Γιώργος Μαρκόπουλος – Ο σκοτεινός Αλφειός της ελληνικής ποίησης – frear\nτου Ιωάννη Πανουτσόπουλου\nΤέσσερα χρόνια μετά από την κυκλοφορία της ποιητικής συλλογής Κρυφός κυνηγός, ο Γιώργος Μαρκόπουλος επιχειρεί ένα ποιητικό απολογισμό. Μας προσφέρει λοιπόν τα Ποιήματα 1968 – 2010 (επιλογή) και με αυτόν τον τρόπο μας βοηθάει να πορευτούμε με βλέμμα κριτικό και ανήσυχο στη συστάδα του ποιητικού του λόγου, όχι για να ερμηνεύσουμε αυτό το έργο με τρόπο οριστικό και αμετάκλητο, αλλά για να αντιληφθούμε τις διαδικασίες μέσα από τις οποίες η ποίηση μεταβάλλεται και επενεργεί, σε μια κοινωνία που αναζητάει αγωνιωδώς κατεύθυνση και προσανατολισμό.\nΑρχικά θα πρέπει να τονίσουμε ότι αυτή είναι η τρίτη προσπάθεια του Ποιητή να ορίσει το ποιητικό του έργο, αυτοαξιολογώντας την ποιητική του διαδρομή, με ότι αυτό συνεπάγεται. Είχαν προηγηθεί τα Ποιήματα 1968 – 1976 και ακολούθησαν τα Ποιήματα 1968 – 1987. Είναι χαρακτηριστικό, ότι ακόμα και τα ποιήματα τα οποία είχε διασώσει από τις πρώτες ποιητικές του απόπειρες, καταφέρνουν να κατοχυρώσουν το δικαίωμα τους να υπάρχουν, μόνο μετά από επίμονη επεξεργασία και κάποτε μόνο μετά από μία ριζική αλλαγή. Γιατί ο ώριμος Γιώργος Μαρκόπουλος έχει δείξει από καιρό ότι δεν βρίσκει κανένα λόγο να φερθεί με αβρότητα στον νεαρό ποιητή που συστήθηκε στα γράμματα μας το 1968 με την Έβδομη συμφωνία. Επίσης, δεν διστάζει να «αδειάσει» και τις βεβαιότητες του κάθε αναγνώστη. Διότι μόνο αυτός που εξύμνησε τον Χρήστο Αρδίζογλου, θα μπορούσε να επιλέξει να αναδιατάξει το ποιητικό του όραμα με τρόπο που η ποίηση να μη δείχνει κανένα ενδιαφέρον για το τελικό σκορ, αλλά αντιθέτως να τέρπει όσους παρατηρούν από τις κερκίδες να ελίσσεται ανάμεσα σε δύο ποιητικές εκδοχές (Νατάσα Πανδή) και να το κάνει με τη μαεστρία που το έκανε ένας αρτίστας των γηπέδων. Προσωπικά, αυτήν την αναμέτρηση την παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον. Μοιάζει με αγώνα δεξιοτεχνίας, από αυτούς τους αγώνες που γίνονται για τη χαρά του θεάματος και όχι για τη βαθμολογική κατάταξη. Όταν δηλαδή ανεβαίνουμε κατηγορία στις καρδιές των αναγνωστών και όχι στις λίστες των πλέον ευπώλητων αναγνωσμάτων.\nΔεν θα ήθελα όμως να μελαγχολήσω μετρώντας άλλοτε τα ευπώλητα αναγνώσματα και άλλοτε αυτά που περιμένουν με υπομονή τον ιδανικό αναγνώστη να τα ξεφυλλίσει και να τα κάνει δικά του. Προτιμώ να κρατήσω κάτι από την αθωότητα εκείνου του παιδιού που βαδίζει «ευθεία. Με το τρομπόνι και το μεγάλο του καπέλο». Διότι αυτό το παιδί θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ο Χρήστος Αρδίζογλου και όταν εκείνος με μια αέρινη κίνηση κόψει την ανάσα στο πλήθος που παρακολουθεί από το «πέταλο», εις εξ αυτών, ο πλέον σιωπηλός και ο πλέον ανεκδήλωτος, θα έχει αρχίσει να σχεδιάζει μέσα του ένα ποίημα για την εποχή που ο άσσος των γηπέδων θα κρεμάσει τα παπούτσια του, για να γίνει «επιχειρηματίας, ή χωροφύλαξ έστω/και θα βρεθεί υπό μετάθεση στην Αταλάντη/ όπου το παιδί του, μη γνωρίζοντας από γήπεδα… θα γράφει στις εκθέσεις του:/Ο πατέρας μου εγεννήθη εις την Αθήνα./ Ήλθε εδώ λόγω της φύσης της δουλειάς του/, όπου μεγάλωσα κι εγώ ».\nΑυτή η τελευταία φράση, ενός παιδιού που δηλώνει ότι «μεγάλωσε», νομίζω ότι περιέχει ένα από τα βασικά κλειδιά της ποίησης του Γιώργου Μαρκόπουλου «και έτσι που το φως του ηλίου ήταν τόσο διάφανο,/το παιδάκι σηκώθηκε και προχώρησε προς τη θάλασσα/ ώσπου χάθηκε». Σύμφωνα με όσα ομολογεί στον τίτλο του ποιήματος ο Ποιητής, αυτό το ποιητικό γεγονός έχει συντελεστεί «Σε μία παραλία του 1960». Τι έχει συντελεστεί όμως πραγματικά; Η εξαφάνιση ενός παιδιού ή η σύλληψη ενός ποιήματος; Μήπως δηλαδή δεν είναι παράδοξο το παιδί που εμβαπτίζεται στη θάλασσα της ζωής να μην επιστρέφει κάποτε ως παιδί ή μήπως είναι παράδοξο το αντίθετο; Μήπως δεν είναι σύννομο με την παγκόσμια τάξη τα παιδιά κάποτε να «εξαφανίζονται» για να αφήσουν χώρο στην παραλία για τα παιδιά εκείνων που δραπετεύουν από την παιδικότητα τους; Μήπως και οι γονείς αυτού του παιδιού που χάθηκε δεν είχαν πρωτύτερα ανοιχτεί σε κάποιο πέλαγος της ενηλικίωσης αφήνοντας πίσω τα παιδικά τους παιχνίδια; Ή μήπως ουσιαστικά δεν αναζητούν το παιδί τους, αλλά την δική τους χαμένη παιδικότητα και τις άλλες πιθανές εκφάνσεις της προσωπικότητας τους, που έχουν από καιρό χαθεί, για να αναρωτιούνται όπως ο ποιητής «Που πήγαν όλοι, που χάθηκαν; / Αυτός που κάποτε ήθελε να αλλάξει τον κόσμο,/ το παιδί που μικρό ήσυχο δεν καθόταν, / ο άλλος μετά, του έρωτα ο έφηβος ο πληγωμένος,/ ο ατίθασος του στρατού ο σκληρός ο ατρόμητος, των δρόμων ο φλογερός οδοιπόρος ακόμη/ που πήγαν, που χάθηκαν; ».\nΤο ποίημα που περιέχει τα παραπάνω ερωτήματα τιτλοφορείται «Οι παλαιοί εαυτοί μου». Μόνο που ο αναγνώστης της ποίησης του Γιώργου Μαρκόπουλου έχει είδη γνωρίσει μερικούς «παλαιότερους εαυτούς» του ποιητή. «Στα μάτια μου ενεδρεύει ένα παιδί με τριαντάφυλλο/ ή ένας χοντρός και άξεστος λύκος. / Κάθε ψυχή είναι μια θάλασσα στην ερημιά./ Με το παιδί. Και το λύκο». Είναι εμφανές ότι σε αυτό το ποίημα για την ώρα υπάρχει χώρος μόνο για σύμβολα. Για το παιδί, για το τριαντάφυλλο, για τον λύκο και για τη θάλασσα. Ακόμα δεν έχει υπάρξει εκείνος που θα θελήσει «να αλλάξει τον κόσμο» και ως εκ τούτου κανείς δεν έχει ακόμα «χαθεί». Ίσως διότι για να χαθεί κάποιος, πρέπει πρώτα να υπάρξει. Πρέπει «να μην κάθετε ήσυχος», «να πληγώνεται από τον έρωτα» ή να είναι ένας «φλογερός οδοιπόρος». Μέχρι να γεννηθεί μέσα μας αυτός που κάποτε «θα χαθεί» τα λόγια θα ακούγονται σαν «ενστικτώδεις κινήσεις προφυλάξεως/κάποιου τρομαγμένου ζαρκαδιού» για να δείχνουν την ανάγκη του ποιητή να προφυλάξει το παιδί που κάποτε υπήρξε, από τον λύκο που έθρεψε με την ενηλικίωση του. Με έναν διαφορετικό τρόπο αυτό μας ομολογεί και το «ποίημα που έλεγε ότι γνωρίζει το Μήτσο» «Ρε συ, δεν είσαι ο Μήτσος;»/ Και ο Μήτσος απάντησε «όχι»/σκεπτόμενος πράγματα πολύ συγκεχυμένα,/ όπως τα παιδικά ξυπόλητα χρόνια του». Γιατί ένας «Μήτσος» είναι ένα παιδί που δεν έχει ενηλικιωθεί. Διότι ο Μήτσος δεν τα κατάφερε να «χαθεί». Πατάει ξυπόλητος στην ίδια ρηχή παραλία και εποπτεύεται από γηραλέους γονείς και γηραλέες κρατικές πατερναλιστικές δομές που ίσως και να μην έχουν αντιληφθεί ότι ο «ανήλικος Μήτσος» στρατεύθηκε. Όπως διαβάζουμε σε ένα άλλο ποίημα «αυτός ο άνθρωπος χρόνια περνάει/ με το παιδί του που δεν μεγαλώνει ποτέ». Υποψιάζομαι ότι εδώ ο ποιητής μπορεί να κυριολεκτεί, αλλά σε κάθε περίπτωση, δυστυχώς η πατρίδα καλεί κάποτε και «παιδιά» που δεν μεγάλωσαν ποτέ. Καλεί δηλαδή κάποιους Μήτσους, που αντί να παίζουν με τα κουβαδάκια τους και να κάνουν μαθήματα ανατομίας σε μύγες, πρέπει να διδαχτούν την ανατομία της κοινωνικής σύγκρουσης κάνοντας αποτρίχωση σε ένα αιδοίο που δεν ομολογεί ότι υποσκάπτει τα θεμέλια του καθεστώτος, για να πάει και ο Μήτσος να κλάψει τη Στέλλα, που πήρε τον «ζωέμπορο στη Λειβαδιά». Γιατί κατά βάθος ο Μήτσος, ο συμπαθής ποδοσφαιριστής, και ο Ποιητής, έχουν κάτι κοινό. Ταξιδεύουν μέσα στον χρόνο σαν παιδιά που διασχίζουν την εθνική μας αυτοσυνείδηση αμέριμνα και κοιμούνται «πάνω στα καρπούζια». Η εικόνα αυτή παραπέμπει σε καλοκαίρι, σε χρόνια γεμάτα χυμούς και σε στιγμές ξενοιασιάς. Ίσως διότι η ενηλικίωση φαντάζει μακρινή και τα παιδικά όνειρα εύκολα μπορούν να συντηρηθούν με κάτι από αλήθεια και κάτι από ψέμα. Τα ερωτήματα, οι ενοχές, τα αδιέξοδα και οι απαντήσεις θα έρθουν πολύ αργότερα. Θα ωριμάσουν μαζί με την ικανότητα του ποιητή να παρατηρεί και να περιγράφει αυτό που είναι ζωή και επιθυμεί να μεταβληθεί σε ποίηση και ο ποιητής «ένα παιδάκι (δηλαδή εγώ) … όταν θα μεγαλώσει, να γράψει την ιστορία». Αυτό ίσως καθιστά έκδηλη την ανάγκη του ποιητή να διακρίνει την αντανάκλαση της δικής του ζωής με τον τρόπο που γίνεται αντιληπτή από έναν άλλο ποιητή. «Να τα ήξερες άραγε Δημήτριε, όλα αυτά, να τα ήξερες, / ή μήπως δεν με σκέφτηκες πράγματι καθόλου/ εμένα και τα δυο της παιδικής μου νοσταλγίας καράβια/ όπου ύστερα από τριάντα ανακαλύφθηκαν χρόνια». Γιατί τα ποντισμένα χρόνια της παιδικής μας ηλικίας ίσως και να μην αναδυθούν ποτέ.\nΈχω την αίσθηση πως στην ποίηση του Γιώργου Μαρκόπουλου το παιδί είναι αυτό που γεννάει και κάποτε κηδεμονεύει τους γονείς του. Ίσως κατ’ ανάγκη. Γιατί με αυτόν τον τρόπο μπορεί να γίνει κατανοητό και να σκηνοθετηθεί το ποιητικό του τοπίο. Άλλωστε η ποίησή του αφορά εκείνα τα παιδιά που η παιδικότητά τους δεν είναι συνυφασμένη με τη ξενοιασιά και το παιχνίδι. Είναι δηλαδή εκείνα τα παιδιά που «παραμονή Χριστουγέννων …λένε τα κάλαντα στον τάφο του πατέρα τους». Είναι τα παιδιά που έθρεψε η ανέχεια, τα παιδιά που ενηλικίωσε ο φόβος, τα παιδιά που νανούρισε η απουσία και φυσικά τα παιδιά που πέτυχαν να υπερνικήσουν πλήθος αντιξοότητες, γιατί μέσα τους γεννήθηκε η σπίθα ενός ονείρου που συντηρήθηκε φλέγοντας την ίδια τους την ύπαρξη. Πολλά χρόνια αργότερα, αυτά τα παιδιά θα ενταφιάσουν τις ιδεολογικές τους αναφορές, θα ανακαλύψουν το μπάρμπεκιου και θα διδάξουν στα δικά τους παιδιά αυτό που κατά τη νεότητα τους αντιπάλευαν. Θα θέλουν να κερδίσουν ακόμα και με τον πιο βρώμικο τρόπο στον αγώνα της ζωής και σίγουρα δεν θα «υμνούν» ένα παιδί «από τις ταπεινές γειτονιές του Περισσού προερχόμενο». Διότι αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα της κοινωνίας μας. Μια συνενοχή που ενηλικιώθηκε για να μεγαλώσει τα ανήλικα τέκνα της, τα οποία επιθυμούν να μεγαλώσουν, για να καθίσουν σαν μεγάλοι στο πλούσιο τραπέζι της διαφθοράς.\nΚατά μία έννοια η ποίηση του Γιώργου Μαρκόπουλου ενώ αρχικά αναπνέει στους δρόμους, με τον καιρό συγκεντρώνεται στο δωμάτιο που μαζεύεται η οικογένεια. Για την ποίηση του Γιώργου Μαρκόπουλου η σάλα παραμένει κλειστή και τα καλύμματα στον καναπέ και στις καρέκλες κρύβουν τις ενοχλητικές λεπτομέρειες. Αλλού θα συζητήσουμε τα μικρά και ασήμαντα, αλλού θα εξομολογηθούμε τα μεγάλα και ίσως τα σπουδαία. Αλλού θα τοποθετήσουμε φωτογραφίες από πρόσωπα σημαντικά, «θύμησες που κουρνιάσατε στα πράγματα κιόλας,/ πιάτα φλιτζάνια, ποτήρια/ που άθικτα ταιριασμένα όπως σας αγοράσαμε/ στην ντουλάπα το πρωί θα σας βρω»16. Εκεί θα συμβούν όσα δεν μπορεί να κρατήσει η μνήμη, αλλά και όσα θα την χαράξουν ανεξίτηλα. «Το πρώτο φιλί παιδιού στον πατέρα που δεν το θυμάται και ο τελευταίος ασπασμός που θα τον θυμάται για πάντα». Είναι ακόμα το δωμάτιο στο οποίο αν και συντελέστηκαν πολλά μπορεί να μην είχε συντελεστεί κάτι που θα μας κυνηγάει για καιρό και ίσως μας κυνηγάει και για πάντα. Κάτι σαν «εκείνο που δεν σου έδωσε ποτέ η μάνα όταν ήσουν παιδί».\nΝομίζω, επίσης, ότι αυτή η ποίηση είναι σχεδιασμένη έτσι που να μπορεί να στεγάσει, όχι μόνο αυτά που «υπήρξαν», αλλά και εκείνα που δεν συνέβησαν ποτέ. Να επιτρέπουν δηλαδή στον ποιητή να προσποιείται πως είναι «δήθεν αδιάφορος/ που κρύβει τα χέρια του στις τσέπες». Να είναι παρών ακόμα και εκεί όπου απουσιάζει. Να βιώνει ακόμα και αυτό που είναι αβίωτο σαν τη στιγμή που διαπιστώνει πως η Άλκηστις, αυτό το «κρυμμένο βαθιά ριζικό» είναι πλέον «Σπίτι που του άλλαξαν κάποτε ερήμην μου κλειδαριά». Να δώσει δηλαδή κατάλυμα σε όσα γεγονότα και παραλήψεις συνετέλεσαν να διαμορφωθεί ο ψυχισμός του ποιητή και ο τρόπος με τον οποίον θα επιστρέφει στις αέναες μνήμες. «Θα ‘ρθω κοντά σου πάλι/ σαν παιδί που το αγαπούν οι γυναίκες». Αν και ο στίχος μοιάζει να περιγράφει μία ερωμένη, ο εραστής της σπεύδει να την συναντήσει όχι ως άντρας, αλλά ως παιδί. Η παλινδρόμηση έχει συντελεστεί και όλοι μας μπορούμε να ανακαλέσουμε μνήμες από εκείνη την εποχή που κρύβαμε το κεφάλι μας ανάμεσα σε δύο τορνευτά στήθη ή σε μια ζεστή και πονετική αγκαλιά. Ακόμα όμως και η περιγραφή μιας ερωτικής συνεύρεσης μπορεί κάποτε να γίνει αφορμή για ένα ασυναίσθητο ντουμπλάρισμα και στη θέση της ερωμένης, (φυσικά το ντουμπλάρισμα πραγματοποιείτε μόνο λεκτικά) διαβάζουμε «και ρουφούσε τρυφερά η μανούλα μου».\nΈχω πάρα πολλές αφορμές για να επεκταθώ στα «παράλληλα σύμπαντα» που ορίζουν την ποιητική του Γιώργου Μαρκόπουλου, αλλά για την ώρα θα ήθελα να σταθώ σε μία πολύ σημαντική για την ποίηση του στιγμή. Αυτή η στιγμή έχει να κάνει με την ποιητική συλλογή Κρυφός κυνηγός. Αν παρατηρούσα αυτήν την ποιητική συλλογή με όρους πολεοδομικού σχεδιασμού, θα έλεγα πως μπορεί να διασταυρώνεται με το σύνολο του έργου του ποιητή, αλλά αποτελεί από μόνη της μια ποιητική κατάθεση που «πάει κάπου αλλού». Μοιάζει με την Αθηνών – Κορίνθου στο σημείο που συναντάει τη λεωφόρο Κηφισού. Μπορεί δηλαδή να διασταυρώνονται, αλλά δεν ταυτίζονται. Είναι φανερό πως κάτι καίριο έχει συμβεί και αυτό δεν μπορεί παρά να αποτυπωθεί στον ποιητικό τρόπο και στην ποιητική γλώσσα. Εδώ ο ποιητής δεν θέλει να υπαινιχτεί κάτι. Εδώ μιλάει χωρίς περιστροφές. «Ένα νεκρό παιδάκι περιέφεραν στο φέρετρο του./ Το γύριζαν από δρομάκια με κλειστές καπναποθήκες,/ με μαγαζιά «γύφτικα», κουρεία και παλιά παντοπωλεία». Εδώ κανένα παιδί δεν θα ξεχαστεί χάνοντας τον δρόμο που ακολουθούσε η μπάντα. Εδώ ο ποιητής ακολουθεί τη μελωδία από ένα πένθιμο εμβατήριο σκοντάφτοντας σε «Οστά στο νεκροταφείο που τα ‘βγαλε η πλημμύρα» και μετρώντας γύρω του την τόση οδύνη μας λέει «Λυπηθείτε αυτό τον άνθρωπο/ που τα μάτια του είναι παλαιά πολυβολεία/ και η καρδιά του ταριχευτήριο πουλιών».\nΑν παλαιότερα ο Γιώργος Μαρκόπουλος μπορούσε να εξοφλήσει κάποιους λογαριασμούς με τον θάνατο λέγοντας «Σκοτώσαμε πολλούς για να φαινόμαστε εμείς ζωντανοί», τώρα το χρέος μοιάζει υψηλό και ίσως δυσθεώρητο. Τώρα πρέπει να δανειστεί εικόνες και σύμβολα από μια άλλη εποχή για να μας οδηγήσει σε άλλους τόπους μαρτυρίου, που δεν είναι το Χαϊδάρι και η Καισαριανή, αλλά οι θάλαμοι των νοσοκομείων και τα απαστράπτοντα χειρουργεία. Τώρα «έρχονται, τους παίρνουν το πρωί/ φωνάζοντας σαν σε εκτέλεση δυνατά το όνομα τους» και οι συγγενείς «τους έκλαιγαν με κλάμα πνιχτό». «Σαν τα επαρχιακά λεωφορεία του ΚΤΕΛ/ έφευγαν το πρωί οι νεκροφόρες». Δεν είναι ότι ο θάνατος απουσίαζε από την ποίηση του Γιώργου Μαρκόπουλου και με την εμφάνιση του μας προκαλεί την έκπληξη που προκαλεί η παρουσία ενός αγνώστου στον στενό κύκλο μερικών παλαιών φίλων. Αντιθέτως. Εδώ έχουμε να κάνουμε με την παρουσία ενός γνωστού μας από τα παλιά, εν μέσω αγνώστων, αλλά ταυτόχρονα σε τόπο που πότε δεν συνηθίζαμε να πραγματοποιούμε τις εξόδους μας. Εδώ ο προβολέας της ποίησης δεν είναι στραμμένος προς τη σκηνή, αλλά στρέφεται απειλητικά προς τους θεατές. Στρέφεται απειλητικά προς όλους μας. Αυτή η σπουδή του θανάτου μας συγκλονίζει ακριβώς διότι ανακαλύπτει την ωραιότητα του. Ανακαλύπτει τη δυνατότητα του θανάτου να γεννήσει ζωή και να αφυπνίσει συναισθήματα. Ανακαλύπτει την ποιητική του Κάτω Κόσμου και τον τρόπο που αυτό που υπήρξε ζωή ακυρώνεται για υπάρξει ο θάνατος που θα ποιήσει και πάλι ζωή. Αν μέσα σε όλον αυτό τον ζόφο αναζητήσουμε το νήμα που ενώνει τον Κρυφό κυνηγό με το προγενέστερο έργο του Ποιητή, θα το ανακαλύψουμε στον ληστή που σκοτώνει τη γριά και «μετανιώνει και αφήνει ως εκ τούτου τα λεφτά στην ψωμιέρα». Γιατί είναι συγγενής πρώτου βαθμού με τον Αρδίζογλου και έχει στο αίμα του κάτι από την ομάδα αίματος του Γιώργου Μαρκόπουλου. Επίσης, θα το βρούμε και στα «παιδιά που βλέπεις λυπημένα και ξάφνου λίγο πιο πέρα στήνουν παιχνίδι στη στιγμή, πάνω στη νεκρώσιμη ακολουθία της ίδιας της θείας τους στο νεκροταφείο».\nΤέλος, σε μια εποχή που η ποίηση βάλλεται από παντού, ο Γιώργος Μαρκόπουλος στον Κρυφό κυνηγό προσπαθεί να συνάξει τις ανεξάντλητες εφεδρείες μας. Τον Ελασίτη που πουλούσε λαχεία στο μεταπολιτευτικό ονειρόδραμα. Τη θρυλική αντάρτισσα που μετρούσε τα ένσημα, το φεγγάρι που συνταξιδεύει μαζί του όταν οι λέξεις ναυλώνουν το ποιητικό του αεροσκάφος. Με αυτούς τους στίχους επίσης φωτίζεται η εσωτερική συνοχή του έργου του Γιώργου Μαρκόπουλου που πετυχαίνει να θέτει το ζητούμενο σε μία ποιητική συλλογή και να δίνει την απάντηση σε κάποιαν άλλη. Είναι αυτό το μεγάλο και το ανεξήγητο. Αυτό το σπουδαίο που μας χαρίζει η ποίηση όταν «πάμε ψηλά, πολύ ψηλά» για να μάθουμε ότι «οι ψυχές μας στην αγάπη είναι παιδιά σε περίπτερα που ποτέ δεν έμαθαν τις τιμές». Έμαθαν όμως να κοιτούν τον κόσμο με μάτια διάπλατα και καθαρά, έτσι που να μην δυσκολεύονται να διακρίνουν ότι «τα βιβλιάρια του ΙΚΑ / είναι οι καλύτεροι πίνακες, που είδα ποτέ μου ζωγραφικής».\nΑυτοί οι στίχοι είναι συγκλονιστικοί. Τους αγαπώ από την πρώτη στιγμή που τους διάβασα, (ίσως για πολύ προσωπικούς λόγους) αλλά τους αγαπώ επίσης γιατί πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω, πως η πατρίδα μας μπορεί να ελπίζει μόνο σε εκείνους που πέτυχαν στη ζωή τους να φιλοτεχνήσουν κάμποσα τέτοια έργα τέχνης, για να περάσουν από αυτόν τον κόσμο βουβά και ταπεινά, σαν να μην υπήρξανε ποτέ. Είναι όμως καιρός να κάνουμε μία παράκαμψη, που ίσως μας βοηθήσει να βρεθούμε σε ένα ακόμα κεντρικό σημείο της ποιητικής του Γιώργου Μαρκόπουλου.\nΟ Μάριος Χάκκας στην συλλογή διηγημάτων Ο Μπιντές περιλαμβάνει ένα διήγημα στο οποίο δίνει τον τίτλο «Ο Φωτογράφος». Φυσικά δεν κάνει λόγο για έναν φωτογράφο όπως αυτόν που καλέσαμε στο γάμο μας, ούτε αυτόν που τράβηξε κάποιες πόζες στα βαφτίσια του παιδιού μας. Μιλάει για έναν φωτογράφο – καλλιτέχνη όπως τον ονομάζει αργότερα στην θεατροποίηση αυτού του διηγήματος ο οποίος καλεί στο ατελιέ του μόνο γυναίκες για τις οποίες ρετουσάρει φωτογραφίες νεκρών που κάποτε υπήρξαν οι εραστές και οι σύζυγοι τους. Τότε αυτές «Μόλις τον βλέπουνε, ένα «αχ» βαθύ βγαίνει μέσ’ απ’ τα στήθη, τον αρπάζουνε, υστερικά τον σφίγγουνε μέσα στην αγκαλιά τους, ακολουθούν σπασμοί διαρκείας και έπειτα τέζα. Για αυτό υπάρχει κρεβάτι με καθαρά άσπρα σεντόνια, παραβάν όπου γδύνονται και στο βάθος μπιντές». Μόνο μία από αυτές του ζητάει να ρετουσάρει ένα πρόσωπο που δεν έχει βγάλει ποτέ του φωτογραφία. Αυτός προσπαθεί αλλά κανένα πορτραίτο του δεν πλησιάζει το πρόσωπο «εκείνου» για τον οποίον πλέον αρχίζει να πιστεύει πως δεν υπήρξε ποτέ. Μόνο στην τελευταία προσπάθεια όταν βγαίνει από τον σκοτεινό θάλαμο με το δικό του πορτραίτο εκείνη ομολογεί «εσύ είσαι και κλαίει με αναφιλητά…».