Будзьма беларусамі! » Уладзімер Някляеў: Еўтушэнка дэкляраваў сваю беларускасьць\n— Сказаць папраўдзе, асаблівых посьпехаў у агітацыі за незалежнасьць і эўрапейскі шлях Беларусі я не займеў. Еўтушэнка, трэба сказаць, ня быў паэтам імпэрскім, але быў такім…\n— Мы зь Еўтушэнкам пасьля тае вечарыны доўга прагаварылі ў кавярні. Ён адразу спытаўся: «Як ты думаеш, чаго я прыехаў?» — «На паэтычную сустрэчу — звычайная для цябе справа». — «Не. Я прыехаў, па-першае, з-за Ўкраіны, па-другое, з-за цябе. Заўтра я сустракаюся з Лукашэнкам і найперш буду размаўляць зь ім пра Ўкраіну, бо я спаць не магу, я пісаць не магу, я не разумею, як усё гэта магло стацца, як усе раптам звар’яцелі. Для яго ўкраінская праблема было вельмі балючай, і нехта яму ў Маскве нагаварыў, што Лукашэнка, які ўжо тады заняў нішу перамоўніка, мае на ўкраінскія падзеі нейкі ўплыў. А пасьля Еўтушэнка дадаў: «Цябе пасьля 2010 году не пакінулі ў спакоі, не выдаюць у Беларусі, нікуды не пускаюць, і я паспрабую выправіць становішча». На што я адразу сказаў: «Жэня, Украіна, я разумею, — сьвятое. Любыя праблемы, якія ты лічыш важнымі, абгаворвай з Лукашэнкам. Але пра мяне я цябе прашу нават не заікацца». Еўтушэнка пагадзіўся: «Добра, калі ты ня хочаш, ня буду». Але пасьля патэлефанаваў ужо з Масквы: «Я нібы не стрымаў слова, але Лукашэнка сам пачаў. Маўляў, «я ведаю, ты зь Някляевым сябруеш, дык і я ж некалі зь ім сябраваў, а ён наша сяброўства не ацаніў і перайшоў на другі бок. Але калі ён перадумае, няхай прыходзіць, я зла на яго не трымаю. Гэта яго нехта загітаваў, падгаварыў і абдурыў, як хлопчыка». Гэта мяне, які жыцьцё пражыў, абдурылі, як хлопчыка… Я пасьля Еўтушэнку расказаў, як усё было, як Лукашэнка абдурыў і мяне, і шмат каго яшчэ, і, самае галоўнае, як ён абдурыў беларусаў і Беларусь.\n— У сеціве ў апошнія дні зь вершаў Еўтушэнкі найчасьцей сустракаюцца «Бабін Яр» і «Танкі ідуць пра Празе», напісаныя яшчэ ў 60-я гады. Я іх чытаю і не магу зразумець, як яму такое сыходзіла з рук? Не саслалі, ня выслалі…\n— Абмяркоўвалі. Той ліст у ЦК КПСС напісаў някепскі драматург, прыстойны, як мне ўяўлялася, чалавек, які блізка сябраваў з Генадзем Бураўкіным, Мікалай Матукоўскі. Ён і зь Еўтушэнкам быў добра знаёмы, сустракаў яго, калі той прыяжджаў у Менск, запрашаў дахаты, дзе накрываўся стол, вяліся размовы. А пасьля зьявіўся тэкст, які, кажучы папросту, быў падобны на прынцыповы партыйны данос. Маўляў, Еўтушэнка і Шастаковіч напісалі сымфонію-араторыю, і ў час яе выкананьня ў Менску негабрэі коса пазіралі на габрэяў… Пасьля Еўтушэнка мне расказваў, як яны з Матукоўскім езьдзілі на магілу бабулі паэта ў вёску Хомічы на Гомельшчыне. «Ён стаяў са мной у абдымку над магілай і плакаў. Дык калі ён быў шчыры — тады, калі пісаў данос, ці калі плакаў?» — пытаўся ў мяне Еўтушэнка. І я адказаў: «Відаць, у абодвух выпадках быў шчыры. Такі ўжо мы, беларусы, народ».\n— Я ня ведаю другіх паэтаў, каго б Еўтушэнка так любіў, як Пастарнака. І ягонае жаданьне вынікае зь любові да свайго куміра, а не з таго, каб зь ім зраўняцца, як гэта цяпер стараюцца падаць. Калі ўсё ж іх параўнаць… Пастарнак — гэта адпаліраваная паэзія, у кожным сваім вершы, у кожным радку. У Еўтушэнкі гэтага, безумоўна, няма, тут ён прайграе. Але Еўтушэнка выйграе ва ўплыве ім зробленага. Ён не атрымаў Нобэлеўскай прэміі, але я ня памятаю, каб ён выказаўся на адрас нейкага нобэлеўскага ляўрэата зь непавагай. Ён казаў: «Валодзя, Нобэль — гэта лятарэя. Я выйграю ў іншым месцы». Еўтушэнка, безумоўна, паэт часу. Але ён настолькі моцны і запатрабаваны паэт свайго часу, што застанецца разам з гэтым часам у гісторыі той краіны, у якой ён пісаў, кахаў, сябраваў і жыў.


Тлумачэнне сну - Бутэлька - Dream Book\nСоннік » Б » Бутэлька\nТлумачэнне сну «Бутэлька»\nБутэлькі, напоўненыя нейкай празрыстай вадкасцю, з'яўляюцца добрым прадвесцем:.\nСправы будуць уладкаваны добра, ў асабістым жыцці шчасна перажывеце ўсе праблемы. Але калі бутэлькі былі пустымі, будучыя няшчасці аблыталі вас моцнымі сеткамі, і для вызвалення давядзецца прыкласці вялікія намаганні\nПоўная - цяжкія справы, пустая - недахоп;\nЗ яркімі налепкамі - небяспечныя прыгоды, калі поўныя бутэлькі;\nРаздражняльныя прыгоды - калі пустыя бутэлькі;\nДзіўнай формы - дзіўныя прапановы\nБачыць бутэльку - да трывогі;\nразбітыя - да смутку;\nнапаўненне - наперадзе цяжкая праца;\nПустую - будзеце мець патрэбу\nНапоўненая алкагольным напоем бутэлька абяцае цяжкае пахмелле - як у пераносным, так і ў самым прамым сэнсе.\nКалі прыснілася разбітая бутэлька, варта быць акуратней з ужываннем спіртнога і тоўстай ежы:.\nЗлоўжыванне багата захворваннямі страўніка.\nБутэлька з вадой сніцца да таго, што могуць захварэць ныркі;\nЯкая мае незвычайную форму - да рэдкай хваробы\nАтрымаеце спадчыну ад далёкага сваяка\nПоўная бутлю віна, якая з'явілася ў вашым сне, азначае, што жыццё будзе вельмі шчаснай. Пустая бутэлька - гэта сімвал вашага тайнага ворага, у якога ёсць які кампраметуе вас сакрэт.\nКалі ён будзе раскрыты, вам будзе нанесены вялікі ўрон. Піць віно з рыльца - гэта заклік падумаць:.\nМагчыма, побач з вамі ёсць чалавек, якому вы здольныя прычыніць непапраўную шкоду. Гэта пацягне за сабой гібель ўласнай душы і рэпутацыі\nВы адчуваеце, што вас "закупорылі". Ліст у бутэльцы можа быць адказам, якія прыйшлі з нечаканага боку. Звярніце ўвагу на колер і памер бутэлькі. Чыстая бутэлька азначае яснасць вашым жыцці. Адкрытая бутэлька можа азначаць адкрытасць, закаркаваная - ўтоенасць\nНапоўненая бутэлька сніцца да поспехаў у справах і на любоўным "фронце". Пустая бутэлька - да непрыемнасцяў:.\nВам давядзецца прыкласці вялікія намаганні і ўменні, каб пераадолець іх\nПоўная бутэлька - сімвал багацця і жадання падзяліць яго з іншымі. Пустая бутэлька сімвалізуе патрэбу, вострую тугу\nСон, у якім вы бачыце бутэльку, поўную віна, абяцае вам шчасную жыццё. пустая бутэлька сімвалізуе вашага тайнага ворага, авалодаў кампраметуючым вас сакрэтам, які, калі ён будзе раскрыты, зможа моцна нашкодзіць вам. калі ў сне вы Адпівала віно прама з рыльца - падумайце, ці няма побач з Вамі іншага істоты, якому Вы можаце нанесці непапраўную шкоду, а зрабіўшы гэта, загубіць і сваю ўласную душу і рэпутацыю\nЯк правіла, гэта мужчынскі сон. Жанчынам ён сніцца вельмі рэдка, абяцаючы расчараванне. Мужчынам сніцца да сустрэчы з жанчынай. Разбіўся бутэлька - абяцае скон жонкі. Пустая бутэлька -сулит жаніцьбу на беднай дзяўчыне. Шкляная, чыстая і празрыстая бутэлька-ў вашу жыццё ўвойдзе прыгожая і прыстойная жанчына.\nБутэлька з салодкім сіропам - жаніцьба на вясёлай жанчыне.\nБутэлька з-пад воцату - сон прадвесціць, што ў вашай жонкі апынецца меланхалічны нораў.\nБутэлька з-пад алею-знак таго, што нявеста апынецца вельмі рэлігійнай і будзе адбывацца з вельмі багатай сям'і.\nКалі вам прыснілася, што вы адкаркоўваюць бутэльку і гэтым алеем змазваюцца сабе валасы - ладная частка багаццяў вашай нявесты пяройдзе да вас. Піць з бутэлькі віно - да жаніцьбу на багатай\nпершаэлементаў - метал, агонь, зямля. Стыхіі - сухасць, холад, спякота, вільготнасць. Эмоцыі - сум, страх, радасць, задуменнасць. Органы - мачавая бурбалка, ныркі, лёгкія, сэрца, селязёнка, падстраўнікавая жалеза, тонкая кішка, тоўстая кішка. Планеты - Венера, Меркурый, Марс, Сатурн. Бутлю / бутэлька сніцца поўная / пустая / закаркаваная / адкрытая;\nПіць з яе - бутлю ян, форма, абалонка змесціва інь.\nБачыць у сне бутэльку небудзь іншы які нагадвае яе посуд - адчуць стан свайго арганізма:.\nПравільны / няправільны абмен вады ў арганізме, які залежыць ад нырак.\nБачыць напоўненую вадкасцю бутэльку без увагі да таго адкрыта яна ці не -означает паталагічнае навала вадкасці ў арганізме. Пры недахопе цёх нырак лёгкім таксама не хапае энергіі. Ныркі і лёгкія сумесна ведаюць абменам вадкасці ў арганізме, калі яны перастаюць яе перамяшчаць, узнікаюць дыхавіца, удушша, чалавек не можа ляжаць у гарызантальным становішчы, так як ўласная вада як бы топіць. Пры доўгай пустаце нырак і лёгкіх магчымыя па-за сну наступныя сімптомы:.\nСлабасць у сцёгнах і каленях, імпатэнцыя у мужчын і розныя парушэнні менструальнага цыклу ў жанчын.\nСон варта супаставіць з фізічнымі сімптомамі небудзь, не чакаючы іх з'яўлення, распачаць неабходнае.\nБачыць напоўненую вадкасцю бутэльку з увагай да таго, што яна закаркаваць і не адчыняецца - яшчэ больш неспрыяльны варыянт першага тлумачэння:.\nЗакаркаваных, застарэлае скажэнне энергетычных патокаў ў арганізме і немагчымасць самастойна справіцца з хваробай. Сну звычайна спадарожнічаюць пачуцці холаду, страху і турботы. Разам з недастатковасцю лёгкіх і нырак маецца ацёк селязёнкі:.\nНедахоп ян-нырак прыводзіць да недастатковасці селязёнкі, якая адказвае ў тым ліку за злучэнне верхняй і ніжняй часткі цела. Калі селязёнка не выконвае сваю функцыю, цэласнасць арганізма парушаецца:.\nЗ'яўляюцца ацёкі і абмежаванні рухомасці верхніх і ніжніх канечнасцяў, так як вадкасць не цыркулюе, але збіраецца ў іх. Пры далейшым пагаршэнні можа развіцца ацёк мозгу:.\nГалаўныя болі, неспакой, бессань канчаюцца паралічам.\nСон патрабуе тэрміновага медыцынскага ўмяшання. Перапаўненне арганізма застойнай вадкасцю, акрамя абраза бутэлькі, можа нарадзіць сновиденческий вобраз хады па засмоктвае з хлюпанье і чмяканнем балоце (абмежаванне рухомасці ног) з пра-валиванием і патопленай у ім (няма сіл ісці). Тлумачэнне сну ідэнтычнае.\nБачыць бутэльку пустую пры смазе - азначае абязводжванне арганізма:.\nНедахопы ў працы нырак, лёгкіх, селязёнкі і сэрца\nСон, у якім Вы бачыце бутэльку, поўную віна, абяцае Вам шчасную жыццё. Пустая бутэлька сімвалізуе Вашага тайнага ворага, авалодаў кампраметуючым Вас сакрэтам, які, калі ён будзе раскрыты, зможа моцна нашкодзіць Вам.\nКалі ў сне Вы Адпівала віно прама з рыльца - падумайце, ці няма побач з Вамі іншага істоты, якому Вы можаце нанесці непапраўную шкоду, а зрабіўшы гэта, загубіць і сваю ўласную душу і рэпутацыю.\nПоўная алкагольным напоем - вас чакае цяжкае пахмелле і ў прамым і пераносным сэнсе. Бітая - залішняя ўжыванне алкаголю і тоўстай ежы прывядзе да хваробы страўніка. З вадой - могуць захварэць ныркі. Незвычайнай формы - да рэдкага захворвання.\nБутэлька, як посуд, сімвалізуе сабой жаночыя палавыя органы. Адсюль і ўсе тыповыя тлумачэння.\nАдчыненне бутэлькі сімвалізуе палавой акт, страту нявіннасці.\nБруя з бутэлькі сімвалізуе семявывяржэнне.\nВялікая колькасць розных і прыгожых бутэлек ў вашым бары сімвалізуе вашу актыўную палавую жыццё, а таксама кажа пра вялікую колькасць вашых сэксуальных партнёраў.\nНерашучасць пры выбары бутэлькі ў краме ці боязь такога выбару кажуць аб вашай няўпэўненасці перад асобамі супрацьлеглага полу і страху ўступлення ў палавы кантакт.\nКалі вы пасылаеце сваіх дзяцей здаваць бутэлькі, то вы агрэсіўна настроены ў адносінах да сваіх дзяцей.\nКалі ж вы даручаюць гэта сваёй палове, то вы таемна ненавідзіце яго (яе).\nКалі вы ўдарылі каго-небудзь бутэлькай, то вы незадаволеныя сваім партнёрам і хочаце змяніць яго, а замена ў вас ужо ёсць.\nРазбітая бутэлька сімвалізуе ваша незадаволенасць сваёй сэксуальнай жыццём.\nЗбор пустых бутэлек кажа аб вашай неразборлівасці ў сувязях.\nКупля ў краме добрай і прыгожай бутэлькі кажа пра тое, што вы шануеце свайго партнёра, ці хутка сустрэнеце сваю мару.\nБачыць - трывога пабітую - смутак напоўненую - чакае цяжкая праца пустую - недахопы ў жыцці.\nБачыць у сне поўную бутэльку добра:.\nВы пераадолее ўсе перашкоды ў каханні, даможацеся поспеху ў справах.\nКалі ж бутэлька пустая, то вам трэба будзе стомная барацьба з разнастайнымі нягодамі.\nНапоўненая - бессань;\nПустая - нуда, часам сварка\nБутэлькі поўныя - вы пераадолее ўсе перашкоды ў каханні, добра ўладкуеце свае справы;\nПустыя - магчымыя няшчасця\nБутэлька поўная - весялосьць, забавы, узаемная любоў, поспех і поспех у справах.\nПустая - для пераадолення перашкод і паспяховага завяршэння пачатых спраў прыйдзецца прыкласці максімум намаганняў і часу\nПустая бутэлька - да непаразуменні, поўная - да весялосці і гасцям, разбітая - да непрыемнасцяў.\nРыльца ад бутэлькі - да п'янства з бойкай\nБачыць у сне бутэльку, напоўненую да краёў - да шчаслівай напоўненасці вашым жыцці\nБачыць у сне бутэльку, напоўненую віном - да весялосці.\nБачыць бутэльку імпартную, прыгожай канфігурацыі - да беднасці\nКалі ў сне вы бачыце бутэльку або бутэлькі - гэта да дабра, калі яны чымсьці напоўнены. Значыць, вам атрымаецца пераадолець усе перашкоды ў каханні і зладзіць свае справы самым найлепшым чынам. Разбіць бутэльку з віном - да таго, што ваша любоў і запал пяройдуць усе межы.\nСпускацца ў сне ў склеп, поўны бутэлек з віном, - прадказвае самыя прыемныя ўражанні;\nБутэлькі з шампанскім - трэба будзе выгадная справа, з ліманадам - будзеце канкураваць з іншымі сабе ў страту, з іншым напоем - сустрэнеце непрыемнага чалавека.\nБутэлькі з малаком у вялікай колькасці - да багацця і здароўю, якія чакаюць вас наперадзе.\nПіць нешта прама з бутэлькі - дастатак у доме, будучая ўдалая паездка, наогул станоўчыя эмоцыі. Пустыя бутэлькі - дрэнны сон, прадвесце няшчасцяў, змагацца з якімі вам будзе вельмі цяжка\nБутэльку поўную - дагаджаньне, вясёлая кампанія;\nПустую - туга\nБутэльку напоўненую - бессань;\nПустую - нуду, часам сварку\nБутэлька - вагінальны сімвал, адлюстроўвае пачуццёвасць і эратычна жанчыны.\nПабітая бутэлька - хвароба, сварка.\nЗ віном - радасць, прыемныя зносіны.\nБутэлька з вадой - новае знаёмства\nБутэлька - вы адчуваеце, што вас «закупорылі».\nЛіст у бутэльцы - можа быць адказам, якія прыйшлі з нечаканага боку.\nЧысты - азначае яснасць вашым жыцці.\nАдкрытая бутэлька - можа азначаць адкрытасць, закаркаваная - ўтоенасць\nБутэлька - пазначае душэўную пустэчу.\nПластыкавая бутэлька - твая жыццё пустая і сумная\n«Лезці ў бутэльку» - задзірацца, спрачацца;\n«Смактаць з бутэлечкі» - рэгрэсія ў дзяцінства;\n«Зазіраць у бутэльку» - п'янства\nБутля пустая - дрэнна, смутак, пусты звон, расчараванне, расстанне;\nПоўная - даход, барышы, баль, любоўныя прыгоды;\nПабітая - адмовішся ад ранейшых намераў\nНапоўненая спіртным бутэлька - да весялосці;\nЛекамі, мікстурай - да хваробы;\nВадой - да адпачынку;\nПустая - да марным клопатам\nПазначае душэўную пустэчу\nПабітая - гора;\nПоўная - цяжкія справы;\nПустая - недахоп;\nДзіўнай формы - дзіўныя прапановы;\nадкаркоўваюць - благі ўплыў, да бяды;\nРазбіць (у асаблівасці пустую) - да збавенню ў справах або адносінах\nБутэлькі, поўныя вады - азначаюць, што вашы справы паспяхова ўладкуюцца.\nПустыя бутэлькі - прадказваюць будучыя непрыемнасці, барацьба з якімі запатрабуе ад вас немалых намаганняў і ўменняў\nБутэлька - адлюстраванне самаізаляцыі адбыўшайся або магчымай. Адлюстраванне адкрытасці або закрытасці. Адлюстраванне паўнаты пачуццяў або іх адсутнасці (фальшы)


