Жыхарам Фінляндыі будуць плаціць па 550 эўра незалежна ад занятасьці\n31 сакавік 2016, 15:13\nФінляндыя ад 2017 году запусьціць пілётны праект па безумоўнаму асноўнаму даходу грамадзян. Пра гэта паведамляе Reuters са спасылкай на міністра сацыяльнага забесьпячэньня і аховы здароўя Фінляндыі Хану Мянцюлю.\nНа працягу двух гадоў 10 тысяч працаздольных фінаў будуць штомесяц атрымліваць па 550 эўра, незалежна ад іх занятасьці. Гэтая сума прыкладна роўная дапамозе па беспрацоўі і ўключае ў сябе выдаткі на ежу, асабістую гігіену, адзеньне і іншыя штодзённыя выдаткі.\n«Нам патрэбныя такія экспэрымэнты. Фінская сыстэма сацыяльнага забесьпячэньня сутыкнецца зь вялікімі праблемамі ў будучыні, калі мы ня зможам яе спрасьціць», — сказала агенцтву Мянцюля.\nКалі экспэрымэнт будзе пасьпяховым, безумоўны даход увядуць у сыстэму сацыяльнага забесьпячэньня Фінляндыі. Мяркуецца, што безумоўны даход заменіць сыстэму сацыяльнай дапамогі.\nУ чэрвені сёлета рэфэрэндум аб увядзеньні безумоўнага даходу пройдзе ў Швэйцарыі. Гэта будзе першае агульнанацыянальнае галасаваньне па гэтым пытаньні ў сьвеце. Аўтары ініцыятывы «Асноўны даход» адзначаюць, што сума, якую будуць выплачваць кожнаму швэйцарцу, характарызуецца фармулёўкай «[на ўзроўні] чалавечай годнасьці». Аўтары ініцыятывы прапаноўваюць замацаваць яго на ўзроўні 2,5 тысячы швэйцарскіх франкаў у месяц (каля 2,2 тысячы эўра).\nБезумоўны даход, толькі меншую суму, таксама будуць атрымліваць дзеці.


Ядзернае паліва на Беларускую АЭС прывязуць у 2017-ым | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЯдзернае паліва на Беларускую АЭС пачнуць пастаўляць у IV квартале 2017 года. Пра гэта стала вядома ў сераду, 17 лютага.\n«Зараз рыхтуецца дадатковае пагадненне да генеральнага кантракту аб пастаўках ядзернага паліва. Тэрмін пастаўкі – IV квартал 2017 года, яго загрузка па графіку запланавана на пачатак 2018 года. Гэта значыць часу да загрузкі дастаткова, але мы прапрацоўваем усе ўмовы ўжо цяпер. Праблем з тэрмінамі мы не бачым, усё ідзе па плане », – паведаміў БелТА галоўны інжынер ГП« Беларуская АЭС „Анатоль Бондар.\nЦяпер узгадняецца канфігурацыя ядзернага паліва і адказнасць бакоў пры яго транспарціроўцы. «Мы вельмі старанна падышлі да пытання транспарціроўкі корпуса рэактара першага энергаблока. Дастаўка паліва патрабуе яшчэ большай увагі і забеспячэння бяспекі, таму гэтыя моманты будуць падрабязна распісаны ў дадатковым пагадненні да генеральнага кантракту », – дадаў галоўны інжынер станцыі.\nМяркуецца, што ядзернае паліва для Беларускай АЭС будзе пастаўляць расейская кампанія „ЦВЭЛ”. Яна ўваходзіць у склад паліўнага дывізіёна дзяржкарпарацыі „Расатам» і ўключае прадпрыемства па фабрыкацыі ядзернага паліва, канверсіі і ўзбагачэнні ўрану, вытворчасці газавых цэнтрыфуг, а таксама навукова-даследчыя і канструктарскія арганізацыі. Кожны шосты энергетычны рэактар у свеце працуе на паліве, вырабленым „ЦВЭЛ”.\nБеларуская АЭС – праект па будаўніцтве атамнай электрастанцыі тыпу АЭС-2006, які рэалізуецца ў 18 км ад Астраўца. БелАЭС будзе складацца з двух энергаблокаў сумарнай магутнасцю да 2400 (2х1200) МВт. У адпаведнасці з генеральным кантрактам на будаўніцтва станцыі першы энергаблок плануецца ўвесці ў эксплуатацыю ў 2018 годзе, другі – у 2020 годзе.


Біяграфія біскупа Зыгмунта Лазінскага | Катэхетычны каледж\nКатэхетычны каледж > Каледж > Біяграфія З.Лазінскага > Біяграфія біскупа Зыгмунта Лазінскага\nБіяграфія біскупа Зыгмунта Лазінскага\nЗыгмунт Лазінскі нарадзіўся 8 чэрвеня 1870 ў Бараціне пад Наваградкам у шляхецкай сям’і. Чалавек вялікага розуму, энцыклапедычных ведаў, эрудыт і паліглот, які валодаў 12 мовамі, вылучаўся добрымі арганізатарскімі здольнасцямі, вялікай ахвярнасцю для бедных, хрысціянскім запалам ў дапамозе бліжнім і сціпласцю асабістага жыцця.\nНавучанне Зыгмунт Лазінскі пачаў у сярэдняй школе ў Варшаве, завяршыў у Санкт-Пецярбургу. У 1891 г. скончыў там жа Вышэйшую духоўную семінарыю са ступенню магістра тэалогіі. 23 чэрвеня 1895 г. атрымаў святарскае пасвячэнне. З 1895 г. працаваў выкладчыкам біблеістыкі і гамілетыкі ў Санкт-Пецярбургскай вышэйшай духоўнай семінарыі, а таксама адной з гарадскіх гімназій. 17 лістапада 1898 г. царскім урадам Зыгмунт Лазінскі быў адпраўлены ў зняволенне ў манастыр у Аглоне на 3 гады «за польскі патрыятызм», адкуль у 1900 г. быў вызвалены. Пасля працаваў вікарыем у Смаленску, Туле, Рызе, з 1904 — адміністратарам філіяльнага касцёла Узвышэння Святога Крыжа ў Мінску, а з красавіка 1905 — пробашчам катэдральнага касцёла ў Мінску. З 1906 аднавіў дзейнасць выкладчыка біблеістыкі і габрэйскай мовы ў Санкт-Пецярбургскай вышэйшай духоўнай семінарыі. Працягнуў навучанне ва ўніверсітэтах Італіі (Рым), Германіі і Святой Зямлі.\n2 Лістапад 1917 Зыгмунт Лазінскі быў прызначаны на пасаду Біскупа Мінскай дыяцэзіі. У 1918 годзе 10 кастрычніка ён адкрыў у Мінску ніжэйшую, а пасля і вышэйшую духоўную семінарыю. У снежні 1918 з прыходам у Мінск Чырвонай Арміі Біскуп Лазінскі пяць месяцаў хаваўся ад арышту ў лясах, не пакідаючы пры гэтым служэння і кіравання дыяцэзіяй, за што бальшавікамі была прызначаная за яго галаву вялікая ўзнагарода. У жніўні 1919 г. з прыходам у Мінск польскіх войскаў вярнуўся ў горад і працягнуў служэнне. Пасля вяртання Чырвонай Арміі адмовіўся падпісваць дэкларацыю аб прызнанні савецкай улады, заявіўшы, што будзе змагацца з камунізмам, які прыносіць бязбожнасць і бяспраўе, за што 1 жніўня 1920 быў арыштаваны па абвінавачванні ў «контррэвалюцыі». Праз 10 дзён пад ціскам мясцовых каталікоў быў вызвалены. 4 верасня 1920 года Біскупа Лазінскага зноў арыштавалі, утрымліваўся ён ў Мінскай турме, пазней быў пераведзены ў Маскву і заключаны ў Бутырскую турму. Праз 11 месяцаў быў вызвалены дзякуючы намаганням польскага ўрада.\n2 снежня 1925 святара прызначылі біскупам новастворанай Пінскай дыяцэзіі. У гэты час ён выкладаў біблеістыку, матэматыку і гуманітарныя прадметы ў заснаванай ім жа Вышэйшай духоўнай семінарыі ў Пінску. Біскуп Лазінскі аддана падтрымліваў “усходні гурток” у Пінскай семінарыі, быў ініцыятарам унійных канферэнцый, на якія з’язджаліся выкладчыкі многіх вышэйшых духоўных семінарый. Яго погляды пра магчымасць ужывання беларускай мовы ў набажэнствах станавіліся аб’ектам вострай крытыкі, а справа пашырэння рэлігійнай уніі не заўсёды знаходзіла разуменне ў польскім грамадстве і сярод яго акружэння. Усе сваё жыццё Зыгмунт Лазінскі шмат пісаў і публікаваўся.\nПад канец жыцця Біскуп скіраваў да верных наступныя словы: “Заданнем маім было весці вас да неба, дзеці мае! Вельмі нямогла служыў я вам; ні словам, ні прыкладам не ўмеў я быць правадыром, якім трэба было быць. Даруйце мне мае правіны… Але я вас любіў бясконца і аддана прагнуў аддаць за вас усё маё жыццё, і заўсёды прасіў Пана Езуса, каб дазволіў мне за вас пакутваць, і пакутамі выслужыць Касцёлу тое, чаго не магла здабыць для Яго мая няўдольная праца”.\nБіскуп Зыгмунт памёр у Пінску ў Вялікую Суботу, напярэдадні Вялікадня, 26 сакавіка 1932 года. Быў пахаваны ў мясцовым катэдральным касцёле, дзе саркафаг з яго целам спачывае па сённяшні дзень у адмысловай капліцы. Народнае ўшанаванне мошчаў біскупа Лазінскага пачалося адразу пасля яго смерці, а ў 1957 годзе распачаўся яго беатыфікацыйны працэс.


Галоўная ➠ Сакрэтная ➠ Заказать шторы\nЕсли вас интересует заказать шторы на кухню, стоит заглянуть на этот сайт tekstail.com.ua вы сможете заказать шторы на кухню отличного качества и по доступной цене.\nМы ведаем і ўлічваем наступныя тонкасці:\nКухня - гэта месца з агрэсіўнай асяроддзем, таму шторы тут павінны быць з тканін, лёгка паддаюцца мыцця і чысткі,\nУлічваючы, што кухонныя шторы чысцяцца і сціраюцца часцей за астатніх, яны павінны быць з даўгавечных зносастойкіх тканін,\nМногія гаспадыні на кухні аддаюць перавагу лёгкія кароткія мадэлі - яны значна больш практычным цяжкіх фіранак да падлогі,\nКалі кухоннае акно сумешчанае з выхадам на балкон, можна выкарыстоўваць камбінаваны варыянт запавес - сумясціць доўгі і кароткі ўчасткі.\nПрадумваючы, якімі павінны быць кухонныя шторы, неабходна ўлічваць не толькі планіроўку кухні, але і размяшчэнне вокнаў адносна бакоў святла - ад гэтага залежыць, у які час сутак тут могуць быць прамыя сонечныя прамяні.\nШторы на кухню на заказ ад інтэрнэт крамы And-Home.ru\nМасква вялікі горад, у якім прапануецца вялікі асартымент тавараў, але не заўсёды можна купіць гатовыя шторы, якія падыдуць менавіта вашаму інтэр'еру. Наша дызайн-студыя прапануе выйсце - індывідуальны пашыў штор. А кошт і якасць нашых паслуг вас прыемна здзівяць.\nІнтэрнэт-крама Aamp, D Home - гэта калектыў прафесіяналаў, якія ведаюць і любяць сваю працу. Сярод многіх іншых паслуг мы прапануем шторы на заказ на кухню - фота дапамогуць вам вызначыцца з выбарам тканіны і мадэлі. Калі вы жывяце ў Маскве або найбліжэйшай Падмаскоўі, то для вас існуе наша паслуга выезду дызайнера да вас дадому. Наш дызайнер выязджае да вас з ўзорамі тканін і прыкладамі нашых работ, выконвае ўсе неабходныя замеры і прапануе тэкстыльнае рашэнне з улікам усіх асаблівасцяў памяшкання. У нас вялікі вопыт - пра гэта кажуць фота нашых работ на сайце. А кошты так жа прыемна здзівяць вас, як і якасць нашых паслуг.\nКалькулятар прыкладнай кошту\n(Тканіна + пашыў)\nТып тканіны: Портьеры Цюль\nКлас матэрыялу тканіны: Вышэйшы Сярэдні Эканом\nШырыня карніза: гл * Калі ласка, увядзіце правільную шырыню\nВышыня ад падлогі да карніза: гл * Калі ласка, увядзіце правільную вышыню\nШырыня тканіны: 140 см 300 см\nКошт: ад да руб. выклікаць дызайнера\nУ Богучар з-за сутыкнення іншамарак сур'ёзна пацярпелі жанчына і дзіця\nУ Семилукском раёне асудзілі гандлярку падробленай гарэлкай


