Sarajevo | Τεύχος 60 | η σκληρή, σκληρότατη επικύρωση μιας ήττας μακρόχρονης\nη σκληρή, σκληρότατη επικύρωση\nμιας ήττας μακρόχρονης\nοι μάχες που δεν δόθηκαν\nΗ επίσημη, θεσμισμένη, με όλες τις σφραγίδες και τις υπογραφές που θα μπορούσε να έχει, δρακόντεια υποτίμηση της εργασίας είναι γεγονός. Το “κατώτατο όριο” του βασικού μισθού (που έτσι κι αλλιώς ήταν κατακρεουργημένος στην “μαύρη” εργασία, αλλά και για καιρό τώρα κλαδευόταν στην “άσπρη”) έπεσε· και έπεσε αμαχητί. Κανείς δεν θα το πει με το όνομά του, αλλά έτσι ακριβώς είναι: η κοινοβουλευτική αδεία μείωση του επίσημου βασικού μισθού κατά 22% έως 32%, αποτελεί ένα είδος πανηγυριού (των αφεντικών) πάνω στην συντριβή της τάξης μας. Ήττα με το “η” κεφαλαίο. \nΠοιοί είναι που πρέπει να κατηγορήσουμε γι’ αυτό το χάλι, και κυρίως για το χωρίς μάχη του πράγματος; Αρκετοί, εκτός απ’ τα αφεντικά τα ίδια! Όμως το μεγαλύτερο μέρος των ευθυνών βαραίνει εμάς - είτε σαν τάξη θεωρήσουμε τους εαυτούς μας, είτε σαν “άτομα”. Γιατί το μόνο που δεν μπορούμε να επικαλεστούμε σαν δικαιολογία είναι ότι αιφνδιαστήκαμε. Το αντίθετο. Τα αφεντικά είχαν ανοίξει τα χαρτιά τους από καιρό, και τα ανέμιζαν συνέχεια.\nΘα μπορούσαμε (και θα έπρεπε) να πάμε κάμποσο πίσω στο χρόνο. Αλλά θα σταθούμε, κυρίως, στα τελευταία σχεδόν 2 χρόνια. Όταν η πρώτη φάση της βίαιης υποτίμησης της εργασίας εστίασε στους μισθωτούς του δημόσιου τομέα.\nΔεν είναι μυστικό: καθώς εξελισσόταν η αποκαθήλωση των περιβόητων “επιδομάτων” στο δημόσιο τομέα, η συντριπτική πλειονότητα των μισθωτών του ιδιωτικού εκδήλωνε αγαλλίαση! Το πράγμα λέγεται “η κατσίκα του γείτονα”, αλλά η ανεκδοτολογία δεν βοηθάει την συνειδητοποίηση του πόσο μεγάλη ώθηση έδωσε στους χειρισμούς των αφεντικών αυτή η μαζική και χωρίς προσχήματα μνησικακία. Όχι επειδή οι δημόσιοι υπάλληλοι άξιζαν, στο σύνολό τους, κάποιο είδος προλεταριακό σεβασμό. Αλλά επειδή όσοι / όσες “κακοπερνούσαν” το 2007, και το 2008, και το 2009 στα γρανάζια του ιδιωτικού καπιταλισμού, θα έπρεπε να έχουν αποκτήσει πολύ μεγαλύτερη επίγνωση του πως δουλεύει στο σύνολό της η καπιταλιστική και κρατική μηχανή. Και τι συνέχεια θα είχε αυτό που τους φαινόταν μεσολαβημένη αλλά γλυκειά “εκδίκηση”, η δραστική μείωση δηλαδή των μισθών στον δημόσιο τομέα. Τρώει το ελληνικό κράτος τα “παιδιά” του για να δώσει χαρά στα “αποπαίδια” της εργατικής τάξης; Αν θα ήταν ποτέ δυνατό!!!\nΣτη ρίζα αυτής της μνησικακίας βρίσκεται, βέβαια, μια χρόνια ζηλο-φθονία. Για την άνεση (για να το πούμε όσο κομψότερα γίνεται) των σχέσεων εργασίας και των μισθών στον δημόσιο τομέα, και την “ασφάλεια” της “μονιμότητας” και της διαρκούς ανέλιξης, σε σχέση με τις αβεβαιότητες και την βία της επιδεινούμενης ζούγκλας της “αγοράς”. Αν σ’ αυτήν την ζήλεια προσθέσει κανείς την εν γένει αδιάφορη έως επιθετική συμπεριφορά μεγάλου μέρους των δημόσιων υπαλλήλων προς την υπόλοιπη τάξη (τριτογενής / υπηρεσίες γαρ...) μπορεί να θεωρήσει κατ’ αρχήν βάσιμη την χρόνια εχθρότητα των εργατών του “ιδιωτικού” προς τους εργάτες / μισθωτούς του “δημόσιου”.\nΗ κουλτούρα του “εργασιακού μικροαστισμού” έκανε για δεκαετίες το θαύμα της, και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μαζικότερη πηγή της ήταν οι ιδιαίτερα βολικές συνθήκες εργασίας στο “δημόσιο”. Το να θεωρεί κανείς την θέση εργασίας σαν ιδιοκτησία του είναι (ήταν) ένα δηλητήριο προσοδικής έπαρσης και αναίδειας που πότισε για γενιές το μεγαλύτερο μέρος της ντόπιας εργατικής τάξης· ακόμα κι εκείνων των τμημάτων της που αν και ήθελαν δεν τα κατάφερναν να “βολευτούν”.\nΑνάλογου βάρους και καταστροφικότητας (παρ’ ότι μόνο έτσι δεν βιωνόταν...) ήταν η “συνδικαλιστικοποίηση” αυτού του εργασιακού μικροαστισμού: η συντεχνία. Αυτά τα δύο, το “βόλεμα” και ο κορπορατιβισμός, αναπτύχθηκαν σαν σιαμαία τέρατα μέσα στις προσοδικές εγγυήσεις του ελληνικού κράτους σαν εργοδότη. Ακόμα και στις τυπικά πιο ριζοσπαστικές εκδηλώσεις “αγώνων στο δημόσιο” εδώ και πάνω από 30 χρόνια, η πεποίθηση της απόλυτης προτεραιότητας του “κλαδικού συμφέροντος” (αδιάφορο ποιός θα ήταν ο τρόπος ικανοποίησής του) δεν ράγισε ούτε για μια στιγμή. Δεν ράγισε ποτέ, ούτε όταν γινόταν κατανοητό ακόμα και σε παιδιά, το πόσο εύκολα οι ιδεολογικοί χειρισμοί του κράτους / εργοδότη μπορούσαν να αξιοποιήσουν την πελατειακή δομή του τριτογενούς τομέα, σπρώχνοντας τους “πελάτες” των δημόσιων υπηρεσιών (απ’ τα νοσοκομεία ως τις συγκοινωνίες, και απ’ το μάζεμα των σκουπιδιών ως τη δεη και τα σχολεία) εναντίον των αντίστοιχων απεργών.\nΑυτά όλα είναι λίγο πολύ γνωστά. Όμως δεν είναι όλη η αλήθεια για την χρόνια “ψυχοσυναισθηματική” εχθρότητα των εργατών του ιδιωτικού τομέα προς τους δημόσιους υπαλλήλους. Δεν γνωρίζουμε ούτε μισό παράδειγμα απ’ το 1981 και μετά (όταν ο προσοδισμός έγινε “δημοκρατικός”, υπό την αιγίδα δηλαδή όχι ενός μονάχα κόμματος του κράτους, αλλά απ’ το σύνολό τους) που αυτή η εχθρότητα να βγήκε απ’ τους βάλτους της ζήλειας και του φθόνου, και να έγινε συνεκτική προλεταριακή κριτική και αντιπαλότητα. Στην πραγματικότητα το πρότυπο του έλληνα δημόσιου υπαλλήλου λειτούργησε σαν το μόνο αποδεκτό στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της εργατικής τάξης, ακόμα και εκείνης που δεν απολάμβανε “μονιμότητα” και “τρελά επιδόματα”. Λειτούργησε σαν πρότυπο κατανάλωσης και Συγκρότησης Εαυτού μέσα στο εμπόρευμα· λειτούργησε σαν επικύρωση του ατομισμού μέσα κι έξω απ’ τα ωράρια της δουλειάς· λειτούργησε σαν φάρος επιθετικής μικροαστικοποίησης· λειτούργησε σαν υπόδειγμα αντι-εργατικών συμπεριφορών μέσα στο σύνολο της τάξης μας. Και η απόδειξη είναι τόσο ακλόνητη ώστε κανείς δεν μπορεί να την ξεφορτωθεί: πως στάθηκαν οι ντόπιοι εργάτες του ιδιωτικού τομέα απέναντι στις εκατοντάδες χιλιάδων των μεταναστών και των μεταναστριών προλετάριων, με τους οποίους / οποίες βρέθηκαν συχνά δίπλα δίπλα στη ζούγκλα της αγοράς εργασίας.\nΕν τέλει, το να ελεεινολογεί κανείς τους δημόσιους υπαλλήλους αποδεχόμενος όμως το βασικό κλισέ της αντι-προλεταριακής αλλοτρίωσής τους, δηλαδή την (μισθολογική / εργασιακή) “επιτυχία” χωρίς ουσιαστικό πόλεμο, ήταν το δικό μας (μιλώντας γενικά) μερίδιο στο γλυκό δηλητήριο του εργασιακού μικροαστισμού. Αυτό είχε δυο ολέθριες συνέπειες, ακόμα και τους “καλούς καιρούς”. Η πρώτη και η σημαντικότερη ήταν η νο 2, και πολιτικά πολύ πιο καταστροφική, ενδοεργατική ρήξη: η αδιαφορία ή και εχθρότητα προς την πολιτική ανατίμηση των μεταναστών. Η δεύτερη συνέπεια ότι κανείς δεν έδωσε την πρέπουσα σημασία όταν η περίμετρος των σχέσεων εργασίας (και των μισθών...) στο δημόσιο τομέα άρχισε να διαλύεται, δημιουργώντας μια ενιαία (με τον ιδιωτικό τομέα) γκρίζα περιοχή, ένα κράμα προσοδικού πατερναλισμού και ιδιωτικής βίας. Αναφερόμαστε σ’ αυτήν την ζώνη που περιλάμβανε απ’ τους διαφόρων ειδών ωρομίσθιους ή οκταμηνίτες συμβασιούχους, ως τους “εργολάβους” (σε περιοχές πρώην δημόσιου έργου) ή και την πατέντα των stage.\nΠρόκειται για την πρώτη, μεγάλης διάρκειας περίοδο, όπου ίσχυσε το ότι ο εχθρός (μας), δηλαδή το κράτος και τ’ αφεντικά, δεν αιφνιδιάζει - αντίθετα δοκιμάζει, τεστάρει την εργατική συνείδηση, προχωρώντας προσεκτικά βήμα βήμα. Πρόκειται επίσης για την πρώτη, μεγάλης διάρκειας περίοδο, όπου οι μικρές ήττες της τάξης μας έπεφταν σαν το χαλάζι - μόνο που δεν υπήρχε στη θέση της η αναγκαία (προλεταριακή) συνείδηση, αν όχι να τις εμποδίσει σίγουρα να τις χρεωθεί αναδιοργανώνοντας τις δικές της δυνατότητες. Ούτε κι εδώ υπάρχει κάτι καινούργιο να πούμε, ή κάποιο μυστικό να αποκαλύψουμε. Απ’ τα ελτα ως τον οτε, και απ’ τα σχολεία ως τα νοσοκομεία, οπουδήποτε άρχισαν να φυτρώνουν αυτές οι παράξενες νέες σχέσεις εργασίας, η αντίδραση της συνδικαλιστικοποιημένης και (θεωρούσε πως είναι) εξασφαλισμένης “δημοσιοϋπαλληλικής φιγούρας” ήταν, στην καλύτερη των περιπτώσεων, αυτή του στρατού, των “παλιών” απέναντι στους “καινούργιους”: καλώς τους ψάρακες!  Η αντίδραση των ίδιων των θιγόμενων δεν ήταν, σε γενικές γραμμές, πολύ προλεταριοκότερη: αποδοχή ενός “σταυρού του μαρτυρίου” που πρέπει κανείς να σηκώσει, για να φτάσει όχι στην κορυφή του Γολγοθά αλλά στον κήπο της Εδέμ... Ούτε όμως σ’ όλην αυτήν την γρήγορα εξαπλούμενη γκρίζα ζώνη “εξασφαλίσεων” το στραβωμένο και ζοχαδιασμένο κατά των δημοσίων υπαλλήλων μέρος της ντόπιας εργατικής τάξης είδε κάτι που να το αφορά. Πάλι δημόσιους υπαλλήλους έβλεπε. Κάπως ξεπεσμένους μεν, αλλά...\nΓιατί μιλάμε για βροχή από μικρές ήττες που πέρασαν απαρατήρητες; Γιατί από δύο μεριές, συγκλίνουσες, ήταν ξεκάθαρο (αλλά μόνο σε όσους / όσες είχαν το κουράγιο να το καταλάβουν) ότι το κράτος και τα αφεντικά αναδιοργανώνουν συστηματικά την εκμετάλλευση της εργασίας, άλλοτε με επίσημο, θεσμισμένο τρόπο κι άλλοτε με ωμή βία, πάνω σε ένα απλό και μονολεκτικό πρόγραμμα: υποτίμηση. Απ’ την μια μεριά η βίαιη υποτίμηση έως εξόντωση των μεταναστών και των μεταναστριών· δηλαδή ίσως και του 1/4 της εδώ εργατικής τάξης... Απ’ την άλλη η πιο ήπια μεν αλλά επίμονα σταθερή περιμετρική κατεδάφιση των “προνομίων” και των εξασφαλίσεων των άμεσα οφελημένων απ’ την πολιτική πρόσοδο τμημάτων των μισθωτών... Τίποτα απ’ τα δύο δεν έγινε κρυφά, τίποτα απ’ τα δύο δεν έγινε μέσα σε μια νύχτα. Παρέμενε βέβαια, στις σιγουριές του, ένας κεντρικός πυρήνας του εργασιακού μικροαστισμού, αρκετές χιλιάδες δημόσιων υπαλλήλων της παλιάς καλής σειράς, όπως και πολλά μεσαία στελέχη του ιδιωτικού τομέα - όμως ήταν όλο και μικρότερη “όαση” μέσα στην επεκτεινόμενη έρημο. Το κυριότερο είναι ότι παρέμενε ακλόνητη στη θέση της η ιδεολογική ηγεμονία αυτού του εργασιακού μικροαστισμού.\nΗ βροχή από ήττες ήταν, λοιπόν, η όλο και πιο αποπροσανατολιστική υπεροχή της ιδεολογίας σε βάρος της υλικής, της απτής πραγματικότητας. Λογικά είναι αδύνατο να σε υποτιμούν και ταυτόχρονα να νοιώθεις υπέροχα· όμως τέτοιος ήταν ο στρωμένος με σοκολάτα δρόμος προς την κόλαση ήδη απ’ τις αρχές της δεκαετίας του ‘00. Κανείς και καμία που σήμερα είναι από 28 χρονών και πάνω δεν δικαιούται να πει δεν είχα προσέξει τίποτα ανησυχητικό. Στοιχειώδης ειλικρίνεια, έστω και εκ των υστέρων, θα επέβαλε αυτήν την πικρή ομολογία: ναι, είχα καταλάβει χοντρικά τι γίνεται· αλλά ήλπιζα ότι προσωπικά θα την γλύτωνα.\nη μάχη που δεν δόθηκε\nΔεν κατέχουμε κάποιον “έγκυρο”, “επιστημονικό” τρόπο για να μετράμε την νοημοσύνη των σύγχρονων υπηκόων. Αλλά μας φαίνεται απόλυτα λογικό ότι, απ’ την στιγμή που αναγνωρίστηκε επίσημα ότι και με τον ελληνικό καπιταλισμό κάτι του είδους “κρίση” συμβαίνει, ας πούμε χοντρικά απ’ την άνοιξη του 2010, οποιοσδήποτε απόφοιτος γυμνασίου παρακολουθούσε ψυχρά τα μέτρα που ανακοίνωναν ή παρίσταναν ότι αποφασίζουν οι ομιλούσες κεφαλές του συστήματος, θα καταλάβαινε ότι αφορούν κατά 80% τουλάχιστον την διαχείριση της εργασίας. Βδομάδα την βδομάδα και μήνα τον μήνα, όλα τα υπόλοιπα ήταν σκέτος θόρυβος· και, ας το πούμε εδώ για να μην γίνει παρεξήγηση, υπήρχαν και κάποια μέτρα “οριζόντιας” αύξησης της φορολογίας (φ.π.α., ακίνητα). Αλλά, επιμένουμε, όποιος δεν είχε βάλει το κεφάλι στην άμμο (ελπίζοντας ότι θα την γλυτώσει) την άνοιξη του 2011, θα κατέληγε ακόμα και εμπειρικά, σ’ αυτό το συμπέρασμα: όλη αυτή η χορωδία περί δημόσιου χρέους, δντ, τρόικας, ευρώ κλπ, είναι για να κρύψει τους κρότους των μπαλτάδων που ρίχνουν τα τελευταία και πιο δυνατά χτυπήματα στις βασικές παραμέτρους της εργασίας· υπέρ της ακόμα πιο βίαιης εκμετάλλευσής της, από τώρα και στο μέλλον. Μισθοί, ωράρια, διαπραγματεύσεις, συντάξεις, παροχές υγείας και εκπαίδευσης, “κόστος εργασίας” και “κόστος κοινωνικής αναπαραγωγής”, όλα στον πάγκο του χασάπη, αδιάφορο με το αν είναι στον δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα. Ακόμα κι αν κάποιες σχετικές διαβαθμίσεις και διαστρωματώσεις παρέμεναν, όλοι μαζί, και οπωσδήποτε το μεγαλύτερο μέρος των ντόπιων εργατών / μισθωτών, κατέβαιναν προς τα εκεί που πάντα θεωρούσαν υπόγειο. Αυτό, επαναλαμβάνουμε, ήταν λογικά έγκυρο σαν διαπίστωση, το αργότερο την άνοιξη του 2011.\nΓιατί, τότε, η (τυπικά) προλεταριακή βάση των μισθωτών, ας πούμε οι των “700ευρώ” ή οι των “600ευρώ” ή των “800 ευρώ”, ή οι άνεργοι / άνεργες, εξακολουθούσαν να χασκογελούν με τα παθήματα των ψαλιδισμένων επιδομάτων των δημόσιων υπαλλήλων εκείνη την ιστορική στιγμή; Γιατί - υποστηρίζουμε - είχαν κληρονομήσει και κρατούσαν σφικτά, απ’ την φιγούρα που τους άρεσε να μισούν, εκείνη του δημόσιου υπάλληλου δηλαδή, μερικά απ’ τα βασικότερα συστατικά της· κι ας μην ήταν κατά άλλα δημόσιοι υπάλληλοι με την τυπική έννοια. Κρατούσαν σφικτά την ιδέα του βρίσκομαι στο απυρόβλητο· και μάλιστα όχι σαν “κλάδος” ή “κατηγορία”, αλλά (πια) ατομικά. Όποιος κουβέντιαζε στην πιάτσα ερευνητικά και με καθαρό μυαλό τότε θα ανακάλυπτε πως:\nα) Η ιδέα ότι και τα “μικρο”αφεντικά υποφέρουν (απ’ την κρίση) και ότι αναγκάζονται με πόνο ψυχής να κάνουν απολύσεις, μειώσεις μισθών (ακόμα και κάτω απ’ το τραπέζι) ή και να μην πληρώνουν καθόλου, ήταν η αποδεκτή αλήθεια στον ιδιωτικό τομέα... Και πάντως δεν εκδηλώνονταν εναντίον της δημόσιες και ισχυρές λογικές αρνήσεις...\nβ) Η γενική και αφηρημένη θυματοποίηση, και ατομική αλλά και του “λαού” σα σύνολο, δρούσε σα γενικός παροχέας εξηγήσεων για το συμβαίνει και για το τι μπορεί να συμβεί στο κοντινό μέλλον...\nγ) Το κύριο έως μοναδικό ενδιαφέρον διάφορων συντεχνιών και υποσυντεχνιών περί και μέσα στον δημόσιο τομέα ήταν να αποδείξουν ότι δεν ανήκουν σ’ αυτόν, με την έννοια ότι δεν πρέπει να συμπεριλαμβάνονται στα κρατικά έξοδα (άρα στους ισολογισμούς του δημόσιου χρέους)· καθότι\nδ) Εάν κανείς αποδείκνυε ότι ανήκει στον ιδιωτικό τομέα του ντόπιου καπιταλισμού θα απαλλασσόταν (νόμιζε) απ’ αυτά που προβάλλονταν (ή εννοούνταν) βολικά σαν οι “αμαρτίες” του δημόσιου.\nΕάν το μεγάλο κύμα του εργασιακού μικροαστισμού, έχοντας διασχίσει την απόσταση τριών τουλάχιστον δεκαετιών, επρόκειτο να συναντήσει το άλλο μεγάλο κύμα, των ιδεολογικών, μηντιακών και κομματικών αντιπερισπασμών απ’ το 2009 και μετά, θα φτιαχνόταν μια τεράστια δίνη. Κι έτσι ακριβώς έγινε. Ή μήπως όχι; Η αναπαράσταση των συσχετισμών και της διαμόρφωσης του ταξικού ανταγωνισμού με ορολογία φυσικής καταστροφής απαλλάσσει από ευθύνες, συλλογικές και ατομικές· μόνο λογοτεχνική θεωρήστε, λοιπόν, την παρομοίωση με την συμβολή των κυμάτων.\nΗ άνοιξη και η αρχή του καλοκαιριού του 2011 ήταν, από αυστηρά αναλυτικο-ιστορική άποψη, κρίσιμη περίοδος. Για το αν θα αρχίσουν να πέφτουν σε ικανό βαθμό, σε ικανή έκταση και με ένταση, τα λέπια απ’ τα μάτια και τα μυαλά των εργατών / μισθωτών ή όχι. Και ήταν τέτοια, κρίσιμη ιστορικά περίοδος, επειδή τότε πια υπήρχαν όλα όσα θα ήθελε κανείς να έχει στη διάθεσή του για να βγάλει (καθυστερημένα, πολύ καθυστερημένα, στο όριο του χρόνου) τα λογικά συμπεράσματά του. Υπήρχε ήδη ένα γεμάτο έτος “διαχείρισης της κρίσης”, και μάλιστα όχι μόνο στην ελλάδα. Υπήρχε ήδη αναγνωρισμένο (ή αναγνωρίσιμο) το συμπέρασμα ότι “επειδή τα πράγματα δεν πάνε καλά” θα χρειαστούν τα ίδια φάρμακα (η υποτίμηση της εργασίας δηλαδή) σε ακόμα πιο γενναίες δόσεις. Υπήρχε ήδη ξεδιπλωμένη όλη η γκάμα των τακτικών ψυχολογικού πολέμου και αντιπερισπασμών των αφεντικών, απ’ τα μήντια ως τα κόμματα και απ’ το οργανωμένο έγκλημα ως την εκκλησία. Είχε υπάρξει, τέλος, ικανός χρόνος για να συνέλθει ο καθένας απ’ το σοκ - αν η έκπληξη ήταν που τον εμπόδιζε να καταλάβει νωρίτερα τι και γιατί η “κρίση”...\nΔεν ερχόμαστε εκ των υστέρων να κάνουμε τους πονηρούς! Στο μέτρο των πραγματικών δυνατοτήτων μας (στην πραγματικότητα μάλιστα τραβώντας τες όσο περισσότερο γινόταν), σαν οργανωμένη αυτονομία, δείχναμε και ξαναδείχναμε την κρισιμότητα της περιόδου, την κρισιμότητα όπου αν δεν ξεκινήσουμε ούτε τώρα σαν εργάτες να κάνουμε το σωστό σε λίγο... Ενδεικτικά εντελώς, απ’ το Sarajevo νο 49, Μάρτης του 2011, κάτω απ’ τον τίτλο οι τραπεζίτες, οι κυνόδοντες κι εμείς, αντιγράφουμε:\n... Παρά τον κίνδυνο να γίνουμε περίγελως στα κλαμπ του “κομμουνισμού” - και - της - “επανάστασης - προ - των πυλών” ... το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να κάνουμε (σαν εργάτες πάντα) είναι να βγάλουμε τα κεφάλια μας απ’ τα πόδια των τραπεζιτών, των αφεντικών γενικά (και των βουλευτών, και των παπάδων, και των στρατηγών και των μαφιόζων)... Βγάζοντας απο κει κάτω τα κεφάλια μας, και στήνοντάς τα πάλι στο κανονικό τους ύψος, παύουμε να ασχολούμαστε και με το ποιά είναι η πιο σωστή λύση για το “πρόβλημα του κρατικού χρέους”... Δε λέμε, λοιπόν, “δεν έχουμε λύση στο πρόβλημα του κρατικού χρέους”. Δεν λέμε μόνο ότι αυτή η μορφοποίηση της κρίσης, που λέγεται “τα κράτη χρωστάνε”, είναι σκληρός πολιτικός και ιδεολογικός εκβιασμός κατά της τάξης μας, έτσι ώστε και φτηνότερη να γίνει, και “εθνική”. Δεν λέμε “δεν μας νοιάζουν οι λύσεις σας”. Λέμε κάτι πολύ χειρότερο. Ότι το σωστό για εμάς, σαν εργάτες, είναι να φτάσουμε σ’ εκείνο το (οργανωτικό, γνωσιακό, κλπ) σηκμείο το συντομότερο δυνατόν, ώστε να πολεμάμε γερά εναντίον των σε βάρος μας συνεπειών οποιασδήποτε “λύσης”...