Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ\nΟ Χριστός γνωρίζοντας το σύνολο των συνθηκών, προτείνει στους ανθρώπους να θησαυρίζουν πνευματικά και όχι υλικά. Ο υλικός θησαυρός είναι προϊόν θυσίας και δεν αξίζει να προσπαθεί γι’ αυτόν ο θνητός άνθρωπος. Όμως όσοι προσπάθησαν και τον απέκτησαν είναι κύριοι του. Ο Χριστός στο νεανίσκο δεν αμφισβητεί την κυριότητα των κτημάτων, αμφισβητεί τη δυνατότητα να κερδίσει ένας πλούσιος την Αιώνιο Ζωή. Όμως, ως Κύριος προς κύριο, προτείνει και δε διατάζει να μοιράσει αυτήν την περιουσία στους φτωχούς. Μοιράζει πάντα αυτός, που έχει και πάντα με προσωπικά και άρα υποκειμενικά κριτήρια. Μόνον ο Θεός Κύριος μεριμνώντας για όλους, προβλέπει να μην αδικηθεί κανένας και να συμμετέχουν όλοι ισότιμα στη χαρά της ζωής. Στη συνέχεια όπως δίνει δικαιώματα στο βιομήχανο που τον θεωρεί κύριο, έτσι δίνει δικαιώματα και στον εργάτη. Από τη στιγμή που ο Ίδιος είναι Κύριος των κυρίων, σημαίνει ότι οι πρακτικές που ακολουθεί ο Ίδιος μόνον είναι οι επιθυμητές.\nΜιλά ο Χριστός για έναν οικοδεσπότη, που είναι κάτοχος ενός αμπελώνα και για την πρόσληψη εργατών μισθωτών. Δεν αμφισβητεί ούτε την κυριότητα ούτε την ύπαρξη εργατών μισθωτών. Κύριο στοιχείο αυτής της παραβολής είναι το στοιχείο της συμφωνίας. Ο κύριος δεν χρησιμοποιεί τους δούλους του, ώστε με τη βία να επιβάλλει την εργασία στους ανθρώπους. Ο κύριος έρχεται σε συμφωνία με τον εργάτη κι αυτό σημαίνει ότι από τη φυσική σύγκρουση συμφερόντων επέρχεται η ιδανική λύση, που είναι ο μισθός. Πρέπει να συμφωνήσει ο εργάτης για το μισθό που θα πάρει. Από τη στιγμή που γίνεται σύναψη συμφωνίας εργάτη και κυρίου ο Θεός, υποχρεώνει τους κυρίους ως Κύριος των κυρίων να σεβαστούν αυτήν τη συμφωνία. Ο βιομήχανος από τη στιγμή που έρχεται σε συμφωνία με τον εργάτη, είναι υποχρεωμένος να την τηρήσει ακόμα κι αν αλλάξουν τα δεδομένα. Είναι υπεύθυνος να σκεφτεί το σύνολο των δεδομένων και μετά να κάνει τη συμφωνία. Από τη στιγμή που τον αναγνωρίζει ο Θεός ως κύριο, είναι υποχρεωμένος να πληρώσει τον εργάτη κατά τα συμφωνηθέντα.\nΤο μόνο πλεονέκτημα που του δίνει η ιδιότητα του κυρίου, είναι η δυνατότητα για ευνοϊκότερη διαπραγμάτευση απέναντι σε κάποιους, που εξασφαλίζεται από την κατοχή του πλούτου. Μπορεί σε μερικούς να δώσει παραπάνω, αλλά σε καμία περίπτωση ν’ αθετήσει συμφωνίες. Ο βιομήχανος κι ο κάθε εργοδότης στη μοναδική περίπτωση που θα κριθούν, θα πρέπει να έχουν δίκιο και να απαντούν σαν το Θεό: (Ματθ. 20.13-20.15) "εταίρε, ουκ αδικώ σε. ουχί δηναρίου συνεφώνησάς μοι; άρον το σον και ύπαγε. Θέλω δε τούτω τω εσχάτω δούναι ως και σοι. ή ουκ έξεστί μοι ποιήσαι ό θέλω εν τοις εμοίς; ει ο οφθαλμός σου πονηρός έστιν ότι εγώ αγαθός είμι;" (Φίλε, δέν σέ αδικώ. Δέν συμφώνησες μαζί μου ένα δηνάριον; Πάρε ό,τι συμφωνήσαμε καί φύγε εγώ θέλω εις τούτον τόν τελευταίον νά δώσω όσα καί σ' εσένα. Δέν έχω δικαίωμα νά κάνω μέ τήν περιούσιαν μου ό,τι θέλω; Ή είναι πονήρο τό μάτισου, επειδή εγώ είμαι καλός;). Η εξουσία του Θεού ως Κυρίου κυρίων βρίσκεται σ’ αυτήν τη φράση. Δίνει δικαίωμα στον εργοδότη να δρα ελεύθερα και με την απόλυτη εξουσία πάνω σ’ αυτό που ονομάζει: “τοις εμοίς”, αλλά δίνει δικαίωμα και στον εργάτη να ελέγχει τον εργοδότη. Η εξουσία είναι η γνώση. Ο εργάτης έχει δικαίωμα κάθε φορά που αδικείται να διαμαρτύρεται. Ο Θεός στη σχέση εργοδότη-εργάτη θεωρεί αδικία μόνον την αθέτηση της συμφωνίας. Όλα τ’ άλλα είναι θέμα λογικής κι αυτή έχει δοθεί στον άνθρωπο. Αν ο εργοδότης υπολόγισε λάθος, αυτό το χρεώνεται ο ίδιος και δεν έχει ευθύνη ο εργάτης. Αν ο εργάτης έκανε συμφωνία και στο τέλος κατάλαβε ότι δεν τον ικανοποιεί, είναι υποχρεωμένος να υποστεί τις συνέπειες του λάθους του.\nΣ’ αυτό το σημείο πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο Θεός ποτέ δεν κρίνει έναν άνθρωπο με βάση την οικονομική του κατάσταση. Ο Θεός είναι δίκαιος και προικίζει τους ανθρώπους με ό,τι ακριβώς χρειάζονται κι απ’ αυτό κρίνονται. Επειδή ο εργάτης είναι φτωχός, δεν είναι πιο συμπαθής στο Θεό. Ο εργάτης, επειδή στο σύνολο του χρόνου είναι αδικημένος, κερδίζει τη συμπάθεια. Αυτή η παρατήρηση γίνεται για το κόστος του λάθους που αναφέραμε. Ο εργάτης πρέπει να πληρώνει κι αυτός τα σφάλματα του, όταν εξαρτώνται απ’ αυτόν. Αν ένας εργάτης που κατόπιν συμφωνίας αντιλαμβάνεται το λάθος του και κάνει παραπέρα διαπραγμάτευση με επίκληση της φτώχειας, τότε διαπράττει επαιτεία κι αυτό είναι μισητό από το Θεό. Αυτό επιβεβαιώνει, εκείνο που αναφέραμε σε άλλο σημείο της θεωρίας μας ότι ο φτωχός και αδικημένος έχει δικαίωμα από το Θεό ν’ αγωνίζεται εναντίον της φτώχειας και της αδικίας και όχι μέσω φόνου και κλοπής να βελτιώσει την προσωπική του θέση. Οι επαναστάσεις των κλοπών και των σφαγών εν ονόματι των φτωχών εργατών είναι πράξεις θεομίσητες και η κατάληξή τους γνωστή. Πώς να αισθάνεται άραγε και πόσο βρώμικος πρέπει να είναι ένας πρώην εργάτης, που γίνεται δούλους του συστήματος; Πόση βρωμιά κρύβουν οι σκέψεις του, όταν μιλά για εργάτες κι υπεραξίες, ενώ αυτό που πραγματικά σκέφτεται είναι η αύξηση της υπεραξίας που εισπράττει; Υπάρχει πιο άθλιος ψεύτης από έναν κομμουνιστή βουλευτή;\nΑπό τη στιγμή που ο Θεός αναγνωρίζει τους κυρίους αυτού του κόσμου, θα πρέπει ν ’ αναζητήσουμε την άποψή Του για τους εργάτες τους. Αυτό που πρέπει να γίνει κατ ’ αρχήν κατανοητό και προκύπτει από το Λόγο του Χριστού είναι ότι ο Θεός ποτέ δεν υποσχέθηκε τη μετατροπή του συνόλου των ανθρώπων σε κυρίους πλούτου. Ο Θεός επιδιώκει μόνον τη Θέωση του ανθρώπου και η Θέωση είναι άσχετη από την κατοχή του πλούτου, αλλά σχετική μόνο με την απόλαυση του. Ο άνθρωπος στη θεία κοινωνία ζει ως “πλούσιος”, αλλά δεν είναι απαραίτητα τέτοιος με τη γενική σημασία της έννοιας. Ο εργάτης σε καμία περίπτωση δεν είναι δούλος κι αυτό γιατί με τον κόπο του εξασφαλίζει τη ζωή του. Ο εργάτης είναι άνθρωπος ελεύθερος και τέλειος. Μέσα στο χώρο της εργασίας μπορεί ο εργοδότης του να του ζητήσει να κάνει ορισμένα πράγματα κι αυτό δεν είναι εξουσία. Πληρώνει τον εργάτη για να εργάζεται κι αυτό σημαίνει ότι ο εργάτης πρέπει να κάνει ό,τι του υποδεικνύουν. Αυτά όμως μέσα στο χώρο της εργασίας και στα πλαίσια της έννοιας της.\nΟ εργοδότης αν ξεπερνά τα όρια της εργασιακής σχέσης, είναι άθλιος και μισητός από το Θεό. Μπορεί να πει σ’ έναν εργάτη να κάνει αυτήν τη δουλειά και όχι την άλλη, αλλά δεν μπορεί να του πει πώς να κουρεύεται ή πώς να ντύνεται. Ο εργάτης ως άνθρωπος και ως υιός του Θεού έχει αξιοπρέπεια και κάθε φορά που κάποιος τη θίγει, έρχεται αντιμέτωπος με το Θεό. Ο εργάτης μέσα στο χώρο της εργασίας είναι υποχρεωμένος να εργάζεται για τον εργοδότη του κι είναι επίσης υποχρεωμένος να προστατεύει την αξιοπρέπεια του. Από τη στιγμή που εγκαταλείπει το χώρο της εργασίας, είναι απόλυτα ίσος με τον κύριό του και κανένας δεν μπορεί να του υποδείξει τίποτε, όσον αφορά τη ζωή του. Ζει κι απολαμβάνει τους καρπούς των κόπων του όπως θέλει αυτός μέσα στα πλαίσια μίας κοινωνίας, που έχει κοινές απαιτήσεις από όλους. Όλα αυτά ο Χριστός τα αποκαλύπτει: (Λουκ. 10.7) "άξιος γαρ ο εργάτης του μισθού αυτού έστι." (διότι τού αξίζει τού εργάτη ο μισθός του.) . Ο εργάτης είναι άξιος του μισθού του και ό,τι απολαμβάνει από αυτόν, δίκαιο. Εργάζεται για το μισθό, όπως ο κύριος εργάζεται για το κέρδος. Κανένας δεν κάνει χάρη σε κανέναν. Αν παραμείνουμε στην ίδια λογική ότι ο Θεός προσφέρει στον άνθρωπο ό,τι και στον Υιό Του, βλέπουμε ότι σύμφωνα με τα παραπάνω υπάρχει μία αντίφαση. Πώς είναι δυνατό ο Θεός να μην προβλέπει κυριότητα πλούτου για το σύνολο των ανθρώπων, τη στιγμή που ο Υιός Του είναι Κύριος. Αυτή η αντίφαση είναι φαινομενική και η γνώση προέρχεται πάλι μέσα από το Λόγο του Χριστού. Η κύρια ιδιότητα που προβάλλει ο Υιός Του είναι αυτή του Οικοδεσπότη και μετά αυτή του Κυρίου-εργοδότη. Αυτό σημαίνει ότι στην ιδανική κατάσταση που θα βιώσει ο άνθρωπος, η ιδιότητα του κυρίου έχει να κάνει με την κυριότητα του χώρου όπου ζει. Ο άνθρωπος ο καθένας ξεχωριστά πρέπει να είναι κύριος στο χώρο μέσα στον οποίο απολαμβάνει τις χαρές της ζωής. Ο χώρος όπου θα στεγάσει το σύντροφο του και τα παιδιά του. Ο χώρος όπου θα δέχεται τους φίλους του, όποτε θέλει και όπως θέλει. Δεν μπορεί να υπάρξει Θέωση για τον άνθρωπο, χωρίς να εξασφαλίζεται αυτή η θεμελιώδης συνθήκη. Ο κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει το δικό του χώρο και μέσα σ’ αυτόν να λειτουργεί “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν”.\nΗ ελευθερία που είναι θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζεται η Θέωση, εξασφαλίζεται μόνο με τη δυνατότητα απόκτησης ιδιόκτητης κατοικίας. Πώς μπορεί να είναι ελεύθερος ένας ενοικιαστής; Μπορεί κάθε στιγμή να του γίνει παρατήρηση κι αυτό σημαίνει ψαλίδισμα της ελευθερίας. Πώς μπορεί ν’ απαγορεύσει στον κύριο του σπιτιού να μπει μέσα σ’ αυτό και να τον παρατηρήσει; Πώς μπορεί να είναι ελεύθερος ένας ενοικιαστής, όταν του απαγορεύεται να κάνει αυτό, που του δίνει χαρά; Μπορεί να δώσει χαρακτηριστικά στην κατοικία τέτοια, που να τον ικανοποιούν; Μπορεί να χαρεί τη συντροφιά κατοικίδιων ζώων, όταν ο ιδιοκτήτης δεν το θέλει; Αν αυτά συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της ενοικίασης, συμβαίνουν ακόμα χειρότερα κατά τη διάρκεια της συμφωνίας. Πόσα παιδιά έχετε; Δε θέλουμε παιδιά σ’ αυτήν την οικοδομή. Τι είδους ελευθερία είναι αυτή; Τι να κάνει ο φτωχός; Να φάει τα παιδιά του; Να μην κάνει παιδιά, για να βρει καλό σπίτι; Όλοι αυτοί οι άθλιοι που πικραίνουν τους ανθρώπους με την ηλιθιότητα τους, εξοργίζουν το Θεό όσο τίποτε άλλο. Αν δεν υπήρχε το Μυστικό Σχέδιο, όλοι αυτοί ο ένας μετά τον άλλο να είναι βέβαιοι ότι θα είχαν εγκαταλείψει αυτόν τον κόσμο.\nΟ Θεός τα γνωρίζει όλα αυτά και η πίκρα του αποτυπώνεται στο Λόγο του Υιού Του: (Λουκ. 9.58-9.59) "αι αλώπεκες φωλεούς έχουσι και τα πετεινά του ουρανού κατασκηνώσεις, ο δε Υιός του ανθρώπου ουκ έχει που την κεφαλήν κλίνη." (Οι αλεπούδες έχουν τρύπες, καί τά πτηνά τού ουρανού φωλιές, αλλ'ο Υιός τού ανθρώπου δέν έχει πού νά γείρη τό κεφάλι.). Αιώνες τώρα ο λατρεμένος του Θεού άνθρωπος ταλαιπωρείται και βασανίζεται μη έχοντας πουθενά ν’ ακουμπήσει. Αυτό που για τα ζώα είναι αυτονόητο, οι άλλοι το έκαναν πολυτέλεια για τους ανθρώπους. Ο άνθρωπος πρέπει να γίνει οικοδεσπότης και όχι μόνον αυτό, αλλά ο οίκος του να είναι έκφραση της προσωπικότητας του. Δεν αρκεί να είναι κύριος ενός χώρου, που δεν τον εκφράζει, επειδή έτσι θέλησε το σύστημα κι οι οικονομικές του δυνατότητες. Το σπίτι του πρέπει να έχει όλα εκείνα τα στοιχεία, που τον ικανοποιούν κι είναι αποτέλεσμα της προσωπικής του ευαισθησίας.\nΟι άνθρωποι δεν είναι δυνατό να κατοικούν σ’ όμοια σπίτια από τη στιγμή που δεν είναι όμοιοι μεταξύ τους. Η ιδιόκτητη κατοικία υπήρξε κι αυτό ισχύει μέχρι και σήμερα, το όνειρο των φτωχών ανθρώπων. Θυσιάζουν τη ζωή τους δουλεύοντας ατελείωτες ώρες, για ν’ αποκτήσουν την πολυπόθητη στέγη. Αυτό το γνωρίζει το σύστημα κι έχει στήσει ένα τεράστιο μηχανισμό αφαίμαξης των φτωχών ανθρώπων. Αυτός ο μηχανισμός παρέχει τη δυνατότητα κλοπής από τη στιγμή που θ’ αγοραστεί η γη και δε σταματά μέχρι να μπει ο φτωχός μέσα στο σπίτι του. Το πρόβλημα της στέγης ξεκινά από τη γη και τον τρόπο διαχείρισης της και καταλήγει στο κόστος κατασκευής. Αν παρατηρήσει κάποιος με προσοχή τα σπίτια των ανθρώπων, θα δει ότι υπάρχουν τεράστιες διαφορές μεταξύ των σπιτιών στην επαρχία κι αυτών στα μεγάλα αστικά κέντρα. Στη μεν επαρχία τα σπίτια είναι συνήθως μονοκατοικίες κάκιστης κατασκευής, ενώ στ’ αστικά κέντρα πολυκατοικίες, που περιλαμβάνουν το σύνολο των ποιοτήτων στον τομέα κατασκευής. Μονοκατοικία σημαίνει μεγάλη επιφάνεια γης σε σχέση με τον αριθμό των ανθρώπων που τη χρησιμοποιούν, επομένως δυνατότητα αυτού του τύπου κατοικίας έχουν, είτε οι φτωχοί, όπου η γη είναι φτηνή όπως στην επαρχία, είτε οι πολύ πλούσιοι στ’ ακριβά προάστια των μεγαλουπόλεων. Η πολυκατοικία αντίθετα ελαχιστοποιεί τη χρησιμοποιούμενη γη σε σχέση με τις ανάγκες στέγασης που καλύπτει.\nΤο πρόβλημα με τη γη που έχει άμεση επίπτωση και στο περιβάλλον, ξεκινά από την αθλιότητα, που διακρίνει το σύστημα στον τομέα της διαχείρισης της. Αγνοώντας την επαρχία, όπου τα προβλήματα είναι μικρότερου βαθμού, θα προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει στα μεγάλα αστικά κέντρα. Η μεγάλη συγκέντρωση πληθυσμού σ’ αυτά δημιουργεί ανάγκες, που έχουν άμεση σχέση με την ομαλή λειτουργία τους. Δεν μπορεί σ’ ένα μέρος, όπου είναι συγκεντρωμένα εκατομμύρια ανθρώπων, να χτίζει ο καθένας όπου θέλει, αγνοώντας τις συνέπειες αυτής της ενέργειας για το κοινωνικό σύνολο. Εν ονόματι της ελευθερίας δεν μπορεί να χτίσει κάποιος το σπίτι του μέσα σ’ ένα πάρκο —που είναι κοινόχρηστο— ούτε στη μέση μίας λεωφόρου, που εξυπηρετεί ανθρώπινες ανάγκες. Απ ’ αυτήν την ανάγκη, λόγω της μεγάλης συγκέντρωσης των πληθυσμών και για να διαχωριστεί η έννοια της “ελευθερίας” απ’ αυτήν της “ασυδοσίας” και οι “ευγενικοί” άνθρωποι από τους “θρασείς”, δημιουργήθηκε μία κοινώς αποδεκτή έννοια, που είναι το “σχέδιο πόλεως”. Το σχέδιο αυτό λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο των αναγκών, έχει ως στόχο να εξασφαλίσει τη λειτουργικότητα του αστικού κέντρου. Προβλέπει χώρους όπου επιτρέπεται η δόμηση, κοινόχρηστους χώρους, χώρους αναψυχής.\nΒλέπει ο αναγνώστης ότι είναι άκρως απαραίτητη η ύπαρξη του κι ευνοεί απόλυτα τους ανθρώπους. Απ’ αυτό το σημείο όμως και μετά, αρχίζει το άθλιο σύστημα και το μετατρέπει σε όπλο ενάντια των φτωχών και υπέρ των οικονομικών ισχυρών, που το στηρίζουν. Με το “σχέδιο πόλεως” καταφέρνουν οι κλέφτες και περιορίζουν στην πραγματικότητα το χώρο δόμησης, ώστε να πολλαπλασιάζουν την αξία της γης και άρα τον πλούτο αυτών που έχουν τη δυνατότητα να την αποκτήσουν. Το “σχέδιο πόλεως” είναι χρήσιμο μόνο στην περίπτωση κατανομής των διαφόρων υποχώρων κι άρα πρέπει να εκτείνεται προς κάθε κατεύθυνση χωρίς κανέναν περιορισμό. Οι άθλιοι χρησιμοποιούν το “σχέδιο πόλεως” με σκοπό να περιορίσουν το σύνολο του χώρου και η επέκταση του γίνεται μόνον κάτω από συνθήκες ασφυκτικής πίεσης. Μ’ αυτόν τον τρόπο αναγκάζουν τους ανθρώπους να κατοικούν σε σπίτια κλουβιά, των οποίων η αξία είναι εντελώς πλασματική. Μετατρέπουν τ’ αστικά κέντρα σε τσιμεντουπόλεις, όπου η ζωή γίνεται πραγματική Κόλαση.\nΑπ’ αυτήν την αφύσικη μετατροπή ξεκινά και η υποκρισία του συστήματος για το περιβάλλον. Μετατρέπει ένα χώρο σε Κόλαση και στο όνομα της προστασίας του δάσους δεν επιτρέπει την επέκταση του σχεδίου. Αυτό είναι υποκρισία από κάθε πλευρά, γιατί αν το σχέδιο της κάθε πόλης σχεδιαζόταν με διαφορετική φιλοσοφία και λάμβανε υπόψη του το περιβάλλον, οι μεγαλουπόλεις του τσιμέντου θα είχαν μορφή παρόμοια μ ’ αυτή των πολυτελών προαστίων τους. Στην περίπτωση της Ελλάδας, έχουμε μία χώρα των δέκα εκατομμυρίων κι ενώ στην Αθήνα πνίγονται κυριολεκτικά οι άνθρωποι, υπάρχουν περιοχές, που έχουν πυκνότητα πληθυσμού μικρότερη του ενός κατοίκου ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Το “σχέδιο πόλεως” της Αθήνας του μισού ελληνικού πληθυσμού, έπρεπε να εκτείνεται προς κάθε κατεύθυνση με όρια τα όρια του κράτους. Όταν το “σχέδιο πόλεως”, που παίρνει όλους τους επιμέρους παράγοντες υπόψη του, έφτανε αυτά τα όρια, πράγμα αδύνατον, τότε και μόνον τότε θα υπήρχε ανάγκη κατασκευής πολυκατοικιών. Οι άθλιοι όμως προφασιζόμενοι την ευαισθησία για το περιβάλλον που το βιάζουν όποτε τους συμφέρει, περιορίζουν το “σχέδιο πόλεως” σε όρια, που τους ευνοούν. Έτσι καταφέρνουν κι αισχροκερδούν σε βάρος των φτωχών ανθρώπων. Με βάση αυτές τις συνθήκες είναι πιο φτηνή υπόθεση ν’ αγοράσει κάποιος το σύνολο της ελληνικής γης εκτός Αθηνών, παρά την σχετικά ασήμαντη επιφάνεια όπου είναι κτισμένη η Αθήνα.\nΌσον αφορά τη θεωρία μας κι από τη στιγμή που υπάρχει μεταφορά του δευτερογενή τομέα στην επαρχία, η υπόθεση γη γίνεται μία ασήμαντη υπόθεση, αφού με την τρομακτική πτώση των πληθυσμιακών συγκεντρώσεων περιορίζεται η δυνατότητα εκμετάλλευσης των ανθρώπων. Το άλλο μεγάλο πρόβλημα που έχει σχέση με την υπόθεση κατοικία, είναι ο τρόπος κατασκευής της και τα περιθώρια που αυτός εξασφαλίζει για εκμετάλλευση. Πώς θα σας φαινόταν αλήθεια, αν ο καπετάνιος ενός πλοίου, που εκτελεί δρομολόγια για την Αμερική, απαιτούσε να του αποδίδουν τιμές και φόρο σαν να ήταν ο Κολόμβος κάθε φορά που έμπαινε στο λιμάνι της Νέας Υόρκης; Πώς θα του φαινόταν, αν κάθε φορά που κάποιος ήθελε ένα αυτοκίνητο, έρχονταν στην αυλή του επιστήμονες, μηχανικοί, σχεδιαστές, βιομηχανικοί εργάτες με στόχο την κατασκευή του; Όλα αυτά που φαίνονται παράλογα στον άνθρωπο, είναι λογικά και τα εφαρμόζει στην περίπτωση της κατοικίας, αφήνοντας τους άθλιους να τον κατακλέβουν.\nΠρώτ’ απ’ όλα πρέπει ν’ αντιληφθούμε τη φύση αυτού που ονομάζουμε ιδιόκτητη κατοικία. Τι είναι κατοικία; Αγαθό; Προϊόν; Κατασκευαστικό έργο; Η κατοικία περιλαμβάνει το σύνολο των παραπάνω εννοιών κι αυτή η ιδιομορφία της φύσης της την κάνει πολύπλοκη στην ανάλυση. Είναι αγαθό, γιατί όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως την επιθυμούν και με την καταβολή κάποιου ποσού μπορούν να την αποκτήσουν. Προϊόν είναι, γιατί η ίδια η κατοικία είναι καρπός της εργασίας ανθρώπων. Όπως ένα αυτοκίνητο έχει μέσα του αξία τεχνολογίας κι εργασίας, με την ίδια λογική έχει και η κατοικία τα ίδια στοιχεία. Είναι επίσης κατασκευαστικό έργο, γιατί σ’ αντίθεση με τα προϊόντα που γνωρίζουμε, απαιτεί ειδικό σχεδιασμό προσαρμοσμένο στις ιδιαιτερότητες του χώρου κι επιπλέον απαιτεί για τη δημιουργία της κατ’ αποκλειστικότητα εργατικό δυναμικό. Δεν υπάρχει η λογική του δευτερογενή τομέα λόγου χάρη της γραμμής παραγωγής. Όλα αυτά τα στοιχεία δημιουργούν μία αρνητική κατάσταση για τους ανθρώπους κι εκεί βρίσκεται η δυνατότητα εκμετάλλευσης.\nΣύμφωνα με τη θεωρία μας ένα προϊόν έχει την αξία της εργασίας του εργάτη, τα έξοδα παραγωγής και το κέρδος του βιομηχάνου. Αν είναι προϊόν η κατοικία, ποιο είναι το κόστος της; Πώς είναι δυνατό να πληρωθεί ένας οικοδόμος μισθό ίσο μ’ αυτόν ενός άλλου εργάτη, τη στιγμή που η δουλειά του είναι εποχιακή; Είναι δίκαιο να δουλεύει κάποιους μήνες και μετά ν’ αναζητά εργασία σ’ άλλους τομείς; Ακόμα κι αυτό να συμβεί, η κατάληξη πάλι θα είναι η ίδια, που σημαίνει εκμετάλλευση. Οι οικοδόμοι σιγά-σιγά θα εκλείψουν κι αυτοί, που θα μείνουν, λόγω της μεγάλης ζήτησης θ’ απαιτήσουν υπεραξία. Γιατί θα πρέπει ν ’ αρνηθούν τη μεγαλύτερη προσφορά του πλουσίου; Είναι επίσης κατασκευαστικό έργο. Ένα τέτοιο έργο απαιτεί παρουσία στον ιδιαίτερο χώρο του επιστημονικού, αλλά κι εργατικού δυναμικού. Ένα κατασκευαστικό έργο απαιτεί την παρουσία του μηχανικού επιστήμονα κι αυτό έχει κόστος. Η κατοικία όμως ως αγαθό που είναι κι αφορά το σύνολο των ανθρώπων, απαιτεί εκατομμύρια τέτοιες επιστημονικές παρουσίες κι αυτό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα. Ένα αυτοκίνητο που είναι επίσης αγαθό, από τη στιγμή που θα μπει στο εργοστάσιο για να παραχθεί, παύει πλέον το καθένα ξεχωριστά ν’ απαιτεί επιστημονική παρουσία. Το πρόβλημα όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, βρίσκεται στο γεγονός ότι ο άνθρωπος που επιθυμεί κατοικία είναι υποχρεωμένος να πληρώσει εργάτες, ακόμα και για το χρόνο που δεν εργάζονται και έναν επιστήμονα, που ασχολείται αποκλειστικά με την περίπτωση του. Αν σ’ όλα αυτά προστεθούν τα υλικά, που απαιτούνται για την οικοδόμηση και το σύνολο των υπεραξιών που κρύβουν μέσα τους, εύκολα καταλαβαίνουμε γιατί η ιδιόκτητη κατοικία είναι είδος πολυτελείας κι απαιτεί εξοντωτικές θυσίες από τον εργάτη.\nΌλα τα προβλήματα όπως είναι φυσικό ξεκινούν από τα μεγάλα αστικά κέντρα και θα δούμε πώς επηρεάζουν τον τομέα της κατοικίας. Για αιώνες οι άνθρωποι έχτιζαν μόνοι τους τα σπίτια τους κι είναι ιστορικά βεβαιωμένο ότι οι πόλεμοι τους σκότωναν και όχι οι ανασφαλείς ιδιοκατασκευές. Η μεγάλη συγκέντρωση όμως των πληθυσμών στ’ αστικά κέντρα και η εγκληματική διαχείριση της γης, οδήγησε στην κατασκευή πολύπλοκων και τεράστιων οικοδομημάτων, που απαιτούσαν ειδικές επιστημονικές γνώσεις για τη δόμηση τους. Οι άνθρωποι έμαθαν να ζουν αφύσικα ο ένας πάνω στον άλλο μέσα σε κλουβιά που οι άθλιοι ονομάζουν κατοικίες ανθρώπων. Όλα αυτά τα οικοδομικά συγκροτήματα είναι κατασκευαστικά έργα εφάμιλλα των άλλων μεγάλων έργων που κατασκευάζει ο άνθρωπος, όπως γέφυρες, αυτοκινητόδρομοι. Απαιτούν επιστημονική παρουσία, που είναι σε θέση να εγγυηθεί την ασφάλειά τους κι επιπλέον λόγω του μεγάλου αριθμού των ανθρώπων, που καλύπτουν τις ανάγκες τους, το κόστος της παρουσίας αυτής μοιράζεται. Με την πάροδο του χρόνου κι επειδή το σύστημα παιδείας παράγει συνεχώς επιστήμονες, αυτή η τακτική άρχισε να μεταδίδεται και στην επαρχία της μονοκατοικίας.\nΓια να προστατεύσει το άθλιο σύστημα τους δούλους του και να προστατευτεί στη συνέχεια απ’ αυτούς, επέβαλε την παρουσία τους στο σύνολο των οικοδομικών δραστηριοτήτων. Έτσι με την ίδια λογική σύμφωνα με την οποία υπάρχει επιστήμονας κατά τη διάρκεια κατασκευής μίας μεγάλης γέφυρας, υπάρχει κι επιστήμονας κατά τη διάρκεια δόμησης μίας μονοκατοικίας τριών δωματίων. Πόσο όμως κοστίζει ένας μηχανικός στο φτωχό εργάτη; Ένας μηχανικός μπορεί να κάνει μέσα σε μία μέρα τη μελέτη μίας μονοκατοικίας κι αυτό αν δε χρησιμοποιήσει μία παλαιότερη. Το σύστημα θέλει αυτήν την ημέρα του μηχανικού ο εργάτης να την πληρώνει με μήνες εργασίας, για να ικανοποιηθεί ο δούλος του. Στην κοινωνία που προτείνει η θεωρία, ο άνθρωπος ζει σε τέτοιες κατοικίες, εφόσον βασική προϋπόθεση είναι η ελευθερία. Δεν πρέπει οι άνθρωποι να έχουν άλλους, ούτε πάνω από το κεφάλι τους ούτε κάτω από τα πόδια τους. Από τη στιγμή όμως που μιλάμε για μονοκατοικία, ο μηχανικός που εργάζεται για μία μέρα πώς θ’ αμειφθεί; Αν του στερηθούν οι υπεραξίες, θα πρέπει να χτίζει άπειρες κατοικίες, για να βγάλει το μισθό του εργάτη; Το πρόβλημα κι εδώ είναι η αποφυγή καθορισμού υπεραξίας, που από τα δεδομένα οδηγεί σε ανατροπή της θεωρίας για το ενιαίο μισθολόγιο.\nΜε κύριο δεδομένο ότι η κατοικία του ανθρώπου πρέπει να είναι μία μικρή κατασκευή, αυτό που έχουμε ως στόχο είναι πρώτον η μετατροπή της σε προϊόν και δεύτερον ο διαχωρισμός της από τα κατασκευαστικά έργα που γνωρίζουμε. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει η κατοικία να παράγεται μέσα από το δευτερογενή τομέα, που είναι ικανός να δώσει τους προκαθορισμένους μισθούς. Αυτό φαίνεται αρχικά αδύνατο, γιατί δεν μπορεί ένα εργοστάσιο να παράγει κατοικίες. Δεν μπορεί κάποιος να παραγγείλει σ’ ένα εργοστάσιο μία κατοικία και να πάρει ένα μέσον να τη μεταφέρει. Αυτό που μπορεί να γίνει είναι ότι το εργοστάσιο μπορεί να παράγει με τους εργάτες του δομικά στοιχεία της κατοικίας κι αυτό είναι δυνατό να δώσει δουλειά στους εργάτες στο σύνολο του χρόνου. Ο οικοδόμος δε θα μπορεί να έχει απαιτήσεις υπεραξίας από τη στιγμή που εξασφαλίζει δουλειά και σ’ εποχές, που η εξωτερική εργασία είναι αδύνατη.\nΤο άλλο μεγάλο κέρδος για τους ανθρώπους είναι ότι ο επιστήμονας μηχανικός μπαίνει μέσα στο εργοστάσιο και στην παραγωγή και το κόστος του επιβαρύνει το σύνολο των προϊόντων και όχι το κάθε προϊόν ξεχωριστά. Αν ένα εργοστάσιο έχει ετήσια παραγωγή εκατό κατοικιών, ο μηχανικός επιβαρύνει με το μισθό του το σύνολο αυτών και δεν αναζητά την υπεραξία μέσω των λίγων κατασκευών, όπως γίνεται σήμερα. Η κατοικία του ανθρώπου πρέπει να γίνει προϊόν, για να μειωθεί το κόστος της. Πρέπει ο άνθρωπος να πηγαίνει στο εργοστάσιο, να συζητά τις ιδιομορφίες της γης και τις απαιτήσεις του με το μηχανικό κι από εκείνο το σημείο κι ύστερα ν’ αναλαμβάνει το εργοστάσιο την κατασκευή των τμημάτων της κατοικίας είτε είναι καλοκαίρι είτε χειμώνας. Ο χώρος όπου σήμερα είναι εργοτάξιο κατασκευής, θα πρέπει να μετατραπεί σε χώρο συναρμολόγησης κι αυτό σημαίνει μείωση του χρόνου αποκλειστικής απασχόλησης εξειδικευμένων εργατών, όπως είναι οι οικοδόμοι. Αυτή η μείωση επιδρά ευεργετικά σ’ όλους, γιατί ένας συγκεκριμένος αριθμός εργατών πολλαπλασιάζει τις δυνατότητες του προς κάλυψη των αναγκών.\nΕίναι άδικο ο φτωχός εργάτης να χρηματοδοτεί κατασκευαστικό έργο κι ό,τι αυτό συνεπάγεται, τη στιγμή που δε συντρέχει κανένας ιδιαίτερος λόγος. Έτσι επιβεβαιώνεται αυτό που αναφέραμε παραπάνω για τον καπετάνιο, που μπαίνει στο λιμάνι της Νέας Υόρκης. Είναι άδικο ο μηχανικός να πληρώνεται ως επιστήμονας, τη στιγμή που η κατοικία του ανθρώπου απαιτεί ελάχιστη επιστημονική γνώση κι είναι θέμα ρουτίνας. Είναι άδικο η κάθε κατοικία ξεχωριστά ν’ απαιτεί χρήματα σε υπεραξία μεγάλου επιτεύγματος. Από τη στιγμή που ο εργάτης εξασφαλίζει μέσω της εργασίας του εύκολα την κατοικία του και το σύνολο των υπολοίπων καταναλωτικών αγαθών, η υπόθεση Θέωση είναι πολύ κοντά σ’ αυτόν.\nΈνας άνθρωπος που είναι ικανοποιημένος και ξεκούραστος, δεν έχει κανένα λόγο να φέρεται κατά τρόπο αντίθετο απ’ αυτά που πιστεύει κι είναι τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, που δόθηκαν από το Δημιουργό. Η πολυπόθητη ελευθερία έρχεται μόνον όταν υπάρχουν εκείνες οι συνθήκες, που δεν τρομάζουν τον άνθρωπο. Όταν υπάρχει δυνατότητα ν’ απολαμβάνει τα πάντα ανεξάρτητα από τις όποιες επιλογές του, τότε και μόνον παύει να υπάρχει η μοιχεία, η πορνεία και το ψεύδος. Σήμερα όλα αυτά δεν ισχύουν. Πρέπει ο άνθρωπος να σκεφτεί, αν πρέπει ή δεν πρέπει να γίνει μοιχός, αν θέλει ν’ απολαύσει μία κατοικία που είναι αδύνατο να την αποκτήσει μέσω της εργασίας. Πρέπει να σκεφτεί πώς θα μιλήσει και πώς θα φερθεί απέναντι σ’ έναν άνθρωπο που απεχθάνεται, επειδή είναι διευθυντής του και μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να τον απολύσει στερώντας του την υπεραξία.\nΟ Θεός θέλει τον άνθρωπο χαρούμενο κι ευτυχισμένο κι αυτό γίνεται μόνον όταν υπάρχει ελευθερία. Μιλώντας για ελευθερία ερχόμαστε και στο μεγάλο θέμα των δούλων. Όσοι εισπράττουν για οποιονδήποτε λόγο υπεραξία είναι δούλοι κι αυτό γιατί είναι υποχρεωμένοι να ζουν και να φέρονται όπως επιθυμεί αυτός, που τους δίνει το δικαίωμα υπεραξίας. Είπαμε ότι ο εργάτης είναι ελεύθερος και τέλειος. Μπορεί να κάνει ό,τι θέλει κι αυτό γιατί ο μισθός του είναι αποτέλεσμα της εργασίας του και όχι αποτέλεσμα εύνοιας. Ο άνθρωπος που αμείβεται μ’ αυτόν τον τρόπο, είναι αδύνατο να ελεγχθεί στην προσωπική του ζωή. Μπορεί ένας βιομήχανος να τρομάζει έναν εργάτη με απόλυση, επειδή συζεί με μία γυναίκα, χωρίς να είναι παντρεμένοι ή να του επιβάλλει ένα στυλ ντυσίματος; Τι έχει να χάσει ο εργάτης από την απόλυση του; Την υπεραξία; Όπου και να πάει είναι το ίδιο κι αυτό σημαίνει ότι επιλέγει ως χώρο εργασίας εκεί που υπάρχει σεβασμός ως προς το άτομο του. Ένας δούλος όμως; Εισπράττει υπεραξία κι είναι δούλος και μέσα στο χώρο της εργασίας του και έξω απ’ αυτόν. Μπορεί ένας καθηγητής να συζεί με μία γυναίκα και να ντύνεται όπως του αρέσει, αδιαφορώντας για τα επιθυμητά από το σύστημα πρότυπα; Μπορεί ένας γιατρός να είναι ντυμένος πανκ; Το ντύσιμο ή το κούρεμα δεν έχουν σχέση με τις γνώσεις ή τη γενικότερη επιστημονική κατάρτιση κι όμως ένας γιατρός θα πρέπει να τ’ αποδεικνύει όλα αυτά, ακολουθώντας πρότυπα, που περιορίζουν την ελευθερία του. Οι δούλοι είναι δυστυχισμένοι, γιατί παρακολουθούνται από τους κυρίους τους μέρα και νύχτα. Είναι υποχρεωμένος ένας δούλος να κοιμάται με μία γυναίκα που σιχαίνεται, μόνον και μόνον επειδή το διαζύγιο τον θέτει σε αμφισβήτηση.\nΑυτό που μας ενδιαφέρει σ’ αυτό το σημείο είναι κατά πόσο ο Χριστός επιτρέπει την είσπραξη υπεραξίας και ποια η άποψή Του για τους ανθρώπους, που υπηρετούν άλλους ανθρώπους ανάμεσα στους οποίους είναι κι οι δούλοι. Το σύνολο σχεδόν των δούλων στηρίζουν την υπεραξία τους στην έννοια της “προσφοράς”. Προσφέρουν τις καλύτερες υπηρεσίες και σύμφωνα με τη λογική τους παίρνουν τους καλύτερους μισθούς. Ο μισθός της υπεραξίας προέρχεται από την ομάδα, που δέχεται τις υπηρεσίες τους. Ο αρχηγός ενός κράτους παίρνει την υπεραξία από τους υπηκόους της χώρας που υποτίθεται ότι υπηρετεί. Δεν υπάρχει ένα παγκόσμιο ταμείο όπου να συμμετέχουν όλοι οι λαοί και να πληρώνουν όλους τους δούλους. Οι “υπηρετούμενοι” πληρώνουν τους “υπηρέτες” τους. Ο χριστιανός ιερέας δεν πληρώνεται από μουσουλμάνους, αλλά από χριστιανούς. Ο διευθυντής της Mercedes δεν πληρώνεται από τους κόπους των εργατών της BMW αλλά από τους εργάτες που υποτίθεται ότι υπηρετεί με το γνωστό τρόπο.\nΑπ’ αυτό το σημείο κι έπειτα, ξεκινά ένας προβληματισμός, που έχει ως αντικείμενο τις διαφορές και τις ομοιότητες μεταξύ των ανθρώπων. Όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι; Η προσφορά του Παστέρ προς την ανθρωπότητα είναι όμοια μ’ αυτήν ενός βιομηχανικού εργάτη, που σ’ όλη του τη ζωή επαναλάμβανε μία κίνηση; Αυτό είναι αδύνατο να το δεχτεί ένας λογικός άνθρωπος και θα ήταν άδικο. Ο Παστέρ υπηρέτησε τους ανθρώπους κι ανάμεσα σ’ αυτούς είναι κι ο παραπάνω εργάτης. Το παιδί αυτού του εργάτη ζει με μεγαλύτερη ασφάλεια μετά από τους άπειρους κόπους του επιστήμονα. Ο υπηρέτης είναι ο επιστήμονας κι ο υπηρετούμενος ο απλός άνθρωπος. Ο Υιός του Ανθρώπου ήρθε να υπηρετήσει τους ανθρώπους κι απ’ Αυτόν μέχρι και τον πιο ασήμαντο άνθρωπο, που κάνει απλά τη ζωή των ανθρώπων πιο χαρούμενη, είναι όλοι υπηρέτες. Ένας άνθρωπος που μ’ ένα αστείο μπορεί να δώσει χαρά σ’ έναν άλλο άνθρωπο, είναι τρομερά αγαπητός στο Θεό. Οι ηλίθιοι που φορτώνουν στους ανθρώπους μιζέρια απ’ αυτήν που κουβαλούν μέσα τους, είναι απλά μισητοί.\nΜε γνώση όλων αυτών βλέπουμε ότι οι άνθρωποι διαχωρίζονται μεταξύ τους με τρόπο απόλυτα σαφή. Ο Χριστός γνωρίζει αυτήν τη διαφορά και την προσδιορίζει με τον τελειότερο τρόπο. (Ματθ. 20.25-20.28) "οίδατε ότι οι άρχοντες των εθνών κατακυριεύουσιν αυτών και οι μεγάλοι κατεξουσιάζουσιν αυτών. ουχ ούτως έσται εν υμίν, άλλ' ός εάν θέλη εν υμίν μέγας γενέσθαι, έσται υμών διάκονος, και ός εάν θέλη εν υμίν είναι πρώτος, έσται υμών δούλος. ώσπερ ό Υιός του ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι και δούναι την ψηχήν αυτού λύτρον αντί πολλών." (Ξέρετε ότι οι άρχοντες τών εθνών τά καταδυναστεύουν καί οι μεγάλοι τά καταπιέζουν. Αυτό δέν θά γίνεται μεταξύ σας, αλλ' εκείνος, πού θέλει να γίνη μεταξύ σας μεγάλος, θά είναι υπηρέτης σας, καί εκείνος, πού θέλει νά είναι μεταξύ σας πρώτος, αυτός θά είναι δούλος σας, όπως ακριβώς ο Υιός τού ανθρώπου δέν ήλθε νά υπηρετηθή αλλά νά υπηρετήση καί νά δώσητήν ζωήν του λύτρον διά πολλούς.). Ο Χριστός δεν ισοπεδώνει τις αξίες των ανθρώπων και προσφέρει τη δόξα που δικαιούται ο καθένας μας ξεχωριστά. Δόξα και τιμή για ένα μεγάλο επιστήμονα, που υπηρετεί την ανθρωπότητα, αλλά επίσης δόξα και τιμή για έναν άξιο πατέρα, που υπηρετεί τα παιδιά του.\nΟ Θεός δεν αδικεί κανένα σ’ όποιο επίπεδο κι αν τοποθετείται με βάση τις ιδιαίτερες ικανότητες του. Η δόξα όμως αφορά τους υπηρέτες και η υπηρεσία τους υπόλοιπους. Σύμφωνα με τη λογική του Χριστού, Δόξα και μάλιστα προερχόμενη από το Θεό δε δικαιούται ο υπηρετούμενος. Περνώντας από την αφηρημένη έννοια της “δόξας” στη συγκεκριμένη έννοια της “αμοιβής”, ο Χριστός είναι πάλι σαφής: (Ματθ. 10.8-10.11) "ασθενούντας θεραπεύετε, λεπρούς καθαρίζετε, νεκρούς εγείρετε, δαιμόνια εκβάλλετε. δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε. μη κτήσησθε χρυσόν μηδέ άργυρον μηδέ χαλκόν εις τας ζώνας υμών, μη πήραν εις οδόν μηδέ δύο χιτώνας μηδέ υποδήματα μηδέ ράβδον. άξιος γαρ ό εργάτης της τροφής αυτού έστιν." (Ασθενείς νά θεραπεύετε, νεκρούς νά ανασταίνετε, λεπρούς νά καθαρίζετε, δαιμόνια νά διώχνετε. Δωρεάν ελάβατε, δωρεάν δώσατε. Νά μήν πάρετε ούτε χρυσάφι ούτε ασήμι ούτε χάλκινα νομίσματα εις τήν ζώνην σας, ούτε οδοιπορικόν σάκκον, ούτε δύο υποκάμισα, ούτε υποδήματα, ούτε ραβδί, διότι ο εργάτης έχει δικαίωμα νά τρέφεται.). Ποιος είναι πιο πολύτιμος για τους συνανθρώπους του; Ένας δικηγόρος ή ένας που ζωοποιεί νεκρούς; Ένας μηχανικός ή ένας που εκβάλλει δαιμόνια; Όταν ο Χριστός δε δίνει δικαίωμα είσπραξης υπεραξίας σ’ αυτούς, που είναι υπερπολύτιμοι, πώς είναι δυνατό να δώσει στους υπόλοιπους; Όλοι οι άνθρωποι παίρνουν τα πάντα δωρεάν κι ως εκ τούτου δε δικαιούνται υπεραξία. Ένας μηχανικός πήρε την εξυπνάδα, που απαιτείται για την επιστήμη του απευθείας από το Θεό, ενώ οι γνώσεις που παίρνει είναι προϊόν μόχθου απείρων ανθρώπων, που δέχτηκαν κι αυτοί με τη σειρά τους τη δωρεά. Τα έξοδα που μπορεί να σκεφτεί κάποιος ότι απαιτούν οι σπουδές, είναι κλοπή των δούλων και δεν έχει καμία απολύτως σχέση ο Θεός. Ο άνθρωπος μπορεί να γίνει λαμπρός επιστήμονας και μέσα στο σπίτι του, όταν υπάρχουν τ’ απαραίτητα δεδομένα.\nΗ γνώση είτε προέρχεται από τον Ίδιο το Θεό είτε από τον Υιό Του σαν άνθρωπο, δίνεται δωρεάν κι όποιος επεμβαίνει σ’ αυτό το σημείο είναι ψεύτης και κλέφτης. Η αναφορά του Χριστού στον εργάτη προσδιορίζει με τρόπο απόλυτο την άποψη Του. Κανένας δεν έχει την απαίτηση από ένα γιατρό να εργάζεται δωρεάν μόνο για να υπηρετεί. Απλά θα πρέπει να πληρώνεται γι’ αυτήν καθαυτήν την εργασία του και όχι για τις γνώσεις, που του δίνουν τη δυνατότητα άσκησης της. Τα έργα του καθενός που είναι αποτέλεσμα της γνώσης του, προσφέρουν δόξα, ενώ ο πλούτος είναι αποκλειστικά αποτέλεσμα της εργασίας.\nΑν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, που σύμφωνα με το Λόγο του Χριστού είναι άνθρωποι του Θεού κι αυτή η ιδιότητα τους ξεχωρίζει, τι μπορεί να υποθέσει κάποιος για τους χριστιανούς ιερείς. Είναι άνθρωποι του Θεού; Ποτέ δεν αφήνουν τους ανθρώπους να χαρούν, παρά τους φορτώνουν με τη δική τους προσωπική μιζέρια, που προέρχεται από τη μοιχεία. Είναι υπηρέτες; Δικαιούνται δόξα; Πώς είναι δυνατό να είναι κάποιος υπηρέτης, όταν δέχεται την υπηρεσία άλλων και παίρνει δόξα ανάλογη με το αξίωμα του; Πώς είναι δυνατό να είναι υπηρέτης κάποιος, που παίρνει μισθό υπεραξίας, ο οποίος προέρχεται από την κλοπή του κόπου των φτωχών; Είναι άγιος αυτός, που κάνει φιλανθρωπίες με κλεμμένα λεφτά; Πού βρίσκει τα λεφτά ένας επίσκοπος; Γιατί δεν πρότεινε στο νεανίσκο ο Χριστός να γίνει ένας φιλάνθρωπος ιερέας; Αναφερόμαστε στους ιερείς, γιατί είναι οι αρχιδούλοι του συστήματος και μ’ αυτόν τον τρόπο επιβεβαιώνεται ο Λόγος του Χριστού: (Μάρκ. 12.40) "οι κατεσθίοντες τας οικίας των χηρών και προφάσει μακρά προσευχόμενοι. ούτοι λήψονται περισσότερον κρίμα." (Αυτοί πού τρώγουν τάς περιούσιας τών χηρών καί γιά πρόφασι κάνουν μακράς προσευχάς, αυτοί θά κατακριθούν περισσότερον.) . Απ’ αυτούς στην κορυφή της πυραμίδας ως τους φτωχούς υπηρέτες του συστήματος στη βάση, όλοι είναι κατακριτέοι κι ένοχοι.\nΑΡΧΙΚΗ | ΥΔΡΟΧΟΟΣ | ΔΙΑΦΟΡΑ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ | General Site Map