Ганна Янкута: Прывіды кніжных паліц (пра нявыдадзеныя пераклады на мову) – КУЛЬТУРА, НАЦЫЯ\nГалоўная старонка › Літаратура › Ганна Янкута: Прывіды кніжных паліц (пра нявыдадзеныя пераклады на мову)\nГанна Янкута: Прывіды кніжных паліц (пра нявыдадзеныя пераклады на мову)\nBy адмін on 15/10/2015 • ( 0 )\n“Радыё Свабода”, 15 кастрычніка 2015 г.\nПытаньне пра беларускія пераклады — амаль такое ж рытарычнае, як пытаньне пра беларускую мову. Любыя развагі ў гэтай галіне нязьменна ўпіраюцца ў дзяржаўную палітыку.\nПеракладчыкам падтрымкі ад дзяржавы няма, дзяржаўныя выдавецтвы выдаваць перакладныя кнігі ня вельмі імкнуцца, у прыватных на гэта няма грошай. Атрымліваецца замкнёнае кола, разарваць якое невядома як. Беларусы рэдка чытаюць замежную літаратуру па-беларуску, для таго, каб прывучыць іх да гэтага, трэба, каб замежнай літаратуры было больш, але яе ўсё адно купляць ня будуць, бо не прывыклі. Як ні круці, а заўсёды вяртаесься да аднаго і таго ж: грошай на выданьне беларускіх перакладаў нідзе няма.\nШто ў такой сытуацыі мусіць перакладацца на беларускую мову найперш? Можа, дзіцячая літаратура, якая заўсёды будзе патрэбная, бо ўрэшце бацькам трэба чытаць дзецям што-небудзь на ноч. Можа, сучасная літаратура, бо нам патрэбныя кнігі, у якіх мы бачым наша сёньняшняе жыцьцё і дзякуючы якім пачынаем думаць, што нам з гэтым сёньняшнім жыцьцём рабіць. Можа, клясычная літаратура, запатрабаваная ў школах і ўнівэрсытэтах, правераная часам і чытацкімі густамі на працягу пяцідзесяці, ста, двухсот гадоў. Можа, найноўшыя навуковыя працы — па гуманітарыстыцы і прыродазнаўстве — каб падштурхоўваць разьвіцьцё і беларускай думкі. Ці — так прасьцей за ўсё патлумачыць тое, што ўсяго гэтага выходзіць так мізэрна мала — можа, усё гэта ў беларускім перакладзе проста не патрэбнае: няма попыту, няма і прапановы. На гэтае пытаньне я адказаць не магу, ды і не асабліва хочацца.\nАднак фэнамэнальнасьць сытуацыі, у якой апынуўся беларускі мастацкі пераклад, палягае ў тым, што колькасьць перакладаў, нягледзячы ні на што, расьце. Прычым ня толькі перакладаў, якія выходзяць з друку ў выдавецтвах (іх колькасьць за мінулы год, напрыклад, можна прыблізна ацаніць па поўным сьпісе прэміі часопіса «ПрайдзіСьвет»), а перакладаў, якія да чытацкай публікі пакуль ня трапілі і ляжаць у шуфлядах — то бок перакладаў, зробленых найперш з любові да чыстага мастацтва. Яны ляжаць і чакаюць — а чаго тут можна і варта чакаць, невядома. Магчыма, цуду, хоць хочацца верыць, што тут можна абысьціся і безь яго.\nТакім чынам, давайце зірнем на кніжную паліцу беларускіх перакладаў, якія ўсе мы маглі б набыць у кнігарні і пачытаць, калі б не…\nЧак Паланюк «Байцоўскі клюб» (пераклаў Сяржук Мядзьведзеў)\nПра гэты пераклад многія ведаюць: у 2014 годзе ён атрымаў прэмію «Дэбют» імя Максіма Багдановіча. Ходзяць чуткі, што ў канцы 2013 года выдавецтва «Логвінаў» сапраўды выпусьціла некалькі асобнікаў гэтай кнігі, якія трапілі ў рукі журы прэміі. На старонках 34mag.net быў анансаваны выхад гэтага перакладу ў лютым 2014 году, аднак знайсьці яго на паліцах кнігарняў дагэтуль немагчыма.\nДжоан Роўлінг «Гары Потэр і філязофскі камень» (пераклала Вольга Быкоўская)\nНевялікая колькасьць асобнікаў беларускага перакладу «Гары Потэра і філязофскага каменя» Джоан Роўлінг выйшла самвыдатам: праект быў некамэрцыйны, і чытачы набывалі кнігу па сабекошце (які аплату перакладчыцкай працы не прадугледжваў). Цяпер прачытаць гэты пераклад можна толькі ў інтэрнэце. Выдавецтвы перакладам цікавіліся, але пакуль сур’ёзнага выданьня беларускі «Гары Потэр» не дачакаўся: хутчэй за ўсё выдаўцоў спыняюць складанасьці, зьвязаныя з аўтарскімі правамі. Другая кніга з сэрыі ўжо таксама перакладзеная, і перакладчыца пачала працу над трэцяй.\nАртур Конан Дойл «Нататкі пра Шэрлака Холмса» (перакладчыцкі калектыў часопіса «ПрайдзіСьвет»)\nПеракладчыкі гісторый пра Шэрлака Холмса вырашылі пазмагацца з заганным колам і абвясьцілі краўдфандынгавую кампанію па зборы грошай на выданьне гэтай кнігі. Пакуль пра посьпех кампаніі гаварыць рана (яна будзе доўжыцца яшчэ каля месяца і на дадзены момант ужо сабрана трохі больш за 40% ад патрэбнай сумы), аднак надзея на тое, што кніга ўсё ж пабачыць сьвет, ёсьць. Але чым бы ні скончылася кампанія, ужо цяпер можна сказаць, што шлях «Нататак пра Шэрлака Холмса» да чытача пакручасты і нялёгкі. Паўдзельнічаць у кампаніі і падтрымаць выданьне можна тут.\nЧарлз Букоўскі «Чытво» (пераклаў Ігар Кулікоў)\nБеларускі пераклад апошняга раману Чарлза Букоўскі (твор быў надрукаваны пасьля сьмерці пісьменьніка) можна знайсці на Google Docs, куды Ігар Кулікоў выклаў яго пару гадоў таму (у самім pdf-файле пазначаны 2012 год). Ня ведаю, ці шмат людзей знайшлі гэты пераклад і прачыталі яго — магчыма, іх нават больш, чым было б чытачоў у папяровага выданьня. З аднаго боку, раман даступны любому ахвочаму да чытаньня, з другога — заўважыць тэкст у прасторах інтэрнэту нашмат цяжэй, чым у прасторах ня надта вялікіх беларускіх кнігарняў.\nДжэймс Мэцью Бары «Пітэр Пэн» (пераклаў Уладзь Лянкевіч)\nУрывак з гэтай кнігі па-беларуску можна знайсьці ў інтэрнэт-часопісе «ПрайдзіСьвет», аднак насамрэч перакладзеная і ўся кніга. А не зьявілася яна ў кнігарнях толькі таму, што перакладчык не можа знайсьці выдавецтва, якое б магло яе надрукаваць. Праблема ўскладняецца яшчэ і тым, што добрая дзіцячая кніга патрабуе якасных ілюстрацый, а гэта дадатковы артыкул выдаткаў для выдаўца.\nФрэнк Баўм «Чараўнік краіны Оз» (пераклаў Сяржук Мядзьведзеў)\nНа сайце «ПрайдзіСьвету» зьмешчаны таксама і ўрывак з першай кнігі Баўма пра дзівосную краіну Оз — гэтая кніга, як і «Пітэр Пэн», перакладзеная цалкам. Дораці, Татосік, Страшыдла ўжо навучыліся гаварыць па-беларуску, засталося толькі знайсьці магчымасьць апублікаваць кнігу.\nЭрых Марыя Рэмарк «Чорны абэліск» (пераклала Іна Хоміч)\nАдзін з позьніх раманаў Рэмарка, выданьне якога ў беларускім перакладзе ўскладняе неабходнасьць набываць аўтарскія правы: пісьменьнік памёр у 1970 годзе, то бок менш чым 50 гадоў таму. Аднак і бяз гэтага перакладчыца ня ведае, у якое выдавецтва можна зьвярнуцца: раман важкі, а таму падрыхтоўка макета і публікацыя кнігі будзе справай няпростай.\nКен Кізі «Палёт над гняздом зязюлі» (пераклаў Аляксей Знаткевіч)\nГэты пераклад зроблены ўжо досыць даўно, і ўрывак з яго можна зноў жа знайсьці ў інтэрнэт-часопісе «ПрайдзіСьвет». Нягледзячы на папулярнасьць гэтага твору і несумненную цікавасьць да яго чытачоў, сур’ёзнае выданьне Кена Кізі ў Беларусі з захаваньнем аўтарскіх правоў пакуль яшчэ застаецца справай неакрэсьленай будучыні.\nКлайв Стэйплз Льюіс «Лісты Круцяля» (пераклаў Францішак Корзун)\nПачатак цалкам перакладзенай на беларускую мову аповесьці, напісанай падчас Другой сусьветнай вайны, зьмешчаны ў інтэрнэт-часопісе «ПрайдзіСьвет». Аповесьць мусіла падымаць баявы дух салдат, перад якімі Льюіс выступаў як прапаведнік, і ўяўляе сабой адначасова забаўныя і сур’ёзныя лісты д’ябла-спакушальніка. Кніга ляжала ў шуфлядзе перакладчыка больш за год, але ўрэшце ёй зацікавілася выдавецтва «Галіяфы», і, паводле словаў перакладчыка, найбліжэйшым часам чакаецца яе выданьне.\nДумаю, у гэтым сьпісе можна згадаць таксама пераклад казак братоў Грымаў, падрыхтаваны Альгердам Бахарэвічам і апублікаваны ў колькасьці 30 асобнікаў — істотна меншай, чым колькасьць ахвочых гэтую кнігу набыць. Такая вымалёўваецца кніжная паліца — і гэты сьпіс нявыдадзеных перакладаў, прывідаў, якія чакаюць свайго часу, каб уцялесьніцца на кніжных паліцах, — далёка ня поўны: шмат хто з перакладчыкаў змог бы дадаць сюды яшчэ пару-тройку пунктаў. У розных часопісах і на розных сайтах можна назьбіраць апавяданьняў Рэя Брэдбэры (але што рабіць з аўтарскімі правамі?), асобнай кнігай так і ня выйшаў перакладзены Карласам Шэрманам раман «Каханне падчас халеры» Маркеса. Прыватна мне вельмі хочацца аднойчы паставіць усе гэтыя тамы сабе на паліцу.\nАле пакуль што кожнае выданьне перакладной кнігі па-беларуску — гэта руплівая праца, а часам і не такія-сякія мэнэджарскія здольнасьці перакладчыкаў і прыватных выдаўцоў, маленькае дзіва і ўдача. У беларускай прасторы няма вялікага камэрцыйнага выдавецтва, якое магло б сабе дазволіць працаваць з замежнымі агенцтвамі, а таму апекавацца перакладам замежнай літаратуры — і дзіцячай, і той, што патрэбная школам і ўнівэрсытэтам, і той, якая выхоўвае мастацкія густы чытачоў — мусіла б дзяржава і дзяржаўныя выдавецтвы. Да таго ж беларускі «Пітэр Пэн» ці «Палёт над гняздом зязюлі» несумненна прывабілі б у «Цэнтральную» кнігарню ці ў «Веды» новых патэнцыйных чытачоў, і выдадзеныя ў «Мастацкай літаратуры» гэтыя кнігі не заляжаліся б на складах ці прылаўках.\n‹ Йорг Форбриг: Нобелевский маяк для Беларуси\nСусьветны рэйтынг крэатыўнасьці: беларусы крэатыўныя, адукаваныя і неталерантныя ›\nCategories: Літаратура, Мова