\nΕντάξει, δεν έχουμε μια καμιά σπουδαία επιρροή! Αλλά μήπως κι όσοι (μας) λένε καλά τα λέτε κουνάνε όπως θα έπρεπε το χέρι τους;\nΤο βέβαιο είναι ότι σ’ εκείνη την ιδιαίτερα σημαντική χρονική στιγμή εκδηλώθηκε ό,τι πιο αντι-εργατικό, αντι-προλεταριακό, και υποτιμητικό μπορούσε να παράξει η ελληνική κοινωνία. Ο μικροαστισμός (μ’ όλα του σκατά, δεξιά κι αριστερά) σαν πολιτικό γεγονός: οι αγανακτισμένοι!! Κι αν, σαν οργανωμένη αυτονομία, είμασταν οι μοναδικοί που ανοικτά, δημόσια (όχι στους λαβυρίνθους της blogόσφαιρας, στους δρόμους!) κατηγορήσαμε απ’ την αρχή τον χυλό των “αγανακτισμένων”, δεν ήταν επειδή ψάχνουμε αιτίες για καυγά. Ήταν επειδή αντιλαμβανόμασταν πεντακάθαρα τα ιδεολογικά και ταξικά συστατικά του. Και ενσικτώδικα καταλαβαίναμε ποιό θα ήταν το αποτέλεσμα του βρασμού των “αγανακτισμένων”.\nΔεν αποδίδουμε την εμφάνιση των “αγανακτισμένων” σε κάποια συνωμοσία του συστήματος. Με τον καιρό καταλήγουμε άλλωστε στο συμπέρασμα ότι μια βαθιά συνωμοσιολογική αγκύλωση της μικροαστικής σκέψης είναι τα θεωρήματα περί “αυθορμητισμού”. Επειδή αυτά τα θεωρήματα προσπαθούν να πετάξουν στα σκουπίδια τα ιστορικά, ιδεολογικά ή/ και κοινωνικά δεδομένα του καθενός χωριστά και πολλών μαζί· επειδή εμφανίζουν τον “άνθρωπο” σαν “ελεύθερο - να - αυτο-ορμήξει” στο ιστορικό προσκήνιο, έτσι, επειδή “τα πήρε στο κρανίο”· επειδή κατασκευάζουν αγγελικές αθώωτητες και διαβολικές ενοχές· και επειδή τα περί αυθορμητισμού θεωρήματα και οι σχετικές πεποιθήσεις είναι ένας περιαυτολογικός μονόλογος, όπου ο “εχθρός” είναι όχι μόνο έξω από εμάς (απ’ τα μυαλά, τις συνήθειες, τα ήθη μας) αλλά, επιπλέον, και εντελώς ανίκανος να (μας) χειραγωγεί προληπτικά. Δεν ήταν, λοιπόν, συνωμοσία κατά της εργατικής τάξης και υπέρ της ακόμα χειρότερης υποτίμησής μας οι “αγανακτισμένοι”... Αλλά ισχύει ακόμα περισσότερο ότι το κράτος και τ’ αφεντικά, σ’ όλες τις εκφάνσεις τους, δεν είναι οι κουλοί και μαλάκες που βολεύει πολλούς να νομίζουν. Και κοινωνιολόγους διαθέτουν αρκετούς, και ψυχολόγους, και ψυχολόγους του πλήθους, και διαχειριστές του πλήθους, και πράκτορες, και απ’ όλα... Οι “αγανακτισμένοι”, με το διαταξικό τους φούσκωμα, το πατριωτικό τους χρώμα και άρωμα, τον αντικοινοβουλευτικό τους προσανατολισμό, και την εγκάρδια α-νοησία που τους χαρακτήριζε βόλευαν, βόλευαν πάρα πολύ τ’ αφεντικά. Απ’ την πρώτη τους στιγμή ως την τελευταία. Δεν είναι σπάνιο άλλωστε στην ιστορία: οι χρήσιμοι ηλίθιοι μπορεί να είναι και χιλιάδες. Μπορεί να είναι χαμογελαστοί, ελκυστικοί, ακόμα ακόμα και εναλλακτικοί. Μπορεί, ακόμα, να τα ξύνουν με τις ώρες περί “άμεσης δημοκρατίας”... Μόνο που αυτά είναι δευτερεύοντα χαρακτηριστικά του ρόλου που παίζουν, συχνά αγνοώντας τον.\nΣε κάθε περίπτωση, το έτος νο 2 της ελληνικής διαχείρισης της κρίσης, απ’ την άνοιξη του 2011 και μετά, άνοιγε με ακόμα χειρότερες από εργατική σκοπιά συνθήκες απ’ ότι το έτος νο 1. Κι όχι μόνο ή τόσο από υλική άποψη. Αλλά από διανοητική, συναισθηματική και - εν τέλει - πολιτική. Προετοιμασία για σκληρές εργατικές και διευρυμένες στο μέγιστο δυνατό βαθμό μάχες διαρκείας, έστω και “μάχες οπισθοφυλακής”; Σιγά! Ορισμένα θεαματικά τρικ του φθινόπωρου, ένα δημοψήφισμα που κανείς δεν ήθελε να γίνει και μια αλλαγή πρωθυπουργού, παρά και πίσω απ’ τον θόρυβο και την δραματουργία της δημαγωγίας (και της κατανάλωσής της) έδειχναν τις μεγάλες εφεδρείες των αφεντικών. Περί υποτίμησης της εργασίας; Περί μισθού; Περί χρόνου εργασίας; Περί αμιγώς εργατικής απάντησης στην κρίση; Ούτε υποψία - με την εξαίρεση της επιμονής των γνωστών περιθωριακών... Που στο τέλος θα θεωρηθούν και γραφικοί.\nΚαι να τώρα η ερώτηση. Εσείς, δηλαδή, που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, αν είσασταν αφεντικά, και είχατε επί πάνω από 1,5 χρόνο συνεχείς και ισχυρές αποδείξεις ότι η εργατική σας τάξη έχει χάσει όχι μόνο την μπάλα αλλά και κάθε αίσθηση του γηπέδου (χάρη στην αλλοτρίωσή της και χάρη στην βοήθεια όλων των ιδεολογικών και κομματικών μηχανισμών σας), τι θα κάνατε; Δεν θα την κτυπάγατε ακόμα πιο αλύπητα; Τι θα σας φρέναρε; Η καλή σας η καρδιά;\nΈτσι έγινε. Ακριβώς έτσι. Ούτε κρυφά, ούτε νύχτα, ούτε συνωμοτικά. Στο φως της ημέρας, ανοικτά, με την σιγουριά εκείνων που δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν. Ούτε πλήθη, ούτε στίφη, ούτε αυθορμητισμούς, ούτε αγανακτήσεις, ούτε διασαλεύσεις της δημόσιας τάξης, ούτε τίποτα. Αρχές Γενάρη άρχισαν να μιλούν γι’ αυτό. Το είπαν. Το μουρμούρισαν, το φώναξαν. Ήρθε η ώρα του βασικού μισθού! Ήρθε η ώρα, σα να λέμε, αντί για “κουρέματα” του “κόστους εργασίας” εδώ κι εκεί, να ρίξουν μια γερή κλωτσιά στον πάτο, να πέσει αρκετά παρακάτω, κατεβάζοντας όσο περισσότερους μαζί και ταυτόχρονα. Το είπαν, και το είπαν έγκαιρα. Έριξαν το γάντι...\nΌσοι ψάχνουν κουτοπόνηρα άλλοθι (και δεν είναι λίγοι) για την αδράνεια, την δειλία ή την σύγχυση, θα πουν: σιγά μωρέ, γιατί; Πριν το πουν, δηλαδή, τι γινόταν στην πράξη; Κόλαση γινόταν ήδη στην πραγματική αγορά εργασίας, άσπρη και μαύρη - δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Αλλά αν η πραγματική κατάσταση της εργατικής τάξης είναι, σε ικανό βαθμό, τόσο άθλια, από άποψη μισθών, ωρών εργασίας, έντασης εργασίας ή “εργασίας μηδέν”/ανεργίας (πράγμα πέρα ως πέρα αληθινό), γιατί θα έπρεπε να επιδεινωθεί ραγδαία και η τυπική, η θεσμισμένη κατάσταση; Ε; Για ένα απλό και μαζί κρίσιμο λόγο: για να γίνει η πραγματική ακόμα πιο άθλια! Το ότι, για παράδειγμα, το επίδομα ανεργίας ήταν στην ελλάδα τόσο χαμηλό ώστε να “σπρώχνει” στην μαύρη εργασία, είναι γνωστό... Ε... Ρίχνοντας τον επίσημο βασικό μισθό από 22% έως 32% χαμηλότερο, ρίχνουν άλλο τόσο και το επίδομα ανεργίας, με μια κίνηση απλή, κομψή, αποτελεσματική - υπέρ της ακόμα πιο αγωνιώδους αναζήτησης μαύρης δουλειάς, φυσικά!!! Ποιός είναι, λοιπόν, ο κουτοπόνηρος που παριστάνει ότι αγνοεί ότι “πραγματικό” και “τυπικό” σύνταγμα των ταξικών σχέσεων είναι δύο συγκοινωνούντα δοχεία;\nΔεν υπάρχει καμιά μα καμιά δικαιολογία που δεν σηκώθηκε το γάντι του “βασικού” απ’ την πρώτη στιγμή! Καμία!!! Ακόμα κι αν, μέσα στον κύκλο της τωρινής διαχείρισης της κρίσης, που είναι τμήμα του ευρύτερου κύκλου της καπιταλιστικής ηγεμονίας εδώ και 30 ή 40 χρόνια, θεωρούνταν μάχη πολύ καθυστερημένη, μάχη οπισθοφυλακής, αυτή η μάχη, δοσμένη σωστά, δεν θα ήταν “η τελευταία και ένδοξη”. Θα ήταν επίσης η πρώτη ενός (υποχρεωτικά υπό κατασκευή) καινούργιου κύκλου εργατικής ανασύνθεσης και αρνητικότητας. Γιατί αυτή η μάχη, για τον βασικό μισθό, θα ήταν παρακαταθήκη αναγνώρισης κοινών ταξικών συμφερόντων απ’ την μια άκρη της τάξης μας ως την άλλη· θα έκανε το πρώτο σοβαρό και μαχητικό ράγισμα τους “κλαδικούς” ή “συνδικαλιστικούς” διαχωρισμούς και μεσολαβήσεις, κι ανάμεσά τους σ’ αυτόν τον τόσο ύπουλο ανάμεσα σε “δημόσιους” και “ιδιωτικούς”.\nΔεν υπάρχει λοιπόν καμία δικαιολογία για κανέναν μας που είναι ενήλικος και σοβαρός για το ότι δεν θόθηκε / δεν δώσαμε αυτή την μάχη· κι ας ήταν όσο βίαιη χρειαζόταν. Αρκεί να ήταν ξεκάθαρα αυτή!!! Ακριβώς επειδή δεν υπάρχει καμία δικαιολογία από εργατική σκοπιά, υπάρχει μια εξήγηση αντι-προλεταριακή που μια τέτοια μάχη όχι μόνο δεν έπρεπε να δοθεί αλλά ούτε καν να υπονοηθεί ότι αξίζει να δοθεί. Ακόμα και την ύστατη στιγμή του τωρινού κύκλου σύνθλιψης, ακόμα και τώρα, θα έπρεπε να εμποδιστεί οποιαδήποτε εκδήλωση της εργατικής αυτονομίας.\nΤην δουλειά την έκαναν σωστά (δεν ήταν άλλωστε και δύσκολο) οι επιφορτισμένοι μ’ αυτήν την αρμοδιότητα μηχανισμοί. Συνδικάτα, κόμματα της αριστεράς, μικροαστοί αυθόρμητοι, μήντια και οργανωμένο έγκλημα.\nτα αριστερά βιολιά: στην κηδεία μας ή στο άρθρο 99;\nΔεν έχουμε καμία αμφιβολία για τον ρόλο των κομμάτων και των συνδικάτων της αριστέρας· κι εδώ αναφερόμαστε τόσο στο κ(ορ)κ(ον)ε όσο και στα μικρότερα αντίγραφα / κακέκτυπά του, δηλαδή τον συν/συ.ριζ.α και τα συστατικά του, την αντ.αρ.συ.α. και τα συστατικά της, κι όσους άλλους. Όταν χρειάζονται εργατικές πολιτοφυλακές αυτοί κάνουν φτηνές καταγγελίες· όταν χρειάζονται εργατικά οδοφράγματα αυτοί κάνουν φτηνές καταγγελίες· κι όταν χρειάζεται να επιτεθούν (π.χ.) στον σ.ε.β. αυτοί παρκάρουν μπροστά στο κοινοβούλιο... Δεν ξέρουμε, και δεν θα μάθουμε ποτέ, τι χρειάζεται να έχεις και να είσαι για να μην μπορείς να χειραφετηθείς (σαν μέλος, σαν οπαδός, σαν ...) άμεσα, πρακτικά και επιθετικά απ’ αυτήν την σαπίλα, ακόμα κι όταν οι υλικές συνθήκες σε σκίζουν και σε πετάνε στα σκουπίδια. Ξέρουμε ωστόσο, και μαθαίνουμε, σε τι ύψη εφαρμοσμένου σουρρεαλισμού και κυνισμού μπορεί να φτάσει η τέχνη του να υπηρετείς το κράτος και τ’ αφεντικά παριστάνοντας το αντίθετο. Για παράδειγμα, στις παρελάσεις του υποτιθέμενα απεργιακού διημέρου 10 - 11 Φλεβάρη, το μπλοκ των εμπόρων και βιοτεχνών του πα.με., φώναζε γερά και με πάθος το σύνθημα χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά - εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά! Το επαναλαμβάνουμε για να το εμπεδώσετε: τα “μικρο”αφεντικά του κκε φωνάζουν “εργάτη μπορείς...”!!! Μετά απ’ αυτό, το μόνο που απομένει για να ολοκληρωθούμε σαν punks, είναι να ακούσουμε κανά μπλοκ απόστρατων να φωνάζει “κεφάλαιο και κράτος γεννά τον φασισμό”!!! Κι άλλο παράδειγμα: στην απεργιακή (χάλια μαύρα...) συγκέντρωση της 10ης Φλεβάρη, στο Σύνταγμα, η μόνη έγνοια των επανασταστών της αντ.αρ.συ.α. ήταν να μοστράρουν τα πανό τους μπροστά απ’ το κοινοβούλιο, δυο τρία άτομα ανά πανό, αραιά αραιά, για να καπαρώσουν τον δρόμο. Μάλιστα. Photo-opportunity λέγεται αυτό... Και γεμίζει υπερηφάνεια κάθε σωστό αντικαπιταλιστή άμα το καταφέρει... Η ταξική πάλη στα καλύτερά της!!!\nΓια να έχει και δράμα η προδοσία / υπηρεσία, κατέφυγαν όλοι αυτοί οι φίλοι και απελευθερωτές σε δοκιμασμένα κόλπα. Δεν το είπαν βέβαια “περικύκλωση της βουλής”, μην ανεβάσουν τον πήχυ, αλλά ήταν η επανάληψη των εκτονωτικών χειρισμών του “μεσοπρόθεσμου”. Ραντεβού στις 12 και 5, έξω απ’ την βουλή, την ώρα της ψηφοφορίας, να “πιέσουμε”... “Ή αυτοί ή εμείς”, “ξεσηκωμός”... Πρακτικά; Σκασμός! Αυτό ήταν όλο κι όλο που αξίζει στην εργατική τάξη - μας την πέταξαν την πατσαβούρα στα μούτρα, και τέλος. “Είχε κόσμο”; Αμεεεέ!! Όλες οι “φάσεις” έχουν κόσμο!! Όλες οι εκτονώσεις έχουν πελατεία! Δε γαμείς και δεν βαριέσαι: αυτός είναι ο κοινωνικά ενσωματωμένος κυνισμός, αυτοκαταστροφή ως το μεδούλι.\nΛοιπόν. Αφού υπενθυμίσουμε ότι εμείς εδώ, σα Sarajevo και σαν αυτόνομοι, δεν είμαστε ούτε επαγγελματίες ούτε ερασιτέχνες ελευθερωτές κανενός· και ότι, αντίθετα, ισχυριζόμαστε ότι είναι (κατ’ αρχήν ατομική / προσωπική και αμέσως μετά συλλογική) ευθύνη η διαυγής και κριτική κατανόηση της πραγματικότητας, σημειώστε τα εξής. Δύο, μόνο δύο, πέτυχε ουσιαστικά η αριστερά του κράτους και του κεφάλαιου και ο όλος “κόσμος” (της), οικειοθελής και μοιραίος, την Κυριακή 12 Φλεβάρη. Πρώτον, έξω απ’ το παλιό παλάτι, το μόνο πρακτικό και απτό κατόρθωμα ήταν πως όλοι αυτοί έβαλαν (παρά τη θέλησή ή την γνώση των περισσότερων απ’ τους συγκεντρωμένους) πλάτη σε ορισμένες φράξιες του εξαγριωμένου καπιταλισμού, είτε πρόκειται για προστασία και νταβάδες, είτε πρόκειται για χρεωκοπημένες επιχειρήσεις, ασφάλιστρα πυρός και ασφαλιστικές. Αυτό το πρακτικό και απτό αφορά την εκτός κ(ορ)κ(ον)ε αριστερά, κατά κύριο λόγο. Και δεν έχουν κανένα περιθώριο, ειδικά τα στελέχη αυτού του αριστερού εσμού, να πουν “δεν ξέραμε”. Ξέρουν και παραξέρουν - ή, αν δεν ξέρουν, ας πάνε σε κανά μοναστήρι να νηστεύουν και να προσεύχονται υπέρ της θείας φώτισής τους.\nΔεύτερον, μέσα στο παλιό παλάτι, αναγνώρισαν απερίφραστα την αρμοδιότητα των κοινοβουλευτικών συσχετισμών (κι αυτό είναι απλά μια μεταβατική φάση) να αποφασίζουν για την τιμή του εμπορεύματος εργασία. Πρόκειται, σχεδόν, για απόφαση / με / διαταγή. Αυτό, υποτίθεται, είναι αντισυνταγματικό, αφού εκεί (στο σύνταγμα) αναφέρεται ρητά ότι η βασική τιμή αυτού του εμπορεύματος ορίζεται μόνο απ’ τις διαπραγματεύσεις των θεσμισμένων (και υποτιθέμενα αντίπαλων) μεσολαβητών / αντιπροσώπων των αφεντικών και των εργατών. Αλλά δεν έχει καμία σημασία το τυπικό σύνταγμα όταν στο κοινοβούλιο, στις 12 / 2, αναγνωρίζεται (αδιάφορα τα “ναι” και τα “όχι” - αντίθετα, τα “όχι” είναι μέρος της αναγνώρισης) ότι οι γενικοί κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί (κι αύριο κάποιο προεδρικό διάταγμα) επιτρέπεται να αποφασίζουν άσχετα και πέρα απ’ τους συσχετισμούς στο πεζοδρόμιο.\nΑυτό το απτό, πραγματικό κατόρθωμα, που συνέβη στις 12 / 2, χρεώνεται κυρίως στο κ(ορ)κ(ον)ε, σαν υποτιθέμενο “κόμμα της εργατικής τάξης”... Θεωρητικά - αλλά μόνο θεωρητικά - ο Περισσός δεν θα είχε κανένα συμφέρον να νομιμοποιήσει αυτήν την καίρια μετατόπιση της απόφασης για την τιμή της εργασίας απ’ το επίπεδο των έστω χιλιομεσολαβημένων / θεσμικών ταξικών συσχετισμών στο επίπεδο του “γενικού πολιτικού”, αφού δεν πρόκειται να κυβερνήσει ποτέ. Κι αφού διατείνεται ότι “οι αγώνες...” κλπ. Όμως το κ(ορ)κ(ον)ε συμφώνησε απόλυτα - και δια της παρουσίας του - σ’ αυτήν την σημαντική πράξη “έκτακτης ανάγκης”, γιατί σαν καθεστωτικό κόμμα κάνει τους κρυφούς λογαριασμούς του. Προφανώς και συμφέρει τελικά τον Περισσό να έχει ένα φράγμα τέτοιου είδους (συσχετισμών στο κοινοβούλιο) “στους αγώνες...” και στους συσχετισμούς στο πεζοδρόμιο. Προφανώς έχει κάθε συμφέρον, για δικό του όφελος και για το καλό της δημόσιας τάξης, να μετατοπίζει την όποια ταξική ένταση σε κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς· παρότι αυτό, σε γενικά ζητήματα της εργατικής τάξης, θα είναι, απ’ την άποψη των αποτελεσμάτων του, εντελώς ήττα.\nΤο πρώτο κατόρθωμα δείχνει την ισχύ της οικονομίας του εγκλήματος. Σήμερα. Το δεύτερο κατόρθωμα δείχνει την δική μας, την εργατική αποσάρθρωση. Σήμερα. Και την δυνατότητα των αριστερών ψαλτών να κινούνται ακόμα, “έξυπνα”, στο σκοτάδι της προλεταριακής συνείδησης.\nΣίγουρα δεν διαβάσετε ούτε ακούσατε αλλού κουβέντα γι’ αυτά. Ελπίζουμε να μην τα ξεχάσετε.\n1 - Στην ελλάδα κανείς δεν έχει ηττηθεί ποτέ!!! Ούτε στην αρένα του ταξικού ανταγωνισμού. Όχι!!! Μόνο νίκες υπάρχουν.... Ή, οτιδήποτε άλλο που δεν μοιάζει με “νίκη”, είναι προϊόν σατανικών σκευωριών, υποχθόνιων σχεδίων, συνωμοσιών, κλπ κλπ. Συχαθείτε οριστικά και αμετάκλητα όλους αυτούς που είναι “αήττητοι” και που το μόνο που ξέρουν είναι η χοντροκομμένη τέχνη του κουκουλώματος!! Συχαθείτε τους - γιατί προσπαθούν να σας (μας) αφαιρέσουν το μόνο που μπορεί να σας (μας) σηκώνει όρθιους μετά τις ήττες, το μόνο που μπορεί να σας (μας) κρατάει όρθιους παντού. Και στον έρωτα, και στον ταξικό πόλεμο: τις ευθύνες μας.\n2 - Η συνδικαλιστικοποίηση των εξασφαλισμένων (λόγω μονιμότητας στο δημόσιο) μισθωτών πήγε ακόμα μακρύτερα, γινόμενη οργανικό μέρος της υποτίμησης. Αναφερόμαστε σε εκείνες τις (άγνωστος ο αριθμός τους...) περιπτώσεις όπου συνδικαλιστές βρέθηκαν να είναι άμεσα ή έμμεσα εργολάβοι του δημόσιου, μέσα από διάφορες εταιρείες (καθαρισμού, μεταφορών, “απασχόλησης”, φύλαξης, κλπ) όταν άρχισε η “περιμετρική” ιδιωτικοποίηση διάφορων δημόσιων υπηρεσιών. Έγιναν, δηλαδή, αφεντικά σε νέες σχέσεις εργασίας, παραμένοντας ταυτόχρονα εκπρόσωποι μισθωτών των παλιών σχέσεων εργασίας.\nΑυτή η εξέλιξη, σε γενικές γραμμές, δεν ήταν ούτε είναι άγνωστη σ’ αυτούς τους εκπροσωπούμενους. Και είναι δική τους επιλογή το γεγονός ότι θεώρησαν και θεωρούν ότι τους ενώνουν πολύ περισσότερα με τους συνδικαλιστές τους παρά με εργάτες και εργάτριες που δουλεύουν δίπλα τους σε πολύ χειρότερες συνθήκες.


