Дадрукаваны працэс | Бобруйская укрупненная типография им. А. Т. Непогодина\nГалоўная / Абсталяванне і тэхналогіі / Дадрукаваны працэс\nДа дадрукаваных працэсаў адносяць усе віды паліграфічных работ, якія здзяйсняюцца да паступлення замовы на друк. У лік гэтых работ ўваходзіць: падрыхтоўка тэксту (набор, рэдагаваньне, рэдакцыя), апрацоўка малюнкаў, вёрстка палос, колерадзяленне, распрацоўка макета, мантаж палос, вытворчасць друкаванай формы, друк пробных копій замовы. На завяршальным этапе дадрукаваных працэсаў ствараюцца фотаформы, друкаваныя формы альбо вынікі паліграфічнай дзейнасці фіксуюцца на электронным носьбіце.\nКаб мінімізаваць час апрацоўкі замовы і выканаць яго на самым высокім узроўні якасці, мы пастаянна абнаўляем наша абсталяванне. Гэта дазваляе павялічыць эфектыўнасць выканання работы і знізіць цэны для нашых кліентаў. У дадрукаваным працэсе задзейнічаны: фотанаборны аўтамат PHOENIX 2250, капіявальныя рамы, праявочны працэсар Danagraf DG66D742-284, мантажнае абсталяванне, CtP Kodak Magnus 400 Quantum.\nНаш ўчастак дадрукаванай падрыхтоўкі і лічбавага друку абсталяваны кампутарамі Mac і PC. Гэта дае нам магчымасць прымаць файлы ў любых фарматах на любую з гэтых платформаў.\nТэхналагічны працэс вырабу друкаваных формаў у нашай друкарні ажыццяўляецца па тэхналогіі «Кампутар - друкаваная форма» (Computer-to-Plate), гэта значыць дадзеныя з кампутара пераносяцца адразу на пласціну.\nРаботы па ажыццяўленні дадрукаванага працэсу ажыццяўляюцца кваліфікаванымі супрацоўнікамі паліграфічнага прадпрыемства: карэктары, дызайнеры, вярстальшчыкі, аператары ЭНиВ і іншыя.\nДрукаваная электроніка - будучыня паліграфіі.\nПераход на CtP сістэмы (Computer-to-Plate - з кампутара на друкаваную форму) павысіў прадукцыйнасць і эфектыўнасць работы друкарні, спрасціўшы і аптымізаваўшы паліграфічны тэхпрацэс. Ва ўмовах жорсткай канкурэнцыі CtP дапамагае нарошчваць эфектыўнасць і хуткасць вытворчасці. Арыентавана на вытворчасці, дзе патрабуецца тэрміновая выснова якасных формаў пры невялікіх выдатках. Гэты фактар набывае ўсё большае значэнне.\nАдно з галоўных пераваг - скарачэнне вытворчых этапаў і працавыдаткаў.\nМаксімальная шырыня формаў - 750 мм,\nМінімальная даўжыня формаў - 310 мм,\nХуткасць праявы 10-15 з у пагружаным стане.\nПрылада экспанавання лічбавых формаў флексаграфічнага і высокага друку.\nCDI Spark 2530 прызначаны для больш якаснага вырабу флексаграфічных друкаваных формаў з магчымасцю прайгравання на друку паўтонаў ад 1 да 99%.


У Нясвіжы на знаку ЮНЕСКА зрабілі памылку ў слове… ЮНЕСКА! » Блог Глеба Лабадзенкі | Labadzenka.bY\nкомікс Пра крата, які хацеў ведаць, хто накакаў яму на галаву галасуйце за гурт HandmadE! абгонім Топлес!\nУсе ведаюць, што Нясвіжскі замак Радзівілаў уключаны ў Спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Матэрыяльных выгодаў гэта не дае (рэстаўрацыя замка фінансуецца выключна з дзяржаўных сродкаў), аднак лічыцца вельмі пачэснай справай. Між краінамі ідзе сапраўднае культурнае змаганне, у каго будзе больш аб’ектаў у гэтым спісе. І, трэба сказаць, мы не апошнія. Беларусь мае 4 аб’екты – Мірскі замак, Нясвіжскі замак, Белавежскую пушчу (разам з Польшчаю) і геадэзічную Дугу Струве ( сумесна з Нарвегіяй, Швецыяй, Фінляндыяй, Расіяй, Эстоніяй, Літвіяй, Літвой, Малдовай і Украінай). І нашая суседка Украіна, хоць і ў тры разы большая па плошчы і значна багацейшая на захаваную спадчыну, таксама мае 4 аб’екты. Аднак дасведчаныя краязнаўцы скажуць адразу, што 4 аб’екты для Беларусі – толькі маленькая частка нашага патэнцыялу! Проста працэдура ўключэння даволі складаная, вымагае выканання шмат фармальнасцяў, у тым ліку – пісьменнага захавання помніка і яго рэстаўрацыі. 7 жніўня 2009 года “Звязда” пісала, скажам, пра сітуацыю, што полацкую Спаса-Еўфрасіннеўскую царкву ХІІ стагоддзя не ўключылі ў Спіс з-за таго, што яе купал-цыбуліну пазалацілі. Хоць ён дагэтуль, як і сто гадоў таму, быў зялёнага колеру. Гэта добра відаць на ўнікальных каляровых здымках Сяргея Пракудзіна-Горскага пачатку ХХ стагоддзя.\nДык вось, з Нясвіжскім замкам нам пашчасціла – яго ў Спіс ЮНЕСКА ўнеслі ў 2005 годзе. У Нясвіжы з гэтай нагоды пры ўездзе на тэрыторыю замка, за касцёлам быў усталяваны манументальны мармуровы памятны знак. І вось днямі чытач “Звязды” Ігар КРЭБС звярнуў маю ўвагу на несусветны прыкол: у англійскім і французскім варыянтах тэкста на знаку абрэвіятура ЮНЕСКА напісаная з памылкаю! Трэба UNESCO (дзе літара “C” азначае на гэтых мовах “culture”), а напісана UNESKO! І гэта пры тым, што наверсе знака размешчаны лагатым ЮНЕСКА, дзе ўсё напісана правільна!\nРазабрацца ў сітуацыі мы папрасілі Іну БЯГАНСКУЮ, галоўнага спецыяліста аддзела культуры Нясвіжскага райвыканкама.\n-- Спачатку быў ліст ад Міністэрства культуры на аблвыканкам, -- пералічае Іна Дзмітрыеўна паслядоўнасць падзеяў ва ўсталяванні знака. – Потым прымалася рашэнне райвыканкама пра ўсталяванне памятнага знака. Але тэкста тут няма… І было распараджэнне аб усталяванні гэтага знака. Але тэкста таксама няма. Я зараз спецыяльна спыталася ў нашага намесніка старшыні Аляксандра Іванавіча Майсені – гэта рыхтаваў тады усё аддзел архітэктуры. Але ў нас архітэктар памёр малады, таму я не магу ўдакладніць ужо, з кім гэты тэкст узгадняўся… Ведаю дакладна, што тэкст пісаўся на падставе пасведчання ЮНЕСКА.\n-- Няўжо і там з памылкаю?!\n-- Што вы, там усё правільна! А вось на знаку – я схадзіла зараз паглядзела – сапраўды з памылкаю! Альбо, скажам так, абдрукоўкаю. Я мяркую, што гэтая недакладнасць была дапушчана на этапе выканання надпісу, які наносілі нашыя мясцовыя майстры, што робяць помнікі. Думаю, што адную літару будзе нескладана паправіць – і мы неадкладна гэтым зоймемся. Канешне, гэтая няўважлівасць мусіць быць выпраўленая! Дзякуем вам за пільнасць!\nПасля нашай размовы прайшла літаральна гадзіна – як Іна Дзмітрыеўна ператэлефанавала ў “Звязду”:\n-- Мы ўжо сустрэліся з майстрам і разам агледзелі помнік. Ён сказаў, што праз тыдзень-два, калі троху пацяплее (гэта трэба тэхналагічна), ён усё аператыўна пераробіць.\nПрыемна сустрэць такую прыязнасць і паразуменне!\nУ Брэсце ў 2009 годзе на помніку зрабілі 75 памылак!\nВам гэтая сітуацыя не нагадала гісторыю пра помнік 1000-годдзя Брэста? Тады, збольшага за кошт адсутнасці літары “ў”, на ім дапусцілі 75 (!) арфаграфічных памылак. Адказныя асобы, аднак, спрабавалі прысаромець нас, што “чапляемся” – гісторыя цягнулася з ліпеня па снежань 2009 года. Урэшце памылкі ўсё-ткі былі выпраўленыя. Нам здаецца, на такія заўвагі мясцовыя ўлады мусяць рэагаваць з удзячнасцю, як у Нясвіжы. Памылка – гэта не фатальная рэч, калі яе прызнаць і выправіць!..\nАднак падобныя гісторыі павінны нагадаць, што мова вымагае дакланасці. І прасцей адразу напісаць правільна.


Наталля Якавенка (№56)\n“Што за справа мастаку да ляманту крытыкі?” Амаль несур’ёзны дослед\nАднойчы Марк Твэн, які на той час працаваў рэдактарам гарадской газеты, атрымаў ліст ад нейкага чалавека, абуранага надрукаваным матэрыялам. У допісе было толькі адно слова: “Свіння”. На наступны дзень у газеце з’явіўся адказ рэдактара: “Мы нярэдка атрымліваем лісты без подпісаў, але ўчора ўпершыню атрымалі адзін толькі подпіс, без ліста…”\nЧым не дачыненні беларускіх крытыкаў, насуперак усяму ўпэўненых у патрэбнасці і правільнасці сваёй працы, з аўтарамі, якія цвёрда трымаюцца меркавання: крытыкаваць можа ўсякі дурань (альбо свіння), ды многія з іх менавіта гэтым і займаюцца?\n“Што за справа мастаку да ляманту крытыкі? Чаму тыя, хто самі не здатныя ствараць, бяруць на сябе адвагу меркаваць аб творчасці? Што яны могуць пра гэта ведаць?”, – пытанні, якія яшчэ ў 1890 годзе асвятляў Оскар Уайльд у п’есе-дыялогу “Крытык як мастак”. І па сённяшні дзень тое ж час ад часу хвалюе беларускіх літаратараў – у залежнасці ад апошніх надрукаваных на іх творы рэцэнзіяў, і на тыя ж пытанні мусяць не раз адказваць крытыкі.\nТаму, улічваючы нязгасную папулярнасць крытычнай тэмы, дазволю сабе яшчэ адну спробу прааналізаваць сітуацыю “з дапамогаю” вядомых беларускіх крытыкаў, чые зборнікі сталіся ў апошнія гады адметнымі з’явамі сучаснага літаратурнага працэсу:\nСяргей Дубавец, Вершы. – Мінск: Медысонт, 2007. – (Бібліятэчка часопісу “Дзеяслоў”);\nГанна Кісліцына, Чалавек постмадэрну ў сучаснай беларускай літаратуры. – Мінск: Права і эканоміка, 2010;\nЛеанід Галубовіч, Сыс і кулуары: літаратурна-крытычныя эсэ. – Мінск: Літаратура і Мастацтва, 2010;\nІрына Шаўлякова, Сапраўдныя хронікі Поўні: артыкулы і рэцэнзіі. – Мінск: Літаратура і Мастацтва, 2011.\n1. Крытыкаваць можа ўсякі…\n“Я стаў літаратарам таму, што аўтар рэдка сустракаецца са сваімі кліентамі і не павінен прыстойна апранацца”, – неяк жартам зазначыў Джордж Бернард Шоу. Беларускія пісьменнікі таксама даволі ахвотна адкрываюць свае матывы “ўзяцца за пяро”. А вось чаму нашы крытыкі абралі менавіта такі род дзейнасці ні жартоўна, ні сур’ёзна ніхто з іх не прызнаваўся, прынамсі публічна. Але як яны разумеюць існасць і прызначэнне крытычнай працы даведацца не складана.\nАдной з першых у свой час выказалася Ганна Кісліцына. Уласнае крытычнае крэда яна вызначыла назовам зборніка – “Blonde attack” (2002) і наступнымі радкамі: “Літаратурны крытык – патолагаанатам: прэпарыруй, корпайся ў вантробах, аналізуй, але не спадзявайся на ўдзячнасць кліента (…) Увогуле крытык – той, хто любіць літаратуру, але не літаратараў”.\nДзіва што ўдзячнасці не дачакаешся: “кліенты” патолагаанатама – нябожчыкі. І, напэўна, мала хто з пісьменнікаў дабравольна хоча стаць “кліентам” спадарыні Ганны пасля такога адыёзнага прызнання, няхай сабе і несур’ёзнага.\n“Пераймаючы вызначэнне крытыкі ад Г. Кісліцынай, насмелюся параўнаць яе (крытыку, вядома) з барометрам духоўнай атмасферы ў грамадстве, калі залежна ад ціску (і ўціску) крытычнага верхняга слупка, творцы і іх прыхільнікі могуць вызначаць арыенціры дзеля будучых мастацкіх высілкаў…” (“Крытыка”), – так далікатна, асабліва ў параўнанні з Г. Кісліцынай, і сур’ёзна выказаўся Леанід Галубовіч, чым даў амаль класічнае, ці, можна сказаць, акадэмічнае тлумачэнне.\n“Айчынная літаратурная крытыка сёння нагадвае адмысловую партызаншчыну, – сцвярджае мая каляжанка Ірына Шаўлякова і тлумачыць: — аблога – трайная (адсутнасць чытацкага піетэту, раздражненне пісьменнікаў плюс сумненні ва ўласнай жыццяздольнасці), “харчаванне” – больш чым сціплае (згадайма хоць бы пра планы выдання мастацкай літаратуры, ацалелыя пасля рэарганізацый ды ўзбуйненняў дзяржаўных выдавецтваў), перамога і тая мроіцца як надзвычай аддаленая перспектыва. Да ўсяго, калялітаратурная публіка ўпэўненая, што ў нас крытыкі НЯМА: маўляў, тое, што ёсць, – не крытыка, а так, сурагат, кампот з асабістай непрыязі і некранутай адукаванасцю інтуіцыі” (“Партызан – XXI: стратэгія і перспектывы прафесійнага выжывання”).\nНа жаль, у многім Ірына мае рацыю. Але відаць не кожнаму крытыку захочацца хадзіць у “партызанах”, асабліва калі ён адносіць сябе да творцаў... Вядома, як карабель назавеш, так ён і паплыве, таму сярод нашых крытыкаў ёсць і “партызаны”, і “мастакі”.\n“Партызаны” схільныя да нечаканасцяў і нападак, калі абгрунтаваных і дакладна вывераных, а калі беспадстаўных – праз няўменне альбо нежаданне заглыбіцца ў існасць і вытокі нейкай літаратурнай з’явы ці аўтарскай задумы.\nІ. Шаўлякова – ці не самая прафесійная сярод “партызанаў”. Яна ніколі не робіць адкрытых і неабдуманых “вылазак”. Інтэлігентны, высока інтэлектуальны, не пазбаўлены вялікай долі іроніі стыль Ірыны не дазваляе ёй апускацца да брутальных выпадаў на адрас пісьменнікаў. Шаўлякова паглыбляецца не толькі ў існасць твора як мастацкай з’явы, але і вывучае літаратурна-гістарычныя перадумовы яго ўзнікнення, дзякуючы чаму крытычныя артыкулы набываюць панарамнасць. Яна любіць нечаканыя назовы, параўнанні ды аналогіі, і бездакорна цытуе, што не так часта сустракаецца ў “партызанаў”. Разам з тым, бравіруе сваёй інтэлектуальнасцю. Зборнік “Сапраўдныя хронікі поўні” пакідае ўражанне перанасычанасці “інтэлектуальнымі практыкаваннямі” – адмысловай тэрміналогіяй, ускладненай структурай сказаў, што пры лёгкасці мыслення крытыка робіць грувасткім стыль яе выказванняў.\nЯшчэ адна “партызанка” – ваяўнічая Ганна Кісліцына – увесь час імкнецца як мага ярчэй вылучыцца ў літаратурным асяродку, а раз не з’яўляецца адэптам інтэлігентнасці, стрыманасці ды грунтоўнасці ў аналітыцы, уласцівых Шаўляковай, “партызаншчына” ў яе выкананні даўно набыла рысы экстрыму.