НАСТРОЙКА БИОС ДЛЯ ЗАГРУЗКІ З ФЛЭШКІ - BIOS - 2019\nПрактычна заўсёды пры пераўсталёўцы АС Windows даводзіцца рэдагаваць загрузачнай меню Биос. Калі гэтага не зрабіць - то загрузная флешка або іншы носьбіт (з якога жадаеце вырабіць ўстаноўку АС) проста не будзе бачны.\nУ гэтым артыкуле я б хацеў разгледзець падрабязным чынам, у чым менавіта заключаецца настройка биос для загрузкі з флэшкі (у артыкуле будзе разгледжана некалькі версій Биос). Дарэчы, усе аперацыі можа выканаць карыстальнік з любой падрыхтоўкай (г.зн. справіцца нават самы пачатковец) ...\nІ так, непасрэдна да справы.\nНастройка Биос ноўтбука (на прыкладзе ACER)\nПершае што робіце - ўключаеце ноўтбук (ці перазагружаць яго).\nВажна звярнуць увагу на пачатковыя экраны прывітання - там заўсёды адлюстроўваецца кнопка для ўваходу ў BIOSе. Часцей за ўсё - гэта кнопкі F2 або Delete (Часам, працуе і тая, і другая кнопкі).\nПачатковы экран прывітання - ноўтбук ACER.\nКалі ўсё зрабілі правільна, перад вамі павінна з'явіцца галоўнае акно Биоса наўтбука (Main), альбо акно з інфармацыяй (Information). Нас у рамках дадзенага артыкула больш за ўсё цікавіць раздзел загрузкі (Boot) - менавіта ў яго і пераходзім.\nДарэчы, ў BIOSе мышка не працуе і ўсе аперацыі неабходна выконваць пры дапамозе стрэлачак на клавіятуры і клавішы Enter (мышка працуе ў BIOSе толькі ў новых версіях). Гэтак жа могуць быць задзейнічаны функцыянальныя клавішы, аб іх працы звычайна паведамляецца ў калонцы злева / справа.\nІнфармацыйнае акно ў BIOSе.\nУ раздзеле Boot трэба звярнуць увагу на парадак загрузкі. На скрыншоце ніжэй паказана чаргу праверкі на загрузныя запісу, г.зн. спачатку ноўтбук праверыць, няма чаго Ці загрузіць з жорсткага дыска WDC WD5000BEVT-22A0RT0, а толькі затым праверыць USB HDD (г.зн. флешку). Натуральна, калі на цвёрдым дыску ўжо ёсць хоць бы адна АС - то чарга загрузкі да флэшкі проста не дойдзе!\nТаму трэба зрабіць дзве рэчы: паставіць флешку ў чаргу праверкі на загрузныя запісы вышэй чым жорсткі дыск і захаваць налады.\nПарадак загрузкі наўтбука.\nДля павышэння / паніжэння тых ці іншых радкоў можна выкарыстоўваць функцыянальныя клавішы F5 і F6 (дарэчы, у правым баку акна нам пра гэта і паведамляецца, праўда, на англійскай мове).\nПасля таго, як радкі будуць памяняць месцамі (гл. Скрыншот ніжэй), пераходзіце ў раздзел Exit (выхад).\nНовы парадак загрузкі.\nУ раздзеле Exit ёсць некалькі варыянтаў, выбіраем Exit Saving Changes (выходзім з захаваннем вырабленых налад). Ноўтбук сыдзе на перазагрузку. Калі загрузная флешка была зроблена правільна і ўстаўлена ў USB - то ноўтбук пачне загружацца ў першую чаргу з яе. Далей, звычайна, ўстаноўка АС праходзіць без праблем і затрымак.\nРаздзел Exit - захаванне і выхад з Биос.\nДаволі папулярная версія Биос (дарэчы, AWARD BIOS ў плане налад загрузкі мала чым будзе адрознівацца).\nДля ўваходу ў налады выкарыстоўвайце тыя ж клавішы F2 або Del.\nДалей пераходзім у раздзел Boot (гл. Скрыншот ніжэй).\nГалоўнае акно (Main). Ami Bios.\nЯк бачым, па змаўчанні, перш за ўсё ПК правярае на загрузныя запісу жорсткі дыск (SATA: 5M-WDS WD5000). Нам жа трэба, трэці радок (USB: Generic USB SD) паставіць на першае месца (гл. Скрыншот ніжэй).\nПасля таго, як чаргу (прыярытэт загрузкі) будзе памяняць - трэба захаваць налады. Для гэтага пераходзіце ў раздзел Exit.\nПры такой чарзе можна будзе загрузіцца з флэшкі.\nУ раздзеле Exit выбіраем пункт Save Changes and Exit (у перакладзе: захаваць налады і выйсці) і націскаем Enter. Кампутар сыходзіць на перазагрузку, ну а пасля яе пачынае бачыць усе загрузныя флэшкі.\nНастройка UEFI ў новых наўтбуках (для загрузкі флешек з АС Windows 7).\nНалады будзе паказаны на прыкладзе ноўтбука ASUS *\nУ новых наўтбуках пры ўсталёўцы старых АС (а Windows7 можна ўжо назваць "старой", адносна вядома) ўзнікае адна праблема: флешка становіцца нябачнай і з яе ўжо нельга загрузіцца. Каб гэта выправіць, неабходна зрабіць некалькі аперацый.\nІ так, спачатку заходзім ў BIOSе (кнопка F2 пасля ўключэння ноўтбука) і пераходзім у раздзел Boot.\nДалей, калі ў вас Launch CSM выключаны (Disabled) і вы не можаце яго змяніць - пераходзьце ў раздзел Security.\nУ раздзеле Security нас цікавіць адзін радок: Security Boot Control (па змаўчанні яна ўключаная Enabled, нам жа трэба перавесці яе ў рэжым Disabled).\nПасля гэтага захоўваем налады Биоса наўтбука (клавіша F10). Ноўтбук сыдзе на перазагрузку, а нам трэба будзе зноў зайсці ў BIOSе.\nЦяпер у раздзеле Boot зменіце параметр Launch CSM на Enabled (г.зн. уключыце яго) і захавайце налады (клавіша F10).\nПасля перазагрузкі наўтбука яшчэ раз заходзіце ў налады Биос (кнопка F2).\nЦяпер у раздзеле Boot можна ў прыярытэце загрузкі знайсці нашу флешку (а яе дарэчы, трэба было ўставіць ў USB перад уваходам ў BIOSе).\nЗастаецца яе толькі выбраць, захаваць налады і пачаць з яе (пасля перазагрузкі) ўстаноўку АС Windows.\nРазумею, што версій BIOS нашмат больш, чым я разгледзеў у рамках дадзенага артыкула. Але яны вельмі падобныя і налады ўсюды ідэнтычныя. Складанасці часцей за ўсё адбываюцца не з заданнем тых ці іншых налад, а з няправільна запісанымі загрузнымі флешку.\nНа гэтым усё, усім удачы!\nГлядзіце відэа: НАСТРОЙКА BIOS ДЛЯ УСТАНОВКИ WINDOWS (Лістапада 2019).


Преподаватель Минской духовной семинарии стал лауреатом премии «За духовное возрождение» | Minds.by\nВсе записиНовостиХроника Минской духовной семинарииПреподаватель Минской духовной семинарии стал лауреатом премии «За духовное возрождение»\nПреподаватель Минской духовной семинарии стал лауреатом премии «За духовное возрождение»\n15 января 2019 Версия для печати\n9 января 2019 года коллектив Библейской комиссии Белорусской Православной Церкви во главе с профессором МинДА протоиереем Сергием Гордуном был удостоен премии Президента Республики Беларусь «За духовное возрождение».\nАдметна, калі добрыя справы атрымліваюць належную ацэнку не толькі на асабістых «паднябесных» рахунках тых, хто іх робіць: і дзесьці там, за аблокамі, ставіцца «птушачка». Прыемна, калі такія выпадкі адзначаюцца і тут, на нашым зямным узроўні. Бо дабро павінна называцца дабром, а чалавечая праца — атрымліваць належную ўзнагароду. Так, учора, ва ўрачыстай атмасферы, былі ўганараваныя лаўрэаты Прэміі Прэзідэнта «За духоўнае адраджэнне». Сярод уладальнікаў пачэснай узнагароды — калектывы Біблійнай камісіі Беларускай праваслаўнай царквы і Секцыі па перакладзе літургічных тэкстаў і афіцыйных дакументаў каталіцкай царквы камісіі Божага культу і дысцыпліны таінстваў пры Канферэнцыі каталіцкіх епіскапаў у Беларусі. Карэспандэнт «Звязды» сустрэлася з протаіерэем Сергіем Гардуном. Ён з’яўляецца старшынёй рабочай групы і адказным рэдактарам перакладу, які зроблены праваслаўнай царквой. Варта адзначыць, што разам з ім над тэкстам стала працавала яшчэ пяць чалавек. Гэта прафесар, доктар філалагічных навук Іван Чарота, протаіерэй, выпускнік філалагічнага факультэта БДУ і духоўнай семінарыі Аляксандр Пачопка, кандыдат філалагічных навук, фалькларыст Уладзімір Васілевіч, выпускнік філалагічнага факультэта БДУ, кандыдат багаслоўя Алесь Кароль, а таксама Таццяна Матрунчык, якая з’яўлялася выканаўчым сакратаром.\n— Ужо існуе не адзін пераклад Бібліі на рускую мову. Агулам жа іх пераклады проста мала распаўсюджаны, не прызнаюцца аўтарытэтнымі. Акрамя афіцыйнага сінадальнага тэксту ёсць пераклад епіскапа Безабразава. Гэты пераклад час ад часу друкаваўся. Ён быў зроблены ў сярэдзіне ХХ стагоддзя і надрукаваны ў Парыжы эмігрантам. Нядаўна выйшаў поўны пераклад Бібліі на рускую мову, да якога можна ставіцца сур’ёзна. Астатнія пераклады праглядаліся дасведчанымі людзьмі, і ў іх бачыліся недакладнасці. І з-за шырокай вядомасці рускага перакладу, іншыя не надта заўважаліся. Растлумачу, чаму настолькі аўтарытэтны рускі сінадальны пераклад. Ён рабіўся прадстаўнікамі чатырох духоўных акадэмій рускай праваслаўнай царквы. Пасля канчатковы варыянт тэкстаў глядзелі ў Святым Сінодзе самыя высокія духоўныя асобы. І толькі пасля афіцыйнага зацвярджэння пераклад распаўсюджваўся. Яго аналізавалі спецыялісты па рускай мове з іншых краін і таксама прызналі дакладным.\nШто датычыцца беларускіх перакладаў, яны рабіліся ў менш спрыяльных умовах. Скажам, пераклад пратэстанта Лукаша Дзекуця-Малея, які выйшаў у 1931 годзе, рабіўся ў межах тагачаснай Польшчы. А польскі ўрад вельмі адмоўна ставіўся да беларускай мовы і да беларускага нацыянальнага жыцця. У такіх умовах людзі спрабавалі нешта рабіць. Дзекуць-Малей не меў дастатковай адукацыі, перакладаў з рускай і з польскай моў. Нехта іншы пасля спрабаваў зрабіць яшчэ лепшы тэкст…\n— Вельмі натуральным і арганічным. Мае бацькі і дзяды не размаўлялі ні на якой іншай мове, акрамя мовы нашай вёскі. І іншыя сваякі, дзядзькі таксама. Гэта мова была для мяне натуральнай. Але школа ў нашай вёсцы была на рускай мове. Беларуская мова з’явілася толькі з 3 класа. Мае бацькі, калі адпраўлялі мяне ў 1 клас, проста баяліся, што я не буду разумець. Некалькім сказам мама мяне загадзя вучыла: «У цябе будуць запытваць: «Как тебя зовут?» «Сколько тебе лет?» — Ты павінен адказаць». Памятаю такі выпадак. У нашых першых класах тады было па 40 чалавек. І нам задалі зрабіць практыкаванне. На сцяне віселі малюнкі ці стаялі каля дошкі. На іх былі намаляваны розныя прадметы — ці лыжка, ці відэлец, ці орган цела. Трэба было назваць гэта па-руску. Настаўніца запытвалася: «Што гэта?» Мы ўсе казалі «вока». Яна казала: «Няправільна. Хто ведае, як па-руску?» Ніхто з 42-х чалавек не ведаў.\nЯ ніяк не мог зразумець, чаму ў школе не могуць гаварыць на такой мове, на якой мы гаворым звычайна? І ніхто не мог мне адказаць на гэта пытанне, хоць я задаваў яго. Толькі мама сказала, што якая ўлада, такая і мова. Мама вучылася ў польскай школе. І калі хтосьці на перапынку размаўляў па-свойму, білі лінейкай па руках. Таму калі ў нашай школе нарэшце з’явілася беларуская мова і літаратура, я адчуў, што гэта сваё.\nБольш-менш размаўляць па-руску я пачаў з чацвёртага класа. Да гэтага быў псіхалагічны бар’ер, я хоць і разумеў, але не адказваў. Напрыклад, некаторыя рускія словы, мне здавалася, вельмі дзіўна гучаць, я чырванеў, калі вымушаны быў іх прамаўляць. Да таго ж думаў: як гэта гаварыць не на роднай мове, а на нейкай іншай?.. Па праўдзе да канца школы, па-за межамі ўрокаў, мы заўсёды размаўлялі на сваёй мове. Я назіраў, што толькі адслужыўшы ў войску, вяртаючыся, хлопцы пачыналі размаўляць па-руску. Мы ж у побыце карысталіся сваёй мовай.\n— Так, яна з’явілася адразу пасля таго, як пра пераклад стала больш-менш вядома. Першая прэзентацыя адбылася 2 верасня 2017 года падчас Дзён пісьменства ў Полацку. Тыя экзэмпляры, што мы прывезлі ў Полацк, за гадзіну раскупілі — што для некаторых было нечакана. Былі заказы і з усіх епархій. На месцах, у Брэсце, у Віцебску, паасобнікі разабралі адразу. Агульны наклад у 5000 хутка разышоўся. Пачалі прытрымліваць паасобнікі, каб было што падарыць пры неабходнасці. Здаецца, цяпер гэту кнігу можна набыць толькі ў Мінскім епархіяльным упраўленні, па адрасе Вызвалення, 10.\nzviazda.by /minda.by/ Пресс-служба МинДС\nПросмотрено: 98 раз.