Σκάκι με τον πρωταθλητή Ελλάδος έπαιξε ο Παντελής Τσακίρης - Η Δυτική Φωνή\nΟ Αντώνης Καλογρίδης είναι κάτοικος και δημότης Ωραιοκάστρου\nΜια παρτίδα σκάκι με τον Αντώνη Καλογρίδη, ο οποίος είναι πρωταθλητής εφήβων Ελλάδας στο σκάκι, έπαιξε ο δήμαρχος Ωραιοκάστρου Παντελής Τσακίρης.\nΟ Αντώνης Καλογρίδης είναι κάτοικος και δημότης Ωραιοκάστρου.\n“Με κέρδισε με συνοπτικές διαδικασίες! Το άλλο Ωραιόκαστρο που μας κάνει υπερήφανους”, σχολίασε στο Facebook ο δήμαρχος Ωραιοκάστρου.


Το άσπρο-μαύρο του ΣΥΡΙΖΑ κι ο Μητσοτάκης – Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος | Έμβολος\nΑρχική Απόψεις Το άσπρο-μαύρο του ΣΥΡΙΖΑ κι ο Μητσοτάκης – Γράφει ο Νίκος Γ....\nΤο άσπρο-μαύρο του ΣΥΡΙΖΑ κι ο Μητσοτάκης – Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος\nΌσο περνά ο καιρός και τούτη η κυβέρνηση πατά στα πόδια της, τόσο θα γίνονται καλύτερα τα πράγματα. Ειδικά στην Οικονομία. Ταυτοχρόνως, όσο περνά ο καιρός και η αξιωματική αντιπολίτευση δεν βρίσκει βηματισμό και σοβαρό λόγο ύπαρξης (πέραν των κραυγών για το… αστυνομικό κράτος που στήνει ο … Αριστερός Χρυσοχοΐδης), τόσο η χώρα θα έχει προβλήματα.\nΠρέπει να πούμε κάτι που δεν έχει τύχει ανάλογης προσέγγισης και ανάλυσης το γεγονός ότι τις εκλογές δεν τις έχασε ο Τσίπτρας αλλά τις κέρδισε ο Μητσοτάκης. Όλες οι έρευνες αυτό δείχνουν. Ότι δίπλα στον Μητσοτάκη συντάχθηκαν πολίτες που δύσκολα θα συντάσσονταν με άλλη ηγεσία στη Νέα Δημοκρατία. Κι από την άλλη πλευρά έδειξαν απέχθεια στον Τσίπρα και στην Αριστερά. Όχι μόνο για τα εξωφρενικά ψέματα που είπαν, όχι μόνο για τις ανοησίες που εκστόμιζαν συστηματικά, όχι μόνο για τις Πρέσπες (που τελικά επέδρασαν λιγότερο από κάθε τι) όχι μόνο από την ιδεολογική πράξη διάλυσης της Μεσαίας τάξης αλλά και από τον έκλυτο βίο. Είτε στο κότερο της Παναγοπούλου, είτε με το γεγονός της οικογενειακής επίσκεψης με το πρωθυπουργικό αεροπλάνο στη Ντίσνεϊλαντ. Είτε ακόμη ακόμη και με τα πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία που εκπαιδεύονται οι πρωθυπουργικοί γόνοι, την ώρα που η Αριστερά ομνύει ΜΟΝΟ υπέρ της κρατικής Παιδείας.\nΑς μη ξεχνάμε, επιπλέον, ότι κι η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή ουσιαστικά δεν τιμωρήθηκε για τις αστοχίες της στην Οικονομία αλλά για τύπους σαν τον Βουλγαράκη (με το «νόμιμο και ηθικό») ή τον Πολύδωρα των λίγων ωρών προέδρου της Βουλής και διορισμού των παιδιών του σ’ αυτή!\nΓιατί τα αναφέρουμε όλα αυτά; Επειδή οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η νέα στόχευση του ΣΥΡΙΖΑ (αφού δεν έχει άλλο πολιτικό διακύβευμα) θα είναι η θεωρία περί αρίστων του Μητσοτάκη.\nΗ ιστορία με τον Διαματάρη ήταν μεν ένα πλήγμα για την κυβέρνηση αλλά μικρό. Κυρίως επειδή ο Μητσοτάκης αντέδρασε αστραπιαία. Η άλλη ιστορία της αμφισβήτησης των πτυχίων του στρατηγού Στεφανή, κατέρρευσε αμέσως αλλά έδειξε τις προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ.\nΥπάρχουν άλλοι στην κυβέρνηση που θ’ αμφισβητηθεί η αριστεία τους; Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αφού είναι άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Παράδειγμα ο Διαματάρης που χωρίς να έχει κανένα λόγο εμφάνισε ανύπαρκτους τίτλους σπουδών. Ότι όμως και αν συμβεί, η κοινωνία νομίζουμε ότι θα κρίνει αναλόγως των αντιδράσεων του πρωθυπουργού. Μέχρι τώρα ο Μητσοτάκης έχει «μπαλώσει» αστοχίες υπουργών του (Κικίλιας, Βρούτσης κλπ) με πρωτοφανή ταχύτητα για τα ελληνικά πολιτικά δρώμενα.\nΕπιπλέον, υπάρχει ή υπάρχουν στην κυβέρνηση πρόσωπα που θα διανοηθούν αν προκαλέσουν την κοινή γνώμη και την κοινωνία με τον τρόπο ζωής τους; Πάλι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε. Αλλά έχω την αίσθηση ότι ο Μητσοτάκης έχει στείλει τα μηνύματα πως όποιος το τολμήσει θα πρέπει ήδη να έχει έτοιμες κούτες για να μαζέψει τα πράγματά του.\nΘα ξαναπούμε ως επίλογο ότι οι Αριστεροί έπεσαν –εκτός των ψεμάτων και των δεινών που προκάλεσαν σε κοινωνία, νοικοκυριά και πατρίδα- κι επειδή η κορυφή τους απογοήτευσε την κοινωνία. Κι επειδή αυτές τις ημέρες ανεβαίνουν στη γη οι καλικάντζαροι, ετοιμάζονται τώρα ως τέτοιοι να επιτεθούν στην κυβέρνηση σε τομείς που είναι ευαίσθητη η κοινή γνώμη, καλό θα είναι να έχουν γνώση οι φύλακες… Πολύ περισσότερο αφού όλοι γνωρίζουν το απύθμενο θράσος της Αριστεράς και των ηγητόρων της αλλά και την ικανότητά τους να κάνουν το άσπρο… μαύρο.\nΠροηγούμενο άρθροΠρωτοσέλιδοι βασικοί τίτλοι εφημερίδων της Τρίτης 24 Δεκεμβρίου 2019\nΕπόμενο άρθροΒρετανία: Ο πρωθυπουργός Τζόνσον καλεί τους Βρετανούς να γιορτάσουν “τα καλά που θα έρθουν” στο χριστουγεννιάτικο μήνυμά του


