Будзьма беларусамі! » Анатолю Вярцінскаму – 90!\n18.11.2021 | Літаратура Асоба\n18 лістапада спаўняецца 90 гадоў сябру Вялікай Рады Згуртавання беларусаў свету «Бацькаўшчына» Анатолю Вярцінскаму, паэту, адному з найстарэйшых літаратараў Беларусі.\nАнатоль Вярцінскі нарадзіўся ў 1931 годзе ў сялянскай сям’і, скончыў аддзяленне журналістыкі БДУ ў 1956 годзе і некалькі гадоў працаваў у рэдакцыях раённых газет. У 1962 годзе выдаў свой першы зборнік паэзіі «Песня пра хлеб», які моцна паўплываў на гучане ўсёй беларускай паэзіі 1960-х агулам.\nУ тым самым годзе Анатоль Вярцінскі пераехаў у Мінск і пачаў супрацоўнічаць з газетай «Літаратура і мастацтва». У 1986–1990 гадах быў яе галоўным рэдактарам — і менавіта ў той перыяд на старонках выдання друкавалася праўда пра Курапаты.\nШаноўны спадар Анатоль! Згуртаванне «Бацькаўшчына» і Грамадская культурніцкая кампанія «Будзьма беларусамі!» шчыра дзякуе Вам за творчасць, якая нясе людзям асалоду і ўзбагачае духоўна, і за Вашу грамадскую дзейнасць, якой мы захапляемся і якую бярэм за прыклад.


Мілард Філмар — Вікіпедыя\nУ Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Філмар.\nангл.: Millard Fillmore\n13-ы Прэзідэнт ЗША\n9 ліпеня 1850 — 4 сакавіка 1853\n4 сакавіка 1837 — 3 сакавіка 1843\nThomas C. Love[d]\nWilliam A. Moseley[d]\n12-ы віцэ-прэзідэнт ЗША\n4 сакавіка 1849 — 9 ліпеня 1850\n4 сакавіка 1833 — 3 сакавіка 1835\nmember of the New York State Assembly[d]\n7 студзеня 1800(1800-01-07)[…]\nСамерхіл[d], Каюга[d], Нью-Ёрк, ЗША\n8 сакавіка 1874(1874-03-08)[…] (74 гады)\nЭбігейл Філмар і Caroline C. Fillmore[d]\nМэры Эбігей Філмар[d] і Мілард Паўэрс Філмар[d]\nМілард Філмар на Вікісховішчы\nМілард Філмар (англ.: Millard Fillmore; 7 студзеня 1800, Самерхіл, штат Нью-Ёрк — 8 сакавіка 1874) — 13-ы прэзідэнт ЗША, апошні прэзідэнт вігаў, і апошні прэзідэнт, які не быў звязаны з дэмакратычнай або рэспубліканскай партыяў. Філмор быў адзіным прэзідэнтам вігаў, які не памёр на пасадзе ці не быў выключаны з партыі. Як віцэ-прэзідэнт Закарыі Тэйлара, Мілард заняў пасаду прэзідэнта пасля смерці Тэйлара. Філмар быў прыхільнік ідэі кампрамісу паміж рабаўладальнікамі і іх праціўнікамі.\nФілмар быў адвакатам з заходняй часткі штата Нью-Ёрк, а таксама адным з першых членаў партыі вігаў. Ён служыў у заканадаўчым сходзе штата ў 1829—1831 гадах, у 1833-35, 1837-43 у Палаце Прадстаўнікоў ЗША, а таксама кантралёрам штата Нью-Ёрк у 1848-49 гадах. Ён быў абраны віцэ-прэзідэнтам Злучаных Штатаў ў 1848 годзе ў якасці напарніка Тэйлара, і знаходзіўся на пасадзе з 1849 да самай смерці Тэйлара ў 1850 годзе, у разгар «крызісу 1850 года» над рабствам.\nЯк памяркоўны праціўнік рабства, Філмар выступаў супраць абаліцыяністкіх патрабаванняў, каб выключыць рабства з усёй тэрыторыі, набытай ЗША ў мексіканскай вайне. Замест таго, каб ён падтрымліваў Кампраміс 1850 года, у якім коратка скончыўся крызіс. У знешняй палітыцы Філмар падтрымаў экспедыцыю ваенна-марскога флоту ЗША для адкрыцця гандаля у Японіі, выступаў супраць французскай прысутнасці на Гаваях, і быў збянтэжаны экспедыцыяй Наўціска Лопеса на Кубе. Мілмар дамагаўся абрання на поўны тэрмін у 1852 годзе, але не атрымаў патрымкі для вылучэння партыі вігаў.