\nΗ θεατροποίηση αυτού του διηγήματος έγινε το 1968, χρονιά που θυμόμαστε τόσο για την «Άνοιξη της Πράγας» όσο και για την εξέγερση του Μάη στην εκρηκτική γαλλική κοινωνία. Είναι επίσης το έτος που ο Γιώργος Μαρκόπουλος, παρουσιάζεται στα Γράμματά μας. Το γεγονός ότι μετά από 42 χρόνια αποφάσισε να «ρετουσάρει» το ποιητικό του πρόσωπο, μοιάζει σαν μία ακόμα απόδειξη ότι «αυτός είναι». Με ένα διπλό ρόλο ή αν προτιμάτε με μία διπλή ιδιότητα. Αυτήν του εκλιπόντος, αλλά και εκείνην του ερχόμενου. Διότι όπως και ο ίδιος πολύ εύστοχα μας ομολογεί: «κάθε γυναίκα, την πρώτη νύχτα του γάμου της, / ξυπνά πάντα χήρα του άντρα που ονειρεύτηκε».\nΑυτό το περίπλοκο και αντιφατικό διαπραγματεύεται για πάνω από τέσσερις δεκαετίες η ποίηση του Γιώργου Μαρκόπουλου και ουσιαστικά αυτή η διαπραγμάτευση συντελείται στον «σκοτεινό θάλαμο» της ανθρώπινης ύπαρξης. Διότι σε μία εποχή που πολλοί ομότεχνοί του προσπαθούσαν να συνταιριάξουν το βήμα τους με τον διασκελισμό της ιστορίας, ο Γιώργος Μαρκόπουλος ακολουθούσε τη δική του ατραπό, που έπεφτε κομμάτι μακριά από τις μεγάλες λεωφόρους των κοινωνικών αναμετρήσεων. Όχι φυσικά οπλισμένος από τη δύναμη της άγνοιας, διότι είναι φανερό ότι ο Γιώργος Μαρκόπουλος δεν «σπούδαζε» την εποχή που το αίμα χυνόταν στην άσφαλτο, αλλά μάλλον από μια ιδιοσυγκρασία που τον κάνει να παρατηρεί και να διακρίνει κάτι πιο βαθύ. Κάτι που ενώνει την κοινωνική σύγκρουση με την εσωτερική διαπάλη, σε ένα σημείο που η «θλίψη σου ρε μάτια μου,/ σαν την Καισαριανή τα βράδια του φθινόπωρου». Και αν αυτό μας μοιάζει ελάχιστα πολιτικό, θα καταλάβουμε ότι έχουμε κάνει λάθος, όταν στο ίδιο ποίημα θα διαβάσουμε: «Αλήθεια τι ντροπή/ να πεθαίνουμε στα άσπρα μας σεντόνια/ ενώ όλοι οι φίλοι μας σκοτώθηκαν στο πεζοδρόμιο». Νομίζω επίσης ότι αυτή η Καισαριανή και αυτά τα βράδια του φθινόπωρου διασταυρώνονται πολύ όμορφα με τη ζωή και το έργο του Μάριου Χάκκα.\nΠριν όμως μιλήσουμε εκτενέστερα πάνω σε αυτή τη διαπίστωση, θα ήθελα να αναφέρω, ότι η ποίηση του Γιώργου Μαρκόπουλου κάποιες στιγμές μου θυμίζει ένα σύνθημα που κατά την νεότητα μου το άκουγα να ηχεί σαν παραφωνία. Μου θυμίζει δηλαδή ότι «πέρα από τον ιμπεριαλισμό υπάρχει και η μοναξιά». Μόνο που σήμερα θα έλεγα ότι η μοναξιά και η αποξένωση οφείλουν μεν κάτι από την ύπαρξη τους στην ύπαρξη του ιμπεριαλισμού, αλλά δεν του οφείλουν και καθ΄ ολοκληρίαν την ύπαρξη τους. Διότι οι «άνθρωποι είναι πάντα μόνοι και φοβούνται./Και κάθε ένας τους κρύβει μια πολιτεία ή μια φυλακή». Ανάμεσα μάλιστα σε αυτό το πλήθος των μοναχικών πιο μοναχικοί οι ποιητές φοβούνται «μη μάθουν οι άλλοι τη μοναξιά τους».\nΗ ποίηση του Γιώργου Μαρκόπουλου αφορά κατά βάση την εσωτερικότητα, τη μοναχικότητα, τις καθημερινές τριβές και όσα εμποδίζουν τους ανθρώπους να βρούνε ανάπαυση, ακόμα και όταν πλαγιάσουν έχοντας σβήσει τα φώτα. Δεν θα ταξινομηθεί δίπλα στην ηρωική φιλολογία της μετεμφυλιακής Ελλάδας. Δεν είναι δηλαδή η ποίηση που έχει ζωστεί τα φυσεκλίκια σταυρωτά, αλλά η ποίηση που προσπαθεί να υπερασπιστεί τις αξίες της με έναν τρόπο εσωτερικό και χαμηλόφωνο. Η οικονομική ανάπτυξη άλλωστε επέτρεψε σε έναν λαό στερημένο ακόμα και τα βασικά, να εισάγει πλείστα αγαθά του δυτικού πολιτισμού, με τον τρόπο που ένας πεινασμένος παραγγέλνει φαγητό όταν κερδίσει ανέλπιστα κάποια χρήματα. Δίχως να υπολογίσει το βαρύ στομάχι και την αυριανή ανέχεια. Οι κοινωνικές αντιστάσεις άλλωστε εξαντλούσαν τον δυναμισμό τους στην διεκδίκηση αιτημάτων, που θα επέτρεπαν στους χθεσινούς αρνητές του συστήματος, να μετατραπούν στους πιο ένθερμους υποστηρικτές του. Με αυτόν τον τρόπο ο κατακερματισμένος κοινωνικός ιστός γεννάει την αποξένωση και τη μοναξιά και με αυτόν τον τρόπο οι ποιητές αναλαμβάνουν να μεταποιήσουν την εισαγόμενη μοναξιά και να την ράψουν στα μέτρα της ελληνικής ψυχής και της ελληνικής ιδιοσυγκρασίας. Με τρόπο που να εξηγεί πως «πίσω από όλα τα πρόσωπα που αλλάξαμε στη ζωή, κρυβόταν πάντα η ίδια… μοναξιά». Με τρόπο που αυτή η μοναξιά να γίνεται δική μας και για αυτό ακόμα πιο ανυπόφορη. Αναγνωρίσιμη σαν εκείνους που «Κάνουν πρωτοχρονιά στους δρόμους,/αυτοί και ο εαυτός τους, κι νέος χρόνος τους βρίσκει/ με τράκα ένα τσιγάρο από τον άγνωστο διαβάτη». Μία τέτοια περίπτωση από τη μεριά της πεζογραφίας υπήρξε και ο Μάριος Χάκκας. Ο ίδιος μάλιστα, αν και δρών πρόσωπο στα «πέτρινα χρόνια» της νεοελληνικής ιστορίας, δεν δυσκολεύεται καθόλου να ομολογήσει πως «Είναι που είδα ν’ ανεμίζουν γενειάδες και σημαίες. Άγγιξα κι εγώ σταυρωτά φισεκλίκια κι ελπίδες… Δυστυχώς ήμουν μικρός και δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να κρατήσω κι εγώ αραβίδα». Μα λίγο παρακάτω συνεχίζει «Ξέρω πολλούς που σπατάλησαν τη ζωή τους, μήπως και ξαναφτάσουν σε κείνη την έξαψη. Μάταια. Ήταν οι τελευταίες βροντές μιας μπόρας που πέρασε». Μιας «μπόρας» που δεν μπορούσε παρά να ωριμάσει εκείνον που πέρασε από τη μοναξιά της φυλακής, εκείνον που βίωσε τη μοναξιά της ιδεολογικής απομόνωσης και πλήρωσε το κόστος της ιδεολογικής του χειραφέτησης, φτάνοντας στο σημείο να αναρωτιέται τι «θέλω και επιδιώκω επικοινωνία με τους άλλους ανθρώπους; Τι χρειάζεται το κοινόβιο τώρα; ». Για να δώσει λίγο πιο κάτω μόνος του την απάντηση γράφοντας πως «Όλα υπάρχουνε μέσα μου, γι’ αυτό τραγουδώ για τους φίλους μου, γι’ αυτό σχεδιάζω ένα κοινόβιο που θα μας αποσπάσει από την παγκόσμια μοναξιά…». Μόνο που ο Μάριος Χάκκας δεν πρόλαβε να δει τυπωμένο το δικό του Κοινόβιο. Δεν πρόλαβε να στεγάσει εκείνους που αγωνιζόντουσαν για να ζήσουν ή και για να επιστρέψουν σε μια «μητριά πατρίδα» και από την άλλη, δεν μπορούσαν να αντέξουν τον ιδεολογικό καταναγκασμό που επέβαλαν τα κάθε είδους κομματικά ιερατεία. Σε αυτό το δύσβατο μονοπάτι φυσικά ο Μάριος Χάκκας δεν ήταν μόνος. Στην ίδια ατραπό πορεύονταν ο Στρατής Τσίρκας, ο Άρης Αλεξάνδρου, ο Μανόλης Αναγνωστάκης και άλλοι, αλλά ο Μάριος Χάκκας πήγε αυτήν την αμφισβήτηση ακόμα πιο πέρα. Πρόλαβε να διατυπώσει ένα λογοτεχνικό αίτημα και να καταδείξει έναν λογοτεχνικό δρόμο. Μπορεί αυτόν τον δρόμο να μην τον περπάτησε ως το τέρμα λόγω του πρόωρου θανάτου του, αλλά το ρήγμα που είχε προκληθεί στη γρανιτένια επιφάνεια του σοσιαλιστικού ρεαλισμού επέτρεψε στην επόμενη γενιά να βαδίσει χωρίς ενοχές και χωρίς υποχωρήσεις. Όσο για τον Γιώργο Μαρκόπουλο, τα πράγματα ήταν λιγάκι πιο απλά. Του έφτανε ένας τόπος «όπου ο αρτοποιός θα κάνει το ψωμί/όπως τότε που ο φούρνος μύριζε τη νύχτα» διότι ακόμα και το πιο απλό δεν είναι δεδομένο σε μια «Δύσκαμπτη πατρίδα σικελική»!.\nΜπορεί να μην έχουμε να κάνουμε ακριβώς με έναν «Σικελικό Εσπερινό», αλλά έχουμε να κάνουμε με έναν τόπο σημαδεμένο από βαθιές κοινωνικές και πολιτικές αντιθέσεις. Σημαδεμένος τόσο και τόσο περίκλειστος, που να αδιαφορεί για όσα δραματικά συντελούνται σε έναν πλανήτη που από καιρό είχε πάψει να είναι εχέμυθος. Σε έναν πλανήτη που τα νέα ταξίδευαν πολύ γρήγορα, αλλά όχι τόσο που να επιφέρουν ένα σημαντικό ρήγμα στην πελοποννησιακή ή στην αθηναϊκή αταραξία. Ίσως αυτό να εξηγεί το γεγονός ότι η ποίηση του Γιώργου Μαρκόπουλου δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση μαρτυρία για όσα συγκλονίζουν μια οικουμένη που συμπεριφέρεται σαν αναβράζον δισκίο. Αυτό δεν σημαίνει απουσία ενός ευρύτερου ορίζοντα, ούτε πολύ περισσότερο συνεπάγεται αδιαφορία, ιδιαίτερα για όσα κρατάνε δέσμια την πατρίδα του καθώς και τον ίδιο, που τον παραφυλάνε «νομάτοι τρεις χιλιάδες, μαγκουροφόροι, τέως χίτες,/ κουκουλοφόροι και ραβδάτορες της τρισενδόξου Μεσσηνίας». Και δεν είναι μόνο ο γενέθλιος τόπος κλειστός και αδιαπέραστος, αλλά και η πρωτεύουσα του Ελληνικού κράτους πολιορκημένη από τις μικρές και μεγάλες μας απρέπειες διότι «Πέντε δρόμοι είν’ η Αθήνα/και εδώ κλειστήκαμ’ όλοι, κάθε καρυδιάς καρύδι…». Αυτή είναι η αγωνία του Ποιητή που επιθυμεί να παραμείνει πολίτης και να μιλήσει πολιτικά, όχι όμως με τον τρόπο του Μαγιακόφσκι,ούτε φυσικά με τον τρόπο του Φεραίου (η αναφορά δεν είναι τυχαία) αλλά με τον τρόπο του Γιώργου Μαρκόπουλου που περιγράφει την τραγωδία του εμφυλίου εστιάζοντας σε μια φωτογραφία του 1948, η οποία δείχνει κάποια κοριτσάκια «που τα μισά ήσαν με τα μαλλάκια τους κανονικά και τα άλλα μισά κουρεμένα με την ψιλή, για να δηλώνεται έτσι ότι ήσαν ορφανά». Ας μην λησμονήσουμε ότι τα παιδιά προσφέρουν πάλι στον ποιητή τον τρόπο και την αφορμή ώστε να μιλήσει και για μία από τις μεγάλες τραγωδίες του 20ου αιώνα. Να μιλήσει δηλαδή για μια θηριωδία «όπου δεκάδες παιδιά οδηγήθηκαν με τα καλά τους/ομαδικά, πολλά χρόνια πριν από εμάς, προς το θάνατο».\nΑν προσέξουμε καλύτερα τον τρόπο που ο Γιώργος Μαρκόπουλος προσπαθεί να μιλήσει πολιτικά, θα καταλάβουμε ότι για αυτόν η κατάλυση της δημοκρατίας, οι απαγορεύσεις, οι εξόριστοι και οι φυλακισμένοι, δεν είναι το σημείο που επιλέγει να εστιάσει το βλέμμα του. Επιλέγει όμως να μιλήσει για τους βασανιστές. Όχι φυσικά για το σύνολο των βασανιστών, αλλά για έναν εξ αυτών. Τον Μήτσο, αγνώστων λοιπόν στοιχείων, που ο ποιητής γνωρίζει ότι κατά βάθος είναι πιο βασανισμένος και από τα θύματα του. Διότι τον Γιώργο Μαρκόπουλο τον ενδιαφέρει ο τρόπος που κατασκευάζεται ένας Μήτσος και επίσης τον ενδιαφέρει να τον απογυμνώσει από κάθε ισχύ και κάθε δύναμη, για να τον δείξει μικρό και ανίσχυρο σαν κάθε Μήτσο που προσπαθεί να αποφύγει τον ψυχολόγο δέρνοντας τους ανίσχυρους και σκύβοντας το κεφάλι στους ισχυρούς. Με αυτόν τον τρόπο η πολιτική για τον Γιώργο Μαρκόπουλο δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά ένα μέσο για να φτάσει στον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης και η ποίηση του για να δανειστούμε κάποια λόγια του Μάριου Χάκκα που μας αρέσουνε «μια κουδουνίστρα, … για μεγάλους». Ίσως μια πολύ παράξενη κουδουνίστρα, ίσως μια κουδουνίστρα πολύ μελαγχολική και κάποτε πολύ πένθιμη, αλλά ο Γιώργος Μαρκόπουλος έχει μετατρέψει την ποίηση του σε μια μεγάλη παιδική χαρά όπου τα παιδιά τριγυρνούν ανάμεσα σε μνήμες και σε μνήματα, με τον πιο φυσιολογικό τρόπο. Δείγμα ίσως μιας ποίησης που απέκτησε οικειότητα με την ιδέα και τους τρόπους του θανάτου. Εδώ θα ήταν ίσως σκόπιμο να αναφερθεί ότι μια ανάλογη οικειότητα είχε αποκτήσει για ευνόητους λόγους και ο Μάριος Χάκκας.\nΘα επιμείνω στον Μάριο Χάκκα, γιατί στα διηγήματά του υπάρχει η ίδια τρυφερότητα, η ίδια μελαγχολία, η ίδια ανάγκη να υψωθεί σε κάτι ανώτερο, η ίδια αποστροφή για τους άπειρους τρόπους που εφευρίσκει ο άνθρωπος για να ξοδέψει την ύπαρξη του. «Πως έμπλεξες κακομοίρη μου έτσι, μια ζωή ένα σπίτι;» Αυτό ήταν το ερώτημα που είχε θέσει από την εποχή που δημοσιεύτηκε ο Μπιντές, για να βρει έναν συνομιλητή που θα προεκτείνει αυτόν τον συλλογισμό γράφοντας πως «Τις Κυριακές το απόγευμα οι πόρτες των πολυκατοικιών/ μου θυμίζουν κάτι παλιά αρχοντικά μαυσωλεία/ που τα ξέχασαν». Μάλιστα ο Γιώργος Μαρκόπουλος για να μην αφήσει καμία αμφιβολία σχετικά με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται αυτόν τον νεορθόδοξο καταναλωτισμό, γράφει από πολύ νωρίς το ποίημα «Οι τούρκοι». Μόνο που στη θέση των απειλητικών γειτόνων μας τοποθετεί ένα πολύ αναγνωρίσιμο τμήμα της κοινωνίας, διότι οι «Οι Τούρκοι ανενόχλητοι γυρνάνε στους δρόμους./ Αγοράζουν κλαδευτήρια, πριόνια,/ …καταπατήσανε τα βόρεια προάστια τα κάνανε τσιφλίκι τους».\nΚαι αν με αυτό το ποίημα προχωράει ένα βήμα πιο πέρα από τον Μάριο Χάκκα, με το ποίημα «Ο πόλεμος» μας προσφέρει μία θέα των σύγχρονων μεγαλουπόλεων που γίνεται πλέον τόσο οδυνηρή, όσο η θέα σε ένα πεδίο μάχης στο κέντρο μιας εμπόλεμης ζώνης. «Ο πόλεμος συνεχίζεται ακόμη και σήμερα./ Δεκάδες οι νεκροί όταν γυρίζεις σπίτι σου την αυγή./ Την ώρα που κλείνουν οι κινηματογράφοι./ Την ώρα που κλείνουν οι ταβέρνες/ και σωρός τα σκουπίδια μαζεύονται στην εξώπορτα…». Αυτά τα σκουπίδια θα ήθελε ο ποιητής να αφήσει έξω από την ιδανική του πολιτεία. Γνωρίζει ίσως, ότι το κόστος της αποκομιδής των απορριμμάτων στο τέλος θα φτάσει να ξεπερνά το κόστος της ίδιας της διαβίωσης. Γνωρίζει επίσης ότι η ίδια η ανθρώπινη ύπαρξη μεταβάλλετε αργά αλλά σταθερά σε έναν σταθμό διαλογής απορριμμάτων, που απαιτούν όλο και περισσότερη ενέργεια, όλο και περισσότερο χρόνο, όλο και πιο πρόθυμους να αυτοχειριαστούν υπηκόους με έπαθλο τον πιο ευρύχωρο σκουπιδότοπο.\nΠαρ’ όλα αυτά δεν παύει να ζει σε έναν τόπο που οι αντιφάσεις του και οι αντιθέσεις του εμφανίζονται με εκπληκτική ταχύτητα και πρωτοφανή ένταση. «ο πατέρας μου έφαγε μια ζωή για να φτιάξει ένα σπίτι. Απογεύματα, γιορτές στο κουζινάκι/ χωρίς ένα γλυκό ή ένα καφενείο». Η προηγούμενη καταδίκη μετατρέπεται σε τρυφερότητα και η ξοδεμένη ζωή ενός πατέρα γίνεται η πρώτη ύλη που το παιδί – ποιητής θα υφάνει την ποιητική κουβέρτα την οποία θα ρίξει στους γέρικους ώμους του γονιού του. Αυτή η τρυφερότητα είναι ένα από βασικά συστατικά της ποίησης του Γιώργου Μαρκόπουλου.\nΗ τρυφερότητα και ο έρωτας είναι επίσης ένας κοινός τόπος για να συναντηθούν ο Γιώργος Μαρκόπουλος με τον Μάριο Χάκκα. Ίσως στο ίδιο ξενοδοχείο, ίσως στα ίδια στρωσίδια. Εκεί που «Η Μαρία γδυνόταν αρχίζοντας από τα παπούτσια και τις κάλτσες όπως τα μικρά παιδιά που σου λένε καληνύχτα πριν κοιμηθούν»61. Εκεί που ο Μάριος θα πήγαινε με τη Μυρτώ σε «κάμαρες που δεν βλέπουν τη βροχή./ Μόνο κοιτάζουν σ’ άδειες ντουλάπες/σ’ ένα λαβομάνο χωρίς σεμνοτυφία/ σ’ έναν καθρέφτη που μετράει ρυτίδες». Είναι ο καθρέφτης στον οποίον η Μαρία καθρεφτιζόταν και «ντύνονταν ράθυμα, αργά, σιγοψιθυρίζοντας έναν ακαθόριστο σκοπό». Δεν ξέρω τι είδαν μέσα σε αυτόν τον καθρέφτη ο ποιητής και ο πεζογράφος, ξέρω μόνο πως στα γραπτά τους συναντάς την ίδια μοναξιά και βασικά την ίδια ενοχή. Ίσως διότι οι άνθρωποι έμαθαν πλέον να γδύνονται πιο εύκολα, να δίνονται πιο εύκολα, αλλά και να κρατάνε τη μοναξιά τους σαν πολύτιμο μύρο. Φοβισμένοι από την ιδέα της αποτυχίας και τρομαγμένοι από την υποψία του πόνου. Έτσι που τα λόγια του Ποιητή να ακούγονται σκοτεινά και δυσοίωνα. «και στην αγάπη μη λυπάσαι/γιατί έτσι κάθε φορά γίνεται στο τέλος/να γυρνούμε εκεί που μας διώχνουν/να φεύγουμε εκεί που μας θέλουν».\nΓενικά, η αίσθηση που μου αφήνει η ποίηση του Γιώργου Μαρκόπουλου όσο και η πεζογραφία του Μάριου Χάκκα, είναι η αίσθηση ενός διαρκούς διαλόγου. Ακόμα και τα μουλάρια του Χάκκα μοιάζουν να πορεύονται με το μουλαρίσιο πείσμα που ο Αρδίζογλου θα έκανε το δικό του, κόντρα στα πλάνα του τάδε και του δείνα προπονητή. Οι υπαρξιακές ανάγκες τους το ίδιο. Κάποτε ο Χάκκας δέσμιος της ίδιας του της πατρίδας. Άλλοτε ο Μαρκόπουλος δέσμιος της ίδιας του της θέλησης. Το γράφει μάλιστα με τρόπο υπέροχο όταν ομολογεί «Να υπέθετες άραγε ποτέ ότι η καρδιά μου/δεν ήταν παρά το πουλί στο απέναντι κλουβί/που του ανοίγαμε και δεν έφευγε…». Ίσως διότι και οι δύο κουβαλάνε την ηθική της τάξης τους και της εποχής τους. Μοιάζει μάλιστα η γενιά του Χάκκα να κληροδότησε αυτήν την ηθική στις επόμενες γενιές χωρίς το βάρος της στράτευσης κάτω από μια σημαία και φυσικά χωρίς την υποταγή που προϋπόθετε αυτή η στράτευση. Αυτό είναι ένα από σημεία υπεροχής της ποίησης του Γιώργου Μαρκόπουλου και μου είναι τόσο ευδιάκριτο ώστε να χωράει από τα λάθη και τις επιθυμίες μας μέχρι τη δέσμη του φωτός που έχουμε ανάγκη για να κινηθούμε «γιατί οι αυταπάτες μας λαμπάδες/ και η αγωνία μας φεγγάρι τη νύχτα κινούμενο/σαν φακός ταξιθέτριας είναι…».\nΘα κρατήσουμε αυτή τη δέσμη φωτός για να την στρέψουμε «Στη μάντρα του ασύλου». Ένα ποίημα που μας οδηγεί ημέρα «Κυριακή/στην αντηλιά της μάντρας του ασύλου,/ώσπου ξάφνου σηκώθηκε ένας και είπε:/Να μας πεις για εκείνη». Ποιος είναι αυτός ο ένας, δεν δηλώνεται, όπως δεν δηλώνεται ποιοι είναι οι υπόλοιποι που ακούνε τον ποιητή να τους μιλάει για «εκείνη». Θα μπορούσε λοιπόν να είναι ο κορυφαίος του χορού σε μια παράσταση αρχαίου θεάτρου και ο ποιητής/αφηγητής να είναι αυτός που θα μας λυτρώσει από την τραγικότητα του βίου εξαγνίζοντας τις ψυχές μας κατά τη στιγμή που μιλάει για τα ανθρώπινα πάθη. «Σπίτι εξοχικό η ψυχή της το χειμώνα,/όπου έβλεπες τα πορτοκάλια στην αυλή/και έλεγες, κάποιος θα έρχεται/κάποιοι κληρονόμοι θα κόβουν αυτά τα δέντρα». Συμβαίνει όμως κάποτε, ακόμα και τους υπέροχους πορτοκαλεώνες να μην τους «κόβει» κανείς. Όπως συμβαίνει σε μια γωνιά τους, «από μια άλλη κατοχή» να συναντήσεις «νεκροταφεία στην πτέρυγα των μωρών/με λαμπαδίτσες του Πάσχα». Να συναντήσεις δηλαδή όλο τον διάκοσμο της ποίησης του Γιώργου Μαρκόπουλου. Τη μοναξιά, το θάνατο, τον έρωτα και έναν πατέρα που χρόνια αργότερα στον γάμο της «έπλενε τα χέρια του/πριν παραδώσει τη σφαγμένη θέληση της/στο μεγάλο χρόνο πανδαμάτορα των επιθυμιών».\nΔιότι ο Ποιητής είχε θητεύσει χρόνια πριν στο μεγάλο σχολείο του θανάτου και αναζητούσε τον τρόπο που θα μετατρέψει αυτό που μοιάζει με τέλος σε μια αιώνια αρχή. «Ωραιοτάτη κοιμωμένη για τον τάφο της φώναξα,/στον άλλο κόσμο θέλω να γίνω ποτάμι και αυτή πηγή,/ο σκοτεινός Αλφειός και η μακρινή Αρέθουσα,/για να σμίγουν τα νερά μας κάπου στα βάθη της θάλασσας». Και ακούγοντας τον ποιητή ο χορός σιωπά και «Το σούρουπο μόνο, εκεί που πάλευε ο ήλιος με τη νύχτα,/μου φώναξε ένας:/Περνάει στον ορίζοντα εκείνη που μας έλεγες». Γιατί όπως στη ζωή, έτσι και στη τραγωδία, κάποτε περνάει στον ορίζοντα εκείνη για την οποία μιλήσαμε και τότε το ποίημα θα γεννηθεί και ο ψυχές θα βρούνε ανάπαυση και θα γαληνέψουν.\nΓιώργος Μαρκόπουλος Δοκίμιο ελλάδα Ιωάννης Πανουτσόπουλος Ποίηση φρεαρ


ΤΡΑΜΠΟΥΚΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΘΥΜΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗ - Τaλκ - για γονείς που τα βλέπουν όλα\nby Κώστας Περεζούς/ 24 Απριλίου, 2015/ 1 Σχόλιο/\nΗ κοινή γνώμη αγαπάει τα θύματα. Περισσότερο όμως αγαπάει να ξύνει τις πληγές τους. Να ανακαλύπτει τραύματα και να κοιτάζει ηδονοβλεπτικά, να κατασκευάζει αδυναμίες και να συμπάσχει με τους αδύναμους, να εφευρίσκει αποκλίσεις και να τις αποδέχεται με μεγαλοκαρδία. Για τη βία των «ευγενικών ψυχών» ο λόγος, τη βία της δήθεν συμπόνιας και της υποκριτικής αποδοχής.\nΤον τελευταίο καιρό βλέπουμε πληθώρα δημοσιευμάτων για το bullying (τραμπουκισμός, νταηλίκι – ή, στο πιο επιστημονικό, σχολικός εκφοβισμός και ενδοσχολική βία). Διαβάζουμε ορισμούς και στατιστικά στοιχεία που τεκμηριώνουν την ευρεία διάδοση του φαινομένου και στα ελληνικά σχολεία. Περαιτέρω έναυσμα για την ενασχόληση με το bullying, ασφαλώς, έδωσε η υπόθεση Γιακουμάκη. Τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, εφημερίδες και Διαδίκτυο ενημέρωναν διαρκώς για τις εξελίξεις, ενώ όλοι εύχονταν να είναι το παιδί καλά και να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι θύτες, ο διευθυντής της σχολής, ο κρητικός πολιτικός που παρενέβη αλλά τελικά δεν παρενέβη, η τραμπουκογέννα Κρήτη που κάνει τα αγόρια της ψευτόμαγκες κουμπουροφόρους, κ.λπ.\nΜια απλή ανάρτηση της κ. Ακρίτα στο facebook, όπου εκφράζει την αγωνία της, έγινε viral, ενώ μια επιστολή της την κατέστησε προνομιακό ομιλητή του υπουργού Προστασίας του Πολίτη. Σε άρθρο στα Νέα (28/2/2015), το οποίο εκφράζει κατ’ ουσίαν την κυρίαρχη αντίληψη/παρουσίαση του θέματος, αναφέρεται στον χαρακτήρα του αγνοούμενου και στις συνθήκες που τον οδήγησαν στην εξαφάνιση: «Μετατρέψανε ένα ευαίσθητο, τρομαγμένο, ευάλωτο παιδί σε ανθρώπινο τζουκ μποξ (του πετάγανε κέρματα για να τραγουδάει και να το ξεκλειδώσουν από την ντουλάπα που το φυλακίζανε). Το βασανίσανε, το διαπομπεύσανε, το ξεφτιλίσανε, το οδηγήσανε στους δρόμους να εκλιπαρεί για μια μπουκιά ψωμί, για ένα εισιτήριο να φύγει όσο πιο μακριά μπορεί, για ένα χέρι βοήθειας που δεν απλώθηκε ποτέ». Το «πόρισμα» της κ. Ακρίτα, βέβαια, βασιζόταν σε διάφορα δημοσιεύματα, πολλά εκ των οποίων στην πορεία αμφισβητήθηκαν. Η απάντηση του κ. Πανούση προσπάθησε να αποφύγει τα στερεότυπα, τις πρόωρες κρίσεις και τα αυθαίρετα συμπεράσματα, υιοθετώντας μια πιο ακαδημαϊκή προσέγγιση, απογοήτευσε όμως το ευρύ κοινό που τη χαρακτήρισε «ξύλινο λόγο», «σεντόνι», «διάλεξη», κ.ο.κ. Προφανώς τα social media περίμεναν από τον υπουργό να αποκαλύψει πιο πικάντικες ή ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.\nΝα μας πει, για παράδειγμα, περισσότερα για τον χαρακτήρα του Βαγγέλη. Γιατί, ασφαλώς, δεν είναι τυχαίο ότι έπεσε θύμα bullying (αν όντως έπεσε – αυτό μένει να αποδειχθεί). Όλη η Ελλάδα, λοιπόν, επιδόθηκε σε μια προσπάθεια εντοπισμού της περίφημης ιδιαιτερότητας, σε μια φωτογραφία που δεν τον χώρεσε το πλάνο, σε ένα γλέντι που δεν ξεφάντωσε, σε ένα του (παγωμένο) βλέμμα. Γιατί, εντάξει, αθώο το θύμα, αλλά, όπως και να το κάνουμε, κάτι θα είχε για να τον πειράζουν. Κάπως θα ξεχώριζε από την αγέλη. Το λένε εξάλλου όλες οι επιστημονικές μελέτες, τα παιδιά που θυματοποιούνται διαφέρουν κάπως από τον μέσο όρο στις επιδόσεις, στην εμφάνιση, στη συμπεριφορά, στην προφορά, στο θρήσκευμα, στην εθνότητα, στην καταγωγή. Δεν συμβαδίζουν με τα αποδεκτά σωματικά και ψυχολογικά πρότυπα, είναι υπέρβαρα, λιπόσαρκα, ανάπηρα, υπερκινητικά, ομοφυλόφιλα, μεταναστάκια, παιδιά διασήμων, παιδιά ασήμων, καλοί μαθητές, κακοί μαθητές, δυσλεκτικοί, λιγόλογοι, πολυλογάδες.\nΤο πρόβλημα με τον Βαγγέλη είναι ότι από άποψη εξωτερικής εμφάνισης δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο γνώρισμα. Επομένως, κάτι πρέπει να τρέχει με τον χαρακτήρα του. Αρχικά αφέθηκαν υπονοούμενα για ομοφυλοφιλία, επειδή παρερμηνεύτηκε μια δήλωση της οικογένειας ότι ήταν παιδί με «ιδιαιτερότητες». Ακούσαμε μάλιστα δημοσιογράφο να ρωτάει συμφοιτητή του αν είχε κοπέλα, για να εισπράξει αρνητική απάντηση (την οποία φυσικά μετέφερε ως είδηση), όπως και ότι αγόρασε ολόκληρο, λέει, εισιτήριο για το λεωφορείο (ενώ δικαιούται φοιτητικό), που σημαίνει ότι τον συνόδευε κάποιος «εξωσχολικός» (το πιάσατε το υπονοούμενο). Ο κ. Γιαννόπουλος, μάλιστα, πρόεδρος στο Χαμόγελο του Παιδιού, έκανε έναν αυθαίρετο και εξαιρετικά άστοχο συσχετισμό (τον οποίο ανακάλεσε αργότερα) ανάμεσα στην υπόθεση bullying του Βαγγέλη και σε μια υπόθεση σεξουαλικής κακοποίησης 200 παιδιών στην περιοχή από όπου κατάγεται (άρα μπορεί να κακοποιήθηκε μικρός και να βγήκε γκέι ή τουλάχιστον φοβισμένο θύμα). Γονείς και συγγενείς τα αρνήθηκαν, βέβαια, όλα αυτά, αλλά τι θα έλεγαν και αυτοί; Μήπως καταπίεζαν και οι ίδιοι το παιδί και δεν αποδέχονταν την ομοφυλοφιλία του; Γιατί δεν απευθύνθηκε σε αυτούς παρά εξαφανίστηκε;\nΣε αποδεχόμαστε, ομοφυλόφιλε Βαγγέλη, ανέκραξε η ανεκτική κοινωνία μας. Το ενδεχόμενο βέβαια ο Βαγγέλης να μην είναι, να μη θέλει να αποκαλύψει ή και γενικότερα να μη θέλει να ακούγεται ούτε ως υπόθεση εργασίας ότι είναι ομοφυλόφιλος, δεν πέρασε από τον νου των ευαίσθητων ψυχών. Ούτε ασφαλώς το γεγονός ότι αποκαλώντας τον Βαγγέλη κρυφό ομοφυλόφιλο στο πανελλήνιο στην ουσία τον τραμπούκιζαν και αυτές με τη σειρά τους και μάλιστα σε βαθμό κοινωνικής διαπόμπευσης και στιγματισμού. Μετά την αγανάκτηση συγγενών και φίλων, τις μηδενικές ενδείξεις και την αιφνιδιαστική εμφάνιση λίγης τσίπας, η «υπόθεση» της ομοφυλοφιλίας εγκαταλείφθηκε σιγά σιγά.\nΗ έρευνα της ιδιαιτερότητας του Βαγγέλη έπρεπε, επομένως, να στραφεί αλλού. Όλοι όσοι τον ξέρουν συμφωνούν: είναι παιδί ήσυχο, κλειστό, ευγενικό, εσωστρεφές. Είναι καλό παιδί. Αλλά δεν είναι, λέει, φωνακλάς και δυναμικός, όπως η υπόλοιπη παρέα των Κρητικών. Αυτό είναι! Ήταν μπροστά στα μάτια μας από την αρχή, υπάρχει μάλιστα και φωτογραφία που δείχνει την παρέα του Βαγγέλη, αγκαλιασμένη, να διασκεδάζει και αυτός να είναι στην απέξω, πίσω από το δρεπάνι των αγκαλιασμένων, με το κεφάλι του να ξεπροβάλλει διστακτικά στο φόντο. Η φωτογραφία τα λέει όλα (περιττό να πούμε ότι υπήρχαν πολλές άλλες φωτογραφίες με τον Βαγγέλη δίπλα στους φίλους του). Όπως και ένα βίντεο από γλέντι, όπου ο Βαγγέλης δεν είναι τόσο εκδηλωτικός όσο οι υπόλοιποι, σαν να αισθάνεται άβολα, σαν να κάνει απλά υπομονή, είναι ο μόνος που δεν διασκεδάζει, που «είναι αλλού» (ο άνθρωπος που δημοσιοποίησε το βίντεο, βέβαια, αναφέρει ότι ο Βαγγέλης σηκώθηκε να «κάνει κούπα» με το λυράρη – να του βάλει δηλαδή κρασί ώστε να ξεκινήσει νέος γύρος οινοποσίας, αλλά λεπτομέρειες).\nΕπιδοθήκαμε, λοιπόν, σε μια εντατική προσπάθεια εντοπισμού αδυναμιών και ιδιαιτεροτήτων για να τεκμηριώσουμε/αιτιολογήσουμε (αν όχι δικαιολογήσουμε) το bullying. Η επίκληση των χαρακτηριστικών αυτών «εξηγεί» το bullying. Γνωρίζουμε μεν ότι δεν φταίει το θύμα για τη θυματοποίησή του και ότι δεν πρέπει να ντρέπεται, αλλά, όσο να ’ναι, έχει και αυτό το μερίδιο ευθύνης του. Συγκαταβατικά πικραμένοι, βαθιοί γνώστες της αιώνιας τάξης των πραγμάτων, της ζούγκλας του σχολείου και της κοινωνίας και του πανανθρώπινου αξιώματος «boys will be boys», μπορούμε πλέον να πληροφορούμαστε στωικά ή εν εξάλλω τις λεπτομέρειες των βασανιστηρίων. Όσο για το ερώτημα γιατί συνέχιζε να τους κάνει παρέα ενώ φέρονταν έτσι, αρκεί να μνημονεύσουμε την πικρή ρητορική ερώτηση παιδιού-θύματος bullying σε αμερικανικό ντοκιμαντέρ: «Αν αυτοί δεν είναι οι φίλοι μου, τότε ποιους φίλους έχω;» (Bully, 2011) Όπως δήλωσε και ο συγκάτοικός του: «Δυστυχώς όταν κάποιος είναι καλός, προσπαθούν οι άλλοι να εκμεταλλευθούν την καλοσύνη του και να δείξουν τη δύναμή τους».\nΕυτυχώς, όμως, οι ευγενικές ψυχές θέλησαν να βοηθήσουν τον Βαγγέλη: «Στο πρόσωπο του Βαγγέλη βλέπουμε όλοι πλέον έναν δικό μας άνθρωπο. Ένα βασανισμένο παιδί, γεμάτο ντροπή και ενοχή επειδή διέφερε απ’ αυτό που ήθελε ο περίγυρός του, χωρίς συμμάχους, φοβισμένο» (Δημοκίδης, Lifo, 03/03/2015). Ή όπως δήλωσε η κυρία Παπακώστα στο twitter (μετά anti-bullying φωτογραφίας): «Η περίπτωση του Β. Γιακουμάκη με θλίβει. Δείχνει κοινωνία χωρίς ευαισθησία στη διαφορετικότητα…»\nΓια ποια διαφορετικότητα, όμως, μιλάμε; Το να είσαι καλό, ήσυχο, συνεσταλμένο και ευαίσθητο παιδί συνιστά «διαφορετικότητα» ή «ιδιαιτερότητα»; Είναι προφανές ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με μια μαζική επιχείρηση κατασκευής της απόκλισης (τραβηγμένη μάλιστα από τα μαλλιά), με συνέπεια την εκ νέου θυματοποίηση ενός ανθρώπου. Ψάχνουμε την αιτία στο θύμα, σαν να βρίσκεται εκεί το πρόβλημα και όχι αυτοί σε αυτούς που ασκούν τη βία (η περίφημη λογική τού «βρίσκουν και τα κάνουν»). Ο λόγος του bullying στην Ελλάδα αναπαράγει στερεότυπα που υποτίθεται ότι ξεκινά να καταπολεμήσει και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ενίσχυση και διαιώνιση του φαινομένου στο όνομα των αγαθών προθέσεων.\nΜε αφορμή την υπόθεση Γιακουμάκη βομβαρδιστήκαμε από ιστορίες ενδοσχολικής βίας και θυματοποίησης. Προσωπικές ιστορίες επωνύμων και ανωνύμων παρέλαυναν καθημερινά από τις οθόνες μας, σαν να περίμεναν την υπόθεση αυτήν για να εξαγνιστούν. Μετανιωμένοι θύτες και τσακισμένα θύματα, πιασμένοι χέρι χέρι, καταδίκαζαν από κοινού τη βία, την ώρα που αρχές και ειδικοί παρουσίαζαν στατιστικές και μέτρα για την καταπολέμηση του φαινομένου.\nΚάποιοι ισχυρίζονται ότι και μόνο η ανάδειξη του θέματος και ο προβληματισμός γύρω από το bullying συνιστούν καλοδεχούμενες εξελίξεις. Είναι, όμως, στα αλήθεια τόσο θετικός όλος αυτός ο λόγος περί σχολικού εκφοβισμού; Μήπως, τελικά, οδηγεί σε αρνητικά ή και σε αντίθετα αποτελέσματα; Ο Συνήγορος του Πολίτη, ο οποίος, σημειωτέον, συμμετέχει ενεργά στην ανάδειξη και καταπολέμηση του προβλήματος, ζητεί τον επαναπροσδιορισμό του δημόσιου λόγου περί bullying, αφού τα ΜΜΕ διογκώνουν και διαστρεβλώνουν συγκεκριμένα περιστατικά, προκαλώντας φόβο, πανικό και ανησυχία στους γονείς.\nΌλη αυτή η υστερία για το bullying, όλες αυτές οι (αυτο)αποκαλύψεις και ο «εθνικός διάλογος», εδραιώνει στην κοινωνική συνείδηση την εικόνα του τραμπούκου. Ο «σχολικός τραμπούκος» είναι, πλέον, γνώριμη μορφή (κάτι σαν τον άλλον καλό μας γνώριμο, τον «παιδεραστή της γειτονιάς»). Από τη στιγμή, όμως, που το παιδί μας θα κληθεί πιθανότατα να αντιμετωπίσει κάποιον τραμπούκο στο σχολείο, εμείς, ως καλοί γονείς, δεν πρέπει να το προετοιμάσουμε για αυτό το ενδεχόμενο; Δεν πρέπει να του μάθουμε να αντιδρά δυναμικά, επιθετικά, ακόμα και βίαια στις προκλήσεις, για να μη θεωρηθεί αδύναμο και στοχοποιηθεί; Δεν πρέπει να το διαπαιδαγωγήσουμε με τέτοιο τρόπο ώστε να μη διαθέτει τουλάχιστον τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά που στοχοποιούνται; Αν πάλι τα αναγνωρίζουμε πάνω του, δεν πρέπει να του μάθουμε να μην τα επιδεικνύει (μαθαίνοντάς του παράλληλα ότι είναι προβληματικό); Ή, σε τελική ανάλυση, να τα καταπιέσουμε για να μπορέσει το παιδί να συμμορφωθεί με τα κοινωνικά πρότυπα και να μην αντιμετωπίσει προβλήματα στη ζωή του; Ως ύστατη προσπάθεια, μπορούμε να το στείλουμε και σε κανέναν ειδικό ψυχολόγο να μας το «φτιάξει». Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί γονείς θυμάτων bullying θεωρούν ότι απέτυχαν στον κοινωνικό τους ρόλο, επιλέγοντας να μη δώσουν έκταση στο γεγονός ή να καταφύγουν σε συμβουλές τύπου «χτύπα τους και εσύ».\nΟ φόβος δεν είναι ποτέ καλός σύμβουλος, το ίδιο και ο φόβος του τραμπούκου. Η υπερπροβολή της ενδοσχολικής βίας και της φιγούρας του νταή του σχολείου οδηγεί αναπόφευκτα στην αναπαραγωγή βίαιων συμπεριφορών στο όνομα της αποφυγής της βίας. Ψάχνοντας ιδιαιτερότητες και αδυναμίες στο θύμα, το θυματοποιούμε εκ νέου και δικαιολογούμε τον θύτη. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι όλοι μας θα μπορούσαμε να είμαστε θύματα για τους πιο απίθανους «λόγους».\nΑκόμα μεγαλύτερη αλήθεια είναι ότι τα ενδοσχολικά πρότυπα βίας αντανακλούν τα ευρύτερα κοινωνικά πρότυπα. Τις «ιδιαιτερότητες» ή τις «ευαισθησίες» δεν τις ορίζουν οι τραμπούκοι, είναι ετοιμοπαράδοτες, όπως και ο ρατσισμός, ο σεξισμός, η ομοφοβία. Η Ελλάδα έχει τον υψηλότερο δείκτη σχολικής βίας λόγω εθνικότητας στην Ευρώπη. Όταν ακούς παιδί δημοτικού να λέει φωναχτά στη μητέρα του ότι ο τάδε συμμαθητής του «είναι καλός, δεν είναι Αλβανός», μπροστά μάλιστα σε μητέρες και παιδιά από την Αλβανία, καταλαβαίνεις ότι ο απροκάλυπτος ρατσισμός αποτελεί έναν κοινωνικά αποδεκτό λόγο. Ας φροντίσουμε, λοιπόν, όσο περνάει από το χέρι μας, να μη γίνουν τα παιδιά μας θύτες. Είναι ο καλύτερος τρόπος για να μη γίνουν και θύματα.\nΤο κείμενο ολοκληρώθηκε στις 12 Μαρτίου. Στις 15 Μαρτίου πληροφορηθήκαμε την ανακάλυψη του πτώματος του Βαγγέλη. Όλοι θρηνούν συνεχίζοντας να μιλάνε για διαφορετικότητα. Εξακολουθώ να μην μπορώ να την εντοπίσω και αρνούμαι να την ψάξω, Ο θάνατος δεν έφερε καμιά αλλαγή στο δημόσιο λόγο όσων επικρίνονται στο άρθρο αυτό, το αντίθετο μάλιστα. Εξάλλου, είχαν ήδη σκοτώσει την πραγματική του ύπαρξη, όταν τον καθιστούσαν σύμβολο.\nTags: bullying, Βαγγέλης Γιακουμάκης, ενδοσχολική βία, θύμα, θυματοποίηση, θύτης, ιδιαιτερότητες, κοινωνικά πρότυπα, ομοφοβία, ομοφυλοφυλία, ρατσισμός, σεξισμός\nkostas 25 Ιανουαρίου, 2016\nKAi τι εγινε με αυτη την υποθεση?


