У Менску з’явілася футбольная каманда, у якую бяруць усіх жанчын\nГалоўная Праграмы Аб'ектыў 19.07.2018\nАб'ектыў\t19.07.2018 У Менску з’явілася футбольная каманда, у якую бяруць усіх жанчын\n<iframe src="https://www.tvp.pl/sess/tvplayer.php?object_id=38195654&autoplay=false" width="640" height="360" frameborder="0" scrolling="no" marginwidth="0" marginheight="0" name="bel_tvp" allowfullscreen></iframe>\nЖыхаркі Менску аб’ядналіся ў супольнасць, і разам змагаюцца са стэрэатыпамі ды займаюцца традыцыйна мужчынскімі відамі спорту.\nУ Менску адкрылася ўнікальная футбольная школа для жанчын-аматарак. Праект паўстаў на базе ініцыятывы «Здольная», які ўжо на працягу двух гадоў імкнецца зрабіць традыцыйна «мужчынскія» віды спорту даступнымі для беларускіх жанчын.\n«Існуе вельмі шмат сацыяльных стэрэатыпаў, з якімі сутыкаецца жанчына, якая, напрыклад, хоча пагуляць у футбол ці ў амерыканскі футбол, ці ў рэгбі, ці ў іншы від спорту, які традыцыйна лічыцца мужчынскім, таму ідэя стварэння гэтай футбольнай школы была ў тым, каб неяк супрацьстаяць такім стэрэатыпам», – кажа стваральніца школы Ганна Бандарэнка.\nБяруць усіх, не зважаючы на сённяшні ўзровень падрыхтоўкі, вагу цела, або форму ўдзельніц. Трэнеры імкнуцца стварыць бяспечны асяродак, дапамагчы пераадолець унутраныя бар’еры ды навязаныя абмежаванні, ды матывуюць жанчын да актыўнасці.\n«Актыўнасць мусіць быць даступна любой жанчыне. Мы прызначылі спецыяльную стыпендыю, на якую можа прэтэндаваць любая жанчына, якая не можа аплачваць кошту абанементу. У сувязі з гэтым мы цяпер шукаем партнёраў з боку бізнесу, якія захочуць падтрымаць сацыяльны кампанент нашай ініцыятывы», – працягвае Ганна Бандарэнка.\nДзяўчаты адзначаюць, што на трэнаванне іх прывёў запал да гульні ў футбол, які сёння цяжка рэалізаваць.\n«У сучасным свеце моладзь больш не гуляе ў двары, нават няма месца, дзе пагуляць. Нават калі ёсць школьныя стадыёны, то ўсё адно там мала хто гуляе. А сярод жанчын увогуле не сустракаецца, там адны хлопчыкі гуляюць, таму вельмі цяжка знайсці месца», – кажа ўдзельніца трэнавання Алега Богук.\n«Я была ў іх на трэнаванні на рынгу, гэта было першы раз. Потым я пачала сачыць за гэтым, я ведаю арганізатараў гэтых праектаў, мне вельмі падабаецца, выдатна», – дадае ўдзельніца трэнавання Ганна Матыль.\nДарэчы, мужчынам футбалістам-аматарам, якія назіралі, як трэнуюцца жанчыны, відовішча спадабалася.\nАрганізатаркі праекту падкрэсліваюць, што пасля заняткаў жанчыны становяцца больш актыўнымі і ў сацыяльным жыцці, павышаецца самаацэнка ды ярчэй выяўляюцца лідарскія якасці.\nТэгі: Ганна Бандарэнка, жаночы футбол\n19.07.2018\tГлядзі выданне цалкам\nСправа Скрыпалёў: знайшлі вінаватых?\nНабыць кватэру танна, а прадаць дорага – не атрымаецца\nПрацаўнікі папрасілі чыстага паветра – іх звольнілі\nУзяў у закладніцы цяжарную дачку – загінуў ад рук міліцыі


Сьпіце, каб не старэць, або 7 эфэктаў здаровага сну\n30 студзень 2017, 10:00\nАдну простую рэч вы можаце зрабіць, каб запаволіць старэньне. Дастатковая колькасьць сну можа палепшыць здароўе і дапаможа даўжэй пражыць. Пра гэта на сайце sharecare.com піша Алівія Дэлонга.\nШмат каму гэта можа падацца сумнеўным, але недахоп сну можа ня толькі пагоршыць ваш выгляд падчас дзелавой сустрэчы, але і можа павялічыць рызыку высокага крывянога ціску, хваробаў сэрца, дыябэту, атлусьценьня і, адпаведна, раньняй сьмерці.\nКожны чалавек мае розную патрэбу ў сьне, але спэцыялісты Нацыянальнага фонду сну ЗША рэкамэндуюць большасьці дарослых спаць ад сямі да дзевяці гадзін у суткі. Калі вы будзеце спаць дастаткова, то\n1. Ваша скура будзе любіць вас\nКалаген-бялок, які спрыяе росту новых клетак скуры і дапамагае пазбавіцца ад старых клетак, выпрацоўваецца падчас сну. Калаген таксама дапамагае прадухіліць зьяўленьне маршчын і павышае элястычнасьць скуры.\nПравільны сон таксама дапамагае зьменшыць запаленьне і ацёк. У нявыспаных людзей цела затрымлівае ў сабе больш вады, бо ў арганізьме знаходзіцца больш картызолу, гармону стрэсу, які выклікае запаленьне.\n2. У вас будзе лепшы настрой\nАдпачынак зьмяншае рызыку дэпрэсіі. Нявыспаныя людзі часьцей сумуюць і злуюцца, вастрэй рэагуюць на розныя падзеі ў працягу дня, бо робяцца менш цярпімымі. Адно дасьледаваньне паказала, што нявыспанасьць павялічвае рызыку «папераджальнай трывогі», якую людзі адчуваюць перад вялікай паездкай або прэзэнтацыяй.\n3. У вас будзе менш праблем з запамінаньнем\nДастатковы сон умацоўвае памяць, бо дапамагае мозгу перамяшчаць інфармацыю з аднаго ўчастка ў іншы — гэты працэс вельмі важны для кансалідацыі ўспамінаў. Вам таксама будзе лягчэй засяроджвацца, быць больш творчым і лягчэй прымаць рашэньні.\n4. У вас будзе здаровае сэрца\nПадчас сну ваша цела аднаўляе пашкоджаньні ў сэрцы і крывяносных судзінах. Правільны сон таксама дапамагае зьнізіць рызыку сардэчнага прыступу, высокага крывянога ціску і інсульту.\n5. У вас будзе нармальны ўзровень цукру\nКалі вы сьпіце дастаткова, ваш арганізм лепш рэагуе на інсулін, гармон, які рэгулюе ўзровень глюкозы (цукру) у крыві. Калі вы не адпачываеце належным чынам, узровень цукру, верагодна, будзе больш высокі, што павышае рызыку разьвіцьця дыябэту.\n6. Вы зможаце трымаць вагу пад кантролем\nКалі мы знаходзімся ў глыбокім сьне — так званым павольным сьне, наш арганізм спальвае калёрыі. У нявыспаных людзей мяняецца гарманальны статус. Пры недахопе сну наша цела вырабляе менш лептыну — гармону, які рэгулюе энэргетычны абмен, і больш грэліну, якія называюць гармонам голаду.\n7. Вы будзеце больш ўстойлівымі да хваробаў\nЗдаровы сон умацоўвае нашу імунную сыстэму, што дапамагае арганізму змагацца з інфэкцыямі і хваробамі. Калі вы не высыпаецеся, ваша імунная сыстэма горш рэагуе на вірусы і мікробы.\nІ, нарэшце, парады. Калі хочаце добра спаць ноччу, трымайцеся аднолькавага рэжыму сну, не чытайце сацыяльныя сеткі нанач, не ўжывайце алькаголь, тытунь і кафэін перад сном, ня сьпіце ўдзень больш за 45 хвілін і пасьля 15.00, прымайце перад сном ванну і трымайце тэмпэратуру ў спальны паміж 15 і 20 градусамі.


Гучыць рудабельскі гармонік! — Октябрьский. Октябрьский район. Рудобелка. Чырвоны Кастрычнiк. Октябрьская районная газета\n10.05.2018 11.05.2018 Чырвоны Кастрычнiк177Комментарии on Гучыць рудабельскі гармонік!\nНародная музыка як частка духоўнай творчасці народа адлюстроўвае яго культуру і звязана з жыццёвым укладам , традыцыямі, гісторыяй. Музычнае мастацтва – гэта ўнікальная самабытная культура нашых продкаў , яно жыло ў народзе задоўга да ўзнікнення прафесійных музЫкаў. Песні і найгрышы ўпрыгожвалі быт, развясельвалі моладзь і старэйшае пакаленне, служылі важнай састаўной часткай вясельных рэтуалаў, земляробчых абрадаў. Выканаўчае майстэрства надзвычай цанілася ў народзе. Без гармоніка ці баяна сапраўднае свята – не свята. Імкненне навучыцца іграць у многіх гарманістаў нараджалася ў раннім дзяцінстве. Песня, музыка ўваходзіла ў жыццё народных майстроў яшчэ з калыханкаю маці і суправаджала яго ўсё жыццё.\nУ культуры Рудабельскага краю самы распаўсюджаны музычны інструмент – гармонік. Ён і сёння з поспехам бытуе ў музычным жыцці нашага краю. Ганарыцца акцябрская зямля сапраўднымі гарманістамі-самавучкамі, хто праз усё жыццё пранёс любоў да народнага інструмента.\nСеліванаў Сямён Данілавіч, 1932 г.н., в Харомцы Акцябрскага раёна.\nНосьбіт мастацкіх традыцый, гарманіст, актыўна ўдзельнічаў у падрыхтоўцы і правядзенні фестывалю фальклорннага мастацтва “Берагіня”.\nЗ 1939 па 1941 год атрымаў пачатковую адукацыю ў Харамецкай школе. Пасля вайны сям’я пераехала ў г.п. Акцябрскі. Тут прадоўжыў вучобу. Сярэднюю адукацыю набыў, закончыўшы Акцябрскую вячэрнюю школу. Працаваў трактарыстам у Парэцкім МТС (1948 -1951). Пасля – служба ў Арміі. З 1951 да заслужаннага адпачынку працаваў шафёрам у райсельгастэхніцы г.п. Акцябрскі.\nІгры на гармоніку навучыўся самастойна ў юнацкія гады. Спачатку гэта быў губны гармонік. У вясковых хатах “на вячорках” пад незамыславаты інструмент добра спявалі і танцавалі мясцовыя “жанкі”. Адчуваючы здольнасці сына, бацькі набылі сапраўдны гармонік. Вучыўся інструменту настойліва. “Што чуў, тое і іграў, — успамінае музыка. – Знаходзіў любую вольную хвіліну і браўся за гармошку, каб найграць тое, што дзе пачуў. Больш усяго частушкі, страданні, бо вельмі ж іх любілі спяваць на вячорках. А дзе песні, там і танцы: вальсы, беларуская полька, кракавяк…Так і пайшло…”. З цягам часу вясковы хлопец атрымаў славу народнага музыкі. Актыўна ўдзельнічаў у мастацкай самадзейнасці арганізацыі, дзе працаваў, запрашалі на сямейныя і вясковыя святы, прымаў удзел у народных абрадах .\nГармонік , на якім іграе, імянны, зроблены пад заказ на фабрыцы г. Шуі Мікалаеўскай вобласці, мае надпіс “С.Д.” Па сённяшні дзень інструмент — яго спадарожнік.\nІграе як народныя танцы (“Полька”, “Лявоніха”, “Сербіянка” і інш.), песні каляндарна-абрадавага характару, так і лірычныя мелодыі. У большай ступені віртуознае майстэрства і здольнасць да імправізацыі раскрываюцца ў танцавальных найгрышах і прыпеўках. Танцавальна-аўтэнтычныя формы майстар перадае маладому пакаленню. Так у рамках падрыхтоўкі да фальклорнага фестывалю “Берагіня” Сямёна Данілавіча як музычнага майстра і носьбіта традыцыйнай культуры запрасілі ў ансамбль народнай музыкі “Брачынскія музыкі”, што склаўся на базе СШ№3. У ходзе сустрэч з музыкантам вучні “на слых”, “ з рукі на руку” засвойвалі ўрокі майстра. “Галоўнае для навічкоў, — адзначае гарманіст, — трэніроўкі. Іграць трэба ўверх-уніз рознымі штрыхамі: адрывіста і звязна. Гэта павышае тэхніку ігры: хутка выконваецца мелодыя, атрымліваецца звязнасць. Мех трэба весці плаўна і не расцягваць да канца… Развучваць песню трэба адразу ўсімі пальцамі, падбіраючы розныя варыянты. А яшчэ трэба слухаць шмат песень, найгрышаў. І працаваць, амаль кожны дзень…”. У выніку гурт набыў новы творчы імпульс. З непаўторнай манерай у выкананні юных музыкантаў загучалі “Старадуброўская “Падыспань”, “Карпілаўскія мётлы”, “Брачынская полька”. Ад Сямёна Данілавіча пераняты найгрышы мясцовых танцаў “Базар”, “Нарэчанька”, “Субота”. Разам з фальклорным музычным калектывам неаднаразова выступаў на раённым , абласным і рэспубліканскім узроўні. Дзякуючы супрацоўніцтву з калектывам “Брачынскія музыкі” , падтрымліваюцца музычныя традыцыі нашага краю. І цяпер, нягледзячы на свае 86! гадоў, не пакідае майстра гармоніка. Іграе і для сябе, “пад настрой”, і “на дні нараджэнні запрашаюць “. Значыць, гучыць інстумент: і сабе на радасць, і людзям для задавальнення.\nНавыкі ігры на гармоніку перадаў сынам Уладзіміру і Аляксандру, якіх, на жаль, заўчасна не стала. Навучыў унукаў Сяргея і Рамана. Старэйшы закончыў Мазырскі дзяржаўны музычны каледжы. Зараз атрымлівае вышэйшую музычную адукацыю. Раман толькі музыка-аматар.\nУ наяўнасці ў Сямёна Данілавіча аж тры гармонікі. Два музычныя інструменты забралі ўнукі. Сямейная музычная пераемнасць не спынілася. Ланцужок ад мінулага да будучага працягваецца.\nКуляй Аляксей Федаравіч, носьбіт традыцыйнай культуры, гарманіст.\nНарадзіўся 25 жніўня 1946 года ў цяжкія пасляваенныя гады ў вёсцы Ігрушка Крупскага раёна Мінскай вобласці. Сярэднюю адукацыю атрымаў, закончыўшы Ігрушкаўскую сярэднюю школу ў 1963г. Пасля – курсы на трактарыста ў Барысаве . У 1965 годзе паступае ў Барысаўскае культпрасветвучылішча. Потым служба ў Арміі. Закончыўшы школу міліцыі , працаваў у Мінску пры ЦК партыі. Сустрэўшыся з будучай жонкай, Людмілай Мікалаеўнай, пераязджаюць г.п. Акцябрскі. Тут працаваў у ПМК-37, райсельгастэхніцы, гортопе трактарыстам.\nІмкненне навучыцца іграць на гармонікузарадзілася ў раннім дзяцінстве. У сям’і толькі бацька, Фёдар Іванавіч, віртуозна іграў на бубне. Музычны талент найбольш ад прыроды. Да самазабыцця любіў гармонік, цудоўна іграў, ведаў шмат частушак і песень. У яго была свая думка наконт музычнага майстэрства. Музыка лічыў, што сапраўдны гарманіст не павінен капіраваць пачутую мелодыю, павінен уносіць у музыку свой каларыт, умець імправізаваць. “Чалавек павінен іграць па-свойму, спяваць па- свойму. Вось, напрыклад “Кракавяк”. Яго можа іграць любы. А я іграю па-свойму, бо пад сваю музыку мне прыемней танцаваць. Кожны раз іграеш, а потым нешта і мяняеш…”. Маючы тонкі музычны слых, вобразна і метка гаварыў аб характары гучання розных гармонікаў: “Ёсць гармонік звонкі, добры, але няма ў ім жаласці. Ёсць музычныя, эластычныя. Мой гармонік(застаўся музыку з дзяцінства) меладычны. Далёка не гучыць, а гучыць тут, каля сэрца заўсёды.” Пасля такіх разважанняў заўсёды іграў, захапляюча, да самазабыцця, зліваючыся са сваім інструментам у адно цэлае.\nРэпертуар гарманіста разнастайны, найгрышы як танцавальныя, так і песенныя. Пад яго акампаненмент танцавалі “Польку”, “Падыспань”, “Барыню”, “Лявоніху”, “Цыганачку”, “Кадрылю” і інш., спявалі частушкі, прыпеўкі, страданні, лірычныя песні, жартоўныя. Аляксей Фёдаравіч пастаянна ўдзельнічаў у мастацкай самадзейнасці арганізацый, дзе працаваў. У песні і музыцы выкладваўся поўнасцю. Быў частым госцем у раённай гімназіі, дзе створаны ўзорны дзіцячы фальклорны ансамбль “Рудабельскія зорачкі”. Дзеці з задавальненнем слухалі яго расказы аб музычных інструментах, асвойвалі тэхніку ігры на шумавых і ўдарных інструментах. Быў майстрам вырабляць незамыславатыя драўляныя рэчы спецыяльна для дзяцей: лыжкі, качалкі, трашчоткі, якія юныя музыкі выкарыстоўвалі ў сваім гранні. Любоў да народнай музыкі, слаўнага музычнага інструмента — гармоніка напэўна ўжо на генетычным узроўні перадаліся сыну Алегу, педагогу па прафесіі, выкладчыку фізічнай культуры ў адной з сельскіх школ раёна, унукам Руслану і Максіму. Руслан з лёгкасцю сам падбірае любую мелодыю на гармоніку і на баяне, а Максім, дзякуючы дзядулю, асвоіў усе тонкасці ігры на бубне. Так стварыўся сямейны ансамбль Куляеў. Неаднаразова ў сямейным складзе: бацька, сын, унукі — выконваліся музычныя нумары на фестывалі фальклорнага мастацтва “Берагіня”, захапляючы гледачоў віртуозным музычна-інструментальным выкананнем.\nЖыццё Аляксея Фёдаравіча абарвалася 1 лістапада 2017 года. Але памяць пра яго будзе жыць доўга, пакуль будзе гучаць яго вясёлы гармонік, дапоўнены бадзёрым гукам бубна, у цудоўным выкананні слаўных сямейных пераемнікаў. Ды і не толькі іх. Перададзенае ў спадчыну ад слаўнага музыкі юным выканаўцам з “Рудабельскіх зорачак” вясёлае гранне будзе радаваць і ўзбагачаць прыгажосцю маладое племя прыхільнікаў жывой народнай музычнай і песеннай творчасці.\nЛегко входят в роли, играют с удовольствием


