Ρωτώντας πας στην πόλη: Μαρτίου 2018\nΑναρτήθηκε από Κόλλας Αντώνης στις 9:03 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\n3. Ολοκληρωτισμός και μισαλλοδοξία\nΑν πιάσει κανείς να μιλά για πολιτική με τους ανθρώπους, σύντομα θα καταλάβει πως, ακόμα κι αν οι ίδιοι απεχθάνονται τον ολοκληρωτισμό, οι αντιλήψεις τους είναι ξεκάθαρα ολοκληρωτικές. Ο καθένας έχει την άποψη και την ιδέα του, μα ζητά να εφαρμοστούν επί ολόκληρης της κοινωνίας. Θαρρεί την ιδέα του για σπορά ζωτικής σημασίας, πυρήνα της θεμελιωδέστερης λύσης. Θαρρεί πως η κοινωνία δε νιώθει και δεν καταλαβαίνει, πως στέκει τυφλή στο εκτυφλωτικό φως του οποίου είναι μύστης και μυσταγωγός ή ό,τι άλλο. Στην τελική, κάθε επιμέρους ομάδα, ονειρεύεται μια κοινωνία στα μέτρα και στα χρώματά της κι είναι καχύποπτη προς την πολυχρωμία.\nΑς πούμε, οι Αριστεροί θέλουν μια αριστερή κοινωνία, όχι με την έννοια να φτιαχτεί μια κοινωνία των Αριστερών, μα η κοινωνία σύμπασα να υποταχθεί στα αριστερά ιδεώδη. Μάλιστα, λέγαν και τούτο παλαιότερα, πως δηλαδή η Κομμουνιστική Επανάσταση ήταν καταδικασμένη, στο βαθμό που απέτυχε να εγκατασταθεί όμοια στα γύρω έθνη. Η επιτυχία της επανάστασης, δηλαδή, στηριζόταν στην επέκταση και παγκοσμιοποίηση, δηλαδή στην παντοκρατορία της. Από την άλλη, Αναρχικοί και λοιποί «αντι», αν αφήσεις τις αμπελοφιλοσοφίες στην άκρη και σταθείς στα απλά και καθημερινά τους οράματα, δε ζητούν και τίποτα διαφορετικό. Ζητούν κι αυτοί μια κοινωνία αναρχική, στο σύνολό της, παρά μια κοινωνία των Αναρχικών. Ζητούν την καταστροφή του Κράτους, μα θα 'πρεπε να ζητούν περισσότερο την ανεξαρτητοποίηση των ίδιων απ' το Κράτος και ν' αφήσουν την υπόλοιπη κοινωνία ν' αποφασίσει κατά πώς γουστάρει. Ούτ' όλοι μισούν το Κράτος, ούτ' όλοι το θεωρούν βασικό υπαίτιο της δυστυχίας τους. Τι να κάνουμε τώρα; Να τους δείρουμε; Άμα ρωτήσεις ένα γύρω, μια χαρά είναι οι πολλοί στην ησυχία τους. Σου λένε: εγώ θέλω να δουλεύω 8 με 4 και μετά ν' αράζω σπίτι, όχι να τρέχω σε συνελεύσεις και στην Πνύκα. Τι θα γινότανε λοιπόν μεθαύριο, αν χαριζόταν στους αναρχικούς μια νίκη; Θα επέβαλαν μια ακρατική κοινωνία ή θα επέτρεπαν σ' όσους γουστάρουν να 'χουν το κράτος τους; Θα σου έλεγαν, βέβαια, ότι οι αναρχικοί δεν επιβάλλουν και τα σχετικά, αλλά μια χαρά τους βλέπω να προβαίνουν σε απαλλοτριώσεις άμα έχουν ανάγκες και στο όνομα μια κοινωνίας, που ουδέποτε ρωτήθηκε. Και μια χαρά κάνουν, αλλά υπογραφή να βάζουν τη δική τους κι όχι της κοινωνίας.\nΔεν παίρνει να τους ικανοποιήσεις όλους, που να χτυπάς την κεφαλή σου στων αιώνα των αιώνων. Από την άλλη τι; να πιάσεις την αφαίρεση; Άμα πιάσεις ν' αφαιρείς ό,τι ξυνίζει στον ένα κι ό,τι βρωμάει στον άλλο π.χ. φασίστες, δεξιούς, νοικοκυραίους, εμπόρους, έχοντες, πατριώτες, θρήσκους και δε συμμαζεύεται (τα προηγούμενα αλληλοκαλύπτονται, σε κάποιο βαθμό) η μισή κοινωνία, πλάκα-πλάκα, θα έμενε στην απ' έξω.\nΓια δεξιούς, φασίστες κι επαμφοτερίζοντες δε θα χάσω τσάμπα λόγια: τον ολοκληρωτισμό της φιλελεύθερης φιλοσοφίας τον βιώνουμε στο πετσί μας, σχεδόν, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου. Απ' αυτό το φρούτο, 'νταξει, χορτάσαμε. Εκτός κι αν νομίσει κανείς ότι ο πασοκικός πολιτισμός, που σάρωσε τη χώρα μας, ήταν στ' αλήθεια σοσιαλιστικός.\nΛέω, λοιπόν, εδώ ότι παρά να παλεύει ο καθένας για τα ηνία της διακυβέρνησης, ας πιάσει πρώτα να δομήσει μια μικρο-κοινωνία όπως την οραματίζεται, στο βαθμό που είναι εφικτό, στην κλίμακα που είναι δυνατό και σε χρόνο παρόντα. Έτσι θ' αναγκάζεται να δίνει τις συγκρούσεις, που του επιβάλλει ετούτη η νέα του, μα πραγματική στάση, απ' το να οραματίζεται τις μάχες που 'ναι να δωθούν στην ιδεατή επανάσταση του τέλους της Ιστορίας. Οι αναρχικές κολεκτίβες - θαρρώ, μ' όλη την ξινίλα και την κριτική μου - είναι σήμερα οι μόνες πολιτικές οντότητες, που πλησιάζουν σε τούτο το ήθος. Σε πιο πρακτικό εργασιακό καθεστώς, φαντάζομαι, παλεύουν οι διάφοροι συνεταιρισμοί, που ανακάστηκαν να στριμωχθούν στο στενό νομικό πλαίσιο των αστικών συνεταιρισμών κι απ' τα πιο γνωστά παραδείγματα, επίσης, η ΒΙΟ.ΜΕ. Οι αστικοί συνεταιρισμοί, ωστόσο, δεν κρύβουν την παραμικρή διάθεση να συγκρουστούν με κανένα καθεστώς. Στήνουν την εναλλακτική τους διάθεση, μέσα στα πλαίσια της νομιμότητας, δηλαδή με όρια σαφώς προδιαγεγραμμένα. Έτσι, δεν υπάρχει κανένας φόβος να κάνουν τη διαφορά και κάθε εγχείρηματα μοιάζει καταδικασμένο.\nΟι περισσότεροι θα σου πουν, πως τούτο εδώ, να συντηρήσει δηλαδή κανείς μια τέτοια μικρο-κοινωνία, δεν είναι παρά μεγάλες προσδοκίες και πόθοι ευσεβείς. Το Σύστημα έχει προβλέψει τα πάντα και σε κάθε σου βήμα θα το βρίσκεις αντιμέτωπο.\nΗ απάντησή μου είναι ξεκάθαρη: μακάρι να 'ταν το Σύστημα, μόνο, το πρόβλημα. Στην πραγματικότητα, είμαστε οργανωτικά παντελώς αδαείς και ηλίθιοι. Ανίκανοι να στήσουμε ένα μηχανισμό της προκοπής, ένα μηχανισμό μιας στοιχειώδους λειτουργικότητας και έκτασης. Στην πράξη, δεν υπάρχει ούτε μια οργάνωση με σοβαρή... οργάνωση. Αν υπήρχε έστω και μία πολιτική ομάδα με την οργάνωση και την πειθαρχία μιας κοινής πολυεθνικής θα σάρωνε και τα βρακιά μας. Μπαίνοντας π.χ. σ' ένα ΙΚΕΑ κι αν αφήσεις την πολιτική κριτική στην άκρη, δε μπορείς παρά να θαυμάσεις το μέγεθος και την αποδοτικότητα ενός παρόμοιου εγχειρήματος. Ας δοκιμάσουμε, λοιπόν, πρώτα τη σοβαρή οργάνωση - κι όχι να ψάχνουμε παρασκευή βράδυ ποιος θα μοιράσει φυλλάδια την επομένη - κι αν πάλι αποτύχουμε, τότε ας είναι, ρίχνουμε και μία επανάσταση να δέσει η μπεσαμέλ.\nΚαι ειρωνεύομαι δικαιότατα: αντί να βλέπουμε το βαθμό ανικανότητας για μια συνεννόηση της προκοπής, στο σήμερα, ονειρευόμαστε λειτουργικές μετ-επαναστατικές κοινωνίες. Να μας κλαίνε οι ρέγγες, δηλαδή. Άμα έχει κανείς τα εφόδια, τη βούληση, την ικανότητα και τη δυναμική, γιατί δεν τα βάζει σήμερα στην πράξη; Έλα μου ντε. Η ερώτηση είναι καθαρά ρητορική. Από την άλλη, αν η ζωή και η δράση σου γίνουν ζωντανά παράδειγματα των ιδεών και του ήθους σου (κάτι που δεν είναι ελπίδα να εκδηλωθεί, όσο εξακολουθεί ο εργασιακός διχασμός, για τον οποίο μίλησα νωρίτερα), ίσως φτάσεις να γίνεις πυρήνας έλξης και αρχή μαζικότητας. Κι αν, κάποτε, τα πράγματα πάνε κατευχήν κι επιτευχθεί μάζα κρίσιμη, οι δυναμικές αυτές ομάδες, πλέον καλά οργανωμένες και πολυπληθείς, θα μπορούν ν' ασκούν πολιτική πίεση και να διαμορφώνουν το υπάρχον καθεστώς, με τρόπους απροσπέλαστους στην προ-οικονομία. Όμως, ούτε παίκτες είμαστε, ούτε τάβλι ξέρουμε. Το μόνο που ξέρουμε είναι να ωρυόμαστε και να βροντάμε τα πούλια στον αέρα - στη θέα μάλιστα μιας ήττας, που είναι ξεκάθαρα όλη δική μας.\nΠρος το παρόν, μιζέρια. Βλέπεις, για παράδειγμα, το κομμουνιστικό ή άλλο αριστερό κόμμα να οργανώνει επιχειρήσεις με φιλοσοφία διαφορετική απ' την καπιταλιστική ή να πίεσαν ποτέ πολιτικά, ώστε να θεσμοθετηθεί ένα μικρό εμβαδόν αυτονομίας; Βλέπεις μήπως στο αντίπαλο δέος, τους πατριώτες και τους εθνικόφρονες ν' αγαπούν την ελληνική γλώσσα, τη σκέψη, τη φιλοξενία, τη μετοχικότητα, το ευ αγωνίζεσθαι ή ό,τι άλλη αρετή είθισται ν' αποδίδεται σ' αυτή την ασυναρτησία, που καλούμε ελληνικότητα; Βλέπεις μήπως τους Αναρχικούς να δημιουργούν κολεκτίβες σοβαρές, με διάθεση απαγκίστρωσης απ' την κρατική μέγγενη, ειδικά σήμερα που η τεχνολογία και το διαδίκτυο θα έδινε τη δυνατότητα ν' απαλλοτριώσεις ένα μικρό χωριό και να του δώσεις ζωή απ' το μηδέν, μ' εναλλακτικές τεχνολογίες, παραγωγή κι εθελοντισμό που να πιάνει τόπο; Βλέπει, τέλος πάντων, κανείς κανέναν άλλο να χτίζει κάτι της προκοπής, κάτι που να πατά στην κοινωνία ετούτη κι όχι στους κήπους της Εδέμ; Κι έπειτα να παλέψει για δαύτο, να το κρατήσει ζωντανό, κόντρα στο Σύστημα και την καταστολή, που πιθανότατα επιχειρήσει το τελευταίο;\nΑπ' την άλλη, πάλι, υπάρχει ένα απίστευτο πλήθος ανθρώπων που, μέσα στα πλαίσια πάντα του Συστήματος, παλεύει όπως καταλαβαίνει, οργανώνεται όσο μπορεί, θυσιάζεται όσο αντέχει, για ένα σωρό στόχους, οι οποίοι θα προκαλούσαν φυσικά αποστροφή στους καθαρόαιμους επαναστατικούς κύκλους, μόνο και μόνο γιατ' είναι «συστημικοί». Δεν υπάρχει, όμως, κανένας απολύτως λόγος να υποτιμήσω π.χ. τη «φιλανθρωπία» μιας αγνής καρδιάς της εκκλησίας, που ξημεροβραδιάζεται στην παροχή συσσιτίων (ή ό,τι άλλο), σε σχέση με την «κοινωνική» προσφορά μιας αγνής αναρχικής κουζίνας. Απ' την άγονη πολιτική της δεύτερης δε μπολιάζεται τίποτα, μ' απ' την αγνή προσφορά της ο κόσμος όλος. Αν αφήσεις το πολιτικό - με τη στενή του έννοια, της συνήθειας και της ιδεολογίας - αυτό που μένει δεν είναι ούτε μηδενικό, ούτε ασήμαντο, μα καθαρό σα κρυστάλλινο νάμα. Αυτό που μένει στο τέλος της ημέρας, ως ήθος, είναι η προσφορά του εαυτού κι όλα τα υπόλοιπα τ' ακούω βερεσέ. Δεν υπάρχει κανένας λόγος, δυο τέτοιες καρδιές να μη φτιάξουνε κοινό μέτωπο, στο μήκος ή το πλάτος, που συνταιριάζουν. Μήτε ο αναρχικός χρειάζεται να παρατήσει το γλιφιτζούρι της αθεΐας του, μήτε ο θρησκευάμενος απειλείται με καμια ρετσινιά του Καίσαρος. Η αποστροφή του αριστερού χώρου προς τη θρησκευτική μαφία των παπάδων, δεν έχει καμία απολύτως σχέση - ούτε φυσικά επιχειρήματα - κατά οποιασδήποτε πίστης καθαυτής. Η αθεΐα τους είναι κούφιο γράμμα και νεκρή παράδοση. Την κουβαλάνε από στείρο συντηρητισμό, μόνο και μόνο, επειδή έτσι κάνανε πάντα οι αριστεροί, επειδή το 'πε ο Μαρξ ή το 'χε τατουάζ ο Λένιν στον ποπό του, αντί να βάλουν το μυαλό τους κάτω και να κρίνουν πόσο άσχετο είναι το ένα θέμα με το άλλο.\nΠιάνουμε και ρίχνουμε όλο το βάρος σ' αιτίες χωρισμού, παρά σε αφορμές ενότητας. Ως εκ τούτου, καταντούμε ζωολογικός κήπος από χωριστά όργανα, καθένα λειτουργικό από μόνο του in vitro, παρά ολάκερος ζωντανός οργανισμός, ακέραιο και πλήρες πολιτικό σώμα που ανασαίνει βαθιά και πάλλεται από επιθυμία και δύναμη ν' ανθίσει.\nΑναρτήθηκε από Κόλλας Αντώνης στις 2:34 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\n2. Με το 'να πόδι στον τάφο\nΖούμε ζωές κυριολεκτικά διχασμένες. Ο σουρεαλισμός των βίων μας θα 'στελνε ως και το Νταλί στ' αζήτητα της Τέχνης. Το πρωί, λέει ο άλλος, εργάζεται υπάλληλος σε ναυτιλιακή εταιρεία και το βράδυ είναι αναρχικός και προετοιμάζει τον αγώνα! Καθίστε παιδιά, μην ξεχάσουμε κι αυτά που ξέραμε!! Το ανέκδοτο, εδώ, δεν είναι που καθένας παλεύει να επιβιώσει μέσα σε μια εργασιακή ζούγκλα, μ' όποιον τρόπο μπορεί. Οι ανάγκες κι οι λογαριασμοί πιέζουν επιτακτικότερα, από την Επανάσταση και τη Δευτέρα Παρουσία. Θα ήμουν εξαιρετικά αλαζόνας, αν τολμούσα να γελάσω μ' αυτό. Γελώ, ωστόσο, με την αυταπάτη, να νομίζει κανείς ότι μπορεί να παλεύει μόνον ο μισός και να 'ναι τούτο κάτι. Να νομίζει κάποιος ότι μπορεί να παλεύει μακριά απ' τον εργασιακό του χώρο, στο υπερπέραν και στο κάπου-κάπου, και να φέρνει ανατροπές κι αγωνιστικά κέρδη. Να είναι σκλάβος το πρωί, μα το βράδυ να 'χει χόμπι - στον ελεύθερο χρόνο, που του επιτρέπει ο αφέντης - να ζωγραφίζει συνθήματα και να κυνηγάει φασίστες στα στενά. Είπα ένα παράδειγμα απ' τα πολλά, που δεν περιορίζονται σε πολιτική απόχρωση, για να μην το πάρει κανάς αναρχικός της μετρητοίς.\nΝα δουλεύεις μόνο τον άλλον, δεν κάνεις και μεγάλη ζημιά. Να δουλεύεις όμως τον εαυτό σου, στερεί από τη δυναμική των κινητοποιήσεων την μαζικότητα, την οργάνωση και την κατευθύνση, που έχουμε αληθινά ανάγκη. Μου στερείς ένα σύντροφο κι ένα συμπολεμιστή στα τείχη, όπου δίνονται οι μάχες οι πραγματικές, αντί για κοκορομαχίες στις μάντρες και τις ξερολιθιές. Α δε μπορείς αλλιώς, μη λες τότε πως είσαι αναρχικός, αριστερός, αγωνιστής κι ό,τι άλλο βάνει ο νους σου. Τούτα δεν είναι ούτε επαγγέλματα, όπως λες είμαι υδραυλικός ή καρεκλάς, ούτε καμιά πάθηση, να λες είμαι συναχωμένος ή παραπληγικός. Ο αγωνιστής δεν είναι αγωνιστής, παρά μόνο αν πράττει αγωνιστικά, αν η ζωή του είναι αγωνιστική. Δεν είναι αγωνιστής 7-9 μ.μ. , αλλιώς αφήστε μήνυμα. Αυτά τα ντεμί και τα κομσί-κομσά, εμένα προσωπικά, δε μου κάθονται καλά ούτε στο νού, ούτε στον οισοφάγο. Εγώ, ας πούμε, δεν είμαι πολιτικός αγωνιστής. Ουτ' όμως πείθω τον εαυτό μου πως είμαι. Ή πως θα ΄μουν, αν δε μου φταίγανε οι άλλοι, που 'ναι κουτσοί, κοντοί κι αλλήθωροι.\nΑν μιλώντας λίγο συμβατικά, θεωρήσουμε πως οι εχθροί μας είναι οι δυνατοί και οι δυνατοί εκφράζονται με τρόπο οικονομικό, τότε πού αλλού χρειάζεται να φτιάξουμε το κυριότερο μέτωπο, παρά στους χώρους της εργασίας, εκεί δηλαδή όπου το οικονομικό πραγματώνεται στις πλάτες μας; Όσο λουφάζουμε στο εργοστάσιο ή στο γραφείο, όσο είμαστε τα καλά παιδιά, όσο μιλάμε σιγά στους διαδρόμους και καθόλου στο γραφείο του διευθυντή, μην περιμένουμε και πολλά επί των ημερών μας. Χαιρετίσματα. Όσο παραμένουμε διαιρεμένοι, όσο παραμένουμε συνδικαλιστικά ανοργάνωτοι, τόσο οι πολυπληθείς πορείες μας θα είναι πορείες για τον πούτσο, θ' αποτελούνται από χιλιάδες μεμονωμένες ατομικότητες, άτομα που στην πράξη και στα δύσκολα θα είναι πάντα μόνα τους. Μιλώ για τον άνθρωπο, που στο δρόμο της απεργίας θα μετράει τους συντρόφους σε ντουζίνες, μα την επομένη της απόλυσης, στο δρόμο της ανεργίας, ζήτημα να πάρει σουβενίρ δυο-τρία φιλικά χτυπήματα στην πλάτη. Τα πολιτικά προβλήματα, ωστόσο, δε λύνονται με δανεικά των φίλων, ούτε με κερασμένους καφέδες.\nΥπάρχει, φυσικά, και μια κακή μεριά της συνδικαλιστικής δράσης (καλά, να 'τανε μόνο μία), η οποία σαν κακομαθημένο νιάνιαρο παρεμποδίζει την παραγωγή ή σηκώνει μπαϊράκια με το παραμικρό, ακόμα και σε βιομηχανίες με στοιχειώδη αξιοπρέπεια (κι εννοώ φυσικά με όση αξιοπρέπεια μπορεί να επιτρέπει μια καπιταλιστική διαχείρηση). Εδώ το σφάλμα δεν είναι η αγωνιστικότητα, είναι η τσάμπα μαγκιά. Θα πρέπει κανείς να κατανοήσει πως δε μπορεί να ζητά συνεχώς και τα πάντα, δίχως απ' την άλλη να ζητά να φορτωθεί κι ένα μέρος της ευθύνης και της διαχείρησης της παραγωγής. Γι' αυτό μην παρεξηγήσει ο δούλος πως, όσο ζητάει περισσότερο φαί και το παίρνει, είναι τούτο καμία χειραφέτηση και ρίγανες. Δουλεία είναι πάντα, μα δουλεία καλά ψιμυθιωμένη. Άμα θέλει αληθινή χειραφέτηση, πρέπει ν' απαιτήσει και θέση στα ηνία της μοίρας του, ν' αποκτήσει λόγο στην παραγωγή και δικαίωμα στα παραγωγικά του μέσα. Μα εδώ επικρατεί ο καλός δουλάκος: άσε με τώρα, θες μπλεξίματα; χίλιες φορές υπάλληλος.\nΤέλος πάντων, να τα βάλω σε μια καθαρότερη διατύπωση, όλα ετούτα: ανάμεσα σε αφηρημένες ρητορείες περί ελευθερίας, ισονομίας, αδελφοσύνης και τα σχετικά, που χρειάζονται πτυχίο φιλοσοφίας, από τη μία, κι από δράσεις παράλληλες, παράπλευρες και περιθωριακές, από την άλλη, θεωρώ πως οι πολιτικοί αγώνες απαιτείται να επιστρέψουν στο φυσικό τους χώρο που, κατα τη γνώμη μου, είναι οι χώροι εργασίας. Είναι κάτι απόλυτα συγκεκριμένο και κατανοητό, ακόμα κι από τον τελευταίο αμόρφωτο (όχι υποτιμητικά) εργάτη και συνάμα είναι αγώνας πολιτικά ισχυρότατος, καθώς είναι κυρίως στην εργασία και στη φορολογία που εκδηλώνεται βαρύς ο βούρδουλας της καταπίεσης και η απογύμνωση της αξιοπρέπειας. Άμα συνέβαινε τούτο, θα 'βλεπες σταδιακά και το πολιτικό καθεστώς να διαμορφώνεται αναλόγως, από την πίεση των εργατικών συνδικάτων. Θ' άλλαζε βέβαια σαν οχιά διπρόσωπη, εφόσον τούτος είναι ο ρόλος κάθε Κράτους. Μ' αν ο εργάτης δεν μάσαγε, να πιάσει πάλι να κουνάει σημαιάκια πράσινα, τιρκουάζ και ροζ, δε θα 'χαμε το παραμικρό να φοβηθούμε.\nΕίναι, λοιπόν, ένας αγώνας που χρειάζεται να δωθεί όχι μόνο στο πεδίο των υλικών απολαβών, μα πολύ περισσότερο στο πεδίο της διαχείρησης των ίδιων των μέσων. Το δε τελευταίο είναι ακόμα επιτακτικότερο, αν συνειδητοποιήσει κανείς πόσο εύκολο είναι στην εποχή της οικονομικής παγκοσμιοποίησης, ν' αλλάζουν οι επιχειρήσεις έδρες και χώρες, ώστε πολύ συχνά θα καταλήγουμε άνεργοι με το πουλί στο χέρι, αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να πιάσουμε οι ίδιοι το τιμόνι στα χέρια μας. Αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να στριμωχτούμε μαζί, να ζοριστούμε μαζί, να πεινάσουμε μαζί. Αλλά τούτο το τελευταίο, δεν ηχεί και πολύ γοητευτικό στον εργάτη του «ώχου, έλα μωρέ, λογαριασμούς θ' ανοίγουμε;». Δεν ηχεί και πολύ γοητευτικό στον εργαζόμενο, ο οποίος δεν έχει μάθει να κοινωνεί, μα να ιδιωτεύει όπως όλος ο κόσμος. Δεν ηχεί και πολύ γοητευτικό στους υπαλλήλους, που στην πραγματικότητα δεν αγαπούν κανένα πέραν του μισθού τους. Γι' αυτό θα μιλήσω αργότερα και για τούτο: ο πολιτικός αγώνας είναι χρεία να μπολιαστεί ξανά με την αγάπη για τον άνθρωπο, με το σεβασμό της ζωής, με την ελπίδα και τη χαρά του κοινωνείν. Ο πολιτικός αγώνας θα πρέπει ν' αποκτήσει ξανά εσωτερικότητα και ψυχή, να γίνει τομή προς κάθε διάσταση, πέραν της στενής οικονομικής, της οποίας η φαντασία εξαντλείται σε κελιά με wi-fi.\nΜα κι ένα επιπλέον χρέος του σημερινού συνδικαλισμού, που υπονομεύεται από προέδρους, ρουφιάνους και ιεαραρχίες, είναι να επιστρέψει πίσω στις ρίζες του, να γίνει και πάλι αναρχικός. Να γίνει οριζόντιος, μετοχικός, υπεύθυνος. Να γιατί θλίβομαι με την σημερινή (πολιτική) κατάντια των αναρχικών. Λούφαξαν σε 2-3 δράσεις και παράτησαν τους φυσικούς τους χώρους. Εισβάλλουν στα σουπερμάρκετ, απαλλοτριώνοντας την κλεμμένη περιουσία, διαμοιράζοντας σαν άλλοι Ρομπέν, αντί να εισβάλλουν στους εργασιακούς χώρους και στις συνειδήσεις των εργατών. Τέτοιες ανόητες δράσεις, μ' όλη την πολιτική τους φιλοσοφία, στην πράξη δε διαφέρουν και πολύ απ' την αστική φιλανθρωπία: δε βοηθούν τους ενδεείς παρά στιγμιαία, δεν περνούν το παραμικρό μήνυμα (παρά μόνο χαριεντίζονται μεταξύ τους) και δεν αλλάζουν τίποτα ουσιαστικό. Αν όμως αύριο, το 50% του εργατικού δυναμικού μεταπηδούσε στις τάξεις της Αναρχίας, θα 'βλεπες πολύ καλά τι σημαίνει πολιτική δύναμη κι αγώνας.\nΞεκίνησα να μιλώ πολιτικά, μάλλον θα καταλήξω ρομαντικός, στο τέλος.\nΑναρτήθηκε από Κόλλας Αντώνης στις 12:26 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\n1. Δράση για την αντί-δραση\nΗ μεταμοντέρνα στάση κι οι συναφείς διαδηλώσεις είναι δράσεις αρνητικού προσήμου, δηλαδή αντιδράσεις. Ο αγαθός από μόνος του δεν έχει να πει τίποτα, παρά περιμένει να δράσει πρώτα ο μαλάκας. Έπειτα πιάνει να οργανώσει την αντίδρασή του. Αν δεχτούμε ν' αφήσουμε τις εξειδικευμένες αφορμές στην άκρη, τις αφορμές που έχουν να κάνουν με ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες (μετανάστες, ιερόδουλες, ρομά, φυλακισμένους, ναρκομανείς και γενικά ανθρώπους, που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, στο σύγχρονο αστικό κράτος), και πιάσουμε αυτές που αφορούν στον τρόπο ζωής, τότε εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι δεν έχουμε τι ακριβώς να υπερασπίσουμε. Είναι - κατά τη γνώμη μου - κι ο βασικότερος λόγος, που 'χουμε γεμίσει «αντί»: αντι-φασιστική πορεία, αντι-μνημονιακή πολιτική, αντι-ρατσιστική συναυλία και πάει αντι-λέγοντας. Προσδιορίζοντας όμως αυτό που είμαστε, ως το υπόλοιπο εκείνου που δεν είμαστε, τελικά στερεώνουμε βαθύτερα στις αντιλήψεις του κόσμου τις πραγματικότητες που αποστρεφόμαστε, τις στάσεις που ζητούμε να εξαλείψουμε, αφήνοντας μονίμως στους πέντε ανέμους τις πραγματικότητες που επιθυμούμε να εγκαθιδρύσουμε. Σκέψεις τετριμμένες. Αυτός ο ετεροπροσδιορισμός λειτουργεί ως ταφόπλακα της ελπίδας. Το να μη θες να πεθάνεις δε σημαίνει απαραίτητα το να θες να ζήσεις. Κι εμείς, χρειαζόμαστε επιτακτικά μια πολιτική της ζωής και του φωτός. Κάθε τι άλλο είναι θάνατος καθαυτός ή δρόμος ίσα καταπάνω του.\nΘαύμασε, ας πούμε, τους βιρτουόζους της αντίρρησης, τους ανθρώπους που απεχθάνονται (όχι άδικα, φυσικά) σχεδόν κάθε έκφανση της μοντέρνας πολιτικής πραγματικότητας κι αναφέρομαι στους αναρχικούς. Τι διάολο κατάφεραν να χτίσουν και να οργανώσουν απ' τη μεταπολίτευση και δώθε; Δεν είναι κιόλας πως έχω εντρυφήσει στα της νεότερης αναρχικής ιστορίας κι ούτε μιλώ σαν ειδικός, μιλώ ως αυτό που είμαι. Ψαρεύοντας εδώ κι εκεί απόηχους από παλαιότερους του χώρου, αντιλαμβάνομαι ότι ίσως τα πράγματα είχαν μια διαφορετική ποιότητα ή δυναμική, κάπου εκεί στη δεκαετία του 80. Αλλά τόσο λίγο, για τόσο λίγο. Τι έχει απομείνει σήμερα; Όταν, από το '10, έπιασα να κουβεντιάζω ερευνώντας τους πολιτικούς αυτούς ανθρώπους και να διαβάζω ό,τι έπεφτε στα χέρια μου δεν κατάφερα να διακρίνω (πέρα από την ευγένεια των στόχων και συχνά ένα θάρρος αξιοζήλευτο) καμία αξιόλογη οργάνωση ή οργανωτικότητα, αποτέλεσμα της χρόνιας τριβής τους, καμία φιλοδοξία (εκτός κι αν θεωρείται φιλοδοξία η παθολογία μιας εσαεί αναμονής), κανένα χαραγμένο πολιτικό προτέρημα. Λιμνασμένοι στα ίδια και στα ίδια, στις συνελευσούλες τους, στις πορειούλες τους, στις καταληψούλες τους, στα μανιφέστα που βγαίνουν καρμπόν μία δραχμή ο τόνος, σα να μην έβγαιναν από ζωντανό οργανισμό, παρά από χιλιοτριμμένο καλούπι. Μα δεν προχώρησαν βήμα πιο πέρα τις δράσεις, τις συγκινήσεις, τη γλώσσα τους. Μιλώ ειρωνικά, αλλά με θλίψη δίκοπη, όταν πρωτίστως στο μπόλιασμα του αναρχισμού βασίζω τις ελπίδες μου.\nΚοντεύουν (ή κλείσαν) δέκα χρόνια, που η εύθραστη ελληνική πραγματικότητα γίνηκε χίλια κομμάτια κι οι αφορμές για επαναπροσδιορισμό κι οργάνωση αυξήθηκαν με τρόπο εκθετικό. Μα τούτοι οι ανεκδιήγητοι δεν κατάφεραν ούτε μια πανελλήνια οργάνωση της προκοπής να καταφέρουν. Μα τι λέω; ούτε καν αθηναϊκή. Ακόμη και για τα πρακτικά ζητήματα, το μυαλό δε φτάνει παραπέρα: χαιρόντουσαν σαν τα παιδάκια που, τις ένδοξες ημέρες επί Ρωμάνειας απεργίας πείνας, μάζεψε η πορεία δύο-χιλιάδες-ξερω-γω-πόσους νοματαίους, μ' αν έκανες μια έτσι, παραδίπλα στην πλατεία Συντάγματος, οι Σύροι είχαν περιφρούρηση μια δράκα κουρασμένους. Και λέω, ρε πούστη μου, τόσοι χαραμοφάηδες στην πρωτεύουσα, δε θα μπορούσε κάθε βράδυ να υπάρχει μόνιμη, σταθερή ασπίδα, από εναλασσόμενες βάρδιες; Τι χρειάζεται περισσότερο από excel και καλή διάθεση; Μπα. Ξεφούσκωσε το πράμα. Ως εκεί αντέξε η καρδιά μας και η αγωνιστικότητα. Το πρωί δουλεύουμε κιόλας. Έτσι, μια όμορφη νύχτα πριν τις γιορτές, άνθρωποι και πράγματα εξαφανίστηκαν μέχρι να πεις κίμινο, σαν ποτέ να μη συνέβη το παραμικρό και σαν ποτέ να μην υπήρξαν. Μάλιστα, γρήγορα κιόλας εκλογικεύτηκε η ήττα ετούτη. Διαβάσαμε, τις επόμενες μέρες (και δεν εννοώ στην Καθημερινή), πως και να υπήρχε ο κόσμος, τι θα 'κανε; τι θ' άλλαζε; τσάμπα η φασαρία. Μα καταλαβαίνετε τι λέω, εδώ; το νόημα δεν είναι αν θα είχε αποτέλεσμα ή όχι η οποιαδήποτε κίνηση. Το νόημα εδώ είναι ότι αδυνατούμε να συγκροτηθούμε σε ένα οργανωτικό σκαλοπάτι παραπάνω, αδυνατούμε να φανταστούμε τους εαυτούς μας καλύτερους και ισχυρότερους, δεν έχουμε όραμα κι ούτε περιμένουμε κάτι περισσότερο απ' τις ζωές μας.\nΕιλικρινά, δεν έχουμε για τι να παλέψουμε, δεν έχουμε εικόνες να χτίσουμε το μέλλον μας. Να φύγει το Μνημόνιο λένε οι μισοί, να φύγει το Κράτος οι υπόλοιποι. Ναι. Και μετά τι; Μετά θα το βρούμε; Ζήσε Μάη μου. Εδώ δε μιλώ πολιτικά, είναι βασικά θέματα ψυχολογίας όλα ετούτα. Αν είμαι σκλάβος, δεν αρκεί να μισώ τ' αφεντικό μου, δεν αρκεί καν να μισώ τη σκλαβιά. Δεν αρκεί να ξέρω τι δεν θέλω, αυτό γίνεται αυτόματα με την πρώτη βουρδουλιά. Είναι χρεία ν' αποκτήσει σχήμα αυτό που θέλω. Πρέπει να χτιστεί μέσα μου η λύσσα για την ελευθερία, τους ανοιχτούς τόπους, την ευθύνη του εαυτού μου ή του συντρόφου μου. Όχι ελευθερία έτσι γενικά κι αυθαίρετα. Ο άνθρωπος, που επαναστατεί στ' αλήθεια, νιώθει απλά πράματα κι όχι φιλοσοφικές τζιριτζάντζουλες. Η ελευθερία του έχει μορφή, δεν είναι του ανέμου. Είναι ελευθερία από την πείνα, απ' την αρρώστια, απ' την αμάθεια. Είναι ελευθερία να μιλάει με το κεφάλι ορθό, να περπατάει άφοβα, να χτίσει ένα σπιτικό και μέσα του ν' αγαπήσει. Άμα δεν ξέρει τι ζητά, τότε γιατί να παλέψει κανείς τα σίδερα; έτσι, ιδεατά, για να μην είναι σκλάβος, γιατί είν' η σκλαβιά πράμα κακό; Πρέπει κάτι να ποθώ για να μεταμορφωθεί ο κόσμος, να πάρει η Γη μπροστά. Με το μίσος τίποτα δεν παίρνει κίνηση - παρά μόνο επιφανειακά - κι ας γεμίσει κανείς τρεις τόμους ματοβαμμένης Ιστορίας. Την ίδια μάχη θα διαβάζεις ξανά και ξανά με άλλα ονόματα και χρόνους, δίχως την παραμικρή πρόοδο. Μ' αν υπάρχει ο πόθος και λείπει μονάχα η αφορμή, ε, τούτα είναι εύκολα πράματα πια, για την αποφασισμένη ψυχή.