Ανοιχτό στους τουρίστες το κέντρο ελέγχου του πυρηνικού σταθμού του Τσέρνομπιλ\nΚορονοϊός: Ζευγάρι πέθανε με διαφορά λίγων λεπτών έπειτα από 51 χρόνια γάμου\nΒρίσκεστε σε:Αρχική»Βίντεο»Ανοιχτό στους τουρίστες το κέντρο ελέγχου του πυρηνικού σταθμού του Τσέρνομπιλ\nΠρόκειται για τη «σκηνή» του χειρότερου πυρηνικού ατυχήματος στην ιστορία: Ο λόγος για το κέντρο ελέγχου του πυρηνικού σταθμού του Τσέρνομπιλ, το οποίο πλέον είναι ανοιχτό για επίσκεψη από τουρίστες- αν και η ραδιενέργεια είναι ακόμη σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα, οπότε απαιτείται προστατευτικός εξοπλισμός και πολύ σύντομη παραμονή σε αυτό.\nΌπως αναφέρεται σε σχετικό δημοσίευμα του Live Science, ο Ουκρανός πρόεδρος Βολόντιμιρ Ζελένσκι είχε χαρακτηρίσει τον Ιούνιο το Τσέρνομπιλ τουριστική ατραξιόν κατά τα εγκαίνια ενός γιγαντιαίου θόλου που κατασκευάστηκε για την «ταφή» του ραδιενεργού υλικού. Ωστόσο, στην πράξη το Τσέρνομπιλ αποτελεί τουριστικό προορισμό για πολύ περισσότερο καιρό, καθώς κάποια τμήματά του είναι ανοιχτά στο κοινό εδώ και περίπου μια δεκαετία. Μάλιστα τον Μάιο οι κρατήσεις για περιηγήσεις στο Τσέρνομπιλ αυξήθηκαν κατά περίπου 30%, ύστερα από την προβολή της ομώνυμης, εξαιρετικά δημοφιλούς μίνι σειράς του ΗΒΟ. Ακόμα και έτσι, ο διαβόητος αντιδραστήρας 4 παρέμενε απρόσιτος, λόγω των υψηλών επιπέδων ραδιενέργειας- όμως πλέον ριψοκίνδυνοι τουρίστες θα μπορούν να επισκεφθούν την αίθουσα/ κέντρο ελέγχου, όπου εκτυλίχθηκε το δράμα.\nΤουριστικά γραφεία επιβεβαίωσαν στο CNN πως οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να μπουν για σύντομο χρονικό διάστημα στην εξαιρετικά ραδιενεργή ζώνη του αντιδραστήρα 4, φορώντας προστατευτικές στολές, κράνη. Μετά την αποχώρησή τους, θα υποβάλλονται σε ειδικά τεστ για τη μέτρηση της έκθεσής τους στη ραδιενέργεια.\nΤο κέντρο ελέγχου, που υπέστη σοβαρές ζημιές από την έκρηξη, βρίσκεται στο εσωτερικό της νέας προστατευτικής δομής, αλλά έξω από την αρχική σαρκοφάγο όπου είχε κλειστεί ο αντιδραστήρας. Σύμφωνα με το Ruptly, τα επίπεδα της ραδιενέργειας είναι ακόμα 40.000 φορές πάνω από το κανονικό.\nΌσον αφορά στη νέα προστατευτική δομή, έχει ύψος 108 μέτρα και βάρος 36.000 τόνους. Το κόστος κατασκευής ανέρχεται στα 1,5 δισ. ευρώ, και το ανέλαβε η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (EBRD). Ο θόλος είναι αρκετά ανθεκτικός για να αντέξει σε τυφώνα και έχει σχεδιαστεί για να αντέξει έναν αιώνα.\nΠροηγούμενο άρθροΗ πρώτη χριστουγεννιάτικη κάρτα στον κόσμο κυκλοφόρησε το 1843 και απέτυχε παταγωδώς\nΕπόμενο άρθρο Λονδίνο: Αντιδράσεις για το δωμάτιο απόδρασης Τσέρνομπιλ (βίντεο)\nGuardian: Ένταση και αβεβαιότητα στο φτωχό ιταλικό νότο (βίντεο)\nΣοφία Αλεξανιάν – ηθοποιός: «Δεν έχω χρήματα ούτε για μακαρόνια» (βίντεο)\nΓυμναστική στην καραντίνα – Το βίντεο που έγινε viral\nΗ υγειονομική κρίση θα προκαλέσει ύφεση στην ελληνική οικονομία κοντά στο 4% του ΑΕΠ, αλλά…