«Ёсць упэўненасць, што гэты народ не перамагчы». Былы прадпрымальнік з Віцебску распавядае пра вайну ва Ўкраіне - Витебский Курьер news\n«Ёсць упэўненасць, што гэты народ не перамагчы». Былы прадпрымальнік з Віцебску распавядае пра вайну ва Ўкраіне\nПасля падзеяў 2020 года тысячы ўцекачоў з Беларусі апынуліся ва Украіне. З пачаткам расейскага ўварвання нехта з гэтых людзей з’ехаў, але шмат хто застаўся. Паразмаўлялі з кіраўніком грамадскага руху «Краіна для жыцця» Віталём Савюком, які вырашыў абараняць Украіну ад расейскай агрэсіі. Пра тое піша “Белсат”\nЯк і многія іншыя беларусы, Віталь Савюк прыехаў ва Украіну з Віцебску пасля падзеяў 2020 года – на радзіме за ўдзел у мірных пратэстах супраць рэжыму Лукашэнкі яму пагражала крымінальная справа. Апынуўшыся за мяжою, Віталь разам з іншымі беларусамі працягнуў палітычную барацьбу. Так, у жніўні 2021 года ў Кіеве быў зарэгістраваны грамадскі рух «Краіна для жыцця». А калі стала зразумела, што вайна з Расеяй непазбежная, мясцовыя беларусы вырашылі абараняць Украіну.\n«Да апошняга моманту не хацелася верыць, што гэтая вайна пачнецца, але калі хочаш міру – рыхтуйся да вайны. І за месяц да пачатку вайны мы з сябрамі пайшлі на вайсковыя трэнінгі, арганізаваныя «Нацыянальным корпусам» у Кіеве. Там мы атрымалі базавыя веды пра аказанне медычнай дапамогі, правілы паводзінаў у пэўных сітуацыях і алгарытмы дзеянняў. За тыдзень да пачатку вайны мы закупілі неабходныя лекі і прадукты».\nВіталь Савюк гаворыць, што яшчэ 23 лютага напісаў у сябе ў «Facebook», што не з’едзе з Украіны, і ў выпадку вайны будзе змагацца разам з украінцамі, а ўжо ранкам наступнага дня яго пабудзілі гукі выбухаў.\n«Адразу ўспомнілася савецкая песня «Киев бомбили, нам объявили, что началась война». У першыя дні я дапамагаў выехаць з Кіева тым, хто вырашыў эвакуявацца, а таксама вывез у бяспечнае месца дакументацыю і офіснае абсталяванне нашага грамадскага руху. Потым мы пачалі дапамагаць мясцоваму атраду тэрытарыяльнай абароны абсталёўваць пазіцыі, вырабляць маскавальныя сеткі ды кактэйлі Молатава».\nАле далучыцца да наўпроставай абароны Украіны замежнікам аказалася не так проста. Кіраўнік грамадскага руху абвяргае інфармацыю пра тое, што ў Кіеве раздавалася зброя каму заўгодна. Як аказалася, атрымаць яе можна было толькі пры наяўнасці ўкраінскага грамадзянства.\n«Двойчы чарга да нас не даходзіла, бо нам не хапала зброі. На трэці раз, калі прыехаў яшчэ адзін грузавік, і надышла нашая чарга, мы паказалі беларускія пашпарты і папрасілі 5 аўтаматаў і патроны. Нас папрасілі крыху пачакаць. Як аказалася, убачыўшы нашыя пашпарты, людзі выклікалі паліцыю. Каля гадзіны мы тлумачылі, чаму мы ва Украіне. Нас адпусцілі, але аўтаматаў не далі, сказаўшы, што іх выдаюць толькі ўкраінцам. Ведаю выпадак, калі ў аналагічнай сітуацыі на нашага таварыша надзелі кайданкі, але потым таксама адпусцілі».\nДобраахвотнік прызнаецца, што яму зразумелая насцярожанасць украінцаў да беларусаў, паколькі менавіта з нашай тэрыторыі ва Украіну едзе варожая тэхніка, ляцяць самалёты і ракеты. Паводле яго, гэта настройвае ўкраінцаў супраць беларусаў. Але ў гэты ж час беларусы, якія змагаюцца за Украіну, аб’ядноўваюць нашыя народы.\n«Калі ўкраінцы бачаць мноства беларусаў, якія дапамагаюць ім у барацьбе супраць агрэсара, яны разумеюць, што беларусы – сапраўды братэрскі народ. Многія беларусы ўдзельнічалі ў рэвалюцыі 2014 года, потым бралі ўдзел у вайне на Данбасе на баку Украіны. Гэтыя людзі даказалі, што беларус украінцу брат. Людзі, якія прыехалі падтрымаць Украіну ў 2014 годзе, і цяпер не засталіся ўбаку і ўжо ў шыхце, ужо актыўна прымаюць удзел у баявых дзеяннях і навучаюць папаўненне».\nПаводле кіраўніка грамадскага руху, цяпер ва Украіну прыехалі каля ста беларусаў, якія збіраюцца абараняць яе ад расейскага нападу. Ахвотных суайчыннікаў нашмат больш, але трапіць ва Украіну можна толькі пасля сур’ёзнай праверкі СБУ.\nСам Віталь Савюк пакуль выехаў з Кіева ды займаецца арганізацыйнымі пытаннямі і забеспячэннем ахвотных амуніцыяй і транспартам.\n«Вельмі шмат трэба набыць, каб нашыя людзі маглі эфектыўна змагацца і засталіся жывыя. Шмат каго трэба навучыць, бо людзей з баявым досведам у нас небагата. Як толькі камплектаванне першай групы будзе завершанае, мы паедзем у Кіеў, дзе ўжо ёсць падраздзяленне беларускіх добраахвотнікаў. Мы з імі на сувязі і, спадзяюся, будзем узаемадзейнічаць».\nБеларускі актывіст прызнаецца, што вайна ва Украіне аб’яднала і абудзіла тых беларусаў, якія, выехаўшы за мяжу, прыпынілі пратэставую дзейнасць.\n«Цяпер многія беларусы бачаць у вайне ва Украіне шанец змяніць сітуацыю ў Беларусі, бо зразумела, што без перамогі над Пуціным будзе складана перамагчы Лукашэнку».\nУ гэты ж час беларускі добраахвотнік захапляецца мужнасцю ўкраінцаў, якія паўсталі супраць расейскай агрэсіі.\n«Паводзіны ўкраінцаў у такой сітуацыі могуць быць прыкладам для беларусаў. Мяне ўразілі чэргі ў ваенкаматы і зборныя пункты тэрытарыяльнай абароны. Тыя, хто не стаў у строй, дапамагаюць па-іншаму: грашыма, транспартам, амуніцыяй, прадуктамі. Валанцёрскі рух разгарнуўся па ўсёй краіне. Калі бачыш гэта – ёсць упэўненасць, што гэты народ не перамагчы. Украінцы таксама не сумняюцца ў сваёй перамозе – моцы іхнай духу і гатоўнасці змагацца можна толькі пазайздросціць».\nВайна Расеі супраць Украіны ідзе з 24 лютага. Паводле звестак Упраўлення вярхоўнага камісара ААН у справах уцекачоў, з 24 лютага да 8 сакавіка Украіну пакінулі ўжо больш за 2 мільёны чалавек.\nІгар Казмярчак: Няхай глядзяць усе, хто не верыць, што вайна – гэта страшна


„Белтэлекам” падвышае тарыфы на інтэрнэт | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\n„Белтэлекам” падвышае тарыфы на інтэрнэт\nНовыя цэны «Белтэлекама» пачнуць дзейнічаць з 1 красавіка. Вядома, што кошт паслуг доступу да інтэрнэту ў сярэднім павялічыцца на 3%. Адзначаецца, што нязменнымі застаюцца тарыфы на найбольш запатрабаваныя пакеты паслуг “ЯСНА 35”, “ЯСНА 35+”, “ЯСНА 75”, “ЯСНА 75+”, а таксама на тарыфны план паслуг доступу да інтэрнэту “Рэкорд 25”.\nЗменяцца на 6% асноўныя тарыфныя планы тэлебачання Zala і некаторых пакетаў паслуг электрасувязі. А вось тарыфы на рэгуляваныя паслугі мясцовай і міжгародняй тэлефоннай сувязі не падаражэюць. Цэны падвысяцца на міжнародныя тэлефонныя злучэнні.\nПрэс-служба нацыянальнага аператара электрасувязі інфармуе, што “тарыфная палітыка кампаніі “Белтэлекам” накіраваная на максімальнае стрымліванне росту цэн”. “Аднак пастаяннае развіццё тэлекамунікацыйных тэхналогій і забеспячэнне гарантавана высокай якасці паслуг немагчыма без мадэрнізацыі сеткі, набыцця сучаснага абсталявання, распрацоўкі новых тэхнічных рашэнняў і паслуг”, — адзначаецца ў паведамленні.\nНовыя тарыфы “Белтэлекама” тут.\nЦэны на імпарт размарозілі і прывязалі да даляра\nШыльда да 100-годдзя БНР у Гародні: яе лёс вырашыць Гой


Каб мацавалася дружба | zviazda.by\nГолас Радзімы » Весткі » Каб мацавалася дружба\nКаб мацавалася дружба\nДа 30 верасня прымаюцца творы на пяты Конкурс маладых літаратараў Саюзнай дзяржавы “Мост Дружбы”\nПастаянны Камітэт Саюзнай дзяржавы аб’явіў пяты па ліку конкурс, які аб’яднае таленавітых аўтараў з Беларусі ды Расіі ва ўзросце ад 18 да 30 гадоў. Пра тое гаворыцца ў дасланым у рэдакцыю прэс-рэлізе. Паведамляецца: па выніках папярэдніх творчых спаборніцтваў больш за 30 маладых пісьменнікаў сталі яго лаўрэатамі. Новы конкурс — гэта новы шанец заявіць пра сябе, атрымаць парады прафесіяналаў з ліку Экспертнага савета конкурсу. І ёсць надзея апублікаваць свой твор у спецыяльным альманаху.\nПа словах Дзяржсакратара Саюзнай дзяржавы Рыгора Рапоты, конкурс “Мост дружбы” праводзіцца пяты ўжо раз, і больш за 500 маладых аўтараў паўдзельнічалі ў ім раней, што якрава сведчыць пра яго запатрабаванасць. Праект арыентаваны ў будучыню, спрыяе гадаванню новых пакаленняў літаратараў.\nГалоўныя мэты конкурсу: прадастаўленне маладым аўтарам Беларусі ды Расіі магчымасці першай публікацыі й прасоўванне да чытача іх твораў, адкрыццё новых імён у літаратуры. Кожны ўдзельнік мае права накіраваць толькі адзін празаічны твор, напісаны ім на рускай ці беларускай мове. Прымаюцца творы малой літаратурнай формы (апавяданне, нарыс, эсэ), не апублікаваныя раней, якія не якія ўдзельнічалі ў іншых конкурсах. Заснавальнік конкурсу — Пасткамітэт Саюзнай дзяржавы, аргпадтрымкай яго займаюцца Асацыяцыя “Познаём Евразию”, Інстытут сусветнай літаратуры імя А. М. Горкага (Расія), Нацыянальны прэс-цэнтр Беларусі.\nПрацы й заяўкі (прозвішча, імя, узрост, месца жыхарства, месца вучобы/працы, тэлефон, электронны адрас, кароткая біяграфічная даведка, фатаграфія) прымаюцца да 30 верасня 2020 года ўключна толькі па электронным адрасе іnfo@bpc.by з паметкай “Мост дружбы”. Больш інфармацыі — па спасылцы http://bpc.by/news/4521/.\n3788 Страшнае слова «генацыд»\n1924 Падарунак малой радзімы


Вячоркі ў гасцях скончыліся для буковинца крымінальных вытворчасцю\nКицманском міліцыянты дзякуючы «Візіту» знайшлі зламысніка, які з крэдытнай карты мужа выкраў 4000 грыўняў. Да мясцовых ўчастковых інспектараў міліцыі звярнуўся 41-гадовы жыхар вёскі Мамаевцы, які паведаміў, што з яго крэдытнай карты выкралі грошы. ПрацыЎнікаючы Кицманского райаддзела адразу пачалі пошукі зламысніка. Міліцыянты апыталі пацярпелага, і распавёў аб сумесных вячоркі з нячыстым на руку таварышам. Атрыманая інфармацыя дапамагла праваахоўнікам выкрыць зламысніка. Ім аказаўся 60-гадовы аднавясковец пацярпелага. Як высветлілася, зламыснік прыйшоў да мужчыны ў госці, каб хильнуты гарэлачкі. Добра выпіўшы, гаспадар пайшоў крыху адпачыць, а злодзей застаўся ў пакоі адзін і пачаў шнарыць у доме пацярпелага. У адной з іх ён убачыў на стале банкаўскую картку разам з напісанай на паперцы пін-кодам. Не губляючы часу, зламыснік схапіў крэдытку, у найбліжэйшай банкамаце зняў 4000 грыўняў. Затым вярнуў «занятую»Картку ў дом мужа і схаваўся. Па дадзеным факце ўзбуджаная крымінальная вытворчасць па ч. 1 арт. 185 (Крадзеж) Крымінальнага кодэкса Украіны. Санкцыя артыкула прадугледжвае пакаранне ў выглядзе пазбаўлення волі тэрмінам да трох гадоў. Следства працягваецца. ССО УМВД Украіны у Чарнавіцкай вобласці\n← У Ровенскай вобласці... Двум Вінніцкай... →


Крысціна Асмус - фотасесія Максім - Фотасесія 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Фотасесія 2017 ⇒ Крысціна Асмус - фотасесія Максім\nМаладая акторка нарадзілася ў горадзе Калінінград 1988 сёлета 14 красавіка. У яе ёсць вялікая сям’я, якая складаецца з бацькі, маці, самой Крысціны і яшчэ трох сясцёр. З самага ранняга дзяцінства таленавітая дзяўчынка займалася рознымі відамі спорту і гімнастыкай, па якой Асмус ёсць нават кандыдатам у майстры спорту. На дадзены момант Крысціна Асмус, якая здымалася для часопіса Максім, стала лепшай тэлевізійнай актрысай па версіі глянцавага выдання Glamour.\nКар’ера Крысціны Асмус\nАкрамя сваёй акцёрскай кар’еры, Крысціна таксама працавала ў якасці мадэлі. Яна рэгулярна здымаецца для такіх глянцавых выданняў, як «Лад жыцця», «Maxim» і «Hello».\nНеверагодна яркая і сэксуальная знешнасць дазволіла Крысціне Асмус ўдзельнічаць у фотасесіі для часопіса Максім. Пасля таго, як яе ідэальную фігуру ўбачыла ўся краіна, Асмус атрымала тытул самай сэксуальнай жанчыны ў краіне. Крысціна часта ўдзельнічае ў розных тэлевізійных праграмах, напрыклад, «Зарадка з зоркамі», «Вячэрні кварталам» і «Еш і худзей». У тэлевізійным шоў пад назвай «Неверагодная праўда пра зоркі» была галоўнай гераіняй, тут яна паказала, што не толькі выдатныя вонкавыя дадзеныя, але і развіты інтэлект, уменне выказваць свае думкі. Звычайна акторка не вельмі вылучаецца ў паўсядзённым жыцці і імкнецца не прыцягваць да сябе лішняй увагі. У обличчястому жыцця актрысы зусім нядаўна адбыліся вялікія змены, дзяўчына паспела выйсці замуж і разам з мужам Гарыкам Харламовым ужо чакае папаўнення ў іх новай сям’і.\nФатаграфіі Крысціны Асмус ў Максім\nЗорка «Інтэрны», нявінны і сціплы персанаж гэтага папулярнага сіткама, Крысціна Ігараўна Асмус з’явілася ў часопісе Максім. Часопіс Максім з Крысцінай Асмус стаў практычна самым папулярным нумарам выдання, паколькі ніхто не чакаў, што такая сціплая і сарамлівая гераіня зможа стаць настолькі сэксуальнай і прывабнай. Старонкі кастрычніцкага нумара Максім з фота Крысціны Ігараўна Асмус сталі сапраўднай сенсацыяй для ўсіх прыхільнікаў «Інтэрны». Фотаздымка стала сапраўды захапляльным аповядам, стылізаваным пад фэнтэзі. Тут Асмус паўстала перад камерай у вобразе юнай і гарачай амазонкі, якая ўвасабляе першароднай, некранутую і дзікую прыроду. Па жаданні і патрабаванні самой Крысціны, на здымачную пляцоўку нават быў прывезены сапраўдны жывы тыгр. Дзяўчына атрымала ад гэтай сустрэчы з дзікай жывёлай самыя неверагодныя і дваістыя ўражанні, паколькі ад гэтага паласатага драпежніка веер неверагоднай сілай і магутнасцю, якія рэдка можна адчуць у мужчыну.\nНезвычайная і эратычная фотасесія была дапоўненая шчырым інтэрв’ю актрысы, у якім яна распавяла пра свае сэксуальных прыгодах, пра сваё жыццё і пра сваю сям’ю. Маладая дзяўчына сцвярджае, што яе дастаткова доўга ўгаворвалі на гэтую фотаздымку, а яна ўвесь час адмаўлялася. Але пазней яна зразумела, што ёй неабходна якім-небудзь чынам знішчыць той стэрэатып мілай тургенеўскай дзяўчыны, які стварыўся на працягу яе акцёрскай кар’еры. Яна самастойна звязалася з рэдактарам глянцавага часопіса і пагадзілася здымаць у такім прывабным вобразе. Пасля выхаду гэтых фатаграфій у свет, Крысціна ў нацыянальным рэйтынгу 100 самых прыгожых дзяўчат краіны заняла ганаровае першае месца. Цяпер мы можам прадставіць яе не толькі ў вобразе мілай і пяшчотнай бландынкі з акуратным карэ, але яшчэ і вельмі ветлівае новым стылі, які робіць яе неверагодна эратычнай і сэксуальнай.\nКрысціна Асмус. Асмус як прадчуванне Відэа.\nПапярэдні Тэкст Прычоскі для фотасесіі\nНаступная Артыкул Фотасесія нованароджаных у хатніх умовах