\nНекаторыя з ранейшых зборнікаў Кісліцынай – ужо названы “Blonde attack” (2002), “Новая літаратурная сітуацыя: змена культурнай парадыгмы” (2006) хоць і вызначаліся шырынёй ахопу літаратурных фактаў, цікавымі абагульненнямі, неардынарнымі высновамі, разам з тым адрозніваліся супярэчлівасцю, празмернай эмацыйнасцю ды павярхоўнасцю меркаванняў.\nНе адзін пісьменнік патрапіў “пад раздачу” ў артыкулах эксцэнтрычнай бландзінкі, атрымаўшы на свой адрас пэўную дозу колкіх і безапеляцыйных выказванняў. Праўда, апошнім часам “партызанка” сцішылася. Яе апошняя кніга “Чалавек постмадэрну ў сучаснай беларускай літаратуры” – навуковае выданне, што ўжо само сабой не прадугледжвае “партызанскіх вылазак”. Трэба аддаць належнае, кніга мае даволі салідны тэарэтычны грунт, выяўляе абазнанасць аўтаркі ў постмадэрновай эстэтыцы, якая да таго ж слушна гаворыць аб ролі літаратуры ў фармаванні нашай культурнай прасторы: “Зразумела, што для беларускай культурнай прасторы пытанне аб ролі пісьменніка стаіць больш востра, чым на Захадзе ці ў суседняй Расіі, – літаратура тут нясе не столькі забаўляльную ці выхаваўчую функцыі, колькі функцыю духоўнага тэзаўруса, з’яўляючыся, па сутнасці, адзіным месцам паўнапраўнага бытавання нацыянальнай мовы”.\nАднак не была б Ганна Кісліцына сабой, калі б дзе-нідзе не “перагнула палку” ў высновах: “Сёння інтэрнэт стаў заўсёды і паўсюль дасяжны, таму ў ім паняцце “адлегласць” страчвае сваё былое значэнне, а паняцце “час” сціскаецца да секундаў, якія патрэбны кампутару, каб перапрацаваць інфармацыю. У выніку публікацыя мастацкага твора дае мажлівасць не толькі азнаёміць з ім вялікую колькасць чытачоў, але і абмеркаваць яго, прычым зрабіць гэта не толькі ў межах яго краіны, але і на другім краі зямнога шару. Гэта змяняе значэнне самога паняцця “сусветная літаратура”. Незалежна ад таго, у якой частцы свету напісаны твор, ён становіцца “сусветным”, больш таго, ён атрымлівае магчымасць мець мноства аўтараў і мноства варыянтаў”.\nЯ падзяляю захапленне такім цудоўным дасягненнем цывілізацыі, як інтэрнэт, але наконт “сусветнасці” нашай літаратуры не магу пагадзіцца, хоць вельмі хацелася б, каб беларуская літаратура стала сапраўды сусветнаю. У дадзеным выпадку Кісліцына блытае катэгорыі даступнасці і сусветнасці, ды незразумела чаму радуецца мажлівасці літаратурных твораў “мець мноства аўтараў і мноства варыянтаў” – плагіят.\nІ вось яшчэ адзін прыклад, дзе я не магу не паспрачацца: “Нягледзячы на тое, што беларускія пісьменнікі па-ранейшаму не пакідаюць спробы стварыць буйны, панарамны вобраз грамадства і чалавека ў ім, цяжка не заўважыць, што за апошнія дваццаць гадоў у айчыннай літаратуры цяжка назваць хоць бы адзін рэалістычны буйнамаштабны раман, не кажучы ўжо пра трылогіі і пенталогіі”.\nМажліва, у гэтым выпадку недакладна выказана думка, але акрамя яе супярэчлівасці (пісьменнікі дваццаць гадоў спрабуюць стварыць буйны вобраз грамадства, але не пішуць буйных твораў) мушу адзначыць незаўважанае Кісліцынай існаванне буйнамаштабнай рэалістычнай прозы 1990-2010 гадоў: раман В. Адамчыка “Голас крыві брата твайго” (1990) – апошні ў тэтралогіі (пасля раманаў “Чужая бацькаўшчына”, “Год нулявы”, “І скажа той, хто народзіцца”); раман В. Карамазава “Бежанцы” (1990); раманы Л. Левановіча “Дзікая ружа” (1992), “Сіняе лета” (1998), “Бесядзь цячэ ў акіян” (1999-2002) і яго ж “Палыновы вецер” (2002-2004); Ул. Дамашэвіча “Не праспі сваю долю” (1993) і рэалістычна-бытавы раман “На мяжы цярпення” (2007); Г. Марчука “Без ангелаў” (1993); раман А. Асіпенкі “Лабірынты страху” (1991); А. Марціновіча “Цень крумкачовага крыла” (1991); раманы І. Чыгрынава “Вяртанне да віны” (1992) і “Не ўсе мы згінем” (1996), якія завяршылі пенталогію (сталіся працягам твораў “Плач перапёлкі”, “Апраўданне крыві”, “Свае і чужыя”); раман В. Гардзея “Бедна басота” (1995); Ул. Гніламёдава “Уліс з Прускі” (2000); дэтэктыўны раман В. Праўдзіна “Танцавальны марафон” (2001); раман М. Кусянкова “Хмель каля вольхі” (2002); раман-споведзь А. Савіцкага “Пісьмо ў Рай” (2003); “Рэвізія” А. Федарэнкі (2004); трылогія В. Якавенкі “Пакутны век” (2006); раман А. Брава “Менада і яе сатыры” (2008) ды іншыя творы.\n“Крытыка толькі тады атрымлівае права на высокую патрабавальнасць да літаратуры, калі яна патрабавальная да самой сябе. Імкнучыся адчувальна ўплываць на літаратурны працэс, яна павінна свядома і самакрытычна ставіцца да сваіх здабыткаў і магчымасцяў, павышаць майстэрства, павялічваць сваю грамадска-наступальную сілу. Сіла крытыкі – гэта глыбіня разгляду літаратурных з’яў. На жаль, сучасная беларуская крытыка, маючы значныя дасягненні, не заўсёды іх развівае і часта мірыцца з павярхоўным каментатарствам”, – зазначыў Віктар Каваленка ў 60-я гады (“Крытыка… Якая яна?”). Паўстагоддзя мінула, але актуальна па сённяшні дзень. І разам з тым – заканамерна, бо спрадвеку ў крытыцы, як і ў мастацкай літаратуры, ёсць таленты і графаманы, сумленныя і не вельмі, працавітыя і гультаяватыя аўтары.\nА яшчэ ёсць у крытыцы “мастакі”, якім уласціва прапускаць літаратурны твор “праз сябе”, якія не могуць заставацца халоднымі назіральнікамі і становяцца ў пэўнай ступені сутворцамі. Для іх крытыка, паводле вызначэння Анатоля Франса, – “прыгоды ўласнай душы ў свеце кніг”, а паводле Оскара Уайльда, – “хроніка жыцця ўласнай душы”. Уайльду таксама належаць наступныя словы пра крытыку, якія можна назваць гімнам альбо статутам крытыка-“мастака”: “Крытыка з’яўляецца творчасцю ў самым высокім значэнні слова. (…) У адносінах да твора мастацтва, які ён разглядае, крытык апынаецца ў той жа сітуацыі, што і мастак у дачыненнях да відочнага свету формаў і фарбаў або невідочнага свету жарсцяў і думак. (…) Крытыка таксама мае справу з матэрыялам, якому павінна надаць форму і новую, і захапляльную. (…) Больш таго, сапраўды высокая Крытыка становіць сабою найбольш чыстую форму асабістага ўражання (…) Літаратурную фантазію можна спраўджваць рэальнасцю. Тое, што выходзіць з душы, спраўджваць няма чым”.\nУ 2007 годзе Сяргей Дубавец у серыі “Бібліятэчка часопісу “Дзеяслоў”” выдаў кнігу крытычных артыкулаў пад назваю “Вершы” – прыватны дослед сучаснай беларускай паэзіі, які папярэдне “прайшоў апрабацыю” ў аўтарскай перадачы “Вострая Брама” на Радыё Свабода. Названы зборнік – яскравы прыклад творчай манеры “мастака”: “Неістотна, праз каго прамовіць стыхія-паэзія. Ці гэта будзе народны паэт Беларусі, ці пачатковец, які піша свой першы верш. Вялікія паэты часта не маюць звычайнай чалавечай біяграфіі, і спробы адшукаць у фактах жыцця Івана Луцэвіча крыніцу паэтычнага генія Янкі Купалы – марныя. Часта старыя пішуць паэтычны тэкст ад імя маладых і наадварот. Рэальны чалавек і лірычны герой – не адно і тое ж. Метафарычна гэта ўсё заключана ў фразе: не я пішу вершы, а вершы пішуцца мной. Хто іх піша? – пытанне, на якое адказу няма.\nТым больш неістотна, мужчына паэт ці жанчына, бо стыхія-паэзія, як і душа або розум, не мае плоці. Вершы Габрыэлы Містраль у перакладах Рыгора Барадуліна мы ацэньваем не паводле полу таго, праз каго гэта напісана, а паводле паэтычнае сілы, заключанай у вершаваных радках” (“Жаночая паэзія”).\nІ нібы працягам гучаць радкі другога “мастака” – найбольш папулярнага беларускага крытыка Леаніда Галубовіча: “Вялікія Паэты (прарокі) заўжды блізкія да Бога. І якімі б багахульнікамі перад людзьмі іх не выстаўляў непрадказальны лёс, усё адно, на паэтычнай споведзі, як на вышэйшым Судзе, ім выбачаюцца многія зямныя грахападзенні за ўзвышэнні духоўныя. Часовае ачышчаецца вечным…\nДы й наўрад ці хто яшчэ так адчувае ўласны вырак, як сапраўдны Паэт. І не толькі свой вырак. Таму кожная нацыя жыве чаканнем Паэта. Бо ў ім і праз яго яна бачыць самую сябе. Але як толькі ён з’яўляецца – нацыя жахаецца, бо тое, што яна бачыць у ім і чуе ад яго, страшыць. Яна не хоча даваць веры ўласнаму адлюстраванню…\nІ ўсё ж час ад часу Паэты нараджаюцца, спрабуючы ўсталяваць пахіснуты падмурак чалавечага духу ўвогуле і сваёй нацыі ў прыватнасці. Такім Паэтам, на мой погляд, быў (і ўсё больш будзе заставацца ім) Анатоль Сыс” (“Як шаравая маланка”).\nМне заўжды здавалася, што для стварэння падобнага роду крытычных твораў трэба як мінімум мець мастацкія здольнасці, але пажадана сапраўды быць пісьменнікам, як С. Дубавец і Л. Галубовіч. Аднак, “ідэолаг” крытыкі як мастацтва Оскар Уайльд, як ні дзіўна, адмаўляе такі варыянт, бо, на яго думку, “сапраўды буйны майстар не здольны ўявіць сабе, што можна паказваць жыццё і ствараць хараство не тымі сродкамі, якія ён абраў для самога сябе”.\nУсё ж не пагаджуся з класікам, бо перакананая, што ўласны пісьменніцкі досвед дае мажлівасць крытыку глыбей адчуваць творы іншых літаратараў. Увогуле, пытанне прыналежнасці крытыкаў да пісьменнікаў заслугоўвае падрабязнейшага разгляду. У розныя часы над гэтым задумваліся выбітныя крытыкі і літаратуразнаўцы.\nТак пачынальнік амерыканскай “новай крытыкі” Томас Стэрнз Эліот меркаваў, што нельга раўняць творчае і крытычнае, выходзячы з аксіёмы, што “творчасць, стварэнне твора мастацтва ёсць працэсам самадастатковым; крытыка ж паводле сваёй існасці, мае сваім прадметам нешта старонняе ў дачыненні да сябе” (“Прызначэнне крытыкі”).\nСавецкі літаратуразнаўца Барыс Бурсаў у працы “Крытык як пісьменнік” сцвярджае, што “рэцэнзент павінен быць літаратарам, а гэта так рэдка сустракаецца”. На яго думку, пісьменніцкая крытыка ў большай ступені, чым філалагічная, мае рысы літаратурнасці і “Вучыцца літаратурнасці крытыкі павінны перш за ўсё ў пісьменнікаў, якія і ў сваіх крытычных выступах застаюцца пісьменнікамі”. Разам з тым, Б. Бурсаў заўважае, што часта пісьменнікам для стварэння крытычных артыкулаў не стае філалагічнай культуры і шырокага літаратурнага кругагляду, пры напісанні сваіх крытычных водгукаў яны забываюць, што “крытыка – прафесія строгая, па-свойму дысцыпліна навуковая”. Такім парадкам, трэба спалучаць літаратурнасць з літаратуразнаўствам.\nПаводле высноў вядомага французскага літаратуразнаўцы Ралана Барта, крытык і ёсць пісьменнік. Бо “пісьменнік – гэта чалавек, для якога мова ёсць праблемаю і які адчувае глыбіню мовы, а зусім не яе інструментальнасць ці хараство. Вось чаму на свет з’явіліся крытычныя працы, якія патрабуюць тых самых спосабаў прачытання, што і ўласна літаратурныя творы, нягледзячы на тое, што іх аўтары ёсць крытыкамі, а зусім не пісьменнікамі. Калі новая крытыка і праўда існуе, то рэальнасць гэтага існавання – не ў адзінстве яе метадаў і тым больш не ў снабізме, на якім, як ахвотна сцвярджаюць, яна трымаецца, але ў самой адзіноце крытычнага акта, які – адкідваючы алібі, што даюць навука ці сацыяльныя інстытуты, – сцвярджае сябе менавіта як акт пісьма ва ўсёй яго паўнаце” (“Крытыка і ісціна”).\nСучасны расейскі крытык і гісторык літаратуры Андрэй Немзер пільнуецца кардынальна супрацьлеглага меркавання: “Ніколі я не верыў у тэзіс: крытык – таксама пісьменнік. Цудоўна ведаю, чым адрозніваюся ад паэта ці празаіка… Яшчэ ведаю, чым адрозніваюся ад графаманаў. Хоць тых, што з піянерскіх юных гадоў узяліся за вершыкі і апавяданні, хоць тых, што спачатку стараліся (хто ўдала, а хто не вельмі) на нівах крытычнай, рэдактарскай ці навуковай. Тым адрозніваюся, што не прымаю свербу словалюбства і элементарных навыкаў працы са словамі за імператыў вышэйназванага Мусагета. Так, мая справа – другасная і службовая. Але службовае не значыць забеспячэнскае. Як не значыць – лакейскае” (“Дзённік чытача: Расейская літаратура ў 2006 годзе”).\nНапэўна, тут цяжка прыйсці да адзінага меркавання, ды й ці трэба гэта… “Кожны піша, як ён дыша”, – любіць паўтараць Леанід Галубовіч, і мае рацыю. Чым большая рознасць існуе ў самавызначэннях крытыкаў (як і пісьменнікаў), тым цікавейшы літаратурны працэс.\nДарэчы, маючы на ўвазе рознасць эстэтычных каштоўнасцяў і адпаведных ім крытычных стыляў “партызанаў” і “мастакоў”, цікава прасачыць іх дачыненні. Бясспрэчна, грунтуюцца яны на ўзаемнай павазе, што, вядома, добра, але не маюць прыкмет канкурэнцыі, а гэта ўжо не зусім добра, бо пазбывае аднаго з наймацнейшых стымулаў для актыўнай працы. Яны збоку назіраюць адзін за другім і час ад часу, не без асцярожнасці, абменьваюцца “ўражаннямі”.\nВерная сваёй інтэлектуальна-іранічнай манеры і пакручастаму стылю выказвання, Ірына Шаўлякова падрабязна аналізуе “эсэістычны метад” крытычнага аналізу” Л. Галубовіча на падставе кнігі “Сыс і кулуары”, якая “Не тое каб засведчыла “раптоўнае” адкрыццё новай літаратурнай інкарнацыі Л. Галубовіча (і без яе вядомага паэта, што так і не стаўся былым; непераўзыдзенага майстра гульні ў “зацемкі”, etc.), але ж дае магчымасць наладзіць больш ці менш сістэмныя агледзіны творчага плёну ці не самага дзейснага сёння змагара з крытычнай самотай”.