Ο Akira Back έχει βραβευτεί με τον τίτλο «Rising Star» από το Restaurant Hospitality, έχει φιλοξενήσει τα διάσημα δείπνα του James Beard House, για τουλάχιστον έξι χρονιές, ενώ το Las Vegas Weekly τον χαρακτηρίσει ως «Best Chef in Las Vegas». Η συμμετοχή του στα πιο διάσημα γεγονότα του γαστρονομικού κόσμου όπως το Aspen Food & Wine Festival, το Pebble Beach Food & Wine Festival και το Vegas Uncork'd του Bon Appetit τον προετοίμασαν κατάλληλα για το πρώτο του Michellin το 2018.\nΔούλεψε ως οικοδόμος και το βράδυ μοίραζε πίτσες και να έπλενε πιάτα σε ένα εστιατόριο. Η ευκαιρία του δόθηκε τυχαία, όταν ο κεντρικός chef τραυματίστηκε στο χέρι και έπρεπε να πάει κατευθείαν στο νοσοκομείο. Ο Alan Geaam τότε σέρβιρε ολομόναχος 14 τραπέζια, από τα οποία κανένας πελάτης δεν σηκώθηκε παραπονεμένος. Σήμερα, ο αυτοδίδακτος Geaam διαχειρίζεται τέσσερα εστιατόρια στο Παρίσι: το L'Auberge Nicolas Flamel, το παλαιότερο εστιατόριο της πόλης, το AG Saint-Germain, το AG Les Halles και το Alan Geaam Restaurant. Οι πρωτότυπες συνταγές του συνδυάζουν την πλούσια γαστρονομική κληρονομιά της Γαλλίας με πινελιές του Λιβάνου.