Затрыманні нацыянал-бальшавікоў у Менску\nhttp://spring96.org/be/news/64245 2013 2013-07-05T08:57:47+0300 2013-07-05T08:57:47+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/xodeeiwkxla.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nУ Менску 2 ліпеня былі затрыманыя актывісты нацыянал-бальшавіцкага руху Зміцер Паліенка, Аляксандр Палякоў і Дзяніс Гаўрыкаў. Супрацоўнікі міліцыі паведамілі, што яны падазраюцца ў рабаванні, аднак калі актывістаў адвезлі ў Кастрычніцкі РУУС, на іх былі складзеныя пратаколы па артыкуле 17.1 КаАП РБ за нібыта нецэнзурную лаянку ў грамадскім месцы. Палякоў пасля складання пратакола быў адпушчаны, бо з'яўляецца непаўналетнім. Астатніх 4 ліпеня асудзілі на 2 сутак арышту, якія маладзёны ўжо адседзелі ў чаканні суду.\nГэта ўжо не першы выпадак прэвентыўнага затрымання нацыянал-бальшавікоў перад дзяржаўнымі святамі і візітам кіраўнікоў замежных дзяржаў. Мабыць, такім немудрагелістым чынам улады спрабуюць засцерагчы сябе на час правядзення святаў з нагоды дня незалежнасці, паведамляюць нацболы ў сацыяльніх сетках.\n05.07.2013 Тэгі: суды, адміністратыўны перасьлед


Фотафакт | Page 51 | Магiлёўскi аблвыканкам\n«Залаты шлягер». Канцэрт аркестра баяністаў імя П. І. Смірнова\nЛаўрэат усесаюзных, усерасійскіх і міжнародных конкурсаў аркестр баяністаў імя П. І. Смірнова (Санкт-Пецярбург) выступіў 27 кастрычніка ў Палацы культуры вобласці ў рамках міжнароднага фестывалю «Залаты шлягер».\nСусветны фестываль моладзі ў Сочы. Уражанні Магілёўскай дэлегацыі\nXIX Сусветны фестываль моладзі і студэнтаў сабраў у Сочы звыш 29 тыс. маладых прафесіяналаў у розных сферах з больш чым 180 краін.\n«Залаты шлягер». Канцэрт джазавай музыкі\nКанцэрт джазавай музыкі адбыўся 26 кастрычніка ў Палацы культуры вобласці ў рамках міжнароднага фестывалю «Залаты шлягер». У ліку ганаровых гасцей на сцэну выйшлі салісты Вольга Пірагс (Латвія), Квенцін Мур (ЗША), вакальны квартэт Minsk Voises.\n«Залаты шлягер». Канцэрт Аляксандра Малініна\nСольны канцэрт народнага артыста Расіі Аляксандра Малініна прайшоў у межах музычнага фестывалю «Залаты шлягер» на сцэне Палаца культуры вобласці ў Магілёве.\n«Залаты шлягер». Урачыстае адкрыццё\nУрачыстае адкрыццё Міжнароднага музычнага фестывалю «Залаты шлягер» адбылося 24 кастрычніка ў Магілёве.\n«Залаты шлягер». Прэс-канферэнцыі з артыстамі\nУ дзень урачыстага адкрыцця міжнароднага музычнага фестывалю «Залаты шлягер», 24 кастрычніка, у канферэнц-зале гасцініцы «Магілёў» для прадстаўнікоў СМІ рэгіёна былі арганізаваны прэс-канферэнцыі з артыстамі.\n«Залаты шлягер». Музычная праграма «Кінамузыка. Залатая калекцыя»\nМузычную праграму «Кінамузыка. Залатая калекцыя» прадставілі 23 кастрычніка арганізатары Міжнароднага музычнага фестывалю «Залаты шлягер».\n«Залаты шлягер». Канцэрт опернага дуэта Чынгіса і Алены Аюшэевых\nКанцэртную праграму міжнароднага музычнага фестывалю «Залаты шлягер» вечарам 22 кастрычніка адкрыў канцэрт саліста Маскоўскага акадэмічнага музычнага тэатра імя К. С. Станіслаўскага і У. І.\nПрэм’еру спектакля «Дурачка і зэк» прадставіў Магілёўскі абласны драмтэатр\nПрэм’еру спектакля «Дурачка і зэк» прадставіў Магілёўскі абласны драматычны тэатр 14 і 15 кастрычніка. Гісторыю кахання непатрэбных людзей у 2-х дзеяннях паставіў па п’есе Уладзіміра Лідскага запрошаны рэжысёр Андрэй Гузій.\nУрачысты прыём да Дня маці ў Магілёўскім аблвыканкаме\nУрачысты прыём, прысвечаны Дню маці, адбыўся 13 кастрычніка ў Магілёўскім аблвыканкаме. У мерапрыемстве прынялі ўдзел 40 жанчын з гарадоў і раёнаў рэгіёна, якія ўзялі дзяцей пад апеку і папячыцельства і выхавалі дастойных сыноў і дачок.


Якая розніца паміж хітамі, клікамі, наведваннямі, наведвальнікамі, праглядамі старонак і г.д. у праграмным забеспячэнні для вэб-аналізу? Ён адрозніваецца ў залежнасці ад праграмнага забеспячэння, напрыклад B. Google Analytics ці ComScore? Ці змянілася яно з цягам часу?\nНаведвальнік можа націснуць на аб'яву і зрабіць закладку. Гэта азначае, што наведвальнік можа зноў звярнуцца да закладкі. У гэтай сітуацыі AdWords прызнае гэта клікам, у той час як Analytics разглядае гэта як некалькі наведванняў адным клікам, гэта значыць наведванне першага кліку і другога наведвання пры наведванні праз закладкі.\nІснуе тры тыпы статыстыкі вэб-сайтаў: хіт, прагляд старонкі альбо старонак і наведвальнік альбо наведванне. Кожная з гэтых мер мае нешта сваё. Некаторыя з гэтых паказчыкаў настолькі важныя, што яны вызначаюць KPI для розных падраздзяленняў вашай кампаніі, а таксама прагназуюць будучыню вашай кампаніі.\nХіт - Адзіны запыт файла ў часопісе доступу да вэб-сервера. Напрыклад, запыт на старонку HTML з трыма графічнымі выявамі прыводзіць чатыры хіты ў часопісе: адзін для тэкставага файла HTML і адзін для кожнага графічнага файла. Хіт - гэта змястоўная мера таго, колькі трафіку апрацоўвае сервер, але гэта можа быць зманлівым паказчыкам колькасці старонак. Замест гэтага рэкламныя агенцтвы і іх кліенты пераглядаюць колькасць адслужаных старонак і паказ аб'яў альбо праглядаў. Прагляды старонак / Старонкі - Колькасць загрузак старонкі (альбо бачнага змесціва).\nГэта вельмі простая метрыка і па змаўчанні ідзе большасць інструментаў вэб-аналітыкі. Адпаведны паказчык для прыкладанняў - гэта прагляд экрана. Гэта таксама вельмі важная метрыка, якую трэба памятаць. Калі вы не задаволены бягучымі лічбамі, вы можаце павялічыць іх у любы час з дапамогай якаснага інструмента. Я кажу на падставе асабістага досведу. Для прыкладанняў на адной старонцы вы можаце адсочваць прагляды старонак, адпраўляючы зварот да вашых інструментаў для вэб-аналітыкі.\nНаведвальнікі / наведванні - гэта кожнае ўзаемадзеянне карыстальніка з вашым сайтам на працягу пэўнага перыяду часу. Гэта вызначана як серыя зваротаў з пэўнага IP-адраса. Калі два хіты размяшчаюцца па меншай меры 30 хвілін адзін ад аднаго, падлічваюцца два наведвальнікі. "Наведвальнікі" ўяўляюць сабой экстрапаляваную колькасць: унікальным наведвальнікам з'яўляецца колькасць унікальных карыстальнікаў за пэўны прамежак часу.\nБольшасць інструментаў вэб-аналітыкі называюць яго "карыстальнікам" і выкарыстоўваюць кукі для захоўвання ідэнтыфікацыйнага значэння карыстальніка. Google Analytics выкарыстоўвае "clientID" для захоўвання ананімнай інфармацыі карыстальніка.\nГэтыя ўнікальныя наведвальнікі будуць далей класіфікаваны:\nНовы VisitorRepeat VisitorReturn Visitor\nНовы наведвальнік: наведвальнік, які наведвае ваш вэб-сайт упершыню за пэўны перыяд.\nПаўторныя наведвальнікі: Колькасць унікальных наведвальнікаў, якія былі за два ці больш наведванняў вашага сайта за той ці іншы перыяд.\nВяртаецца наведвальнік: Колькасць унікальных наведвальнікаў, якія наведалі ваш сайт у паказаны перыяд і наведалі вэб-сайт да пазначанага перыяду.\nСёння спіс метрык вэб-аналітыкі настолькі пашыраны, што сама Google Analytics змяшчае больш за 500 вымярэнняў і паказчыкаў.\nНе ўсе метрыкі важныя для кожнага аддзела вашай кампаніі, але добра ведаць, як яны вызначаны.\nУ чым розніца паміж панаваннем белага і белым нацыяналізмам?У чым розніца паміж каханнем каго-то і каханнем каго-небудзь?У чым розніца паміж конскімі сіламі і тармазной сілай?У чым розніца паміж сунітамі і вахабі?У чым розніца паміж доктарам навук у Індыі і ЗША?У чым розніца паміж .elf і .hex файламі?Ці ёсць розніца ў мастацкай індустрыі, асабліва ў эпоху лічбаў, паміж дызайнерам і мастаком (напрыклад, графічным дызайнерам ці графікам)?