\nΟι παλιοί τουλάχιστον λέγανε κι ένα «ψωμί, παιδεία, ελευθερία». Ήτανε κάτι ετούτο, απτό. Ασχέτως τι ακολούθησε. Γιατί και τα ψωμιά μας μια χαρά τα φάγαμε, τα χρόνια που ακολούθησαν τη δικτατορία. Η Μαρία-Αντουανέτα αποδείχτηκε, τελικά, μεγάλη αλεπού: οι υποτελείς αγοράζουν άφθονο πια το παντεσπάνι από τα σουρπερμάρκετς και το καταβροχθίζουν σε σπίτια δίχως βιβλιοθήκες, δίχως χαμόγελο, δίχως θέρμανση το χειμώνα. Την Παιδεία, που 'ταν αστικού τύπου, ούτως ή άλλως - δηλαδή καταδικασμένη στο δήθεν - μια χαρά την καταφέραμε και τούτη. Τη συνδέσαμε μονοδιάστατα με το σχολείο κι έπειτα απογυμνώσαμε κάθε άλλη δραστηριότητα απ' αυτή. Δεν θα 'βρισκες, δηλαδή, και πολλή παιδεία σε μια δημόσια υπηρεσία, σε μια κοινή διασταύρωση με φανάρι, στον τρόπο που μεγαλώναμε τα παιδιά μας, στην τηλεόραση ή τη μουσική. Τελικά, εφεύραμε τις πανελλήνιες σύγχρονου τύπου, δίνοντας έτσι τη χαριστική βολή σε ο,τιδήποτε γνήσιο, αποθεώνοντας τη χρησιμοθηρία. Αλλά μήτε η Ελευθερία μας έμεινε της προκοπής. Όχι γιατ' είναι λίγο να μπορείς να μιλάς ανεμπόδιστα για τα πιστεύω σου, δίχως το φόβο να σου δώσουν οι μπάτσοι ραντεβού στη γωνία - για το οποίο δεν βάζεις, βέβαια, και το χέρι σου στη φωτιά - αλλά γιατί είναι ελευθερία μόνο των λόγων, άρα του αέρα του κοπανιστού. Άμα επιχειρήσει κανείς να ζήσει τη ζωή του όχι με λόγους, παρά με τρόπο αληθινό, δηλαδή με το σώμα και τη δράση του, αλλά μια στάλλα δα εκτροχιασμένος απ' τα καθεστηκότα και το μονοδιάστατο, τότε μόνο θα νιώσει στο πετσί του τι στον κόρακα σημαίνει αστικό Κράτος (ή αν το θέτε Κράτος γενικότερα) και πόση ελευθερία σηκώνει, γενικά.\nΟι ζωές μας παραπαίουν, δίχως ιδιαίτερη εσωτερικότητα, δηλαδή ευάλωτες στη δημαγωγία και το λαϊκισμό, για να χρησιμοποιήσω κι εγώ μερικά κλισέ. Κι αυτά δεν είναι μονοπώλιο της Καθεστηκυίας: καλά λαϊκίζουν κι οι επαναστατικές φυλλάδες, που 'χουνε γίνει πιο βαρετές κι ανούσιες από σαπουνόπερα. Κατά βάθος, δεν είμαστε διατεθειμένοι ν' αλλάξει τίποτα. Στην καλύτερη, απαιτούμε να επανακτήσουμε τα κεκτημένα παλαιότερων αγώνων, τους οποίους έδωσε μία άλλη πάστα αγωνιστών. Στην μέση οδό, απαιτούμε μια πρώτερη καλοζωΐα και θα το βουλώναμε μια χαρά, άμα πιάναμε στα χέρια μας ξανά το καροτάκι. Στη χειρότερη, είμαστε ικανοποιημένοι με τη μιζέρια τούτη, που δεν έχει ευθύνες, δεν έχει πολλά-πολλά, μόνο μπόλικη γκρίνια, χωρίς να θίγεται η επαναστατικότητά μας.\nΔεν υπάρχουν, ανάμεσά μας, και πολλοί άνθρωποι, που να την ονειρεύονται όντως αλλιώς την κοινωνία. Άρδην αλλιώς κι όχι με τους μισθούς, απλά, ανεβασμένους. Εδώ, φυσικά, δεν αναφέρομαι στα λόγια, που πλεονάζουν σαν τις κουράδες στο βόθρο. Άμα συναναστραφείς τους ανθρώπους, στην πράξη, θα διαπιστώσεις μια πνευματική οκνηρία και μια μυωπία ψυχική: στην πραγματικότητα δεν επιθυμούν και πολύ ν' αλλάξουν. Δεν είμαστε διατεθειμένοι να στερηθούμε, να πονέσουμε, να υποστούμε το τίμημα, προκειμένου να γεννηθεί το καινούργιο. Και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Και επανάσταση και βόλεμα. Ξεγελούμε ακόμα κι εαυτούς, σε τούτο το χούι, χρόνια τριμμένοι πάνω στα επαναστατικά και στα ηρωικά (εδώ μάλλον δε με πιάνει εμένα), μα στην πραγματικότητα κακομαθημένοι και κρυφο-βολεψάκηδες (εδώ όμως με πιάνει).\nΑναρτήθηκε από Κόλλας Αντώνης στις 1:56 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕύκολα πιάνουμε, λοιπόν, να μιλούμε για βία, καρπαζές κι αγχόνες, άλλοτε γιατί τα 'χουμε ξαπατικώσει άκριτα, από τις μπροσούρες στις οποίες μαθητεύσαμε κι εξίσου άκριτα τα διαδίδουμε, άλλοτε από ποικιλία λανθάνοντων ψυχονευρώσεων ή από κατάθλιψη, απολύτως αιτιολογημένη (μ' όσα συμβαίνουν γύρω μας) κι ως εκ τούτου από δυσκολία διαχείρησης του συναισθήματος, άλλοτε πάλι από νευρικότητα νεανική κι ανυπομονησία κι άλλοτε, τέλος, γιατί δεν ξέρουμε για τι μιλάμε. Τα παραπάνω, φυσικά, δεν εξαντλούν τον κόσμον όλο. Υποθέτω κάποιοι επιλέγουν τη βία συνειδητά και με άποψη και μπράβο τους. Εγώ μιλώ για τους υπό τρικυμίαν εν κρανίω διατελούντες, δίχως όμως ν' απαξιώνω τις προθέσεις τους. Δε μιλώ για λαμόγια. Μιλώ για τους ανθρώπους που καίγονται τα σωθικά τους από κάτι, μα προσπαθούν να ξεδιψάσουν με βενζίνες. Άνθρωποι συχνά ευαίσθητοι, μα γεμάτοι αντιφάσεις και παρανοήσεις. Έτσι, όμως, πολιτική δε γίνεται. Εννοώ πολιτική που να πιάνει τόπο κι όχι φλυαρίες ή πυροτεχνήματα.\nΜιλώ, επίσης, για τις διάφορες επαναστατικές παρέες, που περιμένουν από καμμένα ΑΤΜ να ξεπηδήσουν η ελπίδα και η αφύπνιση, που θεωρούν επικές τις άγονες αψιμαχίες με τις δυνάμεις καταστολής ή παίρνουν τις (συχνά επιτακτικές) αντιφασιστικές σφαλιάρες για νίκη επί του φασισμού. Μιλώ, επίσης, για την αριστερή μαζική κουλτούρα, που θα σε παρασύρει - από επιπόλαιο ενθουσιασμό ή ξερω-γω καμιά ιστορική υποχρέωση - στην ενεργό αντίσταση, αλλά στα δύσκολα θα σε παρατήσει στη μοίρα σου. Θα σε πείσουν να μην πληρώσεις τη ΔΕΗ ή το φόρο, στηριζόμενοι σε ημιμαθείς νομικούς δεκάρικους, όμως μετά τις πρώτες καρπαζές ρωτάς «τι έγινε, ρε παιδιά;» και σου σφυρίζουν απ' το βάθος «χίλια συγγνώμη φιλαράκι, γράψε λάθος». Μετά τη διακοπή του ρεύματος, μετά τις απειλές και τους εκβιασμούς του εισπράκτορα, μετά το δικαστικό διασυρμό, μετά τη δήμευση της περιουσίας, πολύς κόσμος διαπιστώνει πόσο μόνος είναι, τελικά, από ουσιαστική στήριξη στη σημερινή του χρεία, αντί της μετ-επαναστατικής. Γιατί βία είναι, επίσης, να σε χρησιμοποιεί ο άλλος, για να κάνει το κομμάτι του - έστω και κομμάτι επανασταστικό.\nΆμα συναναστραφείς με όλους αυτούς, που 'χουν μεγαλώσει βουτηγμένοι ίσαμε τη φτέρνα στα πολιτικά πράγματα - σε αντίθεση με μένα, που συχνά παλεύω να γίνουν έθος μου τα στοιχειώδη - θα γνωρίσεις πραγματικά ένα σωρό κόσμο, ο οποίος ενδιαφέρεται στ' αλήθεια και παλεύει με ζήλο. Πάρε το πιο απλό: αντί ν' αράξει σπίτι, βλέποντας για χιλιοστή φορά τις τηλεοπτικές σαβούρες, βγαίνει στο δρόμο, μοιράζει φυλλάδια, συμμετέχει σε συνελεύσεις, οργανώνει εκδηλώσεις, προσφέρει εθελοντικά τις ικανότητές του και, τέλος πάντων, αφιερώνει ένα μέρος του εαυτού του σε κάτι που υπερβαίνει εαυτόν. Μ' από την άλλη μεριά, ο ίδιος αυτός κόσμος παραμένει εκνευριστικά λίγος. Λίγος όχι σε κρίσιμο πλήθος, μα λίγος εσωτερικά. Μιλώ χωρίς ειρωνία: ιστορικά λίγος και αντικειμενικά λίγος. Φυσικά, μιλώ και για μένα. Αλλά αν αποτυγχάνουμε διαρκώς, σε τι οφείλεται λοιπόν; Σε μια αδρή προσέγγιση, θεωρώ ότι αποτυγχάνουμε καταρχάς από απροθυμία αλλαγής (δηλαδή, βέρο συντηρητισμό), με πλούσια στοιχεία ολοκληρωτικής σκέψης (δυστυχώς, ετούτη δεν εξαντλείται στον πολιτογραφημένο φασισμό), και παράλληλα από μια παντελή έλλειψη ουσιαστικής και μεγάλης κλίμακας οργάνωση.\nΜια μικρή παρένθεση εδώ, προτού προχωρήσω σε λεπτομέρειες, ώστε να συνδέσω όλα ετούτα με τα προηγούμενα και να τα εντάξω στο θέμα της βίας, που τ' αφήνουμε τώρα πίσω μας. Ο ασύλληπτος αυτός κόπος, που ξοδεύεται στο δρόμο και στις δράσεις, είναι πολιτικά τόσο ανοργάνωτος, πολιτικά τόσο άστοχος κι άγονος, ώστε στο τέλος της ημέρας, αισθανόμαστε την εξάντληση εκείνου που θαρρεί πως έχει κάνει τα πάντα, δίχως στην ουσία να έχει καταφέρει τίποτα. Η υπομονή στερεύει μέρα με την ημέρα. Ο αγωνιστής μπορεί να 'χει περάσει χρόνια υπομονής κι ανάλωσης, μα οι πρόσκαιρες χαρές του επιστρέφουν κυκλοτερά στην αφετηρία, τώρα όμως με μιαν ελπίδα λιγότερη. Το φλερτ με τη βία δεν απέχει πολύ. Άμα στο κεφάλι σου νομίζεις πως έχεις δοκιμάσει τα πάντα, τι άλλο απομένει παρά να σηκώσεις τη γροθιά; Η βία ωριμάζει σιγά-σιγά στο μυαλό μας, κάθε άλλο παρά ως φυσικός κι αντικειμενικός μονόδρομος μιας κοινωνίας, αποστερημένης πλέον από εναλλακτικές, εξαιτίας ενός πολύχρονου και πολυσχιδούς αγώνα. Αν ήταν έτσι, θα υπήρχαν περισσότερες ελπίδες η βία να σοβαρέψει, να ξεπεράσει το εφηβικό τσόφλι και να οργανωθεί συστηματικά και πολιτικά. Περισσότερο, όμως, συμβαίνει η ψυχική κούραση να γίνεται κάποτε αδιέξοδη και με τη σειρά της βία, όχι ως απότοκο μιας πληθώρας αποτυχιών ή μιας ακολουθίας από αγώνες, παρ' εξαιτίας μιας αέναης, αυτοκαταστροφικής επανάληψης της ίδιας και της ίδιας μάχης, του ίδιου και του ίδιου λάθους, της ίδιας ήττας, ξανά και ξανά και ξανά.\nΤώρα δε θα πω και τίποτα πρωτότυπο. Δε θα μιλήσω για κάτι που δε λένε κι οι ίδιοι οι αριστεροί, μεταξύ τους. Άλλοτε κρυφά, άλλοτε ορθάνοιχτα, παραδέχονται πως όλες αυτές οι ξεψυχισμένες πορείες, που πάνε απ' το κακό στο χειρότερο, όλες αυτές οι εκδηλώσεις που βαίνουν φθίνουσες, όλες αυτές οι απεργίες που βοηθούν μόνο την τοπική αγορά καφέ, έχουν επιτελέσει έναν ιστορικό κύκλο, είναι παντελώς άκαρπες, αλλά απ' το ολότελα καλή κι η Παναγιώταινα. Ελλείψει εναλλακτικών, ας είναι, ας βγει τουλάχιστον κι αυτή η υποχρέωση. Να κοιμηθούμε το βράδυ ήσυχοι. Κι έτσι το ψόφιο βαλσαμώνεται και φοριέται σα δεύτερο πετσί, εξακολουθώντας να κυκλοφορούμε σα νεκροζώντανοι, αντί να βαρέσουμε μια επαναστατική αποχή διαρκείας, να τρομάξουν μέχρι και τ' αφεντικά.\n- Ρε σεις, ετούτοι εδώ δε κουνάνε, δε λαλάνε, τι τρέχει; ζούνε; κάτι πονηρό ετοιμάζουν, να μου το θυμηθείς.\nΠροτείνω μόνιμη πλέον αποχή από τη μαλακία, έως ότου έχουμε τίποτα ουσιαστικό να πούμε. Προτείνω να κάνουμε χρήση της ίδιας ενέργειας που σπαταλιέται άδικα από 'δω κι από 'κει, προκειμένου να προετοιμάσουμε μιαν άλλη οργάνωση, κυοφορώντας κάτι νέο - που μπορεί να 'ναι και παλιό συγχρόνως. Φυσικά μην περιμένετε να το μάθετε αυτό από μένα, ούτε από άλλον κανένα, νοούμενο ως μονάδα. Τούτα είναι ομαδικές διαδικασίες και ζυμώσεις. Σε γενικές γραμμές, ωστόσο, θα παραθέσω στη συνέχεια τις εντυπώσεις μου.\nΑναρτήθηκε από Κόλλας Αντώνης στις 3:09 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕίναι νομίζω προφανές, από τα προηγούμενα, ότι εδώ δεν αρνούμαστε τη βία - ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, σε πρώτη φάση. Αποποιούμαστε συγκεκριμένες μορφές της και συγκεκριμένες στάσεις απέναντί της. Απεχθανόμαστε τη λατρεία της, την αναγωγή της σε πηγή περηφάνειας, την καλλιέργειά της ως ήθος, την απερίσκεπτη χρήση της. Ο τίμιος αντι-εξουσιαστής θα πρέπει να βλέπει πολύ καχύποπτα τούτο το δίκοπο μαχαίρι, που ουσιαστικά δεν είναι παρά άσκηση εξουσίας, απ' την ανάποδη. Από την άλλη, ωστόσο, δεν μυξο-κλαψουρίζουμε για τις αναπόφευκτες συμπλοκές των σωμάτων, σαν ατσαλάκωτοι χαριτοδιπλωμένοι, ποιώντας τη νήσσα για όλη τη βία, στην οποία είμαστε συνένοχοι με το τηλεκοντρόλ. Τη βία, δηλαδή, που εφαρμόζεται επιτυχέστατα στο όνομά μας, από τα σώματα των ένστολων μπράβων σε άλλα σώματα, συνήθως, γυμνά από μοίρα κι ελπίδα.\nΆμα διαβάζεις φιλελεύθερες φυλλάδες, θα φτάσεις κάποτε να πιστέψεις ότι δεν έχεις καν σώμα. Πως η ελευθερία δεν κερδίζεται σε τόπο και χρόνο υπαρκτό, με τη δύναμη των χεριών, πως δεν την ανασαίνεις κυριολεκτικά με τα στήθη, μα είναι υπόθεση του νου και των εσπερινών ρεμβασμών, είναι γέννημα-θρέμμα της πειθούς και του κολαρισμένου διαλόγου. Έτσι, μπορεί - κατά τη φιλοσοφία του λακέ - να 'ναι κανείς άνεργος, καταπατημένος, βιασμένος, ακρωτηριασμένος και γενικά σκλάβος, μα παρ' όλα αυτά να 'ναι πολύ ευχαριστημένος, που μπορεί ακόμα και ψηφίζει, που δε γυρίζει σπίτι του δαρμένος, που μπορεί να ξεπληρώνει τις σάρκες του σε δόσεις. Πως αλλιώς;\nΌμως στο τέλος κάθε φράσης, την τελεία τη βάζουν σώματα κι όχι παχύρρευστες κουβέντες. Τα σώματα που βογγούν και λυγάνε, είναι ζωντανές λέξεις και γραφικός χαρακτήρας. Τα σώματα που πονούν και φθίνουν, είναι ρήματα και ουσιαστικά. Το χέρι, που σηκώνεται κι αγκαλιάζει, δεν είναι φιλοσόφημα. Ούτε το στήθος που θηλάζει, ούτε τα κορμιά που ερωτοτροπούν και μπολιάζονται. Η ευτυχία ξεκινά απ' τα σώματα. Μα κι η γροθιά που προσβάλλει ή το μαχαίρι που στομώνει διαιρώντας τη ζωή, τα κορμιά που μισούν κι ακυρώνουν, ένα το άλλο, ούτε τούτα είναι φαντασιοκοπήματα του νου. Η δυστυχία ξεκινά απ' τα σώματα.\nΟ γονιός που, στη θέα ενός κινδύνου, κυρτώνει σαν ασπίδα πάνω απ' το παιδί του, κυρτώνει μ' ολάκερο το σώμα κι όχι με νουθεσίες του αέρα. Κανείς δεν επιβίωσε ποτέ με συμβουλές. Η αγάπη που ζητάει κορύφωση, ανθίζει με τη μορφή ανοιγμένης αγκαλιάς, όχι με λόγια και ρίμες. Γίνεται μικρό σπίτι από μπράτσα και χέρια, γίνεται φράση από σφυγμό και αίσθηση. Δεν αντέχει η αγάπη την απόσταση. Ο μαχητής που στέκεται ανάμεσα στα γυναικόπαιδα και τις ορδές των φονιάδων, δεν ορθώνει τίποτε πειστικά επιχειρήματα και τη ρητορική τέχνη, μα το ίδιο το σώμα του προτάσσει ως τείχος. Ο σκλάβος, που κάνει τη λευτεριά του απόφαση, δε πιάνει τις απειλές και τις βλαστήμιες - να γελούν κι οι κότες - πιάνει την κοτρώνα και το τουφέκι κι ανοίγει το κεφάλι του δυνάστη του. Μόνο σαν το σώμα πάρει βούληση και μόνο τότε, η εικόνες του νου γίνονται ποιήματα του κόσμου, δηλαδή πραγματικότητα και κοινό βίωμα. Είναι το σώμα, που δίνει την τελική μάχη. Πάντα. Να λέμε «βία», έτσι σκέτα, σαν να 'ναι αυτοσκοπός, πανάκεια ή δεινό ή κατσαβίδι, δε βγάζει νόημα. Να μιλάμε όμως για μάχη και γι' αγώνισμα ελευθερίας, αυτό είναι άλλο πράγμα. Έτσι νοώντας, η λέξη «βία» γίνεται πλέον πολύ μικρή. Γίνεται ακατάλληλη για σοβαρές κουβέντες. Μονάχη της, ασύνδετη από τα γύρω, δε χωρά τις σημασίες κι αναπόφευκτα τις υποτιμά.\nΓι' αυτούς τους λόγους κι άλλους χίλιους, ο κουραδόμαγκας του πολιτισμού φτάνει να λέει την πλέον παράλογη αρλούμπα σε τέτοιο βαθμό ανερυθρίαστος, που ξεβάφουν κι οι ντομάτες. Πριν από χρόνια, σε συνέντευξη - την οποία όσο κι αν προσπάθησα δεν κατάφερα να ξεθάψω, άρα μιλώ μ' επιφύλαξη - ο τιτάνας αυτός της αερολογίας Στέλιος Ράμφος έφτασε να λέει ότι ακόμα κι η κοπέλα που βι-άζεται δε θα 'ταν σωστό και πρέπον ν' αντιγυρίσει τη βία, παρά να τρέξει αμέσως στο πρώτο αστυνομικό τμήμα. Δε μας διευκρίνησε, βεβαίως, αν έπρεπε να τρέξει μετά ή κατά τη διάρκεια του βιασμού, για να 'ναι πιο σίγουρη. Γιατί πολύ συχνά κι επειδή ο πολιτισμός της Αστυνομίας πλεονάζει, αν πάει μετά, είναι πιθανότερο να κατηγορηθεί κι η ίδια, αφού «το πουτανάκι πήγαινε γυρεύοντας» κι εφόσον «τα 'θελε κι αυτής ο κωλαράκος».\nΟ καθημερινός και συνηθισμένος τύπος του αστού, παρ' όλα αυτά, προτιμάει να κρύβεται πίσω απ' το δάχτυλό του - τα διαστήματα δηλαδή που δεν το χρησιμοποιεί για ν' αυνανίζεται. Χέζεται απάνω του, να παραδεχτεί πως ετούτη η κοινωνία είναι πάντα μια κοινωνία της βίας, πολύ καλά μασκαρεμένη. Φοβάται μήπως αφ' ης στιγμής ανοίξει τα μάτια του στην καρπαζιά, που πέφτει γύρω σύννεφο, ξεφύγει καμία ξώφαλτση και στο δικό του σβέρκο. Κι ακόμα φοβάται αυτό, μήπως κατά λάθος ξεπέσει στο επίπεδο του βάρβαρου και κτήνους - που δηλαδή τώρα δεν είναι. Με τα πολλά, ωστόσο, δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος, που να μπορεί ως το τέρμα ν' αρνηθεί την απλή και τετριμμένη αυτήν αλήθεια: πως δηλαδή η βία ποτέ δε στέρεψε ως είδος, παρ' ανατέθηκε απλά στο Κράτος. Ωστε να μην κάνει ό,τι γουστάρει ο καθένας, αλλά ό,τι γουστάρει το Κράτος. Το κράτος, δηλαδή, μονοπωλεί τη βία, όπως είθισται να λέμε. Το Κράτος αυτό, το οποίο - παρά το μονοπώλιο βεβαίως-βεβαίως - δε χάνει φυσικά ευκαιρία να υπενοικιάσει τη βία του, με το αζημίωτο, στα άπειρα λαμόγια που ξεπηδούν, διαρκώς, απ' την αφρόκρεμα του οργανωμένου έγκληματος και τα τσιράκια τους.\nΈτσι περνάμε την υπογειοποίηση της βίας για πολιτισμό κι ειρήνη. Αυτό που δε φαίνεται, φυσικά, δεν υπάρχει. Κι αν υπάρχει, υπάρχει μονοδιάστατα με τη μορφή και τη φωτογένεια που αρμόζει καλύτερα στο κεντρικό δελτίο. Υπάρχουν μαφιόζοι και χούλιγκανς, τσιγγάνοι κι αντιεξουσιαστές, αλβανοί παλιάς κοπής και μετανάστες νέας. Το Κράτος πουθενά. Πουθενά, ο γιγάντιος αυτός μηχανισμός καταπίεσης, ο οποίος αντί να σκοτώνει διαμιάς - μόνο σπάνια - απομυζά μέρα με την ημέρα, κάθε ικμάδα ανεξαρτησίας και ζωής. Πουθενά, αυτό το αδηφάγο τέρας, που το πήραμε για μονόδρομο, που τ' αφήνουμε ανεξέλεγκτο στη μία του μορφή ή την άλλη.\nΟ αστός είναι το καλοσιδερωμένο θρεφτάρι, όπερ έχει πάντα να πληρώνει τους λογαριασμούς του. Όχι απαραίτητα γιατί 'ναι ικανότερος, αλλά συνήθως γιατί 'ναι τυχερότερος κι έχει συγγενείς διαφόρων βαθμών. Βλέπει μονάχα τον κώλο του θηρίου, τον οποίο και παίρνει για πακτωλό. Αλλά για τα δόντια και τη σάπια ανάσα πρέφα. Θεωρεί, για 'κείνον που βρίσκεται ξάφνου στην άλλη όχθη της Αχερουσίας, πως το 'βρε από κακό του κεφαλιού του και κακή προσαρμογή. Κατά τ' άλλα, όλα τα προβλήματα λύνονται με το διάλογο και τη δικογραφία. Έτσι βλέπει τη βία ο καλομάθητος κι ειδικά άμα του λείπει η στοιχειώδης ευαισθησία ή καλλιέργεια. Δεν πρόκειται να πάρει χαμπάρι από κοινωνία, παρά μόνο άμα τρακάρει με περιπολικό. Όλος ο πόνος, οι οιμωγές του κόσμου, γλιστρούν αεροδυναμικά γύρω απ' τ' αυτιά του, σαν πρωινή δροσούλα κι απόηχος φλοίσβων.\nΤέλος πάντων, όταν λοιπον μιλούμε για βία - έτσι πρέπει - να μιλούμε και για τη βία που υφιστάμεθα ή επιτρέπουμε, ως δειλοί, από τους δυνατότερους κι όχι μόνο για τη βία, την ευθύνη της οποίας μας καλούν οι περιστάσεις - ενίοτε - να αναλάβουμε, αλλά το παίζουμε πολιτισμός κι έτσι. Κάπου εκεί ανάμεσα πατώ κι εγώ, από τη μία αναγνωρίζοντας τη συγκρουσιακή αναγκαιότητα - άλλοτε ως αυθόρμητο ξέσπασμα, άλλοτε οργανωμένα - κι από την άλλη αρνούμενος να ανάγω ένα από τα παρεπόμενα της σύγκρουσης, δηλαδή τη βία, σε μέσο καθαυτό ή - από παρεξήγηση και βλακεία - σε ήθος και μαγκιά. Γιατί, λοιπόν, απέχω από την τελευταία είν' ολοφάνερο. Γιατί απέχω απ' την πρώτη, κυρίως από δειλία. Μα και για έναν λόγο ακόμα, εξίσου σημαντικό: είναι μια γλώσσα ξένη, μια διάλεκτος που δεν έπιασα ποτέ να τη μιλώ κι έχει περάσει ήδη η μισή ζώη μου. Δεν είναι εύκολο, ξαφνικά, να γίνεις άλλος. Να μαθητεύσω στη σύγκρουση και μόνο - την ικανότητα αυτή του θαρρετού ανθρώπου, που πάντα απέφευγα συνειδητά ή όχι - είναι από μόνο του ένα στοίχημα. Να κάνω συνάμα και τη βία - σε κάποιο βαθμό - κτήμα μου, μάλλον δεν είναι της ζωής ετούτης. Μάλλον το πιθανότερο, να με προλάβουν οι συνθήκες, αν και τυχόν τα πράγματα στραβώσουν τόσο. Στη βράση ας κριθεί λοιπόν, από τι σίδερο είμαι φτιαγμένος.\nΑναρτήθηκε από Κόλλας Αντώνης στις 4:14 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΠιάνω, λοιπόν, το νήμα από 'κει που τ' άφησα, γράφοντας όπως με βγάλει η σκέψη, σε αδρές νοηματικές ενότητες. Είπαμε ν' αντισταθούμε μ' όλους τους δυνατούς τρόπους, στο τέλος της προηγούμενης ανάρτησης, αφήνοντας τη βία ως ύστατη καταφυγή. Εδώ, όμως, υπάρχει ένα λάθος. Δεν είπαμε. Μόνος μου τα λέω.\nΕίναι ευκαιρία, λοιπόν, να πούμε δυο κουβέντες και για τούτον το φετιχισμό των όπλων, που προανέφερα. Ο αγωνιστικός χώρος, είτε αριστερός, είτε ειδικότερα αναρχικός, έχει ξεπεράσει προ πολλού την απλή εκλογίκευση κι απενοχοποίηση τη βίας: έχει πάρει τ' όπλο για παιχνίδι, το μαχαίρι για σύμβολο, την αγχόνη φυλαχτό για το μάτιασμα ή ακόμα και για ζυγό δικαιοσύνης. Δεν απαιτείται να 'σαι ιδιαίτερα παρατηρητικός, ώστε ν' αντιληφθείς τ' αναρίθμητα περίστροφα και τουφέκια που πλαισιώνουν τα κείμενα, τις μπροσούρες, τα εξώφυλλα, τα γκράφιτι, τις φωτογραφίες, τις αναρτήσεις και, τέλος πάντων, όλο τον ελαφρολαϊκό πολιτισμό του αγωνιστικού χώρου. Ετούτες οι εμφυλιακές καταβολές, ετούτη η παρωχημένη σημειολογία, που κάποτε ήσαν σχέσεις υπαρκτές και με νόημα, σήμερα έχουν καταντήσει στείρο καρκίνωμα, σαπίζοντας τις πραγματικές αρετές των ανθρώπων.\nΓιατί δεν είναι φυσικά ίσα κι όμοια, ο αγωνιστής αντάρτης των βουνών με το παιδαρέλι του μικροαστικού περιβάλλοντος. Εκείνος ο άγριος άνθρωπος, είχε το όπλο παραμάσχαλα στο φαί και στην κουβέντα, προσκεφάλι στην ανάπαυση και στο κρεβάτι. Για 'κείνον, τ' όπλο δεν ήταν νοητική αφαίρεση και μεταφυσική, παρά το μέσο με το οποίο εξασφάλιζε ή διεκδικούσε ζωτικό χώρο και χρόνο παρόντα, για την ελευθερία που 'χε ήδη κατακτημένη στην καρδιά του. Δεν ήταν φετίχ και σύμβολο, μα σύντροφος αληθινός, πλάι σε αληθινούς συντρόφους και συναγωνιστές. Σήμερα, είναι απλά ένα σκέρτσο, μια μαλακία και μισή, ένα αντικείμενο λατρείας, μια καλή ιδέα για τατουάζ, καθώς κανείς δεν έχει το παραμικρό βίωμα ένοπλου αγώνα - ανάθεμα κι αν οι μισοί έχουνε πιάσει ποτέ όπλο.\nΑνοίγεις κάποτε κουβέντα μ' ανθρώπους-αγωνιστές, ανθρώπους που 'χουν απροκάλυπτα αγνή καρδιά κι αποδεδειγμένη ευαισθησία. Ώσπου φτάνει στιγμή που σε ρωτούν: εσύ τι προτιμάς περίστροφο ή μαχαίρι; Σε ρωτούν, βεβαίως, θεωρητικά. Μα εσύ μένεις μαλάκας. Μένεις μαλάκας, να κοιτάς πόσο βαθιά έχει αλώσει τα μυαλά ο συγχρωτισμός με την νοσηρότητα. Εσύ δεν προτιμάς τίποτα. Μα παρ' όλα αυτά, άπειρος και μαλθακός του δρόμου, με παιδιόθεν καθαρά σεντόνια και σιδερωμένο πουκάμισο, εσύ ο απροσμέτρητα ξένος με το φόνο, ακόμα κι αυτή την αμήχανη στιγμή αναζητάς ένα άλλοθι, μια εκλογίκευση. Ψάχνεις κάποια αναγκαιότητα στους προβληματισμούς αυτούς. Μα δεν υπάρχει. Δεν υπάρχουν στοιχειοθετημένα επιχειρήματα, σοβαρά ή αστεία, για τη μιάμιση ετούτη μαλακία. Όχι, λοιπόν, δεν προτιμώ να επιλέξω όπλο, άλλο απ' το νου μου. Όχι, δεν προτιμώ τίποτα, ακόμα κι αν η ανάγκη μου φόρτωνε την κάννη στο χέρι. Σαν είμαι άρρωστος, δεν προτιμώ την ένεση απ' το υπόθετο, προτιμώ την υγεία. Το γιατρικό που θα με γιάνει δε θα το κάνω λάβαρο, δε θα τ' απλώσω στο μπαλκόνι ν' ανεμίζει, δε θα το κάνω στάμπα ή φουλάρι, εικόνισμα να κάνω σταυρό κι άλλες χειρονομίες. Δεν αγαπώ το κατσαβίδι, δε λατρεύω το αυτοκίνητο, το παπούτσι, το μπάφο ή τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας.\nΆλλος κόσμος, φίλε. Εξωγήινος. Όπως έγραφα και στην εισαγωγή. Ψάχνει η αγνή καρδιά τόπο δίχως καρκίνο, στο πλατύ κόσμο μια θέση. Μάταια. Μα είναι κι αυτός ένας λόγος, που γράφω εδώ, έτσι εκτεθειμένος. Παλεύω να βάλω μια τάξη, να βρω το στοιχείο εκείνο, που πιθανόν να λειτουργήσει ως κρίκος συνδετικός με ανθρώπους πολιτισμικά ξένους, μα που ωστόσο - παρά τη μαλακία τους κι αυτοί - παλεύουν μ' ευγενικές προθέσεις, για μια κοινωνία λεύτερη απ' τη μιζέρια, το φασισμό, την εκμετάλλευση.\nΜα τούτοι οι ίδιοι άνθρωποι, που σήμερα γκρεμίζονται στην κόλαση - με την πλέον άδολη καθαρότητα - για την κάθε αδικοχαμένη ψυχή, οι ίδιοι γυρίζουν την επόμενη και μιλούν, και φαφλατίζουν, και συνθηματίζουν για αγχόνες κι άλλες συναρτήσεις. Αγχόνες μελλούμενες κι αγχόνες παρελθούσες. Και λες: το καταλαβαίνω αυτό το μίσος, έχω κι εγώ μια γωνιά στα σωθικά μου μ' αυτό τον κακοήθη όγκο. Μα είναι χρέος να διακρίνει κανείς το αδιέξοδο σ' αυτό το μίσος, είναι ανάγκη επιτακτική να μεταποιηθεί η κόλαση σε βαθιά συνείδηση, σ' εγρήγορση, σε σπορά δημιουργίας, σε γέννα. Όχι σε θανάτο, όχι σε σκότος. Το βάρος ολάκερης της αλυσίδας, πρέπει να το νιώθει ο κάθε κρίκος μέσα του. Και να σπάζει όταν είναι χρεία. Να πάψει η αλυσίδα πρέπει. Γιατί δεν έχει καθόλου πλάκα να κρεμάς έναν άνθρωπο - έστω και μισητό. Το 'χω νιώσει το συναίσθημα, αλλά δεν έχει πλάκα. Δεν έχει, αν σέβεσαι το πρόσωπο του Ανθρώπου, σε κάθε άτομο χωριστά κι όχι στις σφαίρες των ιδεατών και των ανέμων. Αν σέβεσαι τη ζωή ως κάτι ανεπανάληπτο και ιερό, τόσο ιερό που και στη θέα της μεγαλύτερης ασχήμιας να ρωτάς τον εαυτό σου: ποιος είμαι εγώ που σηκώνω το χέρι εναντίον της; ποιος είμαι εγώ που έτσι αψήφιστα βαφτίζομαι κριτής; σε ποια γη πατώ για να σηκώσω την έτερη γη ετούτη;\nΗ αγχόνη είναι η ήττα μας, δεν είναι νίκη. Είναι η κηδεία, όπου κάθε επανάσταση θάβει τελικά την ελπίδα. Δεν είναι τίποτα γλέντι της νέας εποχής. Η αγχόνη δεν είναι ο τυχαίος, κτηνώδης κι εμετικός φόνος της μάχης, της αδρεναλίνης και του αίματος, της επιβίωσης και της λύσσας. Η αγχόνη, όταν προπαγανδίζεται, είναι ψύχραιμη και συνειδητή, είναι η βία οργανωμένη και υπολογιστική, είναι ήθος πρόστυχο κι εκπόρνευση δικαιοσύνης. Είναι ηθική χαμηλότερη, πολλά σκαλιά, κι απ' τον σκληρό κώδικα των οφθαλμών και των οδόντων: ξεπουλάει τις σκληρές μα τίμιες επιταγές των επιμέρους αδικιών, με την ανάθεση στους διασκεδαστές (ποιοι άραγε θα είναι ετούτοι οι νέοι ιθύνοντες;) της αποκτηνωμένης μάζας και της τυφλής θηριωδίας. Τέτοιες ηθικές, όχι μόνο δε δικαιώνουν την παλιά αιματοχυσία, μα και το νέο αίμα βαθιά το αδικούν και το προσβάλλουν. Η αγχόνη είναι η γεύση του νέου κράτους, που προσγειώνεται ίσα καταπάνω στο σβέρκο των αναδιαταγμένων αδυνάμων, παρά η απελευθέρωση του ανθρώπου απ' το κτήνος και το ιστορικό τέλος της ανισότητας.\nΑναρτήθηκε από Κόλλας Αντώνης στις 3:24 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΠολιτική θέση (10) Άσυλο (5) Εκλογές (5) Πανεπιστήμιο (5) Πολίτες (5) Εκλογικός Νόμος (3) Άμεση Δημοκρατία (2) Αναρχισμός (2) Απλή Αναλογική (2) Γιώργος Σαρηγιάννης (2) Δημοκρατία (2) Δημοψήφισμα (2) 2020 (1) Reboot (1) Αλέξανδρος Μαντζούτσος (1) Αναρχικό Στέκι Φιλοσοφικής (1) Αντίφωνο (1) Απόστολος Δοξιάδης (1) Αστυνομία (1) Αυτοδυναμία (1) Βασίλης Ξυδιάς (1) Εγκληματικότητα (1) Εδώ Σύνταγμα WEBTV (1) Ελευθερία έκφρασης (1) Ελευθερία έρευνας (1) Ενισχυμένη Αναλογική (1) Ηλίας Νικολόπουλος (1) Ιστορία (1) Κατάληψη (1) Καταλήψεις (1) Κράτος (1) Κυριαρχία (1) Μαρία Ευθυμίου (1) Μνημόνιο (1) Μπαχαλάκηδες (1) Νίκη Κεραμέως (1) Ναρκωτικά (1) Νομιμότητα (1) Νομοθεσία (1) Πολιτικοί (1) Σχολή Νομικής (1) Σωτήρης Αμάραντος (1) Σύνταγμα (1) Τάξη (1)