Benhamou Y., IIC - International Review of Industrial Property and Copyright Law, Vol. 40, 2/2009, p. 125\nCompensation of damages for infringements of intellectual property rights in France, under the Directive 2004/48/EC and its transposition law – New notions?\nΑντωνόπουλος Β., 2004, ΔIΜΕΕ, σελ. 41\nΗ προστασία του συγγενικού δικαιώματος του παραγωγού φωνογραφημάτων μετά την πάροδο πεντηκονταετίας από τη γένεσή του.\nΑντωνόπουλος Β., 2004, Δίκαιο Μέσων Ενημέρωσης και Επικοινωνίας\nΗ προστασία του συγγενικού δικαιώματος του παραγωγού φωνογραφημάτων ιδίως μετά την πάροδο πεντηκονταετίας από τη γένεσή του.\nΆρειος Πάγος, 35/1996, Υπερ 1997, σελ. 375\nΠνευματική ιδιοκτησία. Προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας κατά το ν.2121/1993 και ειδικότερα κατά τα άρθρα 63 και 66 αυτού. Ποινικές κυρώσεις για την τετελεσμένη ή αποπειρώμενη προσβολή της πνευματικής ιδιοκτησίας και λήψη μέτρων για την πρόληψη της προσβολής. Μορφή της κλοπής πνευματικής ιδιοκτησίας αποτελεί η ραδιοτηλεοπτική πειρατεία, δηλαδή η άνευ δικαιώματος προβολή οπτικοακουστικών έργων από ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς με αποτέλεσμα τον διασυρμό της χώρας μας διεθώς και τον εύκολο και ανέξοδο πλουτισμό των κλεπτών. Εγκύκλιος του Εισαγγελέα του ΑΠ προς όλους τους εισαγγελικούς λειτουργούς και τους προανακριτικούς υπαλλήλους να φροντίσουν για την ταχύτερη ενεργοποίηση του συστήματος ποινικής προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας και την επίσπευση εκδικάσεως των σχετικών υποθέσεων.\nΆρειος Πάγος, 3953/εγκ.35 1996, ΕλΔ 1999, σελ. 204\nΗ προσβολή της πνευματικής ιδιοκτησίας, ιδίως με τη μορφή της άνευ αδείας του δικαιούχου δημόσιας εκτέλεσης ή αναπαραγωγής του πνευματικού έργου, αποτελεί κλοπή αλλότριου αγαθού. ... η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, με την υπ' αριθ. πρωτ. 2387/26.10.1994 εγκύκλιο Οδηγία της έχει συστήσει την επίσπευση της εκδικάσεως των υποθέσεων που αφορούν ιδίως σε κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας με τη μορφή της ραδιοτηλεοπτικής πειρατείας, και προς τούτο την εφαρμογή των προβλεπομένων για τις περιπτώσεις των αυτοφώρων κακουργημάτων και πλημμελημάτων, δηλαδή, την άμεση σύλληψη των δραστών και την παραπομπή τους στον ανακριτή ή στην αυτόφωρη διαδικασία, αναλόγως του χαρακτήρος της πράξεως ως κακουργήματος ή πλημμελήματος, την άμεση διακοπή της προσβολής και την κατάσχεση του χρησιμοποιούμενου μηχανολογικού ή άλλου εξοπλισμού του ραδιοτηλεοπτικού σταθμού. Ιδιαίτερα αποτελεσματική είναι και η συνδρομή της εισαγγελικής αρχής στην παρεμπόδιση της προσβολής ή τη διακοπή της εξακολούθησης της προσβολής της πνευματικής ιδιοκτησίας, κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στις διατάξεις του άρθρου 63 παρ. 1 και 2 του νόμου.\nΑσπρογέρακας Κ. Θ. - Γρίβας, K., 1977, ΝοΒ 25, σελ. 688\nΔεληγιάννη Ε., 2004, Αρμ σελ. 450\nΣυλλογικό έργο, που δημιουργήθηκε από μισθωτούς (Ο δημιουργός του έργου και αρχικός δικαιούχος της πνευματικής ιδιοκτησίας και η αυτοδίκαιη μεταβίβαση των δικαιωμάτων στον εργοδότη, κατά το α. 8, παρ. 1 ν. 2121/1993).\nΙγγλεζάκης Ι., 2006, Επισκόπηση Εμπορικού Δικαίου, σελ. 1016\nΗ προστασία του λογισμικού από την αθέμιτη οικειοποίηση.\nΚαλλινίκου Δ., 2008, Χρονικά Ιδιωτικού Δικαίου, Η/2008, σελ. 372\nΤεχνικά μέσα και αναπαραγωγή για ιδιωτική χρήση. Η εθνική νομοθεσία για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της αναπαραγωγής για ιδιωτική χρήση προβλέπει την καταβολή εύλογης αμοιβής στους δημιουργούς και σε ορισμένους δικαιούχους συγγενικών δικαιωμάτων. Η είσπραξη της αμοιβής αυτής γίνεται από τους οργανισμούς συλλογικής διαχείρισης που καλύπτουν εν όλω ή εν μέρει την ενδιαφερόμενη κατηγορία δικαιούχων. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν οι εξωτερικές κάρτες μνήμης, οι εξωτερικοί οδηγοί αποθήκευσης και οι εξωτερικοί φορητοί σκληροί δίσκοι υπάγονται στο πεδίο εφαρμογής της εύλογης αμοιβής του άρθρου 18 παρ. 3 Ν. 2121/1993, όπως ισχύει.\nΚαλλινίκου Δ., Χρονικά Ιδιωτικού Δικαίου, Η/2008, σελ. 372\nΤεχνικά μέσα και αναπαραγωγή για ιδιωτική χρήση.


Νέα επίθεση Παλαιστινίου με μαχαίρι κατά Ισραηλινού στρατιώτη\nΈνας ισραηλινός στρατιώτης τραυματίστηκε σήμερα ελαφρά στη Δυτική Όχθη σε επίθεση με μαχαίρι που φέρεται να πραγματοποίησε ένας Παλαιστίνιος, ο οποίος τραυματίστηκε από τις δυνάμεις ασφαλείας που βρίσκονταν εκεί, ανακοίνωσε ο στρατός.\n"Ένας τρομοκράτης πραγματοποίησε επίθεση με μαχαίρι στο Εφράτ και τραυμάτισε έναν αξιωματικό", ανέφερε ο ισραηλινός στρατός στον λογαριασμό του στο Twitter. Καμία πληροφορία δεν έχει δοθεί για τον δράστη ο οποίος διακομίστηκε στο νοσοκομείο.\nΤο νοσοκομείο Χαντάσαχ της Ιερουσαλήμ ανέφερε μόνο ότι ο στρατιώτης τραυματίστηκε στη μασχάλη.\nΟ Αμπάς αρνείται επίσης οποιαδήποτε άμεση επαφή με την κυβέρνηση Τραμπ\nΟι δύο απεσταλμένοι για το Μεσανατολικό του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, ο γαμπρός του\nΚΟΣΜΟΣ 22/02/[email protected]:10 Περισσότερα\nToν Ισμαήλ Χανίγια\nΟι ΗΠΑ ενέταξαν τον ηγέτη της Χαμάς στη μαύρη λίστα των «τρομοκρατών»\nΟι ΗΠΑ συμπεριέλαβαν σήμερα τον επικεφαλής της παλαιστινιακής οργάνωσης Χαμάς Ισμαήλ Χανίγια στη μαύρη λίστα των «τρομοκρατών», ανακοίνωσε το Στέιτ\nΚΟΣΜΟΣ 31/01/[email protected]:00 Περισσότερα\nΦονικό περιστατικό στη Χεβρώνα\nNεκρός Παλαιστίνιος έπειτα από επίθεση με μαχαίρι εναντίον ισραηλινού στρατιώτη\nΈνας ισραηλινός στρατιώτης τραυματίστηκε σε επίθεση με μαχαίρι που πραγματοποίησε σήμερα στην πόλη Χεβρώνα\nΚΟΣΜΟΣ 17/09/[email protected]:31 Περισσότερα\nΔύο Παλαιστίνιοι έπεσαν νεκροί από πυρά Ισραηλινών στρατιωτών και αστυνομικών σήμερα, στην Ιερουσαλήμ και


Η επιστημονική εξήγηση του ταχταρίσματος… - Childit - Τα πάντα για το παιδί\nΗ κίνηση του σηκώνω ένα μωρό όταν κλαίει για να ηρεμήσει, πράγματι λειτουργεί!\nΌταν το μωρό σας κλαίει, σας φαίνεται σχεδόν αυτόματο και ενστικτώδες το να το σηκώσετε, να το κουνήσετε απαλά, νιώθοντας ότι αυτού του είδους η ταλάντευση το ανακουφίζει και το καταπραΰνει. Αυτό συμβαίνει επειδή το να το σηκώνεις για να ηρεμήσεις ένα μωρό που κλαίει είναι μια αυθόρμητη ενστικτώδη κίνηση – που μοιάζει να ενθαρρύνεται από αιώνες θετικών σχολίων από μωρά που όντως ηρεμούν, σύμφωνα με τους ερευνητές.\nΤα βρέφη ηλικίας κάτω των 6 μηνών που μεταφέρονταν από τη μητέρα τους που περπατούσε σταμάτησαν αμέσως το κλάμα και εμφάνισαν ταχεία μείωση του καρδιακού ρυθμού, σε σύγκριση με εκείνα που η μαμά τους τα κρατούσε καθιστή”, αναφέρουν συγγραφείς μιας μελέτης που δημοσιεύθηκε σε περιοδικό ιατρικής.\nΑκόμα πιο εντυπωσιακό: Αυτό το συντονισμένο σύνολο δράσης-αντίδρασης -όπου η μητέρα στέκεται και το μωρό ηρεμεί-, παρατηρείται και σε άλλα είδη θηλαστικών. Χρησιμοποιώντας φαρμακολογικές και γενετικές παρεμβάσεις με ποντίκια, οι συγγραφείς ισχυρίζονται ότι εντόπισαν εντυπωσιακά παρόμοιες αποκρίσεις σε βρέφη ποντικιών όπως αυτές ορίστηκαν από την ακινησία και τις μειωμένες υπερηχητικές φωνητικές ενέργειες και τον καρδιακό ρυθμό.\nΑυτό αποτελεί μια ακόμη απόδειξη ότι, όσο τρομακτική κι αν είναι η μητρότητα, η καρδιά και το σώμα μιας μητέρας ξέρει ήδη πολλά για το τι πρέπει να κάνει προκειμένου να προσφέρει μια αποτελεσματική φροντίδα στο μωρό της. Από τον τρόπο με τον οποίο μιλάει μια μαμά στο μωρό μέχρι την έκτη αίσθηση που την παρακινεί όταν κάτι δεν πάει καλά, όλα όσα κάνουν χωρίς δεύτερη σκέψη προέρχονται από βαθιά μέσα της.\nΣτην περίπτωση του ταχταρίσματος, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η «ηρεμιστική απόκριση των βρεφών στη μητρική αντίδραση που αφορά το σήκωμα και τη μεταφορά είναι ένα συντονισμένο σύνολο κεντρικών, κινητικών και καρδιακών ρυθμίσεων και λειτουργιών που ενεργοποιούνται και είναι ένα καθολικό συστατικό των αλληλεπιδράσεων μεταξύ των θηλαστικών, ανάμεσα στη μαμά και το μωρό τους».\nΓιατί λοιπόν τα μωρά σταματούν να κλαίνε όταν τα σηκώνουμε; Επειδή η μεταφορά προκαλεί φυσιολογικές αντιδράσεις που ηρεμούν και καταπραΰνουν τα μωρά. Η μεταφορά από τη μαμά προκαλεί «κεντρικές, κινητικές και καρδιακές αντιδράσεις» που έχουν μια ηρεμιστική απόκριση ισχυρότερη από το κουνιστό ή άλλα είδη κινήσεων. Τα μωρά μας εξελίχθηκαν για να θέλουν να μεταφερθούν (κάτι καλό γιατί μερικές φορές η μαμά πρέπει να κάνει πράγματα που δεν μπορούν να γίνουν από μια κουνιστή καρέκλα).\nΜε άλλα λόγια, είναι ένα παράδειγμα του πώς οι μαμάδες συγχρονίζονται τέλεια με τα μωρά όταν ακούν το ένστικτό σου και λειτουργούν αυθόρμητα. Έτσι, σε μια μέρα όπου όλα αισθάνονται πραγματικά, πολύ δύσκολα, μπορεί να σας βοηθήσει να αφεθείτε και να αφουγκραστείτε απλώς ότι το μητρικό σας ένστικτο. Όσο περισσότερο εμπιστοσύνη αφεθείτε να νιώσετε για την εσωτερική σας φωνή τόσο καλύτερη μαμά θα γίνετε.\nαγκαλιάζω ενστικτωδώς ένα μωρό όταν κλαίει, ανακουφίζω ένα μωρό όταν κλαίει, γιατί νιώθει το μωρό καλύτερα όταν το σηκώνει η μαμά του, κλάμα μωρού, μητρικό ένστικτο, ταχτάρισμα


ΤΟ ΟΡΑΜΑ: 9 - 22 Μαρτίου 1941: Η εαρινή επίθεση των Ιταλών - Η τελευταία ένδοξη σελίδα του Έπους του ΟΧΙ που γράφτηκε στο Ύψωμα 731\n9 - 22 Μαρτίου 1941: Η εαρινή επίθεση των Ιταλών - Η τελευταία ένδοξη σελίδα του Έπους του ΟΧΙ που γράφτηκε στο Ύψωμα 731\nΜε την κατάληψη της Κλεισούρας (10 Ιανουαρίου 1941) το μέτωπο σταθεροποιήθηκε όλο το χειμώνα σε μια γραμμή που ξεκινούσε από το Πόγραδετς στη λίμνη Αχρίδα και κατέληγε στο Ιόνιο Πέλαγος στα βόρεια της Χειμάρρας. Ο Μουσολίνι, που είχε ξεκινήσει στις 28 Οκτωβρίου1940 για ένα «στρατιωτικό πικ-νικ» στην Ελλάδα, αντιμετώπιζε τη χλεύη των συμμάχων του Γερμανών και τη διακύβευση του κύρους του φασισμού.\nΑναρτήθηκε από ΤΟ ΟΡΑΜΑ στις 12:44 μ.μ.


