Μυλαίδη Στούµπου (Microsoft Corp.): Οι γυναίκες φοβούνται να διεκδικήσουν μία προαγωγή ακόμη κι αν διαθέτουν τα προσόντα | Portraits\nΠοια είναι η σχέση των γυναικών με την τεχνολογία; Μπορεί να γίνει η τεχνολογία γυναικεία υπόθεση;\nΗ Μυλαίδη Στούμπου, Διευθύντρια Ανάπτυξης Δικτύου Συνεργατών για 24 χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, στη Microsoft Corp., πριν λίγους μήνες μιλώντας στο TEDx, αποκάλυψε ότι οι γυναίκες έχτισαν τη βιομηχανία της τεχνολογίας στα πρώτα της βήματα, και μετά παραμερίστηκαν.\nΣήμερα μιλώντας στο portraits.gr, η δυναμική μηχανικός υπολογιστών, μας εξηγεί γιατί ενώ η τεχνολογική επανάσταση ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς όσον αφορά στην έμφυλη εκπροσώπηση, μετά τη δεκαετία του ’90 τα πράγματα άλλαξαν. Οι τεχνολογικές εξελίξεις έκαναν τις επιχειρήσεις να κερδίζουν περισσότερα, η εργασία στον κλάδο αποκτούσε όλο και περισσότερη αίγλη… και γρήγορα έγινε αντρική υπόθεση. Μας εξηγεί γιατί σήμερα τα πράγματα αλλάζουν και πάλι, και ποια είναι τα μεγαλύτερα εμπόδια που έχουν να αντιμετωπίσουν οι γυναίκες εσωτερικά και εξωτερικά καθοδηγώντας τις νέες γυναίκες που θέλουν να ακολουθήσουν μια καριέρα στην τεχνολογία.\nΠλέον, όπως μας λέει, η μεγαλύτερη ενσωμάτωση των γυναικών γίνεται ηθική ευθύνη των επιχειρήσεων, όπως και η δημιουργία μίας κουλτούρας που θα αξιοποιεί τις ικανότητες όλων, θα ακούει τις απόψεις όλων, θα εκτιμά και θα ενδυναμώνει όλους ανεξαρτήτως φύλου.\nΠώς εξηγείτε ότι ενώ οι γυναίκες υπήρξαν πρωτοπόρες στο ξεκίνημα των τεχνολογικών ανακαλύψεων υπήρξε κάποια στιγμή που αυτό άλλαξε; Ποια ήταν αυτή η στιγμή;\nΕίναι αλήθεια ότι οι γυναίκες υπήρξαν πολύ ενεργές στο ξεκίνημα της τεχνολογικής επανάστασης μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1946, η ομάδα προγραμματιστών που επελέγη για να εργαστεί στον πρώτο ηλεκτρονικό υπολογιστή του Αμερικανικού Στρατού αποτελούνταν κατά το ήμισυ και πλέον από γυναίκες. Υπάρχουν πολύ γνωστές γυναίκες μηχανικοί των πρώτων χρόνων της επιστήμης της πληροφορικής, όπως η Μάργκαρετ Χάμιλτον, η οποία ήταν επικεφαλής της ομάδας προγραμματισμού του Apollo 11 και η Γκρέις Χόππερ, η αξιωματικός του Αμερικανικού Ναυτικού που εφηύρε τον πρώτο μεταφραστή (Compiler), τεχνολογία που βοήθησε τις Ηνωμένες Πολιτείες να αναλύσουν τις επιπτώσεις των ατομικών βομβών.\nΕκείνα τα χρόνια ο τεχνολογικός κλάδος δεν ήταν τόσο αναπτυγμένος, οι γυναίκες μηχανικοί όμως διακρίνονταν για το επαγγελματικό τους ήθος, την αφοσίωση στις λεπτομέρειες και την αποτελεσματικότητά τους.\nΕνώ λοιπόν η τεχνολογική επανάσταση ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς όσον αφορά στην έμφυλη εκπροσώπηση, μετά τη δεκαετία του ’90 τα πράγματα άλλαξαν. Ο αριθμός των γυναικών οι οποίες επιλέγουν να σπουδάσουν και να εργαστούν στον τεχνολογικό κλάδο άρχισε σταδιακά να μειώνεται. Ήταν η εποχή που οι τεχνολογικές εξελίξεις προχωρούσαν πιο γρήγορα, οι επιχειρήσεις κέρδιζαν περισσότερα χρήματα και η εργασία στον κλάδο αποκτούσε όλο και περισσότερη αίγλη. Οι επιχειρήσεις αναζητούσαν να βρουν το καλύτερο προφίλ εργαζομένου, καθώς οι δεξιότητες σχετικές με τον προγραμματισμό ήταν σχετικά πρόσφατες.\nΤότε, δημιουργήθηκε το στερεότυπο ότι ένας καλός προγραμματιστής είναι συνήθως άντρας με καλό επιστημονικό υπόβαθρο και φανερά αντικοινωνικό προφίλ.\nΤο στερεότυπο αυτό κυριάρχησε για δεκαετίες στον τομέα της τεχνολογίας, η οποία θεωρήθηκε εν πολλοίς ένα ανδροκρατούμενο πεδίο. Κι έτσι ένας φαύλος κύκλος άρχισε. Όσο οι δουλειές απευθύνονταν περισσότερο σε άνδρες, τόσο οι γυναίκες αποθαρρύνονταν να εισέλθουν στον κλάδο, και η θεώρηση ότι η τεχνολογία είναι ανδροκρατούμενη έγινε αυτο-εκπληρούμενη προφητεία.\nΥπάρχει ακόμη προκατάληψη για τις ικανότητες των γυναικών να ανταποκριθούν σε θέσεις εντάσεως τεχνολογίας;\nΗ προκατάληψη δυστυχώς υπάρχει ακόμη κι επιβεβαιώνεται από τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Σύμφωνα με αυτά, τέσσερις φορές περισσότεροι άνδρες απ’ ό,τι γυναίκες επιλέγουν την τεχνολογία ως πεδίο σπουδών ακόμη και σήμερα.\nΗ προκατάληψη ότι η τεχνολογία ταιριάζει περισσότερο στους άνδρες κι ότι ο κλάδος δεν είναι καθόλου φιλικός προς τη διαφορετικότητα και τη θηλυκότητα αποθαρρύνει πολλές γυναίκες από το να αναζητήσουν μια επαγγελματική πορεία σε αυτόν. Όμως δεν είναι μόνο αυτό.\nΈνας πολύ σημαντικός παράγοντας είναι και η ανησυχία που προκαλεί η θεώρηση ότι η τεχνολογία ως εξαιρετικά απαιτητικό πεδίο με πολλές προκλήσεις και αλλαγές δεν ευνοεί την ισορροπημένη επαγγελματική, προσωπική και οικογενειακή ζωή. Παρά το κεκτημένο της ισότητας με βάση τους νόμους, η γυναίκα ακόμα αναλαμβάνει αυξημένα καθήκοντα κι ευθύνες στο σπίτι (νοικοκυριό, φροντίδα οικογένειας, περίθαλψη ηλικιωμένων, κ.λπ.), κι έτσι επιβαρύνεται με τύψεις και άγχος σχετικά με το αν θα καταφέρει να ανταπεξέλθει στις ευθύνες της εντός κι εκτός δουλειάς.\nΤα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δείχνουν ότι δυστυχώς 9% των γυναικών που εργάζονται στον ψηφιακό κλάδο τον εγκαταλείπουν κάθε χρόνο γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, επειδή αδυνατούν να συνδυάσουν τους διαφορετικούς ρόλους.\nΔιαπιστώνεται, ότι απέναντι σε αυτή την προκατάληψη γίνεται μια μεγάλη προσπάθεια να αυξηθεί η διαφορετικότητα και η συμπερίληψη; Από πού ξεκινάει;\nΣήμερα, γίνονται σοβαρές προσπάθειες να ενισχυθεί η παρουσία των γυναικών τόσο στο σύνολο των εργαζομένων όσο μεταξύ των υψηλόβαθμων στελεχών. Και πρέπει να γίνει αυτό άμεσα καθώς ο τεχνολογικός κλάδος είναι ταχέως αναπτυσσόμενος και προσφέρει πολλές ευκαιρίες. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτιμά ότι η μεγαλύτερη συμμετοχή γυναικών στις τεχνολογικές επιχειρήσεις θα επιφέρει σημαντικά κέρδη για το συνολικό ΑΕΠ των χωρών μελών της, έως 16 δις ευρώ!\nΠέρα όμως από το οικονομικό διακύβευμα, η μεγαλύτερη ενσωμάτωση των γυναικών είναι ηθική ευθύνη των επιχειρήσεων. Ευθύνη που απορρέει από αξίες διαχρονικές, όπως η ισότιμη πρόσβαση σε ευκαιρίες μάθησης, απασχόλησης, εξέλιξης, η απόρριψη των προκαταλήψεων και η αποδοχή της διαφορετικότητας. Έτσι, θα επιτευχθεί η συμπερίληψη, η δημιουργία δηλαδή μίας κουλτούρας που θα αξιοποιεί τις ικανότητες όλων, θα ακούει τις απόψεις όλων, θα εκτιμά και θα ενδυναμώνει όλους ανεξαρτήτως φύλου.\nΣτο πλαίσιο αυτό πολλές εταιρίες πολυεθνικές, αλλά κι ελληνικές αγκαλιάζουν δράσεις που έχουν να κάνουν με την ενδυνάμωση των γυναικών, την προώθηση γυναικών σε διοικητικές θέσεις, αλλά και την προβολή των γυναικείων προτύπων – εγχώριων και διεθνών – που έχουν επιτύχει στον τεχνολογικό κλάδο. Παράλληλα τόσο κρατικοί όσο και ιδιωτικοί φορείς έχουν ξεκινήσει καμπάνια για να ενθαρρύνουν περισσότερες νέες κοπέλες να σπουδάσουν σε επιστημονικά πεδία και να ενταχθούν σε έναν από τους πλέον αναπτυσσόμενους διεθνώς τομείς.\nΗ συζήτηση έχει ξεκινήσει, μαζί και οι αντίστοιχες δράσεις. Σήμερα είμαι περισσότερο αισιόδοξη ότι κάτι σιγά σιγά αλλάζει.\nΑν η πατριαρχική κοινωνία εμπιστευόταν τις “θέσεις κύρους” στους άντρες, τότε, πιστεύετε ότι αυτό εξακολουθεί και σήμερα;\nΚαι σήμερα οι άνδρες κυριαρχούν στις ηγετικές θέσεις σύμφωνα με τις έρευνες και τα στατιστικά στοιχεία. Τόσο τα διοικητικά συμβούλια των επιχειρήσεων, αλλά και τα κοινοβούλια και οι κυβερνήσεις των κρατών απαρτίζονται κατά μεγάλη πλειοψηφία από άνδρες.\nΗ Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει από το 2010 αναγάγει το θέμα της εκπροσώπησης των γυναικών στα διοικητικά συμβούλια ως κύρια στρατηγική για την προώθηση της ισότητας και τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια σταδιακή, αλλά σχετικά αργή, αύξηση της συμμετοχής των γυναικών σε υψηλές ηγετικές θέσεις.\nΣτη χώρα μας σήμερα, οι γυναίκες καταλαμβάνουν θέσεις διοίκησης σε ποσοστό λιγότερο από 15%. Το ευχάριστο είναι ότι με τον νέο νόμο για την Εταιρική Διακυβέρνηση που ψηφίστηκε στις 17 Ιουλίου 2020, συμπεριλήφθηκε το μέτρο της ποσόστωσης 25% για τη συμμετοχή των γυναικών στα Διοικητικά Συμβούλια των εισηγμένων εταιρειών. Αυτό από μόνο του είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα για τη σύγκλιση της χώρας μας με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (σήμερα περίπου στο 26%), αλλά και για την περαιτέρω προώθηση των γυναικών σε θέσεις ευθύνης.\nΥπάρχει προκατάληψη αντίστοιχα για την ικανότητα των γυναικών σε υψηλές διοικητικές θέσεις;\nΠιστεύω πως οι όποιες προκαταλήψεις για τις διοικητικές ικανότητες των γυναικών διαψεύδονται στην πράξη. Σύμφωνα με την πρόσφατη μελέτη «Women in the Workplace 2020» της εταιρίας συμβούλων Mc Kinsey, η κερδοφορία των επιχειρήσεων που έχουν επαρκή εκπροσώπηση γυναικών στα διοικητικά τους συμβούλια και στην ανώτερη διοίκηση μπορεί να είναι 50% μεγαλύτερη από εκείνες στις οποίες οι γυναίκες δεν συμμετέχουν σε υψηλές διοικητικές θέσεις.\nΕξάλλου, και στον κλάδο της τεχνολογίας υπάρχουν παραδείγματα γυναικών που διαπρέπουν σε πολύ υψηλές θέσεις σε κάποιες από τις μεγαλύτερες εταιρίες του κλάδου. Ενδεικτικά παραδείγματα είναι η Amy Hood (CFO στη Microsoft), η Ginni Rometty (CEO στην IBM), η Sheryl Sandberg (COO στο Facebook), η Safra Catz (CEO στην Oracle).\nΤι είναι αυτό που κάνει τις γυναίκες-ηγέτες να ξεχωρίζουν;\nΣτην επαγγελματική μου πορεία είχα την τύχη να συνεργαστώ με πολύ άξιες γυναίκες ηγέτες. Εκείνο που τις διακρίνει είναι η στρατηγική σκέψη και ο μακροχρόνιος σχεδιασμός. Αν και δεν είναι φρόνιμο να γενικεύουμε, είναι γεγονός ότι οι γυναίκες ηγέτες μελετούν περισσότερο τα στοιχεία και παίρνουν αποφάσεις με βάση πιο μακροπρόθεσμους και στρατηγικούς στόχους. Διαθέτουν δεξιότητες όπως ενσυναίσθηση, επικοινωνία, συναισθηματική νοημοσύνη, που προάγουν τη συνεργασία και την ομαδικότητα. Επιπλέον, επιδεικνύουν περισσότερη προσαρμοστικότητα και ανθεκτικότητα, που τους επιτρέπει να ανταπεξέρχονται σε δύσκολες καταστάσεις ή να ανακάμπτουν γρήγορα μετά από μια αποτυχία.\nΣτην εποχή μας που το περιβάλλον μεταβάλλεται συνέχεια, παρουσιάζει αβεβαιότητα και γίνεται όλο και περισσότερο ανταγωνιστικό, οι αρετές αυτές είναι εξαιρετικά σημαντικές για να πετύχουν οι επιχειρήσεις καλύτερα αποτελέσματα.\nΠιστεύετε ότι οι ποσοστώσεις είναι σωστό μέτρο; Ότι μπορούν να βοηθήσουν ώστε περισσότερες γυναίκες να καταλαμβάνουν υψηλότερες θέσεις;\nΕίναι αλήθεια ότι οι ποσοστώσεις εγείρουν συχνά πολλή συζήτηση σχετικά με το αν προωθούν την έμφυλη ισότητα ή αν, αντίθετα από το λόγο για τον οποίο σχεδιάστηκαν, ενισχύουν το αντίστροφο στερεότυπο που θέλει κάποιες γυναίκες να προωθούνται σε υψηλές θέσεις λόγω φύλου. Άλλωστε, όλοι – όπως κι εγώ – επιθυμούμε η όποια αναγνώριση, προαγωγή, επιβράβευση να στηρίζεται στην αξία και τα αποτελέσματα της δουλειάς μας.\nΌμως δυστυχώς πρέπει να λάβουμε υπόψη την πραγματικότητα στην οποία κινούμαστε. Σήμερα, η συμμετοχή των γυναικών σε διοικητικά συμβούλια, σε κυβερνητικούς θώκους, στη διοίκηση οργανισμών είναι ακόμη κατώτερη των προσδοκιών. Σύμφωνα με σχετικές έρευνες, στην Ευρωπαϊκή Ένωση οι γυναίκες καταλαμβάνουν μόνο 26.7% των θέσεων σε διοικητικά συμβούλια, ενώ μόνο 6.7% των επικεφαλής των διοικητικών συμβουλίων είναι γυναίκες. Έχει δε αποδειχτεί ότι στις εταιρίες με περισσότερες γυναίκες σε διοικητικές θέσεις, η συνολική εκπροσώπηση των γυναικών είναι μεγαλύτερη.\nΟι ποσοστώσεις επομένως χρειάζονται για να δείξουν τη στρατηγική κατεύθυνση που δεν είναι άλλη από το γεγονός ότι οι επιχειρήσεις χρειάζονται να αξιοποιήσουν όλα τα ταλέντα που διαθέτουν ανεξαρτήτως φύλου. Στόχος τους είναι να εξασφαλίσουν ότι γυναίκες με τα κατάλληλα προσόντα δεν θα αποκλειστούν από υψηλές θέσεις μόνο λόγω φύλου. Άλλωστε, όπως είπαμε οι έρευνες δείχνουν ότι οι εταιρίες με περισσότερες γυναίκες σε διευθυντικές θέσεις είναι οι πλέον κερδοφόρες.\nΟ σχεδιασμός των ποσοστώσεων είναι βέβαια – και πρέπει να είναι – προσωρινός. Οι ποσοστώσεις επιβάλλονται για να αντιμετωπίσουν τις ανισότητες που δημιουργήθηκαν και συσσωρεύτηκαν με τα χρόνια. Ευχή μας δε είναι η ανάγκη για ποσοστώσεις να εκλείψει σύντομα. Γιατί τότε θα έχουμε πετύχει την πολυπόθητη ισότητα στον εργασιακό χώρο.\nΟι ίδιες οι γυναίκες έχουν προκατάληψη για τις δυνατότητές τους; Χρειάζονται περισσότερη “ενθάρρυνση” για να διεκδικήσουν υψηλότερες θέσεις;\nΧωρίς να επιθυμώ να γενικεύσω, η αλήθεια είναι ότι κι εμείς οι γυναίκες βάζουμε συχνά περιορισμούς στον εαυτό μας. Αμφισβητούμε τις ικανότητές μας, φοβόμαστε να διεκδικήσουμε την εξέλιξή μας, σπάνια εκφράζουμε την άποψή μας με θάρρος, γενικά έχουμε έλλειμμα αυτοπεποίθησης.\nΕίναι χαρακτηριστικό ότι οι άνδρες θα επιδιώξουν μια προαγωγή ακόμη κι αν δεν διαθέτουν τα απαραίτητα προσόντα γι’ αυτή. Οι γυναίκες αντιθέτως θα φοβηθούν να την διεκδικήσουν ακόμη κι αν διαθέτουν τα απαραίτητα προσόντα.\nΈρευνες δείχνουν ότι το 66% των γυναικών έχουν κάποια στιγμή βιώσει το λεγόμενο imposter syndrome (η ελληνική μετάφραση είναι «σύνδρομο της ψευδεπίγραφης επιτυχίας»). Το ποσοστό αυτό κατά πολύ μεγαλύτερο από εκείνο των ανδρών.\nΟι γυναίκες αυτές δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν τις ικανότητές τους. Νιώθουν ανεπαρκείς. Μειώνουν τα επιτεύγματά τους. Αντί «τα κατάφερα» λένε «στάθηκα απλά τυχερή» ή «είχα βοήθεια». Εξαιτίας αυτής τους της ανασφάλειας, αποφεύγουν να πουν τη γνώμη τους, να μοιραστούν τις ιδέες τους, να ξεκινήσουν κάτι καινούριο. Και αυτό τους κοστίζει επαγγελματικά και προσωπικά.\nΑν είχαμε περισσότερο θάρρος να διεκδικήσουμε, περισσότερη θέληση να μάθουμε και να εξελιχθούμε, περισσότερη εμπιστοσύνη στις δυνατότητές μας, περισσότερο θαυμασμό για τα επιτεύγματά μας, γενικά περισσότερη αυτοεκτίμηση, όλα θα ήταν αρκετά διαφορετικά.\nΗ ίδια αποτελείτε παράδειγμα γυναίκας που βρέθηκε και σε υψηλές θέσεις και στο χώρο της τεχνολογίας. Νιώσατε αμφισβήτηση λόγω φύλου στην πορεία σας;\nΣπούδασα μηχανικός πληροφορικής την εποχή που κυριαρχούσε το στερεότυπο του geek. Στα χρόνια των σπουδών μου έζησα μια κάποια αμφισβήτηση ότι επειδή ήμουν κορίτσι, επειδή ήμουν κοινωνική, επειδή δεν είχα το προφίλ του geek, δεν είμαι αρκετά ικανή. Αυτό δυνάμωσε το πείσμα μου και την αποφασιστικότητά μου, κι έτσι αποφάσισα να εργαστώ εθελοντικά στο Πανεπιστήμιο για να αυξήσω τις γνώσεις μου και να αποδείξω στον εαυτό μου κυρίως τι μπορώ να καταφέρω.\nΣτο χώρο εργασίας γενικά δεν έχω νιώσει αμφισβήτηση λόγω φύλου. Πάντοτε οι συνάδελφοί μου με αντιμετώπιζαν με σεβασμό, με εμπιστοσύνη, με ομαδικότητα. Όταν διεκδίκησα την πρώτη μου προαγωγή, αντιμετώπισα τις συνήθεις ασύνειδες προκαταλήψεις ότι μια γυναίκα που έχει οικογένεια δεν μπορεί να αναλάβει περισσότερες επαγγελματικές ευθύνες. Ήταν όμως ένα μεμονωμένο γεγονός, που παρότι με στενοχώρησε προσωρινά, με όπλισε με επιμονή, δυνάμωσε το πείσμα μου, φούντωσε το πάθος μου για εξέλιξη και πρόοδο.\nΚι όχι μόνο αυτό. Μου έδωσε τροφή για σκέψη κι έτσι σήμερα συμμετέχω ενεργά σε δράσεις τόσο εντός της εταιρίας στην οποία εργάζομαι όσο και σε άλλες περισσότερο ευρείες με στόχο την προώθηση της συμμετοχής και της εξέλιξης των γυναικών στο τεχνολογικό γίγνεσθαι.\nΜια γυναίκα, που είναι ικανή, έξυπνη και φιλόδοξη για να ανέλθει διοικητικά σε μια εταιρεία, πιστεύετε ότι πρέπει να είναι και όμορφη; Η “απαίτηση” καλής εμφάνισης είναι πιο μεγάλη από τις γυναίκες από ότι για τους άντρες; Γιατί;\nΣτην πρόσφατη ομιλία μου στο TEDx ανέφερα ότι ειδικά στον κλάδο της τεχνολογίας η ωραία εμφάνιση θεωρείται αντιστρόφως ανάλογη με την επιστημονική κατάρτιση και τις ικανότητες του ατόμου. Για πολλά χρόνια το στερεότυπο του επιτυχημένου προγραμματιστή ήταν αρσενικού γένους με περιορισμένες κοινωνικές δεξιότητες. Η θηλυκότητα δεν είχε θέση σε αυτό το προφίλ και ως αποτέλεσμα πολλές γυναίκες δεν διεκδίκησαν το μέλλον τους στο πεδίο αυτό. Σήμερα, το στερεότυπο αυτό αρχίζει σιγά σιγά να φθίνει καθώς η προβολή επιτυχημένων γυναικών ανατρέπει σταδιακά τα δεδομένα.\nΓενικά, το θέμα της εξωτερικής εμφάνισης είναι ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα καθώς πολλές ευειδείς γυναίκες αντιμετωπίζονται με προκατάληψη ή και φόβο ότι θα αξιοποιήσουν την εμφάνισή τους για να λάβουν πλεονεκτήματα. Από την άλλη, ούτε η προσπάθεια κάποιων γυναικών να ουδετεροποιήσουν την εξωτερική τους εμφάνιση και να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους για να προσομοιάσουν τα ανδρικά πρότυπα και να γίνουν περισσότερο αποδεκτές με ικανοποιεί.\nΗ άποψή μου είναι ότι ο καθένας από εμάς πρέπει να φέρνει τον εαυτό του στον εργασιακό χώρο, την προσωπικότητά του, τα προσόντα του, την αυθεντικότητά του. Τα πιο παραγωγικά, τα πιο καινοτόμα, τα πιο επιτυχημένα περιβάλλοντα είναι εκείνα που ενσωματώνουν τη διαφορετικότητα, που αποδέχονται την κάθε προσωπικότητα και αξιοποιούν όλα τα ταλέντα.\nΗ Microsoft αποφάσισε να επενδύσει στη χώρα για τη δημιουργία datacenters. Τι θα συμβουλεύατε τα νέα κορίτσια που επιθυμούν να ακολουθήσουν τον τεχνολογικό κλάδο και να εργαστούν σε αυτόν;\nΗ Microsoft ανακοίνωσε πρόσφατα την πρωτοβουλία “GR for GRowth”, μία σημαντική τεχνολογική δέσμευση απέναντι στους πολίτες, τον Δημόσιο τομέα και τις επιχειρήσεις κάθε μεγέθους της Ελλάδας για τεχνολογία και νέους πόρους που δημιουργούν πρόσθετες ευκαιρίες ανάπτυξης. Στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας αυτής, η Microsoft ανακοίνωσε και την πρόθεσή της να εκπαιδεύσει στις ψηφιακές δεξιότητες ένα ανθρώπινο δυναμικό 100.000 πολιτών μέχρι το 2025.\nΘα ξεκινούσα λοιπόν από αυτό. Η τεχνολογικές εξελίξεις «τρέχουν» σήμερα με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Θα συμβούλευα λοιπόν τα νεαρά κορίτσια που επιθυμούν μια καριέρα στον κλάδο να επενδύσουν αρχικά στην ανάπτυξη των γνώσεων και των δεξιοτήτων τους. Να διαβάσουν, να μάθουν, να αποδώσουν αποτελέσματα, να ξεχωρίσουν. Κι όχι μόνο. Να είναι έτοιμες για διαρκή μάθηση, για προσαρμογή, για καινοτομία. Ο ρυθμός με τον οποίο παρουσιάζονται σήμερα νέα τεχνολογικά επιτεύγματα δεν έχει προηγούμενο κι επομένως καθεμιά μας θα πρέπει να είναι έτοιμη να προσαρμοστεί, να μάθει, και να ξε-μάθει ταυτόχρονα.\nΘα τις ενθάρρυνα επίσης να μοιράζονται τις απόψεις τους και τις ιδέες τους με θάρρος. Να είναι έτοιμες όμως να λαμβάνουν υπόψη και τις διαφορετικές αντιλήψεις και να συνθέτουν πάνω σε αυτές.\nΘα ήθελα οι νέες γυναίκες να εμπνευστούν από την τεχνολογία σαν ένα πεδίο που μπορούν να αναπτυχθούν προσωπικά κι επαγγελματικά. Και να την ακολουθήσουν με θάρρος, αυθεντικότητα, προσαρμοστικότητα, πάθος.\nΗ Μυλαίδη Στούµπου είναι ανώτερο στέλεχος του ιδιωτικού τομέα με πολυετή θητεία σε θέσεις ευθύνης στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Σήμερα εργάζεται στη Microsoft Corp. και είναι Διευθύντρια Ανάπτυξης Δικτύου Συνεργατών για 24 χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. ∆ιαθέτει επαγγελµατική εµπειρία πλέoν των 20 ετών στον απαιτητικό χώρο των σύγχρονων τεχνολογιών, έχει θητεύσει σε πολλές ελληνικές και διεθνείς εταιρίες κι έχει εμπειρία σε πλείστες αγορές, μεταξύ των οποίων την ελληνική, τη γερμανική αγορά και τις αγορές της ανατολικής Ευρώπης. Είναι απόφοιτος του Τµήµατος Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και Πληροφορικής από το Πανεπιστήµιο Πατρών, ενώ διαθέτει µεταπτυχιακό τίτλο σε «Economics and Management» από το Athens Information Technology. Συµµετέχει στην επιτροπή Women in Business (WIB) του Ελληνο-Αµερικανικού Εµπορικού Επιµελητηρίου, ενώ παράλληλα δραστηριοποιείται στις ενέργειες προώθησης και ενθάρρυνσης γυναικών τόσο εντός της εταιρίας της, αλλά και μέσω της συμμετοχής της ως σύμβουλος και μέντορας στο Women on Top. Μέσα από τη συνεργασία της με το MIT Enterprise Forum Greece και το People’s Trust συμβουλεύει ως μέντορας νέες επιχειρήσεις σε θέματα υγιούς επιχειρηµατικότητας και διεθνούς ανάπτυξης. Παράλληλα συμμετέχει ως σύμβουλος στο Singularity University Greece Chapter. Συµµετέχει ως οµιλήτρια σε διακεκριµένα συνέδρια, συμπ. του TEDx, ενώ δίνει διαλέξεις και αρθρογραφεί για θέµατα καινοτοµίας και εξωστρεφούς επιχειρηµατικότητας, ψηφιακής οικονοµίας, σύγχρονου εργασιακού περιβάλλοντος και ίσων ευκαιριών.\nΜΥΛΑΙΔΗ ΣΤΟΥΜΠΟΥ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ


Ευρυτανία: Ανάδειξη φυσικού πλούτου για τον Δήμο Αγράφων – Θετικό το Υπουργείο Παιδείας για την ένταξη σχολικών περιβαλλοντικών προγραμμάτων - STEREA NEWS\nΑνάδειξη Δήμου Αγράφων σε περιβαλλοντικά σχολικά προγράμματα.\nΣυνάντηση με την Γενική Γραμματέα Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Υπουργείου Παιδείας κυρία Αναστασία Γκίκα, είχε ο Δήμαρχος Αγράφων κ. Αλέξης Καρδαμπίκης για την ανάγκη ένταξης σχολικών περιβαλλοντικών προγραμμάτων που θα έχουν ως στόχο την ανάδειξη του περιβάλλοντος και του πολιτισμού του Δήμου.\nΤο Υπουργείο Παιδείας επέδειξε θετική διάθεση στην πρόταση, την οποία θεώρησε εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, με την κυρία Γκίκα, να δεσμεύεται ότι την επόμενη σχολική χρονιά, στα περιβαλλοντικά προγράμματα της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης της χώρας, να συμπεριληφθεί και αυτό που θα έχει έδρα τον Δήμο Αγράφων, και θα κάνει γνωστό τον φυσικό και πολιτιστικό πλούτο του τόπου στη μαθητική νεολαία.


Γιάννης Βουλιουρής: Ένας εξαιρετικός «Άνθρωπος» και μουσικός που έχει συμβάλει στον πολιτισμό στην Κόρινθο | Parakato.gr\nΕίσαστε εδώ: » ΑΡΧΙΚΗ » ΤΟΠΙΚΑ » Γιάννης Βουλιουρής: Ένας εξαιρετικός «Άνθρωπος» και μουσικός που έχει συμβάλει στον πολιτισμό στην Κόρινθο\nΓιάννης Βουλιουρής: Ένας εξαιρετικός «Άνθρωπος» και μουσικός που έχει συμβάλει στον πολιτισμό στην Κόρινθο\nΠολλοί από εμάς έχουμε την εντύπωση ότι είναι Κορίνθιος συμπολίτης μας κι αυτό γιατί πάντα τον βλέπουμε όποτε κι αν υπάρχει κάποια πολιτιστική δραστηριότητα , χειμώνα, καλοκαίρι, με κρύο , με βροχή ή με καύσωνα.\nΓεννήθηκε στην Αθήνα με το τέλος του πολέμου, από νησιώτες γονείς. Η καταγωγή του πατέρα του ήταν από τη Μυτιλήνη και της μητέρας του από τη Χίο. Έζησε τα παιδικά του χρόνια στο αθηναϊκό κέντρο, στην Πλατεία Αμερικής, σε ένα σπίτι όπου πάντα υπήρχε το πιάνο της γιαγιάς και όπου, μπορούσε να πατάει ανενόχλητα τα πλήκτρα παίζοντας απλές μελωδίες και δημιουργώντας μικρές συνθέσεις.\nΩς έφηβος συμμετείχε με άλλους φίλους του στο συγκρότημα των VIPS, στο οποίο έπαιζε ο γνωστός σε όλους και διεθνούς φήμης μουσικός Ντέμης Ρούσσος.\nΑποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών και σπούδασε Φυσική στο ελληνικό Πανεπιστήμιο, συνεχίζοντας με μεταπτυχιακές σπουδές στις τηλεπικοινωνίες. στο Πανεπιστήμιο Aston του Birmingham στην Αγγλία. Ως φυσικός-ηλεκτρονικός μηχανικός εργάστηκε στον Ο.Τ.Ε. όπου ασχολήθηκε κυρίως με τον ερευνητικό τομέα της επιστήμης του΄.\nEίναι ερασιτέχνης, αλλά λάτρης της μουσικής και κάτοχος πλούσιας συλλογής ξένης κυρίως δισκογραφίας. Φοίτησε στο Ελληνικό Ωδείο και έφτασε στην «ανώτερη βαθμίδα» του πιάνου. Για πολλά χρόνια είναι μέλος της Ορχήστρας της Κορίνθου, της Stigma Swing Dixie Band και με χαρά συμμετέχει στις εκδηλώσεις της. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έδειξε για τη μουσική Ragtime, . Έχει πραγματοποιήσει σειρά εκπομπών για τη μουσική Ragtime στο ραδιόφωνο, καθώς και διαφορετικές εκδηλώσεις σε δήμους ή άλλους δημόσιους χώρους με τον ίδιο στο πιάνο.\nΕίναι παντρεμένος με τη Δέσποινα Παπαγγελή, εκπαιδευτικό-φιλόλογο, μένει μόνιμα στην Αθήνα στη Φιλοθέη και έχει μια κόρη την Ειρήνη."\nΈνας λόγος για να τον εκτιμήσει κανείς ακόμη περισσότερο, πέρα από το ότι είναι εξαιρετικός δεξιοτέχνης στο όργανο του, μοναδικός θα έλεγα , είναι το ότι κάθε φορά παίρνει τους δρόμους κυριολεκτικά (!) για να βρίσκεται με τη Stigma σε κάθε εκδήλωση του Δήμου μας. Είναι ένας λόγος παραπάνω που η Πόλη μας, η Κόρινθος , μέσω του ΚΕΠΑΠ επιθυμεί πραγματικά να ευχαριστήσει και να τιμήσει έναν εξαιρετικό «Άνθρωπο» και μουσικό που αν και δεν είναι Κορίνθιος , έχει συμβάλει τόσο πολύ στον Πολιτισμό μας και δείχνει πόσο αγαπάει την μουσική και την Κόρινθο.\n0 Σχόλια για την ανάρτηση: "Γιάννης Βουλιουρής: Ένας εξαιρετικός «Άνθρωπος» και μουσικός που έχει συμβάλει στον πολιτισμό στην Κόρινθο"


24grammata.com / Publications / Culture e-Magazine / Free eBooks » Ο κ. Θεόδωρος Πάγκαλος απαντά στα 24grammata.com\nΟ κ. Θεόδωρος Πάγκαλος απαντά στα 24grammata.com\nεπειδή συμβαίνει όπως ίσως γνωρίζεις, να συχνάζω στην Τζια όπου έχω από το 1978 ένα αγροτικό σπίτι κι έχω φυτέψει ένα αμπέλι, πράγματι στην Ενετοκρατία υπήρχε στο νησί η οικογένεια Panni Gallo (ψωμί κόκορας) και το οικόσημο τους υπάρχει ακόμα στην ακρόπολη της Κέας, στο παλιό τους αρχοντικό. Εγώ όμως με αυτούς δεν έχω καμία απολύτως συγγένεια ή σχέση και η σύγχυση έχει πιθανόν προκύψει από την τυχαία ως προς το όνομα παρουσία μου στην Κέα. Το όνομα μου προέρχεται από τις Κυδωνίες της Μικράς Ασίας (σημερινό Αϊβαλί) απ όπου προήλθε ο πατέρας του προπάππου μου, Θεόφιλος Πάγκαλος, γιατρός στο επάγγελμα και δραστήριος επαναστάτης. Μετά τα Ορλωφικά αναγκάστηκε να μετοικήσει στην καθ εαυτό Ελλάδα όπου και περιφέρετο ως πράκτωρ της Φιλικής Εταιρείας. Εκστράτευσε με τον Υψηλάντη στην γνωστή ατυχή περιπέτεια των παραδουνάβιων περιοχών κι εκεί συνδέεται με τον Γιωργάκη Ολύμπιο, οπλαρχηγό της ορεινής Θεσσαλίας τον οποίο ακολουθεί στον Τύρναβο. Εκεί παντρεύεται κόρη Λουλέ πο υ έχει αναπτύξει έντονη δημοσιογραφική δράση. Ο γιος τους Δημήτριος Πάγκαλος. Γιατρός και αυτό, εγκαθίστατο στη Μεγαρίδα και τελικώς στην Ελευσίνα όπου παντρεύεται την κόρη του Γιαννάκη Χατζημελέτη που ήταν ένας από τους υπαρχηγούς του Καραϊσκάκη. Ιστορική λοιπόν οικογένεια αλλά όχι από τον 16ο αιώνα και χωρίς ιταλική προέλευση\nΣας ευχαριστώ που ασχοληθήκατε με την ετυμολογία του ονόματος που κατά μία άποψη οφείλεται σε βυζαντινό σώμα μισθοφόρων από τη Θράκη που αποκαλούντο “πάγκαλοι” με την αρχαία έννοια, δηλαδή “πανέμορφοι”. Γι αυτό και το βρίσκουμε σε περιοχές όπου οι Βυζαντινοί έκαναν πολέμους ,ε τους Άραβες (πχ Κρήτη) και τους Σελτζούκους Τούρκους (Μικρά Ασία) υπό τους Μακεδόνες Αυτοκράτορες (Βασίλειο Τσιμισκή και Νικηφόρο Φωκά)


ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ: παραφθορά, χαρακτηρισμός πράγματος - SLANG.gr\nΤο γνωστό σέ όλους "κατά Τσοβόλαν" καλαμάκι. Ετυμολογία (για τυχόν αγνοούντες): "Αυτό που ρ'φαν", ήτοι "αυτό με το οποίο ρουφάν". Προτείνεται η καθιέρωση του όρου πανελλαδικώς, διότι ούτω πέως θα επιλυθεί η μεγίστη διχογνωμία Βορρά-Νότου, σχετικώς με το "καλαμάκι" και επί πλέον θα αποφευχθούν παρεξηγήσεις βήτα ή γάμα τύπου.\nΈτσι αν τυχόν βρεθείτε σ' εκείνα τα μέρη και ακούσετε:\n"Πιάσ'ένα Γιάννη που ροβουλάει μ' εφτά σκουμάρες και πουρφάν!"\nθα ξέρετε ότι πρόκειται για "ένα Johnnie Walker με seven up και καλαμάκι".\nΔημοσιεύτηκε 2015-05-04 19:37:12+00:00\nΤελευταία επεξεργασία 2015-05-29 16:08:03+00:00\nΔιευκρινίζεται οτι η έκφραση δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τον ηρωικό αγωνιστή του 1821 στον οποίο ενδεχομένως παραπέμπει το άκουσμά της. Απλά αποτελεί μια άλλη εκδοχή για το τηλεκοντρόλ (telecontrol). Δηλαδή το ασύρματο (η μη) τηλεχειριστήριο ηλεκτρικών συσκευών, όπως τηλεοράσεις, δορυφορικοί δέκτες, κλιματιστικές συσκευές κλπ.\nΗ έκφραση αποδίδεται σε άτομο ελληνικής καταγωγής ηλικίας περίπου 3 ετών, όπου για λόγους προστασίας της ανηλικότητας δεν αναφέρονται τα στοιχεία του. Παρατηρήστε ότι η έκφραση ως ευηχεστέρα (μπαρδόν για το κακέμφατον) της αυθεντικής, δύναται να την αντικαταστήσει στη καθημερινή χρήση.\nΜπαμπά, που είναι το κολοκοτόν; θέλω να δω την «Πέπα το γουρουνάκι».\nΔημοσιεύτηκε 2014-10-14 03:26:46+00:00\nΤελευταία επεξεργασία 2015-05-01 16:40:22+00:00\nΛάθος προφορά της λέξης τηλεόραση από μαγκίτες ή απλώς βαριεστημένους, που δεν βρίσκουν τον λόγο γιατί να προφέρουν δύο φωνήεντα στην σειρά, η οποία έχει διαδοθεί αρκετά και έχει περάσει και στον γραπτό λόγο. Τύπου κοακόλα ένα πράμα.\nΗ ΤΗΛΌΡΑΣΗ ΜΟΙΆΖΕΙ ΜΕ ΑΥΤΟΚΊΝΗΤΟ ΧΩΡΊΣ ΦΡΈΝΑ!! (Εδώ).\nΕνώ κάποτε ένας ελληνοτουρκικός γάμος προκαλούσε ποικίλες αντιδράσεις εντός των οικογενειών και όχι μόνο, σήμερα με τόσα τούρκικα κάθε μέρα στην τηλόραση, το κλίμα έχει αντιστραφεί και θεωρείται πολύ της μόδας μια τέτοια ένωση. (Εδώ).\nΕίναι απλό, απελπιστικά απλό: Η έκφραση Το άκουσα στην τηλεόραση (η τελευταία λέξις προφέρεται 'τηλόραση') αποτελεί τη Λυδία Λίθο -αν μας επιτρέπεται η έκφρασις- για την πλήρη και ύπατη Απόδειξη κάθε απόψεώς μας. (Φρικηπαίδεια).\nΔημοσιεύτηκε 2013-04-01 07:00:16+00:00\nΤελευταία επεξεργασία 2015-05-01 19:19:34+00:00\nΤο κοινό γάλα εβαπορέ.\nΑπό το εβαπορέ (evaporated, αφυγραμένο, εξατμισμένο) και το βαπόρι (πλοίο, καράβι).\n- Θέλεις φρέσκο γάλα στο καφέ.\n- Όχι φρέσκο. Βαπορίσιο, ρε μάνα.\nΔημοσιεύτηκε 2010-11-03 08:10:26+00:00\nΤελευταία επεξεργασία 2015-04-27 14:23:41+00:00\nΔημοσιεύτηκε 2009-03-18 18:01:57+00:00\nΤελευταία επεξεργασία 2015-05-27 18:04:36+00:00\nΠροφανώς το λήμμα έγινε ευρέως γνωστό από τον 2ο δίσκο των ΗΜΙΖ (Ημισκούμπρια), με τα θρυλικά άσματα «Πώς γινόταν ένας γκαϊφές» και «Πώς γίνεται ένας γκαϊφές».\nΩραία μέρα έχει σήμερα ρε παιδιά, μετά τη δουλειά πάμε για κανα γκαϊφέ;\nΔημοσιεύτηκε 2009-02-05 13:11:18+00:00\nΤελευταία επεξεργασία 2015-05-31 08:20:06+00:00\nΗ διάσημη μάρκα τσιγάρων Malboro για τους μη αγγλομαθείς.\nΡε Βασίλη, πετάξου ένα λεπτό στο περίπτερο και τσάκω ένα Μάλμπουρο μαλακό.\nβλ. και καύλορο\nΔημοσιεύτηκε 2008-08-13 13:40:55+00:00\nΤελευταία επεξεργασία 2015-05-31 14:48:57+00:00\nΤο καλαμάκι, π(ου) ρουφάν(ε) την πορτοκαλάδα ή τον φραπέ.\n- Πιάσε ρε ένα άλλο προυφάν, γιατί τσάκισε αυτούνο και δεν τραβάει!\nΒλέπε και πουρουφάν.\nΔημοσιεύτηκε 2008-02-19 14:47:56+00:00\nΤελευταία επεξεργασία 2015-05-31 09:19:22+00:00\nΌλα τα κόμικς και τα κινούμενα σχέδια, γνωστά και σαν «Μίκυ Μάους», αλλά ακόμα και αν δεν είναι Μίκυ Μάους.\nΆσε τα μικιμάου και πιάσε κάνα βιβλίο να ξεστραβωθείς!!\nΔημοσιεύτηκε 2008-02-11 12:33:21+00:00\nΤελευταία επεξεργασία 2015-04-29 04:41:00+00:00


Ιστορική συμφωνία για το Ταμείο Ανάκαμψης - Πάνω από 70 δισ. θα πάρει η Ελλάδα από την Ευρώπη | LiFO\n21.7.2020 | 07:05\nΗ «χειραψία του κορωνοϊού» ανάμεσα στην Πρόεδρο της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ\nΜΕΤΑ από μαραθώνιες διαβουλεύσεις που κράτησαν δυόμιση ημέρες περισσότερο από το προγραμματισμένο, η Σύνοδος Κορυφής των 27 κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατέληξε σε συμφωνία για το Ταμείο Ανάκαμψης.\nΤην επίτευξη της συμφωνίας για την αντιμετώπιση των οικονομικών συνεπειών του κορωνοϊού, ανακοίνωσε με ένα μονολεκτικό αλλά και ενθουσιώδες Tweet ο ίδιος πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ. "Deal!" έγραψε στις 6:31 το πρωί, μετά από πέντε ημέρες διαπραγματεύσεων.\nΟι «27» ενέκριναν το πακέτο ύψους 750 δισεκατομμυρίων ευρώ, που για πρώτη φορά θα αντληθεί με την έκδοση κοινού ευρωπαϊκού χρέους και θα εγγραφεί στο προσεχές Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο της ΕΕ (2021-2027), συνολικού ύψους 1,074 τρισ. ευρώ.\nΟ Έλληνας πρωθυπουργός αριστερά\nΝωρίτερα ο εκπρόσωπος του Σαρλ Μισέλ είχε ανακοινώσει την επανέναρξη της ολομέλειας, μετά από διακοπή για «έναν περιορισμένο αριθμό τεχνικών προσαρμογών» με βάση την τελευταία πρόταση του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για επιχορηγήσεις ύψους 390 δισ. ευρώ και δάνεια 360 δισ. ευρώ. δισ. ευρώ.\nΑναλυτές εξηγούν πως στη νέα πρόταση αυξάνονται οι επιστροφές εισφορών προς όφελος των χωρών που συνεισφέρουν στην ΕΕ. Η πρόταση προβλέψει την εκταμίευση του ποσού με βασικά κριτήρια, μεταξύ άλλων, το ΑΕΠ, τους δείκτες ανεργίας και το ποσοστό ύφεσης. Για την περίοδο 2021-2022, υιοθετείται η πρόταση της Κομισιόν, ενώ για το 2023, θα ληφθεί υπόψη η ανεργία της περιόδου 2015-2019, σε συνδυασμό με τις απώλειες του ΑΕΠ το 2020.\nΗ Μέρκελ (που βοήθησε πολύ στην επίσπευση της συμφωνίας) και ο Μακρόν\nΠΑΝΩ ΑΠΟ 70 ΔΙΣ ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ\nΓια την Ελλάδα τα χρήματα ξεπερνούν τα 70 δισ. ευρώ, και θα εκταμιευθούν την επόμενη εξαετία στο πλαίσιο επενδύσεων και μεταρρυθμίσεων. Από την πλευρά του, ο Έλληνας πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε λόγο για μια ιστορική συμφωνία, που δίνει στις Ευρωπαϊκές χώρες και στην Ελλάδα σημαντικότατους πόρους.\nΟ ίδιος παραδέχθηκε πως ήταν γνωστό από την αρχή ότι «όλοι έπρεπε να κάνουν συμβιβασμό» και αναγνώρισε πως κόπηκαν προγράμματα επιδοτήσεων, αφού τελικά η συμφωνία για αυτές ανήλθε στα 390 δισ. ευρώ και όχι στα 500 δισ. Κατά τον πρωθυπουργό, η χρηματοδότηση θα κατευθυνθεί μεταξύ άλλων προς την στήριξη του κόσμου της εργασίας, στη βάση των προγραμμάτων που ήδη εφαρμόζονται.\nΉταν η πρώτη φορά που η Μεγάλη Βρεττανία απουσιάζε από τις αποφάσεις.\nΣε ό,τι αφορά το μεταναστευτικό, τα κονδύλια αυξάνονται ελαφρώς, από 21.9 δισ. σε 22.67 δισ, αλλά η νέα πρόταση Μισέλ «κλειδώνει» μειωμένα ποσά για τη φύλαξη εξωτερικών συνόρων.\n«Ιστορική ημέρα για την Ευρώπη» έγραψε στο Twitter ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν.


ΔΕΥΑΘ:ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΤΑΙ Η ΥΔΡΟΔΟΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΒΙΓΛΙΟΥ – Νέα από την Σαντορίνη με τον Δημήτρη Πράσσο\nΔΕΥΑΘ:ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΤΑΙ Η ΥΔΡΟΔΟΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΒΙΓΛΙΟΥ\nΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ\n«Προκήρυξη διαγωνισμού της Δ.Ε.Υ.Α.Θ. για την ύδρευση στο Ημεροβίγλι με ταχύτατες διαδικασίες για άμεση υδροδότηση».\nΜε ταχύτατους ρυθμούς θα προχωρήσει και θα ολοκληρωθεί η υδροδότηση του Ημεροβιγλίου μετά την σχετική ανακοίνωση του διαγωνισμού που δημοσιοποιείται σήμερα από την Δ.Ε.Υ.Α. Θήρας, για την κατασκευή δικτύου ύδρευσης της περιοχής.\nΣε συνεδρίαση του Δ.Σ. της Δ.Ε.Υ.Α.Θ., εντάχθηκε στον προϋπολογισμό του 2019 ο διαγωνισμός για την εξεύρεση του αναδόχου, που θα αναλάβει την κατασκευή του δικτύου ύδρευσης. Πρόκειται για ένα χρόνιο πρόβλημα με τεράστιες πολύπλευρες επιπτώσεις για τους κατοίκους.\nΣύμφωνα με τους ταχύτατους όρους του διαγωνισμού προβλέπεται η εγκατάσταση του εργολάβου έως το τέλος του 2019 και η υδροδότηση τμηματικά του Ημεροβιγλίου μέχρι την πλήρη υδροδότηση της περιοχής το 2020.\nΤην ικανοποίηση τους εξέφρασαν εμπλεκόμενοι φορείς και κάτοικοι από την σχετική ενημέρωση που έγινε χθες από την ηγεσία της Δ.Ε.Υ.Α.Θ. τον Πρόεδρο Μανόλη Ορφανό, τον Αντιπρόεδρο Πέτρο Πρέκα και τον Γενικό Διευθυντή Νίκο Μάινα.\nΣτη συγκέντρωση των κατοίκων, την οποία οργάνωσε ο Πρόεδρος της Κοινότητας Ημεροβιγλίου Γιώργος Ρενιέρης, η ηγεσία της ΔΕΥΑΘ ανακοίνωσε την πρωτοβουλία που ανέλαβε, προφέροντας ικανοποίηση στους κατοίκους για την άμεση λύση του χρόνιου και βασικού προβλήματος τους”.\nΕπόμενο άρθρο ΞΕΚΙΝΑ Η 56Η ΜΑΖΙΚΗ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗΣ\nΠροηγούμενο άρθρο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΤΟΠΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΟΙΑΣ- ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΜΑΖΙ


Κράουτς: «Δεν μετάνιωσα που έφυγα» | Onsports.gr\nhome ΠοδόσφαιροΕυρώπηΑγγλίαΚράουτς: «Δεν μετάνιωσα που έφυγα» Κοινοποιήστε\nΚράουτς: «Δεν μετάνιωσα που έφυγα»\tΣυντάκτης: Onsports team\nΔημοσίευση: Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011 16.11\nΣτην αποχώρησή του από την Τότεναμ αναφέρθηκε με δηλώσεις του ο υψηλόσωμος επιθετικός της Στόουκ, Πίτερ Κράουτς.\tΟ Άγγλος στράικερ τόνισε ότι δεν του αρέσει να κάθεται στον πάγκο και αυτός ήταν ο λόγος που ζήτησε να αποχωρήσει από τους «πετεινούς» μετά την έλευση του Αντεμπαγιόρ. «Δεν έχω μετανιώσει την επιλογή μου να αφήσω την Τότεναμ. Ήξερα πως με την έλευση του Αντεμπαγιόρ οι πιθανότητες να αγωνιστώ βασικός ήταν λίγες. Μου αρέσει να νιώθω πως έχω ενεργό ρόλο σε μια ομάδα και αυτό είναι κάτι που απολαμβάνω στη Στόουκ», είπε χαρακτηριστικά ο 30χρονος Κράουτς.\tΚατηγορία: Αγγλία


''ΣΕΡΒΙΩΝ ΦΡΟΥΡΟΣ'': 33ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΑΙΩΡΟΠΤΕΡΙΣΜΟΥ SERVIA-OPEN 2019 (ΒΙΝΤΕΟ-ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ).\n33ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΑΙΩΡΟΠΤΕΡΙΣΜΟΥ SERVIA-OPEN 2019 (ΒΙΝΤΕΟ-ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ).\nΌπως και κάθε χρόνο έτσι και φέτος πραγματοποιήθηκε το SERVIA-OPEN (2019) στα πλαίσια του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Αιωροπτερισμού. Ο αγώνας αυτός εντάχθηκε στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα το 2006 και έκτοτε συνεχίζεται κάθε χρόνο στην πίστα της Καστανιάς Σερβίων (υψόμετρο 1150μ.). Οι πιλότοι μπορούν να φτάσουν σε υψόμετρο 3800μ. και διάρκεια πτήσης έως 4 ώρες.\nΣε κάθε ημέρα πτήσης μετά το ενημερωτικό μίτινγκ οι πιλότοι «περνούν» τις συντεταγμένες της διαδρομής σε συσκευή G.P.S του αετού τους , η οποία κάνει και την χρονομέτρηση. Σκοπός του αεραθλητή-πιλότου είναι να βρει ανοδικά ρεύματα , να συντονιστεί μαζί τους για να ανέλθει ψηλά , ώστε να κάνει ευχερέστερη την αγωνιστική του διαδρομή μήκους από 30 έως 120 Km με ταχύτητα τα 110Km/h.\nΔιοργανωτές του αγώνα ήταν η Ελληνική Αεραθλητική Ομοσπονδία , ο Δήμος μας , η Τοπική Κοινότητα Καστανιάς και ο Μορφωτικός Όμιλος Καστανιάς.\nΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΟ 33ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΑΙΩΡΟΠΤΕΡΙΣΜΟΥ SERVIA OPEN 2019 (ΚΑΣΤΑΝΙΑ ΣΕΡΒΙΩΝ) ΚΑΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΑΘΛΗΤΩΝ- ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ.\nΑναρτήθηκε από CEΡBIΩΝ ΦΡΟΥΡΟC στις 1:16 π.μ.\n33ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΑΙΩΡΟΠΤΕΡΙΣΜΟΥ SERVIA-OP...\nΜΟΥΣΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΕΡΒΙΑ 201...


STILIDA NEWS: Κίνηση πολιτών “ΜΑΛΙΑΚΟΣ SOS”: Συνάντηση με τον λιμενάρχη Στυλίδας\nΟ κ Καλαμίδας από την πρώτη στιγμή φάνηκε ότι είναι γνώστης των προβλημάτων του Μαλιακού και της ευρύτερης περιοχής ευθύνης του. Οι πρωτοβουλίες του, που έχουν ήδη γίνει γνωστές, μας κάνουν αισιόδοξους. Περιέγραψε με λίγα λόγια τις εικόνες, που ο ίδιος αντίκρισε ερχόμενος σε επαφή με τον χώρο, καθώς και το χαοτικό καθεστώς της ασυδοσίας.\nΤα μέλη της Κίνησης ανέλυσαν στον Λιμενάρχη τα διαχρονικά αιτήματα για την προστασία του Μαλιακού επικεντρώνοντας στη ρύπανση, την προσβασιμότητα των ακτών, την προστασία και την ανάδειξη του κόλπου ως πηγή πλούτου για την περιοχή. Αιτήματα και προτάσεις όπως διαμορφώθηκαν αυτά τα χρόνια – μετά και το τραγικό θάνατο των ψαριών το 2009 – συζητώντας με τις τοπικές κοινωνίες και τους αρμόδιους φορείς.\nΟ κ. Καλαμίδας εξέφρασε την άποψη ότι είναι απαραίτητη η συνεργασία με τους περιβαλλοντικούς φορείς και τις κινήσεις πολιτών προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι της προστασίας ανεβάζοντας και τον πήχη των προσδοκιών.\nΠρώτο και σημαντικό και σε ό,τι αφορά στην πρόληψη αναδεικνύεται η ενημέρωση, η ευαισθητοποίηση και η ενεργοποίηση των πολιτών και των επαγγελματιών για την προστασία του οικοσυστήματος των εκβολών του Σπερχειού και του Μαλιακού κόλπου, ως ένα από τους σημαντικότερους ιχθυογεννητικούς σταθμούς τεράστιας αξίας. Σε ό,τι αφορά δε στην καταστολή, θα πρέπει να στραφούν οι προσπάθειες στην ποινικοποίηση της παράνομης αλιείας και την απαγόρευση της θήρας στο τμήμα που αφορά στην φιλοξενία των πουλιών, που τυγχάνουν ειδικής προστασίας στα πλαίσια της περιοχής Natura.\nΤο καλό κλίμα και η ταύτιση απόψεων μας κάνει να αισιοδοξούμε για πιο στενή συνεργασία και αλληλοενημέρωση αναφορικά με την επίτευξη των στόχων.\nΕτικέτες: “ΜΑΛΙΑΚΟΣ SOS” , ΛΙΜΕΝΑΡΧΗΣ ΣΤΥΛΙΔΑΣ


«Απευθείας μπίζνες με ιδιώτες» προέβλεψαν αντιπολιτευόμενοι δημοτικοί σύμβουλοι Αθηναίων, με αφορμή τη μετατροπή της αναπτυξιακής εταιρείας του Δήμου (ΕΑΤΑ Α.Ε.) σε Αναπτυξιακό Οργανισμό του «νόμου Θεοδωρικάκου».\nΕγείροντας ένα πλήθος νομικών ζητημάτων, ο... σύμβουλος της «Ανοιχτής Πόλης», Κ. Αλεξίου, προειδοποίησε παράλληλα ότι οι Αναπτυξιακοί Οργανισμοί «μπορούν εύκολα να μετατραπούν σε μηχανισμό διασπάθισης δημοσίου χρήματος και ρουσφετολογικών προσλήψεων».\n«Δεν θα δημιουργήσουμε ένα παραμάγαζο, όπως υπαινίσσεστε», απάντησε ο γενικός γραμματέας του Δήμου, Αλ. Τσιατσιάμης, λέγοντας ότι η μετατροπή γίνεται ώστε «να ενισχυθεί η ευελιξία και η λειτουργία της ΕΑΤΑ υπέρ του δημοσίου συμφέροντος» και διαβεβαιώνοντας ότι θα διατηρηθούν όλες οι ελεγκτικές διαδικασίες.