\n“Чалавек + пісьменнік = (вольны) эсэіст” – такі назоў мае прысвечаны Леаніду Галубовічу артыкул, у якім Ірыне сапраўды ўдалося наладзіць “больш ці менш сістэмныя агледзіны творчага плёну” з заглыбленнем у індывідуальна-творчы стыль крытыка, “Паколькі на самога аўтара кнігі “Сыс і кулуары” нельга абаперціся пры вызначэнні ягонай найгалоўнейшай функцыі ў літаратурным працэсе першага дзесяцігоддзя ХХІ стагоддзя”.\nЗатое Л. Галубовічу не цяжка знайсці апірышча для вызначэння функцыі ў сучасным літаратурным працэсе сваіх каляжанак-“партызанак”, якіх, на яго думку, “нельга з пэўнасцю залічыць да крытычных літаратурных “аўтарытэтаў у законе” з наступных прычынаў: “Найперш таму, што час ад часу нават ім даводзіцца ўсё ж “абслугоўваць” сваё атачэнне. Таму яны, груба кажучы, “аўтарытэты зонныя”. І. Шаўлякова хоць і намагаецца быць па-над усім (ад В. Шніпа з Л. Рублеўскай і Н. Гальпяровічам да С. Дубаўца з М. Гарэцкім), але ў вольным палёце доўга над полем бою не налётаеш – даводзіцца недзе садзіцца, каб перавесці дух… Аднак цяпер проста так дух не перавядзеш, за месца і кампанію “плаціць” трэба. Мілая Ірына, гавару гэта бяззлобна і бяскрыўдна і, як ты правільна цяміш сваім залатым розумам, агульна і “абшчо”, амаль як пра самога сябе. (…) У Ганны ж Кісліцынай – свае танцы, свой рок і вырак. Яна схільная да наватарства і эпатажу, хоча быць і літаратурнай дамай і адначасна дагодлівай мамай: то А. Глобусам захопіцца, то да А. Сыса ці Л. Дранько-Майсюка прыхільнасць займее, то Вальжыне Морт надумае дыкцыю паставіць, то ў Вікі Трэнас свісток адбярэ… Аднак бывае і баявая. Адрозна ад пачуццяў, мае абсалютны нюх на талент і цвярозую аб’ектыўную думку. Мне падаецца, што ёй бракуе пастаянства ў вызначэнні свайго ўласнага я” (“Крытыка”).\nДачыненні крытыкаў, безумоўна, не так хвалююць пісьменнікаў, як адносіны “крытык – аўтар”. І менавіта ў гэтых варунках нараджаюцца ўпіканні ў бок крытыкаў кшталту “самі не здатныя тварыць” і “што яны могуць пра гэта ведаць?”.\nКрытыкі маюць кожны сваю версію існавання ідэальнага літаратурнага свету і адпаведную сістэму каштоўнасцяў, што выяўляецца найперш у стылі і манеры крытыкаваць, а таксама ў разуменні прызначэння крытычнай працы. Адно кепска: версіі крытыкаў надзвычай рэдка супадаюць з пісьменніцкімі версіямі. Пра тое, да чаго гэта вядзе – крыху ніжэй.\n2. “Што яны могуць пра гэта ведаць?”\n“Польскія літаратары не чытаюць мяне – а я не чытаю іх. Іх прысуд адзінадушны? Мой таксама”, – “прызнаўся” аднойчы вядомы польскі пісьменнік і крытык Караль Іжыкоўскі. А другі польскі літаратар патлумачыў: “Аўтар ніколі не можа прадугледзець, што вычытаюць з яго кнігі. (…) Самы сціплы чытач не ўтрымаецца, каб не ўпісаць уласнай душы ў тэкст чужой. Дакладна так адбываецца і з крытыкамі, хоць яны не любяць у гэтым прызнавацца” (Ян Парандоўскі, “Алхімія слова”). І менавіта гэта міжвольнае далучэнне душы дае падставы ўпікаць крытыкаў у суб’ектыўнасці меркаванняў, забываючы на тое, што ўвогуле ўсякая думка суб’ектыўная.\nНа пачатку мінулага стагоддзя амерыканскі крытык Малькольм Каўлі пісаў, што крытыка аніяк не можа быць абсалютна аб’ектыўнай і безэмацыйнай ужо таму, што меркаванне крытыка пра літаратурны твор складваецца перш-наперш на падставе чыста асабістага ўражання. “І як можна казаць пра літаратурную крытыку як пра дакладную навуку? – здзіўляўся Каўлі. – Даўно Поль Валеры пісаў: “Навука гаворыць пра дакладнае, мастацтва – аб прыблізным”. Лепшая крытыка заўсёды суб’ектыўная і таму недакладная” (“Крытыка – дом са шматлікімі вокнамі”).\nУ гэтым кантэксце супярэчлівым падаецца выказванне Леаніда Галубовіча: “Што ні кажыце, а ёсць у нашых адметных сучасных крытыкаў (Г. Кісліцынай, І. Шаўляковай, Д. Жукоўскага – Н. Я.) спробы глянуць на сваю літаратуру, а значыць і на сябе саміх, смела і аб’ектыўна” (“Крытыка”).\nАдвагі ў крытыкаў насамрэч не бракуе, а што да аб’ектыўнасці… Хіба сапраўды толькі спробы, бо ў сваіх высновах яны час ад часу падсвядома прызнаюцца як раз у адваротным: “Быкаўскую іранічную стылізацыю пад мову навуковых альбо чыноўніцкіх дакументаў немагчыма чытаць без усмешкі, нягледзячы на агульны трагічны пафас твораў”, – Г. Кісліцына.\n“Я не здолела нават з адноснай пэўнасцю аддаць перавагу якойсьці з інтэрпрэтацый, сярод якіх здараюцца і, бадай, залішне “аўтарскія” (…)”, – І. Шаўлякова.\nНапэўна, таму яны і адметныя, што ў пэўнай ступені суб’ектыўныя, і не баяцца гэтага. Але ж як аўтары баяцца “ляманту” суб’ектыўнай крытыкі! Чаму? Іх крыўдзіць менавіта нястача аб’ектыўнасці (!) крытычнай ацэнкі.\n“Падчас, выслухоўваючы крыўды на сваю крытыку з вуснаў тых ці іншых аўтараў, сам сабе думаю: даражылі б тым і радаваліся, хлопцы, што ў вас ёсць чытач, між іншым, не абы-які і магчыма, што адзіны…” (“Чытачы”), – піша Л.Галубовіч.\nЗ уласнага досведу магу сказаць, што няма такога пісьменніка, якога б хоць трохі не ўсхвалявала больш-менш адмоўная крытыка, нават калі ён сцвярджае, што абыякавы або кажа нешта кшталту “антырэклама – таксама рэклама”. І гэта нармальна, бо напісаны твор, паводле даўно вядомага і вернага вызначэння, як уласнае дзіця. І зусім крыўдна, калі “дзіця” было вынашанае і народжанае ў пакутах, а крытык, пра тое нічога не ведаючы, распраўляецца з ім, як кажуць, адной левай.\nНеяк паэт-пачатковец прынёс Вальтэру сваю оду пад назовам “Да нашчадкаў”. Класік прачытаў яе і выказаўся: “Нішто сабе. Толькі думаю, што на гэты адрас твор не дойдзе”. Так і сутыкаюцца дзве суб’ектыўнасці: мастацкі твор заўсёды глыбока суб’ектыўны, крытычны – суб’ектыўны ў вялікай ступені.\nЦі мажліва цалкам прымірыць крытыка з аўтарам? Напэўна, не. Але можна дамагчыся ў большай ці меншай ступені спакойнага стаўлення адно да аднаго і знайсці хоць якое паразуменне. “Добры пісьменнік, – казаў Конрад, – гэта пісьменнік, які без асаблівай радасці і без празмернага смутку глядзіць на прыгоды сваёй душы ў свеце крытыкі”. Аднак, дзеля справядлівасці, мушу зазначыць, што “замірэнне” залежыць не толькі ад пісьменнікаў, а ў вялікай ступені ад крытыкаў, дакладней, ад індывідуальнай крытычнай манеры кожнага.\nКароль Францыі Людовік XIV спрабаваў пісаць вершы. Пры гэтым у якасці крытыка ён прызнаваў толькі вядомага паэта Буало. Аднойчы пасля прачытання чарговага каралеўскага твора Буало заўважыў: “Для Вашай вялікасці няма нічога немажлівага. Вось захацелі Вы пісаць кепскія вершы, і ў Вас гэта бліскуча атрымалася!”.\nГэты “метад Буало” выкарыстоўвае Ірына Шаўлякова, на якую ніколі не пакрыўдзіўся бадай што ніводзін пісьменнік. Сваё суб’ектыўнае стаўленне да твора крытык умее так добра схаваць, што часам не адразу зразумееш, ці то хваліць яна, ці то ганіць, адмоўная інтанацыя гучыць вельмі мякка, што робіць яе амаль няўлоўнай: “Другі зборнік вершаў і песень Алеся Бадака быў выдадзены “Мастацкай літаратурай” у 1995 годзе пад назвай “За ценем самотнага сонца”. Калі меркаваць пра, так бы мовіць, “тэхнічны” бок вершавання сённяшняга “беніфіцыянта”, дык за шэсць год, што прайшлі з часу з’яўлення ягонай першай кнігі, вектар фарматворчасці не змяніўся: не меў шанцу чытач (і сам аўтар) здзівіцца радыкальнай змене эстэтычнай арыентацыі. Таму план формы хоць і ўнік зманлівых перспектыў, звязаных з неадменным абавязкам творцы эвалюцыянаваць ад кнігі да кнігі, ад верша да верша і г.д., затое… і не пацярпеў. Непадробная ўвага да рэчаіснага свету спрыяла эпічнай дэталізацыі панарамы ў творах другога зборніка сп. Бадака. (…) Такім чынам, і ў змястоўным плане другая кніга сталася лагічным працягам першай, з лагічным жа заглыбленнем паэта далей і далей у нетры самоты.” (“Маланкавыя будні самотнага сонца: Практычная (ілюстраваная) уфалогія”).\nА вось супрацьлеглая крытычная манера: малады паэт неяк паскардзіўся Оскару Уайльду, што выдавецтвы не хочуць друкаваць яго вершы: “Гэта сапраўдная змова супраць мяне – змова маўчання. Парайце, што рабіць?” – “Далучыцца да змовы”, – адказаў Уайльд.\n“Метад Уайльда” блізкі Леаніду Галубовічу, схільнаму да катэгарычнасці, а часам і рэзкасці выказванняў, як быццам ён “партызан”, а не “мастак”: “Федарэнка – не “хітраван”, як піша Л. Алейнік у лімаўскім аглядзе майскіх часопісаў, ён проста “ўбогі геній” сучаснай нацыянальнай прозы і самотны пакутнік уласнага няўдала скроенага жыцця…” (“Андрэй Федарэнка”).\nНевядома, што пачуў Уайльд пасля сваёй парады далучыцца да змовы, але Л. Галубовічу не давялося доўга чакаць рэакцыі пакрыўджанага пісьменніка: “Крытык Леанід Галубовіч піша – не ў прыватным нататніку, не на сцяне грамадскай прыбіральні, не ў камп’ютарным Livejornal, а ў тоўстай афіцыйнай кнізе, “ничтоже сумняшеся”:\n“Федарэнка – убогі геній сучаснай нацыянальнай прозы і самотны пакутнік уласнага няўдала скроенага жыцця”.\nАднаму Алаху вядома, што Лёня хацеў гэтым сказаць. Можа, ён сабраўся за мяне замуж і цяпер выбракоўвае за хібы? Ці наадварот, я – змучаны няўдалым асабістым жыццём, прэтэндую, як мінімум, на лішнія квадратныя метры яго жылплошчы?\nКалі для Галубовіча я – “убогі геній у літаратуры”, дык для пісьменніцы Паліны Качатковай – “Пільны Бібліятэкар у літаратуры”. І вось гэта, як мне падаецца, найбольш адпавядае сапраўднасці. Калупаючыся ў розных каментарах, зносках, спасылках, разбіраючы ледзь не з лупаю драбнюткія шрыфты варыянтаў, я адчуваю проста фізічную насалоду, калі адшукваецца хоць маленечкая знаходка, доўга потым у адзіноце любуюся гэтай вымытай з тонаў шлаку залацінкай, не жадаючы з ёю развітвацца, не хочучы несці ў “скупны пункт”, інакш – друкаваць” (А. Федарэнка, “Сечка-14”).\nМожна доўга абмяркоўваць ды разважаць, хто мае рацыю, ці можа дапускаць крытык некарэктныя і абразлівыя выказванні, якія чапляюць асобу пісьменніка, ці трэба было Федарэнку адгукацца менавіта такім спосабам або варта было б “не заўважыць”, быць вышэй і гэтак далей. Усякія развагі не мяняюць высновы: адмоўнае спараджае сабе падобнае, і да гэтага крытыку трэба быць гатовым. Аўтар жа мусіць быць падрыхтаваным да спакойнага ўспрыняцця хоць якіх адмоўных каментароў, бо насамрэч антырэклама – таксама рэклама: лепш хай крытыкуюць, чым зусім не заўважаюць.\n“Зазвычай крытыкі – (…) людзі куды больш адукаваныя за тых, каму яны павінны прысвячаць свае артыкулы. Іншага чакаць няма чаго, бо крытыка патрабуе куды больш культуры, чым творчасць. (…) Кожнаму пад сілу напісаць трохтомны раман. Проста трэба літаральна нічога не ведаць ні пра жыццё, ні пра мастацтва. А ў рэцэнзентаў, думаю, ёсць асаблівыя цяжкасці, і яны ў тым, што трэба падтрымліваць пэўны літаратурны ўзровень”, – можа крыху эпатажна, але ў цэлым слушна пісаў О. Уайльд, якому, дарэчы, зусім не шанцавала на крытыкаў. Славу паэту прынеслі чытачы – акурат у той час, як бэсціла крытыка. І гэтая слава з цягам часу стала такой вялікай, што крытыка мусіла ўвогуле змоўкнуць, а толькі праз дзесяцігоддзі пасля яго смерці – адэкватна ацаніць і пачаць усхваляць. Чаму так адбылося? Бо надта неардынарным быў Уайльд для сваёй эпохі, але не пра тое зараз гаворка. Адмоўнае стаўленне да яго не перашкодзіла разуменню адметнасці працы крытыка як такой.\nНе вазьму на сябе адвагі параўноўваць узровень адукаванасці крытыкаў і пісьменнікаў, але дакладна магу сказаць, што няма ў беларускай крытыцы выпадковых людзей, як няма іх у іншых літаратурах свету. Усякі крытычны артыкул патрабуе літаратуразнаўчага ці шырокага літаратурнага досведу, што дае змогу рабіць абагульненні, высновы, дапамагае інтэрпрэтаваць літаратурны твор, ды, увогуле, проста разумець яго. Толькі сярод крытыкаў, якія не раз успаміналіся ў гэтым артыкуле, ёсць літаратуразнаўцы з навуковымі ступенямі – Г. Кісліцына, І.Шаўлякова ды літаратары, даўно прызнаныя і чытачамі, і той жа крытыкай – Л. Галубовіч, С. Дубавец.\nАднойчы ўзімку Вальтэр гасцяваў у знаёмага паэта, які, прымаючы славутага пісьменніка ў неабагрэтым пакоі, вельмі доўга і нудна чытаў свае творы. Па заканчэнні на пытанне “Ці спадабаліся вершы?” Вальтэр адказаў: “Мой дарагі, калі б у Вашых вершах было болей агню, а ў агні было б болей Вашых вершаў, мы, бясспрэчна, добра б сагрэліся”.\nТак вось цяжка і складваюцца дачыненні аўтараў з крытыкамі. І што рабіць? Напэўна, ёсць сэнс асабліва не пераймацца і ставіцца да гэтага менш сур’ёзна…