\nПасля распаду партыі вігаў распаўся ў 1854-56 гадах, Філмар адмовіўся далучыцца да Рэспубліканскай партыі. Хоць кансерватыўныя вігі далучыліся да Амерыканскай партыі, палітычныя мэты якой былі антыімігрантскія і антыкаталіцкія погляды, аднак Філмар не далучыўся да Амерыканскай партыі. Амерыканская партыя вылучыла Філмара кандыдатам на пасаду прэзідэнта ў 1856 годзе, але ён заняў трэцяе месца на выбарах, абыйшоўшы кандыдата Рэспубліканскай партыі. Падчас амерыканскай грамадзянскай вайны, Філмар асудзіў раскол і падтрымаў заявы, што Саюз павінен быць захаваны сілай, калі гэта неабходна; але вельмі крытычна ставіўся да ваеннай палітыкі прэзідэнта Аўраама Лінкальна. Пасля вайны ён падтрымліваў рэканструкцыйную палітыку прэзідэнта Эндру Джонсана. Хоць многія гісторыкі і ўхваляюць стрыманую знешнюю палітыку Філмара, аднак ён падвяргаецца крытыцы за пагаршэнне напружанасці у адносінах паміж абаліцыяністамі і рабаўладальнікамі; і ў выніку ён знаходзіцца ў ніжняй дзясятцы гістарычнага рэйтынгу прэзідэнтаў Злучаных Штатаў, складзенага на падставе розных навуковых абследаванняў.\nФілмар заснаваў Універсітэт Буфала і быў першым рэктарам. Ён таксама дапамог заснаваць Гістарычнае таварыства Буфала і Цэтральны шпіталь Буфала.\n↑ 2,0 2,1 Millard Fillmore // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ 3,0 3,1 Millard Fillmore // SNAC — 2010. Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #11895458X // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 30 снежня 2014.\nКабінет Закары Тэйлара\nМілард Філмар (1849-1850)\nДжон Клейтан (1849—1850)\nУільям Мерэдзіт (1849—1850)\nДжордж Кроўфард (1849—1850)\nРэвердзі Джонсан (1849—1850)\nДжэйкаб Каламер (1849-1850)\nТомас Юінг (1849-1850)\nМілард Філмар — продкі\nJohn Fillmore Jr.[d]\nNathaniel Fillmore Sr.[d]\nEbenezer Wood Jr.[d]\nHepzibah Wood[d] Stephen Story[d]\nAbiathar Millard[d] Phoebe Shore[d]\nEbenezer Hopkins Jr.[d]\nВялікая нарвежская · Бракгаўза і Ефрона · Кругасвет · Ларуса · Малы Бракгаўза і Ефрона · American National Biography · Britannica (онлайн) · Brockhaus · Notable Names Database · Treccani · Гранат\nBIBSYS: 7004397 · BNE: XX5370120 · BNF: 12133883p · GND: 11895458X · ISNI: 0000 0000 7147 7835 · LCCN: n50029300 · NDL: 001351304 · NKC: xx0105906 · NTA: 143120115 · NUKAT: n2012103283 · LIBRIS: 186871 · SUDOC: 029788552 · VIAF: 3689149198330874940006 · WorldCat VIAF: 3689149198330874940006\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Мілард_Філмар&oldid=4044665"\nКандыдаты ў прэзідэнты ЗША, 1856\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 20:00, 3 лютага 2022.


Як гуляць у The Talos Principle на Linux - techking.by\nThe Talos Principle – гэта гульня-галаваломкі 2014 года, распрацаваная Croteam і выдадзеная Devolver Digital. Гульня засяроджана на філасофскай сюжэце, дзе гулец выконвае заданні, зададзеныя ім богападобнай фігурай. Вось як гуляць у The Talos Principle на Linux.\nЗапуск The Talos Principle на Linux\nУсталюйце The Talos Principle на Linux\nПрынцып Talos добра працуе на Linux, так як гэта родная гульня для платформы. Пры гэтым яна ніколі не выпускалася як асобная гульня і даступная толькі ў Steam. Такім чынам, вам трэба будзе ўсталяваць Steam для Linux.\nКаб усталяваць Steam для Linux, вам трэба будзе адкрыць акно тэрмінала на працоўным стале. Вы можаце адкрыць акно тэрмінала на працоўным стале, націснуўшы Ctrl + Alt + T на клавіятуры. Акрамя таго, знайдзіце «Тэрмінал» у меню прыкладання.\nКалі акно тэрмінала адкрыта, выконвайце прыведзеныя ніжэй інструкцыі па ўстаноўцы з каманднага радка, якія адпавядаюць АС Linux, якую вы выкарыстоўваеце ў цяперашні час.\nУ Ubuntu вы можаце ўсталяваць апошнюю версію Steam, выкарыстоўваючы наступную каманду apt install.\nКаб Steam працаваў на Debian, вам трэба будзе загрузіць апошні пакет Steam DEB на свой кампутар. Вы можаце хутка спампаваць гэты пакет DEB, увёўшы наступную каманду wget ніжэй.\nЦяпер, калі пакет загружаецца на ваш кампутар, вам трэба будзе ўсталяваць яго ў вашу сістэму. Каб усталяваць пакет Steam DEB на свой кампутар, выкарыстоўвайце каманду dpkg ніжэй.