Жыгаліна нясе варту — Климовичи. Новости города и района.\nХутка ў Астры пачнецца вясенні пад’ём вады, і тады ў Лідзіі Жыгалінай з в. Хадунь, назіральніка гідраметэаралагічнага паста, спраў значна прыбавіцца. Калі пад’ём вады за суткі перавышае дзесяць сантыметраў, замеры яна робіць у два разы часцей: у 2.00, у 8.00, у 14.00 і 20.00.\n— Гэты гідралагічны пост заснаваны ў 1943 годзе, — кажа спецыяліст. — Назіранні вяду штодзень: і калі таўшчыня лёду перавышае паўметра, і калі рэчка месцамі амаль перасыхае ў летнюю спёку. Сачу за атмасфернымі з’явамі, мераю ўзровень і расход вады ў рэчцы, яе тэмпературу. Справаздачу па назіраннях адсылаю ў абласны гідраметэацэнтр.\nЛідзія Васільеўна сумяшчае працу гідролага з паштальёнскай і спраўляецца цудоўна. Да таго ж яна больш за дзесяць гадоў з’яўляецца дэпутатам Дамамерыцкага сельскага Савета дэпутатаў, нязменная стараста вёсак Хадунь і Ганнаўка.\n— Актывісткай была з пачатковых класаў: старастай, важатай, старшынёй піянерскай дружыны, — успамінае Жыгаліна. — І зараз, нягледзячы на тое, што такая грамадская дзейнасць патрабуе нямала часу, я раблю сваю справу з ахвотай, бо разумею, што людзі мне давяраюць, а я павінна апраўдаць іх спадзяванні.\nЛідзія Васільеўна ў свой час павандравала па свеце і пераканалася ў добра вядомых словах: не шукай ты шчасця-долі на чужой старонцы. Яна пасля школы паехала ў Ленінград атрымоўваць прафесію сувязіста. Затым працавала ў Смаленску, потым — ва Украіне, а ў 1985 годзе вярнулася разам з мужам і сынам на сваю малую радзіму — у вёску Хадунь.\nЯе ж сястра і брат жывуць у Віцебску, другі брат — у Піцеры, а трэці — у суседняй вёсцы Хатовіж.\n— У вёсцы я самая маладая, — кажа Лідзія Жыгаліна. — Зараз тут засталося ўсяго каля трыццаці чалавек. Летам жа сюды, у бацькоўскія хаты, вяртаюцца дачнікі, на вуліцах чуваць дзіцячыя галасы ўнукаў, якія прыехалі да бабуль. На бераг Астра “злятаюцца” адпачыць многія жыхары раёна… У нас вельмі прыгожая мясцовасць. За маёй хатай — лес, побач — рэчка. Глядзіш на навакольную прыгажосць — і сэрца радуецца! Вясна — мая любімая пара года. Люблю назіраць за тым, як абуджаецца ад зімовага сну прырода.\nЛідзія Васільеўна — шчаслівая матуля і бабуля. Старэйшы сын Васіль працягнуў справу бацькі — стаў ваенным. Жыве ў Слоніме, выхоўвае трохгадовую дачушку Алісу. Дачка Вольга сваё сямейнае шчасце будуе ў Магілёве. Пяць месяцаў назад яна ашчаслівіла матулю, нарадзіўшы ёй унучку Насцечку.\nУ Лідзіі Жыгалінай багата розных захапленняў. Яна і рэчы прыгожыя вяжа для дзяцей і ўнукаў, і парыбачыць любіць… А колькі прыгожых кветак вырошчвае! Дарэчы, па іх яе хату пазнаеш здалёк. Каляровы дыван прыемна цешыць вока з вясны і да першых замаразкаў, а таксама бязгучна заклікае зрабіць падобнае ў сябе. Лідзія Васільеўна вядзе ўласны дзённік, дзе занатоўвае важныя падзеі, свае думкі, піша вершы, многія з якіх прысвечаны роднай старонцы.


30.10.2020 / 08:09\nЛідары ЕС афіцыйна прызналі сур'ёзнасць другой хвалі пандэміі ў Еўропе і абвясцілі пра непазбежнасць новых і вельмі працяглых санітарных мер, якія спыняцца толькі пасля паспяховай масавай вакцынацыі, піша ТАСС.\nГэта значыць, яны, імаверна, будуць захоўвацца ў той ці іншай форме на працягу ўсяго 2021 года. Такія вынікі экстраннай відэаканферэнцыі лідараў ЕС, прысвечанай барацьбе з пандэміяй, якая прайшла ў чацвер вечарам.\nСлова «каранцін» не гучала на выніковай прэс-канферэнцыі саміту, аднак у рэальнасці большасць краін ЕЗ ужо ўвялі розныя формы частковага каранціну. Так што, улічваючы шматлікія заклікі рыхтавацца да доўгіх месяцаў розных абмежаванняў, можна зрабіць адназначную выснову, што каранцінныя меры ў Еўропе застануцца паўсюдна і надоўга.\nСаміт ЕС пацвердзіў неабходнасць абмежавання неабавязковых перасоўванняў грамадзян еўрапейскіх краін, але ў той жа час выступіў за стварэнне сістэмы трансгранічнага перамяшчэння людзей і грузаў ўнутры супольнасці ва ўмовах пандэміі. Гэта значыць, гаворка не ідзе пра закрыццё ўнутраных межаў ЕЗ, але ў масавым парадку свабодна ездзіць па Еўропе грамадзянам краін супольнасці не дазволяць яшчэ доўга.\nЛідары Супольнасці прызналі неабходнасць узгодненых агульнаеўрапейскіх мер па тэставанні хворых і распрацоўцы дзейснай стратэгіі вакцынацыі з улікам усёй неабходнай лагістычнай падрыхтоўкі, якая павінна быць запушчана адразу, як толькі будуць гатовыя заходнія вакцыны.\nЭкстранная відэаканферэнцыя, у якой узялі ўдзел каля 30 кіраўнікоў дзяржаў ЕС і інстытутаў супольнасці, працягвалася амаль 3 гадзіны.\nПаводле звестак Еўракамісіі, амаль па ўсім Еўрасаюзе штодзённая колькасць выяўленых хворых у канцы кастрычніка ў некалькі разоў перавышае пікавыя вясновыя паказчыкі. У той жа час колькасць смерцяў ад захворванняў, звязаных з каранавірусам, у сярэднім застаецца ўдвая меншай, чым вясной, аднак хутка расце разам з павелічэннем захворвання. Еўрапейскія эксперты тлумачаць ніжэйшую смяротнасць другой хвалі пандэміі лепшай падрыхтоўкай сектара аховы здароўя і адпрацоўкай за мінулыя месяцы аптымальных алгарытмаў сімптаматычнага лячэння.\nЛідары ЕС дамовіліся выпрацаваць агульную стратэгію вакцынацыі, уключаючы распрацоўку прынцыпаў размеркавання вакцын паміж краінамі супольнасці, вызначэнне ўсёй лагістыкі вакцынацыі (перавозка, захоўванне вакцын, забеспячэнне медыцынскіх устаноў неабходным абсталяваннем і падрыхтаванымі кадрамі) і прыярытэтных для вакцынацыі сацыяльных груп, як па прафесіі і сацыяльнай значнасці (напрыклад, спачатку медработнікі і ўрадавыя чыноўнікі), так і па прыналежнасці да груп рызыкі (напрыклад, спачатку пажылыя людзі).\nЛідары ЕС таксама прынялі рашэнне паскорыць апрацоўку дадзеных клінічных выпрабаванняў заходніх вакцын ад каранавіруса, каб забяспечыць іх вывад на рынкі ў самыя кароткія тэрміны.\nКіраўнік Еўрарады Шарль Мішэль падкрэсліў, што гэтыя базавыя меры пры іх няўхільным выкананні могуць дазволіць забяспечыць барацьбу з пандэміяй без поўнага спынення еўрапейскай эканомікі, як гэта было вясной.\nПаводле Еўрапейскага цэнтра па прафілактыцы і кантролі захворванняў (ECDC), на гэты момант амаль усе краіны супольнасці ўвайшлі ў «чырвоную зону» па колькасці заражэнняў, гэта значыць гэты паказчык значна перавышае парогавую для ЕС адзнаку 120 выпадкаў за апошнія два тыдні на 100 тысяч чалавек.\nЗ пачатку пандэміі каранавірусам у свеце заразіліся каля 44,5 млн чалавек, больш за 1,17 млн памерлі.


Канвертаваць Багамскі арбітальны даляраў (BSD) і Lisks (LSK) : Калькулятар абменнага курсу\nБагамскі арбітальны даляр (BSD) і Lisk (LSK) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Багамскі арбітальны даляр і Lisk пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 16 люты 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Багамскі арбітальны даляр. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Lisk валюты па змаўчанні. Націсніце на Lisks або Багамскі арбітальны даляраў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nБагамскі арбітальны даляр гэта валюта, у Багамскія астравы (BS, BHS). The Lisk гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал BSD можа быць запісаная B$. Сімвал LSK можа быць запісаная LSK. Багамскі арбітальны даляр дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу Багамскі арбітальны даляр Апошняе абнаўленне 16 люты 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу the Lisk Апошняе абнаўленне 16 люты 2020 ад coinmarketcap.com. BSD каэфіцыент мае 2 ўважаецца лічбаў. LSK каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


04.07.2016 07.07.2016 Маяк Палесся2946Комментарии on Брагіншчына адзначыла Дзень Незалежнасці Рэспублікі Беларусь\nТрэцяга ліпеня брагінчане і госці райцэнтра сабраліся на плошчы, каб адзначыць Дзень Незалежнасці Рэспублікі Беларусь – галоўнае дзяржаўнае свята, якое аб’ядноўвае ўсіх, хто шануе слаўную гісторыю сваёй Айчыны і верыць у яе шчаслівую будучыню.\nДзень Рэспублікі ўвасабляе у першую чаргу гераізм, стойкасць, бяспрыкладную мужнасць і веліч духу беларускага народа, які выстаяў у барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Подзвіг старэйшага пакалення сёння надзейна падмацоўваецца воляй сучаснікаў, якія абралі ў якасці галоўнага прыярытэту развіцця незалежнасці краіны мірную працу.\n“Мы верым у будучыню Беларусі і бачым яе моцнай, незалежнай, эканамічна развітай і сацыяльна абароненай. Мы ведаем, што кіраўніцтва краіны робіць усё магчымае для таго, каб неба над нашай Радзімай заўжды было чыстым. Каб ніколі не паўтарыліся трагічныя і горкія дні Вялікай Айчыннай вайны”, – гэты лейтматыў задалі святу вядучыя Анжэла Бондар і Раман Цеслянок. Парадавалі сваім выступленнем дашкольнікі, народныя калектывы “Бліскавіца” і “Камарынская весялуха”. Традыцыйны сімвал дабрабыту, шчырасці і павагі – хлеб-соль – уручаецца кіраўніку раённай вертыкалі Аляксандру Кохану.\nПрацоўныя калектывы накіроўваюцца да помніка воінам-вызваліцелям.\n“Гэта вельмi сiмвалiчна, што такія лёсавызначальныя падзеі ў гiсторыi нашай Бацькаўшчыны супадаюць, – адзначыў, звяртаючыся да прысутных, старшыня раённага выканаўчага камітэта Аляксандр Кохан. – І гераiчная абарона роднай зямлi, i мiрнае будаўнiцтва незалежнай дзяржавы. Калі б не было 3 ліпеня 1944 года, не было б і незалежнай Беларусі. Менавіта дзякуючы савецкім воінам, партызанам i падпольшчыкам, якiя самаахвярна ваявалi супраць агрэсараў, Беларусь здабыла незалежнасць, якой мы можам па праву ганарыцца.\nНезабыўныя старонкi гiсторыi нагадваюць велiч падзей мiнулага. Беларусь паўстала ў лiхую гадзiну на ўсенародную барацьбу. Яна не пакарылася ворагу. Партызанскія атрады наводзілі жах на фашыстаў.\nЗа час, што прайшоў з тае пары, нарадзіліся новыя пакаленні. Перамога над германскім фашызмам адыходзіць у глыб гісторыі. Але значнасць яе застанецца на вякi. Шмат перажыў беларускi народ у тыя гады.\nАле зараз мы з упэўненасцю можам канстатавць: Беларусь – незалежная і самастойная дзяржава. Дзякуючы спрадвечнай мудрасці народа і яго разважлівасці, нацыя не толькі адышла ад краю бездані, але і ўзнялася з кален, пачала распраўляць плечы.\nНарод Беларусі выбраў свой шлях выхаду з крызісу 90-х. І сёння эканамічная стабільнасць і ўстойлівае развіццё нашай краіны патрабуе ад усіх нас настойлівасці, энергіі і самаадданай працы. Я ўпэўнены: нашы сумесныя намаганні дзеля росквіту Бацькаўшчыны будуць узнагароджаны дастойнымі вынікамі, дабрабытам кожнага і добрай памяццю нашчадкаў – нашых дзяцей і ўнукаў”, – канстатаваў старшыня райвыканкама, павіншаваўшы прысутных са святам.\nПерамога далася надзвычай высокай цаной для беларускага народа. Амаль трэць насельнiцтва нашай рэспублiкi загiнула ў гады Другой сусветнай вайны. Такiх страт не зведала нiводная дзяржава. Больш двухсот разбураных і спаленых гарадоў, звыш дзевяцi тысяч вёсак, 260 лагераў смерці. Мiльёны і мільёны жыццяў. I старых, i дзяцей забірала вайна, – аб гэтым яшчэ раз нагадалі вядучыя свята. Беларусь страціла больш як палову нацыянальнага багацця. Былі разбураны прамысловыя прадпрыемствы i сельская гаспадарка.\nЛета 1944 года прынесла мір на беларускую зямлю. Гiтлераўская армада была разбiта. Гераізм і мужнасць салдат Чырвонай Арміі, якія вызвалялі родны край, высока адзначаны Радзiмай. Амаль 500 генералаў, афіцэраў і салдат былі ўдастоены звання Героя Савецкага Саюза, ордэнамі і медалямі ўзнагароджаны 402 тысячы чалавек! Сыны беларускай зямлі разам з Савецкай Арміяй панеслі сцяг Перамогі ў краіны Еўропы, вызваляючы іх ад фашысцкага прыгнёту.\n“Асаблівы клопат дзяржавы зараз – моладзь. У нас цудоўныя юнакі і дзяўчаты. Падт-рымліваць іх, ствараць умовы для самарэалізацыі, фар-міраваць пачуццё гаспадароў сваёй зямлі, выхоўваць патрыятызм – задача грамадскага аб’яднання «БРСМ». У Дзень Незалежнасці Рэспублікі Беларусь мы схіляем галовы ў знак светлай памяці герояў. Аддаём даніну павагі ветэранам, усім, хто каваў Вялікую Перамогу. Мы будзем берагчы мір і свабоду, так неабходныя для кожнага з нас, у імя моцнай i квiтнеючай Беларусi”, – адзначыла ў сваім выступленні першы сакратар райкама ГА “БРСМ” Наталля Фурс.\nЗвярнуўся да прысутных з пажаданнямі міру і ветэран вайны Фёдар Быстрык.\nА потым праграма працягвалася на стадыёне. Выстава падвор’яў, канцэрты, забавы для дзяцей, шырокі асартымент гандлёвых радоў дазволілі панаваць атмасферы свята да глыбокага вечара, калі неба над Брагінам расквецілася феерверкам.


