Πρέπει να κρατήσουμε το στόμα μας κλειστό!" σκέφτηκε ο Άσενμπαχ με έξαψη, πετώντας τις εφημερίδες πάνω στο τραπέζι. Την ίδια στιγμή όμως το στήθος του πλημμύριζε από ικανοποίηση για τους μπελάδες που θα 'μπαινε ο κόσμος γύρω του. Γιατί το πάθος, όπως και το έγκλημα, δεν βολεύεται στην ασφαλή, τακτική καθημερινότητα, και κάθε χαλάρωση της κοινωνικής δομής, κάθε αναταραχή και συμφορά στον κόσμο του είναι ευπρόσδεκτη, διότι ελπίζει αορίστως ότι αυτές οι συνθήκες θα του προσφέρουν ένα πλεονέκτημα.\nΑυτή ήταν η Βενετία, η πλανεύτρα, ύποπτη καλλονή, αυτή η πόλη, μισή παραμύθι, μισή παγίδα, όπου κάποτε στον αποπνικτικό αέρα της είχε ανθήσει ασυγκράτητη η τέχνη και οι μουσικοί της είχαν εμπνευστεί μελωδίες που σε νανούριζαν ύπουλα. Κι εκείνος, που είχε ριχτεί στην περιπέτεια, με την ακοή του πλανεμένη από τις ίδιες μελωδίες, με την όρασή του να ξεδιψάει απ' αυτή την πλησμονή, αναλογιζόταν ότι η πόλη αυτή νοσούσε κι από απληστία το έκρυβε και κοίταζε τη γόνδολα που λικνιζόταν μπροστά του ακόμα πιο ασύστολα.\nΤι θα έλεγαν εκείνοι; Και τι θα έλεγαν άραγε για όλη του τη ζωή, η οποία παρεξέκλινε από τη δική τους μέχρις εκφυλισμού, γι' αυτή τη ζωή στα βρόχια της τέχνης, για την οποία, στο πνεύμα της αστικής παράδοσης των προγόνων του, είχε εκφραστεί κι ο ίδιος στα νιάτα του με χλευασμό και η οποία κατά βάθος ήταν τόσο όμοια με τη δική τους! Κι αυτός είχε υπηρετήσει, κι αυτός ήταν στρατιώτης και πολεμιστής, όπως ορισμένοι απ' αυτούς, γιατί η τέχνη ήταν ένας πόλεμος, ένα αγώνας εξαντλητικός, που σήμερα δεν μπορεί κανείς να τον αντέξει για πολύ καιρό. Έζησε μια ζωή με αυτοϋπέρβαση και πείσμα, στυφή, ανυποχώρητη, εγκρατή, που την ανήγαγε σε σύμβολο ενός ηρωισμού εύθραυστου κι επίκαιρου· μπορούσε μια χαρά να την αποκαλέσει αντρίκεια, γενναία, κι ήθελε να πιστεύει ότι μια τέτοια ζωή ακριβώς θα ταίριαζε στον Έρωτα που όριζε τώρα τη ζωή του. Δεν τον είχαν μήπως σε μεγάλη υπόληψη οι γενναιότεροι των λαών, και δεν λέγεται μάλιστα ότι άνθησε στις πόλεις τους μαζί με την ανδρεία; Αμέτρητοι ήρωες του παρελθόντος υπέμειναν πρόθυμα τον ζυγό του, γιατί καμιά ταπείνωση απ' όσες επέβαλλε ο θεός Έρως δεν μετρούσε -και πράξεις που θα τις στιγμάτιζαν για δειλία αν γίνονταν γι' άλλους σκοπούς: να ικετεύσεις, να ορκιστείς, να θερμοπαρακαλέσεις, να δείξεις δουλική αφοσίωση- ώστε να θεωρηθεί ντροπή για τον ερωτευμένο, αντίθετα μάλιστα την επαινούσαν.\nΡουφούσε άπληστα τη μονότονη μουσική, τις λαϊκές και άτεχνες μελωδίες, γιατί το πάθος παραλύει την εκλεκτικότητα και γοητεύεται με πράγματα που σε κατάσταση νηφαλιότητας ο άνθρωπος θα τα αντιμετώπιζε με χιούμορ ή θα τα απέρριπτε με αγανάκτηση.\nΌλοι περιεργάζονταν με περιέργεια και ελαφριά αποστροφή το παράξενο αυτό πλάσμα που μάζευε τα προς το ζην κι έριχναν κέρματα στο τσόχινο καπέλο του με τα ακροδάχτυλα, φροντίζοντας να μην τον αγγίξουν. Όσο μεγάλη κι αν είναι η διασκέδαση, όταν καταργείται η φυσική απόσταση ανάμεσα στον θεατρίνο και τον καθωσπρέπει κόσμο υπάρχει πάντα κάποια αμηχανία.\nΗ νύχτα προχωρούσε, ο χρόνος γινόταν σκόνη. Στο σπίτι των γονιών του, πολλά χρόνια πριν, υπήρχε μια κλεψύδρα· έβλεπε ξαφνικά το εύθραυστο και χρήσιμο εκείνο όργανο, σαν να το 'χε μπροστά στα μάτια του. Η άμμος, κόκκινη σαν τη σκουριά, κυλούσε κομψά κι αθόρυβα μέσα απ' τον γυάλινο λαιμό, κι όπως κόντευε πάνω να τελειώσει, σχημάτιζε μια μικρή ορμητική δίνη.\n[...] για κάποιον που είναι εκτός εαυτού, δεν υπάρχει τίποτε πιο απεχθές απ' το να επανέλθει στον εαυτό του."\nΗ γνώση της αλήθειας, η επίγνωση της συνενοχής τον μεθούσαν, όπως θα μεθούσε η παραμικρή ποσότητα κρασιού ένα κουρασμένο μυαλό. Η εικόνα της καταστροφικής κι ερημωμένης πόλης στον νου του αναζωπύρωνε ελπίδες αδιανόητες, ασύλληπτα γλυκές και παράλογες. Τι ήταν γι' αυτόν η τρυφερή ευτυχία, την οποία είχε προς στιγμή ονειρευτεί λίγο πριν, σε σύγκριση μ' αυτές τις προσδοκίες; Τι σημασία είχαν πια γι' αυτόν η τέχνη και η αρετή μπροστά στα οφέλη που του έδινε το χάος;\n"Διότι η ομορφιά, Φαίδρε μου, πρόσεξέ του καλά, μόνο η ομορφιά είναι θεία και ορατή συγχρόνως· έτσι, μέσω του αισθητού, αυτή μόνο η οδός υπάρχει· είναι, μικρέ μου Φαίδρε, η οδός του καλλιτέχνη προς το πνεύμα. Πιστεύεις όμως τώρα, αγαπημένε μου, πως γι' αυτόν που θέλει να κατακτήσει κάποτε τη σοφία και τη γνήσια ανδροπρέπεια, ο δρόμος προς την πνευματικότητα περνάει μέσα από τις αισθήσεις; Ή μήπως πιστεύεις (είσαι ελεύθερος ν' αποφασίσεις μόνος σου) ότι αυτός είναι ένας επικίνδυνος δρόμος των απολαύσεων, στην πραγματικότητα ένας δρόμος εσφαλμένος και ανήθικος, που οδηγεί κατ' ανάγκην στην πλάνη; Διότι οφείλεις να γνωρίζεις ότι εμείς οι ποιητές δεν μπορούμε να βαδίσουμε στον δρόμο της ομορφιάς δίχως τη συντροφιά και την καθοδήγηση του Έρωτα· και μάλιστα, τι κι αν είμαστε ήρωες, με τον δικό μας τρόπο και πειθαρχημένοι πολεμιστές, πάλι σαν τις γυναίκες είμαστε, διότι η ψυχή μας βρίσκει την ευδαιμονία στο πάθος, και η λαχτάρα μας οφείλει να είναι ο έρωτας, αυτός είναι η χαρά και η ντροπή μας. Βλέπεις τώρα ότι εμείς οι ποιητές δεν μπορούμε να είμαστε σοφοί ούτε άξιοι σεβασμού. Ότι είμαστε αναγκαστικά άσωτοι, θύματα της πλάνης κι αθύρματα του συναισθήματος; Η δεξιοτεχνία του ύφους μας είναι απάτη κι ανοησία, η φήμη μας και οι τιμές που μας αποδίδουν είναι μια φάρσα, η εμπιστοσύνη του κοινού προς το πρόσωπό μας στον ύψιστο βαθμό γελοία, η διαπαιδαγώγηση του λαού και της νεολαίας μέσω της τέχνης ένα παρακινδυνευμένο εγχείρημα που πρέπει να απαγορευτεί. Διότι πώς θα μπορούσε να είναι κατάλληλος για παιδαγωγός εκείνος που έχει μια φυσική κι αδιόρθωτη τάση προς την άβυσσο; Θα θέλαμε να την απαρνηθούμε και να ανακτήσουμε την αξιοπρέπειά μας, όμως όσο προσπαθούμε να την απωθήσουμε, τόσο περισσότερο μας γοητεύει. Κάπως έτσι απορρίπτουμε την καταλυτική γνώση, διότι η γνώση, Φαίδρε, δεν έχει αξιοπρέπεια κι αυστηρότητα· ξέρει, κατανοεί και συγχωρεί δίχως να παίρνει θέση και αδιαφορεί για τη μορφή· συγγενεύει με την άβυσσο, είναι η άβυσσος. Αυτή λοιπόν την απορρίπτουμε με αποφασιστικότητα και στο εξής επιδιώκουμε μόνο την ομορφιά, που σημαίνει την απλότητα, το μεγαλείο και τη νέα αυστηρότητα, την επιστροφή στην παρρησία, τη φυσικότητα της μορφής. Όμως αυτά, Φαίδρε, οδηγούν στη μέθη και τον πόθο, οδηγούν και τον πιο ευγενή ενδεχομένως στο φοβερό αμάρτημα του συναισθήματος, το οποίο η ίδια του η αυστηρή λατρεία της ομορφιάς απορρίπτει ως αισχρό, οδηγούν στην άβυσσο, στην άβυσσο κι αυτά. Εμάς τους ποιητές, μας οδηγούν εκεί, διότι αδυνατούμε να υψωθούμε πάνω από αυτά, μπορούμε μόνο να ελισσόμαστε γύρω τους."\nThomas Mann, Θάνατος Στη Βενετία, μετάφραση Βασίλη Τσαλή, εκδόσεις Μεταίχμιο, 2017 (πρώτη έκδοση 1912)\n* Φωτογραφία από εδώ.\nΑναρτήθηκε από Μιχάλης Τσαντίλας στις 2:38 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες Βιβλία, Ημερολόγιο, Thomas Mann\nΤετάρτη 24 Νοεμβρίου 2021\nGimme 10: Οι φιλοξενούμενοι XXXVI\nΙδού η 36η πεντάδα καλλιτεχνών που φιλοξενήθηκαν στη στήλη που επιμελούμαι εδώ και 12 χρόνια στο Mix Grill. Πρόκειται για δημοσιεύσεις που έγιναν το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 2015.\nΑναρτήθηκε από Μιχάλης Τσαντίλας στις 2:09 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΈνα αντίο στη Φάτσα (2007-2021)\nΗ Φάτσα γεννήθηκε στη Σαντορίνη, φθινόπωρο. Κανείς δεν μπορούσε να πει με βεβαιότητα ποιον μήνα: ο ένας κτηνίατρος έλεγε Σεπτέμβρη, ο άλλος Οκτώβρη. Οι μόνοι που ήξεραν πότε ακριβώς γεννήθηκε, τα πρώτα "αφεντικά" της, δεν ενδιαφέρονταν: την είχαν παρατήσει, μαζί με το αδερφάκι της, κουτάβια λίγων ημερών, μέσα σε μια κούτα, δίπλα σε κάδους σκουπιδιών.\nΕυτυχώς και για τα δυο, μια κυρία τα μάζεψε από εκεί και τα πήρε στο σπίτι της. Η γυναίκα ήταν καθηγήτρια, και την άλλη μέρα ρώτησε τα παιδιά της τάξης της αν ήθελαν να υιοθετήσουν κάποιο σκυλάκι. Η Ειρήνη, μαθήτρια Γυμνασίου τότε, δήλωσε ενδιαφέρον, κι ας ήξερε ότι η μητέρα της δεν ήθελε σκύλο μες στο σπίτι. Διάλεξε το μαυριδερό, θεωρώντας ότι το άλλο, λευκό, όμορφο και γλυκούτσικο με πιο προφανή τρόπο, θα έβρισκε πιο εύκολα μια καλή τύχη.\nΗ φροντίδα ενός σκύλου, μωρού κιόλας, δεν είναι βέβαια εύκολη υπόθεση, κι έτσι το μικρό, ονοματισμένο πλέον, κατέληξε σ' εμάς, την περίοδο των Χριστουγέννων του 2007. Νιόπαντροι, στο νέο μας σπίτι στα Άνω Ιλίσια, αποκτήσαμε τσάκα τσάκα και παιδί.\nΕγώ βέβαια δεν το ήξερα: "Για λίγο" μου έλεγε η Σάντη, "θα το πάρουνε πίσω μετά". Βλέπετε, έχοντας μεγαλώσει σε ένα σπίτι όπου το "τροπάριο" ήτανε ότι τα ζώα είναι για να μένουν αλλού και όχι μαζί με τους ανθρώπους, κι όντας μαθημένος, στα πολύ παιδικά μου χρόνια στο χωριό, να φοβάμαι τα σκυλιά και να τα φοβερίζω, δεν ήθελα ούτε να ακούσω για μόνιμη συγκατοίκηση με τη Φάτσα. Άσε που θα έπρεπε να ξοδεύω μέρος του πολύτιμου χρόνου μου για να τη βγάζω βόλτα.\nΑλλά, ουδέν μονιμότερον του προσωρινού -σου το μαθαίνει σιγά σιγά η ζωή αυτό. Κατέληξα, εν ολίγοις, αγκαζέ με τη Φάτσα, αφού ήμουν εκείνος που δεν δούλευε με ωράριο. Ακόμα θυμάμαι την εφιαλτική πρώτη φορά που την πήγα μόνος βόλτα, και δεν ήξερα τι να κάνω. Έμαθα με τον καιρό -με έμαθε εκείνη, δηλαδή. Με τον καιρό εξαφανίστηκε και η "σιχασιά", σταμάτησα και το εμμονικό πλύσιμο των χεριών έπειτα από κάθε επαφή μαζί της, συνήθισα τη μυρωδιά της.\nΗ Φάτσα το έκανε πολύ εύκολο για μένα: δεν ζητούσε τίποτα, δεν λέρωνε αν αργούσα να την πάω βόλτα, ή αν -σπάνια- δεν την πήγαινα καθόλου. Ούτε τα αμόλαγε στο πεζοδρόμιο: μόνο στο χώμα. Στο δάσος της Πανεπιστημιούπολης, όπου την έβγαζα, μου έφερε και νέους φίλους. Υπήρχε μια παρέα ανθρώπων με τα σκυλιά τους, που βλεπόμασταν κάθε πρωί. Με τον Χρήστο, που είχε τη Λούση, ταιριάξαμε πολύ: κάναμε ατέλειωτες βόλτες, και ατέλειωτες συζητήσεις. Δέσαμε μεταξύ μας, όπως έδεσαν και τα σκυλιά μας.