14 красавіка 2009 года Джулисса Brisman, 25, была сустрэча з чалавекам па імі «Эндзі», які адказаў на «масажыстку» аб'ява, што яна размешчана ў раздзеле Экзатычныя Паслугі па Craigslist. Два паслалі па электроннай пошце назад і наперад, каб ўзгадніць час і ўзгадніў 10 гадзін вечара ў тую ноч.\nJulissa была дамоўленасць з яе сябрам, Бэт Salomonis. Гэта была сістэма бяспекі гатункаў. Калі хто-то назаве лік Джулиссы пералічылі на Craigslist, бэты будуць адказаць на выклік.\nЗатым яна тэкст Джулиссы, што ён быў на шляху. Julissa затым тэкст Бэт таму, калі чалавек сышоў.\nПрыкладна ў 09:45 вечара «Эндзі» патэлефанаваў і бэты сказалі яму ісці ў пакой Джулиссы ў а 10 гадзіне вечара, яна паслала тэкст Джулиссу з напамінам тэксту яе, калі яна была скончаная, але яна ніколі не чула назад ад свайго сябра.\nАд разбою да забойства Джулисса Brisman\nУ 10:10 вечара паліцыянты былі выкліканыя ў гатэлі Marriott Copley Place ў Бостане пасля гасцей гатэля пачуў крыкі , якія паступаюць з гасцінічнага нумара. Бяспека гатэля знайшла Джулиссу Brisman ў яе ніжнім бялізну, ляжала ў дзвярах яе гасцінічны нумар. Яна была ў крыві з пластыкавай зашпількай-гальштук вакол аднаго запясця.\nEMS рынуліся яе ў Бостан медыцынскі цэнтр, але яна памерла на працягу некалькіх хвілін пасля яе прыбыцця.\nУ той жа час, даследчыкі глядзелі на фатаграфіі гатэля назірання. Адзін паказаў малады, высокі, бялявы чалавек, апрануты ў шапку на эскалатары ў 10:06 вечара Чалавек выглядаў знаёмым.\nАдзін з дэтэктываў пазналі яго як той жа чалавек, які апазнаў Трышэ Леффлера, як нападаць ўсяго чатыры дні таму. Толькі на гэты раз яго ахвярай быў збіты і застрэлены.\nСудмедэксперт сказаў Julissa Brisman перанёс пералом чэрапа ў некалькіх месцах ад удару са стрэльбай.\nЯна была параненая ў тры разы-адзін стрэл у грудзі, адзін у жывот і адзін у яе сэрцы. У яе былі сінякі і рубцы на запясцях. Яна таксама атрымалася падрапаць нападніка. Скура пад яе пазногцямі забяспечыць ДНК яе забойцы.\nБэт называецца бяспекі Marriott рана раніцай наступнага дня. Яна не змагла ўвайсці ў кантакце з Джулиссой. Яе заклік быў накіраваны ў паліцыю, і яна атрымала інфармацыю пра тое, што адбылося. Яна спадзявалася, што, падаючы следчы адрасы электроннай пошты «Эндзі» і яго тэлефона інфармацыі клеткі, што яна будзе мець некаторую дапамогу.\nЯк аказалася, адрас электроннай пошты , апынуўся самым каштоўным ключом да расследавання .\nЗабойства Brisman была падхопленая сродкамі масавай інфармацыі і падазраваны атрымаў назву « Craigslist забойца ». Да канца дня, наступнага за забойства, некалькі навінавых арганізацый былі актыўна асвятляў забойства разам з копіямі фотаздымкаў назірання, якія падалі паліцыі.\nПраз два дні падазраваны з'явіўся зноў. На гэты раз ён напаў на Cynthia Мелтон ў гасцінічным нумары ў Род-Айлэнд, але ён быў перапынены мужам ахвяры. На шчасце, ён не выкарыстаў пісталет, які ён паказаў на пару. Ён вырашыў бегчы замест гэтага.\nДоказы, пакінутыя ў кожнай атацы прывялі дэтэктыў Бостана да арышту 22-гадовага Філіп Маркавым. Ён быў на другім курсе ў медыцынскай школе, займаецца, і ён ніколі не быў арыштаваны.\nMarkoff было прад'яўленае абвінавачванне ва ўзброеным рабаванні, выкраданні і забойстве. Тыя, хто побач з Маркавым ведаў, што паліцыя зрабіла памылку і арыштавалі не таго чалавека. Тым не менш, больш за 100 адзінак доказаў звярнуўся ўверх, усё паказвае на Маркавым, як права чалавека.\nДа таго, як быў шанец для журы, каб вырашыць, хто меў рацыю, Markoff узяў сваю ўласную жыццё ў сваёй камеры ў Нэшу Street Jail Бостана. Справа «Craigslist Killer» абарвалася і без ахвяр або іх блізкіх, пачуццё, як правасуддзе было абслужана.\nЗнакамітасць Крымінальныя Адказчыкі Дзесяцігоддзі\nIsmene Маналог з «Антыгона»\nАнтоніа Гаўдзі, мастацтва і архітэктуры Партфоліа\nГаючая сіла розуму і візуалізацыя


Канвертаваць Кітайскі юань (CNY) і Грэцкія драхмы (GRD) : Калькулятар абменнага курсу\nКітайскі юань (CNY) і Грэцкая драхмаў (GRD) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nКітайскі юань (CNY) і Еўра (EUR) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Кітайскі юань і Грэцкая драхмаў пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 22 лістапад 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Кітайскі юань. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Грэцкая драхмаў валюты па змаўчанні. Націсніце на Грэцкія драхмы або Кітайскі юань канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nКітайскі юань гэта валюта, у Кітай (CN, CHN). Грэцкая драхмаў гэта валюта, у Грэцыя (GR, GRC). Кітайскі юань таксама вядомы як Юаняў, Юаняў, і Рэнмінбі. Сімвал CNY можа быць запісаная Y. Сімвал GRD можа быць запісаная Dr. Кітайскі юань дзеліцца на 10 jiao or 100 fen. Грэцкая драхмаў дзеліцца на 100 lepta. Абменнага курсу Кітайскі юань Апошняе абнаўленне 22 лістапад 2020 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Грэцкая драхмаў Апошняе абнаўленне 22 лістапад 2020 ад Міжнародны валютны фонд. CNY каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. GRD каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў.


Што такое інжынерныя пошукі, і для якіх мэт іх неабходна замовіць\nГалоўная ➠ Цікава ➠ Што такое інжынерныя пошукі, і для якіх мэт іх неабходна замовіць\nАпублікавана 29.06.2017 19:43\nНа сёння, інжынерныя пошукі ў СПб з'яўляюцца аднымі з самых запатрабаваных паслуг для будаўніцтва. Гэта абумоўлена тым, што такі асаблівы від будаўнічай дзейнасці закліканы забяспечыць поўнае вывучэнне прыроднай абстаноўкі і тэхнагенных працэсаў на будаўнічым участку.\nРаботы накіраваны на распрацоўку тэхнічных справаздач, рэкамендацый і прагнозаў. Дакладна праведзеныя пошукі дазваляюць ўлічыць усе асаблівасці будаўнічай пляцоўкі, што забяспечвае бяспеку пабудовы і высокую якасць будаўніцтва ў цэлым.\nШто ўяўляюць сабой пошукі для ўзвядзення аб'ектаў?\nСучасныя тэхналогіі і метады правядзення інжынерных пошукаў для будаўніцтва ў СПб дазваляюць атрымліваць актуальную, высокадакладную інфармацыю, ўлік якой вельмі важны пры складанні рабочай праектнай дакументацыі.\nГалоўнай мэтай мерапрыемстваў абгрунтавана лічыцца атрыманне дакладных звестак, якія з'яўляюцца абавязковымі для максімальна эфектыўных тэхніка-эканамічных паказчыкаў распрацоўкі праекта, выканання будаўнічых работ і рэканструкцый розных будынкаў і інжынерных збудаванняў.\nПрафесійныя інжынерна-геалагічныя пошукі для будаўніцтва ў Санкт-Пецярбургу ад «Гео-Гіс» ажыццяўляюцца пры наступных відах будаўніцтва:\nАб'ём і віды пошукаў могуць вар'іравацца: гэта залежыць ад ступені вывучанасці зямельнага ўчастка і прызначэнне праектаванага будаўнічага аб'екта.\nЯк рэалізуюцца інжынерныя пошукі?\nУсе даследчыя мерапрыемствы выконваюцца ў тры асноўных этапы: папярэдні, палявой і камеральныя. У працэсе іх рэалізацыі, інжынеры збіраюць зыходную, у тым ліку архіўную дакументацыю, старанна яе вывучаюць, распрацоўваюць праграмы мерапрыемства і каштарыс, пасля чаго ўзгадняюць з заказчыкам тэрміны і падпісваюць дамоўнае пагадненне. Пасля гэтага надыходзіць чарга работ непасрэдна на ўчастку, па выніках якіх афармляецца тэхнічнае заключэнне.\nВарта ўлічваць, што цэны на інжынерныя пошукі ў СПб моцна адрозніваюцца. таму пры выбары кампаніі улічвайце: калі кошт паслугі істотна заніжана, гэта можа быць прычынай адсутнасці абавязковай ліцэнзіі на правядзення работ у кампаніі. Каб не рызыкаваць часам і грашыма, правільна будзе звярнуцца да правераных часам прафесіяналам, якія працуюць у ТАА "ГеоГис". Нашы безумоўныя перавагі: багаты вопыт, наяўнасць уласнай тэхнікі, камп'ютэрнага забеспячэння, лабараторыі, і вялікі штат высакакласных спецыялістаў, што сумесна з'яўляецца залогам прафесійнага выканання ўсіх відаў пошукавых работ.


Дасягненню МЭТЫ спадарожнічалі АДКРЫЦЦІ\nГлавная/Дасягненню МЭТЫ спадарожнічалі АДКРЫЦЦІ\nНа асенніх канікулах наведалі Віцебск, і дагэтуль застаемся пад уражаннем сучаснага беларускага горада, які шануе сваю адметную старажытнасць.\nВядома, што прафесійнае самавызначэнне моладзі – важнае складаемае будучага краіны. У пэўнай ступені мы зрабілі свой выбар, калі вырашылі паглыбіць веды ў класе хіміка-біялагічнага профілю ліцэя. Нашы ж настаўнікі ў імкненні дапамагчы нам стаць больш упэўненымі арганізавалі наведванні ВНУ ў Віцебску. Мы ўбачылі ўніверсітэцкія аўдыторыі, адчулі дух студэнцкага жыцця, усвядомілі значнасць медыцыны і ветэрынарыі ў грамадстве, запаліліся жаданнем хутчэй далучыцца да дарослага жыцця.\nАсабліва захапілі нас экскурсіі, адкрыўшыя малавядомыя старонкі вайны 1812 года. Цікавая гісторыя звязана з імем Пятра Вітгенштэйна. Ён узначальваў кавалерыю, якая абараніла ад непрыяцеля Санкт-Пецярбург. Военачальнік увесь час не развітваўся з любімым канём, які не раз выручаў гаспадара ў складаных сітуацыяй. Калі ўсё ж жывёла загінула, князь звярнуўся да лепшага на той час (па іроніі лёсу – французскага) таксідэрміста, які па-майстэрску вырабіў чучала. Конь – як жывы! – вось ужо амаль 200 год экспануецца ў музеі ветэрынарнай акадэміі.\nГорад, авеяны сусветнай славай Марка Шагала, захоўвае і таямніцы гісторыі Расіі.\nМагчыма, не ўсе яшчэ дакладна адкажуць на пытанне “Кім быць?”, але тыя, хто палюбіў Віцебск, будуць упэўнена рухацца да дасягнення мэты.\nАнгеліна БАСТЫНЕЦ, Крысціна НЕЎДАХ, Ірына ШЫШ, вучаніцы 10-га класа ліцэя.\nУПУШЧЭННІ МОГУЦЬ КАШТАВАЦЬ ЖЫЦЦЯЎ\nНА ВЫСТАВУ Ў ЦДТ


У ПАДМАСКОЎНАЙ УРАДАВАЙ РЭЗЫДЭНЦЫІ ВАЛЫНСКАЕ ПРАЙШЛА СУСТРЭЧА АЛЯКСАНДРА ЛУКАШЭНКІ І ЎЛАДЗІМЕРА ПУЦІНА\nУ адрозьненьні ад папярэдніх сустрэчаў сёньняшняя, калі меркаваць паводле папярэдніх зьвестак, прайшла без нечаканасьцяў і скандалаў, не было, так бы мовіць, ані аддзяленьня мухаў ад катлетаў, ані прапановаў Беларусі ўвайсьці ў склад Расеі, ані іншых сюрпрызаў такога гатунку. Калі ўлічваць тло, на якім адбывалася сустрэча, яе можна разглядаць як пэўны посьпех кіраўніка Беларусі, які здолеў пазьбегнуць горшага. Тло гэта – надзвычай неспрыяльнае для кіраўніка Беларусі: Чэхія ня выдала яму візу для ўдзелу ў саміце НАТА, 14 краінаў Эўразьвязу ўвялі візавыя санкцыі, менавіта сёньня пра забарону на ўезд у ЗША для 8 высокіх беларускіх урадоўцаў афіцыйна паведаміў Вашынгтон.\nНя выключана, што Пуцін паспрабаваў згуляць ролю выхавацеля беларускага кіраўніка ў адпаведнасьці з пажаданьнямі Захаду. Менавіта пасьля рамовы з расейскім прэзыдэнтам Лукашэнка паведаміў, што Беларусь гатовая ў любы момант распачаць перамовы з АБСЭ наконт мандату назіральнай групы гэтай арганізацыі. У прынцыпе афіцыйны Менск і раней казаў і нават патрабаваў ад АБСЭ падобных перамоваў. Аднак падобная заява, зробленая адразу ж пасьля перамоваў з Пуціным, можа азначаць, што пад ціскам Крамля Беларусь пагадзілася пайсьці на саступкі і вярнуць выгнаную з краіны групу АБСЭ.\nНа тле нядаўняга газавага канфлікту добрай весткаю прагучалі словы прэзыдэнта Пуціна аб тым, што ў наступным годзе патрэбы Беларусі ў газе будуць цалкам забясьпечаныя расейскімі пастаўкамі. Але камэнтар да гэтага абяцаньня прагучаў крыху двухсэнсоўна: Пуцін патлумачыў, што цана – гэта камэрцыйнае пытаньне, і яно не абмяркоўвалася. Аднак на самой справе галоўнае пытаньне як раз у гэтым, і нядаўні канфлікт, і ўвогуле ўся беларуская палітыка будавалася на танных цэнах на газ. Так што абяцаньне Пуціна гучыць умоўна: забясьпечым патрэбы, калі ў Беларусі будзе чым плаціць.\nПэўная двухсэнсоўнасьць прагучала і ў камэнтары Лукашэнкі наконт даволі жорсткага новага расейскага закону аб замежніках. Паводле Лукашэнкі, Пуцін сказаў яму, што дамова пра саюз мае большую юрыдычную сілу, чым закон, так што на беларусаў ён не распаўсюджваецца. Магчыма і так, але, як мы паведамлялі ў адной з нашых перадачаў, менавіта прапрэзыдэнцкія фракцыі ў Думе заблякавалі папраўку, якая рабіла выключэньне для грамадзянаў Беларусі.\nНапярэдадні сёньняшняй сустрэчы паведамлялася, што галоўнай тэмаю стануць пытаньні “саюзнага будаўніцтва”, лёс канстытуцыйнага акту. Сёньня ж, прыехаўшы ў Маскву, пра гэта казаў і Лукашэнка. Ён падкрэсьліў, што пытаньняў з падпісаньнем канстытуцыйнага акту зь беларускага боку няма, але дадаў, што Беларусь у гэтай справе будзе прытрымлівацца дамовы аб саюзе.\nСа свайго боку, Уладзімер Пуцін напярэдадні сустрэчы канстатаваў рознасьць падыходаў паміж бакамі. Варта прыгадаць, што некалькі месяцаў таму кіраўнік Расеі даслаў Лукашэнку ліст с просьбаю вызначыцца, які вырыянт інтэграцыі выбірае беларускі бок.\nВыглядае, што адказ не прагучаў і на сёньняшняй сустрэчы. Паводле афіцыйных паведамленьняў, бакі дамовіліся падвысіць статус сумеснай камісіі па выпрацоўцы канстытуцыйнага акту. Паводле Пуціна, на перамовах высьветлілася разуменьне галоўнага – што працэсы будаўніцтва саюзнай дзяржавы мусяць быць працягнутыя. І ўсё. Але, здавалася б, усе апошнія месяцы афіцыйны Менск і Крэмль спрачаліся наконт таго, як весьці гэтае будаўніцтва. Больш за тое, паведамлялася, што беларускі праект канстытуцыйнага акту ўжо нават прадстаўлены расейскаму боку. Так падаецца, што спрэчка працягваецца і ніякай згоды па гэтым пытаньні не было дасягнута і сёньня.\nНапрыканцы, варта зьвярнуць увагу на дзьве загадкавыя сэнтэнцыі Пуціна, якія прагучалі няпярэдадні сёньняшняй сустрэчы. Ён прынамсі сказаў, што Расея разглядае Беларусі, як незалежную дзяржаву, якая сама вызначае сваю палітыку, у тым ліку і ў адносінах з Расеяй. Ці гэта знак Захаду, што наўпрост кіраваць такім экзатычным саюзьнікам Масква ня можа, ці намёк на тое, што незалежная Беларусь ня будзе карыстацца льготамі, якія маюць расейскія рэгіёны, ці мяккая адмова ад ранейшай прапановы Беларусі ўвайсьці ў склад Расеі?\nЛукашэнка напачатку сустрэчы шмат казаў пра сваю ўпэўненасьць у тым, што Расея “ня здасьць” Беларусь. А ў адказ ізноў пачуў загадкавае: Расея так шмат аддала за апошняе дзесяцігодьдзе, так што пра аддаваць пытаньня няма – мы будзем браць, але ў межах міжнародных пагадненьняў.\nГэтае “мы будзем браць”, з улікам таго, каму гэта было сказана, прагучала даволі злавесна.\nУкраіна распрацавала новую лягістыку паставак збожжа на сусьветны рынак, беларускі кірунак у яе не патрапіў\nВа Ўкраіне вынесьлі першы вырак расейскаму салдату — засудзілі на пажыцьцёвы тэрмін за забойства цывільнага\nПольшча разрывае пагадненьне аб пастаўках газу з Расеяй, заключанае ў 1993 годзе\n«Проект»: вядомыя імёны 166 расейскіх камандзіраў, якія аддавалі загады ва Ўкраіне. Сярод іх няплатнікі, асуджаныя, парушальнікі прысягі