Як Вікіпедыя змяняе свет: вікі-практыкі з Армянскай сустрэчы | Falanster | Minsk | Belarus\nпан, 09/05/2016 - 17:15\nДля недасведчанага інтэрнэт карыстальніка - Вікіпедыя - гэта ўсяго толькі сайт-слоўнік, у якім можна глянуць незнаемыя з’явы, ды спісаць курсавую. Але! Але гэты праект значна шырэшыйшы: гэта свабодныя веды, гэта мільёны валанцёраў, якія яго ствараюць, і гэта самаарганізацыя паміж імі. Таму Фаланстэр актыўна дапамагае беларускай Вікіпедыі развівацца і запрашае вас у гэты вікі-сусвет.\nШто адбывалася на мітапе?\nТут месца абмену лепшымі практыкамі ад розных моўных раздзелаў. І вось вам некаторыя з іх:\nМакедонцы робяць невялікія вікі-экспедыцыі, калі некалькі чалавек збіраюцца і разам едуць на машыне рабіць фота вёсачак і запампоўваць іх у Вікіпедыю.\nА таксама здымаюць навуковыя (фізічныя і хімічныя) экперыменты. Так што ў артыкул пра Тэслу можна смела дадаць відэа пра генерацыю электрычнага току.\nАрмяне ладзяць вікі-лагеры для падлеткаў. Рабяты збіраюцца на тыдзень ці два, рэдагуюць Вікіпедыю, ды вывучаюць іншыя цікавыя для моладзі тэмы.\nШчыра кажучы, мы жадаем пераняць іх досвед і таксама зладзіць вікі-лагер наступным летам.\nТуркі пачалі праводзіць майстар-класы па тэме большай прысутнасці жанчын. З аднаго боку, павелічэнне прысутнасці вікі-рэдактарак, з другога - артыкулаў пра жанчын.\nПалякі ладзяць вікі-барбекю ў Познані. Гэта адмысловыя сустрэчы па сплачэнню супольнасці. Трэба сказаць, што польская Вікіпедыя даволі моцна развітая, і як сайт і як арганізацыя.\nВельмі актыўны ўкраінскі раздзел: вікі-конкурсы “Вікі любіць Зямлю”, “Вікі любіць помнікі”, конкурс навуковых фотаздымкаў; тэматычныя тыдні, экпедыцыі. І прама на папярэдніх выходных у іх адбывалася вікі-канферэнцыя.\nА таксама вікіпедысты са ўсяго свету, можна назваць іх адмыслоўцамі ў тым ці іншым праекце, робяць майстар-класы ды дзеляцца апошнімі напрацоўкамі.\nПраца з Вікі-дадзенымі. Калі вы яшчэ не ў тэме, гэта круты праект, які развівае нямецкі раздзел.\nСутнасць: звязаць Вікіпедыю як вялікую базу дадзеных, лагічна і проста, каб ключавая інфармацыя па кожнаму артыкулу на розных мовах (напрыклад, у артыкуле пра Мінск - дата заснавання гораду) была сінхранізавана ў адным месцы.\nДарэчы, згуляйце ў гульню пра вікі-дадзеныя, і вы ўжо зробіце свой ўнёсак у Вікіпедыю.\nШмат універсітэтаў пачынае выкарыстоўваць Вікіпедыю як новы сродак працы са студэнтамі, у той жа час развіваючы яе. Парады з Эквадора і Ізраіля, як дагрукацца да адукацыйных устаноў, можна глядзець у прэзентацыі.\nКанешне, гэта не ўсе тэмы, але яны ўжо даюць першаснае ўяўленне пра накірункі развіцця праекту Вікімедыя. І што цікава, шмат з іх звязаны не толькі з напісаннем артыкулаў.\nЯк далучыцца да такіх вікі-актыўнасцяў?\nДа ўдзелу ў рэгіянальнай канферэнцыі запрашаюцца актыўныя вікіпедысты (нагадваем, што гэта валанцёрскі праект і актыўным можа стаць кожны!). А пры жаданні, можна проста за свае сродкі наведаць любую вікі-падзею. Калі вы жадаеце пагрузіцца глыбей, далучайцеся да беларускай вікі юзер групы і актыўнасцяў Фаланстэра.\nДарэчы, 10 верасня намячаецца сустрэча нашай групы, а 24 верасня - майстар-клас у межах Тыдня Беларускага Мыслення.


БАД 'Примадофилус': інструкцыя\nПрэпарат «Примадофилус» - гэта біялагічна актыўны дадатак, якая прызначана для нармалізацыі мікрафлоры кішачніка. Ўжываецца пры розных захворваннях, звязаных з страваваннем.\nСродак «Примадофилус». Інструкцыя: паказанні і дзеянне\nДабаўку выкарыстоўваюць для падтрымання мікрафлоры кішачніка пры дысбактэрыёзе, харчовай алергіі, стаматыце, кандыдозе рота, аллергодерматитах, антібіотікотерапіі, дыятэзе ў маленькіх дзяцей, гінгівіце.\nСродак «Примадофилус» па-сапраўднаму эфектыўна аднаўляе баланс мікрафлоры ЖКТ, значна павялічвае колькасць разнастайных карысных арганізмаў у кішачніку, засцерагае ад хуткага і празмернага размнажэння шкодных і выклікаюць гніенне бактэрый, паляпшае страваванне. Пасля ўжывання гэтай дабаўкі павялічваецца ўсмоктванне розных вітамінаў, асабліва групы В, павышаецца ўстойлівасць да стрэсу.\nПрэпарат «Примадофилус». Інструкцыя: форма выпуску\nВыпускаюць дадатак у чатырох розных варыяцыях, гэта прэпараты: «Примадофилус» (дарослы), «Примадофилус Джуніара» для падлеткаў, «Примадофилус Бифидус» з падвышаным утрыманнем мікраарганізмаў і «Примадофилус для дзяцей». Кожны прэпарат утрымлівае 90 капсул у пакаванні. Адна капсула ўключае амаль 3 мільярды бифидо- і лактобактерій. Для маленькіх дзяцей дабаўку выпускаюць у выглядзе парашка.\nСродак «Примадофилус». Інструкцыя: ўласцівасці\nУ гэтай біялагічна актыўнай дадатку спецыяльна падабраныя для ўсіх узростаў і розных мэтаў сумесі біфідобактерій і лактобактерій, яны падвяргаюцца сушцы вымарожванне. Гэтыя бактэрыі ўваходзяць у склад мікробнай флоры чалавечага арганізма. У сваім складзе прэпарат утрымлівае розныя штамы найважнейшых кішачных мікраарганізмаў: Lactobacillus - галоўная бактэрыя тонкай кішкі, Bifidobacterium - з'яўляецца галоўнай у тоўстым кішачніку. Лактобакцеріі могуць душыць размнажэнне негатыўна ўздзейнічаюць на арганізм гноеродных і гніласных мікраарганізмаў, прадукаваць антибиотикоподобные рэчывы і лизоцим, ажыццяўляць расшчапленне вугляводаў і тлушчаў. Дабаўка сапраўды эфектыўная супраць вялікай колькасці шкодных бактэрый, уключаючы стафілакок, стрэптакокі, сальманел. Біфідабактэрыі актыўна тармозяць працэсы развіцця і росту многіх патагенных арганізмаў, сінтэзуюць вітаміны, фоліевую кіслату, пантатэнавую і нікатынавую кіслату, рэгулююць кішачную перыстальтыку. Спецыяльна выведзеныя штамы біфідобактерій і лактобактерій, якія выкарыстоўваюцца ў дадатку «Примадофилус» валодаюць адгезивными ўласцівасцямі, таму яны актыўна фіксуюцца на сценках кішачніка і паступова становяцца часткай натуральнай флоры арганізма. Дабаўка з'яўляецца цалкам гіпоаллергенные прадуктам, паколькі яна не ўтрымлівае сыроватку, пшаніцу, кукурузу, малако, хімічныя кансерванты.\nПрэпарат «Примадофилус». Інструкцыя: спосаб прымянення\nПрэпарат «Примадофилус дзіцячы» даюць дзецям да 5 гадоў па адной чайнай лыжачцы адзін раз у дзень падчас прыняцця ежы. Можна змяшаць дабаўку з дзіцячым харчаваннем, пітвом, аднак дадаваць трэба пасля падагрэву ежы, адразу перад ужываннем.\nЛекі «Примадофилус Джуніара» рэкамендуюць дзецям ва ўзросце да 12 гадоў. Даюць звычайна па адной капсуле ў дзень.\nДа прэпарату «Примадофилус Бифидус» інструкцыя вельмі простая: прымаць па адной капсуле ў дзень.\nРэкамендуецца прымаць сродак раніцай і ўвечары. Працягласць курсу звычайна складае месяц, затым можна паўтарыць курс пасля невялікага перапынку, папярэдне ўзгадніўшы свае дзеянні з які лечыць лекарам. Пры такім захворванні, як кандыдоз ЖКТ, перад ужываннем прэпарата пажадана правесці тэрапію супрацьгрыбковымі сродкамі.\nЗахоўваць БАД трэба ў халадзільніку, вечка павінна быць шчыльна зачынена. Тэрмін захоўвання - паўтара года.\nАлей "Дыхай": інструкцыя па ўжыванні, склад, ўласцівасці\nВалідол: прымяненне, міфы і праўда\nПрэпарат «Аспаркам" (таблеткі): інструкцыя па ўжыванні, сведчанні і пабочныя эфекты\nКальцемин Адванс: інструкцыя па ўжыванні. аналагі прэпарата\nХакеіст і трэнер Сяргей Міхалёў: біяграфія, дасягненні, асабістае жыццё\nВаўкоў Фёдар Рыгоравіч: кароткая біяграфія\nВывучаем геаграфію: дзе знаходзіцца Сіэтл?\nНацяжныя Столі Ва Уладзіміры. Нататкі Пажылога замершчыка.\nЛекі ад гемарою ў мужчын: сучасныя прэпараты і народныя сродкі\nBorner (агароднінарэзка): водгукі пакупнікоў\nМусульманскія дакладнымі: віды, прызначэнне. Колькі пацер ў мусульманскіх пацерках?\nДа чаго сніцца былая дзяўчына?\nПакрокавы рэцэпт сырнікаў класічных з даданнем разынак


Да рухальнай актыўнасці — праз музыку\n> Да рухальнай актыўнасці — праз музыку\nВажную ролю ў захаванні фізічнага і псіхічнага здароўя дашкольнікаў адыгрываюць актывізацыя іх творчага патэнцыялу, стварэнне на занятках атмасферы радасці, задавальненне індывідуальных інтарэсаў і патрэб дзяцей. Адной з неабходных умоў жыцця, якая падтрымлівае належны функцыянальны стан чалавечага арганізма, з’яўляецца рухальная актыўнасць.\nРух і музыка станоўча ўздзейнічаюць на здароўе дзяцей. Музычна-рытмічныя рухі расслабляюць, знімаюць эмацыянальнае напружанне і стомленасць, пазітыўна ўплываюць на фізіялагічныя працэсы.\nМузычнае суправаджэнне фізкультурна-аздараўленчай работы ўзгадняю з музычным кіраўніком і выхавальнікам. Для кожнай формы такой работы (ранішняя гімнастыка, фізкультурныя заняткі і інш.) падбіраю пэўны рэпертуар, каб музычнае суправаджэнне пабуджала дзяцей выконваць рухальныя дзеянні з ахвотай і радасцю. Аддаю перавагу музычным творам, рэкамендаваным вучэбнай праграмай дашкольнай адукацыі. Пасля іх вывучэння і праслухоўвання на музычных занятках выхаванцы замацоўваюць рэпертуар у дынаміцы (бег, скачкі і інш.) і статыцы (дыхальныя практыкаванні і інш.) у розных формах фізкультурна-аздараўленчай работы, што надае творам лепшае вобразнае ўспрыманне.\nРэпертуарам вучэбнай праграмы не абмяжоўваюся. Падбіраю творы розных жанраў. Галоўнае, каб музыка была меладычнай, прыгожай, сучаснай і зразумелай дзецям.\nЖывое музычнае суправаджэнне найбольш эфектыўнае, але ў некаторых відах дзейнасці выкарыстанне фанаграм больш мэтазгоднае. Музычнае суправаджэнне дапамагае больш якасна выконваць хадзьбу, бег, падскокі, страявыя і агульнаразвіццёвыя практыкаванні. Так, пры хадзьбе, пастраеннях і перастраеннях звяртаюся да маршавай музыкі, пры бегу і падскоках — да імклівай і вельмі эмацыянальнай музыкі (вальса, полькі, галопу), а таксама да лёгкай і дынамічнай. Выкарыстанне музычнага суправаджэння падчас агульнаразвіццёвых практыкаванняў залежыць ад этапу іх развучвання. Так, пры іх развучванні такое суправаджэнне амаль не прымяняю, паколькі гэта не садзейнічае свядомаму кіраванню рухальным уменнем, а ў далейшым адмоўна ўплывае на фарміраванне і самога навыку. На наступных занятках музычнае суправаджэнне можна выкарыстоўваць для большай выразнасці. Трэба адзначыць, што пад музычнае суправаджэнне не выконваюцца практыкаванні, якія патрабуюць сілавога напружання і індывідуальнага тэмпу выканання.\nПры выкананні практыкаванняў правільна падабраныя музычныя кампазіцыі замяняюць лік, дзякуючы чаму можна аказваць выхаванцам індывідуальную дапамогу, не перапыняючы практыкаванні. Пры гэтым усе дзеці добра засвойваюць рытм рухаў і тэмп іх выканання.\nНа фізкультурных занятках пры выкананні асноўных відаў рухаў дзеці паводзяць сябе па-рознаму. Адны назіраюць, другія — рыхтуюцца выканаць заданне. У такой сітуацыі музычнае суправаджэнне можа ствараць дыскамфорт, а часам адцягваць увагу і перашкаджаць. Пры навучанні асноўным відам рухаў не выкарыстоўваю музыку, але пры ўдасканаленні і замацаванні ўменняў і навыкаў музычнае суправаджэнне прыносіць станоўчы эфект. Пераход ад аднаго віду рухаў да другога ці перамяшчэнне па спартыўнай зале падгрупай пад музыку дазваляе дакладна і якасна выканаць перасоўванне ці перастраенне.\nАсаблівае месца музычнае суправаджэнне займае падчас рухавых гульняў. У некаторых з іх музыка можа выкарыстоўвацца толькі часткова. У сюжэтна-ролевых рухавых гульнях музычнае суправаджэнне актыўна ўздзейнічае на характар і вобраз персанажа, яго настрой. Але прымяняць музыку варта вельмі акуратна. Пры развучванні рухавай гульні трэба агаварыць усе гукавыя дзеянні: пад якую музыку бяжыць ліса, скача заяц і г.д.\nСтарэйшыя дашкольнікі ўжо ўмеюць дакладна і правільна перастройвацца пад акампанемент музычнага кіраўніка, які выкарыстоўвае для гэтага неабходную музыку. Падабраныя фанаграмы можна камбінаваць з жывой музыкай у залежнасці ад відаў фізічных практыкаванняў.\nАдаптаваўшыся да гучання музыкі на фізкультурных занятках, выхаванцы лёгка пераключаюцца з аднаго задання на іншае ў адпаведнасці з характарам музыкі і ў іншых формах фізкультурна-аздараўленчай работы (фізкультурныя адпачынкі, забавы і інш.), што эканоміць час на слоўныя заўвагі.\nДзякуючы музычнаму суправаджэнню фізкультурна-аздараўленчай работы, дасягаецца яе большы аздараўленчы эфект.\nкіраўнік фізічнага выхавання дзіцячага ясляў-сада № 2 Драгічына.