Ці наблізіліся Менск і Масква да вырашэньня нафтагазавага канфлікту?\n31 сакавік 2017, 19:08\nЧаму прэм’ер-міністры Беларусі і Расеі не змаглі чарговым разам дамовіцца? У якіх пытаньнях беларуска-расейскія супярэчнасьці зьяўляюцца найбольш значнымі? Ці будзе знойдзена паразуменьне падчас сустрэчы кіраўнікоў дзяржаў у Санкт-Пецярбургу?Удзельнікі: Уладзімер Глод, Віталь Цыганкоў і Валер Карбалевіч.\nКарбалевіч: «Апошнім часам зьявіліся прыкметы таго, што зацяжное беларуска-расейскае нафтагазавае супрацьстаяньне набліжаецца да мірнага вырашэньня, бакі набліжаюцца да кампрамісу. Пра гэта найперш сьведчыць рэзкая зьмена рыторыкі Аляксандра Лукашэнкі. Калі пасьля вяртаньня з Сочы ён намякаў, што за вулічнымі акцыямі стаіць Расея, то ўжо 21 сакавіка ён заявіў, што за гэтай змовай стаяць заходнія спэцслужбы і фонды, а баевікі рыхтуюцца ва Ўкраіне, Польшчы і Літве. Думаю, гэтая зьмена геапалітычнай пагрозы адбылася невыпадкова, ён атрымаў нейкі сыгнал з Масквы.\n28 сакавіка, прымаючы амбасадара Армэніі, Лукашэнка раптам стаў казаць пра адносіны з Расеяй. Высьветлілася, што, аказваецца, у яго «бліскучыя» адносіны з Пуціным і што ім яшчэ давядзецца разам адстрэльвацца.\nЭкспэрты шмат разважалі, што пасьля рэзанансных акцый пратэсту мінулымі выходнымі ў Беларусі і Расеі, іх жорсткага разгону выявіцца салідарнасьць дыктатараў, і Масква пойдзе на саступкі Менску.\nАле вось 30 сакавіка прэм’ер-міністры дзьвюх краін Андрэй Кабякоў і Дзьмітры Мядзьведзеў ня здолелі дамовіцца наконт вырашэньня газавай спрэчкі. І гэта стала, у пэўным сэнсе нечаканым. Бо, здавалася, усе вонкавыя прыкметы сьведчылі пра тое, што бакі рухаюцца да кампрамісу.\n3 красавіка заплянаваная сустрэча Лукашэнкі і Пуціна ў Санкт-Пецярбургу. Тут цікавыя два нюансы. Як вядома, 2 красавіка ў абедзьвюх краінах сьвяткуецца ўжо трохі забытае сьвята — Дзень яднаньня народаў Беларусі і Расеі. Афіцыйныя ўрачыстасьці ў Беларусі і Расеі з гэтай нагоды пройдуць сёньня 31 сакавіка. Лягічна было б кіраўнікам краін сустрэцца ў гэты дзень. Гэта было б сымбалічна. Але калі Лукашэнка і Пуцін не дамовяцца, то гэта будзе сымбалізм са знакам мінус. Тым больш што 2 красавіка — нядзеля, выходны дзень.\nДругі момант. Паводле наяўнай інфармацыі, гэта будзе сустрэча двух прэзыдэнтаў, а не паседжаньне Вышэйшага дзяржсавету Саюзнай дзяржавы. І гэта забаўна, бо ўжо пачынаецца красавік, першы квартал скончаны, а бюджэт Саюзнай дзяржавы не зацьверджаны, бо гэта можа зрабіць толькі Вышэйшы дзяржсавет.\nШто тычыцца сутнасьці супярэчнасьцяў, то міністар энэргетыкі Расеі Аляксандар Новак патлумачыў, што Беларусь не гатовая пагасіць запазычанасьці перад Расеяй за газ без атрыманьня прэфэрэнцый. Расейскі бок ацэньвае запазычанасьць на 700 млн даляраў. То бок Масква патрабуе: спачатку вярніце доўг, а потым будзем абмяркоўваць мэханізм кампэнсацый. А Менск зыходзіць з таго, што гэтыя два пытаньні павінны быць вырашаны ў адным пакеце.\nЦікава, што прэс-сакратар ураду Беларусі Ўладзіслаў Сычэвіч заявіў, што беларускі бок «не разглядае дадзеныя сродкі ў якасьці доўгу». Тут важна тое, што дыскусія зноў выйшла ў публічную плашчыню.\nМагчыма, у Санкт-Пецярбургу разьвяжуць гэты вузел, бо, здаецца, цягнуць далей гэтае супрацьстаяньне няма куды".\nГлод: «Энэрганосьбіты — толькі адна з праблемаў, якія існуюць паміж Расеяй і Беларусьсю. Менск ужо ня першы год дамагаецца аднолькавай для сябе і для расейцаў цаны на газ. І абгрунтоўвае гэтае патрабаваньне тым, што ў аб’ектаў гаспадараньня павінны быць аднолькавыя ўмовы.\nАле аднолькавыя ўмовы бакі разумеюць па-рознаму. Учора я быў на прэсавай канфэрэнцыі амбасадара Расеі ў Беларусі Аляксандра Сурыкава. І той агучыў нараканьні на адрас беларускага боку, прывёўшы такі прыклад: летась Расея прадавала Беларусі газ па цане 132 даляры за тысячу кубамэтраў. Аднак беларускім прамысловым прадпрыемствам ён перапрадаваўся ўжо па цане 250 даляраў. А былі яшчэ пераразьмеркаваньні на сацыяльныя патрэбы. У выніку ў гатовай прадукцыі газ ужо каштаваў 450–500 даляраў.\n«Дык пра якія аднолькавыя ўмовы гаспадараньня можна весьці гаворку?» — задаўся пытаньнем дыплямат.\nДругая праблема ў тым, што Расея прымае законы, ня гледзячы ні на Саюзную дзяржаву, ні на Эўразійскі Саюз. У Расейскай Фэдэрацыі выдаюцца заканадаўчыя акты, якія не адпавядаюць міжнародным абавязаньням, прынятым ёю ў рамках як Саюзнай дзяржавы, так і Эўразійскага эканамічнага саюзу. Пра гэта я пачуў учора з вуснаў першага намесьніка міністра замежных спраў Беларусі Андрэя Еўдачэнкі на сэмінары «Актуальныя пытаньні міжнароднай дзейнасьці і разьвіцьця міжпарлямэнцкага супрацоўніцтва Рэспублікі Беларусь», які праводзіў Нацыянальны сход.\n«Тут вельмі шмат прыкладаў. Зусім нядаўна ўрадам Расейскай Фэдэрацыі накіраваны ў Дзярждуму праект фэдэральнага закону аб унясеньні зьмяненьняў у закон аб мытным рэгуляваньні. Акрамя ўзмацненьня жорсткасьці транзыту санкцыйнай прадукцыі, дадзены законапраект закранае і прамысловую групу тавараў, якія ідуць з краін Эўразьвязу праз тэрыторыю Беларусі і Расеі ў Казахстан, што можа нанесьці істотную шкоду транзытнай прывабнасьці нашай дзяржавы», — сказаў першы намесьнік Уладзімера Макея.\nЕўдачэнка дадаў, што праблема неадпаведнасьці шэрагу расейскіх законапраектаў міжнародным абавязаньням, прынятым Расеяй у рамках інтэграцыйных абʼяднаньняў, прапрацоўвалася Дзяржаўнай Думай шостага скліканьня. Аднак у Дзярждуме новага, сёмага скліканьня гэтая праца не атрымала належнага працягу.\nІ яшчэ — Расея цудоўна ведае, што Беларусь ня мае альтэрнатыўных рынкаў для свайго экспарту. На тым жа сэмінары спадар Еўдачэнка паведаміў, што экспарт высокатэхналягічнай прадукцыі зь Беларусі на рынкі краін Эўразьвязу ў мінулым годзе склаў толькі 1% ад усяго, што было туды прададзена. А вось у 1993 годзе адпаведная доля Беларусі на заходніх рынках складала больш за 20%.\nУсяго ў краіны Эўразьвязу Беларусь летась прадала тавараў на 5,7 мільярда даляраў. Амаль уся гэтая сума прыпала на нафтапрадукты, азотныя і калійныя ўгнаеньні, мэталапракат.\nКаб выправіць сытуацыю, першы намесьнік кіраўніка зьнешнепалітычнага ведамства прапануе Беларусі пайсьці шляхам краін Усходняй Эўропы:\n«Яны зрабілі прарыў за кошт заходніх інвэстыцый. І нам трэба ісьці гэткім самым шляхам».\nНа гэты матэрыял, які ўчора быў выстаўлены на сайце нашага радыё, зьявіўся такі камэнтар: «Амон хай вам прыцягне інвэстыцыі. З Шуневічам разам».\nВалер Карбалевіч слушна казаў, што ўсё вырашыцца на сустрэчы Пуціна і Лукашэнкі. Мне цікава, ці пойдзе зноў Крэмль на фінансавыя саступкі Менску? Думаю, што пойдзе. Мяркую, што Пуцін скажа нешта падобнае да такога: «Ну што, Аляксандар Рыгоравіч, пахадзіў ты на Захад. Бачыш — нічога не атрымалася. Так што давай вяртайся да таго, што было».\nЦыганкоў: «Думаю, цяпер у Лукашэнкі ёсьць спрыяльная магчымасьць пасябраваць з Пуціным і вырашыць канфлікт. Таму што на фоне разгону вулічных акцый у Беларусі і Расеі аўтарытарныя лідэры могуць адчуць аўтарытарную роднасьць, ідэалягічную блізкасьць. Яны разам супрацьстаяць патэнцыйнаму Майдану і Захаду, які, як лічаць у кіраўніцтве дзьвюх краін, стаіць за ім.\nЛукашэнка ўжо пачаў артпадрыхтоўку да сустрэчы ў Санкт-Пецярбургу, заявіўшы: мы з Пуціным родныя браты і нам яшчэ, магчыма, давядзецца стаць сьпіной адзін да аднаго і адстрэльвацца. Гумарысты адразу дадалі, што адстрэльвацца давядзецца ад уласных народаў.\nУвогуле доўгі досьвед беларуска-расейскай інтэграцыі паказвае, што ў цяжкія часы Расея прыходзіць на дапамогу свайму саюзьніку. Цяперашняе адрозьненьне сытуацыі палягае ў тым, што ў Расеі цяпер менш грошай. Таксама цяпер Расея адцягвае дапамогу, падвешвае саюзьніка, чакае, тузае. І гэта ставіць новыя рамкі ў традыцыйных беларуска-расейскіх адносінах».


Catholic.by - Мы ненавідзім дзяцей\nМы ненавідзім дзяцей\nДзеткі – жыцця кветкі. Але лепш, калі яны растуць у садзе ў суседзяў (беларуская народная прыказка).\nУ пятніцу ў магілёўскі абартарый прыйшлі дзве жанчыны, вельмі розныя. Адна з іх – зусім яшчэ дзяўчынка, ёй 14 гадоў, а другая магла б быць яе бабуляй, ёй ужо 50. Адна толькі пачынае дарослае жыццё, другая – ужо стамілася ад яго. Першая прыйшла забіваць сваё першае дзіця, а другая – сёмае ці восьмае, яна ўжо сама не памятае, колькі ў яе было абортаў. Адной – яшчэ рана нараджаць, другой – ужо позна. Аднак гэтых жанчын паклалі ў адну палату, бо іх аб’ядноўвае адно – яны ненавідзяць сваіх дзяцей, а па беларускіх законах, калі той, каго мы ненавідзім, яшчэ не нарадзіўся, то яго можна забіць. Няма чалавека – няма праблемы.\nЯ паспрабаваў паразмаўляць з дзяўчынкай, у мяне ж сыну 13 гадоў. Здаецца, я павінен умець знаходзіць агульную мову з падлеткамі. Але дзяўчынка паглядзела на мяне з такім раздражненнем, што яе словы: «Не трэба мне паласкаць мазгі», – мяне зусім не здзівілі.\nНа самой справе, чаму тут здзіўляцца, калі яна ўсяго толькі працягвае сямейную традыцыю: яе прывяла на аборт мама, якая зацяжарыла ў падлеткавым узросце і таксама зрабіла аборт.\nНі дзяўчынка, ні яе маці нават не разглядаюць варыянт нарадзіць гэтае дзіця, бо нянавісць да дзяцей у іх у крыві, калі так можна выказацца.\nГэта нават не нянавісць, гэта хутчэй татальная абыякавасць да ўсяго, акрамя ўласнага «я». Дзяўчынка засталася чакаць свайго аборту, уткнуўшыся ў смартфон.\nУ яе калегі па няшчасці не было смартфона, але нянавісць перапаўняла і яе таксама. Дарослыя дзеці, муж п’е. Сорамна нараджаць у 50 гадоў, тым больш, што аборты ўжо рабіла раней. Так, яна ведае, што гэта дрэнна, але што рабіць, жыццё такое.\nТак, сапраўды, жыццё цяпер такое, што мы заўсёды імкнемся вырашыць свае праблемы за чужы кошт. Вядома ж, нечаканыя цяжарнасці сустракаліся і сто, і дзвесце гадоў таму, аднак за аборт пагражала пакаранне і гэта было смяротна небяспечным. Сёння ж ён легальны і часцей за ўсё не смяротны.\nАбедзве жанчыны, якія прыйшлі ў пятніцу ў абартарый, разумелі, што забіваюць сваё дзіця, але абедзве паводзілі сябе так, як быццам гаворка ідзе пра нейкага паразіта, які раптоўна завёўся ў арганізме і якога трэба выдаліць, пакуль не позна.\nТакія жанчыны ўсюды вакол нас, бо больш за палову беларускіх жанчын хоць бы раз у сваім жыцці здзяйснялі аборт, асабліва старэйшае пакаленне.\nГэта чыесьці мамы, бабулі, сёстры, сяброўкі, суседзі. Як будзе паводзіць сябе суседка з постабортным сіндромам і дарослымі дзецьмі, над якой жыве шматдзетная сям’я з малымі, якія пастаянна шумяць? У лепшым выпадку яна будзе выклікаць міліцыю.\nА як будзе паводзіць сябе бабуля, што нарадзіла адно дзіця, якое раптам вырашыла ашчаслівіць яе пяццю ўнукамі? Вядома ж, яна будзе праўдамі і няпраўдамі імкнуцца быць далей ад гэтых унукаў. Хіба што зрэдку, для забавы, пагодзіцца прысвяціць ім трохі часу, адарваўшыся ад сваіх серыялаў і ток-шоў.\nЗ мужчынамі сітуацыя не лепш, бо ў іх няма мацярынскага інстынкту і яны з лёгкасцю накіроўваюць сваіх жонак на аборт. Адказныя паводзіны мужчын выклікаюць у навакольных як мінімум здзіўленне, а часам нават і падазрэнне – навошта ім гэта трэба?\nБясспрэчны факт – сапраўднага адказнага бацьку трэба шукаць днём з агнём, тым больш што, па статыстыцы, кожны трэці беларус гадуе не сваё дзіця. А цяперашнія дзядулі наогул баяцца ўнукаў, як заразнай хваробы. Ды і жывуць гэтыя дзядулі, як правіла, ужо з чужымі бабулямі, тут ужо не да ўнукаў.\nХто ж з нас можа па-сапраўднаму любіць дзяцей, калі навокал такі татальны дэфіцыт любові? Як нам даць тое, чаго мы самі не атрымалі? Нам складана не раздражняцца нават на сваіх дзяцей, не кажучы ўжо пра іншых блізкіх побач з намі.\nНа фоне таго патоку нянавісці, які залівае нашыя сем’і, нас ужо не здзіўляюць ні войны ва Украіне ці на Блізкім Усходзе, ні карцінкі з бежанцамі, якія гінуць у моры ля берагоў Грэцыі ці Італіі. Нам абыякавы экалагічны крызіс, абыякавыя лёсы, пакалечаныя ў эпідэміі разводаў, абыякавыя мільёны абортаў, якія яшчэ больш апускаюць свет у бездань нянавісці.\nБог ёсць любоў, кажа апостал Ян, гэта ключавыя біблейскія словы. Але наколькі ж цяжка нам, якія выраслі сярод дэфіцыту любові, паверыць, што гэта не пустая фраза! Бо ўсе мы прызвычаіліся да таварна-грашовых адносінаў: ты – мне, я – табе. Аднак менавіта ад прыняцця Божай любові залежыць нашае збаўленне, бо першая Хрыстова запаведзь датычыцца любові да Бога і бліжняга.\nУ тэорыі схема простая – спачатку прыняць і палюбіць сябе самога, потым самых блізкіх людзей, потым тых, хто нам абыякавы, потым тых, хто нас ненавідзіць, у рэшце рэшт, мы зможам дарасці да любові да Бога. Але на практыцы – гэта велізарная праца, без якой нам ніколі не пабудаваць цывілізацыю любові і жыцця пасярод акіяну нянавісці і смерці.