Памёр архіепіскап аўтакефальнай народнай царквы Юры Рыжы\nПамёр архіепіскап аўтакефальнай народнай царквы Юры Рыжы 5\nУ ЗША 29 лістапада памёр архіепіскап Беларускай аўтакефальнай праваслаўнай (народнай) царквы Эмігідыюш Рыжы (архіепіскап Юры).\nЁн нарадзіўся 5 жніўня 1933 года на хутары паблізу вёскі Латыгаль Пастаўскага павета (цяпер Глыбоцкі раён Віцебскай вобласці). З сям'і «ворагаў» народу. У 1946 годзе быў фактычна дэпартаваны ў Польшчу. Ад 1976 году жыў у ЗША. У 1977 пачаў душпастырскую службу.\nПачынаючы з 1993-га, 10 гадоў запар прыязджаў на Беларусь. З ініцыятывы і пры непасрэдным удзеле ўладыкі Юрыя на Бацькаўшчыне адрадзілася Беларуская аўтакефальная праваслаўная (народная) царква. Так, у 1994 г. пачаліся багаслужбы ў менскім прыходзе святой Еўфрасінні Полацкай, у 1995 — у Менску высвячаецца епіскап, і выходзіць з друку першы нумар царкоўнага бюлетэню «Голас царквы Беларускай», былі пабудаваныя капліцы прыхода св. Кірылы Тураўскага ў Слоніме, а таксама пачалося будаўніцтва храма ў пасёлку Пагранічны, што займела рэзананс. У 2002 пачаў дзейнічаць прыход святога Юр'я ў вёсцы Шчомысліца пад Мінскам. Сёння ўсе яны нядзейныя.\nЭмігідыюш Рыжы ў 2003 годзе напісаў і выдаў кнігу ўспамінаў і разважаньняў «Мой крыж», ягоныя апавяданні друкаваліся ў штогодніку «Беларус».\nВечная памяць змагару за Літву-Беларусь!\nТак он не с БАПЦ , чторхиепископ Лонгин?\nШкада, айцец Юры рабіў што мог, але беларусы так і не знайшлі духу адрадзіць сваю царкву...


Кіраўнік польскага ўраду наведаў Падляшша - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nКіраўнік польскага ўраду Матэвуш Маравецкі з візітам на Падляшшы. Напярэдадні ён сустрэўся з жыхарамі Сямятыч. Сёння, 2 ліпеня, Матэвуш Маравецкі сустрэўся з жыхарамі Гайнаўкі і Бельск-Падляшскага. Запланаваныя яшчэ сустрэчы ў Беластоку, Саколцы. У кожным з гэтых месцаў прэм’ер мае намер правесці па паўгадзіны.\nНа сустрэчы ў Бельску-Падляшскім, якая адбылася ў парку каралевы Гэлены, пабывала наш карэспандэнт Валянціна Лаеўская:\n– Прэм’ер-міністр Матэвуш Маравецкі пабываў у Бельску-Падляшскім не поўных паўгадзіны. Сустрэча, запланаваная на дзевяць гадзінаў, пачалася амаль з 20 хвілінным спазненнем. Падчас кароткага выступлення прэм’ер нагадаў пра сацыяльныя пакеты ўраду, а таксама пра тое, што гэта першы ўрад Рэчы Паспалітай, які паклапаціўся пра самых незабяспечаных. Прэм’ер уручыў таксама бельскім прадстаўнікам самакіравання так званыя прамэсы, чэкі на рэалізацыю самаўрадавых праектаў у рамках урадавага шчыта №4. Горад Бельск атрымаў прамэсаў на звыш 5 мільёнаў, гміна Бельск-Падляшскі атрымала звыш 1 мільён, Орля атрымала 900 тысяч. На сустрэчы прысутнічала каля 200 чалавек, пераважна гэта былі прадстаўнікі самакіравання, быў таксама падляшскі ваявода.\nПасля выступлення прэм’ер паціснуў рукі бельсчанам і ад’ехаў у Гайнаўку.\nІ яшчэ такая акалічнасць – была розная інфармацыя наконт пачатку сустрэчы – у 9.00 і ў 10.00. Таму частка людзей пасля таго, як прэм’ер ад’ехаў, прыходзіла яшчэ на сустрэчу з ім.\nУвогуле зацікаўленне было даволі вялікім, але адчувалася, што тут на сустрэчу з прэм’ерам прыйшлі прыхільнікі прэзідэнта Анджэя Дуды і прыхільнікі гэтага ўраду. Хаця былі, напрыклад, і спадары, якія хацелі задаць прэм’еру пытанне адносна малочнага прадпрыемства ў Бельску-Падляскім, праблема якога не вырашана дагэтуль і баліць многім. Яны, вядома, не змаглі задаваць пытанняў, таму што такое не было прадбачана падчас гэтага выступлення.


Лукашэнка: Я ад усёй душы хачу павіншаваць вас з нашым старажытным, народным святам Купалле\n05.07.2015 / 13:15\n4 ліпеня Аляксандр Лукашэнка прыняў удзел у свяце «Александрыя збірае сяброў» у аграгарадку Александрыя Шклоўскага раёна. Прэзідэнт наведаў святочныя мерапрыемствы і стаў гледачом мюзікла «Папараць-кветка».\nАдкрываючы свята, Лукашэнка падкрэсліў, што беларускі народ беражліва захоўвае жывую фальклорную традыцыю, не забывае свае песні, казкі, звычаі, якія перадаюцца з пакалення ў пакаленне.\n«І гэта наша вялікае багацце, - адзначыў ён. - Гэтая традыцыя па-сапраўднаму жыве да таго часу, пакуль ўбірае ў сябе нешта новае з дня сённяшняга. І фестываль у Александрыі з году ў год дэманструе нам, наколькі вялікі патэнцыял традыцыйнай беларускай культуры і шырокія яго магчымасці для творчых пошукаў».\nНа думку беларускага прэзідэнта, традыцыйнае, народнае, мастацтва «самае дэмакратычнае», паколькі «ў ім ёсць месца кожнаму, хто прыклаў сілы і авалодаў сапраўдным майстэрствам». Лукашэнка лічыць, што «народная творчасць блізка ўсім, таму што яно ідзе заўсёды ад душы, ад самога чалавека».\nПершае свята «Александрыя збірае сяброў» адбылося шэсць гадоў таму. «З звычайнага канцэрту мы стварылі творчы форум, на які імкнуцца трапіць не толькі беларускія артысты, але і артысты брацкіх рэспублік. Думаю, калі б мы запрашалі артыстаў далёкага замежжа, яны з задавальненнем прыехалі б сюды да нас у гэта цудоўнае месца», — адзначыў Лукашэнка.


Мальдывы - кухня\nАдпачынак на Мальдыўскіх выспах - гэта не толькі расслабляльныя сонечныя ванны, блакітныя вады акіяна і беласнежныя пляжы . Гэта яшчэ і знаёмства са старажытнымі астраўнымі традыцыямі , а таксама дэгустацыя страў нацыянальнай кухні. Каб ўражанні аб краіне былі досыць поўнымі, трэба з галавой акунуцца ў гастранамічны рай выспаў .\nАсаблівасці Мальдыўскай кухні\nКожнае страва, што падаецца ў мясцовых рэстаранах, адрозніваецца вытанчанасцю, арыгінальнасцю афармлення і ўзбуджае апетыт едакоў. Кухня Мальдываў гарманічна спалучае ў сабе кулінарныя індыйскія, тайскія і кітайскія традыцыі. Большасць нацыянальных страў ўтрымліваюць рыс, розныя спецыі, у асноўным кары, какос, сок цытрыны і рыбны булён (Гаруда). Незвычайныя смакавыя адценні ежы на Мальдывах надае телули фийя (смажаны да хрумсткай скарыначкі лук).\nАсаблівае месца займаюць садавіна, якія растуць на астравах. Ананасы, манга, грэйпфруты і бананы выкарыстоўваюць пры падрыхтоўцы дэсертаў. Гародніна рэдка сустракаюцца на Мальдыўскіх сталах, гэтак жа як курыца і яйкі. Хатнюю птушку наогул рыхтуюць толькі па асаблівых выпадках. Затое кухня Мальдыўскіх выспаў проста неймаверная без рыбы, якую можна сустрэць у разнастайных відах і камбінацыях. Асаблівай папулярнасцю карыстаецца вараны, вэнджаны і вяленая тунец. Рыба з рысам, какосам, лукам, сокам лайма і чылі з'яўляецца асновай рацыёну астраўлянінаў.\nПапулярныя стравы кухні Мальдыўскіх выспаў\nПадарожнічаючы па краіне, нельга не паспрабаваць:\nпасту «Мас Хуни», якая рыхтуецца з вэнджанага тунца, змешанага з лукам, какосам і чылі;\nрыбны пірог «Кулі Боркиба» - рэзкая страва з варанай рыбы з даданнем какосавай габлюшкі;\nсалата з лука «Фийя сатану" - самае простае нацыянальную страву, якое складаецца цыбулявых кольцаў і зялёнага перцу чылі ў марынадзе з соку лайма;\nжоўтае кары з шынкоў «Тора Киругдийя» - рэзкая поліўка з торы (разнавіднасць шынка), запраўленая кары, спецыямі і перцам чылі;\nрыбныя піражкі «Баджо» і «Гулха» у форме канверта і шарыка з начыннем з вэнджанага тунца, імбіра, лука, лімонніка і перцу чылі;\nрысавы пудынг «Хандуле Бондибай» - папулярны мальдыўскі дэсерт з какосавым крэмам;\nарэхавы дэсерт «Дхуфун», прыгатаваны з тонкай габлюшкі арэха бетельной пальмы, загорнутай з рознымі спецыямі ў ліст бетельного перцу.\nУ нацыянальнай кухні Мальдываў вельмі строга з алкаголем - яго можна купіць толькі на турыстычных яхтах, у гатэлях і ў крамах д'юці-фры ў аэрапорце . Замежныя грамадзяне, якія атрымалі спецыяльны дазвол, могуць захоўваць алкаголь ў сваіх нумарах, але толькі для асабістага ўжывання.\nТут ёсць некалькі відаў безалкагольных напояў, як мясцовага, так і замежнага вытворчасці. Асаблівай папулярнасцю карыстаецца безалкагольны раа - адвар з салодкіх пальмавых кветак. На буйных курортных астравах і ў Мале не рэкамендуецца піць вадаправодную ваду (ва ўсіх гатэлях ёсць бутэляваная).\nЯк танна даляцець да Сінгапура?\nМ'янма - пляжны адпачынак\nНацыянальная кухня Японіі\nНепал - экскурсіі\nПаўднёвая Карэя - паркі забаў\nЗаконы Паўднёвай Карэі\nЭкскурсіі па Японіі\nЛаос - пячоры\nГэтыя жывёлы ўпэўненыя, што ёга створана менавіта для іх!\nЗ чым насіць зімовыя ботильоны?\nЯк зрабіць лебедзя з модуляў?\nДакументы на замежны пашпарт для дзіцяці\nМянушкі для сабак хлопчыкаў\n"Вірус ранняга развіцця" - хвароба сучасных бацькоў\nЧары на свечках\nСтала вядома чаму Ніколь Кідман пазбавілася ад сіліконавай грудзі\nЖаўткі на сняданак для пахудання\nСад батанік Хасэ Селясціна Мутис\nЭразіўны гастрыт - сімптомы\nБрат Нікі Мінаж паўстане перад судом за згвалтаванне 12-гадовай дзяўчынкі\nДзіцяці ірве без тэмпературы - што рабіць?\nБарацьба з камарамі\nСэрца Дэвіда Гандзі зноў свабодна\nКамень агат - магічныя ўласцівасці\nЦітомегаловірусная інфекцыя - лячэнне