διόδια - seleo.gr\nΈρχεται ενιαίο e-pass σε όλα τα διόδια - Πότε ξεκινά\nΜε έναν πομποδέκτη θα μπορούν να κινούνται οι οδηγοί σε όλες τις μεγάλες οδικές αρτηρίες της χώρας από την Τετάρτη 4 Νοεμβρίου, καθώς τίθεται σε πλήρη λειτουργία η διαλειτουργικότητα των ηλεκτρονικών διοδίων σε όλους τους αυτοκινητόδρομους της Ελλάδας.\nΣε πλήρη λειτουργία τίθεται από την Τετάρτη 4 Νοεμβρίου η διαλειτουργικότητα των ηλεκτρονικών διοδίων σε όλους τους αυτοκινητόδρομους της Ελλάδας,\nΝα κινούνται σε όλους τους αυτοκινητόδρομους της χώρας χρησιμοποιώντας μόνο έναν πομποδέκτη (e-pass) στα διόδια, χωρίς να χρειάζεται να αλλάζουν συσκευή, θα μπορούν από τον Νοέμβριο οι οδηγοί.\nΤέλος στις ουρές σε όλα τα διόδια της χώρας από τον Νοέμβριο\nΌπου φύγει - φύγει οι Θεσσαλονικείς- Ουρές στις εξόδους της πόλης\nΑπελευθέρωση των μετακινήσεων στην ηπειρωτική χώρα από το πρωί της Δευτέρας έχει δημιουργήσει ήδη ουρές στα διόδια, καθώς πολλοί εγκαταλείπουν τη Θεσσαλονίκη, για τους κοντινούς νομούς.\nΚώστας Αχ. Καραμανλής: '' Δεν θα υπάρξουν αυξήσεις στα διόδια''


Μπροκολοκεφτέδες πεντανόστιμοι -\nΔΙΑΤΡΟΦΗ Μπροκολοκεφτέδες πεντανόστιμοι\n150 γραμμάρια κεφαλοτύρι\n3 καρότα περασμένα στον τρίφτη\nΒράζουμε το μπρόκολο μέχρι να γίνει τρυφερό, μόλις είναι έτοιμο το σουρώνουμε και το αφήνουμε να κρυώσει. Σε ένα μεγάλο μπολ βάζουμε το μπρόκολο, το κρεμμύδι, τα αυγά, τα καρότα, το ελαιόλαδο και τα ανακατεύουμε καλά, προσθέτουμε την φρυγανιά (όση χρειαστεί) μέχρι να έχουμε ένα ενιαίο και σταθερό μίγμα.\nΑλατοπιπερώνουμε, το σκεπάζουμε και το βάζουμε για μια ώρα στο ψυγείο ώστε να ομογενοποιηθεί. Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 170 βαθμούς, πλάθουμε και τοποθετούμε τους κεφτέδες μας σε ένα λαδωμένο ταψί και ψήνουμε για 15 με 20 λεπτά μέχρι να πάρουν χρώμα. Συνοδεύονται με πουρέ πατάτας.\nΠροηγούμενο άρθροΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ ΓΛΥΚΑΚΙ ΜΕ ΛΙΓΑ ΥΛΙΚΑ ΧΩΡΙΣ ΨΗΣΙΜΟ\nΕπόμενο άρθροΤο μυστικό για τέλεια τηγανητά καλαμαράκια!


Kατάκτηση κορυφής σε Βαλκανικό πρωτάθλημα για την SMF Team | Runningcrete.gr\nin nocategory / by ProCycling.gr / on July 7, 2014 at 6:48 am /\nAποστολή Crna Trava Σερβία, όλα έτοιμα την Πέμπτη για μια ακόμη διεθνή αποστολή.\nΑγώνας ενταγμένος στο Βαλκανικό πρωτάθλημα, στο εθνικό πρωτάθλημα Σερβίας και στο καλεντάρι της UCI(παγκόσμια ομοσπονδία ποδηλασίας). Η αποστολή της SMF team με τους Αντωνιάδη Δημήτρη, Βροχιδη Αλέξανδρο και τον team manager Τσανακτσίδη Μπάμπη βρέθηκε από την Πέμπτη στην λίμνη vlastica lake μια πανέμορφη περιοχή στα 1500 μέτρα υψόμετρο. Δεν είναι τυχαίο που η συγκεκριμένη περιοχή είναι αναγνωρισμένο σαν εθνικό πάρκο της Σερβίας με ότι αυτό σημαίνει.\nΟτι καλύτερο για διαμονή και προπονητική ετοιμασία. Το Σάββατο βρισκόμαστε στην μικρή πόλη Crna Trava. Όλα δείχνουν πως πρόκειται για βαλκανική υπόθεση βλέποντας τους συμμετέχοντες αθλητές. Τούρκοι, βούλγαροι, σκοπιανοί και όλοι οι σέρβοι καθώς ο αγώνας είναι και ενταγμένος στο εθνικό τους πρωτάθλημα προσελκύοντας όλους τους αθλητές τους.\nΟ αγώνας έχει πάρει καλή εξέλιξη από την αρχή με τους Αντωνιάδη και Βροχίδη να οδηγούν τον αγώνα και να τον ελέγχουν μην αφήνοντας περιθώρια αμφισβήτησης των αθλητών μας από τους αντιπάλους.\nΟ τερματισμός πολύ όμορφος. 1η θέση Αντωνιάδης Δημήτρης, 2η θέση Βροχίδης Αλέξανδρος. Ότι καλύτερο σε μια διεθνή διοργάνωση Βαλκανικού ενδιαφέροντος.\nΗ παρουσία μας πλέον δεν περνάει απαρατήρητη. Όλοι οι βαλκάνιοι και όχι μόνο μας γνωρίζουν και μας υπολογίζουν. Η SMF team σε κάθε αποστολή εκτός συνόρων δηλώνει παρόν με την συμμετοχή της αλλά και με την κατάκτηση σε θέσεις των βάθρων.\nΣε κάθε μας παρουσία συγκεντρώνουμε πλήθος κόσμου που δείχνουν ενδιαφέρον για την ομάδα και τα ποδήλατα μας τα IDEAL racepro.\nΜεγάλο ενδιαφέρον και από το εθνικό τηλεοπτικό κανάλι της Σερβίας δίνοντας συνέντευξη η αποστολή της SMF TEAM.\nΔεν σταματάμε εδώ με τις επιτυχίες μας . Έχουμε πολύ δρόμο ακόμη μπροστά μας.\nΤο ταξίδι για την SMF team και τα IDEAL race pro συνεχίζεται !\nΔιακρίσεις για την SMF Team στην Φλώρινα και αναχώρηση για την Κροατία


Τοπικά Νέα - Σάββατο 15 Αυγούστου 2020\nΠροσοχή στις αγορές μέσω διαδικτύου Οι απατεώνες καραδοκούν\nΕξιχνιάστηκε, ύστερα από τις έρευνες των αστυνομικών της Ομάδας Δημόσιας Ασφάλειας του Τμήματος Ασφάλειας Καβάλας, υπόθεση απάτης που διαπράχθηκε τον Απρίλιο του 2020 σε βάρος ημεδαπού. Ταυτοποιήθηκαν τα στοιχεία ημεδαπού, σε βάρος του οποίου σχηματίσθηκε δικογραφία για απάτη.\n- Να αποφεύγουν τις οικονομικές συναλλαγές μέσω διαδικτύου από Internet cafe, δημόσιες βιβλιοθήκες και άλλους χώρους στους οποίους πολλοί χρήστες έχουν πρόσβαση στους ίδιους υπολογιστές. Να προτιμούν τον προσωπικό τους υπολογιστή ή κάποιον για τον οποίο είναι βέβαιοι για το επίπεδο ασφάλειας.\n- Να φυλάσσουν τους κωδικούς σε ασφαλές μέρος. Να μην χρησιμοποιούν για κωδικό ονόματα οικείων, ημερομηνίες γέννησης, επετείων κ.λ.π., που εύκολα μπορεί να προβλεφθούν