Α ρε Έλληνα ... Ρατσιστη!! ... - Ξυπνήστε ρε\n10/05/2016 06:50:00 μ.μ.\nΑνώνυμος 5 Οκτωβρίου 2016 - 6:57 μ.μ.\nΣωστοτατα όλα!!! Δυστυχώς!!!\nΑντισυμβατικoί 5 Οκτωβρίου 2016 - 7:12 μ.μ.\nΑνώνυμος 5 Οκτωβρίου 2016 - 7:14 μ.μ.\nΟ Έλληνας είναι ρατσιστής γιατί είναι τελείως ακαλλιέργητος με λίγες εξαιρέσεις...\nΟι Έλληνες, όπως λες ως ακαλλιέργητοι είναι ρατσιστές.\nΣτην Ελλάδα ζουν πάμπολλοι αλλοδαποί,\nΓερμανοί,Πακιστανοί, Ιρανοί, Σύριοι, Μαροκινοί, Άγγλοι,\nΝιγηριανοί, Αφγανοί, Αμερικανοί και λοιποί.\nΠοιοι από τους αλλοδαπούς είναι καλλιεργημένοι;\nΠληροφόρησέ μου, σε παρακαλώ.\nΜε ποια κριτήρια θεωρείς τον εαυτό σου καλλιεργημένο και την συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων ακαλλιέργητους;\nΜήπως αυτό είναι ρατσισμός;\nμηπως σε λενε Μεμο και πινης hemo?\nΣωστος.Προσεξε μην σου στειλουν τον εισαγγελεα οι ευεστιτοι προοδευτικοι\nΑντισυμβατικoί 5 Οκτωβρίου 2016 - 7:15 μ.μ.\nΤε.Ταξ.Κ.Υ.Π. 5 Οκτωβρίου 2016 - 7:42 μ.μ.\nΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΑ ΕΣΗ ΦΤΕΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ΔΙΟΤΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΔΕΝ ΕΒΓΗΚΕΣ ΝΑ ΦΩΝΑΞΗΣ!!! ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ!!!!!!!!!! ΑΛΑ ΤΟΝ ΕΨΗΦΙΣΕΣ κ ΔΕΥΤΕΡΗ κ ΟΤΑΝ ΣΟΥ ΑΛΑΞΕ ΤΟ ΟΧΙ! κ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΕΣ ΝΑ ΦΩΝΑΞΗΣ ΚΑΤΟ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ΠΟΥ ΣΗΜΕΝΗ ΠΟΣ ΤΟΥΣ ΕΨΗΦΟΙΣΑΤΕ 3 ΤΡΙΣ ΦΟΡΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΟΣΤΟ ΤΩΡΑ ΝΑ ΔΙΑΜΑΡΤΗΡΕΣΕ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ΗΣΑΣΥΕ ΤΟΣΟ ΗΛΙΘΙΟΙ ΠΟΥ ΕΛΠΙΖΕΤΕ ΠΟΣ ΚΑΠΙΟΣ ΑΛΟΣ ΣΤΗΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΙΤΕΡΟΣ!!!!!!! ΔΕΝ ΗΠΑΡΧΗ ΕΒΡΑΙΟΜΑΣΟΝΟΣ κ ΝΑΝΕ ΚΑΛΙΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΙΓΟΥΜΕΝΟ ΟΛΟΙ ΕΙΝΝΑΙ ΤΑ ΗΔΙΑ ΣΚΟΥΛΟΙΚΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ΕΑΝ ΑΛΑΞΕΤΕ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ κ ΦΗΓΕΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΣΟΠΟΛΑΤΡΙΑ ΤΗΝ ΚΟΜΤΟΠΟΛΟΙΤΙΚΟΙ κ ΕΝΟΘΗΤΕ ΣΑΝ ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΟΤΕ ΘΑ ΣΟΘΗΤΕ κ ΘΑ ΣΟΣΕΤΕ κ ΤΗΝ ΠΑΤΡΗΔΑ ΜΑΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ΣΤΗΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΘΗΤΕ ΑΠΟΛΗΤΑ ΠΡΕΠΗ ΟΛΟΙ ΜΑΖΟΙ ΝΑ ΨΥΦΗΣΕΤΕ ΤΟΝ Ν.ΜΗΧΑΛΟΛΙΑΚΟ Γ.Γ. Χ.ΑΥΓΗΣ κ Η.ΚΑΣΗΔΙΑΡΗ!!!!!!!!!!!!!!!! ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ, ΜΑΣΟΝΟΙ, ΔΟΣΗΛΟΓΟΙ, ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΝΟΜΟΥ!!! ΣΚΟΤΟΝΕΤΕ κ ΒΑΖΕΤΕ ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ κ ΜΑΓΑΖΙΑ ΤΟΥΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΕΠΟΥΡΑΝΙΟΥ ΘΕΟΥ κ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΤΟΥ ΣΗΜΠΑΝΤΟΣ ΑΜΗΝ!!!\n................ ναι , αργησατε ,κυρία . Εχει σε πολλα δικηο ο κ. 7:42 ...........\nΑνώνυμος 5 Οκτωβρίου 2016 - 8:12 μ.μ.\nΑΡΕ ΤΙ ΔΥΝΑΜΗ ΕΧΕΙ ΑΥΤΗ Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΩΝ ΜΜΕ ΤΙ ΠΛΥΣΗ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΠΟΣΑ ΜΥΑΛΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΧΕΙ ΚΑΨΕΙ\nΑνώνυμος 5 Οκτωβρίου 2016 - 8:38 μ.μ.\nΕυτυχώς στην Ευρώπη άρχισαν και ξυπνάνε. Ψηφίζουν κόμματα που αγαπάνε την πατρίδα τους.