Η κρυφή πλευρά ενός αναβάτη motoGP | moto-choice.com\nΗ κρυφή πλευρά ενός αναβάτη motoGP\nΟι αστέρες του ΜotoGP μοιάζουν αρκετά με είδωλα της orck μουσικής: Πληρώνονται εκατομμύρια για να οδηγούν τις πιο απαιτητικές μοτοσυκλέτες στον πλανήτη και στη συνέχεια οδηγούνε τις Porsche τους μέχρι τη βάση τους, βουτάνε στις πισίνες τους, με μόνη τους έννοια ότι ενδέχεται να μην υπάρχει αρκετός χώρος ανάμεσα στη γυναικεία σάρκα.\nΌμως τα πράγματα δεν είναι πλέον έτσι. Σχεδόν το 80% του paddock στην Moto3, την Moto2, αλλά και την κορυφαία κατηγορία δεν πληρώνεται για να αγωνίζεται. Ακόμα χειρότερα, οι περισσότεροι αναβάτες πληρώνουν για να έχουν τη δυνατότητα συμμετοχής στο σημαντικότερο Πρωτάθλημα μοτοσυκλετών στον πλανήτη και να διασκεδάζουν 300+ εκατομμύρια τηλεθεατές, κάθε αγωνιστικό Σαββατοκύριακο.\nΤο να πληρώνει κανείς για να αγωνίζεται δεν είναι κάτι καινούριο, όμως τα Grand Prix παραδοσιακά ήταν η εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Στην Moto2 τα πράγματα είναι πραγματικά άσχημα, διότι μονάχα έξι ή επτά αναβάτες δεν απαιτείται να πληρώνουν για να αγωνίζονται. Οι υπόλοιποι πρέπει να βρούνε από 300,000 έως 700,000 Ευρώ για να αγοράσουν τη θέση τους μέσα σε μια ομάδα. Παρόμοια είναι η κατάσταση σε όλες τις κατηγορίες. Στα MotoGP οι πέντε κορυφαίοι – δικαίως – πλουτίζουν, όμως οι αναβάτες των περισσότερων δορυφορικών ομάδων αγωνίζονται χωρίς αμοιβή, ενώ συχνά πρέπει να καλύψουν ακόμα και τα υπέρογκα ταξιδιωτικά έξοδα για μια ολόκληρη αγωνιστική χρονιά. Οι περισσότεροι βγάζουν τα προς το ζην από προσωπικές χορηγίες και επιπλέον έσοδα, μετά την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων.\nΦυσικά, δεν πρόκειται για μια υγιή κατάσταση. Οι ομάδες των Grand Prix φυσιολογικά θα έπρεπε να στελεχώνονται από τους πιο ταλαντούχους αναβάτες και όχι από εκείνους με τις βαθύτερες τσέπες. Υπάρχουν αρκετές λυπηρές ιστορίες αναβατών που βαδίζουν σε σιωπηλή απελπισία, παλεύοντας καθημερινά για την επιβίωσή τους.\nΑς δούμε για παράδειγμα τον Αυστραλό Anthony West, έναν από τους πρωταγωνιστές της Moto2. Νικητής αγώνα και μεγάλο ταλέντο, ο Westy ξεκίνησε τη χρονιά προσπαθώντας να μαζέψει 300,000 Ευρώ για να αγοράσει μια θέση σε ομάδα CRT, στην κορυφαία κατηγορία. Αναμενόμενα, δεν κατάφερε να μαζέψει τα απαιτούμενα χρήματα και τελικά, ήταν αρκετά τυχερός που βρήκε επαγγελματική στέγη σε μια από τις πιο εύρωστες οικονομικά ομάδες της Moto2. Ακόμα κι έτσι όμως, δεν πληρώνεται για τις υπηρεσίες του! Αυτή την περίοδο ζει σε ένα μικρό, εξοχικό σπίτι της οικογένειας της κοπέλας του. Δεν έχει κουζίνα, κοιμάται σε έναν πτυσσόμενο καναπέ – κρεβάτι και τρώει σε πλαστικά σκεύη.\n«Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μπει κανείς στα MotoGP, εκτός αν διαθέτει πακτωλούς χρημάτων», λέει ο West. «Φαίνεται πως δεν έχει σημασία αν είσαι ταλαντούχος. Αυτό που πρωτίστως μετράει είναι να διαθέτεις ένα βαρβάτο σπόνσορα, ή έστω πλούσιους γονείς. Τότε πράγματι, ίσως εξασφαλίσεις μια καλή θέση. Προσωπικά ασχολούμαι περισσότερο με το πώς θα βγάλω τα προς το ζην, παρά συγκεντρώνομαι στην οδήγησή μου. Δεν θέλω να ακούγομαι σαν θύμα, αλλά οι συνθήκες στις οποίες ζω δεν είναι οι καλύτερες».\nΕίναι μια θλιβερή ιστορία, παρόλα αυτά δεν μπορείς να λυπηθείς αυτούς τους αναβάτες, όταν εκατομμύρια οικογένειες αδυνατούν να τα βγάλουν πέρα στο σύγχρονο, αδυσώπητο οικονομικό περιβάλλον. Όμως, ο West και τόσοι ακόμα αγωνίζονται σε ένα πολύ σημαντικό, παγκόσμιο αθλητικό γεγονός, οπότε δεν φαίνεται λογικό να πληρώνουν οι ίδιοι για να διασκεδάζουν εμάς, πόσο μάλλον να παλεύουν για την ίδια τους την επιβίωση. Η ίδια κατάσταση επικρατεί και σε πολλά ακόμη Πρωταθλήματα, προκαλεί όμως ιδιαίτερη εντύπωση όταν πρόκειται για τα MotoGP, την πιο εύρωστη οικονομικά διοργάνωση. Οι χορηγίες έχουν εκλείψει, οπότε οι ομάδες περιμένουν από τους αναβάτες να φέρουν χρήματα. Μάλιστα, ορισμένες ομάδες εκμεταλλεύονται αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση για να αυξήσουν τα έσοδά τους. «Κανείς δεν αγοράζει μοτοσυκλέτες, κανείς δεν αγοράζει κράνη ή δερμάτινες φόρμες, με συνέπεια να επηρεάζονται όλοι. Είναι τρομακτικό», παραδέχεται ένας manager αναβατών.\nΌπως έχουν τα πράγματα, αν εξαιρεθούν οι πραγματικά κορυφαίοι αναβάτες, οι μέρες που κάποιος πλούτιζε αγωνιζόμενος με μοτοσυκλέτες φαίνεται να έχουν εκλείψει. Τουλάχιστον με τα τρέχοντα δεδομένα. Οι περισσότεροι ανερχόμενοι αναβάτες ξοδεύουν πολύ περισσότερα από όσα θα βγάλουν ποτέ, προσπαθώντας να χαράξουν το δρόμο τους προς την κορυφή. Αγοράζουν τη θέση τους σε μια ομάδα και καλύπτουν πολλά έξοδα, ελπίζοντας να βρούνε λίγο χρυσάφι στο τέλος του ουράνιου τόξου. Συνήθως το χρυσάφι δεν είναι εκεί.\nΈχουμε λοιπόν επιστρέψει στις παλιές «καλές» μέρες – πριν από σαράντα ή πενήντα χρόνια – όταν οι περισσότεροι αγωνιζόμενοι σε Grand Prix ζούσαν με όσο το δυνατόν λιγότερα για να βγάλουν τη σεζόν: Κλέβοντας βενζίνη για να φτάσουν στον επόμενο αγώνα, τρώγοντας βραστά φασόλια και (το χειρότερο όλων), δουλεύοντας όταν δεν αγωνίζονται. Αυτή η χαρούμενη παρέα αγωνιζόμενων μπατίρηδων ονομάστηκε Ηπειρωτικό Τσίρκο (Continental Circus) διότι οι αναβάτες θύμιζαν ιδιαίτερα καλλιτέχνες του τσίρκου: Κοκκαλιάρηδες, ρακένδυτοι ταξιδιώτες που βγάζανε λίγες δεκάρες εδώ κι εκεί, χωρίς καμία σκέψη για να πλουτίσουν. Όπως πάντα, λύση υπάρχει. Τα χρήματα στα Grand Prix πρέπει να μοι- ραστούν πιο δίκαια. Τα MotoGP έχουν ετήσιο τζίρο 250 εκατομμύρια Ευρώ. Οι άνθρωποι στην κορυφή του αθλήματος (όχι βέβαια οι αναβάτες, αλλά η διοίκηση) πρέπει να αρχίσουν να αντιμετωπίζουν διαφορετικά τους καλλιτέχνες του τσίρκου τους. Εδώ και αρκετά χρόνια, τα χρήματα από όλα τα έπαθλα πληρώνονται κατευθείαν στους ιδιοκτήτες των ομάδων που τα κρατάνε σχεδόν εξ ολοκλήρου για τον εαυτό τους. Η Dorna οφείλει να ξαναγράψει τους κανόνες και να αρχίσει να πληρώνει άμεσα στους αναβάτες το ποσοστό των χρημάτων που τους αναλογεί.\nΕυτυχώς, κάποιος ήδη ασχολείται με το θέμα. «Είναι παράλογο το γεγονός ότι τόσοι αναβάτες πληρώνουν για να αγωνίζονται στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα», σχολιάζει ο Loris Capirossi, ο νέος σύμβουλος ασφαλείας του MotoGP. «Αυτή την περίοδο εργαζόμαστε για να εξασφαλίσουμε ότι όλοι θα λαμβάνουν κάποιο μισθό». Ποιος να το σκεφτόταν ποτέ; Θέσπιση κατώτατου μισθού στα MotoGP!


Τζιχαντιστές αποκεφάλισαν Αμερικανό δημοσιογράφο (βίντεο) | Pontos News\n20 Αύγουστος 2014, 10:59 - Τελευταία Ενημέρωση: 17 Οκτώβριος 2014, 16:28\nΈδωσαν φρικτό βίντεο στη δημοσιότητα στο οποίο εμφανίζεται ακόμα ένας δημοσιογράφος να απειλείται.\nΜε τον αποκεφαλισμό ενός αμάχου, του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζέιμς Φόλεϊ απαντάει το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε (ΙΚΙΛ) στους αεροπορικούς βομβαρδισμούς των ΗΠΑ και κατηγορεί τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα ότι αυτός φταίει για κάθε εκτέλεση Χριστιανού που θα γίνει από εδώ και στο εξής από τους τζιχαντιστές μια και αυτοί αμύνονται από την επίθεση που δέχεται ο μουσουλμανικός κόσμος.\nΓια να προκαλέσει μάλιστα το κοινό αίσθημα και να σπείρει τον τρόμο στη Δύση έδωσε στη δημοσιότητα το βίντεο -την αυθεντικότητα του οποίου δεν έχουν ακόμα εξακριβώσει οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών- του αποκεφαλισμού του 40χρονου πολεμικού ανταποκριτή, που είχε απαχθεί από ενόπλους στη Συρία, το Νοέμβριο του 2012.\nΜήνυμα προς την Αμερική\nΤο βίντεο, διάρκειας περίπου πέντε λεπτών, και με τίτλο ‘Μήνυμα προς την Αμερική’ γυρίστηκε σε ερημική περιοχή, χωρίς όμως να είναι δυνατό να αναγνωριστεί ποια είναι αυτή. Λίγο πριν εκτελεστεί, ο Φόλεϊ ακούγεται να λέει: «Καλώ τους φίλους μου, τα μέλη της οικογένειάς μου και τους αγαπημένους μου να υψώσουν το ανάστημά τους ενάντια στους πραγματικούς μου δολοφόνους: Την κυβέρνηση των ΗΠΑ», μια δήλωση που πιθανότατα έκανε καθ' υπαγόρευση των τζιχαντιστών. Εύχεται επίσης με δραματικό τρόπο να είχε περισσότερο χρόνο με την οικογένειά του.\nΟ μασκοφόρος άνδρας που φαίνεται να προχωρεί στην εκτέλεση του δημοσιογράφου μιλά αγγλικά με βρετανική προφορά και λέει ότι για τον αποκεφαλισμό του φταίει ο Ομπάμα και οι βομβαρδισμοί κατά των μουσουλμάνων.\nΤο βίντεο ολοκληρώνεται με την εικόνα του άψυχου σώματος του πολεμικού ρεπόρτερ και την εμφάνιση του επίσης Αμερικανού δημοσιογράφου, Στίβεν Σότλεφ, για τον οποίο ο μασκοφόρος λέει «Η ζωή αυτού του Αμερικανού πολίτη, εξαρτάται από την επόμενη απόφασή σας πρόεδρε Ομπάμα».\nΠαρά το ότι δεν είχε επιβεβαιωθεί η αυθεντικότητα του βίντεο, η οικογένεια του Τζέιμς Φόλεϊ επιβεβαίωσε το θάνατό του και η μητέρα του Νταϊαν έγραψε στο Facebook «Ουδέποτε νιώσαμε τόσο περήφανοι για τον γιο μας Τζιμ. Έδωσε τη ζωή του προσπαθώντας να δείξει στον κόσμο τα δεινά του συριακού λαού. Ικετεύουμε τους απαγωγείς να μην σκοτώσουν άλλους ομήρους. Όπως ο Τζιμ είναι κι αυτοί αθώοι. Δεν έχουν καμία επιρροή στην πολιτική της αμερικανικής κυβέρνησης του Ιράκ, τη Συρία και αλλού στον κόσμο».\nΟ Τζέιμς Φόλεϊ είχε καλύψει κυρίως τη σύγκρουση στη Λιβύη, όπου επίσης είχε απαχθεί, πριν ταξιδέψει στη Συρία. Εκεί κάλυψε την εξέγερση κατά του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ για τον αμερικανικό ειδησεογραφικό ιστότοποο GlobalPost, το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων και άλλα διεθνή μέσα ενημέρωσης.\nΟ αποκεφαλισμός του Φόλεϊ θυμίζει τον αποκεφαλισμό ενός ακόμη Αμερικανού δημοσιογράφου, του 38χρονου Ντάνιελ Περλ, ανταποκριτή της αμερικανικής εφημερίδας The Wall Street Journal, ο οποίος είχε εξαφανιστεί στις 23 Ιανουαρίου 2002 στο Καράτσι του Πακιστάν. Ένα μήνα αργότερα είχε σταλεί στο αμερικανικό προξενείο βίντεο με τον αποκεφαλισμό του.\nΠού βρίσκεται το ΙΚΙΛ σήμερα\nΚι ενώ η διεθνής κοινότητα είναι σοκαρισμένη από την είδηση της αποτρόπαιης δολοφονίας του Αμερικανού δημοσιογράφου, το Ισλαμικό Κράτος συνεχίζει την προέλαση του στο Ιράκ. Έχοντας πλήρως εδραιωθεί στη Συρία, εφορμά σε διαφορετικές περιοχές του Ιράκ με στόχο να πάρει τον πλήρη έλεγχο, καταρχάς, όλων των σουνίτικων εδαφών του. Το γεγονός της έναρξης των αεροπορικών βομβαρδισμών από πλευράς ΗΠΑ, ανακόπτει μόνο εν μέρει τη δράση των τζιχαντιστών που απειλούν να επιβάλλουν τη σαρία σε όλα τα εδάφη και να φθάσουν στη Μεσόγειο Θάλασσα. Στα διάφορα βίντεο που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο εκτός από την Αμερική απειλούν και Ευρώπη, ενώ υπόσχονται να φέρουν τον ιερό πόλεμο μέχρι την πόρτα μας.\nΔείτε το βίντεο που έδωσαν στη δημοσιότητα οι τζιχαντιστές. Επιλέξαμε να μην το προβάλλουμε ολόκληρο, καθώς η θηριωδία δεν πρέπει να αναπαράγεται:


Itea net : Τα 10 καλύτερα ελληνικά τραγούδια του 2015\nΚαι ενώ το 2015 έφυγε –όπως κι όλοι οι προηγούμενοι– τα τραγούδια που γράφτηκαν κατά τη διάρκειά του θα μείνουν για πάντα. Παρακάτω συγκεντρώσαμε 10 από τα πιο ωραία τραγούδια τα οποία τράβηξαν το ενδιαφέρον με διάφορους τρόπους φέτος, τόσο το δικό\nμου όσο και το δικό σας – ίσως, ελπίζουμε, μπορεί, μάλλον! Για να δούμε…\nΚείμενο: Ιωάννα Μπρατσολιά\n10. Πέννυ Μπαλτατζή ft. The Burget Project – Το Kαλάθι Μόνη της πλέον,\nπατώντας γερά στα νέα της βήματα, μας χάρισε ένα τραγούδι για τα λάθη μας, αυτά τα οποία πρέπει να σταματήσουν να μας καθορίζουν και να μένουν\nαπλά στο παρελθόν. Μαζί της, λοιπόν, ας δούμε μπροστά και πάμε για νέα λάθη! 9. Πάνος Μουζουράκης – Στο βάθος κήπος Αυτό\nτο τραγούδι γράφτηκε για τον πιο ωραίο κήπο της πόλης. Τον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής, εκεί που το καλοκαίρι ζεις μερικές από τις ωραιότερες στιγμές σου. Το αγόρι αυτό έκανε λόγια τα συναισθήματά του και μας χάρισε μια από τις ωραιότερες συναυλίες που έχουν γίνει στον Κήπο. Ευτυχώς δεν αργεί ο Ιούνιος! 8. Σπύρος Γραμμένος – Έπεσα απ’ τα σύννεφα Επιτέλους\nκαι ένα κομμάτι που περιγράφει την κοινωνία μας με τη δέουσα ειρωνεία. Περίπου 12 εκατομμύρια άνθρωποι πέσαμε από τα σύννεφα πολλές φορές αυτό το έτος. Το κακό είναι πως πλέον δε μας εκπλήσσει τίποτα. Ας σταματήσουμε τις δικαιολογίες του τύπου «καλά ο Έλληνας ποτέ δε θα…». Πάνω απ’ όλα είμαστε άνθρωποι, και αν αυτό δε το προβάλλει η κοινωνία, ας το προβάλλουμε ο ένας στον άλλο. 7. Βίκυ Καρατζόγλου – Το όνειρο Ας\nχαρούμε όλοι μαζί για τη νέα λαϊκή φωνή που πατάει το χώμα αυτής της χώρας. Επιτέλους, ένα νέο κορίτσι ανεβαίνει στη σκηνή κι όλα σταματάνε. Κάπως έτσι φαντάζομαι τις παλιές λαϊκές γυναικείες παρουσίες πάνω στη σκηνή. Μια γυναίκα, μια μπάντα, ένα μικρόφωνο (όχι απαραίτητα) και οι μελωδίες που θα αποτελέσουν το μέσο με το οποίο θα ταξιδέψεις. Να δούμε τι νέο θα μας προσφέρει μέσα στο 2016. 6. Μανώλης Φάμελλος – Μια θέση στο τραίνο Ένα\nκεφάλαιο είναι από μόνος του αυτός ο άνθρωπος, δεδομένου του ότι έχει γράψει αμέτρητα καλά κομμάτια. Φέτος έκανε το καλοκαίρι μας λίγο καλύτερο, μιας και τον ακούγαμε στο ραδιόφωνο, και ξαφνικά η Κηφισίας (αυτός ο καταραμένος δρόμος) δεν ήταν και τόσο κακή. 5. Μαρίζα Ρίζου – Είναι μικρή η ζωή Τα\nείπε όλα στον τίτλο. Εκείνη το ξέρει και το τραγουδάει (για τέτοιο θράσος μιλάμε!). Μέσα στο νέο αυτό έτος που έρχεται, αξίζει να περιμένεις σίγουρα για τον επόμενό της δίσκο. Το κορίτσι είναι είδωλο. 4. Μάγδα Βαρούχα - Όνειρα\nέρχεται το 2016. Αυτή θα είναι η χρονιά της, αν την ευνοήσουν βέβαια και οι συνθήκες αυτής της χώρας. Τα «Όνειρά» της, γέμισαν πολλές από τις\nμέρες μας αυτό το χρόνο, ας ελπίσουμε πως ο επόμενος θα γεμίσει από περισσότερα τραγούδια της γιατί το αξίζει πραγματικά. 3. Απόστολος Ρίζος – Το ψάρι Με\nπεριγράφει, σε περιγράφει, τον/την περιγράφει. Μας περιγράφει εν ολίγοις ο Απόστολος στο νέο του αυτό τραγούδι. Καμιά φορά οι δυσκολίες του καθενός και όλων μαζί γίνονται τραγούδια, για μην ξεχνάμε. 2. Παυλίνα Βουλγαράκη – Λίγο λίγο «Δεν\nυπάρχουν πλέον νέοι αξιόλογοι καλλιτέχνες». Χα! Υπάρχουν και η απόδειξη\nείναι η Παυλίνα. Γράφει μουσική, στίχους, τραγουδάει και τα κάνει όλα υπέροχα. Το τραγούδι «Λίγο λίγο» είναι από το δίσκο της «Λαβύρινθοι» το οποίο κυκλοφόρησε τέλη του 2014. 1. Μαρία Παπαγεωργίου – Η μνήμη Συγχωρέστε μου αυτή την απεριόριστη αδυναμία που τρέφω\nγι’ αυτό το κορίτσι και για τις μουσικές του, αλλά τέτοια φωνή δεν έχω ξανακούσει. Η Μαρία – ναι ναι αυτή με την κόκκινη κιθάρα– στο τέλος αυτού του χρόνου μας χάρισε ένα κομμάτι σε στίχους και μουσική του Σταύρου Ρουμελιώτη, το οποίο με άγγιξε τόσο ώστε να κατέχει μια ξεχωριστή θέση μέσα μου. Η αλήθεια είναι πως αν βρεθείτε σε κάποιο live της θα βρείτε και άλλα νέα της κομμάτια τα οποία να αξίζουν να βρεθούν σ’αυτή τη λίστα.