14 люты 2017, 09:27\nБеспрацоўны Аляксандар Сямёнаў патлумачыў Свабодзе, чаму ён патрабуе прызнаць неправамерным патрабаваньне да яго з боку ўладаў аб сплаце так званага падатку на «дармаедзтва».\nСёньня ў Цэнтральным судзе Гомелю мае распачацца разгляд першай у гісторыі Беларусі грамадзянскай справы, калі беспрацоўны гамяльчук Аляксандар Сямёнаў патрабуе прызнаць неправамерным патрабаваньне дзяржавы на выплату так званага падатку на «дармаедзтва».\nАдначасова Сямёнаў просіць суд паставіць пытаньне наконт прызнаньня дэкрэту № 3 «Аб папярэджаньні сацыяльнага ўтрыманства» неканстытуцыйным, які супярэчыць артыкулам 41, 56 Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь, а таксама артыкулу 8 Міжнароднага пакту аб грамадзянскіх і палітычных правах, артыкулу 2 Канвэнцыі МАП № 29 аб прымусовай працы. Пазоўнік пагадзіўся адказаць на пытаньні Свабоды.\nНіхто не сядзіць у чаканьні дармавых падачак\n— Аляксандр Сьцяпанавіч, якія пачуцьці ахапілі вас, калі атрымалі «ліст шчасьця» з падатковай інспэкцыі пра абавязак сплаціць 360 рублёў на фінансаваньне дзяржаўных расходаў?\n— Скажу шчыра: адчуваньне такое, нібыта я алькаголік і дармаед Федзя зь вядомай савецкай камэдыі «Апэрацыя «Ы» і студэнт Шурык зьбіраецца сячы мяне розгамі. А мне ўлетку споўніцца 53 гады, у мяне дзьве вышэйшыя адукацыі, служба ў войску і амаль трыццаць гадоў працоўнага стажу. Вось такі я «дармаед».\n— Як так сталася, што ў 2015 годзе вы не працавалі?\n— Сказаць, што я не працаваў, будзе няправільна. У маёй сямʼі лецішча ды яшчэ ў цешчы — трыццаць сотак зямлі. З раньняй вясны да позьняй восені кручуся там. Зяленіва рознае, агуркі, памідоры вырошчваю. Праз рынак збываем лішнюю гародніну. Ніхто не сядзіць у чаканьні дармавых падачак. Бацькоўскую сядзібу ў Доўску даглядаем з братам — бульбу садзім.\nТак, праўда, было не заўсёды. Адразу пасьля інстытуту працаваў інжынэрам-электрыкам на заводзе, потым у «Гомельхлебпраме», у «Аблгандальсаюзе», бо другая спэцыяльнасьць у мяне — маркетынг і мэнэджмэнт на рынку тавараў і паслуг. Апошнія гады працаваў у Расеі, пакуль «расейскія браты» не абдурылі нас з братам на буйную суму.\nІ ўжо з 2013 году я афіцыйна не працую, а займаюся на лецішчы гародам.\nНа ўлік у цэнтры занятасьці не станавіўся, бо нічога людзкага там ня выстаіш\nНа ўлік у цэнтры занятасьці не станавіўся, бо нічога людзкага там ня выстаіш. Гэта ў якой-небудзь Швэцыі ці Нямеччыне рэальна дапамагаюць беспрацоўнаму, а ў нас хіба што на пару булак хлеба дадуць дапамогу. Больш праезьдзіш грошай на гарадзкім транспарце, чым той дапамогі.\nКалі вярнуўся з Расеі, дасылаў сваё рэзюмэ ў некалькі кампаніяў, якія адкрывалі свае прадстаўніцтвы ў рэгіёне. У прыватнасьці, у «Бабулін гладыш». Але «не зраслося». Мне ж ужо за паўсотні — маладзейшых шукаюць.\nУ мяне няма лішняга рубля, каб заплаціць\n— Дык, можа, лепей было заплаціць тыя 360 рублёў, чым распачынаць судовую справу?\n— Ну я ж не дармаед Фёдар! Дзяржава мяне на працу не ўладкоўвала, дапамогі на беспрацоўе не выплачвала. У мяне няма лішняга рубля, каб заплаціць. Жонка працуе выхавальніцай у дзіцячым садку, няпростая сытуацыя ў дачкі з падаўжэньнем кантракту. Зараблялі б яны тыя даўно абяцаныя «500 даляраў», то, можа, і гаворкі пра выплату «дармаедзкага» збору не было б. А так канцы ледзьве сточваем. Ні ўкрасьці, ні адкапаць гэтыя 360 рублёў я не магу.\n— Вы зьвярталіся ў інспэкцыю падаткаў і збораў, тлумачылі сытуацыю?\n— Яшчэ ў лістападзе напісаў у падатковую інспэкцыю Цэнтральнага раёну ліст, каб вызвалі ад гэтага «дармаедзкага» падатку. Адказалі: патрабаваньне носіць правамерны характар. Зьвярнуўся з абласную інспэкцыю Міністэрства падаткаў і збораў — такі ж адказ. Знаёмаму майму, які ваяваў у Аўганістане і быў там падстрэлены, таксама прыслалі патрабаваньне, бо ў 2015 годзе ён ня змог працаваць кіроўцам. Дык што гэта такое? Хто так робіць са сваімі грамадзянамі?\nАляксандар Сямёнаў і рэгіянальны прававы інспэктар прафсаюзу РЭП Леанід Судаленка\nДачуўся, што незалежны прафсаюз РЭП бясплатна кансультуе ў пытаньнях прававой абароны, паехаў на вуліцу Палескую ў грамадзка-палітычны цэнтар. Прававы інспэктар Леанід Судаленка дапамог скаргу ў суд напісаць.\nВярнуўся дадому, стаў прасіць у жонкі 23 рублі на судовую пошліну. Жонка ўсурʼёз кажа: «Магу толькі пазычыць». Дачка, тая ў сьлёзы: «Тата, ня трэба!» А я так думаю: калі я, мужчына, за свае правы не магу заступіцца, то як я буду ў такім разе абараняць правы маіх родных? Мне ж за тое, што я афіцыйна не працаваў і не заплаціў «дармаедзкі» падатак, пагражаюць адміністрацыйным штрафам альбо нават арыштам. Такім чынам дзяржава схіляе мяне да прымусовай працы — насуперак і Канстытуцыі, і міжнародным пагадненьням, якія падпісала Беларусь.\nХопіць зьдзекавацца зь людзей, зводзіць іх да стану рабоў\n— Якія аргумэнты вы зьбіраецеся прыводзіць у судзе, патрабуючы прыпыненьня спагнаньня падатку на «дармаедзтва» да тае пары, пакуль Канстытуцыйны суд ня вынесе свайго вэрдыкту наконт дэкрэту № 3?\n— Нельга мяне і такіх, як я, залічваць да «дармаедаў» з шмат якіх прычынаў. Я ўжо сказаў, што прымусовая праца ў нас забараняецца беларускай Канстытуцыяй. Апрача таго, у 2015 годзе я заплаціў зямельны падатак, дзяржпошліну амаль паўтара мільёны рублёў за допуск аўтамашыны да ўдзелу ў дарожным руху. Як карыстальнік сотавых тэлефонаў мабільных апэратараў Velсom і МТС аплочваў іх паслугі, у якія ўключаны й падатак на дабаўленую вартасьць. Ужо не кажу аб прадуктах і спажывецкіх таварах, у тым ліку падакцызных — і тут мяне трэба прызнаваць платнікам ускосных падаткаў і пошлін.\nДэкрэт № 3 ды іншае падатковае заканадаўства не вызначаюць у падатку на «дармаедзтва» абʼект падаткаабкладаньня. Мне незразумела, зь якіх сродкаў чалавек, які часова не працуе, зможа заплаціць уведзены збор?\nГэта ж толькі ў казках бывае Поле цудаў у адной дзіўнай краіне, нават не хочацца вымаўляць назву: у месячную ноч выкапаеш ямку, пакладзеш туды залатнік, засыплеш зямлёю, пасоліш, пальеш вадою з лужыны — і на раніцу ўжо вырасьце грашовае дрэва, зьверху да нізу пакрытае залатымі манэтамі. Толькі не забыцца тры чароўныя словы сказаць: крэкс, фэкс, пэкс! Тры — акурат па нумары дэкрэту.\nА калі сурʼёзна, то хопіць ужо зьдзекавацца зь людзей, ікнуцца зводзіць іх да стану рабоў. Застаецца толькі ўвесьці падатак на паветра.


Культура - Захаваць нельга знішчыць. Дзе ставіць коску?\nАжыццяўленне праекта, як распавядалі ў час прэс-канферэнцыі супрацоўнікі Дырэкцыі фондавых матэрыялаў Белтэлерадыёкампаніі, патрабавала неверагодных намаганняў. Бо тых жа аўдыязапісаў назапашана — каля 20 тысяч гадзін гучання. А ёсць жа яшчэ відэафонды, кіно, багатая дакументалістыка (да прыкладу, запісаныя на грамафон галасы рускіх літаратараў Льва Талстога, Аляксандра Купрына, Сяргея Ясеніна, некаторых беларускіх творцаў). Перш чым былі выбраны 127 аўдыязапісаў 1940 — 2010 гадоў, давялося праслухаць цэлыя кіламетры плёнак, дапамагалі і калегі з радыё. Альбом-двайнік паступова разросся да шасці CD, падзеленых тэматычна. Першы — “Зара мая вячэрняя” — склалі апрацоўкі беларускага фальклору. Другі, “Беларуская сюіта”, — творы айчынных кампазітараў, пачынаючы з ХVII стагоддзя. Наступныя два прысвечаны сусветным хітам у вакальным (“Уздоўж па вуліцы”) і інструментальным (“Рапсодыя”) выкананні артыстаў нашай краіны, часта ў адметнай, стылёва нечаканай апрацоўцы. Пяты дыск, назву якому даў знакаміты цыкл Уладзіміра Мулявіна “Праз усю вайну”, склалі кампазіцыі часоў Вялікай Айчыннай і прысвечаныя ёй, а таксама два дакументальныя запісы Савінфармбюро. Нарэшце, апошні кампакт серыі — “Неба і зямля” — ахоплівае духоўную музыку, нашу і сусветную, але ў беларускім выкананні. Усе запісы, зразумела, — з фондаў Нацыянальнай тэлерадыёкампаніі, многія не маюць копій ці арыгіналаў у іншых музычна-дакументальных сховішчах. Але і гэта яшчэ не ўсё. Наперадзе — працяг, выпуск “другой рэдакцыі”, папоўненай відэазапісамі.\nНа гэтым можна было б паставіць клічнік. Але ён ператвараецца ў працяжнік ды кропку, што памнажаецца да шматкроп’я. Ці становіцца пытальнікам.\nСапраўды, за цудоўнай акцыяй, якую трэба толькі вітаць, падтрымліваць ды развіваць надалей, схавана шмат і дагэтуль нявырашаных праблем. І першая з іх датычыцца тых нашых традыцый, паводле якіх шавец застаецца без ботаў. Адзначу яшчэ раз: выдадзеная серыя — выключна падарункавая, у продаж яна не паступіць. Шматлікія навучальныя ўстановы яе, як можна зразумець, таксама не атрымаюць. А вось замежныя партнёры ды калегі — мець будуць. У якасці рэкламы. Дарэчы, у такім падыходзе Белтэлерадыёкампанія не адзінокая. Тое ж самае назіраецца з некаторымі нотнымі выданнямі, музыказнаўчай літаратурай, што выдаецца “для ўнутранага карыстання” і распаўсюджваецца як прэзент — зноў-такі, найперш для замежных гасцей. Праўда, з той хіба папраўкай, што ў бібліятэкі некаторых спецыялізаваных навучальных устаноў яна ўсё ж такі трапляе — здараецца, у адзінкавым асобніку, які, вядома, не выдаецца на рукі, застаючыся “залатым фондам”.\nЗразумела, пасля таго, як канцэрт будзе паказаны па тэлебачанні, клопатам рупліўцаў ён можа трапіць у Інтэрнэт. Застаецца спадзеў, што зацікаўленыя там яго потым і знойдуць. Але ж канцэрт — толькі малая доля таго, што змешчана на дысках. А самі дыскі — кропля ў моры ўсіх фондаў Белтэлерадыёкампаніі.\nДарэчы, пра здабыткі. Дакладней, пра страты, якімі тыя суправаджаліся яшчэ зусім нядаўна. Безумоўна, ухваляючы альбом “Сугучча” і яго канцэртную прэзентацыю “Музычны скарб Беларусі”, немагчыма абысці праблему захавання тых самых запісаў, якімі сёння ўсе так ганарацца. У 1990-я, калі не хапала плёнак для новых запісаў, у вялікай колькасці размагнічваліся старыя: найперш — музычныя, яшчэ больш — трансляцыйныя. А колькі “спісана” тады рэдкай камернай музыкі! На вельмі простай падставе: маўляў, не карыстаецца попытам. Апошні, між іншым, вызначаўся па колькасці “запускаў” у эфір. Але каб штосьці “запускаць”, трэба хаця б ведаць пра яго наяўнасць. Узгадаю і патоп, калі прарвала трубу ў сховішчы самых старых беларускіх запісаў, — і тыя “адправіліся ў плаванне”…\nНаступным этапам сталі 2000-я, калі з’явілася новая канцэпцыя існавання і развіцця музычнага эфіру. Маўляў, не трэба ўскладаць на радыё і тэлебачанне архіўныя функцыі — няхай гэтым займаюцца іншыя ўстановы. Справа супрацоўнікаў — працаваць “для народа”, адказваць на яго запыты і, адпаведна, пазбаўляцца таго, што складалася ў куфар. Незадаволеныя — звольнены. А сярод іх, вядома, і была тая самая “старая гвардыя”, якой не трэба было б марнаваць час на пракручванне бясконцых кіламетраў плёнак, бо тыя ўжо даўно былі пракручаны, і неаднойчы: кожны меў за плячыма грунтоўную музычную адукацыю, дый пачынаў сваю працу ў колішняй музычнай рэдакцыі акурат з вывучэння фондаў, што потым папаўняліся на ягоных вачах і з яго непасрэднай дапамогай.\nПры далейшай працы над гэтым і падобнымі выданнямі (а вельмі хацелася б, каб яна была прадоўжана) было б няблага звярнуць увагу і на некаторыя прыкрыя недакладнасці, што ўзніклі не па віне складальнікаў. У савецкія часы, як вядома, з-за рэпрэсій ды па іншых прычынах імёны некаторых творцаў замоўчваліся. Іхнія ж творы, каб яны дайшлі да слухача, часцяком прыпісваліся іншым. А калі паспелі займець папулярнасць яшчэ да “прыкрых здарэнняў”, дык заставаліся ў памяці як “народныя песні”. Сёння мы вярнулі ім аўтарства. “Зорка Венера” паводле Максіма Багдановіча — раманс Сымона Рак-Міхайлоўскага. Знакамітая “Купалінка” — песня Уладзіміра Тэраўскага, што была напісана да спектакля па п’есе Міхася Чарота “На Купалле” (і словы яе былі прыведзены таксама там). “Люблю наш край” — хор Мікалая Равенскага на словы Канстанцыі Буйло.\nДы ўсё гэта — няхай і прыкрыя, але дробязі. Цяпер — пра канцэпцыю альбома, якая, пэўна, у далейшым таксама можа быць перагледжана і дапоўнена. Складальнікі, як самі прызналіся, арыентаваліся на самыя шырокія густы, таму адразу выключылі з поля зроку буйныя жанры (тыя прадстаўлены хіба асобнымі опернымі нумарамі — у стылістыцы ранняга рамантызму з класіцысцкімі павевамі), а таксама музычны авангард і фальклорную аўтэнтыку, якой, між іншым, на радыё было назапашана багата. А між тым, менавіта старадаўні фальклор, што захаваўся ў нас у амаль некранутым выглядзе, і карыстаецца найбольшым попытам у замежнікаў, якія ў адзін голас сведчаць: у іх такога няма. Дый сучасная музычная мова (не толькі акадэмічнага, але і масавага кірунку) магла б працаваць на фарміраванне іміджа Беларусі “ў цэнтры Еўропы”, а не са спазненнем на два стагоддзі. Так, сярод твораў сустракаюцца і джазавыя (запісы аркестра Эдзі Рознера, апрацоўкі Яўгена Грышмана ды іншыя), але большасць — улюбёная намі рамантычная песенна-танцавальная плынь. Так, яна і сапраўды была ў савецкія часы асноўнай, але існавалі ж і выключэнні — не толькі джазавыя. Дый сучасны беларускі авангард каціруецца ў замежжы вельмі высока, калі меркаваць па замовах нашым кампазітарам твораў для еўрапейскіх фестываляў.\nІ яшчэ пра тое, што будзе\nКрыху пра дызайн альбома: выява буслінай сям’і ў гняздзечку — і добра, і прыгожа, ды адразу адсылае стылёва да савецкіх дзесяцігоддзяў, калі зрабілася заштампаваным вобразам краіны. Сучасныя тэндэнцыі ў дызайне, пагадзіцеся, — іншыя. Дый набор кампакт-дыскаў — тая форма, што ўжо адыходзіць у мінулае. Калі альбом, як напісана на вокладцы, “прызначаны толькі для прыватнага праслухоўвання”, дык больш зручна, магчыма, ім было б карыстацца праз флэшку.\nАле галоўнае — пачатак пакладзены. Таму дзякуй усім, хто здзейсніў гэты праект, — і, як кажуць, з надзеяй на наступныя, каб перыяды “забыцця” ды “заняпаду” больш не паўтараліся: маўляў, Адраджэнне forever!..


