Η διαμόρφωση των κομμάτων στην Ελλάδα (1821-1836) - Εισαγωγή\non Οκτωβρίου 26, 2011 Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες Ιστορία Κατεύθυνσης- Κόμματα\nΑντλώντας πληροφορίες από το παράθεμα και αξιοποιώντας τις ιστορικές σας γνώσεις να σχολιάσετε την κατάσταση του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα στα τέλη του 19ου αι. και να δώσετε τα αίτια της καθυστέρησής του.\nΗ ανάπτυξη της βιομηχανίας και της βιοτεχνίας που σκιαγραφείται εδώ δεν επέδρασε στην ιστορία των κομμάτων, όπως θα περίμενε κανείς αρχικά: εργατικές οργανώσεις που ιδρύονταν σε τοπικό επίπεδο δεν έπαιζαν κανένα πραγματικό ρόλο. Ο λόγος δεν πρέπει να αναζητηθεί μόνο (ούτε κυρίως) στο μικρό αριθμό εργατών και στη μικρή τους συμμετοχή στο συνολικό αριθμό των βιοποριστικά εργαζομένων (…), αλλά στο μέγεθος των εργοστασίων: κυριαρχούσαν παντού μικρές επιχειρήσεις. (…) Από τους 19.592 εργάτες του έτους 1861 οι μεγάλες ατμοκίνητες βιομηχανικές μονάδες απασχολούσαν κατά πάσα πιθανότητα μόνο το μικρότερο μέρος, γιατί το 1875 ακόμη εργαζόταν μόνο 7.342 άτομα σε εργοστάσια αυτού του είδους.\nΣε όλα αυτά τα χρόνια δε δημιουργήθηκαν πουθενά – αυτό με λίγες εξαιρέσεις ισχύει για όλο το δεύτερο ήμισυ του 19ου αι.- κέντρα βιομηχανικής συγκέντρωσης με μεγάλες μονάδες και εκτεταμένες εργατικές συνοικίες στις πόλεις, πουθενά δε σημειωνόταν κοινωνική εξαθλίωση στην έκταση που γνωρίζουμε από την ιστορία του προλεταριάτου άλλων χωρών.\nΚαι τις επόμενες δεκαετίες δεν ήταν εύκολο να βρεθούν εργατικά χέρια, έτσι ώστε χρειάστηκε να προσληφθούν αλλοδαποί. Προφανώς, δεν υπήρχαν εκείνη την περίοδο στα χωριά μάζες ακτημόνων που επιδίωκαν να εργαστούν σε αστικά επαγγέλματα. Κατά το τέλος του 19ου αι. τον αλματωδώς αυξανόμενο αγροτικό πληθυσμό προσέλκυσαν ευκαιρίες που δίνονταν πέρα από τον Ατλαντικό, ώστε η μετανάστευση στις πόλεις και η πίεση για βιοποριστική εργασία παρέμειναν περιορισμένες. Με άλλα λόγια, ούτε στις πόλεις συγκεντρώθηκε προλεταριάτο ως κοινωνική βάση ενός ταξικού κόμματος ούτε στην ύπαιθρο μπόρεσε να αναπτυχθεί αγροτικό κίνημα όπως σε άλλες Βαλκανικές χώρες.\nH . Gunar, Τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα, 1821-1936, τόμος Α΄, εκδ. ΜΙΕΤ, Αθήνα 2006, σελ. 329-330.\non Σεπτεμβρίου 12, 2011\nΕτικέτες ΓΣΕΕ, Εργατικό κίνημα, Ιστορία Ανθρωπιστικών Σπουδών Οικονομία 20ος αι., Φεντερασιόν\non Σεπτεμβρίου 09, 2011\nΕτικέτες Ιστορία κατεύθυνσης Οικονομία 20ος αι Επαναληπτικές Ερωτήσεις\nOι οικονομικές συνθήκες κατά την περίοδο 1910 1922 from Vassiliki Yiannou\nΛαμβάνοντας υπόψη το κείμενο που ακολουθεί και με βάση τις ιστορικές σας γνώσεις να παρουσιάσετε τα χαρακτηριστικά, τις αρχές και τους στόχους του βενιζελισμού.\nΕλευθέριος Βενιζέλος (1864-1936), (Αθήνα, Μουσείο Μπενάκη )\nΠέρα και πάνω από το χάρισμα του ηγέτη του, η ανεπανάληπτη δύναμη του Βενιζελισμού πηγάζει εξίσου από έναν ανεπανάληπτο συνδυασμό αστικού εθνικισμού και αστικού εκσυγχρονισμού, σε αδιάσπαστη και διαλεκτική ενότητα. Από την πρώτη στιγμή, το 1910, ο εκσυγχρονισμός τέθηκε στην υπηρεσία της εθνικής ολοκλήρωσης. Με τη σειρά της η εθνική ολοκλήρωση υπηρέτησε τον εκσυγχρονισμό μέχρι τέλος, προσφέροντας την αναντικατάστατη πολιτική και ιδεολογική του νομιμοποίηση. Αν πρέπει κανείς να διακρίνει δύο φάσεις[…] είναι επειδή το περιεχόμενο της εθνικής ολοκλήρωσης άλλαξε αναγκαστικά και ριζικά μετά την Καταστροφή του 1922. Πριν, σήμαινε πρωταρχικά την απελευθέρωση των αλύτρωτων με την αντίστοιχη εδαφική επέκταση του εθνικού κράτους. Μετά, σήμαινε αποκλειστικά την αφομοίωση των πρώην αλύτρωτων ως Νέων Χωρών ή ως προσφύγων πια και την επίτευξη εθνικής ομοιογένειας και μιας νέας εθνικής ταυτότητας μέσα οριστικά πλέον στα κρατικά σύνορα. Έτσι, κατά την πρώτη ηρωική περίοδο του Βενιζελισμού (1910-1920) ο αστικός εκσυγχρονισμός συναρθρώθηκε με τον αλυτρωτισμό, με ιδεολογικό επιστέγασμα τη Μεγάλη Ιδέα. Κατά τη δεύτερη περίοδο (1922-1932), ο αστικός εκσυγχρονισμός συναρθρώθηκε με την οικοδόμηση ενιαίου εθνικού κράτους, με ιδεολογικό επιστέγασμα την Αβασίλευτη Δημοκρατία, στην οποία ο Βενιζελισμός επιχείρησε να προσδώσει ευρύτερο ιδεολογικό και κοινωνικό περιεχόμενο.\n[…]Ο Βενιζελισμός εκμεταλλεύτηκε αδίστακτα και δημιουργικά μια σειρά από διεθνείς συγκυρίες κατά την περίοδο 1910-1920, που πρόσφεραν τις καλύτερες αλλά και τις τελευταίες ευκαιρίες πραγμάτωσης της Μεγάλης Ιδέας… Για πρώτη και τελευταία φορά, άλλωστε, τα συμφέροντα του βρετανικού ιμπεριαλισμού συνέπεσαν και συμπορεύτηκαν με τις ελληνικές εθνικές επιδιώξεις[…]\n(Γ.Θ. Μαυρογορδάτος – Χ. Χατζηιωσήφ (επιμ.), Βενιζελισμός και αστικός εκσυγχρονισμός, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο, 1988.)\nΕτικέτες Βενιζελισμός, Ιστορία Ανθρωπιστικών Σπουδών Οικονομία 20ος αι.\nΕτικέτες Ιστορία Ανθρωπιστικών Σπουδών Οικονομία 20ος αι. Ανακεφαλαίωση\n6. Η ελληνική οικονομία την περίοδο του Μεσοπολέμου\nΣυνδυάζοντας τις ιστορικές σας γνώσεις καθώς και τις πληροφορίες που αντλείτε από το παράθεμα που ακολουθεί να περιγράψετε την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα την περίοδο του Μεσοπολέμου.\nΚατά την περίοδο του μεσοπολέμου η Ελλάδα, παρόλες τις δυσμενείς εσωτερικές και εξωτερικές συνθήκες, εισέρχεται στη φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης, η οποία διακρίνεται από την έντονη συσσώρευση κεφαλαίων και την αλματώδη εκβιομηχάνιση. Τρεις κυρίως παράγοντες συντέλεσαν στην ανάπτυξη αυτή: η προσπάθεια που είχε γίνει κατά την προηγούμενη δεκαετία, η άφιξη των προσφύγων και οι διεθνείς οικονομικές συνθήκες.\n[…] Μετά τη μικρασιατική καταστροφή, η εισροή των προσφύγων στην Ελλάδα λειτουργεί τονωτικά για την ανάπτυξη της βιομηχανίας. Οι πρόσφυγες προσφέρουν ένα τεράστιο και κυρίως φτηνό εργατικό δυναμικό. Πολλοί από τους πρόσφυγες ήταν σημαντικοί οικονομικοί παράγοντες στα μέρη όπου πρώτα ζούσαν ως επιχειρηματίες, έμποροι, βιομήχανοι. Την εμπειρία τους και την ικανότητά τους τη μετέφεραν στην Ελλάδα και έδωσαν ώθηση στην οικονομική της ανάπτυξη. Εκτός από την πείρα τους μετέφεραν μαζί τους αρκετά κεφάλαια (χρηματικές οικονομίες, τιμαλφή, κ.α) τα οποία επένδυσαν. Εξάλλου, η παρουσία 1.500.000 προσφύγων διεύρυνε και τόνωσε την εσωτερική αγορά. Οι προσπάθειες για να καλυφθούν οι ανάγκες του προσφυγικού πληθυσμού (π.χ. στέγαση) δημιουργούν πρόσφορο κλίμα για επενδύσεις που άφηναν αρκετά κέρδη. Ακόμη και οι τραπεζικές πιστώσεις που δίνονται στους πρόσφυγες για την αποκατάστασή τους τονώνουν την αγορά.\n(Β. Σκουλάτου- Ν. Δημακοπούλου- Σ. Κόνδη, Ιστορία νεότερη και σύγχρονη, Γ΄ Ενιαίου Λυκείου, τευχ. Β΄, ΟΕΔΒ 2006)\nΕτικέτες Επενδύσεις, Ιστορία Ανθρωπιστικών Σπουδών Οικονομία 20ος αι., κλήριγκ, Κρίση 1932, Μεσοπόλεμος, Τράπεζα Ελλάδος\nAπο την αγροτικη οικονομια στην αστικοποιηση from Vassiliki Yiannou\nΕτικέτες Αγροτικό ζήτημα, Ιστορία Ανθρωπιστικών Σπουδών Οικονομία 20ος αι.\nView more documents from Yiannou.\nOι πηγές στην ιστορία from Vassiliki Yiannou\nΕτικέτες Ιστορία Ανθρωπιστικών Σπουδών Ανάλυση Πηγών\nΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ Πρόσφυγες στην Ελλάδα- Εισαγωγές\nΕτικέτες Ιστορία κατεύθυνσης Το προσφυγικό ζήτημα\nΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ Β. Η Μικρασιατική καταστροφή\non Φεβρουαρίου 11, 2011 Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΣας καλωσορίζω στο ιστολόγιό μου. Πρόκειται για μια προσπάθεια δημιουργίας ενός ιστοτόπου που σκοπό έχει την παροχή πρόσθετου υλικού για τη διδασκαλία των φιλολογικών μαθημάτων.\nΕλπίζω να φανεί χρήσιμο και να βοηθήσει στην καλύτερη επικοινωνία μας.\nΗ διαμόρφωση των κομμάτων στην Ελλάδα (1821-1836) ...


Προσφορές : AMINO 9900 300TABS - VITALIFE\nΒρίσκεστε εδώ: Αρχική / Προσφορές / AMINO 9900 300TABS - VITALIFE\n100% CREATINE MICRONIZED 300GR - ILIFTGO PROTEIN BAR 40GR - BIOTECH AMINO 9900 300TABS - VITALIFE\nMulti-Amino Tabs Αξιολόγηση: Δεν αξιολογήθηκε ακόμη\nΤιμή: Αρχική Τιμή: 36,90 €Ποσό ΦΠΑ: 7,14 €Έκπτωση: -10,00 €Τιμή / %s: Τιμή πώλησης: 26,90 €\nΠεριεχόμενο: 300 καψουλες.Μέγεθος μερίδας: 15 καψουλες.Δόσεις ανά συσκευασία: 20Συνιστώμενη ημερήσια χρήση: 1 μερίδα\nΠοσά ανά 15 καψουλες / 100 καψουλες.Kilocalories 114 / 760Kilojoule 476.98 /3179.87Πρωτεΐνη 28,5 gr / 190 grΣυνολικό Λίπος 0 gr / 0 grΣύνολο Υδατάνθρακες 0 gr / 0 gr\n1900mg Amino Acids per Tabl. L-Ornithine HCL 25 mg 166.67 mg*L-Lysine 170 mg 1133.33 mg*L-Histidine 37 mg 246.67 mg*L-Arginine 45 mg 300 mgL-Aspartic Acid 200 mg 1333.33 mg*L-Threonine 121 mg 806.67 mgL-Serine 89 mg 593.33 mgL-Glutamic Acid 319 mg 2126.67 mgL-Proline 104 mg 693.33 mgL-Glycine 35 mg 233.33 mg*L-Tryptophane 32 mg 213.33 mgL-Alanine 91 mg 606.67 mgL-Cystine 47 mg 313.33 mg*L-Valine 109 mg 726.67 mg*L-Methionine 40 mg 266.67 mg*L-Isoleucine 116 mg 773.33 mg*L-Leucine 205 mg 1366.67 mgL-Tyrosine 57 mg 380 mg*L-Phenylalanine 64 mg 426.67 mg\nΑλλα συστατικάΟρός γάλακτος σε πρωτεΐνες (υδρολυμένη λακταλβουμίνη), L-Ornithine, (όξινο φωσφορικό ασβέστιο, στεατικό οξύ, στεατικό μαγνήσιο). * απαραίτητα αμινοξέα\nΠροσοχήΠαρακαλώ μην υπερβαίνετε τη μέγιστη συνιστώμενη ποσότητα. Τα συμπληρώματα διατροφής θα πρέπει να συνδυάζονται με μια υγιεινή και ισορροπημένη διατροφή. Σε περίπτωση τυχόν ιατρικές προβλημάτων ρωτήστε τον γιατρό σας ή το διατροφολογο σας. Φυλάσσεται σε ξηρό και δροσερό μέρος! Πρέπει να φυλάσσεται μακριά από μικρά παιδιά. Ένας υγιεινός τρόπος ζωής είναι απαραίτητος, όπως επίσης και μια ισορροπημένη διατροφή. - Να μη γίνεται υπέρβαση της συνιστώμενης ημερήσιας δόσης.


Mulis είναι πίσω: τι να φορέσει τώρα τα λατρευτικά παπούτσια της δεκαετίας του '90\nΣήμερα, οι mullies αντιμετωπίζουν μια πραγματική αναγέννηση της μόδας. Αλλά ακόμη και αν θυμάστε ξεκάθαρα πώς έτρεξαν σε αυτά πριν από 20 χρόνια, χρειάζεστε ακόμα περισσότερες οδηγίες για να είστε στην τάση.\nΜούλι (από τα αγγλικά μουλάρια) – αυτό είναι ένα πολύ δημοφιλές είδος καλοκαιρινών γυναικείων παπουτσιών με τακούνι ή χωρίς, αλλά το πιο σημαντικό – χωρίς πλάτη και κάποιες λωρίδες από τη φτέρνα.\nΠώς να φορέσετε m; Είναι δύσκολο να κάνεις ένα λάθος εδώ. Το κύριο πράγμα που πρέπει να θυμόμαστε είναι η αρχή – να συνδυάσουμε ασυμβίβαστα. Αν μιλάμε για τα τακούνια myulyah, τα πάντα είναι αρκετά απλή: το στοίχημα για την εκλεκτική, συνδυάζοντας, για παράδειγμα, το ασήμι φουτουριστικό μοντέλο με ένα ρομαντικό σιφόν φόρεμα. Πηγαίνοντας στο γραφείο, συμπληρώνετε τα μουλάρια με σατέν βαμβακερά και ένα απλό λευκό μπλουζάκι.\nΔυσκολίες μπορεί να προκύψουν όταν επιλέγετε την “κορυφή” για τις σημερινές πολυτελείς μουλάδες σε επίπεδη σόλα (ειδικά αν είναι πολύ παρόμοιες με τις παντόφλες με στυλ).\n5 ιδανικά σύνολα με μουλάρια, στα οποία δεν θα μοιάζετε με νοικοκυρά, που ξέχασε να αλλάξει τα παπούτσια της.\nΜύλοι με κορδόνια\nΟ κερδίζοντας μουλάρι συνδυάζεται με μια νικηφόρα τάση όχι της πρώτης εποχής – κοκτέιλ παντελόνια. Ωστόσο, είναι πολύ σημαντικό να είστε σε θέση να διατηρήσετε μια ισορροπία των αναλογιών: αν τα μουλάρια καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος του ποδιού, τότε ανοίξτε τον αστράγαλο βοηθά στην εξισορρόπηση της εικόνας. Είναι αυτό το σύνολο όχι μόνο προσθέτει μια εικόνα της νεωτερικότητας, αλλά και καθιστά οπτικά υψηλότερο, παρά όλες τις ιστορίες τρόμου που πηγαίνουν γύρω από φαρδιά παντελόνια. Όχι κακό θα κοιτάξει και θα συναρμολογηθεί με τα συνηθισμένα ευθεία παντελόνια, αλλά ο κανόνας ενός ανοικτού αστραγάλου παραμένει σχετικός σε αυτή την περίπτωση επίσης.\nΜούλι με τζιν\nΌταν συνδυάζουμε τα μουλάρια με τα τζιν, ο ίδιος κανόνας λειτουργεί όπως και με τους καλέτες – πρέπει να είναι “χαλαροί” και όχι αυστηροί. Ιδανικά κατάλληλο για όσους βιώνουν την ίδια αναγέννηση με το μύη, τα τζιν που έχουν ξεφλουδιστεί με ένα μη επεξεργασμένο κατώτατο σημείο, καθώς και ένα μοντέλο μόδας της προσαρμογής της μαμάς στην υψηλή μέση. Προσέγγιση μιας εικόνας στην κατηγορία smart casual θα βοηθήσει έναν αυστηρό blazer “με τον ώμο ενός άνδρα”, μια επιμήκη χαλαρή μπλούζα, τάφρο και τεράστια κοσμήματα.\nMÜLI με φούστα\nΑν ο κωδικός φόρεμα στο γραφείο σας πιστοί στις μόδα-πειράματα, μην χάσετε την ευκαιρία να δημιουργήσουν μια ματιά στην επιφάνεια εργασίας βάση με μια φούστα με πιέτες ακριβώς κάτω από το γόνατο, συμπληρώνεται myulyami χωρίς τακούνια και μια υπερμεγέθη blazer. Οι εικόνες με φέρουν φούστες ακολουθεί τις διαστάσεις (αλλιώς μπορείτε εύκολα να κάνετε το σχήμα «αχλαδιού»): αν δεν σας αρέσει σακάκια, ας είναι ογκώδης πουλόβερ ή πουκάμισο αρσενικό περικοπή. Στο τέλος της εργάσιμης ημέρας, τα κατάλληλα μουλάρια μπορούν εύκολα να αλλάξουν σε παπούτσια-βάρκες ή σε όλα τα ίδια μουλάρια, αλλά στη φτέρνα.\nMühli με φόρμες\nΦόρμες – ένα εύρημα για όσους είναι συνηθισμένοι να πηγαίνουν 15 λεπτά πριν από την απελευθέρωση. Σε αυτή την περίπτωση, ο Mühli θα είναι το καταλληλότερο αξεσουάρ, το οποίο θα συνδυαστεί με οποιοδήποτε μοντέλο – από το βρώμικο denim μέχρι να εκτελεστεί από ένα ιπτάμενο άτλαντα. Εάν έχετε πέντε επιπλέον λεπτά για να συλλέξετε, καλύψτε τον εαυτό σας με ένα σακάκι ελεύθερης κοπής ή μια βόμβα και αρπάξτε μια δερμάτινη τσάντα cross-body.\nMuly με ένα φόρεμα\nΡομαντικό φόρεμα και ζευγάρι μουλάκια αυτό το καλοκαίρι αποτελούν μια πραγματική βάση για καθημερινές εικόνες. Αυτό μπορεί να είναι ένα πλισέ midi φόρεμα ή μια πιο τολμηρή επιλογή – ένα sarafan σε ύφασμα σεντόνια, που τοποθετείται πάνω από ένα χρυσοκέντημα. Ο Μύλι χωρίς τακούνι θα εξομαλύνει τον ρομαντισμό των καραμελών αυτών των παιχνιδιών χωρίς να βλάπτει τη θηλυκότητα.\nΕξαιρετική με τέτοια παπούτσια θα φανεί και μια άλλη τάση της εποχής – ένα πουκάμισο φόρεμα (συμπληρώστε το με μια ζώνη για να τονίσει τη μέση). Μεταφράζοντας την εικόνα στην κατηγορία “βράδυ” θα βοηθήσει μαζικές διακοσμήσεις.\nΗ ανοικτή ερώτηση: πώς να φορούν διαφανή πράγματα\nΤο καπέλο του οποίου είναι καλύτερο: η Δούκισσα του Κέμπριτζ και άλλοι στο Royal Ascot 2017\n1 Μύλοι με κορδόνια\n2 Μούλι με τζιν\n3 MÜLI με φούστα\n4 Mühli με φόρμες\n5 Muly με ένα φόρεμα