\nΛίγα χρόνια μετά ήρθε στη ζωή μας και η Ελένη. Τη συστήσαμε στη Φάτσα την πρώτη στιγμή που μπήκε στο σπίτι, κι έκτοτε η "κουραδομηχανή" που ξέραμε έγινε κέρβερος: δεν τολμούσε κανείς άγνωστος να πλησιάσει το μωρό, μέσα ή έξω από το σπίτι, όποτε η Φάτσα ήταν παρούσα. Αργότερα ο σκύλος έγινε παρέα και παιχνίδι για τη μικρή, τράβηξε διάφορα απ' τα αδέξια χεράκια της, χωρίς να διαμαρτυρηθεί ποτέ.\nΗ Φάτσα ταξίδεψε μαζί μας, σε θάλασσες, ποτάμια, βουνά και νησιά. Ήταν εκεί, σε βραδινές μαζώξεις, σε γιορτές, σε συναντήσεις με φίλους. Την ήξεραν όλοι ως μέρος της οικογένειας και της ευρύτερης παρέας.\nΌταν μετακομίσαμε στη Σπάρτη, έλεγα αστειευόμενος ότι η Φάτσα ήρθε στην εξοχή για να χαρεί τη σύνταξή της. Ο χρόνος έδειχνε τα σημάδια του πάνω της, κι εγώ τα έβλεπα πιο καθαρά, έχοντας ζήσει σε απόσταση τις τρεις χρονιές της Σαντορίνης. Αλλά το τέλος που είχε -και το πόσο ραγδαία προχώρησε- δεν το φανταζόταν κανείς μας. Μόλις το προηγούμενο βράδυ, πριν αρχίσει το μακελειό, βγάζοντάς τη βόλτα το βράδυ, συνάντησα έναν παλιό μου συμμαθητή. Όταν του είπα την ηλικία της ένιωσε έκπληξη. "Καθόλου δεν της φαίνεται".\nΜπορεί να μη μάθαμε ποτέ την ακριβή ημερομηνία της γέννησής της, αλλά τη μέρα που πέθανε θα τη θυμόμαστε: 17 Σεπτεμβρίου. Την παραμονή, σε μια τελευταία έκλαμψή της, μου έδωσε όσα φιλάκια μου χρώσταγε, και μερικά ακόμα για τον δρόμο.\nΌταν ξεψύχησε, την τυλίξαμε σε μια κουβέρτα, κι αρχίσαμε να ψάχνουμε μέρος να τη θάψουμε. Καταλήξαμε σε ένα χέρσο χωράφι, κοντά στο σπίτι, δίπλα στο ποτάμι. Γεμάτο πέτρες ήταν το μέρος, η τσάπα δεν έσκαβε, χρειάστηκε ώρα για να ανοίξω έναν λάκκο, ρηχό. Την έβαλα μέσα, κι ήταν σαν να κοιμόταν.\nΕίναι λυτρωτικό να θάβεις τους νεκρούς σου, αυτό κατάλαβα. Το σκάψιμο είναι σαν μάχη, σαν πόλεμος. Η ένταση και ο ιδρώτας ξεπλένουν τον πόνο. Το σώμα σου νιώθει κάθε χτύπημα, έρχεσαι σε επαφή μαζί του με τρόπο που είχες ξεχάσει ότι υπάρχει. Νιώθεις, και διώχνεις.\nΟι συμβουλές λένε να πάρεις γρήγορα άλλον σκύλο. Εμείς μάλλον δεν θα τις ακολουθήσουμε. Η Φάτσα μάς πρόσφερε τόσα, έπαιξε τέτοιον ρόλο στη ζωή μας, έγινε τόσο πολύ μία από εμάς, που θέλουμε να αφήσουμε προς το παρόν κενή τη θέση της. Θα ήταν, άλλωστε, άδικο και για τον όποιο "αντικαταστάτη" της, αν ποτέ υπάρξει, να έρθει σύντομα στο σπίτι μας.\nΤο "ουδείς αναντικατάστατος" είναι σοφό. Αλλά δεν ισχύει πραγματικά.\nΑναρτήθηκε από Μιχάλης Τσαντίλας στις 4:50 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΈνα αντίο στον Μίκη Θεοδωράκη (1925-2021)\nΤα τραγούδια του υπήρχαν γύρω μου από πάντα. Μου τα τραγουδούσε ο πατέρας μου στο Αμβούργο, ηχούσαν σε κάποιο πολιτιστικό κέντρο όπου συγκεντρώνονταν οι Έλληνες της πόλης, τα τραγουδούσαμε έπειτα, στην Ελλάδα, στο σχολείο, στις επετείους του Πολυτεχνείου, έπαιζαν από δίσκους και από το ραδιόφωνο. Η αρχέγονη ανατριχίλα όποτε ηχεί το "Ένα Το Χελιδόνι" δεν υποχωρεί, όσα χρόνια κι αν περάσουν από την πρώτη φορά.\nΣταδιακά ανακάλυψα ότι οι μελωδίες του αφορούσαν τους Beatles και τους Κατσιμιχαίους, ότι το όνομά του έμπαινε σε τραγούδια του Σαββόπουλου και του Χάρρυ Κλυνν, ότι το έργο του τρύπωνε σε όσα σκάρωναν ο Δεληβοριάς και ο The Boy. Τη νύχτα που τελείωνε ο κόσμος, δυο φίλοι με παρηγόρησαν με το οργανικό "Χαρταετοί" -είχα τις αντοχές να ρωτήσω.\nΠέρα από τα τραγούδια, ο Θεοδωράκης είναι για μένα εκείνος ο σταρ, η επιβλητική φιγούρα που στέκει επί σκηνής και ξεσηκώνει την ορχήστρα και το πλήθος, σε κάτι ασπρόμαυρα βίντεα από τις συναυλίες που έδωσε μετά την πτώση της Χούντας. Σε κάποια από αυτές, στο στάδιο Καραϊσκάκη, ήταν, λέει, εκεί -άγνωστοι ακόμα μεταξύ τους- και η μάνα μου και ο πατέρας μου.\nΕγώ δεν είχα την τύχη να τον δω ζωντανά. Κάπου στις αρχές της δεκαετίας του '90, τότε που μοιράστηκε με τον έτερο "πυλώνα" μια συναυλιακή πρωτοβουλία ενάντια στα ναρκωτικά, ανηφόρισα μαζί με τους δικούς μου για το Σαϊνοπούλειο Αμφιθέατρο ελπίζοντας ότι θα τους δω μαζί στη σκηνή. Τελικά, ήταν μόνο ο Χατζιδάκις παρών, με την Ορχήστρα Των Χρωμάτων. Χρόνια αργότερα, φτάνοντας καθυστερημένος στη συνέντευξη τύπου για τη Σούμα του Σαββόπουλου, κάπου στη Στοά Του Βιβλίου, τον είδα να περνάει από δίπλα μου υποβασταζόμενος, και σοκαρίστηκα από το μέγεθος του κορμιού του.\nΣυνεκτικές προσωπικότητες δεν υπάρχουν. Κι αν θες, κι αν ψάξεις αρκετά, θα βρεις πολλά που να μη σου αρέσουν στον Μίκη -όπως θα βρεις και στον Γκάντι ή στον Χριστό. Διάβασα και άκουσα πολλές ιστορίες για κείνον· πολλές κολακευτικές, κάμποσες όχι και τόσο. Όλες έχουν το ενδιαφέρον τους, όλες χρειάζονται για να φτιάξεις μια όσο το δυνατόν πληρέστερη εικόνα για τον άνθρωπο. Αλλά και για την εικόνα του συνθέτη, χρειάζεται να λάβεις υπόψη σου όλους του δίσκους, όλα τα έργα. Όχι μόνο εκείνα που όλοι βάζουν να παίξουν αυτές τις μέρες, αλλά και τα άλλα, αυτά που ελάχιστοι ακούν εδώ και δεκαετίες, και που πιθανότατα κανείς στο μέλλον δεν θα μνημονεύει.\nΔεν τους έχω ακούσει όλους τους δίσκους, δεν έχω διαβάσει όλα τα βιβλία και τα άρθρα, δεν έχω δει όλες τις τηλεοπτικές συνεντεύξεις. Το μεγαλείο, όμως, δεν το αμφισβητώ -πώς θα μπορούσα, άλλωστε; Είναι πολλές δεκάδες τα τραγούδια του Θεοδωράκη που παίζουν μέσα στο κεφάλι μου χωρίς τη θέλησή μου, που μου μαθαίνουν τη ζωή, που μου εξηγούν την αγάπη και τον θάνατο.\nΑλλά δεν θα τα μάθουν όλοι αυτά από τον Θεοδωράκη. Θα ήταν ανώμαλο ο μέσος σημερινός έφηβος να ενδιαφερόταν το ίδιο με εμένα για αυτά τα τραγούδια. Η κάθε εποχή δημιουργεί τους εκφραστές της, και κάθε επόμενη έρχεται για να τους αντικαταστήσει με τους δικούς της. Δεν είναι καλό ή κακό αυτό· είναι πραγματικό. Κάθε ύπαρξη είναι καταδικασμένη, προορισμένη για τον αφανισμό της.\nΤο τέλος της ύπαρξης του ανθρώπου Μίκη Θεοδωράκη δεν με βρήκε απροετοίμαστο, ούτε με ταρακούνησε. Δεν τον έκλαψα· όχι τώρα. Όπως και πολλούς από τους ήρωές μου, τον πένθησα σταδιακά. Έζησα τον θάνατό του μέσα στα χρόνια· τον αποχαιρέτησα σιωπηλά, προσωπικά.\nΑλλά η ύπαρξη έχει αμέτρητα επίπεδα. Κι ο Μίκης, εκτός απ' το δικό του σώμα, κατοίκησε -και θα κατοικήσει- τα σώματα εκατομμυρίων άλλων. Μακάρι να το κατάλαβε, να το ένιωσε αυτό, σε κάποια στιγμή της ζωής του.\nΜακάρι κάποτε να χόρτασε από το πόσοι πολλοί του χρωστάμε· κι από το πόσα πολλά.\nΑναρτήθηκε από Μιχάλης Τσαντίλας στις 8:00 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες Αποχαιρετισμοί, Ημερολόγιο, Μίκης Θεοδωράκης, Μουσική\nΦαληρέας/Βάκης - ανθολογίες μουσικογραφιάδων\nΣυνεχίζοντας την καταβύθισή μου στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, με εστίαση κυρίως στην περίοδο από το 1978 και μετά, διάβασα πρόσφατα δύο βιβλία που ανθολογούν το έργο ανθρώπων της γραφής περί τα μουσικά.\nΗ Χαριστική Βολή (Ιστός, 2011) είναι ένα έργο αγάπης προς το πρόσωπο του Τάσου Φαληρέα, ενός ανθρώπου που καταπιάστηκε με τη μουσική από πολλά διαφορετικά πόστα: underground κήρυκας του ροκ, αρθρογράφος σε διάφορα έντυπα (Τζαζ, Ντέφι, Ήχος και αλλού), δισκοπώλης (στο θρυλικό Pop Eleven που έτρεχε μαζί με τον αδερφό του, Γρηγόρη), στέλεχος δισκογραφικών εταιρειών (Lyra, Columbia, CBS), εταιρειάρχης (Αφοί Φαληρέα, επίσης μαζί με τον Γρηγόρη), παράγοντας γενικότερων ζυμώσεων. Με την επιμέλεια του Μανόλη Σαββίδη συγκεντρώνονται εδώ πολλά από τα κείμενα που υπέγραψε το διάστημα 1965-1999, αλλά και κάποια λογοτεχνικής ροπής (ανέκδοτα τα περισσότερα), συν κάποιες μπασκετικές αναλύσεις του (υπήρξε άλλωστε και δεινός αθλητής). Ως εισαγωγή, υπάρχουν κάποια κείμενα φίλων του, από τα οποία προκύπτει ότι για εκείνους (και για άλλους προφανώς) ο Φαληρέας υπήρξε πρόσωπο μυθικό. Στο επίμετρο, τέλος, βρίσκουμε κάποιες από τις (σπάνιες) συνεντεύξεις που παραχώρησε σε δημοσιογράφους.\nΠριν την ανάγνωση δεν γνώριζα παρά ελάχιστα για τον Φαληρέα. Είχα συναντήσει βεβαίως αρκετές φορές το όνομά του σε περιοδικά και βιβλία, ήξερα ότι ευθυνόταν για την ανακάλυψη των Φατμέ, κι αυτό πάνω κάτω ήταν όλο. Για την αξία του βιβλίου, όμως, είχα ενημερωθεί εγκαίρως: ο Φοίβος Δεληβοριάς, το 2011 που είχαμε πρωτογνωριστεί, μού είχε αναφέρει ότι η ματιά του Φαληρέα πάνω σε διάφορα πρόσωπα του μουσικού χώρου ήταν πολύ ενδιαφέρουσα κι ότι έπρεπε να το διαβάσω. Έστω και με 10 χρόνια καθυστέρηση, την ακολούθησα τη συμβουλή του, και δεν το μετάνιωσα καθόλου.\nΟ Φαληρέας έγραφε με πάθος, κι αν είναι ένα χαρακτηριστικό που ψάχνω στα κάθε είδους διαβάσματά μου, είναι αυτό. Ίσως μοιάζει επικίνδυνο το πάθος, κι όντως μπορεί να αποβεί τέτοιο -αν και δεν είναι όλα τα πάθη ίδια. Τέλος πάντων, ο παθιασμένος τρόπος του Φαληρέα μού αρέσει, και μου θύμισε πόσο αδιάφορα και πεζά είναι τα περισσότερα σημερινά γραπτά στον μουσικό τύπο. Φταίει και η εποχή σαφώς: η όλη πολιτική ορθότητα που επικράτησε τελευταία έχει λειτουργήσει και αρνητικά, σε ό,τι αφορά κάποια τέτοια ζητήματα. Αλλά είναι κυρίως που ο Φαληρέας ήταν ένας άνθρωπος με μόρφωση και προσλαμβάνουσες, και είχε τη δυνατότητα να βάλει τις λέξεις σε τροχιές ρέουσες και ενδιαφέρουσες. Η πλειοψηφία των σημερινών δημοσιογραφούντων στον χώρο ας μην πούμε καλύτερα τι προσόντα έχουν συνήθως, κι ας ζουν μέσα σε πακτωλούς πληροφορίας...\nΟπωσδήποτε, κάποιες εκτιμήσεις και θέσεις του Τάσου Φαληρέα, για ανθρώπους και φαινόμενα της τέχνης και της πολιτικής, μοιάζουν σήμερα αφελείς, ή και ακραίες ακόμη. Όμως, μακριά από εμάς η μαλακία περί δικαίωσης που φέρνει μόνο ο χρόνος. Όντας μέσα στα πράγματα, στο μάλε βράσε τους, ο Φαληρέας υπηρέτησε αποτελεσματικά -και απολαυστικά- το γράφειν περί μουσικής. Πέραν αυτού, η Χαριστική Βολή διαβάζεται και ως πολύτιμο ντοκουμέντο μιας ολόκληρης εποχής: η ατμόσφαιρα και τα πρόσωπά της ξεπηδούν ολοζώντανα μέσα από τις σελίδες της. Διαβάστε εδώ και μια σχετική κριτική από τον Αντώνη Ξαγά, έναν από τους λίγους πραγματικά ενδιαφέροντες μουσικογραφιάδες του σήμερα.