Βαθύ Κόκκινο | Για την Έννοια του Κομμουνισμού στον Μαρξ\nΠέμπτη, 24 Ιουνίου, 2021 06:13:47\nΆρθρο του Βασίλη Μηνακάκη για το Βαθύ Κόκκινο\nΈνα από τα πιο γνωστά χωρία των Μαρξ-Ένγκελς για τον κομμουνισμό περιέχεται στη Γερμανική Ιδεολογία, και είναι το ακόλουθο: «Ο κομμουνισμός δεν είναι για μας μια κατάσταση πραγμάτων που πρέπει να εγκαθιδρυθεί, ένα ιδεώδες που σ’ αυτό θα πρέπει να προσαρμοστεί η πραγματικότητα. Ονομάζουμε κομμουνισμό την πραγματική κίνηση που καταργεί τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων. Οι όροι αυτής της κίνησης προκύπτουν από τις προϋποθέσεις που τώρα υπάρχουν» (Κ. Μαρξ-Φρ. Ένγκελς, Γερμανική Ιδεολογία, τόμ. Α, Gutenberg, Αθήνα 1979, σσ. 81-82).\nΤο κύριο στον «ορθόδοξο» μαρξισμό ήταν και είναι η αποσιώπηση αυτής της κομβικής θέσης. Παραλλαγή της τακτικής αυτής είναι η κοπτοραπτική: από το χωρίο, αναφέρεται επιλεκτικά «τι είναι ο κομμουνισμός» («πραγματική κίνηση που καταργεί τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων»), αλλά αποκόβεται το «τι δεν είναι» («δεν είναι μια κατάσταση πραγμάτων που πρέπει να εγκαθιδρυθεί, ένα ιδεώδες που σ’ αυτό θα πρέπει να προσαρμοστεί η πραγματικότητα»).\nΔεύτερη μορφή «βιασμού» είναι η υποτίμηση και η περιφρόνηση. «Είναι λάθος», λένε, «απ’ όλο το μαρξικό έργο να απομονώνεται αυτό το χωρίο. Δεν πρέπει κανείς να αυτονομεί ή να υπερτιμά μια διατύπωση που δεν απηχεί τη μαρξική αντίληψη για τον κομμουνισμό». Ουδέν ψευδέστερο. Δεν πρόκειται για επιμέρους διατύπωση, αλλά για κόκκινη κλωστή που διατρέχει όλη τη μαρξική αντίληψη για τον κομμουνισμό. Βεβαίως οι Μαρξ-Ένγκελς κατέθεσαν έναν πλούτο θέσεων για τον κομμουνισμό, όχι σε ένα μα σε πολλά έργα τους. Δεν συμπύκνωσαν βέβαια την αντίληψή τους για τον κομμουνισμό -το ίδιο έκαναν και για άλλα θέματα- σε ένα ενιαίο, δίκην εγχειριδίου, κείμενο, όπως συνηθίζει ο «ορθόδοξος» δογματικός μαρξισμός, πολύ περισσότερο δεν τη συμπύκνωσαν σε έναν ορισμό (προφανώς ούτε σε αυτόν της Γερμανικής Ιδεολογίας)· κι αυτό δίνει τη δυνατότητα στον «ορθόδοξο» μαρξισμό να προβάλει το επιχείρημα περί μεμονωμένης διατύπωσης. Αλλά το μαρξικό έργο, χωρίς -επισημαίνεται και πάλι αυτό- να εξαντλεί τον πλούτο του σ’ αυτή την έκφραση, δεν αφήνει περιθώρια να την αντιμετωπίζει κανείς ως δευτερεύουσα πλευρά της αντίληψης των Μαρξ και Ένγκελς για τον κομμουνισμό. Σταχυολογούμε μερικά από τα πάμπολλα τεκμήρια που μπορεί κανείς να προσκομίσει.\nΣτα Οικονομικά και Φιλοσοφικά Χειρόγραφα του 1844, ο Μαρξ σημειώνει: «Ο κομμουνισμός είναι η πράξη που προβάλλει σαν η άρνηση της άρνησης και συνακόλουθα είναι η πραγματική φάση, αναγκαία για την επόμενη περίοδο της ιστορικής ανάπτυξης στη χειραφέτηση και αποκατάσταση του ανθρώπινου γένους. Ο κομμουνισμός είναι ο αναγκαίος τύπος και το δυναμικό πιστεύω του άμεσου μέλλοντος, αλλά ο κομμουνισμός δεν είναι αφ’ εαυτού του ο σκοπός της ανθρώπινης ανάπτυξης – η μορφή της ανθρώπινης κοινωνίας» (Κ. Μαρξ, Οικονομικά και Φιλοσοφικά Χειρόγραφα του 1844, Γλάρος, Αθήνα 1975, σελ. 140).\nΚαι: «Όλη η κίνηση της ιστορίας είναι κατά συνέπεια τόσο η πραγματική πράξη της δημιουργίας του κομμουνισμού -η γέννηση της εμπειρικής του ύπαρξης- όσο και -για τη διαλογιζόμενη συνείδησή της- η κατανόηση και γνώση της κίνησης του δικού της γίγνεσθαι. Ενώ ο άλλος κομμουνισμός, που δεν έφτασε στην ολοκληρωμένη ανάπτυξή του, αναζητά σε μεμονωμένους ιστορικούς τύπους, αντίθετους προς την ατομική ιδιοκτησία, μια ιστορική απόδειξη δικαίωσης, μια απόδειξη φτιαγμένη απ’ ό,τι ήδη υπάρχει, αποσπώντας μεμονωμένα επεισόδια από τη σωστή τους θέση στη διαδικασία της ανάπτυξης» (ό.π., σελ. 126).\nΣτην ίδια τη Γερμανική Ιδεολογία, οι Μαρξ-Ένγκελς, χαρακτηρίζουν την κομμουνιστική φιλολογία «σαν την έκφραση και το προϊόν ενός πραγματικού κινήματος» (ό.π., τόμ. 2, σελ. 209), ασκούν κριτική σε όσους «αποσπούν τα κομμουνιστικά συστήματα, κριτικές και λιβέλους από το πραγματικό κίνημα του οποίου είναι απλώς η έκφραση» (ό.π., τόμ. 2, σελ. 210) και σημειώνουν:\n«Ο κομμουνισμός διαφέρει από όλα τα προηγούμενα κινήματα κατά το ότι ανατρέπει τη βάση όλων των προηγούμενων σχέσεων παραγωγής και επικοινωνίας, και για πρώτη φορά χειρίζεται συνειδητά τις φυσικές προϋποθέσεις σαν δημιουργήματα των ανθρώπων που έχουν υπάρξει ως τώρα, απογυμνώνει τις σχέσεις αυτές από το φυσικό τους χαρακτήρα και τις υποτάσσει στην εξουσία των ενωμένων ανθρώπων» (ό.π., τόμ. 1, σελ. 119).\nΣτα 1850, στο έργο Οι ταξικοί αγώνες στη Γαλλία από το 1848 ως το 1850, ο Μαρξ αναφέρει ότι «το προλεταριάτο συσπειρώνεται όλο και πιο πολύ γύρω από τον επαναστατικό σοσιαλισμό, γύρω από τον κομμουνισμό… Ο σοσιαλισμός αυτός είναι η διαρκής κήρυξη της επανάστασης» (Μαρξ-Ένγκελς, Διαλεχτά Έργα, τόμ.1, Γνώσεις, χχε, σελ. 252).\nΣτο ίδιο πνεύμα κινείται και η προσφώνηση των Μαρξ-Ένγκελς στην Κεντρική Επιτροπή της Ένωσης των Κομμουνιστών, επίσης στα 1850, η οποία καταλήγει: «Η πολεμική κραυγή» της ανεξάρτητης οργάνωσης του κόμματος του προλεταριάτου «πρέπει να είναι: Διαρκής επανάσταση» (ό.π., σελ. 122). Είκοσι χρόνια μετά (1871), στον Εμφύλιο πόλεμο στη Γαλλία, έργο που πραγματεύεται την εμπειρία της Κομμούνας, ο Μαρξ θα γράψει: «Δεν πρόκειται να πραγματοποιήσει ιδανικά [σσ. η Κομμούνα και, κατ’ επέκταση, ο κομμουνισμός] μα να ελευθερώσει μονάχα τα στοιχεία της νέας κοινωνίας που αναπτύχθηκαν πια στους κόλπους της αστικής κοινωνίας που καταρρέει» (ό.π., σελ. 626).\nΣτο Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, τέλος, γίνεται κυρίως λόγος για τους κομμουνιστές, αλλά και για τον κομμουνισμό και την κομμουνιστική επανάσταση, και λιγότερο για την «κομμουνιστική κοινωνία». Η κοινωνία αυτή υπονοείται σε εκφράσεις όπως: «ο κομμουνισμός δεν αφαιρεί από κανέναν τη δυνατότητα να ιδιοποιείται κοινωνικά προϊόντα. Αφαιρεί μόνο τη δυνατότητα να υποδουλώνει με την ιδιοποίηση αυτή την ξένη εργασία» (ό.π., σελ. 38)· «κομμουνιστική κατάργηση του εμπορίου» (ό.π., σελ. 37)· «κομμουνιστικός τρόπος ιδιοποίησης και παραγωγής των υλικών προϊόντων» (ό.π., σελ. 38).\nΥπάρχουν, βέβαια, και ρητές αναφορές στον κομμουνισμό ως κοινωνία: «Στην αστική κοινωνία η ζωντανή δουλειά είναι μονάχα ένα μέσο για να αυξαίνει η συσσωρευμένη εργασία. Στην κομμουνιστική κοινωνία, η συσσωρευμένη εργασία είναι μονάχα ένα μέσο για να ευρύνει, να πλουτίζει και να προάγει τη ζωή των εργατών. Στην αστική κοινωνία, λοιπόν, το παρελθόν κυριαρχεί πάνω στο παρόν. Στην κομμουνιστική κοινωνία το παρόν κυριαρχεί πάνω στο παρελθόν» (ό.π., σελ. 37).\nΉ: «Στη θέση της παλιάς αστικής κοινωνίας, με τις τάξεις και τις ταξικές της αντιθέσεις, έρχεται μια ένωση όπου η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός είναι η προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων» (ό.π., σελ. 44). Ταυτόχρονα, μια σειρά εκφράσεις δείχνουν ότι ο κομμουνισμός εννοείται και ως κίνημα -για την ακρίβεια ως τμήμα του προλεταριακού κινήματος- και ως κόμμα, με την ευρεία και ιστορική έννοια που έδιναν στον όρο κόμμα οι Μαρξ-Ένγκελς.\nΟ βιασμός διά της «ερμηνείας»\nΑς έρθουμε τώρα στην τρίτη μορφή βιασμού, αυτή που γίνεται διά της ερμηνείας.\nΕρμηνεία 1: Με την εν λόγω διατύπωση οι Μαρξ-Ένγκελς ήθελαν να βάλουν ένα διπλό όριο απέναντι στον ουτοπικό σοσιαλισμό, ο οποίος θεμελίωνε τον κομμουνισμό στο πεδίο των ιδεών, της ηθικής, του εξισωτισμού, του ουμανισμού, του δικαίου κι όχι στο έδαφος της κοινωνίας· και που, επιπλέον, περιέγραφε τη μελλοντική κοινωνία -συχνά με μεγάλη σχολαστικότητα- με τρόπο ιδεαλιστικό, αποσπασμένο απ’ τις τάσεις που αναφύονται από την ίδια την κεφαλαιοκρατική κοινωνία. Είναι βάσιμη αυτή η «ερμηνεία», μιας και οι Μαρξ-Ένγκελς αφιέρωσαν το έργο τους ακριβώς πάνω στην επιστημονική θεμελίωση του κομμουνισμού στην ίδια την πραγματικότητα του καπιταλισμού, στην ιστορική εξέλιξή του και στις τάσεις υπέρβασης που αναδύονται στο εσωτερικό του· ενώ παράλληλα, δεν έκρυβαν την επιφυλακτικότητά τους προς «τις συνταγές για τις κουζίνες του μέλλοντος» και την αποστασιοποίησή τους από τους ουτοπικούς σοσιαλιστές, οι οποίοι «όσο περισσότερο επεξεργάζονταν τις λεπτομέρειές τους [σσ. των σχεδίων για τη μελλοντική κοινωνία], τόσο περισσότερο καταλήγουν υποχρεωτικά σε καθαρή φαντασιοπληξία» (ό.π., τόμ. 2, σελ. 181). Είναι, λοιπόν, βάσιμη αυτή η ερμηνεία, μόνο που δεν είναι επαρκής.\nΕρμηνεία 2: Με τον όρο «πραγματική κίνηση που καταργεί τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων» οι Μαρξ-Ένγκελς αναφέρονται στην εξέλιξη της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας, στις τάσεις υπέρβασης που αναβλύζουν από το εσωτερικό της (κοινωνικοποίηση παραγωγής, ευρεία χρήση επιστήμης στην παραγωγή, ποσοτική και ποιοτική εξέλιξη της εργατικής τάξης κ.ά.) και ειδικά στην εξέλιξη της σύγκρουσης παραγωγικών σχέσεων-παραγωγικών δυνάμεων, που φτάνει σε τέτοιο επίπεδο οξύτητας και ασυμβατότητας μεταξύ των δύο πόλων της, ώστε να οδηγεί στην επαναστατική υπέρβαση του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής.\nΑυτή την «αντικειμενικίστικη» ερμηνεία υιοθετεί ο Γάλλος φιλόσοφος Pierre Dardot, ο οποίος υποστηρίζει ότι στη Γερμανική Ιδεολογία, ο όρος κομμουνισμός συναρθρώνει τρεις ιδέες: «Συνδέοντας αυτές τις τρεις ιδέες, της “πραγματικής κίνησης”, της αιφνίδιας και ταυτόχρονης “πράξης” και της “υπάρχουσας κατάστασης”, η Γερμανική Ιδεολογία επαναλαμβάνει και εμβαθύνει την ίδια θέση: η κομμουνιστική κοινωνία είναι το αναγκαίο αποτέλεσμα της κίνησης της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και της βιομηχανίας».\nΝα πώς εξηγεί αυτό το συμπέρασμα: «Η σημαντικότερη εννοιολογική επινόηση [σσ. της Γερμανικής Ιδεολογίας] έγκειται στην ταύτιση του κομμουνισμού με την “πραγματική κίνηση που καταργεί τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων”… Αυτή η διάσημη διατύπωση αντιτίθεται ασφαλώς σε κάθε “φαντασία” με αντικείμενο τη μελλοντική κοινωνία. Αλλά στη θετική σημασία της, παραπέμπει στην κίνηση συγκέντρωσης με την οποία οι μανιφακτούρες, και ακόμη περισσότερο η μεγάλη βιομηχανία, συσσωρεύουν ολοένα και μεγαλύτερες μάζες εργατών, μέσα από μια αντικειμενική διαδικασία που τείνει να αντικαταστήσει την απομόνωση των εργατών λόγω του ανταγωνισμού με την ένωσή τους στην ευρύτερη δυνατή κλίμακα… Η δεύτερη παραδοχή, περισσότερο στενή, του όρου “κομμουνισμός” παραπέμπει στην αιφνίδια και ταυτόχρονη “πράξη” (Tat) των κυρίαρχων λαών.\nΠροφανώς, όπως υποδηλώνουν και τα συμφραζόμενα, ζητούμενο είναι να απομακρυνθεί κάθε δυνατότητα ενός αμιγούς τοπικού κομμουνισμού: αν ο κομμουνισμός ως δράση (Action) δεν είναι νοητός παρά ως ιστορική παγκόσμια ύπαρξη”…, τούτο συμβαίνει επειδή προϋποθέτει μια ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και των ανταλλαγών, που ξετυλίγεται εξαρχής στο πεδίο της παγκόσμιας ιστορίας. Με αυτή την έννοια ο κομμουνισμός ως “πράξη” εξακολουθεί να απορρέει από τον κομμουνισμό ως ¨πραγματική κίνηση”. Τέλος, τρίτη ιδέα, ο κομμουνισμός ως “υπάρχουσα κατάσταση” που δημιουργείται από τον κομμουνισμό ως δράση: η πρωτοτυπία αυτής της κατάστασης είναι ότι καθιστά αδύνατη την “αυτονόμηση κάθε υπάρχουσας κατάστασης έναντι των ατόμων…”»\n(Pierre Dardot, «Ο “επιστημονικός κομμουνισμός” μπορεί να είναι πολιτικός;», περ. Ουτοπία, τεύχ.100/2012, σσ. 94-95).\nΚαι αυτή η ερμηνεία απηχεί πλευρές της μαρξικής προβληματικής, δεν απηχεί όμως τη διαλεκτική της ουσία και συνάφεια. Για τους Μαρξ-Ένγκελς, η έννοια της «πραγματικής κίνησης που καταργεί τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων» συνδεόταν ΚΑΙ με την ιστορική δυναμική της σύγκρουσης παραγωγικών σχέσεων-παραγωγικών δυνάμεων ΚΑΙ με την ιστορική δυναμική της πάλης των τάξεων.\nΤο διπλό νόημα της «κίνησης που καταργεί τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων»\nΑυτήν ακριβώς τη διαλεκτική ουσία, που βρίσκεται στην καρδιά του εν λόγω χωρίου της Γερμανικής Ιδεολογίας, μας την αποκαλύπτει ο Μαρξ σε ένα γράμμα του προς τον Άνεκοβ με ημερομηνία 25 Δεκεμβρίου 1846:\nΒ. Καντίνσκι-Κόκκινη Πλατεία\n«Ο κύριος Προυντόν», γράφει, «είναι λοιπόν δογματικός. Η ιστορική κίνηση που ανατρέπει τον σημερινό κόσμο αναλύεται γι’ αυτόν στο πρόβλημα να ανακαλύψει τη σωστή ισορροπία, τη σύνθεση δύο αστικών ιδεών… Στη θέση της μεγάλης ιστορικής κίνησης που ξεπηδά από τη σύγκρουση ανάμεσα στις αποκτημένες πια παραγωγικές δυνάμεις των ανθρώπων και στις κοινωνικές τους σχέσεις, που δεν ανταποκρίνονται πια σ’ αυτές τις παραγωγικές δυνάμεις, στη θέση των φοβερών πολέμων που προετοιμάζονται ανάμεσα στις διάφορες τάξεις ενός έθνους, ανάμεσα στα διάφορα έθνη, στη θέση της πρακτικής και βίαιης δράσης των μαζών που μόνο αυτή θα μπορέσει να κρίνει την έκβαση αυτών των συγκρούσεων, στη θέση αυτής της περιεκτικής, αδιάκοπης και πολύπλοκης κίνησης, ο κύριος Προυντόν βάζει την αηδιαστική κίνηση του κεφαλιού του» (Διαλεχτά Έργα, τόμ. 2, σελ. 527).\nΣτη συνέχεια, υπογραμμίζοντας «τον γελοίο τρόπο που ο κύριος Προυντόν κρίνει τον κομμουνισμό», σχολιάζει: «Για την ώρα πρέπει να παραδεχτείτε ότι ένας άνθρωπος που δεν έχει καταλάβει τη σύγχρονη κοινωνική κατάσταση είναι ακόμα λιγότερο σε θέση να καταλάβει την κίνηση που πάει να ανατρέψει και τις φιλολογικές εκδηλώσεις αυτής της επαναστατικής κίνησης» (ό.π., σελ. 528).\nΣε ένα ακόμη γράμμα του -προς τον Γ.Β. Σβάιτσερ αυτή τη φορά- ο Μαρξ επικρίνει και πάλι τον Προυντόν διότι, όπως και οι ουτοπικοί, «κυνηγά να βρει τη λεγόμενη “επιστήμη”, με την οποία να μπορεί να επινοηθεί εκ των προτέρων ένας τύπος για τη “λύση του κοινωνικού ζητήματος”, αντί να αντλήσει την επιστήμη από την κριτική γνώση της ιστορικής κίνησης, μιας κίνησης που παράγει η ίδια τους υλικούς όρους της χειραφέτησης» (ό.π., τόμ. 1, σελ. 461).\nΑυτές οι δύο διαστάσεις της έννοιας του κομμουνισμού ως «πραγματικής κίνησης που καταργεί τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων», καθώς και η διαλεκτική αλληλεπίδρασή τους, δεν κατανοούνται από τον δογματισμό της «ορθοδοξίας», ο οποίος απολυτοποιεί τη μια πλευρά, την υλική/«αντικειμενική», ούτε από το δογματισμό του ρεφορμισμού και της «ανανέωσης», που απολυτοποιούν την κινηματική/«υποκειμενική».\nΣτον αντίποδα και των δύο, αλλά στο πνεύμα των Μαρξ-Ένγκελς και στο πνεύμα μιας σύγχρονης αναζήτησης για την κομμουνιστική απελευθέρωση, βρίσκεται η τοποθέτηση του Ετιέν Μπαλιμπάρ:\n«[…] ο κομμουνισμός δεν είναι ένα ιδανικό, δεν είναι ένα απλό αφηρημένο ιστορικό στάδιο που έρχεται, σαν αντικείμενο μιας πρόβλεψης ή προφητείας, αλλά μια πραγματική τάση εγγεγραμμένη μέσα στις υπάρχουσες αντιφάσεις της καπιταλιστικής κοινωνίας, ακόμα και κάτω από μορφές τμηματικές και διστακτικές, που ενισχύονται προοδευτικά. Με ποια μορφή ο κομμουνισμός είναι λοιπόν μια πραγματική τάση, ήδη παρούσα στην ίδια την καπιταλιστική κοινωνία; Μπορούμε να απαντήσουμε, σχηματικά, έτσι: κάτω από δύο μορφές, που δεν έχουν καταρχήν άμεση σχέση μεταξύ τους:\n»Από τη μια μεριά με τη μορφή της τάσης για κοινωνικοποίηση της παραγωγής και των παραγωγικών δυνάμεων. Είναι η ίδια η καπιταλιστική συσσώρευση που δεν σταματάει να τονίζει αυτή την τάση, δίνοντάς της τη μορφή της συγκέντρωσης του κεφαλαίου και της κρατικής εξουσίας.\n»Από την άλλη μεριά, με τη μορφή της πάλης των προλεταριακών τάξεων, στην οποία επιβεβαιώνεται καταρχήν η αυτονομία και αργότερα η πολιτική και ιδεολογική ηγεμονία του προλεταριάτου. Αυτή η πάλη επιτρέπει στο προλεταριάτο να οργανώνεται σε επαναστατική τάξη, να επιβάλλει την αλληλεγγύη πάνω στον ανταγωνισμό και τις διαιρέσεις. Δεν περνάει μέσα από το κράτος -και δίκαια- αλλά φανερώνει τις συνθήκες ζωής και εργασίας και τείνει στη συλλογική κυριαρχία.\n»Σ’ όλη τη διάρκεια της ανάπτυξης του καπιταλισμού, αυτές οι δύο τάσεις επιδρούν σταθερά η μία πάνω στην άλλη, αλλά μένουν αρκετά ανεξάρτητες. Δεν συγχωνεύονται, αλλά, αντίθετα, αντιπαρατίθενται. Για να μπορέσουν ν’ αρχίσουν να συγχωνεύονται, χρειάζεται μια αποτελεσματική προλεταριακή επανάσταση, η κατάληψη της κρατικής εξουσίας από το προλεταριάτο» (Ετιέν Μπαλιμπάρ, Για τη δικτατορία του προλεταριάτου, Οδυσσέας, Αθήνα 1978, σσ. 128-29).\nΑλλά η ερμηνεία αυτή απαιτεί κι άλλες διασαφήσεις. Ο κομμουνισμός δεν είναι απλώς η ιστορική προέκταση ή η ποσοτική ανάπτυξη των τάσεων ή των υλικών εμβρύων μιας άλλης κοινωνίας που αναπτύσσονται στο εσωτερικό του· είναι, πάνω απ’ όλα, η απελευθέρωσή του (ποσοτική και κυρίως ποιοτική) από τον κεφαλαιοκρατικό τους «φαινότυπο» και «γονότυπο» (όχι απλώς από το κεφαλαιοκρατικό ή, ακόμη χειρότερα, το νεοφιλελεύθερο, περίβλημά τους) και η τροχοδρόμησή τους σε ριζικά διαφορετικές, χειραφετητικές σε μορφή και περιεχόμενο ράγες. Είναι, επομένως, μια εξέλιξη που προϋποθέτει την ποιοτική τομή της επανάστασης.\nΣτο βαθμό που απουσιάζει μια τέτοια οπτική, διαμορφώνεται ένας «παρά φύσει» κοινός τόπος ανάμεσα στις δυο μορφές δογματικού μαρξισμού: τον λεγόμενο «ορθόδοξο» και τον αυτοαποκαλούμενο «ανανεωτικό».\nΟ πρώτος «βολεύεται» με τον «αντικειμενισμό», καθώς ο οικονομικός ντετερμινισμός και η «ιστορική βεβαιότητα» στην αναπόφευκτη νίκη του κομμουνισμού λειτουργούν σαν μαζικό παραισθησιογόνο που εξισορροπεί την αναποτελεσματική πολιτική τακτική και πρακτική του παρόντος· αφού «έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη», δεν πολυπειράζει αν σήμερα η ζωή είναι μαύρη και η ακτινοβολία των κομμουνιστών πενιχρή.\nΟ δεύτερος επίσης βολεύεται με αυτόν τον «αντικειμενισμό», μιας και στο όνομά του δικαιολογεί το μεταρρυθμισμό, τον «κοινοβουλευτικό δρόμο», τα «ναι στην ΕΕ» με πρόσχημα ότι η διεθνοποίηση είναι αντικειμενική διαδικασία και τόσα άλλα. Είναι πολύ χρήσιμη, από αυτή, την άποψη, η κριτική της Ρόζας Λούξεμπουργκ στον Μπερνστάιν· μια κριτική που δεν μένει στην κορυφή του μπερνσταϊνικού παγόβουνου («η κίνηση είναι το παν, ο τελικός σκοπός τίποτα»), αλλά αναιρεί εξαντλητικά τις οικονομικές-κοινωνικές προϋποθέσεις που -κατά τον Μπερνστάιν- θεμελίωναν αυτή τη θέση (Ρόζα Λούξεμπουργκ, Κοινωνική μεταρρύθμιση ή επανάσταση, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1988).\nΓερμανική Ιδεολογία ή Κριτική του προγράμματος της Γκότα;\nΤο προτελευταίο οχυρό του «ορθόδοξου» δογματικού μαρξισμού απέναντι στο χωρίο της Γερμανικής Ιδεολογίας είναι η Κριτική του προγράμματος της Γκότα, η οποία περιέχει τη δεύτερη πιο γνωστή διατύπωση των Μαρξ-Ένγκελς περί κομμουνισμού· αυτήν που αναπαράγει και ο Λένιν στο Κράτος και Επανάσταση (Β.Ι. Λένιν, Κράτος και επανάσταση, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1979, ειδικά σσ. 82-101). Αυτή η τοποθέτηση, περιβεβλημένη και με το κύρος του ηγέτη της Οκτωβριανής Επανάστασης και της ίδιας της επανάστασης, έγινε για τον «ορθόδοξο» μαρξισμό συνώνυμο της έννοιας του κομμουνισμού. Με μια μικρή -αλλά ουσιώδη- λεπτομέρεια: κυριάρχησε όχι όπως τη διατύπωσαν ο Μαρξ ή ο Λένιν, αλλά με κάποιες καίριες «μικροαλλαγές».\nΑς πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Καταρχάς, μια αναγκαία αποκατάσταση: στην Κριτική του προγράμματος της Γκότα, ο Μαρξ δεν περιγράφει την άποψή του μόνο με τον όρο «κομμουνιστική κοινωνία». Σε ορισμένα σημεία μιλά για «συντροφική κοινωνία, θεμελιωμένη στην κοινοκτημοσύνη των μέσων παραγωγής [στην οποία] οι παραγωγοί δεν ανταλλάσσουν τα προϊόντα τους» (Διαλεχτά Έργα, τόμ. 2, σελ. 12). Ενώ αλλού σημειώνει, αναφερόμενος στη μορφή της εξουσίας που θα προκύψει μετά την προλεταριακή επανάσταση: «[…] θα προτείναμε εμείς να βάλουμε παντού στη θέση της λέξης κράτος τη λέξη “κοινότητα”, μια καλή παλιά γερμανική λέξη, που μπορεί πολύ ωραία να αντιστοιχεί στη γαλλική λέξη “κομμούνα”» (ό.π., σελ. 35).\nΣτα κύρια χωρία του, πάντως, το κείμενο αναφέρεται στην πρώτη ή κατώτερη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας («αυτή» σημειώνει με νόημα ο Λένιν θέλοντας να τονίσει τη διαφορά με τον Λασάλ, «που συνήθως ονομάζεται σοσιαλισμός ενώ ο Μαρξ της δίνει την ονομασία πρώτη φάση του κομμουνισμού» – Λένιν, ό.π., σελ. 91), τονίζοντας ότι είναι «μια κομμουνιστική κοινωνία όχι όπως έχει εξελιχθεί πάνω στη δική της βάση, μα αντίθετα όπως ακριβώς έχει προβάλλει από την κεφαλαιοκρατική κοινωνία… μια κομμουνιστική κοινωνία, λοιπόν, που από κάθε άποψη, οικονομικά, ηθικά, πνευματικά, είναι γεμάτη από τα σημάδια της παλιάς κοινωνίας, που από τους κόλπους της βγήκε» (Διαλεχτά Έργα, τόμ. 2, σελ. 13).\nΚι αφού υπογραμμίσει τις αντιφάσεις και τις δυσκολίες αυτής της φάσης, καταλήγει: «Μα αυτές οι ελλείψεις δεν μπορούν ν’ αποφευχθούν στην πρώτη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας, όπως έχει ακριβώς βγει ύστερα από μακρόχρονα κοιλοπονήματα, από την κεφαλαιοκρατική κοινωνία» (ό.π., σελ. 14).\nΑντιθέτως, «σε μιαν ανώτερη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας, όταν θα έχει εξαφανιστεί η υποδουλωτική υποταγή των ατόμων στον καταμερισμό της εργασίας και μαζί της και η αντίθεση ανάμεσα στην πνευματική και στη σωματική δουλειά, όταν η εργασία θα έχει γίνει όχι μόνο μέσο για να ζεις, αλλά και η πρώτη ανάγκη της ζωής, όταν με την ολόπλευρη ανάπτυξη των ατόμων θα έχουν αναπτυχθεί και οι παραγωγικές δυνάμεις και θα αναβλύζουν πιο άφθονα όλες οι πηγές του κοινωνικού πλούτου, τότε μόνο θα μπορεί να ξεπεραστεί ολότελα ο στενός ορίζοντας του αστικού δικαίου και θα γράψει η κοινωνία στη σημαία της: Από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του» (ό.π., σσ. 13-14).\nΑπό τον Μαρξ στον Λένιν\nΑς σταθούμε λίγο και στο Κράτος και Επανάσταση. Το πέμπτο κεφάλαιο του βιβλίου έχει τίτλο «Οι οικονομικές βάσεις της απονέκρωσης του κράτους» και είναι αφιερωμένο στην Κριτική του προγράμματος της Γκότα (Λένιν, ό.π., ιδιαίτερα σσ. 90-101).\nΕκεί τσιτάρει εκτεταμένα το κείμενο του Μαρξ και υιοθετεί την άποψή του περί κατώτερης και ανώτερης φάσης της κομμουνιστικής κοινωνίας: «Εφόσον τα μέσα παραγωγής γίνονται κοινή ιδιοκτησία, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και δω [σσ. στην κατώτερη φάση] η λέξη “κομμουνισμός”, φτάνει να μην ξεχνούμε πως δεν πρόκειται για ολοκληρωμένο κομμουνισμό» (ό.π., σελ. 97).\nΥπό αυτό το πρίσμα, περιγράφει την πρώτη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας ως μια κοινωνία όπου «τα μέσα παραγωγής ανήκουν σ’ ολόκληρη την κοινωνία» (ό.π., σελ. 91), «δεν θα μπορεί να γίνεται εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, γιατί θα είναι αδύνατο ν’ αρπαχτούν σαν ατομική ιδιοκτησία τα μέσα της παραγωγής» (ό.π., σελ. 92) κι όπου «το “αστικό δίκαιο” δεν καταργείται ολοκληρωτικά, παρά μόνο μερικά, μόνο στο βαθμό που έχει επιτευχθεί πια η οικονομική ανατροπή, δηλαδή μόνο σε σχέση με τα μέσα παραγωγής» (ό.π., σελ. 93). Υπογραμμίζει, παράλληλα, ότι «η απαλλοτρίωση αυτή [σσ. των κεφαλαιοκρατών] θα δώσει τη δυνατότητα για μια γιγάντια ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων» (ό.π., σελ. 94).\nΣε ό,τι αφορά τη μετάβαση από την κατώτερη στην ανώτερη βαθμίδα της κομμουνιστικής κοινωνίας, διευκρινίζει πως «από κανενός σοσιαλιστή το μυαλό δεν πέρασε η ιδέα “να υποσχεθεί” πώς θάρθει η ανώτατη φάση του κομμουνισμού» (ό.π., σελ. 95) και ότι «η οικονομική βάση για την ολοκληρωτική απονέκρωση του κράτους είναι μια τόσο υψηλή ανάπτυξη του κομμουνισμού, που εξαφανίζει την αντίθεση ανάμεσα στην πνευματική και τη σωματική εργασία και συνεπώς εξαφανίζει μια από τις σπουδαιότερες πηγές της σημερινής κοινωνικής ανισότητας» (ό.π., σελ. 94).\nΣτο πλαίσιο αυτό, ο Λένιν σημειώνει ότι «το κράτος θα μπορέσει να απονεκρωθεί πέρα για πέρα όταν η κοινωνία θα εφαρμόσει τον κανόνα: “ο καθένας σύμφωνα με τις ικανότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του”» (ό.π., σελ. 95)· κι ότι «αμέσως μετά την πραγματοποίηση της ισότητας όλων των μελών της κοινωνίας στο ζήτημα της κατοχής των μέσων παραγωγής, δηλ. της ισότητας στην εργασία, της ισότητας στο μισθό εργασίας, μπροστά στην ανθρωπότητα θα μπει αναπότρεπτα το ζήτημα να προχωρήσει παραπέρα, από την τυπική ισότητα στην πραγματική, δηλαδή στην εφαρμογή του κανόνα ”ο καθένας σύμφωνα με τις ικανότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του”» (ό.π., σελ. 98).\nΑπό την προβληματική του Λένιν, προκύπτουν δύο ζητήματα.\nΠρώτον, συσχετίζει τη μετάβαση από την πρώτη στη δεύτερη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας όχι στενά με την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και την υλική και τεχνολογική αφθονία, αλλά με την «υψηλή ανάπτυξη του κομμουνισμού», που είναι κάτι πολύ ευρύτερο.\nΔεύτερον, σε ό,τι αφορά τις προϋποθέσεις αυτής της μετάβασης: υπάρχει σαφής θέση για το θέμα του κράτους (πορεία απονέκρωσης), αναφέρονται ή υπονοούνται και άλλες πλευρές, η πιο αναπτυγμένη πλευρά της λενινιστικής προβληματικής όμως είναι η μετάβαση από το «στον καθένα ανάλογα με την εργασία του» στο «από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του». Πρόκειται για μια επικέντρωση στο ζήτημα της κατανομής που και κενά έχει και ευάλωτη αποδείχθηκε.