Meteora Voice: Ανατράπηκε λεωφορείο του ΚΤΕΛ στην Καλαμπάκα-Σώοι βγήκαν ο οδηγός του οχήματος και οι επιβάτες του\nΑνατράπηκε λεωφορείο του ΚΤΕΛ στην Καλαμπάκα-Σώοι βγήκαν ο οδηγός του οχήματος και οι επιβάτες του\nMeteora Voice | 3:55 μ.μ. Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017 | ΤΟΠΙΚΑ\nΤύχη βουνό είχαν ο οδηγός λεωφορείου του ΚΤΕΛ Τρικάλων και οι επιβαίνοντες σε αυτό όταν αυτό ανατράπηκε κοντά στο Δημοτικό Στάδιο της Καλαμπάκας και κατάφεραν να βγουν σώοι.\nΤο τροχαίο ατύχημα σημειώθηκε αργά το μεσημέρι στο δρόμο προς Διάβα, όταν από άγνωστη μέχρι στιγμής αιτία ο οδηγός του, έχασε τον έλεγχο του οχήματος και βγήκε εκτός της πορείας του με συνέπεια να ανατραπεί σε παρακείμενο χωράφι λόγω και της υψομετρικής του διαφοράς με το οδόστρωμα.\nΣτο λεωφορείο του Υπεραστικού ΚΤΕΛ Τρικάλων επέβαιναν μαθητές που επέστρεφαν στα σπίτια τους και όπως πληροφορούμαστε βγήκαν σώοι όπως και ο οδηγός του.\nΑμέσως υπήρξε άμεση κινητοποίηση και έσπευσαν επί τόπου αστυνομικοί του ΑΤ Καλαμπάκας, όχημα της Πυροσβεστικής και ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ που μετέφερε όλους στο Κέντρο Υγείας Καλαμπάκας για την παροχή των πρώτων βοηθειών.\nΕκεί οι γιατροί αφού περιποιήθηκαν τους επιβάτες που είχαν κάποιες αμυχές κρίθηκε αναγκαίο να διακομιστούν στο νοσοκομείο Τρικάλων για περαιτέρω ελέγχους για προληπτικούς λόγους.\nΣτον τόπο του συμβάντος έσπευσαν ο Δήμαρχος Καλαμπάκας και μέλη της Δημοτικής Αρχής, ο Διοικητής του ΑΤ Καλαμπάκας και ο Πρόεδρος του ΚΤΕΛ κ. Βασίλης Τζατζάκης που με ανακούφιση διαπίστωσε ότι τα ατύχημα δεν είχε κάτι σοβαρό και προ παντός όπως είπε καμία απώλεια.\nΌσον αφορά τα αίτια του ατυχήματος αυτά διερευνώνται από τους άνδρες του ΑΤ Καλαμπάκας που διενεργούν τη σχετική προανάκριση ενώ κάποιες πληροφορίες αναφέρουν ότι κάτι έκλεισε ξαφνικά το δρόμο του λεωφορείου με αποτέλεσμα αυτό να εκτραπεί της πορείας του και να ανατραπεί σε παρακείμενο χωράφι.\nΑναρτήθηκε από Meteora Voice on Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017 στις 3:55 μ.μ.


