Εκατό χιλιάδες ήλιοι - Ιστορίες Επιστημονικής Φαντασίας - SFF.gr - Επιστημονική Φαντασία, Μυθοπλασία, Τρόμος\nDecember 30, 2008 in Ιστορίες Επιστημονικής Φαντασίας\nΕίδος: Ε.Φ. ( Σε φόντο Μυθολογικό)\nΣχόλια: ( Με την υπόσχεση-στον εαυτό μου-περαιτέρω επεξεργασίας και βελτίωσης)\nΕΚΑΤΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΗΛΙΟΙ.\nΚαι θ’ αποκαλυφθούν οι ουρανοί…\nΟ ήλιος έπρεπε να είχε δύσει τώρα. Έμενε ωστόσο το κατακόκκινο είδωλό του μετέωρο ακόμα πάνω στο μήκος του ορίζοντα.\nΕκεί το φως που σμίγει με το νερό, η γραμμή της γέννησης ξαναρχίζει την πορεία. Ο κόσμος, είναι το χώμα. Είναι το μπλε και το πράσινο.\nΚι’ αυτός, μια σκιά κυνηγημένη που πλανιέται σ’ αισθήσεις καινούργιες. Μια πνοή που κυλιέται στα σύννεφα να βρει το σχήμα της γι’ απόψε.\nΟ πίθηκος ή ο θεός;\nΟ Έβδομος Ουρανός είναι η ελπίδα. Το κίνητρο. Το υπέρτατο χρέος.\nΚι’ είναι αυτός, που κανείς δεν τον βλέπει να παλεύει, χίλιους δαίμονες νικώντας με τη λάμψη του σπαθιού του. Κι’ είναι αυτός που δακρύζει όταν πέφτουν, που δακρύζει όταν νικάει. Που δακρύζει καθώς περνά τις πύλες για τον Έβδομο Ουρανό.\nΚι’ είν’ αυτός που δακρύζει λίγες στιγμές πριν ακουμπήσει με τα τρεμάμενα δάκτυλά του το παλλόμενο φως…\nΤις παλιές μέρες…\nΟ Νάρβα συνήθιζε να κάθεται πάντα στον ίδιο βράχο καθώς έγερνε ο ήλιος.\nΉταν η ώρα που σίγαζε το τύμπανο του Σίβα κι’ οι παλμοί της ζωής καταλάγιαζαν απ’ την αέναη κίνηση και δράση. Κι’ οι ανάσες του κόσμου γίνονταν αργές και χάνονταν στου απέραντου τοπίου την αχλύ. Ένας ήχος γλυκός κι’ απόκοσμος, απ’ του γαλάζιου Κρίσνα την φλογέρα, αναδυόταν μετά, μέσα απ’ του δάσους τις σκιές. Οι αντιθέσεις, βασικό συστατικό κι’ ουσία της αντιφατικής ανθρώπινης φύσης, εναλλάσσονταν σε μια ανύποπτη διαδοχή. Σαγήνη κι’ αποπλάνηση του νου. Θεοί και δαίμονες λικνίζονταν ρυθμικά σ’ ένα χορό και σ’ ένα πόλεμο, παραμονεύοντας ν’ αρπάξουν την ψυχή του. Άφηνε τότε το βλέμμα του να προσηλώνεται στο κενό, το μυαλό του να πλανιέται στο σύμπαν και το κορμί του μετέωρο στο μεταίχμιο της ύπαρξης και της ανυπαρξίας, έρμαιο στις επιθέσεις τους.\nΜια τέτοια στιγμή, ήρθε κοντά του ο Ναριμάν ο γερο-δάσκαλος.\n«Η απλότητα είναι σοφία, μικρέ Νάρβα. Από αυτή πηγάζει η ευδαιμονία.» Του είχε πει.\n«Πού θ’ αναζητήσω την απλότητα και την ευδαιμονία δάσκαλε;» Ρώτησε ο Νάρβα.\n«Στο νου και στην ψυχή μας είναι, Νάρβα, όταν ισορροπούμε τους θεούς μας\nκι’ υποτάσσουμε τους δαίμονες που επιδιώκουν να μας εξουσιάσουν, απειλώντας τη θεία τάξη. Στο κορμί μας όταν καταφέρνει να γαληνεύει μετά από την πάλη και τα πάθη του. Στα συναισθήματά μας όταν τα επιστρέφουμε απλόχερα στη φύση και τους ανθρώπους, απ’ όπου κι’ εμείς τα παίρνουμε σαν δώρα. Στις επιθυμίες μας όταν τις λογικεύουμε. Στις αισθήσεις μας όταν απολαμβάνουμε με ευχαρίστηση αλλά χωρίς απληστία αυτά που οι θεοί μας χαρίζουν. Στην αυτοσυγκέντρωση και τον διαλογισμό που μας ανοίγουν τον δρόμο για την Αλήθεια και τον Έβδομο Ουρανό.»\nΤίποτα απ’ όλα αυτά δεν ήταν ξένο κι’ ασύμβατο με τις αναζητήσεις του.\nΑνασηκώθηκε απ’ τον βράχο κι’ έσκυψε ελαφρά με σεβασμό μπροστά του.\n«Δίδαξέ με, δάσκαλε.» Είπε σεμνά.\n«Έπρεπε να το ζητήσεις, Νάρβα, για να κάνω αυτό που είχα ήδη στην πρόθεσή μου. Γιατί εγώ γνωρίζω πως καθήκον μου είναι να διδάξω αυτούς που οι θεοί ορίζουν, μα πρώτα εκείνοι πρέπει ν’ αποδεχτούν το κάρμα τους.»\nΑπάντησε ο Ναριμάν.\nΟ μικρός απλός Νάρβα, ακολούθησε τον Ναριμάν κι’ από τότε μυήθηκε στον διαλογισμό και την υπερβατική αναζήτηση της γνώσης και της ηθικής.\nΆσκησε το σώμα του στη λιτότητα. Έμαθε ν’ αντέχει στον πόνο και τις κακουχίες. Να ελέγχει τις αδυναμίες του. Να επιλέγει σοφά το δρόμο της αρετής. Να αυτοπροσηλώνεται και να διαλογίζεται, επιδιώκοντας τη Νιρβάνα. Να αναγνωρίζει την ομορφιά της φύσης και όλων των πραγμάτων τη χρησιμότητα. Ν’ αποδέχεται τις ιδιαιτερότητες των ανθρώπων σαν νόμο του σύμπαντος. Κι’ ήταν έτοιμος να υπερασπιστεί με κάθε θυσία την τάξη και την ισορροπία που το διέπουν…\nΜα οι θεοί τους λυτρωτές θα στείλουν …\nΈνα πρωινό, χρόνια αργότερα…\nΟι πρώτες σαϊτες του ήλιου, υγρές κι’ αδύναμες ακόμα, δεν βρήκαν τον μικρό απλό Νάρβα να κοίτεται στο λιτό αχυρένιο του στρώμα. Όρθιος στη θέση του, με το βλέμμα ανοιχτό και τις αχτίδες ανεμπόδιστες να εισβάλουν στον εγκέφαλό του, ήταν ο Νάρβα ο Μυημένος, ο υπερασπιστής της Ισορροπίας και υπηρέτης του Ντάρμα.\nΜπροστά του, υπήρχε ένα μονοπάτι από φως, που του φαινόταν πως μπορούσε να το περπατήσει και να φτάσει στον ήλιο. Στην αλήθεια του κόσμου.\nΕίχε μάθει να βλέπει.\nΈτσι, θεώρησε πως έπρεπε ν’ απευθυνθεί στο γερο-δάσκαλο.\n« Ναριμάν, δάσκαλε, θαρρώ πως ήρθε η ώρα, αισθάνομαι πλέον έτοιμος.\nΠρέπει να φύγω. Ν’ αναζητήσω το καθήκον μου ανάμεσα στους ανθρώπους.»\nΟ Ναριμάν, δεν απάντησε αμέσως. Έμεινε σιωπηλός όλη τη μέρα. Δεν τον κοίταξε καν. Το απόγευμα, κάθισε στο γκρίζο βράχο, δίπλα στο Νάρβα, αμίλητος για ώρα πολλή.\nΟ Νάρβα - Που Έβλεπε Πια - υπομονετικά περίμενε του δάσκαλου τη ρήση. Το τελευταίο φως της μέρας στραγγίστηκε στα σύννεφα. Μόλις απ’ τη μεριά της ανατολής, άναψαν οι πρώτες σπίθες παιδικών ονείρων, μίλησε ο δάσκαλος.\n« Ναι, βλέπεις. Μα τώρα ήρθε η ώρα να μάθεις ν’ ακούς κιόλας…»\nΜεσολάβησε βαθιά σιωπή. Μια σιωπή που τόνιζε με έμφαση κάθε ανεπαίσθητο ήχο και του έδινε όγκο και υπόσταση. Της γης ο αχός, υψώθηκε σαν αχνό θυμίαμα κι’ ενώθηκε με μια ουράνια μουσική. Κι’ ένα μελωδικό σιτάρ από τη μεριά του χωριού, άρχιζε να συνοδεύει τονικά, πλέκοντας μαζί του τον ύμνο της ζωής και του έρωτα.\n« Ο άνθρωπος, είναι Μέτοικος. » Είπε ο Ναριμάν μ΄ έναν βαθύ ψίθυρο. Και του έδειξε τ΄ αστέρια…\nΗ αμηχανία καθήλωσε κάθε του έκφραση. Έμεινε αποσβολωμένος. Σε παιδικούς μύθους μόνο είχε ξανακούσει για χαμένους κόσμους. Για τους ανθρώπους που έχασαν την αρετή τους και έκπτωτοι ξεκίνησαν για καινούργιες αναζητήσεις.\nΧαμογέλασε ο Ναριμάν. «Ακολούθησέ με.» Είπε.\nΣκαρφάλωσαν στα βράχια της πλαγιάς, περπάτησαν ένα στενό πέρασμα, παραμέρισαν πυκνά κλαδιά και βρέθηκαν στην είσοδο μιας σπηλιάς καλά κρυμμένης απ’ τα μάτια των ανθρώπων. Το σκοτάδι γύρω είχε αρχίσει να\n«Πέρασε. Αυτά που θα δεις μόνο οι πάνσοφοι δάσκαλοι κατέχουν και τα μεταφέρουν στους λίγους εκλεκτούς Μυημένους.»\nΗ σήραγγα που οδηγούσε στο εσωτερικό της σπηλιάς, δεν ήταν σκοτεινή. Φως έλουζε το χώρο. Η πηγή του ήταν κρύσταλλοι που αιωρούνταν λίγο πιο κάτω από την οροφή.\n«Κρύσταλλοι του φωτός.» Είπε ο δάσκαλος. Έλαμπαν σαν ζωντανά αστέρια.\n«Οι άνθρωποι κατάγονται από τον Ούρφα. Έναν άλλο κόσμο που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν, αναζητώντας νέο άσυλο στης Γης τα σκληροτράχηλα τοπία. Οι δαίμονες είχαν εισβάλει στις ψυχές τους και τις είχαν πλημμυρίσει με την ακόρεστη μανία της καταστροφής.» Συμπλήρωσε ο Ναριμάν.\nΣτον κυρίως θάλαμο, ανάμεσα σε τεράστιους σταλακτίτες, σταλαγμίτες και κολώνες, δεν ένιωσε την υγρή ψύχρα των σπηλαίων, αλλά μια ευχάριστη αίσθηση ζεστασιάς. Του έδειξε σκόρπιους συμπαγείς πέτρινους κύβους με πολύ απαλές πορτοκολοκόκκινες ανταύγειες.\n«Αυτοί, είναι οι λίθοι της θερμότητας. Ζέσταιναν, » είπε «τους ανθρώπους τις κρύες μέρες.»\nΕίδε εκεί πολλές ασύλληπτες κατασκευές, εφευρήματα μιας τεχνολογίας και γνώσης εκατοντάδων αιώνων, που τώρα ήταν ξεχασμένη.\n«Με τη δύναμή τους έγινε εύκολη η ζωή, μα σιγά-σιγά έκαναν ράθυμους και οκνηρούς τους ανθρώπους. Και μετέτρεψαν αυτούς που δαιμονικές πιότερο παρά θεϊκές ήταν οι ψυχές τους, σε επιβολείς, δυνάστες κι’ εξουσιαστές, φέρνοντας δυστυχία και πόνο στους άλλους. Και την ολοκληρωτική καταστροφή στο τέλος, που ανάγκασε τους λίγους που απέμειναν να εγκαταλείψουν τον Ούρφα.»\n«Κι’ αυτές οι λαμπερές μεταλλικές κατασκευές;» Ρώτησε ο Νάρβα.\n«Βιμάνα. Πτητικές μηχανές. Η κινητήρια δύναμή τους είναι η ίδια η δύναμη των ρευμάτων ενέργειας της γης και τ’ ουρανού. Εύκολο να τα χειριστείς. Υπακούν στις αισθήσεις και τις ενεργές σκέψεις. Εκτοξεύουν, αν χρειαστεί, τη δύναμη της φωτιάς. Ένα είναι το δικό σου, το πιο τρομερό απ’ όλα.»\n«Τα ονειρεύτηκα, δάσκαλε. Ονειρεύτηκα τα φλεγόμενα σκάφη των θεών. Τις μπάλες φωτιάς που διάβαιναν τους ουρανούς τις σκούρες νύχτες.»\nΚι’ έμαθε έτσι ο Νάρβα να πετά τόσο καλά, ώστε ένιωθε πια το βιμάνα του, σαν φυσική προέκταση του εαυτού του.\nΌταν ο Ναριμάν, ο γέρο δάσκαλος έκρινε πως ήρθε η ώρα να του δώσει τις τελευταίες συμβουλές, τον κάλεσε κοντά του.\n« Ο άνθρωπος δεν πρέπει να ζει στην άγνοια, γιατί αυτή τον οδηγεί στην αδιαφορία. Μα πριν η γνώση του δοθεί, πρέπει να έχει λειάνει την ψυχή του, και να έχει διαπλάσει την πνευματικότητα και την ηθική του. Έτσι, ώστε ικανός να είναι, όταν κύριός της γίνει, να την χρησιμοποιήσει με σύνεση,\nμε αυτοέλεγχο, χωρίς εφησυχασμό και επιρρέπεια στην κατάχρησή της.\nΕίσαι τώρα ελεύθερος να φύγεις. Να ωριμάσεις και να φτάσεις στην ολοκλήρωση. Να θυμάσαι όμως, πως τότε μόνο θα είσαι πλήρης, όταν θα μπορείς κάθε χροιά της ανθρώπινης σκέψης να αντιλαμβάνεσαι, κάθε συναίσθημα να νιώθεις. Έμαθες να βλέπεις και ν’ ακούς, τώρα πρέπει να μάθεις να αγγίζεις, να μυρίζεις και να γεύεσαι. Κι’ αυτό θα το πετύχεις μόνο ζώντας με τους ανθρώπους. Και τότε μόνο θα είσαι πραγματικά έτοιμος να αποφασίσεις σοφά τον τρόπο με τον οποίο θα υπερασπιστείς την Ισορροπία, όταν χρειαστεί.»\nΟ Νάρβα, έσκυψε με υπέρτατο σεβασμό να χαιρετήσει το δάσκαλό του.\nΌταν σήκωσε το κεφάλι του, ο Ναριμάν δεν ήταν πια εκεί. Έτσι, πήρε το μονοπάτι για τις πεδιάδες.\nΝα διαδεχτούν τις εποχές της γαλήνης…\nΉταν απλές οι μέρες των ανθρώπων. Πυκνές από μόχθο, ιδρώτα και πόνο.\nΤα βράδια με γλυκό ποτό και χωρατά γιάτρευαν τις πληγές τους. Κι’ ο έρωτας\nγεννιόταν γύρω απ’ τις φωτιές.\nΣτους κάμπους της ομίχλης και στους ορυζώνες είχε πρωτοδεί την Σαρασβάτι, πού’ κλεψε από τότε τα όνειρά του. Άνθος λωτού η θωριά της. Απόσταγμα από βότανα μυρωδάτα το χαμόγελό της. Φτελιές που θρόϊζαν στις απαλές πνοές του ανέμου οι κινήσεις της.\nΤο βράδυ που πρωτακούμπησε τα χείλια του στα δικά της, έβρεχε αστέρια. Τ’ αγρίμια του δάσους είχαν κρυφτεί με σεβασμό καθώς μυρίζονταν τον πόθο τους και φρόντισαν να μη φανερωθούν, την ώρα που στα υγρά τα χώματα και πάνω στα φυλλώματα των δέντρων τα πεσμένα, τα ιδρωμένα τους κορμιά γαλήνευαν το πάθος τους.\nΕίχε απλώσει την παλάμη του, έπεσε μέσα ένα αστέρι και της το στόλισε στα εβένινα μαλλιά της. Κι’ εκείνη, δεν ξέχασε να του το επιστρέψει, ένα άλλο βράδυ, πολύ καιρό μετά, όταν του χάρισε το πιο πολύτιμο και λαμπερό πετράδι της γης: Την Αβέδα.\nΛεπτεπίλεπτη ορχιδέα, μικρό θεσπέσιο πλασματάκι, ποιάς θεάς ενσάρκωση, δεν ήξερε ακόμα. Το μόνο που ήξερε ήταν πως, όταν γεννήθηκε κρατούσε σφιχτά στα τρυφερά χεράκια της ένα δεμάτι φεγγαραχτίδες. Κι’ έξω απ’ το σπίτι τους, ανάμεσα στις καστανιές και τις φιλύρες, αν κι’ ήταν νύχτα, ένα αηδόνι κελάηδησε μαγικά μέχρι τα ξημερώματα.\nΟ Νάρβα έζησε κάθε μικρή στιγμή, όπως ταιριάζει σ’ έναν Μικρό Απλό Άνθρωπο. Μικρές στιγμές, γεμάτες μεγαλείο. Στους καρπούς των μόχθων του. Στο χάδι της Σαρασβάτι. Στην τρυφερή αγκαλιά της Αβέδα. Στη βροχή και τον αέρα. Στου ήλιου τα τοπία. Στων ανθρώπων τις χαρές και τις δυσκολίες. Στις μέρες και στις νύχτες…\nΤα ηλιοβασιλέματα, στο γκρίζο βράχο, σκεφτόταν πως όλη αυτή η απλότητα είναι πραγματικά σοφία και από αυτήν απορρέει η ευδαιμονία.\nΘα’ ρθουν οι δαίμονες να σπαράξουν τις ψυχές…\nΉρθαν οι μέρες του χάους.\nΑπό του χρόνου τις ρωγμές, καθώς οι σοφοί Δάσκαλοι είπαν, ξεπετάχτηκαν οι γίγαντες. Κατέβηκαν απ’ τον Βορρά καβάλα σε βρυχώμενα μεταλλικά ουρανόπλοια. Άριους τους αποκάλεσαν γιατί ήταν οι άρχοντες του σιδήρου.\nΕίχαν όπλα που σκορπούσαν κεραυνούς. Το έλεος το αγνοούσαν. Ανθρώπινες δεν ήταν οι ψυχές τους. Δαίμονες, θεοί του ολέθρου, της φωτιάς και του θανάτου. Αμέτρητος και αβάσταχτος ο οδυρμός στο διάβα τους.\nΜα πριν ολοκληρώσουν το χαμό, οι θεοί των ανθρώπων έστειλαν τους δικούς τους Φύλακες. Τοξότες φοβεροί με βέλη του ήλιου, έριχναν τα ιπτάμενα θηρία των δαιμόνων. Όμως, οι λάμψεις τους αφάνιζαν και τους κοινούς θνητούς. Οι Συνετοί θεώρησαν πως δεν ήταν, παρά ένας εμφύλιος μεταξύ γιγάντων και μάλλον αμελητέο ήταν γι’ αυτούς το γένος των ανθρώπων. Δικούς τους λογαριασμούς είχαν να ξεκαθαρίσουν, απλά τοπίο μάχης ήταν ο κόσμος. Μα οι θαρρετοί Πολεμιστές άλλη είχαν γνώμη. Ο πόλεμος ήταν γι’ αυτούς. Οι γίγαντες δαίμονες διεκδικούσαν τους ανθρώπους. Και τάχτηκαν μ΄ αυτούς που θεώρησαν συμμάχους και προστάτες. Και συγκεντρώθηκαν, ήρθαν σ’ επαφή μαζί τους και φαίνεται τουλάχιστον πως πέτυχαν την εύνοιά τους. Γιατί με όπλα προμηθεύτηκαν και πρόσταξαν τους ικανούς να μάθουν να τα χειρίζονται.