\nΤο Ένα Παλιό Πικάπ Dual Με Το Ηχείο Για Καπάκι (Εύμαρος, 2019) είναι μια άλλου τύπου ανθολόγηση, από την άποψη ότι είναι ο ίδιος ο συγγραφέας που επέλεξε τα κείμενα, μέσα από ένα χρονικό υποσύνολο της δράσης του. Ο Αλέξης Βάκης έδρασε δημοσιογραφικά στην αμέσως επόμενη του θανάτου του Φαληρέα εποχή (τα κείμενα εδώ προέρχονται από το διάστημα 2003-2015), και μέσα από τα μόλις 36 άρθρα που επέλεξε να συμπεριλάβει στο βιβλίο του προκύπτει ως ένας αρκετά διαφορετικός εκείνου γραφιάς.\nΕίναι πολύ λιγότερο "χρονικογράφος" ο Βάκης, δηλαδή, και περισσότερο ψύχραιμος αποτιμητής παλαιότερων μορφών και έργων. (Ξανα)διαβάζουμε εδώ την ενδιαφέρουσα ματιά του στη γαλλική περιπέτεια του Γιάννη Σπανού, και στη νεανική δράση του Μάνου Χατζιδάκι στην ΕΠΟΝ, απολαμβάνουμε τις απόπειρές του να εξηγηθεί η αξία του πρώιμου έργου του Σταύρου Ξαρχάκου και τις αναδρομές του στην ιστορία του λαϊκού και του ελαφρού τραγουδιού. Υπάρχουν όμως και κάποια κείμενα που επιχειρηματολογούν για σύγχρονά τους θέματα, όπως το φαινόμενο της ραδιοφωνικής playlist, ο ρόλος και η αξία των τραγουδοποιών κ.ά., καθώς και μια συνέντευξη του Βάκη στον Στυλιανό Τζιρίτα. Τον πρόλογο υπογράφει ο Φοίβος Δεληβοριάς, ένας καλλιτέχνης που, ομολογουμένως, θα ήταν ένας έξοχος γραφιάς, αν δεν είχε διαλέξει την τραγουδοποιία.\nΤο απόλαυασα το βιβλίο του Αλέξη Βάκη, αν και νομίζω θα ήθελα να διέπεται από μια λιγότερο "αυστηρή" επιλογή. Έχω την εντύπωση ότι ο Βάκης έγραψε πολλά περισσότερα κείμενα όλα αυτά τα χρόνια, κι ότι θα μπορούσε να συμπεριλάβει κάποια ακόμα στο βιβλίο. Η ματιά του, άλλωστε, είναι πολύτιμη, δεδομένου ότι είναι ο ίδιος συνθέτης, ενορχηστρωτής και μουσικός. Φυσικά μπορεί να ακολουθήσει κάποιος επόμενος τόμος στο μέλλον. Νομίζω επίσης μεγάλο ενδιαφέρον θα είχε μια σταχυολογημένη αποτύπωση των συνεντεύξεων που έχει συλλέξει ως ραδιοφωνικός παραγωγός στις εκπομπές του όλα αυτά τα χρόνια.\nΑς αναφερθώ, όμως, εδώ και σε μια πιο προσωπική μου "εμπλοκή" με το πόνημα του Αλέξη Βάκη, καθώς είναι το πρώτο βιβλίο -απ' όσο ξέρω- όπου αναφέρεται το όνομά μου. Συγκεκριμένα, στο άρθρο με τίτλο "Πράσινοι και Βένετοι | Οι -διακριτές- έννοιες του συνθέτη και του τραγουδοποιού στο σημερινό περιβάλλον", ο Βάκης αναφέρεται σε πράγματα που είχα γράψει σε διαδικτυακή μας κόντρα, κάτω από αναδημοσίευση του άρθρου του με τίτλο "Ο Θεός και οι Καίσαρες | Οι συνθέτες, οι τραγουδοποιοί και οι ενδιάμεσοι εμπλεκόμενοι" (υπάρχει επίσης στο βιβλίο) στο μπλογκ Μουσικά Προάστια. Τη φασαρία την είχα ξεκινήσει εγώ, σχολιάζοντας -απρεπώς, θα έλεγε κανείς-, για να ακολουθήσει μια τεταμένη στιχομυθία, η οποία έπειτα συνεχίστηκε από τον Αλέξη στο προαναφερθέν άρθρο του (δημοσιεύθηκε αρχικά στο περιοδικό Μετρονόμος), κι από εμένα σε άρθρο μου που στο e-orfeas.gr (δεν υπάρχει πια online, δυστυχώς). Η όλη παρεξήγηση έληξε επισήμως κάποια χρόνια μετά, όταν ο Βάκης, ως ανώτερος άνθρωπος, με κάλεσε στην εκπομπή του Στο Κόκκινο, για να μιλήσουμε και να παρουσιάσουμε το πρώτο μου άλμπουμ. Λυπάμαι μόνο που δεν κατάφερα να έχω στο αρχείο μου την ηχογράφηση εκείνης της εκπομπής.\nΚάποιοι κατά καιρούς αμφιβάλλουν για το αν έχει νόημα η ύπαρξη εκδόσεων σαν τις προαναφερθείσες, που συγκεντρώνουν κείμενα που γράφτηκαν για τις ανάγκες του περιοδικού τύπου (εδώ και εδώ δύο αντιφατικά παραδείγματα με την ίδια προέλευση). Προσωπικά, βρίσκω τέτοιους προβληματισμούς ανεδαφικούς: η ανάγκη ύπαρξης πηγάζει πρώτα από τον πομπό, οι υπόλοιποι ας αρκεστούμε στην επί της ουσίας κριτική. Νομίζω, μάλιστα, ότι έχουμε πολύ λίγα τέτοια βιβλία, ότι χρειαζόμαστε κι άλλες τέτοιες ανθολογίες. Θα έτρεχα, δηλαδή, αμέσως να αγοράσω ένα βιβλίο με τα καλύτερα κείμενα του Αργύρη Ζήλου ή του Μάρκου Φράγκου, για να αναφέρω μόνο δύο εξαιρετικές περιπτώσεις. Ελπίζω κάποιος "αρμόδιος" να διαβάζει τώρα και να το σκέφτεται ήδη.\n* Φωτογραφίες από εδώ και εδώ. Το κολάζ φτιάχτηκε με το https://www.befunky.com/.\nΑναρτήθηκε από Μιχάλης Τσαντίλας στις 10:44 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες Αλέξης Βάκης, Βιβλία, Ημερολόγιο, Μουσική, Τάσος Φαληρέας\nΌ,τι Αγαπάς Θα Χαθεί\nΟ Άνθρωπος: Θέλω να ζήσω\nθέλω ν' αδράξω τη στιγμή\nκαι ν' αψηφήσω\nτο τέλος μου και την αρχή.\nΗ Νέμεση: Ό,τι αγαπάς θα χαθεί\nμες στη χειμωνιάτικη αχλή.\nΌ,τι λατρεύεις και θες\nθα ριχτεί στις φλόγες.\nΟ Άνθρωπος: Δώσε μου μέρες\nδώσε μου ώρες και λεπτά\nκαι θα σου φτιάξω\nΗ Νέμεση: Ό,τι αγαπάς θα θαφτεί\nβαθιά στην άκαρπη γη.\nνα ρίχνεται στις φλόγες δες.\nνα διαψεύσω τον χρησμό\nαπ' του Χρόνου τον ναό.\nΕμπνευσμένο από το ομώνυμο διήγημα του Stephen King, που περιέχεται στη συλλογή Όλα Είναι Δυνατά (εκδόσεις Bell, 2009).\n* Φωτογραφία του Νικόλα Οικονόμου, από εδώ\nΑναρτήθηκε από Μιχάλης Τσαντίλας στις 1:37 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες Ημερολόγιο, Μουσική, Στίχοι\nΔιάλογος με την κόρη μου LIII\nΠροχθές το βραδάκι, στο αυτοκίνητο, καθώς επιστρέφαμε από το κολυμβητήριο:\n- Μαμά, ξέρεις γιατί συνεχίζω το κολυμβητήριο;\n- Γιατί είναι η καριέρα μου. Πηγαίνω τόσα χρόνια και θα μου φαινόταν περίεργο να σταματήσω.\nΑναρτήθηκε από Μιχάλης Τσαντίλας στις 7:16 μ.μ. 1 σχόλιο:\nΕτικέτες Διάλογοι, Ημερολόγιο\nΠολύ Μεγάλες Αλήθειες XLI\nΧωρίς πολλά λόγια, χτυπώντας στο ψαχνό, λέγοντας τα πράγματα όπως τα νιώθω...\nΗ Κόλαση είναι οι άλλοι.\nΑλλά κι ο Παράδεισος, πάλι εκείνοι είναι._\nΑναρτήθηκε από Μιχάλης Τσαντίλας στις 12:06 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες Πολύ Μεγάλες Αλήθειες\nΔιάλογος με την κόρη μου LII\nΑπόψε, παίζοντας μαζί μπάσκετ στο γηπεδάκι του Αγιο-Νικόλα, όπου έπαιζα κι εγώ ως παιδί, σχολίαζε το νέο της απόκτημα, ένα μαύρο-κόκκινο σετάκι που αφήνει να φαίνεται η κοιλιά της:\n-Αυτά είναι η νέα μόδα. Εσείς έχετε μείνει πίσω.\n-Μα τι λες; Αυτά υπήρχαν και τότε που ήμασταν εμείς παιδιά, κι ακόμα πιο πριν.\n- Και δεν τα παίρνατε;! Δεν είστε με τα καλά σας!\n* Παλαιότερη φωτογραφία, από την πρώτη φετινή μας μπασκετική εξόρμηση\nΑναρτήθηκε από Μιχάλης Τσαντίλας στις 9:02 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΔιάλογος με την κόρη μου LI\nΣήμερα το απόγευμα, καθώς περπατούσαμε προς το φροντιστήριο αγγλικών, και αφού είδε να με χαιρετά ένας παλιός γνώριμος:\n- Ποιος ήταν αυτός;\n- Ένας παλιός φίλος. Έχει και έναν δίδυμο αδερφό.\n- Και πώς ήξερες ότι ήταν αυτός και όχι ο άλλος;\n- Τους μπερδεύω λίγο, αλλά όποιος κι αν ήταν, τους ξέρω και τους δύο, τραγουδούσαμε μαζί σε μια χορωδία.\n- Όλοι σε ξέρουν.\n- Ε, όχι και όλοι...\n- Σου αρέσει που είσαι διάσημος;\n- Πού το ξέρεις εσύ αν είμαι διάσημος;\n- Σε ξέρουν όλοι, έχεις τραγούδια σου στο YouTube, έχεις βγάλει δίσκους -τους έχεις πουλήσει τους δίσκους, έτσι δεν είναι;-, έχεις τραγουδήσει σε τόσο κόσμο με χορωδίες... Είσαι πιο διάσημος κι απ' τον μπαμπά της Π., που είναι πυροσβέστης. Βασικά, με την Π. ψάξαμε το όνομά σου στο ίντερνετ. Μετά βάλαμε και του μπαμπά της, αλλά δεν έβγαλε τίποτα. Μόνο έναν με το ίδιο όνομα, που δουλεύει σε πιτόγυρα.\nΑναρτήθηκε από Μιχάλης Τσαντίλας στις 9:39 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΓερμανός/Ρασούλης/Μικρούτσικος/Νταλάρας - τέσσερα βιβλία\nΚαθώς έχω μπει στα βαθιά, κυνηγώντας αυθεντικές μαρτυρίες, προκειμένου να καταγράψω τις ιστορίες κάποιων ιστορικών -με τον έναν ή τον άλλον τρόπο- άλμπουμ της ελληνικής δισκογραφίας, έχω ξεκινήσει και μια παράλληλη έρευνα στη σχετική βιβλιογραφία. Τους τελευταίους μήνες, λοιπόν, μεταξύ πολλών άλλων πηγών, διάβασα και τα παρακάτω τέσσερα βιβλία, καθένα από τα οποία αφορά έναν σημαντικό καλλιτέχνη. Τα συστήνω όλα, ασχέτως αν ασκώ αυστηρή κριτική παρακάτω.\nΤο πρώτο φέρει τον τίτλο Ο Αρμενιστής, αφορά στον τραγουδοποιό Βαγγέλη Γερμανό, και φέρει την υπογραφή του. Περιέχει, όπως όλα τα βιβλία της σειράς Ιανός Ο Μελωδός (των γνωστών εκ Θεσσαλονίκης εκδόσεων) μια αποτύπωση όλου του έργου του, μέχρι την ημερομηνία κυκλοφορίας του (2015).\nΟ Γερμανός όμως πρωτοτυπεί, καθώς δεν παραθέτει εδώ μόνο τους στίχους των τραγουδιών, αλλά και τις παρτιτούρες τους, κάνοντας έτσι το βιβλίο ένα πολύτιμο βοήθημα για κάθε μουσικό που θέλει να μάθει να παίζει κάποια από τα μελωδικότερα, και πιο ενδιαφέροντα, ως προς την αρμονία τους, ελληνικά τραγούδια. Κι όχι μόνο αυτό: αντί των κειμένων αρχείου, που συνήθως εμπλουτίζουν τα βιβλία της εν λόγω σειράς, εκείνος επιλέγει να γράψει δικά του, αυτοβιογραφικά αλλά και εκπαιδευτικά, αποτυπώνοντας τις απόψεις του για το τραγούδι και τη ζωή. Οι λίγες αλλά σπάνιες φωτογραφίες που περιλαμβάνονται, συμπληρώνουν ένα βιβλίο ιδιαίτερα χρήσιμο, αποκαλυπτικό, και εμπνευστικό.\nΚαι ο Μανώλης Ρασούλης, όμως, πρωτοτυπεί στο Εδώ Είναι Του Ρασούλη (Ιανός Ο Μελωδός και πάλι), καθώς πλάι στους στίχους του (μέχρι το 2007, οπότε και εκδόθηκε το βιβλίο), επιλέγει να παραθέσει κυρίως δικά του κείμενα -συν ένα του Θωμά Κοροβίνη και ένα του Γιώργου Ι. Κοντογιάννη. Από αυτά, κάποια λίγα προέρχονται από παλαιότερες εκδόσεις (από τεύχη του περιοδικού "Λαϊκό Τραγούδι" κυρίως). Αλλά το "ζουμί" βρίσκεται στα άλλα, που έγραψε επί τούτου. Σε αυτά, λοιπόν, ο Ρασούλης κάνει μια περαντζάδα από τα σημαντικότερα πρόσωπα του μουσικού χώρου που γνώρισε, αποτυπώνοντας τις αναμνήσεις, τις σκέψεις και τα συναισθήματά του απέναντί τους.\nΟμολογουμένως, το πρόσωπο του Ρασούλη που προκύπτει από την ανάγνωση τούτου του ιδιότυπου ημερολογίου μάλλον τον αδικεί. Κι αυτό γιατί τον βρίσκει να βγάζει μπόλικη χολή για τους περισσότερους από τους καλλιτέχνες με τους οποίους καταπιάνεται, επιφυλάσσοντας, συνάμα, για τον εαυτό του έναν μεσσιανικό ρόλο. Καταλήγοντας, άθελά του προφανώς, να υφάνει για λογαριασμό του μια κάπως γραφική εικόνα, παρόμοια με εκείνη που επιμελώς φιλοτεχνούσαν γι' αυτόν τα τηλεοπτικά κανάλια στα '90s -τότε που τον πετύχαιναν συχνά στο αεροδρόμιο, να αυτοεξορίζεται διαμαρτυρόμενος για διάφορα κακώς κείμενα. Και πικραίνοντας, οπωσδήποτε, πολλούς από τους παλιούς του συνεργάτες.