28.05.2012 15:11 4680 Праглядаў\n— Я не бачу карысці ў гэтым праекце, больш за тое — я думаю, што ён шкодны: ён яшчэ мацней расколе апазіцыю, вельмі адмоўна падзейнічае на яе імідж. Кажуць жа: «Па БТ нам распавядалі, што яны жывуць на чужыя даляры-еўра, праблемамі краіны не займаюцца, ды і не разумеюць у іх нічога», — разважае Мілінкевіч. — А цяпер будуць казаць: «О, уся апазіцыя ўжо паехала бліжэй да гэтых еўра, а народ застаецца тут. Апазіцыя ж павінна працаваць тут, адстойваць нашы інтарэсы».\nІ гэта будзе сказана справядліва.\nТэма стварэння ўрада ў выгнанні штучная сама па сабе. Я адразу ўспомніў дыскусію пра байкот парламенцкіх выбараў: байкот ці не байкот? У дыскусіі няма сэнсу, калі мы не гаворым, чаму мы збіраемся рабіць тое ці іншае.\n— Але Барадач як раз і кажа: трэба аб’яднаць беларускія дэмсілы...\n— Аб’яднанне добра атрымліваецца тады, калі ёсць агульныя мэты і агульная дзейнасць. Агульнай мэты апазіцыі як раз і не хапае, адна з прычын гэтага — слабасць апазіцыі: кожны думае перш за ўсё пра сябе і пра сваю арганізацыю. Няма ў апазіцыі і агульнай дзейнасці. Я не думаю, што з-за мяжы ўдасца яе арганізаваць — дай бог беларускай эміграцыі (шматлікай і калісьці вельмі актыўнай) зрабіць адтуль хоць нешта для Беларусі. Але гэта зусім не значыць, што адтуль можна арганізаваць працу тут.\n— Барадач сцвярджае, што да 60% удзельнікаў на сходы аргкамітэта па стварэнні ўрада ў выгнанні прыязджаюць з Беларусі. Прычым на сходы прыязджаюць не толькі былыя сілавікі, але і прадстаўнікі беларускіх дэмсіл...\n— Тыповай рысай такіх дыскусій — будзь то стварэнне ўрада за мяжой альбо байкот — з’яўляецца адсутнасць у іх беларускага народа. Звычайна бо як адбываецца: галоўнае — гэта «што зрабіць Лукашэнку, каб яму было дрэнна? Мы ж не любім рэжым — мы павінны яму нешта зрабіць!» Потым мы звычайна «павінны нешта зрабіць з апазіцыяй» — любіць адзін аднаго, варагаваць або канкураваць. А вось для мяне заўсёды было галоўным іншае: што падумае пра гэта беларускі народ, якая яму будзе ад гэтага карысць, ацэніць ці ён гэта, натхніцца ці не? Калі мы хочам уплываць на грамадства, калі мы хочам быць там папулярнымі (а менавіта гэтага нам не хапае), то задаваць трэба менавіта гэтыя пытанні.\n— Падмена барацьбы за народ барацьбой супраць Аляксандра Лукашэнкі ідзе ад блізарукасці асобных таварышаў за мяжой?\n— Я думаю, спрацоўвае стомленасць і адсутнасць гісторыі перамог. Уся канцэнтрацыя ідзе на тым, што Лукашэнка ва ўсім вінаваты: ня будзе яго — адразу наступіць ўсенароднае шчасце, дэмакратыя і еўрапейская Беларусь. Лукашэнка як прэзідэнт жыве так доўга таму, што ён жыве ў галовах людзей — і менавіта там трэба мяняць Лукашэнку на дэмакратыю і еўрапейскі шлях развіцця, вось дзе праходзіць фронт барацьбы!\n— Барадач, прэзентуючы сваю ініцыятыву, згадаў і «прадажнасць асобных лідараў» апазіцыі. Вы не прымаеце гэтыя словы на свой рахунак?\n— Спачатку, калі я толькі прыйшоў у палітыку, мне заўсёды было крыўдна чуць несправядлівыя папрокі. Цяпер я навучыўся іх ўспрымаць спакойна: я стаў больш жорсткім, памяркоўным да гэтага. Наогул кажучы, такую крытыку я стараюся проста не заўважаць і ніколі не ўдзельнічаю ў тым, каб адзін аднаго абліваць брудам, налепваць ярлыкі. Гэта мой стыль, і, дзякуй Богу, я не заграз ва ўсім гэтым.\nПрадажныя — непрадажныя... У апазіцыі ёсць вялікія праблемы: яна сёння неэфектыўная, яна неаб’яднаная, з 2007г. — ніводнага кангрэса. Але я не стаў бы так прыніжальна казаць пра апазіцыю: мы жывем у жорсткай сітуацыі, з шматлікімі шматгадовымі рэпрэсіямі, людзей тут звальняюць з працы за адну толькі сімпатыю да апазіцыі, студэнтаў выганяюць з універсітэтаў — заставацца ў апазіцыі сёння вельмі цяжка.\nАпазіцыя ў такой краіне, як наша, не можа быць шматлікай — добра, што яна наогул існуе.\nАпазіцыя (і палітычная, і грамадзянская) ў нас у краіне такая, якая ёсць — яна ёсць адлюстраванне свайго народа, у якім таксама няма сёння адзінства, няма адзінага меркавання, якой павінна быць сучасная Беларусь і якім павінен быць яе геапалітычны выбар. Вядома, апазіцыю трэба ўмацоўваць — але толькі праз працу з людзьмі і грамадзянскай часткай грамадства.\n— Актыўнасць апазіцыйных палітыкаў у нас прынята вымяраць аб’ёмам выкрывальных сюжэтаў пра іх па дзяржаўных тэлеканалах. Вы з гэтых тэлепраграм даўно зніклі — можа, беларуская ўлада ўжо не ўспрымае вас як сур’ёзнага апанента?\n— Адна з магчымых прычын гэтага можа быць у тым, што я не хадзіў на апошнія прэзідэнцкія выбары. Акрамя таго, мы не столькі імкнемся дзейнічаць у піку ўлады (хоць і жорстка яе крытыкуем, гаворым пра яе ўсю праўду), колькі працуем на пазітыўны імідж апазіцыі. На выбарах 2010г. я быў побач з Рыгорам Кастусёвым на шматлікіх сустрэчах. Самы тыповы пытанне, які нам задаюць людзі: "Вы нам тут усё пра Лукашэнку кажаце, як усё дрэнна, — мы і самі гэта ведаем. А вы скажыце, чаму пры вас будзе лепш? «І мы, наколькі ўмеем, імкнемся адказваць на гэтае пытанне: гаворым пра перспектывы рэформаў, пра тое, як рэформы праходзілі ў іншых краінах, як зрабіць рэформы менш балючымі ...\nМы стараемся весці пазітыўную працу, і я не ведаю, павінны ці не павінны гэта паказваць на БТ. Мы менш за ўсё пра гэта думаем.\nВось мы зрабілі «Народную праграму»: па апытаннях НІСЭПД, аб гэтай праграме ведае 40% насельніцтва, палова з іх ставіцца да яе пазітыўна і толькі 3% — негатыўна. Мы лічым гэта сваім поспехам — у гэтай праграме мы гаворым, пра якую Беларусі мы марым, што мы хочам зрабіць для сваёй краіны. У нас ёсць некалькі напрамкаў работы Руху «За Свабоду», галоўнае з якіх — рабіць усё, каб у галовах замест рэжыму і дыктатуры было як мага больш Еўропы. Мы называем гэта «еўрапеізацыяй Беларусі».\n— А ваш праект дыялогу паміж уладай і апазіцыяй на сённяшні дзень ужо пахаваны?\n— Сёння ён немагчымы. Быў момант, калі ўлада быццам бы выказвала меркаванне, што важна казаць — хай і з меншасцю, але ўсё-такі гэта ж нашы грамадзяне. Сёння яна катэгарычна да гэтага не гатовая, а дыялог адбываецца толькі тады, калі гэтага жадаюць абодва бакі. Апазіцыя па-ранейшаму гатовая да дыялогу, і галоўнай умовай такога дыялогу застаецца вызваленне палітвязняў. У адсутнасць унутранага дыялогу ўзнікае канфрантацыя, а гэта шлях у нікуды, асабліва калі краіна ў небяспецы.\n— Ці адчуваеце вы на сабе адказнасць за тое, што з вашым сыходам з першага флангу апазіцыйных барыкад ў 2006г. беларускі палітычны эфір запаўняецца праектамі накшталт ініцыятывы Барадача?\n— Гэты праект — адлюстраванне сітуацыі ў апазіцыі, незадаволенасці ёю, якое прысутнічае і ў людзей у эміграцыі. Я таксама незадаволены становішчам спраў у апазіцыі і не ведаю ў апазіцыі ні аднаго чалавека, які сказаў бы, што ў нас усё выдатна. Я цвёрда крытыкую апазіцыю, адным з першых я сказаў пра тое, што яна стала маргінальнай.\nМяне асуджалі за гэтыя словы, але я і сёння гатовы заявіць, што працэс маргіналізацыі апазіцыі працягваецца.\nІншае пытанне — як выйсці з гэтай сітуацыі. У краіне няма сапраўднай палітычнай барацьбы, няма канкурэнцыі ідэй, платформаў, праграм. Мы цяпер бліжэй да таго, каб называць сябе дысыдэнтамі. Гэта не сорамна слова, дысідэнт — гэта той, хто не згодны. Але ўсё роўна патрэбен пазітыўны мэсэдж грамадству. Народ чакае пазітыўнай альтэрнатывы, і пакуль мы не станем такой, людзям мы не цікавыя. Так, улада губляе ачкі, але і апазіцыя іх не набірае. І вядома, я таксама нясу сваю долю адказнасці за гэта.\n— Дык, можа, прыйшоў час вам вярнуцца ў авангард палітычнай барацьбы?\n— Для мяне вельмі важная легітымнасць працэсу — хоць бы ў апазіцыйным крузе. Калі праводзіліся кангрэсы дэмсілаў і кангрэс выбіраў кандыдата (мне такі гонар была аказана ў 2005г.), Тады кангрэс быў прызнаны ўсімі. А зараз з нагоды таго ж ўрада ў выгнанні цалкам можа прагучаць рэакцыя простых, не заангажаваныя ў палітыцы людзей: «А хто вас прызначыў? А чаму вы — урад? А мы не хочам такога ўрада!»\nЛегітымнасць працэдур павінна захоўвацца, і яна вельмі важная.\nЛюдзі: Аляксандр Мілінкевіч 870 Уладзімір Барадач 3\nТэгі: Народная праграма 90 урад 6 апазіцыя 166


Галоўная ➠ Мэбля ➠ Зялёная кухня а чаму б і не\nАпублікавана 25.10.2011 02:20\nЗелянявую мэбля на кухні ў нашай краіне можна ўбачыць рэдка, між тым гэта адно з самых прэстыжных і займальных рашэнняў, прадстаўленых на рынку. Нічога незвычайнага - гэты колер па-свойму велікадушны, выдатны, ўзрушаюча асвяжае месца, увогуле мае шмат пераваг.\nПа-1-х, зялёны колер прыродны - ён лічыцца расслабляльным і заспакаяльным, сімвалізуе сабой жыццё і яе развіццё. Па-2-х, мае масу розных кветак, пачынаючы ад ярка салатавага, да мятного і аліўкавага, а таму проста можна абраць той, што для вас даспадобы. Акрамя таго, такая велізарная колькасць кветак дазваляе падабраць колер для кожнага стылю інтэр'еру - да прыкладу, колер алівы будзе ўдалым рашэннем на кухні ў адным з сельскіх стыляў, а насычаны зялёны проста зусім ўпішацца ў любы сучасны інтэр'ер.\nВыбіраючы на кухню зялёную мэбля, зразумела, што яе трэба будзе злучаць з колерам сцен і аксесуараў (зрабіць памяшканне стоадсоткава аднакаляровым таксама можна, але не дарэчы - глядзецца такі інтэр'ер будзе ўжо вельмі аднолькавым і брыдкім). На шчасце, зялёны з'яўляецца вельмі універсальным колерам і выдатна гармануе з многімі іншымі кветкамі, спачатку, прыроднымі - Карым і беласнежным. Таксама яго можна злучыць з чырванаватым, жаўтлявым і чорным - гэта вельмі неардынарныя рашэнні, але глядзяцца вельмі добра, галоўнае тут не баяцца эксперыментаваць.


Андрэй Ашурак: Брата забілі ўмовы, у якіх немагчыма выжыць | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ нашым эфіры пабываў Андрэй Ашурак, які днямі з’ехаў з Беларусі. Брат Вітольда распавёў „Радыё Рацыя” пра тое, ці цяжка было перасекчы мяжу, і ці лічыць ён, што Вітольда забілі наўмысна.\n– На жаль мушу. Рашэнне было прынятае хутка. Раней я нават не разглядаў таго, каб пакінуць нашую краіну, але паступіла інфармацыя ад людзей, якія заслугоўваюць даверу, што быць тут мне і нашым сябрам небяспечна. Зноў была распачатая крымінальная справа нібыта пра хуліганства на судзе над Вітольдам Міхайлавічам, маім братам. Інфармацыя была такая, што былі названыя імёны і прозвішчы: мае і нашых сяброў – гэтыя людзі павінны сядзець, не важна за што і як. Таму не было часу, мы падумалі і ў сям’і, і з сябрамі, і прыйшлі да высновы, што трэба пільна ехаць.\nРР: 21 траўня 2021 года родным па тэлефоне паведамілі з калоніі, што Вітольд Ашурак памёр праз спыненне сэрца. Вы як брат, напэўна, ведаеце больш, ці раней у яго назіраліся праблемы з сэрцам?\n– Праблем у яго не было не тое што з сэрцам, праблем са здароўем у яго ўвогуле не было. Я не думаю, што гэта праблема са здароўем, я думаю, што гэта тыя ўмовы, у якіх ён апынуўся. Гэта ўмовы, у якіх немагчыма выжыць. Гэта сістэма яго забіла.


Юрый Радзівіл (1556—1600) — Вікіпедыя\nЮрый Радзівіл (1556—1600)\nЮрый (Ежы) Радзівіл (31 мая 1556, в. Лукішкі, цяпер у межах Вільні — 21 студзеня 1600, Рым), царкоўны і дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай. Біскуп віленскі (1579—1591) і кракаўскі (з 1591), кардынал (1583).\nз 12 снежня 1583\nз 26 снежня 1583\nз 31 снежня 1579\nbishop of Krakow[d]\nз 9 жніўня 1591\nRoman Catholic Diocese of Kraków[d]\nдыпламат, каталіцкі святар\n31 мая 1556\n21 студзеня 1600(1600-01-21) (43 гады)\nПаходзіў з магнацкага роду Радзівілаў герба «Трубы», сын Мікалая Чорнага, канцлера вялікага літоўскага, і Альжбеты з Шыдлавецкіх. Меў братоў Мікалая, Альбрэхта, Станіслава.\nВучыўся ў Лейпцыгскім універсітэце (да 1572); вывучаў філасофію і тэалогію ў Рымскім калегіуме (1575—1576). У дзяцінстве выхоўваўся ў кальвінісцкім духу, у 1576 перайшоў у каталіцызм.\nКаад’ютар (памочнік-намеснік) біскупа Валерыяна Пратасевіча (1574—1579). З 1579 года біскуп віленскі, атрымаў званне кардынала (1583). Актыўна змагаўся супраць Рэфармацыі, у 1581 упершыню ўвёў у сваёй дыяцэзіі цэнзуру друку, у 1582 на ўласныя сродкі адкрыў каталіцкую духоўную семінарыю ў Вільні. У 1582—1584 адначасова намеснік караля (губернатар) у Інфлянтах, але гэтая пасада была яму ў цяжар.\nПасля смерці Стэфана Баторыя на элекцыйным сойме 1587 падтрымліваў прадстаўніка аўстрыйскай дынастыі Габсбургаў Максіміліяна, але абраны быў Жыгімонт III Ваза. Пасля збліжэння Жыгімонта III у 1589 з Габсбургамі ўплыў Юрыя Радзівіла пры двары зноў вырас. 3 1591 года — біскуп кракаўскі. Спрыяў шлюбу Жыгімонта III з эрцгерцагіняй з дома Габсбургаў Ганнай (1592). Адзін з бліжэйшых дарадчыкаў караля, у 1596—1597 вёў перагаворы пра далучэнне Рэчы Паспалітай да антытурэцкай каталіцкай лігі.\nJerzy Radziwiłł (польск.)\nБіяграфія на сайце catholic-hierarchy.org (англ.)\nБіяграфія на сайце mirandas (англ.)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Юрый_Радзівіл_(1556—1600)&oldid=3869637"\nАпошнія змены 26 чэрвеня 2021 а 20:54\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 20:54, 26 чэрвеня 2021.