У Стоўбцах адбылося грамадскае абмеркаванне: “Стоўбцы – 425. Як нам святкаваць Дзень горада?” – Наша Слова штодзень\nУ Стоўбцах адбылося грамадскае абмеркаванне: “Стоўбцы – 425. Як нам святкаваць Дзень горада?”\n30 кастрычніка 2018, 12:53 Грамадства, Культура, ТБМ 14\nГорад Стоўбцы ўпершыню адсвяткаваў свой Дзень горада толькі ў 2018 годзе. Раней, нефармальным святам горада было 2 ліпеня – Дзень вызвалення ад нямецка-фашыстоўскіх захопнікаў, але сам дзень не меў аніякіх згадак пра гісторыю горада, акрамя самога факту прыходу савецкай арміі. Дзякуючы праведзенай канферэнцыіі НАН ў Стоўб-цах, а потым і адпаведнаму рашэнню мясцовага Савета дэпутатаў было вырашана, што дата заснавання – 20 чэрвеня 1593 года і адзначаць Дзень горада на бліжэйшыя выходныя ад гэтай даты. На гэты год прыпала дата – 23 чэрвеня.\nСвята сабрала небыва-лую колькасць наведвальнікаў і па праведзенай апытанцы большасці жыхароў свята прыйшлося да спадобы. У той жа момант такія аспекты, як фармат правядзення, канцэптуальнае аформленне, а таксама няведанне жыхарамі гістарычных перадумоў свята, прывялі да неабходнасці абмеркаваць: “Як і якім чынам нам адзначаць наступнае свята горада?”.\nКаб абмеркаваць вынікі праведзенага свята, 19 верасня ў Стаўбцоўскай дзіцячай бібліятэцы імя Якуба Коласа, адбылося грамадскае абмеркаванне: “Стоўбцы 425. Як нам святкаваць Дзень горада?”. Ініцыятарамі абмеркавання сталі Таварыства беларускай мовы г. Стоўбцы і дэпутат палаты прадстаўнікоў спн. Алена Анісім. Удзел у мерапрыемстве прынялі жыхары горада, начальніца аддзела па ідэалогіі і справах моладзі спн. Святлана Жыбуль, гісторыкі, краязнаўцы і простыя жыхары горада.\nКаб распавесці пра свой досвед правядзення гарадскіх фестываляў быў запрошаны сп. Уладзімір Булаўскі, каардынатар кампаніі “Будзьма” па Віцебскай вобласці, прамоўтар і мэнаджар розных музыкальных груп і канцэртаў, арганізатар шматлікіх імпрэзаў, падзей, вядоўца, чалец гарадскога камітэта па падрыхтоўцы Дня горада Віцебск.\nСпадар Уладзімір вельмі цікава і грунтоўна расказаў і паказаў якім чынам адбываецца ўзаемадзеянне культурніцкіх грамадскіх арганізацый і гарадскіх уладаў горада Віцебска. Як пры дапамозе грамадства складаюцца праграмы святкавання гарадскіх святаў.\nУ выніку дыскусіі былі абмеркаваны і выказаны наступныя парады і ідэі:\n– Так ці інакш упісваць міфалогію і вобраз Нёмана ў свята горада, бо менавіта гэтая рака ёсць пачатак горада. Увасобіць віціну, як сімвал горада, што змяшчаецца на гарадскім гербе;\n– Неабходна і надалей прасоўваць стварэнне краязнаўчага музея, які б мог узяць на сябе частку адказнасці за такое мерапрыемства надалей;\n– Прадставіць месца для выступу сучасных стаўпецкіх гуртоў, да прыкладу Rosy;\n– Распачынаць працу ў падрыхтоўцы да свята з распрацоўкі канцэпцыі. Яна мо-жа быць датычна якой-небудзь адной тэматыкі ці эпохі гісторыі г. Стоўбцы, ці ствараць занальнасць у адпаведнасці з гісторыяй горада;\n– Мяс-цовай філіі ТБМ ўвайсці ў склад арганізацыйнага камітэта, дзе прапанаваць правядзенне “Кірмашу праектаў” для жыхароў горада.\nДэпутат спн. Алена Анісім праінфармавала ўсіх аб тым, што ў ліпені 2019 года пройдзе канфэрэнцыя па мовазнаўстве ў Стоўбцах, і аб неабходнасці скарыстаць яе для падрыхтоўкі і распрацоўкі мясцовых адметнасцяў.\nКрыніца: Фэйсбук “Таварыства беларускай мовы. Стоўбцы”


Як зрабіць кветку з гумак - інструкцыі і схемы пляцення на станку, відэльцу, рагатку і кручком з фота і відэа - Рукадзелле 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Рукадзелле 2017 ⇒ Як зрабіць кветку з гумак - інструкцыі і схемы пляцення на станку, відэльцу, рагатку і кручком з фота і відэа\nПадлеткаў усяго свету ахапіла новае захапленне - пляценне з наборамі для творчасці Rainbow Loom. У залежнасці ад камплектацыі яго могуць уваходзіць маленькія сіліконавыя рознакаляровыя разіначкі, рагатка, кручок, спецыяльны вясёлкавы станок, міні-станок. Такі занятак вельмі займальнае і цікавае, якое развівае дробную маторыку рук, ўважлівасць, уседлівасць, памяць, творчае мысленне. Відэа-ўрокаў і майстар-класамі па гэтым артыкуле вы даведаецеся, як зрабіць кветку з гумак. Такая выраб можа выконвацца на пальцах, станку, рагаткі, зубцы відэльца.\nПакрокавыя інструкцыі па пляценні кветак з гумак на станку\nПрыведзеныя ніжэй інструкцыі прысвечаныя стварэння аб’ёмных, плоскіх, кветак у чыгуне, у выглядзе кольцаў, бранзалетаў. Для працы вам спатрэбіцца станок, які ўяўляе сабой злучаныя невялікімі платформамі тры шэрагу з вертыкальнымі калкамі. Шляхам Нагрувашчаньне гумак гэты інструмент дазваляе ствараць ўпрыгажэнні, аксэсуары, фігуркі з розным тэхнікам, узорам, схемах.\nЯркі гадовы кветка з гумак для пляцення\nУ гэтым майстар-класе апісана, як зрабіць яркі кветка. Для яго вам неабходна выбраць некалькі колераў: для сярэдзінкі, пялёсткаў, сцеблаў і лісця. Гатовы выраб можна выкарыстоўваць як падвеску, брелок або наплести шмат кветачак і ўпрыгожыць імі сцены пакоя, шторы. Станок трэба размясціць так, каб адкрытыя боку калок глядзелі направа, а цэнтральны шэраг трохі вышэйшы за крайнімі. Пакрокавая інструкцыя:\nПачынаем з стварэння сярэдзінкі: апранаем патрэбны колер па контуры, у цэнтры, як паказана на фатаграфіі.\nБярэм наступны колер, каб зрабіць пялёсткі: чапляем тры пары па левым шэрагу, на апошняй загваздка намотваецца ў чатыры абароту. Тое ж самае прарабляем з цэнтральнага і правага шэрагу.\nПровязываем ўсе тры пялёстка, чапляючы ніжні пласт, перакідаючы яго наперад, як простую ланцужок.\nТрэба зрабіць пялёсткі па апісанай паслядоўнасці па астатніх штырка контуру сярэдзінкі.\nАдпаведным колерам па цэнтры апранаем сцябло парамі да канца.\nЧапляем гумкі, фарміруючы лісточкі.\nПровязываем пялёсткі, сцябло, сярэдзінку. Робім пятлю, зацягваем, здымаем кветка.\nБізуном кветка на міні-станку\nУ гэтым майстар-класе апісаны працэс пляцення кветкі на міні станку Монстар-Тейл. Зрабіць такую выраб вельмі лёгка. Трэба выкарыстоўваць некалькі кветак для сярэдзінкі, пялёсткаў. Станок нас так, каб кропка была злева. Паэтапная інструкцыя:\nПершую вясёлкі накідаў, скажаючы васьмёркай, як паказана на фота.\nТак чапляем па ўсім контуры.\nНанізваем адну за ўсе шэсць калкоў, услед яшчэ. Ніжні пласт скідаем праз вонкавы бок ўнутр.\nЧапляем за ўсе шэсць калонак колер средцевинки. Услед яшчэ адну. Скідаем ніжні пласт.\nЧапляем белую за ўсё загваздкі, скідаем ніжнія. Паўтараем паслядоўнасць яшчэ некалькі разоў.\nПераносім усё пяцельку за тры калка. Накідалі адну, ніжні пласт здымаем ўнутр. Пераносім за два загваздкі, дадаем зеляніны, скідаем на яго кветачку. Здымаем.\nЯк рабіць аб’ёмную «ружу»\nЗ гэтага майстар-класа вы навучыцеся рабіць аб’ёмную розочку. Выраб выглядае вельмі цікава, прыгожа. Для яе трэба выбраць колер пялёсткаў, сцеблы і самога бутона. Станок для працы размяшчаем так, каб цэнтральны шэраг быў вылучаны трохі наперад у параўнанні з крайнімі, а адкрытыя боку калок глядзелі направа. Інструкцыя паэтапна:\nПачынаем рабіць лісточкі: чапляем гумкі, скручваючыся іх удвая.\nПроплетаем лісток. Робім па апісанай паслядоўнасці другі і трэці.\nЗ станка здымаем крайні правы шэраг, а самы левы трохі выстаўляем наперад. Адкрытыя боку калок павінны глядзець налева ў адным шэрагу, направа - у іншы. Пачынаем рабіць бутон: у два пласта чапляем, скажаючы васьмёркай, патрэбны колер.\nНакідалі падобным чынам яшчэ шэраг. Скідаем ніжнія.\nЧапляем адну за ўсе шэсць калонак. Здымаем ніжнія. Так робім 6 шэрагаў.\nПераносім завесы на тры штырка. Накідалі зялёны, скручаную ўдвая, здымаем ніжні пласт.\nЧапляем нарыхтоўку лісточкаў, здымаем астатнія. Вяжам яшчэ некалькі слаёў для сцябла. Здымаем кветка.\nЯк плесці бранзалет з гумак з кветкамі\nЗ гэтага майстар-класа вы навучыцеся рабіць бранзалет з кветкамі. Выглядае ён аб’ёмна, ярка і прыгожа. Для яго трэба выбраць два колеру пялёсткаў, адзін - для сярэдзінкі, адзін - для асновы. З станка здымаем левы шэраг, маем так, каб адкрытыя боку глядзелі направа. Інструкцыя па кроках:\nСпачатку трэба зрабіць асобныя нарыхтоўкі кветачак: за ўсе шэсць калок чапляем адну, вакол кожнага робім абарот.\nСкідаем ніжнюю, пераносім яе шэсць завес на кручок, працягваем праз вясёлкі колеру асновы бранзалета. Робім такіх 10 штук.\nДадаем трэці шэраг. Станок маем так, каб адкрытыя боку калок глядзелі ад вас, а цэнтральны быў трохі вылучаны. Накідаў аснову ромбікамі.\nДадаем нарыхтоўкі кветачак. Провязываем аснову. Здымаем ўпрыгажэнні. Калі ў вас не хапае даўжыні, то даплятае частка бранзалета асобна, злучаем іх разам. Абодва канца аксэсуара змацоўваем S-вобразнай пластыкавай зашпількай-кліпсай.\nБізуном кветкі сакуры\nКаб зрабіць галінку квітнеючай сакуры, вам неабходна палачка для ствала, чорныя, белыя, ружовыя гумкі. Пляценне лёгка, таму ў вас не павінна ўзнікнуць цяжкасцяў. Пакрокавая інструкцыя:\nСпачатку трэба зрабіць бутончики. Здымаем са станка правы шэраг, маем так, каб адкрытыя боку глядзелі направа. Чапляем, скажаючы васьмёркай, белыя па контуры шасці штырьков.\nАдну белую чапляем за шэсць калок, услед чапляем. Здымаем ніжні пласт. Ружовую накідалі на ўсе шэсць калок. Здымаем самыя апошнія.\nПаўтараем папярэдні крок чатыры разы, пачынаючы з ружовай. Дадаем дзве зялёных. Пераносім гумкі, каб яны размяшчаліся на трох слупках. Праз цэнтральную адтуліну кветкі прапускаем тры белых. Здымаем пляцення. Чапляем ўсе пяцельку за чорную.\nТакіх бутонаў трэба зрабіць столькі, колькі вы іх жадаеце бачыць на сваёй галінцы. Аплятае палачку, якая будзе служыць ствалом, чорнымі вясёлкі метадам квадрофиш. З дроту робім галіны, чапляем да ствала. Аплятае галіны па тэхналогіі квадрофиш.\nМіні-кветкі ў чыгуне з гумак для пляцення\nУ гэтым уроку тлумачыцца пляцення маленькіх букетаў у гаршку. Працэс стварэння вельмі просты. Здымаем адзін крайні шэраг са станка, цэнтральны трохі выстаўляем наперад, а адкрытыя бакі павінны глядзець направа. Інструкцыя паэтапна:\nПачынаем з стварэння бутонаў: трэба нанізаць ружовыя, скажаючы васьмёркай, па контуры чатырох штырьков.\nЧапляем яшчэ адзін пласт без скажэнняў. Здымаем ніжнюю пару.\nРобім яшчэ два ружовыя шэрагу, адзін фіялетавы.\nЗ чатырох штырьков робім два.\nСкідаем ніжні шэраг. Накідаў пару зялёных. Здымаем апошні пласт. Здымаем бутон, робім пяцельку.\nРобім яшчэ дзве ружанькі па апісанай схеме. Ўсе завесы бутонаў чапляем за гумку колеру гаршка.\nТрэба зрабіць гаршчок па такім жа прынцыпе, як колерам, накідалі па контуры сямі штырьков.\nПраводзім пяцельку букета праз гаршчок. Хаваем пятлю.\nБранзалет і кольца з кветкамі з гумак радужек\nЗ гэтага майстар-класа вы навучыцеся, як зрабіць бранзалет і кольца з кветачкамі з гумак. Для працы трэба ўзяць вясёлкі сіняга, блакітнага, карычневага і белага колеру. Станок маем так, каб адкрытыя боку глядзелі направа, адзін шэраг здымаем. Інструкцыя па кроках:\nПачынаем з вырабу асобных бутончиком: чапляем за шэсць слупкоў карычневыя, круцячы вакол кожнага штырка.\nАпранаем сінія, блакітныя і белыя пялёсткі па тры штукі. Чапляем за ўсе шэсць штырьков карычневую.\nПераносім карычневы на адзін калок. Робім пяцельку карычневай. Здымаем бутончик.\nТрэба зрабіць 9 бутонаў. Для бранзалета дадаем трэці шэраг. Чапляем карычневыя шасцю кружочкамі.\nДадаем у кожны круг бутоны. Проплетаем бранзалет. Дадаткова робім яшчэ частка бранзалета, да атрымання патрэбнага памеру, па апісанай методыцы. Злучаем выраб S-вобразным пластыкавым замочкам.\nТрэба зрабіць колца: накідаў аснову, у цэнтры робячы шасцікантовік.\nДадаем нарыхтоўку бутона. Проплетаем ўпрыгожванне, злучаем S-вобразнай пластыкавай кліпсай.\nВідэа-ўрокі для пачаткоўцаў па пляценні кветак без станка\nЗрабіць такое глупства, як кветка, вы можаце і без станка. Для гэтага паглядзіце ніжэй прыведзены наглядныя відэа для пачаткоўцаў з ютуба, дзе вы знойдзеце апісанне тэхнік пляцення з выкарыстаннем зубцоў відэльцы, кручка, рагаткі. Акрамя гэтага, вы асвоіце асаблівую схему пляцення кветачкі амигуруми. Гатовыя вырабы можна выкарыстоўваць у якасці бірулькі, падвескі, насіць як ўпрыгожванне, дэкараваць каляровымі вырабамі пакой. Перад пачаткам працы назапасьцеся дастатковай колькасцю сіліконавых рознакаляровых радужек, каб у працэсе вас нішто не адцягвала.\nПляценне на кручку\nЎрок пляцення на відэльцах\nВязанне кветкі зь гумак тэхнікай амигуруми\nКольца «Цветок» з маленькіх гумак на рагатку\nБірулька ў выглядзе кветкі на двух гапліках\nСЕРДЦЕ з гумак на рагатку без станка.Оригинальный дызайн | HEART Rainbow Loom Bands Відэа.\nПапярэдні Тэкст Каб кветкі не завялі\nНаступная Артыкул Ручная работа: завушніцы з пёраў