Писатель Эдуард Акулін. Книги, биография, отзывы — OZ.by\nЭдуард Акулін - паэт, перакладчык, бард. Нарадзіўся ў 1963 годзе ў вёсцы Вялікія Нямкі на Веткаўшчыне. Скончыў Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт і аспірантуру НАН Беларусі. Працаваў настаўнікам, загадчыкам філіі Літаратурнага музея Максіма Багдановіча "Беларуская хатка", намеснікам галоўнага рэдактара часопіса "Першацвет", загадчыкам аддзела паэзіі часопіса "Полымя".\nЭдуард Акулін - паэт, перакладчык, бард. Нарадзіўся ў 1963 годзе ў вёсцы Вялікія Нямкі на Веткаўшчыне. Скончыў Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт і аспірантуру НАН Беларусі. Працаваў настаўнікам, загадчыкам філіі Літаратурнага музея Максіма Багдановіча "Беларуская хатка", намеснікам галоўнага рэдактара часопіса "Першацвет", загадчыкам аддзела паэзіі часопіса "Полымя". Цяпер - намеснік галоўнага рэдактара часопіса "Дзеяслоў", а таксама - намеснік старшыні Саюза беларускіх пісьменнікаў.\nАўтар кніг паэзіі "Лес дзённага асвятлення", "Пяшчота ліўня", "Крыло анёла", "Радно", "Непрычалены човен", драматычнай містэрыі "На Каляды" ды інш.


Слуцк: кандыдатаў шмат, агітацыі мала | Праваабаронцы за свабодныя выбары 2016\nСлуцк: кандыдатаў шмат, агітацыі мала\nПасля зняцця з выбараў па Слуцкай выбарчай аркузе №67 аднаго з праўладных кандыдатаў, барацьбу за месца ў парламенце працягваюць асноўны кандыдат уладаў, тры прадстаўнікі дэмакратычнай апазіцыі і адзін малады самавылучэнец. Вось толькі агітацыйная кампанія, нягледзячы на рэкордную для аркугі колькасць кандыдатаў, праходзіць надзвычай малазаўважна.\n- Трэба прызнаць, сітуацыя выглядае вельмі дзіўна. Па акрузе зараз балатуецца ажно пяць кандыдатаў, але хоць нейкай больш-менш прыстойнай агітацыйнай кампаніі выбаршчыкі ў Слуцку не бачаць. Ніякіх білбордаў, улётак ці іншай друкаванай прадукцыі, акрамя хіба рэдкіх плакатаў праўладнага кандыдата Валянціны Ражанец, пакуль нідзе заўважыць немагчыма. Ад моманту рэгістрацыі кандыдатаў прайшло ўжо больш за два тыдні, але візуальна гэта не ідэнтыфікуецца, - кажа мясцовы прадстаўнік кампаніі “Праваабаронцы за свабодныя выбары” Віталь Амяльковіч. - Адбываюцца сустрэчы з некаторымі кандыдатамі, але гэтыя міжсабойчыкі настолькі нешматлюдныя, што іх нават цяжка ўспрымаць у якасці агітацыйных мерапрыемстваў. Вылучэнка ад Партыі АГП Аліна Нагорная яшчэ актыўнічае ў сацыяльных сетках, але цяжка сказаць наколькі гэткую актыўнасць заўважаюць менавіта выбаршчыкі Случчыны.\nАгулам незалежны назіральнік ацэньвае агітацыйню кампанію, як пасіўную ды безнадзейную. І справа не толькі ў кандыдатах. Па яго меркаванні, дэкаратыўная функцыя беларускага парламента не спрыяе выяўленню цікавасці да выбарчага працэсу з боку выбаршчыкаў. Не надаюць належнай увагі выбарчай кампаніі і мясцовыя сродкі масавай інфармацыі.


Святлана Алексіевіч: Як хутка пачынае працаваць сталінская машына — ізноў даносы, | Новы Час\n— У нас фашызм з’яўляецца меркай зла, бо ў нас дагэтуль не ўзважана, не адрэфлексавана мінулае. Нават зараз нельга казаць тое, што думаеш, пра вайну, пра Сталіна. Ужо размова ідзе пра крымінальны артыкул за гэта.\nУ Маскве ўжо збіраюць грошы на помнік Сталіну, маскоўская пракуратура прызнала незаконным знос помніка Дзяржынскаму. Мінулае вярнулася... Баяліся паглядзець на яго і яно вярнулася.\nА што мы ведаем пра ГУЛАГ? Быў усплёск цікавасці, была адчыненая фортка ў часы Гарбачова, ранняга Ельцына, калі ўзнік «Мемарыял», калі мільёны людзей патрабавалі справаў сваіх сваякоў, якія загінулі ў лагерах.\nА потым прыйшоў новы час. Учора яшчэ нельга было ўявіць сабе такое рашэнне, а сёння знос помніка Дзяржынскаму лічыцца незаконным.\nМы чытаем пра варʼяцкі тэрмін паводле надуманага абвінавачання гісторыку Юрыю Дзмітрыеву, які ўсё жыццё прысвяціў пошуку ў Карэліі магілаў людзей, загінулых у сталінскія часы.\nТаму абодвум бакам застаецца называць апанентаў фашыстамі.\nСёння Вялікая Айчынная вайна служыць прыкрыццём рэстаўрацыі. Я маю права гаварыць пра вайну і пра перамогу. Мой украінскі дзед загінуў на вайне, двое беларускіх братоў майго бацькі зніклі без вестак, сваякоў у Петрыкаўскім раёне спалілі з дзецьмі, калі знішчалі іхную вёску. Я ведаю, якая цана нашай перамогі. Але нельга, каб яна была прыкрыццём распачатай рэстаўрацыі. Гэтага мы не павінны дапусціць.\nДумаю, што зараз свае кнігі пра Другую сусветную вайну я б не змагла напісаць, людзі баяліся б гаварыць.\nЯны і тады, калі я прыходзіла да іх, баяліся. Але тады ўся грамадзкая атмасфера працавала на праўду. На гэта працавалі і словы і справы Гарбачова, і статысячныя мітынгі.\nА сёньня ў людзей і страх, і расчараванне.\nЯ па перакананнях сацыял-дэмакрат. Я думаю, што пасля сацыялізму гэта быў бы самы правільны варыянт. А быў узяты на ўзбраенне пячорны капіталізм. І гэта таксама выклікала масавае расчараванне.\nІ ўсё, што ў нас засталося, — гэта крычаць адзін аднаму «фашысты». Бо пра іншае зло мы маем дастаткова прывіднае ўяўленне. А па-сапраўднаму гэта яшчэ не гісторыя, гэта гарачая галавешка.\n— Летась Беларусь сутыкнулася з нябачанай жорсткасцю, я маю на ўвазе і катаванні, і выкарыстанне спецсродкаў супраць пратэстоўцаў. Сталінскі і нацысцкі тэрор мелі магутную ідэалагічную матывацыю — былі ідэі, якія прымушалі людзей забіваць і паміраць. А што ў сучаснай Беларусі легітымізуе зверства? Гэта рэлікт страчанай вялікай ідэалагіі і веры, гэта пакуты станаўлення нацыі, гэта вера ў абагоўленага правадыра?\n— Да абагаўлення правадыра мы можам ставіцца толькі з іроніяй, сучасны чалавек не пакланяецца ідалам. Яго толькі інстынкт самазахавання можа прымусіць прыняць укленчаную позу. А ў душы ў яго гэтага няма.\nЯ думала пра карані гэтай жорсткасці. Мы бачылі, як маладыя людзі выходзілі ў шортах у ланцужкі салідарнасці на Маршах, і былі бачныя сляды іх пабіцця. Іхныя целы былі суцэльнай ранай.\nУявіць сабе, што людзі, якія іх білі, — гэта звяры, было б павярхоўна, непрафесійна для інтэлектуала.\nВытокі ў тым, што гэтых людзей вельмі грунтоўна ідэалагічна апрацоўвалі.\nПаглядзіце, якія кнігі прадаюць нашых кнігарнях. Гэтыя кнігі прымушаюць прадаваць, прымушаюць купляць, і не толькі тых, хто ў балаклавах бʼе людзей.\nГэта кнігі Івана Турлая «Урок бацькі народаў Сталіна і бацькі Лукашэнкі», «Нацысцкі путч 2020 году Беларусі», «Сталін — сімвал Беларусі».\nМне здаецца, што адбылося светапогляднае сутыкненне. Рэч не толькі ў аднаасобнай уладзе, якая хвалюе аднаго чалавека. Рэч у тым, што да канца не перажытыя многія сацыялістычныя ілюзіі, аблуды, а мо і надзеі.\nКалі я пісала кнігу «Час second hand», я бачыла, колькі засталося людзей, якія звязвалі свае надзеі з сацыялізмам, якія не прымалі капіталізму.\nІ тое, што зараз кажуць беларускія афіцэры па ідэалагічнай працы, — гэта пáдае на добрую глебу, нешта падобнае людзі чулі дома, у школе, мы ўсё яшчэ з сацыялізму...\nМне апавядаў адзін курсант нашай сувораўскай вучэльні, што яму на заліку задалі пытанне: ці ты гатовы ахвяраваць сваімі блізкімі дзеля дзяржавы, дзеля прэзідэнта? Хлопчык адказаў — не. Яму залік не паставілі.\nГэта пачалося з аднаўленьня «лініі Сталіна», з якога мы пасмейваліся. Але гэта быў першы званочак пра тое, што з намі цяпер здарылася. Для нас жнівень 2020-га стаў нечаканасцю, а Лукашэнка да яго даўно рыхтаваўся.\nУражвае, як хутка пачынае працаваць сталінская машына. Ізноў даносы, стукачы, начныя арышты. Апазіцыйныя журналісты, якіх таксама дзясяткамі саджаюць, пішуць пра вытанчаныя катаванні.\nЯ цяпер жыву ў Нямеччыне і чую, што тут дагэтуль бясконца гавораць пра фашызм, пра яго небяспеку.\n— У лютым сёлета ў Бірме адбыўся вайсковы пераварот. Там дагэтуль працягваюцца пратэсты. І ўлады там проста страляюць — лік забітых ужо набліжаецца да тысячы. У Беларусі пратэсты доўжыліся амаль паўгода, у іх удзельнічалі сотні тысяч чалавек. Але пры гэтым колькасць забітых — да дзясятка. Чаму? Гэта такі разлік — лепей будзем катаваць, чым забіваць?\n— Мне цяжка адказаць, я мала ведаю гісторыю Бірмы. Там кіруе вайсковая дыктатура, хунта. Я рада, што ў нашай краіне гэтага пакуль не адбылося. Напэўна таму, што мы жывём у цэнтры Еўропы.\nАле пачытайце, што піша «Советская Белоруссия», што кажуць на беларускім тэлебачанні. Адзін з аўтараў «Советской Белоруссии» напісаў — ды я б такіх, як Алексіевіч, як Бахарэвіч, як Марціновіч, вешаў бы на слупах.\n— У Пушкіна ў «Яўгеніі Анегіну» Таццяна ў кабінеце Яўгенія бачыць бюст Напалеона. Час дзеяння раману — 1819–1825 гады, з вайны прайшоў які дзясятак гадоў. Але бюст Напалеона не ўспрымаўся як нешта шокавае, блюзнерскае. Аднак немагчыма ўявіць на стале ў нашчадка Анегіна бюст Гітлера хоць праз 10, хоць праз 70 гадоў пасля вайны. А чаму? Абодва жорсткія заваёўнікі, абодвух разбілі, абодва былі валадарамі лёсаў.\n— Напалеон быў кумірам для паловы сьвету. І пры Напалеоне не было Халакосту. Наша культура будуецца на гвалце. Сам па сабе гвалт людзей не пужае, калі яго апраўдвае высокая мэта. У рэвалюцыі была прыгожая, як тады здавалася, мэта. Мы і сёння за гэта расплачваемся, расплачваемся за сваіх дзядоў і прадзедаў. Гэта засталося вырашаць нам.\nМне калісьці стары селянін расказаў анекдот. Калі прыйшлі ў вёску чырвонаармейцы, яны загналі коней у царкву і зрабілі з яе стайню. Дыякан бяжыць да бацюшкі: бацюшка, коні ў царкве мочацца. А бацюшка яму адказаў: гэта яшчэ нічога, самае страшнае пачнецца, калі ў тых, хто паставіў туды гэтых коней, дзеці вырастуць.\n— Спрадвечнае беларускае — абы вайны не было. Але ад старых людзей у беларускіх вёсках мне даводзілася чуць тлумачэнне розных новых сацыяльных і грамадзкіх навацыяў, якія ім былі незразумелыя і шмат у чым чужыя — даўно вялікай вайны не было.\nБеларусам не ўласцівы настрой, блізкі частцы расійскага грамадзтва — «можам паўтарыць». Але ў гэтым — «даўно вялікай вайны не было» — адчуванне, што вялікая вайна расставіць усё на свае месцы, усталюе сапраўдныя каштоўнасці. А Вы не маеце такога адчування?\n— Я паўтару: наша культура — гэта культура гвалту. Яна глыбока ўплеценая ў гісторыю. Інакш мы б не чулі ў тэлевізары рэляцыяў пра новы танк, пра новы самалёт, пра новы крэйсер. І таму маленькі чалавек можа толькі адным абараніцца — абы не было вайны. Я нарадзілася ва Ўкраіне і вырасла ў беларускай вёсцы — і ўвесь час гэта чула. Пра вялікую вайну кажуць хутчэй цяпер. Свет апынуўся на такім паўсюдным градусе нянавісці, што раней такія праблемы вырашаліся толькі вялікай вайной. І ўсё пасля яе пачыналася нанова.\n— Вось акурат наконт цяперашняй сітуацыі. Нядаўняе абвастрэнне вайскова-палітычнага становішча на Данбасе і на мяжы Ўкраіны і Расіі стварала ў многіх адчуванне, што вялікая вайна — на парозе. На гэты раз сітуацыя разрадзілася, кажуць, што ўсурʼёз ніхто ваяваць і не збіраўся. Але Першай сусветнай вайне таксама папярэднічаў каскад вострых міжнародных палітычных крызісаў, якія ўдалося вырашыць. А ўлетку 1914-га — не ўдалося. Вам не здаецца, што так будзе і зараз?\n— Я думаю, што ў цяперашняй сітуацыі чалавечую прыроду, натуру стрымлівае толькі сучасная зброя — не культура, не філасофія. Пры дапамозе яе мы можам зрабіць з планеты Зямля планету Марс. І гэта разумеюць нават ідыёты.\n— Вы жывяце ў Нямеччыне, бывалі і жылі ў ёй і раней, вы ўжо пачалі казаць пра стаўленне немцаў да Другой сусветнай вайны. Ці не робіцца іхнае стаўленне да гэтай вайны такім самым, як і да незлічоных войнаў мінулага — таксама вельмі жорсткіх і крывавых?\n— Другая сусветная вайна не ўбудоўваецца ў шэраг многіх папярэдніх войнаў з адной прычыны — з прычыны Халакосту. Калі б не Халакост, яна б магла стаць адной з многіх войнаў у шэрагу папярэдніх. Але Халакост зрабіў яе асаблівай, адрознай ад усіх папярэдніх. Чалавек даведаўся пра сябе тое, пра што не здагадваўся.\n— Не, пра ўсіх. Але мы пра гэта мала гаворым. Толькі для нас гэта не праблема. А для ўсяго астатняга свету, у кожным разе для Еўропы — праблема: як чалавек можа зрабіць такое.\n— Нядаўна Вы сказалі, што думаеце пра кнігу пра беларускую рэвалюцыю. Ці ёсць у Вас ключавая ідэя кнігі, хаця б пытанне, на якое вы шукаеце ў ёй адказ?\n— Усе мае кнігі — гэта гісторыя «чырвонага чалавека». Яшчэ 10 гадоў таму, калі я напісала «Час second hand» — заключную кнігу свайго цыклу, мне здавалася, што мая энцыклапедыя «чырвонага чалавека» завершаная, што наступаюць іншыя часы і «чырвоны чалавек» будзе іншым.\nЦяпер мне так не здаецца. Пасля таго, што я бачыла і перажыла ў Беларусі, не магу сказаць, што мы развіталіся з камунізмам, што «чырвоны чалавек» змяніўся. Камуністычная ідэя яшчэ жывая. Я працягваю дапісваць сваю мастацкую энцыклапэдыю.