Чэмпіён сьвету пра рэпрэсіі ў Беларусі: «Лукашэнка напалохаўся, што ніхто за яго не прагаласуе» - Салiдарнасць\nЧэмпіён сьвету пра рэпрэсіі ў Беларусі: «Лукашэнка напалохаўся, што ніхто за яго не прагаласуе»\nСамы ўганараваны беларускі канькабежац, шасьціразовы чэмпіён сьвету, алімпійскі прызэр Ігар Жалязоўскі ў інтэрвію Радыё Свабода адрэагаваў на сілавы сцэнар, выбраны беларускімі ўладамі падчас прэзыдэнцкай кампаніі.\nІгар Жалязоўскі, фота Радыё Свабода\n26 гадоў Лукашэнка з трыбуны прамаўляе адно, а робіць зусім іншае. Таму сёньня ўсё залежыць ад людзей, найперш маладых, якім тут жыць: ад іх мужнасьці, стойкасьці, вытрыманасьці.\n— На жаль, нічога новага Лукашэнка не прыдумаў, так заўсёды было, — гаворыць Ігар Жалязоўскі Свабодзе. — Магу памыліцца, але яшчэ ніводная кампанія за 20 апошніх гадоў не заканчвалася мірна. Адзінае, з кожным разам толькі брутальней, бо ўсё цяжэй утрымаць уладу. Вось, відаць, і напалохаўся, што рэальна ніхто не прагаласуе, бо да гэтага ўсё ішло. Плюс пастарэў, адстаў у тэхналёгіях.\nЦяпер штосьці сфальсыфікаваць нашмат складаней, чым нават 5 гадоў таму: усе сталі блогерамі, пішуць пасты, выкладаюць відэа. Нешта схаваць ня тое што цяжка, а немагчыма. Таму такая ваяўнічая рэакцыя.\nГалоўная праблема Аляксандра Лукашэнкі ў тым, што, ізаляваўшыся ва ўмоўных Драздах, ён страціў сувязь з рэальнасьцю, лічыць Ігар Жалязоўскі. Уявіў сябе мэсіяй, безь якога краіна зойдзе ў тупік, а народ разгубіцца, застаўшыся бяз «бацькі-пастуха.\n— Ведаючы нашага кіраўніка, складана чакаць сумленнай барацьбы, — працягвае ён. — Асабіста для мяне было абсалютна прадказальна, што будуць выбраныя менавіта такія мэтады — дыскрэдытацыя апанэнтаў, пасадкі канкурэнтаў, жорсткія разгоны і суды пад капірку.\nІ яго не хвалюе, што тым самым толькі больш настройвае людзей супраць сябе, адштурхоўвае нават тых, хто некалі яго падтрымліваў. Пляваць на ўсіх, паверце. Для яго галоўнае — застацца пры ўладзе, бо ведае, што інакш магчымыя наступствы.\nНу а навошта рызыкаваць, калі можна падоўжыць тэрмін яшчэ на 5, а то і на 10 гадоў? Тым больш здароўе дазваляе.\n— Адна справа — «езьдзіць па вушах», і зусім іншае — даказаць свае намеры ў рэальнасьці. Трэба ж ацэньваць учынкі, а ня словы. Правільна людзі гавораць: 26 гадоў Лукашэнка з трыбуны прамаўляе адно, а на справе робіць абсалютна іншае. У гэтым сэнсе я з народам цалкам салідарны.\nТаму сёньня ўсё залежыць ад саміх беларусаў, найперш маладых, якім тут жыць: ад іх мужнасьці, стойкасьці, вытрыманасьці. Калі нічога не рабіць, то ўсё закансэрвуецца і будзе працягвацца вечна. На жаль, у свой час недаацанілі, думалі, супраць Канстытуцыі прэзыдэнт дакладна ня пойдзе. А ён яе проста прыстасаваў пад свае патрэбы.\n— Лукашэнка так падпарадкаваў сабе сыстэму ўладнай вэртыкалі, што грамадзянская супольнасьць практычна ня ў стане на нешта паўплываць. Захацеў некага пасадзіць, не пасьпеў прыгразіць — чалавек ужо сядзіць.\nТолькі падумаў, што было б добра зьняць суперніка з выбараў — канкурэнт ужо на ўзбочыне. Безумоўна, гэта ненармальна для цывілізаванай краіны, але факты гавораць самі за сябе.\nЗ гледзішча ягонай бясьпекі і плянаў на будучыню так і павінна быць, тут нічога дзіўнага. Дзіўна толькі для ўсяго астатняга сьвету, які за гэтым тэатрам абсурду назірае, — падсумоўвае Ігар Жалязоўскі.


У мультиварке можна прыгатаваць шмат цікавых і смачных страў. У ёй выдатна атрымліваецца рыс з грыбамі. Ён просты ў гатаванні, для добрага выніку трэба толькі ўсё рабіць паэтапна.\nГэта сытна страва. Калі пры падрыхтоўцы ў рыс з грыбамі ў мультиварке дадаць аліўкавы алей, ён атрымліваецца духмяны, да таго ж такі варыянт дыетычны. Таму яго можна рыхтаваць кожны дзень. Усе інгрэдыенты лёгка набыць у краме.\n- ½ шклянкі рысу;\n- грыбы (шампіньёны) 400 г .;\n- 3 шклянкі вады;\n- галоўка цыбулі;\n- 3 ст.л. соевага соусу і аліўкавага алею;\n- 1 ст.л. сліў. алею;\n- соль, спецыі.\nРыс з грыбамі ў мультиварке. Рэцэпт паэтапнага стварэння\nСпачатку патрабуецца падрыхтавацца ўсе кампаненты. Лук чысціцца і наразаецца, грыбы прамываюцца, чысцяцца, і выдаляецца скурка. Капялюшыкі адлучаюцца ад ножак, усе наразаецца нетонкими пласцінкамі.\nЧаша змазваецца аліўкавым алеем, у яе скідаецца лук і ставіцца на рэжым смажання на працягу 20 хвілін. Рыхтаваць варта з адкрытай вечкам, каб можна было перыядычна памешваць.\nПраз пяць хвілін абсмажвання да лука дадаюцца грыбы. Усе смажыцца з адкрытай вечкам, памешваючы, пакуль час цалкам не скончыцца. Пасля сігналу дадаецца сметанковае масла з соевым соусам, усе солится, дадаюцца спецыі.\nВыстаўляецца рэжым жарка на пяць хвілін. За гэты час трэба прамыць крупы, пасля сігналу дадаць яго ў мультиварку і заліць зверху вадой. Цяпер вечка зачыняецца, і страва тушыцца на працягу сарака хвілін.\nПасля сігналу рыс з грыбамі ў мультиварке падрыхтаваны. Можна ўпрыгожыць, выкарыстоўваючы зеляніна.\nРэцэпт з курыцай і грыбамі\nМультиварка робіць гатаванне многіх страў прасцей. Але ў ёй таксама трэба рабіць усё правільна, таму лепш вучыцца на простых рэцэптах. Напрыклад, паспрабаваць рыс з курыцай і грыбамі ў мультиварке.\nМал рассыпісты, курачка з румянай скарыначкай, з дапамогай гародніны дасягаецца сакавітасць, а спецыі дадаюць водар.\n- сцягна курыцы (можна іншыя часткі) - 450г .;\n- шампіньёны (падыдуць і іншыя грыбы) - 200г .;\n- рыс - 400г .;\n- алей нішчымнае - 30 г .;\n- сумесь перцаў і соль па 1ч.л .;\n- моркву і цыбулю па 50 г .;\nУ чару мультиварки дадаецца алей, курыца абсмажваецца з усіх бакоў да залацістай скарыначкі.\nЛук і морква ачышчаюцца і наразаюцца як зручна. А шампіньёны нашинковываются слайсе. Абсмаленыя сцягна дастаюцца з мультиварки, і на тым жа алеі трэба абсмажыць лук і морква на працягу пяці хвілін. Затым кладуцца шампіньёны, і яшчэ столькі ж доўжыцца обжарка. Калі ўсе амаль гатова, верх пасыпаецца спецыямі, зверху ўкладваюцца кавалачкі курыцы. Зверху насыпается прамытая крупы, усё заліваецца вадой, дадаецца соль. У рэжыме тушэння на прыгатаванне сыходзіць сорак хвілін, і рыс з грыбамі ў мультиварке гатовы.\nРыс з гароднінай\nМал выдатна спалучаецца з гароднінай. Для дадзенага рэцэпту будзе выкарыстоўвацца гавайская сумесь. Яна не толькі зробіць страва сакавіцей, але і надасць яму яркасці фарбаў.\n- пакет замарожаных гародніны - 450 г .;\n- шклянку рысу;\n- 2 шклянкі вады;\n- грыбы - 500 г .;\nУ рэжыме выпечка на мультиварке абсмажыць нарэзаны лук і нацёртую моркву 10 хвілін. Дадаць грыбы і рыхтаваць 15 хвілін.\nУсыпаць сумесь гародніны, у ёй ужо маецца рыс, але можна, калі мала, дадаць яшчэ шклянку. Наліць вады, пасаліць і дадаць спецыі па гусце. Вечка зачыняецца і усталёўваецца рэжым падрыхтоўкі плову.\nКалі сігнал прагучаў, рыс з грыбамі ў мультиварке гатовы. Падаваць гарачым і пасыпаць зверху зелянінай.\nМультиварка дазваляе марнаваць менш часу на гатаванне. У працэсе няма неабходнасці сачыць, як, напрыклад, на сподзе. І ў выніку атрымліваецца смачны і духмяны рыс з грыбамі ў мультиварке.\nПалачкі хлебныя. Тэхналогія прыгатавання хлебных палачак\nМясныя вожыкі з рысам: рэцэпт з фота\nЗакід жоўці ў страўнік.\nРыхтуем з субпрадуктаў: курыная печань, тушаная ў смятане


У каменных будынках выкарыстаюць вялікі лік зборных жалезабетонных канструкцый і іншых вырабаў. Каб забяспечыць надзейнасць якія ўзводзяцца канструкцый і бяспека іх мантажу, неабходна кантраляваць якасць зборных элементаў, забяспечваць правільнае складаванне і захоўванне вырабаў.\nЯкія паступаюць на будоўлю матэрыялы, вырабы і канструкцыі правяраюць, каб пераканацца, што яны адпавядаюць праекту (працоўным чарцяжам), дзейсным тэхнічным умовам. Сведчаннем выканання заводамі-пастаўшчыкамі патрабаванняў нарматыўных дакументаў па якасці з'яўляюцца пашпарты, выдаваныя прадпрыемствам-вытворцам на кожную пастаўляную на будоўлю партыю матэрыялаў і вырабаў.\nУ пашпарце на жалезабетонныя канструкцыі паказваюць найменне вырабаў тэхнічным умовам. Умоўнае пазначэнне (азначнік) тэхнічных умоў, колькасць вырабаў у партыі. Паказваюць дату выраба і прыёмкі партыі, марку бетону, адпускную трываласць бетону (у адсотках ад праектнай) у момант прыёмкі. Без пашпартоў забараняецца адпускаць вырабы з заводу і прымаць на будоўлі.\nКожны выраб з зборнага жалезабетону і бетону павінна мець бачную маркіроўку, выкананую нязмыўнай фарбай з дапамогай трафарэтаў або гумовых штампаў. На штампе-марцы паказваюць марку прадпрыемства-вытворцы, пашпартны нумар выраба, азначнік. На вырабах, у якіх верх цяжка адрозніць ад нізу (пліты, прастакутныя бэлькі), робяць надпіс "Верх" або ў верхняй частцы пішуць літару "У", а ў ніжняй - "Н". Штампы на такіх вырабах размяшчаюць так, каб падстава знака было звернутае да ніжняй паверхні выраба, што дазваляе судзіць аб яго працоўным становішчы. Пры адсутнасці завес на элементах, мантаваных кранамі, адзначаюць месцы строповки у адпаведнасці з праектам.\nПры прыёмцы канструкцый, якія паступаюць на мантаж, іх якасць правяраюць вонкавым аглядам. Упэўніваюцца, што выраб не мае дэфармацый або іншых пашкоджанняў (сколаў), яго асабовая паверхня (фактурны пласт) адпавядае патрабаванням праекту (колер, ракавіны, наплывы). Выбаркова кантралююць адпаведнасць праектным дадзеным геаметрычных памераў элементаў, правільнасць размяшчэння закладных дэталяў, выпускаў, разор, ніш, адтулін, якія фіксуюць прылад, чвэрцяў, захаванасць умантаваных дэталяў санітарна-тэхнічнага, электратэхнічнага і іншага абсталявання. Канструкцыі з адхіленнямі, якія перавышаюць допуск, або іншымі сур'ёзнымі дэфектамі бракуюць, пра што складаюць што адпавядае акт.\nКанструкцыі на складах усталёўваюць на драўляныя інвентарныя падшэўкі і пракладкі, размяшчаючы іх у месцах, прадугледжаных працоўнымі чарцяжамі і пазначаных на элементах. Пракладкі паміж вырабамі, якія ўкладваюцца ў штабель, размяшчаюць адну над іншай па вертыкалі. Таўшчыню пракладак, якая павінна быць не меней 25мм, падбіраюць з такім разлікам, каб вышэйлеглыя элементы не абапіраліся на завесы або выступоўцы часткі ніжэйлеглых элементаў. Падшэўкі звычайна маюць перасек не меней 100 X 100мм.\nПляцоўкі пад штабелі на складах папярэдне выраўноўваюць, грунт ушчыльняюць, каб пракладкі не прасядалі, інакш выраб будзе абапірацца не на падшэўкі, а на грунт і зламаецца з-за няправільнага размеркавання нагрузак.\nЗборныя бетонавыя і жалезабетонныя элементы ўкладваюць у штабелі па наступных схемах.\nПліты падмуркаў (мал. 122, а) і блокі сцен скляпоў размяшчаюць штабелямі вышынёй не больш 2600мм на падшэўках і пракладках, якія ўсталёўваюць на адлегласці 30...500 мм ад тарцоў блокаў.\nПрастакутныя ригели (прагоны) (мал. 122, бы) вышынёй да 600мм укладваюць на рабро, не больш трох шэрагаў па вышыні, з падшэўкамі і пракладкамі, размешчанымі на адлегласці 500... 1000мм ад тарцоў; ригели верхняга шэрагу ў штабелях змацоўваюць паміж сабой за мантажныя завесы.\nМал. 122. Штабелі жалезабетонных канструкцый:\nа - падмуркавыя пліты, бы - ригели, у - пліты перакрыццяў, г - драбінчастыя маршы\nМногопустотные пліты перакрыццяў (мал. 122, у) і пліты пакрыццяў укладваюць у штабелі вышынёй не больш 2500мм плазам да 8... 10 шэрагаў у залежнасці ад трываласці падставы склада; пракладкі і падшэўкі размяшчаюць перпендыкулярна пустэчам на адлегласці 250...400мм ад бакоў пліты.\nДрабінчастыя маршы (мал. 122, г) складуюць прыступкамі ўверх; вышыня штабеляў 5...6 шэрагаў. Падшэўкі і пракладкі размяшчаюць уздоўж маршаў на адлегласці 150...200мм ад іх бакоў. Драбінчастыя пляцоўкі размяшчаюць у гарызантальным становішчы не больш за ў чатыры шэрагу па вышыні, падшэўкі і пракладкі ўсталёўваюць на адлегласці 150...200мм ад тарцоў.\nПры кладцы вырабаў у штабелі сочаць, каб вырабы і пракладкі размяшчаліся правільна ў адпаведнасці са схемамі - няправільнае складаванне зборных элементаў (мал. 123, а, бы) непазбежна прыводзіць да іх разбурэнню.\nМал. 123. Разбурэнне жалезабетонных пліт пры няправільным складаванні:\nа - падшэўкі размешчаныя не па адной вертыкалі, бы - тры падшэўкі замест двух і не па адной вертыкалі\nБуйнапанэльныя перагародкі памерам на пакой (мал. 124) захоўваюць у вертыкальным або злёгку нахільным становішчы ў касетах або пірамідах. Апорныя часткі 4 пірамід маюць невялікі нахіл у бок каркаса 1 піраміды, за рахунак чаго ўтворыцца прамы кут паміж пірамідай і апорай.\nМал. 124. Складаванне панэляў перагародак:\n1 - каркас піраміды, 2 - драбінкі і агароджы, 3 - панэлі перагародак, 4 - апорная частка\nДзякуючы гэтаму ўсталёўваныя ў піраміду панэлі 3 абапіраюцца на насціл апор піраміды ўсім пляцам тарцовай грані, а не рабром, што выняткоўвае пашкоджанне граняў панэляў.\nНетыпавыя вырабы (драбінчастыя пляцоўкі, перамычкі, дэталі агародж) завозяць на будоўлі ў кантэйнерах і захоўваюць на складзе ў асобных штабелях.\nЖалезабетонныя і бетонавыя дэталі і блокі размяшчаюць так, каб іх завадскую маркіроўку можна было лёгка прачытаць са боку праходу або праезду, а мантажныя завесы вырабаў, выкладзеных у штабелі, былі звернутыя дагары.\nВырабы захоўваюць ва ўмовах, выняткоўвалых магчымасць іх дэфармацыі, забруджванні і пашкоджанні асабовых паверхняў (фактур).\nУзімку не дазваляецца ўкладваць канструкцыі і дэталі на падшэўкі і пракладкі, пакрытыя лёдам; каб на канструкцыях не застойвалася вада, іх укладваюць з невялікім ухілам. Скразныя адтуліны ў вырабах з бетону зачыняюць ад траплення снега і адукацыі наледи. Жалезабетонныя дэталі перыядычна чысцяць ад снега, не дапушчаючы іх абледзянення.