\nΣε σχέση με αυτό, ο Λένιν, υπήρξε προφητικός: «Από πολιτική άποψη η διαφορά ανάμεσα στην πρώτη ή κατώτερη και στην ανώτερη φάση του κομμουνισμού θα γίνει ίσως με τον καιρό τεράστια, τώρα όμως, στον καπιταλισμό, θάταν γελοίο να την τονίζουμε» (ό.π., σσ. 96-97). Όντως, αυτή η διαφορά αποδείχθηκε τεράστια στη μετεπαναστατική Ρωσία. Και τώρα πια, καθώς έχουμε πίσω μας την εμπειρία του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», δεν «είναι γελοίο», είναι αναγκαίο να τη συζητάμε σε συνθήκες καπιταλισμού.\nΌταν η «ορθοδοξία» επιτίθεται στον Μαρξ και τον Λένιν\nΑναφέρθηκε ήδη ότι οι τοποθετήσεις του Μαρξ στην Κριτική του προγράμματος της Γκότα και του Λένιν στο Κράτος και Επανάσταση έγιναν σήμα κατατεθέν του «ορθόδοξου» μαρξισμού. Όχι όπως τις διατύπωσαν οι συγγραφείς τους, αλλά με… «μικροαλλαγές».\nΑλλαγή πρώτη: Ο κομμουνισμός, «τραβώντας στα άκρα» την εν λόγω τοποθέτηση, πήρε σχεδόν αποκλειστικά το χαρακτήρα οράματος, προοπτικής, τελικού στόχου, που εξοβελιζόταν στο νεφελώδες υπερπέραν μιας ανύπαρκτης Δευτέρας Παρουσίας, την οποία θα κατακτούσαμε με απόλυτη βεβαιότητα.\nΤι κι αν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο υποδείκνυε πως «ο άμεσος σκοπός των κομμουνιστών είναι ίδιος με το σκοπό όλων των άλλων προλεταριακών κομμάτων: συγκρότηση του προλεταριάτου σε τάξη, ανατροπή της αστικής κυριαρχίας, κατάχτηση της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο» (Διαλεχτά Έργα, τόμ. 1, σελ. 35).\nΤι κι αν στο, γραμμένο από τον Μαρξ, Γενικό Καταστατικό της Διεθνούς Ένωσης Εργατών (1864), συναντάμε την έννοια του τελικού σκοπού με τις ακόλουθες διατυπώσεις: «η οικονομική χειραφέτηση της εργατικής τάξης είναι ο μεγάλος τελικός σκοπός στον οποίο πρέπει να υποταχθεί σαν μέσο κάθε πολιτικό κίνημα» (ό.π., σελ. 452)· σκοπό μας έχουμε «την προστασία, την ανάπτυξη και την ολοκληρωτική χειραφέτηση της εργατικής τάξης» (ό.π., σελ. 453)· και «τελικός σκοπός η κατάργηση των τάξεων (ό.π., σελ. 455).\nΤι κι αν, όπως σημειώνει ο Γιόσεφ Ρεβαί, η μεγάλη τομή του Μαρξ είναι ότι «εισήγαγε το μέλλον στο χώρο της επαναστατικής διαλεκτικής, όχι σαν τοποθέτηση ενός στόχου ή ενός τέλους ή σαν το καθήκον ενός φυσικού δικαίου αλλά σαν μία δρώσα πραγματικότητα που κατοικεί το παρόν και το καθορίζει» (Μωρίς Μερλώ-Ποντύ, Οι περιπέτειες της διαλεκτικής, Ύψιλον, Αθήνα 1984, σελ. 62).\nΑς δούμε και τη δεύτερη «μικροαλλαγή», όπως αποτυπώνεται σε ένα γνωστό φιλοσοφικό λεξικό του «ορθόδοξου» μαρξισμού, το οποίο -διόλου τυχαία- δεν έχει αυτοτελές λήμμα «κομμουνισμός», αλλά τον παραπέμπει στο λήμμα «σοσιαλισμός»:\n«Δύο φάσεις της κομμουνιστικής κοινωνικο-οικονομικής μορφής: σοσιαλισμός η πρώτη και η κατώτερη φάση, και ο κομμουνισμός, η ανώτερη φάση. Στη βάση των διαφορών τους βρίσκεται ο βαθμός οικονομικής ωριμότητας. Ήδη στο σοσιαλισμό δεν υπάρχει ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και οι παραγωγικές σχέσεις χαρακτηρίζονται όχι από την κυριαρχία και υποταγή, αλλά τη συντροφική συνεργασία και την αλληλοβοήθεια των ανθρώπων, ελεύθερων από την εκμετάλλευση.\n»Στη σχέση αυτή, δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Στο σοσιαλισμό, όμως, η κοινωνική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής γίνεται με δύο μορφές: την κρατική και την κολχόζνικη-συνεταιριστική ιδιοκτησία. Στον κομμουνισμό, θα υπάρχει η ενιαία παλλαϊκή ιδιοκτησία.\n»Στο σοσιαλισμό, διατηρούνται οι διαφορές ανάμεσα στην εργατική τάξη και την κολχόζνικη αγροτιά. Με το κτίσιμο του κομμουνισμού αυτές εξαφανίζονται. Το ίδιο θα συμβεί και με τις υπάρχουσες, στο σοσιαλισμό, διαφορές ανάμεσα στους εργάτες και στους αγρότες, από τη μια πλευρά, και τη διανόηση από την άλλη. Όλες αυτές οι διαφορές, σε τελευταία ανάλυση, καθορίζονται από το επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων. Μ’ αυτό τον παράγοντα καθορίζονται και οι διαφορές στις μορφές του καταμερισμού [σσ. εννοείται κατανομής], που στο σοσιαλισμό υποτάσσονται στην αρχή, στον καθένα σύμφωνα με την ποσότητα και την ποιότητα της εργασίας, στον κομμουνισμό, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του. Στη βάση της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, στον κομμουνισμό θα υπάρχει ο απ’ ευθείας καταμερισμός των προϊόντων στη θέση των εμποροχρηματικών σχέσεων, που ακόμα υπάρχουν στο σοσιαλισμό.\n»Με τις αλλαγές στην οικονομία αντιστοιχούν οι αλλαγές στο εποικοδόμημα (βάση και εποικοδόμημα). Σε καθορισμένη βαθμίδα ανάπτυξης του κομμουνισμού, ολότελα εξαφανίζονται τα πολιτικά και νομικά ιδρύματα, η πολιτική και νομική ιδεολογία, καθορίζονται ενιαίοι κανόνες παραδεκτοί απ’ όλους στις κομμουνιστικές κοινοκατοικίες, που η διατήρησή τους γίνεται εσωτερική ανάγκη και συνήθεια όλων των ανθρώπων, το κράτος ολοκληρωτικά πεθαίνει, θα γίνει όλο και πιο ολόπλευρη η προσέγγιση των εθνοτήτων ώσπου ολότελα να εξαφανιστούν όλες οι διαφορές που υπάρχουν αναμεταξύ τους…\n»Βαθμιαία, η μετατροπή του σοσιαλισμού σε κομμουνισμό γίνεται σε μια σειρά βαθιές ποιοτικές μεταμορφώσεις, που συγκεντρώνονται γύρω από τρία κύρια ζητήματα: δημιουργία, στη βάση της επιτάχυνσης της προόδου της επιστήμης και της τεχνικής, της υλικοτεχνικής βάσης του κομμουνισμού (αποφασιστικός κρίκος στην αλυσίδα όλων των κοινωνικο-οικονομικών καθηκόντων), στην ανάπτυξη των κομμουνιστικών σχέσεων και στη διαμόρφωση του νέου ανθρώπου, πολυεδρικά αναπτυγμένης προσωπικότητας, που αρμονικά να συνδυάζει τον πνευματικό πλούτο, την ηθική καθαρότητα και τη φυσική τελειότητα» (Μ.Μ. Ρόζενταλ, Φιλοσοφικό Λεξικό, Γνώσεις, Αθήνα 1976, σσ. 772-74).\nΑνάλογο ερμήνευμα περιέχει και το Λεξικό Πολιτικής Οικονομίας, το οποίο έχει συνταχθεί με βάση δύο λεξικά Σοβιετικών καθηγητών: «Κομμουνισμός: Η ανώτερη μορφή οργάνωσης της ανθρώπινης κοινωνίας, που στηρίζεται σε παραγωγικές δυνάμεις και παραγωγικές σχέσεις οι οποίες έχουν φτάσει σε ένα υψηλό επίπεδο ανάπτυξης. Πρόκειται για τη δεύτερη φάση ανάπτυξης του κομμουνιστικού συστήματος» (Συλλογικό, Λεξικό Πολιτικής Οικονομίας, Gutenberg, Αθήνα 1983, τόμ. Α, σσ. 276-77).\nΑυτές οι «μικροαλλαγές» είναι εντελώς ξένες προς το πνεύμα των Μαρξ-Ένγκελς, αλλά και του Λένιν που χαρακτήριζε την Κριτική του προγράμματος της Γκότα «έξοχο έργο» και θεωρούσε πως η πολεμική που ασκούσε στον λασαλισμό «επισκίασε το θετικό του μέρος, και συγκεκριμένα: την ανάλυση του δεσμού που υπάρχει ανάμεσα στην ανάπτυξη του κομμουνισμού και στην απονέκρωση του κράτους» (Λένιν, ό.π., σελ. 82).\nΝταλί-Η εμφάνιση του Λένιν\nΑπό αυτές τις «μικροαλλαγές» προκύπτουν ένα σχόλιο κι ένα ερώτημα.\nΤο σχόλιο: Είναι χονδροειδής διαστρέβλωση του Μαρξ να ταυτίζεται η πρώτη φάση του κομμουνισμού με την ανεπαρκή ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και μόνο και να εξαρτάται η μετάβαση από την πρώτη στη δεύτερη φάση του κομμουνισμού από την ποσοτική ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και μόνο ή έστω από μια αλλαγή στον τρόπο κατανομής (από το «στον καθένα ανάλογα με την εργασία του» στο «στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του»).\nΑν έτσι αντιμετωπιστεί το ζήτημα, έχει βάση η εξίσωση «σοσιαλισμός = εξηλεκτρισμός + σοβιέτ», είναι αποδεκτά ο τεϊλορισμός, η μονοπρόσωπη διεύθυνση, το «παλλαϊκό κράτος» και τόσα άλλα. Τότε, επίσης, αποκτά σχεδόν αποκλειστικό ρόλο στην ερμηνεία της τελικής ήττας του Οκτώβρη η ανωριμότητα των παραγωγικών δυνάμεων· ένας παράγοντας υπαρκτός και πολύ σημαντικός, που όμως αν επικαθορίζει τα πάντα τείνει να μετατραπεί σε μια βολική δικαιολογία για να μη στραφούν οι προβολείς της αναγκαίας αυτοκριτικής στις υποκειμενικές ευθύνες της εξέλιξης αυτής.\nΟ Μαρξ, βεβαίως, θέτει με ποιοτικούς πρωτίστως όρους το ζήτημα της πρώτης φάσης, συσχετίζοντάς την με τα όλα τα στίγματα της παλιάς κοινωνίας που φέρει στο «σώμα» της η κοινωνία μετά την επανάσταση. Με ποιοτικούς, επίσης, όρους θέτει και τη μετάβαση από την κατώτερη στην ανώτερη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας. Τη συσχετίζει όχι κυρίως με κάποιο ποσοτικό όριο στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων -ποιο είναι και με ποιο κριτήριο καθορίζεται;- αλλά με ποιοτικές παραμέτρους πρωτίστως, όπως ο αναπροσανατολισμός (ταυτόχρονα και η ποσοτική ανάπτυξη) των παραγωγικών δυνάμεων, η άρση της διάκρισης χειρωνακτικής-διανοητικής εργασίας, η δημιουργική και όχι αποξενωτική-αλλοτριωτική εργασία, η αλλαγή στον τρόπο κατανομής, η κατάργηση των εμπορευματοχρηματικών σχέσεων, η απονέκρωση του κράτους, η αντικατάσταση της διοίκησης ανθρώπων από τη διαχείριση πραγμάτων και τη διεύθυνση δημόσιων υποθέσεων και της παραγωγής, η διεθνοποίηση της επαναστατικής διαδικασίας.\nΑκόμη και η άποψη που αντιστοιχεί την πρώτη φάση του κομμουνισμού στην τυπική υπαγωγή της εργασίας στο κεφάλαιο και τη δεύτερη φάση του στην πραγματική υπαγωγή της εργασίας στο κεφάλαιο -μιλώντας για τυπική και πραγματική υπαγωγή της κοινωνίας στον κομμουνισμό-, μοιάζει ανολοκλήρωτη: και ως προς τον καπιταλισμό (μιας και η μετάβαση από τη τυπική στην πραγματική υπαγωγή ήταν κυρίως ποιοτικό και όχι ποσοτικό φαινόμενο)· αλλά και ως προς το σοσιαλισμό, μιας και εδώ η μετάβαση από την τυπική στην πραγματική υπαγωγή της κοινωνίας στον κομμουνισμό προσδιορίζεται κυρίως από ποιοτικές παραμέτρους.\nΑνάμεσα στις συμπληγάδες δύο ρεφορμισμών\nΤο τελευταίο οχυρό του «ορθόδοξου» μαρξισμού απέναντι στην έκφραση της Γερμανικής Ιδεολογίας είναι ότι αποτελεί σήμα κατατεθέν των απανταχού μεταρρυθμιστών, του εξελικτικού δρόμου, όσων έχουν «μολυνθεί» από το μικρόβιο του ρεφορμισμού – σοσιαλδημοκρατικού, ευρωκομμουνιστικού ή αυτόνομου/αναρχικού τύπου.\nΈχει βάση και τούτη η ένσταση. Έχει αξιοποιηθεί κατά κόρον η φράση της Γερμανικής Ιδεολογίας ως δικαιολογητική βάση είτε μιας γραμμής συνδιαλλαγής με τον καπιταλισμό και «ειρηνικής μετάβασης» στο σοσιαλισμό είτε ενός ανολοκλήρωτου, εμβρυώδους και εν πολλοίς ουτοπικού ριζοσπαστισμού και αντικαπιταλισμού. Όχι μόνο παλιά, αλλά και σήμερα. Αρκεί μια περιήγηση στη σύγχρονη ήπειρο των πρωταγωνιστών της «Ιδέας του κομμουνισμού» (π.χ. Νέγκρι), των οπαδών του «ας αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να πάρουμε την εξουσία» (π.χ. Χολογουέι), της «δημοκρατίας στην εργασία» (Ρ. Γουλφ) και της «ομότιμης» ή p2p παραγωγής, των αυτοδιαχειριστικών πειραμάτων (π.χ. Λατινική Αμερική), των οπαδών της «αλληλέγγυας/συνεταιριστικής οικονομίας» και των κολεκτίβων του αυτόνομου ή αναρχικού χώρου για να το επιβεβαιώσει.\nΑλλά αυτό δεν καταργεί εξ ορισμού την αξία της ούτε εξορίζει ντε φάκτο την αντίληψη περί κομμουνισμού που αντανακλά· υποχρεώνει τους επαναστάτες να είναι πιο σαφείς και ουσιαστικοί στη χρήση της, αλλά δεν την ακυρώνει. Όπως, άλλωστε, και ο ευτελισμός της μαρξικής λογικής για τον κομμουνισμό που αποτυπώνει η Κριτική του προγράμματος της Γκότα απ’ τον «ορθόδοξο» μαρξισμό και τη «σοσιαλιστική οικοδόμηση» στο λεγόμενο «υπαρκτό σοσιαλισμό» δεν ακυρώνει ούτε καταργεί την αξία και τη συνεισφορά αυτής της λογικής.\nΕξάλλου, από πού κι ως πού ο δρόμος για το ρεφορμισμό, τον μεταρρυθμισμό, τις αναρχικές ουτοπίες, τα παλιά ή νέα φαλανστήρια έχει μόνο μία και μόνο αυτή τη σημαία; Από πού κι ως πού η αποκήρυξη ή η υποτίμηση του χωρίου της Γερμανικής Ιδεολογίας αποτελεί ασφαλές εισιτήριο για τον επαναστατικό δρόμο;\nΠόσα και πόσα κομμουνιστικά κόμματα δεν είχαν σαν ευαγγέλιο τον «κομμουνισμό του προγράμματος της Γκότα» (ας χρησιμοποιήσουμε αυτόν τον αδόκιμο όρο) αλλά κατέληξαν στην Κόλαση του «κομμουνιστικού ρεφορμισμού» (θεωρητικά αντίφαση εν τοις όροις, αλλά ιστορικά πολύ δόκιμος όρος), σε Βάρκιζες ή συμφωνίες Γκρενέλ, σε πολιτική ουράς στο New Deal, συγκυβερνήσεις ή «αθροίσματα των δημοκρατικών δυνάμεων»;\nΠόσα και πόσα ΚΚ δεν εξοβέλισαν τον κομμουνισμό στο φαντασιακό υπερπέραν, μετατρέποντάς τον σε απλό σύμβολο και όρκο πίστης, για να πολιτευτούν χωρίς «κομμουνιστικά βαρίδια», αλλά με απόλυτο τακτικισμό;\nΠόσα και πόσα ΚΚ δεν κατήγγειλαν τον οικονομισμό και τον τρεϊντγιουνισμό για να οδηγηθούν στον απόλυτο διχασμό μεταξύ οικονομικού και πολιτικού αγώνα, κρατώντας για λογαριασμό τους (για την ακρίβεια, για λογαριασμό της ηγεσίας τους) το προνόμιο και την «τέχνη» του πολιτικού αγώνα και καταδικάζοντας την εργατική τάξη στο απλό παζάρεμα των όρων αγοραπωλησίας της εργατικής δύναμης;\nΓια να το πούμε αλλιώς: Ούτε το «ο κομμουνισμός είναι η πραγματική κίνηση που καταργεί την υπάρχουσα σημερινή κατάσταση πραγμάτων» μάς οδηγεί εξ ορισμού στον ρεφορμισμό και στον εξελικτικό δρόμο· αλλά ούτε και η άρνηση της θέσης αυτής μάς προφυλάσσει εξ ορισμού απ’ αυτόν το δρόμο.\nΚι ακόμη: δεν μας οδηγεί η διατύπωση της Κριτικής του προγράμματος της Γκότα εκ του ασφαλούς στον επαναστατικό δρόμο· αλλά ούτε και η «τοποθέτησή» της δίπλα στις άλλες διαστάσεις του μαρξικού κομμουνισμού μάς οδηγεί εξ ορισμού στον ρεφορμισμό. Μαγική και απόλυτα ασφαλής συνταγή δεν υπάρχει, μιας και η ταξική πάλη είναι πιο πολύπλοκη, απαιτητική και δύστροπη – πολύ πιο δύστροπη από κάθε σχήμα, κάθε αμφιμονοσήμαντη αντιστοιχία μεταξύ αυτής ή εκείνης της οπτικής, αυτού η εκείνου του «περιούσιου» κόμματος και του επαναστατικού δρόμου.\nΓιατί θάφτηκε ο κομμουνισμός της Γερμανικής Ιδεολογίας;\nΕίναι εύκολα κατανοητό γιατί ο «ανανεωτικός» αλλά εξίσου δογματικός μαρξισμός και διάφορες άλλες μεταρρυθμιστικές κι εξελικτικές ουτοπίες ανακάλυψαν την «κρυφή γοητεία» της Γερμανικής Ιδεολογίας, της οποίας, βέβαια, το πνεύμα διαστρεβλώνουν -ακριβώς όπως το κατοπτρικό τους είδωλο, ο «ορθόδοξος» δογματικός μαρξισμός, διαστρεβλώνει την Κριτική του προγράμματος της Γκότα- για να αντιμετωπίσουν τον κομμουνισμό απλώς ως άθροισμα διαδοχικών «συμβάντων», εξελισσόμενη συνένωση κινηματικών δράσεων ή πειραμάτων συνεργατικής παραγωγής, δημόσια ιδιοκτησία στα «κοινά» κ.λπ.\nΛοιπόν, πώς τα περνάτε στον καπιταλισμό;\nΠιο δύσκολη φαντάζει η προσπάθεια να απαντήσουμε στο εξής: Γιατί ο «ορθόδοξος» μαρξισμός σε Ανατολή και Δύση περιφρόνησε τη λογική για τον κομμουνισμό που αποτυπώνει η Γερμανική Ιδεολογία και μετέτρεψε σε έμβλημά του μια διαστρεβλωμένη παραλλαγή της Κριτικής του προγράμματος της Γκότα; Είναι τυχαίο; Δεν διάβασε σωστά το μαρξικό έργο; Δεν κατανόησε τη διαλεκτική του ολότητα;\nΤίποτα απ’ όλα αυτά. Υπήρξε σαφής επιλογή, η οποία ερμηνεύεται όχι με γνωσιολογικούς όρους ή μένοντας στο πεδίο των ιδεών, αλλά αν ακολουθήσουμε το χνάρια των Μαρξ-Ένγκελς· αν προσγειωθούμε στον κόσμο των υλικών συμφερόντων και της πολιτικής οικονομίας, στην κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα.\nΑς σκεφτούμε, για παράδειγμα, πάνω στο ιδιόμορφα εκμεταλλευτικό καθεστώς που αποκρυσταλλώθηκε στην ΕΣΣΔ κάμποσα χρόνια μετά την «έφοδο στον ουρανό» [δεν είναι του παρόντος να τεθεί χρονικό όριο, αν υποθέσουμε ότι έχει αυτό κάποιο νόημα – «είναι ξεκάθαρο πως δεν μπορεί ούτε λόγος να γίνει για καθορισμό της στιγμής της μελλοντικής “απονέκρωσης”, σημείωνε ο Λένιν (Λένιν, ό.π., σελ. 83)].\nΗ ηγετική ελίτ του καθεστώτος αυτού είχε συμφέρον (υλικό, εξουσιαστικό, αναπαραγωγής και νομιμοποίησής της) από μια κατάσταση που παρέτεινε το χρόνο ζωής του «σοσιαλισμού», τον αναγόρευε σε ιδιαίτερο τρόπο παραγωγής, ανακήρυσσε σε κυρίαρχο στοιχείο και του σοσιαλισμού και της μετάβασης προς τον κομμουνισμό (που, όμως, διαρκώς απομακρυνόταν) την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, αποδεχόταν (στο όνομα αυτής της προτεραιότητας) τον τεϊλορισμό και τη μονοπρόσωπη διεύθυνση, αναδείκνυε σε κύριο πεδίο άμιλλας με τον καπιταλισμό τους αναπτυξιακούς δείκτες, ανακάλυπτε το «παλλαϊκό κράτος» που «απονεκρώνεται… ισχυροποιούμενο» και την «όξυνση της ταξικής πάλης στο σοσιαλισμό», και «πυροβολούσε» τον μαρξισμό διαιωνίζοντας τις εμπορευματοχρηματικές σχέσεις και οικοδομώντας το «σοσιαλισμό σε μία μόνο χώρα».\nΓια την κυρίαρχη ελίτ αυτού του καθεστώτος, ένας κομμουνισμός που δεν είναι στο «πυρ το εξώτερον», δεν είναι απλώς σημαία, αλλά είναι διαρκώς παρών ως «πραγματική κίνηση που καταργεί τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων», είναι καθημερινή απαίτηση για απονέκρωση του κράτους, για κατάργηση της εκμετάλλευσης, των εμπορευματοχρηματικών σχέσεων και της αποξένωσης, για διεθνοποίηση της επαναστατικής διαδικασίας σε αρμονία με τη θέση των Μαρξ-Ένγκελς ότι «το προλεταριάτο μπορεί να υπάρξει μονάχα παγκόσμια-ιστορικά, όπως και ο κομμουνισμός» (Γερμανική Ιδεολογία, τόμ. Α, σελ. 82) – γι’ αυτήν την ελίτ ένας τέτοιος κομμουνισμός θα ήταν ενοχλητικός κι επικίνδυνος. Αν τον υιοθετούσε, αν αποδεχόταν την έννοια της «διαρκούς κήρυξης της επανάστασης», θα ήταν σαν να πριονίζει το κλαδί που την κρατούσε στην εξουσία. Δεν επέλεξε να ακυρώσει τον εαυτό της· προτίμησε να ακυρώσει τον Μαρξ και τον Λένιν.\nΤο «ορθόδοξο» κομμουνιστικό κίνημα της Δύσης ακολούθησε αυτή την επιλογή. Ένας προφανής λόγος είναι ότι εκπορευόταν από τη μητρόπολη του στρατοπέδου που στεκόταν απέναντι τον καπιταλισμό – και μάλιστα μια μητρόπολη που περιβαλλόταν με το κύρος του Λένιν, της Οκτωβριανής κι αργότερα της αντιφασιστικής νίκης.\nΔεν ήταν, ωστόσο, η «έξωθεν επιφοίτηση» ο κυριότερος λόγος που το δυτικό ΚΚ κινήθηκε με αυτή τη λογική. Ένα κομμουνιστικό κίνημα χωρίς στρατηγική ανατροπής κι επαναστατική τακτική, χωρίς πολιτική γραμμή αλλαγής των συσχετισμών, προσέγγισης στην επανάσταση και προετοιμασίας του επαναστατικού υποκειμένου, χωρίς ιδιαίτερους δεσμούς με τις προλεταριακές μάζες (κι ας αυτοαναγορευόταν ως το «κόμμα της εργατικής τάξης» ή ορκιζόταν στην «ιστορική αποστολή» της), ένα κομμουνιστικό κίνημα που -διακορεύοντας κάθε έννοια εργατικής πολιτικής και πρακτικής- κρατούσε για τον εαυτό του το πεδίο της πολιτικής και καταδίκαζε το εργατικό κίνημα στο πεδίο του τρεϊντγιουνισμού – ένα τέτοιο κομμουνιστικό κίνημα μπορεί προφανώς να ανεχθεί τον «κομμουνισμό-λάβαρο» και τον κομμουνισμό-όραμα, μπορεί να συνυπάρξει με τον κομμουνισμό-φυσική νομοτέλεια που «θάρθει αναπόφευκτα όπως ανατέλλει και δύει ο ήλιος» (Πλεχάνωφ) και τον κομμουνισμό που «κατοικεί» στα κιτρινισμένα φύλλα των κομματικών προγραμμάτων αλλά και στα ευγενικά πιστεύω των κομμουνιστών.\nΑδύνατον, όμως, να συνυπάρξει με έναν κομμουνισμό που καθημερινά το «τραβάει από το μανίκι», είναι διαρκώς παρών, αντιπροσωπεύει μια επίμονη «αντίστροφη ιεράρχηση», διαπερνά σαν κόκκινη κλωστή τη δράση του παρόντος, «εγκαλεί» ανά πάσα στιγμή για τις απαντήσεις τακτικής και στρατηγικής.\nΚαθώς, λοιπόν, δεν μπορούσε να συνυπάρξει με έναν τέτοιο κομμουνισμό, δεν είχε παρά μόνο μια επιλογή: να τον απαρνηθεί, να τον αποκηρύξει και μαζί του, βέβαια, το επαναστατικό πνεύμα του μαρξιστικού κομμουνισμού· να τον απομακρύνει από το παράθυρο για να ανοίξει διάπλατα την πόρτα σε έναν νέου τύπου ρεφορμισμό, με κόκκινες σημαίες, σφυροδρέπανα και πορτρέτα του Λένιν και του Μαρξ αυτή τη φορά.\nΜετά απ’ όλα αυτά, τι θα πρέπει να περιλαμβάνει σήμερα η έννοια του κομμουνισμού; Σίγουρα όχι απλώς μια Ιδέα, ένα πρόταγμα, μια επαγγελία, ένα ιδανικό. Ούτε μόνο το όνομα ή την περιγραφή ενός καθεστώτος, ενός τρόπου παραγωγής.\nΜιλώντας συνθηματικά, η έννοια της κομμουνιστικής απελευθέρωσης περιλαμβάνει το στόχο και την πράξη ενός κινήματος που υπερβαίνει αδιάκοπα την κατεστημένη τάξη πραγμάτων.\nΙβάν Κλιούν-Κόκκινο Φως\nΗ κομμουνιστική απελευθέρωση, με άλλα λόγια, είναι μια δυνατότητα της κοινωνίας και της ανθρωπότητας, που μπορεί όμως να υλοποιηθεί μόνο στο βαθμό που δράσουν οι ίδιοι οι άνθρωποι για να εγκαθιδρυθεί – και μάλιστα με υψηλό βαθμό συνείδησης, σχέδιο, πρόγραμμα και οργάνωση. Δεν είναι γραμμένη η επικράτησή της σε αδήριτες κοινωνικές νομοτέλειες ανάλογες με τους νόμους της φυσικής. Δεν είναι, ακόμη, απλή επέκταση των τάσεων που ενυπάρχουν στον σύγχρονο καπιταλισμό, τείνοντας να σπάσουν το εκμεταλλευτικό του περίβλημα· είναι η διαλεκτική τους άρνηση, η Άρνηση της καπιταλιστικής Άρνησης να αναπτυχθούν και να μετασχηματιστούν με κριτήριο τις ανθρώπινες ανάγκες.\nΕίναι ο τύπος κοινωνικής οργάνωσης, η μορφή κοινωνικής απελευθέρωσης που προκύπτει όχι ως αυθαίρετη επιλογή, εγκεφαλική κατασκευή και πείραμα σε «δοκιμαστικό σωλήνα» ή ως αποκαλυπτική προφητεία των κομμουνιστών, αλλά ως έκφραση των δυνατοτήτων, των αναγκών και των απαιτήσεων της κοινωνικής πλειονότητας, ως λύση που αντιπροσωπεύει τη χειραφετητική τάση της εργατικής τάξης και των άλλων καταπιεζόμενων στρωμάτων.\nΕίναι ο τελικός σκοπός των κομμουνιστών και συνάμα ο στόχος στον οποίο οφείλει να κατατείνει κάθε ριζοσπαστικό ή αντικαπιταλιστικό σκίρτημα για να φτάσει στην πλήρη ολοκλήρωση των στόχων του. Με αυτή την έννοια, είναι το οδηγητικό νήμα, η ρυθμιστική στρατηγική υπόθεση που προσανατολίζει τους αγωνιζόμενους ανθρώπους και τους κομμουνιστές και τους επιτρέπει, εν αντιθέσει προς τον τακτικισμό, τον οπορτουνισμό, την πολιτική χωρίς πυξίδα, τις αποσπασματικές δράσεις, να προσδιορίσουν τι υπηρετεί πραγματικά και δημιουργικά αυτόν το σκοπό.\nΕίναι ο δρόμος και τα μέσα για την επίτευξη αυτού του σκοπού. Δρόμος ταξικής δράσης, επαναστατικού μετασχηματισμού, κοινωνικής ανατροπής και όχι κοινοβουλευτικού περίπατου ή μεταρρυθμιστικών ουτοπιών. Κι ακόμη δρόμος μαζικού αγώνα με μέσα και υποκείμενα την ίδια την εργατική τάξη και τα άλλα καταπιεζόμενα στρώματα και τις οργανώσεις τους, και όχι δρόμος ατομισμού, ανάθεσης, αυτόκλητων σωτήρων, συνωμοσιών, περίκλειστων κομμάτων-φρούριο ή κομμάτων-στούντιο.\nΕίναι συλλογική δημιουργία των ίδιων των μαζών που αγωνίζονται για να τον κατακτήσουν, εντός του καπιταλισμού, στο μεγάλο άλμα της επανάστασης αλλά και στην μετάβαση από την ανατροπή της αστικής κυριαρχίας ως την κομμουνιστική κοινωνία. Και που, στον αγώνα αυτό, οικοδομούν σχέσεις, συνεργατικές δομές, οργανώσεις, θεσμούς, κουλτούρα, θεωρία και μορφές δράσης που προεικονίζουν -ήδη από σήμερα- την κοινωνία της κομμουνιστικής χειραφέτησης, αποτελούν μικρογραφίες κι έμβρυά της. Είναι, δηλαδή, ξένος σε δογματικά πρότυπα, κατασκευές γραφείων και «κοινωνικούς αρχιτέκτονες» που έχουν «έτοιμες λύσεις» για τα πάντα κι απλώς καλούν τις μάζες να ακολουθήσουν.\nΌλα αυτά -σε σύνδεση και αλληλοδιαπλοκή- είναι ο κομμουνισμός. Ό,τι κι αν λείψει, η έννοιά του και η ουσία του θα είναι φτωχή και αναποτελεσματική· θα απέχει παρασάγγες από τις ανάγκες μιας εποχής και μιας διαδρομής που επιτάσσουν την επαναθεμελίωση και την ανασύστασή του στο πνεύμα των εμπνευσμένων αρχών του μαρξικού κομμουνισμού.\nΔανειζόμαστε εδώ τον προβληματισμό της Ellen Meiksins Wood, η οποία σημειώνει:\n«Το ζήτημα είναι να μπορούμε να επιστρατεύσουμε τη σοσιαλιστική ιδέα όχι μόνο για να επιφέρουμε τη χαριστική βολή στον καπιταλισμό, όταν θα βρίσκεται στις τελευταίες στιγμές του, αλλά πολύ νωρίτερα.\nΗ πρόκληση είναι επομένως να διατυπώσουμε την ιδέα του σοσιαλισμού με τέτοιον τρόπο ώστε να μην περιγράφει μόνο τον τελικό σκοπό μας, αλλά και να προσανατολίζει τους άμεσους αγώνες.\nΑυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε, όπως οι “αναθεωρητές”, να εγκαθιδρύσουμε τον σοσιαλισμό εντός του καπιταλισμού, αλλά ότι οι αγώνες κατά του καπιταλισμού μπορούν να προσανατολιστούν με βάση τις σοσιαλιστικές αρχές»\n(Ellen Meiksins Wood, «Ορίζοντας και πάλι τη δημοκρατία», περ. Ουτοπία, τεύχ. 100/2012, σελ. 107).\nΑλλά και του Ντανιέλ Μπενσαΐντ, που σε ένα εξαιρετικό κείμενό του, υπογραμμίζει:\n«Ο κομμουνισμός δεν είναι μια καθαρή ιδέα ούτε ένα δογματικό πρότυπο για την κοινωνία. Δεν είναι το όνομα ενός κρατικού καθεστώτος ούτε ενός νέου τρόπου παραγωγής.\nΕίναι το όνομα ενός κινήματος που υπερβαίνει/καταργεί αδιάκοπα την κατεστημένη τάξη πραγμάτων. Αλλά είναι και ο σκοπός που καθώς αναδύεται από το κίνημα, το προσανατολίζει και του επιτρέπει, εν αντιθέσει προς τις πολιτικές χωρίς αρχές, τις αποσπασματικές δράσεις και τους καθημερινούς αυτοσχεδιασμούς, να προσδιορίσει τι μας φέρνει πιο κοντά σε αυτό τον σκοπό και τι μας απομακρύνει από αυτόν.\nΜε αυτή την έννοια, δεν είναι μια επιστημονική γνώση του σκοπού και της διαδρομής, αλλά μια ρυθμιστική στρατηγική υπόθεση.\nΚατονομάζει, αδιαχώριστα, το όραμα ενός άλλου κόσμου με δικαιοσύνη, ισότητα, αλληλεγγύη και το διαρκές κίνημα που αποσκοπεί στην ανατροπή της τάξης πραγμάτων που υπάρχει στην εποχή του καπιταλισμού· και την υπόθεση που προσανατολίζει αυτό το κίνημα προς μια ριζική αλλαγή των σχέσεων ιδιοκτησίας και εξουσίας, σε απόσταση από συμβιβασμούς με ένα μικρότερο κακό που θα ήταν ο συντομότερος δρόμος προς το χειρότερο κακό»\n(Ντανιέλ Μπενσαΐντ, «Δυνάμεις του κομμουνισμού», περ. Ουτοπία, τεύχ. 100, 2012, σελ. 89).