Mitsubishi airtrek - Агляды лепшых аўтамабіляў\n15-06-2018 Легкавыя аўтамабілі\nУ 2001 годзе ў Токіо быў прадстаўлены новы кросовер Airtrek з пярэднім або падлучальныя поўным прывадам. Першыя распрацоўкі па стварэнні Airtrek былі прадстаўлены ў выглядзе канцэпта, а затым і прататыпа пад назвай Mitsubishi ASX. ASX - гэта Active Sports Crossover.\nВыпуск Airtrek стаў свайго роду азнаменаванне пачатку рэформаў у кампаніі, якія ставілі задачу па-новаму зірнуць на дызайн і канструяванне аўтамабіляў.\nAirtrek ўяўляе сабой паркетны пазадарожнік, зроблены на базе седана мадэлі Lancer Cedia. Прыйшоў на змену Pajero Sport і адрасаваны прыхільнікам актыўнага ладу жыцця.\nПад капотам Airtrek ўсталяваныя 4-цыліндравыя рухавікі аб'ёмам 2 л і 2,4 л тыпу GDI, кожны з якіх мае мадыфікацыі для поўнага і пярэдняга прывада.\nСкрынка перадач - толькі аўтаматычная четырехдиапазонная INVECS II Sport Mode manutronic з магчымасцю ручнога пераключэння хуткасцяў. На варыянце з падлучальныя поўным прывадам усталёўваецца актыўны межосевой дыферэнцыял, запазычаны ў спорткара Mitsubishi Lancer Evolution.\nГабарыты Airtrek: 4410x1750x1550 мм. Дарожны прасвет 195 мм. Падрыхтаваная маса - 1745 кг. Найбольшая прывабнасць складаецца ў яго нізкім кузаве вышынёй 1550 мм (з парэнчамі на даху - 1590 мм). У спалучэнні з вялікай знешнасцю і шынамі вялікага дыяметра, абрыс аўтамабіля з нізка пасаджаным салонам выглядае арыгінальна і неардынарна.\nAirtrek выпускаецца толькі ў 5-дзвярным варыянце. Нягледзячы на вонкава кампактныя габарыты кузава, якія дазваляюць карыстацца стаянкамі для невялікіх аўтамабіляў, у салоне досыць месцы для камфортнага размяшчэння высокіх людзей. Сядзенні задняга шэрагу складаюцца ў розных варыянтах, пад падлогай багажніка і ў салоне нямала "схованак".\nКолавая база ў 2625 мм з'яўляецца самай доўгай для дадзенага класа, разам з Nissan X-Trail. Па гэтай прычыне, камфартабельнасць задніх сядзенняў можна назваць найвышэйшай для дадзенага класа. Зручная канструкцыя крэслаў і шмат месца для ног. Аднак вялікі аб'ём прасторы на задніх сядзеннях мае і адваротны бок - памяншэнне аб'ёму багажніка.\nУ 2002 годзе гаму сілавых агрэгатаў папоўніў 2-літровы рядный 4-цыліндравы рухавік, які ў турбово варыянце развівае магутнасць у 250 л.з.\nАпорны кузаў, папярочны размяшчэнне сілавога агрэгата, незалежная падвеска ўсіх колаў забяспечвае Airtrek добрыя хадавыя якасці пры руху па ўсіх тыпах дарог і здавальняючую праходнасць.\nУ 2003 годзе японскі Airtrek быў уніфікаваны па дызайне з Outlander.


Новы дзіцячы садок расчыніў свае дзверы для 116...\nЧетверг, 04.02.2021 09:54 | Рубрика: Социум\nУ апошнія гады вядзецца актыўная забудова мікрараёна 6-га гарадка райцэнтра. Шчаслівымі ўладальнікамі квадратных метраў тут, як правіла, становяцца мнагадзетныя сем’і. У прадуманай да дробязей інфраструктуры не хапала толькі ясля-ўсада. Пытанне пра яго будаўніцтва неаднойчы ўзнімалася на розных узроўнях.\n— Некалькі гадоў назад мы паставілі задачу ліквідаваць праблему недахопу дзіцячых садоў у вобласці ў цэлым, — падкрэсліў старшыня аблвыканкама Мікалай Шарснёў падчас адкрыцця сацыяльнага аб’екта. — Па нашай просьбе Белаграпрамбанк вырашыў выдзеліць крэдыты на будаўніцтва дашкольных устаноў пад гарантыю райвыканкамаў і аблвыканкама. На прапанаваную схему згадзіўся толькі кіраўнік Пастаўскага раёна Сяргей Чэпік. Сёння мы бачым, што ён рызыкнуў недарэмна, узяўшы на сябе адказнасць.\nГаворачы пра перспектыву, Мікалай Мікалаевіч паведаміў, што аблвыканкам ставіць задачу стварыць у рэгіёне сучасныя дзіцячыя садкі, школы будучыні ў кожным райцэнтры, спрыяльныя ўмовы для жыцця і працы. Гэта неабходна, каб маладыя людзі не імкнуліся ў вялікія гарады.\nТакі падыход цалкам адпавядае асноўным палажэнням праекта Праграмы сацыяльна-эканамічнага развіцця Беларусі на найбліжэйшую пяцігодку, акцэнт у якім зроблены на моцныя рэгіёны.\nПрацягнецца ў гэтым кірунку работа і на Пастаўшчыне. Адкрываючы дашкольную ўстанову, Сяргей Чэпік падзякаваў усім, хто мае дачыненне да яе ўзвядзення.\nНезвычайнага дызайну будынак, які нагадвае казачны замак, за год узвялі работнікі будаўнічага прадпрыемства «Рассвет Поставский». Вынікам іх працы захапляюцца ўсе без выключэння, а найлепшыя прадстаўнікі калектыву адзначаны граматамі і падзякамі.\nУсім сучасным патрабаванням адпавядае дашкольная ўстанова і ўнутры. Экскурсію для гасцей правяла загадчык ясляў-сада № 6 Наталля Руткоўская. Тут абуладкавана 6 групавых пакояў для дзетак розных узростаў і кабінеты для спецыялістаў. Яны абсталяваны прадукцыяй мясцовага прадпрыемства ААТ «Поставымебель». Харчовы блок аснашчаны параканвектарамі, электрапатэльнямі, жарачнымі шафамі і іншым інвентаром з нержавеючай сталі. У медыцынскім блоку ёсць пакой для фізіятэрапеўтычных працэдур, у якім дзеткам нават будуць рабіць масаж. Для хворых прадугледжаны ізалятар. Трэнажоры і мяккія модулі ў зале ЛФК прызначаны для карэкцыі постаці і плоскаступнёвасці малых. Навыкі работы з сучаснымі гаджэтамі дзеці атрымаюць у камп’ютарным класе. У ім ёсць і мультыборд для інтэрактыўных развіваючых гульняў. Яшчэ адна разынка дашкольнай установы — басейн памерам 3х4 метры і глыбінёй 80 сантыметраў. Ён аснашчаны сістэмай рэцыркуляцыі вады.\nНа ўваходзе ва ўстанову дзяжурыць вахцёр, на дзвярах — кодавыя замкі для бяспекі. Ёсць пасажырскі і гаспадарчыя ліфты. Нават фрамугі на лесвічных пляцоўках адчыняюцца аўтаматычна. Не меншае захапленне выклікаюць гульнявыя пляцоўкі на тэрыторыі ўстановы.\nАвтор: Вераніка ФІЛАНОВІЧ, Паставы. Фота аўтара.


В Национальной академии наук представили свыше 150 новейших разработок отечественных ученых\nОпубликовано: 08.08.2020 10:26:10\nУчора ў Нацыянальнай акадэміі навук адкрылася выстаўка «Беларусь інтэлектуальная». У экспазіцыі прадстаўлена звыш 150 найноўшых распрацовак і тэхналогій айчынных вучоных. Усе экспанаты падзялілі на тры кластары: «ІТ-краіна. Навуковае забеспячэнне цыфравізацыі эканомікі», «Пераадоленне COVID-19» і «Тэхналогіі будучыні». Мерапрыемства арганізавана сумесна з Беларускай гандлёва-прамысловай палатай.\nНа выстаўцы прадэманстравалі найбольш яркія з апошніх айчынных распрацовак вучоных.\nШырокае кола інтарэсаў\nСтаршыня Прэзідыума НАН Беларусі Уладзімір Гусакоў асабліва падкрэсліў, што Нацыянальная акадэмія навук працуе ў вялікай колькасці навуковых напрамкаў і змясціць усе распрацоўкі на адной выстаўцы вельмі складана:\n— Мы пастаянна працуем над новымі праектамі. На гэтай выстаўцы мы прадэманстравалі найбольш яркія з нашых напрацовак, якія прызначаны для розных галін эканомікі. Працуем у сферах пачынаючы ад космасу — напрыклад, над новым спадарожнікам, які дэманструем у экспазіцыі, — да зямлі, дзе пакажам унікальныя гатункі сельскагаспадарчых культур, угнаенні і тэхніку. Дыяпазон шырокі. Таксама прысутнічаюць і найноўшыя прэпараты для аховы здароўя.\nЗ адной з найбольш цікавых распрацовак журналістаў пазнаёміў дырэктар Інстытута фізікі НАН Беларусі Максім Багдановіч. Ён прадставіў устаноўку для вызначэння і аналізу кропкавых дэфектаў на паверхні паўправадніковых пласцін:\n— Яна створана ў межах выканання саюзнай праграмы. Асноўнае прызначэнне —пабудова карты дэфектаў на паўправадніковых пласцінах, якія выкарыстоўваюцца для стварэння транзістараў, мікрасхем. Вельмі важна для электроннай прамысловасці. Устаноўкі такога класа за мяжой каштуюць некалькі мільёнаў долараў. А мы пры захаванні ўсіх тэхнічных параметраў можам выйсці на ўзровень некалькіх соцень тысяч долараў.\nАдразу пасля выстаўкі ўстаноўка паедзе на вопытную эксплуатацыю на «Інтэграл». Калі пройдуць дапрацоўкі, яе будуць прадаваць на экспарт у краіны Паўднёва-Усходняй Азіі.\nЯшчэ адзін не менш цікавы праект Інстытута фізікі НАН — мініяцюрныя лазерныя выпраменьвальнікі, якія прымяняюць у дальнаметрыі і спектраскапіі. Прылады здольныя працаваць у тэмпературным дыяпазоне ад +60 да -50 градусаў Цэльсія. Прысутнічалі і вялікія лазеры для тэхналагічных прымяненняў. Адна з падобных прылад зараз працуе ў Антарк-тыдзе ў складзе атмасфернага лідара. Дзякуючы лазернаму промню сістэма дазваляе атрымаць даныя аб зменах атмасферы.\nКасмічная сфера з’яўляецца адным з перспектыўных напрамкаў для даследаванняў НАН.\nВялікую цікавасць выклікаў стэнд з прэпаратамі і прыладамі для супрацьдзеяння COVID-19. Навукоўцы РНПЦ трансфузіялогіі і медыцынскіх біятэхналогій Міністэрства аховы здароўя прадставілі высокаэфек-тыўную імунную плазму. Яна апрабавана ў розных клініках і стацыянарах. Былі прадэманстраваны таксама рэспіратары і ахоўныя экранныя маскі айчыннай распрацоўкі, медыцынскія прэпараты.\nУ сваю чаргу, прадстаўнікі ГА «НПЦ НАН Беларусі па матэрыя-лазнаўстве» прадэманстравалі электрамагнітныя і радыяцыйныя ахоўныя экраны на аснове кампазіцыйных матэрыялаў. Яны дазволяць паменшыць уздзеянне іанізуючага выпраменьвання (электроны, пратоны, гама-кванты) на паўправадніковую кампанентную базу, якая працуе ў экстрэмальных умовах зямной і калязямной прасторы, напрыклад, на геастацыянарнай арбіце Зямлі.\nТаксама ў межах мерапрыемства БелГПП прадставілі канцэпцыю пастаянна дзеючай выстаўкі дасягненняў беларускай навукі «Беларусь інтэлектуальная» — для прасоўвання высокатэхна-лагічнай айчыннай прадукцыі на экспарт. Старшыня Беларускай гандлёва-прамысловай палаты Уладзімір Улаховіч адзначыў, што гэта ўнікальны сумесны праект.\n— Беларуская гандлёва-прамысловая палата і Нацыянальная акадэмія навук у канцы 2017 года падпісалі пагадненне аб супрацоўніцтве. У 2018-м БелГПП стала каардынатарам выставачна-кірмашовай дзейнасці Беларусі за мяжой. У Акадэміі навук ёсць каласальны патэнцыял, рэсурс, напрацоўкі, у нас — свае магчымасці, сетка партнёраў па ўсім свеце. Таму ў супрацоўніцтве нарадзіўся сумесны праект «Беларусь інтэлектуальная».\nТак за два з паловай гады БелГПП сумесна з НАН правялі 24 выстаўкi. На іх было падпісана звыш 120 кантрактаў, пагадненняў і мемарандумаў.\n— Прывяду адну лічбу: толькі на гэтых выстаўках арганізацыі НАН падпісалі кантракты на пастаўку беларускай прадукцыі на розныя рынкі на суму, большую за 0,5 млрд долараў.


Другая хваля каронавіруса ў Віцебску\nНекалькі месяцаў зацішша ўлетку – і рэзкі рост захварэлых на Covid-19 увосень. Медыкі Віцебску прызнаюць вяртанне хваробы і ўжо ўключаюцца ў актыўную барацьбу з ёй.\n«Пакуль гэта ўсё кантралюема, на самой справе, – не так, як усё ж такі было ўвесну, калі нас захлынула некантралюемая [хваля. – Belsat.eu], і было крыху складана. Ну і потым – усё-такі цяпер вораг крыху зразумелы. Ён па-ранейшаму страшны, па-ранейшаму вельмі складана гаварыць пра лячэнне, але падтрымальная тэрапія вельмі важная», – каментуе Уладзімір Мартаў, загадчык рэанімацыі БХМД у Віцебску.\nПандэмія каронавіруса працягваецца больш за паўгода, аднак чалавецтва за гэты час так і не вынайшла эфектыўнага спосабу лекавання хваробы, таму асноўныя намаганні медыкаў ідуць на лячэнне ўскладненняў ад COVID-19.\n«Ніякіх супрацьвірусных прэпаратаў мне не прапісалі. Гэта толькі Трампу робяць пяць уколаў нейкага амерыканскага супрацьвіруснага. Мы людзі простыя, нам сказалі сядзець дома і лічыцца. Калі адчуеце сябе горш – набірайце ўчастковага тэрапеўта», – гаворыць Дан Воўкаў, хворы на COVID-19.\nГалоўны здабытак медыцыны за часы першае хвалі – гэта досвед. Медыкі пачалі кантраляваць сітуацыю, навучыліся перадухіляць распаўсюд інфекцыі ды ахоўваць сябе. Не адстала і грамадства, якое ўвесь час аказвала валанцёрскую дапамогу ўстановам аховы здароўя.\n«Канечне, цяпер гэта ўсё пойдзе прасцей, гэта пойдзе па больш размераным сцэнары – барацьба з каронавірусам. Але мы не павінныя забываць, што многія, хто быў у самаізаляцыі, цяпер з яе выйшлі, і то бок захворваемасць не будзе меншай, чым у першую хвалю», – тлумачыць Belsat.eu валанцёрка Ірына Траццякова.\nПадчас першай хвалі каронавіруса віцябляне масава карысталіся антысептыкамі, насілі маскі ды пальчаткі ў грамадскіх месцах. Але ці не забыліся яны на гэтыя рэчы пасля летняга зацішша? Спыталі ў саміх жыхароў Віцебску.\n«Тады была паніка больш, а цяпер мы ўжо звыкліся. Таму людзі расслабіліся, а першая – у пачатку было вельмі страшна, цяпер таксама страшна, але мы з гэтым ужо звыкліся».\n«Трэба прытрымлівацца правілаў бяспекі, трэба правільна харчавацца, і так, каб імунітэт быў добры, і тады будзем здаровым».\n«Больш страшна – менш ведалі. Я ў лютым-сакавіку два разы на бальнічным быў, таму, я думаю, што я перахварэў, мне здаецца».\n«Ну, канечне, страшна, ужо ва ўзросце чалавек, у сэнсе я. Канечне, страшнавата, але пакуль маску не нашу, толькі пальчаткі».\n«Абсалютна не баюся. Я веру Богу, і больш я нікога не хачу слухаць і [нікому. – Belsat.eu] верыць».\nЗахварэць на каронавірусную інфекцыю можа кожны, незалежна ад полу і ўзросту. Але ў розных людзей хвароба можа выяўляцца абсалютна па-рознаму.\n«Вірус пройдзецца па ўсё папуляцыі. Хацелася, каб ён быў слабейшы, вось, ну, можа быць, не выключана, што перахварэюць большасць людзей і перахварэюць па-рознаму. Спадзяюся, што перахварэюць усё ж такі ня так цяжка», – дадае Уладзімір Мартаў, загадчык рэанімацыі БХМД у Віцебску.\nНе выключаюць медыкі захворвання людзей, якія раней перахварэлі на COVID-19. Таму ў любым выпадку яны раяць карыстацца сродкамі індывідуальнай аховы, прынамсі, у грамадскіх месцах.\nТэгі: Віцебск здароўе Ірына Траццякова каронавірус Уладзімір Мартаў