Канвертаваць Фунты стэрлінгаў (GBP) і Гаіцянскі Гурд (HTG) : Калькулятар абменнага курсу\nФунт стэрлінгаў (GBP) і Гаіцянскіх Гурд (HTG) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Фунт стэрлінгаў і Гаіцянскіх Гурд пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 15 чэрвень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Фунт стэрлінгаў. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Гаіцянскіх Гурд валюты па змаўчанні. Націсніце на Гаіцянскі Гурд або Фунты стэрлінгаў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nФунт стэрлінгаў гэта валюта, у Нармандскія астравы (Aldernay, Ваўняная фуфайка, Джэрсі, Sark), Востраў Мэн, і Вялікабрытанія (Англія, Вялікабрытанія, Паўночнай Ірландыі, Шатландыя, Уэльс, Вялікабрытанія, ГБ, GBR). Гаіцянскіх Гурд гэта валюта, у Гаіці (HT, HTI). Фунт стэрлінгаў таксама вядомы як Брытанскі фунт стэрлінгаў, Фунт Вялікабрытаніі, УКП, СТГ, англійская фунт, Англійская фунт стэрлінгаў, BPS, і Стэрлінгаў. Сімвал HTG можа быць запісаная G. Фунт стэрлінгаў дзеліцца на 100 pence. Гаіцянскіх Гурд дзеліцца на 100 centimes. Абменнага курсу Фунт стэрлінгаў Апошняе абнаўленне 14 чэрвень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Гаіцянскіх Гурд Апошняе абнаўленне 15 чэрвень 2019 ад Yahoo Finance. GBP каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. HTG каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў.


Выхаваўчая гадзіна па тэме: «Кніга – каштоўны скарб чалавека» | Учреждение образования "Гродненский торговый колледж" Белкоопсоюза\nВыхаваўчая гадзіна па тэме: «Кніга – каштоўны скарб чалавека»\nМова – душа народа, векавая памяць многіх пакаленняў, наш галоўны нацыянальны скарб. Жыве мова – жыве народ, жыве памяць продкаў. Няма роднай мовы – няма народа, няма суцяшэння ў горы, няма слоў радасці.\n6 верасня 2017 года куратарамі груп 31 Б-Б Патоцкай Наталляй Генадзьеўнай і 22 Фн-Б Яцукевіч Ірынай Мечыславаўнай праведзена выхаваўчая гадзіна, прысвечаная самаму значнаму скарбу чалавека – БЕЛАРУСКАЙ КНІЗЕ.\nНавучэнцы прынялі актыўны ўдзел у інтэрактыўнай віктарыне «Кніга – каштоўны скарб чалавека». Яны з цікавасцю адказвалі на пастаўленыя пытанні, паказалі добрыя веды гісторыі беларускага кнігадрукавання.


Гасконская мова — Вікіпедыя\nГасконская мова-дыялект (Gascon, [gasˈku]; фр.: [gaskɔ̃]) — дыялект аксітанскай мовы. Часам разглядаецца як самастойная раманская мова.\nГасконская мова распаўсюджана ў Гасконі і Беарне (у Францыі: у частцы дэпартаментаў Атлантычныя Пірэнеі, Верхнія Пірэнеі, Ланды, Жэр, Верхняя Гарона, Ло і Гарона і Ар'еж, у большай частцы Жыронды; у Іспаніі — у невялікай даліне Валь-д’Аран на паўночным захадзе Каталоніі).\nАрэал гасконскай мовы\nУ Іспаніі распаўсюджаны толькі паўднёвы варыянт гасконскай мовы — аранскі дыялект, на які аказала моцны ўплыў каталанская і іспанская мовы. У выніку гэтага ўздзеяння існуе тэндэнцыя аддалення аранскага дыялекту ад французскіх дыялектаў гасконскай мовы. Аранскі дыялект мае ў Валь-д’Аран статус афіцыйнай мовы (нароўні з іспанскай і каталанскай).\nПаводле І. І. Чалышавай, сфера ўжывання гасконскай мовы/дыялекту ў наш час скарачаецца. Мова практычна не ўжываецца ў гарадах. Лепш за ўсё гасконскія гаворкі захаваліся ў Пірэнеях і ў сельскіх раёнах, сыходзячы ў сферу вусновых і бытавых зносін. У Францыі не мае афіцыйнага статусу. Колькасць тых, хто размаўляе на ёй, не вызначана, хоць паводле некаторых звестак у свеце мовай валодае каля 250 тыс. чалавек. Статус гасконскай мовы/дыялекту ў раманістыцы працягвае заставацца дыскусійным.\n1 Баскскі субстрат\n5 Запазычанні з гасконскай мовы ў іншыя мовы\nМова, на якой размяўлялі ў Гасконі перад рымскім кіраваннем, была часткай баскскага дыялектнага кантынууму (гл. аквітанская мова). Само слова «Гасконь» паходзіць з лацінскага кораня vasco/vasconem і з'яўляецца аднакарэнным з «баск» (Vasconēs, з пераходам [v] → [gw] → [g]). Гэта можа сведчыць пра тое, што носьбіты мовы ў той час ідэнтыфікавалі сябе як баскі. Прысутнасць баскскага субстрата ў развіцці гасконскай мовы была даказана навукова. Гэта тэорыя тлумачыць некаторыя асаблівасці, якія адрозніваюць гасконскую ад іншых аксітанскіх моў.\nХарактэрнай рысай гасконскай мовы, якая можа паходзіць з мовы-субстрата, з'яўляецца змена «f» на «h». У словах, якія ў латыні першапачаткова пачыналіся на [f], (напрыклад festa — «урачыстасць»), гэты гук саслаблены да прыдыхальнага [h], а затым, у некаторых месцах увогуле знік (гасконскае hèsta [ˈhɛsto] ці [ˈɛsto]). Паводле субстратнай тэорыі, гэта магло адбыцца з-за адсутнасці ў баскскіх дыялектах фанемы /f/. Падобная змена адбылася ў кантынентальнай іспанскай мове: лацінскае facere стала іспанскім hacer (вымаўляецца як [a.ˈθer], а ў некаторых аддаленых раёнах, асабліва, у паўднёва-ўсходняй Андалусіі — [haˈθɛɾ]).\nНекаторыя лінгвісты, аднак, лічаць субстратную тэорыю памылковай і тлумачаць гэтыя і іншыя змены ўнутрымоўнымі працэсамі. Пераход [f] у [h] як у гасконскай, так і ў іспанскай мовах, якія развіліся ў баскамоўных рэгіёнах, можа быць супадзеннем, хоць гэта і малаверагодна.\nСучасная баскская мова таксама зведала лексічны ўплыў з боку гасконскай, напрыклад, словы beira («шкло»), polit («мілы», гасконскае polit/polida).\nПадчас апытання, праведзенага ў 1982 годзе ў Беарне, было ўсталявана, што 51 % насельніцтва размаўляў на гасконскай мове, 70 % разумелі яе, а 85 % падтрымлівалі абарону мовы. Аднак у апошні час выкарыстанне мовы значна скарацілася — галоўным чынам з-за таго, што мова не перадаецца наступным пакаленням. Асабліва прыкметна скарацілася ўжыванне мовы ў гарадах і на паўночным усходзе арэала.\nУ Францыі ў дачыненні да гасконскай мовы выкарыстоўваецца тэрмін «патуа», які пазначае мясцовую гаворку ў цэлым. У Беарне мясцовыя варыянты гасконскай мовы з XVI стагоддзі называюцца «Béarnais» (беарнская). Гэта звязана з палітычным мінулым Беарна, які з 1347 па 1620 год быў суверэннай дзяржавай.\nУ лінгвістычным плане не існуе ўніфікаванага беарнскага дыялекту, і ў розных рэгіёнах правінцыі мова значна адрозніваецца. Адрозненні ў вымаўленні могуць быць падзелены на ўсходнія, заходнія і паўднёвыя (у горных раёнах). Напрыклад, «a» на канцы слова на захадзе вымаўляецца як [a], на ўсходзе — [o], а на поўдні — [œ].\nУ гасконскай мове вылучаюць з тры групы гаворак:\nРаўнінныя гаворкі («Garonnais Gascon») — у даліне ракі Гароны. Найменш адасобленая форма гасконскай мовы. Блізкія да лангедокскага дыялекту аксітанскай мовы.\nПірэнейскія гаворкі — на поўдні і паўднёвым захадзе арэала. Адрозніваюцца некаторымі архаічнымі і спецыфічнымі рысамі.\nЧасам вылучаецца прамежкавая група, да якіх адносяцца ў прыватнасці гаворкі Беарна.\nЛітаратура на гасконскай мове існавала пачынаючы са сярэдневяковага перыяду. У новы перыяд найбуйнейшы паэт - Жаку Жансемін.\nЗапазычанні з гасконскай мовы ў іншыя мовыПравіць\nНекаторыя словы французскай мовы маюць гасконскае паходжанне. Напрыклад, французскае cadet (-te) — «малодшы, -ая», якое першапачаткова азначала «малодшы (сын)», «малады дваранін, які прызначаўся для ваеннай ці духоўнай кар'еры», узыходзіць да гасконскага capdèt — «камандзір, начальнік». Гасконскае berret — «шапка» трапіла ў беарнскую мова, а затым і ў літаратурную французскую: béret — «баскская шапка». Пры дапамозе французскага гэтыя словы трапілі і ў іншыя мовы: напрыклад, беларускія словы «кадэт» і «берэт». Англійская назва баравіка cep паходзіць ад гасконскага cep — «ствол», а izard — «пірэнейскі сарна» ад французскага ці гасконскага isard.\n↑ Челышева, 2001, с. 322\n↑ Челышева, 2001, с. 323\nГасконская мова на сайце Per Noste\nГасконская мова на сайце Institut Occitan - Аквітанія\nГасконская — аксітанская мова на Ethnologue 17, 2014\nГасконская — аксітанская мова на Ethnologue 16, 2009 Архівавана 4 кастрычніка 2013.\nSon d'aquí, сайт нематэрыяльнай культурнай спадчыны рэгіёна Аквітанія\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Гасконская_мова&oldid=4048425"\nАпошнія змены 6 лютага 2022 а 05:51\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 05:51, 6 лютага 2022.