\nΟ Ρασούλης, βεβαίως, υπήρξε σπουδαίος στιχουργός, και το έργο του δεν έχει ακόμα αποτιμηθεί όπως του πρέπει. Η συγκέντρωση των στίχων του εδώ κάνει το γεγονός αυτό ακόμα πιο ξεκάθαρο. Στο εν λόγω βιβλίο θεωρώ πως αδίκησε τον εαυτό του, επιλέγοντας να πλειοδοτήσει στην κριτική των συνοδοιπόρων του. Με ενδιαφέρει πάντως να πιάσω προσεχώς και το έτερο αυτοβιογραφικό πόνημά του, Οι Βερβελίδες Της Αμάλθειας - Αναφορά Στο Χόμο Σάπιενς, ώστε να αποκτήσω πιο σφαιρική άποψη.\nΣτην αυτοβιογραφία του Θάνου Μικρούτσικου, τώρα, που εκδόθηκε το 2011 από τις εκδόσεις Πατάκη. Εδώ έχουμε την εξής ιστορία: ο συνθέτης συναντήθηκε 24 φορές με τον στιχουργό, δημοσιογράφο και ραδιοφωνικό παραγωγό Οδυσσέα Ιωάννου, και του αφηγήθηκε τη ζωή του. Στο βιβλίο, κάθε κεφαλαίου προηγείται μια ημερολογιακή καταγραφή του Ιωάννου, όπου αυτός εξηγεί τι έπεται, καταθέτει και δικές του μαρτυρίες (καθότι από ένα σημείο και μετά οι δυο τους συνεργάστηκαν εκτενώς και έγιναν φίλοι), και κάποιες φορές παραθέτει διαφωτιστικά κείμενα από την εκάστοτε εποχή.\nΤο Ο Θάνος Κι Ο Μικρούτσικος διαβάζεται πολύ άνετα. Αυτό έχει να κάνει πρώτον με την πολύ ενδιαφέρουσα ζωή του σημαντικού συνθέτη, και δεύτερον με το ότι υπάρχει ροή στην αφήγησή του. Aλλά υπάρχει, δυστυχώς, και μια κάποια... βιασύνη. Θέλω να πω ότι θα διάβαζα ευχαρίστως ένα διπλάσιας έκτασης βιβλίο, που θα εστίαζε περισσότερο σε έργα-σταθμούς της πορείας του. Δυσκολεύομαι να δεχτώ ότι μπορεί να ειπωθούν τα πάντα για έναν δίσκο όπως Ο Σταυρός Του Νότου, π.χ., μέσα σε 3 σελίδες μικρού μεγέθους. Ενδεχομένως ο στόχος ήταν το βιβλίο να μην τρομάζει με τον όγκο του, όμως θεωρώ ότι το παρόν υπολείπεται αισθητά σε εμβάθυνση. Ο Μικρούτσικος δεν ήταν ένας συνήθης δημιουργός, φαίνεται άλλωστε σε κάποια σημεία ότι είχε πολύ στιβαρές απόψεις επί σχεδόν παντός επιστητού.\nΟ Ιωάννου, βέβαια, προσπαθεί κάποιες φορές στα δικά του σημειώματα να δώσει επιπλέον διαστάσεις στην αφήγηση, όμως θαρρώ πως κάποιες φορές είναι αισθητά ακατάλληλος για κάτι τέτοιο. Για παράδειγμα, στις σελίδες 95-96 επιχειρεί να ανατρέψει πράγματα που γράφονταν κάποτε για τον Μικρούτσικο σε σχέση με τις επιρροές του από τη γερμανική σχολή των Άισλερ και Βάιλ (δεν αναφέρονται, δυστυχώς, συγκεκριμένες πηγές), όμως τελικά το μόνο που καταφέρνει να μας πει είναι ότι "η ψυχραιμία δεν είναι ο καλύτερος δρόμος προσέγγισης της τέχνης" με κάτι σάλτσες περί συγκίνησης. Σοφότεροι δεν γίναμε... Στη σελ. 162, πάλι, αναφέρεται στα κουσούρια του ΚΚΕ σε ό,τι αφορά τη θέασή του επί της τέχνης, και γράφει: "Θα μπορούσε κάποιος να μου πει πως τις δικές μου "αδυναμίες" -για παράδειγμα τον διαχωρισμό σε έντεχνους και μη- δεν τις αναγνωρίζω στους άλλους. Τις αναγνωρίζω σε όλους, αλλά όχι στα κόμματα. Όταν αυτές οι αδυναμίες αποκτούν συλλογική έκφραση, καλό θα ήταν να πολεμιούνται ακόμη και από τους 'υποστηρικτές' τους." Οπότε θα συμφωνεί, φαντάζομαι, ο Ιωάννου με εκείνους που ακόμα μάχονται να ανατρέψουν τις αδυναμίες που άφησε η δική του πρακτική στο ραδιόφωνο και αλλού, που "μόλυνε" πολύ κόσμο κι ακόμα να την ξεφορτωθούμε.\nΜια ακόμα σημαντική έλλειψη, θεωρώ, είναι και η σχεδόν παντελής απουσία φωτογραφιών από την έκδοση. Για την ακρίβεια, υπάρχουν στο βιβλίο μόλις 3(!) φωτογραφίες, όλες τους στο οπισθόφυλλο: μία του Ιωάννου, μία του Μικρούτσικου, και μία κοινή. Πρόκειται για τεράστια αστοχία, η οποία στερεί από τον αναγνώστη σημαντική τεκμηρίωση ως προς την κάθε εποχή.\nΑξίζει πάντως να παραθέσω κάποια ενδιαφέροντα αποσπάσματα από το βιβλίο -και ένα σχόλιο.\nΣελ. 237: "Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, έβλεπα μέσα από μία συρόμενη πόρτα, με την άκρη του ματιού μου, να πηγαινοέρχεται στο άλλο δωμάτιο ένα μεγάλο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Εκ των υστέρων έμαθα πως είχε ραντεβού με τον Παπανδρέου, το οποίο είχε καθυστερήσει λόγω της δικής μας συνάντησης. Πηγαινοερχόταν λοιπόν για να τον δει ο Παπανδρέου, υπενθυμίζοντάς του με τον τρόπο αυτόν τη συνάντησή τους. Κάποια στιγμή σταματήσαμε να μιλάμε, ο Παπανδρέου έπαιζε με το κομπολόι του, βρίσκει ευκαιρία το στέλεχος να μπει στο γραφείο και λέει στον Παπανδρέου χαριτολογώντας "Προσέξτε, κύριε Πρόεδρε, ο Μικρούτσικος δεν είναι ΠΑΣΟΚ", για να εισπράξει αμέσως την απάντησή του: "Γιατί; Εγώ είμαι;""\nΣελ. 239: "Μετά την ορκωμοσία, πήγαμε στο Υπουργείο Πολιτισμού μαζί με τη Μελίνα και τον Γιώργο Λιάνη για την παραλαβή. Όταν μπήκαμε στο Υπουργείο, η Μελίνα γνώρισε την αποθέωση από τους υπαλλήλους, κάτι που πρέπει να ενόχλησε την απερχόμενη υπουργό Πολιτισμού Ντόρα Μπακογιάννη. Το Υπουργείο Πολιτισμού επί Νέας Δημοκρατίας ήταν ξέφραγο αμπέλι και κέντρο εσωτερικών υποθέσεων του κόμματος. Γι' αυτόν τον λόγο, φεύγοντας, πήραν όλα τους τα χαρτιά και τα υλικά. Παρέλαβα μόνο τρία μολύβια και δύο γόμες. Δεν μου παραδόθηκαν ούτε φάκελοι ούτε δισκέτες, τίποτα."\nΣελ. 293-293: "Εκνευρίζομαι με αρκετούς συνομήλικούς μου συνθέτες οι οποίοι έχουν επιδείξει από σκεπτικισμό μέχρι και μικροψυχία για τους νεότερους. Είναι εξαιρετικά φειδωλοί στις καλές κουβέντες και επαναλαμβάνουν τη γνωστή νευρωτική εμμονή "άσε να δείξει ο χρόνος". Δεν μου αρέσει αυτή η δειλία. Ας προλάβουμε τον χρόνο κι ας κάνουμε και λάθος. Πρέπει να τολμάμε να ονοματίζουμε τους μύθους μας, τόσο τους σύγχρονούς μας, όσο και τους επόμενους. Ας ρισκάρουμε, και ας χάσουμε. Καλύτερα γενναιόδωροι κι ας καραδοκεί η διάψευση."\nΣελ. 295-297: εδώ ο Μικρούτσικος κάνει μια αναδρομή σε δημιουργούς νεότερούς του, που εκτιμά. Μου έκανε εντύπωση ότι, ενώ αναφέρει κάμποσους όχι ακριβώς σημαντικούς καλλιτέχνες (Κίτρινα Ποδήλατα, Κώστας Λειβαδάς, Monika, Γιάννης Χαρούλης), δεν αναφέρει τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Ο Μικρούτσικος υπήρξε πάντα γαλαντόμος στους επαίνους του, κι αυτό είναι αξιοσημείωτο στον συνήθως τσιγγούνη καλλιτεχνικό περίγυρο, αλλά δεν ήταν πάντα εύστοχος στις παρατηρήσεις του.\nΣελ. 334: "[...] μετά κατεβήκαμε στην Αθήνα, στη 'Σφεντόνα', όπου, σε έναν χώρο εξακοσίων ανθρώπων, βάζαμε κάθε Παρασκευή και Σάββατο περίπου εννιακόσια άτομα τη μέρα."\nΣελ. 335: "Όταν ήρθε για πρώτη φορά στο σπίτι ο Χρήστος να ακούσουμε μαζί κάποια τραγούδια για να επιλέξει τα δεκατρία που θα έλεγε στο Μέγαρο, τον ρώτησα αν θέλει καφέ, μου απάντησε ένα μάλλον απρόθυμο "ναι", του τον έφερα, καθίσαμε και, μετά από μισή ώρα, είδα πως δεν τον είχε ακουμπήσει. Τον ρώτησα αν έχει κάτι ο καφές, μου απάντησε ένα μισό "όχι", κατάλαβα πως κάτι άλλο ήθελε αλλά ντρεπόταν να το ζητήσει. Με τα πολλά, με ρώτησε αν υπάρχει καμία μπίρα. Ευτυχώς υπήρχαν αρκετές, που είχαν περισσέψει από ένα τραπέζι που είχα το προηγούμενο βράδυ. Στα δύο πεντάωρα -μέσα σε δύο μέρες- που καθίσαμε για να καταλήξουμε στα τραγούδια, ήπιε περισσότερες από τριάντα μπίρες!"\nΈνα έξοχο αντιπαράδειγμα ως προς το πώς ένα φωτογραφικό αρχείο μπορεί να αξιοποιηθεί σε ένα τέτοιου τύπου έργο είναι η έκδοση του βιβλίου του Θανάση Λάλα για τον Γιώργο Νταλάρα, από τις εκδόσεις Αρμός. Έχει τίτλο ...Και Το Καλοκαίρι Κρυώνω! - Μισός Αιώνας Ελληνικό Τραγούδι, και στο δεύτερο μέρος του περιλαμβάνει 112 φωτογραφίες με επεξηγηματικές-αφηγηματικές λεζάντες, τυπωμένες σε ιλουστρασιόν χαρτί. Ομολογουμένως, μαζί με κάποιες λίστες με αγαπημένα του Νταλάρα, που υπάρχουν στο τέλος, είναι το μόνο αληθινό ατού της έκδοσης...\nΚαι εξηγούμαι. Το υλικό του βιβλίου προέρχεται από απομαγνητοφωνήσεις συζητήσεων του Λάλα με τον Νταλάρα, που ξεκίνησαν στα μέσα της δεκαετίας του '80 και φτάνουν μέχρι και την έκδοση του βιβλίου, το 2018. Όμως, ο Λάλας επέλεξε να "πετάξει" τους διαλόγους στο βιβλίο, έτσι, χωρίς χρονολογική -ή άλλη- σειρά, βάζοντας απλώς κάποιους τίτλους. Αποτέλεσμα; Πολλά πράγματα επαναλαμβάνονται, πολλές σελίδες φεύγουν με ερωταπαντήσεις που ρέπουν στην αμπελοφιλοσοφία, και ελάχιστα πράγματα μένουν τελικά. Εκτός των άλλων, είναι απορίας άξιο πώς ο άνθρωπος που κάποτε έκανε τόπι στο ξύλο τον Ρασούλη στα αποδυτήρια του Ολυμπιακού Σταδίου, έχει πλέον καταλήξει να μιλάει με μια "καλοσύνη" απόλυτα στρογγυλή κι αδιάφορη. Από το ένα άκρο στο άλλο...\nΌπως και να 'χει, ο Γιώργος Νταλάρας είναι, μας αρέσει ή όχι, μια μορφή που έπαιξε τεράστιο ρόλο στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού τα τελευταία 50 χρόνια. Και νομίζω του άξιζε κάτι καλύτερο από αυτό το βιβλίο. Του αξίζει σίγουρα μια "κανονική" (αυτο)βιογραφία, η οποία θα μπορούσε να έχει γραφτεί με βάση το υλικό που συγκέντρωσε όλα αυτά τα χρόνια ο Λάλας. Ο τελευταίος εξηγεί, βεβαίως, στην εισαγωγή του τους λόγους για τους οποίους δεν έκανε τελικά κάτι τέτοιο, όμως εγώ υποπτεύομαι και την τεμπελιά: το βιβλίο, όπως κι αν ήταν γραμμένο, θα πούλαγε πολύ, λόγω του Νταλάρα -και όντως πρέπει να πούλησε, στο εξώφυλλο του αντιτύπου που αγόρασα γράφει "ΕΚΔΟΣΗ 5η".\nΚλείνω με ένα τελευταίο φαρμακερό σχόλιο. Ο Λάλας παίρνει πολλούς επαίνους ως συνεντευξιαστής. Ομολογώ δεν τον έχω παρακολουθήσει ιδιαίτερα, οπότε δεν ξέρω. Με βάση αυτά που διάβασα στο εν λόγω πόνημά του, πάντως, έχω να πω ότι ο Αντώνης Μποσκοΐτης -αναφέρω κάποιον που δηλώνει "μαθητής" του Λάλα- μού φαίνεται απείρως καλύτερος σε αυτόν τον ρόλο.\n* Οι φωτογραφίες των καλλιτεχνών προέρχονται από εδώ, εδώ, εδώ και εδώ. Το κολάζ φτιάχτηκε με το https://www.befunky.com/.\nΑναρτήθηκε από Μιχάλης Τσαντίλας στις 10:23 μ.μ. 1 σχόλιο:\nΕτικέτες Βαγγέλης Γερμανός, Βιβλία, Γιώργος Νταλάρας, Ημερολόγιο, Θάνος Μικρούτσικος, Μανώλης Ρασούλης, Μουσική\nΣάββατο 3 Απριλίου 2021\n"Το όνομά μου είναι Λεγεώνα, επειδή είμαστε πολλοί"*\n"Ε, όχι και "Τεό", ρε μαλάκα!"\nΉμασταν σε ένα καράβι -το "ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ"; το "ΛΑΤΩ";- και ταξιδεύαμε από Πειραιά για Χανιά -ή το ανάποδο; Ο συμφοιτητής μου ο Θοδωρής αντέδρασε, επειδή, από έμπνευση της στιγμής, τον αποκάλεσα με ένα γαλλικής τεχνοτροπίας υποκοριστικό.