Рэкрэацыя на памежжы | Дзедзіч - Берасце вачыма моладзі\nУ Залессі, што на Камянеччыне, гэтымі ліпеньскімі днямі можна было сустрэць з дзясятак прыезджых, якія выдзяляліся на фоне мясцовых. Справа ў тым што ў вёску з’ехаліся мастакі на мерапрыемства якое арганізавала берасцейская галерэя Прастора „Крылы Халопа” (КХ).\nЛізавета Міхальчук, куратарка галерэі „Прастора „КХ”:\n– Гэта мастацкі летнік, які праходзіў у вёсцы Залессе Камянецкага раёну ў Доме Еўрапейскіх сустрэч які належыць агенцтву рэгіянальнага развіцця „Дзедзіч”. Цягам тыдня 7 мастакоў і мастачак з Менска і Берасця працавалі тут, жылі разам, размаўлялі, адпачывалі. Вельмі хацелася аб’яднаць мастакоў і мастачак каб адбылася нейкая выстава. Шукалі такі фармат, які мае назву „Рэкрэацыя на памежжы”.\nУ фінальны, сёмы дзень перабывання ў Залессі і адбылася выніковая выстава. Цягам дня, паглядзець на работы мастакоў прыязджалі як берасцейскія сябры арганізатараў і ўдзельнікаў, так і мясцовыя жыхары.\nУвесь рэпартаж чытайце на: racyja.com.\nПомните о конкурсе городских идей? Через два дня заканчивается сбор заявок\nСтыпендыя імя Альфрэда Фрэндлі для журналістаў


Як справіцца са страхамі падчас каронавіруса | Новы Час\nПавел адзначае, што ўсё, што адбываецца цяпер у свеце ў сувязі каронавірусам — усяму чалавецтву ў навіну, адсюль расце галоўная прычына трывог.\n— У Кітаі і ў Афрыцы за апошнія дзесяцігоддзі некалькі разоў здараліся эпідэміі, уводзілі каранцінныя меры, але гэта хутчэй лакальная гісторыя. Зразумела, калі звярнуцца да гісторыі, то можна ўспомніць чуму, халеру і «іспанку». У народнай памяці захавалася, бадай, толькі апошняя. Тым не менш можна сказаць, што ўрады ўсіх краін, грамадзяне, у тым ліку і медыкі, дзейнічаюць навобмацак, таму што непасрэднага вопыту барацьбы з пандэміяй такога маштабу ўжо ні ў каго няма, пасля «іспанкі» прайшло занадта шмат часу. Калі б чалавецтва сутыкалася з эпідэміяй, дапусцім, кожныя 15 гадоў, то трывог было б менш. Нашы дзеці, напрыклад, ужо маюць такі вопыт, для іх пандэмія і каранцін у будучыні — норма. І калі падобнае паўторыцца (не хацелася б, вядома), яны скажуць: «Ну гэта мы ўжо праходзілі. Вось памятаем, як у 2020-м сядзелі невылазна ў кватэры цэлыя два тыдні. Кожны дзень прыходзіў міліцыянт, каб нас праверыць».\nТое ж самае дакладна і для эканамічнага крызісу. На памяці сталых людзей — крызісы 1991-га, 2011-га, 2014-га, у Расіі добра памятаюць 2008 год. Тым, хто мае вопыт праходжання крызіснай сітуацыі падобнага роду, псіхалагічна прасцей справіцца цяпер — скласці план дзеянняў: скараціць выдаткі, зрэзаць прэміі, дамовіцца аб адтэрміноўцы арэнды, пашукаць іншыя памяшканні і гэтак далей. Моладзі — складаней, для іх гэта першы сур'ёзны крызіс. Вядома, без страт з сітуацыі выйсці немагчыма, але рана ці позна адбудзецца адаптацыя. Ці будзе нам весела? Не, не будзе. Але чалавек прывыкае да зменлівых умоў. Справімся і на гэты раз.\n— Як чытанне навін пра каронавірус уплывае на псіхалагічны стан?\n— Вельмі дрэнна. Ёсць даследаванне навіннай павесткі пасля выбуху на Бостанскім марафоне ў 2013 годзе. Высветлілася, што людзі, якія чытаюць навіны пра тэракт, атрымалі такі ж псіхалагічны стрэс, як і тыя, хто знаходзіўся на месцы падзеяў.\nВыконваючы «адпрацоўку тэмы» (узялі каментар у аднаго, у другога, у трэцяга) медыя выконваюць сваю функцыю — інфармуюць грамадскасць аб тым, што адбываецца, дапамагаюць зарыентавацца ў свеце, але чытанне лавіны навін на няпростую тэму выклікае ў чытача стрэс і трывогі. Але самае цікавае, што перастаць чытаць навіны мы не можам, таму што імкнемся разумець, што і як уладкована ў свеце.\n— Якія карані ў гэтага імкнення?\n— Патрэба быць кампетэнтным, якая, у сваю чаргу, звязана з неабходнасцю выжываць. Логіка такая: калі я не ведаю, якія ягады і грыбы я сабраў у лесе, то магу з'есці іх і памерці. Калі не адрозню, хто мільгануў у кустах: лань або тыгр, то застануся без ежы або загіну ад лап драпежніка. Таму наш мозг прагне збіраць інфармацыю — гэта пытанне жыцця і смерці. Нават калі важнае здараецца далёка, як, напрыклад, тэракт на Бостанскім марафоне, мы ўсё роўна ўбіраем інфармацыю, бо такое можа паўтарыцца ў нас, а значыць, лепш узброіцца ведамі.\nПры гэтым, мабыць, эвалюцыйна людзі аказаліся не гатовыя да такога аб'ёму інфармацыі, які стварылі ў СМІ і ў сацыяльных сетках па тэме каронавіруса. Адбылася незвычайная сітуацыя, калі пры вялікім паглынанні інфармацыі застаешся такім жа некампетэнтным. Чаму? У адной крыніцы пішуць, што захварэла шмат чалавек, у іншай — што гэта параўнальна няшмат, у трэцяй — даказваюць, што ўсё страшна, у чацвёртай — прыводзяць дадзеныя, якія абвяргаюць гэтую тэзу. Потым на вочы трапляецца загаловак: «У Беларусі не хапае ахоўных сродкаў». Думаеш: «У нас усё дрэнна», а затым даведаешся, што ў ЗША і ЕС таксама не хапае ахоўных сродкаў. Тады атрымліваецца, што ўсюды ўсё нядобра. Прыходзіць усведамленне, што ты безабаронны і не разумееш, што рабіць. А тут справа тычыцца яшчэ адной важнай патрэбы — у аўтаноміі, ці кантролі.\n— Што такое патрэба ў аўтаноміі і як яна рэалізуецца?\n— Гэта патрэба самому прымаць рашэнні і самому кантраляваць свае дзеянні. Яна цесна звязана з патрэбай у кампетэнтнасці, таму што калі мы ў чымсьці разбіраемся, то можам гэта кантраляваць. Страта кантролю прыводзіць да таго, што чалавек упадае ў стан «завучанай бездапаможнасці».\nШто рабіць? Вельмі пажадана шукаць спосабы, каб зрабіць сітуацыю кантрольнай, кампетэнтнай. Напрыклад, сесці і запісаць усё, што ад вас залежыць у жыцці. Аж да дробязяў: які парадак прадуктаў у халадзільніку вы хочаце, як і што будзеце гатаваць, як апранецеся, як прычэшацеся.\nВіктар Франкл у кнізе «Сказаць жыццю: «Так!» Псіхолаг у канцлагеры» апісваў, як у сітуацыі поўнага падпарадкавання абставінам ён шукаў дзеянні, якія можа кантраляваць і якія не могуць адабраць у яго наглядчыкі. Яму дапамагала чыстка зубоў. Зразумела, што пасты і шчоткі не было, але ён апускаў пальцы ў ваду і так іх чысціў. Такое простае дзеянне дапамагала яму не страціць розум.\nНаша задача цяпер — такая ж: максімальна адзначаць тыя сферы нашага жыцця, дзе можна ажыццявіць кантроль. Хочаце зрабіць рамонт? Калі ласка. Вы вырашаеце, як будзе вісець палічка і дзе вы прасвідруеце для яе дзірачкі. Не можаце рабіць рамонт? Адкрываеце YouTube, знаходзіце ўрокі, дапусцім, па вышыванні і вучыцеся. Стала атрымлівацца? Добра, вось патрэба ў кампетэнтнасці задаволена, а следам за ёй і вяртаецца шчасце кантролю. Або яшчэ можна адкрыць каментары, пачытаць і зразумець, як шмат класных рабят займаецца вышываннем, тым самым падсілкоўваючы пачуццё прыналежнасці да групы.\n— З чым звязаны страх нявызначанасці?\n— Таксама са стратай аўтаноміі. Каб пераадолець гэты страх, трэба складаць планы, прычым чым больш, тым лепш. Яны павінны быць агульнымі, а не канкрэтнымі і дэталёвымі. Выкажам здагадку, вы баіцеся страціць працу. Заплануйце, што ў такім выпадку для пачатку абтэлефануеце ўсе кантакты з запісной кніжкі тэлефона, потым паглядзіце вакансіі ў цэнтрах занятасці, адправіце рэзюмэ на розныя сайты, а калі нічога не атрымаецца, то паедзеце ў вёску на паўгода. У гэтым выпадку няма задачы быць стратэгам, вам трэба вярнуць пачуццё кантролю.\n— Яшчэ адзін са страхаў з нагоды каронавіруса: страх, што афіцыйныя інстытуты хаваюць інфармацыю пра колькасць ахвяр.\n— Гэта не толькі беларуская спецыфіка. Але цяпер з развіццём інтэрнэту і тэхналогій схаваць такую інфармацыю амаль немагчыма, таму што ва ўсіх памерлых ёсць сваякі, якія будуць задаваць пытанні аб зніклых. Вядома, у такой сітуацыі трэба прама і выразна інфармаваць насельніцтва аб тым, што адбываецца. Толькі трэба разумець, што панікі і страху не будзе толькі ў тым выпадку, калі ўлады давяраюць. Але ўлады не давяраюць нідзе. Калі мы зойдзем на папулярны навінавы сэрвіс reddit, то знойдзем масу паведамленняў аб тым, што ўлады ЗША хаваюць інфармацыю і рэальны стан рэчаў.\n— Ці можна цалкам пазбавіцца ад страхаў і трывог падчас каронавіруса?\n— Не, нельга, але гэтага і не трэба рабіць. Задача страху — развіць у нас гнуткасць увагі. Чалавеку трэба баяцца, каб у выпадку небяспекі ўскочыць на бліжэйшае дрэва, якое ён запрыкмеціў яшчэ раней. Калі ты баішся захварэць: бойся, упакоўвайся, пашый сабе касцюм, пашый маску. Ператварай страх у паліва для дзеянняў. Сядзі дома, калі можаш сядзець. А калі не можаш — абараняйся.\n— Як дапамагчы сабе адчуваць вялікую псіхалагічную ўстойлівасць?\n— Можна вывучыць вопыт людзей, якія праходзілі праз эпідэміі. Пісьменнасць была распаўсюджана падчас чумы, халеры і «іспанкі». Ісаак Ньютан ратаваўся ад чумы ў вёсцы, Аляксандр Пушкін шмат пісаў, знаходзячыся ў халерным каранцыне, у сваім маёнтку. Пагугліце, даведайцеся пра гэты вопыт. Станеце больш кампетэнтнымі ў пытаннях жыцця на каранціне — гэта раз, а па-другое, задаволіце пачуццё прыналежнасці.\n— А што з нагоды страху за пажылых сваякоў: людзей, якія жылі ў вайну ці памятаюць крызіс падчас развалу СССР? Яны часта не баяцца каронавіруса, хоць уваходзяць у групу рызыкі.\n— Нельга чалавека прымусіць сядзець дома, калі ён не хоча. Не варта забываць, што жыццё дарослага чалавека — гэта яго адказнасць. Але ёсць хітры ход, паспрабуйце сказаць: «Не думаеш пра сябе, так падумай пра мяне. Што я буду рабіць ?! Без цябе…». Гэта можа спрацаваць, бо людзям у сілу сацыяльнасці часам прасцей махнуць рукой на сябе, але складаней гэта зрабіць, калі яны робяць гэта для іншых. Так і нашы блізкія: дзеля нас яны гатовыя на большае.\nУспышка каронавіруса зафіксавана ў «Нёмане». 6 гульцоў асновы і 17 юніёраў захварэлі


Мы — часцінкі сваёй роднай зямлі. Як нашы юныя землякi сваімі перамогамі славяць беларускую мову - Волковысская газета «Наш час», новости Волковыска\n— Яшчэ рана “плакаць”, што беларуская мова памірае, — лічыць ён, — бо сёння гэта адна з буйнейшых моў свету, высокаразвітая літаратурная мова, якая здольна паспяхова абслугоўваць усе камунікатыўныя патрэбы сучаснага грамадства. Яна можа свабодна і бесперашкодна выкарыстоўвацца ў любых сферах зносін — ад побытавай да сферы высокіх навуковых тэхналогій. Слоўнікавы склад беларускай мовы, яе правапісныя нормы дазваляюць выкарыстоўваць пісьмовую і вусную мову ва ўсіх без выключэння сферах, што і прадугледжвае яе высокі заканадаўчы статус дзяржаўнай мовы нашай краіны.\nНе згадзіцца з гэтым, пераканана, нельга. Поспехі нашых юных землякоў, якія сваімі перамогамі славяць родную мову — найлепшае таму сцвярджэнне. Сёлета першай на абласным і трэцяй на заключным этапе рэспубліканскай прадметнай алімпіяды па беларускай мове стала вучаніца 9 класа Рэплеўскага навучальна-педагагічнага комплекса дзіцячы сад-сярэдняя школа Алеся Раманчук. Любімаму прадмету дзяўчыну вучыць Тамара Анатольеўна Жук. У іх абедзвюх я пацікавілася, адкуль такая жывая любоў і вернасць да роднай мовы.\nТамара Анатольеўна ЖУК:\n— Пытанне, чаму я стала настаўніцай беларускай мовы, задаецца не першы раз. Адказ ёсць: я — працяг свайго бацькі, настаўніка беларускай мовы, у мяне былі ўлюбёныя ў сваю мову настаўнікі, любімыя пісьменнікі. Усё? Не…\nЧамусьці мне ўспамінаецца мая бабуля. Ціхімі вечарамі, калі ўсе справы былі зроблены, яна садзілася і распавядала нам пра сваё жыццё. Успаміны вярталі яе ў маладосць, вялі нялёгкімі жыццёвымі сцежкамі. Мы ўважліва слухалі. Чаму? Гаварыла яна на сваёй роднай мове, такой зразумелай і блізкай нам, вясковым дзецям. А якімі пазнавальнымі былі яе “паходы” па зёлкі! Якім смачным і пахучым была гарбата, завараная на іх! І толькі цяпер я разумею, што тым самым яна далучала нас да вытокаў роду, да мовы, да Бацькаўшчыны. Як гэта важна — мець свае карані, размаўляць на мове сваіх продкаў, якая звязала нас моцна і назаўсёды. Таму, напэўна, і жыве ў маёй душы любоў і замілаванасць да яе.\nУ кожным слове, якое збярог мой народ, ёсць нешта таямнічае, цікавае. Слова вядзе нас у далёкае мінулае. У слове бачыцца сам чалавек, яго душа, яго характар, думкі, мары, захапленні, занятак, яго радасці і няўдачы, пякучы боль і адчай. І ўспамінаецца дарагі Уладзімір Караткевіч: “Наша мова вечная, бо ўся яна, як наш характар”.\nСваім вучням я заўсёды гавару: “Каб палюбіць, трэба душой спазнаць”. Якімі ж дарагімі сталі для мяне словы маёй вучаніцы Алесі Раманчук: “Я люблю сваю мову, бо я часцінка сваёй роднай зямлі”.\nУ кожнага ёсць свая маленькая радзіма, куток, дзе пачыналася жыццёвая дарога. Вярнуцца і зберагчы яе можна толькі тады, калі адчуеш сэрцам: я патрэбен там. Тым, хто лічыць сябе беларусам, але цураецца сваёй мовы, хачу сказаць: уратаваць нашу родную мову можна толькі адным — гаварыць i пісаць на ёй — i яна будзе жыць! А разам з ёй — i мы.\n— Наша родная мова... Жывая, мiлагучная, непаўторная... Мова, якую збераглi як самы дарагi скарб нашы слаўныя продкi. Што можа быць больш высакародным, чым захаваць праз усё жыццё матчыну мову!\nАле, калі прызнацца сумленна, то да роднай мовы ў той час, калі па прапанове маёй першай настаўніцы згадзілася паспытаць сябе ў алімпіядным руху па гэтым прадмеце, я ставілася абсалютна нейтральна. Першапачаткова нават не магла ўявіць, што палюблю беларускую мову. Палюблю моцна і назаўсёды.\nШкада, але ў наш час мала хто можа пахваліцца, што ведае родную мову. Некаторыя нават цураюцца яе. А вось я лічу, што мы як грамадзяне Беларусі ведаць яе павінны абавязкова. І не толькі ведаць, але і карыстацца ў паўсядзённым жыцці. Мы павінны захоўваць нацыянальныя традыцыі, які складаліся доўгія стагоддзі, каб перадаць іх нашчадкам. Мы абавязаны зберагчы мову выдатных, непаўторных беларускіх пісьменнікаў і паэтаў. Бо калі новае пакаленне ўжо не зможа прачытаць іх творы на мове арыгінала, гэта будзе найвялікшая культурнай стратай для нашай краіны. Мы павінны быць сапраўднымі беларусамі і ганарыцца гэтым.\nНездарма кажуць, што народ існуе, пакуль існуе яго мова.\nПрочитано 1624 раз\tПечать\nДругие материалы в этой категории: « 30 июня состоялся праздник «Лето яркого цвета», подготовленный работниками ОКиД «Плебановский ДК» Поздравления малой родине. В агрогородке Шиловичи прошел праздник улицы Южной — «Южной — 25!» »