Συνεχίζεται το αλαλούμ με τον ΦΠΑ 23% στην εκπαίδευση - Αστραπάρης - Χίος\nΣυνεχίζεται το αλαλούμ με τον ΦΠΑ 23% στην εκπαίδευση\n4 Οκτωβρίου 2015 | 23:03\nΣυνεχίζονται οι παλινωδίες σχετικά με τον ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση. Αργά το απόγευμα της Κυριακής, η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι το μέτρο δεν θα εφαρμοστεί στα ιδιωτικά νηπιαγωγεία. Ωστόσο, λίγο αργότερα, νεώτερη ανακοίνωση ακύρωσε την προηγούμενη…\nΕκτιμάται ότι οι σχετικές ανακοινώσεις θα γίνουν εφόσον υπάρξει σχετική συμφωνία με τους δανειστές.\nΣε καφέ, δείπνα και συναθροίσεις η μάχη των υποψηφίων της ΝΔ\nΣτην Λέσβο για το προσφυγικό Βέρνερ Φάιμαν και Αλέξης Τσίπρας


"Πρωτοβουλία Ηλείας" για τις εξορύξεις υδρογονανθράκων στο Κατάκολο - Ηλεία Οικονομία\n“Πρωτοβουλία Ηλείας” για τις εξορύξεις υδρογονανθράκων στο Κατάκολο\nΣτην διάρκεια της εκδήλωσης θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ «Δέλτα – Οι βρώμικες δουλειές του πετρελαίου» από τον «Εξάντα».\nΗ “Πρωτοβουλία Ηλείας ενάντια στις εξορύξεις υδρογονανθράκων” συστάθηκε τον Αύγουστο 2019 και αποτελεί μια κίνηση πολιτών η οποία συνεργάζεται και με άλλες σχετικές πρωτοβουλίες, συλλόγους και κινήσεις πολιτών, με στόχο την ενημέρωση και την αποτροπή των εξορύξεων Υ/Α. Διοργανώνει τακτικά ανοιχτές συναντήσεις/συνελεύσεις με ενεργούς πολίτες και καλεί όλους να συμμετέχουν καθώς το καθαρό περιβάλλον, οι καθαρές θάλασσες και η πολιτιστική μας κληρονομιά ανήκει σε όλους μας και όλοι έχουμε ευθύνη και χρέος να τα διατηρήσουμε αλώβητα και αναλλοίωτα, όπως ακριβώς τα παραλάβαμε από τους προγόνους μας.