Στο ΣτΕ οφθαλμίατρος δημόσιου νοσοκομείου - Aπολύθηκε για χορήγηση 235 πιστοποιητικών τυφλότητας - ΕΠΙΟ.ΣΥ. INFO Στο ΣτΕ οφθαλμίατρος δημόσιου νοσοκομείου - Aπολύθηκε για χορήγηση 235 πιστοποιητικών τυφλότητας - ΕΠΙΟ.ΣΥ. INFO\nHome > Σκάνδαλα > Στο ΣτΕ οφθαλμίατρος δημόσιου νοσοκομείου - Aπολύθηκε για χορήγηση 235 πιστοποιητικών τυφλότητας\nItem Reviewed: Στο ΣτΕ οφθαλμίατρος δημόσιου νοσοκομείου - Aπολύθηκε για χορήγηση 235 πιστοποιητικών τυφλότητας Rating: 5 Reviewed By: Chris Prekanik


CINE-THEASI: Μαρτίου 2008\nΠαραγωγής: UK / USA / France / Austria/ 2007\nΑστεία παιχνίδια; Ή παιχνίδια που διαστέλλουν τα όρια της πιο εφιαλτικής φαντασίωσης μας; Ο Haneke 10 χρόνια μετά επιστρέφει κάνοντας την ίδια ταινία, πανομοιότυπη σεναριακά-ιδεολογικά-χωροταξικά-κινηματογραφικά-οντολογικά, δηλαδή ένα ακριβής ομοίωμα με τα Funny Games του 1997 με μοναδικό πρόσχημα την σύσταση της ταινίας στο Αμερικάνικο κοινό. Για αυτή την πολιτική θα αναφερθώ εκτενέστερα στο δεύτερο μέρος του κειμένου μου. Για αρχή θα πω κάποια πράγματα, που μάλλον αχρείαστα είναι για όσους έχουν δει την προ ετών ταινία.\nΤο Funny Games ως γνωστόν είναι μια ταινία για την βία. Κάθε μορφή βίας(σωματική, ψυχολογική, κοινωνική, εγκεφαλική) και την θέση του ατόμου απέναντι σε αυτή. Όχι απαραίτητα του ατόμου που την υφίσταται, αλλά και του καθένα που αποτελεί με την ύπαρξη του μέρος του κοινωνικού συνόλου. Αυτού του καθένα που δυνητικά μπορεί να υποστεί άμεσα την βία που ούτως ή άλλως την αποδέχεται εμμέσως. Μα κυριότερα αυτού του καθένα που πολύ παρταλιστικά αντιμετωπίζει την ζωή του και με την αδιαφορία του βάζει τα θεμέλια και επικυρώνει τις προϋποθέσεις για να ασκούνται από το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον πολλές και άλογες δυνάμεις βίας. Το Funny Games επίσης με αυτό το αναπόφευκτο της βίας, όπως εμβρόντητα το δηλώνει, και με το «λευκό-χειρουργικό» της μορφής του υποδηλώνει πως η βία περισσότερο απ' όλα βρίσκεται στα χέρια των δυνατών, των εξυψωμένων στο κοινωνικό βάραθρο, ακόμα και στο κράτος.\nΓια να τα πετύχει όλα αυτά η ταινία επιστρατεύει μια αντιπροσωπευτική οικογένεια(πατέρας-μητέρα-γιος) η οποία τελείως απροσδόκητα βρίσκεται υπό των ζυγό δυο συμβολικών ασπροφορεμένων φιγούρων οι οποίες επιδίδονται σε εφιαλτικά παιχνίδια βίας. Βία όχι μόνο ως προς την σοκαριστική σωματική της μορφή αλλά κυρίως προς την ψυχολογική. Οι φιγούρες αυτές στο εσωτερικό τους δε δείχνουν να διέπονται από καμία λογική ανθρώπινη δομή. Δεν είναι άνθρωποι. Είναι κάτι ανώτερο, κάτι άυλο, είναι ιδέα. Που παρά την παραπλανητική τους λευκή αμφίεση είναι έτοιμοι να σκορπίσουν το μαύρο, τον φόβο, τον πόνο και τον εφιάλτη στα τυχαία επιλεγμένα θύματα τους. Κάτι που ξέρει να κάνει τέλεια ο Haneke με αυτή την μινιμαλιστική ατμόσφαιρα που επιβάλλει η αριστοτεχνική κινηματογράφηση του.\nΑλλά ας μιλήσουμε λίγο αναλυτικότερα και κριτικά για αυτή την κινηματογράφηση. Τα κύρια σημεία με τα οποία ξεδιπλώνεται η ιστορία. Ο Haneke και σε αυτή την ταινία παραχωρεί εξέχοντα ρόλο στο σημείο εκτός κάδρου. Ένα σημείο απομακρυσμένο από την σεναριακή δράση που υποδηλώνει κυρίως την θέση του καθημερινού ανθρώπου. Η βία εξελίσσεται τόσο κοντά του αλλά αυτός δεν δύναται να δράσει για να την σταματήσει.. Μια τέλεια παρομοίωση για την κλειστοκοσμική αλήθεια του καθένα. Επίσης αυτή η τεχνική μινιμαλιστικότητας που έχουμε συνηθίσει, είναι αυτή που δίνει τις πιο αγωνιώδης νότες του θρίλερ. Η βία υπάρχει, αλλά είναι αδιόρατη από την κάμερα όσο από τον καθημερινό άνθρωπο. Ο οποίος δυστυχώς είναι καταδικασμένος να βλέπει τηλεοπληκτικά τα αποτελέσματα της, όπως δηλώνει και η σκηνή του μόνου αιματηρού θανάτου. Δεύτερον τα κοντινά πλάνα είναι αυτά που επιτρέπουν την εξάπλωση μιας μεγάλης γκάμας συναισθημάτων όσο εναλλάσσονται τα πρόσωπα. Από την αρρωστημένη ψυχραιμία των θυτών ως τον ανεξέλεγκτο τρόμο, την καρτερική προσμονή, την μάταιη ελπίδα των θυμάτων. Αυτή η ψυχολογική έκφραση που κυρίαρχο ρόλο επωμίζεται στην ταινία, είναι νομίζω και το σημείο που δίνει μεγάλο βάθος στα δρώμενα. Γιατί οι ρόλοι είναι κάτι περισσότερο από τα πιόνια μιας σκακιέρας που αποσκοπεί σε κάτι συγκεκριμένο. Στην ταινία ο θεατής θα βρει και ένα πλήθος στοιχείων, αλληγορικών και καλά κρυμμένων, που υπαινίσσονται τις κύριες πηγές αυτής της νοσηρής αναπόφευκτης κατάστασης!\nΜάλλον κάπου εδώ θα μπω στο δεύτερο κομμάτι του κειμένου μου. Τα ριμέικ των ταινιών συνήθως είναι κάτι που αδιάφορο με αφήνουν. Κυρίως γιατί τελευταίως παγιώνουν μια εμπορευματική πολιτική, εφάμιλλη με αυτή των σίκουελς, που αποσκοπούν στο άρμεγμα και το ξεχείλωμα της επιτυχίας της πρωταρχικής ταινίας. Ωστόσο θα ήθελα να ξεκαθαρίσω πως δεν θεωρώ τα ριμέικ αναίτια ύπαρξης. Ωστόσο προσδοκώ από αυτά την επαλήθευση του ορισμού και της θέσης που υπαγόρευε(ι) η γέννηση τους. Δηλαδή τα ριμέικ να αποσκοπούν στην ολοκληρωτική αναδημιουργία μιας ταινίας της υπάρχον φιλμογραφίας, με στόχο την τόνωση κάποιων "αχνών" πτυχών ή και την ολοκληρωτική μετατόπιση των νοητικών-δραματικών αξόνων της πρωτεύοντας ταινίας. Ενώ εννοείται πως αυτές οι διαδικασίες γίνονται με ειλικρινή σεβασμό ως προς το πρωταρχικό δημιούργημα.\nΤώρα θα ήθελα να εστιάσω στο Funny Games το οποίο είναι μια αλλιώτικη περίπτωση. Εξ' αρχής μου κινείσαι το ενδιαφέρον πως ο αξιολάτρευτός Haneke αποφασίζει να κάνει κάτι ίσως ανεπανάληπτο και λειτουργικά δυσνόητο. Δηλαδή να κάνει το ριμέικ της ίδιας του της ταινίας 10 χρόνια μετά. Όμως τελικά οι υψηλές προσδοκίες μου πληγώθηκαν. Γιατί ο μεγάλος Αυστριακός έκανε ακριβώς την ίδια αριστουργηματική ταινία με μοναδικό σκοπό να την "πλασάρει" στο κοινό της Αμερικής. Κάτι που επιβεβαιώνει σε πολύ μεγάλο βαθμό τα προηγούμενα εμπορικά κριτήρια! Θα ήθελα να ξεκαθαρίσω πως ιδιαίτερα ευεργετική θεωρώ την εξάπλωση του σινεφίλ κόσμου στο ευρύτερο κοινό. Είναι κάτι πολύ επιθυμητό ο θεατής να γίνει περισσότερο "κινηματογραφοποιημένος" και από τρόφιμος της βιομηχανίας να εξελιχθεί σε έναν ανώτερο "κριτικά" θεατή. Άλλωστε και ο κινηματογράφος εκτός όλων των άλλων είναι μια ασχολία, για αυτούς που ασχολούνται μαζί του υπό οποιαδήποτε σκοπιά. Και από κάθε ασχολία την μεγαλύτερη ευχαρίστηση την αντλείς μόνο όταν έχεις τις βασικές γνώσεις. Ας παρομοιάσουμε για χάρη του κειμένου τον κινηματογράφο με το άθλημα της καλαθοσφαίρισης. Το μπάσκετ λοιπόν είναι ένα άθλημα ανοιχτό προς όλους, μπασκέτες υπάρχουν παντού. Όσο "θαυμαστό" και αν είναι το πρωταρχικό στάδιο γνωριμίας σου με αυτό, η εξέλιξη θεωρείται αναγκαία. Καμία ευχαρίστηση δεν αντλείς όταν συνεχίζεις να ντριμπλάρεις με τα δύο χέρια, κάνεις 100 σουτ για να βάλεις το ένα, δεν γνωρίζεις τους κανόνες κλπ επ' αορίστου χρόνου. Μετά λοιπόν από αυτή την πολύ γοητευτική γνωριμία σου έχεις ανάγκη μια ευρύτερη γνώση για να απολαύσεις το παιχνίδι σε ένα υψηλότερο επίπεδο. Γιατί στο καθετί που ενδιαφέρον παρουσιάζει για τον καθένα απαραίτητες είναι οι βασικές γνώσεις. Έτσι θεωρώ πως και στον κινηματογράφο είναι απαραίτητη μια εξέλιξη στον τρόπο που τον αντιμετωπίζουν οι θεατές. Αυτή η εξέλιξη ωστόσο δεν έχει πολλά περιθώρια πραγματοποίησης με την επανάληψη υπάρχον ταινιών σε ευρύτερα κοινά. Η μονή πιθανή πραγματοποίηση της, κατά την ταπεινή άποψη μου, είναι εφικτή με την εξάπλωση της βασικής κινηματογραφικής κουλτούρας!\nPosted by kioy at 2:47 μ.μ. 7 σχόλια:\nLabels: 2007, ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ, Michael Haneke\nΚατ' αρχάς νομίζω πως θα 'πρεπε να προσκομίσομε ιδιαιτέρως τα συγχαρητήρια μας σε τέτοιες ταινίες που προσπαθούν να "διορθώσουν" μάλλον άνισα τις σχέσεις του κινηματογράφου με την χώρα μας. Σχέσεις που έχουν πληγεί βαθέως από την λαϊκή απαίτηση και συντήρηση του φτηνιάρικου τηλεσκουπιδιού ως cinema (βλέπε μόλις χώρισα κλπ) αλλά και από άλλες ταινίες που καθόλου ανιδιοτελής και αθώες δεν είναι, και παρ' ότι υποστηρίζουν και έχουν την δυνατότητα να ανεβάσουν ποιοτικά το επίπεδο της κινηματογραφικής παραγωγής εμμένουν πιστά στις οδούς που θα εξασφαλίσουν την επιθυμητή για αυτούς εμπορευσιμότητα( βλέπε El Greco). Αυτές οι στάσεις μόνο επιζήμιες είναι για εμάς που λαχταρούμε ένα ανεβασμένο ποιοτικά ελληνικό cinema. Λοιπόν άλλη μια φορά μπράβο σε αυτή την Διόρθωση που αν μη τι άλλο κρύβει πίσω της μια τεράστια προσπάθεια. Μια μοναχική προσπάθεια, καθώς το Ε.Κ.Κ(Ελληνικό κέντρο κινηματογράφου) όλο και λιγότερο ρίσκα παίρνει να βοηθήσει τέτοιες ταινίες που παρουσιάζονται πιο "underground". Έτσι ο Θάνος Αναστόπουλος με μια ελάχιστη χρηματική υποστήριξη και με τακτική κλεφτοπολέμου(ελάχιστος χρόνος γυρισμάτων, προσεκτικά επιλεγμένες σκηνές, τεχνολογίες, συνεργεία κλπ) κατάφερε να κάνει ένα πολύ ανταγωνιστικό cinema. Άλλωστε η αναγνώριση ήρθε από την συμμετοχή της "Ελληνικής" αυτής ταινίας στο forum του φεστιβάλ του Βερολίνου. Και τονίζω τον όρο Ελληνική γιατί νομίζω πως η ταινία απευθύνεται περισσότερο σε εμάς από οποιονδήποτε άλλο. Κάνοντας μια στυγερή καταγραφή της ελληνικής κοινωνίας που πλήττεται από εθνικόφρονες συμπεριφορές, ρατσισμούς, εκτόξευση μεταστατικού πληθυσμού που βιώνει την κοινωνική περιθωριοποίηση κ.λ.π.\nΓια την ταινία τώρα. Σημείο εκκίνησης είναι ένα υπαρκτό γεγονός. Ο φόνος ενός Αλβανού από έναν Έλληνα φίλαθλο, στους μεθεόρτιους πανηγυρισμούς, στα πλαίσια ενός ποδοσφαιρικού αγώνα που είχε αναδείξει νικήτρια την εθνική της Αλβανίας. Ένα θέμα που χειρουργικά παραγκωνίσθηκε από την δημόσια γνώμη, αλλά καθόλου αδιάφορο δεν άφησε τον δημιουργό της ταινίας. Όχι από γεγονοτολογικής άποψης, αλλά ως έδαφος εξόρυξης του θέματος της βίας, του εθνικού ρατσισμού, του κοινωνικού περιθωρίου των μεταναστών αλλά κυρίως των δομών της ελληνικής κοινωνίας που επιτρέπουν και υποθάλπουν τέτοιες συμπεριφορές. Συμπεριφορές κατάλοιπα του προ σαρανταετίας φασιστικού καθεστώτος που ποτέ δεν σβήστηκαν από τις λαϊκές συνειδήσεις. Όπως είπαμε το γεγονός είναι απλά η αφορμή. Άλλωστε όσα ακολουθούν καθόλου εμπνευσμένα δεν είναι από αληθινά γεγονότα και απλά υπηρετούν δραματουργικά τους στόχους της ταινίας.\nΑς δούμε τώρα λοιπόν αυτά τα αόριστα και υποθετικά γεγονότα. Ο Γιώργος Σημαιοφορίδης(ω, ειρωνεία!) φονιάς αποφυλακιστέος πλέον βασανίζεται από το βάρος των πράξεων του. Σαν να δραπέτευσε από τις σκιές απόκληρος και αυτοεξορισμένος από το παρελθόν του αποφασίζει να διορθώσει ένα άλλο παρελθόν. Αυτό της Αλβανίδας συζύγου και του ανήλικου παιδιού της. Περιφέρεται λοιπόν και αυτός δίχως σπίτι στους εθνωτικούς δρόμους της Αθήνας και στους πολυπολιτσμικούς "μαχαλάδες" των ημιζώντως μεταστατικών πληθυσμών. Έχει ανάγκη να γίνει το θύμα, όμως αυτή η χώρα είναι ο μόνος θύτης. Ευτυχώς για την ταινία, ο Αναστόπουλος καθόλου δεν συνεπαίρνεται από το μελοδραματικό θέμα του που βρίσκεται σε πρώτο πλάνο. Άλλωστε από την δέση του μύθου η αδυναμία του σεναρίου είναι εμφανής στο να πατήσει η ταινία σε αυτή την αοριστόλογη ιστορία συγχώρεσης. 'Έτσι η ζωή του Σημαιοφορίδη είναι πρωτίστως η άμαξα που ο θεατής μεταφέρεται στους πεπαλαιωμένους και εθνωτικά ντοπαρισμένους δρόμους της Αθήνας. Διαγράφοντας κατά αυτόν τον τρόπο την ιστορία της "διόρθωσης" που καθόλου αδιάφορη δεν είναι, αλλά αδυναμωμένη σεναριακά εμφανίζεται...\nΈτσι ο θεατής με κινητήριο μοχλό τον Γιώργο Σημαιοφορίδη τον οποίον απαράμιλλα ενσαρκώνει ο Γιώργος Συμεωνύδης έχει μια μοναδική ευκαιρία να περιπλανηθεί στην όχι και τόσο καλαίσθητη αλήθεια της Αθήνας. Η απειλή της επιβίωσης, η αγωνία της ανέχειας, η προσήλωση σε μια καταπατητική εργασία είναι οσμές που επίπονα αναδύονται και ταλανίζονται από τα πληγμένα κορμιά των πολυάριθμων μεταναστών. Η απαρχαιωμένη αντίληψη του "Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια" ριζωμένη στις αντιλήψεις των Ελλήνων ποτίζουν το εθνικό σχόλιο. Έλληνες που το νου τους καθόλου δεν έχουν στην τίμια εργασία, και καθόλου δεν δείχνουν να επικοινωνούν αλλά και να ενδιαφέρονται για την αλήθεια. Ενώ η βία, σωματική είτε ψυχολογική είναι έτοιμη προς άσκηση απέναντι στους ανυπεράσπιστους που συνειδητά και υποσυνείδητα έχουν χαραχθεί ως κάτι μη ανθρώπινο στους εθνικοφρονούντες εγκεφάλους τους. Μια τολμηρή καταγραφή της υπαρκτής εικόνας του αστικού κέντρου που ο Έλληνας επιμελώς αγνοεί...\nΗ κάμερα του Αναστόπουλου πολύ λιτή εμφανίζεται στην καταγραφή της. Ενώ κερδίζει και ένα μεγάλο στοίχημα, αυτό της φορητής κάμερας που επιστρατεύεται σε πολλές σκηνές χωρίς να αλλοιώσει ούτε στο μηδαμινό την δυναμική των εικόνων του. Ο κοινωνικός ρεαλισμός βρίσκεται στο απόγειο, δίχως ίχνος επιτήδευσης. Ένας κοινωνικός ρεαλισμός σε τόσο υψηλό επίπεδο που μας παραπέμπει στις αυθεντίες του είδους όπως ο Ken Loach. Επίσης ο θεατής βλέποντας έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει μια υποδειγματική χρήση σκληρών τηλεφακών. Οι οποίοι εναλλασσόμενα εστιάζοντας σε διαφορετικά υποκείμενα μετατοπίζουν τους δραματουργικούς άξονες και το κέντρο εξιστόρησης του μύθου.\nPosted by kioy at 4:54 μ.μ. 3 σχόλια:\nLabels: 2007, ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ, Thanos Anastopoulos\nΠαραγωγής: Soviet Union/ 1957\nΟ Kalatozov με αυτό το "Όταν πετούν οι γερανοί" προχωράει σε μια κινηματογραφική πρωτοπορία. Αποφασίζει σε αντίθεση με τις ταινίες της εποχής του, αλλά και μεταγενέστερες να ορίσει την θέση του ατόμου στον πόλεμο ως σημείο οδύνης. Θα αρνηθεί δηλαδή το ειπωμένο cinema των εφέ πάνω στις πολεμικές σκηνές, θα αρνηθεί την γεγονοτολογική (παρά)πληροφόρηση και θα εστιάσει κάπου βαθύτερα. Στο άτομο. Θα αρνηθεί την αντιμετώπιση του καθενός με την συλλογική πολιτική της εποχής και θα διαφωτίσει τις δυσδιάκριτες ατομικές πλευρές του καθένα. Τονίζοντας πως κανείς δεν γνωρίζει την ιστορία του άλλου, η οποία εξελίσσεται πάνω σε πολύ λεπτές και αδιόρατες ισορροπίες, οι οποίες τελικά είναι που τον διαμορφώνουν ως θύτη ή θύμα στο στίβο της κοινωνίας. Και όχι η μυωπική άποψη που κριτικολαγνικά εκφέρεται τόσο από κράτος αλλά και τους πολίτες.\nΟ Victor Rozov που έγραψε το σενάριο θα τοποθετήσει μια ερωτική ιστορία στο χρονοπλαίσιο του Β' Παγκόσμιου πολέμου. Ο Boris και η Veronica είναι ένα πολύ αγαπημένο ζευγάρι με την εφηβική ανεμελιά της ηλικίας τους. Μόνο που ο Boris επηρεασμένος απ' το κοινωνικοπολιτικό status της εποχής αποφασίζει περήφανα να υπηρετήσει εθελοντικά την πατρίδα στον πόλεμο. Το ζεύγος χωρίζεται, η Veronica περίλυπη, αλλά και υπομονετική, καρτερεί τον καλό της.\nΚαι ο χρόνος κυλά πολύ βαριά και για τους δύο. Αυτή θα χάσει τους γονείς της σε μια πολεμική τραγωδία. Δεν υπάρχει για αυτόν τον κόσμο. Το βλέμμα της απλανή στοχεύει\nστο άγνωστο, στο μακρινό. Στα εχθρικά εδάφη που μάχεται ο καλός της, τίποτα άλλο δεν μπορεί να κάνει από το να του χαρίζει την σκέψη του και όλη την ύπαρξη της. Δεν υπάρχει για αυτό τον κόσμο, θα υποφέρει και τα μάτια της θα ψάχνουν να τον σώσουν απ' τον εφιάλτη. Μοναδικό σημείο ανάπαυσης το μοναδικό γενέθλιο του δώρο. Αυτός καμιά συναίσθηση δεν έχει για το που βρίσκεται. Μόνο από την αγάπη του για αυτή τρέφεται. Δεν καταλαβαίνει, μια φωτογραφία της ιερό κειμήλιο. Σύντομα θα βρεθεί αδύναμος απέναντι στο μαύρο του πολέμου.\nΑυτά τα συναισθήματα υπόθεση ατομική είναι μονάχα. Κανείς δεν μπορεί να μπει σε αυτή την αλήθεια όσο και αν το θέλει. Όμως μπορεί να την μαυρίσει. Όλα σαρώνονται και λογαριάζονται μόνο με δύσκαμπτα κριτήρια. Αυτά που ζυγιάζουν τους ανθρώπους βάση του φαίνεσθαι, το "είναι" πολύ βαθύ εστί για να το φτάσουν. Και έτσι σε μια κοινωνία που δεν αποδέχεται, αυτή απόκληρος θα γίνει και θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια ολόπλευρη δυστυχία. Όμως ποτέ δεν θα πάψει να ψάχνει την ελπίδα εκεί που έχει χαθεί...\nΟι εικόνες του Kalatozov είναι βαθύτατα συγκινητικές. Λυρικές που καθηλώνουν τον θεατή σε αυτό το ανελεύθερο ανθρώπινο σύμπαν. Το πολιτικό σχόλιο πολύ αιχμηρό είναι για το κομουνιστικό καθεστώς. Καταδεικνύει το άτοπο του να θέτεις εαυτό υψηλότερο όλων και να βάζεις τα πάντα σε ένα τσουβάλι με μοναδικό σκοπό την κατάκριση. Αφού τόσο υψηλά μόνο οι γερανοί πετούνε, όχι για να δουν κλειδαροτρυπικά αλλά για να αγκαλιάσουν με τα τεράστια φτερά τους τα άτομα. Η ειρωνεία και η αλήθεια είναι τα εργαλεία τόσο στην αφηγηματικά όσο και στην αναπαραστατική πλευρά της ταινίας. Σε πλάνα που ενώνονται υπό το εννοιολογικό μοντάζ που έθεσε σε λειτουργία ο Αϊζενστάιν. Και από αυτά τα πλάνα δραπετεύει η φιγούρα της τραγικής ηρωίδας που στωικά υποδύεται η σπουδαία Tatyana Samojlova. Επίσης βλέποντας την ταινία δεν μπορείς να μείνεις αδιάφορος στις μαγικές εικόνες λήψης και στις "εφιαλτικές" σεκάνς που διευρύνουν τον κινηματογράφο ως μέσο.\nΤο τέλος είναι αισιόδοξο και υπαινιχτικότατο. Η ηρωϊδα είναι πλέον ελεύθερη από το καταπιεστικό σχόλιο της κοινωνίας την στιγμή που οι πάντες έχουν μια αγάπη για να δώσουν ή μια λύπη για να μοιραστούν. Δια της αποδοχής λοιπόν και των ηλιόλουστων ακτινών ο Kalatozov θα δώσει το στίγμα και την πρόταση για το αλλιώτικο αύριο...\nLabels: 1957, ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ, Mikhail Kalatozov\nΠαραγωγής: UK / Italy / Germany / Spain / Poland/ 2007\nΌταν ο Ken Loach συναντά στο σενάριο τον Paul Laverty τότε η ταινίες αποκτούν μεγάλη δύναμη χάρις το αιχμηρό και ταυτόχρονα ρεαλιστικό κοινωνικοπολιτικό περιεχόμενο.