Будзьма беларусамі! » Памяці Людмілы Русавай: творчы паноптыкум ад Пукста да Мужава 17га снежня\nПамяці Людмілы Русавай: творчы паноптыкум ад Пукста да Мужава 17га снежня\nІмпрэза “Наскрозь”, прысвечаная Людміле Русавай, адбудзецца ў НЦСМ 17га снежня. Удзел бяруць мастакі, музыкі і перформеры: Сяргей Пукст, Канстанцін Мужаў, Aortha, Buben Naruszewicz Baisan, Сяргей Ждановіч, Экзарцыстычны Gesamtkunstwerk (Яўген Рагозін, Павел Вайніцкі, Ілля Сін, пры ўдзеле Таццяны Ткачовай). Адрас – Някрасава, 3, час – 18.00 – 21.00.\nНаведвальнікаў вечара мультымедыйных праектаў “Наскрозь” чакае багата сюрпрызаў. У новым, зусім нечаканым амплуа праявіць сябе слынны музыкант, радыёвядучы і містыфікатар Сяргей Пукст. Вядомы мастак Сяргей Ждановіч прадставіць свежы выставачны праект, які будзе доўжыцца ўсяго адзін дзень. Легенды беларускай незалежнай музыкі Леанід Нарушэвіч і Улад Бубен аб’яднаюцца ў электраакустычным сэце з паэтам Байсанам прадставяць праграму Bulbahuana.\nСаунддызайнер Дзмітрый Ладзес aka Aortha плануе стварыць “самы сапраўдны” саундтрэк Вялікага выбуху. Скандальна вядомы перформер Канстанцін Мужаў гэтым разам абяцае схаваць сваю злоснасць за мілымі дзіцячымі вобразамі. Cкульптар Павел Вайніцкі створыць на вачах у публікі чарговую статую, выкарыстоўваючы ў якасці аднаго з матэрыялаў свайго калегу па групе Экзарцыстычны Gesamtkunstwerk Іллю Сіна. Варта адзначыць, што амаль усе гэтыя праекты падрыхтаваны спецыяльна для платформы “Наскрозь” і наўрад ці калі будуць паўтарацца.\nІмпрэза прысвячаецца культавай фігуры айчыннай арт-сцэны Людміле Русавай (1954 – 2010). Магчыма, менавіта яна была першай у беларускай прасторы, хто ўсвядоміў умоўнасць “цэхавых падзелаў” у мастацтве і неабходнасць няспыннай трансгрэсіі ўласнай творчай практыкі. Атрымаўшы “манументальную” акадэмічную адукацыю, Русава выяўляла сябе ў перформансе, літаратуры, відэа-арце, нават у ДПМ! Але пры гэтым усё, што яна рабіла, мела выразную пячатку аўтарства. У той самы час, важна падкрэсліць, што імпрэза не будзе мець мемарыяльнага характару. Нам проста важна, каб гэтае імя як мага часцей гучала сёння, у век татальнай атамізацыі, калі сукупнасць імёнаў і з’яваў беларускага мастацтва ўсё цяжэй уяўляецца як цэласны культурны кантэкст.


Практыкаванні для ўмацавання цягліц грудзей - 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ 2017 ⇒ Практыкаванні для ўмацавання цягліц грудзей\nЛяжце спіной на лаву, рукі з гантэлямі выцягніце ўверх, ногі сагніце ў каленях. На ўдыху развядзіце рукі ў бакі, з выдыхам звядзіце іх разам. Зрабіце не менш за 20 паўтораў.\nЗыходнае становішча ранейшае, толькі ледзь сагніце рукі ў локцях. На ўдыху завядзіце рукі за галаву, максімальна раскрываючы плечавыя суставы. З выдыхам вярніцеся ў зыходную пазіцыю. Паўтарыце практыкаванне 20 разоў.\nУстаньце прама, сагніце рукі ў локцях, ногі на шырыні плячэй. На ўдыху падніміце правую руку ўверх, левую адвядзіце максімальна назад. З выдыхам вярніцеся ў зыходную пазіцыю. На ўдыху зменіце рукі. Рух нагадвае працу рук падчас язды на лыжах, толькі замест палак ў вас у руках гантэлі. Выконвайце практыкаванне 1 хвіліну.\nВыпрастаць рукі перад сабой. На ўдыху развядзіце рукі ў бакі, з выдыхам злучыце іх, скрыжаваўшы ў раёне локцяў. Зноў расчыніце грудную клетку, адвёўшы рукі па баках. На выдыху перакрыжуеце рукі, памяняўшы іх месцамі. Выканайце практыкаванне 20 разоў.\nНаступныя практыкаванні выконвайце без гантэлей. Сядзьце па - турэцку, злучыце далоні ў малітоўным жэсце. З выдыхам напружце рукі і націснеце далонямі адзін на аднаго. Ўтрымлівайце напружанне 10 секунд, затым расслабьте мышцы. Паўтарыце практыкаванне 5 разоў. Узмацніць эфект дапаможа выкарыстанне мяча сярэдняга памеру. Змесціце яго паміж далоняў і пры націсканні вы выпрабуеце добрую сілу адштурхвання.\nУстаньце на калені, пастаўце перад сабой правую руку, левую завядзіце за паясніцу. Перанясіце вялікую частку вагі на правую руку, і пачніце адціскацца. Зрабіце 5 - 10 паўтораў. Памяняйце рукі месцамі, і паўторыце практыкаванне. Калі такі спосаб адцісканні вам не зручны або занадта лёгкі, можаце выкарыстоўваць любы, які дазваляе ваша фізічная падрыхтоўка: ўпор на калені і абедзьве рукі, на носочкі і абедзве рукі, на носочкі і адну руку, на лаўку і абедзьве рукі, на лаўку і адну руку і г.д.\nПапярэдні Тэкст Як напампаваць у кароткія тэрміны прэс\nНаступная Артыкул Сумяшчэнне аэробікі і ёгі


Сорак гадоў „Роднаму слову”\nДа юбілейнага Дэкламатарскага конкурсу „Роднае слова” прыступіла пад 350 дашкольнікаў і вучняў, а да цэнтральных элімінацый, якія 30 сакавіка адбыліся ў Бельскім доме культуры, было залічаных 119 асоб. Члены конкурснай камісіі заўважылі, што хаця сёлетні выпуск адзначаўся ў агульным высокім узроўнем мастацкага чытання, то, як было і раней, частка ўдзельнікаў была слабей падрыхтаваная да выступленняў.\nУ час цэнтральных элімінацый асабліва мнагалюдна было сярод вучняў падставовых школ. Аднак спачатку мерапрыемства асаблівая ўвага гледачоў засяроджвалася на дашкольніках, якія прыбылі з бацькамі або бабулямі і з вялікай нецярплівасцю чакалі выступаў. Калі здараліся ў іх нейкія промахі, кампенсавалі гэта вялікай прагай выступіць перад вялікай публікай і дзіцячай адвагай. Дашкольнікі і наймалодшыя вучні з дапамогай настаўніц і бацькоў наогул падбіралі кароценькія вершыкі, а старэйшыя вучні падставовых школ аддавалі перавагу ўжо больш складаным творам.\n— Я другі раз тут на дэкламатарскім конкурсе і мне падабаюцца выступы, — заявіла Зося Конюх з Падставовай школы н-р 4 у Беластоку.\n— У нашай школе было вялікае зацікаўленне конкурсам, асабліва сярод малодшых вучняў. Я стараюся браць на конкурс толькі лепшых дэкламатараў. Бачу, што перамагаюць вучні, у якіх ёсць асаблівыя здольнасці, а пры гэтым і тыя, якія яшчэ грунтоўна папрацуюць у час падрыхтоўкі да выступаў, — сказала Марыя Крук, (...)


Геа-мэта - Укажыце месцазнаходжанне рэгіёнаў, у якіх яны прымяняюцца, інакш вы марнуеце свой бюджэт на аплачаны маркетынг пошуку.\nАптымізаваць для рэнтабельнасці - Атрыманне вялікага трафіку можа быць прыемным, але гэта не аплачвае рахункі. Прааналізуйце і сканцэнтруйцеся на кампаніях, якія прыносяць прыбытак, а не толькі на трафік.\nАптымізацыя мэтавых старонак - Выдатныя мэтавыя старонкі не проста павялічваюць колькасць канверсій, яны таксама прыводзяць да выдатных паказчыкаў якасці, якія паляпшаюць размяшчэнне вашай рэкламы. Аптымізуйце мэтавыя старонкі!


Catholic.by - Велікапосныя разважанні з біблійным тэолагам: аўторак Вялікага тыдня\n30.03.2021 07:00 Кс. Сяргей Сурыновіч / Catholic.by\nАпошняя вячэра. Мастак Валянтэн дэ Булонь\nСённяшняе Евангелле канцэнтруе нашую ўвагу на драме, якая пачынаецца са здрады аднаго з вучняў Хрыста, а завершыцца Яго ўкрыжаваннем. «Сапраўды, сапраўды кажу вам, што адзін з вас выдасць Мяне», — кажа Хрыстус, ужо ведаючы наперад, што адбудзецца.\n«Вучні глядзелі адзін на аднаго, не ведаючы, пра каго Ён кажа». Апостал Пётр, відавочна, сам не мог спытаць наўпрост у Хрыста. Павярнуўшыся да Яна, Пётр ківае яму, падаючы адмысловы знак-просьбу, каб той удакладніў. «Той жа прыпаў да грудзей Езуса і спытаў у Яго: „Пане, хто гэта?“ Езус адказаў: „Той, каму Я, абмакнуўшы, падам кавалак хлеба“. І, абмакнуўшы кавалак, падаў яго Юдзе Сымонаваму Іскарыёту».\nЕзус дае зразумець, хто Яго выдасць, але вучні ўсё ж не разумеюць, што драма разгортваецца ўжо зараз на іх вачах.\nПадаючы Юду кавалак хлеба, Ён указвае канкрэтна на свайго здрадніка.\nШто гэта быў за кавалак хлеба, евангеліст Ян не тлумачыць. Некаторыя экзэгеты мяркуюць, што гэта быў прэсны хлеб, памачаны ў соусе з горкіх траваў. Такое меркаванне цалкам верагоднае: гэтае дзеянне Езуса не было чымсьці незвычайным. Падчас застолля на ўсходзе гаспадар — а такім ў гэтым выпадку з’яўляецца Хрыстус — звычайна раздзяляў кавалкі хлеба і мяса паміж сваімі гасцямі, што было праявай асаблівай павагі да іх. Адсюль можна зрабіць яшчэ і такую выснову: Езус, прапаноўваючы кавалак хлеба Юдзе, да апошняга спадзяецца на яго навяртанне, жадае абудзіць у ім лепшыя пачуцці.\nАпосталы ўспрымаюць словы Езуса, скіраваныя да Юды, як звязаныя з яго штодзённымі абавязкамі, як наказ, які трэба выканаць дзеля дабра супольнасці: «Паколькі Юда меў скарбонку, то некаторыя думалі, што Езус сказаў яму: „Купі, што нам трэба на свята“ або каб даў што-небудзь убогім». Аднак, словы Хрыста і сам жэст, напоўнены Божай любоўю, выклікае ў Юды адваротную рэакцыю: «Тады, пасля спажыцця кавалка, увайшоў у яго д’ябал. І сказаў яму Езус: „Што маеш рабіць, рабі хутчэй“».\nЗ адыходам здрадніка, Езус Хрыстус бачыць сваю місію скончанай.\nСын Чалавечы, Месія, «цяпер уславіўся», але гэта яшчэ не вечнае ўслаўленне, а ўслаўленне шляхам прыняцця пакут і мучаніцкай смерці за ўсё чалавецтва. Апошняе кульмінацыйнае ўслаўленне, прадказанае прарокамі, будзе мець месца толькі ў будучыні, калі «Бог уславіць Яго ў сабе, і хутка ўславіць Яго».\nПаводле святога Кірыла Александрыйскага, «паўната хвалы Хрыстовай аб’явілася ў Яго муках за грахі свету». Называючы сябе «Сынам Чалавечым», Езус сведчыць сваім вучням, што праз муку і смерць на крыжы Ён прадстаўляе ўсё чалавецтва з яго грахамі і слабасцямі перад Божым правасуддзем і, дзякуючы прыняццю Ім Божай волі, праз пакуты і ганебную смерць на крыжы таксама ўслаўляе ўсё чалавецтва.\nЕзус кажа: «Дзеці, яшчэ крыху Я буду з вамі. Будзеце шукаць Мяне, але як сказаў юдэям, так і вам кажу цяпер: куды Я іду, вы пайсці не можаце». Называючы сваіх вучняў грэчаскім словам τεκνία, што літаральна перакладаецца як «дзеткі», як звычайна бацька звяртаецца да сваіх любімых дзяцей, Езус указвае, што шлях да ўслаўлення ідзе праз пакуты і нават смерць. Гэты выраз таксама ўказвае на любоў Бога да нас, Яго дзяцей, на шляху драмы развітання з Хрыстом, Яго адыходу з гэтага свету, што адбудзецца неўзабаве.\nРазмова Езуса з апосталам Пятром, які цяпер ужо разумее, што Настаўнік кажа пра свой адыход, і пытаецца наўпрост «Пане, куды Ты ідзеш?», нагадвае дыялог, змешчаны ў Евангеллі паводле Лукі (пар. Лк 22, 31–34). Апостал Пётр у абодвух выпадках пацвярджае сваю гатоўнасць аддаць жыццё за Хрыста: «Пане, чаму я не магу цяпер пайсці за Табою? Жыццё сваё аддам за Цябе». У іншым месцы ён запэўнівае, што ніколі не адрачэцца ад свайго Настаўніка (пар. Мк 14, 27–31); аднак Пётр яшчэ не разумее, што Хрыстус кажа пра сваю муку і смерць на крыжы.\nУ эмацыйным парыве Пётр нібы гатовы ўжо цяпер аддаць сваё жыццё за Езуса. Але Хрыстус ведае чалавека і ўсю праўду пра яго.\nВедае, як даспявае ў чалавечым сэрцы вера і гатоўнасць пайсці за Ім да канца, таму кажа: «Сапраўды, сапраўды кажу табе: певень не праспявае, як ты тройчы адрачэшся ад Мяне».\nВернасць Хрысту і Яго вучэнню — найбольшая каштоўнасць для хрысціяніна, якую можна разглядаць як своеасаблівую місію і заданне для кожнага з нас ад самога Бога. Быць «адважнымі і альтэрнатыўнымі свету, не становячыся пры гэтым палемічнымі і агрэсіўнымі», заклікае нас таксама Папа Францішак (Ватыкан, «Анёл Панскі» 23 кастрычніка 2016 г.), указваючы на значэнне задання быць «місійнымі вучнямі, каб несці пасланне збаўлення ўсёй чалавечай сям’і».\nАбноўлена 30.03.2021 07:50