У Тэрнопальскую раёне ў выніку ДТЗ перакуліўся аўтамабіль\nТрое пацярпелых у выніку перакульвання аўтамабіля даставіла брыгада хуткай дапамогі ў бальніцу. Інфармацыю аб дарожна-транспартным здарэнні ў Цярнопальскай райаддзел міліцыі паведаміў дыспетчар хуткай. Сёмага красавіка каля семнаццаці гадзін на аўтадарозе Скамарохі-Мішкавічы,каля вёскі Прошова, кіроўца аўтамабіля «Масквіч - 2141», 1978 года нараджэння, не справіўся з кіраваннем і дапусціў перакульванне транспартнага сродку. На момант аварыі ў аўтамабілі з кіроўцам было чатыры чалавекі. Трох хуткая даставіла ў медустанову ў Цярнопалі. Адзін з пасажыраў трапіў у рэанімацыю з чэрапна-мазгавой траўмай, страсеннем галаўнога г.озку і забойнай ранай скроневай вобласці галавы. Двое іншых - кіроўца і пасажыр, не дачакаўшыся праваахоўнікаў, з бальніцы збеглі. Кроў, адабраная ў кіроўцы, паказала, што мужчына знаходзіўся ў стане алкагольнага ап'янення - 1,93 праміле. На месца ДТЗ выехала следча-аператыўная група, але аўтамабіля на месцы ДТЗ не было. Яго знайшлі праваахоўнікіі ў пасадцы, за трыста метраў ад месца перакульвання. Міліцыянты ўжо ўстанавілі асобы пасажыраў. Усе мужчыны - жыхары вёскі Скамарохі. Падзея ўнесена ў Едрей па артыкуле 286 частка 1 КК - парушэнне правілаў бяспекі дарожнага руху або эксплуатацыі транспарту асобай, якая кіравала транспартным сродкам, што пацягнула сярэдняй цяжкасці целаўНЕ пашкоджанні. Працягваецца следства. ССО УМВД Украіны ў Цярнопальскай вобласці\n← У царкве Пятра і Паўла ў... У Луцку ўшанавалі памяць... →


Пакет SEO Semalt для электроннай камерцыі - ідэальны інструмент для стварэння трафіку\nЯк платформа для SEO і маркетынгу, Semalt распрацаваны з некалькімі паслугамі, якія могуць быць карыснымі для бізнесу ў сферы электроннай камерцыі. Вы адна з тысяч кампаній па электроннай камерцыі? Вы шукаеце надзейнага пастаўшчыка паслуг, які гарантуе масавы арганічны трафік на ваш сайт? Ну, ваш пошук толькі скончыўся. Тут, у Semalt, мы задавальняем усе вашыя патрэбы ў SEO. Каб даведацца больш пра нашы паслугі, вы можаце націснуць тут.\nЯк дзелавы чалавек і прадпрымальнік, мы разумеем вашу боль, калі вы прыкладаеце свае намаганні, але няма нікога, хто б яе шанаваў. Мы дапамагаем вам размясціць вашу кампанію і бізнес на самых папулярных сайтах пошуку, і мы вас там.\nНашы паслугі не забяспечаць толькі лустачкай пірага ці вашай лепшай піцы; мы пастаянна пастаўляем вам кавалачкі - такім чынам, вы не лепшы для дня, тыдня ці месяца. Пакуль вы партнёр з намі, наша каманда будзе пастаянна аналізаваць ваш сайт і аптымізаваць яго рэйтынг. Мы забяспечым вам пастаянны паток трафіку, які дапамагае прадаць вашу кампанію.\nДля паспяховага вядзення бізнесу па электроннай камерцыі сёння вам спатрэбіцца ўсё больш трафіку на ваш сайт. Але гэтага недастаткова; вам таксама патрэбныя гэтыя пстрычкі, каб застацца, перайдзіце па сваім сайце і знайдзіце неабходныя паслугі альбо тавары.\nТакім чынам, што спатрэбіцца вашаму веб-сайту, каб мець магчымасць зняць такія і прыносіць вам вар'ят прыбытку, ну адказ просты - Semalt SEO пакет электроннай камерцыі.\nНаш сакрэт заключаецца ў нашай здольнасці генераваць дзіўны арганічны трафік. Я лічу, што вы чулі пра SEO, але калі вы не хвалюецеся; У нас ёсць ідэальная артыкул для вас. Гэта хуткае і простае чытанне, якое дасць вам хуткасць у самыя кароткія тэрміны. Націсніце тут, каб даведацца асновы SEO.\nКалі вы знаёмыя з SEO, вы ведаеце, што арганічны трафік у адрозненне ад любога іншага маркетынгавага рэсурсу для вашага сайта. Вы не толькі атрымліваеце "лаяльныя" клікі, але і абсалютна бясплатна. У якасці новага бізнесу мы разумеем, што стаць на ногі ніколі не бывае проста. Выбудоўваць адносіны, адбівацца ад буйных сабак і плаціць за ўсё, што трэба, можа быць няпростым. Гэта робіць гэта побач з немагчымым для вас плаціць за платныя кампаніі ў пошукавых сістэмах.\nНягледзячы на тое, што на платных паслугах вы адразу атрымліваеце пстрычкі, што будзе, калі ў вас скончыцца грашовая прадукцыя? Ці можаце вы гарантаваць, што ваш сайт будзе падтрымліваць гэты рэйтынг? Вось чаму арганічны трафік, накіраваны на SEO, з'яўляецца лепшым. З арганічным трафікам вы ведаеце, што ваш сайт не займае рэйтынг, таму што вы плаціце за яго, але вы ведаеце, што SEO для электроннай камерцыі працуе ў выдатных умовах.\nАднак часцей за ўсё ўладальнікі бізнэсу па электроннай камерцыі не могуць выкарыстоўваць перавагі SEO. Яны не ведаюць, як стварыць мэтавыя старонкі, старонкі пра нас ці службовыя / вытворчыя бізнес-старонкі. Гэты фактар адказны за знішчэнне некалькіх прадпрыемстваў, якія мелі вялікі патэнцыял. Без ведаў і навыкаў прыцягваць трафік, ваш сайт застаецца ў стане спакою, збіраючы кібер-пыл.\nПакуль вы не атрымаеце правільнага SEO, павелічэнне рэкламнага бюджэту не прынясе вам карысці. Вы не можаце наведаць сайт без захапляльнага зместу і застацца. Але выйсце ёсць. Калі вам здаецца, што вы б'еце аб сцяну, калі спрабуеце прыцягнуць трафік на свой сайт, вам патрэбен прафесійны кантакт. І ў адрозненне ад многіх іншых вэб-сайтаў, мы даступныя, вопытныя і ставім вас на першае месца.\nКаб даць вам усё магчымае, наша каманда складаецца з эканамістаў, даследчыкаў, пісьменнікаў і спецыялістаў, якія забяспечваюць задавальненне ўсіх вашых патрэбаў і задавальнення вашага сайта. Такім чынам, ніхто не мае шанцаў перамагчы вас да вяршыні.\nЭфектыўныя веды SEO па электроннай камерцыі вы можаце выкарыстоўваць, каб атрымаць рэйтынг\nПерш чым пачаць дзяліцца некалькімі парадамі, мы распрацавалі гэтыя парады, заснаваныя на шырокіх даследаваннях таго, як мы атрымалі нашы бягучыя сайты для ранжыравання, меркаванні рынку, сучасныя тэндэнцыі і лепшыя практыкі. Перш чым паспрабаваць любы з гэтых саветаў самастойна, мы хацелі б растлумачыць, што кожны вэб-сайт унікальны і асаблівы. Гэта азначае, што няма ніякай гарантыі, што гэта будзе працаваць для вас. Каб атрымаць лепшае, вам трэба самае лепшае. Паспрабуйце наш прафесійны калектыў перайсці на ваш сайт і надаць яму прафесійны сэнс.\nПа ўласным жаданні любыя змены, якія ўносіце на свой сайт, варта праводзіць з асаблівай асцярожнасцю.\nДазвольце пошукавым сістэмам чытаць агляды на вашым сайце\nАдзін з лепшых спосабаў прыцягнуць новых кліентаў - зрабіць так, каб каментарыі старых карыстальнікаў былі бачнымі для іх. Гэта таксама павялічвае вашу бачнасць унікальнай інфармацыяй на старонцы з апісаннем. Ніхто не хоча купляць у прадаўца без водгукаў. З такой колькасцю ашуканцаў у Інтэрнэце, вы павінны наладзіць давер, перш чым пакупнікі змогуць апякуцца вашымі паслугамі. Даследаванні паказалі, што больш за 90% карыстальнікаў Інтэрнэту давяраюць водгукам пакупнікоў. Паказваючы свае водгукі ў пошукавых сістэмах, пакупнікі імгненна адчуваюць упэўненасць у сваім сайце і прадукце, якая. Тады ў іх не будзе праблем з наведваннем вашага сайта, каб праверыць вас.\nВылучэнне гэтых аглядаў таксама выдатна падыходзіць для SEO электроннай камерцыі. У аглядах з багатым зместам згадваюцца вашы паслугі і іншыя ключавыя словы SEO, якія ўсё яшчэ з’яўляюцца на вашым сайце. Google гэта прызнае, і ваш вэб-сайт мае больш шанцаў трапіць на першае месца.\nАдным з вялікіх пераваг агляду пакупнікоў з'яўляецца тое, што яны надаюць пакупніку перспектыву. Гэта ідэальна, таму што яны гавораць аб перавагах, якія вы забяспечваеце з унікальнай пункту гледжання.\nСтварыце дынамічнае апісанне мета\nВаша апісанне Meta - гэта адзенне для любой сустрэчы. Як гэта выглядае, вызначае, як члены вашага савета прымаюць вас. Змятая кашуля з крывым гальштукам не дасць вам гэтага кантракту. Калі пошукавыя сістэмы паказваюць вынік у Інтэрнэце, яны дадаюць невялікую падпіску пад тэмай або на сайце, тлумачачы, што вы знойдзеце, калі націснеце на гэтую спасылку. Менавіта так мы называем метададзеныя. Вашы метададзеныя мае вырашальнае значэнне для пераканання карыстальнікаў націскаць на вашу спасылку, а не на іншыя.\nНапісанне мета-апісання без ключавых слоў не карысна. Гэта як глядзець рэкламу, у якой не згадваецца прадукт, які яны рэкламуюць. Як бізнес па электроннай камерцыі, які пастаянна мяняе сваю прадукцыю, мета апісанне будзе рэгулярна мяняцца, і знайсці спосаб захаваць занятак можа быць крыху складана. Як невялікая кампанія, гэта час і магчымасці зліву, якіх у вас няма ў дастатку, таму большасць прадпрыемстваў выбіраюць для SEO экспертаў, як Semalt, каб дапамагчы ім.\nНарэшце, пераканайцеся, што ваша апісанне метададзеных з'яўляецца унікальным. Вашы чытачы хочуць верыць, што вы розныя і асаблівыя яшчэ да таго, як яны наведаюць ваш сайт.\nЗахоўвайце апісанне вашага прадукту унікальным\nУнікальны кантэнт стаў прыярытэтным напрамкам пасля таго, як Google выпусціла свой алгарытм Panda. Гэты алгарытм накіраваны на прасоўванне якаснага кантэнту ў першую чаргу. Мэтай гэтай распрацоўкі было пакараць сайты, якія капіруюць змест іншых сайтаў.\nАдзін з лепшых спосабаў павялічыць ваш сайт - гэта унікальны і SEO-аптымізаваны кантэнт. Гэта ставіць вас у найлепшае становішча, каб вас заўважылі, а вашы наведвальнікі выпрабавалі унікальнае адчуванне, якое палягчае пакупкі і рэкамендацыі.\nДля ўладальнікаў ужо існуючых вэб-сайтаў, разумна вы правяраеце свой сайт на наяўнасць дубліраванага змесціва. Калі вы бачыце, перапішыце яго. Гэта дае вам перавагу перад вашай канкурэнцыяй.\nВыкарыстоўвайце схематычную разметку\nСхема разметкі з'яўляецца адным з найважнейшых інструментаў пры працы з электроннай камерцыяй SEO. На жаль, ён застаецца адным з найбольш недаатрыманых інструментаў SEO электроннай камерцыі. Гэтыя маленькія фрагменты паляпшаюць вашы вынікі, размяшчаючы зорныя рэйтынгі і цэннікі непасрэдна ў Google. Вы заўважылі, што аддаеце перавагу рабіць пакупкі з сайтаў, дзе вы бачыце тавар і яго кошт прама там, на старонцы вынікаў Google? Гэта ключавы інструмент, які мы выкарыстоўваем для вашых сайтаў.\nХоць гэта і не з'яўляецца непасрэдным фактарам ранжыравання, гэтая візуальна прыемная інфармацыя дае дадатковую матывацыю кожнаму карыстачу націскаць на вашу спасылку.\nЗ дапамогай нашага прафесійнага дотыку і ўсіх гэтых прывабных функцый, на самай справе няма ніякіх прычын, чаму б вам не спатрэбілася, каб мы ператварылі ваш сайт у топ-рэйтынг Google. Шмат разоў мы стараемся мінімізаваць выдаткі, але за кошт чаго? Аказваючы непрафесійную дапамогу, вы проста не даеце сваім сайтам найлепшых шанцаў. Ніхто не можа зрабіць усё ў адзіночку, і таму што мы таксама хочам дапамагчы бізнесу расці, нашы паслугі вельмі даступныя. Калі ў вас ёсць якія-небудзь пытанні, вы можаце таксама звязацца з нашымі агентамі па абслугоўванні кліентаў тут . Яны заўсёды гатовыя прыслухацца да вашых патрэбаў. Яны прыязныя і хацелі б пачуць ад вас, таму не стрымлівайцеся. Яны адкажуць на ўсе вашы пытанні па нашых паслугах ці SEO пытаннях. Мы з нецярпеннем чакаем ад Вас.