\nΟ Ken Loach θα κάνει αυτή την ταινία για να αμφισβητήσει την επιγραφή του τίτλου. Ο κόσμος ποτέ δεν είναι ελεύθερος, "είναι σκληρός" μας λέει. Γιατί το χρήμα συνδέεται με την αναγκαία ανάγκη της επιβίωσης, και έτσι οι άνθρωποι ολοένα είναι και πιο εξαρτημένοι από αυτό. Με μια εξάρτηση που πασιφανώς τους κόβει την ελευθερία τους στον αγώνα τους κατά της εξαθλίωσης. Και για να αναδείξει το θέμα του ο Βρετανός σκηνοθέτης στοχεύει στους "ανήμπορούς" μετανάστες, οι οποίοι είναι δεκτικοί στην εκμετάλλευση μόνο και μόνο προς την εξασφάλιση των απαραίτητων για την επιβίωση.\nΣτον αντίποδα κινηματογραφείται η Angie, μια γυναίκα με παρόμοια οικονομικά προβλήματα και με μια διαλυμένη οικογένεια όπου ο μόνος που της μένει πιστός είναι ο δωδεκάχρονος γιος της. Η Angie αποφασίζει να στήσει την δική της παράνομη επιχείρηση εύρεσης εργασίας με όπλα τις γνώσεις της αλλά και την τόλμη της. Οι αρχικές της βλέψεις για την απαλοιφή των χρεών και ένα επαναπροσδιορισμένο μέλλον παραμερίζονται. Το χρήμα γίνεται εύκολο καθώς μεταχειρίζεται εργαλειακά τους μετανάστες-εργάτες και η απληστία γίνεται μια λυσσαλέα μανία. "Υπάρχει τίποτα που δεν θα έκανες για το χρήμα" την ρωτάει η μάλλον αδιάφορη χαρακτηρολογικά συνέταιρός της Rose για να απαντήσει "όχι" η Angie.\nΟ Ken Loach κινηματογραφεί την Angie της οποίας η κλιμάκωση κατά την γραμμική αφήγηση της ιστορίας είναι εμφανής. Οι αξίες της παραμερίζονται και αν στην αρχή εξυπηρετώντας το αυτάρεσκο εγώ της διαφήμιζε την δουλειά της ως μια αντίσταση στο κράτος και μια απλόχερη χείρα βοηθείας στους εξαθλιωμένους μετανάστες, στη συνέχεια οι πράξεις της την διαψεύδουν κατηγορηματικά. Τα πάντα απορρέουν από μια σκοπιμότητα, αυτή της απληστίας. Ενώ και η συζήτηση με τον πατέρα της είναι αυτή που αναδεικνύει πως η επιχείρηση της είναι ένα μέσο εκτόνωσης μιας κατάστασης που αλλιώς ιδιαίτερα επώδυνη θα ήταν για κάθε κράτος. Καθώς οι εξαθλιωμένοι πληθυσμοί απαρνιούνται οποιαδήποτε αντίσταση, οποιαδήποτε πράξη ελευθερίας για αυτά τα μηδαμινά που τους δίνει η κάθε Angie σε εκάστοτε σχέσεις εκμετάλλευσης. Λειτουργεί και η ίδια μες στο σύστημα, είναι η ίδια το σύστημα. Σπέρνει απλόχερα την αδικία, ενώ τίποτα δεν μπορεί να την σταματήσει από τους βδελυρούς σκοπούς της.\nΗ Angie ως ρόλος χαρακτηρίζεται από ζεύγη αντιθετικών επιθέτων. Παρ' ότι εκπρόσωπος του "ασθενούς" φύλου η ύπαρξη της είναι σχεδόν ανίκητη όντας ανυψωμένη απ' τους εργαζόμενους της και την θέση που της προσδίδει το χρήμα. Επίσης είναι μια εξωτερικά ελκυστική γυναίκα η οποία ωστόσο με τις πράξεις της αναδύει μόνα δύσωδα αισθήματα στους θεατές. Κινηματογραφείται χωρίς ελαφρυντικά, ασυνείδητη σε ένα πλαίσιο αδικαιολόγητου καταναλωτισμού μέσα στα πλαίσια μιας καπιταλιστικής κοινωνίας που συντηρεί και εκπροσωπεί. Είναι χαρακτηριστικές οι σκηνές ειρωνείας(στο κλαμπ, στο σπίτι με τους εργαζόμενους, στην τηλεόραση) οι οποίες δηλώνουν αυτή την ασυνείδητη και ανάλαφρη φύση της καπιταλιστικής κοινωνίας. Σκηνές που ξεχειλίζουν άμεσης ωμότητας, ίσως αντικρουόμενες στο ρεαλιστικό στοιχείο της ταινίας, αλλά εξυπηρετούν έναν ανώτερο σεναριακό σκοπό.\nΑν ένας άνθρωπος χάσει τις αξίες του και από ατσάλινος κορμός μες στον σκληρό τούτο κόσμο γίνει ευλύγιστο κλαδί, τότε θα καταφέρει μόνο ένα. Στο πηγάδι του θα καταφέρνει το νερό, όμως η δίψα αιώνια θα τον καίει σαν μια βαριά ασθένεια που δεν μπορεί να θεραπεύσει...Αυτός ο άνθρωπος είναι η Angie, αυτή που καλείται να γενικοποιήσει τον ρόλο της, ως τον κυρίαρχο άνθρωπο της καπιταλιστικής κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας.\nΤο "χρήμα δεν είναι τα πάντα" μας λέει επίσης η ταινία. Αλλά σχεδόν κανένα δεν θα δούμε να μην κινείται σε αυτά τα νοσηρά πλαίσια του συστήματος. Εκτός από έναν, τον Κάρολ. Αδέσμευτος και ανυπότακτος, μα και στωικός και συμπονετικός προς όσους συνανθρώπους του νιώθει. Όσο και αν αυτός ο ρόλος είναι χρονικά μικρός, όσο και αν φαντάζει αφελής στα μάτια των εκμεταλλευτών, στα μάτια των θεατών κερδίζει μια ολοκληρωτική συμπάθεια. Την συμπάθεια του αυθεντικού, αυτού του ελεύθερου κόσμου που ο δημιουργός οραματίζεται...\nΗ ταινία παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όντας η μήτρα πολυεπίπεδων κοινωνικοπολιτικών σχολίων και έχοντας την κινηματογραφική σφραγίδα του Ken Loach. Ωστόσο θα περίμενα να δω και την άποψη του δημιουργού όχι μόνο για αυτούς που αναγκαστικά εγκαταλείπουν τον ελεύθερο κόσμο για την επιβίωση αλλά και για κείνους που έχουν εξασφαλίσει την επιβίωση και τον εγκαταλείπουν για χάρη της ματαιοδοξίας και της ψευδοεικόνας που χτίζουν με ένα τάχα υψηλό εργασιακό προφίλ.\nPosted by kioy at 7:55 μ.μ. 5 σχόλια:\nLabels: 2007, ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ, Ken Loach\nΟ φίλτατος zubi, μαζί με εκλεκτούς cineοδοιπόρους εδώ και κάτι περισσότερο από δυο βδομάδες έχει υλοποιήσει κόπους ενός μεγάλου χρονικού διαστήματος. Το Cinemart.gr είναι ένας νέος χώρος, βρίσκεται πλέον σε πλήρη λειτουργεία, που θα στεγάζει τις πιο καλόγουστες απόψεις για τα κινηματογραφικά δρώμενα της σύγχρονής αλλά και της προγενέστερης πραγματικότητας. Δεν έχετε απ' το να επισκεφτείτε!\nPosted by kioy at 7:19 μ.μ. 2 σχόλια:\nΟ άνθρωπος θύμα της ταχύρρυθμης παγκοσμιοποίησης. Σε ένα έθνος που καθόλου δεν ενδιαφέρεται για αυτόν. Τα κτίρια γκρεμίζονται και άμεσα ανοικοδομούνται, τα φράγματα υποχωρούν. Μα όλα υπακούουν σε έναν νόμο, την παγκοσμιοποίηση. Οι ζωές όμως πόσο γρήγορα μπορούν να χτιστούν; Ποιος ενδιαφέρεται για την τσιμεντόσκονη που γδέρνει την σάρκα των ανθρώπων; Δεν υπάρχει χώρος για όνειρα, οι ανάσες γίνονται βαριές. Η αποξένωση φαντάζει μοναδική οδός, και ο λόγος ύπαρξης υπακούει μόνο στην επιβίωση. Οι δηλώσεις είναι σαφέστατες, όσο γρήγορα και αν τα αναλώσιμα πράγματα χτίζονται ποιος θα νοιαστεί για την πορεία του χρόνου μέσα στους ανθρώπους; Οι ζωές είναι ερειπωμένες, μουδιασμένες και πληγμένες. Τα πλήγματα δεν κλείνουν. Δεκάξι χρόνια δεν έφτασαν στον Han για να κάνει αυτό το τεράστιο βήμα προς την οικογένεια του, τα δύο χρόνια ήταν απαραίτητα για την Shen ώστε να τολμήσει μια νέα αρχή.\nΟ Jia κινηματογραφεί τους ήρωες του γεμισμένους με στίγματα ανέχειας και την αγωνία της επιβίωσης μέσα σε καταρημαγμένα τοπία. Πόσο ξένοι μοιάζουν όταν κρατούν αυτά τα υπερσύγχρονα κινητά στα χέρια τους; Τα θύματα ενός χρόνου που κύλησε μονοσήμαντα. Τα θύματα μιας παγκοσμοιοποιημένης πολιτικής που καθόλου δεν αποσκοπεί σε αυτούς. Ακόμα, ενώνονται από τον δημιουργό τους υπό το πρίσμα των μαζικά καταναλωτών αγαθών. Τσιγάρα, ποτά, καφές, τσάι, καραμέλα είναι τα αγαθά που εκφράζουν αυτή την καθολική υποδούλωση του κόσμου άπ' όπου κανείς δεν διαφεύγει. Ο Jia όσο απαισιόδοξος και αν είναι, κρατάει μια στάλα ελπίδα για το τέλος. Την κρατάει και την αποτυπώνει μόνο με μια "ονειρική" σκηνή. Ο άνθρωπος είναι και θα είναι αβοήθητος σε όσα γίνονται, όμως αυτό το ηφαίστειο που κρύβει μέσα του δεν δαμάζεται με τίποτα. Είναι και το μόνο στο οποίο μπορεί να ακουμπήσει τις ελπίδες του για αυτή την μακρινή Ιθάκη που τόσο διψά.\nΟι ακίνητες ζωές, είναι μια βυθισμένη άγκυρα πάνω στις ζωές των ανθρώπων. Κανένα υλικό επίτευγμα, καμιά υλική ανάπτυξη δεν μπορεί να σταθεί αν δεν σηματοδοτείται από μια ανάλογη πνευματική ανάπτυξη του ανθρώπου. Και όλα κινηματογραφούνται δίχως ίχνος εκβιασμού χτίζουν ένα αυθεντικό cinema.\nPosted by kioy at 2:03 μ.μ. 2 σχόλια:\nLabels: 2006, ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ, Zhang Ke Jia\nΑν περιμένεις να δεις ένα western για τους μύθους της Άγριας Δύσης τότε διάλεξες λάθος ταινία. Το ποιητικό-αινιγματικό voice over που σηματοδοτεί την εκκίνηση της ταινίας πλάι στα χαοτικά κάδρα της ξερής φύσης είναι κατατοπιστικότατα. Οι θρύλοι έχουν πεθάνει, τώρα μόνο τα φαντάσματα τους γυρνοβολούν στους πρώην "δοξασμένους" τόπους. Αν πάλι περιμένεις να δεις ένα θρίλερ, τότε ίσως στο καλοτραβηγμένο ανθρωποκυνηγητό βρεις λίγη ικανοποίηση στις προσδοκίες σου! Τότε όμως θα έχεις χάσει την αλληγορία, τον μοναδικό τρόπο με τον οποίο οι Coen διαχειρίζονται την αφήγηση τους, και κατά τη γνώμη μου θα έχεις χάσει και την ταινία!\nΤα πρόσωπα της ταινίας είναι τρία, συμβολικά βαλμένα για να διαχειριστούν την τριαδική φύση του χρόνου. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Το serial killing tune της ταινίας ποτίζει με απαισιοδοξία το βλέμμα μας, μάλλον σε μια προσπάθεια των δημιουργών να ταυτίσουν τον κόσμο τους με αυτόν των θεατών. Σκοτεινές ατμόσφαιρες, ευφυέστατα αφηγηματικά τεχνάσματα και μια αποπνικτική ατμόσφαιρα τρέφουν το αιμοδιψή κοινό που κάθεται μάλλον άβολα στα άνετα καθίσματα της κινηματογραφικής αίθουσας. Η ταινία με αυτή την τριαδική καταγραφή του χρόνου δεν θα ενοχληθεί στο να αναπαραστήσει δίχως ελαφρυντικά την δομή της σύγχρονης κοινωνίας, να αμφισβητήσει τις βάσεις της, και να διακωμωδήσει το "Αμερικάνικο όνειρο". Κύριο όπλο, η κρυπτογραφημένη λεπτή ειρωνεία!\nΑλλά ας ξεκινήσουμε με τα πρόσωπα, και συγκεκριμένα τον mr παρελθόν. Αυτός είναι ο σερίφης Ed που πολύ μεστά, με μια αθόρυβη δύναμη υποδύεται ο Tommy Lee Jones. Ο σερίφης είναι ένας ηλικιωμένος άνθρωπος. Ζει χωρίς πάθη την ζωή του κουβαλώντας πάνω του τα αρώματα μιας άλλης εποχής. Με το αρχικό voice over, μας γνωστοποιούνται οι απόψεις του. Βλέπει μια συνεχή αλλαγή στα πράγματα γύρω του, στον τρόπο που συμβαίνουν, και όλα μοιάζουν ακατανόητα στο μυαλό του. Αλλά δεν θυμώνει που είναι ξένος στη νέα τάξη πραγμάτων. Αποδέχεται πως το μέλλον είναι και θα είναι πάντα ένα μέρος που δεν μπορείς να προβλέψεις, μα κυριότερα ένας ακατανόητος μηχανισμός που δεν βρίσκεται σε ανθρώπινα χέρια. Κατέχοντας λοιπόν αυτή την ανθρώπινη σοφία(;) ζει ήσυχα την ζωή του αρκούμενος στα απαραίτητα, με ένα εσωτερικό διδακτισμό σε κάθε βήμα του. Έχει διαλέξει να μην αναλώνεται σε αχρείαστες ενέργειες, οι οποίες γεννώνται απ' την ματαιοδοξία των ανθρώπων και την υπερεκτιμημένη αντίληψη που έχουν για τον εαυτό τους, όπως μας δηλώνουν και κάποιοι λιγοστοί πληροφοριακοί διάλογοι. Όπως για παράδειγμα ο νεαρός συνάδελφος του. Οι περισσότεροι ήρωες ενισχύουν οπτικά τις απόψεις του σερίφη, οι οποίοι και κινηματογραφούνται με μια διακριτή ειρωνεία(όπως ρεσεψιονιστ, άνθρωποι τελωνίου, παρέα στα σύνορα, παιδιά στην σκηνή του ατυχήματος κλπ). Για μένα ο Ed είναι ο "θετικός" ήρωας στην ταινία των Coen, και την άποψη μου υπερενισχύουν τα γεγονότα πως κινηματογραφείται με σεβασμό, είναι αυτός στον οποίο ανήκουν κάποιοι διδακτικοί μονόλογοι(με κύριο θέμα την αποκάλυψη της ανθρώπινης ματαιοδοξίας και δείγματα κατανόησης του αλλόκοτου ως προς την έκφραση μέλλοντος), σε αυτόν ανήκει τόσο η αρχική ορθολογική σκηνή όσο και η τελική σουρεαλιστική και είναι ο μόνος που έχει βρεθεί στο ίδιο δωμάτιο με τον Bardem(μέλλον) χωρίς να γνωρίσει το θάνατο. Ίσως γιατί το μέλλον δε συναντάει το παρελθόν, αλλά επεμβαίνει μόνο στο συνοριακό του παρόν.\nΣειρά έχει το παρόν. Το οποίο συμβολίζει ο Moss, ένας κυνηγός. Είναι έξυπνος, ειρωνικός αλλά και ματαιόδοξος, κινείται δηλαδή στα πλαίσια του αντιπροσωπευτικού σύγχρονου ανθρώπου. Ο Moss λοιπόν καθώς βρίσκεται για κυνήγι αντιλαμβάνεται πως στα γειτονικά μέρη έχει διαπραχθεί ένα φονικό μακελειό δεκάδων ατόμων. Ο λόγος, όπως αποδεικνύεται, ένα τρανό φορτίο ναρκωτικών και μια βαλίτσα παστωμένη με χαρτονομίσματα. Ο Moss, αν και καμία σχέση δεν έχει με τον υπόκοσμο, πιστεύει πως μπορεί να κάνει το περιεχόμενο της βαλίτσας δικό του. Αντιπροσωπευτικό δείγμα της κοινωνίας, και του Αμερικάνικου ονείρου, για μια καλύτερη ζωή ευελπιστεί στην αύξηση του εισοδήματος του με αβανταδόρικους και ξενικούς τρόπους. Εδώ είναι που έρχεται σε πλήρη αντίθεση χαρακτηρολογικά με τον σερίφη. Ο Moss πιστεύει πως μπορεί να καθορίσει το μέλλον, υπερεκτιμά τις ικανότητες του και αποφασίζει να κρατήσει την βαλίτσα και να τα βάλει με όλους. Η πράξη του, να ανακατευτεί σε εντελώς άγνωστα χωράφια, σίγουρα δεν ξενίζει καθόλου τον θεατή. Καθώς είναι μια καθημερινή κερδοσκοπική στάση την οποία η δύναμη της συνήθειας έχει καταστήσει φυσιολογική. Όμως ο Moss τελικά θα έχει να αντιμετωπίσει αυτό το ακατανόητο μέλλον(Bardem) το οποίο είναι εκεί για να του δείξει αποστομωτικά πως άλλος είναι ο ρυθμιστής... Ενώ και η έμμεση συνάντηση Ed και Moss γίνεται μόνο αφ' ότου τα πάντα έχουν τελειώσει τονίζει ίσως και την αδυναμία του παρελθόντος να επέμβει δραστικά στο παρόν.\nΤο μέλλον πάλι ενσαρκώνει ο Chigurh, τον οποίο υποδύεται μοναδικά ο σκοτεινός Javier Bardem. Μια πολύ δυνατή ερμηνεία που επάξια ανταμείφτηκε με το oscar. Ο Chigurh είναι ένας άνθρωπος(;) που δεν μπορεί να περιγράφει με ανθρώπινες λέξεις. Σιωπηλός, εφιαλτικός, στυγερός, δυσνόητος μα το χειρότερο απ' όλα είναι πως φαίνεται να κουβαλάει πάνω του το γραφτό. Όλοι οι κινηματογραφημένοι φόνοι στην ταινία αντιστοιχούν σε αυτόν. Είναι ξεκάθαρο πως τα πάντα εξαρτώνται από αυτόν, είναι το στίγμα του προδιαγεγραμμένου, σε μια μάλλον μηδενιστική έκφραση του μέλλοντος, μια έκφραση γεμάτη απαισιοδοξία. Αν υιοθετήσουμε την άποψη πως το φυσιολογικό διαμορφώνεται απ' το συνηθισμένο, τότε ο Chirguh είναι εντελώς εξωπραγματικός. Είναι ακατανόητος, σύμφωνος με την ιδέα που έχει ο φιλήσυχος σερίφης για το μέλλον. Ο Chirguh λοιπόν μοιάζει να μην επικοινωνεί με τον κόσμο, και ο σκοπός της ζωής του να είναι μοναδικός. Η τιμωρία. Ένας άγγελος θανάτου, έτοιμος να αφαιρέσει την ζωή απ' τα ματαιόδοξα και αχάριστα πλάσματα που κατοικούν σε αυτόν τον κόσμο. Είναι το αδυσώπητο μέλλον που καθιστά κάθε γήινη ύπαρξη ως μελλοθάνατη. Τα τραύματα ωστόσο στο πόδι του δηλώνουν πως και ο ίδιος είναι φθαρτός. Ενώ το ανέκφραστο πρόσωπο του εμφανίζεται εμφανώς δακρυσμένο μπροστά στον "άδικο" θάνατο που ετοιμάζεται να διαπράξει εις βάρος της γυναίκας του Moss. Αυτή του η επικοινωνία με το περιβάλλον θα επαληθευτεί και λίγο αργότερα, όπου περιέργως παρακολουθεί στον καθρέφτη του αυτοκινήτου κάποια παιδιά. Τελικά η ενσωμάτωση του με αυτόν τον κόσμο μέσω της προαναφερθέν επικοινωνίας είναι και που θα πληρώσει στη συνέχεια. Ίσως επειδή και το μέλλον κάποια στιγμή γίνεται παρών και αφήνει την θέση του σε κάποιο άλλο…\nΗ ταινία είναι εξαιρετικά κινηματογραφημένη. Είναι απτή στον θεατή χάρις της επιλογής των Coen να οπτικοποιήσουν την ιστορία τους με ένα σύγχρονο τρόπο. Η βία συναντά την πιο σιωπηρή μα καταλυτική ειρωνεία. Ειρωνεία που περιγράφει τα πλάσματα αυτού του κόσμου εξαιρετικά αδύναμα. Ενώ στα της αφήγησης είναι ξεκάθαρος και ο τρόπος που αναπαριστούν το χρήμα. Αυτά τα πολυζήτητα χαρτονομίσματα εμφανίζονται στην κόκκινη αιματοβαμμένη τους μορφή, σε μια μάλλον ετοιμολογική προσέγγιση για το πως κινούνται τα γρανάζια αυτού του κόσμου. Και το κυριότερο η δήλωση το πως αυτά τα χαρτονομίσματα γίνονται εντελώς αποδεκτά δίχως ίχνος περισυλλογής απ' το καθολικό σύνολο των εμφανιζόμενων προσώπων!\nPosted by kioy at 12:41 μ.μ. 10 σχόλια:\nLabels: 2007, ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ, Ethan Coen, Joel Coen\nΠαραγωγής: USA/ 1985\nΤο πορφυρό Ρόδο του Καΐρου δεν είναι άλλο από μια ταινία μέσα στην ταινία του Woody Allen. Η οποία ταινία με την υποστατική της φύση αποτελεί το αγκάλιασμα και την αγαλλίαση του θεατή μέσα στους χαλεπούς καιρούς της όποιας καθημερινότητας. Με τον τρόπο που η Τέχνη και ειδικότερα η κινηματογραφική επιδίδεται στο αθώο φλερτάρισμα με τον λατρευτή της. Με τον ίδιο τρόπο που τα 82 αυτά λεπτά filmikου χρόνου είναι ικανά να χαραχθούν στη δική μας "αιωνιότητα".\nΤο story είναι το εξής: Η Cecilia είναι μια γυναίκα νοικοκυρά που ζει στις ΗΠΑ στα 1930, την εποχή της ανεργίας και της γενικότερης παρακμής. Είναι ακόμα αποδέκτης των βίαιων ενστίκτων του μπρουτάλ συζύγου της. Το μόνο που απαλύνει τα βάσανα της είναι ο κινηματογράφος στον οποίο κάνει τεράστια επίπεδα κατανάλωσης. Σε μια παράσταση γίνεται το εξής ανεπανάληπτο. Ο κινηματογραφικός ήρωας Tom Baxter δραπετεύει απ' την οθόνη για να της εξομολογηθεί τον έρωτα του στη Cecilia. Ολόκληρες αναταραχές θα γίνουν στην κινηματογραφική βιομηχανία αλλά και στη ζωή της Cecilia, καθώς η καριέρα του Gil Shepherd που υποδύεται τον Tom Baxter, στην προαναφερθέν ταινία, απειλείται.\nΟ Woody Allen εξαρχής οριοθετεί την θέση του κινηματογράφου στα πλαίσια της κοινωνίας. Η αναφορά του γίνεται με την καταπραϋντική θέση που κατέχει το cinema στην δυσμενή ζωή της Cecilia. Ενώ κάνει και ξεκάθαρη αναφορά στο ρόλο που έπαιξε το star system στα 1930 στον κινηματογράφο. "Είσαι σταρ" με μια ξελογιασμένη ευτυχία εξομολογείται η Cecilia στον Gil Sepherd. Ακόμα ξεχωρίζοντας τον κινηματογραφικό ηθοποιό από τον ήρωα( στα πλαίσια του σεναριακού ιδεαλισμού που ζητά από τον ήρωα να αποτελεί ανεξάρτητη ανθρώπινη οντότητα) δημιουργεί το πεδίο για ευφυέστατες και ευστοχότατες στοχαστικές βολές.\nΜε το ανεξάρτητο λοιπόν ηθοποιού και ήρωα ο Woody Allen αποσαφηνίζει τα δυσδιάκριτα όρια μεταξύ του είναι και του φαίνεσθαι, μεταξύ του πραγματικού και του φανταστικού. Ο Tom Baxter δεν είναι παρά ένας κινηματογραφικός ήρωας. Δεν είναι άνθρωπος, αλλά απομίμηση. Οι βιολογικές μας ανάγκες είναι ξένες για αυτόν. Είναι η εικόνα του πραγματικού Gil Sepherd. Μόνο που ο θεατής έρχεται σε επαφή μόνο με την εικόνα, μόνο με το φαίνεσθαι(δηλαδή τον Tom Baxter) και αυτό είναι ικανό να αναταράξει τις ισορροπίες. Η Cecilia μοιάζει εντελώς υπνωτισμένη με τον αφελή και ερωτοχτυπημένο Tom Baxter. Όμως όταν στη ζωή της αποκαλυφτεί ο πραγματικός Gil Sepherd τότε θα καταλάβει πως ο Tom δεν είναι παρά μια εικόνα, ένα άδειο πουκάμισο. Ο πρόσφατος έρωτας της μετατοπίζεται στον αληθινό ήρωα.