Дня Волі на стадыёне «Дынама» не будзе | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nДня Волі на стадыёне «Дынама» не будзе\nДня Волі на стадыёне «Дынама» не будзе (абноўлена)\nСвяточнага канцэрта ў гонар Дня Волі на стадыёне «Дынама» не будзе. Пра гэта TUT.BY распавялі ў кіраўніцтве стадыёна.\nСёння арганізатары святкавання Дня Волі заявілі, што канцэрт сёлета плануецца правесці на стадыёне «Дынама». У сябе ў фэйсбуку яны напісалі, што з кіраўніцтвам стадыёна аргкамітэт ужо правёў папярэдняе абмеркаванне варыянту правядзення на гэтай пляцоўцы Дня Волі — 2019.\nУ «Дынама» заявілі, што ніякіх папярэдніх абмеркаванняў і дамоўленасцей з арганізатарамі Дня Волі не было. — Кіраўніцтва стадыёна паведамляе пра немагчымасць правядзення Дня Волі на тэрыторыі стадыёна, бо Нацыянальны алімпійскі стадыён з’яўляецца галоўнай спартовай арэнай краіны, галоўнай пляцоўкай для правядзення II Еўрапейскіх гульняў. Арыентаваны ён на правядзенне спартова-масавых, культурна-відовішчных мерапрыемстваў, але ў дадзены момант знаходзіцца ў актыўнай фазе падрыхтоўкі да Еўрапейскіх гульняў.\nАдзін з арганізатараў Дня Волі Павел Белавус абвяргае інфармацыю, што ніхто з аргкамітэта нібыта не меў зносін з кіраўніцтвам «Дынама».\n— Я 10 студзеня патэлефанаваў у «Дынама» і мяне звязалі з намеснікам гендырэктара па асноўнай працы Станіславам Вазняком. Я не хаваўся, хто мы і якое мерапрыемства хочам правесці — адразу сказаў пра Дзень Волі. Мне адказалі, што паколькі стадыён дзяржаўная ўстанова і яна падпарадкоўваецца Менгарвыканкаму, то спачатку нам трэба атрымаць дазвол у Менгарвыканкаме, і, калі ён будзе, яго «спусцяць» стадыёну. Што мы і зрабілі сёння. Таму гаварыць, што мы ні з кім не абмяркоўвалі гэтае пытанне, нельга.\nУ Менгарвыканкам 16 студзеня пададзеная заяўка на правядзенне 24 сакавіка на стадыёне „Дынама” масавых мерапрыемстваў з нагоды 101-й гадавіны абвяшчэння незалежнасці Беларускай Народнай Рэспублікі.\nЯк паведаміў БелаПАН старшыня Партыі БНФ Рыгор Кастусёў, плануецца правядзенне дэманстрацыі, мітынгу і канцэрта. Меркаваная колькасць удзельнікаў — да 30 тысяч чалавек. Заяўка падпісаная ад імя дзвюх юрыдычных асоб — Партыі БНФ і культурнай пляцоўкі „Арт Сядзіба”.\nУ заяўцы на правядзенне акцыі гаворыцца, што „публічнае адзначэнне 101-й гадавіны абвяшчэння незалежнасці Беларускай Народнай Рэспублікі, якое атрымала народную назву Дзень Волі, пройдзе пад лозунгам „Жыве Незалежная Беларусь”. Мерапрыемства накіравана „на нацыянальную кансалідацыю вакол каштоўнасцяў дзяржаўнага суверэнітэту, развіцця і ўмацавання беларускай нацыі, на прыцягненне ўвагі беларускага грамадства да спадчыны БНР, да неабходнасці нацыянальнага адзінства для абароны незалежнасці Беларусі”.\nАргкамітэт акцыі разлічвае, што менскія ўлады дазволяць правядзенне канцэрта на стадыёне „Дынама”, дзе 30 гадоў таму, 19 лютага 1989 года, адбыўся першы дазволены мітынг пад бел-чырвона-белымі сцягамі, арганізаваны аргкамітэтам БНФ і Канфедэрацыяй беларускіх аб’яднанняў.\n„Гатовая інфраструктура стадыёна дазваляе камфортна змясціць больш за 30 тысяч чалавек, а таксама пазбавіць арганізатараў ад магчымых праблем пры дрэнным надвор’і. З кіраўніцтвам стадыёна папярэдне абмеркаваны варыянт правядзення на гэтай пляцоўцы Дня Волі – 2019. Атрымана інфармацыя, што ёсць магчымасць закрыць поле і бегавыя дарожкі спецыяльным пакрыццём, паставіць сцэну, забяспечыць наведвальнікаў харчаваннем і цёплымі напоямі праз шматлікія пункты продажу на стадыёне. Вялікія экраны і сцэна, новы прыгожы стадыён, тысячы людзей і ўрачыстая атмасфера — усё гэта дазволіць стварыць сапраўднае свята беларускага адзінства”, — заяўляюць у аргкамітэце.\nПартыю БНФ высяляць не будуць


Доза «Мовы» - Литература - Культурная прастора VITEBSK4ME\n29.09.2014 02:05, Литература\nНа вуліцы – увесь дзень дождж. А ў віцебскім бітлз-клубе «Паддашак» утульная атмасфера яшчэ і таму, што тут адбываецца першая прэзентацыя новага рамана Віктара Марціновіча – «Мова», аднаго з найбольш заўважных і папулярных сучасных творцаў беларускай прасторы.\nРозгалас і пераклад\n«Пісьменнік з’яўляецца апошняй персонай, каму трэба даваць права прадстаўляць уласныя тэксты. Гэта апошняя асоба, якая можа нешта ўцямнае пра свой тэкст распавесці», – сцвярджае Віктар, аднак з задавальннем распавядае пра сваю «Мову».\nТакога розгаласу пра беларускамоўны твор у нашай краіне не было даўно. Гучыць даволі абсурдна ды сумна, але… Запушчаная 10 верасня, «Мова» накладам у 1000 асобнікаў разышлася за паўтары тыдні. Без рэкламных кампаній, дадатковых высілкаў і намаганняў, без прэзентацый. Для Віктара Марціновіча гэта асабісты рэкорд. Зараз запушчаны ў продаж ужо другі наклад кнігі. Радуцейся, людзі!\nУ рускамоўным варыянце раман выкладзены на мультылэйбле «Пяршак». «Асноўная інтэнцыя – каб да прачытання тэксту далучыліся людзі, якія не валодаюць беларускай мовай. А ў мяне адчуванне, што любая асоба, якая прачытае твор зробіцца асобай зацікаўленай нашай спадчынай, нашай літаратурай», – спадзяецца Віктар.\nЁсць рускамоўны варыянт і ў друкаваным выглядзе. Дарэчы, перакладчыца Лідзія Міхеева таксама завітала ў Віцебск.\nПра папулярнасць і знакавасць твора кажа і тое, што ўжо ёсць прапанова перакладу на англійскую мову, а сама кніга будзе прэзентавацца на пачатку кастрычніка на самым буйным у свеце кніжным кірмашы – Frankfurter Buchmesse 2014 (Франкфурт, Германія).\nВіктар Марціновіч шчыра падзякаваў Уладзіміру Булаўскаму за тое, што першая прэзентацыя адбылася ў знакавым для аўтара Віцебску. Знаўцы ведаюць, што сваю навуковую дысертацыю на ступень PhD Віктар абараняў як раз пра віцебскі авангард пачатку ХХ ст.\nСюжэт не галоўнае\nДзеі рамана «Мова» адбываюцца ў Менску. Пасля аб’яднання Расіі і Кітая ўсе забыліся на Беларусь, большасці проста абыякава. Такой краіны не існуе – ёсць Паўночна-Заходнія землі. А беларуская мова знаходзіцца пад забаронай і пераўтварылася ў наркотык. Падсаджаныя на мову шукаюць апошнія кавалачкі тэкстаў, прачытваючы якія, атрымліваюць дзіўнае адчуванне кайфу. Дзяржнаркантроль імкнецца ўсімі магчымымі сродкамі спыніць гэтае ўжыванне, трымаючы апошнія варыянты беларускай літаратуры ў сваіх сховішчах. Галоўны героі – моўны наркот і просты чувачок, які цягае «кавалачкі» мовы з замежжа. І аднаго разу ў рукі кантрабандыста трапляецца сапраўдны скарб – адзін з перакладаў Уільяма Шэкспіра на беларускую мову, які ўтрымлівае страчанае значэнне слова «любоў»… Вакол гэтага і круціцца сэнс твора і яго сюжэт. Тут ёсць і кітайскія мафіёзныя трыяды, і Мінск, палову якога займае чайна-таўн, і мода, якая пераўтварылася ў рэлігію…\nВіктар Марціновіч вырашыў поўнасцю тэкст не спойліць, пакінуць інтрыгу, але неаднаразова падкрэсліваў: «Мова» – раман не сюжэтны, твор спрабуе адказаць на балючыя культурніцкія пытання, якія наспелі ў беларускім грамадстве. Раман – не прагноз, а толькі навукова-фантастычная варыяцыя рэальнасці і будучыні.\nПасля невялічкага расповяду наведвальнікі прэзентацыі сталі сведкамі амаль фантастычнага (і магчыма, адзінкавага) відовішча, калі Віктар Марціновіч сам зачытваў урывак свайго твора. Такога шчэ не адбывалася, але нам пашэнціла.\nА далей, адказваючы слушна і шчыра на пытанні, аўтар паведаміў многа цікавага. Асабліва пра мову.\n«Мая задача была не тая, каб зрабіць балюча, хоць канец твора вельмі трагічны, такі, што хочацца неяк мову захоўваць. Аднак мая глабальная задача – перапазіцыянаваць мову і глянуць на яе неяк па-іншаму. Гэты тэкст інтэрпрэтуе мову не толькі як сродак камунікацыі, гэты тэкст працуе з мовай як з крыніцай асалоды. На жаль, капіталізм як мадэль, на жаль, сучаснасць прывучаюць нас да думкі, што самыя трывалыя – гэта тыя рэчы, якія прыносяць задавальненне. Менавіта ў якасці такой рэчы, маднявай, прапануецца мова. Я дапускаю, што зараз мы маем адраджэнне і людзей, якія маюць па-беларуску вельмі шмат. Адзіны мой боль, што любая мода як прыходзіць, так і сыходзіць. Прычым, калі прыходзіць на кароткі тэрмін, то сыходзіць назаўсёды…\nЗ дапамогай размовы пра будучыню, пра мову як крыніцу кайфу я спрабую данесці нейкі станоўчы, грунтоўны мэсэдж: мова з’яўляецца срокам, на якім напісаны каштоўныя для нас тэксты беларускай культуры».\n«Мой бацька з вёскі прыйшоў у горад. Ён не размаўляў на мове, бо на мове было размаўляць «па-калхазанску». Зараз мова трансфармуецца ў нешта зусім іншае, яна робіцца маркерам цывільнасці, культурнасці. Людзі, якія ў Менску размаўляюць па-беларуску, лепей апранутыя… Гэта хіпстэры, патэнцыйна новая хваля. Узнікае задавальненне іншай катэгорыі, калі мова робіца нечым прыемным, на ёй прыемна размаўляць. Менавіта да гэтага кшталту задавальнення я падштурхоўваю. Я шмат думаю, чаму ў нас так гістарычна ўсё праз адно месца. Чаму ў нас Каліноўскага не падтрымліваюць народныя масы? Чаму спробы нешта змяніць заканчваюцца вельмі «пячальна» пры маўклівым «адабрэнні» ўсіх астатніх?\nСама канцэпцыя мовы як кайфа сыходзіць з таго, што, згодна з Лаканам, мова ёсць структура нашага падсвядомага. Цалкам верагодна, што тыя, хто будуць на ёй размаўляць, адчуюць зрухі ў свядомасці. Калі я – гэта ёсць мова, то чаму мы не сыходзім з таго, што ўсе паняцці пра дабро і зло, белае і чорнае, добрае і благое – таксама скажоныя праз тое, што мы стала размаўляем на нянашай мове. І што, калі вось гэтае гістарычнае пракляцце, калі ўсё праз дупу, звязана з тым, што мы проста забыліся, што насамрэч ёсць каханне, сяброўства, еднасць?..»\nЗмены ў свядомасці\n«Мова ёсць такой несубстанцыянальнай рэччу. Калі да яе звяртаешся, то яна цябе наўпроста змяняе. Калі вы спрабуеце вывучыць другую, трэцюю замежную мову, вы бачыце, што адбываецца з вашай свядомасцю. Другая мова дадае нешта прынцыпова іншае ў цябе. Файна было б для людзей, якія вошкаюцца з ёй як з модай: апранулі як пальчатку, папантаваліся, а потым знялі. А яе не здымеш, яна застаецца назаўсёды. Болей за тое – яна змяняе цябе назаўсёды. І краіну яна змяняе назаўсёды. Я дапускаю, што гучу тут зараз як кончаны нацыяналіст… Але я лічу, што мова гэта не проста сродак камунікацыі, мова – гэта яшчэ нешта. Вось пра гэтае нешта напісана вельмі шмат кніг, аднак канчатковага адказу няма. І адна з гэтых кніг – зараз перад вамі».\nАнтыўтопія або… ?\n«Я сустракаўся з Сяргеем Ушакіным, кіраўніком праграмы ў Прынстынгскім універсітэце, і ён задаў вельмі цікавае пытанне: як вы можаце пісаць антыўтопіі, калі ў вас у грамадстве, у вашай дзяржаве няма ўтопіі? Утопія з’яўляецца звычайна бачаннем нейкага ідэальнага праекту будучыні, якой у нас няма. У нас няма будучыні. Ці хто-небудзь тут можа сказаць, што такое будучыня Беларусі ідэальная? Я вельмі баюся, што ніякай Беларусі праз 20 год не будзе. Таму гэты твор хутчэй накід нейкай страшна, непрыемнай, дзіўнай будучыні».\nСябруйце з кітайцамі\n«Беларуская ўлада як праект спрабуе стасавацца з кітайцамі, думаючы, што яна разумнейшая за іх. Я першы раз сустрэўся з логікай кітайскай супольнасці ў Куала-Лумпуры ў 2000 годзе, калі апынуўся ў самым цэнтры чайна-таўна. Мне за некалькі сустрэч патлумачылі, што кітайцаў абдурыць немагчыма. Кітайцы – гэта мудрасць як такая, гэта моц як такая. Гэта разумнейшыя за нас, бо яны прайшлі праз значна большыя выпрабаванні, чым мы. Яны згаладаныя больш, чым мы, яны гатовыя працаваць за меншыя, чым мы грошы. Пры гэтым я хацеў бы падкрэсліць: я вельмі добра стаўлюся да кітайцаў і назву кніжкі прадказаў мой сябра-кітаец. Я проста заклікаю Беларусь не спрабаваць іх абдурыць… Аднак я не заклікаю засцерагацца кітайцаў – я заклікаю з імі сябраваць. Як роўныя партнёры».\nКаб толькі не героем…\n«Я ўпэўнены не прачнуся героем адраджэння новага стагоддзя. Многія крытыкі і крытыкесы зрабілі мэтай свайго жыцця выяданне маёй пячонкі. А потым будуць насіцца са сцягам таго, што былі асноўнымі папулярызатарамі Віктара Марціновіча. У Віцебску мы таксама гэта бачым… Я збіраюся фіналізаваць сваю манаграфію па Марку Шагалу. Мне здаецца, што ў гісторыі Шагала мы бачым усю беларускасць, мы бачым культурнага героя на ўсіх стадыях свайго панавання… Культурны герой можа быць ці босам тут, ці адным з тых беларускіх мастакоў, пра якіх пішуць на tut.by.І пры гэтым ён будзе поўным нічым за межамі Беларусі, таму што ён будзе несучасным, смешным, правінцыйным дуралеем. Ці то ён будзе ствараць рэчы, якія будуць прымацца на «ура!» ў Парыжы і пры гэтым тут яго будуць аплёўваць. Гэта тое, што мы бачым гістарычна апошнія трыста гадоў. Я не хачу быць тут культурным героем. Хай мяне не заўважаюць, хай пішуць нейкія дрэнныя рэчы. Я буду ведаць, што я ствараю нешта істотнае, я ствараю тое, што будзе добра канвертавацца ў сусветнай культуры».\nЦі размаўляе ў рэале гопнік па-беларуску?\n«У беларускай літаратаратуры вельмі няшмат фантастыкі. Сучасная беларуская літаратура хворая на эліцызм. Калі сучасны беларускі празаік сядае пісаць твор прозы, ён адразу адчувае сябе Джойсам, Кафкам…»\n«Стварэннем утульных тэкстаў займаюцца ўсе мае старэйшыя калегі. Яны ствараюць тэксты, у якіх гопнікі размаўляюць па-беларуску ў транспарце. Камон! Камон! Хто ў гэтым горадзе размаўляе па-беларуску? Трэба абудзіць людзей. Для таго, каб будучыня была трохі іншай».\n«Беларуская проза займаецца тым, што займае нейкія плямы ў беларускай жа прозе, якая насамрэч нікому не цікава, бо зацыклена на сваёй беларускасці».\n«Я спрабую зрабіць беларускую літаратуру рынкава прывабным, шырокім праектам».\n«Тэкстаў, якія будуць завязаныя на героі, які шукае ў сабе беларускасць, з’яўляецца падкрэсленым беларусам ці самой беларускасцю, болей не будзе. Ці зраблю вялікую паўзу, ці буду думаць у іншы бок…»\nДва кітайскія іерогліфы на вокладцы кнігі суадносяцца па вымаўленні з двума складамі беларускага слова «мова». І адпаведна абазначаюць: «мо» – дахоўка, чарапіца, «ва» – атрамант, чарнілы. Як кажа Віктар, шмат хто ў Менску набівае сабе гэтыя іерогліфы, каб абазначыць сябе ў натоўпе не-беларускамоўных беларусаў. І каментар тут можа быць толькі адзін аўтарскі каментар: «Пэўныя рэчы можна сказаць толькі па-беларуску. Вось такі ў мяне пасыл, і я ні хера не магу гэта патлумачыць».\nФота: Антон Якаўлеў