Віртуальнае падарожжа па родным краі. Як вандруюць у анлайне ў Смаргоні?\nКожны дзень, ідучы на заняткі ці на працу, мы не звяртаем увагу на тое, што побач з намі, не звяртаем увагу на мемарыяльныя дошкі, помнікі і будынкі. Ды і па горадзе, у якім жывём, вельмі рэдка удаецца прайсціся ў якасці зацікаўленага турыста, не спяшаючыся нікуды.\nУ гэты няпросты час, калі мы абавязаны больш знаходзіцца дома, можна віртуальна прайсціся па вуліцах Смаргоні, адправіцца ў падарожжа па родным краі. Гісторыка-краязнаўчы музей сярэдняй школы №3 горада Смаргоні “Смаргонь: Гістарычнае мінулае і сучаснае” запрашае вучняў школы і іх бацькоў а таксама ўсіх жадаючых у віртуальнае падарожжа па родным краі. Можна пагартаць даведнік “Азбука роднага горада”, які знаёміць са Смаргоншчынай ад “А” да “Я”. Першым прыпынкам з’яўляецца мясцовы брэнд “Абаранкі”. Пра іншыя прыпынкі можна даведацца тут.\nБавячы вольны час, праверце: ці ведаеце вы старонкі гісторыі ў нашых віктарынах “ Смаргонь у гады Першай сусветнай вайны”, “Смаргонь у 20-я – 30-я гады мінулага стагоддзя”, “75-годдзе нашай слаўнай Перамогі” і інш.\nВы можаце даведацца пра людзей, лёс якіх звязаны са Смаргоншчынай. А таксама запрашаем папоўніць і паглыбіць свае веды пра нашага знакамітага земляка Францішка Багушэвіча, 180-годдзе з дня нараджэння якога адзначалася 21 сакавіка. Правядзіце свой час з карысцю, каб ведаць свае карані і адчуваць сваімі на роднай зямлі.\nВ Залесье приехал “Незваный гость”\nУ тэлеаб’ектыве – Уладзімір Церабун


26.11.2019 13:33 1292 праглядаў Магілёў\nСябра Руху «За Свабоду» Сяргей Тышкавец балатаваўся ў Палату прадстаўнікоў па Магілёўскай-Цэнтральнай акрузе № 85.\n«Шмат хто адгукнуўся на маю кампанію, у інтэрнатах цэлымі групамі галасавалі, студэнты шмат пісалі», — распавёў Сяргей Тышкавец.\nПа выніках, кажа экс-кандыдат, ён упэўніўся, што выбарчы працэс не зусім празрысты, вынікі не зусім сумленныя.\nТак, яўка на акругах, дзе не было назіральнікаў «Права выбару», заўважна вышэй. Магчыма, былі ўкіды.\n«Акрамя таго, калі адкрытыя і сумленныя выбары, чаму назіральнікі не могуць быць каля сталоў, глядзець бюлетэні. Там няма канфідэнцыяльных дадзеных, кожны можа паглядзець. Чаму забароненыя фота- і відэаздымкі? Здымайце, галоўнае не перашкаджаць працы камісіі», — адзначыў Тышкавец.\nДалей ён плануе працягваць займацца палітыкай.\n«Раз ужо ўлез у палітыку, буду ў ёй заставацца. Не ўсё кепска ва ўладаў, там таксама шмат добрых людзей, якія таксама працуюць. Але калі мы апалітычныя, мы аддаем проста цалкам дзяржаве. А там няма цэльнай карціны, ад гэтага памылкі», — заключыў сябра Руху «За Свабоду».\nЛюдзі: Сяргей Тышкавец 2


“Жыву на хлебе і малацэ. зрэдку купляю цукар”\nЖыцьцё вельмі многіх людзей у Беларусі за апошнія некалькі месяцаў істотна зьмянілася — гэта заўважна па нашай пошце. Чалавек, які ўсё жыцьцё працаваў, жыў з уласнага мазаля, не прывык да раскошы, але і не гараваў, раптам апынуўся ў сытуацыі, калі ня можа нават пракарміць і апрануць сябе.\nУ гэтым сэнсе адметны ліст Ганны Валатоўскай з Баранавічаў, якая адгукнулася на допіс Аляксея Плескацэвіча зь вёскі Дарава Ляхавіцкага раёну. У аглядзе лістоў 20 сьнежня я цытаваў спадара Плескацэвіча, які абараняў калгасны лад, прапаноўваў паслаць апазыцыю на аднаўленьне занядбаных калгасных вёсак, а таксама ўхваляў палітыку Аляксандра Лукашэнкі, якая, як лічыць слухач, дазваляе трымаць цэны на харчаваньне на нізкім узроўні.\nГанна Валатоўская ў гэтай сувязі піша:\n“Мне 69 гадоў, я жыву ў Баранавічах — недалёка, дарэчы, ад пасёлку Дарава, адкуль вам пісаў Аляксей Плескацэвіч. Дык вось, хачу зьвярнуцца да таварыша Плескацэвіча. Напэўна, шаноўны, вы трымаеце гаспадарку, маеце карову, сьвіней, курэй, якіх я ў гарадзкой кватэры трымаць не магу. Інакш бы вы часьцей хадзілі па крамах і ведалі, што цэны растуць, як грыбы.\nУ сьнежні я атрымала 10 тысяч рублёў надбаўкі да пэнсіі. Але адначасова ўлады адабралі ў мяне ўдвая болей: плата за 2-пакаёвую кватэру ўзрасла з 25-ці да 45-ці тысяч. А на гэтую пэнсію я вучу дачку ў інстытуце (даю ёй 25 тысяч). 10 тысяч штомесяц аддаю на лекі. На ежу застаецца 17–20 тысяч. Жыву на хлебе і малацэ. Зрэдку купляю цукар.\nІ хто ў гэтым вінаваты, таварыш Плескацэвіч? Дэмакраты, якія ніколі не былі пры ўладзе ў Беларусі? Ці тая ўлада, якая ўжо дзевяць гадоў вядзе нас невядома куды? Я, былы савецкі інжынэр, не магу са сваёй пэнсіі назьбіраць сабе на боты: хаджу ў старых, парваных. Мне сорамна. У якой яшчэ краіне такое бывае? Але мая крыўда — ня самая вялікая. Аказваецца, і я, просты інжынэр, і былы галоўны інжынэр заводу атрымліваем аднолькавыя пэнсіі. Так ня можа быць...\nЗьвяртаюся да прэзыдэнта. Аляксандар Рыгоравіч, павярніцеся тварам да бедных старых. Дайце нам тую пэнсію, якую вы абяцалі — каб мы змаглі дажываць і лячыцца”, — напісала пэнсіянэрка з Баранавічаў Ганна Валатоўская.\nСапраўды, спадарыня Валатоўская, нястрымны рост цэнаў і тарыфаў найбольш балюча адбіўся на гарадзкіх пэнсіянэрах. Згадваю сваю вёсачку Краснае Шчучынскага раёну. Камунальных выгодаў там ніколі ня мелі: ваду насілі й носяць з уласных калодзежаў, у печах палілі й паляць дровамі, што самі ж нарыхтоўваюць у лесе. Газавыя трасы туды не дайшлі, а газ у балёнах яшчэ дапрасіся, каб прывезьлі за шэсьць кілямэтраў. Таму на тыя балёны ня дужа і спадзяюцца.\nА спадзяюцца галоўным чынам на сябе, на ўласныя рукі ды на дапамогу дзяцей. Натуральна, на гэтых людзей узрушэньні апошняга часу з новымі камунальнымі тарыфамі адбіліся менш, чым на іншых. Але наўрад ці варта зайздросьціць ім, спадарыня Валатоўская. Саўгасныя пэнсіі значна ніжэйшыя, чым нават ваша інжынэрская, на якую вы ня можаце пражыць. А ўласны агарод ды жывёла патрабуюць вельмі шмат сілаў і выдаткаў. Ні аднаго, ні другога ў многіх проста не засталося.\nЛіст ад Міхася Данько з Давыд-Гарадку Столінскага раёну. Слухач піша:\n“Як толькі эканамічнае становішча ў краіне пагаршаецца, так адразу пачынаецца парожняя балбатня пра адзіную з Расеяй валюту. Так павялося яшчэ з часоў Кебіча, дзесяць гадоў таму. Лукашэнка ўстрывожыўся, што ўсё больш людзей не падтрымліваюць ягоныя інтэграцыйныя памкненьні. Абяцае правесьці нейкае маштабнае сацыялягічнае апытаньне. Асабіста я ў выніках такога апытаньня не сумняюся. Рабочых, зарплата якіх не перавышае 70 000 рублёў, а тэмпэратура ў цэху трымаецца каля мінус трох градусаў, яны апытваць ня будуць.\nВельмі добра, што найбольш сьвядомая частка інтэлігенцыі зьбірае Ўсебеларускі сход. Было бы вельмі добра, каб матэрыялы сходу былі даведзеныя да народу ў глыбінцы. Разам мы пераможам!\nУлады гэтага баяцца, таму як быццам выпадкова і здараюцца напады на Гарэцкага, Мазынскага, Хашчавацкага, Караля ды іншых вядомых дзеячоў навукі, мастацтва і культуры. Але нават гвалтам ніводнаму самадуру не ўдалося павярнуць гісторыю назад”, — напісаў Міхась Данько з Давыд-Гарадку Столінскага раёну.\nСтаўленьне беларускага грамадзтва да інтэграцыйных ідэяў, сапраўды, мяняецца: усё менш людзей верыць у тое, што гэтая эпапэя, што цягнецца ўжо амаль дзесяць гадоў, можа даць нейкі станоўчы плён. Ня думаю, што Аляксандру Лукашэнку патрэбнае гэтае маштабнае сацыялягічнае апытаньне ў нейкіх прапагандысцкіх мэтах. Ён, верагодна, ніяк ня можа паверыць у тое, што уся гэтая саюзная задума, якую ён ня раз называў “справай свайго жыцьця”, перастала быць прывабнай для большасьці грамадзтва.\nТацяна Барэль з Асіповічаў, нязгодная з маім камэнтаром наконт праблемы ўласнасьці на зямлю, даслала новы ліст.\n“Я ўпэўненая, што вы памыляецеся: куплю-продаж зямлі ў Беларусі дазваляць нельга. Нашы людзі — з “саўковай” псыхалёгіяй. Яны прывыклі, што ўсё вакол калгаснае, што за іх думаюць іншыя. Да самастойнасьці краіны большасьць ставіцца абыякава. Ды што казаць: многія абыякавыя нават да свайго здароўя і здароўя сваіх дзяцей. Гэта я сьведчу як доктар-пэдыятар.\nІ хіба можна аддаць зямлю людзям, якія ня ведаюць яе кошту? А па-другое, Беларусь — у атачэньні краінаў, якія гістарычна заўсёды імкнуліся яе захапіць. Зараз найбольш верагодны захоп з боку Расеі. Там ёсьць алігархі зь мільярдамі ў кішэнях. Рынкі сваёй краіны яны ўжо падзялілі, ім трэба новыя. А тут пад бокам Беларусь, дзе марыянэткавая ўлада, дзе людзі гатовыя працаваць за кавалак хлеба і дзе вельмі багатыя землі.\nКалі гэта адбудзецца, можна будзе назаўсёды забыць пра Беларусь. А ў сельскай гаспадарцы зямлю трэба аддаць у доўгатэрміновую арэнду — і дапамагаць, дапамагаць фэрмэрам, каб выхаваць нарэшце пачуцьцё ўласьніка”, — лічыць Тацяна Барэль з Асіповічаў.\nУ тым і справа, спадарыня Барэль, што пачуцьцё ўласьніка наўрад ці магчыма выхаваць, калі ўласнасьці чалавек ня мае, калі ён не ўсьведамляе сябе гаспадаром, калі ён ня ўпэўнены, што гэтую зямлю ад яго ніхто не адбярэ і што ён зможа пакінуць яе ў спадчыну дзецям і ўнукам.\nБоязь таго, што беларускія землі імгненна скупяць расейскія мільярдэры, на маю думку, перабольшаная і неабгрунтаваная. У самой Расеі мільёны гектараў занядбаных калгасных земляў, на якія не знаходзіцца ня тое што пакупнікоў — а нават тых, хто ўзяў бы іх бясплатна пры ўмове працы на зямлі.\nНе зусім дакладнае, па-мойму, і вашае ўяўленьне пра беларусаў як наіўных істотаў, якія ня ведаюць кошту зямлі й ня здольныя ёй распарадзіцца. Майце на ўвазе: да таго, як прыйшлі бальшавікі, сотні пакаленьняў нашых продкаў былі гаспадарамі на гэтай зямлі. І зусім не благімі гаспадарамі. Пачуцьцё гаспадара зямлі — у крыві беларуса.\nВалеры Грыцук з Варшавы піша:\n“Прапаную ўзгадаць у вашых праграмах, як адбывалася назіраньне падчас выбараў прэзыдэнта, прааналізаваць памылкі й хібы апазыцыі. Цікавы маральны момант: момант баязьлівасьці прадстаўнікоў незалежнага назіраньня.\nУ 2001 годзе быў падрыхтаваны для распаўсюду вельмі патрэбны дакумэнт — папярэджаньне сябрам выбарчых камісіяў пра адказнасьць за парушэньне заканадаўства. Але, на жаль, за рэдкім выключэньнем, гэта папярэджаньне не было распаўсюджанае.\nЗараз, калі сябрамі выбарчых камісіяў на 90% будуць тыя ж самыя людзі, было б вельмі карысна, каб гэты дакумэнт усё ж дайшоў да іх. Фармальна мы ўжо прайгралі, але павінны выйграць маральна. Зраблю наступны прагноз: калі ўсе патрыёты Беларусі не пачнуць актыўнае, самаахвярнае змаганьне за Беларусь, то Беларусь назаўсёды зьнікне з мапы сьвету. Другога гістарычнага шанцу ў беларускай нацыі ня будзе, паколькі ня будзе суб’екту беларускай дзяржаўнасьці. Беларусы вымруць ці хутка асымілююца”, — лічыць Валеры Грыцук з Варшавы, які падпісаўся як “патрыёт Беларусі”.\nШто да мяне, спадар Грыцук, то я вельмі асьцярожна стаўлюся да рознага кшталту апакаліптычных прагнозаў. Па-першае, было такіх прагнозаў ужо нямала — і цягам апошняга дзесяцігодзьдзя, і раней. Прадказвалі беларусам асыміляцыю, прадказвалі зьнішчэньне дзяржаўнасьці. Заўчаснымі былі тыя хаўтуры. А па-другое, што разумець пад “самаахвярным змаганьнем” за Беларусь, якога вы патрабуеце ад беларусаў як умовы іхнага самазахаваньня? Тое, што людзі ня выходзяць на барыкады, зусім не азначае, што іх не хвалюе лёс краіны.\nЭмілія Зух са Смаргоні згадвае дзень 5 сакавіка 1953 году, калі ня стала камуністычнага дыктатара Іосіфа Сталіна. Пяцьдзясят гадоў, якія мінулі з таго часу, падштурхнулі слухачку да ўспамінаў. Спадарыня Зух піша:\n“Дзянёк той незабыўны: мільёны і мільёны людзей плакалі, не хаваючы сьлёз. Але што гэта былі за сьлёзы? Яны не былі аднолькавыя. Так, былі сьлёзы гора. Гэтак плакалі тыя, хто адчуваў, што страціць кармушку, многія прывілеі, якія меў дагэтуль.\nАле былі і сьлёзы схаванай радасьці за тое, што скончыліся пакуты. Так плакалі шматлікія палітзьняволеныя, якія дзякавалі Ўсемагутнаму, што даў ім сілаў і цярпеньня перажыць крывавага горца...\nА яшчэ былі сьлёзы ад неразуменьня — проста з тае прычыны, што ўсе наўкол плачуць. Гледзячы на тое, што рабілася наўкол, нельга было ўтрымацца ад сьлёз проста за кампанію, паддаючыся ўсеагульнай гістэрыі”, — напісала Эмілія Зух са Смаргоні.\nДумаю, спадарыня Зух, што былі тады й шчырыя сьлёзы. Тысячы людзей, адгароджаныя ад сьвету і праўдзівай інфармацыі, запалоханыя і падманутыя, апанаваныя масавым псыхозам, сапраўды абагаўлялі Сталіна. І ягоная сьмерць была для іх сапраўдным, не паказным горам. Тым больш, што многія ня ведалі, а многія ня верылі ці не хацелі верыць у сапраўдны маштаб сталінскіх злачынстваў, у тое, на чым трымалася ягоная ўлада і якім коштам дасягнутыя ягоныя перамогі.\nНа мінулым тыдні нам таксама даслалі лісты Ніна Яўсевіч і Марына Талапіла зь Менску, Ірына Барысевіч зь мястэчка Парэчча Гарадзенскага раёну, Якаў Ішчук з Наваполацку, Мікалай Лукашэвіч з Кобрыні, Віктар Баранаў з Рагачова, Якаў Зінчанка зь вёскі Іскра Вяліканавасёлкаўскага раёну Данецкай вобласьці і Мікалай Касьянаў з Севераданецку Луганскай вобласьці (з Украіны).