Vintage Ρολόι τοίχου - 22 πρακτικές και αισθητικές ιδέες διακόσμησης | ΤΕΧΝΟΤΡΟΠΙΕΣ\nVintage Ρολόι τοίχου – 22 πρακτικές και αισθητικές ιδέες διακόσμησης\nEva October 10th, 2016 No Comments\nΕίσαι οπαδός του vintage στυλ; Εάν πραγματικά είστε τότε, σίγουρα θα σας αρέσουν τα όμορφα ρολόγια τοίχου σε vintage στυλ, τα οποία έχουμε συλλέξει στην σημερινή μας συλλογή μας. Να είστε σίγουροί ότι αυτά δεν είναι απλά ρολόγια, αλλά και μαι πανέμορφη vintage διακόσμηση για τον τοίχο σας. Δείτε το φωτογραφίες μας παρακάτω και πάρτε ιδέες, για να κρεμάσετε και εσείς ένα vintage ρολόι τοίχου σε κάποιο δωμάτιο σας και να το διακοσμήσετε με αυτόν τον τρόπο.\nvintage διακόσμηση, διακόσμηση εσωτερικού, διακόσμηση τοίχου ιδέες, στυλ διακόσμησης


3 στιλ στα φορέματα που λατρεύουν οι Γαλλίδες - AllYou.gr\nΘηλυκά και ρομαντικά, αξίζουν μια θέση στην ντουλάπα σου\nΕκατοντάδες κείμενα έχουν γραφτεί για αυτά τα κορίτσια κι όχι άδικα. Οι Γαλλίδες αποτελούν την επιτομή του στιλ. Ξέρουν να ξεχωρίζουν τόσο με το μακιγιάζ τους, όσο και με τις στιλιστικές τους επιλογές και αυτό μοιάζει να είναι μια έμφυτη ικανότητά τους. Τις λατρεύουμε, τις αποθεώνουμε και χαζεύουμε διαρκώς τα Instagram feeds τους, μέσα από τα οποία μας παρουσιάζουν την καθημερινότητά τους, προκειμένου να ανακαλύψουμε τα μυστικά που κρύβονται πίσω από την ανεπιτήδευτη κομψότητά τους, τον φρέσκο αέρα τους και την φινέτσα που τις χαρακτηρίζει.\nΈνα από τα στοιχεία που κλέβουν την παράσταση και κλασικό κομμάτι της γκαρνταρόμπας τους είναι τα φορέματα. Οι λόγοι για τους οποίους τα αγαπούν είναι οι εξής: Πρόκειται για ένα εύκολο ρούχο, που σώζει από συνδυασμούς, αφήνει το σώμα να αναπνέει, είναι θηλυκό και δεν δείχνει ποτέ πρόχειρο.\nΓια αυτά, όπως και γενικότερα για το outfit τους, οι Γαλλίδες ακολουθούν τον κανόνα που λέει ότι οτιδήποτε φαίνεται υπερβολικό και υπερφορτωμένο δεν είναι σε καμία περίπτωση αποδεκτό. Έτσι, τα φορέματα που επιλέγουν συνδυάζουν την άνεση, τον μινιμαλισμό, είναι σε ριχτές γραμμές και ουδέτερες, ρομαντικές αποχρώσεις ενίοτε με prints.\nΠοιες είναι όμως οι κορυφαίες τους προτάσεις σε ποια φορέματα πιο συγκεκριμένα επενδύουν αυτή την άνοιξη;\nΑπλό και δροσερό, αυτό το φόρεμα είναι η απόλυτη έννοια της θηλυκότητας. Με έμπνευση από τα 90s, έρχεται ξανά στο προσκήνιο. Χάρη στη λιτή γραμμή του, γίνεται άλλοτε basic κι άλλοτε άκρως βραδινό κομμάτι, ενώ χαρακτηριστικό του είναι πως δημιουργείται από μεταξωτά υφάσματα. Οι Γαλλίδες το φορούν με sneakers, ψηλοτάκουνα αλλά και σανδάλια το καλοκαίρι και ολοκληρώνουν το look τους με επιμελώς ατημέλητα μαλλιά και φυσικό μακιγιάζ ή κόκκινο κραγιόν.\nPhoto credits Instagram @parisianvibe\nMust – have ρούχο της γκαρνταρόμπας τους είναι και τα φορέματα με λουλούδια, συνήθως σε μικρό μέγεθος και παστέλ αποχρώσεις. Με αυτό το ρούχο δείχνουν ανεμελιά και ξεγνοιασιά σε κάθε τους βήμα. Συνδυασμένο με sneakers είναι ο τέλειος συνδυασμός για urban και daily εμφανίσεις, όποιο κι αν είναι το μήκος ή το σχέδιο του. Μπορείς να το σετάρεις με μια μίνι tote bag για να ένα πιο κομψό αποτέλεσμα. Ενώ, ένα midi φόρεμα με λουλούδια μπορεί να δημιουργήσει ένα ultra-chic look για πιο επίσημες περιστάσεις.\nPhoto credits Instagram @ruerodier\nΜε άλλα λόγια, το πλεκτό φόρεμα. Άλλο ένα πολύ αγαπημένο κομμάτι των Γαλλίδων αλλά και των πιο επιδραστικών γυναικών στα social media και στον κόσμο της μόδας. Είναι μία cozy τάση που απέκτησε εξέχουσα θέση στη γκαρνταρόμπα των trendsetters, που το μεταμορφώνουν από daywear σε nightwear συνδυάζοντάς το πολύ απλά με τα κατάλληλα αξεσουάρ. Μάλιστα, πολλοί οίκοι υψηλής ραπτικής θέλησαν να τα εντάξουν στις συλλογές τους, προτείνοντας διαφορετικές εκδοχές του knit dress, όπως έντονα χρώματα και ρίγες, μήκος στη μέση της γάμπας και γιακά, άνοιγμα στην πλάτη, ενώ άλλοι παρέμειναν πιστοί στις μονοχρωμίες.\nCredits cover photo / Instagram @ annelauremais\nΤα 7 ωραιότερα φορέματα για βραδινές εξόδους\n4 στιλ φορέματος που θα φοράμε όλο το καλοκαίρι\nΑπό τα preppy polo ως τα sweater: Αυτές είναι οι κορυφαίες τάσεις στα φορέματα για τη φετινή σεζόν