\nПасля таго, як пакет DEB усталяваны ў вашай сістэме, будзе ўсталяваны Steam. Аднак вам таксама трэба будзе выправіць любыя залежнасці, якія, магчыма, не былі вырашаны падчас ўстаноўкі.\nМожна запусціць і запусціць Steam на Arch Linux. Аднак спачатку трэба ўключыць сховішча праграмнага забеспячэння «multilib». Для гэтага адкрыйце файл /etc/pacman.conf у вашым любімым тэкставым рэдактары (як root).\nПраверце гэта: Як запісваць званкі Skype на Linux з дапамогай OpenBroadcaster\nПасля таго, як тэкставы файл адкрыты, знайдзіце раздзел «multilib» і выдаліце сімвал # перад ім, а таксама радкі непасрэдна пад ім. Затым захавайце праўкі і паўторна сінхранізуйце Arch Linux з афіцыйнымі серверамі.\nНарэшце, усталюйце апошнюю версію Steam на свой кампутар з Linux, выкарыстоўваючы каманду pacman ніжэй.\nКарыстальнікі Fedora і OpenSUSE могуць наладзіць Steam праз рэпазітары праграмнага забеспячэння, уключаныя ў аперацыйную сістэму. Пры гэтым, выпуск Flatpak Steam працуе нашмат лепш, і мы прапануем усталяваць яго замест гэтага.\nЗатым, калі час выканання будзе запушчаны, вы зможаце запусціць і запусціць праграму Steam, выкарыстоўваючы дзве каманды ніжэй.\nКалі ў вашай сістэме Linux усталяваны Steam, адкрыйце яго на працоўным стале. Пасля таго, як ён будзе адкрыты, выконвайце пакрокавыя інструкцыі ніжэй, каб запусціць і запусціць The Talos Principle на вашым кампутары.\nКрок 1: Унутры Steam знайдзіце кнопку «Крама» і націсніце на яе мышкай. Калі вы выберыце гэтую кнопку, вы загрузіце вітрыну Steam. Адтуль знайдзіце поле пошуку і пстрыкніце па ім мышкай.\nУвядзіце «The Talos Principle» і націсніце клавішу Enter, каб праглядзець вынікі пошуку ў полі пошуку. Далей праглядзіце вынікі пошуку «The Talos Principle» і выберыце яго мышкай, каб загрузіць старонку Steam Storefront.\nКрок 2: На старонцы Talos Principle Steam Storefront знайдзіце зялёную кнопку «Дадаць у кошык» і націсніце на яе мышкай. Выбраўшы гэтую кнопку, вы дадасце гульню ў кошык Steam.\nПраверце гэта: Як усталяваць пакет Debian на любы дыстрыбутыў Linux\nАдсюль знайдзіце значок кошыка Steam у правым верхнім куце і выберыце яго мышкай. Затым прайдзіце працэс набыцця The Talos Principle для вашага ўліковага запісу Steam.\nКрок 3: Знайдзіце кнопку «Бібліятэка» ўнутры Steam і націсніце на яе мышкай, каб атрымаць доступ да бібліятэкі гульняў Steam. Апынуўшыся ў вашай бібліятэцы гульняў Steam, знайдзіце поле пошуку.\nПстрыкніце мышкай на поле пошуку. Затым увядзіце «Прынцып Таласа». Пасля ўводу «The Talos Principle» гульня павінна з’явіцца ў выніках. Выберыце яго мышкай, каб атрымаць доступ да гульні ў вашай бібліятэцы гульняў.\nКрок 4: Знайдзіце сінюю кнопку «УСТАНОВІЦЬ» і выберыце яе мышкай. Калі вы націснеце на гэтую кнопку, на ваш кампутар пачнецца загрузка The Talos Principle. Пасля завяршэння працэсу сіняя кнопка «УСТАНОВИТЬ» стане зялёнай кнопкай «PLAY».\nКаб запусціць гульню, выберыце зялёную кнопку «PLAY». Атрымлівайце асалоду ад і шчаслівай гульні!\nЯк перанесці ўстаноўку Linux на іншы жорсткі дыск\nЯк усталяваць Slack на Linux


МЗС Беларусі апавясціла пасольства РФ пра затрыманне КДБ трох грамадзян Расеі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nМЗС Беларусі апавясціла пасольства РФ пра затрыманне КДБ трох грамадзян Расеі\nПасольства Расеі ў Менску атрымала афіцыйнае паведамленне ад МЗС Беларусі пра затрыманне беларускім КДБ трох расіян.\nЯк паведаміў БелаПАН прэс-сакратар пасольства Аляксей Маскалёў, знешнепалітычнае ведамства Беларусі праінфармавала, што грамадзяне РФ затрыманыя ў сувязі з падазрэннем ва ўчыненні злачынства, прадугледжанага ч.2 арт.431 КК (дача хабару).\nУ гэтай сувязі, паведаміў дыпламат, у адпаведнасці з устаноўленай практыкай расійскі бок накіраваў запыт у кампетэнтныя беларускія органы аб доступе консульскіх супрацоўнікаў да названых грамадзянам Расеі.