\nΊσως είχα βιαστεί να κρίνω εξ ιδίων τα αλλότρια. Γιατί εμένα μου αρέσει που ο καθένας με αποκαλεί με τη δική του εκδοχή του ονόματός μου. Πέρα από το σύνηθες "Μιχάλη", ο πατέρας μου παλιά με φώναζε "Μιχαήλο", αργότερα οι φίλοι άρχισαν να με λένε "Μάικ", ο Γιάννης ο συμφοιτητής με αποκαλούσε "Μιχαήλ" (και προτιμούσε για τον εαυτό του το "Ιωάννης"), ο Κωστής (aka Το Πράγμα) συνήθως θα με αποκαλέσει "Μικέ", ο Σταν και η Καλίνα καμιά φορά θα με πουν "Μίκλο", η Αμαλία θα με πει "Μιχαλιώ", η Πέννυ "Μισέλ". Ένας λοχαγός μου στον στρατό έπαιξε σε άλλο γήπεδο με το "Τσαντιλέρο".\nΜου αρέσουν τα πολλά ονόματα, γιατί νιώθω ότι ζω πολλές ζωές. Αυτό συνέβαινε από παλιά: στο σπίτι ήμουν ο φωνακλάς δερβέναγας, στο σχολείο το αγγελούδι-σπαστήρι. Από νωρίς άρχισα να κινούμαι σε διάφορους κύκλους και παρέες: παλιών συμμαθητών, συμφοιτητών από τα Χανιά, συμφοιτητών από την Αθήνα, σειρών από τον στρατό, καλλιτεχνών, μουσικογραφιάδων, εκπαιδευτικών, διοικητικών, γονιών συμμαθητών της Ελένης... Πολλές φορές, η μία ομάδα δεν έχει κοινό τόπο με τις υπόλοιπες, και αγνοεί τις άλλες συναναστροφές και ιδιότητές μου. Νιώθω σαν διπλός -και τριπλός- πράκτορας.\nΑλλά κάπως έτσι έχουν τα πράγματα για τον καθένα νομίζω. Γνωρίζουμε κάποιον όσο μάς το επιτρέπουν οι συνθήκες μέσα στις οποίες τον συναναστρεφόμαστε, και αγνοούμε ποιος είναι αλλού. Αυτό που διαφέρει είναι το κατά πόσο ο καθείς παραδέχεται -στον εαυτό του πρώτα- ότι δεν έχει ένα πρόσωπο, αλλά πολλά διαφορετικά -κι αντικρουόμενα, συχνά.\nΚάποιοι άλλοι, πάλι, θα πουν ότι όχι, δεν είναι όλοι έτσι, κι ότι φταίει το ζώδιό μου -Δίδυμος, ναι, ξέρω, το χειρότερο. Δεν ξέρω... Πιο πιθανό μου φαίνεται να φταίει που βαριέμαι εύκολα, και χρειάζομαι ποικιλία.\nΤην εκδοχή της σχιζοφρένειας την αφήνω στους γιατρούς. Άμα με πιάσουν...\n* κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, 5:9 ("λεγεὼν ὄνομά μοι, ὅτι πολλοί ἐσμεν")\nΑναρτήθηκε από Μιχάλης Τσαντίλας στις 12:22 μ.μ. 1 σχόλιο:\nGimme 10: Οι φιλοξενούμενοι XXXV\nΦτάνουμε αισίως στην 35η πεντάδα μουσικών, που φιλοξενήθηκαν στη στήλη Gimme 10, την οποία επιμελούμαι εδώ και χρόνια στο Mix Grill.\nΓεωργία Θωμαΐδη (Jollina)\nΑναρτήθηκε από Μιχάλης Τσαντίλας στις 7:27 μ.μ. 1 σχόλιο:\nΕτικέτες Αλέξης Σουρής, Γεωργία Θωμαΐδη (Jollina), Μουσική, Χρήστος Νινιός, Destiny Heroes, Gimme 10, Nikita\nΈνα αντίο στον Αντώνη Καλογιάννη (1935-2021)\nΟ Αντώνης Καλογιάννης έμοιαζε, θα 'λεγες, πάντα μεγάλος. Ίσως έφταιγε που βγήκε στο τραγούδι μετά τα 30 του, ίσως φταίγανε και τα γένια, αλλά περισσότερο ήταν τα ζόρια που πέρασε από παιδί.\nΥπήρχανε μάλλον δύο Καλογιάννηδες -αυτό τουλάχιστον θα συμπεράνεις αν κοιτάξεις πώς τον αποχαιρέτησε ο κόσμος στα κοινωνικά δίκτυα. Ο ένας ήταν ο πολιτικός, που στάθηκε επιβλητικός απέναντι από τον Μίκη Θεοδωράκη, καταμεσής του σταδίου Καραϊσκάκη, κηρύσσοντας τη Μεταπολίτευση. Ο άλλος, ο ερωτικός, ήρθε αργότερα, για να πει τραγούδια γεμάτα ονόματα κοριτσιών.\nΗ μάνα μου, τη μέρα που ο Καλογιάννης πέθανε, μού διηγούνταν ότι ήταν κι εκείνη στο στάδιο, σε μια από τις δύο εκείνες βραδιές του 1974. Εγώ έχω μια πολύ πιο φτωχή ανάμνηση της παρουσίας του: τον χειμώνα του 2007-'08, βρέθηκα με μια μεγάλη παρέα φίλων και συγγενών στην Καισαριανή, στο Περιβόλι Τ' Ουρανού πρέπει να ήτανε. Ο Καλογιάννης με την ορχήστρα του να τραγουδά, εμείς να τρωγοπίνουμε. Μου άφησε μια αίσθηση παρακμής, που δεν έμοιαζε να έχει να κάνει με την ηλικία του, αλλά με κάτι βαθύτερο.\nΈκανε σπουδαία πράγματα και με τις δύο "ταυτότητές" του ο Καλογιάννης, Αλλά σε εμένα ρίζωσε περισσότερο με την αγωνιστική, κι ας εκτέθηκα περισσότερο, μεγαλώνοντας στα '80s, στην πιο γλυκερή. Πάντα, ας πούμε, θέλω να επιστρέφω στο "Σφαγείο". Εκεί κατέφυγα και στις επετείους του Πολυτεχνείου, στη Σαντορίνη, μαθαίνοντάς το στα παιδιά για να το τραγουδήσουν. Στο "τακ τακ εσύ, τακ τακ εγώ" χαχάνιζαν, ώσπου τους εξηγούσα τι σήμαιναν οι στίχοι. Κι έπειτα, πώς το έλεγαν!\n* Φωτογραφία από εδώ\nΑναρτήθηκε από Μιχάλης Τσαντίλας στις 10:50 π.μ. 2 σχόλια:\nΕτικέτες Αντώνης Καλογιάννης, Αποχαιρετισμοί, Ημερολόγιο, Μίκης Θεοδωράκης, Μουσική\nGimme 10: Οι φιλοξενούμενοι XXXIV\nΕδώ η 34η πεντάδα καλλιτεχνών που φιλοξενήθηκαν στη στήλη Gimme 10, την οποία επιμελούμαι στο φιλόξενο Mix Grill.\nΑνάμεσά τους και ο Γιώργος Μαυρομανωλάκης, ένας παλιός μου φίλος και συμφοιτητής, που δεν βρίσκεται πια στη ζωή...\nΒαγγέλης Καζαντζής/Βασίλης Μανέλας\nΑναρτήθηκε από Μιχάλης Τσαντίλας στις 2:01 μ.μ. 2 σχόλια:\nΕτικέτες Βαγγέλης Καζαντζής, Βασίλης Μανέλας, Γιώργος Μαυρομανωλάκης, Γρηγόρης Μουνδρέας, Παντελής Γαργουλάκης, Gimme 10, LiE\nΈνα αντίο στον Phil Spector (1939-2021)\nΤο γεγονός ότι ο Phil Spector καταδικάστηκε για τη δολοφονία της ηθοποιού Lana Clarkson το 2003 δεν μπορεί να αποτελεί μια υποσημείωση σε μια αναδρομή της ζωής και του έργου του. Πόσο μάλλον όταν η σχέση του με τα όπλα είχε εκδηλωθεί πολλάκις δημοσίως και μάλλον από καθαρή τύχη άργησε να συμβεί η τραγωδία... Πλήρωσε για εκείνο το έγκλημα ο Spector, περνώντας τα 12 τελευταία χρόνια της ζωής του στη φυλακή. Κι αυτό (θα έπρεπε να) αρκεί ως παραδειγματισμός.\nΈνας άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος, δεν χαρακτηρίζεται, φυσικά, μόνο από τις αμαρτίες του -που στην περίπτωση του Spector ήταν πολλές ακόμα-, αλλά και από τις καλές πράξεις του. Η μουσική δημιουργία ήταν η καλή του πράξη, μια πράξη που έγινε κατ' εξακολούθηση στη ζωή του και θα αρκούσε από μόνη της. Βέβαια, ο Spector δεν δημιούργησε απλώς, αλλά διέπρεψε, ως παραγωγός δίσκων πρωτίστως, αλλά και ως συνθέτης πολλές φορές.\nΚαι μόνο το "Be My Baby" να έμενε από τη δράση του, κερδισμένοι θα ήμασταν. Αλλά ο Spector ανακατεύτηκε σε πολλά περισσότερα: έκανε πολλά μεγάλα τραγούδια με τις Ronettes, τους Righteous Brothers, τον Ike και την Tina Turner κ.ά., διέσωσε το Let It Be των Beatles, συμμετείχε στους καλύτερους σόλο δίσκους του John Lennon και του George Harrison, έκανε άλμπουμ με τον Leonard Cohen -για να αναφέρουμε μόνο κάποια σημεία της πορείας του. Ακόμα κι αυτή, βέβαια, υπόκειται σε κριτική: το περίφημο Ηχητικό Τείχος που λάνσαρε δεν έχει μόνο φίλους, αλλά και φανατικούς εχθρούς. Κι εδώ που τα λέμε, ο χρόνος δεν φέρθηκε καλά σε κάποιες από τις παραγωγές του...\nΟι άνθρωποι είναι αντιφατικά όντα. Κάποιοι αυτές τις αντιφάσεις τις φτάνουν στα άκρα. Τα τραγούδια, από την άλλη, είναι ιδέες, συμπυκνώσεις ενέργειας και μόχθου. Έτερον εκάτερον. Σε μια ώριμη κοινωνία, τα πρόσωπα θα τιμούνταν ή θα καταδικάζονταν, αναλόγως με τη συμπεριφορά τους απέναντι στους άλλους, και ό,τι άξιζε από τη διανοητική τους παραγωγή θα συνέχιζε να χρησιμοποιείται, εφόσον θα εξακολουθούσε να είναι χρήσιμο. Δεν θα χρειαζόταν, δηλαδή, καν μια συζήτηση για "διαχωρισμό έργου και δημιουργού", ούτε "διόρθωση" ή εξαφάνιση έργων τέχνης.\nΕίμαστε μακριά ακόμα από κάτι τέτοιο. Όχι ως χώρα· ως πλανήτης.\nΑναρτήθηκε από Μιχάλης Τσαντίλας στις 11:37 π.μ. 2 σχόλια:\nΕτικέτες Αποχαιρετισμοί, Ημερολόγιο, Μουσική, Phil Spector\nΟι... "300" ηρωικοί αναγνώστες\nΜήπως έχεις γράψει τίποτα για...\nΜπαμπάς, σύζυγος, τραγουδοποιός, μουσικοκριτικός, εκπαιδευτικός... Αντιγράφω σελίδες από το ημερολόγιο ενός αφοσιωμένου ακροατή.\nΚάποιοι είναι εδώ...\nΤι κι αν διέρρευσαν από χτες παντού; Τι κι αν έχω ήδη ακούσει κάμποσα από αυτά; Δεν παύει η αυριανή μέρα να είναι η επίσημη ημερομηνία κυ...\nΣυνέντευξη με τον Νίκο Κολλάρο\nΟ Νίκος Κολλάρος μου είχε κάνει εντύπωση από τότε που πρωτοήρθα σε επαφή με την τέχνη του, σε μια εμφάνισή του, μαζί με φίλους του τραγουδ...\nΧάρης και Πάνος Κατσιμίχας: Από Την Εποχή Των Παραμυθιών Γιάννης Παπαδόπουλος: Mirrorself The Next Step Quartet: At The Zoo\nΥπογραμμίσεις XXXV: Heinrich Böll (II)\nΜπορεί να σου βγει σε καλό η βιαστική, και με μοναδικό κριτήριο τον μικρό όγκο, επιλογή ενός βιβλίου ( όπως έγραφα σε προηγούμενη ανάρτηση )...\nGimme 10: Οι φιλοξενούμενοι XXXIII\nΒρείτε παρακάτω συνδέσμους προς την 33η πεντάδα καλλιτεχνών που φιλοξενήθηκαν στη στήλη Gimme 10, την οποία επιμελούμαι στο Mix Grill . Βρισ...\nΥπογραμμίσεις XXXVI: Joseph Conrad\nΟ Józef Teodor Konrad Korzeniowski (1857-1924) ανήκει στις πολύ σπάνιες εκείνες περιπτώσεις δημιουργών που διέπρεψαν γράφοντας σε γλώσσα δια...\nΚριτικές Δίσκων XCVIII: Λαμπρινή Καρακώστα, Λεωνίδας Μπαλάφας, Electric Litany\nΛαμπρινή Καρακώστα: Ακούγομαι; Λεωνίδας Μπαλάφας: Ανοιξιάτικη Μέρα Electric Litany: How To Be A Child And Win The War\nΓια το κλείσιμο του Διφώνου\nΓια όσους δεν το ξέρουν ήδη, το ιστορικό περιοδικό Δίφωνο έκλεισε πριν λίγες μέρες. Πρόκειται για ένα περιοδικό που επί 15 χρόνια παρουσίασε...\nΠολύ Μεγάλες Αλήθειες Ι\nΧωρίς πολλά λόγια, χτυπώντας στο ψαχνό, λέγοντας τα πράγματα όπως τα νιώθω... Όποιος δεν αναγνωρίζει τη σπουδαιότητα του καλλιτεχνικού έ...\nΥπογραμμίσεις XXXIV: Bruce Chatwin\nΚαμιά φορά το να αφεθείς στην τύχη και την παρόρμηση μπορεί να σου βγει σε καλό. Δύσκολα θα επέλεγα το βιβλίο κάποιου που έχει χαρακτηριστεί...\nΟι δημοφιλέστερες αναρτήσεις συνολικά\nΌλη η αλήθεια για το περιβόητο νέο τραγούδι του Κωστή Μαραβέγια\nΜεγάλη φασαρία ξέσπασε με αφορμή το "Komasusu", ένα νέο τραγούδι του Κωστή Μαραβέγια, το οποίο, όπως λέγεται, αφορά τον Αλέξη Τσ...\nΗ Βάσω κρεμάει τις τανάλιες της\nΗ μάνα μου, η Βάσω Μιχαλούτσου (η Βασίλω, όπως την φώναζαν μικρή), υπηρέτησε τους Λάκωνες ως Χειρουργός Οδοντίατρος για περισσότερα από 41...\n"...μια τσογλανοπαρέα, που κάνει κριτική..."\nΈνα αντίο στον Γιώργο Μαυρομανωλάκη (1978-2018)\nΤον Γιώργο Μαυρομανωλάκη (πρέπει να) τον γνώρισα από το πρώτο κιόλας εξάμηνο των σπουδών μας στο τμήμα Ηλεκτρονικής του παραρτήματος του Τ...\nΤο Α.Σ.Ε.Π. "μίλησε", οχτώ χρόνια μετά...\nΔεν θυμάμαι σε πόσες προκηρύξεις και διαγωνισμούς έχω δηλώσει συμμετοχή, πάντως είναι κάμποσες οι φορές... Τις περισσότερες το έκανα επειδ...\nΤα τραγούδια του υπήρχαν γύρω μου από πάντα. Μου τα τραγουδούσε ο πατέρας μου στο Αμβούργο, ηχούσαν σε κάποιο πολιτιστικό κέντρο όπου συγκεν...