ΗΠΑ: Σε νέα επιβολή ταξιδιωτικών απαγορεύσεων λόγω κορονοϊού θα προχωρήσει ο Τζο Μπάιντεν • Εκκλησιαστικές Ειδήσεις & Νέα από τον Κόσμο\nΔημοσιεύθηκε: Δευτέρα 25 / 1 / 2021 , 11:46 από news_room\nFacebook Twitter LinkedIn Pinterest Shares Δημοσιεύθηκε: Δευτέρα 17 / 8 / 2020 , 13:09 από Κυκλοφορεί από σήμερα 17 Αυγούστου η νέα εκδοχή των δελτίων ταυτότητας που εκδίδονται για Κύπριους πολίτες. Σημειώνεται ότι όλες οι υφιστάμενες ταυτότητες που έχουν εκδοθεί σε προηγούμενους τύπους παραμένουν σε ισχύ μέχρι τη λήξη τους και δεν θα αντικατασταθούν. Εξάλλου, […]


Brightwell Nanocode B 250ml - Αquario.gr - Το καλύτερο ενυδρειακό κατάστημα\nΑρχική σελίδα / ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ / Τροφές Θαλασσινού / Συμπληρώματα Κοραλλιών / Brightwell Nanocode B 250ml\nBrightwell Nanocode B 250ml\nΚωδικός προϊόντος: 12804 Κατηγορία: Συμπληρώματα Κοραλλιών Ετικέτα: ιχνοστοιχεία reef ενυδρείου Brand: Brightwell\nBrightwell Nanocode B 250ml ποσότητα\nΜέρος από ολοκληρωμένη σειρά που απλοποιεί τη συντήρηση και διατηρεί όπως πρέπει τη χημική ισορροπία του νερού σε πολύ μικρά θαλασσινά ενυδρεία (Nano).\nTo NanoCode B παρέχει μόρια που αυξάνουν τη σταθερότητα του pH και σχηματίζουν ολοκληρωμένα μέρη αραγωνίτη.\nΧρησιμοποιώντας το σε συνδυασμό με το NanoCode A βελτιώνει τη χημική ισορροπία του νερού και ενισχύει τη βιογενή σύνθεση του αραγωνίτη.\nΔεν περιέχει φωσφορικά ή πυριτικά άλατα και είναι απαλλαγμένο από οργανικές ενώσεις.\nΒλέπετε: Brightwell Nanocode B 250ml €13.11


Προσωπική σελίδα - spiridondiama | AmwayΚλείσιμοΣυνδεθείτε στο Amway Online ΕίσοδοςΕγγραφήELΕλληνικάEnglishΚαλάθι (0) 0,00 EURΌλα τα ΠΜΔΕίστε φιλοξενούμενος του:DIAMANTOPOULOSΑναζήτησηΔιατροφήΟμορφιά&ΠεριποίησηΣπίτιΠερισσότερα Προϊόντα SPIRIDON DIAMANTOPOULOSΙδιοκτήτης Επιχείρησης Amway #778300 Επισκέπτεστε τη σελίδα του ABO: http://www.amway.gr/user/spiridondiamaΕπισκέπτεστε μία ιδιωτική σελίδα ενός Ιδιοκτήτη Επιχείρησης Amway. Όλες οι παρακάτω πληροφορίες έχουν δημιουργηθεί από αυτόν τον ABO. Για να δείτε τις επίσημες πληροφορίες της Amway, χρησιμοποιήστε τον παραπάνω σύνδεσμο πλοήγησης. Καλωσήρθατε στον κόσμο των αποκλειστικών προϊόντων της Amway και την επιχειρηματική ευκαιρία της Amway.Η Amway προσφέρει υψηλής ποιότητας προϊόντα για τη Διατροφή, την Ομορφιά & την Περιποίηση και την Οικιακή Φροντίδα, καθώς και την ευκαιρία να δημιουργήσετε τη δική σας επιχείρηση.Εδώ μπορείτε να βρείτε το ευρύ φάσμα των προϊόντων της Amway και να ανακαλύψετε περισσότερα για τη λειτουργία μιας Επιχείρησης Amway.Αν έχετε οποιεσδήποτε απορίες, παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας.\nΕλάτε να κάνετε αγορές online μαζί μου1. Παραγγείλετε online και παραλάβετε τα προϊόντα της Amway απευθείας στο σπίτι σας.2. Απολαύστε εξατομικευμένες συμβουλές για τα προϊόντα από τον ΑΒΟ σας.3. Λάβετε συστάσεις για τα προϊόντα4. Λάβετε προσωπικές υπηρεσίες παρακολούθησης των παραγγελιών σας. Εγγραφείτε ως πελάτηςΕπικοινωνήστε μαζί μουE-mail:Τηλέφωνο:+30 6977 684466Επισκεφτείτε το προφίλ μου στο internetΖητήστε μία συνάντησηΕάν χρειάζεστε οποιαδήποτε συμβουλή, παρουσίαση ή θέλετε να αναζητήσετε μία εκτύπωση του καταλόγου προϊόντων, παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μου.Φόρμα επικύρωσης σφαλμάτωνΌνομα:Τηλέφωνο:E-mail:Σχόλια:


Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ Ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο eBooks.gr. Βρείτε όλα τα βιβλία εύκολα!\nISBN : 978-618-01-3041-6\n«Αναζητείται κάθε πληροφορία που αφορά την Τζέιν Φιν. Απευθυνθείτε Ι.Α.» Ο Τόμι και η Τάπενς είναι νέοι, αδέκαροι και διψούν για συγκινήσεις. Έτσι, βάζουν μπροστά μια τολμηρή επιχείρηση. Την «Περιπετειώδεις Νέοι Ε.Π.Ε.». Η αγγελία τους στην εφημερίδα λέει ότι είναι διατεθειμένοι να κάνουν οτιδήποτε, να πάνε οπουδήποτε, αρκεί να πληρωθούν καλά. Αλλά η πρώτη τους δουλειά για λογαριασμό του κακόβουλου κυρίου Γουίτινγκτον θα τους βάλει σε κίνδυνο πολύ μεγαλύτερο από όσο θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν… Αυτή είναι η πρώτη εμφάνιση του διδύμου των ντετέκτιβ Τόμι και Τάπενς, που αποτελούν, μετά με τον Πουαρό και τη μις Μαρπλ, τους πιο γνωστούς και δημοφιλείς ήρωες της Άγκαθα Κρίστι.


by Μαίρη Φρέση 3 Νοεμβρίου, 2021, 6:11 μμ 11 Views\nΘέμα συζήτησης των τελευταίων ημερών είναι η Κατερίνα Καινούργιου, ο Φίλιππος Τσαγκρίδης και η σχέση τους. Ολοένα και φουντώνουν οι φήμες ότι το ζευγάρι χώρισε οριστικά.\nΑπό την προηγούμενη εβδομάδα ξεκίνησαν οι συζητήσεις ότι κάτι συμβαίνει ανάμεσα στην Κατερίνα Καινούργιου και τον σύντροφό της. Οι δυο τους έχουν καιρό να κάνουν κοινή δημόσια εμφάνιση. Τις φήμες πυροδότησαν και τα σχόλια του Νίκου Κοκλώνη στο J2US.\nΤι συμβαίνει όμως πραγματικά; Σύμφωνα με το δημοσίευμα του περιοδικού Λοιπόν, το ζευγάρι έχει χωρίσει οριστικά. Αιτία; Η Κατερίνα Καινούργιου φαίνεται πως είχε περισσότερες απαιτήσεις από τη σχέση της. Αυτό δεν συμμεριζόταν ο Φίλιππος Τσαγκρίδης.\nκαινουργιου τσαγκριδηςκατερινα καινουργιουκατερινα καινουργιου χωρισμος\nPrevious article Η Λίτσα Γιαγκούση τα λέει “έξω από τα δόντια” για τον Χριστοδουλόπουλο – “Δεν σέβεται κανέναν”\nNext article Δώρο Χριστουγέννων 2021: Πότε πληρώνεται – Πώς θα το υπολογίσετε μόνοι σας


ΚαλόΜε βάση 1776 κριτικές\nΕξαιρετικό προσωπικό. Φιλικό προσωπικό. Καλή εξυπηρέτηση δωματίου.\nΕυρύχωρο δωμάτιο. Μεγάλο μπάνιο. Καθαρά μπάνια.


ΝΑ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ... ΣΟΥΠΕΡ ΕΞΕΛΙΞΗ... Ύποπτος για φόνο 71χρονου Έλληνα ο Αφγανός με τους πυροκροτητές που του είχε χορηγηθεί πολιτικό άσυλο! | Εφημερίδα "Στόχος" - Stoxos newspaper\nΝΑ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ... ΣΟΥΠΕΡ ΕΞΕΛΙΞΗ... Ύποπτος για φόνο 71χρονου Έλληνα ο Αφγανός με τους πυροκροτητές που του είχε χορηγηθεί πολιτικό άσυλο!\nΝέα δεδομένα προστίθενται στην αστυνομική έρευνα για την δράση του Αφγανού που συνελήφθη στο κέντρο της Αθήνας στις 28 Ιανουαρίου με 78 πυροκροτητές, καθώς γενετικό υλικό του φέρεται να εντοπίστηκε πάνω σε φυσίγγιο καραμπίνας με την οποία είχε εκτελεστεί ένας κτηνοτρόφος ηλικίας 71 ετών στο Κορωπί στις 15 Δεκεμβρίου του 2017.\nΣύμφωνα με τα στοιχεία που έρχονται στο φως, ο Αφγανός διέμενε σε παράπηγμα κοντά στο σημείο που δολοφονήθηκε ο κτηνοτρόφος, ο οποίος είχε εντοπιστεί με τραύμα το κεφάλι.\nΣε κοντινή απόσταση είχε βρεθεί ένα φυσίγγιο πάνω στο οποίο εντοπίστηκε γενετικό υλικό του Αφγανού, ενώ αστυνομικοί εκτιμούν πως κίνητρό του ήταν η ληστεία.\nΑξίζει να σημειωθεί πως οι πυροκροτητές έχουν πιθανότατα κλαπεί από επιχείρηση στα Μεσόγεια, ενώ πλέον οι αστυνομικοί του τμήματος εγκλημάτων κατά ζωής εξετάζουν εάν εμπλέκεται και σε άλλες έκνομες πράξεις.


Ποια ημέρα η ερωτική επιθυμία των γυναικών... χτυπάει κόκκινο - ΤΑ ΝΕΑ\ntanea.gr > Γυναίκα > Ποια ημέρα η ερωτική επιθυμία των γυναικών... χτυπάει κόκκινο\nΤι την διαμορφώνει\nΠοια ημέρα η ερωτική επιθυμία των γυναικών... χτυπάει κόκκινο\nH ερωτική διάθεση της γυναίκας αυτή τη μέρα είναι πολύ έντονη\nTANEA Team 10 Δεκεμβρίου 2019 | 13:33\nΜπορεί να το έχετε ήδη παρατηρήσει και εσείς αλλά μέσα στους καταιγιστικούς ρυθμούς της καθημερινότητας να το έχετε προσπεράσει.\nΚαι όμως, κάποιες μέρες του μήνα η ερωτική σας διάθεση χτυπάει κόκκινο…\nΗ εξήγηση γι’ αυτές τις εναλλαγές βρίσκεται στις ορμονικές διακυμάνσεις του μηναίου κύκλου.\nΚαταρχήν πρέπει να πούμε ότι η πρώτη μέρα του κύκλου θεωρείται η πρώτη μέρα της εμμήνου ρύσεως, καθώς και ότι για τις περισσότερες γυναίκες, ο κύκλος διαρκεί περίπου 28 μέρες (μέχρι την αρχή της επόμενης περιόδου). Ο μηνιαίος κύκλος χωρίζεται σε δυο φάσεις, διάρκειας περίπου δυο εβδομάδων (η κάθε φάση).\nΗ πρώτη φάση του κύκλου ξεκινά την πρώτη ημέρα της περιόδου και διαρκεί μέχρι την ωορρηξία (περίπου μέχρι τη 14η μέρα ενός κύκλου 28 ημερών). Οι ορμόνες που κυριαρχούν σ’ αυτή τη φάση είναι τα οιστρογόνα.\nΌσο πλησιάζει η μέρα της ωορρηξίας, τόσο αυξάνεται και η ερωτική επιθυμία της γυναίκας. Με άλλα λόγια οι γυναίκες τείνουν να επιθυμούν την ερωτική επαφή τις γόνιμες μέρες τους -αυτό όμως, δεν αποκλείει την ύπαρξη ερωτικής επιθυμίας και τις άλλες μέρες του μήνα.\nΣτο δεύτερο μισό του κύκλο – δηλαδή μετά την ωορρηξία έως την αρχή της επόμενης περιόδου – παράγεται κατά κύριο λόγο η ορμόνη προγεστερόνη. Στη δεύτερη φάση του κύκλου, συχνά επηρεάζεται αρνητικά, η ψυχική διάθεση πολλών γυναικών.\nΓίνονται δηλαδή, πιο ευερέθιστες ή πιο μελαγχολικές.


Best of Concept Cars: Ferrari Rossa (2000) | Drive\nΈνα επετειακό πρωτότυπο από τον οίκο Pininfarina με ανοιχτό αμάξωμα τύπου speedster.\nΚυριακή, 18 Απριλίου 2021 | Θάνος Παππάς Επικοινωνία\nΜε τη Ferrari Rossa που παρουσιάστηκε το 2000 στο Παρίσι, ο ιταλικός σχεδιαστικός οίκος Pininfarina S.p.A. γιόρτασε τα 70 χρόνια από την ίδρυσή του, ενώ παράλληλα πρότεινε µια νέα σχεδιαστική ταυτότητα για τα µοντέλα από το Maranello.\nΤο ανοιχτό διθέσιο speedster χτίστηκε πάνω στα µηχανικά µέρη της 550 Maranello (1996-2002). Ο ατµοσφαιρικός κινητήρας V12 µε χωρητικότητα 5,5 λίτρα και απόδοση 485 PS έδινε επιτάχυνση 0-100 km/h σε 4,4” και τελική ταχύτητα 320 km/h.\nΥπεύθυνος για τον σχεδιασµό της Rossa ήταν ο Ιάπωνας Ken Okuyama. Εκτός από το όνοµα που σηµαίνει κόκκινο στα ιταλικά, το πρωτότυπο ενσωµάτωνε και άλλες οµοιότητες µε την αγωνιστική Testa Rossa του 1958. Όπως η απουσία οροφής, το κοντό παρµπρίζ, η γρίλια που διαµόρφωνε το σχήµα του αµαξώµατος και το χαρακτηριστικό κόψιµο των φτερών πίσω από τους τροχούς.\nΆλλα ενδιαφέροντα στοιχεία του πρωτοτύπου ήταν το κάλυµµα του κινητήρα που προεξείχε από το καπό, οι περίτεχνες καµπύλες που µπλέκονταν µεταξύ τους στο προφίλ, τα πλευρικά πτερύγια που αιωρούνται, η καµπίνα που έµοιαζε σαν εσοχή στο αµάξωµα µε ρετρό πινελιές και τα τετραπλά πίσω φανάρια που φαίνονταν να ξεπηδούν από τα φτερά.\nΗ Rossa µπορεί να µη βγήκε ποτέ στην παραγωγή, όµως οι γραμμές της επηρέασαν µελλοντικά μοντέλα της Ferrari, από την Enzo (2002) µέχρι και την 599 GTB (2006). Το 2016, ο Ken Okuyama που πλέον έχει τη δική του ανεξάρτητη εταιρεία, παρουσίασε το Kode57 που ουσιαστικά ήταν µια αναβίωση της Rossa µε στόχο την περιορισµένη παραγωγή. Σήμερα έχουμε αρκετά speedster περιορισμένης παραγωγής στην αγορά με παρόμοια στόχευση, συμπεριλαμβανομένων των Ferrari Monza SP1 και SP2 (2018), McLaren Elva (2019) και Aston Martin V12 Speedster (2020).\nΓια την ιστορία, η συνεργασία µεταξύ Ferrari και Pininfarina διήρκησε από το 1951 µέχρι και το 2012, όταν οι δρόµοι τους χώρισαν και τον σχεδιασµό των µοντέλων ανέλαβε αποκλειστικά το Centro Stile Ferrari.\nΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ: Best of Concept Cars: Lamborghini Calà (1995)


Life & Style – My Samos\nΠοιός εξόφλησε χρέη 1 εκατ. ευρώ για μια ρακοσυλλέκτρια\nΜοιάζει απίστευτο, κι όμως είναι αληθινό. Αναζητείται από την αστυνομία, από τους οικονομικούς εισαγγελείς, από το ΣΔΟΕ και από τη Γενική Γραμματεία Εσόδων ο μυστηριώδης κύριος που εξόφλησε τα χρέη προς το Δημόσιο μιας… ρακοσυλλέκτριας! Σύμφωνα με τον «Βηματοδότ...\nΤο «ψέμα» που πλασάρουν τα πρότυπα ομορφιάς\nΠαλαιότερη συντάκτρια της ομάδας του Biba και διευθύντρια φωτογραφίας στον Jean Paul Gaultier, η Νάταλι Κρόκετ μας άφησε άφωνους με το τελευταίο της σπαρταριστό project και την καυστική της προσέγγιση σε σχέση με τα πρότυπα ομορφιάς και τις καμπάνιες μόδας. Η Κρόκετ καταφέρνει με...\nΧειροτεχνίες στο διαδίκτυο\nΑνακαλύψαμε το ενδιαφέρον γκρουπ στο Facebook που ονομάζεται Karlovasi Crafters. Για κάθε ταλέντο, για κάθετί που θεωρείτε ότι μπορείτε να κάνετε καλά και είναι σχετικό με χειροτεχνία, το γκρουπ είναι διαθέσιμο να μοιραστείτε ότι καταφέρνουν να αναδείξουν τα χέρ...\nΠοιος πρώην βουλευτής το γυρνάει στο τραγούδι\n«Ήμουν αλκοολική με τα ψώνια»\nΚορμί θανατηφόρο έχει η 50αρα Sarah Jessica Parker