Ελληνογαλλικές Φωνές: «Heureux qui comme Ulysse…» | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ\nMαρτυρίες Γάλλων ελληνικής καταγωγής και Ελλήνων της Γαλλίας που με το έργο και την εμπειρία τους τροφοδοτούν τον διάλογο ανάμεσα στους δύο πολιτισμούς.\nΟ σκηνοθέτης Ρομέν Γαβράς. © Thomas Laisné/ Contour/ Getty Images/ Ideal Image\n06.04.2021 • 09:08\n«Ευτυχισμένος που σαν τον Οδυσσέα έκανε ωραίο ταξίδι», έγραφε στα μέσα του 16ου αιώνα ο Γάλλος ποιητής Ζοακίμ ντι Μπελέ για τον ομηρικό ήρωα, που έγινε σύμβολο του νόστου, του ταξιδιού της επιστροφής στην πατρίδα. Αφετηρία και προορισμός του δικού μας ταξιδιού η Ελλάδα και η Γαλλία, δύο χώρες με στενούς πολιτισμικούς δεσμούς και κοινό βηματισμό. Έκφραση της βαθιάς τους συγγένειας, οι μαρτυρίες Γάλλων ελληνικής καταγωγής και Ελλήνων της Γαλλίας.\nΟ λόγος σε αυτούς που, έμμεσα ή άμεσα, αποτελούν μέρος του ταξιδιού, όποια κι αν είναι για τον καθένα η Τροία, όποια κι αν είναι η Ιθάκη του…\n«Η Ελλάδα είναι το καταφύγιό μου»\nΗ Ελλάδα για μένα είναι κατ’ αρχάς η Ελληνίδα μητέρα μου. Είναι οι καλοκαιρινές αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων, οι τόσο χαρούμενες και γλυκές. Με τον καιρό ανέπτυξα πολλούς δεσμούς με την Ελλάδα και, μετά τον θάνατο της μητέρας μου, έκανα τον «Νόστο», μια ταινία-στοχασμό πάνω στην ελληνικότητά μου. Όλα αυτά ήρθαν να προστεθούν στις απολαύσεις, που στην αρχή ήταν σχεδόν μόνο καλοκαιρινές. Σιγά σιγά ανακάλυψα όλες τις εποχές στην Ελλάδα και μπορώ να πω ότι τις αγαπώ όλες.\nΣτη Γαλλία γεννήθηκα και μεγάλωσα. Είμαι και αισθάνομαι Παριζιάνα, αλλά αισθάνομαι και Ελληνίδα, με την έννοια ότι η Ελλάδα είναι το καταφύγιό μου. Όταν έρχομαι, κάτι πολύ έντονο ενεργοποιείται συναισθηματικά. Νιώθω συγκίνηση και τρυφερότητα για πάρα πολλά πράγματα γύρω μου, διασκεδάζω παρατηρώντας διάφορες λεπτομέρειες, αποθηκεύω μέσα μου εικόνες και συμπεριφορές, βρίσκομαι συνεχώς σε εγρήγορση, οι αισθήσεις μου παραμονεύουν.\nΚι έπειτα είναι η ελληνική γλώσσα, η οποία αποτελεί για μένα ένα μεγάλο θέμα. Η μητέρα μου μας μιλούσε μόνο γαλλικά. Τα ελληνικά τα έμαθα ακούγοντάς τη να μιλάει με τους φίλους της. Σιγά σιγά όμως άρχισα να τα μελετάω συστηματικά. Τώρα μαθαίνουν ελληνικά και τα παιδιά μου, και χαίρομαι πολύ γι’ αυτό. Είναι μια πάρα πολύ όμορφη γλώσσα, μια γλώσσα που ανήκει σε όλους μας. Είναι βέβαια πολύ δύσκολη στην εκμάθησή της, αλλά πνευματικά συναρπαστική, καθώς οι ελληνικές λέξεις μεταμορφώνονται ανάλογα με την έννοια που θέλεις να τους δώσεις. Και όταν αντιλαμβάνεσαι ότι η ρίζα μιας γαλλικής λέξης που χρησιμοποιείς καθημερινά είναι ελληνική, νιώθεις μεγάλη απόλαυση και χαρά. Θα ήθελα κάποτε να μπορώ να διαβάζω ελληνική ποίηση, Σεφέρη, για παράδειγμα, στο πρωτότυπο, να μη χρειάζεται, όπως τώρα, να συμβουλεύομαι τη γαλλική μετάφραση των ποιημάτων του. Από την άλλη, όμως, σκέφτομαι ότι το πηγαινέλα ανάμεσα στις δύο γλώσσες είναι πολύτιμο. Διότι η ελληνική γλώσσα και η Ελλάδα είναι μέρος του εαυτού μου. Όπως και η Γαλλία. Κι αυτή η συγκατοίκηση μέσα μου με κάνει ευτυχισμένη.\nΣύμβουλος διοίκησης Banijay Group\n«Το γαλλικό μου οικοδόμημα είναι χτισμένο πάνω σε ελληνικά θεμέλια»\nΕγώ γεννήθηκα στη Γαλλία από Έλληνα πατέρα και Γαλλίδα μητέρα. Όταν όμως έχεις ένα όνομα σαν το δικό μου και από πολύ μικρή ηλικία οι συμμαθητές σου στο σχολείο σε αντιμετωπίζουν ως μέτοικο, ξέρεις ότι είσαι διαφορετικός. Διότι η πρώτη σχέση με τους γύρω σου δημιουργείται κυρίως μέσα από το όνομα και την εμφάνισή σου. Καθώς προχωρούσα στη ζωή και εξελισσόμουν επαγγελματικά, το όνομά μου έπαψε να αποτελεί θέμα συζήτησης. Ξαναβγήκε όμως στην επιφάνεια πολλά χρόνια αργότερα, όταν έγινα διευθυντής Προγραμμάτων Μυθοπλασίας στο ΤF1. Ξαφνικά, κάποιος «Έλληνας» ήταν υπεύθυνος για τη γαλλική μυθοπλασία στο μεγαλύτερο τηλεοπτικό κανάλι της Ευρώπης, και η επιλογή αυτή ήταν μια τολμηρή κίνηση εκ μέρους των Γάλλων. Υπάρχει λοιπόν πάντα αυτή η αμφιταλάντευση ανάμεσα στο γεγονός ότι αισθάνομαι βαθιά Γάλλος από τη μία και στις πολύ ισχυρές ελληνικές μου ρίζες από την άλλη. Τα ελληνικά τα καταλαβαίνω, αλλά δεν τα μιλάω πολύ καλά. Αρκούν όμως μερικές μέρες στην Ελλάδα για να βελτιωθούν αισθητά. Βαθιά επίσης ριζωμένες μέσα μου είναι οι αιώνιες αξίες της Ελλάδας: ο ανθρωπισμός, η σημασία του διαλόγου, η δημοκρατία, έννοιες που υπάρχουν επίσης στο DNA της Γαλλίας. Γνώρισα όλα τα στάδια της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας μέσα από τον πατέρα μου, ο οποίος είχε έρθει στη Γαλλία με το «Ματαρόα», καθώς και από τους Έλληνες διανοούμενους φίλους του, μαθηματικούς, φιλοσόφους, γλύπτες, ζωγράφους, συγγραφείς, που έρχονταν πολύ συχνά στο σπίτι. Καθώς ο πατέρας μου ήταν κομμουνιστής, η σχέση του με την Ελλάδα, λόγω των συνθηκών της εποχής, ήταν δύσκολη, κι αυτό το εισπράτταμε κι εμείς ως παιδιά του. Μεγάλωσα όμως μέσα στην ελληνική κουλτούρα, η οποία αποτελεί μέρος του εαυτού μου. Το γαλλικό μου οικοδόμημα είναι χτισμένο πάνω σε ελληνικά θεμέλια.\nΔημοσιογράφος, τηλεπαρουσιαστής, φωτογράφος\n«Δύο ταυτότητες, μία συνείδηση»\nΗ Ελλάδα για μένα ήταν από την πρώτη στιγμή μια έμπνευση, μια κληρονομιά, μια πυξίδα, μια κατεύθυνση. Γεννήθηκα στο Παρίσι από Έλληνες μετανάστες γονείς, οι οποίοι όσο περνούσαν τα χρόνια είχαν ως μοτίβο το θέμα ή το όνειρο της επιστροφής. Μεγάλωσα με τη φράση «Του χρόνου θα φύγουμε». Κι όταν πήγαινα στην Ελλάδα διακοπές, τα ξαδέλφια μου με ρωτούσαν: «Πότε θα επιστρέψεις;». Αλλά το παράδοξο ήταν ότι δεν έφυγα ποτέ από την Ελλάδα για να επιστρέψω. Οπότε η Ελλάδα ήταν για μένα μια ιδέα αλλά και ένα ταξίδι, ένα μόνιμο πηγαινέλα, που έδωσε μια άλλη διάσταση στον τρόπο με τον οποίο προσπάθησα να χτίσω τον δρόμο μου, ίσως πιο σφαιρικά, ίσως με μια απόσταση που με έκανε να βλέπω τα πράγματα διαφορετικά από ό,τι θα τα έβλεπε ίσως ένα παιδί που γεννήθηκε και ζει στην Ελλάδα ή ένα παιδί που γεννήθηκε και ζει στη Γαλλία.\nΔύο πολιτισμοί, δύο ταυτότητες, δύο γλώσσες, αλλά μία συνείδηση. Δύο συμπληρωματικές κουλτούρες που με βοήθησαν να βρω άλλους δρόμους, να μη βλέπω τη ζωή μανιχαϊστικά άσπρο-μαύρο, αλλά να μπορώ να επιλέξω, να αντιληφθώ και να επινοήσω άλλες αποχρώσεις. Μέσα από αυτό το ταξίδι, ανάμεσα στην Ελλάδα με τους ποιητές και τους φιλοσόφους, με την άυλη και διαχρονική ιστορία της, και τη Γαλλία με τη μεθοδολογία της, εμπνευσμένη σίγουρα κι αυτή από τους Έλληνες κλασικούς, μπόρεσα κι εγώ να ξεκινήσω το προσωπικό μου ταξίδι.\nΕίμαι περήφανος που μιλάω ελληνικά, σκέφτομαι ελληνικά, ονειρεύομαι ελληνικά, είμαι περήφανος που και τα παιδιά μου σήμερα μπορούν να εκφράζονται στην ελληνική γλώσσα. Δεν μου αρκεί μόνο η έννοια του φιλελληνισμού, τουλάχιστον σήμερα, στον 21ο αιώνα. Το να αγαπάς την Ελλάδα σημαίνει να αποκωδικοποιείς και να καταλαβαίνεις τι σημαίνει να σκέπτεσαι με τρόπο ελληνικό. Έχω συναντήσει ξένους που δεν είχαν καμία σχέση με την Ελλάδα, αλλά που την είχαν καταλάβει. Αυτό με συγκινεί, με κάνει περήφανο αλλά και αισιόδοξο για το μέλλον. Γιατί για μένα πάνω απ’ όλα η Ελλάδα είναι μια ιδέα. Μια ιδέα που ξαναγεννιέται διαρκώς μέσα στους πολιτισμούς του κόσμου.\nΚαθηγητής Αιματολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Σορβόννης, διευθυντής Κέντρου Θρόμβωσης του νοσοκομείου Tenon και του ερευνητικού τμήματος «Καρκίνος – Αιμόσταση – Αγγειογένεση».\n«Στη Γαλλία, το γεγονός ότι είσαι Έλληνας αποτελεί αντικειμενική αξία»\n© Γιώργος Αρβανίτης\nΣτη Γαλλία ήρθα το 1992. Η μετακίνηση αυτή με βοήθησε πάρα πολύ να εμπλουτίσω τους επιστημονικούς προβληματισμούς και τα ερεθίσματα που είχα από την Ελλάδα. Με βοήθησε επίσης να δουλέψω και αντίστροφα, να μεταφέρω δηλαδή στον περίγυρό μου στην Ελλάδα τις εμπειρίες και τις αντιλήψεις τις οποίες διαμόρφωσα στη Γαλλία. Η ροή μεταξύ των δύο συστημάτων ήταν πολύ εύκολη. Έγινε σχεδόν αυτόματα, αυθόρμητα, φυσιολογικά, χωρίς μεγάλη προσπάθεια, και πολύ γρήγορα αισθάνθηκα πλήρως ενσωματωμένος στον γαλλικό κοινωνικό σχηματισμό. Ποτέ δεν αντιμετωπίστηκα ως ξένος ή με κάποιον ιδιαίτερο τρόπο, είτε στο νοσοκομείο είτε στο πανεπιστήμιο.\nΣτη Γαλλία, το γεγονός ότι είσαι Έλληνας αποτελεί αντικειμενική αξία. Οι Γάλλοι τρέφουν πολύ μεγάλο σεβασμό για την Ελλάδα, πολιτιστικά και κοινωνικά. Οι δύο χώρες και οι δύο λαοί έχουν πολλά κοινά πεδία και κοινές ρίζες, από τη νοοτροπία και τον τρόπο σκέψης μέχρι την οργάνωση του κράτους και των υπηρεσιών. Αυτό οφείλεται σε μια μακροχρόνια αλληλεπίδραση που υπάρχει ανάμεσά τους. Δεν πρέπει άλλωστε να ξεχνάμε ότι το ελληνικό κράτος υπάρχει και χάρη στη συμμετοχή των Γάλλων στη ναυμαχία του Ναβαρίνου και ότι στην Ελλάδα είχαμε γαλλικό –όπως επίσης αγγλικό και ρωσικό– κόμμα. Οι βασικές αρχές της γαλλικής δημοκρατίας εμπνέονται από τις αρχές της αρχαίας ελληνικής δημοκρατίας, ενώ το ελληνικό κράτος συγκροτήθηκε σε μεγάλο βαθμό σε συνάφεια με τις ναπολεόντειες γαλλικές πολιτικές. Ο τρόπος με τον οποίο συγκροτήθηκαν οι δύο κοινωνικοί σχηματισμοί είχε επίσης ένα κοινό πεδίο έμπνευσης, τη Γαλλική Επανάσταση. Οι διανοούμενοι που έθεσαν το ιδεολογικό πλαίσιο της Ελληνικής Επανάστασης εμπνεύστηκαν από τη γαλλική. Η ελληνογαλλική σχέση έχει συνεπώς πάρα πολύ μεγάλο ιστορικό βάθος αλλά και μια παράλληλη πορεία, την οποία βλέπουμε ακόμα και σήμερα στη βάση των εμπειριών της καθημερινής ζωής.\nΚαθηγήτρια Νεοελληνικής Γλωσσολογίας στο Εθνικό Ινστιτούτο Ανατολικών Γλωσσών και Πολιτισμών & διευθύντρια του ερευνητικού κέντρου SeDyL (Structure et Dynamique des Langues) UMR 8202 CNRS, INALCO, IRD\n«Οι Γάλλοι ανακαλύπτουν μέσα από τη γλώσσα την ελληνική κοινωνία»\nΤο παραδοσιακό ενδιαφέρον της Γαλλίας για την ελληνική γλώσσα και λογοτεχνία ανανεώνεται συνεχώς. Σήμερα έχει διευρυνθεί ο τρόπος με τον οποίο οι Γάλλοι και γενικότερα οι λαοί των δυτικών χωρών βλέπουν την Ελλάδα, μια σύγχρονη και σύνθετη κοινωνία με τα δικά της ζητήματα και τη δική της συνείδηση και όχι πια υπό το πρίσμα ενός τόπου που υπάρχει κυρίως σαν μαρτυρία ενός πολιτισμού με σπουδαία μνημεία ή ερείπια μέσα σε υπέροχα φυσικά τοπία. Πολλοί από τους Γάλλους που έρχονται να μάθουν νέα ελληνικά στο Ινστιτούτο ενδιαφέρονται να ανακαλύψουν, μέσα από τη γλώσσα, στοιχεία της ελληνικής κοινωνίας που τους λένε κάτι και για τη δική τους κοινωνία και τα δικά τους προβλήματα, για έναν τόπο και έναν λαό με τον οποίο αισθάνονται ότι επικοινωνούν μέσα στον ευρωπαϊκό χώρο. Μέσα στο πλαίσιο αυτό αλλάζει και ο τρόπος θεώρησης της ελληνικής γλώσσας και γραμματείας. Σήμερα μεταφράζεται σύγχρονη αλλά και παλαιότερη ελληνική πεζογραφία και ποίηση που μιλάει για καταστάσεις και εμπειρίες μιας διαφορετικής πραγματικότητας, της σημερινής, της κρίσης, με άλλους ήρωες, άλλες ανθρώπινες ζωές, άλλα σήματα φαντασιακού χώρου, καινούργιους αισθητικούς προσανατολισμούς. Και η νεοελληνική γλώσσα έχει πια μια αυτόνομη ύπαρξη γι’ αυτούς που τη μαθαίνουν, πέρα από τη διαχρονική της διάσταση και αξία. Εκφράζει τη διευρυμένη σημερινή νεοελληνική συνείδηση, είναι πια η πρώτη γλώσσα για γενιές μεταναστών, είναι η γλώσσα όσων συμμετέχουν στην ελληνική ζωή και παιδεία έχοντας διαφορετικές ρίζες από τις δικές μας. Αυτό είναι μια πηγή εξαιρετικής ανανέωσης για τη νεοελληνική γλώσσα, γιατί αποδεικνύει ότι κάποιος μπορεί να τη μιλάει θαυμάσια και δημιουργικά, χωρίς να έχει απαραίτητα από πίσω του το ιστορικό και πολιτισμικό βάθος και βάρος της. Δείχνει ότι η γλώσσα αυτή, που εντάσσεται στην κατηγορία των «λιγότερο διαδεδομένων γλωσσών» στην Ευρώπη, περνάει πλέον μέσα από καινούργια κανάλια καλλιέργειας και μετάδοσης, αποκτώντας μια καινούργια δυναμική, χάρη επίσης στη μεγάλη ανάπτυξη της έρευνας γύρω από αυτήν και τη συνακόλουθη παραγωγή εργαλείων, ιδιαίτερα στα νέα ψηφιακά περιβάλλοντα που δημιουργούνται καθημερινά. ■\nΕρευνητής ιστορικός στο LATTS (Ερευνητικό Κέντρο της σχολής Ponts ParisTech, CNRS, Πανεπιστήμιο Gustave Eiffel)\n«Είναι πολλά αυτά που μας συνδέουν»\nΥπάρχουν πολλά πράγματα που συνδέουν την Ελλάδα ως κράτος με τη Γαλλία. Ένα από αυτά είναι η γαλλική Σχολή Γεφυρών και Οδοστρωμάτων, που ιδρύθηκε το 1747 και στην οποία έρχονταν για να βελτιώσουν τις γνώσεις τους οι καλύτεροι φοιτητές της Σχολής Ευελπίδων που σπούδαζαν ως μηχανικοί στην ομώνυμη σχολή που είχε ιδρύσει στην Ελλάδα ο Καποδίστριας στα τέλη της δεκαετίας του 1820. Οι περισσότεροι από αυτούς απασχολήθηκαν στα μεγάλα δημόσια έργα της εποχής στην Ελλάδα. Στις αρχές μάλιστα του 1880, ο Τρικούπης κάλεσε επισήμως μια αποστολή του σώματος των Γάλλων μηχανικών της σχολής για να επιβλέψουν τα έργα αυτά, τους δρόμους, τους σιδηρόδρομους, τα λιμενικά έργα, τους φάρους, τα αποξηραντικά έργα στην Κωπαΐδα, κ.ά.\nΤον 19ο αιώνα, υπήρχαν πολλές κρατικές συμφωνίες ανάμεσα στη Γαλλία και την Ελλάδα που επέτρεπαν στους Έλληνες μηχανικούς να έρθουν στη Γαλλία να σπουδάσουν, λαμβάνοντας κανονικά τον μισθό τους. Οι μηχανικοί αυτοί μιλούσαν και έγραφαν γαλλικά, καθώς η γαλλική ήταν η επαγγελματική τους γλώσσα. Μιλάμε βέβαια πάντα για στρατιωτικούς μηχανικούς, διότι αυτοί έκαναν τα δημόσια έργα στην Ελλάδα μέχρι το 1878, οπότε η κυβέρνηση Κουμουνδούρου αποφάσισε να δημιουργήσει το σώμα των πολιτικών μηχανικών, που επανδρώθηκε στην αρχή σε μεγάλο βαθμό από στρατιωτικούς μηχανικούς.\nΟι Έλληνες μηχανικοί που σπούδασαν στη Γαλλία ήταν επίσης αυτοί που έστησαν την τεχνική εκπαίδευση, κατώτερη και ανώτερη, στην Ελλάδα. Μέχρι το 1890, το μόνο ελληνικό πανεπιστημιακό ίδρυμα τεχνικής εκπαίδευσης ήταν η Σχολή Ευελπίδων. Το Μετσόβιο Πολυτεχνείο, που είχε ξεκινήσει ως σχολή εργατών, έγινε σχολή εργοδηγών τη δεκαετία του 1860 και ανώτατη σχολή στα τέλη του 19ου αιώνα. Οι καθηγητές του στην πλειονότητά τους είχαν σπουδάσει σε γαλλικά πολυτεχνεία και κυρίως στη Σχολή Γεφυρών και Οδοστρωμάτων στο Παρίσι, η οποία σήμερα έχει πλέον αδελφοποιηθεί με τη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, δίνοντας τη δυνατότητα απόκτησης διπλού διπλώματος ως επιστέγασμα της παραδοσιακής στενής σχέσης των δύο ιδρυμάτων. ■\nΓενική διευθύντρια De Fursac, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του ομίλου SMCP\n«Η Ελλάδα και η Γαλλία συνυπάρχουν μέσα μου»\nΌταν ήρθα στο Παρίσι, στα 25 μου χρόνια, πίστευα ότι έκανα μια επιλογή περιορισμένης χρονικής διάρκειας. Δεκαπέντε χρόνια όμως μετά, είμαι πάντα στη Γαλλία και φέρω μέσα μου στοιχεία και των δύο χωρών, χωρίς κανένα είδος σχιζοφρένειας. Πριν από μερικά χρόνια, μάλιστα, πήρα και τη γαλλική υπηκοότητα, κάτι που στην αρχή αρνούμουν πολύ σθεναρά. Αισθανόμουν καθαρά Ελληνίδα και θεωρούσα ότι με τη γαλλική υπηκοότητα δεν θα άλλαζε κάτι, αφού είμαστε όλοι Ευρωπαίοι. Όταν όμως παντρεύτηκα εδώ και έκανα οικογένεια, τα πράγματα άλλαξαν ριζικά, διότι πιστεύω ότι η οικογένεια είναι μια δέσμευση και προς τη χώρα στην οποία δημιουργείται. Κατά τις τελευταίες προεδρικές εκλογές λοιπόν, βλέποντας την άνοδο της ακροδεξιάς, θεώρησα αδιανόητο να ζω εδώ και να μην ψηφίζω, να μη συμμετέχω στις αποφάσεις που θα ληφθούν για το μέλλον των παιδιών μου. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, άρχισα να αισθάνομαι Γαλλίδα και πολλά πράγματα, άλλα πιο μικρά, άλλα πιο μεγάλα, άρχισαν να κάνουν τη ζυγαριά να γέρνει προς τη γαλλική πλευρά, με την έννοια ότι η πλευρά αυτή που παλιά δεν υπήρχε άρχισε να έρχεται σε πρώτο πλάνο. Τώρα πλέον, κάθε πρωί διαβάζω και γαλλικές και ελληνικές εφημερίδες, κοιτάζω τον καιρό και στο Παρίσι και στη Ρόδο, απ’ όπου κατάγομαι, με απασχολεί ο καθημερινός αριθμός κρουσμάτων του κορωνοϊού και στις δύο χώρες, διαβάζω και γαλλική και ελληνική λογοτεχνία. Η Ελλάδα και η Γαλλία συνυπάρχουν μέσα μου. Ο σύζυγός μου κι εγώ έχουμε δώσει στα παιδιά μας ελληνικά ονόματα: Ελέκτρα, Ορφέας και Λέανδρος. Ο σύζυγός μου μάλιστα, που αγαπά πολύ την Ελλάδα, έμαθε ελληνικά για να μην αισθάνεται ξένος στη δική μου χώρα. Γενικά, πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό να εντασσόμαστε στην κοινωνία που μας υποδέχεται. Αποτελεί στοιχειώδη ένδειξη σεβασμού προς αυτήν. Και το γεγονός ότι αισθάνομαι ότι ανήκω πλέον και στην Ελλάδα και στη Γαλλία με βοηθάει να βλέπω τα πράγματα πιο καθαρά όσον αφορά τις δύο χώρες, οι οποίες άλλωστε έχουν πολλά κοινά στοιχεία. Μοιραζόμαστε πολλές αξίες που είναι βαθιά ευρωπαϊκές, απλώς ο κάθε λαός τις εκφράζει με τον δικό του τρόπο. ■\nΑναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Παρίσι Ι – Πάνθεον Σορβόννη.\n«Ποιον θα υποστήριζα σε ένα ματς Γαλλία-Ελλάδα;»\nΣτη Γαλλία με έφερε η μακρά ακαδημαϊκή παράδοση που υπάρχει στον τομέα μου, καθώς οι πιο πολλοί νομικοί Έλληνες διεθνολόγοι, με κάποιες εξαιρέσεις, έχουν σπουδάσει στη Γαλλία, όπως ο Νικόλαος Πολίτης, που ήταν καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Παρίσι, υπουργός Εξωτερικών επί Βενιζέλου και πρέσβης της Ελλάδας στη Γαλλία. Αυτός είχε μάλιστα την πρωτοβουλία για την ίδρυση της Ελληνικής Εστίας στην Πανεπιστημιούπολη στο Παρίσι. Το ελληνικό δημόσιο δίκαιο έχει εμπνευστεί πολύ από το γαλλικό και ανάμεσα στις δύο χώρες υπάρχει μια ευρύτερη πολιτιστική διάδραση, καθώς, πέρα από τους νομικούς, πολλοί Έλληνες φιλόσοφοι, ιστορικοί, κοινωνιολόγοι και άλλοι επέλεξαν τη Γαλλία ως πνευματικό τους κέντρο, όπως, μεταξύ άλλων, η Αρβελέρ, ο Αξελός, ο Πουλαντζάς ή ο Καστοριάδης.\nΖω στη Γαλλία από τον Σεπτέμβριο του 2000 και έχω πλέον και τη γαλλική υπηκοότητα. Αναρωτιέμαι καμιά φορά ποια ομάδα θα υποστήριζα αν γινόταν ένα ματς μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας, αλλά δεν έχω βρει ακόμα την απάντηση. Όταν φεύγεις στα 22 σου από την Ελλάδα, απομακρύνεσαι λίγο από τις ελληνικές σου ρίζες, καθώς έρχεσαι σε επαφή με ένα άλλο περιβάλλον και προσπαθείς να μάθεις μια διαφορετική κουλτούρα. Είμαι πλέον ένα μείγμα Έλληνα και Γάλλου, με προσήλωση στην πολιτιστική ελληνική κληρονομιά από τη μία και στα γαλλικά ιδεώδη και αξίες από την άλλη. Πρόκειται για μια μεταιχμιακή κατάσταση όπου κάποιες φορές έχεις την αίσθηση ότι δεν ξέρεις πού ανήκεις. Υπάρχεις μεταξύ δύο κόσμων. Στην Ελλάδα θεωρείσαι Έλληνας, αλλά λείπεις πάρα πολλά χρόνια, ενώ στη Γαλλία θεωρείσαι Γάλλος, ο οποίος όμως δεν έχει γεννηθεί εκεί. Ουσιαστικά έχεις δύο κουλτούρες. Πιστεύω ότι όλοι θα έπρεπε να έχουν μια εμπειρία στο εξωτερικό, για να δουν πώς σκέφτονται οι άλλοι λαοί, να έρθουν σε επαφή με την κουλτούρα και τη νοοτροπία τους. Διότι πολλές φορές ξεχνάμε ότι δεν είμαστε το κέντρο του κόσμου. Υπάρχουν πολλά κέντρα. Κι αυτό ισχύει για όλους. ■\nΧορογράφος – χορεύτρια\n«Ανήκω στις δύο χώρες και σε καμία τους»\nΣτη Γαλλία ήρθα το φθινόπωρο του 2005, από καθαρά καλλιτεχνική επιλογή. Η Γαλλία ήταν για μένα ένας ορίζοντας ανοιχτός, ένα πεδίο, μια κουλτούρα, μια γλώσσα, μια χώρα και μια σκηνή που δεν γνώριζα και ήθελα να ανακαλύψω. Ήθελα να πάρω από αυτήν και να προσφέρω. Ο χορός εδώ κατέχει σημαντική θέση και θεσμικά, και εμπορικά, και κοινωνικά, κι αυτό είχε μεγάλη σημασία για μένα. Έχοντας αφιερώσει τη ζωή μου στην τέχνη αυτή, ήθελα να βρεθώ σε ένα πεδίο που θα με ερέθιζε πνευματικά και καλλιτεχνικά, που θα με βοηθούσε να εξελιχθώ και να αναπτυχθώ.\nΟ γαλλικός και ο ελληνικός λαός έχουν έντονες πολιτισμικές συγγένειες. Και οι δύο αναγνωρίζουν τη σημασία του ελεύθερου χρόνου, του ότι δεν αναπτυσσόμαστε μόνο μέσα από τη δουλειά και τον εργασιακό μας χώρο, του ότι η ζωή έχει κι άλλες πλευρές. Κοινό είναι επίσης το ενδιαφέρον τους για τα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, για τον διάλογο και τις πνευματικές αναζητήσεις. Όλα αυτά τα στοιχεία με προσέλκυσαν, καθώς μου ήταν ιδιαίτερα γνώριμα και οικεία. Ο κοινωνικός προβληματισμός έχει μεγάλη σημασία για μένα, διότι σχετίζεται και με τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζω την τέχνη. Στις χορογραφίες μου με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα οι κοινωνικοπολιτικές εκφάνσεις της σχέσης μας με την κίνηση και της κίνησης ως φόρμας.\nΥπάρχουν φορές που αισθάνομαι να ανήκω και στις δύο χώρες, αλλά και φορές που αισθάνομαι ξένη σε σχέση και με τις δύο. Αλλά αυτό νομίζω ότι ήταν και επιλογή μου, το να μην ανήκω δηλαδή κάπου ολοκληρωτικά. Αυτή η στάση ζωής επιτρέπει μια ροή, μια κινητικότητα και ταυτόχρονα μια κριτική αντιμετώπιση των πραγμάτων, καθώς τα βλέπεις λίγο από το περιθώριο. Κι αυτό πιστεύω ότι μου ταιριάζει. ■\n«Η Ελλάδα θα είναι πάντα ο τόπος του ονείρου»\n© Veeren ramsamy/Agence bestimage\nΗ μητέρα μου είναι Ελληνίδα και όλα τα καλοκαίρια από τη γέννησή μου μέχρι σήμερα τα έχω περάσει στην Ελλάδα. Η σχέση μου με τη χώρα αυτή είναι οργανική, περνά μέσα από το σώμα και τις αισθήσεις μου. Η ζωή στην Ελλάδα μού φαίνεται πολύ πιο γλυκιά από ό,τι στη Γαλλία. Ένα στοιχείο επίσης που με μαγεύει στους Έλληνες είναι το πνεύμα αντίστασης που τους χαρακτηρίζει. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πολέμησαν τους Ιταλούς και τους Γερμανούς με τρόπο υποδειγματικό, τη στιγμή που άλλες χώρες σιώπησαν ή συνεργάστηκαν μαζί τους. Αυτό το πνεύμα συσπείρωσης το βρίσκω αξιοθαύμαστο. Το ίδιο είδαμε να γίνεται πρόσφατα και στην κρίση. Μέσα στην ακραία φτώχεια και στις δυσκολίες των τελευταίων χρόνων, όπου η χώρα κατακρεουργήθηκε, οι Έλληνες αντιστάθηκαν συλλογικά, βοήθησαν ο ένας τον άλλο και συμπεριφέρθηκαν με τεράστια αξιοπρέπεια. Είναι ένας λαός που σέβομαι και αγαπώ βαθιά. Κάτι άλλο που βρίσκω υπέροχο στην Ελλάδα είναι το ότι οι κοινωνικές σχέσεις δεν έχουν αυστηρά περιγράμματα. Μπορείς να δεις έναν εφοπλιστή να τρώει στο ίδιο τραπέζι με τον ψαρά που έπαιζαν μαζί όταν ήταν παιδιά, πράγμα που στη Γαλλία, για παράδειγμα, θα ήταν αδιανόητο. Έχω δηλαδή την αίσθηση ότι στην Ελλάδα υπάρχει μεγαλύτερη διαπερατότητα ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις από ό,τι σε άλλες χώρες.\nΓι’ αυτούς αλλά και για πάρα πολλούς άλλους λόγους, θεωρώ ότι η ζωή στην Ελλάδα έχει κάτι το απίστευτα ποιητικό. Οι Έλληνες φίλοι μου που ζουν εκεί μου λένε ότι η εικόνα που έχω για τη ζωή στην Ελλάδα είναι εξιδανικευμένη και ότι η καθημερινότητα έχει δυσκολίες που εγώ δεν αντιλαμβάνομαι ερχόμενη για διακοπές δύο μήνες τον χρόνο. Για μένα όμως η Ελλάδα ήταν και θα είναι πάντα ο Κήπος της Εδέμ, ο τόπος του ονείρου. ■\nΠαγκόσμια πρωταθλήτρια και αργυρή Ολυμπιονίκης καλλιτεχνικού πατινάζ\n«Η Ελλάδα είναι για μένα η χαρά της ζωής»\n© UΝΙJOEL SAGET / AFP/visualhellas.gr\nΗ Ελλάδα για μένα είναι πρώτα απ’ όλα ο πατέρας μου, ο οποίος γεννήθηκε και μεγάλωσε εκεί, πριν έρθει, ενήλικος πια, στη Γαλλία. Όταν ήμουν μικρή, ερχόμασταν συχνά στην Κρήτη για να δούμε τους συγγενείς μας. Εγώ δεν μιλούσα ελληνικά, μερικές λέξεις μόνο, οπότε επικοινωνούσα μαζί τους με νοήματα. Απολάμβανα τα οικογενειακά γεύματα, τα υπέροχα ψάρια και τα τυριά της Κρήτης. Η Ελλάδα είναι για μένα οι φίλοι, το γέλιο και η απόλαυση των απλών στιγμών. Είναι η χαρά της ζωής, ο ήλιος στις καρδιές των ανθρώπων. Είναι ένας τρόπος θεώρησης των πραγμάτων που σου επιτρέπει να επανασυνδεθείς με το παρόν, με αυτό που συμβαίνει εδώ και τώρα, με τα ουσιαστικά στοιχεία της ζωής. Οι ελληνικές μου ρίζες έχουν χρωματίσει πολλά από τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μου και έχουν καθορίσει τη στάση μου απέναντι στα πράγματα και στον κόσμο. Επιπλέον η Ελλάδα είναι ο τόπος που γέννησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες, που για μας τους αθλητές είναι η καθιέρωση μιας καριέρας, το Άγιο Δισκοπότηρό μας. Ένας Ολυμπιακός τίτλος έχει διαφορετικό ειδικό βάρος από ένα χρυσό μετάλλιο σε παγκόσμιο πρωτάθλημα. Όταν συμμετέχεις στους Ολυμπιακούς Αγώνες με τη βαθιά ιστορία και τον συμβολισμό τους, νιώθεις ένα δέος. Και όταν έχεις και ελληνικές ρίζες, νιώθεις ακόμα μεγαλύτερη συγκίνηση και περηφάνια. ■\n«Άρχισα μαθήματα ελληνικών»\n© Thomas Laisné/ Contour/ Getty Images/ Ideal Image\nΜε την Ελλάδα με συνδέουν δεσμοί αίματος. Είναι η δεύτερη πατρίδα μου, καθώς έχω και τη γαλλική και την ελληνική υπηκοότητα. Τους τελευταίους μήνες μάλιστα, με την απαγόρευση κυκλοφορίας λόγω του κορωνοϊού, άρχισα μαθήματα ελληνικών, καθώς δεν τα μιλούσα καλά και ντρεπόμουν, διότι πιστεύω ότι η γλώσσα είναι η αρχιτεκτονική της σκέψης ενός έθνους και ενός λαού. Για πρώτη φορά, επίσης, έκανα γυρίσματα στην Ελλάδα. Αυτό με έκανε να δω τη χώρα διαφορετικά, με τρόπο πιο δημιουργικό. Ο συνδυασμός του σύγχρονου στοιχείου με το αρχαίο, με κάτι άυλο και πνευματικό, είναι πολύ δυνατός και σε σημαδεύει.\nΤο αίσθημα ότι ανήκω στην Ελλάδα έχει κάτι το σχεδόν ρομαντικό. Ανήκω σε αυτήν και λόγω αίματος, και λόγω ιδεών και κουλτούρας –ο αγαπημένος μου φιλόσοφος είναι ο Κορνήλιος Καστοριάδης– και κυρίως λόγω ενός συγκεκριμένου τρόπου θεώρησης της ζωής. Είναι ένα αίσθημα προσωπικό, κάτι που νιώθω βαθιά μέσα στη σάρκα μου. Είναι αυτή η ιδιαίτερη σχέση που μπορείς να έχεις με τους ανθρώπους, κάτι που βρίσκει κανείς όπου κι αν πάει στην Ελλάδα.\nΑπό την άλλη, αισθάνομαι Γάλλος μέσα από το επαναστατικό πνεύμα που χαρακτηρίζει τον γαλλικό λαό και τον κάνει να νιώθει περήφανος γι’ αυτό. Το πνεύμα αυτό το είδαμε να εκφράζεται πρόσφατα και με τα «κίτρινα γιλέκα» – ο ίδιος αναβρασμός υπάρχει και στην Ελλάδα, ο αναβρασμός μιας χώρας που αντιστέκεται. Η Γαλλία επίσης είναι χώρα πολυπολιτισμική. Τα διάφορα κύματα μετανάστευσης, των οποίων κι εγώ είμαι μέρος, την έκαναν να εξελιχθεί σε αυτό που είναι σήμερα.\nΗ διπλή μου ταυτότητα δεν μου δημιουργεί υπαρξιακά ερωτήματα «ποιος είμαι» και «από πού έρχομαι». Η διασπορά σήμερα, είτε είναι ελληνική, είτε αφρικανική, είτε ασιατική, είναι τόσο μεγάλη που, αντιθέτως, θεωρώ ότι το να κατοικείς σε μια χώρα και να μοιράζεσαι την κουλτούρα της, ενώ ταυτόχρονα έχεις ρίζες που έρχονται από αλλού, είναι ένας τεράστιος πλούτος. ■