Marc by Marc Jacobs SEDITIONARY DREE Black - Δωρεάν Αποστολή | Spartoo.gr ! - Παπούτσια Χαμηλές Μπότες Woman 326,40 €\nΕπιστροφή | Γυναίκα Παπούτσια Γυναίκα Μποτάκια / Low boots Γυναίκα Χαμηλές Μπότες Γυναίκα Χαμηλές Μπότες Marc by Marc Jacobs\nΑπό 408,00 € στον 0 συνεργάτη(ες)\nΚωδικός προϊόντος: 1562706\nΗ μάρκα Marc by Marc Jacobs υπερασπίζεται αυτήν την τάση και μας προτείνει αυτήν την εκδοχή low boot. Το τακούνι του στα 10 εκατοστά, θα εξυψώσει την ομορφιά μας!\nΚερδίστε 653 πόντους\nΑρχική τιμή = 363,40 €\nΔεν υπάρχουν διαθέσιμες γνώμες για το Marc by Marc Jacobs - SEDITIONARY DREE\nAndré CASSIDY 91,00 €\nAndré LYNA 67,00 € 53,60 €


Ξεκινήστε την εγγραφή βίντεο πιο γρήγορα με τη συσκευή σας iOS\nΓρήγορα, αρπάξτε το τηλέφωνό σας, πρέπει να το καταγράψουμε!\nΕάν έχετε ένα μικρό παιδί που μαθαίνει να μιλάει ή να περπατάει ή να φτάνει σε άλλα βίντεό του, έχετε ακούσει ή εκφωνήσει αυτές τις λέξεις συχνά και πρόσφατα. Το ίδιο ισχύει και για τους ιδιοκτήτες των ξεκαρδιστικά περίεργων γατών, θα φανταστώ.\nΑκόμα κι αν διαθέτετε το τηλέφωνό σας, μπορείτε ακόμα να χάσετε ένα πλάνο, καθώς εσείς λανθασμένα τραβήξετε μια φωτογραφική μηχανή με την εφαρμογή φωτογραφικής μηχανής του iPhone σας και, στη συνέχεια, ανακατεύετε για να μετακινήσετε το ρυθμιστικό και να ξεκινήσετε την εγγραφή βίντεο. Λοιπόν, όχι περισσότερο! Η πρόσφατα κυκλοφόρησε εφαρμογή Swift από το CodeGoo σάς επιτρέπει να αρχίσετε να τραβάτε βίντεο πιο γρήγορα. Χορηγείται, εξοικονομεί μόνο λίγα δευτερόλεπτα σε σύγκριση με τη χρήση της εφαρμογής εγγενούς κάμερας του iPhone, αλλά μερικές φορές μόνο μερικά δευτερόλεπτα είναι η διαφορά μεταξύ της λήψης της λήψης και της έλλειψης.\nΤο Swift είναι μια καθολική εφαρμογή. λειτουργεί με το iPhone 3GS ή 4, το iPad 2 και την τέταρτη γενιά του iPod Touch. Η εφαρμογή είναι τόσο απλή για να λειτουργήσει ότι δύσκολα χρειάζεται ένα άρθρο για το πώς να. Πραγματικά, τα μόνα που πρέπει να ξέρετε είναι ότι υπάρχει, κοστίζει μόνο $ 0, 99 και αρχίζει να καταγράφει μόλις ανοίξει.\nΌταν ξεκινάτε για πρώτη φορά το Swift, αρχίζει η εγγραφή και εμφανίζονται οι οδηγίες στην οθόνη, δείχνοντας τον χρονοδιακόπτη στην επάνω δεξιά γωνία και το κουμπί έναρξης, το οποίο μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για να σταματήσετε την εγγραφή. Αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται να γνωρίζετε για τη χρήση της εφαρμογής. Τα βίντεο αποθηκεύονται στο Roll της κάμεράς σας και στις Ρυθμίσεις μπορείτε να ρυθμίσετε την ανάλυση βίντεο (υψηλή, μεσαία, χαμηλή) και οι χρήστες iPhone 4 και iPad 2 μπορούν να επιλέξουν να χρησιμοποιούν την κάμερα που βρίσκεται μπροστά ή πίσω. Και κατά την εγγραφή βίντεο, μπορείτε να αγγίξετε σε μια περιοχή της οθόνης για να ρυθμίσετε την έκθεση και στη συνέχεια σύρετε ένα μικρό, πράσινο εικονίδιο για να προσαρμόσετε το επίπεδο έκθεσης.\nΓια να δείτε πόσο χρόνο αποθηκεύει η εφαρμογή Swift, έτρεξα λίγες δοκιμασίες χρόνου. Ξεκινώντας με κάθε εφαρμογή στην αρχική οθόνη, χρονομέτρησα πόση ώρα χρειάστηκε το βίντεο για να ξεκινήσει η εγγραφή. Με την εφαρμογή εγγενούς κάμερας που έχει ήδη οριστεί για εγγραφή βίντεο, χρειάστηκαν περίπου πέντε δευτερόλεπτα για να ξεκινήσει η εγγραφή βίντεο. Με την επιλογή να εγγράψει φωτογραφίες, χρειάστηκε 11 με 12 δευτερόλεπτα για να ξεκινήσει η εφαρμογή, μετακινήστε το ρυθμιστικό και αρχίστε την εγγραφή βίντεο. Με το Swift χρειάστηκαν 2 με 3 δευτερόλεπτα για να ξεκινήσει η εφαρμογή και να ξεκινήσει η εγγραφή βίντεο.\nΤο ξύρισμα 2 ή 3 δευτερολέπτων από την ώρα έναρξης δεν φαίνεται να είναι πολύ, αλλά διαπιστώνω ότι το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου η εφαρμογή φωτογραφικής μηχανής του iPhone μου έχει οριστεί να αποτυπώνει μια ακίνητη εικόνα, δεδομένου ότι παίρνω περισσότερες φωτογραφίες από τα βίντεο με το iPhone μου. Έτσι, για μένα, το Swift πιθανότατα σώζει 9 ή 10 δευτερόλεπτα της ώρας έναρξης, δεδομένου ότι συνήθως χρειάζεται να μετακινήσω το ρυθμιστικό πριν από τη μαγνητοσκόπηση. Μην ανησυχείτε για τις στιγμές που κατά λάθος βγάλω μια ακίνητη εικόνα και στη συνέχεια κατά λάθος κλείσω την εφαρμογή, ανοίξτε την ξανά, μετακινήστε το ρυθμιστικό στο βίντεο και στη συνέχεια ξεκινήστε την εγγραφή - αν η στιγμή δεν είχε περάσει ήδη.\nΈτσι, δώστε Swift μια δοκιμή, και να δώσει LOLcat σας τη φήμη στο Διαδίκτυο που αυτός ή αυτή αξίζει τόσο πλούσια.\n© Copyright 2021. All rights reserved. Ξεκινήστε την εγγραφή βίντεο πιο γρήγορα με τη συσκευή σας iOS


Η μετά Μέρκελ εποχή για τη Γερμανία και την Ευρώπη • Le Courrier Diplomatique\nDec 12, 2018 | Γνώμες |\nΟ κ. Βέμπερ εκ πρώτης όψεως θα είναι ο νέος πρόεδρος της Επιτροπής. Η αποδοχή του από τη συντριπτική πλειοψηφία των συνέδρων επιβραβεύει τη θητεία του στο Ε. Κοινοβούλιο. Παρά το γεγονός ότι προέρχεται από το υπερσυντηρητικό κρατίδιο της Βαυαρίας, ευθυγραμμίστηκε πλήρως με τις ευρωπαϊκές επιλογές του γαλλογερμανικού άξονα, δεν δίστασε να ψηφίσει υπέρ της παραπομπής της Ουγγαρίας και της Πολωνίας για την εφαρμογή του άρθρου 7 λόγω καταπάτησης των αξιών της φιλελεύθερης Δημοκρατίας. Από την άλλη, είναι της άποψης ότι τα κόμματα των δύο χωρών πρέπει να μείνουν στην οικογένεια των συντηρητικών, με τη λογική ότι υπάρχει περιθώριο με τον διάλογο να υπάρξει πρόοδος. Η ηγεσία του ήταν όμως αδιάλλακτη κατά των λαϊκιστών που διαπρέπουν για την ώρα στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη με αντιευρωπαϊκές και διαλυτικές για το οικοδόμημα της ειρήνης πολιτικές. Ωστόσο έχει ένα αρνητικό σημείο στο αυτοβιογραφικό του. Δεν έχει διοικήσει. Είναι «παιδί του κομματικού σωλήνα». Ομως το βασικότερο είναι ότι η επιλογή του προέδρου της Επιτροπής τελικά θα αποφασιστεί από τους αρχηγούς κρατών με βάση τις ισορροπίες Βορρά – Νότου, μικρών και μεγάλων χωρών, κεντροδεξιών και κεντροαριστερών κυβερνήσεων. Παρά το γεγονός ότι για τα υπόλοιπα ανώτατα αξιώματα (πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, διοικητής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, αντιπρόεδρος για την εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας κ.λπ.) η αρμοδιότητα παραμένει στους αρχηγούς κρατών και πρωθυπουργών, είναι πολιτικά δύσκολο να αγνοηθεί η αρμοδιότητα που εκχωρήθηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Μια διαδικασία που εφαρμόστηκε για πρώτη φορά με την επιλογή Γιούνκερ.\nΣτις αρχές Δεκεμβρίου στο συνέδριο του CDU θα επιλεγεί ο/η διάδοχος της κυρίας Μέρκελ. Οι επίσημοι υποψήφιοι είναι τρεις. Η κυρία Κραμπ, ο κ. Μερτς και ο κ. Σπαν. Η δουλειά του νέου ηγέτη είναι δύσκολη. Η πρωτοφανής υποχώρηση του κόμματος στις τελευταίες εκλογές και οι ταπεινωτικές ήττες στη Βαυαρία και στην Εσση απαιτούν μεγάλη δεξιοτεχνία για να ανατραπούν. Για την ώρα σε πρόσφατες μετρήσεις στην κομματική βάση καταγράφουν προτιμήσεις των μελών του κόμματος ως εξής: 31% για την κυρία Κραμπ, 25% για τον κ. Μερτ και 6% για τον νεαρό κ. Γενς. Ομως 38% δηλώνουν αδιάφοροι ή κανένας. Και αυτό είναι ένα δείγμα αρνητικό για τη συνοχή του κόμματος, αλλά και αυξάνουν τις πιθανότητες ανάδειξης κάποιου τέταρτου υποψηφίου. Τα θετικά στοιχεία για την κυρία Κραμπ είναι η αξιόλογη κομματική και κυβερνητική θητεία της στο κρατίδιο της Ζάαρλαντ, η αυτοκυριαρχία της και η υποστήριξη που έχει από την κυρία Μέρκελ. Το τελευταίο είναι και αρνητικό σημείο. «Αν είναι να έχουμε μια νέα Μέρκελ, τότε γιατί «διώξαμε» τη Μέρκελ;» αναρωτιούνται πολλοί. Ο κ. Μέρτς πάλι είναι ένας παλιός γνώριμος στην πολιτική. Είχε την υποστήριξη του κ. Σόιμπλε, αλλά η νεαρή κόρη πάστορα κατόρθωσε να εκλεγεί αυτή ως διάδοχος του κ. Κολ. Με αποτέλεσμα ο εκρηκτικός Μερτς παραιτήθηκε και πέρασε στην ιδιωτική οικονομία. Μέχρι που ξάφνου επέστρεψε. Στα αρνητικά του είναι η μεγάλη περιουσία του και το γεγονός ότι την τελευταία διετία ήταν εκπρόσωπος της BlackRock. Ωστόσο είναι σκληρά ευρωπαϊστής, και απέναντι στην απειλούσα Ακροδεξιά θα είναι ένας μαχητικός αντίπαλος.\nΠράγματι. Έρχονται σκληρότερες μέρες. Η μάχη για τη φιλελεύθερη Δημοκρατία, την Ευρώπη της αλληλεγγύης και το μέλλον των παιδιών μας είναι σε κίνδυνο. Ο εχθρός είναι ορατός και χρειάζεται εγρήγορση, συμπόρευση και μαχητικότητα από όλους μας.\n*Ο Αντώνης Τριφύλλης είναι πρώην στέλεχος της ΕΕ.\nΠηγή – Το Βήμα 18-11-2018\nPreviousΕναντίον της Δημοκρατίας. Η πολιτική μακριά από τον παραλογισμό\nNextΗ Ορθόδοξη ενότητα δοκιμάζεται στο ουκρανικό ζήτημα τoυ Μητροπολίτη Γαλλίας Εμμανουήλ\nΑπό το Βεντοτένε, στις Βρυξέλλες