Прыёмнае дзіця ў вашай сям'і | ДЯТЛОВЩИНА\nШто варта ведаць, чаго не трэба баяцца Людзі, якія мяркуюць стаць прыёмнымі бацькамі, часта доўга вагаюцца, перш чым зрабіць важны жыццёвы выбар. У многіх з іх узнікае шэраг пытанняў, якія яны не адважваюцца задаць або не ведаюць, да якога спецыяліста звярнуцца па парады. У гэтым артыкуле разгледжаны асноўныя думкі, якія звычайна хвалююць будучых прыёмных бацькоў.\nМагчыма, гэта самы распаўсюджаны стэрэатып аб дзецях-сіротах: "Усе дзетдомаўцы - дзеці наркаманаў і алкаголікаў, рана ці позна гэта выявіцца" - пачуць падобнае можна часта. Між тым, на фарміраванне асобы ўплываюць як гены, так і саЦыяльнае асяроддзе дзіцяці. Вядома, ёсць асаблівасці, якія сапраўды шмат у чым вызначаюцца генамі, напрыклад, тэмперамент ці матэматычныя здольнасці. Але пры гэтым не генамі вызначаюцца такія якасці чалавека, як сумленнасць, дабрыня, здольнасць любіць, быць шчаслівым. Тут усё залежыць ад сям'і і ад выбару самога чалавека.\nЗабіраючы дзіця ў сям'ю, мы мяняем сацыяльнае асяроддзе, і малое, як правіла, расце не такім, як яго кроўныя бацькі. Няма такіх генаў, як "ген крадзяжу" або "ген прастытуцыі". Гаворачы аб непрадказальнай спадчыннасці дзіцяці, будучыя прыёмныя бацькі часам забываюць, што родныя сын ці дачка таксама могуць аказацца не падобнымі на маму і тату. Калі прыёмная сям'я будзе жыць у страху перад генамі, у любых паводзінах дзіцяці адшукваць задаткі "амаральнага ладу жыцця" ці "крымінальнасці", то м'ожа ўзнікнуць сітуацыя "ажыццяўлення прароцтва".\nУ дзіцячых дамах-хворыя дзеці\nНа самой справе ўсё не так адназначна. У дзіцячых установах сапраўды шмат хворых дзяцей. Практычна ўсе маюць сацыяльна-педагагічную запушчанасць, парушэнні развіцця маўлення, многія - затрымку псіхічнага развіцця. Але трэба памятаць, што ўсе дзетдомаўскія дзеці знаходзяцца ў псіхатраўмуючай сітуацыі, у пастаянным стрэсе, што адмоўна ўплывае на здароўе. Яны перажылі вопыт адзіноты, пагарды, жорсткага абыходжання з боку родных бацькоў.\nАдсутнасць у дзіцяці "значнага" дарослага і пачуццё пастаяннай татальнай неабароненасці перад светам нярэдка прыводзяць да сур'ёзных стратаў зда-роўя. Кінутае дзіця можа адставаць у развіцці не таму, што яго мама была алкагалічкай, а таму, што яно ў глыбокім стрэсе. Значная колькасць дыягназаў можа быць знята пасля паспяховай перадачы дзіцяці ў сям'ю.\nУ дачыненні да здароўя прыёмных дзяцей назіраюцца дзве крайнасці. Адны бацькі вельмі баяцца дыягназаў, іншыя, наадварот, упэўнены, што змогуць усё вылечыць любоўю. I тое, і другое не зусім правільна. Трэба раіцца з дактарамі, каб выразна разумець перспектывы дзіцяці і разлічваць свае сілы.\nУ сям'і прыёмнае дзіця пачынае новае жыццё\nМагчыма, самая небяспечная памылка, што сіроты - гэта мілыя, цудоўныя, але кінутыя дзеці, якія вельмі хочуць да новай мамы і ўсё жыццё будуць ёй удзячныя. Думаць, што дзіця - гэта чалавек без мінулага, - памылка. Ёсць вопыт, які дзіця набыло да сустрэчы з прыёмнымі бацькамі. Часам, гЗіта вопыт гвалту ці няшчасця ў роднай сям'і, а часам - наадварот (у сям'і дзіцяці было добра, і яно востра перажывае страту), плюс вопыт выжывання ў дзіцячым доме. Нельга ўсё гэта проста забыць і ў адзін момант пачаць жыццё з чыстага ліста. Таму важна разумець, з якой сітуацыі да вас трапіла прыёмнае дзіця.\nІлюзорнае стаўленне да сямейнага ладу часам прыводзіць да тага, што некаторыя прыёмныя бацькі не спраўляюцца са сваей роляй. Пры прыняцці рашэння трэба пастарацца атрымаць максімум інфармацыі ад органаў апекі. А пасля старацца быць далікатнымі і ўважліва слухаць дзіця, што яно гаворыць пра мінулае жыццё, бо рэсурсы выхавання можна чэрпаць і ў добрым стаўленні да яго кроўных сваякоў.\nСэрца павінна "ёкнуць"\nСэрца падкажа, ці "наша" гэта дзіця, - такой думкай кіруюцца некаторыя будучыя прыёмныя бацькі, абмяркоўваючы нюансы падбору дзіцяці. Ці варта чакаць "сігнала" ад сэрца? Дзіця павінна быць фізічна прыемным, не выклікаць агіды, трэба, каб яго было прыемна абдымаць. Памятайце, што потым вы будзеце праводзіць разам 24 гадзіны ў суткі, і калі дзіця падабаецца, гэта дае сілы. Што тычыцца сітуацыі "сэрца ёкнула", то гэта рэдкі выпадак.\nЭксперты папярэджваюць, што прыхільнасць да прыёмнага дзіцяці не з'яўляецца адразу, якім бы родным яно ні здалося пры знаёмстве ў дзіцячай установе. Для наладжвання добрых узаемаадносінаў з дзіцём трэба прайсці складаны перыяд адаптацыі. Першы год разам напэўна будзе няпростым, хоць і не абавязкова.\nБраць дзіця ў сям'ю - складаная працэдура\nНа самой справе, падрыхтоўка дакументаў для прыёму дзіцяці ў сям'ю - працэс адносна просты і нядоўгі. Калі яшчэ на этапе збору дакументаў бацькоў палохае стаянне ў чэргах, ім цяжка знайсці час для праходжання навучання кандыдатаў у прыёмныя бацькі, то варта яшчэ раз задумацца, ці правільнае рашэнне яны прынялі.\nВольга ЛАМАКА, педагог-псіхолаг сацыяльна-педагагічнага цэнтра горада Дзятлава


Форум рэгіёнаў стаў эфектыўнай пляцоўкай для дыялогу па пытаннях інтэграцыі і міжрэгіянальнага супрацоўніцтва – Міхаіл Мясніковіч | Магiлёўскi аблвыканкам\nФорум рэгіёнаў стаў эфектыўнай пляцоўкай для дыялогу па пытаннях інтэграцыі і міжрэгіянальнага супрацоўніцтва – Міхаіл Мясніковіч\nАпублікавана Olga на аўт, 09/10/2018 - 08:21\nНайбуйнейшай падзеяй гэтай восені абяцае стаць V Форум рэгіёнаў Беларусі і Расіі, які пройдзе ў Магілёве 10-12 кастрычніка. У абласным цэнтры чакаюць больш за 20 расійскіх губернатараў. Геаграфія шырокая –ад Маскоўскай вобласці да Ханты-Мансійскай аўтаномнай акругі. Прыедзе ў Магілёў і 17 кіраўнікоў прадстаўнічых органаў улады рэгіёнаў Расіі. Плануецца, што сёлета будзе падпісана больш за 70 дакументаў аб супрацоўніцтве – на міжурадавым, абласным і раённым узроўнях. Форум рэгіёнаў традыцыйна праводзіцца пад эгідай верхніх палат беларускага і расійскага парламентаў. Аб асаблівасцях і ключавых тэмах сёлетняга, юбілейнага форуму, перспектывы двухбаковага супрацоўніцтва ў АПК і гарманізацыі заканадаўстваў расказаў старшыня Савета Рэспублікі Міхаіл Мясніковіч.\n– Міхаіл Уладзіміравіч, некалькі дзён застаецца да юбілейнага V Форуму рэгіёнаў Беларусі і Расіі. У чым яго асаблівасці? Якое значэнне ў цэлым мае форум для ўмацавання сувязяў паміж дзвюма краінамі?\n– Форум рэгіёнаў – гэта ключавы праект рэгіянальнага супрацоўніцтва Беларусі і Расіі, эфектыўная пляцоўка для партнёрскага дыялогу па пытаннях эканамічнай інтэграцыі і міжрэгіянальнага супрацоўніцтва. Гэта і інструмент зваротнай сувязі: магчымасць пачуць меркаванні з месцаў і прапановы кіраўнікоў рэгіёнаў, прадстаўнікоў органаў мясцовага самакіравання. Тэматыка асноўных і спадарожных мерапрыемстваў форуму ахоплівае найважнейшыя аспекты двухбаковага парадку дня: харчовая бяспека, узгодненая прамысловая і сацыяльна-эканамічная палітыка, кааперацыя ў сферы высокіх тэхналогій і інавацый, маладзёжная палітыка.\nЗа гады існавання Саюзнай дзяржавы Беларусь і Расія дасягнулі высокага ўзроўню прамысловай і навукова-тэхнічнай кааперацыі. І рэзервы не вычарпаны. Наша задача заключаецца ў тым, каб не толькі захаваць дынаміку двухбаковага ўзаемадзеяння, але і прыкметна дадаць да таго, што маем. Пра гэта будзем гаварыць на маючым адбыцца форуме. Важны элемент гэтай працы – уніфікацыя і гарманізацыя нацыянальных заканадаўстваў. Менавіта гэты працэс можа забяспечыць функцыянаванне адзіных рынкаў, свабоду перамяшчэння тавараў, паслуг, капіталаў і працоўнай сілы – тыя стратэгічныя мэты, да якіх мы імкнёмся.\nЦэнтральнай падзеяй V Форуму рэгіёнаў стане пленарнае пасяджэнне на тэму «Прыярытэтныя напрамкі развіцця рэгіянальнага супрацоўніцтва як ключавога фактару інтэграцыі і саюзнага будаўніцтва», якое пройдзе з удзелам прэзідэнтаў Аляксандра Лукашэнкі і Уладзіміра Пуціна. Гэтая тэма абрана не выпадкова, бо сувязі паміж рэгіёнамі становяцца ўсё больш значным фактарам ўмацавання беларуска-расійскага партнёрства ў гандлёва-эканамічнай сферы, навуцы, адукацыі, ахове здароўя і іншых галінах.\nСекцыі будуць працаваць па пяці тэматычных напрамках: аграрная палітыка, развіццё лічбавай эканомікі, міжнародная дзейнасць і эканамічная бяспека, уніфікацыя і гарманізацыя заканадаўства, сацыяльная і грамадзянская актыўнасць моладзі. Значным элементам праграмы форума стане пасяджэнне міжпарламенцкай камісіі Савета Рэспублікі і Савета Федэрацыі па міжрэгіянальным супрацоўніцтве, удзельнікі якога абмяркуюць не толькі перспектывы ўмацавання міжпарламенцкіх сувязяў, але і ролю парламенцкага вымярэння ў развіцці двухбаковых адносін.\nВажна, што ў праект выніковага дакумента форума ўключаны прапановы і ініцыятывы, агучаныя на тыдні інтэграцыі ў Магілёўскай вобласці, злёце студэнцкіх атрадаў, маладзёжным форуме, пасяджэнні саюзаў жанчын Магілёўскай і Тульскай абласцей і іншых.\n– Калі кажуць аб эфектыўнасці форумаў рэгіёнаў, акцэнт нярэдка робяць на сумах кантрактаў.\n– Безумоўна, бо гэта важны складнік праграмы форума. Сёлета ў яго ўпершыню ўключаны Савет дзелавога супрацоўніцтва, які збярэ кіраўнікоў суб’ектаў гаспадарання дзвюх краін. Такія сустрэчы садзейнічаюць не толькі ўмацаванню бізнес-кантактаў, збліжэнню нашых пазіцый па многіх пытаннях, але і надаюць імпульс сумесным праектам. Тут у нас вялікі патэнцыял.\nМяркую, нам варта больш інтэнсіўна развіваць прамысловую кааперацыю, больш актыўна ўзаемадзейнічаць у інвестыцыйнай сферы, пераходзіць да маштабных саюзных праектаў, у тым ліку рэгіянальных. Перспектыўнымі ў гэтым плане з’яўляюцца такія напрамкі, як вялікая хімія, электроніка, фармакалогія, біятэхналогіі, IT-індустрыя і іншыя. У саюзныя праекты можна прыцягваць і кампаніі з трэціх краін.\nТой факт, што з кожным годам колькасць падпісаных на форуме камерцыйных кантрактаў і пагадненняў расце, гаворыць аб запатрабаванасці гэтай пляцоўкі. Напрыклад, калі на II Форуме рэгіёнаў у Сочы было заключана кантрактаў на агульную суму $ 230 млн, на трэцім у Мінску – ужо больш чым на $300 млн, на чацвёртым у Маскве – звыш $ 400 млн. За час правядзення форумаў падпісана 139 пагадненняў аб супрацоўніцтве, заключана экспартных камерцыйных кантрактаў на суму больш за $ 930 млн. Усё гэта ў канчатковым рахунку працуе на ўмацаванне эканамічнага патэнцыялу нашых краін, спрыяе стварэнню новых працоўных месцаў і росту дабрабыту людзей.\nУ гэтым годзе аб аб’ёме падпісаных кантрактаў гаварыць пакуль заўчасна, праца працягваецца. Але большасць рэгіёнаў Беларусі дадаюць да леташніх аб’ёмаў.\n– Якімі Вам бачацца перспектывы супрацоўніцтва Беларусі і Расіі ў сельскай гаспадарцы? У 2010 годзе была адобрана канцэпцыя адзінай аграрнай палітыкі. Ці не пара мадэрнізаваць гэты дакумент або прапанаваць новы?\n– Узгодненая аграпрамысловая палітыка павінна праводзіцца на аснове прынцыпаў роўнасці і ўліку інтарэсаў абодвух бакоў. У Саюзнай дзяржаве праведзена сур’ёзная праца ў гэтым кірунку. Прыняты шэраг пагадненняў па фарміраванні адзіных падыходаў у галіне рэгулявання якасці і бяспекі сельскагаспадарчай прадукцыі, створана пэўная прававая база ў сферы аграпрамысловага комплексу. У Саюзнай дзяржаве апрабавана практыка падрыхтоўкі прагнозных балансаў па асноўных групах прадуктаў харчавання, выпрацоўкі адзіных правілаў дзяржаўнай падтрымкі сельскай гаспадаркі і адзіных падыходаў да ветэрынарнага і фітасанітарнага кантролю.\nМяркую, у далейшым сумесныя намаганні павінны быць накіраваны на задавальненне патрэбаў агульнага аграрнага рынку, а таксама нарошчванне экспарту сельскагаспадарчай прадукцыі і харчавання. З улікам гэтага нашым краінам важна працягнуць працу па ўзгадненні дзеянняў па абароне інтарэсаў сельгасвытворцаў, дамовіцца аб канкрэтных кроках па забеспячэнні ветэрынарнага і фітасанітарнага кантролю на аснове адзіных патрабаванняў і правілаў. Усе гэтыя тэмы стануць прадметам абмеркавання на маючым адбыцца форуме.\nРазмова таксама пойдзе аб падтрымцы аграрнай адукацыі і навукі, развіцці сацыяльнай інфраструктуры і паляпшэнні жыцця на сяле, перспектывах фарміравання інавацыйных сістэм жывёлагадоўлі, стварэнні адзіных спецыялізаваных селекцыйна-генетычных цэнтраў.\n– Адно з секцыйных пасяджэнняў форуму будзе прысвечана супрацоўніцтву рэгіёнаў у кантэксце развіцця лічбавай эканомікі. Чым у гэтым плане Беларусь і Расія могуць быць карысныя адзін аднаму?\n– Лічбавізацыя эканомікі – гэта не проста модны трэнд, а ўмова глабальнай канкурэнтаздольнасці сучасных эканомік. У Беларусі сфарміраваны і паспяхова функцыянуюць цэлыя школы ў IT-сферы. Тысячы людзей валодаюць унікальнымі ведамі і вопытам, а кампаніі маюць стабільныя кантракты. Але гэтая вобласць дзейнасці развіваецца вельмі бурна, паўсюдна запатрабаваная, і здавольвацца старым багажом недапушчальна. Трэба сур’ёзна ўдасканальвацца. Безумоўна, гэта ўзаемавыгадны працэс, бо нам ёсць чым падзяліцца адзін з адным.\nСярод ключавых напрамкаў – адпрацоўка задач інфармацыйнай бяспекі, агульных правілаў бяспекі ў лічбавым асяроддзі, уніфікацыя падыходаў да рэгулявання лічбавых актываў, гарманізацыя заканадаўчай базы, у тым ліку стварэнне адзінай прававой прасторы ў сферы лічбавай эканомікі. Трэба будзе таксама сканцэнтраваць рэсурсы і кадравы патэнцыял для рэалізацыі лічбавых праектаў у прамысловасці, сельскай гаспадарцы, энергетыцы, транспарце.\n– Як вы ацэньваеце ступень гарманізацыі заканадаўства ў Саюзнай дзяржаве? Якія крокі ў гэтым кірунку важныя прынцыпова?\n– Адна з мэтаў Дагавора аб стварэнні Саюзнай дзяржавы – фарміраванне адзінай эканамічнай прасторы. А гарманізацыя і ўніфікацыя заканадаўства з’яўляюцца сродкамі яе дасягнення. У дадзеным напрамку зроблена нямала, у Саюзнай дзяржаве забяспечаны роўныя правы грамадзян у ключавых сферах жыцця, такіх, як праца, сацыяльная абарона, адукацыя, ахова здароўя і інш. Асобныя галіны заканадаўства, напрыклад, грамадзянскае, працоўнае, у цэлым ужо гарманізаваны, бо ў іх замацаваны падобныя падыходы да прававога рэгулявання.\nВялікую ролю ў працэсе збліжэння заканадаўства адыграла Еўразійская інтэграцыя. Яна дазволіла ў значнай ступені ўніфікаваць і гарманізаваць многія важныя сферы: мытнае рэгуляванне, дзяржаўныя закупкі і іншыя. Але гэта стала магчымым у тым ліку дзякуючы той вялікай рабоце, якая была праведзена ў Саюзнай дзяржаве.\nПатэнцыял далейшага збліжэння маецца. Але мы не разглядаем гэты працэс як самамэту. Важна вызначыць тыя сферы, гарманізацыя і ўніфікацыя якіх дасць нашым краінам узаемную выгаду: будзе спрыяць узмацненню інвестыцыйнага патэнцыялу, вытворчай кааперацыі і, самае галоўнае, палепшыць жыццё нашых грамадзян.\nЗараз распрацоўваецца канцэпцыя збліжэння заканадаўства дзяржаў-удзельніц Дагавора аб стварэнні Саюзнай дзяржавы. Савет Рэспублікі вельмі актыўна працуе над гэтым дакументам. Унесены канкрэтныя і, што важна, сістэмныя і ўзаемавыгадныя для бакоў прапановы. Пра гэта і новыя ідэі я планую гаварыць у сваім выступленні на форуме 12 кастрычніка. Мяркую, што і іншыя ўдзельнікі актыўна рыхтуюцца. Будзе цікава.