\nΟι Συνετοί αποσκίρτησαν. Διάλεξαν τους δικούς τους Αφέντες. Κι’ ένας άλλος παράλληλος εμφύλιος, άρχισε μεταξύ των ανθρώπων. Χρόνια ζοφερά, Οργή γεμάτα και μισαλλοδοξία.\nΚατρακύλησαν οι θνητοί. Άνθρωποι κτήνη εξόντωναν ανθρώπους. Σφάζονταν οι γιοί των θεών. Άγριοι πίθηκοι πια και ζώα της εκδίκησης.\nΑπόγνωση προκαλούσαν στο Νάρβα όλα αυτά. Ο Ναριμάν τον είχε προειδοποιήσει. Επιρρεπείς οι άνθρωποι στη διαφθορά. Υποτάσσονται σ’ αφέντες αντί να ενώνονται στον κίνδυνο, προσφέροντας τη δουλικότητά τους\nκαι την υποτέλεια, αντίτιμο για μια αμφίβολη επιβίωση, με μια αρρωστημένη\nιδιοτελή ελπίδα εύνοιας. Κι’ αποσκοπώντας στη δική τους επικράτηση, δεν υπολογίζουν ούτε συνανθρώπους, ούτε συντρόφους, ούτε και τα ίδια τα παιδιά τους. Δεν απόμεινε πια καμιά ευαισθησία, κανένα ίχνος ανθρώπινου συναισθήματος.\nΚι’ οι καιροί θ’ αλλάξουν…\nΤώρα, πετώντας πάνω στα σύννεφα…\nΤο μυαλό του Νάρβα, εξερράγη σε σκόρπιες ανερμάτιστες σκέψεις. Σε μια στιγμή, ξαναπέρασαν αστραπιαία, χωρίς χρονική σειρά οι εικόνες του παρελθόντος.\nΜικρέ απλέ Νάρβα, ήρθε η ώρα της δράσης. Η ώρα του χρέους.\nΥποταγή στη μοίρα και το πεπρωμένο, ή συνειδητοποίηση του αναπόφευκτου; Ή μήπως η θέση που καθορίζεται από κάτι ανώτερο για κάτι όχι τόσο σπουδαίο και που αυτό το όχι τόσο σπουδαίο δεν έχει την αντίληψη να κατανοήσει, ούτε τη δύναμη να αμφισβητήσει κι’ έτσι το δέχεται σαν φυσική συνέπεια; Θεοί πλάθουν τις αλήθειες σου, ορίζουν το συναίσθημα, εντέλλουν τις πράξεις σου. Δαίμονες επιβάλλουν τους φόβους σου. Δοκιμάζουν την αποφασιστικότητα και την αντοχή σου. Σε περιγελούν αμφισβητώντας την αρετή σου. Επιδιώκουν να σε υποδουλώσουν. Να σε οδηγήσουν στον εξευτελισμό και στην ταπείνωση.\nΜε έναν περίτεχνο νοητικό χειρισμό, έκανε το λαμπερό βιμάνα να στροβιλιστεί και να βουτήξει ανάμεσα απ’ τα βράχια και την πυκνή βλάστηση στις πλαγιές των βουνών. Ύστερα οι αισθησιομετατροπείς το άφησαν να αιωρηθεί σχεδόν ακίνητο λίγο πιο πάνω απ’ τις κορφές των δέντρων.\nΜπορούσε καθαρά σχεδόν να δει τις τάξεις των δαιμόνων. Κι’ έναν κουρνιαχτό που σηκωνόταν στο πέρασμά τους. Όπου είχαν προσπεράσει, υπήρχε μόνο φριχτός θάνατος κι’ απομεινάρια στάχτης. Πλησίαζαν τώρα πολύ κοντά στους ανυπεράσπιστους άμαχους. Ήξερε τι επρόκειτο να συμβεί αν τους έπιαναν. Αλλά, όχι. Όταν οι άγριοι δαίμονες επικρατούν, οι θεοί εξαπολύουν την οργή και την τιμωρία. Να ξαναγεννηθεί η Ισορροπία σ’ έναν καινούργιο κόσμο.\n«Νάρβα, γιέ μου, δεν ταιριάζουνε μάτια υγρά στού μαχητή το πρόσωπο.» είχε πεί ο Ναριμάν.\n‘‘ Μα, δεν είμαι, σκέφτηκε εκείνος. Δεν είμαι στρατιώτης. Της Ισορροπίας μόνο ταπεινός υπηρέτης.’’\n«Ούτε του φόβου οι σκέψεις να σου δουλώνουν την ψυχή.»\n‘‘Κι’ ούτε δούλος αφέντη φόβου κανενός.’’ Είπε πάλι σιωπηλά στον εαυτό του. ‘‘Φοβάμαι, μα δεν σκλαβώνομαι. Οι ψυχές των ανθρώπων είναι που με συντρίβουν. Οι δαίμονες που εξουσίασαν τις καρδιές τους με φέρνουν σε απόγνωση. Το βλέμμα της μικρής μου Αβέδα μου φέρνει υγρό τον πόνο στα μάτια μου.’’\n«Ποτέ δεν ήταν.» Του θύμισε ο Ναριμάν. «Κι’ είναι καθήκον των ανθρώπων να βοηθήσουν τους θεούς τους την ώρα τούτη που οι δαίμονες φαίνονται λαβωμένοι και έτοιμοι να συντριβούν στα βάθη του ερέβους.»\n«Θα υπάρξουν απώλειες. Αίμα θα κυλίσει αθώων.»\n«Αναπόφευκτο. Νομοτελειακό. Ο κύκλος όμως της ζωής θα ξαναρχίσει, όπως πάντα.»\n«Δάσκαλε όποια κι’ αν είναι η απόφασή σου, θα την εκτελέσω.»\n«Δεν είμαι εγώ εντεταλμένος να πάρω απόφαση, Νάρβα. Εσύ είσαι. Την εποχή που οι άνθρωποι εξουσιάζονται από τους δαίμονές τους, κανείς δεν μπορεί να σκεφτεί σοφά. Εσύ κατασκευάστηκες τέλεια, κι’ εκπαιδεύτηκες για να πάρεις την σωστή απόφαση, όταν πρέπει. Δικό σου είναι το χρέος.»\nΜια τρομερή ανησυχία τον κυρίευσε. Λέξεις και φράσεις που δεν τους έδωσε ποτέ του σημασία, ξαφνικά άρχισαν να συνδυάζονται μ’ ένα νόημα που ποτέ του δεν είχε τολμήσει μέχρι τώρα να συνειδητοποιήσει.\n«Κατασκευάστηκα; Τι εννοείς;»\nΟ Ναριμάν, δεν απάντησε. Κάθε φορά που δεν απαντούσε αμέσως, έκρυβε ένα μυστικό, σκέφτηκε ο Νάρβα. Αυτή τη φορά όμως δεν μπορούσε να\n«Τι εννοείς δάσκαλε; Πες μου τώρα!» Κραύγασε σχεδόν.\nΟι λέξεις του, τραχείς και καθαρές, ξεχύθηκαν στο χώρο ψάχνοντας με απόγνωση κάθε ελπιδοφόρα πιθανότητα. Ο ήχος είναι ίδιος εδώ, ίδιος πάνω στον Ούρφα, ίδιος σ’ εκατομμύρια πλανήτες. Ο ήχος του ρευστού κόσμου που πάλλεται, που δονείται, που αναγεννιέται σε άπειρες δυνητικές υποστάσεις.\n«Είσαι ανθρώπινος, αλλά όχι άνθρωπος,» είπε θλιμμένα ο Ναριμάν\n«αν και πιο άνθρωπος από τους ανθρώπους. Το τέλειο δημιούργημα της ξεχασμένης γνώσης. »\nΤο αίμα πάγωσε στις φλέβες του. Κοίταξε τα χέρια του εξεταστικά. Ψηλάφησε μ’ αυτά το πρόσωπό του.\n«Δεν θα βρείς καμιά διαφορά.» Είπε ο Ναριμάν. «Στο πνεύμα σου μόνο.»\nΤώρα μόλις, άρχισε να συνθέτει τα νοήματα. Λέξη- λέξη, φράση-φράση.\nΑναπάντεχες αλήθειες σ’ έναν ρυθμό πιο γρήγορο απ’ όσο συνήθισε να βλέπει.\nΜικρέ, σκυφτέ πίθηκε, περιπλανήθηκες άβουλο ον, ομοίωμα όντος, σε μονοπάτια δύσβατα ψάχνοντας για την Αλήθεια. Κλονίστηκες με περίσκεψη\nγια την τελική σου απόφαση στα τοπία της αμφιβολίας. Και η αλήθεια έρχεται τώρα αμείλικτη, σπασμένη σ’ εκατομμύρια κομματάκια να σου πετάξει κατάμουτρα την πιο απίστευτη εκδοχή.\nΜετέωρος, πειθήνιο όργανο των θεών. Δέσμιος μέσα στη σμιλεμένη σου συνείδηση. Το χρέος σου βαραίνει πιο πολύ από την ύπαρξή σου. Και η απόφασή σου πιο πολύ από την ιδιαιτερότητά σου.\nΈβδομος ουρανός: Η ανταμοιβή της καρτερικότητας και της αρετής. Ο τόπος της μετάβασης στην αθανασία.\nΏ Σίβα, της καταστροφής και της αναγέννησης! Πόσο σκληρή κι’ αφόρητη πρέπει να’ ναι κάθε φορά η διαδικασία της δημιουργίας. Και πόσο δυσβάστακτος ο πόνος της απόφασης.\nΕίχε σηκωθεί απότομα μέσα στη νύχτα από άγνωστη αιτία. Σκοτάδι βαθύ. Ηρεμία. Κύταξε δίπλα. Η Σαρασβάτι δεν ήταν εκεί. Πιο δίπλα. Η Αβέδα έλειπε.\nΈνα μικρό λυχνάρι ακουμπισμένο στο χώμα, τρεμόπαιζε ελαφρά. Πετάχτηκε ανήσυχος.\n«Ποτέ δεν ήταν.» Είπε ο δάσκαλος για την Σαρασβάτι.\n«Ποτέ δεν ήταν.» Είπε ο δάσκαλος για την Αβέδα.\nΘόρυβος ξένος, ήχος τραχύς. Ανοίκειος στ’ αυτιά του. Ουρλιαχτά σφαγής.\nΟ ήχος των κεραυνών που εξαπέλυαν οι δαίμονες.\nΠήδησε αλαφιασμένος στο ξέφωτο. Ξεχύθηκε με την ταχύτητα άνεμου σφοδρού. Το σπαθί του έσκισε τον αέρα με δύναμη και λάμψη αστραπής. Κλαγγές μετάλλων που συγκρούονται βίαια, κραυγές φοβερές, βογγητά λύσσας και πόνου.\nΠόσο τεράστιοι φαντάζετε άνθρωποι, όταν στα χέρια σας κραδαίνετε την απειλή της τρομερής δύναμης των όπλων σας, πόσο μικροί γίνεστε καθώς λαβωμένοι σέρνεστε στο χώμα εκλιπαρώντας σπαρακτικά για έλεος. Ούτε ο θάνατος πια δεν σας αξίζει.\nΣτη δύναμη του Νάρβα και την ορμή, σκορπίστηκαν οι δαίμονες. Κι’ οι άνθρωποι- κτήνη χάθηκαν, τρέχοντας να κρυφτούν στα γύρω δάση.\n«Έψαξα παντού. Δεν τις βρήκα πουθενά.»\n«Ποτέ δεν ήταν.» Επανέλαβε ο δάσκαλος. « Η Σαρασβάτι, είναι θεά. Η Αβέδα είναι τ’ όνειρό σου.»\nΟ ήχος απ’ τα λόγια του Ναριμάν, μαστίγωσε ανελέητα το μυαλό του.\nΤώρα, χιλιάδων χρόνων κραυγή στα χείλια σχήμα θα πάρει. Θα ξεμακραίνουν πρόσωπα θολά μεσ’ στην ομίχλη. Θα μείνουν μόνο οι εικόνες μιας ζωής που πέρασε γοργά, σταγόνες παράπονο πικρό, στις άκρες των ματιών του να κυλήσουν.\nΗ βουλή η στερνή του θε’ να’ ναι: Μια λάμψη να σκίσει το θόλο τ’ ουρανού και της ψυχής του. Και θα κάνει τον ήλιο να πέσει.\n«Ακόμα και μια σκέψη που συνοδεύεται από έντονο συναίσθημα, αλλά όχι από σαφή επιθυμία, έχοντας τα χαρακτηριστικά της ενεργής σκέψης, θα μπορούσε να ενεργοποιήσει τους αισθησιομετατροπείς και να πυροδοτήσει τη ρίψη. Για την αποφυγή λάθους συνεπώς, υπάρχει δικλείδα ασφάλειας. Ειδικά γι’ αυτό λοιπόν, απαιτείται φυσική, σωματική επιβεβαίωση. Χρειάζεται να ακουμπήσεις με το χέρι σου το παλλόμενο φως.»\nΕίχε τότε ο δάσκαλος επισημάνει.\nΟ Νάρβα, ο Μυημένος, ο υπερασπιστής της Ισορροπίας και ταπεινός υπηρέτης του Ντάρμα,\nάγγιξε με την άκρη των τρεμάμενων δακτύλων του το παλλόμενο φως.\nΕκατό χιλιάδες ήλιοι έλαμψαν πάνω στο έδαφος.\nΟ ουρανός λούστηκε με ρινίσματα από άστρα.\n‘‘Αγαπημένη Σαρασβάτι, γλυκιά μου Αβέδα,’’ ήταν η τελευταία του προσευχή…\nEdited December 31, 2008 by tetartos\nΈχω διαβάσει το κείμενο από μέρες και δυσκολεύτηκα ν' αποφασίσω τι να σου γράψω, επειδή αισθάνθηκα πολύ διχασμένη απέναντί του.\nΚατ' αρχήν, όταν διαβάζω κάτι, υπάρχει το θέμα της προσωπικής ευχαρίστησης, το οποίο δεν εκλογικεύεται και δεν είναι μετρήσιμο με κάποιο κριτήρια. Το συγκεκριμένο διήγημα μού προκάλεσε ιδιαίτερη ευχαρίστηση, γλυκόπικρη βέβαια, μεγαχολική, με άφησε μ' ένα σφίξιμο στην καρδιά και μάλιστα ένα σφίξιμο που ξεκίνησε και αρκετά νωρίς. Ακόμα και ο τίτλος απέπνεε κάτι που με τράβηξε άμεσα και με προϊδέασε από την πρώτη στιγμή ότι θα το απολαύσω και θα μελαγχολήσω.\nΚάποιες από τις περιγραφές με απογείωσαν. Και οι σκηνές στη σπηλιά και οι κουβέντες με το δάσκαλό του και όλο το σκηνικό με τη Σαρασβάτι και την Αβέδα ήταν περιγραφικότατες και πανέμορφες.\nΕπίσης έχω μια προσωπική αδυναμία στην απόδοση πληροφορίας με ενδιάμεσα κείμενα (το έχω πει και αλλού) και η ύπαρξη των πλάγιων γραμμών που παραθέτεις και στο τέλος με αντίστροφη σειρά με τράβηξε πάρα πολύ. Όλο το διήγημα είναι πάρα πολύ όμορφα γραμμένο.\nΑπό την άλλη, ο κακός δαίμονας της λογικής και της αληθοφάνειας και των αντικειμενικών κριτηρίων μού φώναζε να κάτσω να δω την ιστορία με τα άλλα κριτήρια κι εκεί είχα μερικά προβλήματα. Το πρώτο ήταν ότι χρησιμοποιείς πρόσωπα μιας μυθολογία που δεν γνωρίζω και πολύ καλά. Τα ονομάτα μού είναι γνωστά αλλά ο ρόλος τους στη μυθολογία δεν μου είναι ξεκάθαρος και δεν ήξερα αν πρέπει να τα ταιριάξω με κάποια αρχέτυπα ή όχι. Δεν ξέρω αν ήθελες ή δεν ήθελες να το δούμε έτσι.\nΠραγματικά θα ήθελα να μου διευκρινίσεις, αν οι ήρωες παίζουν κάποιον αντίστοιχο θεϊκό/ηρωικό χαρακτήρα. Η προσωπική μου γνώμη είναι πως αν ναι, έχει καλώς, εγώ δεν τον γνωρίζω και βρίσκομαι ένα βήμα πίσω, αν όχι, τότε ίσως δεν είναι καλή ιδέα ο δανεισμός γιατί μας μπερδεύει. Όταν βασίζεις κάτι σε μια μυθολογία υπάρχουν διάφορες παγίδες για τον τρόπο που θα εκλάβει το κείμενο ο αναγνώστης.\nΕπίσης υπήρχαν πράγματα που δεν κατάλαβα, όπως τι σχέση είχε ο Ναριμάν με τους άλλους ανθρώπους. Κατάλαβα πως όλοι είχαν προέλθει από έναν άλλο κόσμο που καταστράφηκε από τα σφάλματά τους, αλλά δεν κατάλαβα αν ήταν όλοι τους ικανότεροι αλλά έχασαν στην πορεία τις γνώσεις και μονο μερικοί μυημένοι γνώριζαν την αλήθεια ή αν αυτοί οι μυημένοι ήταν κάτι παραπάνω, κάτι σαν φύλακες και χρήστες της γνώσης. Πώς έφτιαξαν τον Νάρβα; Τι ήταν αυτός; Ρομπότ; Άνθρωπος που του έκαναν κάποια τροποποίηση; Όλη την ευτυχία της ζωής του την ονειρευόταν; Του υπέβαλαν και όνειρα; Και γιατί να πολεμήσει εναντίον των 'κακών' όταν ανακάλυπτε ότι οι δικοί του τον είχαν χρησιμοποιήσει έτσι; Κάτι δεν μου ταίριαξε καλά. Αισθάνθηκα σαν να τελείωσε λίγο βιαστικά το καλύτερο κομμάτι της ιστορίας. Η αποκάλυψη παίζει σημαντικό ρόλο. Θα πρέπει να της δοθεί λίγο περισσότερος χρόνος.\nΥ.Γ. ασήμαντο: Το κι δεν παίρνει απόστροφο. (Υποθέτω πως είναι απόστροφος δηλαδή, επειδή ο browser μου μού δείχνει τετραγωνάκι).\nΦίλη Tiessa, πρώτα απ' όλα σ' ευχαριστώ που ασχολήθηκες, που προβληματίστηκες, μα κυρίως που επηρρεάστηκες συναισθηματικά διαβάζοντας το ''Εκατό χιλιάδες ήλιοι''. Γνωρίζεις, όσο ίσως λίγοι από εμάς, ότι κάθε λέξη, κάθε φράση, κάθε εικόνα ενός κειμένου, φέρει ένα νοηματικό και συναισθηματικό φορτίο και η πρόθεση του γράφοντος είναι αυτή, να το περάσει στον αναγνώστη του, όποιο κι αν είναι το λογοτεχνικό είδος. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση, ιδιαίτερα για έναν αρχάριο ερασιτέχνη.\nΑπαντώντας στα ερωτηματικά σου: Το διηγηματάκι αυτό, αποτελεί μια σύνθεση Ε.Φ. και εναλλακτικής μυθολογίας ( κατά το: Εναλλακτική Ιστορία ). Έχει ''ταπετσαρία'' ( ας μου συγχωρηθεί η έκφραση ) τη Ramayana και τη Mahabharata, που είναι Ινδικά έπη, τα μεγαλύτερα σε μέγεθος λογοτεχνικά κείμενα στον κόσμο, που εξιστορούν τιτάνιους αρχαίους πολέμους, μεταξύ γιγάντων και ανθρώπων, με φόντο την αρχαία Ινδία. Κάτι αντίστοιχο με την Ιλιάδα, σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα. Στους πολέμους αυτούς, εμπλέκονται και Ινδικές θεότητες. Οι μελέτες των κειμένων αυτών από τους ειδικούς, τοποθετούν τις αναφορές των επών σε μια χρονολογική περίοδο που μπορεί να φτάνει στο 15000 - 26000 π.