\nУ паведамленьні не гаворыцца, ці звязана затрыманне расіян з нядаўнімі гучнымі затрыманнямі гендырэктара РУП „Белтэлекам” Сяргея Сівадзедава і Андрэя Уцюрына, які да нядаўняга часу займаў пасаду намесніка дзяржсакратара Савета бяспекі Беларусі.\nЯк паведамлялася, раніцай 4 мая КДБ размясціў на сваім сайце інфармацыю пра затрыманне гендырэктара РУП „Белтэлекам” Сяргея Сівадзедава за атрыманне хабару ад грамадзяніна Расійскай Федэрацыі.\n„У рамках следства па крымінальнай справе па артыкулах 430, 431 КК Рэспублікі Беларусь КДБ прыцягнутыя ў якасці абвінавачаных генеральны дырэктар РУП „Белтэлекам” Сівадзедаў Сяргей Іванавіч, які атрымаў хабар за садзейнічанне ў пастаўках тэлекамунікацыйнага абсталявання ў памеры 15.000 еўра, а таксама давальнік хабару — грамадзянін Расійскай Федэрацыі „К”, — гаворыцца ў інфармацыі камітэта.\nАкрамя таго, на сайце КДБ было размешчана паведамленне пра затрыманне Андрэя Уцюрына, які да нядаўняга часу займаў пасаду намесніка дзяржсакратара Савета бяспекі Беларусі. Яго абвінавачваюць у атрыманні хабару ад прадстаўніка расійскай камерцыйнай структуры.\nЗгодна з інфармацыяй КДБ, Уцюрын быў затрыманы за руку „пры атрыманні 148.600 долараў ЗША ад прадстаўніка расійскай камерцыйнай структуры „Г”за садзейнічанне ў прасоўванні яе інтарэсаў у Рэспубліцы Беларусь”. Адзначаецца, што абодва абвінавачаныя прызналі віну па дадзеным эпізодзе ў поўным аб’ёме. Да іх прыменена мера стрымання ў выглядзе заключэння пад варту.\nУ сувязі з паведамленнямі КДБ пасольства Расеі запытала інфармацыю ў беларускага боку. Пра гэта паведаміла вечарам 4 мая расейскае дыппрадстаўніцтва ў сваім твітар-акаўнце.\nУцюрын звольнены з пасады


У кнігу Барыса Пятровіча ўвайшлі ўпершыню сабраныя разам фрэскі, у якіх верлібры дапаўняе рытмізаваная проза. Барыс Пятровіч - вядомы беларускі літаратар. Дэбютаваў апавяданьнем «Успамін. Яблыкі» ў 1988 годзе (часопіс «Крыніца»). Аўтар кніг «Ловы» (1992), «Сон між пачвар» (1994), «Фрэскі» (1998), «Шчасьце быць» (2004), «Жыць ня страшна» (2008), «Піліпікі» (2009), «Плошча» (2010), «Спакушэньне» (2013), «Спачатку была цемра» (2013), «Пуці... More »\nТворчасць Ніны Шкляравай - каштоўны матэрыял для навуковага аналізу, але сістэматызавана яшчэ не вывучалася беларускімі крытыкамі і літаратуразнаўцамі. Кніга А. Бараноўскага з’яўляецца першай спробай такога вывучэння. Аўтар аналізуе мастацкія сродкі лірыкі Н. Шкляравай, прадстаўляючы пры гэтым іх разгорнутую класіфікацыю. У кнізе змешчаны слоўнік з моўнай скарбонкі паэтэсы, а таксама прыклады з неапублікаваных матэрыялаў. Творчыя здабыт... More »


Эксперты Еўрасаюза не выявілі недахопаў у сістэме бяспекі БелАЭС - 09.08.2018, Sputnik Беларусь\nЭксперты Еўрасаюза не выявілі недахопаў у сістэме бяспекі БелАЭС\nКіраўнік экспертнай групы адзначыў, што нацыянальная справаздача адпавядае стандартам ЕС, аднак шэраг пытанняў яшчэ неабходна вырашыць. 09.08.2018, Sputnik Беларусь\nнавіны , грамадства, бяспека, мінск\n15:58 09.08.2018 (абноўлена: 11:14 07.07.2021)\nКіраўнік экспертнай групы адзначыў, што нацыянальная справаздача адпавядае стандартам ЕС, аднак шэраг пытанняў яшчэ неабходна вырашыць.\nМІНСК, 9 жні — Sputnik. Еўрапейскія эксперты ў ходзе праверкі стрэс-тэстаў Беларускай АЭС не выявілі істотных недахопаў у сістэме бяспекі, заявіў у Мінску кіраўнік экспертнай групы Марк Той.\n10 ліпеня 2018, 13:59\nСтрэс-тэсты былі праведзены на БелАЭС у 2016 годзе. На аснове справаздачы аб іх быў падрыхтаваны даклад, які адправілі ў Еўракамісію. Справаздача была ўхвалена, а Беларусь у сваю чаргу рыхтуе план па ўзмацненні бяспекі станцыі, грунтуючыся на рэкамендацыі еўрапейскіх экспертаў.