\nΗ Cecilia ζει ένα όνειρο, το οποίο είναι και η διέξοδο της από την σκληρή καθημερινότητα της. Το όνειρο είναι πλέον ξεκάθαρα φτιαγμένο με κινηματογραφικά υλικά. Και ο Νέο Υορκέζος θα της φερθεί με την μέγιστη ευγένεια και τρυφερότητα. Σε αυτήν και το όνειρο διαφυγής της. Όμως τα όνειρα δεν είναι αληθινά. Και δεν μπορεί απ' το να μην είναι ειλικρινής μαζί της. Έτσι το finale την κρατάει μακριά απ' όσα ονειρεύεται και την δένει με την υπαρκτή πραγματικότητα. Με μια επιστροφή στον "πραγματικό" άντρα της, που εμπεριέχει το ειρωνικό σχόλιο, αλλά και την μελαγχολημένη ματιά του δημιουργού για την απραγματοποίητη φύση του ονείρου. Άλλωστε αυτή η φύση του και η μοναδική του ιδιότητα να εισβάλλει για τα καλά μέσα μας δεν είναι είνα που κάνουν το όνειρο τόσο ελκυστικό παρά την δεδομένη αποτυχία του;\nΟ Woody Allen σίγουρα θα είναι ανακουφισμένος. Σε αντίθεση με την ολοσχερώς χτυπημένη ηρωίδα του, γνωρίζει πως κατέχει τους κινηματογραφικούς κώδικες, και ξέρει πως αυτό μπορεί να κάνει το όνειρο υπαρκτό μέσα απ' την τέχνη του! Η αφήγηση στην ταινία χαίρει καθαρότητας και διαύγειας, ενώ η κινηματογραφική υφή είναι εμπνευσμένη από μια φιλοσοφία που ξεπερνάει τα κινηματογραφικά είδη. Η φωτογραφία είναι μοναδική, καθώς τα ζεστά κάδρα αποτυπώνουν την επιθυμία της Cecilia(που μοναδικά υποδύεται η Mia Farrow) για αλλιώτικη ζωή, αλλά ταυτόχρονα είναι σχεδόν υγρά, δακρύβρεχτα για το αναπόφευκτο της πραγματικότητας.\nΕμείς οι σινεφίλ πολλές φορές βλέπουμε να γκρεμίζονται κάστρα μπροστά μας όταν συζητάμε με λοιπούς ομοϊδεούς μας. Τα κάστρα γκρεμίζονται όταν διαβλέπουμε σημαντικές διαφωνίες στον τρόπο εκτίμησης ταινιών με αυτούς που πρώτιστα ταυτιζόμασταν. Και έτσι τα πλήγματα είναι καίρια. Πάντως ο, σε άπαντες σινεφίλ(και όχι μόνο) αξιαγάπητος σκηνοθέτης, έχει δηλώσει πως αυτή είναι η αγαπημένη του δουλειά. Έτσι ο καθένας έχει την δυνατότητα να εξερευνήσει τις συμφωνίες και τις ασυμφωνίες του, με αυτή την φανατικά λατρευτή φιγούρα του κινηματογράφου!\nPosted by kioy at 1:33 μ.μ. 2 σχόλια:\nLabels: 1985, ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ, Woody Allen\nΜια ακόμα τεράστια ταινία. Ο Daniel Day Lewis επιδίδεται σε μια τεράστια ερμηνεία μεταξύ σπουδαίων συναδέλφων του. Υποδύεται στοχαστικά, αλληγορικά, και αυτοπαρουσιαστικά έναν άπληστο μικρό σατανά(Plenview). Ο οποίος διορατικός διαβλέπει την κερδοφορία της πετρελαϊκής εποχής στην αλλαγή του 20ου αιώνα. Απαλλάσσεται από κάθε ίχνος περιοριστικής ηθικής και ασελγεί πάνω στον καθένα με μοναδικό σκοπό την συλλογή του χρήματος. Χρήμα που τον κάνει πανίσχυρο μεταξύ άλλων.\nΈνας ιεροκύρηκας είναι ο κύριος αντίπαλος του. Αυτός είναι ένας ακόμα σπηλωτής όσων πρεσβεύει. Μα η δύναμη του απάνω στον πετραιλεομεγιστάνα έγκειται στις ρητορικές του ικανότητες. Με τις οποίες μπορεί και διαμορφώνει την ηθική των άλλων. Την ηθική της κοινωνίας η οποία είναι η μόνη που τελικά θα βρει απέναντι ο Plenview.\nΟ Plenview με σκοπό την γλύκανση του image του συλλέγει ένα ορφανό το οποίο κατονομάζει γιο του. Ο H.W. είναι αυτός που είναι αποδέκτης τόσο της επιτυχίας μα κυριότερα την εσωτερικής σαπίλας του φερόμενου ως πατέρα του. Η κοντινή θέση του με το πλουτοπαραγωγικό προϊόν είναι αυτό που τον μετατρέπει σταδιακά σε ανταγωνιστή όπως χαρακτηριστικά τον αποκαλεί ο πατέρας του, σε μια μάλλον αλληγορική δήλωση του Paul Thomas Anderson.Ένα ακόμα συγγενικό πρόσωπο του Plenview είναι ο Henry. Ο οποίος παρά την μικρή χρονική παρουσία του είναι παραπάνω από χρήσιμος στο αφηγηματικό παζλ που ξεδιπλώνεται. Κατέχει την θέση της πληροφορίας, την ψευτοπληροφορίας η οποία απ’ το μηδέν φιλοδοξεί να φτάσει στα ύψιστα. Μόνο που τελικά η πληροφορία είναι καταναλωτή και έχει ημερομηνία λήξης.\nΗ ταινία αυτή απασχολεί περισσότερο από κάθε άλλο τους κριτικούς. Στα κείμενα των οποίων συναντάμε ποικίλες αναφορές. Η δύναμη της για μένα έγκειται στον τρόπο που παντρεύει τον προγενέστερο κινηματογράφο με ένα cinema που ακόμα δεν έχει ειπωθεί. Το πρώτο ενδεικτικό εικοσάλεπτο είναι ένα κολλάζ βουβών διαλεκτικά εικόνων που φειδωλά παρέχουν τις απαραίτητες πληροφορίες στον θεατή για να μην μείνει ξεκρέμαστος στη συνέχεια. Τα πάντα αναπτύσσονται και συνθέτονται μαεστρικά όσον αφορά την αφήγηση, με έναν τρόπο κινηματογραφικότατο. Τα πάντα έχουν έναν δυσδιάκριτο λόγο ύπαρξης όπως θα έλεγε και ο Tarkovsky. Ενώ αισθητικά η τέλεια φωτογραφία, η άριστη μουσική επιμέλεια ντύνουν τα κάδρα με τον πλέον επιθυμητό τρόπο! Τέχνες οι οποίες προσηλωμένες χρωστούν τον λόγο ύπαρξης τους καθαρά για την υπηρέτηση της ταινίας,\nΤο να χαρακτηρίσεις σε αυτή την ταινία τον Paul Thomas Anderson μαέστρο είναι λίγο. Θέλω να κάνω και μια αναφορά στον αβανταδόρικο και παραπλανητικό τίτλο της ταινίας που επαληθεύεται μόνο μοναδιαίως και στιγμιαίως στο αξιέπαινο finale. Ακόμα και με τον τίτλο ο σκηνοθέτης λοιπόν καταφέρνει να δημιουργεί ατμόσφαιρα, με τον τρόπο που έκαναν-κάνουν οι ταινίες αγωνίας. Όπου δηλώνοντας ένα γεγονός, η προσμονή των θεατών για αυτό συνεπάγεται με αγωνία. Έτσι και το «Θα χυθεί αίμα» προϊδεάζει, μόνο που είναι τελείως παραπλανητικό γιατί τελικά το μόνο αίμα που χύνεται είναι αυτό της ηθικής…\nΕδώ σας παραθέτω και το πολύ ενδιαφέρον κείμενο του αγαπητού Ηλία.\nPosted by kioy at 2:13 π.μ. 12 σχόλια:\nLabels: 2007, ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ, Paul Thomas Anderson\nΟ Christopher McCandless μας λέει "πως στη ζωή δεν είναι απαραίτητο να είσαι δυνατός, αλλά να αισθάνεσαι δυνατός...". Αυτό αρκεί για να κυνηγήσεις την αλήθεια, να ψάξεις τις απαντήσεις στις βαθύτερες αναζητήσεις σου. Να προχωρήσεις ως την άκρη της γραμμής με σθένος και να πάρεις την ζωή στα χέρια σου. Δίχως εξάρτηση, με μια γοητευτική αυτάρκεια. Και ο McClandess ήταν ένας ευφυής άνθρωπος, τουλάχιστον ικανός να διαβλέψει την βολικότητα του συστήματος. Την μοναδική ιδιότητα των μαζών να διαφθείρουν, να κατασπαράσσουν τα ατομικά στοιχεία, τα ατομικά πιστεύω για χάρη ενός αποξηραμένου τρόπου ζωής. Άλλωστε και οι πιο κοντινές παραστάσεις του συνέβαλλαν σε αυτό. Ο κενός θεσμός της οικογένειας, με τους γονείς επιτυχημένους στο πολυφημισμένο "Αμερικάνικο Όνειρο", αλλά εντελώς αποτυχημένους στην οικογενειακή τους ζωή είναι αυτό που τον συντροφεύει στην παιδική του ηλικία. Απ’ την μια πλουσιότατες δεξιώσεις και απ’ την άλλη βία και καυγάδες των οποίων αποδέκτες ήταν οι τρυφερές καρδιές αυτού και της αδερφής του. Αυτά είναι και τα πρώτα ερεθίσματα για να παραδοθεί ο McClandess στον δικό του κόσμου. Στον δικό του εξιδανικευμένο και ηθικά ακέραιο κόσμο, μακριά από την διαφθορά του συνηθισμένου και τις έμφυτες και ξενικές έννοιες του προδιαγεγραμμένου. Για αυτόν τον κόσμο απαρνείται κάθε υλισμό και ό,τι κρατάει μακριά το κορμί απ’ το πνεύμα.\nΈτσι λοιπόν ο ήρωας μας αφού αποφοιτήσει με άριστα απ' το κολέγιο αποφασίζει να γυρίσει την πλάτη στην πλουσιοπάροχη ζωή που τον περιμένει για να βιώσει μια άλλη πιο ακριβή. Την ζωή στα άκρα, την ζωή της απόλυτης ανθρώπινης ελευθερίας. Θα απαλλαγεί απ' τα χρήματα του, δωρίζοντας τα σε κάποια φιλανθρωπία, και θα ξεκινήσει το ταξίδι του για την άγρια φύση. Άλλωστε πότε ο άνθρωπος ήταν πιο κοντά στο μέσα του από τότε που ξέγνοιαστος ανήκε στη φύση; Έτσι ο φυσιολάτρης και εν τρόπο τινά extremiστής McClandess θα τραβήξει τον δικό του δρόμο προς την εσωτερική ολοκλήρωση. Δεν θα ενταχθεί όμως σε καμιά ομάδα. Είναι αρκετά συνειδητοποιημένος για να μην επιτρέψει καμιά αλλοίωση του εαυτού του για χάρη της υλοποίησης και της προώθησης των ενδιαφερόντων του. "Μην μου δώσεις χρήματα, αγάπη, φήμη, δόξα αλλά δώσε μου αλήθεια..." έχει πει παραφράζοντας τον Θορώ. Και οι δικές του πράξεις είναι τα βήματα για την απόκτηση αυτής της βαθύτερης αλήθειας. Και σε αυτό του το μοναχικό ταξίδι θα τρέφεται με οργή για την βολικότητα του συστήματος και την αλλοίωση που αποδέχεται ο καθένας μέσα σε αυτό και με την αγάπη του για την σκέψη, την βαθύτερη γνώση και ό,τι ανθρώπινο. Και σε αυτό τον δρόμο που έχει επιλέξει έχει για χάρτη τα αγαπημένα του βιβλία(όπως Ντοστογιεβσκη, Θορώ κλπ).\n"Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη" είχε πει ο Καβάφης. Για τον McClandess η δική του Ιθάκη είναι ένα αεικίνητο λεωφορείο στην κορυφή της Αλάσκα. Και είναι ο πηγαιμός που κάνει αυτό το λεωφορείο να μοιάζει μαγικό. Ο πηγαιμός που μας δίνει ο Sean Penn μέσα από επιδέξια flash back. Ένας πηγαιμός γεμάτος ανθρώπινες εμπειρίες, ένας πηγαιμός με την γοητεία και την τόλμη αυτού του ασυμβίβαστου νέου. Στην ιδεατή άποψη της ζωής, που όλοι μας κάπου λίγο πολύ νιώθουμε ένοχοι για κείνη την σκοτεινή μέρα που την θάψαμε μακριά μας! Και αυτός ο ιδεαλιστής νέος, απαρνούμενος όποιο μέλλον για το ολοκληρωτικό παρών άφησε πρόωρα την ζωή σε αυτό το μαγικό λεωφορείο στην κορυφή της Αλάσκα. Όμως πρόλαβε να μας αποκαλύψει ότι "δεν υπάρχει ευτυχία αν δε μοιράζεται...". Γιατί τελικά όσο δυνατοί και αν νιώθουμε δεν μπορούμε να είμαστε τόσο όσο χρειάζεται για την ζωή...\nΟ Sean Penn σκηνοθετεί με εμφανή αγάπη για τον ήρωα του, την αγάπη που είχε και ο Krakauer στο βιβλίο του, χρησιμοποιώντας μέχρις ενός βαθμού την συμβατική σκηνοθεσία που έχουμε συνηθίσει(εκτενή χρήση flash back, υπερπληροφοριακά voice over). Όμως αυτή του η αγάπη και το πάθος για τον ήρωα είναι που θα τον κάνει εξίσου αγαπητό και στα δικά μας μάτια. Είναι άξια θαυμασμού η προσπάθεια που κάνει να εναρμονίσει την ντοκυμαντερίστικη χροιά αυτής της road movie με την υπερσκηνοθετημένη καταγραφή του ήρωα του. Γιατί το ντοκιμαντέρ απογυμνώνει την φύση, αυτή την άριστη τοπογραφία που οπτικοποιεί η αψεγάδιαστη φωτογραφία, ενώ τα υπερσκηνοθετημένα τρικ είναι αυτά που φέρουν στην επιφάνεια τον ενδιαφέρον εσωτερικό κόσμο του McClandess. Η αφήγηση διακατέχεται από ένα ύφος εξύμνησης του πρωταγωνιστή το οποίο πολλές φορές υποκύπτει στην ωραιοποίηση. Όμως ποια ποίηση δεν μας ταξιδεύει με πυξίδα την εξιδανίκευση και την ωραιοποίηση; Και η ταινία τόσο αφηγηματικά όσο και σκηνοθετικά είναι βαθιά ποιητική... Ο θεατής έχει επίσης τη δυνατότητα να ακούσει την καθηλωτική μουσική υπόκρουση της ταινίας και την εκπληκτική ερμηνεία του Emile Hirsch που σίγουρα απογειώνει τις μετοχές του!\nPosted by kioy at 11:59 π.μ. 5 σχόλια:\nLabels: 2007, ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ, Sean Penn\nΠαραγωγής: Spain/ 1988\nΟ Pedro Almodovar με αυτή την ταινία έφτασε ως την πόρτα των Oscars και ανέβηκε τουλάχιστον ένα σκαλί αναγνωρισημότητας στα μάτια των κινηματογραφόφιλων.\nΗ υπόθεση είναι απλή και διαδραματίζεται κατά το πλείστον στα όρια ενός δωματίου. Η ταινία οριοθετεί την έναρξη της στη λήξη της ερωτικής σχέσης μιας γνωστής ηθοποιού, ονομαζόμενης Pepa, και ενός παντρεμένου άντρα, καλούμενου Carlos. Η Pepa είναι ψυχολογικά κλονισμένη και βρίσκει εκτόνωση μόνο με τις άλογες εκφράσεις των νεύρων της. Σε αυτή την δύσκολη στιγμή την επισκέπτονται ένα σύνολο ατόμων προσθέτοντας γαργαλιστικές στιγμές γέλιου και ειρωνείας. Συγκεκριμένα η αδερφή της που έχει πρόβλημα με την αστυνομία, τα παιδιά του Carlos που τυχαίως ενδιαφέρονται για το διαμέρισμα της Pepa κλπ. O Pedro Almodovar θα χρησιμοποιήσει αυτές τις επισκέψεις για χάριν της πλοκής και θα εκμεταλλευτεί δραματουργικά στο ζενίθ την θέση των β-ρολίτων όπως αυτοί εντάσσονται στην ιστορία.\nΗ ταινία κατά γενική ομολογία πραγματεύεται αυτό που δηλώνει ο τίτλος. Παρουσιάζει δηλαδή γυναίκες σε καταστάσεις νευρικής σύγχυσης. Ο Almodovar θα φερθεί στα κορίτσια του με ευαισθησία και κατανόηση. Αποδέχεται την φύση τους ως οξύθυμα και επιπόλαια όντα και τις αναγνωρίζει ως βαγόνια στοιβαγμένα με όλα τα άδικα βάσανα του κόσμου. Τις αναπαριστά ωστόσο χωρίς ωραιοποιήσεις, στα όρια του νευρικού κλονισμού. Κυρίως όπως η εξωτερική στερεοτυπική αντίληψη αλλά και η πλειοψηφική εμπειρία μας υπαγορεύουν. Ωστόσο δεν εγκαταλείπει ποτέ την συμπάθεια του προς αυτές. Κάτι που φαίνεται τόσο στην τρυφερότητα με την οποία αντιμετωπίζει τα νευρικά ξεσπάσματα τους όσο και στην ηρωική, μεγαλόψυχη πράξη της Pepa στο finale. Αντίθετα ο σκηνοθέτης φέρεται στους άντρες της ταινίας με λιγότερη κομψότητα. Δηλώνοντας τους αδίκως υπερυψωμένους στον στίβο της κοινωνίας και τοποθετώντας τους σε σχέσεις πλήρης εξάρτησης με το άλλο φύλλο. Τόσο με την γυναίκα ερωμένη όσο και με την γυναίκα-μητέρα.\nΑισθητικά τα πάντα αναπαριστώνται σε φλογισμένο κόκκινο. Αυτή η χρωματοποίηση που φέρνει και μια cult αίσθηση στο προσκήνιο επιστρατεύεται απ' τον Alomodovar για να περιγράψει τις εύθραυστες ισορροπίες του γυναικείου ψυχισμού. Θεματικά το έντονο δραματικό στοιχείο παντρεύεται το ειρωνικό χιούμορ του σκηνοθέτη, τοποθετώντας τις ρίζες της ταινίας στην Αρχαία Ελληνική τραγωδία. Κάτι που οφείλουμε να επισημάνουμε είναι ο εξέχοντας ρόλος που παίζουν στην κίνηση του δράματος τα αντικείμενα. Τα οποία άλλοτε υπαγορεύουν και άλλοτε επαληθεύουν τα δρώμενα. Χαρακτηριστικότερη περίπτωση είναι που η Pepa σωριάζεται στο έδαφος απ' την αϋπνία. Τα γυαλιά της φεύγουν και απομακρύνονται ελαφρώς απ' τα μάτια της. Και εμείς παρακολουθούμε πλέον το αλλοιωμένο είδωλο της μέσα από τους μυωπικούς φακούς της. Το είδωλο της διαστρέφεται ταυτόσημα με την ψυχική κατάσταση της ηρωίδας την δεδομένη στιγμή. Τέλος στο cast o θεατής θα βρει ενδιαφέρουσες ερμηνείες απ' την Julieta Serrano στο ρόλο της αδερφής της Pepa μα κυρίως απ' την Carmen Maura που υποδύεται την Pepa. Δικαιολογώντας γιατί έχει υπάρξει δημιουργική μούσα του Ισπανού σκηνοθέτη.\nΕίκοσι χρόνια μετά η ταινία εξακολουθεί να διατηρεί εκείνη την δυναμική της στην αναπαράσταση των γυναικών και να κεντρίζει με την κινηματογραφική τόλμη της. Είναι επίσης ένα ακόμα λιθαράκι στον μακρύ σκηνοθετικό δρόμο του Almodovar. Ένα λιθαράκι που χτίζει ακόμα πιο στενές σχέσεις του δημιουργού με το γυναικείο κυρίως κοινό!\nPosted by kioy at 11:03 π.μ. 2 σχόλια:\nLabels: 1988, ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ, Pedro Almodóvar\nPosted by kioy at 10:23 π.μ. 1 σχόλιο:\nΠαραγωγής: France / Belgium / Luxembourg/ 1998\nΟ Ocelot, ένας από τους πιο σπουδαίους σύγχρονους animation παραμυθάδες, έκανε πριν 10 χρόνια αυτή την ξεχωριστή ταινία. Είναι ένα one man show με πρωταγωνιστή τον μικρό και πολύ συμπαθητικό Kirikou του τίτλου.\nΗ ταινία αναφέρεται σε έναν παιδικό υπερήρωα, όπως θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε. Ο Kirikou είναι ένα ασυνήθιστο παιδί. Ένα παιδί που γεννιέται μόνο του, ένα παιδί με τεράστιες σωματικές αλλά και πνευματικές ικανότητες, ένα παιδί που πορεύεται μόνο του μες στην αλλιώτικη φύση του, και ένα παιδί που μόνο του θα φέρει την λύτρωση για όλους. Τη λύτρωση για την φυλή του, που τοποθετείται γεωγραφικά στην Αφρική, η οποία αντιμετωπίζεται με όλα τα σύγχρονα στίγματα που κουβαλάει πάνω της αυτή η Ήπειρος.\nΕίναι ξεκάθαρο πως ο Ocelot κάνει μια κατανυκτική αναφορά στους Αφρικάνικους πληθυσμούς με τούτη εδώ την ταινία. Στοχεύει σε αυτό που τους καθιστά αδύναμους να αντιμετωπίσουν όλα τα δεινά που τους περιβάλλουν. Και το αίτιο δεν είναι άλλο απ' τον φόβο. Την χειρότερη μορφή του φόβου, αυτή που προέρχεται και υποθάλπεται από την άγνοια. Οι πληθυσμοί είναι αδαής, δηλώνει ο δημιουργός, με μια αδαημοσύνη που τους γεμίζει έναν υπέρογκο φόβο. Φόβο που τους κατακρεουργεί κάθε βούληση για γνώση. Μια γνώση που είναι η μοναδική που θα μπορούσε να τους βγάλει από την μειονεκτική θέση. Αντί αυτού, οι πληθυσμοί επαναπαύονται και εθίζονται με πραγματικότητα, και κάθε προσπάθεια απάλυνσης των καημών και των βασάνων γίνεται μέσω αυτής. Κάτι που τελικά τους θέτει παντελώς ανίσχυρους μπροστά στις εξωτερικές δυνάμεις που ανενόχλητες εκμεταλλεύονται και αρμέγουν οικονομικά τους Αφρικάνικους πληθυσμούς. Ο Kirikou ωστόσο, μες στην παιδική του φύση είναι εντελώς αλλιώτικος. Γεμάτος απορίες για το τι διαμορφώνει τα πράγματα, και αποφασισμένος να δώσει λύση σε αυτές και κατ' επέκταση στα προβλήματα ολόκληρης της φυλής του.\nΩστόσο όλα αυτά δεν είναι το πρώτο επίπεδο της ταινίας. Το πολιτικοκοινωνικό μήνυμα ενυπάρχει στο cinema του Ocelot, μέσα από την παραμυθένια και υπερηρωική συνάμα, μορφή της ταινίας του. Της ταινίας που εξελίσσεται αφηγηματικά υπό της προσπάθειες του νεαρού ήρωα της. Όπως έχουμε ξαναπεί, το animation προσφέρει άπλετο χώρο για συμβολισμούς και αλληγορισμούς. Χώρους που δεν αφήνει να πάνε χαμένους ο Γάλλος σκηνοθέτης. Οι κύριοι των συμβολισμών και των στοχασμών είναι το δυσανάλογο της σπουδαιότητας του ατόμου με την ηλικία. Ο τονισμός και η σημασία του να είσαι παιδί.\nΗ πεποίθηση πως τα πάντα έχουν ένα αίτιο και μια εξήγηση. Το πως ο εσωτερικός πόνος, η δυστυχία, μεταφράζεται σε κακία η οποία μπορεί να έχει οποιαδήποτε μορφή και έκφραση. Και ο παραλληλισμός αυτής της εσωτερικής κενότητας με τα Δυτικά επεκτατικά πολιτικά συστήματα. Παραλληλισμός που υλοποιείται υπό το πρόσωπο της κακιάς μάγισσας Karaba.\nΤο happy end που επιφυλάσσει αυτή η σύντομη ταινία μπορεί να μην μοιάζει καθόλου ρεαλιστικό και σύμφωνο με όλα τα παραπάνω. Όμως μοιάζει αναγκαίο για το κλείσιμο αυτού του τρυφερού παραμυθιού. Και τελικά καταφέρνει την ενήλικη ανακούφιση αλλά και την παιδική κάθαρση. Εγώ το πρωτοείδα πέρσι στα Κυριακάτικα απογεύματα του Φίλιπ, όπου στο κλείσιμο της ταινίας ένας γεμάτος παιδικά πρόσωπα κινηματογράφος χειροκροτούσε αθώα τον Kirikou. Νομίζω δεν υπάρχει πιο περίτρανη απόδειξη για την προαναφερθείσα παιδική κάθαρση!\nΒαθμολογία 8/10( +++ αν είσαι animation fun!)\nPosted by kioy at 7:31 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nLabels: 1998, ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ, Michel Ocelot