Ιβάν πρέπει να αλλάξεις εσύ ο ίδιος... - BORO από την ΑΝΝΑ ΔΡΟΥΖΑ - boro.gr\nΑρχική / Επικαιρότητα (old articles) / Ιβάν πρέπει να αλλάξεις εσύ ο ίδιος…\nΤαξιδεύοντας μια φορά κι έναν καιρό ο Ιρλανδός συγγραφέας Όσκαρ Γουάιλντ – κάπου στο 1882 – στο Φαρ Γουέστ βρέθηκε στο Leadville του Κολοράντο. Εκεί, στο τοπικό σαλούν, είδε την επιγραφή : Please don't shoot the piano player. He is doing his best («Μην πυροβολείτε τον πιανίστα, κάνει ότι μπορεί»).Ταξιδεύοντας την εποχή μας στην Τούμπα (η οποία τελευταία ουκ ολίγες φορές έγινε Φαρ Γουέστ) δε θα δείτε. Θα αισθανθείτε – που λέει ο λόγος – την επιγραφή: Please do shoot the piano player. He is not doing his best («Πυροβολείτε τον πιανίστα, δεν κάνει ότι μπορεί …»).Τα σκάγια βέβαια, για … τους πιανίστες του ΠΑΟΚ πήραν και το υπόλοιπο προσωπικό. Πήραν και τον «μπος» του σαλούν. Όχι άδικα. Ο Ιβάν Σαββίδης είναι – πέραν πάσης αμφιβολίας – κορυφαίος υπεύθυνος κι υπόλογος (κι απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό) για την ανισορροπία του ΠΑΟΚ αλλά...Ε, δεν γίνεται. Δεν μπορεί. Είναι αδύνατον να βάζουν στον ίδιο ντορβά προπονητές, παίκτες και λοιπούς παράγοντες της ΠΑΕ με τον ιδιοκτήτη της. Κι αυτό όμως, πάλι στον Ιβάν Σαββίδη χρεώνεται.Η αδυναμία του να καταστήσει σαφή, σαφέστατη (κι ουχί να προβάλλει …) την προσφορά του στον ΠΑΟΚ συντηρεί την σχετική άγνοια των φίλων του «δικέφαλου». Κοστίζει δε, τις οργίλες αντιδράσεις τους εναντίον (και) του «τσάρου». Σε βαθμό μάλιστα, αδικίας ! Με αποκορύφωμα μάλιστα, την κλωτσιά στο αμάξωμα του υπερπολυτελούς αυτοκινήτου του φεύγοντας χθες, από την Τούμπα.Εντάξει. Δε λέμε. Το γαρ πολύ της θλίψης γεννά παραφροσύνη. Τέτοιες δράσεις όμως, φέρνουν κι αντιδράσεις. Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ δεν έχει περιθώρια για αντιδράσεις του Ιβάν Σαββίδη. Έτσι;Ο εκ Ρωσίας ορμώμενος ομογενής επιχειρηματίας έχει ήδη επενδύσει κάπου 30.000.000 ευρώ! Το διανοείστε; Δεν υπάρχει άλλος ανάλογος επενδυτής στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου με τόσο χρήμα σε τόσο χρόνο. Βάλτε και τα περίπου 10.000.000 ευρώ … ζεστά στα χέρια για την εξόφληση των πρωτογενών χρεών. Άλλο που το Κράτος – ως κωφό, τυφλό κι αναίσθητο ως παχύδερμο – ουδέν πράττει για την είσπραξη τους.Με όλα αυτά δε είναι δίκαιο, να αποδοκιμάζεται συλλήβδην ο Ιβάν Σαββίδης όπως αποδοκιμάζονται Θοδωρής Ζαγοράκης, Ζήσης Βρύζας, Γκέρμαν Τσιστιακόφ και παίκτες του ΠΑΟΚ. Είναι άδικο να πετιέται στα σκουπίδια η σωτηρία της ΠΑΕ σε βάθος χρόνου. Και να κρατιέται η αγανάκτηση της στιγμής.Ο «τσάρος» για να τα αλλάξει όλα στην ΠΑΕ ΠΑΟΚ, πρέπει κατ αρχήν να αλλάξει ο ίδιος. Να μην εμπλέκεται άμεσα στη λειτουργία της ομάδας. Να μην εμπλέκεται στα πόδια παικτών και προπονητών. Να επιλέξει ικανούς κι άφθαρτους συνεργάτες. Οι ανίκανοι του τσάκισαν το πρεστίζ εκθέτοντας τον στο θέμα του Πάμπλο Γκαρσία. Να καταστήσει σαφή, σαφέστατη την οικονομική προσφορά του. Να χρησιμοποιεί το κλιμακοστάσιο για τον ορισμό των στόχων. Να μην χρησιμοποιεί ανάλογα τον ανελκυστήρα.Μετά; Να τα αλλάξει όλα. Πρώτα απ’ όλα κι όλους όμως, τον εαυτόν του. Τα παθήματα του να γίνουν μαθήματα.Όσο για τους άλλους; Τους μη υπαλλήλους του … Τους φίλους του «δικέφαλου»; Τον Ιβάν Σαββίδη και τα μάτια σας. Μην τα βγάλετε με τα ίδια σας τα χέρια!πηγή: pamesports.gr\nΙβάν πρέπει να αλλάξεις εσύ ο ίδιος…\nΤαξιδεύοντας μια φορά κι έναν καιρό ο Ιρλανδός συγγραφέας Όσκαρ Γουάιλντ – κάπου στο 1882 – στο Φαρ Γουέστ βρέθηκε στο Leadville του Κολοράντο. Εκεί, στο τοπικό σαλούν, είδε την επιγραφή : Please don’t shoot the piano player. He is doing his best ("Μην πυροβολείτε τον πιανίστα, κάνει ότι μπορεί").\nΤαξιδεύοντας την εποχή μας στην Τούμπα (η οποία τελευταία ουκ ολίγες φορές έγινε Φαρ Γουέστ) δε θα δείτε. Θα αισθανθείτε – που λέει ο λόγος – την επιγραφή: Please do shoot the piano player. He is not doing his best ("Πυροβολείτε τον πιανίστα, δεν κάνει ότι μπορεί …").\nΤα σκάγια βέβαια, για … τους πιανίστες του ΠΑΟΚ πήραν και το υπόλοιπο προσωπικό. Πήραν και τον "μπος" του σαλούν. Όχι άδικα. Ο Ιβάν Σαββίδης είναι – πέραν πάσης αμφιβολίας – κορυφαίος υπεύθυνος κι υπόλογος (κι απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό) για την ανισορροπία του ΠΑΟΚ αλλά…\nΕ, δεν γίνεται. Δεν μπορεί. Είναι αδύνατον να βάζουν στον ίδιο ντορβά προπονητές, παίκτες και λοιπούς παράγοντες της ΠΑΕ με τον ιδιοκτήτη της. Κι αυτό όμως, πάλι στον Ιβάν Σαββίδη χρεώνεται.\nΗ αδυναμία του να καταστήσει σαφή, σαφέστατη (κι ουχί να προβάλλει …) την προσφορά του στον ΠΑΟΚ συντηρεί την σχετική άγνοια των φίλων του "δικέφαλου". Κοστίζει δε, τις οργίλες αντιδράσεις τους εναντίον (και) του "τσάρου". Σε βαθμό μάλιστα, αδικίας ! Με αποκορύφωμα μάλιστα, την κλωτσιά στο αμάξωμα του υπερπολυτελούς αυτοκινήτου του φεύγοντας χθες, από την Τούμπα.\nΕντάξει. Δε λέμε. Το γαρ πολύ της θλίψης γεννά παραφροσύνη. Τέτοιες δράσεις όμως, φέρνουν κι αντιδράσεις. Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ δεν έχει περιθώρια για αντιδράσεις του Ιβάν Σαββίδη. Έτσι;\nΟ εκ Ρωσίας ορμώμενος ομογενής επιχειρηματίας έχει ήδη επενδύσει κάπου 30.000.000 ευρώ! Το διανοείστε; Δεν υπάρχει άλλος ανάλογος επενδυτής στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου με τόσο χρήμα σε τόσο χρόνο. Βάλτε και τα περίπου 10.000.000 ευρώ … ζεστά στα χέρια για την εξόφληση των πρωτογενών χρεών. Άλλο που το Κράτος – ως κωφό, τυφλό κι αναίσθητο ως παχύδερμο – ουδέν πράττει για την είσπραξη τους.\nΜε όλα αυτά δε είναι δίκαιο, να αποδοκιμάζεται συλλήβδην ο Ιβάν Σαββίδης όπως αποδοκιμάζονται Θοδωρής Ζαγοράκης, Ζήσης Βρύζας, Γκέρμαν Τσιστιακόφ και παίκτες του ΠΑΟΚ. Είναι άδικο να πετιέται στα σκουπίδια η σωτηρία της ΠΑΕ σε βάθος χρόνου. Και να κρατιέται η αγανάκτηση της στιγμής.\nΟ "τσάρος" για να τα αλλάξει όλα στην ΠΑΕ ΠΑΟΚ, πρέπει κατ αρχήν να αλλάξει ο ίδιος. Να μην εμπλέκεται άμεσα στη λειτουργία της ομάδας. Να μην εμπλέκεται στα πόδια παικτών και προπονητών. Να επιλέξει ικανούς κι άφθαρτους συνεργάτες. Οι ανίκανοι του τσάκισαν το πρεστίζ εκθέτοντας τον στο θέμα του Πάμπλο Γκαρσία. Να καταστήσει σαφή, σαφέστατη την οικονομική προσφορά του. Να χρησιμοποιεί το κλιμακοστάσιο για τον ορισμό των στόχων. Να μην χρησιμοποιεί ανάλογα τον ανελκυστήρα.\nΜετά; Να τα αλλάξει όλα. Πρώτα απ’ όλα κι όλους όμως, τον εαυτόν του. Τα παθήματα του να γίνουν μαθήματα.\nΌσο για τους άλλους; Τους μη υπαλλήλους του … Τους φίλους του "δικέφαλου"; Τον Ιβάν Σαββίδη και τα μάτια σας. Μην τα βγάλετε με τα ίδια σας τα χέρια!


Ρωσία: Σε εξέλιξη οι δοκιμές του αναβαθμισμένου Mi-35P - Προέλαση\nMi-35P, Αεροπορία Στρατού (ΑΣ), Αμυντικά νέα, Ελικόπτερα, Εξοπλισμοί, Ρωσία-Россия\nPrevΠροηγ.Quiz: Το γνωρίζετε; (256)\nΕπομ.Τουρκικό το μισό Αιγαίο στη «γαλάζια πατρίδα» του ΕρντογάνNext\n2 Σεπτεμβρίου 2019 στις 10:51\n«…του Mi-24 το οποίο είναι ένα από τα καλύτερα ελικόπτερα στον κόσμο…» ήταν, όχι είναι. 1970-1989.\n2 Σεπτεμβρίου 2019 στις 13:07\nσε συγκριση με ποιο; δεν νομιζω να υπαρχει αλλο ελικοπτερο στην κατηγορια του\n2 Σεπτεμβρίου 2019 στις 14:11\nΗе имеет аналогов во всем мире 🙂 – πολύ καλή η μετάφραση σου, απ’ τα ρωσικα.