\n"Група экспертаў не выявіла нейкіх асноўных недахопаў у сістэме бяспекі станцыі, аднак былі адзначаны рэкамендацыі па павышэнні ўзроўню бяспекі, у прыватнасці, шляхам паляпшэння кампанентаў, з якіх сама станцыя складаецца", — пацвердзіў Той.\nЁн адзначыў, што сярод станоўчых аспектаў — сістэмы пасіўнай бяспекі і іншыя сістэмы, накіраваныя на прадухіленне аварый.\nРазам з тым кіраўнік экспертнай групы дадаў, што беларускаму боку накіраваны шэраг рэкамендацый. У прыватнасці Той заўважыў, што неабходна правесці маніторынг і ацэнку сейсманебяспечнасці пляцоўкі, а таксама ўсталяваць шэраг дадатковага абсталявання. Ён падкрэсліў, што нацыянальная справаздача па стрэс-тэстах на станцыі адпавядае стандартам ЕС.


Што такое аўтэнтыфікацыя электроннай пошты? Як гэта ўплывае на эфектыўнасць? | Martech Zone\nШто такое аўтэнтыфікацыя электроннай пошты? Як гэта ўплывае на эфектыўнасць?\nПятніца, лістапад 14, 2014 Нядзеля студзені 15, 2017 Douglas Karr\nУ маркетолагаў і ІТ-спецыялістаў шмат недасведчанасці ў пытанні дастаўкі электроннай пошты і размяшчэння паштовай скрыні. Большасць кампаній проста вераць, што гэта просты працэс, калі вы адпраўляеце ліст ... і ён трапляе туды, куды трэба. Гэта не працуе так: пастаўшчыкі Інтэрнэт-паслуг маюць у сваім распараджэнні шэраг інструментаў для праверкі крыніцы электроннай пошты і праверкі яе як аўтарытэтнай крыніцы да таго, як электронная пошта калі-небудзь будзе дастаўлена ў паштовую скрыню.\nМы былі здзіўлены паляпшэннем дастаўкі, размяшчэння паштовай скрыні і наступнай прадукцыйнасцю ўласных стратэгій электроннай пошты з моманту выкарыстання Размяшчэнне паштовай скрыні 250ok інструменты маніторынгу, маніторынгу чорных спісаў і ліквідацыі непаладак. Гэта звязана непасрэдна з значна палепшанай рэнтабельнасцю інвестыцый у нашу праграму электроннага маркетынгу.\nШто такое аўтэнтыфікацыя электроннай пошты?\nАўтэнтыфікацыя электроннай пошты - гэта працэс, пры якім правайдэры Інтэрнэт-правайдэраў гарантуюць, што электронная пошта сапраўды паступае ад законнага адпраўніка. Ён пацвярджае, што само паведамленне электроннай пошты не было зменена, узламана альбо падроблена падчас шляху ад крыніцы да атрымальніка. Адрасы электроннай пошты, якія не прайшлі аўтэнтыфікацыю, часта трапляюць у папку спаму атрымальніка. Аўтэнтыфікацыя электроннай пошты паляпшае вашу магчымасць дастаўляць электронныя лісты ў паштовую скрыню, а не ў непажаданую папку.\nПераканайцеся, што ў вас ёсць DKIM, DMARC і Запісы SPF правільна разгорнутае можа значна палепшыць размяшчэнне паштовай скрыні - і гэта прывядзе непасрэдна да большага бізнесу. Толькі з Gmail гэта можа быць розніца паміж размяшчэннем паштовай скрыні 0% і 100% размяшчэннем паштовай скрыні!\nІнстыльер сабраў гэтую інфаграфіку пра аўтэнтыфікацыю электроннай пошты - так лёгка бабуля магла зразумець!\nКлючавыя словы: пасведчанне сапраўднасцідастасавальнасцьдкімDMARCаўтэнтыфікацыя электроннай поштыДастаўка па электроннай пошцеразмяшчэнне паштовай скрынінепажаданы фільтрспамкаэфіцыент пускавы магутнасці\nДызайн не можа выратаваць няўдалы змест\nЯк падсілкоўваць продажу кураваным сацыяльным зместам


ДЫЗАЙН КАТЭДЖАЎ АД ZROBYM architects\nПасля набыцця зямельнага ўчастка, вельмі важна вызначыцца, які дом будзе на ім пабудаваны. На ўчастку неабходна выбраць месца для загараднага дома, а таксама будаўнічыя матэрыялы. З кожным годам колькасць прыватнай забудовы павялічываецца. Усё больш людзей абірае жыццё за горадам, каб атрымліваць асалоду ад жыцця ў прасторным доме. Аднак, крамя праектавання дома, дызайн з’яўляецца не менш важным складнікам для агульнага ўражання, якое робіць дом.