\nΗ Νατάσσα Μποφίλιου στον Πύργο της Βαβέλ\nΤο έχω ξαναγράψει σε ανύποπτο χρόνο, σε κάποιο ποστ μου στο Facebook: πολύ δύσκολα θα βρεθεί αντίπαλος για την παρέα της Νατάσσας Μποφίλιο...\nΗ μαύρη τρύπα στο ιλουστρασιόν τοπίο της Σαντορίνης\nΣτις 22 Οκτωβρίου 2017, ο Ηλίας Κασιδιάρης βρέθηκε στη Σαντορίνη για την παρουσίαση ενός βιβλίου του. Διόλου τυχαία, μία εβδομάδα αργότερα...\nMiC Music Portal\nΔημοσιεύσεις στο MiC Music Portal\nThe Beatles/Crowded House: Συμπύκνωση σε κόκκινο και σε μπλε\nΚάτι Καλό Να Ακούσω; 12/2021\nΚάτι Παλιό Και Κρύο Να Ακούσω;\nΚάτι Καλό Να Ακούσω; 11/2021\nΔημοσιεύσεις στο Mix Grill\nGimme 10 (στήλη)\nΕν Ψυχρώ (στήλη)\nΗ Ελευθερία Αρβανιτάκη Στη Σπάρτη: (Ξε)μούδιασμα και συγκίνηση\nGospels Of The Flood: Ένα podcast ελληνικής προέλευσης, αλλά διεθνούς απεύθυνσης\nΕλληνική μουσική σκηνή: "Στηρίζω" δεν σημαίνει "λιβανίζω"\nΟ εγχώριος μουσικός τύπος πρέπει να αλλάξει. Μπορεί;\nΤο ανεκπλήρωτο χρέος του εγχώριου μουσικού τύπου\nΑνασκόπηση 2017: Οι ελληνικοί δίσκοι της χρονιάς\nΑνασκόπηση 2017: Ξένοι Δίσκοι #1-#10\nΑνασκόπηση 2017: Δίσκοι #31-#40\nΕλληνικός δίσκος του μήνα: Ορφέας Περίδης - Paradise\nΑνασκόπηση 2015: Δίσκοι της χρονιάς (1-10)\nΑνασκόπηση 2015: Ελληνικοί δίσκοι\nΤρεις Κι Ο Κούκος (στήλη)\nΝέο τραγούδι από τον Βασίλη Σαλταγιάννη\nΑνασκόπηση 2013: Ποια albums ψήφισαν οι συντάκτες του Mix Grill\nΑνασκόπηση 2013: Albums (21-30)\nΑνασκόπηση 2013: Albums (31-40)\nΓ. Κότσιρας & Εστουδιαντίνα @ Τεχνόπολη: Το Χθες στο Σήμερα - ή περίπου\nΟ Βασίλης Παπακωνσταντίνου στην Τεχνόπολη: Σα να μην πέρασε μια μέρα\nΤραγούδια Στον Κύβο στον Πυρήνα\nΓιώργος Οικονόμου: Μες Στη Σιωπή Μου\nΟ Νίκος Ζουρνής στον Πυρήνα: Ουσία και απλοχεριά\nΟ Αργύρης Ζήλος εκτός Αθηνοράματος\nΝίκος Χαλβατζής και Γιάννης Σταθόπουλος στον Πυρήνα\nAbsent Without Leave: Faded Photographs\nThe Lennon Remasters\nΟ Bob Dylan και η δημιουργία του Time Out Of Mind\nΟ Θανάσης Παπακωνσταντίνου στο Θέατρο Πέτρας: Επιτυγχάνοντας τη μέθεξη\n14 Ιουλίου 2009: Ο Paul Weller για πρώτη φορά στην Ελλάδα\nΔημοσιεύσεις στο Avopolis\nEjekt Festival 2019\nΈνα αντίο στη Dolores O'Riordan\nΓιάννης Αγγελάκας + Διάφανα Κρίνα + The Last Drive + The Big Nose Attack + Holy Monitor @ Πλατεία Νερού\nWinter Plissken 2016/μέρα 1\nΛαυρέντης Μαχαιρίτσας: Μια Τρύπα Στον Καιρό... Κύριε Μάνο\nAvotek #7: Beatles & Beach Boys > Το θέμα δεν ήταν ανταγωνιστικό (συμμετοχή)\nΣτο Γαλατά Ψιλή Βροχή @ Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης\nΟι συντάκτες του SONIK επιλέγουν τις αγαπημένες τους διασκευές\nΡόδες United + Φοίβος Δεληβοριάς, iCy & Ταφ Λάθος @ Gagarin 205\nΓκαγκαντίν: Οι γενναίοι της νύχτας @ Ακτή Πειραιώς\nΤα 20+3 καλύτερα διεθνή άλμπουμ του 2013\n10+3 εγχώρια άλμπουμ για το 2013\n2ο Φεστιβάλ Πολλής Μουσικής/μέρα 3\n2ο Φεστιβάλ Πολλής Μουσικής/μέρα 1\n10 Χρόνια Gagarin/Μέρα 1η\nDr. Albert Flipout's One CAN Band feat. Mickey Pantelous & Friends: I Come From A Land North Of Africa\nΦλώρα Χρυσού: Θα Σου Λείψω\nΌναρ: Όσα Αντίο Μας Μένουν\nΓιώργος Οικονόμου: Φιγούρα Στο Δρόμο\nΑπόστολος Ρουτζομάνης: The Heart Of A Dreamer\nΜαρία Φαραντούρη-Χρήστος Θηβαίος: Του Έρωτα Και Του Θανάτου\nΔιάφοροι: Τα Τραγούδια Του Παναθηναϊκού 1960-2009\nNicky Scopelitis-Μπάμπης Παπαδόπουλος-Φλώρος Φλωρίδης: Well, Anything Can Happen\nLumiere Brother: Fiction\nΔημοσθένης Παπαδημητρίου: Τα Τραγούδια Της Ψυχής Μου Φοβισμένα\nMad Max: Mad Max\nBreathless: ...In Their Very First Take!\nΣταύρος Αβράμογλου: Ζηλεύω Το Φεγγάρι\nΑντιγόνη Κατσούρη: Ουράνιο Τόξο\nΔημήτρης Καρράς: Ντέμο\nΝίκος Ζουρνής: Χιλιόμετρα\nΔημοσιεύσεις στον Ορφέα\nΔιονύσης Σαββόπουλος: Δισκογραφία σε CD 1983-2009\nΤο διπλό δισκογραφικό χτύπημα του Αλκίνοου Ιωαννίδη και η συνεργασία Universal - Ελευθερουδάκη\nΔιονύσης Σαββόπουλος: Δισκογραφία σε CD 1966-1979\nBroken Tempo: Broken Tempo EP\nWaterpipes: Downright Melodies\nΗ συνέντευξη τύπου του Π.Σ.Δ.Π.Ε.\nΗ συνέντευξη τύπου και το λάιβ των Πυξ Λαξ στο Terra Vibe\nΗ παρουσίαση του νέου άλμπουμ της Λένας Πλάτωνος στο Metropolis Live Stage\nOnirama: Στη Χώρα Των Τρελών\nΛεωνίδας Μαράντης: Λονδίνο-Αθήνα\nΚ.Κ. στο Παλλάς\nArgie: Τον Κόσμο Αν Αλλάξεις\nMaria And The Photo Frame: Maria And The Photo Frame\nΝίκος Πορτοκάλογλου-Νίκος Ζιώγαλας-Μανώλης Φάμελλος: Απόψε Είναι Ωραία\nΛένα Πλάτωνος: Η Συναυλία Στο Παλλάς\nΠαύλος Παυλίδης & The B-Movies: Αυτό Το Πλοίο Που Όλο Φτάνει\nΟ Bob Dylan στη Μαλακάσα: Ενεργοποιώντας τη μνήμη\nSleepin' Pillow: Superman's Blues\nΟ Ορφέας στο στούντιο με τον Δημήτρη Αρναούτη\nΜαύρο Κόκκινο: Μαύρο Κόκκινο\nΘάνος Μικρούτσικος, Υπόγεια Ρεύματα, Γιάννης Κούτρας στο Κύταρρο\nΟ Γιώργος Νταλάρας κι ο Μιχάλης Τερζής ξανά μαζί στο στούντιο με καινούργια τραγούδια\nBlack Circus: Joy\nΟ Φοίβος Δεληβοριάς στο Μετρό: Who's afraid of the Big Bad Band?\nKalliopi: Around The World\nΟ Lolek Δίπλα Στο Ποτάμι: Όχι και τόσο μόνος τελικά\nΣωτηρία Λεονάρδου-Βασίλης Γισδάκης-Στέλιος Μποτωνάκης: Sing City\nΘάνος Μικρούτσικος-Υπόγεια Ρεύματα: Τους Έχω Βαρεθεί\nΟ Lolek στον Ιανό: Παρουσιάζοντας το Alone παρέα με τους φίλους του\nΜανώλης Φάμελλος: Η Στιγμή Που Κρατάει Για Πάντα\nΠορτοκάλογλου, Ζιώγαλας, Φάμελλος στο Σταυρό Του Νότου: Πυρ ομαδόν\nΟ Μιχάλης Νικολούδης και ο Μιχάλης Κουμπιός στον Πυρήνα: Βρίσκοντας τον κατάλληλο χώρο και χρόνο\nThe Boy: Please Make Me Dance\nΚατερίνα Κυρμιζή-Νίκος Γρηγοριάδης: Είναι Εδώ!\nΓιώργος Δημητριάδης: Σάββατο\nΝίκος Ζιώγαλας: Πέφτω Ψηλά\nBlues Cargo: Delayed Delivery\nΣυνθέτες και τραγουδοποιοί: Σε αναζήτηση του χαμένου νοήματος\nΣτέλιος Βαμβακάρης: Νιρβάνα\nStereomatic: Club Cosmopolitan\nΜιχάλης Νικολούδης, Μιχάλης Κουμπιός: Αρμενίζοντας στα βράχια της Καισαριανής\nΒασίλης Καζούλλης: Απ' Το Λίβερπουλ Στη Σαντορίνη\nMichael Jackson (1958-2009): Κλεισμένο Ραντεβού\nΔημήτρης Αρναούτης: Στο Σταυρό Του Νότου με φίλους και συνεργάτες\nΠάνος Χρυσοστόμου: Ένας... υγιής blogger στο Metropolis Live Stage\nΔεκαπέντε xρόνια Musicom\nΔιονύσης Τσακνής: Οι Φίλοι Μου Είμαι Εγώ\nΝίκος Παπάζογλου: ...Ήμουν Κι Εγώ Εκεί: Παράλληλη Δισκογραφία\nΔανάη Παναγιωτοπούλου: Homo Logotypus\nΝίκος Πορτοκάλογλου: Στροφή\nΜύρωνας Στρατής: Τώρα Είναι Αλλιώς\nNosotros: Η Ποίηση Και Το Τραγούδι μιλούν για την Εξέγερση\nSunny Side Of The Razor: Sunny Side Of The Razor\nΜάρω Μαρκέλλου: Ένα κορίτσι για σπίτι βολτάρει στον πλανήτη Μουσική\nΔημήτρης Παπαδημητρίου-Φωτεινή Δάρρα: Monitor\nΟι Sunny Side Of The Razor στο Κύταρρο: Μια επιβλητική εμφάνιση\nΑλέξης Καραβέργος: Ο Βασιλιάς Σου Να Γίνω\nΦώτης Ανδρικόπουλος: Άγρυπνη Νύχτα\nΔημήτρης Παπαδημητρίου-Φωτεινή Δάρρα: Ανασκόπηση τηλεοπτικών ασμάτων\nΜάρω Μαρκέλλου: Κορίτσι Για Σπίτι\nΘέμος Σκανδάμης: Μακροβούτι\nΟ Δημήτρης Αρναούτης στο Μπαράκι Του Βασίλη: Ωμή ενέργεια\nΛουδοβίκος Των Ανωγείων: Ποια Πάθη Από Τον Έρωντα\nΚατερίνα Κυρμιζή-Νίκος Γρηγοριάδης στη Boite: Τραγούδια του κουτιού\nΔημήτρης Αρναούτης: Το Πρώτο Μου Album\nΜαυρουδής-Μάργαρης-Μουτσάτσου-Αβαράκης στο ΜΕΤΡΟ: Μουσική αληθινή (σχόλιο)\nΛουδοβίκος Των Ανωγείων: Τα πάθη του Έρωτα στον Ιανό\nΔιονύσης Σαββόπουλος-Θανάσης Παπακωνσταντίνου: Κάτι που θα νοσταλγήσουμε\nΔήμητρα Γαλάνη-Ελευθερία Αρβανιτάκη: Μια ακόμα χαμένη ευκαιρία\nΘανάσης Παπακωνσταντίνου-Διονύσης Σαββόπουλος: Ο Σαμάνος\nΩδείο Ηρώδου Αττικού: Ακαδημία (Λένας) Πλάτωνος\nΛένα Πλάτωνος: Ημερολόγια\n21ο Φεστιβάλ Δήμου Βύρωνα: Στη σκιά των βράχων, με τη σκέψη στην Ηλεία\nΛαυρέντης Μαχαιρίτσας: Τόσα Χρόνια Μια Ανάσα\nΗμερολόγια: Η επιστροφή της Λένας Πλάτωνος\nΘολωμένες Σκέψεις Διοπτροφόρου...\nΚαλώς Ήρθατε Στο Γιουσουρούμ...\nΝα Μείνουν Μόνο Τα Τραγούδια...\nΤην Τρέλα Μου Μέσα...\nMauvaises Vouvelles Des Etoiles\nNot Your Average Music Blog\nGhost Notes (MySpace)\nΤρίο Αυνάν (MySpace)\nΚώστας Γιαξόγλου (MySpace)\n...And You Will Know Us By The Trail Of Dead (1) 1982 (1) 2η Μέρα (1) 2L8 (1) 30milliAmpere (1) 33 Στροφές (1) Αγάπη Ρε+ (2) Αγγελική Τουμπανάκη (1) Άγγελος Κράλλης (1) Αδριανός Νόνης (1) Αθηνά Ανδρεάδη (2) Αθηνόραμα (1) Αθλητισμός (4) Άκης Μπαρούτας (1) Άκρως Απόρρητον (1) Αλέξανδρος Γερασίμου (1) Αλέξανδρος Δράκος Κτιστάκης (1) Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης (3) Αλέξανδρος Παβατζόγλου (1) Αλέξης Βάκης (1) Αλέξης Καραβέργος (2) Αλέξης Σουρής (1) Αλέξης Τσίπρας (4) Άλκηστις Πρωτοψάλτη (2) Αλκίνοος Ιωαννίδης (4) Αμαλία Τάτση (1) Ανασκοπήσεις (41) Ανδρέας Παγουλάτος (1) Ανδριάνα Μπάμπαλη (2) Άννα Μπουρμά (3) Αντιγόνη Κατσούρη (1) Αντώνης Βάμβουκας (2) Αντώνης Βαρδής (1) Αντώνης Καλογιάννης (1) Αντώνης Μπακακούκας (1) Αντώνης Σαμαράς (2) Αντώνης Σουσάμογλου (1) Αποστόλης Αρμάγος (6) Απόστολος Γουγουλάκης (1) Απόστολος Καλτσάς (2) Αποχαιρετισμοί (36) Απόψεις (18) Αργύρης Ζήλος (2) Αρετή Κοκκίνου (1) Άρθρα (10) Αρλέτα (2) Αρνάκια (1) Ασπασία Στρατηγού (1) Αύγουστος Κορτώ (1) Βαγγέλης Βατσινέας (1) Βαγγέλης Γερμανός (2) Βαγγέλης Ευαγγελίου (1) Βαγγέλης Καζαντζής (1) Βαγγέλης Κοντόπουλος (1) Βαγγέλης Ποταμιάνος (1) Βασίλης Καζούλλης (1) Βασίλης Λαγός Quintet (1) Βασίλης Μανέλας (1) Βασίλης Μπαμπούνης (1) Βασίλης Πάντσιος (1) Βασίλης Παπακωνσταντίνου (2) Βασίλης Σαλταγιάννης (5) Βασίλης Σταυρακάκης (1) Βασίλης Φλώρος (2) Βασιλικός (2) Βιβλία (45) Βικτωρία Ταγκούλη (1) Βύρωνας Κριτζάς (2) Γεράσιμος Ευαγγελάτος (2) Γεωργία Βεληβασάκη (4) Γεωργία Δασκαλάκη (1) Γεωργία Θωμαΐδη (Jollina) (1) ΓΙΑΝ ΒΑΝ (1) Γιάνης Βαρουφάκης (1) Γιάννα Βασιλείου (2) Γιάννης Αγγελάκας (3) Γιάννης Γιοκαρίνης (1) Γιάννης Κακουλίδης (1) Γιάννης Καμπουρόπουλος (1) Γιάννης Κασέτας (1) Γιάννης Κουρσιούμης (2) Γιάννης Κούτρας (1) Γιάννης Κυρατσός (1) Γιάννης Μηλιώκας (1) Γιάννης Μήτσης (1) Γιάννης Μπουτάρης (1) Γιάννης Παλαβός (1) Γιάννης Παλαμίδας (1) Γιάννης Παπαδόπουλος (1) Γιάννης Σταθόπουλος (1) Γιάννης Χαρούλης (5) Γιώργης Χριστοδούλου (2) Γιώργος Αβραμίδης (1) Γιώργος