Μπόλονι: «Η ομάδα έχει περάσει την... έρημο!»\nΠρώτη καταχώρηση: Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2020, 20:20\n«Αναμφίβολα υπάρχει καλύτερη ατμόσφαιρα στα αποδυτήρια, όμως είμαστε πολύ μακριά για να βροντοφωνάζουμε "νίκες". Είχαμε την τύχη να παίξουμε με ομάδες που βρίσκονται στη μέση της βαθμολογίας, όμως θέλουμε να τα προσπεράσουμε και να φτάσουμε εκεί που ονειρευόμαστε να φτάσουμε με τον Παναθηναϊκό. Είμαι χαρούμενος με τις πληροφορίες που μου δίνουν οι ίδιοι οι παίκτες για την κατάσταση τους, τα βλέπω μέσω των προπονήσεων, των αγώνων και των συνομιλιών που έχω μαζί τους. Και βεβαίως θα κοιτάξω να κάνω το καλύτερο που μπορώ μετά το παιχνίδι με τον Ατρόμητο, στη διακοπή του πρωταθλήματος. Είναι όμως σαφές για μένα ποιες είναι οι πραγματικές δυσκολίες και αυτό είναι κάτι που θα μοιραστώ με τους συνεργάτες μου».\n«Κάθε ματς έχει τη δική του ιστορία και δεν μπορώ να προβλέψω τι θα συμβεί. Ξέρουμε ότι αμυντικά πρέπει να γίνουμε πιο δυνατοί, έχουμε μια δυναμική επίθεση με την οποία δημιουργούμε προβλήματα στην οργάνωση των αντιπάλων και θέλουμε να προχωρήσουμε με τη νοοτροπία που υπάρχει στην ομάδα. Παντού γύρω μου βλέπω πράσινα, επομένως πρέπει κι εμείς να μπούμε στην "πράσινη" νοοτροπία και προσπαθώ να σπρώξω τους παίκτες μου προς αυτή την κατεύθυνση».\nΤελευταία ενημέρωση: Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2020, 20:23


Κριτική για ΘΕΑ ΘΑΛΑΣΣΑ από an, Μαι 2016 | ask4food\nΠολλη ωραια θεα και μαγαζι εφαμιλλο του βαρουλκου και Παπαιωαννου, αλλα εχει φθηνοτερες προσιτες τιμες. Δηλαδη πολυτελες αλλα προσιτο.\nΕξαιρετικη εξυπηρετηση. Γκαρσονια που δεν ειναι τυφλοι και διαρκως κοιτουν το μαγαζι και ειναι ευγενεστατοι με ενδιαφερων, ιδιοκτητης που κοιτα και εξυπηρετει και αυτος (μπορει να ηταν και ο προισταμενος τους)\nΜου εκανε εντυπωση το κρασι το εμφιαλωμενο που παρολο που ηταν το φθηνοτερο, ηταν εξαιρετικο. Λευκο ηταν απο το Μαρκοπουλο.\nΤο φαγητο μας αρεσε πολυ! Σαλατα βραστων ωραιοτατη τη συνιστώ, Σαλατα χωριατικη επισης καλη. Συνιστω οπωσδηποτε σαλδελα παντρεμενη που ηταν ενα ποιημα!!! πηραμε και δευτερη φυσικα! Ειναι Φιλετο σαρδελας στα καρβουνα πανω κατω και στη μεση ντοματα κρεμμύδι μαϊντανός.\nΠηραμε μια σφυριδα 2,5 κιλα. Τρελαθηκαμε το ποσο ωραια την εψησε. Ηταν νοστιμοτατη και μετα απο δυο μερες ψυγειου που την εφαγα την υπολοιπη σπιτι μου κρυα!\nΓενικως όλα ηταν καλα και μειναμε 5 ατομα, ολοι ευχαριστημενοι


Σεισμός στη Σάμο: Η στιγμή που κατεβαίνει η πλαγιά (βίντεο) | Athens Voice\nΚατολίσθηση στη Σάμο, στην περιοχή Αυλάκια, μετά τον ισχυρό σεισμό © Kostas Flevaris/Facebook\nΚαρέ καρέ η κατολίσθηση στην περιοχή Αυλάκια μετά τον φονικό σεισμό στη Σάμο - Το βίντεο ντοκουμέντο που δείχνει την πλαγιά να κατεβαίνει μέσα σε δευτερόλεπτα.\nΑυτόπτης μάρτυρας κατέγραψε με την κάμερα του κινητού του τηλεφώνου τη μεγάλη κατολίσθηση στα Αυλάκια μετά τον ισχυρό σεισμό στη Σάμο.\nΌπως φαίνεται και στο βίντεο, ολόκληρη η πλαγιά κατεβαίνει μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, σηκώνοντας ένα πυκνό σύννεφο σκόνης.\nΟ απολογισμός από τον φονικό σεισμό στη Σάμο είναι τραγικός. Δύο παιδιά, μαθητές σε σχολείο του νησιού, έχασαν τη ζωή τους, όταν καταπλακώθηκαν από τοίχο. Ο ισχυρός σεισμός, μεγέθους 6,7 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, σημειώθηκε το μεσημέρι της Παρασκευής 30 Οκτωβρίου 2020, σε θαλάσσιο χώρο βόρεια της Σάμου και ήταν επιφανειακός.\nΠροκάλεσε ζημιές σε σπίτια, ενώ σημειώθηκε και μικρό τσουνάμι, που είχε ως αποτέλεσμα η θάλασσα να βγει στη στεριά, προκαλώντας μικρής έκτασης πλημμυρικά φαινόμενα.\n17 νεκροί στην Τουρκία από τον σεισμό - Πάνω από 700 οι τραυματίες\nΤην ίδια στιγμή τουλάχιστον 17 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 709 τραυματίστηκαν στην Τουρκία από τον φονικό σεισμό των 6,7 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, που ταρακούνησε τη Σμύρνη, σύμφωνα με την αρχή διαχείρισης καταστροφών της Τουρκίας (AFAD).\nΤουλάχιστον 170 μετασεισμοί, εκ των οποίων 21 άνω των 4 βαθμών, καταγράφηκαν μετά τον σεισμό, ανέφερε η AFAD. Οι επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης συνεχίζονται σε 17 κτίρια που κατέρρευσαν ή υπέστησαν σοβαρές καταστροφές στη Σμύρνη, επεσήμανε η τουρκική αρχή διαχείρισης καταστροφών.\nΣύμφωνα με τον υπουργό Περιβάλλοντος Μουράτ Κουρούμ, οι αρχές στήνουν σκηνές συνολικής χωρητικότητας 2.000 ανθρώπων στις περιοχές όπου έχουν καταγραφεί οι μεγαλύτερες ζημιές. Όπως αναφέρουν αυτόπτες μάρτυρες, η σεισμική δόνηση διήρκησε τουλάχιστον 25-30 δευτερόλεπτα και είχε καταστροφικές συνέπειες.\nMajor quake hits Turkey, Greece\nVideo of Major quake hits Turkey, Greece


Και αύξηση εισφορών για τους ασφαλιμένους προ του '93 - Η Αυγή online\nΚαι αύξηση εισφορών για τους ασφαλιμένους προ του '93\nΜετά τη μείωση όλων των συντάξεων, την αύξηση των γενικών ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης κατά 2 έτη και των ειδικών -ορίων μέχρι και 5 χρόνια, τώρα αυξάνονται και οι εισφορές για τους παλαιότερους ασφαλισμένους, προκειμένου αυτές να εξισωθούν με τις σχεδόν διπλάσιες των νεότερων, όσων δηλαδή ασφαλίστηκαν μετά το 1993. Με την ερμηνευτική εγκύκλιο του υπουργείου Εργασίας, αλλάζουν από 1.1.2013 τα ανώτατα όρια (πλαφόν) των ασφαλιστέων αποδοχών των παλαιών μισθωτών, δηλαδή εκείνων που ασφαλίστηκαν για πρώτη φορά πριν από τις 31.12.1992.\nΣύμφωνα με την εγκύκλιο το ανώτατο κατά μήνα όριο των ασφαλιστέων αποδοχών για τους παλαιούς ασφαλισμένους, προ του 1993, φθάνει τα 2.430 ευρώ και εξομοιώνονται με εκείνο των νέων ασφαλισμένων, όσων ασφαλίστηκαν δηλαδή πρώτη φορά από την 1.1.1993, που φθάνει τα 5.546,8 ευρώ. Αποτέλεσμα οι παλαιοί ασφαλισμένοι θα πρέπει να καταβάλουν στο εξής μεγαλύτερες εισφορές.\nΣύμφωνα ακόμα με την εγκύκλιο, οι εισφορές που καταβάλλονταν μέχρι σήμερα εξακολουθούν να ισχύουν, για φορείς που ως ασφαλιστέες αποδοχές ορίζονταν οι πάσης φύσεως αποδοχές, όπως για παράδειγμα συμβαίνει με τον ασφαλιστικό φορέα των εργαζομένων στην Τράπεζα της Ελλάδος.\nΤο ίδιο ισχύει και σε περιπτώσεις φορέων που οι ασφαλιστέες αποδοχές τους ορίζονται ως σταθερό ποσό, όπως για παράδειγμα ισχύει στο Ταμείο Ασφαλίσεως Συντακτών και Υπαλλήλων Τύπου (ΤΑΙΣΥΤ).\nΜεταμνημονιακό διάλογο ζητεί ο Βρούτσης!\nΛίγες ημέρες μετά την ψήφιση του Μνημονίου 3 και των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, με τις οποίες επήλθε ολική ανατροπή των συλλογικών συμβάσεων και οι εργασιακές σχέσεις γύρισαν δεκαετίες πίσω, όσον αφορά την κατοχύρωση των θεσμικών δικαιωμάτων των εργαζομένων, ο υπουργός Εργασίας Γ. Βρούτσης ζητεί διάλογο για την καλύτερη εφαρμογή των διατάξεων, αλλά και για "νέες θεσμικές παρεμβάσεις στην αγορά εργασίας"!\nΣτην επιστολή αναφέρει ότι ο διάλογος, που θα ξεκινήσει την ερχόμενη Τετάρτη 28 Νοεμβρίου, θα αφορά: α) την οριστικοποίηση των δράσεων στο πλαίσιο του Εθνικού Συμφώνου Δράσης για την απασχόληση των νέων, β) την έναρξη του έργου της Απλοποίησης της Εργατικής Νομοθεσίας και γ) την ανάληψη συγκεκριμένων δράσεων για την αποκατάσταση της νομιμότητας στην αγορά εργασίας. Την ανάγκη "για νέες κοινωνικές συμφωνίες που θα δώσουν ώθηση στην αναπτυξιακή επανεκκίνηση της οικονομίας και θα στηρίξουν τις απαραίτητες δράσεις για τη διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής", σημειώνει στην επιστολή του ο υπουργός.


Πετρούνιας: «Δεν γίνεται πρωταθλητισμός χωρίς σταθερή ερωτική ζωή. Θέλω γιο»\nΜε το φαινόμενο «Λευτέρης Πετρούνιας» θα ασχολούνται για πολλά χρόνια οι ειδήμονες του παγκόσμιου αθλητισμού. Χρειάζεται βαθιά γνώση και εξειδίκευση, υψηλή προπονητική ανάλυση και τεράστια αθλητική εμπειρία για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος των επιτυχιών του.\nΛίγες ώρες μετά την επιστροφή του από το Μόντρεαλ όπου κατέκτησε το δεύτερο μετάλλιο σε Παγκόσμιο πρωτάθλημα, ο 27χρονος γυμναστής αποκαλύπτει στο «ΕΘΝΟΣΠΟΡ» τα μικρά και μεγάλα μυστικά του, τους μεγάλους έρωτες της ζωής του και για το πώς θα διατηρηθεί στην κορυφή.\nΑποκαλύπτει τα μυστικά της επιτυχίας του, το άθλημα που θα πρωταγωνιστούσε εάν δεν ήταν γυμναστής, την τρέλα του για το παρκούρ, τη «μεταγραφή» της βολεϊμπολίστριας στην Εθνική ομάδα γυμναστικής, την πρόθεσή του να ασχοληθεί με τα κοινά, αλλά και το όνειρό του να κάνει οικογένεια.\nΠρωτοτυπεί με την τακτική «προσομοίωσης της επιτυχίας» που τον απογειώνει ψυχολογικά πριν από τους αγώνες. «Προκαλεί» με τον «βιονικό» στόχο των έξι μεταλλίων μέχρι το 2020 και παραδέχεται πως είχε σκεφτεί να μην αγωνιστεί στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του Μόντρεαλ!\nΌσα έχει πετύχει μέχρι σήμερα, για άλλους αθλητές θα μπορούσαν να σημάνουν το τέλος μίας καριέρας, αλλά για τον ανήσυχο Λευτέρη των κρίκων δεν είναι παρά μόνο η… αρχή. Αρκεί να έχει την υγεία του και να μην ξαναζήσει περιπέτειες όπως αυτές πριν από ενάμιση μήνα που, όπως αποκαλύπτει, λίγο έλειψε να τον αφήσουν εκτός αποστολής για το Παγκόσμιο του Μόντρεαλ.\n«Μετά το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ήμουν τραυματίας στον ώμο. Μέχρι και τις αρχές Αυγούστου σκεφτόμουν πως δεν θα μπορέσω να αγωνιστώ στο Παγκόσμιο. Δεν το ήξεραν πολλοί. Σχεδόν το είχα αποφασίσει. Στα τέλη του Αυγούστου έλεγα “άντε να δούμε αν θα προλάβω”. Έκανα εξετάσεις, ο γιατρός έδωσε την άδειά του και τότε ο προπονητής μου, Δημήτρης Ράφτης, μου είπε ότι σε είκοσι ημέρες θα είμαι έτοιμος. Του έχω απεριόριστη εμπιστοσύνη. Αφιερώθηκα στις οδηγίες του και πετύχαμε».\nΠροετοιμασία σε χρόνο ρεκόρ 20 ημερών;\n«Είναι πράγματι σπουδαίο. Δεν γίνεται αυτό σε όλα τα επίπεδα. Πρέπει να υπάρχει υπόβαθρο στον αθλητή και γνώση στον προπονητή. Μιλάμε για μένα και για τον προπονητή μου Δημήτρη Ράφτη».\nΑπό πού πηγάζει όλη αυτή η ενέργεια;\n«Είμαι ερωτευμένος με τους κρίκους. Αυτή η αγάπη μου με κάνει να ονειρεύομαι επιτυχίες. Τις σκέφτομαι τόσο δυνατά, που τις έχω κάνει δικές μου πολύ πριν τις πετύχω».\nΠριν από τον τελικό στο Μόντρεαλ ήσουν σίγουρος πως θα στεφθείς πάλι πρωταθλητής Κόσμου;\n«Ναι. Το μεσημέρι πριν από τον τελικό, όταν έκλεισα για λίγο τα μάτια μου να ξεκουραστώ, “έβλεπα” πως φοράω το μετάλλιο στο στήθος. Έφτιαχνα στο μυαλό μου τον αγώνα, την απονομή και τη στιγμή που θα γύριζα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μαζί με το μετάλλιο. Λες και είχα μπει σε προσομοιωτή μιας επιτυχίας. Μάλιστα, όταν ήρθε η φυσικοθεραπεύτριά μου, της είπα: “Έχω το μετάλλιο εκεί επάνω”. Με κοιτούσε με απορία, αφού ο αγώνας δεν είχε γίνει ακόμα, αλλά εγώ μιλούσα σοβαρά…».\nΤι σε τονώνει ψυχολογικά εκεί που κόβεται η ανάσα όλων;\n«Είναι κάτι που μου είπε ο αρχιπροπονητής της γυναικείας ομάδας της γυμναστικής Κώστας Χατζηζήσης, μία ημέρα πριν από τον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο. Με είδε που ήμουν πιεσμένος και μου είπε: “Tι έχεις, Πετρούνια; Ό,τι είναι να γίνει, έχει ήδη γίνει. Απλά εσύ θα το μάθεις αύριο…”. Αυτά είναι τα λόγια που άλλαξαν τη φιλοσοφία μου και με βοηθούν να έχω τέλεια ψυχολογία. Με βοηθάει, επίσης, το να σκέφτομαι τη στιγμή που θα ακούσω τον Εθνικό Ύμνο για να τιμήσω την πατρίδα μου και να δώσω χαρά στους Έλληνες».\nΓιατί έχει τόση σημασία η σειρά που αγωνίζεσαι σε έναν τελικό;\n«Είναι πολύ σημαντικό, για πολλούς λόγους. Όταν είσαι φαβορί, αποτελείς το σημείο αναφοράς και για τη βαθμολογία που δίνουν οι κριτές. Αν κάνεις καλό πρόγραμμα στην αρχή και είσαι το μεγάλο όνομα, οι κριτές θα δώσουν τη βαθμολογία τους και μετά δύσκολα θα δώσουν μεγαλύτερη. Επίσης, δεν έχεις μεγάλη αναμονή και αφήνεις τους άλλους πίσω να πιέζονται και να κάνουν λάθη βλέποντας τη βαθμολογία σου. Δεν φορτίζεσαι με πίεση για να ξεπεράσεις τις επιδόσεις των προηγούμενων αντιπάλων. Εγώ στο Μόντρεαλ ήμουν προτελευταίος και αυτό ήταν αρνητικό, αλλά κατάφερα και το ξεπέρασα και όλα πήγαν καλά».\nΠοια είναι η φιγούρα “Πετρούνιας” και γιατί δεν τη συμπεριέλαβες στο πρόγραμμα σου στο Μόντρεαλ;\n«Είναι η φιγούρα που είμαι κρεμασμένος ελαφρώς μπροστά, ολόκληρο το σώμα και αμέσως το ανάποδο. Επιλέξαμε να βάλουμε άλλα δυναμικά στοιχεία στο πρόγραμμα. Στις επόμενες διοργανώσεις θα την επαναφέρουμε, όπως και μία μεγάλη έκπληξη που σχεδιάζουμε. Να είμαστε καλά μέχρι τότε».\nΤο μυστικό του προγράμματός σου ποιο είναι;\n«Το μυστικό είναι η “καθαρή εκτέλεση” και το πρόγραμμα που δεν έχει αλλαγές από την αρχή της προετοιμασίας μέχρι τον τελικό. Εάν έχεις ξεκάθαρο πρόγραμμα, αποκτάς αυτοπεποίθηση με την επανάληψη και το εκτελείς πιο ξεκούραστα».\nΤην 1η Νοεμβρίου αρχίζει η προετοιμασία για το 2018. Τι είναι αυτό που σας λείπει;\n«Θα ήθελα να κάναμε μία διαφορετική προετοιμασία στο εξωτερικό, να αλλάξουμε παραστάσεις Σίγουρα υπάρχουν ελλείψεις, αλλά δε μπορώ να μην αναφερθώ στη μεγάλη βοήθεια που έχουμε από τον υφυπουργό Αθλητισμού Γιώργο Βασιλειάδη».\nΟ στόχος που βάζεις μέχρι το 2020 με χρυσά μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες, δύο Παγκόσμια και τρία Ευρωπαϊκά είναι υπεράνθρωπος…\n«Το γνωρίζω. Μιλάμε για άλλα έξι χρυσά μετάλλια. Είναι πολύ μεγάλος στόχος και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί προϊόν του εγωισμού μου, αλλά δεν είναι έτσι. Έχω σεβασμό στους αντιπάλους, συνείδηση των δυσκολιών και ξέρω ακριβώς τι λέω. Το “έχω” πλέον με τους κρίκους. Υπολογίζω όλες τις παραμέτρους, μέχρι και τα όρια των αντιπάλων μου. Το μόνο που δε μπορώ να προβλέψω είναι η κατάσταση της υγείας μου. Εάν εγώ και ο προπονητής μου έχουμε υγεία, θα τα καταφέρουμε».\nΑν δεν ήσουν γυμναστής σε ποιο άλλο άθλημα θα πρωταγωνιστούσες;\n«Πιστεύω πως θα είχα τύχη στο ποδόσφαιρο. Αγωνίστηκα δύο χρόνια στον Α.Ο. Φαλήρου και στον ΑΠΟ Ν. Σμύρνης ως αριστερό χαφ. Είμαι αριστεροπόδαρος, είχα ταχύτητα και ήμουν καλός στο τζαρτζάρισμα. Μου αρέσουν όλα τα σπορ, παρακολουθώ μέχρι και τις επιδόσεις στον στίβο. Είναι θέμα κουλτούρας».\nΠώς προέκυψε η συνεργασία με τη φυσικοθεραπεύτρια και πρώην βολεϊμπολίστρια Ιβάνα Τζούριτς;\n«Μου τη σύστησε ο Κυριάκος Ιωάννου. Στην αρχή δε μου άρεσε ο τρόπος που δούλευε. Δεν γνώριζε το άθλημά μας. Διαπίστωσα, όμως, πως είχε πολλές γνώσεις. Είναι πολύ έξυπνος άνθρωπος. Επομένως, ήταν θέμα χρόνου, μέσα από καθοδήγηση, να γίνει η καλύτερη. Ύστερα από δύο χρόνια έχει φτάσει στην κορυφή, έχουμε φοβερή συνεργασία και άριστη επικοινωνία».\nΈχεις αδυναμία στο παρκούρ;\n«Είναι ωραίο και δυναμικό άθλημα που σου δίνει ελευθερία αλλά θέλει και μεγάλη προσοχή. Δίδαξα στον σύλλογο “Oλυμπιακή Φλόγα”. Είχα δύο τμήματα μαθητών και αυτό με βοήθησε οικονομικά σε δύσκολες στιγμές. Όμως, ο σύλλογος ήταν στο Μενίδι και επειδή ήταν μακριά, σταμάτησα».\nΤι λες στα παιδιά που σε έχουν για ίνδαλμά τους;\n«Τους προτρέπω να έχουν στραμμένο το ενδιαφέρον τους μόνο στον αθλητισμό γιατί μπορούν να βρουν διεξόδους σε όλα τους τα προβλήματα».\nΜόνο με τους κρίκους είσαι ερωτευμένος;\n«Οχι, βέβαια. Είμαι ερωτευμένος και ευτυχισμένος στην προσωπική μου ζωή. Ένας αθλητής για να κάνει πρωταθλητισμό και μάλιστα υψηλού επιπέδου πρέπει να έχει σταθερή ερωτική ζωή. Εάν έχει προβλήματα ή είναι “ελεύθερος”, είναι επιρρεπής σε καταχρήσεις και όλο αυτό δεν ταιριάζει με την ηρεμία που πρέπει να έχει για να πετύχει μεγάλους στόχους».\nΣκέφτεσαι να κάνεις οικογένεια;\n«Θα ήθελα πολύ να κάνω οικογένεια. Να κάνω ένα αγόρι που θα μου μοιάσει ώστε να του μάθω όλα τα μυστικά της γυμναστικής».\nΘα απαντούσες θετικά σε πρόταση για να ασχοληθείς με τα κοινά;\n«Με ενδιαφέρει να ασχοληθώ, αλλά για να βοηθήσω τον αθλητισμό. Πολλοί άνθρωποι του αθλητισμού ασχολήθηκαν με την πολιτική, αλλά δεν πρόσφεραν στον αθλητισμό».\n«Έχω ορθόδοξη πίστη. Πιστεύω σε μία ανώτερη δύναμη που υπάρχει και όλοι αναζητούμε για να έχουμε ψυχική ηρεμία και για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι».\nΤι θέλεις να αλλάξεις στον εαυτό σου;\n«Τις κακές σκέψεις που κάνω για τον εαυτό μου. Πάντα τα περνάω όλα από κόσκινο και αυτό με φθείρει. Θέλω να απελευθερωθώ περισσότερο».