Μηχανισμός «ΣΥΝ-ΕΡΓΑΣΙΑ»: Ποιοι εργαζόμενοι και πόσα χρήματα χάνουν - Tromaktiko.gr\nΜηχανισμός «ΣΥΝ-ΕΡΓΑΣΙΑ»: Ποιοι εργαζόμενοι και πόσα χρήματα χάνουν\n6 Ιουνίου 2020 07:10\nΑπό 15 Ιουνίου τίθεται σε ισχύ ο μηχανισμός «ΣΥΝ-ΕΡΓΑΣΙΑ» και ισχύει έως 15-10-2020 με δυνατότητα επέκτασης – Πόσα χάνουν οι εργαζόμενοι – Τι θα γίνει με τις απολύσεις\nO δικηγόρος Κώστας Τσουκαλάς μας ενημερώνει για το πώς θα λειτουργήσει ο νέος μηχανισμός αλλά κυρίως για το πόσο θα μειωθούν οι μισθοί των εργαζομένων που ενταχθούν στο νέο πρόγραμμα.\n«Το πρόγραμμα «ΣΥΝ-ΕΡΓΑΣΙΑ» αφορά όλες τις επιχειρήσεις της χώρας με μείωση τζίρου τουλάχιστον 20%. Μπορούν να ενταχθούν τόσο οι νέες επιχειρήσεις όσο και οι εποχικές επιχειρήσεις» είπε ο κ. Τσουκαλάς.\nΑναφορικά με το ποιοι εργαζόμενοι μπορούν να ενταχθούν είπε πως αφορά μόνο «εργαζομένους με συμβάσεις πλήρους απασχόλησης ακόμα και όσους προσληφθούν τώρα στην θέση οικειοθελώς αποχωρούντων» ενώ ξεκαθάρισε πως «δεν αφορά εργαζομένους με μερική απασχόληση».\n«Στο διάστημα της συμμετοχής στο μηχανισμό απαγορεύεται τροποποίηση\nσύμβασης» διευκρίνισε ο κ. Τσουκαλάς.\nΗ επιχείρηση μπορεί να θέσει σε μειωμένο ωράριο έως και το σύνολο των εργαζομένων της επιχείρησης. Χορηγείται στον εργοδότη το δικαίωμα να μειώνει μονομερώς το ωράριο του εργαζομένου έως και στο 50%.\n«Το κράτος θα καταβάλλει το 60% του μισθού που αντιστοιχεί στον χρόνο που δεν εργάζεται» ανέφερε ο δικηγόρος. Ωστόσο όπως επισήμανε ο κ. Τσουκαλάς «κανένας εργαζόμενος δεν θα λαμβάνει αθροιστικά λιγότερο από τον κατώτατο μισθό».\nΑξίζει να σημειωθεί πως η καταβολή ασφαλιστικών εισφορών θα γίνεται από τον εργοδότη στον ονομαστικό μισθό,( δηλ. στο σύνολο του πόσου).\n«Ψαλίδι» στο επίδομα αδείας και στο Δώρο Χριστουγέννων\nΤο κράτος θα καταβάλλει την αναλογία του 60% των του επιδόματος αδείας\nκαι του Δώρου Χριστουγέννων για το διάστημα που δεν εργάζεται ο μισθωτός.\nΈτσι «οι εργαζόμενοι που θα μπουν στο πρόγραμμα θα έχουν μείωση σε επίδομα\nαδείας και δώρο Χριστουγέννων» είπε ο κ. Τσουκαλάς.\nΓια όσο διάστημα διαρκεί το πρόγραμμα απαγορεύονται οι απολύσεις και οι μειώσεις μισθού στους εργαζομένους που έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμα.\nΩστόσο όπως είπε ο κ. Τσουκαλάς «δεν υπάρχει προστασία μετά το τέλος του προγράμματος από απολύσεις ούτε για τους εργαζομένους που θα έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμα» διευκρίνισε.\n«Για όσους εργαζομένους δεν μπουν στον μηχανισμό Συν-Εργασία, οι\nαπολύσεις είναι ελεύθερες ακόμα και αν η επιχείρηση έχει κάνει χρήση του\nΣτο άρθρο 31 του ν.4690/2020 , που προβλέπει την μονομερή δυνατότητα του εργοδότη να θέσει τους εργαζομένους σε μειωμένο ωράριο έως και 50% , θεσπίζεται απαγόρευση απολύσεων μόνο για τους εργαζομένους που θα ενταχθούν στο μηχανισμό αυτό.\nΣυγκεκριμένα αναφέρεται πως: οι επιχειρήσεις – εργοδότες που θα κάνουν χρήση του μηχανισμού υποχρεούνται να μην προβούν σε καταγγελία συμβάσεων των εργαζομένων που εντάσσονται σε αυτόν και σε περίπτωση πραγματοποίησης της , αυτή είναι άκυρη.\nΣύμφωνα με τον κ. Τσουκαλά με αυτό τον τρόπο «χορηγείται στον εργοδότη το δικαίωμα να θέτει σε μειωμένο ωράριο όσους υπαλλήλους θέλει και να απολύσει ελεύθερα τους υπόλοιπους».\n«Δηλαδή μονά ζυγά του εργοδότη» τόνισε ο δικηγόρος και συμπλήρωσε «αν δεν τροποποιηθεί άμεσα η διάταξη και δεν επεκταθεί η απαγόρευση απολύσεων στο σύνολο του προσωπικού της επιχείρησης που εντάσσεται στο πρόγραμμα θα πρόκειται για κολοβή ή ελάχιστη προστασία από τις απολύσεις» ανέφερε χαρακτηριστικά.\nΟ δικηγόρος μας έδωσε και κάποια ενδεικτικά παραδείγματα της μείωσης των μισθών.\nΠαραδείγματα μείωσης μισθού από το πρόγραμμα ΣΥΝ-ΕΡΓΑΣΙΑ\n546 ευρώ μισθός: 273 ευρώ ο εργοδότης και 273 ευρώ το κράτος (καμία\n800 ευρώ μισθός: 400 ευρώ ο εργοδότης και 240 ευρώ το κράτος (μείωση\n1.000 ευρώ μισθός: 500 ευρώ ο εργοδότης και 300 ευρώ το κράτος (μείωση\n1.300 ευρώ μισθός: 650 ευρώ ο εργοδότης και 390 ευρώ το κράτο (260 ευρώ)\n1.600 ευρώ μισθός: 800 ευρώ ο εργοδότης και 480 ευρώ το κράτος (320 ευρώ)\n2.000 ευρώ μισθός: 1000 ευρώ ο εργοδότης και 600 ευρώ το κράτος (μείωση 400 ευρώ)\nΟ κ. Τσουκαλάς μας ανέφερε τι ισχύει για τις απολύσεις.\nΕπιχειρήσεις που έκαναν χρήση αναστολών τους μήνες Μάρτιο, Απρίλιο και Μάιο:\nΔεν μπορούν να απολύσουν για 45 ημέρες από την λήξη των αναστολών\nσυμβάσεων (ανεξάρτητα αν μπήκαν όλοι σε αναστολή)\nΕπιχειρήσεις με μείωση τζίρου 20%:\n– Απαγορεύονται οι απολύσεις σε εργαζομένους που θα τεθούν σε μειωμένο ωράριο έως 15-10-2020\n– Ελεύθερες οι απολύσεις στους υπόλοιπους εργαζομένους που ο εργοδότης δεν θέσει σε μειωμένο ωράριο\n– Επιχειρήσεις με μείωση τζίρου 20% Ελεύθερες οι απολύσεις στους εργαζομένους με μειωμένο ωράριο μετά τις 15 Οκτωβρίου\nΕπιχειρήσεις χωρίς μείωση 20%\nΕλεύθερες οι απολύσεις\nΕπιχειρήσεις που διατηρούν σε αναστολή εργαζομένους για Ιούνιο ή\nΑπαγορεύονται οι απολύσεις για 30 ημέρες από την λήξη της αναστολής.\nΜετά είναι ελεύθερες.


Χιρόνα – Αθλέτικ Μπιλμπάο – apoel.net\nΑρχική/INSIDE/Χιρόνα – Αθλέτικ Μπιλμπάο\nΧιρόνα – Αθλέτικ Μπιλμπάο με Σούπερ Αποδόσεις και πάνω απο 199+ επιλογές!\nΜετά από ένα σύντομο διάλειμμα λόγω Εθνικών ομάδων, τα κορυφαία πρωταθλήματα της Ευρώπης αρχίζουν ξανά.\nΙσπανική Πριμέρα Ντιβιζιόν και Χιρόνα υποδέχεται την Αθλέτικ Μπιλμπάο την Παρασκευή 29/03/2019 στις 22:00 σε ένα ενδιαφέρον παιχνίδι αφού η 12η στην Βαθμολογία Χιρόνα αν καταφέρει να πάρει την νίκη θα ανέβει τρεις συνολικά θέσεις και θα ισοβαθμει με την Μπιλμπάο στην 9η θέση. Ο άσσος έχει απόδοση 2.80, το Χ έχει απόδοση 3.05, ενώ 2.85 έχει η απόδοση του διπλού.\nΜήπως θα δούμε γκολ και στα δύο ημίχρονα; Σούπερ Απόδοση 2.15!\nΝα σκοράρουν και οι δύο ομάδες; Απόδοση 2.08\n2 1.92 1.94\n2.5 2.60 1.53\n3 4.10 1.23\nΧιρόνα / Χιρόνα 4.60\nΧιρόνα / Ισοπαλία 14.0\nΧιρόνα / Αθλέτικ Μπιλμπάο 29.0\nΙσοπαλία / Χιρόνα 5.90\nΙσοπαλία / Αθλέτικ Μπιλμπάο 6.00\nΑθλέτικ Μπιλμπάο / Χιρόνα 29.0\nΑθλέτικ Μπιλμπάο / Αθλέτικ Μπιλμπάο 4.70\nΠροηγούμενο Κιέβο – Κάλιαρι\nΕπόμενο Ο εορτάζων