ΚΑΦΕΝΕΙΟ: Πουλά σανό ο Τσίπρας ακόμα και στην ασθένεια του. Είπε το Ευγενίδειο δημόσιο νοσοκομείο...ΕΛΕΟΣ!\nΠουλά σανό ο Τσίπρας ακόμα και στην ασθένεια του. Είπε το Ευγενίδειο δημόσιο νοσοκομείο...ΕΛΕΟΣ!\nΝα εδώ,ο...ηγέτης 100ετίας σερβίρει μια νέα παρτίδα σανού υπό τον τίτλο..."Το Ευγενίδειο είναι δημόσιο νοσοκομείο"!\nΑκριβώς όπως...και το σχολείο που στέλνει τα παιδιά του..\nΔεν έχει καμία σχέση με το ΕΣΥ, απλά το συγκεκριμένο νοσοκομείο αποτελεί το παραμάγαζο κάποιων πανεπιστημιακών γιατρών που κάνουν εκεί τα ιδιωτικά του ιατρεία και βέβαια είναι ΙΔΙΩΤΙΚΟ.\nΜάλιστα πέρσι, όπως διαβάζουμε, υπήρχαν μεγάλες κινητοποιήσεις από τους εργαζόμενους που ήταν απλήρωτοι για μήνες. Σε ένα δημόσιο νοσοκομείο ο μισθός τουλάχιστον μπαίνει κανονικά!\nΜε λίγα λόγια το Ευγενίδειο είναι μία ιδιωτική μπίζνα, δημοσίων λειτουργών, γιατρών!\nΑναρτήθηκε από Kafeneio™ στις 7/08/2017 06:04:00 μ.μ.