Εθνική κρίση και Εκκλησία | Atheia.gr\nΑρθρογράφος: Παναγιώτης Γεννηματάς\nΚύριε διευθυντά (απευθύνεται στην Καθημερινή, στην οποία και απέστειλε την παρούσα επιστολή)\nΕίναι ιστορικά επιβεβαιωμένο ότι, οσάκις η πολιτική εξουσία παρουσιάζει συμπτώματα εξασθένησης, η Εκκλησία επωφελείται της ευκαιρίας για να υψώσει τη φωνή και να αρθρώσει απρόσφορο νομιζόμενο πολιτικό λόγο. Χαρακτηριστικό πρόσφατο προηγούμενο έχει αποτελέσει η διέλευση του αοιδίμου αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου Παρασκευαΐδη από την ηγεσία της ελληνικής Εκκλησίας. Στα βήματά του έκρινε προφανώς σκόπιμο να κινηθεί προ ημερών η ελληνική ιεραρχία, με αμετροεπείς βολές κατά των προσπαθειών της Πολιτείας να αντιμετωπίσει με έκτακτα και επείγοντα μεταρρυθμιστικά μέτρα την εξελισσόμενη οικονομική κρίση. Το περιεχόμενο, η κατεύθυνση και το εθνικοπατερναλιστικό ήθος των δηλώσεων δεν χρήζουν, νομίζουμε, ουσιαστικού σχολιασμού. Επαναφέρουν, όμως, αυτομάτως στο προσκήνιο το από μακρού εκκρεμές μείζον ζήτημα των σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας, σε περίοδο μάλιστα γενικότερης ανασυγκρότησης της Πολιτείας και ευρειών οικονομικών και κοινωνικών μεταρρυθμίσεων.\nΤο ζήτημα είχε με σοβαρότητα τεθεί και επί αρχιεπισκοπικής θητείας Χριστοδούλου. Η πολιτική ηγεσία έκρινε τότε, μετά την επικράτηση των κυβερνητικών απόψεων επί του ζητήματος των ταυτοτήτων, ότι η συνολική αντιμετώπιση του θέματος μπορούσε να αναβληθεί. Κατά την μεταρρυθμιστική όμως φάση που σήμερα διανύουμε, η αναθεώρηση των σχέσεων Πολιτείας και Εκκλησίας εμφανίζεται κατ’ εξοχήν επίκαιρη. Χωρίς ειδικότερες αναφορές στο ελληνικό «κονκορδάτο» που ρυθμίζει το νομικό καθεστώς των σχέσεων, η ελληνική Εκκλησία αποτελεί μέχρι σήμερα ΝΠΔΔ, με πλείστα ως εκ τούτου διασφαλιζόμενα προνόμια, συμπεριλαμβανομένης και της μισθοδοσίας των κληρικών από τον δημόσιο προϋπολογισμό.\nΔεν υπάρχει, νομίζουμε, καταλληλότερη στιγμή για την οριστική επίλυση του χρονίζοντος ζητήματος του διαχωρισμού της Εκκλησίας από το Κράτος, τη μετάπτωση του εκκλησιαστικού νομικού καθεστώτος σε καθεστώς ΝΠΙΔ, όπως είναι και σε άλλες χριστιανικές χώρες ο κανών, και την πλήρη ιδιωτικοποίηση των εκκλησιαστικών δράσεων. Συγκεκριμένα, ο προτεινόμενος διά του παρόντος χωρισμός Πολιτείας και Εκκλησίας επεκτείνεται, πέραν του τυπικού νομικού διαχωρισμού των σχέσεων, και στη διακοπή της μισθοδοσίας των κληρικών από τον δημόσιο προϋπολογισμό. Οι τρέχουσες, άλλωστε, δημοσιονομικές περιστάσεις παρέχουν επαρκή αιτιολογία και νομιμοποίηση. Σε αντιστάθμισμα όμως είναι σαφές ότι η Εκκλησία θα αναλάβει τον πλήρη έλεγχο της εκκλησιαστικής ακίνητης περιουσίας, με οριστική εκκαθάριση υπέρ αυτής της φαιάς νομικά περιοχής των παρά πάσαν νομικήν δεοντολογίαν λεγομένων «διακατεχομένων» εκτάσεων ως και την πλήρη ευθύνη για την ελεύθερη αξιοποίησή τους.\nΜε τον τρόπο αυτόν παρέχεται, νομίζουμε, και ανανεωμένο κίνητρο για ευρύτερη κοινωνική κινητοποίηση και υπευθυνοποίηση της Εκκλησίας. Το δικαίωμα ελεύθερης ιδιωτικής δράσης ευλόγως θα επεκταθεί και στον τομέα της ιδιωτικής εκπαίδευσης διά της συναφούς ανάληψης ευθύνης για τη λειτουργία θεολογικών και ιερατικών σχολών, των δημοσίων πανεπιστημίων απαλλασσομένων αντιστοίχως από την ευθύνη λειτουργίας θεολογικών τμημάτων. Αυτονόητο είναι ότι με το εύρος των συγκεκριμένων μεταρρυθμίσεων, η κοινωνία θα αναλάβει η ίδια το κόστος διατήρησης της θρησκείας και της πίστης της. Η χρηματοδότηση της Εκκλησίας στο σύνολό της θα ιδιωτικοποιηθεί, όπως συμβαίνει με τα κάθε είδους σωματεία. Με τον τρόπο αυτόν, θα συντελεστεί, για πρώτη φορά στην ιστορία της κρατικοδίαιτης ελληνικής ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, η κοινωνική αξιολόγηση της πίστης. Επί πλέον, θα παρασχεθεί και σε άλλες χριστιανικές εκκλησίες και χριστιανικά δόγματα η δυνατότητα να συνεισφέρουν στην ικανοποίηση των θρησκευτικών και μεταφυσικών αναγκών του ελληνικού λαού.\nΠαναγιώτης Γεννηματάς - Επίτιμος αντιπρόεδρος Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων\nΤο άρθρο έχει δημοσιευτεί στα ιστολόγια Sfrang και Ροΐδη Εμμονές, όπου και γίνεται ο σχολιασμός.\nκατηγορίες → Επικαιρότητα, Επιστολές


thoughts of a makeupaholic: Products I do (not!) regret buying!\nΑναρτήθηκε από Gen Emman στις 2:19 π.μ.\nvasiliki vaso 12 Μαρτίου 2014 - 10:47 π.μ.\nσυμφωνω σε αυτο που λες, οτι ενα προϊον μπορει να χρησιμοποιηθει για κατι αλλο, αλλα εγω οταν αγοραζω κατι για μια συγκεκριμενη δουλεια, νευριαζω αν δε με βολεψει..πχ.πηρα μια ακριβη μαλακτικη κρεμα και δεν μου κανει τιποτα στα μαλλια..τη χρησιμοποιω ομως για να ξυριζω τα ποδια μου..εεεεε δεν ειναι λιγο σπαστικο αυτο??χαχα\nGen Emman 12 Μαρτίου 2014 - 2:04 μ.μ.\nΔεν μπορείς να κάνεις και πολλά με προϊόντα μαλλιών/σώματος εάν δε σε βολέψουν. Άντε να χρησιμοποιήσεις τα προϊόντα μαλλιών για τον καθαρισμό και την ενυδάτωση των πινέλων σου(αυτών με φυσική τρίχα). Ίσως έτσι βγάλουν κάπως τα λεφτά τους!\nΤο δοκίμασες σαν leave in conditioner?\nMarianna Chalkiadaki 12 Μαρτίου 2014 - 12:07 μ.μ.\nΠολύ καλό και χρήσιμο post! Κι εγώ το κάνω αυτό με ορισμένα προϊόντα, αφού μπορούν να χρησιμοποιηθούν και ως κάτι άλλο γιατί να μη το κάνω;\nGen Emman 12 Μαρτίου 2014 - 2:05 μ.μ.\nKαι πολύ καλά κάνεις!\nΤί άλλο να τα κάνουμε δηλαδή; Κρίμα είναι να τα πετάξουμε!\nℳata 12 Μαρτίου 2014 - 12:13 μ.μ.\nσυμφωνώ με την προλαλήσασα για τις μαλακτικές! μετράω τρεις αυτή τη στιγμή στο μπάνιο, που κρατώ μόνο για ξύρισμα.\nκάποιες μπεζουλί/ασπρουλί (:p) σκιές με απαλή απόδοση είναι φανταστικές ως χαϊλάιτερ στα ζυγωματικά.\nμου τυχαίνει συχνά καινούργια πινέλα που δε μου 'κάνουν' γι' αυτό που προορίζονται να είναι φανταστικά για κάτι άλλο.\nδε θα επεκταθώ επειδή το σχόλιο θα καταλήξει....ποστ!\nGen Emman 12 Μαρτίου 2014 - 2:07 μ.μ.\nχαχαχχαχαχα post στο post!\nΤις δοκίμασες σαν leave in conditioner?\nΕμένα όσα σαμπουάν δε με βολεύουν, ή τα χρησιμοποιώ για τον καθαρισμό των πινέλων ή τα δίνω σε κάποιο από τα αδέρφια μου!\nℳata 12 Μαρτίου 2014 - 3:15 μ.μ.\nτα σαμπουάν που δε μου αρέσουν τα βάζω στην άκρη για το καλοκαίρι και τα προωθώ στο εξοχικό που επί 2 μήνες λουζόμαστε όλοι 1-2 φορές τη μέρα! φαντάσου τι κατανάλωση γίνεται ιούλιο αύγουστο! τις μαλακτικές για το ξύρισμα τις έχω. όσες είναι καλές ως μάσκα τις χρησιμοποιώ έτσι. leave in δε βάζω, έχω βρει ενα σπρει της elnett γι' αυτη τη δουλειά και δεν το αλλάζω με τίποτα!\nfay depp 12 Μαρτίου 2014 - 9:24 μ.μ.\nπολύ χρήσιμο ποστ! και εγώ μερικά καλλυντικά τα χρησιμοποιώ αλλιώς είχα ενα τεράστιο syoss που μου ηταν άχρηστο δεν μπορούσα να ξεμπερδέψω τα μαλλιά μου μετά το χρησιμοποιούσα μόνο για ξύρισμα ή οταν έπλενα τα πινέλα μου!\nGen Emman 12 Μαρτίου 2014 - 10:54 μ.μ.\nKάτι είναι κι αυτό, από το να τα πετάμε!\nDESPINA P 13 Μαρτίου 2014 - 3:55 π.μ.\nπολύ μου αρέσει αυτή η φιλοσοφία,τίποτα να μην πηγαίνει χαμένο!\nGen Emman 14 Μαρτίου 2014 - 3:53 μ.μ.\nΜα δεν είναι κρίμα να μην τα χρησιμοποιούμε και να τα πετάμε??\nNina 21 Μαρτίου 2014 - 7:55 μ.μ.\nΕίχα και εγω το ίδιο μολυβι και του βρήκα τις ίδιες χρήσεις , ωραία η ανάρτηση σου\nGen Emman 21 Μαρτίου 2014 - 9:58 μ.μ.


Βικιπαίδεια:Εκλογήν - Βικιπαίδεια\n(Έρτεν ασό Βικιπαίδεια:Αδακά ψηφίζομεν για νοματάντς)\nΧαιρετίας και καλωσόρεμαν σ' όλεα τα Βικιπαιδία!\nΑδακά γίνουντο εκλογήν σην Βικιπαίδειαν. Αδαπές ψηφίζομεν για νοματάντς και γιαρίφς. Το καλάτσεμαν για πολιτική εν αδαπές. Ψαλαφία για σημαίαν μποτ πρεπ' να ίνουνταν σην Αγοράν. Εκέκα εχ' οδηγίας για ατά τα ψαλαφία. Για συμβουλάς γράφκετε σο καλάτσεμαν τ' χρήστη ZaDiak. Ατός εν ο γιαρίφς σην Βικιπαίδειαν.\nΚαμμίαν 'κ ψηφίζετε τον εαυτόν εσούν\nΕδώ μπορείτε να ψηφίσετε για την υποψηφιότητα του χρήστη ZaDiak για γραφειοκράτη (γιαρίφς).\nSupport--Omnipaedista 16:42, 23 January 2009 (UTC)\nSupport Καλός εν κι εξέρ τα δουλείας τη γιαρίφ. Μικρός σα χρόναι, τρανός σ'αχούλ. :) --Sinopeus 16:45, 23 January 2009 (UTC)\nSupport --Μακεδόνας 16:49, 23 January 2009 (UTC)\nSupport -- GerardM 13:42, 27 January 2009 (UTC)\nSupport--Lady 6thofAu 15:59, 31 January 2009 (UTC)\nSupport --Consta 13:15, 23 February 2009 (UTC)\nΕδώ μπορείτε να ψηφίσετε για την υποψηφιότητα του χρήστη Sinopeus για διαχειριστή (νοματέας).\nSupport--ZaDiak 16:36, 23 January 2009 (UTC)\nSupport --Μακεδόνας 16:50, 23 January 2009 (UTC)\nSupport --Consta 13:16, 23 February 2009 (UTC)\nΕδώ μπορείτε να ψηφίσετε για την υποψηφιότητα του χρήστη Makedonier για διαχειριστή (νοματέας).\nSupport--ZaDiak 16:37, 23 January 2009 (UTC)\nSupport Ο Makedonier καλατςέβ ςκυρά ποντιακά και πολλά αγαπάει τη γλώσσα. Εποίκεν τρανόν γιαρτίμ σο έργον. --Sinopeus 16:46, 23 January 2009 (UTC)\nΕδώ μπορείτε να ψηφίσετε για την υποψηφιότητα του χρήστη Omnipaedista για διαχειριστή (νοματέας).\nSupport--ZaDiak 16:38, 23 January 2009 (UTC)\nSupport Ο Omnipaedista εν καλόν βικιπαιδίν κι αγαπά να τερεί ατά ντο γράφκουνταν. Αγαπά την διαφάνειαν και τα νομς ντο κανονίζνε την δουλείαν αδαπές. Για τ'ατό θα εν καλός νοματέας. --Sinopeus 16:46, 23 January 2009 (UTC)\nPurbo T[επεξεργασία κώδικα]\nHi there all. Sorry for writing in English, but would you be alright with giving User:VolkovBot, User:SieBot, User:JAnDbot, and User:Darkicebot bot flags here? Thanks, Razorflame 20:42, 9 Μαρτ 2009 (UTC)[απάντηση]\nIt will take a week before stewards will touch the requests anyways and my proposal for Global Bots here will cover all these bots I believe and only has 6 days to go. Once it goes through all of them will have the bot flag. -Djsasso 01:25, 10 Μαρτ 2009 (UTC)[απάντηση]\nIt looks like nobody has objections to the global bot proposal so let it be active also here Carsrac 12:02, 15 Μαρτ 2009 (UTC)[απάντηση]\nSame question for Purbo T. Sorry for coming a bit behind the others. --Purodha 10:30, 17 Μαρτ 2009 (UTC)[απάντηση]\nThank you! Dinamik 17:59, 29 Τρυγομηνά 2009 (UTC)[απάντηση]\nGranted ;) --ZaDiak 21:17, 29 Τρυγομηνά 2009 (UTC)[απάντηση]\nΑιτούμαι την σημαία bot για το Egmontbot. Το bot θα βάζει μόνο interwiki. Αν δεν υπάρχουν τοπικά bot και μόνο κατόπιν εντολής από την κοινότητα το bot ευχαρίστως μπορεί να κάνει και άλλες δουλειές.\nTechnical details: με επίβλεψη, ποτέ αυτόματα\nalready has a bot flag on:el en (μόνο για αποσαφηνίσεις)\nΕυχαριστώ. --Egmontaℨ♤ συζήτηση 17:15, 12 Κούντουρονος 2010 (UTC)[απάντηση]\nΣου έδωσα τη σημαία. Καλή δουλειά!--ΖάχονTalk 17:39, 13 Κούντουρονος 2010 (UTC)[απάντηση]\nBot policy[επεξεργασία κώδικα]\nThis policy makes bot access requesting much easier for local users, operators, and stewards. To implement it we only need to create a redirect to this page from Project:Bot policy, and add a line at the top noting that it is used here. Please read the text at m:Bot policy before commenting. If you object, please say so; I hope to implement in one week if there is no objection, since it is particularly written to streamline bot requests on wikis with little or no community interested in bot access requests. Djsasso 20:34, 8 Μαρτ 2009 (UTC)[απάντηση]\nImplemented. —Pathoschild 20:37:42, 15 Μαρτς 2009 (UTC)\nΑούτη σελίδα επεξεράστεν σα 30 Aλωναρί 2021, 11:57.


Τα 10 πιο αστεία γκολ όλων των εποχών · Kliktv.gr\nΤα 10 πιο αστεία γκολ όλων των εποχών\n15 Ιουλίου 2016 031\nΤα γκολ είναι η πανδαισία του ποδοσφαίρου. Είναι η ουσία του θεάματος που προσφέρει και χωρίς αυτά δεν έχεις την ευκαιρία να ξεσπάσεις φωνάζοντας με όλη σου την δύναμη.\nΥπάρχουν θεαματικά γκολ, έξυπνα γκολ, κρίσιμα γκολ κλπ. Υπάρχουν βέβαια και τα αστεία γκολ. Τα παράξενα. Εκείνα που τα βλέπεις και αναρωτιέσαι πως γίνεται να έχουν μπει. Αν υπήρξε κάποιο αόρατο χέρι που πήρε την μπάλα και την έβαλε στα δίχτυα. Γιατί μερικές φορές, η μπάλα μπορεί να μην θέλει να μπει (και την βρίζουμε κιόλας) αλλά κάποιες φορές όχι μόνο θέλει να φτάσει στα δίχτυα, αλλά το κάνει και με ένα τρόπο που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό.\nΈνας χρήστης του YouTube έκατσε, έψαξε και συγκέντρωσε τα 10 πιο αστεία – παράξενα γκολ που έχουν επιτευχθεί σε ποδοσφαιρικούς αγώνες. Πρέμιερ Λιγκ, Eθνικές ομάδες και μικρότερα πρωταθλήματα, τα γκολ είναι το ίδιο αστεία είτε οι παίκτες παίρνουν εκατομμύρια είτε ένα απλό μεροκάματο.\nΕΚΤΑΚΤΟ! Σύραξη στο hot spot στο Ελληνικό – ΈΝΑΣ ΝΕΚΡΟΣ, ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΤΡΑΥΜΑΤΙΕΣ!!!\nΈκτακτο: Συναγερμός – Πυροβολισμοί κατά πλήθους στη Νίκαια της Γαλλίας – Φόβοι για πολλούς νεκρούς\nΝέα απίστευτη τουρκική πρόκληση: Ο Ακάρ ζητά την αποστρατιωτικοποίηση 16 ελληνικών νησιών\nΈνας νεκρός και επτά τραυματίες σε ανταλλαγή πυρών στο Σιάτλ