Χ. !!! Στα έπη αυτά περιγράφονται τα ''βιμάνα'' σαν τέλειες πτητικές μηχανές που μπορούν να ταξιδεύουν σε αέρα, θάλασσα και... διάστημα!!!\nΜε απόλυτο σεβασμό στην Ινδουϊστική θρησκεία, δεν παραποίησα στο παραμικρό τα χαρακτηριστικά και τις ιδιότητες που αποδίδονται στον Σίβα ( θεότητα του πολέμου και της καταστροφής - μιας καταστροφής όμως πάντα συνδεδεμένης με την αναγέννηση - ), του Κρίσνα ( που όσο κι αν φαίνεται περίεργο είναι γαλάζιος και παίζει φλογέρα ), ή της Σαρασβάτι, θεότητας της γνώσης του λόγου και της μουσικής. Τα υπόλοιπα πρόσωπα είναι φανταστικά: Ο Νάρβα, ο Ναριμάν, και φυσικά η Αβέδα ( που μαζί με την Σαρασβάτι - ως σύντροφος του Νάρβα - αποδεικνύεται νοητική παράκρουση του Νάρβα ). Όπως κι εσύ ξέρεις, συχνά οι συλλήψεις και οι εμπνεύσεις στην λογοτεχνία ( και στις λογοτεχνικές απόπειρες, όπως εδώ ) δεν γεννιούνται με παρθενογένεση. Τώρα, τι είναι ο Νάρβα; Ρομπότ ή άνθρωπος με τροποποιημένη συνείδηση; Θα προτιμούσα να μην με ρωτούσες. Θα πρόσεξες πως σε κάποια φάση, αναρωτιέται κι ο ίδιος εξετάζοντας τον εαυτό του. Εγώ, έχω μια προτίμηση, που απέφυγα όπως είδες ν' αναφέρω, αφήνοντάς το αναπάντητο μια που δεν το θεωρώ σημαντικό. Πάρ' το όπως σου αρέσει. Είναι πάντως κατασκευασμένος να μένει ανεπηρρέαστος από τις ψυχολογικές και συναισθηματικές εντάσεις ώστε να πάρει την σωστή απόφαση για λογαριασμό των ανθρώπων και προς όφελος της ηθικής ισορροπίας του κόσμου σαν σύνολο. Και εντούτοις, είναι σε θέση να εκδηλώνει τέτοιο συναίσθημα όσο οι καθημερινοί άνθρωποι φαίνεται πως είναι ανίκανοι να εκδηλώνουν. Αυτό είναι από τα κεντρικά μυνήματα. Ξεχνάμε να είμαστε άνθρωποι. Οι ''δαίμονες'' μας εξουσιάζουν κάποιες στιγμές, οδηγώντας μας στην παραφροσύνη.\nΟ Ναριμάν σαν δάσκαλος, έρχεται σ' επαφή με τους ανθρώπους, αλλά δεν συναλλάσεται καθημερινά μαζί τους. Ζει όπως οι γκουρού και οι γιόγκι. Ναι, είναι απ' τους φύλακες μιας πανάρχαιας γνώσης, που διατηρείται αλλά δεν έχει αποφασιστεί ότι πρέπει να γίνει κοινό κτήμα, δεδομένου ότι στο παρελθόν η αλαζονική χρήση της έφερε την καταστροφή στον Ούρφα. ( By the way, Ούρφα, τελείως τυχαία, είναι μια πόλη της Ν.Α. Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή της Μεσοποταμίας, που αναφέρεται στην βίβλο ως γενέτειρα του Αβραάμ. ) Όλοι οι άνθρωποι έχουν κοινή καταγωγή σ΄αυτό το διήγημα. Δάσκαλοι, κοινοί θνητοί, ίσως και ο Νάρβα. Έχει κι αυτό το νόημά του. Και, τέλος, επειδή η αποκάλυψη για το τι είναι ο Νάρβα δεν μπορεί να γίνει από την αρχή, το τέλος είναι κάπως μπερδεμένο. 'Εχω προειδοποιήσει βέβαια γι' αυτό με τη φράση: ''Το μυαλό του Νάρβα, εξερράγη σε σκόρπιες ανερμάτιστες σκέψεις. Σε μια στιγμή, ξαναπέρασαν αστραπιαία, χωρίς χρονική σειρά οι εικόνες του παρελθόντος.''\nΕυπρόσδεκτες όμως οι παρατηρήσεις σου. Αντιλαμβάνομαι ότι αυτό που είναι στο δικό μου μυαλό ξεκαθαρισμένο, δεν είναι πάντα ορατό στον αναγνώστη. Σ' ευχαριστώ για την υπομονή σου. Πλατείασα, αλλά ήταν πολλά τα ερωτηματικά σου, κι εγώ πολυλογάς.\nΥ.Γ.: Στα έπη αυτά ο πόλεμος τελειώνει με ολοκληρωτική σχεδόν καταστροφή του ανθρώπινου γένους. Αναφέρεται πως τελειώνει με έκρηξη χιλίων - κατά άλλους δέκα χιλιάδων - για κάποιους τρίτους εκατό χιλιάδων ήλιων. Σήμερα, σε συνδυασμό με τα ευρήματα σ' αυτές τις περιοχές, υπάρχουν ερευνητές που θεωρούν ότι συνέβη μια ασύλληπτη πυρηνική έκρηξη!!!\nΣχετικά με Ramayana, Mahabharata:\nΝομίζω ότι οι διευκρινίσεις έλυσαν αρκετές απορίες. Δεν ήξερα βλέπεις καθόλου αν υπήρχαν τα πρόσωπα Νάρβα, Αβέστα και Ναριμάν (τον οποίον ίσως μπέρδεψα στο μυαλό μου με τον Αριμάν, αλλά αυτός ανήκει σε άλλη μυθολογία).\nΕπίσης δεν ήξερα ότι αυτά τα έπη τελειώνουν τόσο καταστροφικά.\nΤώρα πολλά πράγματα πήγαν στη θέση τους.


ΗΠΑ: Εμμονή των καναλιών με τους ομοφυλόφιλους στις τηλεοπτικές σειρές - Grothia\nΗΠΑ: Εμμονή των καναλιών με τους ομοφυλόφιλους στις τηλεοπτικές σειρές\nΠρώτα ήταν η ‘Laverne Cox’, (γεννημένος ως Roderick Leverne Cox), το τρανσέξουαλ αστέρι της σειράς της Netflix “Orange Is theNew Black”, που εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του περιοδικούTime με τον τίτλο “The Transgender Tipping Point”. Τώρα, ηAmazon ανοίγει διάπλατα τις πόρτες σε αυτή την διαστροφή με μια νέα σειρά που έκανε πρεμιέρα στις 26 Σεπτεμβρίου και ονομάζεται “Transparent” – και με τα mainstream μέσα μαζικής ενημέρωσης να βοηθούν όσο μπορούν να περάσει το μήνυμα όσο γίνεται πιο πολύ.Σύμφωνα με την περιγραφή της σειράς της Amazon, «το παρελθόν και το μέλλον μιας οικογένειας στο LA ξετυλίγεται όταν μια δραματική παραδοχή προκαλεί τα μυστικά του καθενός να βγουν έξω». Πρωταγωνιστούν οι: Jeffrey Tambor, Judith Light, Amy Landecker, Jay Duplass και Gaby Hoffman…\nΣτην σειρά, ο Tambor υποδύεται έναν τρανσέξουαλ που μεγαλώνει τα παιδιά του. Αποκαλεί τον εαυτό του MauraPfefferman, και έτσι το δράμα αρχίζει. Πίσω από το «φοβερό» σενάριο βρίσκεται η Jill Soloway, η οποία έχει προσωπική εμπειρία. Ο μπαμπάς της, γιατρός Dr. Harry J. Soloway, από το 2011, είναι τρανσέξουαλ.\n(Η σεναριογράφος Soloway δηλώνει φεμινίστρια και είναι εβραϊκής καταγωγής. Έχει συγκροτήσει μάλιστα, μια ομάδα για να «προσελκύσει νέους Εβραίους που έχουν απομακρυνθεί από τις παραδοσιακές μορφές της ιουδαϊκής θρησκευτικής ζωής». Ο πρωταγωνιστήςTambor (φωτο), είναι και αυτός εβραϊκής καταγωγής και ολίγον Σαηεντολόγος. Εβραϊκή καταγωγή έχει και η AmyLandecker και η Judith Light).\nΗ Liberty Voice θεωρεί ότι «η σειρά της Amazon μπορεί να είναι ένα Κίνημα για τα Πολιτικά Δικαιώματα». Αλλά δεν είναι μόνο φιλο-ομοφυλοφιλικά sites που εξυμνούν τη νέα σειρά. Ταmainstream media έχουν μπει και αυτά στο χορό. Έτσι, το NPRαναφέρει ότι “Στο Transparent, τα θέματα των τρανσέξουαλ γίνονται μια οικογενειακή υπόθεση, ενώ και το NBC φάνηκε να υποχωρεί από κάποιες αντιρρήσεις και πλέον να στηρίζει την σειρά.\nΗ παρουσιάστρια μάλιστα του NBC Today show, Tamron Hall, φάνηκε «γοητευμένη» από την ιδέα: «Είναι απίστευτη τηλεοπτική σειρά! Είναι στοχαστική. Είναι ελκυστική Είναι εκπληκτική. Συγχαρητήρια….!»\nΓιατί τα mainstream μέσα μαζικής ενημέρωσης εκδηλώνουν τέτοια εμμονή με τους τρανσέξουαλ; Και δεν είναι μόνο οι τρανσέξουαλ. Υπάρχουν 19 νέες σειρές που με χαρακτήρες από όλη την «γκάμα» της ομοφυλοφιλικής (LGBTIQ) κοινότητας.\nΕίναι γεγονός ότι με αυτά που προβάλλονται στην σύγχρονη εποχή των μέσων ενημέρωσης, γίνεται προσπάθεια, όχι να μην υπάρχουν «αποκλεισμοί» (αυτών των ατόμων), αλλά έχουμε περάσει επίσημα πλέον, τη γραμμή των «μη αποκλεισμών» και βρισκόμαστε στο «απαιτείται να το εγκρίνετε, θέλετε δεν θέλετε».\nΕίναι δεδομένο ότι η αναλογία των εκπομπών με τα άτομα τηςLGBTIQ κοινότητας είναι ασύμμετρη, καθώς δεν αντιπροσωπεύουν τον πραγματικό πληθυσμό των LGBTIQ στην Αμερική. Σύμφωνα με μια έρευνα του 2011 από το WilliamsInstitute Review, λιγότερο από το 4 τοις εκατό των Αμερικανών ενηλίκων αυτοπροσδιορίζεται ως μέρος της LGBT κοινότητας, αλλά 19 από τις σειρές στην TV απεικονίζουν τέτοιους χαρακτήρες που τους.\nΚαι βέβαια, αυτοί οι χαρακτήρες απεικονίζονται συνήθως αστείοι, χαριτωμένοι και συμπαθητικοί. Την ίδια ώρα οι χριστιανοίχαρακτήρες των τηλεοπτικών σειρών συνήθως απεικονίζονται ως κάτι σπαστικοί που όλο επικρίνουν και τους στέλνουν όλους στην κόλαση.\nΔιάβασε και: ΗΠΑ: Νέα «οικογενειακή» σειρά στην τηλεόραση «γιορτάζει» την αλλαγή του ορισμού της οικογένειας\nΗΠΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ\t2015-09-22


ΛΕΥΚΟΣ ΚΟΡΜΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ – Koykoycook\nΛΕΥΚΟΣ ΚΟΡΜΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ\n26/12/2014 by Rena\n΄Ενα γλυκό σαν… παραμύθι !\nΣύμφωνα με ένα γαλλικό έθιμο, την παραμονή των Χριστουγέννων, συνηθιζόταν ο « αφέντης » του σπιτιού να φέρνει στο σπίτι ένα τεράστιο κορμό δέντρου, που ονομαζόταν « κορμός των Χριστουγέννων ». Ανήμερα τα Χριστούγεννα, το βάζανε στο τζάκι, αφού είχαν προηγηθεί κεράσματα, προσευχές και ράντισμα του κορμού με λάδι, αλάτι και ζεστό κρασί. Λέγεται πως οι στάχτες του κορμού είχαν την ικανότητα να προστατεύουν το σπίτι από τους κεραυνούς και τα « κακά πνεύματα ». Η επιλογή του είδους του ξύλου, οι τρόποι ανάμματος και η διάρκεια της καύσης αποτελούσαν μία πραγματική τελετή, η οποία διέφερε από περιοχή σε περιοχή.\nΟ κορμός των Χριστουγέννων συγκέντρωνε λοιπόν, όλους τους ενοίκους του σπιτιού, γονείς, παιδιά, υπηρέτες, γύρω από την οικογενειακή εστία. Πολλές φορές, κορμοί Χριστουγέννων χαρίζονταν στους φτωχούς την παραμονή έτσι ώστε, ακόμα και στις πιο ταπεινές καλύβες, να αγρυπνούν γύρω από εστίες όπου καίγονταν κούτσουρα οξιάς ή βελανιδιάς. Η πόρτα έμενε ανοιχτή για τους φτωχούς που ζητούσαν μια γωνιά να κουρνιάσουν. Τους πρόσφεραν επίσης μπύρα, μηλίτη, κρασί και μια θέση στο οικογενειακό τραπέζι.\nΗ καλή γιαγιά διηγούταν ιστορίες και σταματούσε μόνο για να χτυπήσει με το φτυαράκι τα κούτσουρα στο τζάκι και να δυναμώσει τη φωτιά, λέγοντας « Bonne année, bonnes récoltes, autant de gerbes et de gerbillons ». Κι αυτή η φωτιά, σύμφωνα πάντα με την παράδοση, θα έπρεπε να διαρκέσει τρεις ημέρες. Σε κάποιες περιοχές (Normandie, Lorraine, Bourgogne) ονόμαζαν το ξύλο αυτό και « le tréfeu », στα λατινικά tres foci = trois feux = τρεις φωτιές.\nΜε την εξαφάνιση των μεγάλων καμινάδων και τζακιών, στη σύγχρονη Γαλλία, ο κορμός των Χριστουγέννων παραμένει μόνο ως γλυκό, του οποίου το σχήμα θυμίζει κορμό δένδρου και το οποίο συνοδεύει το γεύμα των Χριστουγέννων.\n6 αυγά( χωρισμένα κρόκοι και ασπράδια)\n25 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις κοσκινισμένο\nΠροθερμάνετε τον φούρνο σας στους 170 c.\nΑλείψτε βούτυρο ένα ταψί (38χ34).\nΣτρώστε χαρτί ψησίματος έτσι ώστε να είναι καλυμμένα και τα τοιχώματα.\nΑλείψτε και το χαρτί ελαφρά με βούτυρο.\nΧτυπήστε τα ασπράδια σε δυνατή ταχύτητα και προσθέστε την καστανή ζάχαρη(50γρ).\nΑφήστε τα στην άκρη ..Μην τα πήξετε πάρα πολύ..\nΧτυπήστε στο μίξερ τούς κρόκους με την λευκή ζάχαρη(100 γρ) να αφρατέψουν\nκαι να πάρουν κρεμώδη υφή..\nΠροσθέστε τις βανίλιες, το αλεύρι και το κόρν φλάουερ.\nΒγάλτε το μπώλ από το μίξερ και με μια κουτάλα προσθέστε σιγά σιγά τα ασπράδια .\nΑνακατεύετε απαλά από κάτω προς τα πάνω ..\nΔεν θέλουμε να χαθεί ο αέρας που μας δίνει η μαρέγκα ..\nΒάλτε το μείγμα στο ταψί .\nΣτρώστε το μείγμα με μια σπάτουλα .\nΨήστε για 20 λεπτά περίπου.\nΑναποδογυρίστε το αφού ψηθεί σε μια πετσέτα που έχετε πασπαλίσει με άχνη ζάχαρη.\nΒάλτε στην άκρη του το χάρτινο εσωτερικό σκληρό από ένα χαρτί κουζίνας\nκαι αρχίστε να τυλίγετε πάνω εκεί το παντεσπάνι σας ταυτόχρονα και με την πετσέτα απέξω…\nΑφήστε το να κρυώσει καλά.\nΥΛΙΚΑ -ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΕΜΑ\n3 φάκελα Γκαρνί γιώτης\n3 φλυτζάνια κρέμα γάλακτος 35%\n2 φλυτζάνια τριμμένο ινδοκάρυδο\nΧτυπήστε το Γκαρνί όχι με γάλα που λέει η συσκευασία αλλά με την κρέμα γάλακτος.\nΡίξτε καθώς την χτυπάτε την άχνη και την βανίλια.\nΒάλτε στο μισό μέρος το ινδοκάρυδο. Ανακατέψτε με ένα κουτάλι.\nΚρατήστε το άλλο μισό για την διακόσμηση εξωτερικά.\nΑνοίξτε το ρολό και στρώστε πάνω την κρέμα του ινδοκάρυδου..\nΑρχίστε να τυλίγετε από την αντίθετη πλευρά που είχατε ξεκινήσει όταν το\nβγάλατε από τον φούρνο.\nΜεταφέρτε τον στον δίσκο που θα τον διακοσμήσετε.\nΤΕΛΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗΣ\nΣτρώστε την υπόλοιπη κρέμα εξωτερικά στον κορμό με μια σπάτουλα\nκαι ξανά στο ψυγείο.\nΠεράστε με ένα πηρούνι τον κορμό σας για να κάνετε αυλακιές..\nΛιώστε λίγη σοκολάτα(100 γρ) σε μπαίν μαρί σε σιγανή φωτιά ..\nΑφήστε την να κρυώσει και βάλτε την σε ένα κορνέ μιας χρήσης.\nΚόψτε ελάχιστα την μύτη του με το ψαλίδι..\nΑρχίστε να κάνετε γραμμές στον κορμό σας ..\nΣτολίστε με κατεψυγμένα ράσμπερις για να δώσετε χρώμα στον κορμό σας που θα\nβρείτε στο σούπερ μάρκετ.\n19/12/2018 at 23:33\nΕίναι πολύ ωραία συνταγή…\n20/12/2018 at 12:39\nRena on ΛΟΥΚΟΥΜΑΔΕΣ ΜΕ ΜΕΛΙ\nTotal Visits: 6,528,748