amethystos: Δημήτριος Μαυρόπουλος: «Οι ακολουθίες της Εκκλησίας είναι μια διαρκής άσκηση σχέσης με το Θεό»\nΟ Θεολόγος Δημήτριος Μαυρόπουλος με αφορμή το πλούσιο λατρευτικό πρόγραμμα της Μεγάλης Εβδομάδος, μιλάει για την έννοια της ακολουθίας στη Θεία Λατρεία, ερμηνεύοντας τον ιστορικό και εσχατολογικό χαρακτήρα του λειτουργικό χρόνου.\nΣΧΟΛΙΟ: Μένει νά ξεκαθαρίσουμε ένα σημείο. Ταυτίζεται ο Παράδεισος μέ τήν Βασιλεία;\nΑναρτήθηκε από amethystos στις 3:04:00 π.μ.


Κέρδη για το πετρέλαιο την Τετάρτη, καθώς πέρασε στην αγορά η άποψη ότι ο OPEC και οι σύμμαχοί τους όχι μόνο δεν θα προχωρήσουν σε χαλάρωση των περιορισμών που ισχύουν για τα επίπεδα παραγωγής αλλά εξετάζουν την επέκτασή τους και τον Απρίλιο. Πάντως, το Bloomberg αναφέρει ότι τα μέλη του OPEC+ αναμένεται να παραμείνουν σταθερά στην απόφασή τους να σταδιακή άρση των...\nΜε κέρδη άνω του 2% το πετρέλαιο, εν αναμονή του OPEC+\nΜεγάλα κέρδη κατέγραψε για την Τετάρτη η τιμή του πετρελαίου, με τα συμβόλαια του "μαύρου χρυσού" να παίρνουν την ανιούσα έπειτα από τα στοιχεία για την παραγωγή πετρελαίου στις ΗΠΑ. Νωρίτερα, η αμερικανική Υπηρεσία Ενέργειας (EIA) ανακοίνωσε αύξηση των αποθεμάτων των ΗΠΑ κατά 21,6 βαρέλια πετρελαίου ανά εβδομάδα. Εξάλλου, οι αναλυτές αναμένουν την Πέμπτη τη...\nΠτώση για το πετρέλαιο - Στα 63,02 δολάρια το βαρέλι το brent\nΚαλύτερα από ό,τι αναμενόταν τα κέρδη της Constellation Brands\nΑνακάμπτει το πετρέλαιο - Στα 63,31 δολ/βαρέλι το brent\nWall Street: Πρώτη φορά πάνω από τις 4.000 μονάδες ο S&P 500 Κύριο\nWalgreens Boots Alliance: Κέρδη άνω των εκτιμήσεων στο β' τρίμηνο\n"Βουτιά" για το πετρέλαιο-Σε χαμηλό 4 μηνών το ευρώ\nΧρυσός με κέρδη στα 1.733,20 δολάρια\nΑνακάμπτει το πετρέλαιο μετά τη "βουτιά" της Τρίτης\nTο φθινόπωρο η νέα αγορά ESG\nΓιατί οι μετοχές έχουν το πλεονέκτημα έναντι των ομολόγων


Τι είναι το “γίνομαι καλύτερος”, χωρίς το κοιτάω τις φοβίες μου στα μάτια. Πόσο αξίζει μια διαδρομή χαραγμένη στο εύκολο, όταν θα νιώσεις πως ο δρόμος μια μέρα τελειώνει έτσι όπως είχες μάθει να τον βαδίζεις. Τι είναι αυτό που σου στερεί την ελευθερία του μυαλού σου; Ο φόβος είναι. Καμιά φορά ξεχνάμε ότι η παγωμένη λίμνη κάποτε θα σπάσει και θα δούμε τον κόσμο που κρυβόταν σιωπηλός από κάτω και ήταν τελικά ο αληθινός μας κόσμος. Αυτά τα νερά δε θα θελαν να δεχτούν μέσα τους φόβο, τον φόβο που το σώμα σου κράτησε από ανασφάλεια όσο ξέχναγε πως το δανεικό εδώ δεν είναι ένα δώρο παντοτινό.\nhttp://alithinapsemata.wordpress.com/ Φιλε μου ο σημερινός εχθρός σου είναι η παραπληροφόρηση των μεγάλων καναλιών. Αν είδες κάτι που σε άγγιξε , κάτι που το θεωρείς σωστό, ΜΟΙΡΆΣΟΥ ΤΟ ΤΩΡΑ με ανθρώπους που πιστεύεις οτι θα το αξιολογήσουν και θα επωφεληθούν απο αυτό! Μην μένεις απαθής. Πρώτα θα νικήσουμε την ύπνωση και μετά ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ τα υπόλοιπα.


Υψηλές θερμοκρασίες στη διάρκεια της νύχτας και αίσθημα δυσφορίας στις πόλεις\nΣυνθήκες καύσωνα και έντονο αίσθημα δυσφορίας στα αστικά κέντρα προβλέπεται και για αύριο Κυριακή 1/8.\nΠιο αναλυτικά, σύμφωνα με το meteo.gr, την Κυριακή 1 Αυγούστου 2021 σε ολόκληρη τη χώρα θα επικρατήσει καύσωνας, ενώ υψηλές θα διατηρηθούν οι θερμοκρασίες και κατά τη διάρκεια της νύχτας. Έντονο θα είναι το αίσθημα δυσφορίας, ιδιαίτερα στα αστικά κέντρα.\nΣτη Θεσσαλονίκη περιμένουμε συνθήκες καύσωνα. Οι άνεμοι θα πνέουν νότιοι με εντάσεις 3-4 μποφόρ. Η θερμοκρασία στην πόλη της Θεσσαλονίκης θα κυμανθεί από 28 έως 39 βαθμούς\nΕτικέτες: meteo, αίσθημα δυσφορίας, καιρός, καύσωνας, νύχτα, πόλεις, υψηλές θερμοκρασίες\nΣαν Μαρίνο: «Ναι» στην άμβλωση σε ιστορικό δημοψήφισμα


Πωλητήριο στο φιλέτο των Γουρνών | Εφημερίδα των Συντακτών | online έκδοση\nΟι τοπικοί φορείς τάσσονται υπέρ της ανάπτυξης δράσεων πολιτισμού και αθλητισμού, με δημόσιο κυρίως χαρακτήρα.\nΣτα χέρια ιδιωτών οδεύει η τεράστια έκταση της πρώην αμερικανικής βάσης στις Γούρνες Ηρακλείου με την προκήρυξη του ΤΑΙΠΕΔ, που καλεί ιδιώτες επενδυτές να υποβάλουν προσφορές αξιοποίησης. Η προκήρυξη αφορά δύο μεγάλα εφαπτόμενα οικόπεδα 30.000 και 316.000(!) τ.μ. στον Δήμο Χερσονήσου.\nΓια το «ξεπούλημα» της περιοχής διατυπώνονται έντονες αντιδράσεις από τοπικούς φορείς και την Τοπική Αυτοδιοίκηση, που τάσσονται υπέρ της ανάπτυξης δράσεων πολιτισμού και αθλητισμού με υπερτοπικό και κυρίως δημόσιο χαρακτήρα.\nΗ προκήρυξη του ΤΑΙΠΕΔ, πάντως, κινείται σε αντιδιαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση. Αν και δεν ορίζει σαφώς τις χρήσεις που θα αναπτύξει ο ενδιαφερόμενος επενδυτής, εντούτοις το ΤΑΙΠΕΔ στρώνει το χαλί διαφημίζοντας τις παρακείμενες χρήσεις στη συγκεκριμένη περιοχή.\nΣυγκεκριμένα, στην προκήρυξη αναφέρεται πως: «Η ευρύτερη περιοχή των ακινήτων διαθέτει μια αξιόλογη αναπτυξιακή δυναμική, κυρίως λόγω χρήσεων τουρισμού και παραθεριστικής κατοικίας που βρίσκονται σε αυτή», ενώ υπενθυμίζει πως εκεί βρίσκονται συγκεντρωμένες «σύγχρονες υπερτοπικής σημασίας και εμβέλειας υποδομές καθώς και γήπεδο γκολφ».\nΤο φιλέτο της πρώην αμερικανικής βάσης, συνολικής έκτασης 738 στρεμμάτων, φιγουράρει εδώ και καιρό στην κορυφή της λίστας των προς αξιοποίηση ακινήτων του Δημοσίου μαζί με το πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού και το Γκολφ Αφάντου στη Ρόδο. Από το τέλος του 2012, όταν περιλήφθηκε στη λίστα των «φιλέτων» της ΚΕΔ, οι κάτοικοι της περιοχής βγήκαν στους δρόμους απαιτώντας τη διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα της περιοχής. Βασικότερο όπλο τους αποτελεί το εγκεκριμένο Σχέδιο Χωρικής και Οικιστικής Οργάνωσης Ανοικτής Πόλης (ΣΧΟΟΑΠ) του πρώην Δήμου Γουβών. Με βάση το ΣΧΟΟΑΠ η περιοχή ορίζεται ως «πολιτιστικός – παιδαγωγικός πνεύμονας υπερτοπικής σημασίας, με αντίστοιχα συμβατές χρήσεις, ενώ η συνολική δομημένη επιφάνεια δεν επιτρέπεται να υπερβαίνει το 40% της έκτασης, ώστε να διασφαλιστούν κοινόχρηστοι και ελεύθεροι χώροι πρασίνου σε ποσοστό 60%».\nΦυσικά τίποτα από αυτά δεν περιλαμβάνεται στην παρούσα προκήρυξη του ΤΑΙΠΕΔ. Αντίθετα, ορίζεται πως η αξιοποίηση των συγκεκριμένων ακινήτων θα υλοποιηθεί σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν.3986/2011, στο άρθρο 11 του οποίου ορίζονται οι χρήσεις γης των προς αξιοποίηση ακινήτων. Για την περίπτωση των τουριστικών επενδύσεων προβλέπονται πρακτικά τα πάντα, από παραθεριστικές κατοικίες, ξενοδοχεία και γκολφ μέχρι καζίνο και εμπορικά καταστήματα.\nΣυγκρατημένα αρνητικός ο νέος δήμαρχος Χερσονήσου, Γιάννης Μαστοράκης\nΣυγκρατημένα αρνητικός με το σχέδιο του ΤΑΙΠΕΔ εμφανίζεται ο νέος δήμαρχος Χερσονήσου Γιάννης Μαστοράκης, ο οποίος δηλώνει στην «Εφ.Συν.» πως θα αναμένει την οριστική πρόταση του ΥΠΕΚΑ και θα διαβουλευτεί με το Δημοτικό Συμβούλιο για την οριστική θέση του δήμου. Ο ίδιος πάντως εμμένει στις ήδη ειλημμένες αποφάσεις του δήμου για δημόσιο χαρακτήρα των χρήσεων που θα εγκατασταθούν.\nΓια «καταστροφικό και παράλογο σχεδιασμό» κάνει λόγο σε ανακοίνωσή του ο τοπικός ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και ο επικεφαλής της παράταξης «Πολίτες για την Κοινωνία και το Περιβάλλον» στη Χερσόνησο, Γιώργος Χαλκιαδάκης, τονίζοντας πως «το ΤΑΙΠΕΔ βάζει στην άκρη τον ήδη εγκεκριμένο σχεδιασμό για την περιοχή, που έχει προκύψει μετά από μακρά διαβούλευση με την τοπική κοινωνία», ενώ εκφράζει και τον προβληματισμό του για την ανάπτυξη νέων ξενοδοχειακών υπηρεσιών με το σύστημα all inclusive, από τα οποία έχει κορεστεί η περιοχή και έχει πληγεί η τοπική επιχειρηματικότητα.\nΑρνητική είναι η στάση του ΚΚΕ, που μιλά για «παράδοση της έκταση σε ιδιώτες», αλλά και για «διγλωσσία του ΣΥΡΙΖΑ στο συγκεκριμένο θέμα», αναφορικά με την επιμονή του στην τήρηση του ΣΧΟΟΑΠ, που δεν προστατεύει αποτελεσματικά την περιοχή.\nΜε βάση την προκήρυξη του ΤΑΙΠΕΔ, η καταληκτική ημερομηνία για την υποβολή προσφορών από τους ενδιαφερόμενους επενδυτές είναι η 28η Νοεμβρίου 2014.