2 жніўня чалавецтва праела зямныя рэсурсы\n02 жнівень 2017, 12:25\nЭколягі разьлічылі штогадовую мяжу дапушчальнага выкарыстаньня рэсурсаў плянэты. 2 жніўня гэтая мяжа перакрочаная.\nМэтодыка, якую ўжываюць навукоўцы з Global Footprint Network, групы эколягаў у амэрыканскім горадзе Оклэнд, вымярае аднаўляльныя рэсурсы плянэты. Яна дазваляе разьлічыць той дзень у годзе, ад якога Зямля ўжо ня ў стане аднавіць спажытыя чалавекам рэсурсы — і калі людзі пачынаюць руйнаваць сваё асяродзьдзе пражываньня.\nУ 2017 годзе гэтая «кропка невяртаньня» прыпадае на 2 жніўня. Такім чынам, сёлета людзі спажылі ўсе аднаўляльныя за год рэсурсы Зямлі на 6 дзён раней, чым у 2016-м. Калі ў 1987 годзе «мяжа аднаўляльнасьці» прыпала на 19 сьнежня, то пазьней яна пасьлядоўна рухалася ад канца году да яго сярэдзіны. Так, у 2011 годзе чалавецтва спажыло ўсе аднаўляльныя рэсурсы да 27 верасьня.\n2 жніўня шэраг экалягічных арганізацыяў у Нямеччыне мае намер правесьці сумесную акцыю перад Брадэнбурскай брамай у Бэрліне, каб нагадаць, што чалавецтва спажывае больш драўніны, расьлінаў, прадуктаў харчаваньня, рыбы і ўсяго іншага, чым вадаёмы, лясы і палі ў стане стварыць і аднавіць самастойна, паведамляе DW.


Выстава "Наша памяць" у Гайнаўцы - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУжо ў бліжэйшую нядзелю, 31 сакавіка, у Гайнаўскім доме культуры адкрыецца выстава ”Наша памяць”. Да выставы і падзей, якія прадстаўлены на 13 планшэтах, будзе прымеркаваны і даклад прафесара Універсітэта ў Беластоку Алега Латышонка пра падзеі, якія мелі месца на Беласточчыне на зломе студзеня-лютага 1946 года. Кажа Яраслаў Іванюк:\n– Спадзяюся, што зацікаўленне гэтай выставай у Гайнаўцы будзе даволі вялікае, бо датычыць яна падзей, якія адбываліся менавіта на гэтай зямлі. У Гайнаўцы пражываюць яшчэ нашчадкі людзей, якія ў выніку гэтых трагічных падзеяў з 1946 года пацярпелі. Пры нагодзе такога тыпу сустрэчаў мы збіраем сродкі на працяг гэтага праекта.\nАхвяраванні, якія збіраюць арганізатары выставы, пойдуць на аднаўленне месцаў памяці загінулых у выніку дзеянняў аддзела польскага ўзброенага падполля пад камандаваннем капітана Рамуальда Райса (псеўданім Буры), а таксама выданне асобнай кнігай дакументаў і ўспамінаў ахвяраў гэтых дзеянняў ды ўсталяванне памятных крыжоў у спаленых вёсках з надпісамі па-беларуску.\n4 красавіка выставу змогуць паглядзець жыхары Нараўкі.


8 ліпеня штаб Віктара Бабарыкі, патэнцыйнага кандыдата ў прэзыдэнты Беларусі, які цяпер знаходзіцца ў зьняволеньні ў СІЗА КДБ, апублікаваў дакумэнтальны біяграфічны фільм пра яго.\nУ амаль 23-хвілінным відэа Віктар Бабарыка расказвае пра сваё дзяцінства, сям’ю, а таксама фармаваньне сваёй асобы, каштоўнасьцяў, жыцьцёвай пазыцыі і прынцыпаў. На кадрах Віктар Бабарыка — дома, а таксама ў сваім выбарчым штабе. Ён паказвае шмат архіўных фатаздымкаў і апавядае гісторыю свайго жыцьця.\nНекалькі цытатаў зь фільму\n«У мяне была мара такая дзяцінства — я вельмі любіў фантастыку — стаць лідэрам ураду плянэты Зямля».\n«Я заўсёды кажу: „Вы ведаеце, у мяне нават няўдачаў ніколі не было“... Любая няўдача — гэта проста ўрок, які ты вывучыў, і ўсё».\n«Я хачу, каб я памёр на радзіме, якой ганарыўся б».\n«Я не магу перакласьці адказнасьць за тое, што адбываецца ў краіне, на кагосьці. Гэта адбываецца з маёй маўклівай згоды. І я адказны за тое, што адбываецца».\n«Калі ты разумееш, што нешта няправільна і гэта табе не падабаецца, чаму ты гэта ня робіш?»\n«Як сказаў Эдуард, „Добра, 90 дзён майго жыцьця я падарую табе“. Гэта не 90 дзён ягонага жыцьця, гэта насамрэч разуменьне таго, што ён нароўні са мной, за мяне падставіў сваё жыцьцё пад пагрозу. Гэта для любога бацькі няпростая гісторыя. Але я яе выбраў».\nПрэтэндэнт у прэзыдэнты Беларусі Віктар Бабарыка ўжо тры тыдні знаходзіцца за кратамі ў СІЗА КДБ, разам з сынам і кіраўніком ягонай ініцыятыўнай групы Эдуардам. Яго абвінавачваюць паводле трох артыкулаў крымінальнага кодэксу Беларусі — у адмываньні грошай, ухіленьні ад сплаты падаткаў і даваньні хабару.\n11 чэрвеня ў «Белгазпрамбанку» і шэрагу іншых кампаній, у знаёмых патэнцыйнага кандыдата ў прэзыдэнты Віктара Бабарыкі прайшлі ператрусы. Камітэт дзяржкантролю заявіў аб завядзеньні крымінальных спраў па арт. 235 (легалізацыя сродкаў, здабытых злачынным шляхам у асабліва буйным памеры) і арт. 243 (ухіленьне ад выплаты падаткаў у асабліва буйным памеры) Крымінальнага кодэксу.\nВіктар Бабарыка назваў гэта атакай на яго асабіста, хоць сам у справе тады не фігураваў, і заявіў пра «палітычны характар» дзеяньняў сьледчых, якія ня маюць прамога капрамату на яго.\n11 чэрвеня арыштавалі каардынатарку выбарчага штабу Бабарыкі Сьвятлану Купрэеву, яе вінавацяць ва ўхіленьні ад выплаты падаткаў у асабліва буйным памеры.\n12 чэрвеня Лукашэнка заявіў, што Бабарыка таксама датычны да справы, маўляў "гэта адна шайка-лейка« і безь яго ведама нічога не рабілася. Праз 4 гадзіны Дзяржкантроль заявіў, што мае доказы датычнасьці былога банкіра да злачынстваў.\nУсяго па «справе „Белгазпрамбанку“» праходзяць каля 20 чалавек.\n15 чэрвеня Нацыянальны банк прызначыў у «Белгазпрамбанку» часовую адміністрацыю на чале з Надзеяй Ермаковай. Расейскаія акцыянэры банка («Газпромбанк» і «Газпром») назвалі гэтае рашэньне незаконным.\n17 чэрвеня арыштавалі выбарчы фонд Віктара Бабарыкі з 100 тысячамі рублёў на рахунку. Афіцыйных тлумачэньняў штабу кандыдата тады не далі.\nРаніцай 18 чэрвеня затрымалі Віктара Бабарыку і яго сына ды кіраўніка ініцыятыўнай групы Эдуарда Бабарыку. У дамах сям’і Бабарыкаў прайшлі ператрусы.\n«Бабарыку затрымалі праз тое, што ён зьяўляўся непасрэдным арганізатарам супрацьпраўнай дзейнасьці, спрабаваў узьдзейнічаць на сьведак, схаваць сьляды раней зьдзейсьненых злачынстваў, і літаральна днямі Бабарыка спрабаваў зьняць буйную суму грошай з падкантрольных яму рахункаў», — сказаў кіраўнік Камітэту дзяржкантролю Іван Тэртэль, расказваючы пра нібыта махлярскую схему з адмываньнем грошай з удзелам былых і дзейных топ-мэнэджэраў «Белгазпрамбанку».\nВіктар і Эдуард Бабарыкі знаходзяцца ў СІЗА КДБ. Ім прад’явілі абвнавачаньне, артыкул не называецца.\n19 чэрвеня Штаб Бабарыкі падрыхтаваў да здачы 435 тысяч подпісаў.


16 верасень 2020, 20:48\nАляксандар Страх на адным з пратэстаў\n16 жніўня Ленінскі суд Магілёва пакараў пэнсіянэра за ўдзел у Маршы міру штрафам у 270 рублёў. У гэты жа дзень маёра ў адстаўцы позваю выклікалі ў міліцыю па другой адміністрацыйнай справе. Цяпер яго вінавацяць ва ўдзеле ў Маршы адзінства. Вэтэрану ВМФ пагражае арышт, але адмаўляцца ад удзелу ў пратэстах ён не зьбіраецца.\nПра Аляксандра Страха. Сьцісла.\nАляксандар Страх на плошчы перад будынкам гарвыканкаму\nНа Маршы міру Аляксандар Страх першым выгукнуў «Жыве Беларусь», пасьля чаго прастэстоўцы пачалі гуртавацца