Як Беларусь сустракае Год кнігі\nГалоўная » Навіны Беларусі » Як Беларусь сустракае Год кнігі\nЯк вядома, бягучы год афіцыйна абвешчаны ў Беларусі Годам кнігі. У самай сціслай расшыфроўцы гэта значыць, што з помпай будуць адзначаны ўсе магчымыя юбілеі класікаў, пройдзе мноства кніжных выстаў... А вось што перападзе радавым чытачам і тым замежнікам, якія хочуць даведацца пра нашу Айчыну больш?\nЯк вядома, бягучы год афіцыйна абвешчаны ў Беларусі Годам кнігі. У самай сціслай расшыфроўцы гэта значыць, што з помпай будуць адзначаны ўсе магчымыя юбілеі класікаў, пройдзе мноства кніжных выстаў...\nА вось што перападзе радавым чытачам і тым замежнікам, якія хочуць даведацца пра нашу Айчыну больш?\nПомпа будзе, а вось астатняе... Мы вырашылі здзейсніць адмысловы рэйд па сталічных кнігарнях. Ён пакінуў, мякка кажучы, ніякаватае ўражанне. Нават у цэнтральнай кніжнай краме на цэнтральным праспекце Мінска літаратуры беларускіх аўтараў, на беларускай мове або проста пра Беларусь адведзены сціплы закутак, сумешчаны з сувенірным аддзелам. Калі, безумоўна, не адносіць да беларускай літаратуры такую паліграфічную прадукцыю, як насценныя календары з выявамі Мінска з розных ракурсаў і маляўнічымі краявідамі краіны, зборнікі правілаў дарожнага руху і шматлікія даведнікі, карты ды атласы, сярод якіх, напрыклад, знаходка для шпіёна — карта распрацоўкі карысных выкапняў у Беларусі. Хлусіць не будзем — выбраць у падарунак сябру-турысту тут ёсць што: ад недарагіх сімпатычных беларуска- і англамоўных паштовачак (7—15 тысяч рублёў) да шыкоўнага — у скураной вокладцы з золатам — альбома "Скарбы Беларусі" (350 тысяч рублёў) або выдатнага па якасці і выкананні альбома "Чарнобыль" (240 тысяч рублёў). Багата фотаальбомаў на розныя густы: прырода, помнікі архітэктуры, палацы і храмы, гарады і людзі... Хапае таксама агітацыйна-прапагандысцкіх шэдэўраў кшталту "Рэспубліка Беларусь. Час дзеянняў і пераўтварэнняў" і "Мы дзеці твае, Беларусь". А вось мастацкія выданні класікаў і сучаснікаў занялі добра калі два стэлажы і не вытрымліваюць канкурэнцыі не тое што з маляўнічай "сувеніркай", а і са зборнікамі фэнтэзі ды жаночымі дэтэктывамі. Не дзіўна, што найчасцей у гэтым аддзеле пакупнікі запытваюць... драўляныя і металічныя сувеніры-магніцікі з сімволікай беларускіх гарадоў. За гадзіну, праведзеную ў кнігарні, толькі двое наведвальнікаў замовілі "аповесці Караткевіча на беларускай мове" і "які-небудзь альбом". Такую ж карціну можна ўбачыць і ў іншых буйных кнігарнях — большасць стэндаў беларускіх выдавецтваў выглядаюць экскурсіяй у савецкія часы, кнігі сучаснікаў губляюцца на фоне кідкіх вокладак Уліцкай, Пялевіна, Муракамі, а ў аддзелах для турыстаў наведвальніка "дабіваюць" залачоныя абрэзы бясконцых фотаальбомаў "Мая Любаншчына", "Зямля сілы. Белавежская пушча" ды выявы дзяржаўнага герба "з гіБсу пад пазалоту". Складваецца ўстойлівае адчуванне, што ў Год кнігі чытаць нам і няма чаго... У маім уласным інтэрнэт-апытанні (37 чалавек) у "Фэйсбуку" і "Вконтакте" "Якія беларускія кнігі вы параілі б пачытаць суайчыннікам?" найчасцей называліся творы Васіля Быкава і Уладзіміра Караткевіча, Івана Шамякіна і Максіма Багдановіча, радзей называліся Якуб Колас, Уладзімір Арлоў, а таксама даследчыкі Павел Шпілеўскі і Людміла Дучыц. Зрэшты, былі таксама варыянты "канстытуцыю Беларусі" і "вершы Быкава", а адзін з удзельнікаў апытання ўвогуле разрадзіўся вершаванай эпіграмай: "Дачытаў я да канца "Вам — заданне" Чаргінца. Аўтар, маю прапанову: Стаў "Канец" пасля назовы! "Здрабнелі сёння аўтары" "Сучасная літаратура знаходзіцца не ў самых спрыяльных умовах, у многім з-за таго, што мала хто сёння чытае ўплывовых людзей і тых, хто прымае важныя рашэнні, — разважае паэт Андрэй Скарынкін, член Саюза пісьменнікаў саюзнай дзяржавы, намеснік старшыні секцыі паэзіі Саюза пісьменнікаў Беларусі — З іншага боку, не кожны аўтар, нават таленавіты, можа надрукавацца. І гэта залежыць ад розных прычын — пачынаючы ад густу рэдактара выдавецтва да пэўных палітычных абставін. Ну і, шчыра кажучы, яркіх, прыкметных кніг, такіх, якія можна назваць сапраўднай падзеяй у культурным жыцці Беларусі, асабіста мне апошнім часам не траплялася. Магчыма, я дрэнна шукаў, але часта было так: на просьбу "пакажыце беларускіх аўтараў" прадаўцы ў кнігарні прыносілі кнігі, выдадзеныя ў нашай краіне, але не беларускіх, а сучасных расійскіх пісьменнікаў і паэтаў. На мой погляд, здрабнелі сёння аўтары. Вось, напрыклад, летась мае вершы ажно двойчы надрукавалі ў расійскім "Сучасніку", але ж гэта не таму, што я такі геніяльны, а таму, што вельмі нізкі ўзровень многіх сучасных паэтаў у Расіі. Што ўжо казаць пра нашу краіну! Нам трэба яшчэ расці і расці, каб не замыкацца ў сваім местачковым наваколлі". "Чытаць ёсць каго і што!" Паэт, перакладчык і эсэіст, сябра Саюза беларускіх пісьменнікаў Міхась Скобла прытрымліваецца іншага меркавання: чытаць заўсёды ёсць каго і што, калі самому не паленавацца, пашукаць годныя кнігі і скласці ўласную бібліятэку. — Шмат дзе (прынамсі, у раённых гарадах) кнігарні зачыняюцца або скарачаюцца да мале-е-е-нечкага аддзела ва ўнівермагу. Таму справа ратавання "тапельцаў" — справа рук саміх "тапельцаў". Збірайце ўласную бібліятэку, — кажа ён. — У мяне на кніжных паліцах месца няшмат, і там знаходзіцца толькі тое, што варта чытаць і перачытваць, да чаго рука цягнецца штодня. З гэтага спісу назаву 10 кніг, якія раіў бы прачытаць кожнаму беларусу, хоць насамрэч можна назваць такіх кніг і 100, але ж густы ва ўсіх нас розныя. Таму абмяжуемся, што называецца, выбраным з выбранага. "Ладдзя роспачы" Уладзіміра Караткевіча, кніжка прозы "Цэнтр Еўропы" і кніжка паэзіі "Плошча" Уладзіміра Някляева, паэтычны зборнік Міхася Стральцова "Мой свеце ясны" (на маю думку, гэта адзін з самых гарманічных беларускіх паэтаў). Што яшчэ? Двухтомнік Ларысы Геніюш, зборнік Леаніда Дранько-Майсюка "Гаспода" , апавяданні Янкі Брыля, паэзія Барадуліна — "Евангелле ад Мамы", раман нашай сучасніцы Наталкі Бабінай "Рыбін горад" (шкада, што дагэтуль у нас не знойдзецца свайго Эміра Кустурыцы, які мог бы экранізаваць гэты твор; у яе такая тэмпаральная проза: за адну хвіліну адбываецца адразу 10 падзей, і гэта было б вельмі цікава сучаснаму гледачу). А пад нумарам адзін — "Вянок" Максіма Багдановіча, нядаўна ў пяты ці шосты раз перавыдадзены, але ад таго не менш актуальны зборнік, прыдатны для розных часоў, розных інтарэсаў, рознага ўзроўню ведання мовы і адукацыі чытачоў. Чаму раю менавіта такі набор? У гэтых кнігах я знаходжу і эстэтычную асалоду, і нацыянальны аптымізм, і гарманічнае гучанне слова. Тым жа, хто жадае сабраць творы ўлюбёных аўтараў у хатняй бібліятэцы, але не мае ў кішэні "залатога запасу", Міхась Скобла раіць не абмінаць букіністычныя крамы. Менавіта там можна прыдбаць рэдкія выданні або, напрыклад, зборнік Караткевіча па цане 2-3 боханаў хлеба. Лічбы не цешаць За 9 месяцаў 2011 года, паводле звестак Нацыянальнай кніжнай палаты Беларусі, айчынныя выдавецтвы выпусцілі 8090 найменняў кніг агульным накладам 31,5 тысячы асобнікаў. У параўнанні з 2010 годам колькасць найменняў кніг павялічылася на 0,4%, затое наклад паменшыўся на 17,2%. Для параўнання: ва Украіне колькасць найменняў кніжнай прадукцыі ў 2011 годзе зменшылася на 4,5%, а наклад вырас на 8%; у Расіі колькасць найменняў павялічылася на 4,1%, агульны ж наклад зменшыўся на 3,5%. Паказаць можам, расказаць — не? — Што б вы параілі пачытаць і прыхапіць з сабой замежніку, які наведаўся ў Беларусь? І ці ёсць у нас увогуле выбар "літаратуры для турыстаў"? — спыталася "Тут і цяпер" у галоўнага рэдактара газеты "Турызм і адпачынак" Ліліі Кобзік. — Паколькі цяпер вельмі развіты тэхналогіі, тая ж інтэрнэт-навігацыя, то мы ўжо істотна адсталі ад часу з выпускам кніжнай прадукцыі для турыстаў. У свой час у Беларусі не хапала добрых якасных даведнікаў, атласаў, а цяпер мы з іх выпускам ужо спазніліся. На мой погляд, Беларусь добра асэнсавана візуальна: у нас шмат мастакоў і фотамастакоў, такіх, прыкладам, як Сяргей Плыткевіч. Адпаведна, выдатна рэалізаваны мастацкі бок прадстаўлення Беларусі, у адрозненне ад вербальнага, магчыма, ідэалагічнага. Не хапае такіх рэчаў, як я бачыла калісьці ў Будапешце, — класных турыстычных даведнікаў, дзе ў простай, даступнай форме падаецца праўда пра горад і краіну: цэны, гатэлі, рэстараны, крамы... Наогул, добры турызм заўсёды прадстаўлены ў простых схемах. Прыкладам, аўдыягіды — калі ты не "прыліпаеш" да экскурсавода, як гэта адбываецца ў нас, а атрымліваеш маленькі навушнічак і, слухаючы голас экскурсавода, глядзіш на тое, што табе больш цікава, можаш адысці ад групы разам з дзецьмі і г.д. У нас такога дагэтуль няма. З'яўляюцца новыя традыцыі, нават абрады, "фішкі", модныя трэнды — зноў жа, трэба падмацаваць усё гэта азнаямляльнай літаратурай, якой у нас таксама няма. Шмат прадстаўнічай літаратуры высокай якасці, падарункавай і сувенірнай прадукцыі, але відавочна недастаткова ўтылітарнай, карыснай для турыста на час знаходжання ў краіне. Тым не менш замежнікам ёсць што павезці з сабой з Беларусі. Я раіла б звярнуць увагу на альбомы "Нечаканая Беларусь" і "Дзікае жыццё ў цэнтры Еўропы", "Праваслаўныя і каталіцкія храмы", даведнік "Мінск за адзін дзень". А колькі яшчэ такіх альбомаў можна было б выпусціць! У тым ліку і такім чынам эфектыўна папулярызаваць Беларусь у свеце. Да ведама Самае дарагое выданне са знойдзеных у сталічных кнігарнях — "Зямля сілы. Белавежская пушча" на беларускай і англійскай мовах, у скураной вокладцы з пазалачоным абрэзам — каштуе 434 тысячы рублёў. Самая дарагая кніга ў свеце — знакаміты "Кодэкс Лестэра" Леанарда да Вінчы, напісаны ў 1506 годзе люстэркавым шрыфтам — набыта на аўкцыёне Білам Гейтсам за 30,4 млн долараў.


Баршчэўскі заклікае Еўропу дапамагчы Лукашэнку » UDF.BY | Новости Беларуси\n16 июня 2009, 15:14\nСтаршыня Партыі БНФ Лявон Баршчэўскі заклікае краіны Еўразвязу дапамагчы Беларусі "і фінансава, і допускам беларускіх тавараў на свае рынкі". Але пры адной умове. Пра гэта гаворыцца ў заяве палітыка, якая была распаўсюджаная 16 чэрвеня.\n- Усё, што адбываецца ў беларуска-расійскіх дачыненнях у апошнія месяцы і дні, - пахавальны звон па "саюзнай дзяржаве". Не дарма дзесяткі тысячаў чалавек на заклік БНФ, пачынаючы з 1996 году, выходзілі на вуліцы, пратэстуючы супраць гэтай не дужа замаскаванай формы анэксіі. Сёння ўжо ўсе бачаць, наколькі БНФ бачыў наперад і меў рацыю.\n- Мы даўно дамагаліся цывілізаваных, нармальных дачыненняў з Расіяй, якія ўключаюць і цывілізаваную мяжу. Яна не павінна прапускаць злачыннасць, але быць зручнай для эканaмічных, культурных, асабовых кантактаў.\n- Мы выступаем катэгарычна супраць удзелу беларускай арміі ў любых вайсковых блоках, якія кантралюе Расія, асабліва КСАР АДКБ, якія могуць стаць амонам постсавецкай таталітарнай прасторы.\n- Заявы Лукашэнкі на дзве згаданыя тэмы можна было б вітаць, разглядаць як натуральныя крокі дзеля ўмацаваньня суверэннай дзяржаўнасці. Але, на жаль, гэта толькі рэактыўныя заявы, а не прадуманыя сістэмныя захады ў рамках стратэгіі дзяржаватворчасці. Для Лукашэнкі суверэнітэт краіны застаецца інструментам асабістага самаўладства. Адпаведна і пытанні мяжы і ўдзелу ў КСАР будуць усяго толькі прадметам торгу з Расіяй за чарговыя ін'екцыі.\n- Аб’яднаная Еўропа магла б ясна заявіць аб сваёй гатоўнасці інстытуцыянальна дапамагчы Беларусі – і фінансава, і допускам беларускіх тавараў на свае рынкі – пры ўмове неадкладных захадаў улады дзеля дэмакратызацыі краіны, празрыстасці прыняцця палітычных і эканамічных рашэнняў.\nЛявон Баршчэўскі, старшыня Партыі БНФ\nМінск, 16 чэрвеня 2009 г.\nЛявон Баршчэўскі і Аляксандр Мех наведалі маці Яны Паляковай