/createthumb_text_WM.aspx?_path=Cotoneaster integerrimus -2257-1.JPG&_twidth=999&_theight=999&_type=2 /createthumb_text_WM.aspx?_path=Cotoneaster integerrimus -2257-1.JPG&_twidth=999&_theight=999&_type=1 Γιάννης Κοφινάς 10/8/2014 Βούρινος Cotoneaster integerrimus -2257-1.JPG\n/createthumb_text_WM.aspx?_path=Cotoneaster integerrimus -2257-2.JPG&_twidth=999&_theight=999&_type=2 /createthumb_text_WM.aspx?_path=Cotoneaster integerrimus -2257-2.JPG&_twidth=999&_theight=999&_type=1 Γιάννης Κοφινάς 10/8/2014 Φύλλα 5x3 cm Cotoneaster integerrimus -2257-2.JPG\n/createthumb_text_WM.aspx?_path=Cotoneaster integerrimus -2257-3.JPG&_twidth=999&_theight=999&_type=2 /createthumb_text_WM.aspx?_path=Cotoneaster integerrimus -2257-3.JPG&_twidth=999&_theight=999&_type=1 Γιάννης Κοφινάς 10/8/2014 Στο Βούρινο 1700 μ Cotoneaster integerrimus -2257-3.JPG\n/createthumb_text_WM.aspx?_path=Cotoneaster integerrimus -2257-4.jpg&_twidth=999&_theight=999&_type=2 /createthumb_text_WM.aspx?_path=Cotoneaster integerrimus -2257-4.jpg&_twidth=999&_theight=999&_type=1 Γιάννης Κοφινάς 16/8/2011 Πιρίν Βουλγαρίας Cotoneaster integerrimus -2257-4.jpg\n/createthumb_text_WM.aspx?_path=Cotoneaster integerrimus -2257-5.jpg&_twidth=999&_theight=999&_type=2 /createthumb_text_WM.aspx?_path=Cotoneaster integerrimus -2257-5.jpg&_twidth=999&_theight=999&_type=1 Γιάννης Κοφινάς 16/8/2011 Πιρίν Βουλγαρίας Cotoneaster integerrimus -2257-5.jpg\n/createthumb_text_WM.aspx?_path=Cotoneaster integerrimus -2257-6.jpg&_twidth=999&_theight=999&_type=2 /createthumb_text_WM.aspx?_path=Cotoneaster integerrimus -2257-6.jpg&_twidth=999&_theight=999&_type=1 Γιάννης Κοφινάς 16/8/2011 Στο Καταφύγιο του Πιριν 2000 μ και στο βάθος η κορφή Cotoneaster integerrimus -2257-6.jpg\n/createthumb_text_WM.aspx?_path=Cotoneaster integerrimus Medik. 1793-2257-9.jpg&_twidth=999&_theight=999&_type=2 /createthumb_text_WM.aspx?_path=Cotoneaster integerrimus Medik. 1793-2257-9.jpg&_twidth=999&_theight=999&_type=1 Γιάννης Κοφινάς 12/8/2012 Λάκμος Cotoneaster integerrimus Medik. 1793-2257-9.jpg\n/createthumb_text_WM.aspx?_path=Cotoneaster integerrimus Medik. 1793-2257-10.jpg&_twidth=999&_theight=999&_type=2 /createthumb_text_WM.aspx?_path=Cotoneaster integerrimus Medik. 1793-2257-10.jpg&_twidth=999&_theight=999&_type=1 Λευτέρης Κηπόπουλος 24/7/2014 Όλυμπος Cotoneaster integerrimus Medik. 1793-2257-10.jpg\n/createthumb_text_WM.aspx?_path=Cotoneaster-integerrimus-Medik.-1793-2257-11.jpg&_twidth=999&_theight=999&_type=2 /createthumb_text_WM.aspx?_path=Cotoneaster-integerrimus-Medik.-1793-2257-11.jpg&_twidth=999&_theight=999&_type=1 Γιώργος Τσανούσας 7/6/2017 Γκιώνα Cotoneaster-integerrimus-Medik.-1793-2257-11.jpg\nΕπιστ/κή ον/σία: Cotoneaster integerrimus Medik. 1793\nΣυνώνυμα: Cotoneaster vulgaris var. erythrocarpus Ledeb.\nΕνδιαίτημα Ασβεστολιθικοί βράχοι, Πετρώδεις πλαγιές, Βραχώδη εδάφη, Σχισμές βράχων – κρημνοί\nΓεωγραφική εξάπλωση: Βόρεια Ανατολική Ελλάδα, Βόρεια Κεντρική Ελλάδα, Βόρεια Πίνδος, Νότια Πίνδος, Ανατολική Κεντρική Ελλάδα, Στερεά Ελλάδα, Πελοπόννησος, Νησιά Ιονίου, Κυκλάδες, Άγραφα , Αθαμανικά Όρη , Άθως, Βαρδούσια , Βούρινος , Γκιώνα, Γραμμένη Οξιά , Γράμμος , Ερύμανθος , Κακαρδίτσα , Καλλιακούδα, Καράβα , Κέρκυρα, Κόζιακας , Λάκμος , Μενοίκιο, Οίτη , Όλυμπος, Όρβηλος, Παγγαίο,