ange-ta: 2,6 δισεκατομμύρια δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό\n2,6 δισεκατομμύρια δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό\nΔιαβάζοντας την συνέντευξη της Σώτης Τριαντaφύλλου στο Lifo, www.lifo.gr/themata/details.asp.\nΜου ήρθαν διάφορα στο νού για την αιτία της φτώχιας στο πλανήτη μας. Σίγουρα πάντως δεν έχει να κάνει με το υπερπληθυσμό και εκπλήσσομαι σφόδρα για όσα γράφει η συγγραφέας του «Αλμπατρός».\nΑντιγράφω το επίμαχο σημείο\n«Νομίζω πως χειρότερο είναι να έρχονται ανεπιθύμητοι άνθρωποι στον κόσμο και να υποφέρουν από πείνα, αρρώστιες και εκμετάλλευση. Οι πολίτες πρέπει να μάθουν ότι η αναπαραγωγή του είδους δεν είναι το παν. Υποστηρίζω μια νεομαλθουσιανή άποψη: ο πλανήτης φτωχαίνει όσο ο πληθυσμός πολλαπλασιάζεται».\nΚαταρχήν, ο πλανήτης γη μπορεί να θρέψει 14 δισεκατομμύρια. Και μάλιστα να τα θρέψει σωστά. Με 2700 θερμίδες ημερησίως. Αν όμως θα έπρεπε να μειωθεί ο πληθυσμός της γης, δεν θα γίνει με προτροπές του είδους: «μη κάνετε παιδιά». «Καλά να πάθετε για την φτώχεια σας, ποιος σας είπε να γενάτε»Αυτές οι απόψεις είναι για να απαλλαγούμε από τις τύψεις μας και να κοιμόμαστε ήσυχοι τις νύχτες.\nΜόνο με την μόρφωση και με την σωστή σίτιση μπορεί να αλλάξει η πορεία προς έναν υπερπληθυσμό που δεν θα βγει κανείς ζωντανός. Όπου οι άνθρωποι σαν ακρίδες θα ερημώσουν τον πλανήτη και θα τον μετατρέψουν σε ένα ξυρισμένο κρανίο.\nΚαι κυρίως με τη μόρφωση των γυναικών. Οι γυναίκες που υποσιτίζονται που είναι αμόρφωτες, που δεν έχουν νερό να πιούνε, δεν μπορούν να σκεφτούν τίποτε.\nΜε ιατρικούς όρους είναι συνεχώς σε κατάσταση καταστολής.\nΌταν βλέπουμε ανθρώπους να μην διώχνουν τις μύγες από το πρόσωπό τους, πιστεύει κανείς ότι το κάνουν από τεμπελιά; Όχι βέβαια. Από αδυναμία το κάνουν.\nΑν λοιπόν θέλουμε να καταπολεμήσουμε την φτώχεια με την μείωση του πληθυσμού, πρέπει πρώτα - πρώτα να μειώσουμε τη φτώχια.\nΣήμερα 2,6 δισεκατομμύρια δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό. Οι γυναίκες, τα νεαρά κορίτσια δεν πάνε στο σχολείο για να κουβαλάνε νερό.\nΠως μπορούν αυτές οι θλιβερές υπάρξεις να κάνουν σκέψεις για το αύριο? Αυτό είναι κρυμμένο στα βάθη του μυαλού τους, κουτσουρεμένο και αυτό από τον υποσιτισμό, την κούραση, την άγνοια, την δυστυχία!\nΜε έθλιψε η Σώτη με τις απόψεις της!\nEingestellt von ange-ta um 11/11/2006 02:55:00 pm\nLabels: Οικολογία και περιβάλλον, παγκοσμιοποίηση, τροφές, ύδωρ\nTo να ρίχνεις το φταίξιμο στο ότι κάποιοι γεννάν παιδιά και όχι στο ότι κάποιοι άλλοι εκμεταλλεύονται πλανήτη και ανθρώπους είναι ένα ευτελές, ευτελέστατο ιδεολόγημα που, αν δεν προκαλεί την οργή, προκαλεί σίγουρα τη θυμηδία με την ανεδαφικότητα και την ανιστορικότητά του. Βλέπεις, καλή Ange ta, έχουμε σκληρυνθεί τόσο πολύ μέσα στην ευμάρειά μας, τόσο πορωθεί από την βλακεία της μαζικής μας κουλτούρας (να ραδιόφωνα, να τηλεοράσεις, να περιοδικά, να βιβλία, να κινηματογράφοι κτλ. κτλ. κτλ.) που μας είναι αδύντον να δούμε με βλέμμα καθαρό και προπαντός γενναίο τον ίδιο μας τον εαυτό. Είναι τόσο εύκολο, μα τόσο εύκολο να πεις ότι φταίει ο δυστυχισμένος για τη δυστυχία του και να τελειώνεις. Είναι τόσο εύκολο να πεις πως όποιος δεν έχει να φάει καλώς δεν έχει να φάει, αφού η σύγχρονη κοινωνία τού δίνει όλες τις ευκαιρίες για να ζήσει και να ευτυχίσει και να ξεμπερδεύεις έτσι με τα ελάχιστα υπολείμματα ανθρωπιάς που σου έχουν μείνει. Ωστόσο, αν σταθούμε έστω για μια στιγμή ειλικρινείς, θα δούμε ότι όλα αυτά είναι ένα ακόμα μεγάλο ψεύδος. Δεν με εκπλήσσει τίποτα όσον αφορά στους συγγραφείς μας. Και ένα είναι βέβαιο. Δεν διακρίνονται για την γενναιότητά τους ή για την αγωνιστικότητά τους. Θα μπορούσα να πω πολλά επί του θέματος, αλλά ίσως δεν είναι εδώ ούτε ο τόπος ούτε η ώρα.\nΚαλησπέρα φίλε θεοδώση!\nΣε διαβάζω και σε άλλα μπλόκ και χαίρομαι κάθε φορά για την καθαρότητα του λογου σου.\nΜε θλίβει, γιατί την Σώτη, τη θεωρούσα άνθρωπο προοδευτικό και μας βγήκε με την πιο αντιδραστική θεωρία που υπάρχει. Νεομαθουσαλισμός!! Ακόμα και ο Γκάλμπρέιθ, ειρωνεύται αυτές τις καταστάσεις. Ο κόσμος έχει γυρίσει ανάποδα. Φρίκη!\nΠαραδόξως θυμάμαι τον Μαλθουσιανισμό και τις "ευγενικές" του προθέσεις. Τον εντοπίζω μάλιστα γύρω μου, μια που εφαρμόζεται (σε μικρές δόσεις) εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες.\nΔεν τους φτάνει φαίνεται. Τώρα σκαρφίστηκαν τον νεομαλθουσιανισμό. Τώρα φταίνε τα θύματα. Στη ψύχρα.\nΑπό που ξεφίτρωσε αυτό, τρέχα και γύρευε. Πολύ με συγχίζει αυτό το νέο... κάτι και μετά..κάτι.\nνεοαριστερός και νεοπροοδευτικός να δούμε πότε θα βγεί. Γιατί αυτά τα τελευταία τα φαγε η μαρμάγκα!!\nΘα σας παρότρυνα να μην καδκάσετε τη Κα Σώτη (μου είναι παντελώς άνωστη) χωρίς δεύτερες σκέψεις.\nΚανένας δεν αρνιέται πως υπάρχει εκμετάλευση και πως οι βιομηχανικες χώρες που ρυπαίνουν πολλαπλάσια έχουν κυρίως δημιουργήσει τα οικολογικά προβλήματα του πλανήτη και ευθύνονται και για την έλλειψη πόσιμου νερού.\nΌμως φανταστείτε 6 δις άνθρωποι να είχαν όχι το βιωτικό επίπεδο ενός μέσου Αμερικάνου αλλά απλώς ενός φτωχού Έλληνα!\nΚόλαφος! Δείτε το Ecological Footprint και θα καταλάβετε γιατί 6 δις είναι πάρα πολλά!!!\nΑγαπητή Αυταπάτη καλώς ήρθες!\nΑντιλαμβάνομαι, ότι δεν τα ΄γραψα καθαρά τα πράγματα.\nΘέλω να πω, ότι κανένας φτωχός και εξαθλιωμένος δεν είναι σε θέση να σκεφτεί τον αυτοέλεγχό του σχετικά με την αναπαραγωγή. Όλοι οι οικολόγοι του πλανήτη μας, γνωρίζουν, ότι μόνο με τη μόρφωση θα καταφέρουμε να μειώσουμε το πληθυσμό μας. Μορφωση και σωστή σίτιση. Δεν υπάρχει κανένας άλλος τρόπος. Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι πρέπει να μειωθούμε. Κατηγορώ την Σώτη, για την χρήση της έκφρασης νεομαθουσαλισμός, που σημαίνει, κάντε πόλεμο και όχι παιδιά!! Επειδή με το πόλεμο έρχεται αναγκαστικά και η μείωση του πληθυσμού. Όμως η οικολογική καταστροφή που αφήνει ένας πόλεμος, μας οδηγεί μία ώρα αρχύτερα στον θάνατό μας.\nΠολύ ενδιαφέρον το Ecological Footprint . Σ ευχαριστώ που μου το γνώρισες. Εν τούτοις, κάνε ένα πείραμα να πεις τα ίδια σαν κάτοικος των ΗΠΑ και σαν κάτοικος της Ευρώπης και θα διαπιστώσεις, ότι ο αμερικανός έχει αυτόματα περισσότερα δικαιώματα να ζει αντι-οικολογικά. Του αναλογούν περισσότερα points\nΚατά την άποψη μου, αλλά και κατά την άποψη πολλών οικολόγων, τα αυτοκίνητο καταφέρνει το μεγαλύτερο πλήγμα στο οικοσύστημά μας. Αλλά στο quiz του Ecological Footprint παίζει πολύ μικρή σημασία. Κατά μένα, θα μπορούσαμε να ζήσουμε και χωρίς αυτοκίνητο!! Αλλά ποιος θα τόλμαγε έστω και να το πει\nΤαξιδεύοντας στη λευκή θάλασσα και το τέλος του αρ...\n2,6 δισεκατομμύρια δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νε...\nΣκέψεις από ένα 94χρονο


[Λέξη-κλειδί περιέχει: Νίκος Ψιλάκης]\nΒρέθηκαν 30 αποτελέσματα σε 7,2 δευτ.\nΨιλάκης, Νίκος. Το ελαιόλαδο : Ο πολιτισμός της ελιάς: Ιστορία, λαογραφία, μυθολογία, υγεία, διατροφή: Με 265 παραδοσιακές συνταγές / Νίκος Ψιλάκης, Μαρία Ψιλάκη, Ηλίας Καστανάς · φωτογράφιση Νίκος Ψιλάκης, Μιχάλης Νικηφοράκης. - Ηράκλειο Κρήτης : Καρμάνωρ, 1999. - 431σ. · 25x18εκ.\nISBN 960-7448-17-0, ISBN-13 978-960-7448-17-0 (Σκληρό εξώφυλλο) [Κυκλοφορεί]\nΨιλάκης, Νίκος. The Gods of Ancient Crete : Mythology for Children and Adults / Nikos Psilakis · μετάφραση Melanie Godwin, Maria Bitsakaki - Psilaki · εικονογράφηση Angelos Papadimitriou. - Ηράκλειο Κρήτης : Καρμάνωρ, 1997. - 117σ. : εικ. · 25x20εκ.\nΤίτλος πρωτοτύπου: Κρήτες θεοί\nISBN 960-7448-15-4, ISBN-13 978-960-7448-15-6 (Μαλακό εξώφυλλο) [Κυκλοφορεί]\nΨιλάκης, Νίκος. Minos the King of Crete : Mythology for Children and Adults / Nikos Psilakis · μετάφραση Melanie Godwin, Maria Bitsakaki - Psilaki · εικονογράφηση Angelos Papadimitriou. - Ηράκλειο Κρήτης : Καρμάνωρ, 1997. - 115σ. : εικ. · 25x20εκ.\nΤίτλος πρωτοτύπου: Μίνως ο βασιλιάς της Κρήτης\nISBN 960-7448-16-2, ISBN-13 978-960-7448-16-3 (Μαλακό εξώφυλλο) [Κυκλοφορεί]\nΨιλάκης, Νίκος. Βυζαντινές εκκλησίες και μοναστήρια της Κρήτης : Ένας πλήρης οδηγός για τους άγνωστους ιερούς τόπους της Κρήτης / Νίκος Ψιλάκης · φωτογράφιση Νίκος Ψιλάκης. - Αθήνα : Καρμάνωρ, 1995. - 205σ. · 24x17εκ.\nΊδιο isbn (960-7448-01-4) με τον τίτλο "Βυζαντινές μνήμες της Κρήτης".\nΠεριέχει: Χάρτη για κάθε διαδρομή.\n€ 9,37 (Τελ. ενημ: 29/8/2007) · Η τιμή περιλαμβάνει Φ.Π.A. 6%.\nΨιλάκης, Νίκος. klöster und Zeugnisse byzantinischer Zeit auf Kreta / Nikos Psilakis · μετάφραση Annette Vobwinkel · φωτογράφιση Nikos Psilakis. - Ηράκλειο Κρήτης : Καρμάνωρ, 1995. - 205σ. · 24x17εκ.\nΤίτλος πρωτοτύπου: Βυζαντινές εκκλησίες και μοναστήρια της Κρήτης: Ένας πλήρης οδηγός για τους άγνωστους ιερούς τόπους της Κρήτης\nISBN 960-7448-02-2, ISBN-13 978-960-7448-02-6 (Μαλακό εξώφυλλο) [Κυκλοφορεί]\n€ 9,37 (Τελ. ενημ: 7/5/2007) · Η τιμή περιλαμβάνει Φ.Π.A. 6%.\nΨιλάκης, Νίκος. Monasteries and Byzantine Memories of Crete : Α Quide to the Monasteries and the Religious Memories of the Island / Nikos Psilakis · μετάφραση Maria Bitsakaki - Psilaki · φωτογράφιση Nikos Psilakis. - Ηράκλειο Κρήτης : Καρμάνωρ, 1995. - 205σ. · 24x17εκ.\nISBN 960-7448-00-6, ISBN-13 978-960-7448-00-2 (Μαλακό εξώφυλλο) [Κυκλοφορεί]\nΨιλάκης, Νίκος. Βυζαντινές μνήμες της Κρήτης : Οδηγός για τα μοναστήρια και τις θρησκευτικές μνήμες του νησιού / Νίκου Ψιλάκη · φωτογράφιση Νίκος Ψιλάκης. - Ηράκλειο Κρήτης : Καρμάνωρ, 1994. - 205σ. · 24x17εκ.\nΠεριέχει: Χάρτη Βυζαντινών Εκκλησιών και Μοναστηριών της Κρήτης.\nISBN 960-7448-01-4, ISBN-13 978-960-7448-01-9 (Μαλακό εξώφυλλο) [Κυκλοφορεί]\nΨιλάκης, Νίκος. Μοναστήρια και ερημητήρια της Κρήτης / Νίκου Ψιλάκη · φωτογράφιση Νίκου Ψιλάκη. - 2η έκδ. - Ηράκλειο Κρήτης : Ιδιωτική Έκδοση, 1994. - 464σ. · 29x24εκ.\nISBN 960-220-310-2(set), ISBN-13 978-960-220-310-1(set).\nΨιλάκης, Νίκος. Μοναστήρια και ερημητήρια της Κρήτης / Νίκου Ψιλάκη · φωτογράφιση Νίκου Ψιλάκη. - 1η έκδ. - Ηράκλειο Κρήτης : Ιδιωτική Έκδοση, 1993. - 638σ. · 29x24εκ.\n€ 52,89 · Η τιμή περιλαμβάνει Φ.Π.A. 6%.\nΨιλάκης, Νίκος. Μοναστήρια και ερημητήρια της Κρήτης / Νίκος Ψιλάκης. - Ηράκλειο Κρήτης : Καρμάνωρ, [χ.χ.]. - 640σ. · 25x30εκ.\nΨιλάκης, Νίκος. Μοναστήρια και ερημητήρια της Κρήτης / Νίκος Ψιλάκης. - Ηράκλειο Κρήτης : Καρμάνωρ, [χ.χ.]. - 504σ. · 25x30εκ.\nISBN 960-7448-38-3, ISBN-13 978-960-7448-38-5 [Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή]\nΨιλάκης, Νίκος. Olive Oil : The Secret of Good Health: Advice on its Correct Use / Nikos Psilakis, Maria Psilakis · μετάφραση Maria Bitsakaki - Psilaki, Melanie Godwin. - Ηράκλειο Κρήτης : Καρμάνωρ, [χ.χ.]. - 175σ. · 24x17εκ.\nISBN 960-7448-18-9, ISBN-13 978-960-7448-18-7 (Μαλακό εξώφυλλο) [Κυκλοφορεί]\nΨιλάκης, Νίκος. Κρήτες θεοί / Νίκος Ψιλάκης · εικονογράφηση Άγγελος Παπαδημητρίου. - Ηράκλειο Κρήτης : Καρμάνωρ, [χ.χ.]. - 117σ. : εικ. · 25x20εκ. - (Μυθολογία)\nΨιλάκης, Νίκος. Μίνως ο βασιλιάς της Κρήτης / Νίκος Ψιλάκης · εικονογράφηση Άγγελος Παπαδημητρίου. - Ηράκλειο Κρήτης : Καρμάνωρ, [χ.χ.]. - 115σ. : εικ. · 25x20εκ. - (Μυθολογία)\nISBN 960-7448-14-6, ISBN-13 978-960-7448-14-9 (Σκληρό εξώφυλλο) [Κυκλοφορεί]


Δήμος Πηνειού: Μνημόσυνο τιμώντας τους 6 εκτελεσθέντες του ηλειακού κάμπου από τους Γερμανούς κατακτητές το 1944 | Εφημερίδα Πρωινή\nΟ Δήμος Πηνειού τιμώντας τους 6 εκτελεσθέντες του ηλειακού κάμπου από τους Γερμανούς κατακτητές το 1944, το Σάββατο 25 Ιουνίου 2022 και ώρα 20:00 μ.μ. θα τελέσει Μνημόσυνο στη Λάκκα του Χρέπα .\nΤην Κυριακή 26 Ιουνίου στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Γαστούνης και ώρα 09.30 θα τελεστεί το Μνημόσυνο των δωρητών του Δήμου Πηνειού.\nΕκδήλωση στο Καράτουλα την Παρασκευή (24/6) για την εορτή του Αγ. Ιωάννη Ριγανά »