\nШматгадовая праца і аналіз будаўнічай індустрыі падштурхнулі нас да распрацоўкі ўласных гатовых праектаў дамоў у Беларусі. Перад пачаткам праектавання, мы старанна вывучаем усе неабходныя аспекты, улічваючы іх пры будаўніцтве. Таму ўсе нашыя дамы адрозніваюцца дакладнай адаптацыяй пад кліматычныя ўмовы краіны і маюць унікальную модульную тэхналогію. Модульныя дамы дазваляюць кліенту атрымаць якасную еўрапейскую архітэктуру пры экономіі сродкаў на будаўніцтва.\nСтвораны на вытворчасці дом збіраецца на участку ў сярэднім за два тыдні. Нашы архітэктары могуць адаптаваць абраны вамі архітэктурны праект з улікам асаблівасцяў канкрэтнага участка, улічыць рэльеф мясцовасці, арыентацыю дома па бакам света і заезды на тэрыторыю. Будаўніцтва – адказны занятак. Таму да яго варта падыйсці сур’ёзна.\nГатовыя праекты модульных дамоў змяшчаюць неабходныя для будаўніцтва раздзелы (АЭ, КР, ОВ, ВК). Уласная прыгада мантажнікаў на працягу некалькіх год вырабляе і мантуе дамы для нашых кліентаў. Выбіраючы праект дома, вы заўжды можаце разлічваць на безкаштоўную кансультацыю і дапамогу кваліфікаваных адмыслоўцаў студыі ZROBYM architects.


Палёты на паветраных шарах ў Індыі: Што трэба ведаць\nШто вам трэба ведаць пра Hot Air Balloon Авіябілеты ў Індыі\nПалёты на паветраным шары з'яўляецца адносна новым прыгодай дзейнасць у Індыі, але той, які хутка расце ў папулярнасці. Гэта захапляльны спосаб выпрабаваць Індыю і атрымаць іншую перспектыву краіны.\nУявіце сабе, спакойны і мірны выгляд захапляльныя дух пейзажы Індыі ад ціхім месцы высока над натоўпам. Палёты на паветраным шары не так страшна, як вы можаце сабе ўявіць, як. Гэта на самай справе адчувае, як вы, як святло, як пёрка, як вы плаваць па небе.\nГэта вопыт на ўсё жыццё! І, робячы гэта ў Індыі робіць усё больш займальным і запамінальным.\nДзе можна You Go Ballooning?\nПустыні штата Раджастхан з'яўляецца самым папулярным месцам для гарачага паветра на паветраным шары ў Індыі. Рэйсы працуюць ад Ружовы горад Джайпур , святы горад Пушкар, пяшчанік горада Джайсалмер, Блакітны горад Джодхпур, Удайпур рамантычнай і Нацыянальны парк Рантхамбор . Прагляд дзікіх жывёл на Рантхамборе ад бяспекі на паветраным шары, або атрымаць від з вышыні птушынага палёту Пушкары Camel кірмаш! Штогадовы Міжнародны фестываль Пушкары шара мае месца падчас Вярблюд кірмашу. Іншыя фестывалі ў Раджастане, дзе цяпер на паветраным шары з'яўляюцца Джайсалмер Desert Festival і Нагаур Fair. Штогадовы фестываль паветраных шароў Taj праводзіцца ў Агре ў лістападзе, а таксама.\nУ іншым месцы ў Індыі, ёсць палёты на паветраным шары ў Лонавала ў Махараштра, Хампі ў штаце Карнатака , і Neemrana недалёка ад Дэлі .\nГарачыя баі на паветраным шары таксама пачалі працаваць у Гоа, і карыстаюцца вялікім попытам. Рэйсы вылятаюць з Шандора на поўдні Гоа.\nАкрамя таго, падчас турыстычнага сезону, гарачыя паветраныя шары ў раёне Манаеў у паўночным штаце Індыі Хімачал - Прадэш . Аднак, паветраныя шары застаюцца прывязанымі да зямлі.\nСамавітыя кампаніі, якія прапануюць Ballooning\nПалёты на паветраным шары ў Індыі строга рэгулюецца Галоўным кіраваннем грамадзянскай авіяцыі. У выніку, толькі некалькі кампаній змаглі задаволіць патрабаванні і атрымаць ліцэнзію на працу па ўсёй Індыі.\nВядучая кампанія, якая забяспечвае гарачыя палёты на паветраным шары ў Індыі Sky вальс. рэйсы кампаніі эксплуатуецца цалкам кваліфікаванымі і дасведчанымі міжнароднымі пілотамі з Вялікабрытаніі і ЗША.\nТайгер шар сафары таксама аўтарытэтнае і прапануе паветраплаванне гарачага паветра ў Раджастане, Хампі, Гоа (у іх ёсць асобны сайт для сваіх аперацый Гоа).\nПадарожжы арганізуе паляванне да змены месцаў 2 ночы / 3 дні пакетаў палёту на паветраным шары.\nКолькі каштуе палёт на паветраным шары?