Са следчага ізалятара 4 красавіка быў вызвалены галоўны рэдактар Ej.by Сяргей Сацук. Яму па-ранейшаму інкрымінуюць атрыманне хабару.\nСацук распавёў «Нашай Ніве» пра затрыманне.\n«Калі мяне затрымалі тады, 25 сакавіка, я ўвогуле спачатку не зразумеў, што адбываецца. Проста падыходзяць нейкія людзі, цягнуць за руку мяне кудысьці. Я падумаў спачатку, можа, закрануў нейкае аўто, пакуль паркаваўся? Але калі пачаў вырывацца, то яны паказалі мне «корачкі». Пасадзілі ў сваю машыну, павезлі. Пакуль ехаў у машыне, нічога не казалі», — згадвае Сацук. —\nПрывезлі ў ДФР. Там спыталі: «Разумееце за што вас затрымалі?» — «Не», — адказваю. Тлумачаць, маўляў, за тую гісторыю з хабарам.\nПасля я даў паказанні, мяне перавялі ў ізалятар. Машыну ў ізалятар я чакаў у Фрунзенскім РАУСе. Прыехала машына, мяне распранулі, сказалі прысесці, каб паглядзець, ці не схаваў што ў адным месцы. Пасля перавезлі ў СІЗА, там працэдуру паўтарылі. Аформілі, адвялі ў камеру. Перад камерай — зноў абшукалі»\nНа наступны дзень, кажа Сацук, яго павезлі да пракурора. Выбралі меру стрымання, адвезлі назад у СІЗА.\n«Пасля мяне 10 дзён не дапытвалі. Проста сядзеў у адзіночнай камеры. Сядзеў адзін, бо была невялікая тэмпература, 37 з нечым, таму мяне змясцілі ў такі «каранцін», — кажа Сацук. — Сёння прыйшлі ўдзень, каля трэцяй гадзіны, завялі да следчага. Я сказаў, што даваць паказанні пагаджаюся. Следчы выслухаў, параіў мне, маўляў, трэба ўтрымлівацца пакуль што ад каментараў па справе, маўляў, дайце нам спакойна папрацаваць. Ну і адпусцілі.\nСам я лічу, што ўсё звязана з карупцыяй у Мінздароўя і маімі расследаваннямі.\nМне ж тады яшчэ пасля першай публікацыі званіў Малашка, сказаў: адзін артыкул сцярплю, пасля будуць прынятыя меры. Пасля наступных артыкулаў мне званіў міністр інфармацыі. Ну і затым усё ўсе ведаюць: сюжэт на БТ і гэтак далей.\nАле чаму так доўга цягнулі, не затрымалі раней? Меркавалі, што я адумаюся. А я не стаў.\nПраўда, матэрыялаў справы я не бачыў. Хто там, што там — не ведаю. Чым скончыцца таксама не ведаю. Не хачу ціснуць на следства, высоўваць версіі. Але думаю, што праўда ўсплыве. Віну я, натуральна, не прызнаў».\nНагадаем, супрацоўнікі Дэпартамента фінансавых расследаванняў Камітэта Дзяржкантролю затрымалі галоўнага рэдактара выдання «Ежедневник» Сяргея Сацука 25 сакавіка з падазрэнні ў атрыманні хабару.\nДа яго ў грамадскім месцы падышлі людзі, якія прадставіліся супрацоўнікамі Камітэта дзяржкантролю, папрасілі прад'явіць дакументы і затым павезлі з сабой. Вечарам стала вядома, што Сяргей затрыманы.\n27 сакавіка супрацоўнікаў «Ежедневника» дапыталі ў Дэпартаменце фінансавых расследаванняў КДК, Сяргея Сацука перавялі ў СІЗА №1.\n31 сакавіка Камітэт дзяржкантролю ў дачыненні да Сяргея Сацука пачаў крымінальную справу па ч. 2 арт. 430 (Атрыманне хабару) КК. На думку следства, Сацук атрымаў у якасці хабару за напісанне артыкула «на канкурэнтаў» 5 тысяч даляраў.


На Астравеччыне прайшоў прэс-аўтапрабег | На Астравеччыне прайшоў прэс-аўтапрабег\nНа Астравеччыне прайшоў прэс-аўтапрабег\n14.05.2018 388 osh.by 0 Comment\n11 мая на Астравеччыне прайшоў чарговы прэс-аўтапрабег, прымеркаваны да прафесійных святаў журналістаў — Дня друку, Дня работнікаў радыё, тэлебачання і сувязі.\nТры гады таму пачатак такой добрай традыцыі паклалі смаргонцы — рэдакцыя газеты «Светлы шлях». У мінулым годзе з цікавымі куточкамі Ашмяншчыны калегаў знаёмілі мы, а сёлета эстафету падхапілі астраўчане.\nКанечне, для жыхароў нашага раёна суседні райцэнтр — месца, добра знаёмае, і ўсё ж, як аказалася, і для нас тут дастаткова «белых плямаў». Нават за адзін дзень падарожжа журналістам Гродзеншчыны адкрылася непаўторнасць і прыгажосць «атамнай сталіцы» Беларусі, якая дабудоўваецца, развіваецца, квітнее — прырастае новымі мікрараёнамі, жыхарамі, а разам з імі новымі ідэямі і планамі.\nЗразумела, у экскурсійную праграму трапілі найбольш папулярныя аб’екты і месцы. Сярод іх — Беларуская атамная электрастанцыя, касцёл Святой Троіцы ў Гервятах, вядомы далёка за межамі Астравеччыны, а таксама вёска Варняны з цікавай гістарычнай застройкай.\nНа кожным прыпынку удзельнікаў прэс-аўтапрабегу чакалі гасцінныя гаспадары, якія з любоўю расказвалі аб сваёй малой радзіме, натхнялі журналістаў на новыя рэпартажы і замалёўкі.\nУражанне аб такім знаёмым і ў той жа час малавядомым суседнім раёне дапоўнілі таленавітыя астраўчане — творчыя, апантаныя, шчырыя…\nПадрабязна пра прэс-аўтапрабег чытайце ў бліжэйшым нумары газеты «Ашмянскі веснік».\nВозврат Tax Free наличными теперь и в "Каменном Логе"\nКомитет по труду, занятости и социальной защите облисполкома ответит на вопросы о базе данных не зан...\nОшмянский территориальный штаб студенческих отрядов стал лучшим в Гродненской области\n← На Ошмянщине отметили День Государственного герба и флага Республики Беларусь\nНаучно-практическая конференция «Гольшанские чтения» пройдет 18 мая →


Збой альбо збой памяці - адна з найбольш распаўсюджаных прычын блакітнага экрана Windows (BSOD). Калі вы пачынаеце атрымліваць незразумелы BSOD, прычынай можа быць аператыўная памяць вашага кампутара.\nКалі Windows сустракае альбо падазрае памылку памяці, аперацыйная сістэма часам уключаецца ў Дыягнастычны інструмент памяці, каб сістэматычна праверыць памяць вашага кампутара на наяўнасць памылак. На жаль, дыягнастычны інструмент не можа працаваць з Windows; неабходна перазагрузіць кампутар і дазволіць інструменту працаваць да загрузкі Windows.\nВы таксама можаце правесці ручное тэставанне з дапамогай інструмента дыягностыкі памяці. Гэта выдатны варыянт, калі вы падазраяце, што ў верхніх рэгістрах вашай аператыўнай памяці ёсць памылкі з памяццю, дзе інфармацыя рэдка запісваецца альбо чытаецца. Падобна таму, як калі Windows аўтаматычна выкарыстоўвае дыягнастычны інструмент, вам неабходна перазагрузіць кампутар, перш чым інструмент зможа праверыць вашу памяць. Уручную з дапамогай інструмента дыягностыкі памяці\nКаб праверыць памяць на наяўнасць памылак, пачніце з націску "Пуск", увядзіце памяць, а затым націсніце "Дыягнастыка памяці Windows".\nУ акне дыягностыкі памяці Windows ёсць толькі два варыянты. Вы можаце альбо запусціць інструмент неадкладна, у гэтым выпадку вам трэба закрыць усе праграмы і падрыхтавацца да перазагрузкі Windows 7 і пачаць тэставанне, альбо вы можаце запланаваць тэст на наступны раз пры запуску Windows. Паколькі вы, верагодна, хочаце праверыць памяць адразу, зачыніце ўсе адкрытыя праграмы і абярыце першы варыянт.\nКалі вы націснеце на гэты параметр, Windows папярэдзіць вас аб закрыцці любых адкрытых праграм і пачне працэс адключэння .Ваш кампутар перазагрузіцца, і пачнецца Дыягнастычны сродак памяці.\nСтандартны тэст памяці - гэта двухступеньчаты працэс, пры якім Windows запісвае і чытае з усіх абласцей вашай памяці. Любыя выяўленыя памылкі запісваюцца і паведамляюцца вам пры наступным запуску Windows. Інструмент паказвае свой прагрэс з дапамогай індыкатара прагрэсу і нават паведамляе працэнт выканання тэсту.\nДыягнастычны інструмент папярэджвае, што тэст можа заняць некалькі хвілін, але нашы тэсты паказваюць, што гэта зойме крыху больш часу.4 Гб памяці DDR2 прайшлі тэст памяці на працягу 17 хвілін. Будзьце гатовыя да больш доўгага чакання з больш павольнай аператыўнай памяццю альбо калі ў вас шмат памяці ўсталявана ў вашым кампутары.\nКалі ў Windows узнікае памылка, інструмент можа стаяць на месцы, калі тэст усё яшчэ працягваецца. Толькі калі тэст зойме больш за 30 хвілін без аніякага прагрэсу, вы павінны перазагрузіць кампутар.\nПасля завяршэння тэставання Windows перазапусціцца і прадставіць вам справаздачу аб выніках. Калі ўсё атрымалася і памылак з памяццю не было знойдзена, вы проста атрымаеце кароткае паведамленне пра вынікі.\nКалі інструмент дыягностыкі выявіў памылкі, вы атрымаеце апавяшчэнне, і Windows прапануе вам неабходныя дзеянні.\nІнструмент дыягностыкі памяці Windows - гэта просты і бясплатны спосаб праверкі памылак памяці ў вашым кампутары. Не самы складаны дыягнастычны інструмент, які можна знайсці, гэта выдатнае месца для пачатку, калі вы падазраяце, што ваша аператыўная памяць выклікае ў вас BSOD. Калі вам патрэбен больш поўны тэст памяці, разгледзім некаторыя альтэрнатывы, даступныя ў Інтэрнэце.Атрымлівайце асалоду!