ΠΗΓΑΣΟΣ: Δεκεμβρίου 2011\nΔεν είναι ο χρόνος που περνάει\nΌ,τι έχει απομείνει από το πνεύμα των χριστουγεννιάτικων γιορτών- δηλαδή ελάχιστα, αφού η κοινωνική μετάλλαξη είναι σχεδόν σαρωτική- ό,τι τέλος πάντων έχει απομείνει, διασώζεται στη μνήμη από τα παιδικά κυρίως χρόνια.\nΉ από τα διαβάσματά μας στον Παπαδιαμάντη. Ο περιθωριακός αυτός κοσμοκαλόγερος έχει χαράξει στο μυαλό χριστουγεννιάτικες εικόνες, έχει ψιθυρίσει πλάγιους ήχους κατανυκτικούς στ΄ αυτί μας, έχει εμφυσήσει μέσα μας, έστω και σαν ιδέα, τη λιτότητα και την ουσία της γιορτής, τόσο που ούτε κατ΄ ελάχιστον δεν το ΄χουν καταφέρει πάμπολλοι επαγγελματίες- αντιπρόσωποι του «θείου». Ίσα ίσα.\nΟι ευφρόσυνοι ρυθμοί των Χριστουγέννων, βλέπετε, δεν είναι θέμα πίστης ή θρησκευτικών πεποιθήσεων. Όχι μόνον. Όλες οι φωτεινές παραμυθίες έχουν μια διάσταση ποιητική, που όμως θέλει το βλέμμα ενός αλαφροΐσκιωτου- σαν τον Παπαδιαμάντη, λόγου χάρη- για να αποκαλυφθεί· απαιτεί τη γενναιοδωρία της δικής του γλώσσας για να καταγραφεί η γοητεία των πραγμάτων.\nΜιλάω για το ύφος της γιορτής, την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και την αύρα που αποπνέει. Δεν ξέρω, αλήθεια, τι θα ήσαν τα Χριστούγεννα, το κατ΄ εμέ, χωρίς εκείνη τη φτωχή «Σταχομαζώχτρα» του, δίχως τη συγκινητική επιστροφή τού ξενιτεμένου του «Αμερικάνου», χωρίς την εναγώνια προσπάθεια των ψαράδων του να φτάσουνε με χιονοθύελλα στο «Χριστό στο Κάστρο». Όλους τους ταπεινούς του ήρωες, τους παρίες, τους παραγκωνισμένους και μαζί ονειροπόλους, τους φωτισμένους με τα «Φώτα του τα Ολόφωτα».\nΌσοι, νωρίς νωρίς, προλάβαμε να συγχρωτιστούμε με τον μεγαλειώδη αυτόν «μικρόκοσμο» του Παπαδιαμάντη και να εξοικειωθούμε με το γλωσσικό του σύμπαν, ήμασταν τυχεροί. Γιατί ο κόσμος του, σαν ύφος και σαν ήθος εννοώ, έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.\nΤο ξέρω ότι όλα αλλάζουν και τίποτα δεν μένει ίδιο. (Πριν από κάποια χρόνια βγαίναν παιδιά με τρίγωνα και λέγανε τα κάλαντα, αργότερα με μαγνητόφωνα, φέτος δεν αποκλείεται να στηθούν επιχειρήσεις, κατά το πρότυπο των Βατοπεδινών, και να τα λένε με το κινητό. Να παίρνεις λόγου χάρη μήνυμα «Στείλε τώρα: Χριστός γεννάται, κενό, το όνομά σου, κάλαντα, στο 4444. Χρέωση, δέκα ευρώ τα 30 δευτερόλεπτα. Προσφορά η "Αγια νύχτα"σε ring tone και real estate tone» ).\nΌμως, ακόμα κι έτσι, μιαν ατμόσφαιρα μέσα στο σπίτι σου τη θέλεις, μέρες που ΄ναι. Την αποζητάς, έστω και για αλλαγή. Πώς είναι απαραίτητα τα σκηνικά στο θέατρο, οι φωτισμοί για να σε πάρει η παράσταση στον κόσμο της και να σε πάει; Έτσι και με τις γιορτές: το φωτισμένο δέντρο, η μουσική, γεύσεις χριστουγεννιάτικες, ένα- δυο βιβλία, οι δικοί σου άνθρωποι. Και σαν θολές εικόνες να ΄ρχονται οι μορφές και οι εποχές των παιδικών μας χρόνων- αρμοί ζωής και ερείσματα του καθενός μας.\nΓι΄ αυτό θαρρώ πως είναι πράξη ψυχικής αυτοχειρίας ν΄ ανοίγεις τηλεόραση αυτές τις μέρες και να ορμούν στο σπίτι σου όλες οι καρναβαλικές φιγούρες της ΤιΒι, μετατρέποντας τις χριστουγεννιάτικες γιορτές σε εβδομάδα αποκριάς. Ν΄ ακούς την τεχνηέντως τροφοδοτημένη ευφορία τους, τα ανόητα χαχανητά τους ή να βλέπεις λαγουδάκια της Μυκόνου ντυμένα Αϊ-Βασίληδες με κλάρες γκι στα πιο βαθιά τους ντεκολτέ.\nΠοτέ, ποτέ, το κατ΄ εμέ, δεν αφήνω τέτοιες μέρες να περάσουν το κατώφλι μου οι τσιριχτές φωνίτσες τους, η ευνουχισμένη αισθητική τους, η γελοία αντίληψη του κόσμου τους.\nΓιατί, δεν είναι ο χρόνος που περνάει, κι η ζωή μαζί του. Όχι. Είναι που την αφήνουμε έρμαιο στα χέρια τους. Που την εμπιστευόμαστε άκριτα στα πιο φτηνά τους γούστα και σε ισοπεδωτικές επιλογές. Μ΄ αυτά και τ΄ άλλα, τελικά, καθημερινά κερδίζεται ο χρόνος μας ή χάνεται. Καλή χρονιά.\nΤο πήρα από εδώ.\nposted by ΠΗΓΑΣΟΣ @ 6:43 μ.μ. 0 comments links to this post\nΜΗΝΥΜΑ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ.\nΑγαπητοί μου, ΚΑΘΩΣ ΞΑΝΑΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ κι εφέτος στην Πατρίδα μας την εορτή των Χριστουγέννων προσπαθούμε, όσοι χριστιανοί προβληματιζόμαστε, να προσπελάσουμε στο βαθύτερο νόημά τη, για να μη περιορισθούμε στην εγκόσμιο ευωχία μόνο, που παραδοσιακά την συνοδεύει. Τα παιδιά ερωτούν να μάθουν τι είναι τα Χριστούγεννα, και οι μεγάλοι με τρόπο γλαφυρό και εν πολλοις "γλυκανάλατο" απαντούν για την γνωστή ιστορία της Βηθλεέμ με την Παρθένο Μαρία, τη Φάτνη και το Θείο Βρέφος. Ελάχιστοι μπορούν να ξέρουν κάτι περισσότερο και ουσιαστικότερο. Και ακόμη πιο λίγοι την βαθύτερη θεολογική σημασία για την ζωή μας αυτού του κοσμοϊστορικού γεγονότος, δηλ. της σαρκώσεως του Λόγου, του Ιησού Χριστού. Οι γιορτές έρχονται και φεύγουν, χωρίς οι πολλοί να μπορούν να αποκομίσουν από αυτές την ψυχική ωφέλεια και την ανακαινιστική δύναμη που αυτές προσφέρουν.\nΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΜΩΣ ΓΙΑ την Γέννηση του Χριστού μας την αποκαλύπτει ο ίδιος ο λόγος του Θεού. Ο Χριστός σαρκώθηκε κι έγινε άνθρωπος, χωρίς να χάσει την θεότητά Του για ένα και μοναδικό λόγο: για να ξαναπολαύσουμε οι άνθρωποι την υιοθεσία από τον Πατέρα. Να ξαναγίνουμε δηλαδή παιδιά του Θεού κατά χάριν, με την δυνατότητα της κληρονομίας της Βασιλείας του Πατέρα μας. Το γράφει καθαρά ο Απόστολος Παύλος: "Ότε δε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου εξαπέστειλεν ο Θεός τον Υιόν αυτού, γενόμενον εκ γυναικός, γενόμενον υπό νόμον, ίνα τους υπό νόμον εξαγοράση, ίνα την Υιοθεσίαν απολάβομεν" (Γαλ. δ 4-5). Και το επαναλαμβάνει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης: "Όσοι δε έλαβον αυτόν έδωκεν αυτοίς εξουσίαν τέκνα Θεού γενέσθαι" (Ιω. α. 12).\nΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ είμαστε πια μόνοι, ότι μπορούμε να ελπίζουμε, και , να ζούμε με προοπτική που αγκαλιάζει ολόκληρη την αιωνιότητα. Και τα τρία αυτά στοιχεία έχουν τις πρακτικές τους προεκτάσεις στην σύγχρονη εγκόσμιο πραγματικότητα καθώς μάλιστα δρασκελίζουμε το κατώφλι της τρίτης μετά Χριστόν χιλιετίας. Από την οποία φαίνεται πως λείπει η ελπίδα και ο ορίζοντας, ενω περισσεύει η μοναξιά. Ο άνθρωπος της πίστεως έχει λόγον υπάρξεως και νόημα ζωής. Τώρα πια υπάρχει ο Χριστός, ο προσωπικός Σωτήρας του καθενός μας και ταυτόχρονα και όλου του κόσμου, που μας άνοιξε την πύλη της ελπίδας και μας χάρισε το πολύτιμο δώρο της υιοθεσίας. Έχουμε Πατέρα, είμαστε πολίτες της Βασιλείας Του. Το λέγει χαρακτηριστικά πάλι ο Παύλος: "Ώστε ουκέτι ει δούλος αλλ' υιός, ει δε υιός, και κληρονόμος Θεού διά Χριστού" (Γαλ. δ.7). Ποιός δεν θα χαρή με τούτη την δωρεά; Και ποιός δεν θα νιώσει την ζωή του να αναβαθμίζεται μέσα στην προοπτική της αιωνιότητας;\nΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΤΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΠΡΑΓΜΩΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ "εις άπαν το πρόσωπον της γης", αποσταμένος δραματικά από τα πιεστικά προβλήματα της ζωής και τις μονομερείς και υπερβολικές ενασχολήσεις του, στέκεται με δέος εμπρός σε αυτό το ορόσημο και αναμετρά τις αντοχές του και τις δυνάμεις του. Εισέρχεται στην τρίτη μετά Χριστόν χιλιετία κατάφορτος από τις δάφνες των υψηλών και σπουδαίων όντως επιτευγμάτων και επιτυχιών του, αλλά και "κατάστικτος τοις μώλωψι" που επέφερε στην ψυχή του η ποικιλώνυμη πνευματική ανεστιότητα και ορφάνια καθώς και ο πολυδαίδαλος ηθικός αμοραλισμός που κατακερματίζουν επικίνδυνα την μοναδικότητα, την συνέχεια και την ωραιότητα της υπάρξεώς του. Σ'αυτό το γύρισμα της ανθρώπινης ιστορίας η Γέννησις του Χριστού υποστασιάζει και υπομιμνήσκει με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο το παρακλητικό και επιστηρικτικό μήνυμα της ελπίδας, της χαράς και της σωτηρίας που έχει ανάγκη ο αποσταμένος και εν πολλοις απογοητευμένος άνθρωπος της εποχής μας.\nΧρόνια πολλά. Ο Σωτήρ ετέχθη. Όντως ετέχθη.\nposted by ΠΗΓΑΣΟΣ @ 6:31 μ.μ. 0 comments links to this post\nposted by ΠΗΓΑΣΟΣ @ 3:24 μ.μ. 0 comments links to this post\nTaXalia (Macedonia): Νίκος Μέρτζος: Τι σημαίνει η απόφαση της Χάγης:\nΆρθρο του Προέδρου της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών Νικόλαου Μέρτζου ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΧΑΓΗΣ ΤΙ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗ...\nposted by ΠΗΓΑΣΟΣ @ 3:18 μ.μ. 0 comments links to this post\nΛέω τώρα εγώ να μην το αφήσω να αραχνιάζει, αλλά....\nΜέχρι που να βρεθεί καιρός για δικιές μου σκέψεις, θα ανα-αναρτώ από άλλους.\nposted by ΠΗΓΑΣΟΣ @ 3:11 μ.μ. 0 comments links to this post


Τελ. ενημ.: 15.06.2018, 16:08\nΑυτό προέκυψε, μεταξύ άλλων, από την επεξεργασία των «Αναλυτικών Περιοδικών Δηλώσεων» (ΑΠΔ) που υποβλήθηκαν για τον Δεκέμβριο του 2017.


Basketblog.gr | A1 | Περιστέρι | Gutierrez: «Θα δώσω εμπειρία και προσήλωση στην άμυναι»\nΟ νέος ξένος του Περιστερίου, Jorge Gutierrez, έκανε την πρώτη του προπόνηση με τoν σύλλογο της δυτικής όχθης,, εξήγησε ότι ξέρει που έχει έρθει και τόνισε ότι ελπίζει να δώσει στην ομάδα την εμπειρία του, αλλά και προσήλωση στην άμυνα\n18.01.2021 19:52 / Στέφανος Σύριγγας\nΟ νέος ξένος του Περιστερίου, Jorge Gutierrez, έκανε την πρώτη του προπόνηση με την ομάδα, ενώ ξεκίνησε φυσικά και ταχύρθυμα μαθήματα για να μπορέσει να μάθει τα plays και να μπει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στο κλίμα. Ο 31χρονος Μεξικανός γκαρντ, που έχει παίξει στο ΝΒΑ και έχει αγωνιστεί δίπλα στον Γιάννη Αντετοκούνμπο στους Bucks, εξήγησε ότι ξέρει που έχει έρθει και ελπίζει να δώσει κι αυτός ό,τι μπορεί για να κερδίζει η ομάδα της "δυτικής όχθης", ενώ τόνισε ότι μπορεί να προσφέρει την εμπειρία του και την προσήλωσή του στην άμυνα.\nΑναλυτικά η ενημέρωση του Περιστερίου και οι δηλώσεις του Jorge Gutierrez:\nΤην πρώτη του προπόνηση με τη νέα του ομάδα έκανε την Δευτέρα (18/1) ο Jorge Gutierrez στο Περιστέρι.\n«Είμαι ενθουσιασμένος που βρίσκομαι στο Περιστέρι, ξέρω καλά πού έχω έρθει και ελπίζω να μπορέσω να δώσω και εγώ κάτι με την παρουσία μου, ώστε να κερδίζει η ομάδα», δήλωσε ο Gutierrez.\nΌσο για το αγωνιστικό στοιχείο που θα δώσει στην ομάδα, με την παρουσία του, ο Gutierrez εξήγησε:


Ισπανία: Ανοίγει ο δρόμος για τη λειτουργία Κέντρων Κρίσης 24 ωρών για θύματα σεξουαλικής βίας | AstraTV\nΚατά 42% αυξήθηκαν τον τελευταίο μήνα στην Ισπανία, οι κλήσεις προς τον αριθμό 016 , την ανοιχτή γραμμή για θύματα σεξιστικής βίας. Αφορμή για αυτήν την κατακόρυφη αύξηση θεωρείται ότι αποτέλεσε και η μετάδοση μίας σειράς ντοκιμαντέρ με πρωταγωνίστρια την Ροθίο Καράσκο, κόρη γνωστής λαϊκής ερμηνεύτριας , η οποία κατήγγειλε τον πρώην σύζυγό της για κακοποίηση και ψυχολογικό εκβιασμό.\nΗ εμφάνιση της Καράσκο, μετά από 20 χρόνια σιωπής, εκτόξευσε την θεαματικότητα του ιδιωτικού καναλιού Tele5, το οποίο χαρακτηρίζεται κυρίως στο ψυχαγωγικό του πρόγραμμα για τις εκπομπές “κλειδαρότρυπας” και της ιδιωτικής ζωής των διασήμων. Το ίδιο διάστημα που η Καράσκο επέλεγε την σιωπή, ο πρώην σύζυγός της ακριβοπληρώνονταν από το συγκεκριμένο κανάλι για να βγάζει στην φόρα τα άπλυτα της οικογένειας της διάσημης λαϊκής τραγουδίστριας Ροθίο Χουράδο (μητέρας της Καράσκο) και κυρίως να έχει εξασφαλίσει την κηδεμονία των δύο παιδιών τους. Σήμερα, το κανάλι έχει απολύσει τον σύζυγο και έκανε στροφή υπέρ της Καράσκο με αποτέλεσμα τεράστια θεαματικότητα.\nΗ αφορμή αυτή είχε ως αποτέλεσμα και τη δημοσιοποίηση απόφασης του Υπουργείου Ισότητας για την έναρξη λειτουργίας, το αργότερο ως το 2023, δικτύου ολοκληρωμένων κέντρων φροντίδας για γυναίκες θύματα σεξουαλικής βίας, γνωστά ως “κέντρα κρίσης 24 ωρών”, τα οποία θα λειτουργούν 365 ημέρες τον χρόνο παρέχοντας ψυχολογική, νομική και κοινωνική υπηρεσία για τα θύματα και τις οικογένειές τους. Το Υπουργείο Ισότητας διαθέτει για την λειτουργία τους 19,8 εκ. ευρώ για να ξεκινήσει η λειτουργία τουλάχιστον έστω και ενός τέτοιου κέντρου σε κάθε επαρχία ( συνολικά 50 επαρχίες). Η καινοτομία είναι ότι οποιαδήποτε γυναίκα δεν είναι απαραίτητο προηγουμένως να έχει υποβάλει καταγγελία προκειμένου να δεχθεί τις υπηρεσίες των κέντρων.\nΚάθε Αυτονομία θα λάβει τουλάχιστον 300.000 ευρώ για την λειτουργία του κέντρου σε κάθε επαρχία της και οι λεπτομέρειες θα αποφασιστούν σε σύσκεψη μεταξύ του υπουργείου Ισότητας και των 17 Αυτονομιών εντός του μηνός.\nΗ δημιουργία αυτών των κέντρων κρίσης περιλαμβάνεται στο πλαίσιο της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης, στη συμφωνία του Συμβουλίου της Ευρώπης για την πρόληψη και την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας, που εγκρίθηκε το 2011 και επικυρώθηκε από την Ισπανία πριν από επτά χρόνια, το 2014. Η συμφωνία διευρύνει την εξέταση των θυμάτων σεξιστικής βίας πέραν αυτής που υπέστησαν οι γυναίκες που κακοποιούνται από τους συντρόφους τους ή τους πρώην συντρόφους τους.\nΕπεκτείνεται και σε θύματα σεξουαλικών επιθέσεων, σε γυναίκες που υπόκεινται σε καταναγκαστικούς γάμους και ακρωτηριασμούς των γεννητικών οργάνων, στις περιπτώσεις σεξουαλικής παρενόχλησης, σεξουαλικής πρόκλησης, πορνείας καθώς επίσης και σεξουαλικής εκμετάλλευσης , εμπορία σεξουαλικής εκμετάλλευσης, καταδίωξης ή επαναλαμβανόμενης παρενόχλησης βάσει φύλου.\nΠροβλέπονται προσλήψεις ως επί το πλείστον γυναικών ψυχολόγων και ψυχιάτρων, δικηγόρων, κοινωνικών λειτουργών, εκπαιδευτικών και παιδαγωγών. Όπως επισημαίνεται από το υπουργείο Ισότητας είναι «πολύ συνηθισμένο τα θύματα να ζητούν η θεραπεία τους να γίνεται από άλλες γυναίκες”.\nΣτο άρθρο 25, η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης προτρέπει τα υπογράφοντα έθνη – 34 χώρες την έχουν επικυρώσει, αν και η Τουρκία μόλις ανακοίνωσε την αποχώρησή της – να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα για την δημιουργία «κέντρων βοήθειας έκτακτης ανάγκης για θύματα βιασμού και σεξουαλικής βίας. και σε επαρκείς αριθμούς, για τη διεξαγωγή ιατρικής και ιατροδικαστικής εξέτασης και για την παροχή υποστήριξης σχετικά με το τραύμα και συμβουλές ». Η Ισπανία απέχει πολύ από το να έχει αυτόν τον «επαρκή αριθμό».\nΣύμφωνα με μια έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας τον Νοέμβριο, υπάρχουν δύο επίσημες εγκαταστάσεις – που έχουν δημόσιο χαρακτήρα- σε ολόκληρη την Ισπανία: η μία στο Πριγκιπάτο της Αστούριας και η άλλη στο Δημοτικό Συμβούλιο της Μαδρίτης. Επτά ακόμη Αυτονομίες (Ανδαλουσία, Αραγονία, Βαλεαρίδες Νήσοι, Καντάβρια, Καστίλλη και Λεόν, Βαλένθια και Μούρθια), υποστηρίζει η Διεθνής Αμνηστία, παρέχουν βοήθεια σε θύματα φύλου και σεξουαλικής βίας. Η Castilla-La Mancha και η Χώρα των Βάσκων περιλαμβάνουν προγράμματα ψυχολογικής φροντίδας για θύματα σεξουαλικής επίθεσης και η Καταλονία διαθέτει μια συγκεκριμένη μονάδα για αυτές τις περιπτώσεις. Για σχεδόν 30 χρόνια υπάρχουν μόνο μη κυβερνητικές οργανώσεις που εξυπηρετούν γυναίκες που υπέστησαν αυτές τις επιθέσεις.\nΗ ομάδα εμπειρογνωμόνων για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της βίας κατά των φύλων που δημιουργήθηκε με εντολή της σύμβασης της Κωνσταντινούπολης επισήμανε στην πρώτη έκθεση αξιολόγησης της Ισπανίας, που δημοσιεύθηκε το 2020, ότι το υπάρχον δίκτυο είναι απολύτως ελλιπές. Ιδιαίτερη εγκατάλειψη παρατηρείται στην ισπανική επαρχία και τις αγροτικές περιοχές.\nΠροέτρεψε μάλιστα τις ισπανικές αρχές “να λάβουν μέτρα για τη δημιουργία επαρκούς αριθμού κέντρων έκτακτης βοήθειας για θύματα σεξουαλικής βίας”. Και επίσης να αναπτυχθεί “ένα πρωτόκολλο που να αντιμετωπίζει διεξοδικά αυτήν τη βία, ώστε να προσφέρει μια ολοκληρωμένη ανταπόκριση στις ανάγκες των θυμάτων”. Αυτή η ομάδα, μεταξύ άλλων οργανώσεων και ειδικών, επισημαίνει ότι η καταγγελία δεν θα πρέπει να είναι απαραίτητη: “Η πρόσβαση ενός θύματος στις διάφορες υπηρεσίες υποστήριξης δεν πρέπει να εξαρτάται από την προθυμία του να υποβάλει καταγγελία.” Τα εγκλήματα σεξουαλικής βίας έχουν πολύ χαμηλό ποσοστό καταγγελιών. Σύμφωνα με υπολογισμούς το 13,7% του γυναικείου πληθυσμού ηλικίας 16 ετών και άνω, (2.802.914 γυναίκες) υπέστησαν σεξουαλική βία καθ ‘όλη τη διάρκεια της ζωής τους, σύμφωνα με έρευνα του 2019 για τη βία κατά των γυναικών.