CYNICAL: Προβλέψεις (για γέλια) της Deutsche Bank για το ΑΕΠ | Τροπή…\nCYNICAL: Προβλέψεις (για γέλια) της Deutsche Bank για το ΑΕΠ\nCYNICAL: Προβλέψεις (για γέλια) της Deutsche Bank για το ΑΕΠ.\nΤώρα που με την ευχή του θεού και της παναγιάς τελείωσε το buyback, ας ρίξουμε και μια ματιά στις εκτιμήσεις των σοφών για το πόσο θα είναι το χρέος το 2020. 124% λέει ο ένας, 128% λέει ο άλλος. 4 μονάδες η μεταξύ τους διαφορά, για 8 χρόνια μετά, δεν είναι και πολύ κακή προσέγγιση.\nΓια να έχεις όμως αξιώσεις για τόσο μακριά, όσο είναι το 2020, θα πρέπει να έχει καλό παρελθόν στα μαντέματα. Κι εδώ τα χαλάνε. Και μάλιστα πολύ.\nΌλα τα διαγράμματα δείχνουν την πραγματική μεταβολή του ΑΕΠ ανά χρονιά, (γαλάζια καμπύλη) και την πρόβλεψη που είχε κάνει η Deutsche Bank μόλις ένα χρόνο πριν, (μπλε καμπύλη).\nΤο πάνω-πάνω διάγραμμα αφορά στην Ελλάδα. Τα υπόλοιπα αφορούν, με τη σειρά, στην Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία, Γερμανία, ΗΠΑ και ΗΒ. Το πόσο συμπίπτουν οι δυο καμπύλες, δεν χρειάζεται καν να το σχολιάσουμε. Η μια πάει ανατολή, κι άλλη δύση. Τώρα, πώς είναι σίγουροι ότι το 2020 το ΑΕΠ θα είναι τόσο, κι όχι άλλα αντ’ άλλων, ας πάει κι αυτό ασχολίαστο. Αλλά,αφού καθόμαστε και ακούμε τις μαλακίες τους, χωρίς να τους παίρνουμε στο κατόπι, καλά να πάθουμε.\nΤα διαγράμματα είναι από το zerohedge, «The sheer Comedy of Erroneous…«.\nThis entry was posted in Uncategorized on Δεκέμβριος 23, 2012 by Tropeas.\n← CYNICAL: Η εξέγερση των ήσυχων Σλοβένων CYNICAL: Η στάση των Ευρωπαίων απέναντι στο ευρώ →


Και διηγώντας τα να κλαις… (φ. 357) - Δρόμος της Αριστεράς\nΑρχική πολιτική παραπολιτική Και διηγώντας τα να κλαις… (φ. 357)\nΌλο κάτι άσχετοι υπάλληλοι γραφείου, εντερπρενέρ, κρατικοδίαιτοι φιλελέδες, αεριτζήδες, ΕΣΠΑλάγνοι, διορισμένοι σύμβουλοι του τίποτα, επαγγελματίες συριζαίοι, οννεδίτες, εισοδηματίες, απόγονοι κ.λπ. παρασιτικά στοιχεία έχουν άποψη για την μικρομεσαία επιχείρηση και δεν ενδιαφέρονται πως αυτή κρατιέται με νύχια και με δόντια μέσα σε τόσα μνημόνια που αυτοί φέρανε και επέβαλλαν σαν σωτήρια. Και επιμένουν να ’χουν άποψη για την σωτηρία, όταν φέρνουν το ένα λουκέτο πίσω από το άλλο. Πίσω γορίλες!\n«131 χρόνια μετά την εξέγερση των εργατών στο Σικάγο, οι αγώνες της εργατικής τάξης για εργασιακά δικαιώματα και κοινωνική δικαιοσύνη παραμένουν πάντα επίκαιροι», τονίζει ο ΣΥΡΙΖΑ σε ανακοίνωσή του για την Πρωτομαγιά. Πλησιάζει και η 9η Μαΐου και αναμένουμε ανακοίνωση της Χρυσής Αυγής για την αντιφασιστική νίκη των λαών το 1945…\nΔιαμαρτύρεται ο Κ. Μητσοτάκης -και συναντήθηκε προχτές με τον Ν. Βούτση να του τα πει- για τις κοινοβουλευτικές πρακτικές της κυβέρνησης. Πάντως, τα στοιχεία που κατέθεσε έχουν ενδιαφέρον… Μόλις το 39% των Επίκαιρων Ερωτήσεων έχουν απαντηθεί, ενώ Προτάσεις Νόμου δεν συζητούνται για περισσότερους από 12 μήνες. Ακόμα, έχουν κατατεθεί 59 Διεθνείς Συμβάσεις στις οποίες περιλήφθηκαν 80 –κυρίως άσχετες- τροπολογίες και υπήρξε μέχρι και Νομοσχέδιο 37 άρθρων με 17 τροπολογίες. Κατά μέσο όρο, 3,38 είναι οι υπουργικές τροπολογίες ανά Νόμο. Θαυμάσια τα «κοινοβουλευτικά ήθη» που εγκαινίασαν ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ. και συνεχίζει επάξια ο ΣΥΡΙΖΑ…\nΤα πρωτοσέλιδα της περασμένης Πέμπτης. Με ίδια γραμμή, αλλά πιο συγκρατημένη ακόμα και η «λαϊκιστική» Contra News του Γ. Κουρή από την «προοδευτική» ΕφΣυν που κατέφυγε μέχρι και σε δεήσεις υπέρ του μεγάλου φιλέλληνα Γιούνκερ. Ήμαρτον…\nΤους παίρνει τη μπουκιά απ’ το στόμα και κλαίγονται οι Πασοκατζήδες, όπως φαίνεται από το λυπητερό σχόλιο του Μάνου Επιτροπάκη:\n«Το σημαντικότερο από την συνέντευξη Τσίπρα στον Χατζηνικολάου ήταν ότι υπέβαλε και επίσημα τα σέβη του σε Σόιμπλε και Μέρκελ. Σηματοδοτώντας έτσι την οριστική του πρόσδεση στο ευρώ, τα μνημόνια και την εγκατάλειψη του παλιού κινηματικού, ριζοσπαστικού ΣΥΡΙΖΑ. Την απόφασή του να κρατηθεί μετά τις εκλογές στην αντιπολίτευση και να είναι το κόμμα που θα εναλλάσσεται στην εξουσία με τη Ν.Δ.\nΘα χάσει μεν με μεγάλη διαφορά, αλλά βλέποντας πως κανένα κόμμα δεν μπορεί να τον βγάλει από την δεύτερη θέση, το θεωρεί ανεκτή ζημιά. Θα επανέλθει αργά ή γρήγορα, ως εκπρόσωπος της ελληνικής “κεντροαριστεράς” κι ας παίζει με Μελανσόν, είδατε με πόση προθυμία στην συνέχεια στήριξε Μακρόν.\nΕμείς τι κάνουμε; Τρία συνέδρια…»\nΚαι πού είστε ακόμα;\nΗ συνέντευξη του Αλέκτση, μου θυμίζει ταινία όπου ένας γιγάντιος αστεροειδής κατευθύνεται στον πλανήτη γη, και η ΝΑΣΑ κάνει ανακοίνωση ότι δεν συντρέχουν λόγοι ανησυχίας. Στα επόμενα 30 λεπτά της ταινίας, κομμάτια του διαλύουν τον πύργο του Άιφελ.\nΜήπως να σκεφτεί αντίστροφα κι ο Σπύρος Παπαδόπουλος και να βάζει τους «σελέμπριτι» καλεσμένους του να περνάνε στίβο μάχης αντί να τραγουδάνε; Καλύτερα δεν θα είναι; Για το τραγούδι τουλάχιστον…


Ευτυχείτε! 18/03/2019 | OPEN TV\nκαταχωρήθηκε: Πέμπτη 20 Ιουνίου 2019 17:31\nΕυτυχείτε! 24/04/2020Ποιοι παίχτες αποχωρούν από το Masterchef, ο νικητής αυτής της εβδομάδας στο «Χορεύουμε σπίτι», η εκπληκτική ομοιότητα της Μαρίας που μέσω του TikTok... Ευτυχείτε! 27/04/2020Η απάντηση της Άλκηστις Πρωτοψάλτη στα σχόλια για την «κινούμενη» συναυλία της, η επιστροφή του «Just the 2 of us» αλλά και spoiler από το Masterchef... Ευτυχείτε! 02/04/2019Η Κατερίνα Καινούργιου με την πιο δυνατή ομάδα, παρουσιάζουν την πιο πλούσια τηλεοπτική συνταγή. Ευτυχείτε! 09/01/2019Η Κατερίνα Καινούργιου με την πιο δυνατή ομάδα, παρουσιάζουν την πιο πλούσια τηλεοπτική συνταγή.


Οι 10 νέες σειρές που θα βάλουν φωτιά στα torrents το 2015 - POPAGANDA\nΟι 10 νέες σειρές που θα βάλουν φωτιά στα torrents το 2015\nΤόσες πολλές σειρές, τόσο λίγος ελεύθερος χρόνος...\nΤο τηλεοπτικό 2014 μας έδωσε πολλές ευχάριστες και καλές στιγμές, αλλά αρκετά ασχοληθήκαμε μαζί του. «Δώσαμε» και τις Χρυσές Σφαίρες πριν από μερικές εβδομάδες, enough. Με ανανεωμένη όρεξη, αρκετά χειμωνιάτικα βράδια μπροστά μας και τα περισσότερα από αυτά μπροστά από την μικρή οθόνη, κοιτάμε τη νέα χρονιά με ενδιαφέρον και ανυπομονούμε για τις νέες σειρές που θα μας κρατήσουν παρέα το 2015.\nΤο Χαστούκι του Χρήστου Τσιόλκα ήταν ένα από τα επιτυχημένα και πολυσυζητημένα βιβλία για το 2008. Το ότι η τηλεοπτική μεταφορά του το 2011 ίσως να μην ήταν το ίδιο δημοφιλής είναι σχεδόν έγκλημα· προσωπικά, την θεωρώ μία από τις καλύτερες και αρτιότερες παραγωγές εκτός αμερικανικού εδάφους και ευτυχώς δεν είμαι ο μόνος. Το 2012 κέρδισε πέντε βραβεία AACTA (τα Αυστραλιανά BAFTA) και η μεταφορά του στην αμερικανική τηλεόραση, σχεδόν επιβεβαιώνει την επιτυχία της αλλά και φυσικά, το ίδιο το υλικό. Αναμένεται με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, κυρίως λόγω του εντυπωσιακότατου καστ, που περιλαμβάνει ονόματα όπως αυτά του Brian Cox, της Thandie Newton και της Uma Thurman.\nΔιαβάστε επίσης τη μεγάλη συνέντευξη του Χρήστου Τσιόλκα στον Θεοδόση Μίχο.\nΜέρος του νέου «σχεδίου κυριαρχίας» της Marvel στη μικρή οθόνη, θα είναι το πρώτο από τα τέσσερα νέα shows που ετοιμάζονται με λιγότερο γνωστούς ήρωες, τα οποία θα αποτελέσουν το Defenders saga και που θα συνδέσουν ιστορίες, πρόσωπα και plots από διαφορετικά universes. Τηλεοπτικά και μη. Η ιστορία γνωστή, ο τηλεοπτικός Daredevil ευτυχώς δεν έχει να ανταγωνιστεί σε πολλά τον ατυχή κινημτογραφικό «αδελφό» του γιατί ο παλιός μπορεί να είναι αλλιώς, αλλα όταν ο καινούριος είναι σα τον Charlie Cox, ε πως να το κάνουμε, είναι πιο ωραίος.\nΔε θα’πρεπε να χρειάζεται συστάσεις, αφού μας «έρχεται» από τo ιδιοφυή μυαλό της Tina Fey και του Robert Carlock του 30 Rock. Πιο εγγύηση δε γίνεται. Η Ellie Kemper απ’το The Office είναι η Kimmy από τον τίτλο, με δέκα χρόνια ζωής κάτω από τη γη μαζι με μια οργάνωση που περίμενε το τέλος του κόσμου. Μετά την επιστροφή της στα εγκώσμια, ανακαλύπει τη ζωή στη Νέα Υόρκη, με ότι αυτή συνεπάγεται. Έξυπνο και αρκετά cute, θα προβληθεί από το Netflix, που είναι μια ανάσα απ’το να πάρει το βραβείο του καλύτερου καναλιού που δεν είναι κανάλι.\nΗ σειρά που πιθανόν να ξανακάνει μόδα το ρετρό αυτή τη χρονιά, ανακοινώθηκε μ’εναν εξίσου ταιριαστό τρόπο. Βασισμένο στο ομώνυμο φιλμ του 1973, χαρακτηρίζεται ως “μια σκοτεινή οδύσσεια για την εποχή της τεχνητής συνείδησης και το μέλλον της αμαρτίας” και έχει να κάνει με ένα φουτουριστικό ψυχαγωγικό πάρκο, το οποίο κατοικείται από ρομπότ. Έχει όλες τις προδιαγραφές για επιτυχία: δημιουργός του είναι ο Jonathan Nolan ενώ το καστ περιλαμβάνει τους Anthony Hopkins και Ed Harris. Που και οι δύο τους να’ταν μόνο πάλι θα αρκούσε, αλλά έχουν παρέα τους και τον James Marsden, τη Miranda Otto, τη Thandie Newton, την Evan Rachel Wood και τον Jeffrey Wright.\nΓια να είμαστε ειλικρινείς, η υπόθεση ενός ακόμα νέου show στο Netflix, δεν είναι και τόσο πρωτότυπη ή ενδιαφέρουσα: άσωτος υιός επιστρέφει για να αποκαλύψει τα μυστικά και ψέμματα της οικογένειας. Μέχρι που βλέπεις το teaser trailer με το λακωνικότατο, we’re not bad people. But we did a bad thing. Κι αν αυτό δε φτάνει για να σου εξάψει την περιέργεια, η εν λόγω οικογένεια αποτελείται μεταξύ άλλων, από την Sissy Spacek, τον Sam Sheppard και τον Kyle Chandler, που η επιστροφή του στους δέκτες της αμερικανικης τηλεόρασης αναμένεται με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, μετά το θρυλικό πια Friday Night Lights.\nΤο trailer δυστυχώς προδίδει αρκετά από τα μυστικά αυτής της σειράς αλλά ελπίζω να έχει πολλά περισσότερα. Μοιάζει σαν οι άψογες γυναίκες του Stepford Wives να μετακόμισαν στο Twin Peaks, αφού πέρασαν πρώτα από το The Village. Και αυτή η τελευταία στάση δεν είναι τυχαία, αφού στη καρέκλα του executive producer κάθεται ο M. Night Shyamalan. To story είναι αρκετά ενδιαφέρον και creepy και το καστ εξίσου αξιόλογο με τους Matt Dillon, Terrence Howard και Juliette Lewis. Το μόνο που απομένει να δούμε είναι αν καταφέρει ο Shyamalan επιτέλους να ‘πιαστεί’ με κάτι καλό και να σπάσει την κατάρα του The Happening. Ή του The Last Airbender. ‘H του Lady in the Water.\nΑν οι Αμερικάνοι ξέρουν να κάνουν καλά δύο πράγματα στην τηλεόραση, αυτά είναι οι δυσλειτουργικές οικογένειες και η πολιτική σάτιρα. Το The Brink χαρακτηρίζεται ως dark comedy, με τα βέλη της να ‘στοχεύουν’ την εξωτερική πολιτική της Αμερικής. Εστιάζει στα γεγονότα μιας γεωπολιτικής κρίσης στο Πακιστάν και το πώς επηρεάζει τρεις διαφορετικούς και ελαφρώς απεγνωσμένους χαρακτήρες, που πρέπει να ενώσους τις δυνάμεις τους για να αποτρέψουν τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Πρωταγωνιστούν οι Jack Black, Tim Robbins και Pablo Schreiber.\nΒρετανός τηλεοπτικός αστέρας μετακομίζει στην Αμερική για να παρουσιάσει το δικό του night time show. Και όπως κάθε celebrity που σέβεται τον εαυτό του, έτσι και ο Walter Blunt έχει να αντιμετωπίσει αναρίθμητες πρώην και ένας-Θεός-ξέρει-πόσα παιδιά, παρέα μόνο με τον αλκοολικό προσωπικό του βοηθό. Και σα να μην έφταναν όλοι αυτοί, στο νέο του επαγγελματικό ξεκίνημα, περικυκλώνεται από τα μεγάλα κεφάλια του καναλιού και άπο ένα συνεργείο συντελεστών που στο μόνο που συντελούν ειναι η καταστροφή. One man show, κυριολεκτικά και μεταφορικά, με τον αξεπέραστο Sir Patrick Stewart στην καρέκλα του παρουσιαστή.\nΤώρα δε μπορώ να επεκταθώ στις κοινωνικές αναφορές και τις επιρροές της τηλεοπτικής αμερικανικής οικογένειας· το έκανε πριν από ‘μένα για ‘μενα το Transparent, με τον πατέρα που αποκαλύπτει στα παιδιά του ότι είναι transgender. Το Grace and Frankie ρίχνει μια πιο ανάλαφρη ματιά μέσα από την κλειδαρότρυπα, στη ζωή δύο ζευγαριών των οποίων οι σύζυγοι ανακοινώνουν στις γυναίκες τους ότι είναι ερωτευμένοι και ότι σκοπεύουν να παντρευτούν. Η ιδέα ανήκει κατά το ήμισυ στην Marta Kauffman (το όνομα που έβλεπες σε κάθε επεισόδιο των Friends) ενώ τους πρωταγωνιστικούς ρόλους έχουν η Jane Fonda και η Lily Tomlin, οι οποίες ξανασυναντιούνται μετά το 9 to 5 του 1980.\nΕίναι σχεδόν ειρωνική η αντίθεση του τίτλου με τα όσα συνέβησαν από την αρχή κιόλας της παραγωγής αυτής της σειράς. Με αρχικό πρωταγωνιστή τον Philip Seymour Hoffman, το project σχεδόν ακυρώθηκε μετά τον θάνατό του, αφού δεν υπήρχε σχέδιο αντικατάστασής του. Τελικά το Showtime το στήριξε και το υποστήριξε αρκετά, ώστε να το ξαναγυρίσουν απ’την αρχή, με πρωταγωνιστή αυτή την φορά τον Βρετανό Steve Coogan, στον ρόλο ενός επαγγελματία της διαφήμισης, που προσπαθεί να αντιμετωπίσει την κρίση των 40 και να αλλάξει τη ζωή του. Η σειρά χαρακτηρίζεται ως ένα “σκοτεινό μονοπάτι στο κυνήγι της ευτυχίας” και στο πλευρό του Coogan εμφανίζονται οι Kathryn Hahn και Bradley Whitford.