Дзякуючы беларускай мове (ч. ІІ)\n— Ты нарадзіла двое дзяцей у Індыі. Як там выглядае лекарская апека, напрыклад, у прэнатальны перыяд?\n— У нас была добрая медыцынская апека. Мужава фірма мела свой шпіталь, у якім працавалі добрыя лекары. Кожныя два тыдні трэба было наведваць лекара і калі што не так, то зараз запісвалі неабходныя лякарствы, бясплатныя.\n— Тыя лекары таксама валодалі рускай мовай?\n— Не. Спачатку хадзіла я да іх з мужам, а пасля ўжо сама дамаўлялася з імі падчас абследавання і працэдур. Кожны сямейнік меў свой медыцынскі бюлетэнь, у які заносіліся ўсе інфармацыі, у тым ліку і рэцэпты, якія бясплатна рэалізавала шпітальная аптэка.\n— А як праходзіла Твая акліматызацыя, бо ж там еўрапейцам нельга піць непераваранай вады?\n— Дрэнна ў мяне атрымалася, бо пачала піць ваду. Там усюды падаюць ваду, да каго ні зойдзеш, адразу падаюць ваду, у рэстаране адразу прыносяць ваду. І ўсе тую ваду п’юць; і я стала піць. І ў хаце ваду піла. І мела крыху праблемаў. Прымала лякарствы і неяк заакліматызавалася. Спачатку цяжка было таксама ладзіць з тамашнімі пахамі, спецыямі, але з часам палюбіла іх.\n— Мужава сям’я была вялікая, жылося, пэўна, інтэнсіўна, але дахаты хацелася?..\n— Так. Я шмат часу не надта добра сябе адчувала. І цешча падказала мужу паслаць мяне дахаты, у Польшчу. Нашаму сыну (...)


19 люты 2019, 08:57\n«Пацалунак на Таймс-Сквэр», 14 жніўня 1945 году. Фота: Victor Jorgensen, AP\nДжордж Мэндонса, адзін з герояў фота «Пацалунак на Таймс-Сквэр», памёр за два дні да 96-га дня народзінаў, расказала ягоная дачка выданьню Providenvce Journal. Ён жыў у доме састарэлых у амэрыканскім штаце Род-Айленд з жонкай.\nФота «Пацалунак на Таймс-Сквэр» (дакладней, два здымкі зь блізкіх ракурсаў, фота ніжэй — Alfred Eisenstaedt, часопіс Life) стала адным з сымбаляў заканчэньня Другой сусьветнай вайны — яно зьнята 14 жніўня 1945 году, калі здалася Японія, а амэрыканцы выйшлі на вуліцы сьвяткаваць гэта.\nПара на фота не была знаёмая да пацалунка. Жанчына са здымка, Грэта Фрыдман, расказвала, што хлопец з натоўпу проста ўзяў і пацалаваў яе. За гэтым назірала сяброўка Мэндонса Рыта, якая пасьля стала жонкай марака — кажуць, яна не была супраць такога сьвяткаваньня. Грэта Фрыдман памерла ў 2016 годзе ва ўзросьце 92 гадоў.


24 травень 2017, 18:00\nТут і далей у тэксьце — карціны з ваўкамі польскага мастака Альфрэда Яна Максіміліяна Веруша-Кавальскага\n«Як зьмеркне, як ноч дзень зваюе\nЗьнімае, ўзьдзявае свой від;\nНя кеміць ні крыўды, ні жалю,\nНі наспаў магільных, ні пліт... »\n— Цімафей, чаму ў беларускай міталёгіі менавіта ў ваўка найчасьцей адбываецца ператварэньне? На якім грунце — на якіх вераваньнях, уяўленьнях, жыцьцёвых назіраньнях — паўстаў у беларускай міталёгіі гэты матыў? Чаму ваўкалак стаў такім папулярным пэрсанажам?\n— Ператварэньні ў розных жывёлаў і прадметы вядомыя і па-за вераваньнямі пра ваўкалака. Да прыкладу, кажуць, што ведзьмы могуць ператварацца ў жабаў і розных гадаў, у легендах і казках розныя людзі ператвараюцца ў камяні, дрэвы, кветкі або ў чарадзейных жывёл. Але менавіта для ваўкалакаў называюцца канкрэтныя спосабы ператварэньня, чаго амаль не сустракаецца ў іншых вераваньнях. Прычым гэтыя спосабы настолькі добра і падрабязна апісаныя, што зьяўляецца адчуваньне іх рэальнасьці і натуральнасьці, нібыта суседзтва на вёсцы з чарадзеем-ваўкалакам — звычайная рэч.\n— Як людзі трактавалі ваўка? Чаму менавіта яго абралі ў якасьці, так бы мовіць, асновы для новай істоты?\n— Гэта вельмі добрае пытаньне, на якое, відаць, усё ж няма дакладнага адказу. Паводле адных традыцыйных уяўленьняў, воўк — істота, створаная Богам для падтрымкі сіротаў-пастушкоў, а паводле іншых — ажыўлены Богам «сабака» чорта. У побытавым пляне ваўкі — канкурэнцыя чалавеку і непасрэдная небясьпека свойскай жывёле, а зь іншага боку — прыклад арганізаванасьці і кемлівасьці. У гістарычным пляне ёсьць фіксацыі апрананьня воўчых скураў старажытнагерманскімі воінамі. А ўжо ў фіксацыях этнографаў і фальклярыстаў XIX–XXI стагодзьдзяў у некаторых рэгіёнах Беларусі маску ваўка выкарыстоўвалі на Каляды.\n— У міталёгіі людзі на ўласнае жаданьне, так бы мовіць, добраахвотна прымалі вобраз ваўка? Ці пад прымусам, за нейкія грахі?\n— Як правіла, вядомыя абодва варыянты. У адным выпадку сам чалавек, часьцей за ўсё чарадзей, становіцца ваўком, у другім — чарадзей або жанчына, якая незалюбіла пасынкаў або зяця, накладае на іх розныя чары, і яны ператвараюцца ў ваўкоў.\n— І дзеля чаго, зь якімі мэтамі чалавек добраахвотна ператвараецца ў ваўка?\n— Дзеля жарту можна сказаць, што дзеля той самай прычыны, чаму гэта робяць і сучасныя «пярэваратні ў пагонах». Хаця і тут цікава, як народныя традыцыйныя ўяўленьні трансфармаваліся ў сучасныя гарадзкія. Часьцей чарадзеі ператвараліся ў ваўкоў, каб красьці быдла ў сваіх жа суседзяў — так бы мовіць, адабраць у суседа «лішак», бо валодалі пэўнымі чарадзейнымі здольнасьцямі. Вось, да прыкладу, можна яшчэ пачуць:\n«На Купала былі такія людзі, што хочаш маглі з табой зьдзелаць. Паругаліся сусед з суседам, а адзін быў вядзьмак, дак ён свайго суседа ваўком зрабіў».\n— Якімі здольнасьцямі валодалі ваўкалакі-чараўнікі? І наколькі злавеснымі?\n— Такіх казачных здольнасьцяў, як паказваюць у фільмах кшталту «Ван Гэльсінг», у тутэйшых ваўкалакаў асабліва не фіксуецца, бо для простага чалавека разуменьне таго, што нехта мог стаць ваўком — ужо незвычайная здольнасьць. Хіба што можна пазначыць, што такія ваўкі маглі быць большыя памерамі за звычайнага ваўка.\nЦімафей Авілін у часе экспэдыцыі з адной са сваіх інфармантак\n— Ваўкалак-чараўнік перадусім адносіцца да нячыстай сілы — ці да чалавека з звышнатуральнымі здольнасьцямі?\n— На гэтае пытаньне ў народу сваё меркаваньне: хтосьці кажа, што ваўкалакі — нячыстая сіла і змагацца зь імі трэба адпаведна, некаторыя — што гэта людзі з звышнатуральнымі здольнасьцямі. Нават цяпер сустракаюцца людзі старога веку, якія расказваюць, што бачылі тых пакоцаных людзей, што былі калісьці ваўкалакамі. Такое можна пачуць:\n«Ваўкалак. З чалавека робіцца воўкам пасьля сьмерці. У жыцьці гэты чалавек зь нячыстаю сілаю знаўся».\n— А ці былі ваўкалакі вампірамі?\n— Для традыцыйных беларускіх вераваньняў падобныя ўяўленьні не характэрныя зусім. Хіба што вядомы адзінкавы запіс, калі ваўкалак п’е кроў чалавека. Падобны вобраз ваўкалака-вупыра або вупыра — хадзячага нябожчыка больш характэрны для паўднёваславянскай традыцыі.\n— А калі чараўнікі ператваралі людзей у ваўкоў, зь якіх прычын яны гэта рабілі? І каго найперш ператваралі?\n— Часьцей кажуць, што чарадзей можа ператварыць вясельны поезд у ваўкалакаў за тое, што яны не запрасілі яго на сьвяткаваньне. У іншых выпадках у ролі такой «чараўніцы» выступае мачыха або цешча, якая незалюбіла пасынкаў або цесьця і хоча пазбавіцца ад іх. Тады яна магла накласьці закляцьце на якую-небудзь рэч, чалавек яе надзене або зьесьць — і стане ваўком.\n— Чаму дзяцей? Бо бацькоў ня слухаліся?\n— Бацьку слухаліся, а мачыха не любіла пасынкаў. Вось як распавядае адна інфармантка:\n«Мачеха була да спекла пірога. Занесла ў хатку. Хаділі на ахоту, пáсынки туды́ зашоў туды, да зрабілісь воўкáмі. Ходят ле сёл. Наделі [шкуры]. Порабілись не ты́е, шо её пáсынки, а сыны́ её радны́е апереди́ли. Волкалáками паделались. З’ели той пірог».\nЗаўважце, падобны сюжэт даволі распаўсюджаны і, відаць, адпавядае тагачаснай рэальнасьці. Дарэчы, цікава, што жанчыны не станавіліся ваўкалакамі, за вельмі рэдкімі выключэньнямі. Затое часьцей яны выступаюць такімі злоснымі асобамі, якія спрабуюць зьвесьці з гэтага сьвету пасынкаў або цесьця.\n— Вы ўзгадалі, што ператваралі цэлае вясельле ў ваўкоў. Чаму менавіта вясельле? Якім чынам?\n— Апісваюць, што сваты, жаніх, нявеста не запрасілі на вясельле суседа-чараўніка, вось за тое ён і накладае закляцьце на іх усіх, каб яны бегалі ваўкамі нейкі час. Так бы мовіць, за нанесеную яму маральную крыўду. Вось адзін з такіх запісаў, зроблены на Палесьсі:\n«Бацько мой расказывав. Музыканту нэ понаравылось шо-то на вэсіллі, і он прэвраціў сватов в вовков: як нэ співаете, то выйтэ! И оны разбігліся. Сталы его просыты хозяева, шчоб зноў зробіў людямы. Он зноў зделал их народом».\nНа жаль, падрабязныя апісаньні не падаюцца. Але кажуць, што як едзе вясельле, дык сустракаюць на дарозе гэтага чарадзея, які і ператварае іх у ваўкоў.\nЯзэп Драздовіч. “Усяслаў Полацкі ў парубе пад палатамі кіеўскага князя”. Паводле легендаў, Усяслаў Брачыславіч -- князь полацкі (1044—1068 і 1071—1101) і вялікі князь кіеўскі (1068—1069) -- быў здольны пераварочвацца ў зьвяроў і птушак, у тым ліку, і ў ваўка. Матыў князя-пярэваратня шматкроць выкарыстоўваўся ў літаратуры і мастацтве ХХ стагодзьдзя\n— Якім чынам, якімі спосабамі адбывалася ператварэньне чалавека ў ваўка? Ці аднолькава гэта адбывалася і ў тых, хто добраахвотна ператвараўся ў ваўка, і ў тых, каго прымусілі гэта зрабіць?\n— І вось тут ёсьць свая асаблівасьць у абодвух выпадках. У ваўкалака-добраахвотніка заўжды ёсьць магчымасьць самому вярнуцца ў папярэдні стан: утыкалі ў зямлю або пень нажы, калкі, празь якія скакалі пэўную колькасьць разоў, і такім чынам станавіліся ваўком. Але была й небясьпека: калі хто выцягне хоць адзін такі калочак або нож, дык у таго чалавека-пярэваратня заставаўся ваўчыны хвост. У выпадках, калі мы кажам пра ваўкалакаў-ахвяраў, іх закляцьце, як правіла, адбывалася празь нейкую страву, вопратку, хамут. І тут ужо чалавек сам ня мог вярнуць сабе былое аблічча і мусіў або чакаць пэўны час, пакуль пройдзе закляцьце, або прасіць дапамогі ў абазнаных людзей.\n— Як паводзілі сябе ваўкалакі-ахвяры?\n— Ваўкалакі, яны ж як людзі... Калі чалавек злы, дык і ў ваўчыным стане будзе такім. Як, да прыкладу, злыя чараўнікі, якія кралі быдла. Калі чалавек добры і ён ахвяра, дык будзе пакутаваць гэты час, скуголіць, плакаць, імкнуцца вярнуцца да людзей і сям’і, знайсьці падтрымку там.\n— Як я разумею, яны перадусім захоўвалі звычкі і паводзіны чалавека?\n— Захоўваць звычкі чалавека ў стане ваўка, відаць, складана. А вось мець нейкую чалавечую мэнтальнасьць — так. Таму й ня елі сырога мяса разам зь іншымі ваўкамі. А часам сапраўдныя ваўкі нават не прымалі такога пярэваратня-ахвяру, вось ён і бадзяўся самотна па лесе:\n«Пойдуць людзі малаціць, а ён [ваўкалак] прідзець к гумну ды па-воўчаму выіць. Людзі выдуць, цэпам адгоняць яго, ён пойдзя, паходзя-паходзя — зноў пад вароты, і лезя ў двор».\n— Людзі баяліся ваўкалакаў ці сябравалі зь імі? Мо спачувалі ім? Дапамагалі?\n— Так, безумоўна баяліся, бо гэта ў кожным разе нейкая істота, якая дакранулася да іншага сьвету. Звычайныя сяляне баяліся, але тыя, хто ведаў, — не, і нават маглі ім дапамагаць. Да прыкладу, калі такі знахар бачыў ваўкалака-ахвяру, дык мог запрасіць у хату, правесьці зь ім нейкі рытуал, і той вяртаў чалавечае аблічча. Аналягічна, калі ваўкалака-добраахвотніка трэба было прызнаць вінаватым у крадзяжы, такі чарадзей мог прапанаваць выцягнуць калочак або нож, каб у ваўкалака пасьля вяртаньня ў чалавека застаўся хвост.\n— Міталёгія назапасіла вялікі арсэнал выяўленчых сродкаў для апісаньня ваўкалакаў. Напэўна ж, ці нават перадусім, і для зьнешняга выгляду чалавека-ваўка. Як ён выглядаў? Як мог выглядаць? Ці ёсьць нешта прыкметнае ў ягоным вонкавым выглядзе?\n— Што цікава, ніякіх звышнатуральных апісаньняў няма. Як правіла, ваўкалак — звычайны воўк, часам можа быць большым за звычайнага ваўка. Калі гэта закляты ў часе вясельля сват, тады на скуры можа быць белая палоска (як сьлед ад ручніка), або на ваўку можа быць ягоная падраная старая вопратка.\n— Ці доўга ахвяра заставалася ў вобразе ваўка? Назад — з ваўка ў чалавека — можна было ператварыцца? За якія заслугі? Калі і як адбывалася вяртаньне чалавечага аблічча?\n— У выпадку ваўкалака-добраахвотніка час вяртаньня залежаў ад пажаданьняў самога чарадзея. А вось ваўкалакам-ахвярам было складаней — у такім абліччы яны маглі бегаць тры, пяць, а то і сем гадоў, або пакуль нейкі чалавек, які ведае, як гэта зрабіць, не дапаможа ім зьняць закляцьце.\n— Ці заставаліся ў такога чалавека адзнакі, прыкметы вобраза ваўка? Мо зьнешнія? Мо ў паводзінах?\n— Так, безумоўна. Пабыўшы ваўком, відаць, шмат чаго зьведаеш і перажывеш... (Сьмяецца.) А калі сур’ёзна адказваць на ваша пытаньне, то людзі верылі, што такія людзі маглі станавіцца замкнёнымі або набывалі здольнасьці прароцтва. У такіх людзей маглі застацца шнары ад былога ваўчынага жыцьця.\nПаляваньне на ваўкоў князя Гераніма Радзівіла і апошняга прэзыдэнта міжваеннай Польшчы Ігнацыя Масьціцкага. 1930-я гады\n— Часам яшчэ, па вёсках найперш, можна пачуць слова «ваўкалак» як характарыстыку канкрэтнага чалавека, не ў зьвязку зь міталёгіяй. Якія рысы міталягічнага пэрсанажа пераносяцца на чалавека? Якая тут сэнсавая повязь?\n— Як правіла, ваўкалакам клічуць або злога чалавека, або вельмі замкнёнага, дзіклівага. Повязь сэнсавая, мусіць, у тым, што ваўкалак (і ахвяра, і добраахвотнік) ходзіць заўсёды адзін і ня можа размаўляць зь людзьмі — падобныя паводзіны сустракаюцца і ў простых людзей.\n— У якіх рэгіёнах Беларусі былі пашыраныя вераваньні ў ваўкалакаў?\n— Як паказвае картаграфаваньне, такі пэрсанаж сустракаецца па ўсёй Беларусі. У некаторых рэгіёнах апісаньні больш багатыя і яскравыя, у іншых — ужо памятаюць толькі назву. На захадзе Беларусі і ў Заходнім Палесьсі вельмі папулярны матыў «заклятага вясельля». На маю думку, запісаць пра ваўкалакаў яшчэ і цяпер можна, толькі трэба часьцей запытвацца ў апошніх, так бы мовіць, беларускіх вясковых магіканаў.\n— І ці яшчэ ёсьць людзі, якія ў ваўкалакаў вераць?\n— Думаю, што гэта людзі ва ўзросьце да 6 гадоў, і потым ужо пасьля 80. Так, ёсьць нават леташні запіс, калі інфармантка казала, што сама бачыла такога ваўкалака, толькі ўжо ў абліччы чалавека.