@Ανδρέας Καπανδρέου : Γράμμα σ’ ένα παιδί για τη Φιλαναγνωσία: 8 Έλληνες συγγραφείς απευθύνονται στα παιδιά\nΓράμμα σ’ ένα παιδί για τη Φιλαναγνωσία: 8 Έλληνες συγγραφείς απευθύνονται στα παιδιά\nΣε μια από τις πιο καινοτόμες και ευφάνταστες δράσεις που ανέλαβε το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων της Ελλάδας για ανάπτυξη της Φιλαναγνωσίας για το σχολικό έτος 2012-2013 ήταν και η προσπάθεια να φέρει σε επικοινωνία τους μαθητές με συγγραφείς.\nΠέραν από τις επισκέψεις συγγραφέων σε σχολεία και τις online επικοινωνίας τους με μαθητές, ζήτησε από οκτώ συγγραφείς να γράψουν από μια σύντομη επιστολή απευθυνόμενοι στο παιδί που έχουν στην καρδιά τους για να του εμπνεύσουν την αγάπη για την ανάγνωση και τα βιβλία.\nΣτη συγκεκριμένη δράσει συμμετείχαν οι συγγραφείς:\nΘανάσης Βαλτινός, Χάρης Βλαβιανός, Άλκη Ζέη, Βαγγέλης Ηλιόπουλος, Μάνος Κοντολέων, Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου, Σάκης Σερέφας, και Σώτη Τριανταφύλλου.\n* Η πρωτοβουλία "Γράμμα σ' ένα παιδί" αναλήφθηκε στο πλαίσιο της 9ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης και έλαβαν μέρος σε αυτήν συγγραφείς που παρευρίσκονταν στην Έκθεση, όπου και κατά τη διάρκεια σχετικής εκδήλωσης διάβασαν ο καθένας το κομμάτι τους μπροστά σ' ένα κοινό από εκπαιδευτικούς και παιδιά.\nΈχω μπλέξει. Πρέπει επειγόντως να μου ξαναδείξεις πώς θα διαβάζω τα sms στο κινητό μου. Μη γελάσεις, έχει χοντρύνει το μυαλό μου. Μη γελάσεις γιατί θα το πάθεις και συ σε καμιά εξηνταπενταριά χρόνια.\nΛοιπόν, σχετικά με τα ταξίδια που συζητούσαμε την Κυριακή: τα καλύτερα τα έχω κάνει με τα βιβλία. Μέχρι το φεγγάρι έφτασα. Στα βάθη των ωκεανών επίσης. Με τον φίλο μου τον Ιούλιο Βερν. Δεξιοτέχνης. Και με τη δική μας τη Δέλτα. Όχι των παγωτών. Τη γιαγιά Πηνελόπη Δέλτα, με τον Καπετάν Άγρα, με τον Καπετάν Τυλιγάδη της. Τι ωραίες μορφές μέσα στις καλαμιές των μυστικών του βάλτου. Στην ηλικία σου αυτά. Συναρπαστική εποχή. Ακολούθησαν κι άλλα φυσικά. Πιο δύσκολα και ίσως πιο απολαυστικά. Γιατί ωρίμαζα στο μυαλό - και στην ευαισθησία. Με άλλους φίλους καινούργιους τώρα: Μπαλζάκ, Φλωμπέρ, Ντοστογιέφσκι, Παπαδιαμάντης, Τολστόι, Βιζυηνός. Τι έξοχη περιπέτεια, τι γνωριμίες. Μακρηγορώ ωστόσο. Την άλλη Κυριακή θα συνεχίσουμε. Και θα μου μάθεις όλες τις λειτουργίες του κινητού μου. Μέχρι τότε γεια σου.\nΥ.Γ. Αναζήτησε στο μεταξύ τον «Μικρό Πρίγκιπα» του Σαιντ Εξυπερύ. Με έχει μαγέψει αυτό το βιβλίο. Ο Σαιντ Εξυπερύ ήταν πιλότος σε καταδιωκτικά. Ποιητής-πολεμιστής. Θα σου πω πολλά για τη ζωή του. Μοναχικός πρωτοπόρος.\nΓιατί να διαβάζει λογοτεχνία ένα παιδί; Γιατί να θέλει να ταξιδέψει με το υποβρύχιο του Κάπταιν Νέμο 20.000 λεύγες κάτω από τη σκοτεινή, μαύρη θάλασσα, ή να διασχίσει με ποταμόπλοιο τον γεμάτο αλιγάτορες Μισσισσιππή παρέα με τον αναμαλλιασμένο και αθυρόστομο Τομ Σόγιερ; Γιατί να θέλει να πολεμήσει με τον Ιβανόη, ή τον Ντ’ Αρτανιάν εναντίον όλων των κακών, ύπουλων εχθρών του κόσμου; Γιατί να θέλει, όπως ο Πήτερ Παν να πετάξει στον ουρανό ή να πηδήξει με τη Μαίρη Πόππινς μέσα σε μια ζωγραφιά και να βρεθεί ξαφνικά στη χώρα του Ποτέ ή σ’ έναν υπέροχο κήπο με πιγκουίνους να του σερβίρουν παγωτό σοκολάτα; Γιατί να κοιμηθεί στη γλυκιά αγκαλιά μιας αρκούδας, όπως ο Μόγλης σε εκείνη του Μπαλού, ή ν’ ανάψει φωτιά στο στομάχι μιας φάλαινας, όπως έκανε ο ψευτάκος ο Πινόκιο; Γιατί να επιχειρήσει τον γύρο του κόσμου σε 80 ημέρες, ταξιδεύοντας σαν μικρός Φιλέας Φογκ, ακόμη και με αερόστατο, πάνω από επικίνδυνες, χιονισμένες βουνοκορφές; Γιατί να ακούσει τις συμβουλές ενός πάνθηρα, ενός γρύλλου ή μιας μικρής νεράιδας που ακούει στο παράξενο όνομα Τίνκερ Μπελ; Γιατί να θέλει να κονταροχτυπηθεί με ανεμόμυλους ή να καταδιώκει τον Μόμπυ Ντικ επί μήνες στις τρικυμισμένες θάλασσες; Γιατί να βγει βόλτα στο δάσος με επτά νάνους ή να κρυφθεί στο καμπαναριό μιας μεγάλης εκκλησίας μ’ έναν καλοκάγαθο καμπούρη, που οι φίλοι του, κάτι παράξενα πέτρινα ανθρωπάκια, τον φωνάζουν Κουασιμόδο; Γιατί να θέλει να φανταστεί ότι είναι ο Μικρός Πρίγκιπας, ο Σεβάχ ο θαλασσινός, ο Αλαντίν, η Σταχτοπούτα, ο Όλιβερ Τουίστ, ο Δον Κιχώτης, η Ποκαχόντας, η γοργόνα Άριελ, ο Χάρρυ Πότερ; Ότι μπορεί να συνομιλεί με αετούς, ιππόκαμπους, τίγρεις; Ακόμη και με φαντάσματα, ξωτικά και τζίνια; Γιατί να θέλει ν’ ανακαλύψει το μυστικό που κρύβει βαθιά μέσα του καθώς τα μάτια του τρέχουν πάνω στις λέξεις του βιβλίου; Ότι είναι ένα μοναδικό, υπέροχο παιδί, που όμοιό του δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά. Που σ’ αυτόν τον νέο κόσμο που απλώνεται τώρα μπροστά του, όμορφο, μυστηριώδη αλλά κι επικίνδυνο, όλα όσα έχει φανταστεί και θελήσει μπορεί να συμβούν, φτάνει να έχει τη δύναμη να συνεχίζει, όταν τελειώσει το διάβασμα, να είναι ο εαυτός του. Που σημαίνει να δώσει κι αυτό μια μάχη, όπως όλοι οι ήρωές των βιβλίων του, εναντίον σε οτιδήποτε προσπαθεί να του αποδείξει ότι η ζωή είναι μια πληκτική, προβλέψιμη, πεζή ιστορία.\nΣας γράφω γιατί δεν ξέρω σε ποιον να το πω και αν δε μιλήσω θα σκάσω.\nΜε λένε Νίκο, είμαι εφτά χρονών και πάω στη δευτέρα δημοτικού. Δεν ξέρω γιατί ο μπαμπάς και η μαμά εδώ και μέρες είναι όλο μούτρα. Ακόμα κι η γιαγιά όταν έρχεται να μας δει – μούτρα κι αυτή. Όλο ρωτάει τον μπαμπά:\n- Κανένα νέο;\n- Κανένα, απαντάει εκείνος και… μουτρώνει πιο πολύ.\nΚαλά, η μαμά έτσι κι αλλιώς δε μιλιέται. Μόνο ο παππούς είναι χαμογελαστός. Δηλαδή χαμογελάει στη φωτογραφία του που είναι μέσα σ’ ένα κάδρο στο γραφείο του μπαμπά. Γιατί ο παππούς και να ήθελε, δεν μπορούσε να κάνει μούτρα. Έχει πεθάνει πριν χρόνια, όταν εγώ ήμουνα μωρό.\nΚαι να πεις πως έχω κάνει αταξίες και μουτρώνουνε. Παράξενο μα όλη τη βδομάδα βαριόμουνα να κάνω αταξίες. Ούτε έσκισα το μπλουτζίν μου ούτε έγραψα με μπικ πάνω στο άσπρο μου μπλουζάκι… κινέζικα.\nΑυτοί όμως ούτε το πήρανε είδηση πως ήμουνα φρόνιμος.\nΟ μπαμπάς που κάθε πρωί έφευγε πιο νωρίς από μένα, τώρα με πάει στο σχολείο. Και δεν έρχεται η γιαγιά να με πάρει όπως πάντα, γιατί η μαμά τελειώνει τη δουλειά της αργά. Έρχεται η μαμά. Με τη γιαγιά ήτανε πιο διασκεδαστικά γιατί φλυαρούσαμε σ’ όλο τον δρόμο. Η μαμά μουγγή με κατεβασμένα μούτρα. Ορκίζομαι πως δε φταίω εγώ.\nΤην Κυριακή το πρωί, είχα ξυπνήσει, χάζευα όμως στο κρεβάτι μου και προσπαθούσα να πιάσω τις αχτίδες που μπαίνανε από τη χαραμάδα του παραθυρόφυλλου. Η πόρτα της κάμαράς μου ήτανε ανοιχτή. Άκουσα τον μπαμπά που έλεγε:\n- Δεν φταίει σε τίποτα το παιδί, αν εμείς δεν έχουμε δουλειά. Θα πάμε στη θάλασσα.\n- Αφού έδωσες τις πινακίδες πίσω. Πώς θα πάμε; είπε η μαμά.\nΑλήθεια δεν ξέρω γιατί ο μπαμπάς είπε μια μέρα πως έδωσε τις πινακίδες πίσω. Κι όπως κατάλαβα αυτό θα πει πως δεν είχε πια αυτοκίνητο.\n- Θα πάμε με το τραμ στη Γλυφάδα.\nΜόλις άκουσα τον μπαμπά να το λέει αυτό, έδωσα μια στα σκεπάσματα κι έτρεξα να τους βρω.\nΔεν είχα ταξιδέψει ποτέ μου με τραμ. Δεν ήξερα πως ήταν τόσο ωραία. Πηγαίνει σιγά σιγά κι έτσι προφταίνεις να βλέπεις απέξω, κι όταν μάλιστα στρίψει στη θάλασσα και πάει, πάει καμαρωτό και βλέπεις ανάμεσα στα δέντρα το… πέλαγος – έτσι μας διάβασε η δασκάλα μας σ’ ένα βιβλίο που λέγανε τη θάλασσα πέλαγος κι έμενα μ’ άρεσε πολύ.\nΔεν κατεβήκαμε στη Γλυφάδα.\n- Αφού πάει ως τη Βούλα, γιατί να μην πάμε; είπε ο μπαμπάς και είδα πως δεν έκανε μούτρα.\n- Γιατί να μην πάμε; είπε και η μαμά και χαμογέλασε και δεν έκανε μούτρα.\nΕγώ χάρηκα γιατί μ’ άρεσε πολύ που ταξίδευα με το τραμ.\nΚατεβήκαμε στη Βούλα και πήγαμε στην παραλία. Μ’ άφησαν να βγάλω τα παπούτσια μου και να τσαλαβουτήσω στο… πέλαγος.\nΚαι στον γυρισμό ήτανε ωραία, μα μόνο στον μισό δρόμο. Γιατί ο βλάκας στον άλλο μισό με πήρε ο ύπνος, γιατί με είχε ζαλίσει ο ήλιος. Ξύπνησα και είδα πως είχα ακουμπήσει το κεφάλι μου στα πόδια της μαμάς. Μου χαμογέλασαν και δεν κάνανε μούτρα.\nΆλλη φορά όταν μουτρώνουν, θα τους λέω να πάρουμε το τραμ.\nΑν δεν έχετε πάει, σας λέω να πείτε στους μπαμπάδες σας να δώσουν πίσω τις πινακίδες. Είναι τόσο ωραίο να ταξιδεύεις με το τραμ και να βλέπεις καθώς πάει αργά αργά –να δεις πώς το είπε η κυρία μας- το πέλαγος.\nΟ φίλος σας Νίκος\nσας γράφω γιατί σήμερα είχα μια αναπάντεχη συνάντηση.\nΌπως γύριζα στο σπίτι άκουσα ένα κλάμα. Κοίταξα γύρω μου. Δεν είδα κανέναν. Όμως το κλάμα συνεχιζόταν γοερό. Κοίταξα πάλι και τότε είδα ένα βιβλίο πεσμένο στην άκρη του πεζοδρομίου. Αυτό ήταν που έκλαιγε.\nΤο πήρα στα χέρια μου και το ρώτησα\n«Όπως έπεσα κάποιες σελίδες μου τσακίστηκαν. Πόνεσα. Ευτυχώς δε σκίστηκαν»\n«Πώς βρέθηκες εδώ; Σε πέταξαν;»\n«Δε θυμάμαι. Πήγαινα με το φίλο μου, έναν μικρό αναγνώστη, στο σπίτι του.»\n«Σε είχε αγοράσει από βιβλιοπωλείο ή σε είχε δανειστεί από Βιβλιοθήκη;»\n«Δε θυμάμαι σου λέω. Κι ήθελα τόσο να απολαύσει την ανάγνωσή μου.»\n«Πώς ξέρεις ότι θα απολάμβανε;»\n«Είμαι συναρπαστικό βιβλίο εγώ. Υπάρχει παιδί που δε θέλει παρέα με υπέροχους φίλους να ταξιδεύει πέρα από τα σύνορα του τόπου και του χρόνου;»\n«Αυτό θα τον βοηθούσε να καταλάβει τον κόσμο αλλά και τον εαυτό του!»\n«Εσύ, για να το ξέρεις αυτό, είσαι σίγουρα βιβλιόφιλος!»\nΤου απάντησα πως μου αρέσει πολύ να διαβάζω αλλά και να γράφω βιβλία!\n«Τι τυχερό που είμαι», φώναξε, «με βρήκε ένας συγγραφέας! Εσύ μπορείς να παρακαλέσεις τον Πήτερ Παν ή το Μικρό Πρίγκιπα να πετάξουν και να βρουν το φίλο μου;»\n«Ξέρεις αυτοί είναι λογοτεχνικοί ήρωες! Γεννήθηκαν στο μυαλό ενός συγγραφέα και ζουν μέσα σε βιβλία όπως εσύ!»\n«Αλήθεια; Έχω κι εγώ έναν ήρωα άξιο να αγαπηθεί. Ο ήρωάς μου ταξιδεύει στο παρελθόν μέσα από έναν υπολογιστή. Και στη σελίδα 88…»\n«Τι γίνεται στη σελίδα 88;»\n«Πήγαινε να διαβάσεις. Ό,τι καταλάβεις, αυτό γίνεται! Ο αναγνώστης δίνει νόημα στο κείμενο.»\n« Άλλωστε αυτός σε διαλέγει ανάμεσα σε αμέτρητα άλλα βιβλία»\nΤι ήθελα να το πω. Του θύμισα το μικρό αναγνώστη που το είχε διαλέξει κι έβαλε πάλι τα κλάματα, γιατί δεν πρόλαβε να δημιουργήσει μια σχέση μαζί του.\n«Από όλα τα βιβλία που διαβάζει κάποιος, μερικά τα ξεχωρίζει. Τα διαβάζει ξανά και ξανά. Δεν τα αποχωρίζετε ποτέ. Είναι αυτά που έχουν αγγίζει την ψυχή του. Που τον έχουν λίγο αλλάξει. Τέτοιο ήθελα να γίνω για αυτόν.»\nΕκείνη την ώρα είδα ένα παιδί να έρχεται σιγά σιγά με το ποδήλατό του κοιτώντας σα να ψάχνει κάτι. Μόλις με παρατήρησε έτρεξε κοντά μου.\n«Είναι δικό μου το βιβλίο που κρατάτε», μου είπε\n«Χαίρομαι που γύρισες να το πάρεις. Το είχες πετάξει;»\n«Ακόμη κι αν έπρεπε να πετάξω όλα τα βιβλία από την τσάντα μου, αυτό ποτέ!»\nΈφυγε κρατώντας το στην αγκαλιά του. Κι εγώ έμεινα να τους κοιτάω και να σκέφτομαι πως αυτή η συνάντησή μου με το βιβλίο δε θα έχει νόημα αν δεν την μοιραστώ μαζί σας.\nΝαι, σε σένα μιλώ… Μη μου πεις πως δε με γνώρισες;\nΜέσα στο βιβλίο της «Γλώσσας» με έχεις δει… Δυο φορές, μάλιστα!\nΤη μια ήταν που μαζί με το φίλο μου τον Γιωργή πήγαμε για δενδροφύτευση και αντί να φυτέψουμε δεντράκια, πλακωθήκαμε στις μπουνιές.\nΤην άλλη, πάλι, ήταν που είχα ντυθεί ιππότης κι… "έσκισα", ενώ ο Γιωργής είχε ντυθεί λωποδύτης και ο σκύλος… του έσκισε το βρακί.\nΝαι, βρε ο Δαμιανός είμαι!... Ή μήπως θες να με πεις με το άλλο μου το όνομα, αυτό που με έκανε και διάσημο… Ο αδελφός της Ασπασίας!... Αυτός, ντε, είμαι!\nΛοιπόν, τώρα που γνωριστήκαμε, νομίζω πως αν και με βλέπεις να κρατώ τρία βιβλία στο χέρι, δε θα με θεωρείς πως είμαι … κάποιο φυτό!... Βλίτο, ας πούμε!\nΠοιος σου είπε πως όσα παιδιά τους αρέσει να διαβάζουν βιβλία, είναι σπασικλάκια;\nΕμένα που με βλέπεις, είμαι και ο πρώτος στο παιχνίδι και στις πλάκες, μα και πρώτος βγαίνω στις βιβλιοδρομίες του σχολείου μου.\nΓιατί, εδώ και καιρό, το έπιασα το νόημα.\nΚατάλαβα, δηλαδή, πως έτσι και κάτσεις και διαβάσεις ένα βιβλίο, τότε είναι που κάνεις, στ’ αλήθεια, το κέφι σου…\nΣε πρήξανε οι ασκήσεις της αριθμητικής, σε ζαλίσανε οι κανόνες της ορθογραφίας;… Ε, πιάνεις στα χέρια σου ένα βιβλίο και λαμπικάρει το μυαλό σου, αδελφάκι μου. Γίνεσαι, ας πούμε, μια Φεράρι που ξεχύνεται στην Εθνική και τρέχει με 750 άλογα!\nΜέσα σε κάθε βιβλίο μια κόκκινη Φεράρι είναι κρυμμένη. Που άλλοτε μαρσάρει στο γέλιο, άλλοτε βρυχάται στη συγκίνηση, άλλοτε ρολάρει στο όνειρο… Κι εσύ έχεις ρίξει την πέμπτη και από το στερεοφωνικό ακούς τα τραγούδια π’ αγαπάς.\nΚι έτσι και σταματήσεις, κυριακάτικα, σε κανένα rest area (έτσι δεν τα λένε τα βενζινάδικα που έχουν δίπλα τους και αναψυκτήρια;) πέφτουν γύρω σου οι άλλοι εκδρομείς και σε παρακαλούνε να τους πάρεις μαζί σου, με την Φεράρι… Το ξέρουνε πως με τη συντροφιά σου το ταξίδι θα έχει άλλο ενδιαφέρον!\nΝαι, καλέ! Τέτοια σου συμβαίνουν άμα είσαι φανατικός βιβλιοφάγος.\nΆσε που μπορεί και στο τέλος να γίνεις αυτό που έγινα εγώ!\nΓιατί πως νομίζεις, δηλαδή, πως έφτασα να γράψω τα τρία βιβλία της σειράς «Ο αδελφός της Ασπασίας»;\nΠροτού τα γράψω, είχα όχι τρία, μα τριάντα τρία διαβάσει.\nΚαι τώρα καμαρώνω εγώ κι εσύ με θαυμάζεις.\nΓι αυτό σου λέω – γίνε βιβλιοφάγος.\nΆλλωστε και ο Μάνος Κοντολέων, ο μπαμπάς μου δηλαδή, αν δεν ήταν κι αυτός από τα μικράτα του βιβλιοφάγος, δεν θα είχε καταφέρει να με γεννήσει -δηλαδή να φανταστεί τις περιπέτειες μου και στη συνέχεια να τις γράψει.\nΚι έτσι δε θα υπήρχα στη ζωή σου να σε διασκεδάζω!\nΓι αυτό σου λέω – Διάβασε και δε θα χάσεις!\n(και για την αντιγραφή: Μάνος Κοντολέων)\nΘέλω να σου μιλήσω για έναν φίλο που… τρώγεται! Ένα φίλο που, όσο παράξενο κι αν σου\nφανεί, τον λένε βιβλίο. «Αυτός είναι σωστός βιβλιοφάγος» δε λέμε για όποιον διαβάζει πολλά βιβλία; Ε, γι’ αυτό λέω πως «τρώγεται» ο φίλος αυτός.\nΣκέφτομαι λοιπόν πως η λέξη «βιβλιοφάγος» φανερώνει πολλά: Τρώει κανείς όταν πεινάει. Όταν «τρώει» βιβλία, σημαίνει πως θέλει να χορτάσει το πνεύμα του. Οι δυο αυτές πείνες, η σωματική και η πνευματική, βρίσκω πως μοιάζουν αρκετά. Ας δούμε γιατί:\nΌταν αρρωσταίνουμε ή είμαστε λυπημένοι, μπορεί να μην έχουμε όρεξη να φάμε. Τούτη η ανορεξιά είναι παροδική. Μόλις περάσει αυτό που την προκαλεί, η όρεξη επανέρχεται. Ή μπορεί να μη θέλουμε να φάμε γιατί δε μας αρέσει το φαγητό. Κάποιο άλλο όμως που το προτιμάμε το τρώμε με ευχαρίστηση. Έτσι συμβαίνει και με την τροφή του μυαλού. Είναι φορές που νιώθουμε κουρασμένοι και δεν έχουμε όρεξη να διαβάσουμε. Ή είμαστε υποχρεωμένοι να διαβάσουμε κάτι που δε μας ενδιαφέρει πολύ. Μόλις όμως η κόπωση περάσει ή βρούμε κάποιο βιβλίο που μας αρέσει, αρχίζουμε το διάβασμα.\nΑς δούμε τώρα μια διαφορά ανάμεσα στις δύο πείνες: Όταν γεμίσει το στομάχι μας, δεν πεινάμε πια. Το πνεύμα μας όμως είναι αχόρταγο! Όσο του δίνουμε τροφή, τόσο περισσότερο πεινάει, τόσο περισσότερα βιβλία θέλει.\nΚαι δεν έχει άδικο! Τα βιβλία μάς μαθαίνουν χίλια πράγματα για τον κόσμο, τους άλλους, τον ίδιο μας τον εαυτό. Συχνά μας φανερώνουν ότι και οι άλλοι νιώθουν όπως εμείς, έχουν τις ίδιες χαρές ή τις ίδιες στενοχώριες, αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα, αλλά καταφέρνουν τελικά να τα ξεπεράσουν. Κι αυτό μας δίνει κουράγιο. Άλλοτε πάλι μας δείχνουν ότι υπάρχουν ή υπήρξαν άνθρωποι εντελώς διαφορετικοί από μας. Μαθαίνουμε τα αισθήματα και τις σκέψεις τους, σ’ όποιο τόπο κι αν βρίσκονται, όποια εποχή και αν έζησαν. Ταυτιζόμαστε μαζί τους. Κι αυτό μας συναρπάζει, μας δίνει την αίσθηση ότι ζούμε πολλές ζωές, πλουτίζει τις εμπειρίες μας.\nΚάθε βιβλίο που φτάνει στα χέρια μας είναι φίλος γενναιόδωρος, πιστός και πολύ βολικός! Ποτέ δε ζητάει κάτι, ενώ εκείνος πάντα μας δίνει ό,τι έχει, όποτε το ζητήσουμε. Αν δεν τον θέλουμε, περιμένει στο ράφι υπομονετικά. Αν τον καλέσουμε, έρχεται αμέσως. Κι είναι τόσο μικρός που χωράει στη σάκα μας ή στη βαλίτσα μας όταν πάμε ταξίδι.\nΌταν λοιπόν σου χαρίσουν ή σου δανείσουν ένα βιβλίο, υποδέξου το σαν φίλο πολύτιμο που δε θα σ’ εγκαταλείψει ποτέ∙ ένα μόνιμο σύντροφο-τροφή για τους «βιβλιοφάγους» χωρίς ημερομηνία λήξης!\nτώρα που μπήκες στο Δημοτικό, μέσα σε λίγους μήνες θα μάθεις δύο πολύτιμα πράγματα: την ανάγνωση και το πόσο λαχταριστές είναι οι σχολικές αργίες.\nΜέχρι σήμερα, κάποιος άλλος σου διάβαζε βιβλία. Μερικές από τις ιστορίες που σου διάβαζαν ήταν βαρετές. Από δω και πέρα δεν θα σου συμβεί ξανά αυτό. Γιατί θα διαλέγεις μονάχος τα βιβλία σου.\nΣυχνά δεν σου διάβαζαν όποια ώρα ήθελες εσύ είτε γιατί έλειπαν από το σπίτι, είτε γιατί ήταν κουρασμένοι, είτε γιατί έβλεπαν τηλεόραση, είτε γιατί καυγάδιζαν, είτε γιατί μαγείρευαν. Από δω και πέρα θα διαβάζεις όποια ώρα θέλεις εσύ, γιατί σύντομα θα μάθεις ανάγνωση.\nΝαι, σύντομα θα μάθεις να διαβάζεις, και τότε θα αρχίσουν τα προβλήματα.\nΜερικά από τα βιβλία που θα θέλεις να διαβάσεις, δεν θα θέλουν εκείνοι να τα διαβάσεις. «Αυτό δεν είναι για την ηλικία σου», θα ακούσεις να σου λένε, ή «Αυτό έχει πολλές εικόνες» ή «Αυτό έχει εξωγήινα τέρατα». Όμως κι εκείνοι δεν θα ακούν αυτό που εσύ θα λες από μέσα σου: «Μα εμένα αυτό μου αρέσει να διαβάσω!».\nΘα ακούσεις από γονείς, συγγενείς και δασκάλους να σου λένε πόσο ωφέλιμα είναι τα βιβλία. Και θα προσπαθούν να σου το εξηγήσουν με επιχειρήματα. Εγώ ένα πράγμα έχω να σου πω.\nΚοίταξε καλά γύρω σου. Σε όλον τον πλανήτη Γη υπάρχουν εκατομμύρια αναγνώστες βιβλίων. Ας πούμε ότι είναι χίλια εκατομμύρια, δηλαδή ένα δισεκατομμύριο αναγνώστες. Κι ας πούμε ότι ο καθένας τους διαβάζει από μια ώρα την ημέρα. Μέσα στο βαγόνι του μετρό που τώρα τρέχει υπογείως κάτω από τα πόδια σου, στο πάρκο όπου σε πηγαίνουν βόλτα οι γονείς σου τις Κυριακές, στο αεροπλάνο που τώρα πετάει στον ουρανό πάνω από το κεφάλι σου, στο καράβι με το οποίο ταξίδεψες πέρυσι το καλοκαίρι για τα νησιά, στο κρεβάτι του νοσοκομείου που προσπερνάς καθημερινά για να πας στο σχολείο σου, ανάσκελα στον καναπέ μέσα στα σπίτια γύρω σου.\nΣκύψε πάνω από τους αναγνώστες. Παρατήρησε το πρόσωπό τους καθώς διαβάζουν, όλοι μαζί, επί χίλια εκατομμύρια ώρες καθημερινά. Νιώσε πώς κρατούν την ανάσα τους, δες τα μάτια τους πώς κοιτούν επίμονα τη σελίδα, άκου μέσα στον εγκέφαλό τους το πάρτι που γίνεται. Θέλεις να πάρεις κι εσύ μέρος σε αυτό;\n* Τις προτάσεις με τις δραστηριότητας πάνω στα Γράμματα σ' ένα παιδί εμπνεύστηκε ο Σχολικός Σύμβουλος ΠΕ Σταύρος Γρόσδος.\nΤα παιδιά βασιζόμενα στις επιστολές μπορούσαν να επιλέξουν να απαντήσουν σε κάποιο συγγραφέα, να ζωγραφίσουν κάποιο θέμα από μια επιστολή ή ακόμα να ζωγραφίσουν την καρικατούρα του συγγραφέα και να του την στείλουν.\nΟι επιστολές των οκτώ συγγραφέων δημοσιεύτηκαν και στη σελίδα του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) - http://www.philanagnosia.gr/diafora-themata/gramma-sena-paidi\nΕτικέτες Παιδική λογοτεχνία, Συγγραφείς, Φιλαναγνωσία\nΣταυρός του Νότου ή όταν ο Θάνος Μικρούτσικος συνά...\nΓράμμα σ’ ένα παιδί για τη Φιλαναγνωσία: 8 Έλληνες...\nΠεριοδικό Φιλολογική Κύπρος 2018-2019\nΗ Μαρία Κούβαρου για το βιβλίο «Η παράξενη ιστορία...\nΤεταρτημόρια: ποιητική συλλογή του Πασχάλη Κατσίκα\nΈνας μπαμπάς στο σιδερένιο κλουβί: παιδικό βιβλίο ...\nYesterday: η ρομαντική κωμωδία φαντασίας που εξαφά...\nΣυγγραφείς με τα βιβλία τους σε παζαράκι στις Αποθ...