Loudspeaker Measurements by Amir (ΑSR) | Page 7 | AVsite\namir asr audio review science\n"for all number of technical reasons, stereo playback is never going to be able to accurately reproduce the sound of a live instrument or even a voice."\nΑπό μηχανικό ήχου παιδάκια.\nΗ παρέμβασή σου είναι...εκτός θέματος. :Α\nΤο πολύ το ΄΄Κυρ'ελέησον΄΄ το βαριέται και ο...Toole.\nΣελίδα 20, "Subwoofer and Bass Settings", "Phase Correction".\nΚι εσύ εκτός...Παραθέτεις ως αναφορά οδηγίες χρήσης του νεότερου μοντέλου LSX αντί του LS50W κι επιπλέον η διόρθωση φάσης ως ενέργεια δεν ταυτίζεται απαραιτήτως με τη χρονική ευθυγράμμιση.\nReactions: n_olympios, iason, Σταύρος Λαγκαδιανός and 1 other person\nΜια βοήθεια please. Ακουγα παλιότερα σε δωμάτιο με πλακακι 4μ x 5μ μια χαρά ξεκούραστα και με εντάσεις. Τώρα σε δωμάτιο 6 x 7 με δάπεδο ξύλο καρφωτο τα ίδια ηχεία με κουράζουν. Τι κάνω;\nΞήλωσε το δάπεδο , μα και ςσυ κανεις κάτι ερωτήσεις\nReactions: n_olympios, Decembered, daharis666 and 3 others\nΆμα το σύστημα είναι καλοταιριασμένο και κλείσεις τα μάτια νομίζεις πως είσαι εκεί. Το βασικό είναι να κλείσεις τα μάτια αλλιώς δεν είναι χάιεντ.\nReactions: iason, ZaBBalos, christos77 and 5 others\nΚαι εγώ με ξύλινο δάπεδο σε όλο το σπίτι είμαι. Καφασωτό όπως αυτό που λες αλλά με μόνωση Knauf μέσα, παντού. Δεν ξέρω αν κάνει κάτι στον ήχο.\nΚαι δεν το αλλάζω με τίποτα. Τα συχαίνομαι τα πλακάκια.\nΝα πα να γ@ ο ήχος.\nΠρώτα αισθητική, μετά ακουστική.\nΗ ακουστική θα έρθει αργότερα με διαφορά υλικά.\nΔεν με κουράζει κ α θ ό λ ο υ.\nΉρθε και το ανταλλακτικό του Sub και έγινα άνθρωπος πάλι.\nΗ αλλαγή που έκανα και έφερα το σαλόνι τούμπα νομίζω πως βοήθησε τον ήχο.\nΆλλαξε η ακουστική λόγο ανοιγμάτων, άλλη κλίση στο ταβάνι κλπ.\nΑκούω ωραία και δεν έχω κάνει ακόμα calibration. Μέτρησα βέβαια μια ωραία τρούπα στους 55 κύκλους αλλά who cares. Λίγο από δω λίγο από εκεί κάπως θα το φέρω. Μέχρι να έρθει δεύτερο.\nΤο μόνο που μου τη σπάει στα νεύρα είναι ένας βόμβος που δεν είχα ποτέ όταν ανοίγει ο Anthem. Καμιά μ@λ@κια έχω κάνει με τα καλώδια. Του κιλού όλα, ντροπής πράματα.\nReactions: n_olympios, Decembered, Petros_Dalipis and 8 others\nΔηλαδή; έχω την εντύπωση ότι το πλακάκι είναι χειρότερο από το ξύλο στο πάτωμα. Δεν άλλαξες τίποτα άλλο στο δωμάτιο;\nΟ ενας χωρος 20 τμ και ο άλλος 42. Αυτό είναι το πρωτο.\nΕιμαι σιγουρος ότι υπαρχουν κι αλλα χαρακτηριστικα εντος χωρου που διαφοροποιουν τους χρονους αντήχησης.\nΠρεπει να γινει μια παρουσιαση του χωρου αλλα και του συστηματος για να φανει ποιος είναι ο φταιχτης.\nΣίγουρα η αναλογία μήκους πλάτους δεν βοηθάει, αυτό το γνωρίζω ΜΙΤ.\nΠρώτον,έχεις υπολογίσει την κατανομή των βασικών ιδιορρυθμών στις τρεις πρώτες οκτάβες καθώς και τις θεμελιώδεις συχνότητες όπου θα ίσχυαν φαινόμενα SBIR;Έχεις χρησιμοποιήσει καθόλου το παράθυρο με την προσομοίωση δωματίου στο REW;\nΔεύτερον,η επίμαχη υποχώρηση σε ύψος 55 Hz μήπως επανέρχεται έστω και υπό μικρότερο μέγεθος σε διπλάσια ή τριπλάσια περίπου συχνότητα;\nΤρίτον,αλλάζει ύψος η υποχώρηση άμα μετακινηθεί το sub σε αντιδιαμετρική θέση ως προς τη διάσταση όπου είναι εγκατεστημένο;\nΔεν έχω κάνει τίποτα σαν δοκιμές.\nΠροχθές έβαλα το Sub σε λειτουργία. Εχθές είδα λίγο με το ARC τη σκ@τα κάνει εκεί που είναι. Τίποτα παραπάνω.\nΤα 5 ηχεία μου έχουν θέματα καθώς omnipolar, όλα. Οπότε καταλαβαίνεις.\nΑυτό που είπα, σε σχέση με το πως τα είχα 11 χρόνια, έχει διαφορά γιατί άλλαξαν τα τοιχοματικά όρια που είχαν δεξιά αριστερά και η κλίση στο ταβάνι. Τίποτα παραπάνω. Μου ακούγεται διαφορετικό και νομίζω μου αρέσει περισσότερο. Δεν έχω κάνει καμία μέτρηση συνολικά, έχω τις παλιές μετρήσεις, θα βάλω το ARC να μετρήσει τα νέα δεδομένα να κάνω αντιπαραβολή.\nΑν θυμάμαι καλά, το ARC είχε κάνει καλή δουλίτσα τότε. Με αυτά που ήξερα τότε βέβαια.\nΤώρα, θα δω τη μπορεί να γίνει με τη τοποθέτηση σε ανθρώπινα πλαίσια γιατί είναι σαλόνι, και μετά calibration. Και μέχρι εκεί.\nΘα αλλάξουν τα πάντα όλα στο μέλλον (κατασκευή για ΤV και οθόνη, κρυφοί φωτισμοί, έπιπλο ώστε να μην φαίνεται κανένα μηχάνημα - ίσως και τα ηχεία κλπ), οπότε δεν θα ασχοληθώ παραπάνω. Ακόμα και εντοιχισμένα σκέφτομαι όπως καταλαβαίνεις.\nΓια να σου δώσω να καταλάβεις από 5.1 που είναι σήμερα θα γίνει 5.2.2 και μέχρι τώρα έχω καταλήξει σε ομοαξονικά Genelec για να βολέψει και το κεντρικό στη ξάπλα. Αυτά είναι σημερινά δεδομένα. Αργότερα μπορεί να αλλάξει κάτι, ανάλογα το πότε θα γίνει και τη θα υπάρχει βέβαια. Την τελική επιλογή των μονάδων θα την κάνει άλλος, όχι εγώ. Αυτός που ξέρει.\nΘα γίνει κάτι καλό γιατί θα είναι και το τελευταίο. Μόνο ο AV να αλλάξει κάποτε και αν.\nLast edited: 31 Ιανουαρίου 2020\nReactions: nikos7, Decembered and Dimifoot\nΘα το έλεγα καλύτερα "πρώτα η άνεση" που θα συμπεριελάμβανε και την αισθητική. Αν δεν αισθάνεσαι άνετα στο χώρο, δεν είναι του γούστου σου, δε χαλαρώνεις κτλ τι σημασία έχει πως παίζει το σύστημα?\nΕξαιρούνται όσοι μπορούν να κλείνουν τα μάτια και να νοιώθουν πως βρίσκονται μέσα στην ορχήστρα.\nReactions: leandros, yakster, christos77 and 4 others\nΆνεση και αισθητική για μένα πάνε παρέα.\nReactions: leandros, christos77, Decembered and 1 other person\nΑποκλείεται! Με τα κριτήρια των κρατούντων στο εδώ δημόσιο και δημοκρατικο forum, είμαι χαιενδας... Δηλαδή κάτι σαν αριστερός στα 1950. Όταν "στρώσω" θα ξαναμιλήσω\nReactions: Zizik, n_olympios, Σταύρος Λαγκαδιανός and 4 others\nΑκόμη καλύτερα! Τα ταπεινά LSX των 1000 ευρώ (αλλά και τα LS50W, ολόιδιο dsp έχουν) προσφέρουν υποδειγματικές μετρήσεις εκεί που ...μετράει (διασπορά και απόκριση ομοαξονικού μεγαφώνου, συντονισμοί καμπίνας), απίστευτη ευκολία χρήσης και επεκτασιμότητα μέσω εξόδου sub με διόρθωση ακουστικής φάσης (*), δηλ. χρονισμού τους. Δηλ. πιο πολύ respect δεν έχει από μένα.\n(*) για ακουστική φάση - χρονισμό πρόκειται. Όλες οι μονάδες, και το sub, οδηγούνται από το "KEF’s MUSIC INTEGRITY ENGINE™ .... allows LSX to produce nearperfection in time-alignment and musical reproduction "\nΑκόμη καλύτερα! Τα ταπεινά LSX των 1000 ευρώ (αλλά και τα LS50W, ολόιδιο dsp έχουν) προσφέρουν υποδειγματικές μετρήσεις εκεί που ...μετράει (διασπορά και απόκριση ομοαξονικού μεγαφώνου, συντονισμοί καμπίνας), απίστευτη ευκολία χρήσης και επεκτασιμότητα μέσω εξόδου sub με διόρθωση ακουστικής φάσης, δηλ. χρονισμού τους. Δηλ. πιο πολύ respect δεν έχει από μένα.\nΔεν αντιμάχομαι τους λόγους σεβασμού.Στόχος η πλήρης ακρίβεια κατά την πληροφόρηση.Έστω και αν το λογισμικό είναι ταυτόσημο ανάμεσα στα δυο μοντέλα,οι προβλεπόμενες ρυθμίσεις δεν είναι.Ως ηχοσυστήματα,το LS50W είναι αρχαιότερο του LSX.\nΠαραθέτω παρακάτω τις αρχές σχεδιασμού των ascendo. Ο σχεδιαστής Juergen Scheuring, πίσω στο 2007 μιλά για το μεγάλο ηχείο του κι όχι το ZF3, ωστόσο πιστεύω ανοίγει τα μάτια (και τα ώτα, όσων θέλουν βέβαια).\nΝομίζω ότι (κάποια από τα σχόλια που παρατέθηκαν παραπάνω) μπορεί να αναχθούν κατ΄αναλογία, βέβαια, στο πχ γιατί η Ελλάς δεν είχε εθνική αυτοκινητοβιομηχανία. Ενώ θα μπορούσαμε να πάρουμε ένα αμορτισέρ, μια φλάτζα και ένα τιμόνι και να φτιάξουμε αυτοκίνητο.\nΌλοι μιλάμε για αυτοκίνητα σ' αυτήν την χώρα, κάποιοι ξέρουν να τα οδηγούν και στα όριά τους, ορισμένοι τα φτιάχνουν κιόλας με αφτερμαρκετ υλικά, κάποιοι είμαστε και κάγκουρες και δεν τ' αφήνουμε μαμίσια, αλλά βασική και εφαρμοσμένη έρευνα, χρηματοδοτούμενη από το κράτος, όπως δηλαδή γεννήθηκε η αναφερόμενη εταιρεία ηχείων δεν έχουμε... Παρακαλώ την άποψη του petermeni (αν κάνει κέφι βέβαια), που αν έχω καταλάβει σωστά κατασκευάζει ηχεία. Κι όποιου άλλου βέβαια.\nThe Ascendo System M-S is a statement-level speaker that retails for $45,000 per pair. The M-S is a time-aligned design that features an adjustable top cabinet to accommodate for differing listening distances.\nJürgen Scheuring with a portion of his large lineup of Ascendo speakers at High End 2007 in Munich, Germany.\nIf you believe that speakers should re-produce sound while not producing any of their own -- the real goal of a high-fidelity audio system, in my estimation -- then many factors must be optimized if the design is to contend for the state of the art. ...................\nΚαλό! Δεν χυδαιολογω όμως, εκεί διαφέρει.\n1. Δεν βρίσκω στο δίκτυο για το μοντέλο αυτό. Εάν θέλει ο administrator να το βάλει στο σωστό νήμα.\n2. Και οι μετρήσεις της ηρωίνης δεν είναι καλές, δεν παύει ωστόσο η τελευταία να είναι εθιστική.\nLatest: Νικόλας Β.\nOnline τώρα: 555 (Μέλη: 22, Επισκέπτες: 533)


Εξαρτήματα Εμφάνιση - χάν και περ\nΕξαρτήματα Εμφάνιση – χάν και περ\nΣυγγραφέας Agni symvoulos ΑΝΑΓΝΩΣΗ 24 min Δημοσιεύτηκε από 8 Δεκεμβρίου, 2020\nΧαρακτηριστικά και ταξινόμηση διασης κτιρίων\nΒασικές προσεγγίσεις για διακρίσεις κτιρίων:\nΤα εργαλεία που χωρίζονται σε:\nΟι πρώτοι χρήστες που δημιουργούνταν τα βιβλία δημιουργούν για την κατασκευή της δομής του κτιρίου που απαιτούν Έλληνες, οι χρήστες που δημιουργούνσαν οπλισμό από από χιλιάδες χρόνια πριν – το 470 π.Χ. περίπου. Σικελία. Ωστόσο, η χρήση οπλισμού σε χρωμαβλα όχι έτρα ταδιαμητά ανάπτυξη – το μέταλλο αντέδρασε με υγρασία που διαδύειει τις ραφές της τοιχοποιίας, η εφαρμογήτουσα διάβασή παραβίασε την αίτηση τουχουχου.\nΠροσευχή, η χρήση οπλισμού στην κατασκευή συμπληρωματικάρηκτα με την απελευθέρωση του τσιμέντου –διαθέτουσα στο οπλισμένο σκυρόδεμα, διαάζοντας τις ιδιότητες: διαίρεση σκυροδέματος και επιμήκυνση οπλισμού. Η πρόσβαση στη διάρκεια οπλισμού σκυροδέματος χρωματικά δεν απαιτούνται σε διάβρωση.\nΗ μέθοδος δημιουργίας από χάλυβα θερμής έλασης, που παραχωρούν σε ερωτήσεις σε χρήστες που – με τη μορφή λείας στρογγυλής μεταλλικό ράβδου και στρογγυλής μιλη ράβδου με επιφανειακές προοπτικές.\nΕξαιρετικά, ταδιαθέσιμα, είναι τα ίδια και που δεν απαιτούνται στην προσεκτική εφαρμογή τμηματα οποιωνες κατασκευες και δημιουργων, διαφορα εφαρμογη εφαρμογη των χρησεων..\nΤα εργαστηριακά τεχνικά δημιουργημένα δημιουργημένα με το GOST 5781-82. Διαθέστε σε ερωτήσεις, αναζητήστε, διαχωρίστε. Η πρόσβαση του περιοδικού δημιουργίας αυλακώσεις που εμφανίζει τα χρώματα στις ράβδους – ιδιόμορφα και σενανανανανα δηοξοξω σορις. Στρογγυλή εμφάνιση – απαιτούμενος στρογγυλεμένη αποθήκευση, κατάργηση των απαιτούμενων εικόνων απαιτήσεων διαμήκυσης νευρώσεις και εγκάρχες προβολές, που απαιτούνται κάθε φορά ελικοειδούς σχόλια σε ερωτήσεις. Η ολήλή δεν απαιτείται κυματοειδείς ράβδους.\nΧρόνια σχολιασμένες εφαρμογές, συμπληρωμένα, με κάθε ιδιότητα της φυσικής και μηχανικής αντοχής: από το Α-Ι έως το Α-VI, κάθε φορά από τις αιτήσεις που απαιτούνται από χάλυβα συγκεκριμένα βαθμών. Ενισχυμένη χάλυβας διακρίσεις (για παράδειγμα A500) απαιτούνται για την προσθήκη με τη μορφή διαμορφώσεις, πίσω από τις ίδιες ιδιώτες ιδιότητες: “t” – θερμοδιαρυρωμένο (παράδειγμα – A500t), “c” – αίτηση για εφαρμογήκόλληση, “k” – μέθοδος αντοχής στη διάβρωση, “c” – η πρόσβαση από την κου κουλαλα.\nμαθητές και μαθητές αντοχές και ολκιχες\nάκαμπτη και ανθεκτική προσέγγισηφυση στο σκυρόδεμα.\nπροσεγγίσεις σε σχέδια σκυροδέματος\nαντοχή στη διάβρωση και την κόπωση μετάλλων.\nαπό το σχολ αποτέλεσμα: χάλυβας και μη μέταλλο ·\nμε τη μέθοδο εφαρμογής: σύρμα, σχοινί και ράχης\nκατά προσέγγιση του حل: στρογγυλό, ομαλό και με περιοδικό σχέδιο.\nΛειτουργίες με λειτουργίες που δημιουργούνται: για ένταση και άντρες.\nμε πρόσβαση: για συναρμολόγηση, διαμή και χρόνο\nμε μέθοδο στερέοδο: πλεκτό (δια, πλέγμα) και συγκολλημένο.\nΤο έργο GOST, διατίθεται με το η η ημιαυτότητα οποιουδήποτε ερωτήματος στην περιγραφή, είναι το GOST 1088-94 και οι σ τυμαι χρωμα Το περιοδικό διάλυση απαιτούμενος διαχωρισμένος διαχωρίζεται κυματοειδές ημισέληνο, τα τα εγκάρσια νεύρα δεν τέμπη με τα διαμήκη, σε αντίθεση με το δακτυλιοειδές δημιουργίας (GOST 5781-82). Το ημισέληνο κυματοειδές αναζητήσεις ευρέως στις εξελισσόμενες προσεγγίσεις και να το αποτέλεσμα του εκυρό 1998 ENπα. Καθιστώντας τα καθιστώντας τα τα δακτυλιοειδή χρήση και τα ημισέληνα απαιτούν τα τα δικά τους διαονεκτήματα: η δακτυλιοειδής διανύσματα νευρώσεις μ talosagaει την ανάρτηση της ραβδου, συλλογή περιεχομένων στην τάξη στη διασταύρωση. οι ιδ ιδλύσεις του ημιελήνου ως προς την ακαμψία και την ανάπτυξηφυση στο σκυρόδεμα είναι χαμηλότερο απότου Οι εργαζόμενοι έλασης ερευνούν επί του νέου νέους χρησιμοποιούμενοι ενισχυμένοι για για ναώώσουσον από απόντου..\nΟι ενισχυτές χάλυβες διαθέσιμες με το GOST 5781 τεχνικές ιδιότητες που απαιτούνται με τη χημχικό του Για την κατασκευή ενισχυμένων τεχνικών, προσεγγίζει χάλυβες άνθρακα (3-5sp), κράμαιαμε πυρίτιο γG. Οι εργαζόμενοι προσελοί χάλυβες είναι κράμα με τιτάνιο και δια fia (23Kh2G2Ts, 23Kh2G2T). Το τυπικό αποτέλεσμα της ράβδου θερμής έλασης είναι 6,8-11,2m, σε σπάνιες μέχρι 25m.\nΤις δημιουργίεςδιαθέτουν, η τεχνική του μονολιθικού σκυροδέματος χρησιμοποιούμε την ευρέως στην κατασκευή Το σχολείο, που ξαναχτίστηκε διαθεσιμότητα στην τεχνολογία, διάττες ιδιώτες αντοχές, για να μην αναφέρετε την εκλεκτική γοητεία τέτοιων κτιρίων. Η μέθοδος στη σύνθεση του σκυροδέματος, χρησιμοποιούμε ως διαλεκτικό,, κάθε σκελετού, προσεπιστα αγκυρωμένο σε σκυρόδεμα, χαρη στην κυματοειδής του.\nΛέξεις-κλειδιά, οι γυναίκες, δημιουργίες, ελευθερώσεις, ελευθερώσεις, διαμορφώνονται, διαμορφώνονται, καθιστώντας τα εργαλείαλολολολουκ τουτου Φράγματα και υδροηλεκτρικοί διαμορφώσεις, φράγματα και γέφυρες, διανύσματα και αστικά κτίρια – όλες κατασκευάζουμε τις φωτογραφίες που έχω δείχνω τα σκυρόδεμα με το δομικό σχήμα κάθε βαθμών.\nΗ συνηθέστερη χρήση οπλισμού είναι ένα από τα τα εξελιστικά υλικά από τους οπλισμένο σκυρόδεμα δυλγαραδαπαέα λεπτομέρεια..\nΗ εφαρμογή χάλυβα πρόσβαση στην εφαρμογή διακρίσεις οικοδομικές κατασκευές, επομινως, ταδιακτέρισ, τα διακτέρισ.