Ражджэственскае пасланне 2012 / 2013 гг. (па-беларуску) – Сайт памяти митрополита Филарета (Вахромеева)\nРажджэственскае пасланне 2012 / 2013 гг. (па-беларуску)\nРажджаство Тваё, Хрысце Божа наш, азарыла свет святлом ісціны…\nТрапар Ражджаства Хрыстовага\nАле вось цуд міласэрнасці Божай! Абраўшы Сабе Маці — пакорлівую Дзеву, — Ён не грэбуе быць народжаным у вярцепе, у звычайным загоне для жывёлы. Нават калі род чалавечы не гатовы да ўрачыстай сустрэчы Бога, Ён усё роўна прыйдзе, убраны ў лагоднасць і пакору! “Тайна нарадзіўся Ты ў пячоры, — сведчыць Царква і адразу ж дадае: — але неба пра Цябе ўсім абвясціла” (вялікая вячэрня, трапар, глас 6).\nБогаўцялесненне асвячае пячору нашага ўнутранага свету, ствараючы з яе царскія хорамы. Як пяецца на святочным богаслужэнні: “Настаў час нарадзіць, і не было нідзе месца для начлегу; але, як хорам прыветны, пячора Царыцы была паказана” (трапар шостай гадзіны навячэр’я Ражджаства Хрыстовага).\nЧаму ж сэрца чалавека так па-рознаму рэагуе на яўленне Святла, на прыход у свет Тварца? У аскетычнай літаратуры сілы нашай душы часам параўноўваюцца з жывёламі. Вол і асёл з Віфлеемскай пячоры, якіх мы бачым на іконах, пакорліва прызналі ў Богадзіцяці свайго Гаспадара. Але мы ведаем таксама пра аспіда і васіліска (гл. Пс. 90: 13), якія жывуць у сэрцы чалавека. Менавіта пра іх у Пісанні гаворыцца: з сэрца выходзяць злыя помыслы. забойствы, пралюбадзействы, блуд, крадзяжы, ілжывыя сведчанні, блюзнерствы (Мф. 15: 19).\nСёлета ва ўсім свеце будзе адзначана 1700-годдзе рашэння, якое сапраўды змяніла ход гісторыі. У 313 годзе імператар Канстанцін выдаў знакаміты Міланскі эдыкт, пасля гэтага пачалося паступовае станаўленне хрысціянства ў якасці дамінуючай рэлігіі Рымскай імперыі. Гэтае рашэнне было прынята не выпадкова: яно ажыццявілася на фоне і пад уздзеяннем пэўных палітычных, эканамічных, грамадскіх абставін. Але Царква ўбачыла. што ўсе грані гэтага рашэння былі асвячоны асабістай вернасцю імператара Хрысту, і менавіта таму праславіла Канстанціна ў ліку святых.\n7 студзеня 2013 года,\nПроповедь по великое повечерие Рождества Христова


Узроставай інтэрвал першай (препубертатного) фазы пубертатного перыяду - у сярэднім ад 7 да 11 гадоў. У гэты час пад нарастаючым уплывам палавых гармонаў пачынаецца працэс палавога паспявання. У арганізме дзяўчынкі і палавой сістэме адбываюцца складаныя эндакрынныя працэсы, якія фармуюць яе саматычнае і палавое развіццё. З'яўленне вылучэнняў з палавога канала, названых белями, з'яўляецца адным з прыкмет які пачынаецца палавога паспявання.\nШто такое белі?\nБелі -истечение з палавых шляхоў. Гэта з'ява характэрна для жанчын усіх возрастныхгрупп, пачынаючы з перыяду нованароджанасці. Па крыніцы ўзнікнення белиподразделяются на трубныя, маткавыя, шеечных, похвавыя, вестибулярные.Выделения з палавых шляхоў ўяўляюць сабой сумесь розных біялагічных вадкасцяў (транссудата плазмы, лімфы, вадкасці з брушнай паражніны), слущенного эпітэлія, форменных элементовкрови, фрагменты клетак, якія падвергліся аўтоліз, мікраарганізмаў , слізі з маткі, шеечных канала, вестыбюлярных і парауретральных залоз, смегмы і іншых інгрэдыентаў.\nБелиувлажняют палавой канал і з'яўляюцца адлюстраваннем сакраторнай і дрэнажнай функцийполовой сістэмы. Белі могуць быць слізістымі (накшталт рысавага адвара) иливодянистыми, светлага, малочнага і жаўтлявага колеру, часам з крошковатымитворожистыми прымешкамі. Падобнага характару вылучэнні могуць з'явіцца ў девочек7-8-гадовага ўзросту, як следства пачатковай гарманальнай стымуляцыі, присущейпрепубертатной фазе. Белі пры высыханні могуць пакідаць на крокавай частитрусиков або трыко белыя або жаўтлявага колеру плямы. Выдзялення носятнепроизвольный характар, таму не могуць быць абмежаваныя определеннымипромежутками часу, г.зн. не могуць быць рэгуляванымі, як вылучэнні измочевого бурбалкі ці прамой кішкі. Для непадрыхтаваных маці девочекпоявление беляў можа насіць цяжкі характар.\nЗадачаматери пры з'яўленні беляў ў дзяўчынкі навучыць яе клапаціцца аб тым, чтобыпостоянное ўвільгатненне не прывяло да раздражненне скуры вульвы. У гэты периоднельзя насіць вузкія ў кроку трусікі або трыко, якія пры шчыльным облеганиинаружных геніталій будуць інтэнсіўна ўвільгатняць і непазбежна прылягаць да половымгубам, выклікаючы трэнне, раздражненне і з'яўленне абапрэласці. Каб пазбегнуць этихосложняющих момантаў, трэба насіць ніжняе бялізну з бавоўны, а таксама носитьтрусики або трыко вольнымі ў кроку, тады выдзялення становяцца менееощутимыми.\nНярэдка удевочек белі прымаюць характар багатых вылучэнняў, пастаянна змочваюць нижнеебелье і гэтым парушаюць самаадчуванне дзяўчынкі. У падобных выпадках необходимоприменять гіграскапічную пракладкі, пажадана з натуральнага валакна (бавоўна, лён), якія прымацоўваюцца да бялізны. Яны зручныя, іх можна змяняць некалькі разв дзень. Непажадана з гэтай мэтай ўжываць вату - яна змакае, прыліпае кволосяному покрыву і скуры вульвы, ператвараючыся ў вільготны камяк. Замест тогочтобы спрыяць ачышчэнню вульвы, камяк ваты распаўсюджвае вільготнасць, аиногда і пах.\nВпрепубертатной фазе пры з'яўленні беляў туалет вонкавых палавых органаў надоделать часцей, чым два разы на суткі. Мыла ўжываць пры неабходнасці, исключаянамыливание перадпачатку похвы, з 2-3-кратнай зменай трусікаў.\nШто рабіць з валасяным покрывам на наружныхгениталиях?\nПринеобходимости валасы на вонкавых геніталіях можна пакараціць, каб яны не увлажнялисьвыделениями і ня склейваліся.\nКупотреблению перспирантов або «інтымных» аэразоляў для арашэння геніталій мы раім ставіцца з асцярожнасцю воизбежание з'яўлення алергічных паражэнняў. Трэба ведаць, што аэразолі являютсятолько дадатковым сродкам і не могуць замяніць асноўныя гігіенічныя мероприятияпо догляду за вонкавымі палавымі органамі.\nКаб не фарбуецца трусікі\nДля тогочтобы прадухіліць бурае прокрашивание крокавай часткі трусікаў або трыко, іх (у сувязі з вялікім утрыманнем бялку ў вылучэннях) перад мыццём у гарачай водепрежде промывают у лядоўні вадзе.\nСвоечасовае апаражненне мачавой бурбалкі ипрямой кішкі\nВажным вэтот перыяд з'яўляецца своечасовае апаражненне мачавой бурбалкі і прамой кішкі. Однакомногие дзяўчынкі схільныя адчуваць ілжывы сорам і ў сілу гэтага рэдка посещаюттуалеты ў грамадскіх месцах, а таксама ў школе. Гэта прыводзіць да перенаполнению ирастяжению мачавой бурбалкі. У далейшым можа развіцца атанія мачавой пузыряс нетрыманнем мачы. Акрамя таго, перапоўнены мачавы пузыр прыводзіць кстойкому перагін маткі, узнікае няправільнае становішча маткі і яе эвакуацыйных здольнасць (заканчэнне маточныхбелей, менструальнай крыві). З часам могуць з'явіцца пакутлівыя болю впояснично-крестцовой вобласці. Рэгулярнае падаўленне пазыву дэфекацыі (привычныеюношеские завалы) таксама багата запаленнем, эндоинтоксикацией, формированиемкаловых камянёў.\nПасткі выхавання: пяць забароненых метадаў\nХарызма: прыроджанае ці набытае\nПрычоскі на 8 марта\nБулачкі з карыцай і сметанковай глазурай\nЯк правільна выбраць сумку: асноўныя правілы выбару ідэальнай сумкі


Гульня Мільянер онлайн\nУ гульні Мільянер гуляць онлайн можна без падрыхтоўкі, паступова будзеце пазнавацца новую інфармацыю і неўзабаве зможаце адказваць на складаныя пытанні.\nВітаем Вас у нашым раздзеле і прапануем Вам гульню Мільянер. Усім у сваім жыцці неабходныя грошы, але зарабіць іх хутка і ўласным розумам цяжка, але мы, Вам у гэтым дапаможам! Вы можаце ў гульні Мільянер онлай гуляць сваім розумам і ведамі. Гэта простая і цікавая гульня дапаможа праверыць Вам, свае веды і навучыць цікавым і новым фактах, якіх Вы яшчэ не ведалі. Развіваючы свае разумовыя здольнасці, Вы абавязкова станем эрудытам ў разнастайных пытаннях і абласцях. Вех цікавіць пытанне: як стаць мільянерам? Можна, галоўнае гэта бясцэнны багаж ведаў і навыкаў. І на пытанне: як стаць мільянерам гуляць і не баяцца прайграваць - гэта адказы на ўсе Вашы пытанні. Паспрабуйце і праверце свае веды, Вам спадабаецца гэтая гульня.