Ο εκλεκτικισμός στη Θεσσαλονίκη - Archaeology Wiki\nΕκλεκτικισμός, ή μορφολογικός πλουραλισμός, ονομάζεται η αρχιτεκτονική τάση που επενδύει τα κτίρια επιλέγοντας μορφολογικά ανάμεσα σε ρυθμούς διαφόρων ιστορικών περιόδων. Στο πέρασμα από τον 18ο στον 19ο αιώνα, η κοσμοπολίτικη Θεσσαλονίκη αναδεικνύεται σε κέντρο του ελληνικού εκλεκτικισμού. Κάθε κοινότητα διακρίνεται από τις επιλογές της. Στην ελληνική, τα δημόσια κτίρια επιλέγουν τον νεοκλασικό ρυθμό που οι κατοικίες, σε ταπεινότερη εκδοχή, κρατούν για την πρόσοψη παραμένοντας λαϊκά, βαλκανικά σπίτια. Στις τούρκικες συνοικίες ξεχωρίζουν τα σπίτια που ανήκουν στους Ντονμέδες, εξισλαμισμένα μέλη της αριστοκρατίας της εβραϊκής κοινότητας. Το τζαμί τους, το Γενί τζαμί, συνδυάζει στοιχεία Αναγέννησης και Μπαρόκ, χωρίς να λείπουν βυζαντινές, ισλαμικές και νεοκλασικές επιδράσεις. Ανέπαφη από τις πυρκαγιές του 1890 και 1917, που κατέστρεψαν τα σπίτια της εβραϊκής κοινότητας, έμεινε η περιοχή των «λαδάδικων» με κτίσματα που μεταφέρουν την ατμόσφαιρα των λιμανιών της Βόρειας θάλασσας. Μετά το 1890, τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα από όλες τις κοινότητες μεταφέρονται έξω από τα τείχη στα ανατολικά της πόλης χτίζοντας επαύλεις-πύργους. Οι μουσουλμάνοι μεταπράτες επιλέγουν έντονα στοιχεία μπαρόκ, ενώ οι Έλληνες προτιμούν έναν όψιμο νεοκλασικισμό με στοιχεία της ώριμης Αναγέννησης. Μέσα στην πόλη χτίζεται η «πυρίκαυστος ζώνη» που σχεδόν ταυτίζεται με το εμπορικό κέντρο. Η χρήση των κτισμάτων καθορίζει και τη μορφολογική τους επένδυση. Οι στοές συνδυάζουν Αναγέννηση και Μπαρόκ και, στο εσωτερικό τους, βιομηχανική αρχιτεκτονική και ροκοκό διακόσμηση. Στις αγορές με ισόγεια καταστήματα και ημιώροφο κυριαρχεί ο νεοβυζαντινός ρυθμός. Οι τράπεζες διακρίνονται για τον αυστηρό νεοκλασικό ρυθμό τους.


ΣΩΤΗΡΗΣ π. ΖΑΧΟΣ: 2012\nΓια το DNA των Ελλήνων φαντάζομαι ότι έχετε ακούσει πολλά! Μάλλον, υπερβολικά πολλά! «Είμαστε γεννημένοι για να είμαστε πρώτοι», «οι Έλληνες έχουν τις νίκες γραμμένες στο DNA τους» και άλλα τέτοια περισπούδαστα, βαθυστόχαστα, δηλωτικά της μοναδικής ευφυΐας μας και... φυσικά, απολύτως επιστημονικά τεκμηριωμένα. Οι αποδείξεις πολλές! Μάλλον υπερβολικά πολλές κι αυτές. Ποιος άλλος λαός έχτισε Παρθενώνα; Ε; Ποιος έγραψε έπη στο Μαραθώνα, στη Σαλαμίνα, στις Θερμοπύλες, στο Σούλι, στο Μεσολόγγι, στο Χάνι της Γραβιάς, στο Γοργοπόταμο, στη Eurovision..., για να θυμηθώ ορισμένες μόνο από τις λαμπρές σελίδες της ιστορικής πορείας του έθνους; Ε; Ποιος;\nΓια να μη σας βάζω τώρα σε νοητικές περιπέτειες -τις οποίες αρκετοί καθόλου ανέχεστε-, η απάντηση είναι μία και μοναδική και δεν είναι παρά ένα βροντερό και... ηχηρό ΟΧΙ! Οι «άλλοι» (υποτιμητικό) δεν έγραψαν τέτοιες εποποιίες. «Αυτοί» (υποτιμητικό) κάτι κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας, κάτι... κοντές πυραμίδες, κάτι ξυλάγγουρους πύργους του Άιφελ, κάτι πύργους της Πίζας που φοβάσαι να περάσεις από κάτω, επειδή γέρνουν επικίνδυνα, κάτι μαγευτικά σαχλές όπερες, κάτι βρομοπαλάτια στιλ Λούβρου και άλλα βρομομνημεία διάσπαρτα σε όλη την οικουμένη, κάτι παλιοεξελίξεις και ψιλοεφευρέσεις σε θέματα Γενετικής, Πληροφορικής, Φυσικής, Χημείας, κάτι χαζοεπιτεύγματα σε θέματα Οικονομίας και γενικά... χάλια μαύρα και παντελώς ανάξια λόγου και προσοχής. Με απλά λόγια, απλώς μικροπράγματα «αυτοί» οι «άλλοι» (και τα δυο με υποτιμητικό τρόπο).\nΛοιπόν, νομίζω ότι τα τεκμήρια της γενετικής ανωτερότητάς μας είναι αδιάσειστα και μόνο άνθρωποι τυφλοί -νοητικά- και κακεντρεχείς και με υψηλό πυρετό που δεν τους αφήνει να ηρεμήσουν, αρνούνται ή αδυνατούν να τα δουν και να τα αποδεχτούν. Όλα αυτά, εμένα που ανήκω στο συγκεκριμένο έθνος και στην Παιδεία του, με κάνουν εξαιρετικά υπερήφανο και χαρούμενο και γενικά μου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο κάθε που σκέφτομαι την τιμή που μου έλαχε. Κάποτε είχα περάσει μια περίοδο προβληματισμού και σκεφτόμουν μήπως δεν έπρεπε να «παίρνω και τόσο ψηλά τον αμανέ» και να «καβαλάω το καλάμι», επειδή είναι λίγο... τυχαίο το ότι ανήκω στο ελληνικό έθνος και δεν ανήκω σε ένα άλλο διπλανό. Είχα κοντέψει, όμως, να πάθω κατάθλιψη και πολύ γρήγορα εγκατέλειψα τέτοιους προβληματισμούς. Στο κάτω κάτω, σκέφτηκα ότι εξίσου ή και (αμαρτία που το γράφω τώρα) περισσότερο χαρούμενος θα ένιωθα κι αν κέρδιζα ένα βαρβάτο τζόκερ. Κι αυτό τυχαίο θα ήταν αλλά καθόλου θα μετρίαζε τη χαρά μου.\nΤην κατάθλιψη μπορεί τότε να τη γλύτωσα παραμερίζοντας απλώς κάποιους προβληματισμούς. Έβαλα το «μακάριοι οι πτωχοί στο πνεύμα» σε πράξη και ησύχασα. Νέες παλιοσκέψεις, όμως, εμφανίζονται διαρκώς στον ορίζοντα απειλώντας να διαταράξουν τη μακαριότητά μου. Από τη μια, τα οικονομικά. Πώς εμείς, ο πιο προικισμένος λαός φτάσαμε εδώ που φτάσαμε; Πώς γίνεται η πληρωμή των μισθών, των συντάξεων, των επιδομάτων μας να εξαρτάται από την κάθε Γερμανία, την κάθε τρόϊκα, τρίλιζα, φιδάκι, γκρινιάρη και δε συμμαζεύεται; Έθνη και λαοί, που ακόμα θα ζούσαν στα δέντρα και στις σπηλιές και θα έτρωγαν ο ένας τον άλλον, αν δεν ήμασταν εμείς να τους κατεβάσουμε από τα δέντρα και να τους βγάλουμε από τις σπηλιές και να τους μάθουμε να τρώνε βλίτα και κουτόχορτο, ώστε να μην τρώνε ο ένας τον άλλον, γίνεται να επεμβαίνουν τώρα και να ρυθμίζουν καθοριστικά τα εσωτερικά μας;\nΚι άντε, τα οικονομικά. Σκέφτομαι ότι εμείς ήμασταν ανέκαθεν πολύ λάρτζ λαός και ποτέ δεν ασχοληθήκαμε με τέτοια πεζά και μίζερα και μπακαλίστικα θέματα. Είχαμε πάντα στο μυαλό μας ότι ό,τι μας έδιναν οι «ξένοι» (υποτιμητικά) ήταν από υποχρέωση, επειδή παλιότερα εμείς τους κατεβάσαμε από τα δέντρα και τους βγάλαμε από τις σπηλιές και τους μάθαμε να τρώνε βλίτα και κουτόχορτο, ώστε να μην τρώνε ο ένας τον άλλον. Τέλος πάντων. Έρχονται τώρα και μας τα ζητάνε πίσω ενώ παράλληλα μας έχουν ψεκάσει με κάτι περίεργες ουσίες, ώστε να μην πολυαντιδρούμε. Όλα αυτά δε θα ήταν ικανά να μου χαλάσουν την ψυχολογία. Είχα στο μυαλό μου τους ολυμπιακούς. Πεδίο δόξας λαμπρό για ένα έθνος που έχει τις νίκες χαραγμένες στο DNA του. Με αυτή τη σκέψη και με ανάλογη εκδικητική προς τους ξένους διάθεση περίμενα ανυπόμονα το μεγάλο γεγονός, στο οποίο το έθνος μας, για μια ακόμα φορά, θα έδειχνε τι αξίζουμε. Περίμενα... Περίμενα... Περίμενα... Και μάλλον θα περιμένω πολύ τη δικαίωση. Μάλλον δε θα έχω τη χαρά να δω τη γαλανόλευκη να κυματίζει και να ακούσω τον εθνικό ύμνο μας να παιανίζει προς τιμήν των νικητών αθλητών μας. Αυτό, όμως, δεν το χωράει ο νους μου. Και πιστεύω ότι κανενός ο νους δεν το χωράει εκτός κι αν είναι ιδιαίτερα μεγάλος. Μαύρες σκέψεις με έχουν ζώσει. Τι έγινε το πασίγνωστο και νικηφόρο DNA μας; Πού είναι οι νίκες που είναι γραμμένες στο γενετικό υλικό μας αλλά δεν τις είδαμε γραμμένες στους φωτεινούς πίνακες των βρετανικών ολυμπιακών σταδίων; Πού πήγε και χάθηκε; Μετακόμισε στην Κίνα, στις ΗΠΑ, στη Βρετανία, στην Τζαμάικα και σε άλλες χώρες που σαρώνουν τα μετάλλια; Ή μήπως το DNA μας είχε ημερομηνία λήξης κι αυτή έφτασε; Είναι, όμως, δυνατόν κάτι τέτοιο; Τι είναι το DNA και λήγει; Γάλα είναι; Γιατί κι αυτό έχει ημερομηνία λήξης αλλά η μάνα μου επιμένει: «άντε, παιδάκι μου, και μια και δυο μέρες μετά να το πιείς, δεν παθαίνεις τίποτα»!\nΑναρτήθηκε από: Σωτήρης Π. Ζάχος στις Τρίτη, Αυγούστου 07, 2012\nΕτικέτες Γενετική ανωτερότητα, εθνικός ύμνος, έθνος, Έλληνες, Λαός, Σωτήρης π. Ζάχος, DNA\n«Αν έπεσες στο λάκκο της μιζέριας,\nνα θυμάσαι ότι οι μέρες σου είναι μετρημένες\nκαι γι αυτό να τις εκμεταλλευτείς όσο καλύτερα μπορείς».\nΓιαν Μαρτέλ, Βεατρίκη και Βιργίλιος\nΩραία! Δηλαδή, όχι και πολύ ωραία αλλά δεν μπορούσα να ξεκινήσω το κείμενο με τη λέξη που πραγματικά ταιριάζει στην περίσταση. Γιατί, αν το κείμενό μου ξεκινούσε με τη λέξη «σκα…ά» θα δημιουργούνταν ένας σωρός προβλήματα. Ορισμένοι «μη μου άπτου» δε θα το διάβαζαν από σιχασιά, έστω κι αν τα «σκα…ά» είναι μια πραγματικότητα. Άλλοι πάλι θα αδιαφορούσαν, γιατί ένα άρθρο που ξεκινάει με μια τόσο ποταπή λέξη, δεν μπορεί να είναι καθόλου μα καθόλου «καθώς πρέπει». Ναι, αλλά η συγκεκριμένη σιχαμένη και βρόμικη και βδελυρή λέξη περιγράφει απολύτως την κατάστασή μας. Ένας ολόκληρος λαός βουτηγμένος στο λάκκο της μιζέριας.\nΤο σκηνικό είναι, βέβαια, μια ανοησία. Γιατί το μίζερο κλίμα οφείλεται σε δυο λόγους, εξίσου ηλίθιους. Ο ένας είναι η διάψευση. Ο άλλος η έλλειψη ελπίδας. Ο πρώτος είναι ανόητος, γιατί το μόνο που διαψεύστηκε για αρκετούς συμπατριώτες μας ήταν ένα ψέμα, μια πλάνη, όχι κάτι πραγματικό. Αρκετοί ζούσαν σε μια εικονική πραγματικότητα, η οποία τέλειωσε. Η λογική, όμως, λέει ότι ένα ψέμα είναι πάντα ένα ψέμα, κάτι που δεν υφίσταται, κάτι που εξ ορισμού δεν υπάρχει και άρα η διάψευσή του είναι απλώς κάτι τυπικό και κυρίως αναμενόμενο. Ο δεύτερος είναι εξίσου ανόητος, επειδή έλλειψη ελπίδας σημαίνει έλλειψη διάθεσης για σκληρή προσπάθεια. Η λογική πάλι λέει ότι εκείνος που έχει τη διάθεση αλλά και τα εφόδια για να παλέψει, ελπίζει ότι κάτι έχει να κερδίσει από αυτό. Σίγουρα πάντως δε χάνει την ελπίδα του. Σύμφωνα, λοιπόν, με τη λογική είναι... παράλογο να κυριαρχεί η μιζέρια στη χώρα μας.\nΚι όμως, αυτή εξαπλώνεται και δείχνει ότι η πλειονότητα των συμπατριωτών μας δεν ενεργεί με βάση τη λογική αλλά αφήνεται να την καθοδηγούν ελέγχοντας το συναίσθημά της. Το συναίσθημα, όμως, συχνά οδηγεί τον άνθρωπο σε ανόητες, γελοίες και κυρίως κουτοπόνηρες επιλογές. Ναι, αλλά ένας άνθρωπος ή μια κοινωνική ομάδα, μικρή ή μεγάλη, δεν πάει μπροστά ούτε με ανόητες ούτε με γελοίες και κυρίως ούτε με κουτοπόνηρες επιλογές ή τουλάχιστον δεν πάει για πολύ καιρό. Ισχύει παντού. Οι πανελλαδικές εξετάσεις, για παράδειγμα, διαψεύδουν αρκετούς μαθητές, γιατί εκεί τα πράγματα είναι αρκετά αντικειμενικά και άρα εκφράζουν την πραγματικότητα. Η ώρα της «λυπητερής» έρχεται για όλους και συνήθως φέρνει μαζί της τη διάψευση, γιατί η «λυπητερή» είναι η πραγματικότητα. Κανείς δε φταίει σε εκείνον που διαψεύδεται, επειδή θεωρεί ότι με δουλειά τζίτζικα μπορεί να αποκτά όσα και το εργατικό μυρμήγκι.\nΗ ώρα της αλήθειας έφτασε για τη χώρα μας και ο λογαριασμός είναι πράγματι μεγάλος. Παράλογο; Όχι βέβαια! Τα γούστα πληρώνονται και όσο πιο ακριβά γούστα έχει κάποιος, τόσα περισσότερα θα κληθεί να πληρώσει. Και μη μου πει κανείς ότι ως κράτος και ως πολίτες δεν υπήρξαμε αυτοκαταστροφικοί! Ξεπεράσαμε κάθε μέτρο και τώρα, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα δίλημμα. Θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε με γνώμονα το συναίσθημα ή θα αποφασίσουμε να βαδίσουμε στους δρόμους της λογικής; Το πρώτο ήδη δείχνει τα αποτελέσματά του οδηγώντας σε εκδήλωση οργής (οπότε γίνεται του… Κασιδιάρη), διάθεση τιμωρίας (άραγε ποιου;), στήριξης όσων μας υπόσχονται όσα κάποιοι άλλοι μας είχαν ήδη υποσχεθεί οδηγώντας μας στις καταστροφικές συνθήκες που βιώνουμε. Στη δεύτερη, τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα, γιατί μια λογική εκτίμηση των δεδομένων προϋποθέτει αυτοκριτική. Όχι κραυγές, όχι θυμό, όχι επίρριψη ευθυνών στον ανάδρομο Ερμή, στο κακό το μάτι ή σε μια αόρατη και ανεξέλεγκτη μοίρα και κυρίως όχι μπούφλες σε δικαίους και αδίκους. Δύσκολο μεν, υπεύθυνο δε. Σίγουρα αξιοπρεπές.\nΑρκετοί λαϊκιστές μιλούν για τη σοφία του ελληνικού λαού. Η πραγματικότητα, όμως, αποδεικνύει όχι τη σοφία αλλά τη μεγαλειώδη βλακεία, την κουτοπονηριά, την αναίδεια και την απαιδευσιά μεγάλου τμήματος του λαού μας. Δηλαδή, σε ποια περίοδο της σύγχρονης ιστορίας μας δείξαμε έστω ψήγματα σοφίας; Όλοι -Έλληνες και ξένοι- κάνουν λόγο για τη μακραίωνη ιστορία μας. Αν, όμως, είμαστε ένας λαός με μεγάλη ιστορία μήπως παράλληλα είμαστε ένας λαός με μνήμη χρυσόψαρου; Γιατί στοιχεία αυτής της ιστορίας είναι το φιλότιμο, η αξιοπρέπεια, η εργατικότητα, η δημοκρατία, το μέτρο, το ωραίο αλλά και η λογική. Πού είναι όλα αυτά σήμερα; Πόσοι πολιτικοί ή πόσοι πολίτες τα διαθέτουν; Αυτό που μας μένει είναι να φανούμε αξιοπρεπείς και λογικοί επιτέλους. Η καθοδήγηση των πολιτών μέσω του ελέγχου των συναισθημάτων του δε δίνει λύσεις. Μπορεί να δίνει μιζέρια, απόγνωση και έλλειψη ελπίδας αλλά καμιά ουσιαστική λύση. Οι λύσεις πηγάζουν από τη λογική και αυτή λέει ότι είναι καιρός να επανεξετάσουμε τις δυνατότητές μας, να αξιοποιήσουμε την πραγματικότητα, να αφήσουμε πίσω μας τα ψέματα, τις εύκολες λύσεις, την τεμπελιά, την ασχήμια, τους ψευτοτσαμπουκάδες και όλους εκείνους που μας υπόσχονται ότι μπορούμε να αποφύγουμε τη «λυπητερή», ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε απομονωμένοι ή ότι θα γίνουμε η Σαουδική Αραβία της Μεσογείου. Η λογική ανέκαθεν έλεγε ότι τα «αγαθά αποκτώνται με κόπους». Πλέον η σκληρή δουλειά είναι η μόνη συνταγή που θα επιφέρει το θάνατο της μιζέριας, γλυτώνοντάς μας από το δικό μας «θάνατο». Πιθανώς κουραστικό. Σίγουρα αισιόδοξο!