Аляксандра Кунгер: «Мару адкрыць уласны салон прыгажосці для найпрыгажэйшага горада Беларусі». Новая гісторыя ў праекце "Чаго хоча моладзь?" (+відэа)\nЯскравая дзяўчына, заўсёды ўсмешлівая, натхнёная і адкрытая. Аляксандра Кунгер – студэнтка 3 курса факультэта бухгалтарскага ўліку Гродзенскага дзяржаўнага аграрнага ўніверсітэта ўпэўнена, што ў жыцці можна дасягнуць любых вяршынь, калі ёсць падтрымка блізкіх людзей. Яна не баіцца цяжкасцяў і перашкод, у будучым бачыць сябе паспяховай бізнес-вуман, каханай жонкай, а галоўнае – мамай.\n“ГРОДНА – САМЫ ПРЫГОЖЫ ГОРАД!”\nДзяўчына нарадзілася ў Мазыры. Гэта амаль пяцьсот кіламетраў ад Гродна. Часта абітурыенты, калі выбіраюць вну, аддаюць перавагу тым, што бліжэй да родных мясцін. Але яшчэ ў юнацтве горад над Нёманам стаў для Сашы марай. Яна бачыла сталіцу, была ва ўсіх абласных цэнтрах краіны, але, прызнаецца, такой прыгажосці, утульнасці і душэўнай чалавечай цеплыні, як у Гродне, не сустракала больш нідзе.\n– Старэйшая сястра выйшла замуж і пераехала ў Ваўкавыск. Калі я яшчэ вучылася ў школе, прыязджала да яе. Яна ўпершыню паказала мне Гродна. Тады я зразумела, што хачу жыць толькі тут, – расказвае Саша. – Бацькі прапаноўвалі паступаць у Магілёў, але я адмовілася. Чаму абрала прафесію бухгалтара? Гэта доўгая гісторыя. Спачатку рыхтавалася да паступлення ў акадэмію Міністэрства ўнутраных спраў, збіралася пасля працаваць у Мозырскай калоніі. Але ў нейкі момант зразумела, што гэта не маё. У мяне мяккі дзявочы характар, напэўна, мне было б цяжка працаваць з асуджанымі. Вырашыла стаць бухгалтарам, як сястра. Яна папярэджвала, што прафесія складаная і вельмі адказная, патрабуе стараннасці і ўважлівасці. Галоўны бухгалтар, напрыклад, нараўне з кіраўніком адказвае за фінансы прадпрыемства. Але ж мяне так проста не напалохаеш!\nАД РАНКУ ДА АПОЎНАЧЫ\nАмаль адразу дзяўчына абрала Гродзенскі дзяржаўны аграрны ўніверсітэт і цяпер лічыць, што гэта было правільным рашэннем. Гэта лепшая вну, упэўнена сцвярджае Саша.\n– Я так рада тут вучыцца! Аграрны ўніверсітэт як адна вялікая сям’я: кожны ведае адзін аднаго, заўсёды падтрымае і дапаможа, калі гэта спатрэбіцца. Выкладчыкі, аднагрупнікі – гэта родныя мне людзі, да якіх заўсёды можна звярнуцца за парадай і дапамогай. Ва ўніверсітэце вельмі актыўнае грамадскае жыццё. Гэта збліжае. Яскравы прыклад – універсітэцкі этап конкурса “Студэнт года”. Увесь мой факультэт прыйшоў мяне падтрымаць. Калі аб’явілі, што пераможцам стаў Арцём Несцярук, некаторыя “з маіх” так засмуціліся, што заплакалі. Прыемна, калі, здаецца, амаль незнаёмыя людзі так за цябе перажываюць.\nСаша не прыхоўвае: яна яшчэ тая актывістка. Тыднямі можа знаходзіцца ва ўніверсітэце з ранку і да апоўначы, калі трэба падрыхтавацца да мерапрыемства ці выступлення. Вахцёры ў інтэрнаце прывыклі і нават ужо не пытаюцца, дзе дзяўчына так затрымалася.\n– Калі вучылася ў школе, некалькі гадоў займалася спартыўна-бальнымі танцамі, – працягвае Саша. – Потым прыйшлося кінуць заняткі, але любоў да сцэны, актыўнага руху засталася. Вечарамі перад люстэркам паўтарала элементы і марыла, што аднойчы зноў буду танцаваць. Так і адбылося: ва ўніверсітэце далучылася да танцавальнага гуртка. Пачаліся рэпетыцыі, выступленні – усё, як хацела. Шкада, нядаўна з-за пэўных абставінаў наш гурток раскідаўся, але ж, спадзяюся, гэта часова.\nЁсць у Сашы з юнацтва яшчэ адно захапленне: у вольны час яна робіць дзяўчатам манікюр. Атрымоўваецца так добра, што ад “кліентак” няма адбою. Гэта справа, якая прыносіць задавальненне. Ёй проста падабаецца фантазіраваць і ствараць прыгажосць, кажа Саша. Акрамя іншага, дзяўчына працуе прадаўцом-кансультантам у магазіне адзення, каб адчуваць сябе больш самастойнай і крыху дапамагаць бацькам.\n– Я вучуся платна і разумею, што маці і бацька вельмі многа працуюць, каб мяне падтрымліваць. Не хочацца іншы раз прасіць у іх грошай. Уладкавалася на працу. Гэта будзе карысным для мяне: навучуся самастойнасці, стану больш дарослай, адказнай, атрымаю пэўны вопыт. На вучобу праца ніяк не ўплывае: калі паспяваю рабіць усё, дык чаму не паспрабаваць?\n“АД СВАІХ МЭТАЎ АДМАЎЛЯЦЦА НЕ ПРЫВЫКЛА”\nСаша ўпэўнена, што ва ўніверсітэце атрымлівае веды, якія абавязкова дапамогуць ёй здзейсніць сваю запаветную мару – адкрыць уласны салон прыгажосці.\n– Пасля ўніверсітэта планую дадаткова скончыць курсы майстра па манікюры. Паступова буду развівацца ў сферы, а з цягам часу адкрыю свой невялічкі салон. Навошта мне тады адукацыя, запытаецеся? Добры кіраўнік павінен падрабязна разбірацца ў фінансавых пытаннях. Бухгалтар – важная і карысная прафесія. Я ведаю тое, аб чым мае аднагодкі нават не здагадваюцца: падаткі, справаздачы, дэкларацыі, вядзенне бухгалтэрыі.\nУпэўнена, усе веды, якія цяпер атрымліваю ва ўніверсітэце, у будучым мне дапамогуць. Цяпер я збіраю інфармацыю для напісання дыпломнай работы. Мне дасталася дастаткова складаная і шырокая тэма – фінансавы вынік. За яго на прадпрыемстве заўсёды адказвае галоўны бухгалтар.\nКалі была на практыцы, мне нават раілі змяніць тэму, таму што яна насамрэч вельмі складаная. Але адмаўляцца ад сваіх мэтаў я не прывыкла. З прынцыпу вырашыла, што спраўлюся. І так ва ўсім – толькі наперад!\nПАЧУЦЬ СЛОВА “МАМА”\nГалоўнае ў жыцці кожнага чалавека, лічыць Саша, гэта сям’я. Можна дасягнуть любых прафесійных вышынь, калі дома цябе падтрымліваюць і матывуюць.\n– Сям'я – каранёвая сістэма, якая дае табе энергію для развіцця. Наогул шчасце для мяне – гэта сямейны дабрабыт, гармонія і спакой. Для жанчыны тым больш галоўнае ў жыцці – пачуць слова “мама”. Спадзяюся, праз дзесяць гадоў у мяне ўжо будуць свае дзеці, якія будуць гэтак жа моцна любіць Гродна, Беларусь і развіваць сябе на роднай зямлі.\nФото:і відэа Яна Хведчына


«Навошта вы дапамагаеце прастытуткам?», альбо Што не так з талерантнасцю беларусаў? | Новы Час\n«Навошта вы дапамагаеце прастытуткам?», альбо Што не так з талерантнасцю беларусаў?\nЦі сапраўды беларусы — талерантная нацыя? Што мы разумеем пад талерантнасцю: цярпімасць, прыняцце, а можа, раўнадушша? Ці павінна быць мяжа ў талерантнасці і дзе яна мусіць праходзіць?\nНад гэтымі пытаннямі падчас панэльнай дыскусіі, арганізаванай Цэнтрам новых ідэй, разважалі праваабаронца Наста Лойка, экспертка ў галіне гендарнай роўнасці і абароны правоў жанчын Ірына Альхоўка ды грамадскі актывіст, кіраўнік Лідскага міжраённага грамадскага аб'яднання «Рэспубліканская асацыяцыя інвалідаў-калясачнікаў» Аляксандр Аўдзевіч.\nТалерантны — не значыць абыякавы\nАпошнія дні інтэрнэт-супольнасць Беларусі абураецца, што ў Гомелі суседзі не дазваляюць жыльцу з інваліднасцю ўсталяваць у пад’ездзе пад’ёмнік, каб можна было на калясцы трапіць на вуліцу. Але здзіўленне перастае быць такім моцным, калі ўзгадаць вынік апублікаванага паўгода таму даследвання амерыканскіх спецыялістаў узроўню талерантнасці ў розных краінах Еўропы, паводле якога Беларусь увайшла ў тройку неталерантных дзяржаў. Краіну ўтвараюць яе грамадзяне, значыць, і асноўная праблема — у нас саміх.\n— Усе мы ў чымсьці неталерантныя. Але калі паназіраць за дзецьмі, яны вельмі часта не адрозніваюць людзей па знешніх прыкметах. Таму больш натуральна — быць талерантнымі, — лічыць Наста Лойка. — Але ў нейкі момант з’яўляюцца стэрэатыпы, і пасля гэта ўвасабляецца ў адкрытыя формы дыскрымінацыі. Я бачу дзве прычыны неталерантнасці: сацыяльна-культурныя і псіхалагічныя. Калі пакапацца, выяўляецца, што вельмі шмат рэчаў нам навязваецца звонку, — гаворыць праваабаронца.\nСвет вельмі мабільны, мы ўсе кудысьці перасоўваемся. Нам трэба ўмець камунікаваць, і талерантнасць — добры спосаб рабіць гэта спакойна і прадуктыўна, упэўнена праваабаронца.\nЯшчэ адна ўдзельніца дыскусіі Ірына Альхоўка нагадвае, што талерантасць — зусім не значыць адсутнасць свайго пункту гледжання.\n— Мы можам быць талерантнымі да людзей, якія адрозніваюцца ад нас, але і можам указваць ім на іх памылкі — гэта ўсё можа ўжывацца разам, — кажа яна.\nУ той жа час, па яе словах, талерантнасць часта блытаюць з раўнадушшам: маўляў, мне ўсё роўна — значыць, я талерантны. Аднак гэта няслушная інтэрпрэтацыя талерантнасці. Аляксандр Аўдзевіч вызначыў яе як цярпімасць, уменне прымаць новае і дапамагаць там, дзе гэта неабходна.\nРаскоша быць сабой\nУ Беларусі, у тым ліку дзякуючы сродкам дзяржаўнай прапаганды, талерантнасць пераўтварылася ў нацыянальную рысу. Часткова гэта звязана з тым, што доўгі час нашы продкі мірна ўжываліся разам у мультыкультурнай, шматрэлігійнай і полінацыянальнай краіне. Аднак і без скажэння і падмены паняццяў таксама не абыйшлося.\n— Пад беларускай талерантнасцю прымаецца штосьці падобнае на гасціннасць — існуе і такі стэрэатып. Але калі мы будзем параўноўваць з іншымі народамі, то гэты стэрэатып можа распадацца, — гаворыць Наста Лойка.\nНа думку Ірыны Альхоўкі, «беларусы — гэта тыя, хто ўвесь час церпіць».\n— Талерантнасць беларусаў для мяне — ва ўменні цярпець. Але ўсе розныя: для кагосьці гэта сінонім недыскрымінацыі, а для кагосьці — раўнадушша. Талерантным складана быць у закрытым, іерархічным грамадстве, дзе многія рашэнні прымаюцца з пазіцыі сілы. Калі мы расцем у культуры, дзе ўсіх параўноўваюць (пачынаючы з дзіцячага садка і школы), то гэта не спрыяе талерантнасці і самадастатковасці, мы заўжды хочам быць на кагосьці падобнымі. Быць самім ці самой сабой і ганарыцца гэтым — вельмі цяжка.\n«Калі вы не з’едзеце, мы будзем пісаць скаргі»\nАгулам досвед удзельнікаў дыскусіі паказвае, што беларусы неталерантныя. Наста Лойка з’яўляецца сузаснавальніцай арганізацыі Human Constanta, якая займаецца праблемай бежанцаў з Чачні, што не могуць выехаць у Еўропу і вымушаны заставацца ў Брэсце. Па яе словах, вельмі ўражвае, як звычайныя мінакі рэагуюць на чачэнцаў. Калі чачэнскія дзеці праяўляюць звычайныя для свайго ўзросту паводзіны — плёскаюцца вадой з фантана ці падыходзяць панюхаць кветкі — гэта выклікае асаблівую ўвагу берасцейцаў. Больш за тое, арганізацыя вымушана была змяніць офіс, які размяшчаўся ў жылым будынку з шэрагам іншых устаноў.\n— Нас запрасілі на сход жыльцоў, дзе сказалі, што баяцца за сваіх дзяцей, баяцца жанчын у хустках, хаця не змаглі прывесці ніводнага прыкладу канфліктаў з гэтымі людзьмі. І нам сказалі, што калі вы не з’едзеце, мы будзем пісаць скаргі на што заўгодна. Скаргаў так і не паступіла, але мы ўсё адно мусілі з’ехаць праз агульную неспрыяльную атмасферу.\nПадобныя прыклады прыводзіць і Ірына Альхоўка. Па яе словах, беларусы неталерантныя, асабліва ў адносінах да жанчын, што пацярпелі ад гвалту.\n— На нас пісалі скаргі, што мы прапагандуем няправільныя каштоўнасці, хаця мы проста абараняем правы жанчын. Часта сутыкаешся не з адсутнасцю талерантнасці, а з недобрасумленным выкананнем людзьмі сваіх абавязкаў. Нам задавалі пытанне «Навошта дапамагаць жанчынам, якія сталі ахвярамі гвалту, калі яны самі выбралі такое жыццё?», прычым гэта казалі і супрацоўнікі праваахоўных органаў. Таксама, калі дапамагалі жанчынам, якія пацярпелі ад гандлю людзьмі, мы доўга чулі пытанне: «Навошта вы працуеце з прастытуткамі?» У нас існуе меркаванне, што калі жанчына не захоча быць згвалтаванай, яна не будзе згвалтаванай, і што трэба дапамагаць «добрым» людзям, а не «прастытуткам».\nУ адносінах да людзей з інваліднасцю беларусы таксама не заўжды талерантныя.\n— Сёння я наведаў мінскі аквапарк, і было складана дамовіцца, каб мне дазволілі спусціцца з горкі, — распавядае Аляксандр Аўдзевіч. — Абмежаванняў не было ніякіх, але ўсе думалі, што калі я на калясцы, гэта небяспечна. Мне давялося сустракацца ледзь не з кіраўніком аквапарка, але насамрэч вырашыць праблему аказалася проста. Ва ўсіх ёсць свае клішэ, што «адразу не», але на пытанне «Чаму? Ці спрабавалі вы самі?» — адказ: «Ну гэта ж відавочна!»\nАдзін з самых эфектыўных спосабаў лепш зразумець іншага — асабістая камунікацыя, перакананы эксперты. Нават калі ў вас не сходзяцца нейкія меркаванні і погляды, гэты момант вельмі збліжае.\n— Калі вы не можаце нешта прыняць, я б параіла працаваць над сабой і шукаць адказы ў сабе, — дадае Наста Лойка.\nМы вельмі замкнёныя ў сабе і мыслім па сабе, і калі мы перастанем замыкацца, «мускул талерантнасці» пачне працаваць. Трэба быць адкрытымі і не ўспрымаць свет як пагрозу, раіць Ірына Альхоўка.\n— Талерантнасці, як і эмпатыі, можна навучыцца, калі падыходзіць да гэтага свядома. Але гэта нараджаецца з пачуцця несправядлівасці.\nІ ўсё ж ёсць з’явы, калі не трэба быць талерантнымі. Напрыклад, калі людзі прапагандуюць варожасць, то іх трэба спыніць. Не варта цярпець і мовы варожасці ды распальвання канфліктаў. Мяжа талерантнасці можа быць там, дзе пачынаецца актыўны заклік да знішчэння, сыйшліся на думцы ўдзельнікі дыскусіі.\nПракуратура і СК не хочуць разбірацца з адвольным затрыманнем назіральнікаў.\n«Маршыруй, дзетка!» 180 тысяч выпадкаў хатняга гвалту фіксуецца штогод!\nКавярня «Інклюзіўны барыста» пашыраецца. Людзям з інваліднасцю прапануецца навучанне і праца