Галоўная ➠ Усякае ➠ Гольфстрим спб\nЕсли вас интересует гольфстрим спб, стоит заглянуть на этот сайт www.golfstream.org вы найдете гольфстрим спб отличного качества и по доступной цене.\nбесправадная клавіятура Служыць для пастаноўкі і зняцця кватэры з аховы. Мае кнопку SOS для экстраннага выкліку службы рэагавання\nБесправадной датчык адчынення дзвярэй Усталёўваецца на дзверы або вокны для абароны памяшкання ад пранікнення. Рэагуе на адчыненне дзвярэй або вокны\nБесправадной датчык руху з функцыяй фотадоказаў Рэагуе на цеплавое выпраменьванне які рухаецца чалавека і адпраўляе сігнал трывогі разам з фота парушальніка на Цэнтральную станцыю маніторынгу. Не рэагуе на хатніх жывёл\nвыдаленае кіраванне сістэмай бяспекі з любой кропкі свету\nБесправадной датчык працёку вады\nДатчык паведамляе аб працёку і дазваляе своечасова прыняць меры і не дапусціць затаплення памяшкання\nБесправадной датчык дыму\nПрацуе кругласутачна, нават калі Вы не паставілі кватэру ў рэжым ахова. Апавяшчае пра задымленне. Са ўбудаванай сірэнай\nСлужыць для пастаноўкі і зняцця кватэры з аховы. Мае кнопку SOS для экстраннага выкліку службы рэагавання\nБесправадной датчык руху\nРэагуе на цеплавое выпраменьванне які рухаецца чалавека і адпраўляе сігнал трывогі на Цэнтральную станцыю маніторынгу. Не рэагуе на хатніх жывёл\nБесправадной датчык адчынення дзвярэй\nУсталёўваецца на дзверы або вокны для абароны памяшкання ад пранікнення. Рэагуе на адчыненне дзвярэй або вокны\nСэрца ахоўнай сістэмы. Прымае ўсе сігналы сістэмы і перадае іх на Цэнтральную станцыю маніторынгу\n990 p / месяц\nАбарона ад пранікнення\nВыезд групы рэагавання\nКупіць за 0 рублёў\nУ сучасным свеце ахоўныя сістэмы кватэр эвалюцыянавалі ў нешта большае, чым толькі абарона ад пранікнення зламыснікаў. Хоць, вядома, гэта з'яўляецца асноўнай задачай.\nЗ новым мабільным прыкладаннем Гальфстрым Вы можаце выдалена ставіць і здымаць кватэру з аховы, правяраць статус сістэмы, праглядаць часопіс падзей, атрымліваць push апавяшчэння аб падзеях і рэдагаваць свае дадзеныя.\nЯк працуе ахоўная сістэма кватэры?\nНапэўна Вы чулі такія словы, як пультовой ахова кватэр, кватэрная сігналізацыя, GSM ахова кватэр, паставіць кватэру на сігналізацыю. Усё гэта - бяспека кватэры. Што гэта такое і як працуе Гальфстрым ахоўныя сістэмы, раскажа наш ролік.\nБазавы камплект для кватэры\nМы прапануем гатовае універсальнае рашэнне для любога тыпу кватэр.\nПры жаданні вы можаце дадаць дадатковае абсталяванне і паслугі.\nСамодіагностікі абсталявання: інфармацыя аб працаздольнасці датчыкаў, напрузе ў сеткі, ступені зараджаныя акумулятары штодня паступае на Цэнтральную станцыю маніторынгу.\nВысокія стандарты абслугоўвання ахоўных сістэм: увага да патрабаванням кліента і акуратнае выкананне работ.\nХуткае выкананне работ: нашы кваліфікаваныя інжынеры ліквідуюць ўзніклі непаладкі ў зручны для Вас час.\nМабільнае прыкладанне Гальфстрым\nЗабыліся паставіць дом або офіс на ахову?\nЗ дапамогай дадаткам, вы можаце ставіць і здымаць ахову выдалена.\nХочаце даведацца, у колькі вярнулася дзіця са школы?\nПадключыце апавяшчэння аб пастаноўцы / зняцці аб'екта з аховы.\nАдключэнне электрычнасці ў доме?\nВы адразу даведаецеся пра гэта, падлучыўшы паведамлення ў дадатку.\nЗабыліся паставіць аб'ект на ахову? Зрабіце гэта дыстанцыйна праз прыкладанне.\nГісторыя падзей на Вашым аб'екце: пастаноўкі і зняцця з аховы, адключэння электрасілкавання.\nІнфармацыя па дамове\nДата наступнага плацяжу, асноўныя дадзеныя па дамове.\nНаладзьце дадатак на атрыманне толькі важных для Вас апавяшчэнняў.


Ліст у рэдакцыю: «Чаму мы, беларусы, так не любім сваю краіну?» - Газета - Туризм и Отдых\nЛіст у рэдакцыю: «Чаму мы, беларусы, так не любім сваю краіну?»\nПрывітанне, шаноўная рэдакцыя «Турызма і адпачынка». Прачыталi ваш чарговы артыкул пра Віцебск (Раман Абрамчук «Віцебск жывы і мертвы, або Чаму Шагал жыў на задворках горада») і зразумеў, што «вязе» Віцебску с турыстамі-пісакамі, так вязе. Калісьці Бандарэнка хадзіў па гораду з заплюшчанымі вачыма, а цяпер заляцеў да нас Раман Абрамчук у дрэнным настроі.\nВодгук на артыкул Рамана Абрамчука «Віцебск жывы і мёртвы, обо Чаму Шагал жыў на задворках горада»\nРаман пазіцыянуе сябе сучасным беларусам: размаўляе па-беларуску, мае беларускамоўных сябровак, падарожнічае па краіне. Але чытаеш яго артыкул і не можаш зразумець – чаму мы, беларусы, так не любім сваю краіну? Замест таго, каб бачыць добрае і прыгожае, мы бачым толькі дрэннае. Замест таго, каб праслаўляць сваё беларускае, нават у рамках аднаго артыкула, мы паўсюль бачым толькі рускае альбо яшчэ чыё і гаворым пра гэта болей, чым яно таго варта.\nЧаму мы ва ўсім бычым негатыў: у нашых гарадах (амаль усе яны становяцца прыгажэй, але для нас усё адно – убога), у культуры (кажам, што ў нас няма выдатных кніг, напісаных на беларускай мове, але ніводнай ніколі не чыталі, а статут ВКЛ к нам вяртаецца дзякуючы расейцу, які даў большую частку патрэбнай сумы), у спорце (дзе вы, жыхары амаль трохмільённага Мінска, нездольныя сабраць поўны стадыён «Дынама» ў гульнях зборнай Беларусі па футболу, падтрымаць выдатных дзяўчын са зборнай Беларусі па баскетболу падчас важных матчаў?).\nМы пытаемся самі ў сябе – чаму ў нас і нашай краіны такі гаротны лёс? Але з такімі адносінамі да свайго разумееш, што мы іншага не заслугоўваем. Мы прыніжаем сваю годнасць самі, а не помнікі Пушкіну і іншым расейскім дзеячам на нашых вуліцах.\nАле вернемся да артыкула Рамана і яго вандроўкі па Віцебску.\nВуліца Кірава, якая першая сустракае Рамана і іншых гасцей горада, пабудавана адначасова з цяперашнім праспектам Незалежнасці ў Мінску ў пасляваенны час на месцы поўнасцю разбураных дамоў. Трэба ведаць гісторыю сваёй краіны.\nШмат напісана пра помнік Пушкіну і Пушкінскi мост і ані слова пра тое, што ў Віцебску амаль увесь гістарычны цэнтр пешаходны. Так, вуліцы ў ім называюцца не прывабліва (Пушкінская, Талстога, Суворава, Крылова), але ён вольны ад машын. Мінску з яго пешаходнай вуліцай Карла Маркса па выходных аб гэтым яшчэ марыць і марыць. А сумленныя менчукі, напэўна, ніколі не шпацыруюць у Менску поруч з помнікамі расейскім пісьменікам Горкаму ў аднайменным парку і Пушкіну на беразе Свіслачы.\nУвогуле увесь артыкул пранікнуты і папахвае нейкім «менскім» шавінізмам. Менчукам вельмі шмат чаго ў нас не падабаецца: мост праз Дзвіну вельмі вялікі, сходы да Успенскага сабора, сам сабор і прылеглая прастора здаюцца пампезнымі. А яшчэ ў нас ёсць вялікіх памераў чыгуначны вакзал з выдатнай прывакзальнай плошчай. Гэтае нагадвае нейкую зайздрасць – што магчыма для Мінска не магчыма для Віцебска. Дзякуй за ўвагу!\nНеабыякавыя жыхары Віцебску, якія любяць сваю краіну,\nАляксей і Ірына Шлейчковы


Аляксандр Лукашэнка — пра асноўныя ўрокі гэтага года | Народная Воля\nАляксандр Лукашэнка — пра асноўныя ўрокі гэтага года\nПаводле яго слоў, пытанне пра ўрокі гэтага года было прадказальным. “Я да чацвёртай гадзіны раніцы думаў пра ўрокі года. Галоўны ўрок у знешняй палітыцы: магчыма, мы, калі аб’явілі аб шматвектарнасці нашай палітыкі, ужо занадта ляглі на ўсходняе крыло? Мы забыліся на тое, што мы ў цэнтры Еўропы і павінны выбудоўваць адносіны з усімі суседзямі і з галоўнымі монстрамі (у станоўчым сэнсе гэтага слова). Не толькі з братняй Расіяй, але і з Еўрапейскім саюзам. Гэта ўрок, таму што ў 2009 годзе мы вельмі шмат працавалі на заходнім напрамку, каб ураўнаважыць сітуацыю”, — сказаў Лукашэнка.\n“Галоўны эканамічны ўрок: мадэрнізавацца трэба было хутчэй. Лягчэй было б перанесці гэты крызіс. Хаця і папракнуць тых, хто за гэта адказвае, наўрад ці можна, таму што шмат зроблена. Нямала зроблена, але недастаткова”, — падкрэсліў прэзідэнт.\n“Калі ўзяць сацыяльную сферу, то галоўны ўрок — я ўжо занадта акуратны быў з нашымі людзьмі, — заявіў Лукашэнка. — Пеставаў, аберагаў, і тое, і гэта, і на руках насіў. І людзі зразумелі, што мы ў Беларусі павінны жыць, як у Савецкім Саюзе: нам дадуць, нам прынясуць, нам дапамогуць адукацыю атрымаць і гэтак далей. А трэба было больш рашуча ісці на тое, каб людзі разлічвалі перш за ўсё на сябе. Такіх прыкладаў у нас нямала ў краіне, але недастаткова. І вось я атрымаў адпаведны ўрок: што трэба сканцэнтраваць асноўную ўвагу на тым, каб ствараць умовы і падштурхоўваць, калі ўжо на тое пайшло, людзей да самастойнасці”.\n“Але самы галоўны ўрок: у нас краіна адна, кавалак зямлі адзін, дзе будзем жыць мы і нашы дзеці. І тое, што мы не павінны па дробязях хапацца за горла, за гальштук адзін аднаго, такіх прычын павінна быць меней”, — упэўнены Лукашэнка.


Агляд | Новы Час\nПобач з экспазіцыяй французскіх майстроў Нацыянальны мастацкі музей дэманструе не зусім тыповую выставу «Накіды і малюнкі рускіх мастакоў XIX–XX стагоддзяў» (працуе\nда 24 красавіка).\nПобач з экспазіцыяй французскіх майстроў Нацыянальны мастацкі музей дэманструе не зусім тыповую выставу «Накіды і малюнкі рускіх мастакоў XIX–XX стагоддзяў» (працуе да 24 красавіка).\nВалодаючы вялікай калекцыяй малюнкаў, музей мае магчымасць увесці наведвальнікаў у таямнічы свет падыходу да стварэння скончанага твора, свет пошуку кампазіцыйнага рашэння, папярэдняй працы з натурным аб’ектам, нараджэння агульнай ідэі твора. У накідах фіксуецца першае ўражанне ад з’явы, самае непасрэднае бачанне руху, настрою, формы, адлюстроўваецца здольнасць творцы зафіксаваць тыя непаўторныя моманты рэчаіснасці, якія неабходна захаваць ці пераўвасобіць у працэсе працы.\nНепасрэднасць накідаў можа рабіцца асновай для эстэтыкі цэлых мастацкіх накірункаў, як гэта выяўлялася ў школах старадаўняга кітайскага і японскага малюнка, альбо, як у еўрапейскім мастацтве, служыць важнай складовай часткай творчага метаду мастака. Так ці іначай, першасныя накіды ўводзяць у таямніцу творчага метаду аўтара, даюць магчымасць ясней адчуць яго почырк, тэмперамент, энергетыку яго метаду, характар яго погляду на свет. Лёгкія для ўспрыняцця, малюнкі паказваюць няпросты шлях пошуку, які творца праходзіць перад стварэннем «вялікай» працы: большасць твораў належыць не мастакам-графікам, а менавіта жывапісцам.\nНабор імёнаў, якія ўключаны ў экспазіцыю, не расчаруе наведніка. Гэта накіды Івана Шышкіна, Яфіма Волкава, Барыса Кустодзіева, Філіпа Малявіна, замалёўкі ілюстрацый да твораў рускай класікі Канстанціна Рудакова, анімалістычныя малюнкі Валянціна Сярова да баек І.А. Крылова, накіды звяроў і птушак Аляксея Сцяпанава, Вадзіма Фралова. Асноўная частка графічных аркушаў прадстаўлена ўпершыню.\nЗ 7 па 11 красавіка на Казлова, 3 праводзіць кароткатэрміновую выставу-конкурс новых імёнаў «Belarus Art Week / Беларускі тыдзень мастацтваў».\nМерапрыемства ўваходзіць у Асацыяцыю тыдняў мастацтваў, якія адбываюцца ў Маскве, Пецярбурзе, Кіеве, Браціславе, Алма-Аце і Варшаве, што дае магчымасць пераможцам нацыянальных экспазіцый прадставіць плён сваёй творчасці за мяжой. Такім чынам, наведаўшы Палац мастацтваў гэтымі днямі, можна тапіць на пляцоўку творчага адбору новых імёнаў мастакоў, прагных праславіць сябе і краіну.\nПаралельна праходзяць выставачная праграма, да якой творы адбіраліся паводле працэдуры вольнай заяўкі, праца міжнароднага журы ў конкурсах па жывапісу, графіцы, скульптуры, ужытковым мастацтве і фатаграфіі, і майстар-класы, да якіх могуць далучыцца ўдзельнікі экспазіцыі і наведвальнікі. Фінальная частка, узнагароджанне пераможцаў — у панядзелак 11 красавіка з 14.00 па 16.00.\nАпошнія дні ў Мастацкай галерэі «Універсітэт культуры» ў Палацы Рэспублікі працуе не зусім звычайны праект «BY.DE», там можна пазнаёміцца з сучасным накірункам альтэрнатыўнага мастацтва — творчасцю беларускіх графіці-мастакоў.\nМалюнкі балончыкамі на паверхнях будынкаў, аб’ектаў і агароджаў, часцей несанкцыянаванага грамадствам характару, што сталі папулярныя з 1960-х гадоў у амерыканскіх мегаполісах, а затым пашырыліся па ўсім свеце, часам успрымаюцца як пратэстная ці асацыяльная з’ява. Маюць адпаведную назву «Art Crimes» і часам, па факце выканання, цягнуць за сабой пакаранне мастака.\nАле існуе і «легальны» накірунак, у межах якога можна выявіць найперш мастацкія вартасці метаду і эстэтычна пазмагацца з шэрай рэальнасцю гарадскога ландшафту. Выстава ладзіцца пры ўдзеле нямецкіх партнёраў з Калегіі імя Тэадора Хойса.\nНестандартныя экспазіцыі, якія раскрываюць творчыя метады «іншых» жанраў мастацтва, дапаўняе паказ плакатаў і эскізаў да фільмаў Валерыя Рубінчыка «+ пра кіно» ў Музеі гісторыі беларускага кіно на вул. Свярдлова, 4. Апрача плакатаў з 6 па 30 красавіка будуць паказаны эскізы мастакоў па касцюмах і мастакоў-пастаноўшчыкаў, што працавалі з рэжысёрам — Элы Сямёнавой, Яўгена Ігнацьева, Уладзіміра Дзяменцьева, Аляксандра Чартовіча.