\nНа жаль, палёты на паветраным шары не танна! Чакаць заплаціць 11,000-13,000 рупій за дарослага, за палёт. Дзеці каля паловы гэтай цаны. Палёты звычайна доўжацца на працягу гадзіны.\nЁсць некалькі прычын, па высокай цане. Па-першае, гэта вельмі дорага, каб купіць паветраны шар. Там таксама абмежаванне на колькасць часу, паветраны шар можа лётаць, перш чым ён павінен быць заменены - як правіла, 400-600 гадзін, у залежнасці ад таго, наколькі добра падтрымліваецца балон і яго пасажыр нагрузкі. Паветраныя шары патрабуюць для іх пропана гарэлак для нагрэву паветра.\nГэта спрыяе 10-20% аперацыйных выдаткаў. Іншыя выдаткі ўключаюць у сябе пастаянную падрыхтоўку пілотаў, экіпажы і абсталяванне для выканання балона. Усё гэта дадае да значнага колькасці. Бо колькасць пасажыраў у палёце абмежавана, а колькасць палётаў, якія могуць быць прыняты ў дзень, цана на чалавека павінна быць высокай, каб зрабіць яго прыбытковым бізнэсам.\nКалі лепшы час?\nПалёты на паветраным шары ў асноўным працуюць з верасня да канца сакавіка, а надвор'е сухое і не занадта горача. Калі ёсць дастатковы попыт, сезон можа быць прадоўжаны аж да чэрвеня. У Гоа, ён доўжыцца з кастрычніка па май.\nПалёты з'язджаюць рана раніцай, калі сонца ўстае, а таксама ўвечары перад захадам. Вы павінны планаваць вылучыць каля 4 гадзін для вашага палёту, уключаючы праезд да вашай гасцініцы.\nПаветраплаванне кампанія забярэ Вас з гатэля і даставіць вас туды, дзе рэйс будзе вылятаць з.\nШто адзенне павінна насіць?\nПалёты на паветраным шары прыгода актыўнасць, так што насіць трывалую абутак. У залежнасці ад часу года вы ідзяце, куртка таксама можа быць неабходная, так як ён можа атрымаць холадна рана раніцай. Каўпачок і сонцаахоўныя акуляры могуць спатрэбіцца таксама.\nЯк да Зрабіць Індыйскія жалезныя дарогі цягнік Reservation\nАтрыманне візы для Індыі\nЧаму Тамілнад лепш для Solo жанчын падарожнікаў у Індыі\nMarari Біч у штаце Керала: Essential Даведнік\nЛепшыя месцы для дзіцячых д.р. ў Хантсвилле\nДаведайцеся, чаму вы павінны пайсці ў Кітай восенню\nСвяткаванне Хэлоўіна ў Еўропе\nЛепшыя курорты Дысней для малых і дзяцей дашкольнага ўзросту\nСістэма Light Rail Осціна\nPara Медыцынскі Джобс Сертыфікаваны Першы адказчык і EMT-навучанне ў Брукліне, Нью-Ёрк\nЎцёкі ў Малібу\nСан - Хуан, Лепшыя рэстараны Mofongo Пуэрта-Рыка\n2018 Дурга Пуджа фестываль Essential Guide\nПляжы ў Барселоне і Каталоніі\nСухары: вынайдзены ў Новай Англіі


20 сакавік 2018, 15:56\nКампанія патрабавала прызнаць несапраўдным загад ФСБ, на падставе якога яе ў кастрычніку мінулага года аштрафавалі на 800 тысячаў рублёў (прыблізна 14 тысячаў даляраў). Telegram тады адмовіўся перадаць сілавікам ключы шыфраваньня паведамленьняў. ФСБ патрабавала даць ёй ключы, настойваючы, што мае права атрымліваць такую інфармацыю. Аднак суд у аўторак пастанавіў, што спэцслужба мае права патрабаваць ключы шыфраваньня.\nУ Telegram спасылаліся на Канстытуцыю Расеі, якая гарантуе таямніцу перапіскі. Аднак у ФСБ у адказ заявілі, што паведамленьні карыстальнікаў месэнджару нібыта не зьяўляюцца інфармацыяй, якую ахоўвае Канстытуцыя. Адвакат кампаніі Раміль Ахметгаліеў заявіў падчас сёньняшняга разгляду справы ў Вярхоўным судзе РФ, што Telegram не можа выканаць патрабаваньне ФСБ, паколькі лічыць сваім абавязкам захаваць таямніцу перапіскі.\nТым часам фэдэральнае агенцтва «Роскомнадзор» даслала адміністрацыі мэсэнджару Telegram паведамленьне з патрабаваньнем выканаць закон і перадаць ключы шыфраваньня паведамленьняў Фэдэральнай службе бясьпекі (ФСБ) Расеі. У Telegram ёсьць на гэта 15 дзён. Пасьля заканчэньня гэтага тэрміну «Роскомнадзор» зможа зьвярнуцца ў суд для блякаваньня месэнджара.\nЦі праўда, што сьпёка прадухіляе COVID-19?