\nΟ κ. Ζάχος θεωρεί ότι αν η κατάσταση συνεχίσει ως έχει,\nσύντομα θα αποτελεί είδηση ο θάνατος κάποιου από φυσιολογικά αίτια.\nΑναρτήθηκε από: Σωτήρης Π. Ζάχος στις Σάββατο, Ιουνίου 16, 2012\nΕτικέτες αισιοδοξία, διάψευση, Έλληνες, Ελπίδα, Λαός, μέτρο, μιζέρια, πολίτης, Σωτήρης π. Ζάχος\n«Έχοντας συνείδηση ότι δεν πίστευα, ένιωθα ένοχος ανάμεσα\nστους τόσους που πίστευαν. Αποφάσισα να πιστέψω έτσι όπως\nπαίρνει κανείς μια ασπιρίνη. Δε σου κάνει κακό και γίνεσαι καλύτερος»\nΟυμπέρτο Έκο, «Το Εκκρεμές Του Φουκώ»\nΚάπως έτσι γίνεται στις περισσότερες περιπτώσεις και το κατεστημένο καταφέρνει να διαμορφώνει με «απόβλητα σοφίας» τις νέες γενιές. Προσωπικά, βέβαια, έχω μια εξαιρετική τύχη που πηγάζει από τη συνύπαρξή μου με νέους μεταξύ των οποίων και κάποιους που αντιστέκονται διαμορφώνοντας νέα πρότυπα. Ανατροπή, αναθεώρηση και εξέλιξη οριοθετούν τη θετική πλευρά της συνύπαρξης με εφήβους - μαθητές. Απόψεις, συμπεριφορές και συναισθήματα συνδυάζονται σε μια διαρκή εναλλαγή συνθέτοντας μια έντονη και καθόλου βαρετή καθημερινότητα, πυροδοτώντας, συχνά, υπερβάσεις ορίων και διαμόρφωση θέσεων εξαιρετικά δυναμικών και κάποτε πρωτότυπων και ελπιδοφόρων. Πάντα κάτι καινούριο εμφανίζεται προκαλώντας έκπληξη, ενθουσιασμό και ανάγκη για επαναπροσδιορισμούς.\nΑκόμη και ένα τραγικό γεγονός μπορεί να μετατραπεί σε μήνυμα αισιοδοξίας και δύναμης, στοιχείο που σπάνια συναντάται στην κοινωνία των μεγάλων. Ορισμένα παιδιά, όμως, έχουν αυτή την ικανότητα. Ήταν, εδώ και λίγες μέρες, ο απρόσμενος θάνατος του πατέρα μαθήτριάς μου που μου άνοιξε νέους ορίζοντες και με έθεσε μπροστά σε νέα δεδομένα. Στην προσπάθεια να της δώσω χρονικά περιθώρια αντίδρασης και προσαρμογής στη νέα κατάσταση, βρέθηκα αντιμέτωπος με μια άποψη που καθόλου δεν περίμενα. «Στενοχωριέμαι» μου είπε και περίμενα να αναφερθεί άμεσα στο γεγονός, «γιατί δεν κατάφερα να ετοιμάσω τη σημερινή εργασία. Θα προσπαθήσω να είμαι εντάξει την επόμενη φορά»! […]\nΑκριβώς έτσι! Δεν έβρισκα λόγια. Η Στέλλα είχε καταφέρει να μου θέσει νέα όρια τοποθετώντας τον πήχη πολύ, μα πάρα πολύ ψηλά προκαλώντας το θαυμασμό και το σεβασμό μου! Εδώ, όμως, αρχίζουν τα δύσκολα, όχι για τη Στέλλα, αλλά για όλους εκείνους τους συνομηλίκους της που άφηνε πίσω της προσπερνώντας τους με μια δρασκελιά. Μου έδειξε τι σημαίνει δύναμη, στόχος και προσπάθεια και δε χρειάστηκε παρά μια φράση και μια στάση απέναντι στην αίσθηση της ευθύνης που μπορεί να χαρακτηρίζει μόνο δυνατούς και κυρίως ελεύθερους ανθρώπους.\nΤώρα εγώ πρέπει να μπαίνω σε αίθουσες και να ακούω ατέλειωτης ανοησίας δικαιολογίες από παιδιά που δεν είναι εντάξει στις υποχρεώσεις τους, από παιδιά που κάνουν τα πάντα για να υποβαθμίσουν τον εαυτό τους και την εκτίμηση των υπολοίπων απέναντί τους. «Δεν πρόλαβα, γιατί ετοιμάζομαι για εκδρομή», «Δεν τα κατάφερα, γιατί γύρισα από εκδρομή», «Νιώθω κουρασμένος», «Έχω άγχος», «Ήταν πολύ δύσκολο το συγκεκριμένο θέμα»… Ποια στάση ενδείκνυται απέναντι στα συγκεκριμένα άτομα; Ανοχή; Υποκριτική αποδοχή; Χτύπημα στην πλάτη; Αδιαφορία; Ένα είναι βέβαιο! Καμιά από αυτές τις δικαιολογίες δεν έχει να μου προσφέρει το παραμικρό και κυρίως δεν έχει να προσφέρει στα παιδιά που τις χρησιμοποιούν. Όλες τους καταλήγουν στον «κάδο ανακύκλωσης» με το πάτημα ενός «delete» και χωρίς δεύτερη σκέψη.\nΤα πάντα είναι στόχος κι αυτός μετατρέπεται σε οργάνωση που οδηγεί σε συνεχή προσπάθεια. Και δεν αναφέρομαι στα επιφανειακά «θέλω» που ο καθένας διατυπώνει με ιδιαίτερη ευκολία αλλά στην πίστη σε ό,τι ο καθένας επιθυμεί. Γιατί μόνο τότε οι επιθυμίες γίνονται νόημα και γεννούν αγωνιστικότητα, πάθος και δύναμη μπροστά στα εμπόδια, διάθεση αποφυγής μέτριων και απλοϊκών λύσεων. Έτσι, σε κάθε προσπάθεια δίνεται αξία και όχι μιζέρια, χαρά και όχι κατάθλιψη, ελπίδα κι όχι εγκατάλειψη, δύναμη κι όχι κόπωση.\nΚαθετί άλλο χαρακτηρίζει δούλους, άτομα που χωρίς προσωπικούς στόχους, αναγκάζονται από την εφηβεία τους ήδη να συμβιβαστούν με τα όνειρα των άλλων, με τα «απόβλητα» του περιβάλλοντος. Χαρακτηρίζει ανθρώπους που πάντα θα είναι αυτό που κάποιοι άλλοι θέλουν και που θα αναζητούν δικαιολογίες για την αργοπορία τους, για τις μέτριες επιδόσεις τους, για την έλλειψη διάθεσης απέναντι σε ευθύνες. Άτομα που δε θα τολμήσουν ποτέ να είναι ειλικρινή με τον εαυτό τους, πολύ περισσότερο με τους άλλους.\n«Λείπουν τα πρότυπα!» είναι ο μόνιμος ισχυρισμός των περισσοτέρων. Διορθώνω. Λείπουν τα υγιή πρότυπα! Και αυτά «λείπουν» όχι γιατί δεν υπάρχουν γύρω μας αλλά γιατί δεν έχει διάθεση να τα προβάλει η κοινωνία. Ίσως και γιατί οι περισσότεροι δεν έχουν τη δύναμη να τα αναζητήσουν, γιατί τότε θα έπρεπε και να τα ακολουθήσουν. Οπότε νιώθουν καλύτερα στηρίζοντας μια κατάσταση στάσιμη που γεννά τη γκρίνια, τη μιζέρια, την απαισιοδοξία και πολλές δικαιολογίες επανάπαυσης.\nΚι όμως, πρότυπα υπάρχουν παντού και κάποτε αυτά προέρχονται από τις τάξεις των νέων και διαθέτουν τη φρεσκάδα, την καινοτομία και το δυναμισμό που απαιτείται για να προχωράμε. Η επαναδιαπραγμάτευση της θέσης μας απέναντι στα παιδιά μπορεί να είναι βάση για αντίδραση στις κενές θέσεις και απόψεις που προέρχονται από το κατεστημένο. Η Στέλλα και η γενιά της μπορούν να αποτελέσουν πηγή ενέργειας πρωτόγνωρης, μπορούν να μας προσφέρουν τα πρότυπα που έχουμε ανάγκη, αρκεί να τους δώσουμε την ευκαιρία να το κάνουν, να τους αναγνωρίσουμε τη δυνατότητα να διαδραματίσουν αυτό το ρόλο.\nΕκείνο το βράδυ γύρισα στο σπίτι με ένα μόνο σκοπό। Ξάπλωσα δίπλα στο γιο μου που κοιμόταν, ένιωσα τη ζεστασιά του, κοίταξα το ήρεμο πρόσωπό του κι ευχήθηκα με όλη μου τη δύναμη να ξεπεράσει οτιδήποτε συντηρητικό μπορεί, άθελά μου, να του μεταδίδω, να χαράξει το δικό του δρόμο και να εντοπίσει τα δικά του πρότυπα. Και θα ήθελα αυτά τα πρότυπα να μην έχουν τίποτε από τη μιζέρια που εκπέμπουν οι περισσότεροι. Θα ήθελα να διαθέτουν έστω και λίγη από την αρχοντιά και τη δύναμη της Στέλλας.\nΥ.Σ. Το κείμενο έχει γραφεί πριν μερικά χρόνια. Η Στέλλα πέτυχε στην Ιατρική εκείνη τη χρονιά και σήμερα είναι γιατρός.\nΑναρτήθηκε από: Σωτήρης Π. Ζάχος στις Τετάρτη, Μαρτίου 21, 2012\nΕτικέτες δικαιολογίες, Κατεστημένο, Νέα γενιά, Νέοι, πήχης ψηλά, Στόχοι, Συντηρητισμός, Σωτήρης π. Ζάχος\nΕδώ και λίγο καιρό, το ανήθικο, διεφθαρμένο και τραγικά ανίκανο πολιτικό κατεστημένο που δημιουργήσαμε με τη συμμετοχή μας, εκθρέψαμε με τη διαπλοκή μας και συντηρούμε με την αποχή μας έχει αποδυθεί σε ανελέητο αγώνα. Αγώνα για εντοπισμό του υπευθύνου για το χάλι μας το μαύρο. Και πριν ο κόκορας λαλήσει, τον εντόπισαν -όχι τον κόκορα. Τέτοια ταχύτητα! Τύφλα να έχουν ο Πουαρό, ο Σέρλοκ Χολμς και ο Μάρλοου μαζί. Και σαν άλλοι «29 κατασκευαστές πλυντηρίων» οι διεφθαρμένοι λαϊκιστές συμφωνούν: υπεύθυνο για όλα τα δεινά του ελληνικού έθνους -Πελοποννησιακός πόλεμος, Τουρκοκρατία, Κατοχή, Εμφύλιος, δικτατορία και πλέον χρεοκοπία- είναι το παιντί, δηλαδή ο Γιωργάκης. Τέτοια αντανακλαστικά!\nΑπό το «μαζί τα φάγαμε» έχουν περάσει αιώνες. Τα κοράκια της εξουσίας κατάλαβαν ότι αυτό μόνο εχθρούς για εκείνους γεννούσε. Άλλωστε οι κοιλιές ορισμένων εραστών της εξουσίας είναι εμφανώς αδύνατον να συγκριθούν με εκείνες του μέσου Έλληνα. Οπότε τι να πουν; Ότι ναι μεν μαζί τα φάγαμε αλλά εσείς έχετε καλύτερο μεταβολισμό και δε σας πιάνεται αυτό που τρώτε;\nΧρειάζονταν διαφορετική λύση. Κι ο κλήρος έπεσε στον Γιώργο -κι ο αθεόφοβος έδωσε πολλά δικαιώματα. Πολύ πρώτο! Προσέξτε συλλογιστική. Αφού διεφθαρμένοι πολιτικοί και παρατρεχάμενοι δημοσιογράφοι, κάθε παράταξης και μέσου, εντόπισαν το φταίχτη, μένει η πολιτική εξόντωση και περιθωριοποίηση του πρώην πρωθυπουργού κάτι που ελάχιστα ενδιαφέρει, γιατί μάλλον κανείς δεν έχει την αίσθηση ότι «θα χάσει η Βενετιά βελόνι». Ενδιαφέρει, όμως, ο σκοπός των ανίκανων. Το σχέδιο είναι απλό. Πρώτα μας πείθουν ότι ο Γιώργος είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για το χάλι μας το μαύρο. «Δεύτερα», τον αποκαθηλώνουν από πρωθυπουργό και μάλλον από ΠΑΣΟΚάρχη. «Τρίτα», προστρέχουν στους πολίτες με δάκρυα στα μάτια για άφεση αμαρτιών, δυστυχείς που δεν κατάλαβαν νωρίς τις προθέσεις εκείνου που μέχρι χθες έγλυφαν και στήριζαν. «Τέταρτα», απαλλαγμένοι από τα ανοσιουργήματα που εν αγνοία τους(!!!) τελέστηκαν σε βάρος της χώρας, ξαναζητούν τη στήριξή μας για να μη χάσουν τις θεσούλες τους και τα προνόμιά τους. Το «πέμπτα» ούτε θέλω να το σκέφτομαι...\n...Αλλά το φοβάμαι, γιατί έχει να κάνει με τις επιλογές μας, δηλαδή τις επιλογές του λαού. Κι αυτός -παρά τα θρυλούμενα- τις τελευταίες δεκαετίες, δεν έχει να επιδείξει επιλογές που να εμπεριέχουν έστω ψήγματα λογικής. Η κατάσταση που βιώνουμε στους περισσοτέρους γεννά φόβο, απαισιοδοξία, ανασφάλεια και αβεβαιότητα για το μέλλον, συναισθήματα που καθιστούν παρείσακτη οποιαδήποτε λογική, η οποία και εγκαταλείπεται. Είναι αυτό ακριβώς που επιδιώκουν τα κοράκια της εξουσίας. Η εκμετάλλευση των τρομαγμένων είναι πια απλή υπόθεση. Οι διεφθαρμένοι ήδη επανακάμπτουν ως μεσσίες για εξασφάλιση της έμπρακτης στήριξης -παροχή ψήφου- ή της ανοχής -αποχή από τα κοινά- που θα τους επιτρέψει να συνεχίσουν να ελέγχουν την εξουσία και να προωθούν τα άνομα συμφέροντά τους σε βάρος όλων μας.\nΚι όμως, λύση υπάρχει και δεν είναι άλλη από τη συμμετοχή, αρκεί αυτή να εμπεριέχει ίχνη λογικής. Είμαστε υπεύθυνοι για το οικοδόμημα της διαφθοράς και άρα υπεύθυνοι για την κατεδάφισή του. Το ξεσκαρτάρισμα δεν είναι τόσο δύσκολο όσο φαντάζει. Χρειάζεται απλώς να εντοπίσουμε τι ευνοεί τη διαφθορά. Και την ευνοούν πολλά. Ματαιοδοξία, έλλειψη ηθικής, παιδείας, κοινωνικής συνείδησης και κυρίως ελέγχου. Γρήγορη εξέταση των δεδομένων δείχνει ότι η μακρόχρονη παραμονή συγκεκριμένων πολιτικών προσώπων στην εξουσία διευκόλυνε τη διαπλοκή τους με το οικονομικό και δημοσιογραφικό κατεστημένο. Η συγκεκριμένη κατάσταση δημιούργησε συμμαχίες ενάντια στο λαό οδηγώντας ένα μεγάλο τμήμα του στην ανέχεια, το περιθώριο και τη χώρα στη χρεοκοπία.\nΚι εδώ μπαίνουμε εμείς, δηλαδή ο λαός. Μία στάση -όχι λύση- είναι να συνεχίσουμε να υπομένουμε την αθλιότητα ως κομπάρσοι στηρίζοντας ανίκανους πολιτικούς βουτηγμένους στη διαφθορά. Η λύση είναι να διεκδικήσουμε ρόλο πρωταγωνιστικό σπάζοντας την αλυσίδα διαιώνισης της διαφθοράς. Πώς θα γίνει αυτό; Μα με την επιλογή καινούριων προσώπων. Σε κανέναν από εκείνους που στήριξαν υπάρχουσες πολιτικές δεν πρέπει να δοθεί ψήφος και άρα ευκαιρία για επανεκλογή. Κι αυτό ανεξάρτητα από το κόμμα που θα στηρίξει κάποιος. Άλλωστε κανένα κόμμα δε διαθέτει λύση τη δεδομένη στιγμή. Σε κανέναν από τους νυν και πρώην πολιτικούς δεν πρέπει να δοθεί ψήφος. Είναι καιρός να πάνε στα σπίτια τους -για φυλακή δεν το βλέπω- και να μας αφήσουν ήσυχους. Στο εξής, σε κανέναν πολιτικό δεν πρέπει να δοθεί ψήφος για δεύτερη θητεία, σε κανέναν να μην επιτρέψουμε να κάνει επάγγελμα την πολιτική.\nΑν σε κάθε εκλογική αναμέτρηση ανανεώνουμε τα πολιτικά πρόσωπα, τους αφαιρούμε τη δυνατότητα να ταμπουρώνονται στην εξουσία και να διαπλέκονται με οικονομικά και δημοσιογραφικά συμφέροντα. Το φαινόμενο των αιώνιων βουλευτών και υπουργών είναι καιρός να σταματήσει. Και μόνο εμείς μπορούμε να στήσουμε τα αναχώματα που απαιτούνται. Αν περιμένουμε βελτίωση κάνοντας απλώς ευχές, δε θα τη δούμε ποτέ. Άλλωστε τις μέρες που πέρασαν δεν ανταλλάξαμε και λίγες. Ναι αλλά και ο νέος Χρόνος μας βρήκε στα ίδια ενώ τα χειρότερα έπονται. Η Ανάσταση δεν πρόκειται να έλθει αν δεν την προκαλέσουμε με τις επιλογές μας.\nΑναρτήθηκε από: Σωτήρης Π. Ζάχος στις Δευτέρα, Ιανουαρίου 02, 2012\nΕτικέτες Βουλευτές, Διεφθαρμένοι, πολίτης, πολιτικοί, Σωτήρης π. Ζάχος\nΘεωρίες Ελληνικής Συνωμοσίας! -Κωδικός: Μετανάστευ...\nΑ, τα Χριστούγεννα ήταν; Εμείς την Ανάσταση περιμέ...


ΤΟΠΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ: ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ «ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ»: ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ\nΠριν από μία δεκαπενταετία, την περίοδο 1996-1998, η Ελληνική Τοπική Αυτοδιοίκηση ζούσε στον ρυθμό μίας δυναμικής – για τα τότε τουλάχιστον δεδομένα- διοικητικής μεταρρύθμισης ανάλογης σημασίας με εκείνη του 1911, όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος διέλυε το παλαιοδημαρχιακό κατεστημένο όπως αυτό είχε μετασχηματιστεί από την παρακμή των θεσμών που είχαν εισαγάγει οι Βαυαροί το 1835.\nΗ μεταρρύθμιση της προηγούμενης δεκαπενταετίας φέρει το τίτλο «Πρόγραμμα Ιωάννης Καποδίστριας» και περιλαμβάνει δύο βασικούς πυλώνες: Το θεσμικό πλαίσιο της συγχώνευσης των 5.318 Κοινοτήτων με τη δημιουργία των νέων 1100 ΟΤΑ και το Πρόγραμμα των Μέτρων Υποστήριξης της μεταρρύθμισης, δηλαδή το Ειδικό Πρόγραμμα Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΕΠΤΑ).\nΗ επιλογή ως κωδικού τίτλου του ονόματος του Πρώτου Κυβερνήτη του Ελληνικού Κράτους είχε καταρχήν τιμητικό αλλά και συμβολικό περιεχόμενο. Ήθελε να τιμήσει τον Κυβερνήτη για την ανολοκλήρωτη εν πολλοίς προσπάθειά του να φτιάξει Κράτος αλλά και εμμέσως να συμβολίσει την προσπάθεια των σύγχρονων ιστορικών μεταρρυθμιστών να ξεκινήσουν την ανασυγκρότηση του Κράτους από την ανασυγκρότηση της πρωτοβάθμιας Τοπικής Αυτοδιοίκησης.\nΣτόχος της μεταρρύθμισης ήταν η δημιουργία Ισχυρής Τοπικής Αυτοδιοίκησης, δηλαδή ισχυρού και αποτελεσματικού ΟΤΑ, ικανού να σχεδιάζει και να υλοποιεί πολιτικές τοπικής ανάπτυξης, να παρέχει αποτελεσματικές και ποιοτικά αναβαθμισμένες υπηρεσίες στους πολίτες, έτσι ώστε οι κάτοικοι των χωριών να απολαμβάνουν τις υπηρεσίες που θεωρητικά – τουλάχιστον- απολαμβάνουν οι κάτοικοι των αστικών κέντρων. Ο στόχος του Ισχυρού και Αποτελεσματικού Δήμου συνδέεται άρρηκτα με την ενσωμάτωση του κεκτημένου της ευρωπαϊκής αυτοδιοίκησης και αποτελεί συνέπεια και ταυτόχρονα προϋπόθεση για την ουσιαστική πολιτική και οικονομικοκοινωνική ενσωμάτωση των ελληνικών τοπικών κοινωνικών στο ευρωπαϊκό αναπτυξιακό γίγνεσθαι.\nΗ αναντιστοιχία της κατακερματισμένης σε μικρούς και αναπτυξιακά καχεκτικούς ΟΤΑ ελληνικής τοπικής αυτοδιοίκησης με την αναγκαιότητα της προσαρμογής στο κεκτημένο της ευρωπαϊκής θεσμικής δομής που ενθαρρύνει την μεταφορά πόρων και αρμοδιοτήτων καθώς και την ανάληψη πρωτοβουλιών αναπτυξιακού σχεδιασμού σε πλησιέστερο προς τον πολίτη επίπεδο αποτελεί αναντίρρητα τον πρώτο δικαιολογητικό λόγο του Προγράμματος Ιωάννης Καποδίστριας.\nΑξίζει να θυμηθούμε τους στόχους του Προγράμματος που ήταν οι ακόλουθοι:\n•Η παροχή υπηρεσιών ισοδύναμης αποτελεσματικότητας στους κατοίκους των πόλεων και των χωριών και επομένως ο εκσυγχρονισμός του διοικητικού μας συστήματος\n•Η ουσιαστικοποίηση του ρόλου των Ο.Τ.Α. και η αναβάθμιση των αιρετών και επομένως ο εκσυγχρονισμός του τοπικού πολιτικού συστήματος στη χώρα μας και η διεύρυνση της πολιτικής βαρύτητας της Πρωτοβάθμιας Τ.Α.\n•Η δημιουργία ουσιαστικών προϋποθέσεων για την διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια των Ο.Τ.Α.\n•Ο συντονισμός των τοπικών δημοσίων επενδύσεων για έργα τεχνικής υποδομής και κοινωνικού εξοπλισμού.\n•Η ενίσχυση του "ενδογενούς" δυναμικού της ελληνικής περιφέρειας, που είναι αναγκαία προϋπόθεση για μια διαρκή και "βιώσιμη" περιφερειακή και τοπική ανάπτυξη.\n•Η διαφάνεια στη διαχείριση των πόρων και ο κοινωνικός έλεγχος της τοπικής εξουσίας, που οδηγούν στην εξασφάλιση της νομιμότητας και της προστασίας των πολιτών.\n• Οικονομίες κλίμακας στις λειτουργικές δαπάνες και αναβάθμιση του ανθρώπινου δυναμικού.\nΗ εφαρμογή του Προγράμματος βασίζεται σε τρεις αρχές οι οποίες συνοψίζονται στα ακόλουθα:\n•Ο συνδυασμός των αρχών της δημοκρατικότητας και της αποτελεσματικότητας (μεγάλοι Ο.Τ.Α. αλλά με ενδοδημοτική αποκέντρωση).\n•Η συντονισμένη εφαρμογή νομικών ρυθμίσεων και αναπτυξιακών μέτρων. Η αναπτυξιακή ενδοδημοτική ισορροπία (κατοχύρωση της αποκέντρωσης των δημοτικών δημοσίων επενδύσεων)\n•Η εξασφάλιση της ευρύτερης δυνατής πολιτικής και κοινωνικής συναίνεσης.\nΟι προαναφερόμενοι στόχοι καθώς και οι βασικές αρχές για την υλοποίησή τους αποτελούν αναπόφευκτα τα κριτήρια με τα οποία αξιολογείται δεκαπέντε χρόνια μετά η επιτυχία εκείνου του Προγράμματος και της Μεταρρύθμισης.\nΗ επιδίωξη των τριών από τους προαναφερμένους στόχους που συνοψίζονται στην διοικητική πτυχή της μεταρρύθμισης, δηλαδή στη δημιουργία ισχυρότερων διοικητικών δομών οι οποίες είναι σε θέση να εμπεδώσουν, να αξιοποιήσουν και να διευρύνουν την διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια των ΟΤΑ, να δώσουν ισοδύναμες με εκείνων των αστικών κέντρων υπηρεσίες και να ενθαρρύνουν τον λειτουργικό εκσυγχρονισμό της τοπικής αυτοδιοίκησης προϋποθέτει Δήμους με οικονομική ευρωστία, δηλαδή με δυνατότητα άντλησης ιδίων πόρων, και διοικητική ικανότητα, δηλαδή αποδοτικά οργανωμένο ανθρώπινο δυναμικό ικανό να αξιοποιεί νέες δυνατότητες και συνεπώς να ενισχύει την ικανότητα του Δήμου για την παραγωγή ποιοτικά αναβαθμισμένων και πολλαπλάσιων υπηρεσιών.\nΕνώ το Πρόγραμμα Ιωάννης Καποδίστριας στόχευε στον ισχυρό Δήμο δεν θεμελίωσε τον ορθολογικό σχεδιασμό των διοικητικών ενοτήτων. Ο εισηγητής του Προγράμματος, δηλαδή ο Υπουργός Εσωτερικών, έλαβε σωστά υπόψη τις προηγούμενες ενότητες χωροταξικού σχεδιασμού, όπως τις γεωγραφικές ενότητες Νόμου 1622/1986, των Αναπτυξιακών Συνδέσμων, των Συμβουλίων Περιοχής αλλά η αξιοποίησή τους περιορίστηκε μόνο στην πρώτη φάση του σχεδιασμού των νέων Δήμων. Σε αυτή εκπονήθηκαν και διατυπώθηκαν οι προτάσεις των Τοπικών Ενώσεων Δήμων και Κοινοτήτων (ΤΕΔΚ), των Τοπικών Επιτροπών Νομού (Τ.Ε.Ν) και των Περιφερειακών Επιτροπών. Η επιλογή, στην συνέχεια, να ενσωματωθεί ο χωρικός σχεδιασμός στο νομοσχέδιο, δηλαδή να τεθεί στην κοινοβουλευτική αξιολόγηση, ενίσχυσε την προώθηση προτάσεων που στόχευαν σε τοπικές πολιτικές συναινέσεις αδιαφορώντας εν μέρει για την βιωσιμότητα του προτεινόμενου σχήματος. Με άλλα λόγια «η αρχή της ευρύτερης δυνατής πολιτικής και κοινωνικής συναίνεσης» εφαρμόστηκε με τρόπο που «υπονόμευσε» το διακύβευμα του Ισχυρού και Αποτελεσματικού Δήμου επειδή εφαρμόστηκε, τελικά, ως αρχή του « αποδεκτού από το κοινοβουλευτικό πολιτικό προσωπικό των νομών» σχήματος. Η επιλογή όμως αυτή είχε ως συνέπεια την «πανηγυρική» αποδοχή της μεταρρύθμισης από το κεντρικό αλλά και το τοπικό πολιτικό προσωπικό, εφόσον επέτρεπε την ενσωμάτωση των ρόλων του στο νέο τοπικό πολιτικό διοικητικό σύστημα. Από την άλλη πλευρά όμως συνέβαλε αποφασιστικά στην «έκπτωση» των στόχων της μεταρρύθμισης, ιδιαίτερα όταν, σε αρκετές περιπτώσεις, δεν επέτρεψε την δημιουργία του Ισχυρού και Αποτελεσματικού Δήμου.\nΜεταξύ των στόχων του Προγράμματος Ιωάννης Καποδίστριας περιλαμβάνεται και «η ουσιαστικοποίηση του ρόλου των Ο.Τ.Α. και η αναβάθμιση των αιρετών και επομένως ο εκσυγχρονισμός του τοπικού πολιτικού συστήματος στη χώρα μας και η διεύρυνση της πολιτικής βαρύτητας της Πρωτοβάθμιας Τοπικής Αυτοδιοίκησης». Η επιδίωξη αυτού του στόχου προϋποθέτει τον Ισχυρό Δήμο μέσα από τον οποίο το πολιτικό προσωπικό αξιοποιεί και καθιστά βαρύνοντα τόσο τον πολιτικό ρόλο του και διαμέσου αυτού ενισχύει την πολιτική βαρύτητα του θεσμού. Στην ουσία πρόκειται για την λειτουργία «συγκοινωνούντων δοχείων» στο πολιτικό και διοικητικό σύστημα. Όσο ισχυρότερο είναι το διοικητικό κέντρο τόσο ισχυρότερο καθίσταται το πολιτικό προσωπικό που το διοικεί. Είναι προφανές ότι εφαρμογή της αρχής της ευρύτερης πολιτικής συναίνεσης διαμέσου και της αποδοχής προτάσεων για περισσότερους και μικρότερους Δήμους αποδυνάμωσε «εν τη γενέσει» την επίτευξη του στόχου της αναβάθμισης του τοπικού πολιτικού προσωπικού και την ενίσχυση της πολιτικής βαρύτητας του θεσμού. Εξάλλου η ενίσχυση της βαρύτητας του τοπικού πολιτικού προσωπικού και ιδίως των Δημάρχων δεν βρίσκει ένθερμους υποστηρικτές στο κεντρικό πολιτικό προσωπικό.\nΘα μπορούσε άραγε να είχε γίνει διαφορετικά; Ναι υπό την προϋπόθεση της καθιέρωσης κριτηρίου βιωσιμότητας ως του ελάχιστου κριτηρίου για τον σχεδιασμό μίας νέας διοικητικής μονάδας. Η καθιέρωση αυτού του κριτηρίου θα είχε διευκολυνθεί με την κατάστρωσή του στον νόμο και την εφαρμογή του με διοικητική νομοθετική πρωτοβουλία, δηλαδή με Διάταγμα και όχι με τυπικό νόμο.\nΗ επιλογή της δημιουργίας των νέων Δήμων χωρίς την εφαρμογή κριτηρίου βιωσιμότητας οδήγησε σε αρκετές περιπτώσεις στη διαμόρφωση νέων ανίσχυρων διοικητικών μονάδων οι οποίες δεν ήταν σε θέση να ανταποκριθούν στους στόχους της Μεταρρύθμισης. Αυτή ίσως είναι μία κρίσιμη αιτία αναποτελεσματικότητας η οποία συνόδευσε από την γέννησή του το Πρόγραμμα Καποδίστριας και προδιάγραψε εν πολλοίς την εξέλιξή του. Στην άλλη όψη του νομίσματος όμως μπορεί να αξιολογηθεί θετικά γιατί η επιλογή αυτή κατέστησε τελικά εφικτή και αποδεκτή την νέα διοικητική δομή της πρωτοβάθμιας τοπικής αυτοδιοίκησης του Προγράμματος Ιωάννης Καποδίστριας και την κατέστησε προάγγελο της μεταρρύθμισης που οδηγεί στον Δήμο του 21ου αιώνα.\nΗ θεσμική οργάνωση των νέων Δήμων βασίστηκε στη διατήρηση του ισχύοντος έως τότε συστήματος τοπικής διακυβέρνησης και στην εισαγωγή των γνωστών από τις αρχές της δεκαετίας του ΄80 θεσμών δημοτικής αποκέντρωσης. Οι θεσμοί της δημοτικής αποκέντρωσης, δηλαδή τα Τοπικά Συμβούλια, συνέβαλαν στη διατήρηση μίας υποτυπώδους θεσμικής οντότητας στα όρια των καταργηθέντων Κοινοτήτων και διευκόλυναν την ενσωμάτωση του αντίστοιχου πολιτικού προσωπικού στο νέο δημοτικό σύστημα διακυβέρνησης. Στην πράξη πάντως η εκτεταμένη θεσμοθέτηση της δημοτικής αποκέντρωσης δεν οδήγησε στην ανάκαμψή της πολιτικής αποκέντρωσης ούτε μετέβαλε το προϋφιστάμενο - κατά ορισμένους δημαρχοκεντρικό- σύστημα διακυβέρνησης. Ούτε ασφαλώς η ενισχυμένη θεσμική αναφορά του νομοθέτη στον Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων (ν.3643/2006) φάνηκε ικανή να μεταβάλλει το τέλμα της δημοτικής αποκέντρωσης. Οι σημαντικότεροι λόγοι είναι τουλάχιστον δύο: πρώτον, ο τρόπος ανάδειξης των Τοπικών Συμβουλίων δεν επιτρέπει την αποκέντρωση αρμοδιοτήτων, δεύτερον, η έλλειψη επαρκών πόρων αποτελεί τον σταθερό ανασταλτικό παράγοντα κάθε αποκέντρωσης. Συνεπώς, η μεταρρύθμιση δεν άγγιξε δραστικά στο δημοτικό σύστημα διακυβέρνησης και δεν το προσάρμοσε στα δεδομένα και στους στόχους του Ισχυρού και Αποτελεσματικού Δήμου. Ως εκ τούτου, το πλαίσιο οργάνωσης και λειτουργίας των Δήμων δεν επιτρέπει στους αιρετούς να επιδιώξουν την διοικητική αναβάθμιση. Η αιτία αυτή δεν είναι εντέλει τόσο καταλυτική είναι όσο είναι η έλλειψη ενός ελάχιστου κριτηρίου βιωσιμότητας Εντούτοις, συμβάλλει στην διαιώνιση της αναποτελεσματικότητας και στην περεταίρω αποδυνάμωση των Δήμων.\nΤο ανθρώπινο προσωπικό που αναδεικνύεται στα αιρετά αξιώματα εξελίσσεται μέσα από τις διεργασίες του τοπικού πολιτικού συστήματος και αλληλοεπιδρά στην δυναμική του θεσμού. Δηλαδή το πολιτικό προσωπικό ενός Ισχυρού Δήμου πρέπει να έχει δεξιότητες αντίστοιχες των στοιχειωδών απαιτήσεων της τοπικής κοινωνίας από το Δήμο αυτό. Η τοπική κοινωνία και το τοπικό πολιτικό και διοικητικό σύστημα αλληλεπιδρούν στην διαμόρφωση του τοπικού πολιτικού προσωπικού, σε μία διαδικασία που για να αποδώσει καρπούς απαιτεί και χρόνο και άλλες κατάλληλες προϋποθέσεις.\nΤο ανθρώπινο δυναμικό όμως που στελεχώνει τον διοικητικό μηχανισμό μπορεί να διαμορφωθεί με βάση τις ισχύουσες κάθε φορά διαδικασίες ανάπτυξής του. Είναι προφανές ότι από την κατακερματισμένη πρωτοβάθμια τοπική αυτοδιοίκηση των μικρών Κοινοτήτων με τον ένα Γραμματέα, υπάλληλο πολλαπλών καθηκόντων αλλά δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και μάλιστα χωρίς τις δεξιότητες που δίνει σήμερα το εκπαιδευτικό σύστημα αλλά αντίθετα με εκείνες προηγουμένων δεκαετιών, είναι δύσκολο να φθάσουμε στο ανθρώπινο δυναμικό που έχει ανάγκη ο νέος ισχυρότερος σε έκταση, πληθυσμό, προβλήματα και πολυπλοκότητα διοικητικών διαδικασιών ΟΤΑ. Προς την κατεύθυνση αυτή στα υποστηρικτικά μέτρα του Προγράμματος Ιωάννης Καποδίστριας συμπεριλαμβάνονται: Η υποβοήθηση στην σύνταξη νέων Οργανισμών Εσωτερικής Υπηρεσίας, η πρόσληψη επιστημονικού προσωπικού, η κατάρτιση του επιστημονικού προσωπικού. Τα μέτρα αυτά εφαρμόστηκαν αλλά δεν ήταν αρκετά. Οι νέοι Οργανισμοί Εσωτερικής Υπηρεσίας έπρεπε να ενσωματώσουν το υφιστάμενο προσωπικό, συνεπώς δεν ξεκίνησαν από την αφετηρία της αντιστοίχησης αναγκών, αρμοδιοτήτων και πόρων. Έτσι παρέμεινε προσωπικό υπεράριθμο και χωρίς τις αναγκαίες δεξιότητες. Η πρόσληψη του νέου επιστημονικού προσωπικού υπήρξε πράγματι σημαντική για την πρωτοβάθμια τοπική αυτοδιοίκηση. Το προσωπικό αυτό μάλιστα παρακολούθησε και πρόγραμμα κατάρτισης προτού εγκατασταθεί στους Δήμους. Μόνο το γεγονός ότι πάνω από 2.000 νέοι επιστήμονες θα υπηρετούσαν στην ελληνική περιφέρεια καθιστά το μέτρο ιστορικό. Πολύ γρήγορα όμως ξεκίνησε η αποψίλωση των Δήμων από τους νέους επιστήμονες αφού με την πρώτη ευκαιρία έφευγαν από τους νέους Δήμους για να μεταταχθούν σε Δήμους των πρωτευουσών των Νομών και των μεγάλων αστικών κέντρων. Μάλιστα αυτό έγινε ενώ δεν είχε συμπληρωθεί ούτε καν η διετία ως ελάχιστη προϋπηρεσία. Στην απομάκρυνση των νέων επιστημόνων συνέβαλε μάλιστα και η προθυμία αρκετών Δημάρχων να συνηγορήσουν στην μετάταξή τους μη έχοντας βέβαια επιδιώξει την αξιοποίησή τους ή σε ορισμένες ακραίες περιπτώσεις και επιθυμώντας να απαλλαγούν από αυτούς. Το υφιστάμενο και προερχόμενο από τις Κοινότητες προσωπικό ενθάρρυνε με την δυσκολία συνεργασίας την απομάκρυνση ή την μη αξιοποίηση των επιστημόνων. Βέβαια το μεγαλύτερο βάρος της ευθύνης ανήκει στο Υπουργείο Εσωτερικών το οποίο είχε επενδύσει για την πρόσληψη, την μισθοδοσία κατά το πρώτο χρονικό διάστημα και την κατάρτιση των επιστημόνων αυτών και όφειλε, εξάλλου, να λειτουργεί ως θεματοφύλακας των πολιτικών υποστήριξης της μεταρρύθμισης.