Раздзел дзесяты <<\n>> Раздзел дванаццаты\nШэсцьдзесят два чалавекі вёў сержант невядомымі дарогамі, праз палі і лугі, праз маўклівыя чорныя пералескі. Людзі, змораныя хадой і знясіленыя без харчавання, паслухмяна ішлі за ім, за згорнутым чырвоным сцягам на самаробным дрэўку, што хіліўся на сержантавым плячы, – ішлі і не пыталіся, куды ён вядзе іх. Зрэшты, пытацца і не было патрэбы: уперадзе на небасхіле ўсю ноч палалі палахлівыя водбліскі далёкага бою, – коратка пыхалі, гаслі, узгараліся з новым запалам, дрыжэлі хваравітым нервовым святлом, якое, здавалася, вось-вось загарыцца ва ўсю сілу і асвеціць ноч.\nЗноў здарылася так, што, не аб’яўляючыся нікому, нічога ні ад каго не патрабуючы і не вытлумачваючы, сержант стаў камандзірам гэтых людзей. Хлопец разумеў, што прычынай таму – не ягоныя нейкія якасці – розум ці вайсковае ўмельства, не тое, што ён разам з іншымі ратаваў іх. Уся прычына ягонага старшынства была ў тым сцягу, з якім ён тады ўскалыхнуў натоўп, з якім збіраў да аднае грамады гэтых байцоў. I Пятрусь не схаваў яго ў Нупрэеў мяшэчак, а, прыладзіўшы дрэўка, узняў над сабой, думаючы, што цяпер небяспекі меней, бо іхняя сіла куды паболынала. Вядома, што чалавеку са сцягам нельга было не верыць, і людзі верылі яму, ішлі за ім, і ён з усяе сілы імкнуўся не ашукаць іх давер’я.\nПобач з Петрусём ішоў Нупрэеў. Старшыну сержант выправіў наперад, у якасці дазора, каб не трапіць у якую пастку. А ззаду за імі шавялілася ў змроку калона людзей, якія пазбеглі пагібелі і нечакана сталі байцамі. Палавіна гэтых байцоў не мела зброі. Тыя трыццаць аўтаматаў, што ў кароткай сутычцы адабралі ў гітлераўцаў, апынуліся ў самых смелых і самых дужых, – сержант меў вялікую надзею на іх. Астатнія былі слабыя, многія параненыя. Трэба было недзе спыніцца, накарміць галодных людзей, перавязаць раны, размеркаваць невялікую колькасць боепрыпасаў, што захаваліся ў іх. Трэба было падрыхтавацца: яны, здаецца, набліжаліся да фронта, а перайсці яго з гэткай грамадой без бойкі было, бадай, немагчыма.\nБлытаныя палявыя сцяжынкі і лесавыя дарожкі за ноч завялі байцоў у нейкую бясконцую забалочаную глухамань. Ужо колькі часу ішлі яны, і ўсё цягнуліся па баках хмызнякі, ельнік, імшарыны. Гадзіны з дзве даўжэзнай вужакай вілася перад імі вузенькая сцяжынка. Людскія ногі ўвесь час грузлі ў мяккім доле, набіралі вады дзіравыя падэшвы. Часам зусім было небяспечна сунуцца ў заплыўшую ржавай муццю дрыгву, якая ледзь трымала чалавека. Але вяртацца не было куды, а ратунак быў толькі наперадзе.\nНа маўклівай лясной дарозе напаткала іх цёплая задумлівая раніца. Недзе за шэрымі хмарамі ціхенька ўзнялося на небасхіл нябачнае сонца. Трава і хмызняк з ночы стаялі сухія, без расы, нізка над дарогай мільгалі імклівыя ластаўкі. Усе прыкметы былі на дождж, але ён збіраўся неяк вельмі неахвотна. I раптам у чуйнай ранішняй цішы недзе далёка-далёка глуха грукнула нешта і глыбока аддалося ў зямлі. Яшчэ не закацілася ў лясах кароткае рэха гэтай грымоты, як за ёй раздалася другая і трэцяя. Неўзабаве далёкія гукі зліліся ў няроўны прыглушаны грукат.\n– Недзе блізка, – сказаў Нупрэеў. – Кіламетраў з пяцьдзесят, не болын.\nНехта ў калоне азваўся ўзрушаным радасным голасам:\n– Гэта ж нашы гаўбіцы б’юць. Далібог гаўбіцы. Ужо іхнія стрэлы я дзе хочаш пазнаю. Яны, яны шыбуюць. Родныя...\nЧалавек плакаў ад радасці.\n– Можа наступаюць?\n– Ладна даюць фашызму... А-я-яй, глядзі ты!\nСержант меркаваў неўзабаве нагледзець дзе зручнае месца, каб адпачыць і падсілкавацца, але цяпер стала не да таго. Па сабе і па настрою людзей ён адчуў, што ні ў каго не стане сіл стрымацца і, пагарджаючы небяспекай, прыдзецца ісці Далей. Дарога кіравала на паўднёвы ўсход, а гэтыя гукі несліся аднекуль збоку. Хлопец рашыў, што цяпер няма чаго трымацца дарогі, калі гэтак блізка жаданая мара іхняга паходу. Сержант, поўны імклівай прыўзнятасці, падаўся з дарогі ў блытаны шолах ільняной нівы. Наперадзе ў лён збочыў Агальцоў, які ішоў на чале дазору.\nАле людское шчасце ніколі не спраўдзіцца так хутка, як гэта здаецца чалавеку. Неўзабаве развіднела, узнялося сонца, і зніклі, суцішыліся, нібы растварыліся ў святле новага дня, жаданыя гукі. Зноў летняя цішыня. Дзень выдаўся ветраны, на небе імкліва плылі рэдкія хмурынкі, пякло сонца і несліся над прасторамі духмяныя пахі даспелай збажыны, а людскому падарожжу не было канца. Людзі ішлі без дарог, наўпрасткі, цераз палі, лужкі, хмызнякі. Вось-вось, здавалася, з’явяцца з-за пагорка яўныя адзнакі блізкасці войска, ці грымнуць адкуль знаёмыя залпы франтавых батарэй, а там такая жаданая сустрэча... Зноў напружанае, неўтаймаванае чаканне, так добра зведанае ў дні адзіноты, усё больш захапляла сержанта. Услед за позіркам як мага хутчэй крочылі ногі, узнёслая ўпартасць волі падавіла стому – усё імкнулася наперад. Ззаду за хлопцам гэтак жа настырна, парушыўшы строй, з зацятай упартасцю на тварах лезлі праз пасевы маўклівыя групы байцоў.\nАпоўдні адпачылі ў кустоўі. Змораныя за шмат гадзін хадзьбы, нерухома, як мерцвякі, ляжалі ў траве людзі. Паставіўшы ў сцюдзёную ваду натруджаныя босыя ногі, у маркоце сядзеў над ручаём Пятрусь. Нупрэеў мясціўся побач, курыў і думаў. Угары гулі нямецкія пікіроўшчыкі, па краі неба між воблакаў плылі яны на ўсход, цяжкія ад шматтоннага грузу бомб. Назад вярталіся, нізка апусціўшыся над зямлёй. Хлопцы спачатку ўсхопліваліся, задзіралі галовы, думаючы, што гэта нашы, а затым, расчараваўшыся ў надзеі, не вылязалі з кустоўя. Праз гадзіну-другую рушылі далей.\nНадвячоркам калона моцна расцягнулася, вілася па лагчыне цераз вялізнае поле палёгшай пшаніцы. Збоку ад іхняга шляху ў зеляніне дрэў хаваліся стрэхі хутара – туды захінутая пшаніцай вяла ўтаптаная сцяжынка, наперадзе быў бачны малады сасоннік, за ім на ўзгорку сінеў хваёвы лес, у які здалёку яшчэ кіраваў сержант. Наўкола рассцілалася адкрытая мясцовасць, і Пятрусь здзівіўся, не ўбачыўшы дазору. Хлопец крыху пастаяў, спыніўшы людзей, але, разважыўшы, што старшына, пэўна, падаўся к лесу, памалу пайшоў уніз. Ісці наўпрасткі праз пшаніцу было цяжка, неадчэпна блыталіся ў нагах яе драцяныя сцяблы, і сержант выглядаў якую сцяжынку, каб скіраваць туды. Згорнуты сцяг хлопец трымаў падпахай, на спатнелай гарачай спіне муляў аўтамат. Нупрэеў ішоў следам.\nДа лесу ўжо было зусім блізка, калі там, на ўзлеску, мільганулі нейкія постаці. Петрусю здалося, што гэта іхні дазор, і ён з асцярогай прадаўжаў хадзьбу. Аднак Нупрэеў заўважыў таксама нешта на тым узлеску і крануў сержанта за локаць. Яны спыніліся, за імі прыціхла калона, усе сталі і трывожна пазіралі ў сасоннік.\nI тады лютая галасістая чарга ўдарыла з лесу. Недзе ў небе над галовамі людзей панесліся чароды куль; адна, пэўна з рыкашэта, жаласна віскнула і знікла ўдалечыні. Не ведаючы яшчэ, што адбылося, але згадаўшы смяртэльную небяспеку, сержант злосна скамандаваў людзям:\nУсе дружна пападалі ў пшаніцу, Пятрусь прысеў і ўгледзеўся ў сасоннік, чакаючы ўбачыць там якую разгадку тае страляніны. Да яго падгірўз Нупрэеў і таксама пазіраў у бок лесу.\n– А дзе ж дазор? – пытаўся ён, хвалюючыся за жыццё людзей.\nПятрусь нічога не адказаў яму. Ён адчуў толькі, што пад такім агнём яны не ўлежаць доўга, што так праз колькі хвілін іх усіх да аднаго пераб’юць у гэтай пшаніцы. Адзіным выйсцем было падацца назад, за ўзгорак, там яшчэ было выратаванне ад гэтага пякельнага шквальнага агню. Ахоплены трывогай за людзей, Пятрусь ускочыў з пшаніцы і, перамагаючы грукат стрэлаў, крыкнуў байцам:\n– Кароткімі перабежкамі – за бугор!!!\nЁн сам сігануў некалькі шпаркіх шырокіх крокаў і ўпаў у пшанічны гушчар, даючы гэтым прыклад, як бегчы іншым. А немцы ўжо добра прыкмецілі групу і досыць трапна лупілі ў пшаніцу. Нехта непадалёку, відаць паранены, клікаў нейкага Ваню, нехта лаяўся ўдалечыні. Пятрусь праз момант зноў ускочыў і таксама вылаяўся ад злосці і роспачы. Байцы, трапіўшы пад прыцэльны агонь, не хацелі трымацца вайсковых правіл, а, узняўшыся над збажыной, шыбавалі за пагорак усёй паўсоценнай грамадой. «Пераб’юць, пераб’юць усіх!» – жахнуўся сержант ад страшнай думкі. Напяўшыся сілай і злосцю, ён пабег і, не дбаючы ўжо пра ўласную бяспеку, люта закрычаў на байцоў:\n– Лажыся!!! Лажыся – застрэлю!!! – крычаў ён, даганяючы задніх. Тыя баязліва азірнуліся на лес, на сержанта, і, пэўна, нешта рашучае было на камандзіравым твары, бо яны са страхам, але паслухмяна пападалі ў пшаніцу. Потым ён дагнаў іншых і таксама паклаў іх.\n– Кароткімі перабежкамі наперад!!!\nНаўкола ў шалёным лёце зыўкалі кулі, кулямёты на ўзлеску аж захліпаліся ад лютасці. Сержант азірнуўся назад– ніхто іх, аднак, не праследаваў, нізіна была пустая, толькі ў лёгкіх хвалях гойдаліся пшанічныя прасцягі.\nПерабежкамі і паўзком людзі дасягалі пагорка і тады, па аднаму ўскокваючы, беглі да кусцістага алешніку, што непадалёку зелянеў у пшаніцы. Тут ужо кулі былі не страшныя. Затуленыя пагоркам байцы вышлі з-пад небяспекі.\nАле тут здарылася такое, што здзівіла і збянтэжыла сержанта.\nПа пшанічнаму полю з-пад хутара беглі трое яго дазорных і наперадзе ўсіх няроўным, нейкім знясіленым крокам сігаў Агальцоў. Сержант спыніўся, ніяк не цямячы, што адбылося. На момант ён адчуў радасць, што людзі жывыя, але затым нейкая балючая падазронасць ахапіла яго. Ён ужо не пайшоў, куды беглі людзі, а накіраваўся насустрач дазору.\nУ старшыны ад бегу скрывілася дзяга з кабурой, спаўзла на бок спражка, мундзір быў расшпілены, чуб растросся на проставалосай галаве і чорныя вочы гарэлі нялюдскім, вар’яцкім спалохам. Пятрусь угледзеўся ў гэтыя вочы, прыкмеціў няроўны крок чалавека і яго скаланула нечалавечая лютасць.\n– Як... як ты адважыўся... зладзюга???\n– Ах чорт... халера... на хвілінку толькі... ай-яй... – перацятым голасам выкрыкваў старшына і нябачачымі вачыма лыпаў па абшарах. Ён быў п’яны.\n– Марш! – дзіка закрычаў сержант і з шалёнай сілай штурхануў яго ў каршэнь. – Марш ад нас, агіда, здраднік!!!\nАгальцоў пахіснуўся, нядобра бліснуў вачыма, і, хістка крочачы, падаўся да кустоўя, дзе ўжо збіраліся людзі. За ім нясмела пайшлі двое дазорных.\nБайцы, відаць, ужо зразумелі ўсё і, сабраўшыся ў гурт, сядзелі і стаялі – змораныя, злосныя і панылыя. Тут жа ў засені кустоўя ляжалі параненыя, двое бінтавалі трэцяму голую акрываўленую спіну. Пятрусь з болем у сэрцы акінуў позіркам людзей – сабраліся далёка не ўсе, відаць, многія ўжо ніколі не прыйдуць сюды.\n– Што нарабілі, сволачы! – гэткім крыкам сустрэў іх малады хлапец з голым перавязаным ужо чым-колечы плячом. – Гады! Дзе былі?\nСтаршына спыніўся і няўцямнымі вачыма пазіраў на скрыўленыя ад злосці і нянавісці твары. Куды толькі зніклі яго зухаватасць, спрыт і гонар. Да яго падскочылі двое, ірванулі за аўтамат, за мундзір, ударылі, павалілі на зямлю. Сержант, папярэджваючы расправу, закрычаў на іх, людзі адступіліся, але іх трэсла злосць.\nПаступова Пятрусь крыху суняў сябе і, памятаючы, што трэба рухацца далей, падаў каманду строіцца. Пакуль людзі як-колечы ладкавалі параненых, што не маглі ісці самі, пакуль збіраліся з поля, сержант падлічыў байцоў – не хапала 18 чалавек. Гэта было жахліва. Яшчэ не дасягнуўшы фронта, за некалькі хвілін страціць амаль адну трэць складу, а што будзе далей? I раптам яго думка перамяжылася іншай – чаму не відаць Нупрэева? Ён жа толькі быў нядаўна, бег у лагчыне за сержантам. Устрывожаны нядобрым прадчуваннем, Пятрусь ірвануўся з месца, зірнуў сюды-туды: Нупрэева і Жука нідзе не было.\n– Хлопцы, дзе Нупрэеў?\nАле ніхто не бачыў яго, усе азіраліся, шукалі позіркамі, ды дарма. Праўда, з пшанічнага поля яшчэ ішлі апошнія параненыя, прыйшоў нейкі баец з раздробленай сківіцай, хуцы твар яго крывіўся ад нясцерпнага болю, бліскалі гневам вочы, але ён нічога не мог сказаць, толькі мычэў па-звярынаму роспачна і страшна. I тады апошнім у пшаніцы з’явіўся Жук. Пятрусь убачыў яго, калі хлопец быў ужо зусім блізка – убачыў і ўсхапіўся ад жахлівай здагадкі. Так яно і было. Разведчык, схіліўшыся ледзь не да самай зямлі, цягнуў на сабе Нупрэева.\nПятрусь тады кінуўся да яго, не адважваючыся яшчэ спытаць, што здарылася, стары баец бяссільна туліўся збялелай шчакой да ўспатнелай хлапечай спіны і ціха стагнаў. Жук паднёс яго пад кустоўе, асцярожна паклаў на траву ў засень і цяжка выпрастаў натружаныя плечы.\n– Вось параніла ў грудзі... навылет.\nСержант укленчыў над байцом, узяў яго абвялую руку – Нупрэеў адплюшчыў вочы.\n– От і мне... трапіла, – прашапталі ягоныя вусны.\nНямеючы ад новага гора, Пятрусь скінуў з байца ягоныя рамяні, узняў скрываўленую гімнасцёрку. Рана была невялічкая, але крыві ўжо вылілася багата. У некага знайшоўся індывідуальны пакет – Пятрусь як-колечы перавязаў чалавека.\n– Ну, нічога, нічога, – няўпэўненым голасам заспакойваў ён байца. – Патрывай як-небудзь, хутка ўжо.\nНупрэеў стагнаў, зрэдку расплюшчваў вочы і неяк па-асабліваму, быццам просячы што, пазіраў на сержанта.\nУзняўшы вочы, Пятрусь убачыў ваўкавата-насуплены свой дазор, які давёў людзей да гэткай бяды. Зноў гарачая хваля гневу хлынула ў Петрусёў твар, хлопец усхапіўся і крыкнуў Агальцову:\n– Глядзі, глядзі, што нарабіў ты, гад!\nАгальцоў, відаць, працверазеў ужо, зразумеў усё, што сталася, і зацята патупіў вочы.\n– Застрэліць яго за гэта! – крычаў баец, паранены ў плячо. – Земляка майго Антохіна забіла праз яго. Пёрычаў вунь канае.\n– Не застрэліць, а асудзіць і расстраляць, – разважна казаў той спрытны баец, што на дарозе першы захапіў нямецкі аўтамат. Ён меў ласкавае і славутае прозвішча Мацейка і цяпер стаяў побач і злосна глядзеў на Агальцова.\n– Ты чуеш: расстраляць цябе! – крычаў Пятрусь, адчуваючы, як ад абурэння і крыўды дрыжыць яго сківіца. – Дзе тваё сумленне, старшына? Што нарабіў ты, пытаю?\n– Што размаўляць з ім? – зноў закрычаў паранены. – Гад ён, здраднік! Расстраляць яго, хлопцы!\nСержант, збянтэжаны і разгублены ад такіх жахлівых падзей, маўчаў, не ведаючы, што зрабіць з чалавекам. А людзі, поўныя злосці і нянавісці да віноўніка сваёй бяды, пазіралі на камандзіра і чакалі яго прысуду. I калі ўжо зменшыўся ўнутры першы імпэт гарачкі, Пятрусь выразна зразумеў, што і сапраўды старшыну Агальцова трэба расстрэльваць. Ужо такое вялікае было яго злачынства, такі неўтаймаваны гнеў байцоў, гэтулькі пралілося крыві, што інакш яго пакараць было нельга. I разам з выразнасцю гэтае кары з’явілася ціхая жаласць да блізкага знаёмага чалавека. Перад вачыма паўстаў другі Агальцоў, той, што ратаваў байцоў з-пад моста, кідаўся на варожую машыну на дарозе, што заўсёды нёс зухаватасць і смеласць. Два супрацьлеглыя пачуцці да хлопца скрыжаваліся ў сержантавым сэрцы, і ён разгубіўся.\nТак, пакутуючы, Пятрусь шукаў справядлівага рашэння гэтай цяжкай задачы і паступова ўсё болей пераконваўся, што іншага прыдумаць нельга. Вунь, заплюшчыўшы ад болю вочы, ляжыць Нупрэеў, ляжаць яшчэ людзі, якіх загубіў ён – не той смелы парывісты Агальцоў, а гэты вось агідны п’яны разгільдзяй, што за распустай забыўся на абавязак, на сцяг і сумленне.\nСержант зірнуў на ваўкаватага хлопца – той, здаецца, разумеў ужо ўсё і маўчаў. Ён не прасіўся, не ўмольваў дараваць, а маўчаў, быццам адчуваў, што заслужыў адзіную кару і гатовы быў прыняць яе. Не, бадай, няма чаго тут шкадаваць Агальцова, відаць, нешта нядобрае сядзела ў яго душы, калі адважыўся ён на такое. Пэўна, не дужа дарагі яму гэты сцяг і гэтыя выратаваныя для будучых бітваў людзі. Відаць, нейкая чарвяточына заўжды гняздзілася ў ім, і не сёння дык заўтра нечым агідным усё роўна выявіла б сябе. Так думаў Пятрусь.\nАгальцова расстралялі тут жа, у кустоўі.\nПятрусь быў перакананы ўжо, што зрабілі правільна, але гэтая перакананасць усё роўна не пазбавіла хлопца ад душэўнай скрухі. Жук таксама перажываў, маўчаў увесь час, і яго шырокаскулы твар, некалі такі прастадушны і ўсмешысты, чарнеў зараз ад невыказнага гора. Ён не апраўдваў, але, як і сержант, немаведама чаму шкадаваў Агальцова, шкадаваў яго неразумнага лёсу, так, нібы не сам старшына вытвараў усё агіднае, а якая іншая сіла прымушала яго на тое.\nСтаршыну пакаралі, а ў Петруся ўсё не ўсталёўваўся спакой. Душылі хлопца і боль і крыўда – крыўда на Агальцова, што прычыніў бяду і давёў сябе да пагібелі, крыўда на людзей, што ў час небяспекі дрэнна слухаліся камандзіра, крыўда на сябе, што не наладзіў дагэтуль добрай дысцыпліны. Хіба з такім бязладдзем могуць яны прабіцца праз фронт? З кожным днём усё цяжэйшым становіцца іх шлях, і ўсё больш арганізаванасці і парадку трэба атраду. Ён так і сказаў аб тым перад строем калоны. На яго змрочна пазіралі няголеныя маркотныя твары, і ён не ведаў, зразумеюць людзі ці не, але рашуча абвясціў, што парушальнікаў вайсковага парадку чакае тое, што сёння вось старшыну Агальцова.\nЯк-колечы ўладкаваўшы на самаробныя насілкі цяжка параненых, група зноў падалася ў поле. Ішлі цяпер болей кустоўем, з пералеску ў пералесак, рабілі вялікія крукі, часта спыняліся, пакуль дазор аглядаў шлях. У дазор сержант выправіў Жука і яшчэ двух спрытных байцоў. Яны дзейнічалі асцярожна. Пятрусь пільна сачыў за імі воддаль, прыслухоўваўся да сігналаў у зарасніках і ўсё пакрыкваў на людзей, каб тыя маскіраваліся і не лезлі на адкрытыя месцы.\nУжо на захадзе сонца зусім недалёка недзе гучна забухалі ў паветры моцныя гарматныя стрэлы. Хлопцы ў кустоўі аж здрыгануліся ад нечаканасці. Сержант спыніў калону і разам з Мацейкам выткнуўся з алешніку. Перад імі ляжаў папаравы касагор, зарослы калючым асотам, а наперадзе высіўся ўзгорак з яблыняй-дзічкай на фоне неба, і там, недзе за ўзгоркам, бухала батарэя. Хлопцы весела пераглянуліся, і, вярнуўшыся да байцоў, сержант радасна паведаміў людзям:\n– Нашы блізка! Бач, палкавая батарэя б’е. Значыць, кіламетраў пятнаццаць – дваццаць...\n«Толькі б праскочыць. Толькі б не наткнуцца і не загубіць людзей», – увесь час стукала ў голаў неадчэпная думка.