Μαρτυρίες από γιατρούς στην Ουχάν: «Μας είπαν να πούμε ψέματα, ξέραμε ότι ο κορονοϊός προκαλούσε θανάτους» | Εφημερίδα "Στόχος" - Stoxos newspaper\nΜαρτυρίες από γιατρούς στην Ουχάν: «Μας είπαν να πούμε ψέματα, ξέραμε ότι ο κορονοϊός προκαλούσε θανάτους»\nΣΤΟΧΟΣ - Ιανουαρίου 19, 2021 - 0\nDaily Mail Online_ Κινέζοι γιατροί έχουν καταγραφεί κρυφά να ομολογούν ότι γνώριζαν πόσο επικίνδυνος ήταν ο κορονοϊός όταν άρχισε να σπέρνει τον τρόμο στην Ουχάν, αλλά τους είπαν να πουν ψέματα. Επαγγελματίες στον τομέα της υγείας στην κινεζική πόλη υποστηρίζουν ότι γνώριζαν για τους θανάτους από τον ιό από τον Δεκέμβριο του 2019, όμως η Κίνα ενημέρωσε σχετικά τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) στα μέσα Ιανουαρίου.\nΣυνειδητοποίησαν ακόμη ότι ο ιός περνούσε από άνθρωπο σε άνθρωπο όμως στα νοσοκομεία είχε δοθεί η οδηγία «να μην πουν την αλήθεια» και οι εκκλήσεις να μην γίνουν εορταστικές εκδηλώσεις απορρίφθηκαν διότι οι Αρχές ήθελαν «να παρουσιάσουν την εικόνα μιας αρμονικής και ευημερούσας κοινωνίας».\nΤα παραπάνω αναφέρουν οι νέες μαρτυρίες, που θα προβληθούν στο ντοκιμαντέρ του ITV με τον τίτλο «Outbreak: The Virus That Shook The World». Στο ντοκιμαντέρ, όπως μεταδίδει η Daily Mail, παρουσιάζεται η μαρτυρία αυτή που έρχεται σε αντίθεση με την άρνηση της Κίνας, η οποία κατηγορείται ότι συγκάλυψε την επιδημία στο ξεκίνημά της.\nΤο νέο ντοκιμαντέρ έρχεται στο φως της δημοσιότητας την ώρα που νέα ανεξάρτητη έρευνα αναφέρει πως «ΠΟΥ και Κίνα θα μπορούσαν να δράσουν νωρίτερα στην αρχή της πανδημίας». Προ ημερών επίσης, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάικ Πομπέο, ζήτησε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας να ερευνήσει πλήρως το ενδεχόμενο ο κορονοϊός να διέφυγε κατά λάθος από εργαστήριο στην Ουχάν, το επίκεντρο της πανδημίας της COVID.\nΗ Κίνα ενημέρωσε για πρώτη φορά τον ΠΟΥ για 27 περιπτώσεις της άγνωστης τότε ασθένειας στις 31 Δεκεμβρίου, ενώ οι πρώτοι θάνατοι αναφέρθηκαν στα μέσα Ιανουαρίου.\nΚινέζοι γιατροί όμως που καταγράφηκαν κρυφά από πολίτη – δημοσιογράφο λένε ότι γνώριζαν από πιο πριν ότι ο ιός ήταν θανατηφόρος. «Στην πραγματικότητα, στα τέλη Δεκεμβρίου ή αρχές Ιανουαρίου, ο συγγενής κάποιου που γνωρίζω πέθανε από τον ιό. Αρκετοί από αυτούς που ζούσαν μαζί του μολύνθηκαν, ανάμεσά τους και άνθρωποι που ξέρω», αναφέρει ένας γιατρός.\nΣτις 12 Ιανουαρίου, ο ΠΟΥ έλεγε πως «δεν υπάρχουν ξεκάθαρες αποδείξεις για μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο» και είχε «διαβεβαιώσεις για την ποιότητα της κινεζικής απάντησης».\nΩστόσο, οι Κινέζοι γιατροί λένε: «Όλοι αισθανόμασταν ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχει καμία αμφιβολία για τη μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο». Σύμφωνα με μια μαρτυρία, γιατροί που συμμετείχαν σε μίτινγκ σε νοσοκομείο έλαβαν την οδηγία «να μη μιλήσουν» για την πραγματική φύση της μετάδοσης.\n«Ξέραμε ότι ο ιός μεταφερόταν από άνθρωπο σε άνθρωπο. Αλλά όταν συμμετείχαμε σε ένα μίτινγκ στο νοσομείο, μας είπαν να μη μιλήσουμε. Οι τοπικοί ηγέτες είπαν στα νοσοκομεία να μην πουν την αλήθεια».\nΣτις 21 Ιανουαρίου, όταν ο ΠΟΥ εξέδωσε την πρώτη αναφορά για τον ιό, η ασθένεια είχε μολύνει τουλάχιστον 278 ανθρώπους την Κίνα και είχε εξαπλωθεί σε ακόμη τρεις χώρες.


-Ηλιέλαιο - 1/2 κούπα\n-Σιμιγδάλι - 1/2 κούπα 50 γρ\n-Ινδικλη καρύδα - 1 κούπα 50 γρ\n-Νερό - 1 κούπα\n-Βούτυρο - 1 κουταλιά σούπας\n-Μαγιά νωπή - 1 κουτ γλυκού\n-Σόδα μαγειρικής - 1 κουτ γλυκού\n-Αλεύρι - 300 γρ\n-Λεμόνι - 1 μεγάλο το ξύσμα\n-Αλάτι - λίγο\n-Σουσάμι - 1 κούπα\n-Αυγό - 1 (το ασπράδι)\n-Ζάχαρη - 2 ποτήρια\n-Νερό - 2 ποτήρια\n-Λεμόνι - 1/2 χυμό λεμονιού βράσιμο 8 λεπτά\nΌλα τα υλικά (εκτός από το σουσάμι , το αυγό και το αλεύρι) τα βάζουμε σε ένα μπολ ζυμώνουμε και σιγά σιγά συμπληρώνουμε το αλεύρι. Όταν δεν κολλάει στα χέρια είναι έτοιμο. Με τον πλάστη ανοίγουμε την ζύμη σε πάχος 1 cm το κόβουμε με ένα ποτήρι στρογγυλά και στο κέντρο του κάθε κομματιού που κόψαμε, κάνουμε μια τρυπούλα και τα αλείφουμε με το ασπράδι αυγού. Στην συνέχεια τα βουτάμε στο σουσάμι και τα στρώνουμε σε ταψί αφήνοντας απόσταση να μην κολλήσουν.Τα ψήνουμε σε ζεστό φούρνο στους 170 βαθμούς μέχρι να ροδίσουν . Τα κρύα κουλούρια τα βάζουμε μέσα στο ζεστό σιρόπι για 30 δευτερόλεπτα 5 - 5 κάθε φορά και τα στρώνουμε σε ταψί.\nΤο σιρόπι που περισσεύει το ρίχνουμε πάνω στα κουλούρια και τα αφήνουμε για 1 νύχτα .Το πρωί θα είναι έτοιμα για κατανάλωση.\nΧρόνος προετοιμασίας: 30Λεπτά. Χρόνος μαγειρέματος: 15 Λεπτά. ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ


Παρουσιάστηκε το πρόγραμμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου - Τι θα δούμε - aVecnews.gr\nΠαρουσιάστηκε το πρόγραμμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου – Τι θα δούμε\nΗ σημερινή μέρα μπορεί να ξεκίνησε με δυσάρεστες εκπλήξεις και η είδηση του θανάτου του Λαυρέντη Μαχαιριτσα να πότισε όλων τις καρδιές μας με θλίψη, ωστόσο η καθημερινότητα κυλάει σαν χείμαρρος και οι άνθρωποι συνεχίζουμε τις ζωές μας , πλημμυρισμένοι από πολυσύνθετα συναισθήματα.\nΣε μια «μουδιασμένη» συνέντευξη τύπου, αλλά γεμάτη ευγνωμοσύνη για τις πολυάριθμες και ποιοτικές παραστάσεις που θα παιχτούν και φέτος στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, παρουσιάστηκε σήμερα το μεσημέρι 9/9/2019 το νέο πρόγραμμα του Θεάτρου της οδού Αντισθένους. Εμφανώς συγκινημένος ο Μίλτος Σωτηριάδης, καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου, πριν παρουσιάσει επίσημα το πρόγραμμα, αποχαιρέτησε τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα λέγοντας: «Σήμερα είναι αμήχανη μέρα, διότι έφυγε ένας σπουδαίος άνθρωπος του πολιτισμού και της μουσικής. Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας. Δεν χρειάζεται να πω πολλά. Ηταν ενας άνθρωπος με τεράστιο ταλέντο και ένα κομμάτι της σύγχρονης ελληνικής μουσικής. Ηταν ενας άνθρωπος που είχε πολύ χιούμορ και πολλές φιλίες. Η παρουσίαση του προγράμματος που θα παρουσιάσουμε σήμερα, έχει έντονο χιούμορ, οπότε το αφιερώνουμε το χιούμορ μας στην μνήμη του Λαυρέντη.»\nΠαρατείνοντας την αγωνία, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, ιδρυτή του θεάτρου του Νέου Κόσμου, απαλλαγμένος πια από τα Φεστιβαλικά του καθήκοντα, μας είπε ότι είναι χαρούμενος που είναι και πάλι επι καθημερινής βάσεως στο Θέατρο του Νέου Κόσμου και ότι η καθημερινότητα του θεάτρου είναι κάτι που το αρέσει πάρα πολύ.» Φέτος ο κύριος Θεοδωρόπουλος, σκηνοθετεί το έργο του Φλόριαν Ζελλέρ «Ο γιός» και θα κάνει πρεμιέρα στις 5 Δεκεμβρίου στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου.\nΕπειδή τα λόγια είναι περιττά, εμείς σας παρουσιάζουμε τις παραστάσεις που θα παιχτούν όχι μόνο στο Θέατρο του Νέου Κόσμου αλλά και στα Θέατρα «Κάρολος Κουν» «Ανεσις», «Τζένη Καρέζη», «ΒIOSMAIN», «Tempus Verum Εν Αθηναις», Συνολο; 28, μεταξύ των οποίων και δεκατρεις επαναλήψεις.\nΑξίζει να σημειωθεί ότι, από τις 9 έως τις 16 Σεπτεμβρίου το Θέατρο του Νέου Κόσμου, κατεβάζει τις τιμές των εισιτηρίων στα 7ευρώ. Η προσφορά ισχύει για όλες τις παραστάσεις, για οποιαδήποτε ημερομηνία.\nΓια Δεύτερη χρονιά από 5/10 έως 24/11, θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε από την ομάδα GRASSHOPPER, το εμβληματικό έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ « Η Τ Ρ Α Γ Ι Κ Η Ι Σ Τ Ο Ρ Ι Α Τ Ο Υ Α Μ Λ Ε Τ, Ε Ν Ο Σ Π Ρ Ι Γ Κ Ι Π Α Τ Η Σ Δ Α Ν Ι Α Σ» σε διασκευή και σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου. Παίζουν οι ηθοποιοί: Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Κωνσταντίνος Ζωγράφος, Έκτορας Λυγίζος, Άρης Μπαλής, Ηρώ Μπέζου, Αινείας Τσαμάτης\nΣτις 9 Οκτωβρίου θα κάνει πρεμιέρα στην Κεντρική Σκηνή, το έργο του του Φρανκ Βέντεκιντ Τ Ο Ξ Υ Π Ν Η Μ Α Τ Η Σ Α Ν Ο Ι Ξ Η Σ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά.\nΣτο Κάτω Χώρο Θεάτρου του Νέου Κόσμου πρεμιερα στις 7/10 θα κάνει πρεμιέρα L O V E N O T της Θεοδώρας Καπράλου. Παίζουν οι ηθοποιοί: Μαρία Κωνσταντάκη, Θύμιος Κούκιος\nΤο έργο του Ντέιβιντ Πλαντ “Ο ΑΓΝΟΣ Ε Ρ Α Σ Τ Η Σ” θα παίζεται στο Δώμα απο 11 Οκτωβρίου μέχρι 17 Νοεμβρίου.\nΗ Σκηνοθεσία είναι του Άρη Λάσκου και παίζουν οι ηθοποιοί: Μάνος Βαβαδάκης, Κατερίνα Πατσιάνη, Θάνος Τσακαλίδης, Ειρήνη Φαναριώτη\nΤο M U T E του Γιώργου Χρυσοστόμου και της Σοφίας Πάσχου θα κάνει πρεμιέρα στις 17 Οκτωβρίου στην Κεντρική Σκηνή\n1998 Θεσσαλονίκη. Μπλε βαμμένο δωμάτιο. Συγκάτοικος με τρεις αγνώστους. Ένα cd player. Ενα mini disk. Κανένα κινητό τηλέφωνο. Μουσική με ακουστικά στ’ αυτιά. Το αριστερό δεν δουλεύει. Μονοφωνικό αποτέλεσμα. Κατά τη διάρκεια ακρόασης τζαζ κομματιού γεννήθηκε ο Μαέστρος. Και άλλοι ήρωες που παρέα με τον εφευρέτη τους δεν τραγουδήσανε ποτέ. Ούτε στη χαρά, ούτε στον πόνο. Λαχτάρα για μουσική, φόβος για τραγούδι όμως. Οι ήρωες αυτοί βγήκανε να δουλέψουνε βαθιά στη νύχτα. Για να φάει ψωμί ο εφευρέτης. Με σοφία η Σοφία θα τα βγάλει όλα αυτά στο φως. Που θα το σχεδιάσει η άλλη Σοφία. Και με τα φώτα της Φωτεινής θα γεννηθούνε κι άλλα, που θα τα πάρει ο ήλιος της Ηλιάνας και θα τα απογειώσει για να πετάξουν όλοι μαζί πάνω στης Μαγδαληνής το σκηνικό. Τα λόγια είναι περιττά.\nΟ Γ Ι Ο Σ του Φλοριάν Ζελλέρ\nΞ Α Φ Ν Ι Κ Α Π Ε Ρ Σ Ι Τ Ο Κ Α Λ Ο Κ Α Ι Ρ Ι του Τενεσσή Ουίλλιαμς\nή Πώς να φυτέψετε τον νεκρό αδελφό σας\n7.02.2020 – 12.04.2020\nΣκηνοθεσία: Νάνσυ Μπούκλη, Πάνος Παπαδόπουλος\n7.10.2019 – 26.11.2019\nΘέατρο για Παιδιά!\nΩ Σ Τ Η Ν Α Κ Ρ Η Τ Ο Υ Κ Ο Σ Μ Ο Υ\nC. for Circus – Θάνος Μικρούτσικος\nΗ Μ Ε Θ Ο ΔΟ Σ Γ Κ Ρ Ο Ν Χ Ο Λ Μ\nΒασισμένη στη σκηνοθεσία του Διαγόρα Χρονόπουλου\nΠαράσταση βασισμένη στο μυθιστόρημα της Άλκης Ζέη\n2.10.2019 – 5.01.2020\nTEMPUS VERUM – ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ\nΠαράσταση βασισμένη στο έργο του Νικολάι Γκόγκολ\n7.10.2019 – 21.01.2020\n18.10.2019 – 26.01.2020


Η κοσμηματοπωλείο Ute Decker, με έδρα το Λονδίνο, παρουσίασε τις γλυπτικές ιδιότητες του χρυσού με τα σκουλαρίκια της επαινεμένης σκιάς. Χρησιμοποιεί μόνο χρυσό δίκαιου εμπορίου, το οποίο μπορεί να εντοπίσει την Βαπτιστικοι Σταυροι προέλευσή του σε μικρές επιχειρήσεις εξόρυξης σε χώρες όπως το Περού και την Ουγκάντα.\nΤα κοσμήματα που κατασκευάστηκαν εξ ολοκλήρου Βαπτιστικοι Σταυροι από χρυσό έγιναν μόδα κατά τη διάρκεια της λιτότητας μετά το Β Παγκόσμιο Πόλεμο, που συμπίπτει με την άνοδο της ισχυρής, ανεξάρτητης γυναίκας. Οικονομικοι Σταυροι Εδώ, για μια φωτογραφία Vogue του 1969, η Marisa Berenson φορούσε στρώματα χρυσών αλυσίδων και δαχτυλιδιών Bulgari.\nΚατά τη διάρκεια της Οικονομικοι Σταυροι δεκαετίας του 1960 και της δεκαετίας Βαπτιστικοι Σταυροι του 1970 το εργαστήριο του Παρισιού του Georges Lenfant, υπό την ηγεσία του γιου του Jacques, δημιούργησε χρυσά βραχιόλια σε περίπλοκα πρότυπα και υφές, όπως αυτή που βρίσκεται τώρα στο Hancocks, ένας έμπορος του Λονδίνου.


INFOKEFALONIA: Μεγάλο αγκάθι για την κυβέρνηση οι διαφωνίες στον ενιαίο φόρο ακινήτων\nΑπό την πλευρά τους οι βουλευτές της ΝΔ ζήτησαν αλλαγές σε διατάξεις του νομοσχεδίου που θεωρούν ότι προκαλούν υπερβολική φορολόγηση σε αγροτεμάχια ή σε αστικά ακίνητα. Μάλιστα, ο κ. Ιορδάνης Τζαμτζής, φέρεται να είπε στον κ. Στουρνάρα ότι οι βουλευτές δεν θέλουν η ΝΔ να φτάσει το 5% και...... να έχει την τύχη του ΠΑΣΟΚ και ότι το σχέδιο ως έχει δεν πρόκειται να περάσει από την κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ. Σε ανακοίνωσή του ο βουλευτής Πέλλας, αναφέρει ότι «ο υπουργός Οικονομικών κ. Στουρνάρας παραδέχτηκε στους παρευρισκόμενους Βουλευτές ότι τα παραδείγματα και οι προτάσεις που κατέθεσαν με την ερώτηση τους οι Βουλευτές είχε ως αποτέλεσμα την χθεσινή 4ωρη συνάντηση με τον πρωθυπουργό κ. Αντώνη Σαμαρά».\nΑναρτήθηκε από Sosial Media kornet στις 10/31/2013 11:39:00 μ.μ.\nΕτικέτες ΑΚΙΝΗΤΑ, ΝΔ, ΣΤΟΥΡΝΑΡΑΣ, ΦΟΡΟΙ


NewsCast.gr | Ροή Ειδήσεων: MasterChef 4: Ο τυφλός διαγωνιζόμενος που θα συγκινήσει - Τι θα δούμε απόψε\nΗμερομηνία Δημοσίευσης 29/01/2020 14:30\nκπλήξεις και ενδιαφέρουσες προσωπικότητες μας επιφυλάσσει το τρίτο επεισόδιο του MasterChef 4, το βράδυ της Τετάρτης στις 21:00 στο Star Tv, με τις οντισιόν στη Θεσσαλονίκη.\nΚάποιοι θα φύγουν με ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπο τους και κάποιοι θα αποχωρήσουν νωρίς, πριν καλά-καλά αρχίσει γι’ αυτούς το μεγάλο όνειρο του MasterChef 4.\nΟι υποψήφιοι πρέπει να δείξουν στο χρόνο που τους δίνεται, πως έχουν αυτό που χρειάζεται για να προχωρήσουν στο διαγωνισμό. Πόσο έτοιμοι είναι όμως πραγματικά;\nΠόσοι είναι έτοιμοι να ακούσουν το «όχι», που θα γκρεμίσει το όνειρο τους να πάρουν μια ποδιά;\nΚάποιοι με ένα «ναι» υπό όρους, αναλαμβάνουν επίσημα την ευθύνη να δείξουν στους τρεις σεφ ότι έκαναν λάθος και ότι αξίζουν πολύ περισσότερο μαγειρικά.\nΚάποιοι με τρία «ναι» φέρουν το βάρος να αποδείξουν ότι δεν φόρεσαν τυχαία τη λευκή ποδιά του MasterChef 4!\nΤο βέβαιο είναι ότι ο Σωτήρης Κοντιζάς, ο Πάνος Ιωαννίδης και ο Λεωνίδας Κουτσόπουλος, ψάχνουν ανάμεσα σε πολλούς, τον έναν και μοναδικό νέο Έλληνα MasterChef!


***** MAGNA PARS SUITES, ΜΙΛΆΝΟ *****\nVia Forcella 6, Μιλάνο, Ιταλία\nΤο Magna Pars Suites είναι ένα παραδοσιακό ξενοδοχείο 5 αστέρων που προσφέρει κομψά δωμάτια σε κοντινή απόσταση από Εκθεσιακό Κέντρο Fiera Milano City, Chiesa di San Cristoforo sul Naviglio και Expo 2015 Milan. Το κατάλυμα άνοιξε το 2013 και έχει μεσαιωνικό στιλ.\nΤο κατάλυμα είναι τέλεια τοποθετημένο με άμεση πρόσβαση στο σταθμό Porta Genova του μετρό. Οι επισκέπτες μπορούν να βρουν το κέντρο του Μιλάνου σε απόσταση μόλις 30-λεπτά με τα πόδια από το κατάλυμα.\nΜπορείτε να απολαύσετε εκκλησίες, ναό και μουσεία κοντά στο ξενοδοχείο.\nΤο Magna Pars Suites προσφέρει 39 δωμάτια εξοπλισμένα με Wi-Fi, ανεξάρτητη ρύθμιση κλιματισμού, ψυγείο, ντουλάπα και σαλόνι για μια άνετη διαμονή στο Μιλάνο. Όλα τα δωμάτια διαθέτουν μπάνιο με σεσουάρ, ρόμπες και μπιντέ.\nΗ πλούσια ποικιλία των πιάτων εποχικής κουζίνας σερβίρεται στο εστιατόριο που λειτουργεί όλο το 24ωρο. Το καφέ-μπαρ σερβίρει καφέδες, κοκτέιλ και κρασιά.\nΕίναι 10 λεπτά οδικώς από το αεροδρόμιο Linate και 10 λεπτά με τα πόδια από το σταθμό του τρένου Milano Romolo.\nΟι επισκέπτες του Magna Pars Suites μπορούν να επωφεληθούν από θυρίδα ασφαλείας, ειδική αίθουσα καπνίσματος και κατάστημα σουβενίρ και να χρησιμοποιήσουν δωρεάν υπηρεσία μεταφοράς, υπηρεσία καθαρισμού δωματίου και υπηρεσία διανομής εφημερίδων.\nΟι επισκέπτες θα έχουν πρόσβαση σε σπα lounge, τζακούζι και health club και ατμόλουτρα, τουρκικά λουτρά και μασάζ που παρέχονται στο κατάλυμα. Το ξενοδοχείο προσφέρει γυμναστήριο και κέντρο φίτνες για τους επισκέπτες.\nMagna Pars Suites, Ιταλία\nΠανδοχείο City 4 αστέρων, Βουδαπέστη\nΞενοδοχείο Montebello Splendid 5 αστέρων, Φλωρεντία\nΞενοδοχείο Nilhotel 4 αστέρων, Φλωρεντία\nΞενοδοχείο Fraser 4 αστέρων, Βουδαπέστη\nΞενοδοχείο Mediterran 4 αστέρων, Βουδαπέστη\nΞενοδοχείο Eurostars Grand Central 4 αστέρων, Μόναχο\nΞενοδοχείο Grand Minerva 4 αστέρων, Φλωρεντία\nΞενοδοχείο Stern Am Rathaus 3 αστέρων, Κολωνία\nΞενοδοχείο White 3 αστέρων, Lisboa\nΞενοδοχείο Luena 3 αστέρων, Lisboa\nΞενοδοχείο The Jazz Corner Hotel 4 αστέρων, Μελβούρνη\nΞενοδοχείο επιπλωμένων διαμερισμάτων Astra Neutral Bay 4 αστέρων, Σίδνεϊ\nHostel Barkly Backpackers 3 αστέρων, Μελβούρνη\nΞενοδοχείο Veracruz 2 αστέρων, Μπένιντορμ\nΞενοδοχείο Hobbit 3 αστέρων, Νάπολη\nΞενοδοχείο Grand Oriente 4 αστέρων, Νάπολη\nΞενοδοχείο Loft And Travel 4 αστέρων, Κολωνία\nΞενοδοχείο Pacesetter 3 αστέρων, Ρίμινι\nΞενοδοχείο Buono 3 αστέρων, Νάπολη\nΞενοδοχείο Alif Campo Pequeno 3 αστέρων, Lisboa\nΞενοδοχείο Parkroyal Darling Harbour 4 αστέρων, Σίδνεϊ


Πέντε στο «ερυθρόλευκο» στόχαστρο! – SportSite.gr\nHome / Ποδόσφαιρο / Super League 1 / Πέντε στο «ερυθρόλευκο» στόχαστρο!\nPosted by: Kostas Athanasoulis in Super League 1, Ολυμπιακός, Ομάδες, Ποδόσφαιρο 31 Ιουλίου 2016\t0 378 Views\nΤα ονόματα πέντε ποδοσφαιριστών ξεχωρίζουν αυτή τη στιγμή στη μεταγραφική λίστα του Ολυμπιακού, καθώς οι ιθύνοντες του συλλόγου προετοιμάζονται για την ενίσχυση του συλλόγου.\nΣτον επαναληπτικό με τη Χάποελ στο Μπερ Σεβά για την 3η προκριματική φάση του Champions League έχουν στραμμένη την προσοχή τους άπαντες στον Ολυμπιακό.\nΑυτό, όμως, δεν σημαίνει πως οι Πειραιώτες δεν κάνουν την απαραίτητη προεργασία, ώστε να ετοιμάσουν τις επόμενες κινήσεις τους στο μεταγραφικό κομμάτι.\n– Για την επίθεση είναι ο Άγγελος (26 ετών) Ντομ Ντάιερ της Σπόρτινγκ Κάνσας Σίτι και ως εναλλακτική λύση υπάρχει το όνομα του Αργεντινού (29 ετών) Μπομπαντίγια της Άουγκσμπουργκ.\n– Για τα εξτρέμ είναι ο διεθνής Ούγγρος Τζούτζακ (29 στα 30) που ανήκει στη Μπούρσασπορ.\n– Και για τα στόπερ είναι δύο ακόμα ονόματα: ο Γάλλος Ισιμάτ – Μιρί της Αϊντχόφεν (24 ετών) και ο Κοσταρικανός Γκονζάλες της Παλέρμο (28 ετών), με τους Πειραιώτες να έχουν κάνει ήδη κίνηση και να υπάρχει σημείο επαφής με τους Ιταλούς.\n– Σε σημερινό δημοσίευμά της η εφημερίδα «Live Sport» υποστηρίζει ότι το κόστος των μεταγραφών που θα γίνουν το επόμενο διάστημα, αν η ομάδα περάσει στα πλέι οφ του Champions League, θα ξεπεράσουν τα 10 εκατ. ευρώ για την απόκτηση στόπερ, εξτρέμ και σέντερ φορ.\nμεταγραφές Ολυμπιακός στόχαστρο\t2016-07-31\nTagged with: μεταγραφές Ολυμπιακός στόχαστρο\nPrevious: Αποκαλυπτικός Αναστασιάδης: «Δεν ήθελα Μπερμπάτοφ και διαφώνησα με τον Σαββίδη»\nNext: Πραξικόπημα και στο τουρκικό ποδόσφαιρο!