Κράτος ασυστόλων και στημένων ρόλων: Πολλές και μεγάλες οι πληγές σε όλα τα μέτωπα - Apopseis\napopseisΚυπριακό, featured, κυβέρνηση, Πρόεδρος της Δημοκρατίας, παιδιά, Υγεία, εγκληματικότητα\nΟ Υπουργός Υγείας Κωνσταντίνος Ιωάννου παραχωρεί συνέντευξη Τύπου για θέματα επικαιρότητας που αφορούν τον τομέα της υγείας, Λευκωσία 17 Μαΐου 2018.\nΜια παραλλαγή των γνωστών στίχων του Σαββόπουλου που αν μπουν στην αυθεντική τους μορφή πιθανόν να ενοχλήσουν τους καθωσπρέπει, περιγράφει επακριβώς το κράτος μας. Κράτος με αγκυλώσεις το χαρακτήρισε προσφυώς ο ΠτΔ, κράτος ανεπαρκές και ανεπρόκοπο και με πολλές συγγενείς διαμαρτίες λέμε εμείς.\nΤο κυπριακό πρόβλημα είναι πάντα στην πρώτη γραμμή, μέσα στο κάθιδρο άγχος κάθε συνειδητού πολίτη που αγωνιά για τα παιδιά του δηλαδή το μέλλον του, αλλά και για τους προγόνους του, την ιστορία του, το παρελθόν του. Επειδή η λύση του Κυπριακού θα καθορίσει την επιβίωση του Ελληνισμού στη γη των πατέρων του. Τώρα το Κυπριακό δεν βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της δημοσιότητας αν και το βαθύ ανανικό κράτος δεν κοιμάται ποτέ. Μετά δε την ανακοπή που υπέστησαν οι συνομιλίες στο Κραν Μοντάνα, διεφάνη ότι η έλλειψη εναλλακτικών επιλογών της ελληνικής πλευράς, νομοτελειακά αφήνει στην Τουρκία την επιλογή να μας εκβιάζει, θέτοντας το δίλημμα: είτε διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και μετατροπή της σε τουρκικό προτεκτοράτο, είτε λύση δύο κρατών, με δική της επικυριαρχία και στο «νότιο κρατίδιο».\nΕλλείψει λοιπόν εξελίξεων στο Κυπριακό, έρχονται στην πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντος σοβούντα και χρονίζοντα προβλήματα του κυπριακού κράτους. Έρχεται στο προσκήνιο πλήθος κοινωνικών, οικονομικών, τραπεζικών και άλλων «αναταράξεων», που απασχολούν τη δημοσιότητα.\nΖητήματα στους τομείς της υγείας, της παιδείας, της ασφάλειας, της διαφθοράς, της εγκληματικότητας, των εξαρτήσεων, της καταστροφής του περιβάλλοντος. Αντιμετωπίζουμε απεργίες και «άτσαλο συντεχνιασμό», όπως νομίζω ήθελε να πει ο ΠτΔ. Που αποκαλύπτουν την αδυναμία της Κυβέρνησης και του κόμματος που τη στηρίζει να δράσουν αποτελεσματικά.\nΌπου βεβαίως αδυνατούν να δράσουν, να αντιδράσουν και ούτε θέλουν, ούτε μπορούν να βρουν λύσεις. Δεν μπορούν να βελτιώσουν την κατάσταση διότι στο δυναμικό του κράτους και μάλιστα σε καίρια πόστα, σε θέσεις-κλειδιά υπάρχουν ανεπαρκείς, αδιάφοροι, αφιλότιμοι, ανίκανοι και αχαΐρευτοι που μοναδικό προσόν έχουν την κομματική αφοσίωση. Αυτοί βραχυκυκλώνουν τους συνεπείς υπαλλήλους.\nΦυσικά το τι συμβαίνει στην Εθνική Φρουρά και την Άμυνα του τόπου απέναντι στην τουρκική κατοχή, δεν αναλύεται… αφού και τα κοκόρια μας, τα σφάξαμε για να κοιμόμαστε ήσυχοι τα πρωινά. Αλλά, το θέμα της ασφάλειας δεν είναι ζήτημα, που αφορά στην τουρκική κατοχή μόνο, αλλά και στην εγκληματικότητα. Ντόπια και εισαγόμενη. Φοβάται ο πολίτης και η ευθύνη βαραίνει την ηγεσία της Αστυνομίας και το αρμόδιο Υπουργείο.\nΑνάλογη είναι η κατάσταση και στο θέμα της υγείας. Για ποιο ΓεΣΥ μιλούν; Αυτό που δεν είναι σε θέση να εφαρμόσουν ποτέ, γιατί απλούστατα οδηγούν σε ευθανασία τις βασικότερες δομές παροχής υπηρεσιών υγείας του κράτους; Εδώ δεν μπορούν να επιλύσουν απλά προβλήματα που υπάρχουν στα κρατικά νοσοκομεία, πώς θα φτάσουν στην εφαρμογή και λειτουργία του ΓεΣΥ; Ένα κράτος που δεν μπορεί να παρέχει ασφάλεια και επαρκή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στον πολίτη, αποκαλύπτει τη γύμνια του, την παρακμή του. Στον τομέα της οικονομίας, τα κόκκινα δάνεια είναι μια διαρκής ωρολογιακή βόμβα πέραν των 10 δις ευρώ, ενώ ο Συνεργατισμός πωλείται για να γλιτώσει από τα λάθη του υπουργού των Οικονομικών και της παρέας του, που τελικά, άλλα μας υποσχέθηκαν, άλλα έπραξαν.\nΣτην παιδεία; Όπου είμαστε οι τελευταίοι στην ΕΕ; Ποια μεταρρύθμιση, ποια δημόσια σχολεία, ποιο αδιάβλητο των εξετάσεων και των προσλήψεων; Τα προβλήματα είναι συνεχή, απροσπέλαστα, ανυπέρβλητα. Και οι αρχές και αξίες του πολιτισμού και της ιστορίας μας που θα έπρεπε να αποτελούν τη βάση μιας ανθρωπιστικής παιδείας, τον ακρογωνιαίο λίθο της εκπαίδευσης, όπως γίνεται σε πολλές χώρες της ΕΕ, αλλά και εκτός αυτής, όπως στη Νορβηγία, την Ελβετία, τη Ρωσία, την Ουκρανία, απορρίπτονται μετά βδελυγμίας από συμπλεγματικούς εκσυγχρονιστές.\nΣτα ναρκωτικά και στα «αναψυκτήρια» αλωνίζουν οι φατρίες του υποκόσμου, κυβερνούν ως Κράτος εν Κράτει και έχουν συνεργούς μέσα στο ίδιο το σύστημα. Η Κυβέρνηση παρακμάζει. Δεν μπορεί να ανταποκριθεί στα καθήκοντά της εκτός από το ρουσφέτι και την εξόφληση στα βερεσέδια που έχει στους υποστηρικτές της. Το βόλεμα των ημετέρων σε διάφορες θέσεις, ειδικά μόλις οι ρυθμοί ανάπτυξης «ανεβαίνουν», λόγω των θυσιών του απλού πολίτη και της υπομονής και της αντοχής του.\nΑλλά η Κυβέρνηση δεν είναι νεοεκλεγείσα. Δεν μπορεί να της δοθεί περίοδος χάριτος, παρεκτός για την τακτοποίηση αυτών που τη στήριξαν στις τελευταίες εκλογές. Η Κυβέρνηση είναι συνέχεια της προηγούμενης. Τα κενά και τα προβλήματα που παρατηρούν έξαρση είναι αποτελέσματα της κακής διοίκησης και διαχείρισης της Κυβέρνησης Αναστασιάδη κατά τη διάρκεια της προηγούμενης πενταετίας. Κρυβόντουσαν κάτω από το χαλί των προσπαθειών επίλυσης του Κυπριακού. Όπου, αν υπήρχε κάποιο θετικό αποτέλεσμα, όλα τα άλλα θα σβήνονταν μέσα στην πάνδημη λήθη που διαγράφει και όλα τα σκάνδαλα.\nΑλλά και στο Κυπριακό, δυστυχώς το μόνο που μας έμεινε, είναι το λεγόμενο κεκτημένο των συνομιλιών, δηλαδή η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ελπίζουμε ότι κράτος μας δεν θα το διαλύσουν οι ένθερμοι θιασώτες της λύσης των δύο κρατών, πρώην εοκαβητατζήδες, ελληναράδες και τάχα ενωτικοί και οι φανατικοί της ΔΔΟ. Αφού άλλωστε αυτός ήταν και ο στόχος από την αρχή και όχι η Απελευθέρωση και η Ένωση. Έχουμε ακούσει τόσο πολλά ψέματα και τόσες πολλές αθλιότητες, τι θα τους κοστίσει άλλη μία;\nΑς λέγει ο Πρόεδρος πως δεν θα επιτρέψει να μετατραπεί το κράτος σε συνδικαλιστικό φέουδο και πως πρέπει να συνειδητοποιήσουν όλοι ότι υπάρχει Σύνταγμα και υπάρχουν νόμοι και θα πρέπει να τους σεβόμαστε.\nΠοιοι παρανομούν και ποιοι δεν σέβονται το Σύνταγμα Πρόεδρε;


Σκανδαλίδης Κώστας - ΄Αρθρο στο site ''tovima.gr''\n΄Αρθρο στο site ''tovima.gr''\nΟ λόγος και η εξουσία στη βάση της παράταξης\nΠολλοί αιφνιδιάστηκαν από τους 210.000 πολίτες που προσήλθαν στις κάλπες με άψογη δημοκρατική διαδικασία για να επανιδρύσουν τη δημοκρατική προοδευτική παράταξη. Είτε γιατί υποτίμησαν ή και λοιδόρησαν το εγχείρημα σε συγχορδία με τα κυβερνητικά φερέφωνα. Είτε γιατί πίστεψαν ότι στην προεκλογική περίοδο με τα διαδικαστικά προβλήματα, το κλίμα συμμετοχής θα υποχωρούσε με αποτέλεσμα να τοποθετήσουν τον πήχη στο μέτρο του «ΠΑΣΟΚ των μηχανισμών». Είτε γιατί περίμεναν μια διαδικασία που εκ των πραγμάτων κάποιοι θα την αμφισβητούσαν. Υπενθυμίζω τη σταθερή μου πρόβλεψη από την αρχή ότι περισσότεροι από 200.000 θα δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στο εγχείρημα.\nΑπό τους μεμψιμοιρούντες και ασφαλώς αιφνιδιασθέντες συμπεριλαμβανομένων και των κυβερνητικών κύκλων επιχειρήθηκε από τη στιγμή που έκλεισαν οι κάλπες να δοθεί η κατάλληλη ερμηνεία ώστε να έρθει στα μέτρα των δικών τους προβλέψεων και προσδοκιών. Εξ αιτίας του εκλογικού αποτελέσματος μιλούν για επιστροφή του «παλαιού ΠΑΣΟΚ» για «αναπασοκοποίηση», για περιορισμένο ορίζοντα και προοπτική και για την τελικά «χαμένη ευκαιρία». Παριστάνουν πως αγνοούν τα πραγματικά κίνητρα που οδήγησαν τους 210.000 πολίτες στην κάλπη.\nΠαριστάνουν πως αγνοούν το τεράστιο ρεύμα αμφισβήτησης και απόρριψης μιας εξουσίας που καταρρέει στην συνείδηση των προοδευτικών ανθρώπων. Είναι αυτοί που άφησαν την παθητική στάση και μοιρολατρία, που στήθηκαν για ώρες στις ατελείωτες ουρές αναζητώντας ένα νέο δρόμο. Στην κάλπη ενώθηκαν πολίτες που ψήφισαν το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, τη ΔΗΜΑΡ, πολίτες που απείχαν από τις εκλογές, συντηρητικοί πολίτες που δεν βρίσκουν εναλλακτική προοπτική στην νέο- Δεξιά, πολίτες που πρόσκαιρα ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ. Προφανώς η μεγάλη πλειοψηφία κατά καιρούς ψήφισε ΠΑΣΟΚ για όσους ξεχνούν ότι για δεκαετίες ήταν το προοδευτικό πλειοψηφικό ρεύμα, η λαϊκή βάση της δημοκρατικής παράταξης, της Κεντροαριστεράς. Προφανώς έδωσαν ψήφο εκλογής στα πρόσωπα που διεκδίκησαν την ηγεσία του χώρου. Είναι φυσικό και αυτονόητο. Όμως, το μεγάλο κίνητρο, ο κυρίαρχος λόγος είναι η αναγκαιότητα να αναγεννηθεί ο χώρος για να ανατρέψει τους υπάρχοντες πολιτικούς συσχετισμούς. Να ενώσει ξανά το λαό, να κατοχυρώσει τον ιστορικό αλλά και σύγχρονο ρόλο της παράταξης, και κυρίως να δώσει λύση στα αδιέξοδα που αντιμετωπίζουν η χώρα και οι πολίτες.\nΚαι τώρα έρχομαι στο κρίσιμο ζήτημα της επόμενης μέρας. Αυτή η αναγεννητική δυναμική δεν μπορεί να περιμένει βήματα μετέωρα, διαδικασίες πολυδαίδαλες, συνεννοήσεις υποψηφίων αρχηγών, τακτικές κατανομής από τα πάνω κομματικών αξιωμάτων και συμφωνίες κάτω από το όποιο τραπέζι. Η νέα ηγεσία του χώρου οφείλει από την επόμενη Δευτέρα να δώσει ένα κυρίαρχο στίγμα: Ο λόγος και η εξουσία στη βάση της παράταξης.\nΣήμερα, μετά από πολλά χρόνια έχουμε επιτέλους ένα συγκεκριμένο, πιστοποιημένο, καθαρό Μητρώο Μελών που αποτελεί τη βάση του νέου Κόμματος – Θεσμού. Άμεση αυτό-οργάνωση και γρήγορη διεξαγωγή Ιδρυτικού Συνεδρίου που θα αποφασίσει για όλα. Και βέβαια δυνατότητα προσφυγής στη βάση μέσα από συνελεύσεις και δημοψηφίσματα πριν από κρίσιμες αποφάσεις και διεξαγωγή προκριματικών εκλογών για όλες τις θέσεις αιρετών συμπεριλαμβανομένων και των ψηφοδελτίων των βουλευτικών εκλογών.\nΠαράλληλα έχουμε σαφή εικόνα ενός τεράστιου ανθρώπινου δυναμικού φίλων που θα αποτελέσει τον πυρήνα ενός πραγματικού κινήματος ενεργών πολιτών. Η άμεση δραστηριοποίηση του στις προγραμματικές επεξεργασίες ανάλογα με τη γνώση, την εμπειρία και τα προσόντα τους αλλά και δικτυακή οργάνωση τους σε κάθε κοινωνικό χώρο και θεσμό, είναι επείγουσα προτεραιότητα. Εξυπακούεται ότι η ενότητα στην κοινοβουλευτική δράση και τη δυναμική και αξιόμαχη αντιπολίτευση προέχει για να πολλαπλασιάσει από αύριο κιόλας την κοινοβουλευτική μας ισχύ.\nΕν τω μεταξύ όλοι στις κάλπες την Κυριακή για να ολοκληρώσουμε το πρώτο μεγάλο βήμα. Ανοίγουμε τη νέα σελίδα στην ιστορία του προοδευτικού κινήματος της χώρας.


Κομισιόν:Πρόστιμο 6,6 εκατ. για παράνομες επιχορηγήσεις στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά - The Indicator | The Indicator Κομισιόν:Πρόστιμο 6,6 εκατ. για παράνομες επιχορηγήσεις στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά - The Indicator\nΔημοσιεύθηκε στις: Πα, Ιούλ 22nd, 2016 Πολιτική Κομισιόν:Πρόστιμο 6,6 εκατ. για παράνομες επιχορηγήσεις στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά\nΣτο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιοσύνης παρέπεμψε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή την Ελλάδα,λόγω των παράνομων κρατικών επιχορηγήσεων στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά.\nΗ Ευρωπαϊκή Επιτροπή έκρινε πως η Ελλάδα έχει χρηματοδοτήσει παρανόμως τα ναυπηγία με πάνω από 250 εκατομμύρια ευρώ και έπειτα από απόφαση για ανάκτηση τους τον Ιούνιο του 2008, είχε δώσει μια χρονική διορία για συμμόρφωση της και ανάκτηση των επιχορηγήσεων.\nΔεδομένου πως η Ελλάδα απέτυχε να συμμορφωθεί, Ευρωπαίος αξιωματούχος δήλωσε σε ανακοίνωση πως «Για πάνω από επτά χρόνια μετά την υιοθέτηση της, η Ελλάδα συνεχίζει να μην έχει υιοθετήσει την απόφαση της Επιτροπής τον Ιούνιο του 2008, ζητώντας την ανάκτηση πάνω από 250 εκατομμυρίων ευρώ παράνομων κρατικών επιχορηγήσεων στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά». Το ύψος του προστίμου θα είναι 6,6 εκατομμύρια ευρώ.