Пуцін-трыумфатар: Усход Украіны быў перададзены УССР несправядліва, Крым прымаем у Расію АНЛАЙН\n18.03.2014 / 14:13\nА 14-й анлайн-трансляцыя паслання Пуціна перад Федэральным сходам у Георгіеўскай зале Крамля ў Маскве.\nУ запрошаных у Крэмль на грудзях прычэпленыя вялікія георгіеўскія стужкі. Зала сустрэла Пуціна авацыяй.\nПуцін пачаў з апавядання пра тое, што ў Крыме звязанае з расійскай гісторыяй. Ён сказаў, што ў Крыме з 2,2 мільёна насельнікаў 1,5 мільёна рускіх. Паводле апошняга перапіса, іх было, праўда толькі 58%.\nАсаблівую ўвагу Пуцін надаў крымскім татарам. Паабяцаў ім «канчатковую рэабілітацыю». Паабяцаў, што ў Крыме будзе тры дзяржаўныя мовы: расейская, украінская, крымскататарская.\nПуцін заявіў, што бальшавікі пры СССР несправядліва перадалі Украіне неўкраінскія тэрыторыі: цяперашні поўдзень і ўсход Украіны.\n«Калі Крым апынуўся ў іншай дзяржаве, Расія адчула, што яе абрабавалі. Крымчан перадалі з рук у рукі, як мех бульбы». «Мільёны рускіх леглі спаць у адной краіне, а прачнуліся ў іншых. Рускі народ стаў самым вялікім падзеленым народам у свеце». Пуцін кажа, што людзі спадзяваліся, што СНД будзе новай формай адзінай дзяржаўнасці, а так не сталася.\n«Адносіны з братнім украінскім народам былі і будуць для нас ключавымі», — кажа Пуцін. «Пагаджаючыся на дэлімітацыю мяжы з Украінай, мы прызнавалі яе межы», — прызнае Пуцін. Кажа, што паскорыў дэлімітацыю мяжы на просьбу Кучмы на пачатку 2000-х.\n«Аднак сітуацыя стала развівацца па-іншаму, — наракае Пуцін. — Рускія пакутавалі ад перманентнага палітычнага крызісу. [Украінская] ўлада дастала, апастылела грамадзянам Украіны», — кажа Пуцін. «Мільёны ўкраінцаў працавалі на падзённых заробках за мяжой. Добра разумею тых, хто з мірнымі лозунгамі выйшаў на Майдан», — двойчы сказаў Пуцін. — «Але тыя, хто стаяў за апошнімі падзеямі, мелі іншыя мэты. Яны хацелі ажыццявіць дзяржаўны пераварот». Ён абвінавачвае ў гэтым нацыстаў, экстрэмістаў, антысемітаў. Узгадвае пра адмену закона аб рускай як рэгіянальнай мове. Кажа, што адмяніць яго змусілі апекуны новай улады Украіны на Захадзе.\n«Нават трапіць на прыём да некаторых з новых міністраў цяпер можна толькі з дазволу баевікоў Майдану».\nВось каб не пакінуць жыхароў у Крыме ў бядзе, і ўмяшалася Расія, кажа Пуцін. «Мы павінны былі забяспечыць крымчанам магчымасць для свабоднага волевыяўлення».\n«Узброеныя сілы Расіі не ўваходзілі ў Крым, яны і так ужо знаходзіліся там згодна з міжнароднай дамовай. Мы нават не перавысілі колькасці, вызначанай дамовай, — 25 тысяч чалавек».\nПуцін кажа, што крымчане ўчынілі тое самае, што і сама Украіна ў 1991-м. Ён спасылаецца таксама на косаўскі прэцэдэнт. Прыводзіць шматлікія цытаты з дакументаў ААН і Міжнароднага суда па Косаве. «Самі напісалі, раструбілі на ўвесь свет, нагнулі ўсіх, а цяпер абураюцца», — кажа Пуцін на адрас ЗША і Еўрасаюза. «Мы чуем, што Косава было асаблівым выпадкам, што там было шмат людскіх ахвяраў. Але гэта што — юрыдычная падстава? Што, трэба даводзіць кожны канфлікт да людскіх ахвяраў? Калі б не сілы самаабароны Крыма, там таксама былі б ахвяры», — сцвярджае ён.\nДзякуе тым вайскоўцам Украіны, якія не пайшлі на кровапраліццё і не заплямілі рук крывёй. Кажа, што там была не інтэрвенцыя, бо не было чалавечых ахвяраў.\n«Пасля знікнення біпалярнай сістэмы ў свеце не стала стабільнасці. Заходнія партнёры кіруюцца правам моцнага, выбудоўваюць кааліцыі па прынцыпе «Хто не з намі, той супраць нас». Так было ў Югаславіі ў 1999 годзе. Пасля былі Афганістан і Ірак і адкрытае парушэнне рэзалюцыі ААН па Лівіі. Была і чарада каляровых рэвалюцый. Гэтым краінам навязвалі стандарты, якія не адпавядалі традыцыям і культуры гэтых народаў. У выніку арабская вясна змянілася арабскай зімой. Такое было і ва Украіне, калі ў 2004 годзе прыдумалі трэці тур выбараў, каб правесці празаходняга кандыдата. А цяпер падрыхтавалі цэлую армію баевікоў. І гэта ў той час, калі Расія шчыра імкнулася да дыялогу з заходнімі партнёрамі. Але мы не бачылі крокаў насустрач. Так было і з пашырэннем НАТА на ўсход, з размяшчэннем інфраструктуры каля нашых межаў. Так было і з разгортваннем проціракетнай абароны», — кажа Пуцін.\nНам пагражаюць санкцыямі, але мы і так жывём у такой сітуацыі, расказвае Пуцін. Кажа, што Захад па-ранейшаму нефармальна забараняе прадаваць у Расію сучасныя тэхналогіі. «Палітыка стрымлівання Расіі, якая ажыццяўлялася ў ХІХ і ХХ ст., працягваецца», — мяркуе Пуцін. Але ва Украіне заходнія партнёры перайшлі мяжу, кажа ён.\n«Калі пераціснуць спружыну, яна ўрэшце расціснецца», — пагражае ён.\nПуцін дзякуе Кітаю і Індыі за іх разуменне сітуацыі.\nЗвяртаецца да народу ЗША. «Хіба імкненне жыхароў Крыма да свабоды — гэта не тая самая каштоўнасць, якой кіруецеся вы?»\nТрэцімі звяртаецца да Еўропы. Нагадвае, што Расія падтрымала імкненне немцаў да нацыянальнага адзінства. Спадзяецца, што «грамадзяне Германіі падтрымаюць імкненне рускага міру да адзінства». Доўгія апладысменты.\nЗвяртаецца да ўкраінцаў. «Не верце тым, хто страшыць вас Расіяй. Нам падзел Украіны не трэба. Што датычыць Крыма, то ён будзе родным домам для ўсіх народаў, якія там жывуць. Але ён ніколі не будзе бЕндэраўскім». Яшчэ больш працяглыя апладысменты.\n«Гэтая стратэгічная тэрыторыя павінна быць пад моцным, устойлівым суверэнітэтам, які па факце можа быць толькі расійскім сёння». Апладысменты. «Інакш мы можам зусім страціць Крым у нядоўгай перспектыве».\nКажа, што «калі б не выбар крымчан», то Крым мог бы аказацца ў НАТА, бо пра гэта гавораць у Кіеве. «Мы супраць таго, каб НАТА гаспадарыла на нашых гістарычных тэрыторыях».\n«Мы не проста суседзі, мы практычна адзін народ», — кажа ён украінцам. «Ва Украіне жывуць мільёны рускіх і рускамоўных грамадзян, і Расія заўжды будзе іх абараняць».\n«Мы хочам, каб на зямлю Украіны прыйшлі мір і згода», — кажа ён.\n«Жыхары Крыма, менавіта вы вырашылі лёс Крыма», — звяртаецца ён. «Народ Расіі паказаў сваю сілу і згуртаванасць».\n«Мы яўна сутыкнёмся і з замежным процідзеяннем», — папярэджвае ён. Згадвае пра «пятую калону», «нацыянал-здраднікаў» і кажа, што Расія дасць адпор любым пагрозам сабе.\nХваліць аўтараў крымскага рэферэндуму за жорсткую і дакладную фармулёўку пытання. «І людзі ясна выказалі сваю волю», — кажа ён. Пазіцыя абсалютнай большасці грамадзян Расіі відавочная, кажа і ён і спасылаецца на вынікі сацыялагічных апытанняў. Кажа, што 92% грамадзян выступаюць за далучэнне Крыма да Расіі. «Такім чынам, абсалютная большасць і жыхароў Крыма, і жыхароў Расійскай Федэрацыі падтрымліваюць далучэнне Крыма да Расіі». Бурныя авацыі.\n«Абапіраючыся на волю народа, уношу на разгляд Федэральнага сходу пытанне аб прыняцці з склад Расіі Крыма і горада Севастопаля», — каж Пуцін. Працягваецца авацыя. Крыкі «Ура», скандаванне «Расія».\nДыктар абвяшчае, што праз некалькі хвілін адбудзецца цырымонія падпісання дакументаў аб анексіі Крыма, просіць заставацца на месцах.\nПадпісваецца дамова. Тэкст чытае легендарны савецкі дыктар Кірылаў. Іграе расійскі, былы савецкі, гімн. Зала скандуе «Расія!»\nТакім чынам, менш за 30 дзён заняло Расіі далучэнне Крыма. 22 лютага прарасійскі прэзідэнт Віктар Януковіч збег з Кіева, што паўстаў супраць яго. У той жа дзень адбылося пасяджэнне Рады Бяспекі Расіі, на якім, імаверна, быў запушчаны сцэнар расколу Украіны. 26—28 лютага расійскія сілы занялі будынкі парламента і ўрада Крыма, аэрапорты і асноўныя аб'екты інфраструктуры і заблакавалі ўкраінскія вайсковыя часці. «Рэферэндум» правялі ў рэкордна кароткі тэрмін — 16 сакавіка, каб не даць Украіне і свету часу на рэагаванне. А сёння, 18 сакавіка працэдура аншлюсу закончана.\nПоўны тэкст звароту Пуціна чытайце на афіцыйным сайце прэзідэнта РФ.