12 ΟΚΤΩΒΡΗ 2014\nΗ κυβέρνηση «δεν απολύει τους εργαζόμενους αορίστου χρόνου», αλλά «επανελέγχει τις συμβάσεις»!\nΠολύς λόγος γίνεται για τον επανέλεγχο της μετατροπής των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου με το ΠΔ του Παυλόπουλου του 2004 και των μονιμοποιήσεων του 2002. Η κυβέρνηση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ μιλάει για «αξιοκρατία», για «κάθαρση» του Δημοσίου, για «παρατυπίες» και «ίση αντιμετώπιση» με τον ιδιωτικό τομέα, τόσο η κυβέρνηση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Βέβαια, όταν ήταν κυβέρνηση η ΝΔ του Καραμανλή, το 2004, θεωρούσε το ΠΔ του Παυλόπουλου ως «σωτηρία» για το Δημόσιο, ενώ και η κυβέρνηση του Σημίτη, με υπουργό τη Βάσω Παπανδρέου, θεωρούσε τις μονιμοποιήσεις του 2002 ως «λήξη της ομηρίας» για τους εργαζόμενους.\n«Οφείλουμε να ελέγξουμε το σύνολο των συμβάσεων ορισμένου χρόνου που έχουν μετατραπεί σε αορίστου, προκείμενου να διαλύσουμε οποιαδήποτε σκιά μπορεί να πλανάται ότι αυτές οι μετατροπές δεν έγιναν με σύννομο τρόπο. Το οφείλουμε όχι μόνο στη σιωπηλή πλειοψηφία της κοινωνίας, αλλά και στη μεγάλη πλειοψηφία των έντιμων και ικανών δημοσίων υπάλληλων», δήλωσε ο Κυρ. Μητσοτάκης. Γιατί ο καθένας βλέπει τις σκιές όπου βολεύει για την εξυπηρέτηση του στόχου του. Και στόχος του Μητσοτάκη και της κυβέρνησης είναι η κατάργηση της μόνιμης και σταθερής δουλειάς, η άρση της μονιμότητας στο Δημόσιο.\nΗ κυβέρνηση δεσμεύτηκε στους ιμπεριαλιστές από το πρώτο μεσοπρόθεσμο ότι θα απολύσει τους εργαζόμενους με σχέση εργασίας αορίστου χρόνου και προχωρά στην εκτέλεση της υποχρέωσής της. Δεσμεύτηκε ότι θα άρει τη μονιμότητα και περήφανη στο ραντεβού του ελέγχου με τους εκπροσώπους των αφεντάδων της έδωσε τις εγγυήσεις. Προσπαθεί να αποδείξει ότι πέτυχε στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα, ότι δεν θα γίνουν απολύσεις με βάση τα νούμερα της συμφωνίας, αλλά με «ποιοτικούς όρους», και μας σερβίρει με όλα τα διαθέσιμα μέσα επικοινωνίας ότι οι μετατροπές των συμβάσεων έγιναν με παρατυπίες, από υπαιτιότητα των εργαζόμενων.\nΑλήθεια, ποια υπαιτιότητα μπορεί να έχουν οι εργαζόμενοι όταν το μόνο που έγραφαν οι ίδιοι ήταν η αίτηση για την μετατροπή της σύμβασής τους σε αορίστου χρόνου; Ποιες «σκιές» να διαλυθούν όταν αυτοί οι εργαζόμενοι δούλευαν 5, 10, έως και 15 χρόνια με συμβάσεις δουλείας; Ποιοι εφάρμοσαν τις σχέσεις ομηρίας στο Δημόσιο και στους ΟΤΑ που κατά κόρο αντικατέστησαν τη μόνιμη και σταθερή δουλειά; Πώς θα αποδείξουν οι εργαζόμενοι το διάστημα της μαύρης εργασίας, χωρίς σύμβαση, χωρίς ασφάλιση, χωρίς μισθό, αλλά με πραγματική δουλειά, που κατά κόρο εφαρμοζόταν στο Δημόσιο -και ιδιαίτερα στους ΟΤΑ- κατά τη διάρκεια της αναμονής των νέων συμβάσεων; Υπάρχουν βεβαιώσεις των αρμόδιων για διορισμό οργάνων, αλλά δεν υπάρχουν ένσημα και μισθολογικές καταστάσεις. Όμως και σ” αυτούς τους εργαζόμενους στηριζόταν η λειτουργία των υπηρεσιών.\nΜιλάνε για λαμόγια που εξαπάτησαν το Δημόσιο με πλαστά δικαιολογητικά! Λαμόγια εργαζόμενοι δεν υπάρχουν! Ας ψαχτούν ανάμεσά τους! Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, που 40 χρόνια κυβερνούσαν και νομοθετούσαν, είχαν δημάρχους στη συντριπτική πλειοψηφία των δήμων, πουλούσαν ελπίδες στους συμβασιούχους και άρπαζαν τις ψήφους τους. Θέλουν να θολώσουν τη συνείδηση του λαού. Δεν τους βγαίνει εύκολα ο κοινωνικός αυτοματισμός, πρέπει να τον δημιουργήσουν.\nΟι πρώτες διαθεσιμότητες-απολύσεις των υποχρεώσεων της κυβέρνησης δείχνουν τις επόμενες κινήσεις. Μπήκαν σε διαθεσιμότητα 2.200 σχολικοί φύλακες, όλοι αορίστου χρόνου με το ΠΔ Παυλόπουλου, 595 καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών στη συντριπτική τους πλειοψηφία αορίστου χρόνου, οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ με 1.500 συμβασιούχους αορίστου χρόνου στους 2.650 εργαζόμενους. Και στις τρεις περιπτώσεις είχαμε οριζόντιες απολύσεις.\nΤώρα, μετά το θόρυβο για τις αξιολογήσεις, ο υπουργός της κυβέρνησης του Σαμαρά, Κυρ. Μητσοτάκης απαιτεί από τις υπηρεσίες να στείλουν τους φακέλους των συμβασιούχων και νομοθετεί ότι θα μπαίνουν οι ελεγκτές του να βλέπουν όλα τα στοιχεία που αυτοί νομίζουν ότι τους χρειάζονται για να συμπληρώσουν σε πρώτη φάση τις 6.500 απολύσεις και να γεμίσουν τη δεξαμενή με τις επόμενες, για τις υποχρεώσεις των επόμενων χρόνων. Να γίνονται εύκολα, χωρίς ντόρο, χωρίς συζήτηση.\nΣε όλη αυτήν την κατάσταση, που οι εργαζόμενοι ζουν με την αγωνία της απόλυσης, γίνονται θεατές που παρακολουθούν τους 9 δημάρχους που αρνούνται να δώσουν στοιχεία και φακέλους εργαζομένων, την ΠΟΕ-ΟΤΑ να βγάζει αποφάσεις στήριξης των δημάρχων και τα καουμποϊλίκια του Μπαλασόπουλου με τον Μητσοτάκη. Απούσες σ” αυτή τη φάση οι αριστερές παρατάξεις, βγάζουν ψηφίσματα συμπαράστασης στους δημάρχους.\nΔεν έχουν συζητήσει στους περισσότερους δήμους για την οργάνωση του αγώνα, δεν έγιναν συνελεύσεις στους ΟΤΑ, στο Υπουργείο Πολιτισμού. Και αναφέρουμε αυτούς γιατί έχουν τους περισσότερους συμβασιούχους αορίστου χρόνου, αφού εκεί κατά κόρο εφαρμόστηκαν οι ελαστικές σχέσεις εργασίας και η μαύρη εργασία τις τελευταίες δεκαετίες πριν γίνουν καθεστώς.\nΣε ένα περιβάλλον σκληρό (σκληρότερο δεν υπήρξε για τον κόσμο της δουλειάς) δεν υπάρχει περιθώριο αναμονής. Με μια κυβέρνηση που βλέπει τη φθορά της, αλλά θέλει να κρατήσει τη θέση της σαν πολιτικό προσωπικό των ιμπεριαλιστών, που είναι αποφασισμένη με κάθε τρόπο να επιβάλει τη εξαθλίωση και τη φτώχεια, τη δουλεία στη θέση της σταθερής δουλειάς, με διώξεις και νέο ποινικό κώδικα, με φασιστικού τύπου τακτικές απέναντι σε αγώνες και αγωνιστές, δεν πρέπει να υπάρχει η παραμικρή αυταπάτη ότι κάποιοι θα τη γλιτώσουν.\nΟ αγώνας μετά τις απολύσεις είναι δύσκολος. Πρέπει να οργανωθεί με κάθε τρόπο τώρα, ενάντια στο νόμο 4250/2014. Θετική είναι η στάση των 9 δημάρχων (όμως και αυτοί ελαστικές σχέσεις εφαρμόζουν, αξιοποιούν τις ευκαιρίες ανάπτυξης με τα voucher!), αλλά δεν μπορεί να υποκαταστήσει την πάλη των εργαζομένων. Όπως δεν αρκεί η αποχή από τις διαδικασίες αξιολόγησης, γιατί είναι ατομική μάχη και εύκολα χτυπιέται, καλλιεργεί αυταπάτες για τους μεγαλοδιευθυντές, ενώ είναι γνωστό ότι η θέση τους είναι να εφαρμόζουν τους νόμους (υπάρχουν, βέβαια, κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις που αναγκάζονται να παραιτηθούν για να μη εφαρμόσουν τους βάρβαρους αντεργατικούς νόμους).\nΚάθε εργαζόμενος, κάθε ταξικός αγωνιστής, αριστερές συλλογικότητες και παρατάξεις, οφείλουν να μπουν μπροστά, να συγκροτήσουν πρωτοβουλίες για την οργάνωση του αγώνα, για την ενεργοποίηση των σωματείων και των εργαζομένων. Για να μην περάσει ο επανέλεγχος των συμβάσεων, να μην περάσει η αξιολόγηση, να καταργηθεί ο νόμος 4250/2014 και να επαναπροσληφθούν όλοι οι απολυμένοι. Να παραδειγματιστούν από τους αγώνες των καθαριστριών και των απεργών της Κόκα Κόλα. Δεν είναι εύκολος δρόμος ο δρόμος του αγώνα, Απαιτεί δεσμεύσεις, αλλαγή του τρόπου ζωής, αλλά είναι μονόδρομος. Δεν υπάρχουν ήρωες που θα λύσουν το πρόβλημα. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μαζί με τους απολυμένους είναι αυτοί που θα δώσουν τον αγώνα για τη ζωή τους.


Νυχοκόπτης Κατοικίδιων - Φροντίδα Κατοικίδιου - Περιποίηση - 787.gr\nΑρχική/Σπίτι - Κήπος/Φροντίδα Κατοικίδιου/Περιποίηση/Νυχοκόπτης Κατοικίδιων\nΚωδικός προϊόντος: 10638-003000SDF-002TRU\nΚερδίζεις: 4.00 € (31%)\nΔεν σπάει τα νύχια\nΟ νυχοκόπτης κατοικίδιων είναι το απαραίτητο αξεσουάρ για την περιποίηση των αγαπημένων σας τετράποδων. Διαθέτει περιστρεφόμενη κίνηση κεφαλής με την οποία λιμάρει απαλά τα νύχια χωρίς θόρυβο, εύκολα και γρήγορα. Έχει συλλέκτη ώστε να ρινίσματα των νυχιών να μην πέφτουν κάτω. Χάρη στον σχεδιασμό του δεν σπάει τα νύχια και λειτουργεί με μπαταρίες χωρίς καλώδιο. Ιδανικό για σκύλους και γάτες κάθε ηλικίας.


notioanatolika.gr - Γ. Πατούλης στα 3Β: Αναγκαία η ύπαρξη σχεδίου δράσης της Πολιτικής Προστασίας από την Περιφέρεια! (Φωτός)\nΓ. Πατούλης στα 3Β: Αναγκαία η ύπαρξη σχεδίου δράσης της Πολιτικής Προστασίας από την Περιφέρεια! (Φωτός)\nΔημιουργηθηκε στις Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2018 13:11\nΤην ευγνωμοσύνη του προς τις εθελοντικές ομάδες Πολιτικής Προστασίας εξέφρασε ο υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής, Γιώργος Πατούλης στο πλαίσιο της παρουσίας του σε σχετική εκδήλωση του Δήμου Βάρης – Βούλας – Βουλιαγμένης.\n«Καθημερινά οι δήμοι, οι εθελοντικές ομάδες και οι τοπικές κοινωνίες βρίσκονται σε ετοιμότητα για την αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών, όπως είναι οι πυρκαγιές και οι πλημμύρες. Δυστυχώς σε αυτή την προσπάθεια η Περιφέρεια Αττικής δεν είναι στο πλευρό τους. Αυτό θα αλλάξει. Η Περιφέρεια Αττικής οφείλει να έχει συγκεκριμένο σχέδιο δράσης Πολιτικής Προστασίας με έμφαση στην πρόληψη και το συντονισμό των μονάδων Πολιτικής Προστασίας των δήμων», επεσήμανε χαρακτηριστικά ο κ. Πατούλης.\nΟ Γ. Πατούλης, αφού συνεχάρη τη δημοτική αρχή για το έργο της σε επίπεδο Πολιτικής Προστασίας και πρόληψης, αναφέρθηκε στη σημασία της προσφοράς των εθελοντικών ομάδων.\nΌπως τόνισε «ο εθελοντισμός ως διαρκή πράξη ανιδιοτελούς προσφοράς και στάσης ζωής προάγει αξίες και διαμορφώνει συνειδήσεις, με στόχο την κοινωνική αλληλεγγύη και τη συνοχή στις ιδιαίτερα κρίσιμες συνθήκες, που βιώνουμε ως χώρα και κοινωνία».\nΑπευθυνόμενος στους εθελοντές σημείωσε: «Σας συγχαίρω και σας ευχαριστώ θερμά. Αποτελείτε το ζωντανό κύτταρο της ελληνικής κοινωνίας, μια υγιής δύναμη που μέσα από τη δική της ενέργεια θα προκύψει η αλλαγή».\nΣτη συνέχεια ο κ. Πατούλης δεσμεύθηκε ότι από όποια θέση και αν βρίσκεται τώρα και στο μέλλον θα είναι δίπλα στους εθελοντές, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες που θα ενισχύουν τις δράσεις τους και θα θωρακίσουν τους ίδιους αλλά και τους πολίτες.


ΣΥΓΧΥΣΗ ΓΙΑ ΠΩΣ ΘΑ ΔΙΟΧΕΤΕΥΘΕΙ ΤΟ ΑΕΡΙΟ ΤΗΣ ΑΝ. ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ από Μακεδών article http://www.voria.gr/article/sigchisi-gia-pos-tha-diochetefthi-to-fa-tis-anat-mesogiou-stin-evropi Οι εξελίξεις με τον EastMed: Δεν μιλάμε για έναν αγωγό, αλλά για πολλούς και δεν γνωρίζουμε τελικά, πόσο φυσικό αέριο θα διοχετεύεται στον καθένα. 09.05.2018 05:34\nΣΥΓΧΥΣΗ ΓΙΑ ΠΩΣ ΘΑ ΔΙΟΧΕΤΕΥΘΕΙ ΤΟ ΑΕΡΙΟ ΤΗΣ ΑΝ. ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ\n09/05/2018, 05:34 |\nΥΠΕΝ: ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΤΟΥ EASTMED\nΤΣΙΠΡΑΣ ΣΤΗΝ ΤΡΙΜΕΡΗ: ΕΡΓΟ ΥΨΙΣΤΗΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ Ο EASTMED\nΣΤΑΘΑΚΗΣ: ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ ΚΑΥΣΙΜΟ - ΓΕΦΥΡΑ ΣΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ\nΕΝΑΣ ΑΓΩΓΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ


Beanbag : Hilarious Big Joe Bean Bag Lounger Huge Furniture Couches Giantcouch Diy Oversized Jumbo Lounge Giant Couch Chairs Chair Showy Maxi Large To Calm Adult Beans For Jumbo Bean Bag Chair ~ nmvbe.us\nBeanbag Hilarious Big Joe Bean Bag Lounger Huge Furniture Couches Giantcouch Diy Oversized Jumbo Lounge Giant Couch Chairs Chair Showy Maxi Large To Calm Adult Beans For\nHome ⟩ Beanbag ⟩ Jumbo Bean Bag Chair ⟩ Hilarious Big Joe Bean Bag Lounger Huge Furniture Couches Giantcouch Diy Oversized Jumbo Lounge Giant Couch Chairs Chair Showy Maxi Large To Calm Adult Beans For\nPublished at Wednesday, September 12th, 2018 - 18:31:51 PM. Beanbag. By Jeannie Luna.\nwhere to buy big bean bagsbig soft bean bag chairskids character bean bag chairsbean bag purchasebean bags childrens furniturebean bag discountgreat bean bagsbin bag chair online shoppingbean bag offersbeanie sofabeans in a bag\nComments of Hilarious Big Joe Bean Bag Lounger Huge Furniture Couches Giantcouch Diy Oversized Jumbo Lounge Giant Couch Chairs Chair Showy Maxi Large To Calm Adult Beans For


Τι είναι οι μάσκες υψηλής προστασίας FFP2 ή Ν95 |\nΔεκ 25, 2021 Δεκ 25, 2021\nΤο FFP (Filtering Face Piece) είναι ένα ευρωπαϊκό πρότυπο προδιαγραφών για τις μάσκες υψηλής προστασίας, με την αποτελεσματικότητά τους να κλιμακώνεται σε τρεις βαθμούς προστασίας, από το ένα (χαμηλότερο) έως το τρία (υψηλότερο), με άλλα λόγια δεν έχουν όλες οι μάσκες αυτού του είδους ακριβώς τις ίδιες προδιαγραφές. Οι μάσκες FFP2 φιλτράρουν τουλάχιστον το 94% όλων των σωματιδίων, περιλαμβανομένων των μεταφερόμενων με τον αέρα ιών όπως ο κορονοϊός. Παρόμοια επίπεδα προστασίας παρέχουν το αμερικανικό πρότυπο προδιαγραφών Ν95 και το κινεζικό πρότυπο ΚΝ95.\nΗ επανακαθιέρωση της υποχρεωτικής χρήσης της «μάσκας» σ΄ όλους τους χώρους και η αυστηρή σύσταση -εκ μέρους της πολιτείας, είτε για την μάσκα τύπου KΝ 95 είτε για χρήση διπλής μάσκας απλού τύπου, σηματοδότησε έκρηξη τιμών, ακόμα και ως 50% (!) σε σχέση με τις αντίστοιχες προ των ανακοινώσεων της Κυβέρνησης.\nΗ Κυβέρνηση οφείλει να παρέμβει στη διαμόρφωση της τιμής της μάσκας και να προστατεύσει τους πολίτες , που αφενός παρακολουθούν έντρομοι τον κακό χαμό στα ΜΜΕ και ταυτόχρονα καλούνται να πληρώσουν το μάρμαρο.\nΤο βίντεο των βατραχανθρώπων του Λιμενικού Σώματος μέσα από το αναποδογυρισμένο σκάφος που μετέφερε πρόσφυγες


DogWorld: Το έσκασε από το σπίτι για να βρεί τον κηδεμόνα του που βρισκόταν στο νοσοκομείο!\nΤο έσκασε από το σπίτι για να βρεί τον κηδεμόνα του που βρισκόταν στο νοσοκομείο!\nΟ Ζάντερ, το 7χρονο Χάσκι, από τις ΗΠΑ, αναζητούσε τον κύριό του και καταλάβαινε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Το αγαπημένο του αφεντικό δεν γύριζε στο σπίτι γιατί είχε μεταφερθεί εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Ο πιστός σκύλος αποφάσισε να βρει μόνος του το δρόμο για να συναντήσει ξανά τον άνθρωπο που τον είχε σώσει από βέβαιο θάνατο, πέντε χρόνια πριν, όταν τα προηγούμενα αφεντικά του τον είχαν εγκαταλείψει σε ένα δάσος.\nΑφού το έσκασε από το σπίτι και περιπλανήθηκε για αρκετές ώρες, ο Ζάντερ κατάφερε να φθάσει στο προαύλιο του νοσοκομείου, σχεδόν τέσσερα χιλιόμετρα μακριά!