\nΠολύ γρήγορα η ιδεατή εικόνα του νέου ισχυρού Δήμου με την Τεχνική Υπηρεσία και το Επιστημονικό Προσωπικό ξεχάστηκε και σήμερα την θυμόμαστε μόνο διαβάζοντας τα διαφημιστικά μηνύματα στο Υποπρόγραμμα Επικοινωνίας του «Καποδίστρια».\nΠράγματι, εάν εξαιρέσουμε το πρώτο χρονικό διάστημα που αντιστοιχεί περίπου στην πρώτη διετία λειτουργία των νέων Δήμων πολιτικές που αναφέρονται στο ανθρώπινο δυναμικό δεν εφαρμόστηκαν παρότι αυτές αποτελούσαν κρίσιμο κεφάλαιο των υποστηρικτικών μέτρων.\nΗ ενίσχυση με μηχανολογικό εξοπλισμό αγγίζει περισσότερο θεωρητικά παρά πρακτικά την επίτευξη των στόχων της μεταρρύθμισης και κυρίως την λήψη μέτρων ενίσχυσης για τη διαμόρφωση των Ισχυρών Δήμων. Αποτέλεσε εν τούτοις χρήσιμο εργαλείο για το ξεκίνημα αλλά αναιρέθηκε από την προηγηθείσα δημιουργία αρκετών μικρών Δήμων έτσι ώστε ο μηχανολογικός εξοπλισμός να μην επαρκεί για την στοιχειώδη κάλυψη των αναγκών. Η συνέργεια και η διαδημοτική συνεργασία δεν προωθήθηκε εγκαίρως ίσως διότι στα πρώτα βήματα θα αναδείκνυε την αποτυχία στη δημιουργία βιώσιμων και επαρκούς δυναμικής ΟΤΑ αλλά κυρίως όμως διότι η Πολιτεία και ιδίως το Υπουργείο Εσωτερικών δεν έλαβε και δεν προώθησε πολιτικές συνεργασίας. Το αντίθετο μάλιστα, τις αποδοκίμασε.\nΤο Ειδικό Πρόγραμμα Τοπικής Αυτοδιοίκησης διαρθρώθηκε με σκοπό την ενίσχυση των νέων Δήμων για την δημιουργία υποδομών αναγκαίων για την ενδοδημοτική αναπτυξιακή ισορροπία. Η επιλογή των έργων και δράσεων ανατέθηκε «εν λευκώ» στις πρώτες δημοτικές αρχές αφού προηγουμένως είχε προσδιοριστεί το συνολικό ποσόν χρηματοδότησης ανά Δήμο. Οι Τεχνικές Επιτροπές Νομού, μικτές ομάδες παρακολούθησης του Προγράμματος με στελέχωση κυρίως από τις Τεχνικές Υπηρεσίες Δήμων και Κοινοτήτων κάθε Νομού (ΤΥΔΚ) ενώ είχαν την αποστολή να καθοδηγούν τους Δήμους σε έργα και δράσεις που στόχευαν τους σκοπούς του Προγράμματος ανταποκρίθηκαν ελάχιστα έως καθόλου σε αυτή την αποστολή. Έτσι το 50% του ΕΠΤΑ αξιοποιήθηκε από τους νέους Δήμους χωρίς απαραίτητα να κατευθύνεται σε υποδομές που προάγουν την ενδοδημοτική ανάπτυξη και συνεπώς την ενοποίηση των τοπικών κοινωνιών του Νέου ΟΤΑ. Ασφαλώς σοβαρότερο αυτού είναι η οριστική απώλεια του υπολοίπου 50% το οποίο δεν αποδόθηκε έως την κυβερνητική αλλαγή του 2004 και εν συνεχεία την αντικατάσταση του ΕΠΤΑ από το Πρόγραμμα ΘΗΣΕΑΣ.\nΤο Ειδικό Πρόγραμμα Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΕΠΤΑ) θεσμοθετήθηκε ως σύστημα χρηματοδότησης του Προγράμματος Ιωάννης Καποδίστριας και συνεπώς ως η επιχειρησιακή του διάσταση όταν συνδέθηκε άμεσα με την επιλογή της ενοποίησης των χρηματοδοτήσεων προς την Τοπική Αυτοδιοίκηση οι οποίες έως τότε γινόταν από κάθε Υπουργείο ξεχωριστά με συνέπεια την άνιση και πολλές φορές μεροληπτική αντιμετώπιση των ΟΤΑ. Στην πράξη πάντως τίποτε δεν άλλαξε δραστικά αφού τα Υπουργεία αποφάσιζαν τις δράσεις τους και τις χρηματοδοτήσεις των ΟΤΑ, με τη διαφορά ότι αυτές πλέον υπάγονται στην Επιτροπή Παρακολούθησης του ΕΠΤΑ που λειτουργούσε κυρίως με την τριμερή σύνθεσή της, δηλαδή με τον εκπρόσωπο του ΥΠΕΣΔΔΑ, του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και του χρηματοδοτούντος κάθε φορά Υπουργείου. Έτσι το αίτημα για συμπερίληψη όλων των «έκτακτων» χρηματοδοτήσεων στο ΕΠΤΑ παρέμεινε απλώς μία διαδικασία καταγραφής παντελώς αδιάφορη προς τους στόχους και τις προτεραιότητες της διοικητικής μεταρρύθμισης.\nΑντίστοιχης δομής είναι και το Πρόγραμμα ΘΗΣΕΑΣ που αντικατέστησε το Ε.Π.Τ.Α.\nΤόσο το ΕΠΤΑ όσο και το Πρόγραμμα ΘΗΣΕΑΣ χρηματοδοτήθηκαν κατά βάση από τους πόρους της Αυτοδιοίκησης ενώ τα επιμέρους Υπουργεία συνεχίζουν να διατηρούν τη δυνατότητα της επιλεκτικής επιχορήγησης είτε από τα Προγράμματα που διαχειρίζονται είτε από Ειδικούς Λογαριασμούς.\nΑμέσως με την λειτουργία των Νέων Δήμων ενεργοποιήθηκε και το Υποπρόγραμμα 5 του ΕΠΤΑ το οποίο αναφέρεται στη χρηματοδότηση των Δήμων της Περιφέρειας Αττικής και της μητροπολιτικής περιοχής της Θεσσαλονίκης. Έτσι μεγάλο μέρος των δεσμευμένων πόρων κατευθύνθηκε προς τους υφισταμένους και πριν το Πρόγραμμα Ιωάννης Καποδίστριας Δήμους των περιοχών αυτών. Έτσι η χρηματοδότηση των νέων Δήμων διαρκώς μειώνεται στα πρώτα χρόνια λειτουργίας τους γεγονός που βρίσκεται σε αντίθεση με τον σκοπό και την αποστολή του Ειδικού Προγράμματος Τοπικής Αυτοδιοίκησης.\nΤο δυσχερές χρηματοδοτικό περιβάλλον διαμορφώθηκε και από την γενικότερη προσπάθεια για την οικονομική σύγκλιση και την επίτευξη του στόχου της ΟΝΕ καθώς και από τις αυξημένες ανάγκες χρηματοδοτήσεων για την προετοιμασία των Ολυμπιακών Αγώνων. Χαρακτηριστική περίπτωση η μη εφαρμογή του μεγαλύτερου μέρους του Προγράμματος «Ελλάδα 2004» ενός προγράμματος δημιουργίας Αθλητικών Υποδομών που αφορούσε όλους τους Δήμους της χώρας και υλοποιήθηκε μόνο σε ένα μικρό τμήμα του και κυρίως στα αστικά κέντρα. Η δομή και η φιλοσοφία αυτού του Προγράμματος αποτελούσε μάλιστα μία σημαντική εξαίρεση στον κανόνα που θέλει τα Υπουργεία να χρηματοδοτούν επιλεκτικά τους ΟΤΑ. Ο στόχος του «Ελλάδα 2004» ήταν να συγκεντρωθούν όλες οι χρηματοδοτήσεις και να κατανεμηθούν με σχεδιασμό σε όλους τους Δήμους με κριτήρια κατανομής και αφού προηγουμένως καταγραφούν οι ανάγκες και οι προτάσεις των ΟΤΑ.\nΕν κατακλείδι, η διοικητική μεταρρύθμιση που συντελέστηκε με το Πρόγραμμα Ιωάννης Καποδίστριας αξιολογούμενη με βάση τους στόχους της και τα αποτελέσματα της εφαρμογής της σε σχέση με αυτούς δεν μπορεί παρά να έχει θετικό απολογισμό.\nΤο νεωτεριστικό στοιχείο της υπήρξε η σύνθεση θεσμικού πλαισίου, οργανωτικών αλλαγών και πολιτικών για την υποστήριξη της εφαρμογής. Τα μέτρα που λήφθηκαν για τις πολιτικές υποστήριξης δεν εφαρμόστηκαν όλα στο ακέραιο. Η αναγκαιότητα αναβάθμισης του ανθρώπινου δυναμικού ξεχάστηκε στην πράξη, η εφαρμογή του χρηματοδοτικού Προγράμματος αντί να κατευθυνθεί στην δημιουργία υποδομών που προωθούν την ενδοδημοτική ανάπτυξη κατέληξε σε έναν «κατάλογο» έργων που δεν υπακούνε σε έναν συνολικό δημοτικό σχεδιασμό. Δεν ενθαρρύνθηκαν οι νέοι ΟΤΑ για την οργάνωση και κυρίως την λειτουργία της προγραμματικής διαδικασίας.\nΟρισμένα από τα αρνητικά αποτελέσματα της Μεταρρύθμισης οφείλονται στις αρχικές επιλογές του νομοθέτη που ενσωματώνονται στον σκληρό πυρήνα της μεταρρύθμισης. Η έλλειψη ορθολογικού χωρικού σχεδιασμού και η ανυπαρξία κριτηρίων ελάχιστης βιωσιμότητας οδήγησε στην δημιουργία μικρών και οικονομικά αδύναμων Δήμων. Στην ουσία σε αυτές τις περιπτώσεις η Μεταρρύθμιση επέτυχε μεγέθυνση των παλαιών Κοινοτήτων και ταυτόχρονα την επαύξηση των αρνητικών στοιχείων τους. Η ανυπαρξία η ο περιορισμός των ιδίων πόρων, η σταδιακή μείωση των ΚΑΠ, σε σχέση με τους ρυθμούς αύξησης πριν από το 1997, η αύξηση των λειτουργικών δαπανών και ως συνέπεια της ατολμίας στην οργάνωση του ανθρώπινου δυναμικού είναι μερικά από τα δεδομένα που οδηγούν σε αναπτυξιακή απραξία και οικονομική υστέρηση τους μικρούς και μεσαίους Δήμου. Είναι χαρακτηριστικό ότι ευθύς αμέσως, μετά την έναρξη λειτουργίας των νέων Δήμων αναπτύχθηκε στην Αυτοδιοίκηση ο διάλογος και ο προβληματισμός για το ελάχιστο λειτουργικό κόστος. Αναρωτιέται κανείς πόσο θετικότερα θα ήταν τα αποτελέσματα της Μεταρρύθμισης εάν το ελάχιστο λειτουργικό κόστος είχε υπάρξει ως υποκριτήριο βιωσιμότητας στον σχεδιασμό των νέων Δήμων.\nΗ καταγραφή των αρνητικών συμπερασμάτων ενός ειλικρινούς απολογισμού δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να συσκοτίζει μία ανάγνωση των αποτελεσμάτων της Μεταρρύθμισης και του Προγράμματος Ιωάννης Καποδίστριας από εντελώς άλλη οπτική γωνία. Όχι κυρίως υπό το πρίσμα της σχέσης στόχων και αποτελέσματος αλλά υπό το πρίσμα της νέας κατάστασης σε σχέση με την προϋφιστάμενη.\nΠράγματι, η κατακερματισμένη τοπική αυτοδιοίκηση των 5.318 Κοινοτήτων δεν θα μπορούσε να αξιοποιήσει τις δυνατότητες που έδωσε η υλοποίηση του Γ ΚΠΣ, παρά τις ελλείψεις και την απόσταση από τους αρχικούς στόχους. Η κατακερματισμένη τοπική αυτοδιοίκηση του παρελθόντος δεν μπορούσε ούτε να υποστηριχθεί σε πολιτικές οικονομικής οργάνωσης, όπως η εφαρμογή του διπλογραφικού λογιστικού συστήματος, ούτε να οργανώσει αυτοτελείς οικονομικές υπηρεσίες. Η ίδρυση Ταμειακών Υπηρεσιών συνέβαλε στην οικονομική εξυγίανση της πρωτοβάθμιας τοπικής αυτοδιοίκησης. Η κατακερματισμένη τοπική αυτοδιοίκηση δεν ήταν σε θέση να συγκροτήσει δομές κοινωνικής φροντίδας. Σήμερα τόσο το Πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι» όσο και άλλες δομές κοινωνικής φροντίδας απλώθηκε σε κάθε ελληνική γωνιά.\nΓεννάται ένα ερώτημα: Το 2010, λίγο πριν την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης τα πράγματα ήταν καλύτερα σε σχέση με το 1998;\nΗ απάντηση είναι ναι ως προς την δυνατότητα των Δήμων να παρέχουν καλύτερες υπηρεσίες, νέες κοινωνικές υπηρεσίες, να σχεδιάζουν και να διεκδικούν αναπτυξιακά έργα, να έχουν μεγαλύτερη δύναμη στο κέντρα λήψης των αποφάσεων. Η διαμόρφωση ευρύτερων διοικητικών ενοτήτων επιτρέπει την αποτελεσματικότερη διαχείριση των υποδομών σε τομείς προστασίας του περιβάλλοντος (Αποχέτευση, Αποκομιδή Απορριμμάτων, διαχείριση υδάτινων πόρων).\nΥπάρχει και ένα άλλο ερώτημα: Είναι όλα καλύτερα;\nΗ απάντηση είναι ίσως όχι ως προς την δυνατότητα των νέων Δήμων να αντιμετωπίσουν τα άμεσα προβλήματα της καθημερινότητας που απαιτούν περισσότερο προσωπικό και μεγαλύτερη ευελιξία. Αυτό όμως δεν είναι αυτονόητη συνέπεια της μεταρρύθμισης. Είναι μάλλον συνέπεια ορισμένων ατελειών της, δηλαδή της μη βιωσιμότητας των μικρών και μεσαίων δήμων που δεν διαθέτουν τους πόρους για την οργάνωση των παρεμβάσεων στην καθημερινότητα σε αμεσότερο και πλησιέστερο στις ανάγκες των πολιτών επίπεδο.\nΤο νεωτερικό στοιχείο του Προγράμματος Καποδίστριας ήταν το σύστημα διοίκησης της μεταρρύθμισης. Κατά την φάση της προετοιμασίας του προγράμματος συγκροτήθηκε η Ομάδα Διοίκησης Έργου η οποία, αμέσως μετά την ψήφιση του νόμου 2539/1997, συντόνιζε όλες τις δράσεις υποστήριξης και μετάβασης στους νέους δήμους που ξεκίνησαν να λειτουργούν από την 1η Ιανουαρίου 1999. Κεντρικά στην Ομάδα Διοίκησης Έργου (Ο.Δ.Ε.) μετείχαν όλα τα επιτελικά στελέχη του Υπουργείου Εσωτερικών των οποίων οι αρμοδιότητες άπτονται τομέων της μεταρρύθμισης. Την Ο.Δ.Ε. υποστήριζαν θεματικές ομάδες εργασίας στις οποίες μετείχαν πέραν των στελεχών του Υπουργείου και επιστημονικά στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης οριζόμενα από την ΚΕΔΚΕ. Σε περιφερειακό επίπεδο λειτουργούσαν οι Περιφερειακές Ομάδες Διοίκησης Έργου και οι Τεχνικές Επιτροπές Νομών. Σε αυτές τις ομάδες μετείχαν υπηρεσιακά και επιστημονικά στελέχη της περιφέρειας, της νομαρχιακής αυτοδιοίκησης και σύμβουλοι ανάπτυξης των Τοπικών Ενώσεων Δήμων και Κοινοτήτων. Το έργο των Τεχνικών Επιτροπών Νομού και των Περιφερειακών Ομάδων Διοίκησης Έργου ήταν πολυσχιδές. Ξεκινούσε από την διαμόρφωση προτάσεων για την χωρική διάρθρωση των νέων δήμων σε κάθε νομό και έφθανε έως την καταγραφή δεδομένων για το προσωπικό, τον μηχανολογικό εξοπλισμό, την κτιριακή υποδομή. Η καταγραφή αυτών των δεδομένων επέτρεπαν στην κεντρική Ο.Δ.Ε. να σχεδιάσει και να εξειδικεύσει τα μέτρα υποστήριξης. Εν συνεχεία δια μέσου της ενεργοποίησης της αποκεντρωμένης δομής παρακολουθούσε την εφαρμογή τους. Οι συναντήσεις και οι συσκέψεις εργασίας όλου αυτού του ανθρώπινου δυναμικού ήταν συχνές και ουσιαστικές. Το σύστημα διοίκησης λειτούργησε άψογα έως το 2000 και απετέλεσε αντικείμενο μελέτης αρκετών ξένων χωρών. Δυστυχώς δεν αξιοποιήθηκε η εμπειρία του συστήματος διοίκησης της μεταρρύθμισης σε επόμενες ανάλογες θεσμικές αλλαγές. Η επινόηση και κυρίως η εμψύχωση του συστήματος διοίκησης όπως και του θεσμού της Ομάδας Διοίκησης Έργου (Ο.Δ.Ε.) οφείλονται στον Υπουργό κ. Αλέκο Παπαδόπουλο.\nΤο Πρόγραμμα Ιωάννης Καποδίστριας τόλμησε την υπέρβαση της κατακερματισμένης και αδύναμης αυτοδιοίκησης. Την έφερε σε πολύ καλύτερο σημείο από άποψη διοικητικής δομής και πολιτικής δυναμικής. Το κυριότερο, εμπέδωσε στις παλιές κατακερματισμένες τοπικές κοινωνίες την συνείδηση της ευρύτερης ενότητας. Έδωσε προοπτική σε νέες συνθέσεις αναπτυξιακών στόχων που ενώνουν ευρύτερες και πιο βιώσιμες προγραμματικές ενότητες. Έδωσε, σωστά, την αίσθηση ότι πολλοί μαζί μπορούμε να είμαστε πιο δυνατοί τόσο στην διεκδίκηση από την Κεντρική Εξουσία όσο και στην αξιοποίηση των τοπικών πόρων. Έτσι φθάσαμε στο σημείο να περιμένουμε την νέα διοικητική ανασυγκρότηση ως μία εξέλιξη των πραγμάτων, χωρίς τις φοβίες προηγούμενων δεκαετιών που κατά κανόνα δυνάμωναν από τις πιέσεις του ανασφαλούς τοπικού πολιτικού προσωπικού.\nΜε βάση όλα όσα προαναφέρονται, η αξιολόγηση του Προγράμματος Ιωάννης Καποδίστριας για να είναι ολοκληρωμένη πρέπει να λαμβάνει υπόψη και τις δύο βασικές διαστάσεις: Την σχέση με το παρελθόν της κατακερματισμένης και καχεκτικής τοπικής αυτοδιοίκησης καθώς και την σχέση με τους στόχους που ο Νομοθέτης είχε θέσει, τις παραλείψεις της Πολιτείας έναντι της μεταρρύθμισης.\nΤο Πρόγραμμα Ιωάννης Καποδίστριας και η νέα διοικητική δομή που εισήγαγε βελτίωσαν την τοπική αυτοδιοίκηση, της έδωσαν δύναμη, την πήγαν μπροστά, αλλά δεν την κατέστησαν τόσο ισχυρή και αποτελεσματική όσο χρειάζεται η εποχή μας. Συνεπώς οι στόχοι της μεταρρύθμισης παραμένουν και προσαρμόζονται πλέον στην αναγκαιότητα του Δήμου του 21ου αιώνα. Η ασυνέπεια της Πολιτείας αποτελεί επίσης έναν κρίσιμο και χρήσιμο συμπέρασμα της αξιολόγησης. Η πορεία προς τον Δήμο του 21ου αιώνα δεν μπορεί πλέον να ανεχθεί άλλο την ασυνέπεια της Πολιτείας. Μία Νέα Μεταρρύθμιση έπρεπε να έχει ως προϋπόθεση την πολλαπλή εγγύηση της συγκεκριμένης, σχεδιασμένης και αποτελεσματικής υποστήριξης. Διαφορετικά ο Δήμος του 21ου αιώνα δεν μπορεί να γίνει σύγχρονος ούτε Ισχυρός ούτε Αποτελεσματικός.\nΒΛΕΠΕ ΠΡΑΚΤΙΚΟ Ο.Δ.Ε. ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ 3.2.1998\nΑναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ στις 12:05 π.μ.