Паўночная Карэя можа рыхтавацца да новага запуску ракеты\nСпадарожнікавыя здымкі тэрыторыі ваеннага навукова-даследчага цэнтра Санумдон недалёка ад Пхеньяна сведчаць пра тое, што Паўночная Карэя, магчыма, рыхтуецца да запуску ракеты або спадарожніка, паведамляе BBC.\nБыло заўважана перамяшчэнне вялікіх транспартных сродкаў вакол аб'екта. Раней такая актыўнасць сведчыла пра тое, што КНДР прынамсі рыхтуецца перавезці ракету ў раён запуску.\n6 сакавіка стала вядома, што КНДР пачала аднаўляць палігон Сахэ, з якога раней запускала міжкантынентальныя балістычныя ракеты. Працы па яго дэмантажы пачаліся ў канцы мінулага года і былі прыпыненыя пасля таго, як перамовы з ЗША зайшлі ў тупік.\nАналітыкі мяркуюць, што на гэтым этапе Пхеньян, хутчэй за ўсё, хоча запусціць спадарожнік, а не ракету.


06.06.2018 12:38 Нам пішуць\nЛетняя пара — любімы час для дзяцей. Колькі радасці! У дзяцей шмат вольнага часу, актывізуецца дапытлівасць, хочацца заняцца чым-небудзь цікавым. І мы, педагогі, імкнёмся, каб летні аздараўленчы перыяд прыносіў дзецям здароўе, паўнавартасны адпачынак і зарад станоўчых эмоцый. У гэтым выпадку на дапамогу прыходзяць гульні з пяском.\nПясок валодае выдатнай уласцівасцю здымаць негатыўную псіхічную энергію, гульні з ім дапамагаюць не проста спазнаць навакольны свет, але і справіцца з напружаннем.\nДля гэтых мэтаў педагагічны калектыў ясляў-сада № 13 Смаргоні падрыхтаваў прадметнае асяроддзе на ўчастку: дзеці могуць гуляць з пяском і “праводзіць археалагічныя раскопкі”.\nМалыя выкопваюць з зямлі схаваныя прадметы, якія знаходзяць на карце, выконваюць своеасаблівую археалагічную разведку. Такая пазнавальная дзейнасць не патрабуе вялікіх намаганняў ні ад настаўнікаў, ні ад дзяцей — толькі жаданне, крыху фантазіі і, вядома, некаторыя навуковыя веды.\nГэта вельмі цікава: у выхаванцаў ёсць магчымасць атрымаць веды не з кніг ці на занятках, а падчас сапраўдных раскопак з лапатай.\nканікулылетапясокСмаргоньяслі-сад № 13


2018 VII 06 Там дзе Пульва і Лясная ўліваюцца ў Буг\nДля цяперашняга жыхара надбужанскага Мельніка, які не бывае ў падберасцейскіх сельскіх ваколіцах, такія назвы як Крынкі, Паніква, Ставы, Вельямовічы ці Церабунь, мала што гавораць. Хіба толькі што з Воўчынам некаторыя будуць мець асацыяцыі, паколькі назва выступае на старонках падручнікаў да гісторыі. Тут жа нарадзіўся кароль Станіслаў Аўгуст Панятоўскі. Ды й нават у традыцыйных песнях Воўчын згадваецца. Прыкладам, жніўная песня з Клюкавіч нурэцкай гміны: “Як прыіехав з Воўчына, Бог на помошч дывчыно...”, якую запісалі мы тут ў 2005 г. ад Вольгі Радасюк.\nНепадалёк гэтых жа Клюкавіч, а дакладней вёскі Вэрполь і маёнтку Тэлятычы пачынаецца рэчка Пульва. Яна менавіта, у раннім сярэднявеччы вызначала кірункі разсялення людзей. Ля яе крыніц сфармаваліся важныя цэнтры, сканцэнтраваныя м.інш. вакол рускіх радоў Тур-Зубацкіх, Клюкавіцкіх і Тэлятыцкіх. Калі пад 1017 г. “Ноўгародская летапіс” першы раз пісала пра Берасце, наш Мельнік мусеў ўжо быць важным горадам на водным шляху з Чорнага да Балтыйскага мора. Плывучы Дняпром, Прыпяццю, Мухаўцом і Бугам, падарожнікі карысталіся і меншымі рэкамі. З Буга можна было ўплысці ў Лясную ды дабрацца да Камянца. Па дарозе, над Лясною, былі вялікія дрыгавіцкія пасяленні ў Трасцяніцы і Ратайчыцах. Нашыя продкі Дрыгавічы пакінулі па сабе ў гэтых ваколіцах тысячы курганоў.\nЗ Буга можна было таксама увайсці на шлях ракі Пульвы і дабрацца пад Клюкавічы. Тут ужо ў VIII ст. знаходзіўся вялікі, абарончы гарадок. Гэта было важнае месца на купецкім шляху з поўдня на поўнач. Тут можна было затрымацца, адпачыць, каб далей дабірацца да гарадзішчаў у Збучы, Гацьках і Заячках. Пра шырокі, гандлёвы кантакты Клюкавіч сведчыць, знойдзены тут скарб арабскіх манет – діргемаў з VIII-X ст. Больш за тысячу манетаў, якія патрапілі сюды з дзяржавы Самнідаў, былі тады на нашых землях у нармальным грашовым абароце.\nШто спалучае назвы Пульва, Паніква і Крынкі. Гэта вада. Пры тым першая і другая назва фіна-ўгорскага паходжання, а трэцяя – славянская. У комі-пярмяцкай мове слова “ва”, гэта не што іншае як вада ці рака. Як піша ў сваёй кнізе “Летапісная Літва. Сваяцтва і лёс” Іван Ласкоў (Вільня, 2011) назву ракі Пульва можна тлумачыць з комі-пярмяцкага як “плюскаючая вада”. Таксама назва Паніква адносіцца да вады – ёсць такая рака паміж Дзятлавам і Навагрудкам. Гэта раён Беларусі, які даследчыкі лічаць тэрыторыяй летапіснай Літвы. Мікола Ермаловіч тлумачыць назву Літва як “пяць рэк”. Іван Ласкоў удакладняе, што гэта фінаугорская назва можа адносіцца у шырэйшым плане да пяці племяў – радоў.\nУ Панікве, якая знаходзіцца пры мяжы Польшчы і Беларусі, паміж Няміравам і Высокім, няма цяпер ракі з аднайменнай назвай. Але ёсць за тое суседняя вёска Крынкі, якой назва выводзіцца ад крыніц, крынічнай вады. Іх тут шмат, пры тым цудадзейных. Найбольш славутая з іх – крыніца ў лясным урочышчы Катэрка каля Такароў, праслаўленая ў 1852 г. з’яўленнем Багародзіцы. Да іншых крыніц яшчэ дойдзем. Цяпер крыху затрымаемся ў Крынках і Панікве.\nГэтыя мясцовасці здаўна цягнулiся да Воўчына, як цэнтра Воўчынскaга графства, якiм уладарылi Ваганоўскiя i Солтаны (ХV-ХVI ст.), Гасеўскiя, Слушкi, Сапегi, Флемiнгi, Панятоўскiя i Чартарыйскiя (ХVII-ХVIII ст.). Пэўны час Панiква (1-ая палавiна ХVIII ст.) уваходзiла ва ўладаннi берасцейскiх iезуiтаў. У 1781 г. уладальнiцай стала княгiня канцлеровая Чартарыйская. У 1755 г. Крынкамi валодаў Мiхал Чартарыйскi, а з 1862 г. гаспадыняй тут была Альжбета Красiнская. Тутэйшую царкву неаднойчы наведвалі іерархі – у 1900 г. епіскап Іаакім (Лявіцкі), а у 1928 г. мітрапаліт Дзіянісій (Валедынскі).\nЯк піша Георгій Мусевіч, знаўца гісторыі камянецкага краю, Крынкi былi вялiкiм сялом, а Панiква меншым. У Крынках была прыхадская Мiкалаеўская царква, а ў Панiкве прыпiсная Успенская. Абедзьве ў свой час былi вунiяцкiмi. Драўляную царкву ў Крынках пабудавалi ў 1668 г., але перад ёю была старэйшая, не вядома калi ўзведзена. Калi храм заняпаў, на яго месцы ў 1767 г. узвялi новы. У Панiкве ў 1791 г. пабудавалi новую, драўляную Успенскую царкву. За прастолам на горнім месцы знаходзіцца тут да сёння ікона Багародзіцы, пісаная на досцы. Берасцейскі даследчык Валерый Мароз адносіць яе да першай паловы XVII ст. Ікона праславілася шматлікімі цудамі – да яе ішлі паломнікі з суседніх прыходаў. Старажылы ўспаміналі, што на свята Успення Багародзіцы праз Панікву ішоў з цудатворнай іконай хрэсны ход, пад тысячу людзей.\nУ перыяд хрушчоўскага пераследу Царквы, храм у Панікве закрылі. Але мясцовыя людзі дбалі, каб царкву не апаганілі і не разграбілі. Праўда, тады ў Мастацкі музей у Мінску была вывезена каштоўная ікона Успення Багародзіцы XVII ст. Аднак іншыя іконы, у тым ліку Багародзіцы, удалося захаваць на месцы. У 1988 годзе храм быў аддадзены Праваслаўнай царкве. Цяпер да Паніквы на Спленне з’язджаецца з усёй Беларусі і з замежжа шмат людзей.\nІншы лёс сустрэў Крынкі, распаложаны побач Нямірава, раней званага Нівіцамі. Пасля другой сусветнай вайны Крынкі аказаліся непасрэдна пры дзяржаўнай граніцы. Вёска заняпала, а прыгожую царкву камуністычныя ўлады ў 1963 годзе разабралі. Падобны лёс сустрэў у той час і Міхайлаўскую царкву ў Полаўцах, дзе дагэтуль служыў а. Лука Курыловіч. Цяпер на месцы, дзе стаяў храм і былі могілкі знаходзіцца гранічны пункт пропуску Пяшчатка. Сярод дрэў і кустоў можна тут яшчэ разледзець старыя намагільныя крыжы.\nСёння найбольшай вёскай праваслаўнага прыхода ў Панікве з’яўляюцца Навасёлкі. Тут у гадах 2008-2012, стараннямі прыхаджан і настаяцеля а. Ігара Каляды, была пабудаваная царква св. Апостала Марка. Яна ўзвышаецца над мясцовасцю, прыгожа распаложанай на надбужанскім узвышшы. Адсюль, як рукою падаць да забужанскага Старога Бубля, вёскі некалі рускай, праваслаўнай. Яе жыхары ў міжваенны перыяд змагаліся за праваслаўную веру, супраць неавуніі. Большасць рускіх жыхароў выселілі адсюль у 1947 г., у рамках акцыі “Вісла”, а царкву перарабілі на рымакаталіцкі касцёл. Царква ў Навасёлках, можна сказаць, засталася спадкаемцай закрытага прыхода ў Бублі.\nАле звернемся яшчэ да глыбейшай гісторыі. Аказваецца, што ў XVI ст. Навасёлкі, разам з Крынкамі ды Яцкавічамі стваралі асобнае Канюскае войтаўства. Яго назва паходзіла не ад назвы мясцовасці, а ад катэгорыі пражываючых тут людзей. Былі яны канюхамі, якія гадавалі каней для патрэб берасцейскага замку. Іх заданнем былі рамонты стайняў, адной з замкавых вежаў, а таксама пастаўка прадуктаў на замак падчас візітаў караля і вялікага князя. Кожны з 52 канюхоў быў надзелены двумя валокамі зямлі, звольненымі ад падатку. Пра канюхоўскія правы і абавязкі гаворыцца ў апісанні Берасцейскага староства з 1566 года: “Тим конюхом на службу конюскую водле листу е.к.м. дано по две волоце волных от плату всяких инних повинностей визволених до воли и ласки е.к.м., которих всех волок оселих сто и чотыри, то ест служб петдесят две, с которих они водле стародавного звичаю и повинности своей службу конюскую в Коруне Полской и великом кзязстве Литовском при дворе е.к.м. уствичне полнити и вежу замку Берестейского и пят стаен замковых будовати повинни; к тому особливе под приизд е.к.м. до Берестя винни давати стацеи зо всего десятку своего конюского яловицу одну, барана одного, куръ десятеро, сировъ десять, яец копу, масла горщок, гороху бочку, круп бочку.”\nВось дзе і калі шукаць трэба вытокаў славутых канюшняў у Янаве Падляшскім! Пачынальні-камі гэтай сусветна вядомай цяпер гадоўлі былі канюхі з Крынак, Яцкавіч ды Навасёлак. Знаем нават іх прозвішчы з 1566 года, калі канюхоўскім войтам быў Хаўрэн Юрковіч. У Навасёлках быў гэта Артых Полунковіч, Іван Гацковіч, Іван Волковіч, Міхно Костіевіч ды іншыя, а ў Крынках Рад Юрковіч, Пётр Каленковіч, Наум Міцеліч, Грынь Івашковіч, Дешко Проневіч, Нелюб Шостаковіч, Гапон Антоновіч ды Іван Лагодіч. Мабыць гэта былі непасрэдныя патомкі канюхоў, якія займаліся коньмі падчас падрыхтоўкі да Грунвальдскай бітвы. Вядома, што галоўным месцам фарміравання стратэгічнай думкі перад змаганнем было Берасце. Тут, з 1 па 8 снежня 1409 г. прайшла найважнейшая нарада караля Уладзіслава Ягайлы ды вялікага князя Вітаўта – Аляксандра.\nфота Максіма Фіоніка\nOd niedawna w okolice Brześcia można powędrować bez wiz. Wystarczy w odpowiedniej firmie turystycznej zamówić dokument, uprawniający do dziesięciodniowego pobytu w rejonie brzeskim, kamienieckim lub prużańskim. W ramach takiego wyjazdu warto odwiedzić, opisywane w materiale, piękne, historyczne miejsca nad Pulwą i Leśną.