ΠΡΟΣΟΧΗ: Επιδείνωση Καιρού – Επικίνδυνα Καιρικά Φαινόμενα την Τρίτη 7/2 και την Τετάρτη 8/2 σε Κυκλάδες και Δωδεκάνησα! | sifnaiko-fos\nHome / Ειδήσεις / Κυκλαδική / ΠΡΟΣΟΧΗ: Επιδείνωση Καιρού – Επικίνδυνα Καιρικά Φαινόμενα την Τρίτη 7/2 και την Τετάρτη 8/2 σε Κυκλάδες και Δωδεκάνησα!\nΕπιδείνωση καιρού στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου (Π.Ε. Κυκλάδων και Π.Ε. Δωδεκανήσου)\nTags βροχές βροχή Δωδεκάνησα επιδείνωση επιδείνωση καιρού επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα καιρός καταιγίδες Κυκλάδες Νότιο Αιγαίο\nPrevious Δήμος Σίφνου: Έναρξη διαδικασίας υποβολής αιτήσεων για το Πρόγραμμα «Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης»\nNext Δελτίο Τύπου του Πολιτευτή Κυκλάδων της ΝΔ Γιώργου Βακόνδιου


Νευρική ανορεξία : Η αυτοκαταστροφή μας | Στην… πένα !\nΝευρική ανορεξία : Η αυτοκαταστροφή μας\nΑποκλείετε να μην έχετε ξανακούσει για την ανορεξία. Συχνά τη λέξη αυτή την ακούμε στα ΜΜΕ για τους celebrities, δηλαδή αστέρια του κινηματογράφου, γνωστά μοντέλα σε όλο τον κόσμο, τραγουδιστές και άλλους διάσημους. Στην πραγματικότητα, όμως, η νευρική ανορεξία δε βρίσκεται μόνο στον κόσμο των «αστεριών», αλλά μπορεί να τη συναντήσουμε και σε καθημερινούς – συνηθισμένους ανθρώπους, συνήθως νεαρής ηλικίας.\nΤι είναι η ανορεξία; Είναι μια ασθένεια που δεν προκαλείται από κανένα μικρόβιο ή ιό, αλλά από το ίδιο το ανθρώπινο μυαλό! Είναι ένας τύπος διατροφικής διαταραχής, αν και δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι πρόκειται περισσότερο για μια ψυχολογική διαταραχή. Η ολοκληρωμένη ονομασία της είναι νευρική ανορεξία.\nΣυμβαίνει συνήθως σε γυναίκες και κορίτσια νεαρής ηλικίας, κορίτσια της ηλικίας μας τα οποία θεωρούν τον εαυτό τους χοντρό, είτε είναι στην πραγματικότητα, είτε όχι. Αποφεύγουν το φαγητό και γυμνάζονται ασταμάτητα με την προσδοκία να φτάσουν στο «ιδανικό βάρος».\nΑντί όμως να φτάσουν στο βάρος που είναι ιδανικό για τις ίδιες, συνεχίζουν τις δίαιτες μέχρι που να φτάνουν στο σημείο να τρώνε π.χ. μόνο ένα μήλο την ημέρα ή και καθόλου, έτσι ώστε να θέτουν σε κίνδυνο την ίδια τους τη ζωή. Επίσης φτάνουν στο σημείο να έχουν διαστρεβλωμένη αντίληψη για τον εαυτό τους, ακόμη και για την πραγματικότητα γύρω τους.\nΗ ανορεξία λοιπόν, είναι μια ύπουλη και ιδιαίτερα επικίνδυνη ασθένεια της σύγχρονης εποχής που πλήττει ιδιαίτερα τις νέες ηλικίες. Τα αυξημένα ποσοστά της πρέπει να μας ανησυχούν. Για αυτό χρειάζεται να φροντίσουμε να ενημερωθούμε. Άλλωστε η ενημέρωση είναι η καλύτερη πρόληψη!!!!!\nΣταυρούλα Χαμπίδου Β3


Βιντεο Βαπτισης Αγιος Κωνσταντινο Παραλια Βολου- Βιντεοσκοπηση\nWedding Photographer, Φωτογραφος Γαμου Βαπτισης ΒΟΛΟΣ Λαρισα, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΓΑΜΟΥ, ΠΗΛΙΟ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΕΙΟ ΓΑΜΩΝ, ΠΗΛΙΟ, φωτογράφηση γάμου, Φωτογραφία Βάπτισης, Γαμος, ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ Γάμου ΒΑΠΤΙΣΗΣ > Video Βαπτισης > Βιντεο Βαπτισης Αγιος Κωνσταντινο Παραλια Βολου- Βιντεοσκοπηση Βαπτισης στο Βολο\nPosted on 8 Δεκεμβρίου 2017 28 Νοεμβρίου 2018 by GEORGELEMMAS_h4qqdw15\nΦωτογραφιση και Βιντεοσκοπιση Βαπτισης στο Βολο. Δημιουργια Ψηφιακων Αλμπουμς\nΠροσιτες τιμες, ζητηστε προσφορα\nΑναλαμβανουμε την φωτογραφικη καλυψη αλλα και την βιντεοσκοπηση του Γαμου η της Βαπτισης σας, Με εδρα το Βολο αναλαμβανουμε την καλυψη του event σας σε Βολο Πηλιο Σκιαθο Σκοπελο, Λαρισα Τρικαλα Καρδιτσα Θεσσαλονικη Αθηνα και Πανελλαδικα..Ζητηστε μας προσφορα και κλειστε την δικη σας ημερομηνια γαια την καλυψη του δικου σας Event.\nPosted in Video ΒαπτισηςTagged Βιντεο Βαπτισης Αγιος Κωνσταντινο Παραλια Βολου- Βιντεοσκοπηση Βαπτισης στο Βολο, Βιντεοσκοπηση Σκιαθος, Φωτογραφιση βαπτισης στο Βαλο\nArchitect photography In Los Angeles CA →\n← Φωτογραφια Γαμου Βολος Πηλιο


Lemon pie με ανεπανάληπτη γεύση λεμονιού από την chef Ευαγγελία Φωτεινιά και η ιστορία της - O Topos Mas\nΓλυκά / Συνταγές Chef\nLemon pie με ανεπανάληπτη γεύση λεμονιού από την chef Ευαγγελία Φωτεινιά και η ιστορία της\nΑυτή τη συνταγή που μας προτείνει η chef Ευαγγελία Φωτεινιά για την υπέροχη Lemon Pie με την ανεπανάληπτη γεύση λεμονιού και την τραγανή βάση αξίζει να την φτιάχνουμε ξανά και ξανά!\nBούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου 150 gr\nAλεύρι 250 gr\nZάχαρη άχνη 20 gr\nΑλάτι πιπέρι – λίγο –\nΕλαιόλαδο μισό κουταλάκι\nΖυμώνουμε με το χέρι όλα τα υλικά μαζί και το αφήνουμε στο ψυγείο μέχρι να ετοιμάσουμε την κρέμα!\nΖάχαρη 300 gr\nΚορν φλαουρ 45 gr\nΧυμός λεμόνι 200 gr\nΒούτυρο 80 gr\nΚρόκοι αβγών 7\nΣε κατσαρολάκι βάζουμε το νερό -κρατάμε λίγο να αραιώσουμε το κορν φλάουρ – τη ζάχαρη και το χυμό λεμονιού να βράσουν! Βγάζουμε από την φωτιά , ρίχνουμε τους κρόκους και το κορν φλάουρ ανακατεύοντας συνεχώς ξαναβάζοντας το λίγο στην φωτιά μέχρι να δέσει. Κατεβάζουμε ρίχνουμε και το βούτυρο ανακατεύουμε και σκεπάζουμε με μεμβράνη! Την βάζουμε στο ψυγείο .\nΠαίρνουμε από ψυγείο τη ζύμη της τάρτας και τη στήνουμε στην φόρμα. Όταν την στρώσουμε, κάνουμε τρύπες με πιρούνι και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο για 15′ σε 160 C.\nΑσπράδια 150 gr\nΝερό 125 gr\nΒάζουμε το νερό τη ζάχαρη και το χυμό με το ξύσμα να βράσουν και τέλος ρίχνουμε το λεμόνι. Χτυπάμε τα ασπράδια και το αλάτι με σύρμα να γίνουν σφιχτή μαρέγκα και ρίχνουμε σιγά-σιγά το σιρόπι. Στήνουμε την τάρτα γαρνίρουμε με την μαρέγκα και την καίμε προσεκτικά με φλόγιστρο ή την βάζουμε στον φούρνο σε 250 C για 2-3′\nΗ λεμονόπιτα φημολογείται πως ξεκίνησε από την εποχή του Μεσαίωνα. Σαν αρχή δημιούργησαν την ευωδιαστή κρέμα λεμονιού και στην συνέχεια πρόσθεσαν την τραγανή μαρέγκα, την οποία και τελειοποίησαν τον 17ο αιώνα. Ο Ελβετός φούρναρης Αλέξανδρος Frehse ήταν ο πρώτος που κατέγραψε την συνταγή.\nΗ lemon pie όπως την γνωρίζουμε σήμερα είναι προϊόν του 19ου αιώνα. Είναι ένα είδος τάρτας με γέμιση κρέμα λεμόνι – που παρασκευάζεται με κρόκους αυγών κορν φλάουρ ξύσμα και χυμό λεμονιού – και με αφράτη επικάλυψη μαρέγκας από ζάχαρη και χτυπημένα ασπράδια αβγού .\nΠροηγούμενοΒράβευση της Περιφέρειας Ν. Αιγαίου, για την ανάδειξη της νησιώτικης γαστρονομίας\nΕπόμενοΣοκολατένια καρδιά με κόκκινα φρούτα: Aπό την Αργυρώ Μπαρμπαρίγου\nΚαραβόλοι με χόρτα: Από τον Chef Γιώργο Τρουμούχη\nΖεστό ρόφημα σοκολάτας: Aπό τον chef Γιώργο Φραντζή\nΜυρωδάτα πουγκιά με μέλι και κανέλα από την Αστυπάλαια\nΚυδώνια στον φούρνο με μέλι και κόκκινο κρασί . Δια χειρός chef Γεωργίας Κουτσούκου\nΚοτόπουλο με αρωματική σάλτσα: Από τον chef Δημήτρη Πλουμιστό


Ένας χρόνος χωρίς την Whitney Houston! - Tlife.gr\nΗ κατάκτηση της μουσικής σκηνής δεν της ήταν αρκετή, γι' αυτό και διεύρυνε την καριέρα της πρωταγωνιστώντας σε ταινίες και, ανεξαρτήτως του, τουλάχιστον αμφισβητούμενου, ταλέντου της, κέρδισε για μία ακόμη φορά στο "ταμείο" και στη δημοτικότητα. Γνωστότερη ταινία της "Ο σωματοφύλακας" με τον Kevin Costner.\nΩστόσο, η Whitney δεν ήταν το ίδιο τυχερή και στην προσωπική της ζωή. Το 1989, ερωτεύτηκε τον Bobby Brown στη βραδιά απονομής βραβείων Soul Train Music Awards. Οι δυο τους παντρεύτηκαν στις 18 Ιουλίου του 1992 και ένα χρόνο αργότερα, ήρθε στον κόσμο η κόρη τους Bobbi Kristina Houston Brown. Μέχρι τότε, η σταρ, διατηρούσε το προφίλ του “καλού κοριτσιού” με την τέλεια εικόνα προς τα έξω. Όλα όμως αυτά ίσχυσαν μέχρι τα μέσα του '90 καθώς προς τα τέλη της συγκεκριμένης δεκαετίας η εικόνα αυτή άρχισε να ανατρέπεται πλήρως. Τότε ξεκίνησαν και οι φήμες για χρήση ναρκωτικών που δεν άργησαν να επιβεβαιωθούν.


Dining area - Εικόνα του Courtyard by Marriott Jacksonville Beach Oceanfront, Jacksonville Beach - TripAdvisor\nDining area - Εικόνα του Courtyard by Marriott Jacksonville Beach Oceanfront, Jacksonville Beach\n548 κριτικές | Με κατάταξη στο Νο 6 από 9 Δείτε παρακάτω το όνομα και τη διεύθυνση αυτής της επιχείρησης στην τοπική γλώσσα – θα σας βοηθήσουν όσο είστε εκεί (Jacksonville Beach)\nΠροσθήκη φωτογραφίας Δείτε και τις 548 κριτικές για το Courtyard by Marriott Jackso... Δείτε παρόμοια ξενοδοχεία Hampton Inn Jacksonville Beach/Oceanfront 1.494 ΚριτικέςΠροβολή τιμών 0.1 χλμ Four Points by Sheraton Jacksonville Beachfront 1.031 ΚριτικέςΠροβολή τιμών 1.6 χλμ One Ocean Resort & Spa 1.038 ΚριτικέςΠροβολή τιμών 2.3 χλμ Jacksonville Beach: Δείτε όλα τα ξενοδοχεία Καλύτερη ενημέρωση. Καλύτερες κρατήσεις. Καλύτερα ταξίδια. © 2017 TripAdvisor LLC Με την επιφύλαξη όλων των νόμιμων δικαιωμάτων. Όροι χρήσης | Πολιτική ιδιωτικού απορρήτου | Πολιτική για τα cookies | Συναίνεση για χρήση cookies | Χάρτης ιστότοπου* Η TripAdvisor LLC δεν είναι πράκτορας κρατήσεων και δεν χρεώνουμε αμοιβή για υπηρεσίες στους χρήστες της ιστοσελίδας μας... (περισσότερα) Η TripAdvisor LLC δεν φέρει ευθύνη για το περιεχόμενο εξωτερικών ιστοσελίδων. Το περιεχόμενο των προσφορών δεν περιλαμβάνει φόρους και δασμούς. ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΤΕΠληροφορίες για εμάςΚέντρο βοήθειαςΝΟΜΙΣΜΑ/ΧΩΡΑ$USDΕλλάδα


Αναζητά αμυντικά χαφ ο Εργοτέλης - Onsports.gr\nOnsports Team\t07 Δεκεμβρίου 2011, 12:35\nΑναζητά αμυντικά χαφ ο Εργοτέλης\nΤο μεταγραφικό πλάνο του Εργοτέλη έχει οριστικοποιηθεί εδώ και αρκετό καιρό με διοίκηση και τεχνική ηγεσία να συμφωνούν για την ανάγκη απόκτησης αμυντικών μέσων.\nΟι συζητήσεις του Απόστολου Παπουτσάκη με τον Νίκο Καραγεωργίου και τον Σταύρου Λαμπράκη για το μεταγραφικό σχεδιασμό του Εργοτέλη έχουν καταλήξει ήδη εδώ και δυο εβδομάδες. Οι Κρητικοί θα «φουλάρουν» στο επόμενο διάστημα για την απόκτηση αμυντικού μέσου, έτσι ώστε να βρεθεί παίκτης με ανασταλτικές και οργανωτικές ικανότητες, για ένα «8άρι» δηλαδή που θα αντικαταστήσει τον Ντιέγκο Ρομάνο.\nΣτο Ηράκλειο παράλληλα δεν κλείνουν το… παράθυρο και για απόκτηση δεύτερου ποδοσφαιριστή στη μεσαία γραμμή, κάτι που θα εξαρτηθεί από τις περιπτώσεις των παικτών που θα απασχολήσουν την ομάδα. Αν στον Εργοτέλη κρίνουν πως ένας ποδοσφαιριστής είναι αυτό που ονομάζουμε «ευκαιρία» και μπορεί να έρθει στην ομάδα με ορίζοντα και την επόμενη σεζόν τότε θα γίνει κίνηση για την απόκτησή του.\nΤο συγκεκριμένο πλάνο δρομολογείται γιατί το καλοκαίρι όπως όλα δείχνουν θα αποχωρήσουν από την ομάδα οι Τζούνιορ και Μπέτο, πιθανότατα και ο Ολίσε, με τον Εργοτέλη να ξεμένει από «κόφτες» και να αναζητά ποδοσφαιριστές για τη συγκεκριμένη θέση. Στην παρούσα φάση, οι Κρητικοί περιμένουν τις εξελίξεις καθώς οι περισσότεροι παίκτες δεσμεύονται με συμβόλαια και ακόμα δεν μπορούν να μπουν στις συζητήσεις.\n2 ώρες πριν Συμπαίκτης του Γιάννη Αντετοκούνμπο θα παίξει με την εθνική Ιταλίας\n2 ώρες πριν Γ’ Εθνική: Ποια παιχνίδια αναβλήθηκαν λόγω κακοκαιρίας


Έρχεται ο Αντεροβγάλτης στο Rabbithole | Duduka theater\nΤο 3ο επεισόδιο είναι ίσως και το σημαντικότερο της σειράς, μιας και είναι ένα prequel των προηγούμενων, δίνοντας την ευκαιρία από την μία να ξεκαθαρίσει το «τοπίο» αυτής της νουάρ ιστορίας μυστηρίου αλλά επιπλέον, κάποιος/α που δεν έχει δει τα προηγούμενα δύο επεισόδια, να μπορεί να το παρακολουθήσει άνετα το συγκεκριμένο, μιας και η υπόθεσή του εκκινεί μία ολόκληρη δεκαετία πριν την έναρξη του 1ου.\nΤο 1988 εμφανίζεται στο αστυνομικό τμήμα της Βοστώνης, ένα γράμμα υποτίθεται από τον διάσημο δολοφόνο λέγοντας πως επέστρεψε στην δράση. Παρ’ όλο που έχουν περάσει 100 χρόνια από την εμφάνισή του, το απίστευτο αυτό γεγονός, (συνοδευόμενο από κάποιους πρώτους φόνους που θυμίζουν την «τεχνική» του Αντεροβγάλτη), αρκεί για να σπείρει τον πανικό στην πόλη και σε ολόκληρη την χώρα. Και έτσι ξεκινά ένα ανθρωποκυνηγητό για την σύλληψη του δολοφόνου, εμπλέκοντας ανθρώπους από διαφορετικές ιστορίες, μέρη και με διαφορετικό παρελθόν.\nΤο επεισόδιο «Αυτός που μπορεί [είναι ο Επιθεωρητής]» ξεκινά σε έναν τόπο μακρινό και μοναχικό όπου διορίζεται η νεαρή αστυνομικός Βιρτζίνια Ντάστυ και καταλήγει σε μια πολύβουη πόλη. Σε αυτό το ταξίδι οι ήρωες αργά ή γρήγορα θα αναγκαστούν να αντιμετωπίσουν τον προσωπικό τους εφιάλτη. Kαι όλα αυτά ενώ στο ράδιο παίζουν οι pop επιτυχίες των 80s.\nTagged with: RABBITHOLE\nΠροηγούμενο άρθρο«Η Αρκούδα», του Αντόν Τσέχωφ\nΕπόμενο άρθροΤο φετινό μήνυμα Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου από την Isabelle Huppert.