Προσωπικά Δεδομένα προς όφελος Πολιτικών Εκστρατειών | Politically\nΔημοσιεύτηκε στις 30/03/2018 στην κατηγορία Κληρονομιά\nΓράφει ο Super John\nΗ εξαιρετικά στοχευμένη προσέγγιση της Cambridge Analytica δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός ότι παρόλο που η Χίλαρι Κλίντον συγκέντρωσε τρία εκατομμύρια περισσότερες ψήφους απ’ ότι ο Trump, έχασε τις εκλογές λόγω 40.000 σωστά τοποθετημένων ψήφων σε διάφορες πολιτείες;\nΟι πρακτικές της ωστόσο έχουν γίνει αντικείμενο συζήτησης σε όλο τον πλανήτη, φτάνοντας ήδη στις αίθουσες των Βρετανικών αρχών λόγω της ανάμιξης της στην εκστρατεία του Brexit, αρχικά με την κατάθεση του καταγγέλοντος πρώην μέλους της εταιρίας, Christopher Wylie, ενώ ακόμα και ο Mark Zuckerberg είναι έτοιμος να καταθέσει ενώπιον του Κογκρέσου.\nΣτα τέλη του 2013, όταν ο Alexander Nix, CEO της SCL, μητρικής εταιρίας της Cambridge Analytica, έχοντας έρθει σε επαφή με τον Steve Bannon, προσέλαβε τον Wyrie, ως ειδικό στην ανάλυση δεδομένων και ως ένα άτομο που είχε επαφές με στελέχη της καμπάνιας Obama. Η ιδέα στην οποία επένδυσαν αφορούσε την προσαρμογή των big data και των social media σε μια κατεστημένη στρατιωτική μεθοδολογία, τις "επιχειρήσεις πληροφόρησης" – και στη συνέχεια την εφαρμογή της στο αμερικανικό εκλογικό σώμα.\nΟ Wylie έχει αυτοχαρακτηριστεί ως «ο ομοφυλόφιλος Καναδός vegan που εμπνεύστηκε τη δημιουργία του εργαλείου ψυχολογικού πολέμου του Steve Bannon». Ο Bannon ήταν εκείνη την εποχή το αφεντικό του Christopher Wylie ως εκτελεστικός διευθυντής του δικτύου ειδήσεων Breitbart, ένα δίκτυο με ξεκάθαρη ακροδεξιά ατζέντα. Κρατήστε το όνομα.\nΠροκειμένου η εταιρία να αποκτήσει τα δεδομένα για να κάνει τα νέα προϊόντα να λειτουργούν, συνέλεξε ιδιωτικές πληροφορίες από τα προφίλ περισσότερων από 50 εκατομμυρίων χρηστών στο Facebook, χωρίς την άδειά τους, σύμφωνα με πρώην υπαλλήλους, συνεργάτες και έγγραφα του Cambridge Analytica. Ένα γεγονός που την καθιστά μία από τις μεγαλύτερες διαρροές δεδομένων στην ιστορία του Facebook.\nΗ διαδικασία της διαρροής είναι λίγο πολύ γνωστή. Χρησιμοποιήθηκε ένα quiz app, το “thisismydigitalapp”, που είχε δημιουργήσει ο Aleksandr Kogan, ερευνητής του πανεπιστημίου Cambridge. Πανεπιστήμιο το οποίο αρχικά προσέγγισε ο Wyrie, έλαβε αρνητική απάντηση και τελικά συνεργάστηκε μόνο με τον Kogan, ο οποίος διαθέτει τόσο ρωσική όσο και αμερικανική καταγωγή. 270.000 χρήστες χρησιμοποίησαν το quiz, το οποίο κατάφερε να εκμαιεύσει πληροφορίες για 50 εκατομμύρια ανθρώπους, νούμερα τα οποία δε γίνονται αποδεκτά ούτε από την CA αλλά ούτε και από την πλευρά του Facebook.\nΤο κόστος ενός τέτοιου εγχειρήματος καλύφθηκε από έναν επιφανή χρηματοδότη των Ρεπουμπλικανών, τον Robert Mercer, ο οποίος αρχικά προσέφερε 1.5 εκατομμύριο δολάρια, ενώ στη συνέχεια πείστηκε να προσφέρει άλλα 15 εκατομμύρια δολάρια. Η διαμεσολάβηση για την χρηματοδότηση της Cambridge Analytica, έγινε από τον Steve Bannon, ο οποίος και τοποθετήθηκε στη θέση του επικεφαλής στρατηγικής της καμπάνιας του Donald Trump.\nΑξιοσημείωτο είναι το γεγονός, πως με την ίδια εταιρία συνεργαζόταν ο Ted Cruz, ο οποίος στηριζόταν από τους Mercers και μάλιστα είχαν πληρωθεί από την εκστρατεία του λογαριασμοί ύψους 6 εκατομμυρίων δολαρίων σε βάθος 19 συναλλαγών. Ποσό το οποίο η εκστρατεία του Donald Trump ισοφάρισε με μία μόνο συναλλαγή.\nΜόλις μια εβδομάδα μετά τη Ρεπουμπλικανική Εθνική Συνέλευση, η Cambridge Analytica και η εκστρατεία Trump ξεκίνησαν την οικονομική τους σχέση, κι αφού ο Robert Mercer και η κόρη του Rebekah επέπληξαν δημόσια τον Cruz, επειδή αρνήθηκε να εγκρίνει τον Trump στη συνέλευση.\nΟι αρχές της Βρετανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών διερευνούν κατά πόσο η Cambridge Analytica ενδέχεται να έχει χρησιμοποιήσει δεδομένα που δεν έχουν ληφθεί με έγκυρο τρόπο από το Facebook, προκειμένου να προσπαθήσει να επηρεάσει τις εκλογές, συμπεριλαμβανομένης της κούρσας για το Λευκού Οίκου το 2016.\nΣτις 27 Μαρτίου 2018, ο Christopher Wylie κατήγγειλε τις πρακτικές της εταιρίας στους βουλευτές της Επιτροπής Ψηφιακής Πολιτισμού, Μέσων και Αθλητισμού (DCMS) του Ηνωμένου Βασιλείου, υπό την προεδρία του νομοθέτη Damian Collins.\nΠοια ήταν τα κίνητρα του Wylie για να καταγγείλει τα κακώς κείμενα της εταιρίας; "Δεν θα έλεγα ότι ήταν μόνο εξαιτίας του Donald Trump, αλλά ο Donald Trump κάνει κλικ στο μυαλό κάποιου, ότι αυτό έχει πράγματι πολύ πιο ευρύ αντίκτυπο. Δεν νομίζω ότι οι επιχειρήσεις πληροφόρησης στρατιωτικού τύπου συμβάλλουν σε οποιαδήποτε δημοκρατική διαδικασία," δήλωσε στην επιτροπή των Βρετανών νομοθετών.\nΣτην Αμερική, ο ειδικός σύμβουλος Robert Mueller, στον οποίο ανατέθηκε η έρευνα σχετικά με τη ρωσική επιρροή στις προεδρικές εκλογές από το Γενικό Εισαγγελέα Rod Rosenstein, ασχολείται πλέον ενεργά και με το ρόλο της Cambridge Analytica. Είναι χρήσιμο να τονιστεί ότι ο Mueller έχει έναν ιδιότυπο ρόλο – ρόλος που έχει επικριθεί από αρκετούς - προκειμένου να μην παρεμποδίζεται η έρευνα του από κανέναν, ούτε καν από το Λευκό Οίκο. Οι ανακριτές του Mueller ζήτησαν από τους πρώην αξιωματούχους της εκστρατείας να ενημερωθούν για τις διαδικασίες απόκτησης δεδομένων της εκστρατείας Trump, ιδίως για το πώς συλλέγει και αξιοποιεί τα δεδομένα των ψηφοφόρων στις πολιτείες που δόθηκαν οι σκληρότερες «μάχες», σύμφωνα με ένα πρόσωπο που έχει άμεση γνώση της γραμμής διερεύνησης αλλά δεν έχει εξουσιοδοτηθεί να το συζητήσει δημοσίως.\nΚοντά στο τέλος του 2015, μια έκθεση στο The Guardian αποκάλυψε ότι η Cambridge Analytica χρησιμοποίησε ιδιωτικά δεδομένα από το Facebook για την εκστρατεία Cruz. Σε μια δήλωση την εποχή εκείνη, το Facebook υποσχέθηκε ότι "διερευνά προσεκτικά αυτή την κατάσταση" και θα απαιτούσε από κάθε εταιρεία που χρησιμοποιούσε τα δεδομένα της να τα καταστρέψει.\nΤο Facebook είχε επιβεβαιώσει τη διαρροή και - χωρίς να το αναγνωρίσει δημόσια - προσπάθησε να διασφαλίσει τις πληροφορίες, προσπάθειες που συνεχίστηκαν μέχρι τον Αύγουστο του 2016. Τότε οι δικηγόροι του κοινωνικού δικτύου απευθύνθηκαν στους υπεύθυνους της CA μέσω επιστολής στους Times "Τα δεδομένα αυτά αποκτήθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν χωρίς άδεια. Δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν νόμιμα στο μέλλον και πρέπει να διαγραφούν αμέσως".\nΟ κ. Grewal, γενικός σύμβουλος του Facebook, δήλωσε σε δήλωσή του ότι τόσο ο Δρ. Kogan όσο και "το SCL Group και η CA μας πιστοποίησαν ότι κατέστρεψαν τα εν λόγω δεδομένα".\nΩστόσο, τα αντίγραφα των δεδομένων παραμένουν πέρα από τον έλεγχο του Facebook. Οι Times είδαν ένα σύνολο πρώτων δεδομένων από τα προφίλ της CA. Ενώ ο κ. Nix έχει πει στους νομοθέτες ότι η εταιρεία δεν διαθέτει δεδομένα από το Facebook, ένας πρώην υπάλληλος δήλωσε ότι είχε δει εκατοντάδες gigabytes σε διακομιστές του Cambridge και ότι τα αρχεία δεν ήταν κρυπτογραφημένα.\nΑκόμα, άρθρο του Observer ανέφερε ότι "εκείνη τη στιγμή [το Facebook] δεν κατάφερε να ειδοποιήσει τους χρήστες και έλαβε μόνο περιορισμένα μέτρα για να ανακτήσει και να εξασφαλίσει τις προσωπικές πληροφορίες περισσότερων από 50 εκατομμυρίων ατόμων".\nΟ Zuckerberg έχει ζητήσει συγνώμη για αυτό που ονόμασε "παραβίαση εμπιστοσύνης" σε διαφημίσεις πλήρους σελίδας σε διάφορες εφημερίδες του Ηνωμένου Βασιλείου και των ΗΠΑ, καθώς και μέσα από δήλωση του στο Facebook δεσμεύτηκε να λάβει πιο ισχυρά μέτρα προστασίας των δεδομένων των χρηστών.\nΗ αρχικά καθυστερημένη δημόσια αντίδραση στο σκάνδαλο Cambridge Analytica, από την πλευρά Facebook και Zuckerberg, είχε ως αποτέλεσμα μια μείωση της κεφαλαιοποίηση της αγοράς κατά 50 δισ. δολάρια νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, πριν αρχίσει να ανακάμπτει η μετοχή του Facebook.\nΤα ξημερώματα της Τετάρτης (ώρα Ελλάδος) αναφέρθηκε ότι ο Zuckerberg θα καταθέσει ενώπιον του Κογκρέσου των ΗΠΑ για τη διαρροή του CA, αν και αρνήθηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις από βρετανούς νομοθέτες.\nΩστόσο, η είδηση για τα αμερικανικά στοιχεία του Κογκρέσου ανοίγει το δρόμο για μια σημαντική επίδειξη δύναμης για τον Zuckerberg, ο οποίος δέχεται αυξανόμενη πίεση από τους νομοθέτες και το ευρύ κοινό για τις επιχειρηματικές πρακτικές του Facebook, δεδομένου ότι η εταιρεία αναγνώρισε τον περασμένο Σεπτέμβριο ότι είχε πουλήσει διαφημίσεις σε Ρώσους πράκτορες που επιθυμούσαν να επηρεάσουν τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ.


ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΧΩΡΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΑΝΤΗ; – ΣΕ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΤΗ ΣΥΖΥΓΟ ΤΟΥ, ΤΖΕΝΗ ΒΟΥΤΣΙΝΟΥ\nΑρχική σελίδα Celebrities Τέταρτος χωρισμός για τον Δάντη; – Σε διάσταση με τη σύζυγό του, Τζένη Βουτσίνου\nΤέταρτος χωρισμός για τον Δάντη; – Σε διάσταση με τη σύζυγό του, Τζένη Βουτσίνου\nΤέταρτος χωρισμός για τον Χρήστο Δάντη; Κρίση ή οριστικός χωρισμός από την Τζένη Βουτσίνου;\nΤο ζευγάρι παντρεύτηκε το 2013 στη Σύρο και ο γάμος τους είχε συζητηθεί... Έχουν αποκτήσει δύο παιδιά, ένα κορίτσι και ένα αγοράκι... Σύμφωνα με δημοσίευμα καθημερινής εφημερίδας,Freddo, ουδείς από το οικογενειακό τους περιβάλλον θέλει να σχολιάσει την είδηση του χωρισμού, τόσο ο τραγουδιστής και μουσικοσυνθέτης όσο και η Τζένη προσπαθούν να δώσουν χρόνο ώστε να σώσουν τον γάμο τους. Οι τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Χρήστος πριν από λίγες μέρες μετακόμισε σε ιδιόκτητο σπίτι που διατηρεί στην Γλυφάδα, ενώ σε πρόσφατη εμφάνισή του δεν συνοδευόταν από τη γυναίκα του...\nΗ φωτογραφία που «καίει» πασίγνωστη ηθοποιό. Η απιστία και ο χωρισμός από τον σύζυγό της Οργίαζαν οι φήμες περί… απιστίας...\nΧωρισμός Μπαλατσινού – Κωστόπουλος: Τι δήλωνε για τον χωρισμό πριν από έναν χρόνο η Τζένη;\nΓια το πόσο πολύ πονά ο χωρισμός και μάλιστα όταν υπάρχουν παιδιά, είχε μιλήσει πριν από περίπου έναν χρόνο η Τζένη Μπαλατσινού, τότε που...