16 жнівень 2019, 16:24 абноўлена 16 жнівень 2019, 17:44\nТорба прадстаўніка газэты «Вечерний Могилев» у судзе\nЭканамічны суд Менску 16 жніўня прызнаў дзейным рашэньне Рэспубліканскай экспэртнай камісіі, якая прыйшла да высновы, што два артыкулы выданьня «Вечерний Могилев» утрымліваюць прыкметы экстрэмізму. У іх ужываецца мова варожасьці супраць ЛГБТ-супольнасьці.\nУ тэкстах адыёзнай газэты «Вечерний Могилёв» выявілі прыкметы экстрэмізму\nНа папярэднім пасяджэньні прадстаўнікі Рэспубліканскай экспэртнай камісіі і Міністэрства інфармацыі заявілі, што не прызнаюць довады, выкладзеныя ў скарзе рэдакцыі.\nЯны сказалі, што аспрэчыць высновы камісіі можа судовая экспэртыза, калі суд Ленінскага раёну Магілёва палічыць гэта неабходным.\nНе дачакаліся рашэньня\nНа судовае пасяджэньне прыйшлі прадстаўнікі і прыхільнікі газэты «Вечерний Могилев». У аднаго зь іх на сумцы быў надпіс: «Аборт — гэта забойства!» Перад пачаткам пасяджэньня яны запатрабавалі, каб журналісты іх не фатаграфавалі «нахабна ў рыла». Яны патрабавалі ў журналістаў пасьведчаньні, хоць самі адмаўляліся прадстаўляцца, хапалі журналістаў за рукі і нават абураліся іх прысутнасьцю.\nНа пачатку працэсу прадстаўнік газэты Станіслаў Леўчанка заявіў адвод судзьдзі, аднак яго хадайніцтва суд не задаволіў.\nСтаніслаў Леўчанка заявіў, што ў заключэньні экспэртнай камісіі «ўпершыню ў практыцы правапрымяненьня прапісана такая грамадзкая праслойка, як гомасэксуалы, якія цяпер у якасьці сацыяльнай групы могуць разьлічваць на дзяржаўную падтрымку і абарону ў тым, каб насаджаць, прапагандаваць у краіне палавыя вычварэньні».\n«Мы лічым, што сваім рашэньнем сябры РЭК падарвалі хрысьціянскія асновы нашага грамадзтва, традыцыйныя сямейныя каштоўнасьці, ідэалёгію беларускай дзяржавы, што дазваляюць сабе ў Беларусі толькі ЛГБТ-актывісты».\nПрадстаўнікі газэты пакінулі залю, не дачакаўшыся, калі абвесьцяць рашэньне суду.\nЧаму «Вечерний Могилёв» не прызнае заключэньне экспэртаў\nПаводле Леўчанкі, па сутнасьці і зьмесьце гэтая папера ня можа быць экспэртным заключэньнем з шэрагу прычын:\nдакумэнт разглядае сацыялягічныя пытаньні, аднак сярод сябраў камісіі няма экспэртаў у гэтых галінах;\nняма спасылак на дакумэнты.\n«Як вынік, экспэрты робяць абсалютна памылковую выснову, што гаворка ідзе пра выказваньні, якія накіраваныя супраць групы асобаў, якія выдзяляюцца па прыкмеце гомасэксуальнай арыентацыі. Насамрэч у артыкулах газэты, якія разглядаюцца, гаворка ідзе пра асобаў з гомасэксуальнымі паводзінамі альбо ідэнтычнасьцю».\nПаводле прадстаўніка газэты, «пераважная большасьць беларускага грамадзтва ня лічыць гомасэксуалізм нормай адносінаў паміж паламі», а вернікі «здаўна выхоўваліся на павазе да традыцыйнай сям’і, якая прадстаўляе саюз мужчыны і жанчыны».\n«Гвалт над сумленьнем нашага грамадзтва ў гэтым пытаньні недапушчальны і незаконны, — сказаў прадстаўнік газэты. — Намі адрынаецца незаконная спроба экспартаваць у Беларусь амаральныя стандарты паводзінаў, беспадстаўна ўзводзячы іх у прававую форму».\nСтаніслаў Леўчанка сказаў, што заключэньне РЭК «наўпрост закранае пытаньні нацыянальнай дэмаграфічнай бясьпекі і правоў грамадзян».\n«У процівагу законным палажэньням заключэньне РЭК прызнае гомасэксуалістаў, якія не падзяляюць традыцыйныя сямейныя каштоўнасьці, паўнавартаснай сацыяльнай групай і тым самым прызнае дзейнасьць такой групы сацыяльна значнай. А прапаганду (у тым ліку сярод дзяцей) поглядаў, якія ідуць уразрэз зь сямейнымі каштоўнасьцямі, — законнай і апраўданай, — сказаў Станіслаў Леўчанка.\nДанчык пра кашмар камінг-аўту\nАднак прадстаўнікі зацікаўленага боку адхілілі прэтэнзіі з боку рэдакцыі газэты, што заключэньне незаконнае. Таксама яны сказалі, што карысталіся ў сваіх высновах расейскімі мэтадалёгіямі.\nУ працэсе выступілі два адмыслоўцы (хоць прадстаўнікі газэты былі супраць гэтага) — першы намесьнік дырэктара па навуковай працы Цэнтру дасьледаваньняў беларускай культуры, мовы і літаратуры Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі Аляксандар Лукашанец і загадчык катэдры псыхалёгіі і пэдагагічнага майстэрства Рэспубліканскага інстытуту вышэйшай школы Аляксандар Сізанаў.\nЛукашанец пра слова «пэдэраст»\nАляксандар Лукашанец мусіў выказацца адносна таго, што РЭК аднесла слова «пэдэраст» да вульгарызмаў.\nУ залі прысутнічаў Аляксандар Лукашанец — беларускі мовазнаўца, акадэмік НАН\n«Вульгарызмамі зьяўляюцца словы рускай мовы, якія ў слоўніках літаратурнай мовы маюць адмысловую пазнаку. Яны маюць пэўную эмацыянальную нэгатыўную ацэнку. Зь лінгвістычнага пункту гледжаньня і норм сучаснай рускай літаратурнай мовы слова „пэдэраст“ не зьяўляецца вульгарызмам».\nПаводле Лукашанца, для пэўных асобаў гэты тэрмін можа мець «нэгатыўны складнік з пункту гледжаньня свайго значэньня, паколькі абазначае пэўную катэгорыю асобаў, якіх ня ўсе прымаюць, як мы маглі пачуць на гэтым паседжаньні».\n«Натуральна, што ў кантэксьце яно можа быць выкарыстана ня толькі ў прамым, але і ў пераносным значэньні, як напрыклад, ні да чога не прыдатны чалавек».\nПаводле Лукашанца, у газэтным артыкуле гэтае слова ўжыта ў прамым значэньні.\nАпроч слова «пэдэраст», там было ўжыта і слова «підар».\n«Слова „підар“ зьяўляецца стылістычна зьніжаным. У слоўніку Макіенкі „Русское сквернословие“ яно вызначана як вульгарнае».\nАляксандар Сізанаў выказаўся адносна тэрміну «канфліктагенны патэнцыял», які выкарыстаны ў заключэньні РЭК. Паводле экспэрта, ён азначае «здольнасьць ствараць канфлікты».\nАляксандар Сізанаў, кіраўнік катэдры псыхалёгіі і пэдагагічнага майстэрства Рэспубліканскага інстытуту вышэйшай школы\nЯк лічыць Аляксандар Сізанаў, усё залежыць ад сытуацыі.\n«Для крымінальніка ў камэры, яны там бяз мату слова ня скажуць, а тым больш слова „підар“, гэта нармальнае слова».\nЧаму да выданьня «Вечерний Могилёв» столькі ўвагі\n«Вечерний Могилев» шмат разоў займаў першыя пазыцыі ў рэйтынгах мовы варожасьці ў байнэце, якія складалі «Журналісты за талерантнасьць».\nПрадстаўнікі газэты «Вечерний Могилев» у судзе\nНапрыклад, яшчэ ў 2015 годзе галоўная рэдактарка газэты ставіла ў адзін шэраг п’янства, хуліганства, забойствы і «распаўсюд гомасэксуалізму».\nЯк у артыкулах знайшлі прыкметы экстрэмізму?\nНа выданьне ў Міністэрства інфармацыі паскардзіўся актывіст ЛГБТ з Маладэчна Валянцін Цішко. Ён даслаў у ведамства 14 матэрыялаў, у якіх угледзеў гамафобныя выказваньні.\nРэспубліканская экспэртная камісія прыйшла да высновы, што ў двух артыкулах газэты ёсьць «прыкметы праяўленьня экстрэмізму». Сваё заключэньне яна накіравала Міністэрству інфармацыі.\nПасьля супрацоўнікі міліцыі зьвярнуліся ў суд Ленінскага раёну Магілёва з заявай, каб матэрыялы прызналі экстрэмісцкімі і ўнесьлі ў Рэспубліканскі сьпіс экстрэмісцкіх матэрыялаў.\nПрадстаўнік «Вечернего Могилева» Станіслаў Леўчанка назваў заяву міліцыі неабгрунтаванай, а заключэньне экспэртаў — «палітычнай замовай».\nПаводле яго, у публікацыях адсутнічаюць заклікі да зьвяржэньня канстытуцыйнага ладу ды гвалту над асобамі нетрадыцыйнай сэксуальнай арыентацыі, таму «яны ня могуць быць экстрэмісцкімі».\nЮрыст Станіслаў Леўчанка — сын галоўнага рэдактара і былы судзьдзя ў судзе Магілёўскага раёну. Калі ён працаваў судзьдзём, то атрымаў вымову за тое, што распаўсюдзіў у СМІ інфармацыю пра інтымнае жыцьцё ўдзельніка працэсу: распавёў журналістам пра грамадзяніна, які зьмяніў пол.\nРазгляд справы ў Ленінскім судзе быў прыпынены, бо рэдакцыя абскардзіла высновы экспэртнай камісіі ў Эканамічны суд Менску.\nЗгаданыя артыкулы газэта выдаліла з сайту.\nСуполка «Могилевская дорога жизни» «ЎКантакце», якая падтрымлівае публікацыі «Вечернего Могилева», апублікавала зварот да расейскага пасла ў Беларусі Дзьмітрыя Мезенцава.\nАўтары звароту сьцьвярджаюць, што выснова экспэртнай камісіі мае «антыхрысьціянскі характар, заахвочвае садомскі лад жыцьця і садомскую ідэалёгію». Прадстаўнікоў ЛГБТ-супольнасьці яны называюць «палавымі вычварэнцамі».\nПаводле аўтараў звароту, справа ў судзе Ленінскага раёну пачатая таму, што газэта падтрымлівае «„русский мир“, хрысьціянскія і традыцыйныя сямейныя каштоўнасьці».\nМіністэрства інфармацыі не падтрымала ініцыятыву забараніць у СМІ «прапаганду ЛГБТ-ідэалёгіі». Пакуль


Канвертаваць Балівійскі Bolivianos (BOB) і 0xes (ZRX) : Калькулятар абменнага курсу\nБалівійскі боливиано (BOB) і 0x (ZRX) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Балівійскі боливиано і 0x пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 9 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Балівійскі боливиано. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць 0x валюты па змаўчанні. Націсніце на 0xes або Балівійскі Bolivianos канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nБалівійскі боливиано гэта валюта, у Балівія (BO, BOL). The 0x гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал BOB можа быць запісаная Bs. Сімвал ZRX можа быць запісаная ZRX. Балівійскі боливиано дзеліцца на 100 centavos. Абменнага курсу Балівійскі боливиано Апошняе абнаўленне 9 красавік 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу the 0x Апошняе абнаўленне 9 красавік 2020 ад coinmarketcap.com. BOB каэфіцыент мае 3 ўважаецца лічбаў. ZRX каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


Культура - Ад “Зари” да “Зоркі Венеры”\nНовы незвычайны музей з’явіўся ў Беларусі — Музей гадзіннікаў. Сабраныя ў ім менавіта беларускія гадзіннікі, якія на працягу 65 гадоў выпускае наш славуты завод “Луч”. Размесціўся музей у Мінску ў новым будынку завода па адрасе Натуралістаў, 3, і сярод яго экспанатаў і самыя першыя гадзіннікі яшчэ 50-х гадоў, і самыя новыя, выпушчаныя проста ў нашы дні.\nАдкрыццё музея было прымеркавана да прэзентацыі новай мадэлі стыльнага гадзінніка “Аднастрэлачнік”. Як кажа арт-дырэктар завода Іван Краўчэня, на постсавецкай прасторы “Луч” асацыіруецца менавіта з гадзіннікамі з адной стрэлкай — гэта самая пазнавальная сучасная мадэль мінскага прадпрыемства. Увогуле, цяпер завод уважліва сочыць за модай і сусветнымі трэндамі, таму што гадзіннікі даўно сталі не проста прыборамі для вызначэння часу, а аксесуарамі, прадметамі са свету фэшн-індустрыі. У такіх умовах ледзь не на першае месца ў сучасным канкурэнтным асяроддзі выходзяць дызайн і крэатыўнасць.\nА пачалася гісторыя яшчэ ў 1953-м годзе — тады было прынята рашэнне пра будаўніцтва завода, і неўзабаве на галоўным праспекце Мінска з’явіўся адзін з самых пазнавальных яго будынкаў. Першы гадзіннік “Заря” — самы маленькі і вытанчаны з усіх, што тады вырабляліся ў Савецкім Саюзе, — з’явіўся на свет 14 снежня 1955 года. Гэта быў жаночы наручны гадзіннік — у тыя часы “Луч” працаваў толькі для жанчын: менавіта з яго пачынаецца экспазіцыя новага музея. У ёй прадстаўлены толькі артэфакты — арыгінальныя вырабы свайго часу: нават раменьчыкі ў большасці выпадкаў з тых даўніх гадоў. Калі прайсціся па выставе ў храналагічным парадку, можна зрабіць цікавае назіранне — пачыналася ўсё з маленькіх, нават мініяцюрных мадэляў, і з кожным дзесяцігоддзем памеры гадзіннікаў павялічваліся. Іван Краўчэня тлумачыць гэта тым, што ў 50-я гады краіна яшчэ не адышла ад вайны, у ёй быў дэфіцыт абсталявання і матэрыялаў, а як сітуацыя выпраўлялася, то і памеры павялічваліся. Адпаведна раслі колькасць і разнастайнасць мадэляў.\nЭкспазіцыя падзелена на дзесяцігоддзі, і кожнае мае свой асаблівы твар — адлюстроўвае гісторыю не толькі саміх гадзіннікаў ці завода, але і ўсёй нашай краіны. У 60-х гадах з’явілася самая славутая, кананічная мадэль мінскага завода, якая зараз неверагодна цэніцца ў асяроддзі калецыянераў — “Луч 2209”, з надзвычай тонкім механізмам. У тыя часы яна каштавала дастаткова дорага, і лічылася гадзіннікам для забяспечаных людзей, для кіраўнікоў, для эстэтаў. Неўзабаве “Луч 2209” перасталі выпускаць, бо выраб такога механізма быў нятанны і дастаткова складаны. І толькі ў 2018 годзе для знаўцаў і аматараў мадэль была перавыдадзена лімітаванай серыяй.\nУвогуле, у музеі можна ўбачыць больш за сотню гадзіннікаў. І самых традыцыйных, папулярных, пазнавальных — многія наведнікі, разглядваючы стэнды, могуць усклікнуць: “І ў мяне такі быў!”, і самых дзіўных і незвычайных: напрыклад, яшчэ ў 60-я выпускаліся спецыяльныя гадзіннікі для медыкаў, з дапамогай якіх можна было лічыць пульс.\nДарэчы, 70-я гады з пункту гледжання дызайну і стыльнасці Іван Краўчэня лічыць дастаткова спрэчнымі — раздел гэтага дзесяцігоддзя мільгаціць рознымі дзіўнасцямі. Характэрная рыса 70-х — мадэлі, падобныя да тэлевізараў. Там жа можна ўбачыць незвычайную серабрыстую панду — а гэта гадзіннік для сляпых, ёсць і гадзіннікі для шахцёраў, будаўнікоў. Прылада для турыстаў — гэта ўжо 80-я, такая пластыкавая каробачка: увогуле заўважна, што надышла эра пластыку. Побач тое, што было выпушачана да Алімпіяды-80. Далей ідзе серыя часоў перабудовы, аформленая ў модных перабудовачных сімвалах — пачалася эпоха эксперыментаў з лагатыпамі. У 90-я гады стваралася таксама нямала адметнага, але не ўсе мадэлі трапілі ў экспазіцыю па розных прычынах.\n— А вось мая любімая серыя з пачатку 2000-х, — працягвае знаёміць з экспазіцыяй музея арт-дырэктар завода “Луч” Іван Краўчэня. — Гэтую лінейку я лічу ўвогуле недаацэненай — яна з паўкаштоўных камянёў, з ручным роспісам фініфць: няма ніводнага аднолькавага гадзінніка, кожны ўнікальны. У нас яны каштавалі вельмі танна, а калі прыязджалі еўрапейцы ці кітайцы, то скуплялі іх проста пачкамі.\nАкрамя гадзіннікаў у музеі можна ўбачыць і самыя сапраўдныя станкі, абсталяванне і многае іншае. У тым ліку і мадэлі з так званых лімітаваных калекцый, якія разлічаны не на серыйную вытворчасць і не на масавага пакупніка: у іх ёсць месца для творчасці, для крэатыўнасці — каб задаволіць моднікаў і годна прэзентаваць уласнае прадпрыемства. Паводле слоў Івана Краўчэні, “Луч” свядома стварае лімітаваныя калекцыі так, каб падкрэсліць сваю беларускаць, каб паказаць свету беларускую культуру, беларускае мастацтва. Напрыклад, дадзены старт новай серыі з назвай “Асоба”, — героямі якой стануць выдатныя беларускія мастакі, паэты, музыканты і гэтак далей: напрыканцы мінулага года серыя адкрылася прысвячэннем мастачцы Алене Кіш. Ёсць у завода і серыя, што ў лютым выпускаецца да Міжнароднага дня матчынай мовы — зусім нядаўна з’явілася мадэль “Зорка Венера” з радкамі Максіма Багдановіча. Ёсць і традыцыйная калекцыя да 9 Мая: сёлета падрыхтоўка да гэтай даты асаблівая пільная, бо будзе адзначацца 75-годдзе Перамогі. І гэтак далей.\nЛімітаваныя калекцыі карыстаюцца вялікай папулярнасцю як у жыхароў Беларусі, так і за мяжой — дзякуючы анлайн-продажу яны разлятаюцца, бывае, нават за некалькі дзён.\n— Ёсць у нас і серыя, якую мы скіроўваем на папулярызацыю сучасных беларускіх мастакоў, — гаворыць Іван Краўчэня. — Яе сутнасць у тым, што мы даем мастакам гадзіннік як чыстае палатно, на якім яны могуць намаляваць і рэалізаваць што заўгодна — пачынаў серыю мастак Міця Післяк са сваім гадзіннікам “Тыповы беларус”. Сёлета выпускаем калекцыю, прысвечаную 100-годдзю мастацкага аб’яднання УНОВИС — яна распрацавана дызайнерамі з Брэста, са студыі Grafit. Таксама папулярызуем нашы гарады і ствараем лімітаваныя калекцыі, прысвечаныя ім. Усяго не пералічыш.\nУсімі гэтымі адметнымі экспанатамі Музей гадзіннікаў будзе папаўняцца. Для наведвання ён адкрыты абсалютна бясплатна — патрабуецца толькі папярэдні запіс. Ужо відавочна, што гэта вельмі папулярнае месца для школьных экскурсій — для юных і маладых людзей там столькі адкрыццяў! Старэйшае пакаленне можа з настальгіяй згадаць сваю маладосць, сучасныя моднікі могуць ацаніць стыль і дызайн, аматары гісторыі проста атрымаюць задавальненне — кожны знойдзе для сябе нешта цікавае.