"Чырвоны Какаду": Каханне падчас Сцяны | Новы Час\nМая нядаўняя паездка ў Берлін, безумоўна, прадвызначыла выбар, на які фільм пайсці ў нядзелю вечарам. Ім\nстала нямецкая стужка "Чырвоны какаду", дзеянне якой адбываецца ў 1961 годзе ва ўсходненямецкім Дрэздэне.\n"Der Rote Kakadu" (2006) - яшчэ азін фільм у даўгую калекцыю нацыянальных версій "сэксу, драгзу і ракенролу". Стужка становіцца ў адзін шэраг з вельмі някепскім чэскім м'юзіклам akalí léta (1993), а таксама з хітамі мінулагодняга пракату "Стиляги" (2008) ды "The Boat That Rocked" (2009) . Усе чатыры фільмы аб'яднаныя агульнай тэмай: пачатак 1960-х, моладзь у яркіх апранахах збіраецца, каб мірна патанчыць новамодныя танцы, але злая Дзяржава з усіх сілаў душыць вольналюбства і новыя культурніцкія павевы. Усё гэта ў той ці іншай ступені суправаджаецца песнямі і танцамі, уласцівымі старай эпосе "бітнікаў". У залежнасці ад суворасці рэжыму (брытанскія кансерватары, чэхаславацкія і ГДРаўскія сацыялісты, савецкія камуністы) фільмы заканчваюцца тым ці іншым чынам. Кожны фільм базуецца на рэальных падзеях, ці, хутчэй, на легендах, звязаных з гэтымі падзеямі, - клуб "Чырвоны какаду" сапраўды існаваў у Дрэздэне да 1961 г.\nПадчас прагляду ў мяне нарадзілася моцнае падазрэнне, што стваральнікі расійскіх "Стылягаў" здорава падгледзелі ў немцаў ідэю для фільма. У "Чырвоным какаду" завязка адбываецца наступным чынам: малады мастак Зігфрыд Молер, які прыехаў у ГДРаўскі Дрэздэн з вёскі, вяртаецца з плэнэру ў парку (на якім, зрэшты, ён, насуперак эстэтычным перакананьням сацыялістычных творцаў, маляваў шкілет гускі, а не краявіды Саксоніі), і па дарозе трапляе на паляну, дзе гуртуюцца ўсходненямецкія "стылягі". апранутыя яны значна сціплей за расійскіх "калегаў" - але кожнага з іх фолькспаліцаі могуць зацягнуць у пастарунак, бо на моладзі джынсы ды кашулі, прывезеныя кантрабандай з Заходняй Нямеччыны. І сапраўды, мае месца жорсткая і крывавая аблава; Зігі дапамагае ўратавацца новай знаёмай па імені Луіза, якая - вы не паверыце! - не можа хутка ўцякаць, бо кульгае. Неўзабаве да Луізы далучаецца муж, і пара расказвае Зігі пра існаваньне клуба "Чырвоны какаду", дзе можна патанчыць пад заходнюю музыку. Закахаўшўыся ў Луізу, Зігі робіць усё, каб стаць сваім у клубе... Лета 1961 году, да 13 жніўня, калі ў Бэрліне пабудуюць Мур, застаецца ўсё менш часу.\nВядома ж, расійскія "Стылягі" пайшлі сваім шляхам, гэта яскравы атмасферны м'юзікл. У пабачаным мной фільме заходнія павевы - адно фон для вельмі характэрнага ў нямецкай сучаснай культуры заглыблення ва ўласную мінуўшчыну ды спляцення з дапамогай мастацкіх сродкаў у адно цэлае разрозьненных, здавалася б, падзеяў. У гэтым плане характэрным эпізодам ёсць... сцэна п'янага сэксу на кухні. Нам паказваюць парачку "ў працэсе". Раптам з кухоннай радыёкропкі азываецца дыктар, які нагадвае слухачам аб страшнай бамбёжцы Дрэздэна саюзнікамі 13-15 лютага 1945 г.: шмат жыхароў гораду тады згарэла зажыва, сляды страшнай трагедыі відаць і дагэтуль. У гэты момант з п'янай распуснай паненкі спаўзае "стыляжная" сукенка, і мы бачым на яе целе даўнія страшныя рубцы ад апёкаў.\nМілосныя трохкунікі, узаемаадносіны герояў са Штазі ды іншыя абавязковыя атрыбуты жанру пакідаю без падрабязнасцяў, каб не сапсаваць чытачу кінапрагляд. У фільме - і на гэта робіцца галоўны акцэнт - мы можам пабачыць самыя розныя погляды на сацыялізм у ГДР. Мастак Зігі, якому, нягледзячы на сялянскае паходжанне, не дазваляюць паступаць у Акадэмію мастацтваў, лічыць, што з гэтай краіны як найхутчэй трэба валіць. Паэтка Луіза, якая піша надта "дэкадэнцкія" вершы і ўкалвае на вінзаводзе, каб працай дамагчыся права ўступіць у Саюз пісьменьнікаў, перакананая, што трэба заставацца і будаваць сваю дзяржаву, сацыялізм з чалавечым тварам.\nАдсутнасць песень ды скокаў (за выняткам убойнага нумару - танца "Wostolotschka", які ў "Чырвоным какаду" танчаць у гонар запуску савецкага спутніка) у стужцы кампенсаваная іншымі бонусамі: напрыклад, паказана, як адбываўся пераход мяжы паміж заходнім і Ўсходнім Берлінам да жніўня 1961 году. Каб зразумець некаторыя моманты фільма, трэба добра знацца на гісторыі паваеннай Нямеччыны. "Дзе Луіза і Волі?" - пытаюцца ў фільме. - "З'ехалі на выходныя ў Баўцэн" - паступае адказ. І сапраўды, Баўцэн - горад блізу мяжы з Чэхіяй, цэнтр серба-лужыцкай культуры, куды ў ГДР любілі ездзіць на выходныя сем'ямі. Але ж у тыя часы ён быў вядомы найперш як месцазнаходжаньне турмы строгага рэжыму для палітвязьняў. І таму "паехаць на выходныя ў Баўцэн" у ГДР - гэта як "схадзіць у паход на Калыму" ў СССР. Такіх момантаў "для пасвечаных" у фільме хапае, але, спадзяюся, яны не пазбавяць прыемнасці гледача, які іх не заўважыць. Асабліва рэкамендуецца тым, каго зачапілі фільмы "Good Bye, Lenin" (2003) і "Leben der Anderen" (2006) - у працяг тэмы.


«КАВУНОВЫ СМАК» -\nпад такой назвай прайшло ў Чэрвеньскай цэнтральнай раённай бібліятэцы чарговае пасяджэнне аматарскага аб’яднання для сталых людзей «Журавінка».\nПадчас яго мы абмяркоўвалі, як правільна выбраць кавун пры куплі, вырасціць з насення добры ўраджай і многае іншае. Гаворка ішла і пра «спадарожніцу» кавуна – дыню. Думаю, што і чытачам «раёнкі» спатрэбяцца некаторыя карысныя парады, факты з гісторыі бахчавых, якія прагучалі падчас пасяджэння.\nНапрыклад, ці ведаеце вы, што радзімай кавуна з’яўляецца Паўднёвая Афрыка? Кажуць, што ён і дагэтуль сустракаецца там у дзікім выглядзе. А ўжо ў старажытным Егіпце іх вырошчвалі як культурную расліну. Што ж датычыцца дыні, дык першыя ўзгадкі пра яе знаходзім у Бібліі. У сярэднявеччы дыні прывозіліся ў палацы ўсходніх уладык у спецыяльных свінцовых ёмкасцях, абкладзеных ільдом.\nКаб кавун вырас салодкім і сакавітым, трэба забяспечыць яму цяпло, добрую сонечную асветленасць і невялікую вільготнасць. Вырошчваюць іх у нашым клімаце звычайна ў парніках і цяпліцах.\nЯк у старажытнасці, так і ў наш час народная медыцына раіць ужываць у ежу кавун і дыню пры пэўных захворваннях. Выкарыстоўваюць гэтыя бахчавыя і ў касметычных мэтах. Лічыцца, што калі з’ядаць па кавалачку дыні на сняданак, загар будзе класціся роўна і даўжэй трымацца.\nШто ж датычыцца выбару кавуна сярод яго «сародзічаў» у продажы, дык лічыцца, што салодкімі будуць экземпляры з кантрастнымі колеравымі малюнкамі. Таму старайцеся знайсці самы цёмны са светлымі плямамі. Калі пастукаць па спеламу кавуну, гук будзе звонкім. Хвосцік плода павінен быць высахлым, а не зялёным.\nКаб выбраць смачную дыню, яе трэба добра разгледзець. На ёй не павінна быць цёмных плямаў, увагнутасцяў. Носік у добрай дыні мяккі, але не вельмі, а хвосцік – сухі.\nПадзяліўшыся карысным вопытам, паслухаўшы аповеды бібліятэкараў (Наталлі Маланка – пра дыню, Кацярыны Дзямахінай – пра кавун), сябры «Журавінкі» перайшлі да самай прыемнай і смачнай часткі пасяджэння – дэгустацыі. Але напачатку сфатаграфаваліся на памяць – з кавуном.


Стваральная сіла сяброўства | zviazda.by\nГолас Радзімы » Разам » Стваральная сіла сяброўства\nСтваральная сіла сяброўства\nУпаўнаважаны па справах рэлігій і нацыянальнасцяў Аляксандр Румак сустрэўся з намеснікам старшыні Усеўкраінскага саюза беларусаў Ігарам Мошкіным.\nБеларусаў ва Украіне — каля 240 тысяч, і, пэўна ж, не менш украінцаў цяпер жыве ў Беларусі. Таму зразумела, што духоўныя ды крэўныя, роднасныя повязі між нашымі народамі, краінамі надзвычай моцныя. У часе сустрэчы Аляксандр Румак расказаў госцю, як у Беларусі жывецца прадстаўнікам розных нацыянальнасцяў — якіх тут больш за 150. Упаўнаважаны падкрэсліў: нягледзячы й на змену месца жыхарства, людзі схільныя зберагаць свае нацыянальныя традыцыі, і беларуская дзяржава таму спрыяе: «У іх ёсць жаданне не забыць родную культуру, родную мову, а ў такіх пытаннях дапамога з боку дзяржавы вельмі важная. Сёння ў Беларусі зарэгістравана 205 нацыянальных суполак і 25 нацыянальных супольнасцяў. Пры Упаўнаважаным па справах рэлігій і нацыянальнасцяў працуе Кансультатыўны міжэтнічны савет, у склад якога ўваходзяць прадстаўнікі амаль усіх нацыянальных супольнасцяў. Пры тым яны самастойна вырашаюць: як размеркаваць тую фінансавую дапамогу, якую аказвае ім дзяржава на правядзенне статутнай дзейнасці».\nГрошы ж выдаткоўваюцца найперш на культурнае развіццё, адукацыйную дзейнасць, выданне кніг пра жыццё прадстаўнікоў розных нацыянальнасцяў у Беларусі, на правядзенне імпрэзаў, якія ладзяць па краіне гэтыя суполкі. Да таго ж актывісты нацыянальна-культурных аб’яднанняў рэгулярна ўдзельнічаюць у акцыях «Нашы дзеці», «Тыдзень лесу» ды іншых. «Агульныя справы вельмі збліжаюць людзей, — дадаў Аляксандр Румак. — Таму для нас важна, каб жылі традыцыі, былі магчымасці для супляменнікаў збірацца разам, займацца грамадска карыснымі справамі. Наша дзяржава шмат робіць для таго, каб кожны мог развівацца з уплывам сваіх нацыянальна-культурных традыцый. У 2020 годзе было выдзелена больш за 37 тысяч рублёў на падтрымку працы нацыянальна-культурных суполак».\nІгар Мошкін расказаў пра дзейнасць Усеўкраінскага саюза беларусаў, скіраваную на зберажэнне й развіццё самабытнай культуры беларусаў Украіны. Адзначыў: на тэрыторыі Украіны жыве каля 240 тысяч нашых супляменнікаў. Там рэгулярна праходзяць імпрэзы, што спрыяюць пашырэнню беларускай культуры, мовы, нашых традыцый і звычаяў. А Дзень Незалежнасці Беларусі, Дзень роднай мовы і, вядома ж, Дзень Перамогі беларусы адзначаюць па ўсім свеце. «Кожная краіна і нацыянальнасць маюць права на існаванне, калі яны памятаюць сваю гісторыю. Украіна і Беларусь маюць вялікую агульную гісторыю. Калі ўзяць нават апошнія 100 гадоў — мы памятаем пра агульную Вялікую Айчынную вайну. Ваявалі беларусы з украінцамі, рускімі, прадстаўнікамі іншых нацыянальнасцяў плячо ў плячо, разам адстаялі права на жыццё. Дзень Перамогі адзначаецца і ва Украіне, і ў Беларусі. Усе пра тое памятаюць. Перамога была агульная, ніхто яе не дзяліў», — адзначыў Ігар Мошкін. На яго думку, нягледзячы на тое, што Украіна ідзе па еўрапейскім шляху развіцця, эканамічныя сувязі між нашымі краінамі варта пашыраць.\nНа сустрэчы Аляксандр Румак ды Ігар Мошкін абмяняліся памятнымі падарункамі. Прадстаўнік Усеўкраінскага саюза беларусаў павёз з сабой сувеніры, кнігі, нацыянальныя касцюмы для актывістаў беларускіх дыяспар у Чарнігаве, Кіеве, Міргарадзе. Спецыяльна для заснавальніцы, старшыні чарнігаўскай суполкі «Сябры» Галіны Варажбіт, якая сёлета была дэлегаткай ад Усеўкраінскага саюза беларусаў на VІ Усебеларускім народным сходзе, Аляксандр Румак перадаў беларускі нацыянальны касцюм. Прычым пашылі яго майстры па мерках, знятых з жанчыны, калі яна была на Бацькаўшчыне.\nНамесніца Упаўнаважанага па справах рэлігій і нацыянальнасцяў Алена Радчанка знаёміла госця з Украіны, журналістаў з фотавыставай «Беларусь шматнацыянальная». На ёй прадстаўлены фатаграфіі, што адлюстроўваюць як багатае жыццё прадстаўнікоў розных нацыянальнасцяў у Беларусі, так і сустрэчы з актывістамі беларускіх суполак замежжа, з якімі апарат Упаўнаважанага цесна супрацоўнічае.\nСяброўка газеты з Чарнігава Галіна Варажбіт пахвалілася абноўкай: выставіла фотаздымкі на сваёй старонцы ў Фэйсбуку. Лайкаў, слоў захаплення сабрала шмат! Што цікава: нядаўна яна прымала віншаванні з днём нараджэння — і падарунак з Бацькаўшчыны якраз паспеў, дзякуючы Ігару Мошкіну, да святочнай імпрэзы. І мы далучаемся да шматлікіх віншаванняў, што атрымала вядомая супляменніца з розных краін. Дзякуем за вашу творчую працу на карысць Бацькаўшчыны, шаноўная Галіна! А пра вашы надзвычай папулярныя майстар-класы на канале Ютуб (дзясяткі тысяч праглядаў!) па вырабе традыцыйнай беларускай паляндвіцы, «пальцам пханай» каўбасы, пра створаны вамі разам з мужам Анатолем Дамашні беларускі музей — плануем расказаць больш падрабязней.\nСацыяльны і эканамічны статус жанчын у Беларусі ўзрастае\nУ чым маюць патрэбу людзі з інваліднасцю?\nСёння ў Беларусі адзначаецца Дзень работнікаў сацыяльнай абароны