Δημητριάδης (3) Γιώργος Καγιαλίκος (1) Γιώργος Καμίνης (1) Γιώργος Καπουτζίδης (1) Γιώργος Κοντραφούρης (2) Γιώργος Κυριάκος (1) Γιώργος Λυτσικάκης (1) Γιώργος Μαργαρίτης (1) Γιώργος Μαυρομανωλάκης (3) Γιώργος Μπίλιος (1) Γιώργος Νταλάρας (3) Γιώργος Ξυλούρης (1) Γιώργος Οικονόμου (1) Γιώργος Παπαθανασίου (1) Γιώργος Περού (3) Γιώργος Τεντζεράκης (1) Γιώργος Φλωράκης (1) Γιώργος Χρονάς (1) Γιώτα Νέγκα (2) Γλυκερία (2) Γρηγόρης Μουνδρέας (1) Γρηγόρης Πολύζος (2) Δαιμονία Νύμφη (1) Δανάη Παναγιωτοπούλου (4) Δελτία Τύπου (70) Δήμητρα Γαλάνη (2) Δήμητρα Μαστορίδου (1) Δημήτρης Αρναούτης (8) Δημήτρης Βασιλάκης (1) Δημήτρης Βεριώνης (5) Δημήτρης Δασκαλοθανάσης (1) Δημήτρης Καρράς (1) Δημήτρης Λάμπος (8) Δημήτρης Μαραμής (2) Δημήτρης Μπαλογιάννης (1) Δημήτρης Μπάσης (1) Δημήτρης Μυστακίδης (1) Δημήτρης Παναγόπουλος (1) Δημήτρης Παπαδημητρίου (1) Δημήτρης Πετσετίδης (6) Δημήτρης Σαμόλης (2) Διάλογοι (54) Διονύσης Καλαφάτης (1) Διονύσης Σαββόπουλος (6) Διονύσης Τσακνής (2) Διόνυσος (1) Δισκοβόλος (21) Δίσκοι (117) Δίφωνο (5) Δώρος Δημοσθένους (1) Ειρήνη Σκυλακάκη (2) ΕΚΜΕΚ (2) Εκπαίδευση (3) Έλενα Δεληχρήστου (1) Έλενα Παπαρίζου (1) Ελένη Βιτάλη (2) Ελένη Τζατζιμάκη (1) Ελένη Τσαλιγοπούλου (1) Ελένη Φωτάκη (1) Ελευθερία Αρβανιτάκη (1) Ελεωνόρα Ζουγανέλη (3) Έλλη Πασπαλά (1) Εν Ψυχρώ (1) Ενημέρωση (10) Επικαιρότητα (4) Επίκουρος (1) ΕΡΤ (1) Εύα Κανέλλη (1) Εύη Κουρτίδου (1) Εύη Χασαπίδου-Watson (1) Ευρυδίκη (1) Ευτυχία Μητρίτσα (1) Έφη Καραγιάννη (1) Ζαχαρούλα Κληματσάκη (2) Ηλίας Βαμβακούσης (2) Ημερολόγιο (392) Ηρακλής Κοντός (1) Θανάσης Βέγγος (1) Θανάσης Παπακωνσταντίνου (15) Θάνος Ανεστόπουλος (2) Θάνος Μικρούτσικος (5) Θέμης Καραμουρατίδης (6) Θέμος Σκανδάμης (2) Θεολόγος Κάππος (1) Θοδωρής Βουτσικάκης (3) Θρησκεία (13) Θωμάς Φώτης (1) Ιδέες (1) Ιησούς Χριστός (1) Κ. Βήτα (1) Κατερίνα Κυρμιζή (6) Κατερίνα Μακαβού (2) Κίτρινα Ποδήλατα (2) Κόμικς (1) Κοντραπούντο (30) Κρίστη Στασινοπούλου (1) Κτίρια Τη Νύχτα (1) Κυριάκος Μητσοτάκης (1) Κώστας Άγας (1) Κώστας Λειβαδάς (1) Κώστας Λεμονίδης (2) Κώστας Μαγγίνας (1) Κώστας Μπίγαλης (1) Κώστας Παρίσης (1) Κώστας Σμοκοβίτης (1) Κώστας Στεργίου (1) Κώστας Χαριτοδιπλωμένος (1) Κώστας Χρονόπουλος (1) Κωστής Μαραβέγιας (4) Κωστής Παλαμάς (1) Κωστής Χριστοδούλου (2) Λάζαρος Αντωνιάδης (1) Λάκης Παπαδόπουλος (2) Λάμδα (2) Λαμπρινή Καρακώστα (2) Λάμπρος Παπαλέξης (2) Λαυρέντης Μαχαιρίτσας (3) Λένα Πλάτωνος (6) Λευτέρης Μουμτζής (2) Λευτέρης Παπαδόπουλος (1) Λεωνίδας Μαράντης (1) Λεωνίδας Μαριδάκης (3) Λεωνίδας Μπαλάφας (3) Λίνα Νικολακοπούλου (1) Λόλεκ (6) Λουκάς Θάνος (1) Λουκιανός Κηλαηδόνης (1) Μαγικά Χαρτάκια (1) Μάνος Αλιγιζάκης (3) Μάνος Ελευθερίου (1) Μάνος Λιδάκης (1) Μάνος Μοναστηριώτης (1) Μάνος Ξυδούς (2) Μάνος Χατζιδάκις (1) Μανώλης Αγγελάκης (3) Μανώλης Γαλιάτσος (2) Μανώλης Λιδάκης (1) Μανώλης Ρασούλης (3) Μανώλης Φάμελλος (4) Μαργαρίτα Ζορμπαλά (1) Μάρθα Φριντζήλα (3) Μαρία Λατσίνου (3) Μαρία Λούκα (2) Μαρία Μαθιουδάκη (1) Μαρία Πανοσιάν (3) Μαρία Παπαγεωργίου (4) Μαρία Φαραντούρη (2) Μαριέττα Γιαννάκου (1) Μαριέττα Φαφούτη (1) Μαρίζα Ρίζου (2) Μαρίκα Παπάζογλου (1) Μαρίνα Σάττι (1) Μάριος Στρόφαλης (1) Μάριος Φραγκούλης (1) Μάρκος Δεληβοριάς (9) Μάρω Μαρκέλλου (3) Ματούλα Ζαμάνη (1) Μαύρο Δεντρί (1) Μελίνα Κανά (2) Μέντα (2) Μεταδεύτερο (51) Μετρονόμος (2) Μητέρα Φάλαινα Τυφλή (4) Μίκης Θεοδωράκης (3) Μίλτος Λογιάδης (1) Μίλτος Πασχαλίδης (3) Μίνως Μάτσας (1) Μιρέλα Πάχου (1) Μιχάλης Καταχανάς (1) Μιχάλης Κεχαγιάς (1) Μιχάλης Μπουρμπούλης (1) Μιχάλης Τερζής (1) Μιχάλης Χανιώτης (1) Μιχάλης Χατζηγιάννης (2) Μόνο Γυμνό (1) Μουσική (671) Μπάμπης Παπαδόπουλος (2) Μύρωνας Στρατής (1) Νάνα Μούσχουρη (1) Νατάσσα Μποφίλιου (5) Νέα Δημοκρατία (1) Νέγρος Του Μοριά (1) Νίκος Αντύπας (3) Νίκος Βενετάκης (1) Νίκος Γρηγοριάδης (4) Νίκος Γώγος (2) Νίκος Ζάρκος (1) Νίκος Ζιώγαλας (1) Νίκος Ζουρνής (6) Νίκος Καρακαλπάκης (1) Νίκος Κολλάρος (2) Νίκος Μαμαγκάκης (1) Νίκος Μίχας (1) Νίκος Μωραΐτης (3) Νίκος Ξαρχάκος (1) Νίκος Ορδουλίδης (1) Νίκος Παπάζογλου (1) Νίκος Πλατιάς (2) Νίκος Πορτοκάλογλου (3) Νίκος Ράλλης (1) Νίκος Ρουμελιώτης (1) Νίκος Σιακούφης (1) Νίκος Χαλβατζής (6) Νόνα Βουδούρη (1) Νότης Σφακιανάκης (1) Ξένια Ροδοθεάτου (4) Οδυσσέας Ιωάννου (3) Οικονομία (5) Όλγα Κουκλάκη (1) Ορέστης Ντάντος (2) Ορφέας (9) Ορφέας Περίδης (3) ΠΑ.ΣΟ.Κ. (1) Παιδεία (2) Παναγιώτης Καλαντζόπουλος (1) Παναγιώτης Κελάνδριας (2) Παναγιώτης Λαφαζάνης (1) Πάνος Αλεξιάδης (1) Πάνος Γουργιώτης (2) Πάνος Μαλαχιάς (1) Πάνος Μουζουράκης (3) Πάνος Μπίρμπας (1) Πάνος Μπούσαλης (4) Πάνος Παπαϊωάννου (1) Πάνος Ράπτης (1) Παντελής Γαργουλάκης (1) Παντελής Θαλασσινός (1) ΠΑΣΟΚ (1) Παύλος Παυλίδης (3) Παύλος Συνοδινός (1) Πέννυ Μπαλτατζή (1) Πένυ Παπακωνσταντίνου (1) Περιβάλλον (1) Περιοδικά (2) Πέτρος Δουρδουμπάκης (1) Πέτρος Θεοτοκάτος (1) Πέτρος Μιχόπουλος (3) Πλάτων Ανδριτσάκης (1) Πλέγμα (1) Ποδόσφαιρο (2) Ποίηση (1) Πολιτική (33) Πολύ Μεγάλες Αλήθειες (42) Πολύ Μεγάλες Κακίες (3) Ποπ+Ροκ (1) Προφίλ (1) Πυξ Λαξ (1) Πωλίνα (1) Ραδιόφωνο (57) Ρόλη Γιαμοπούλου (1) Σαββέρια Μαργιολά (1) Σαβίνα Γιαννάτου (1) Σάκης Μπουλάς (1) Σάκης Ρουβάς (1) Σάννυ Χατζηαργύρη (1) Σινεμά (15) Σοφία Βαϊνά (1) Σοφία Λαμπροπούλου (1) Σοφία Σαρρή (2) Σπύρος Γραμμένος (3) Σπύρος Κουρκουνάκης (1) Στάθης Καλυβιώτης (1) Σταμάτης Κραουνάκης (1) Στάμος Σέμσης (1) Σταύρος Λάντσιας (2) Σταύρος Ξαρχάκος (1) Στέλιος Αντωνίου (1) Στέλλα Πιλάτη (2) Στέργιος Παπαστεργίου (1) Στίχοι (4) Στίχοιμα (1) Στράτος Αθανασίου (1) Στυλιανός Τζιρίτας (5) Συγγραφή (1) Συναυλίες (59) Συνεντεύξεις (170) Συνθετικοί (1) ΣΥΡΙΖΑ (7) Σχολείο (6) Σωκράτης Μάλαμας (6) Σωτήρες (1) Σtella (1) Τα Παιδιά Της Παλαιότητας (1) Τα Ριζά (1) Τα Φρούτα Του Δάσους (1) Τάκι Τσαν (1) Ταξίδια (1) Τάσος Γιαννίκος (1) Τάσος Φαληρέας (1) Τέτρις (1) Τεφλόν (2) Τέχνη (5) Τζένη Καπάδαη (1) Τζίμης Πανούσης (3) Τηλεόραση (14) Τόλης Φασόης (3) Τρίο Τεκκέ (2) Τρόπος (1) Τρύφων Λάζος (1) Υπόγεια Ρεύματα (2) Φαγητό (1) Φάτσα (2) Φεστιβάλ ΨΧ (2) Φίλιππος Πλιάτσικας (1) Φίλιππος Συρίγος (1) Φλώρα Χρυσού (1) Φοίβος Δεληβοριάς (16) Φωτεινή Βελεσιώτου (2) Φωτεινή Δάρρα (1) Φώτης Σιώτας (1) Φωτογραφία (3) Φώφη Γεννηματά (1) Χαΐνηδες (1) Χάρης Γκατζόφλιας (1) Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας (2) Χάρης Λαμπράκης Quartet (1) Χάρις Αλεξίου (3) Χάρρυ Κλυνν (3) Χειμερινοί Κολυμβητές (1) Χρήστος Αλεξόπουλος (2) Χρήστος Ζάχος (1) Χρήστος Ζερμπίνος (1) Χρήστος Θηβαίος (1) Χρήστος Λαϊνάς (2) Χρήστος Μόραλης (1) Χρήστος Νινιός (1) Χρήστος Χριστοδούλου (1) Χρίστος Χονδρόπουλος (1) Χρυσάνθη Μπαρέλη (2) Χρυσόστομος Καραντωνίου (2) Χρυσούλα Κεχαγιόγλου (1) Χωρίς Περιδέραιο (1) Ψύλλοι Στ' Άχυρα (1) A Des Potes (1) A Hawk And A Hacksaw (1) Abbie Gale (1) Acid Death (1) Afformance (2) Afrika Bambaataa (1) Alan Parsons (1) Alan Rickman (1) Alex Drakos Trio (1) Alexa (1) Alexander Hacke (1) All Them Witches (2) Allah-Las (1) Allen Toussaint (2) AlphaState (1) Amy Winehouse (1) And Also The Trees (1) Andrew Bird (1) Anfo (1) Angelica Castello (1) Angelika Dusk (1) Arcade Fire (2) Archaic Space (1) Archive (1) Arctic Monkeys (1) Ariana Grande (1) Artefacts Ensemble (1) Asaf Avidan (1) Asgeir & Mo (1) Asteroid (1) Asteroid #4 (1) Automaton (1) Avopolis (83) Bλack List (6) Babo Koro (1) Baby Guru (1) Bad Bid (1) Band Fatale (1) Barack Obama (3) Bartolome Sanson (1) Beck (1) Beggar's Blues Diary (1) Benjamin Clementine (1) Biffy Clyro (1) Bill Fay (1) Birthmark (1) Bjork (1) Blame The Trees (2) Bloc Party (1) Blood Orange (1) Blur (1) Bob Dylan (10) Bokomolech (1) Bon Iver (1) Bon Jovi (1) Borderline Syndrome (1) Boston (1) Brian Eno (1) Brian Wilson (1) Broken Tempo (1) Brothers (1) Bruce Chatwin (1) Bruce Springsteen (1) Burgundy Grapes (2) Calexico (1) Cameres (1) Carte Postale (1) Caspian (1) Cayetano (2) Cellar Dogs (1) Charlotte Gainsbourg (1) Chickn (2) Chinese Basement (2) Chinese Man (1) Christine And The Queens (1) Christopher Nolan (1) Chuck Berry (1) Church Of The Sea (1) Chvrches (1) Cigarettes After Sex (1) Circa Waves (1) Closer (2) CocoRosie (1) Coldplay (3) Costinho (1) Cpt. Νέφος (1) Crippled Black Phoenix (1) Crowded House (1) Cruel Anagrams (1) Cyanna (1) Cyanna Mercury (1) Dan Stuart (1) Dance With Invisible Partners (2) Danielle de Picciotto (1) Danny Howells (1) Daphne And The Fuzz (3) Darkside (1) Daughters (1) David Bowie (1) David Gilmour (2) De Facto (1) Deadbeat Escapement (2) Death And Vanilla (1) Death In June (1) Destiny Heroes (1) Deus Ex Machina (1) Diana Ζαχαριάδου (1) Diana Krall (1) Dido (1) Die! Die! Die! (1) Dilemma (2) Dolores O'Riordan (1) Down & Out (1) Dr. Atomik (1) Dr. Space (2) Dream Theater (1) Dreamonition (1) Drive-By Truckers (1) Dub FX (1) Duffy (1) Dum Dum Girls (1) Dustbowl (1) Eagles Of Death Metal (1) Echo & The Bunnymen (2) Ed Harcourt (2) Eels (2) Egg Hell (2) Ejekt Festival (2) Elbow (1) Electric Litany (2) Elephant Phinix (1) Elizabeth S (1) ELO (1) Elton John (1) Elvis Costello (2) Emma Ruth Rundle (1) Empty Frame (4) Eric Clapton (1) Ernest Hemingway (1) Esben And The Witch (1) Eurovision (1) Explosions In The Sky (1) Fallen Arise (1) False Coda (1) Fat White Family (1) Father John Misty (1) Felicia Atkinson (1) FFS (1) Film (1) First Aid Kit (1) FKA Twigs (1) Fleet Foxes (2) Flitcraft (1) Foals (1) Fool In The Box (1) Franz Ferdinand (1) Friends (1) Funkadol (1) GAD. (2) Gauntlet (1) Gautier (1) Gaz Coombes (1) Geoff Emerick (1) George Harrison (2) George Martin (1) Gillian Flynn (1) Gimme 10 (37) Glimmer Void (1) Glorious Beggars (1) God Is An Astronaut (1) Gojira (1) Gorillaz (1) Grandaddy (1) Gravitysays_i (1) Greeklish Babylon (1) Greenleaf (1) Gregorian (1) hackedepicciotto (1) Half Gramme Of Soma (1) Heinrich Böll (2) His Majesty The King Of Spain (2) Honeyblood (1) Hooverphonic (1) Hozier (1) Humme Assine (1) Hypnotic Nausea (1) IAMX (1) Iceage (1) Iggy Pop (1) Ilia Darlin (1) Imam Baildi (1) Inconsistencies (1) INK (2) Inner Ear (1) Interpol (1) J. Kriste Master Of Disguise (2) Jack White (1) Jaguar Bombs (1) James (1) James Blake (2) James Hoff (1) James Patterson (1) Jamila Woods (1) Jan Van de Engel (3) Jane Doe (1) Japandroids (1) Jarboe (1) Jarle Vespestad (1) Jennifer Lopez (1) Jim White (1) Jimmy Haursen (1) JJ Cale (1) Joan Baez (1) Joan Osborne (1) Joanna Drigo (1) Joanna Newsom (1) Joe Cocker (1) Joe Satriani (1) Joey (1) John Fogerty (1) John Frusciante (1) John Garcia (1) John Lennon (13) Jonas Jonasson (1) Jonathan Jackson (1) José Ángel Mañas (1) Joseph Conrad (1) Joseph Roth (1) Judas Priest (1) Jumping Fish (1) June (1) Jusu Foli & Senegal Rhythm (1) Kadebostany (1) Kaiser Chiefs (1) Kali Uchis (1) Kandinsky (1) Karma To Burn (1) Kasabian (1) Katerine Duska (1) Keane (2) Kid Flicks (1) Killinnosense (1) King Dude (1) Kooba Tercu (1) KU (1) Lana Del Rey (2) Le Page (1) Leaving Tomorrow (4) Led Zeppelin (1) Leonard Cohen (3) Les Au Revoir (1) Leslie Nielsen (1) Lewis Caroll (1) Lexicon Project (1) Lia Hide (1) Liam Gallagher (1) LiE (1) Liebe (1) Locomondo (1) LogOut (2) Lorde (1) Lost Bodies (1) Lou Reed (1) Lucinda Williams (1) Lucy Dacus (1) Luis Sepúlveda (1) Lumiere Brother (2) Lüüp (1) Lykke Li (1) M.I.A. (1) Madeleine Peyroux (1) Magic de Spell (1) Mahatma Gandhi (1) Mani Deum (2) Manic Street Preachers (2) Maria And The Photo Frame (1) Marianthi (1) Mark Ronson (1) Martin Scorcese (2) Martyn Bates (1) Matt Elliott (1) May Roosevelt (1) Maybeshewill (1) Mazzy Star (1) MCD (1) Mechanimal (4) Meghan Trainor (1) Melentini (3) Michael Jackson (2) Michael Jordan (1) Michael Kiwanuka (1) Michel Legrand (1) Mick Harvey (1) Microondas (1) Midlake (1) MIKRO (1) Miles Kane (1) Minor Project (1) Misuse (1) Mix Grill (22) MK-O (1) Moa Bones (1) Moby (1) Mockbirth (1) Mode Plagal (1) Modified Dog (1) Modrec (1) Mogwai (2) Mojo (2) Monika (1) Mononome (1) Monovine (1) Monsieur Doumani (1) Monsieur Minimal (3) Monster Magnet (1) Morcheeba (1) Morrissey (2) Muse (1) My Drunken Haze (1) My Morning Jacket (2) My Sleeping Karma (1) My Wet Calvin (1) Nalyssa Green (2) Nefeli Walking Undercover (6) Neil Diamond (1) Neil Finn (1) Neil Young (1) Nelson Mandela (1) Neon (1) Nick Cave And The Bad Seeds (1) Nick Waterhouse (1) Night Knight (1) Nikita (1) Nils Frahm (1) No Clear Mind (1) Oasis (4) Oceans Of Slumber (1) OK (2) Omar Farouk Tekbilek (1) Omegaray (1) Omikron Project (1) One Against Three (1) One Leg Mary (1) Opeth (1) Ordo Rosarius Equilibrio (1) Øresund Space Collective (1) Orhan Pamuk (1) Ozric Tentacles (1) Paul McCartney (12) Paul Weller (4) Pentagram (1) Performance (1) Pet Shop Boys (1) Pete Seeger (1) Peter Salchev (1) Phil Diamond (1) Phil Spector (1) Pink Floyd (2) Pink Martini (1) Pink Turns Blue (1) Pixies (1) Placebo (1) Planet Of Zeus (1) Plastic Flowers (1) Playground Theory (1) Playlist (50) Pog (1) Polis (1) Pontiak (1) Pop Eye (1) Popcakes (1) Positive Red (1) Potergeist (1) Primal Scream (1) Primavera En Salonico (1) Prince (1) Project RnL (1) Proleter (1) Puta Volcano (1) Puzzlemusik (1) Queen (1) Queens Of The Stone Age (1) Quovis (1) R.E.M. (1) Radiohead (2) Raining Pleasure (1) Ravi Shankar (1) Red Hot Chili Peppers (2) Restelio (1) Richard Dawkins (2) Richard Hawley (1) Richard Wright (1) Ride (1) Riverbed (1) Robert Johnson (1) Robert Sin & The Huckleberries (2) Robin Williams (1) Rockwave Festival (1) Roger Waters (1) Rokkurro (1) Rous (1) Roy Tarpley (1) Rufus Wainwright (1) Ry Cooder (1) Ryan Adams (1) Santana (1) Schooldrivers (1) Scorpions (1) Sebastian Fitzek (1) Sebastien Tellier (1) Selefice (1) Setlist (4) Sgt. Pepper's Beatles Tribute Band (1) Sharon Van Etten (1) She Keeps Bees (1) She Tames Chaos (1) Shearwater (1) Sigmatropic (1) Simin Tander (1) Simon Bloom (1) Simple Minds (1) Sinead O'Connor (1) Sivert Hoyem (2) Sixto Rodriguez (1) Sleaford Mods (1) Snow Patrol (1) Social End Products (2) Socos (1) Solange (1) Solarmonkeys (1) Sonik (13) Sonny Fortune (1) Sorrows Path (1) Souled Out (1) Sounds Greek to me (1) Soviet Soviet (1) Spiritualized (1) St. Vincent (1) Stan Lee (1) Stephen King (11) Stephen Malkmus (1) Steve Gunn (1) Steve Jobs (1) Steve Lake (1) Steve Turner (1) Stick In The Wheel (1) Still Gramophone (2) Subways (1) Sufjan Stevens (3) Sugahspank! (2) Sun Tank (1) Sunny Side Of The Razor (2) Supreme (1) Swans (1) Tango With Lions (4) Tegan And Sara (1) Temples (1) TFATFY (1) The Afghan Whigs (1) The Banksters (1) The Beatles (17) The Besnard Lakes (1) The Bet (1) The BitterSweet (1) The Black Twig Pickers (1) The Boy (3) The Callas (1) The Cave Children (2) The Cosmic Dead (1) The Cranberries (2) The Damnation Project (1) The Decemberists (1) The Dillinger Escape Plan (1) The Divine Comedy (1) The Dream Syndicate (1) The Drums (1) The Eagles (1) The Fuzzy Nerds (1) The Ghost Notes (1) The Great Park (1) The Growlers (1) The Hold Steady (1) The Holydrug Couple (1) The Horrors (1) The Last Drive (1) The Last Shadow Puppets (2) The Mentalist (4) The Next Step Quartet (1) The Noise Figures (4) The Pains Of Being Pure At Heart (1) The Road Miles (1) The Rundays (1) The Sisters Of Mercy (1) The Sonics (1) The Strokes (1) The Swing Shoes (1) The Twilight Sad (1) The Underground Youth (1) The Vagabonds 77 (1) The Vagina Lips (1) The Verve (1) The Vibrators (1) The Voyage Limpid Sound (1) The Waterboys (1) The Wonder-fall Quartet (1) The xx (1) Thee Holy Strangers (1) Theo & The Boogie Sinners (1) Theodore (1) Thievery Corporation (1) Thomas Mann (1) TOM And His Computer (1) Tomorrow's Tulips (1) Tord Gustavsen (1) Transistor (1) Trashformers (1) Trentemøller (1) Truman Capote (1) Tweedy (1) Ty Segall (1) Tyler The Creator (1) Underground Tapes (1) Underworld (1) Unit Moebius (1) Universe217 (1) Unkle (1) UnknownArtist (1) Usurum (1) Valerie June (1) Vanila Swing (1) Vault Of Blossomed Ropes (1) Verbal Delirium (1) Viagra Boys (1) Victor L. Wooten (1) Villagers Of Ioannina City (1) Vince Staples (1) Waterpipes (2) Wax Tailor (1) Weezer (1) White Fence (1) White Lies (1) Wilco (1) William Golding (1) Wise Lines (1) Wob (1) Wolfy Funk Project (1) Wonky Doll And The Echo (1) Woody Allen (1) Word Of Mouth (1) Wovenhand (1) Xenia Tunes (1) Xiu Xiu (1) Xylouris White (1) Yeah Yeah Yeahs (1) Yianneis (2) Yusuf (Cat Stevens) (1) Zeitkratzer (1)\nΚριτικές δίσκων CVIII: Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας,...\nΓερμανός/Ρασούλης/Μικρούτσικος/Νταλάρας - τέσσερα ...


IT SECURITY PRO: Περιοδικό για το Business IT και την ασφάλεια πληροφοριών! Η HPE υποστηρίζει την αυξανόμενη ζήτηση για τηλεργασία με την επίδραση του COVID-19 | IT SECURITY PRO: Περιοδικό για το Business IT και την ασφάλεια πληροφοριών!\nΗ HPE προσφέρει λύσεις “as-a-Service” και ευέλικτους όρους χρηματοδότησης για την εργασία από το σπίτι\nΗ Hewlett Packard Enterprise (HPE) ανακοίνωσε μια σειρά πρωτοβουλιών για να βοηθήσει τους πελάτες της και να υποστηρίξει την επιχειρηματική συνέχεια εν μέσω COVID-19. Αναγνωρίζοντας την αυξανόμενη ανάγκη για ανάπτυξη και εξισορρόπηση της υποδομής του εργατικού δυναμικού που εργάζεται από το σπίτι, η HPE κυκλοφορεί μια πιο ισχυρή λύση VDI (Virtual Desktop Infrastructure) και προσφέρει ευέλικτους όρους χρηματοδότησης και νέες προρυθμισμένες λύσεις για μεγαλύτερη ευελιξία και επιτάχυνση της παράδοσης για τους πελάτες της. Η σειρά λύσεων VDI, συμβουλευτικών υπηρεσιών και χρηματοδότησης της HPE επιτρέπει στους πελάτες να σχεδιάσουν και να προσαρμόσουν γρήγορα τις εφαρμογές VDI για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες των χρηστών, να διατηρήσουν το δίκτυό τους ασφαλές και να εξοικονομήσουν κεφάλαια.\nΗ HPE δεσμεύεται να βοηθήσει τις κοινότητες, τους πελάτες και τους συνεργάτες της σε αυτή την περίοδο της παγκόσμιας αβεβαιότητας. Διαθέτει τον χρόνο, το ταλέντο, τους πόρους και την τεχνολογία της για να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις που παρουσιάζονται από τον COVID-19. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφθείτε το microsite της HPE, COVID-19, που περιγράφει αυτές τις πρωτοβουλίες και να ανατρέξετε στο τελευταίο άρθρο του Antonio Neri, Προέδρου και Διευθύνοντα Συμβούλου της HPE.


«Εξαφανίζουν» οι Σκοπιανοί τους Βούλγαρους | Ελεύθερη Θράκη\n«Εξαφανίζουν» οι Σκοπιανοί τους Βούλγαρους\n«Μπαρούτι» θα γίνουν σίγουρα οι Βούλγαροι με όσα αναφέρει γι’ αυτούς η Σκοπιανή Ιστορικός Νάντε Πρόεβα – Βούλγαρος σημαίνει «Άξεστος»!!!\nΗ Σκοπιανή «ιστορικός» Νάντε Πρόεβα στην σκοπιανή εφημερίδα «Nova Makedonija» διευκρινίζει την ασάφεια του όρου «Βούλγαροι» σύμφωνα με τις ιστορικές ασυναρτησίες που θέλουν να επιβάλουν στα Σκόπια.\nΗ Πρόεβα προσπαθεί να κάνει το άσπρο-μαύρο και να «αποδέιξει» ότι η λέξη «Βούλγαροι» δεν είχε εθνική υπόσταση και όταν τους αποκαλούσαν έτσι δεν υπονοείτο κάποιο έθνος!\nΌπως αναφέρει ο Εχέδωρος η «ιστορικός» σημειώνει:\n«Κάτι που έχει διευκρινιστεί, αλλά, δυστυχώς, αποσιωπήθηκε και ανεπαρκώς ανακοινώθηκε, είναι η ασάφεια της έννοιας – ονομασίας – Βούλγαροι.\nΈτσι, το 1870, η Βουλγαρία απέκτησε το δικαίωμα να έχει τη δική της εκκλησία – την Εξαρχία, η οποία στη (γεωγραφική) Μακεδονία άνοιξε εκκλησίες και σχολεία στη βουλγαρική γλώσσα με σκοπό να κάνει τους Σλάβους πιο Βούλγαρους.\nΌμως από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα αρχίζει ο διχασμός, κυρίως ως προς τη γλώσσα, που ενισχύει τη σλαβομακεδονική εθνική συνείδηση» – γράφει η καθηγήτρια Νάντε Πρόεβα.\nΠροηγούμενο άρθροΟμιλία Γ. Παπανδρέου αύριο στην Αλεξανδρούπολη\nΕπόμενο άρθροΠαγίδες-κλουβιά για την σύλληψη των Αγριόχοιρων