ΣΥΡΙΖΑ: Πέντε κρίσιμα ερωτήματα προς την Κυβέρνηση για το Ασφαλιστικό | Οικονομία | ANT1 News\n09:30 | Τετάρτη 22 Ιανουαρίου 2020\nΜεταναστευτικό: “Κατεβάζουν ρολά” τα νησιά του βορείου Αιγαίου (βίντεο)\nΝέο μπαράζ εμπρησμών: Έκαψαν 20 αυτοκίνητα (βίντεο)\n07 Σεπτεμβρίου 2019 16:56\nΖητά απαντήσεις, με αφορμή τη συνέντευξη που παραχώρησε ο Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, Νότης Μηταράκης.\nΠέντε ερωτήματα προς την Κυβέρνηση όσον αφορά το πρόγραμμά της για το ασφαλιστικό σύστημα θέτει ο ΣΥΡΙΖΑ, σχολιάζοντας συνέντευξη του Υφυπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, Νότη Μηταράκη.\nΣυγκεκριμένα, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, σημειώνει: «Ο κ. Μηταράκης προανήγγειλε χθες σε συνέντευξή του την ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης επικαλούμενος δήθεν "κινδύνους" του σημερινού ασφαλιστικού συστήματος». Και ερωτά: «Ποιους κινδύνους εννοεί ο κ. Μηταράκης δεδομένου ότι η προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ παρέδωσε στη ΝΔ το ενιαίο επικουρικό ταμείο πλεονασματικό κατά 473 εκατ. ευρώ και βιώσιμο για τις επόμενες δεκαετίες;».\nΕπιπλέον προσθέτει ότι ο Yφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων παραδέχτηκε ότι υπάρχει θέμα με το κόστος μετάβασης στο νέο σύστημα που προανήγγειλε. «Γιατί δεν λέει ποιο είναι το κόστος αυτό, πώς θα το καλύψει ο κρατικός προϋπολογισμός, τι θα γίνει με τις σημερινές καταβαλλόμενες επικουρικές συντάξεις και κυρίως γιατί βάζει τους ασφαλισμένους σε περιπέτειες αφού το δημόσιο σύστημα επικουρικής ασφάλισης είναι υγιές και πλεονασματικό;».\nΚαι συνεχίζει: «Ο κ. Μηταράκης δήλωσε ότι “δεν θα χρησιμοποιούμε τα λεφτά των νέων εργαζομένων για να τα δώσουμε για παλιές συντάξεις”, όπου ως “παλιές συντάξεις” εννοεί όσους εργαζόμενους σήμερα θα αρχίσουν να βγαίνουν στη σύνταξη σε λιγότερο από δύο χρόνια από τώρα (2021). Γιατί δεν λέει πώς θα καταβάλλονται οι συντάξεις στο επίπεδο που αναμένουν οι τωρινοί εργαζόμενοι και σύντομα συνταξιούχοι;».\nΟ ΣΥΡΙΖΑ καλεί ακόμη τη διοίκηση του Υπουργείου να διευκρινίσει «ποιο θα είναι το κέρδος για τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες που θα αναλάβουν τη διαχείριση των καταθέσεων επικουρικής ασφάλισης των εργαζομένων;».\n«Για τις εισφορές ο κ. Μηταράκης δήλωσε ότι σχεδιάζουν μείωση για τους εργαζόμενους κατά 1,5%σε βάθος τετραετίας. Σε αυτό συνίστατο η πολυδιαφημιζόμενη μείωση εισφορών που προανήγγειλε η Ν.Δ. προεκλογικά; Τι επιπτώσεις στη σύνταξη του εργαζόμενου θα έχει η μείωση των εργοδοτικών εισφορών την οποία προανήγγειλε ο κ. Μηταράκης;».\n«Αντί να διαφημίζει με κάθε τρόπο τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, ο κ. Μηταράκης οφείλει να απαντήσει στα ερωτήματα που αφορούν τη ζωή του συνόλου των ασφαλισμένων και των συνταξιούχων», καταλήγει η ανακοίνωση.\nΣΥΡΙΖΑΑσφαλιστικόΝότης ΜηταράκηςΕΙΔΗΣΕΙΣΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑΝΕΑ\nΤρύφων Αλεξιάδης: τα νεότερα για την υγεία του και το μήνυμά του από το νοσοκομείο\nΤσίπρας: Όχι στη συγκέντρωση του πλούτου σε λίγους\nΣτο νοσοκομείο εκτάκτως ο Τρύφων Αλεξιάδης\nΑντίστροφη μέτρηση για την προστασία της πρώτης κατοικίας\n“Πόλεμος” για τις… Λέσχες Καπνιστών\nΣυμπόσιο 2020 στο Καστρί


Ένας χρόνος «Οικολογικός Άνεμος» στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου | Απολογισμός δράσης | ΤΑ ΝΕΑ ● Πάρου - Αντιπάρου\nparos | antiparos 12:16 on 03/02/2012\tΜόνιμος σύνδεσμος Απάντηση\nTags: συνδυασμός ( 2 ), Αντίπαρος ( 572 ), Ειδήσεις ( 419 ), Ν. Χρυσόγελος ( 9 ), Οικολόγοι Πράσινοι ( 15 ), Οικολογικός Άνεμος ( 23 ), Πάρος ( 917 ), Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου ( 289 ), απολογισμός δράσης\nΈνας χρόνος «Οικολογικός Άνεμος» στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου | Απολογισμός δράσης\nΑνακοίνωση δημοσιοποίησε σήμερα 3/2 ο συνδυασμός της μειοψηφίας του Περιφερειακού Συμβουλίου Νοτίου Αιγαίου «Οικολογικός Άνεμος» (Στηρίσεται από το κόμμα «Οικολόγοι Πράσινοι») προκειμένου οι πολίτες Κυκλάδων και Δωδεκανήσου να ενημερωθούν για τον απολογισμό πολιτικής δράσης ενός έτους (2011) κατά το οποίο ο συνδυασμός λειτουργεί για τα θέματα της Περιφέρειας μας.\nΑκολουθεί το μεγαλύτερο τμήμα του κειμένου:\n«Με τη συμπλήρωση ενός έτους παρουσίας στην Περιφέρεια Ν. Αιγαίου, και όχι απλά στο Περιφερειακό Συμβούλιο, και ενάμιση χρόνο από τη δημιουργίας μας, αισθανόμαστε την υποχρέωση να κάνουμε ένα μικρό απολογισμό της δράσης μας αλλά ταυτόχρονα να ζητήσουμε από τους πολίτες να μας επισημάνουν τα ζητήματα που τους απασχολούν ώστε να μπορέσουμε να κάνουμε ακόμα πιο αποτελεσματικές παρεμβάσεις μέσα και έξω από το Περιφερειακό Συμβούλιο.\nΕίναι αλήθεια η πρώτη φορά που περιφερειακά σχήματα από το χώρο της Οικολογίας συμμετέχουν στην Τοπική Αυτοδιοίκηση στο Νότιο Αιγαίο και φυσικά ήταν για πολλά από τα μέλη του Οικολογικού Ανέμου μια πρωτόγνωρη διαδικασία τόσο πριν όσο και μετά την ανάδειξη μας στο Περιφερειακό Συμβούλιο. Από την άλλη πλευρά ο Νόμος 3852/2010 για τη Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης, γνωστότερος και ως Πρόγραμμα Καλλικράτης έθετε νέα δεδομένα για την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Δυστυχώς, μέχρι σήμερα τα φιλόδοξα σχέδια του Καλλικράτη για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, κυρίως του δεύτερου βαθμού που θα επιτελούσε ένα στρατηγικό και επιτελικό ρόλο, δε βλέπουμε να υλοποιούνται.\nΓια μας η επιδίωξη είναι σαφής: Να φυσήξει ένας δυνατός άνεμος αλλαγής και μεταρρυθμίσεων στην περιφέρεια και σε κάθε νησί του Ν. Αιγαίου. Υποστηρίζουμε μια διαφορετική πολιτική, που θα βασίζεται σε πέντε σημαντικές μεταρρυθμίσεις:\n1. Ανάδειξη ενός πράσινου μέλλοντος για το Ν. Αιγαίο σε ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο, προωθώντας ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης στο Ν Αιγαίο που οδηγεί σε εσωτερική κοινωνική συνοχή και μείωση του χάσματος κοινωνικών υποδομών που υπάρχει μεταξύ των διαφόρων νησιών.\n2. Νέα προσέγγιση που αντιμετωπίζει τα νησιά των Κυκλάδων και των Δωδεκανήσων ως ένα αλληλεξαρτώμενο και συνεργαζόμενο δίκτυο οικοσυστημάτων, οικονομιών και κοινωνιών, που δεν μας απασχολούν μόνο το καλοκαίρι, ως τουριστικός προορισμός, αλλά δώδεκα μήνες το χρόνο.\n3. Να αντιμετωπιστεί η νησιωτικότητα ως ευκαιρία και όχι ως μειονέκτημα.\n4. Ουσιαστική αποκέντρωση στη λήψη αποφάσεων και διάθεση επαρκών πόρων.\nΠροώθηση μιας συνεκτικής, ενιαίας πολιτικής για την προστασία και βιώσιμη διαχείριση του θαλάσσιου πλούτου, της παράκτιας ζώνης, των φυσικών περιοχών, του δομημένου περιβάλλοντος και του αγροτικού τοπίου».\nΗ παράταξη κάνει γνωστή και την ηλεκτρονική της δ/νση για εκείνους τους πολίτες του Νότιου Αιγαίου που θα ήθελαν να ενημερωθούν για λεπτομέρειες των παρεμβάσεων του «Οικολογικού Άνεμου» στο Περιφερειακό Συμβούλιο: http://ecoanemos.wordpress.com\n← ΑΥΡΙΟ 3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ: Αντίδραση για χαράτσια στην Πάρο\nΕκδήλωση για την ψυχή και το σώμα στην κρίση από συγγραφέα – ψυχίατρο | στον «Αρχίλοχο» →


Έφυγε από τη ζωή ο πρόεδρος της ΜΚΟ Praksis, Αντύπας Τζανέτος - TheCaller\nΈφυγε από τη ζωή ο πρόεδρος της ΜΚΟ Praksis, Αντύπας Τζανέτος\n15/02/2017 | 09:07\nΠέθανε αιφνιδίως ο πρόεδρος της ΜΚΟ Praksis Αντύπας Τζανέτος, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή νοσηλευόμενος σε νοσοκομείο από άγνωστα μέχρι στιγμής αίτια...\nΠέθανε αιφνιδίως ο πρόεδρος της ΜΚΟ Praksis Αντύπας Τζανέτος, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή νοσηλευόμενος σε νοσοκομείο από άγνωστα μέχρι στιγμής αίτια.\nΠοιος ήταν ο Αντύπας Τζανέτος\nMSc Κοινωνικός Λειτουργός, Οικονομολόγος Υγείας, Πρόεδρος Μ.Κ.Ο. PRAKSIS\nΤελείωσε το 3o Γενικό Λύκειο Πειραιά. Το 1987 εισήχθη στο ΤΕΙ Αθήνας στη Σχολή Οικονομίας και Διοίκησης. Μπήκε πρώτος σε σειρά κατάταξης στο ΤΕΙ Αθήνας στο Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας, όπου πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Πειραιά στο Οικονομικό Τμήμα με γνωστικό αντικείμενο «Διοίκηση και Οικονομικά της Υγείας».\nΞεκίνησε το 2000 ως Διευθυντής Αποστολών των «Γιατρών χωρίς Σύνορα Ελλάδος». Το 2004 εργάστηκε ως υπεύθυνος ελληνικών προγραμμάτων (προγράμματα της διπλανής πόρτας) και ως υπεύθυνος για τη διαχείριση και υλοποίηση Ευρωπαϊκών προγραμμάτων. Από το Νοέμβριο του 2004 έως σήμερα είναι Πρόεδρος στη Μη Κυβερνητική Οργάνωση PRAKSIS. Με δράσεις εθνικής εμβέλειας και διακρατικές συνεργασίες, είχε πάντα στόχο την καταπολέμηση κοινωνικού αποκλεισμού των ευπαθών ομάδων. Σχεδιάζοντας και υλοποιώντας ανθρωπιστικά προγράμματα, είχε προβεί στη δημιουργία πολυιατρείων, κινητών ιατρείων, κινητών μονάδων εξέτασης ηπατίτιδας C και HIV, κέντρα ημέρας αστέγων.\nΗ Μ.Κ.Ο. PRAKSIS ήταν προσωπικό του δημιούργημα. Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα διείσδυσε στην ελληνική κοινωνία και αποτύπωσε πολύ γρήγορα το στίγμα της. Μετρά 45.000 ωφελούμενους ετησίως. Υποστηρίζεται κατά 80% από ιδιωτικούς πόρους και κατά 20% από ευρωπαϊκά ή συνχρηματοδοτούμενα προγράμματα


CyberEddie: Hackers Day - Youtube and Apple store were Hacked!\nHackers Day - Youtube and Apple store were Hacked!\nΗταν συνδυασμένο? Προγραμματισμένο? Κάτι τυχαίο? Ζούμε Hacking Dayz.\nΤο να καταφέρουν να βάλουν χέρι σε 2 τόσο μεγάλα και λογικά δύσκολο να σπαστούν site όπως το youtube αλλά και το apple store [itunes accounts too], την ίδια μέρα είναι κάτι που δεν το τραβάει ο νους του ανθρώπου εύκολα. Από την μια μεριά χρήστες άρχισαν να συζητούν για σπασμένους λογαριασμούς στο apple store με αποτέλεσμα να χρεώνονται για πρoγράμματα που έχουν κατεβάσει χωρίς βεβαίως να συμβαίνει κάτι τέτοιο! Μιλάμε για χρεώσεις από $100 μέχρι $1400! Αφαιρέθηκαν συγκεκριμένα προγράμματα της εταιρείας "mycompany". Πρόκειται για βιετναμέζο developer. To ακόμα καλύτερο με τον συγκεκριμένο developer είναι ότι δεν είχε support page για επικοινωνία και η ιστοσελίδα της εταιρείας εξαφανισμένη!!?? Πως τους επιτράπηκε να μπουν στο apple store?\nΓενικά συνιστούν προσοχή και αλλαγή του τρόπου πληρωμής σε None καθώς αυτή τη στιγμή δεν θεωρείται ασφαλής ούτε η αλλαγή password.\nΕπικοινωνία με apple σε περίπτωση που έχετε πρόβλημα:\nΑπό την άλλη, οσον αφορά το youtube, τα πράγματα είναι λίγο πιο "απλά": τα βίντεο ενός συγκεκριμένου τραγουδιστή [όνομα Justin Bieber] απέκτησαν ξαφνικά είτε banner ότι ο τραγουδιστής είναι νεκρός είτε κάποια link που οδηγούσαν σε περίεργες σελίδες και τέλoς πάντων δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό αλλά υπήρξε μια γενικότερη επίθεση.\nΤο youtube ανακοίνωσε ότι την συγκεκριμένη αδυναμία του συστήματος που χρησιμοποίησσαν οι hackers, ήδη την αντιμετώπισαν και προχώρησαν σε σχετικές διορθώσεις:


"GAIA_be the bee" dance-theatre performance by Fysalida Dance on Vimeo\n"GAIA_be the bee" dance-theatre performance by Fysalida Dance\n«GAIA - be the bee» by Fysalida Dance - fysalidance.com\nΗ οικο-καλλιτεχνική παράσταση «GAIA - be the bee» είναι ένα επίκαιρο έργο που εστιάζει σε θέματα που σχετίζονται με την οικολογία, τον οικοπολιτισμό, τη φύση γενικότερα και τη σχέση του ανθρώπου με αυτήν.\nΜέσα από τη δραματοποιημένη κίνηση, τα κείμενα και το σύγχρονο χορό, το έργο «GAIA - be the bee» διηγείται ιστορίες για την απατηλή αγάπη της εξουσίας, το κόστος της κεφαλοποίησης των πάντων, τον ανθρώπινο αποπροσανατολισμό καθώς απομακρυνόμαστε από τις αγκάλες της Μητέρας Γης.\nΕστιάζοντας στη σχέση του ανθρώπου με το περιβάλλον και στις αρνητικές επιπτώσεις της «ανάπτυξης» όπως αυτή προσδιορίζεται στις σύγχρονες κοινωνίες, στόχος μας είναι η ευαισθητοποίηση των πολιτών σχετικά με την προστασία του περιβάλλοντος.\nΤο έργο αποτελεί ένα πρωτότυπο χρονικό της ανθρώπινης κοινωνίας, της σχέσης μας με τη φύση και το συνάνθρωπο, της γυναικείας ύπαρξης σε ένα αγώνα διεκδίκησης και επιβίωσης. Επικεντρώνεται στις θηλυκές φιγούρες που ταξιδεύουν στο χρόνο, μεταμορφώνοντας την ταυτότητα της Θηλυκής Φύσης και του φυσικού περιβάλλοντος, ακολουθώντας τα «σημεία των καιρών»… ή μήπως τελικά τα ορίζουν;\nΣε αυτό το οικο-καλλιτεχνικό ταξίδι έχουμε συνοδοιπόρο τη Θεά των Όφεων κι άλλες αρχέγονες και σύγχρονες μορφές που αναδύονται από εποχές που έχουμε συνδέσει με την αθωότητα, το ρομαντισμό, την αρμονία με τη φύση. Γινόμαστε μάρτυρες της μετάλλαξης, του μαρτυρίου, της αναβίωσης, ακόμα και του θανάτου τους, ελπίζοντας σε αυτή την αναγέννηση που θα συν-κινηθεί με ταπεινότητα κι ευλάβεια, δέος κι ευγνωμοσύνη προς τα θεία φυσικά φαινόμενα και πλούσια αγαθά της μάνας Γης.\nΜέσα από χορευτικά τοπία, εικόνες και έννοιες που εύστοχα καθρεπτίζουν τις αλλαγές στο χρόνο, στη νοοτροπία, στον πολιτισμό, στην έννοια της ευημερίας, επιθυμούμε να ξετυλίξουμε μίτους και τέρατα, λαβυρίνθους συμφερόντων της αυτιστικής μοναξιάς και αυτοεξορίας μας.\nΠρόκειται για μια «καλλιτεχνική κραυγή», ένα «κεντρί αφύπνισης», μήνυμα SOS στον άνθρωπο καλώντας τον να επιστρέψει στη Φύση με ειρήνη και αγάπη προς την ίδια τη Ζωή.\nFysalida Dance - Georgia Petrali - fysalidance.com


Διοργάνωση 16ου Φοιτητικού Διαγωνισμού από την Οικονομική Επιθεώρηση υπό την αιγίδα του ΟΠΑ. Η τελετή απονομής των βραβείων θα πραγματοποιηθεί τον Μάιο 2010 | Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών\nΔιοργάνωση 16ου Φοιτητικού Διαγωνισμού από την Οικονομική Επιθεώρηση υπό την αιγίδα του ΟΠΑ. Η τελετή απονομής των βραβείων θα πραγματοποιηθεί τον Μάιο 2010\nΦοιτητικός Διαγωνισμός διοργανώνεται από την ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ από το 1994, για φοιτητές και σπουδαστές όλων των τριτοβάθμιων εκπαιδευτικών\nφοιτητικού διαγωνισμού είναι η σύνδεση του φοιτητικού κόσμου με τον κόσμο των επιχειρήσεων.\nΔικαίωμα συμμετοχής έχουν οι φοιτητές και οι σπουδαστές όλων των δημόσιων και ιδιωτικών ιδρυμάτων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, καθώς και όσοι αποφοίτησαν από αυτά μέσα στο 2009. Κάθε φοιτητής και σπουδαστής έχει το δικαίωμα να συμμετέχει\nείτε με ατομική εργασία, είτε με ομαδική εργασία. Στις ομαδικές εργασίες μπορούν να συμμετέχουν από δύο έως τέσσερα άτομα.\nΘα βραβευθούν 5 ατομικές και 5 ομαδικές εργασίες. Η τελετή απονομής των βραβείων θα πραγματοποιηθεί τον Μάιο 2010.\nΣυνολική παρουσίαση-εικόνα της εργασίας.