Catholic.by - Папская рада праводзіць конкурс фатаграфіі «Мой Бэнэдыкт XVI. Апавяданне пра знаёмства»\nПапская рада праводзіць конкурс фатаграфіі «Мой Бэнэдыкт XVI. Апавяданне пра знаёмства»\nПапская рада па сродках масавай камунікацыі праводзіць конкурс фатаграфіі на тэму «Мой Бэнэдыкт XVI. Апавяданне пра знаёмства». Працы можна дасылаць да 15 сакавіка. Яны павінны быць адлюстраваннем асабістай сустрэчы з Бэнэдыктам XVI.\nЯк паведамляе Ватыканскае радыё, галасаванне за лепшы здымак будзе адбывацца на старонцы ватыканскага інфармацыйнага сайта news.va ў фэйсбуку. У першым туры перамогуць 20 здымкаў, якія набяруць найбольшую колькасць галасоў. Затым з іх прафесійнымі ватыканскімі фатографамі будзе абраны канчатковы пераможца. Працы, якія займуць першыя тры месцы, будуць выкарыстаны ў якасці банера на сайце www.news.va. Вынікі конкурсу будуць абвешчаны на гэтым жа сайце, а з пераможцам звяжуцца асабіста.


Главная/Общество/Экология/Прыродны ачышчальнік паветра\nЗ мэтай захавання ўнікальных прыродных комплексаў, у тым ліку водна-балотных угоддзяў, іх генафонду і біяразнастайнасці, ствараецца сетка асабліва ахоўваемых прыродных тэрыторый. У яе састаў уваходзіць ландшафтны заказнік рэспубліканскага значэння “Сярэдняя Прыпяць”.\nГэта буйнейшы ў Еўропе ўчастак рачной поймы, які захаваўся ў натуральным выглядзе. Яго тэрыторыя прадстаўлена слабазмененымі нізіннымі балотамі, пойменнымі азёрамі, часовымі паводкавымі вадаёмамі, рэчышчамі рэк, пясчанымі дзюнамі, забалочанымі лугамі, рознымі лясамі і хмызнякамі. Наяўнасць унікальных біятыпаў абумовіла захаванне шэрагу рэдкіх прадстаўнікоў фаўны і флоры, у асаблівасці птушак (5 відаў тых, што знаходзяцца пад пагрозай знікнення, і 52 – занесеных у Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь). У большай ступені можна сустрэць птушак водна-прыбярэжнага і каляводна-балотнага комплексаў (вялікая белая чапля, шэры журавель, кулік-сарока, шэрая качка, чорны бусел, скапа, малая крачка, вялікі вераценнік). Лёгка знайсці расліны-“чырвонакніжнікі” – фіялку багністую, асаку Гартмана, сальвінію плаваючую, белы гарлачык, касач сібірскі і іншыя.\nБалотныя расліны актыўна выдзяляюць кісларод, паглынаюць вуглякіслы газ і пераўтвараюцца ў торф. Як лічаць вучоныя, балотны гектар у 10 разоў больш інтэнсіўна ачышчае паветра, чым гектар лесу. Невыпадкова спецыялісты назвалі Палессе “лёгкімі Еўропы”.\nДля таго, каб захаваць прыроду ў натуральным выглядзе, трэба больш беражліва адносіцца да зямлі, вады, балотаў, бо гэта – чыстае харчаванне, здароўе наша і нашых дзяцей заўтра.\nМіхаіл КАНАПАЦКІ, спецыяліст ЗРЗ “Сярэдняя Прыпяць” і “Лунінскі”.


Пераказ Зубрыная сцежка на беларускай мове | Кароткі змест\nАвтор Рейтинг 4-5 На чтение 4 мин. Просмотров 13 Опубликовано 7 ноября, 2020\nПартызаны, знясіленыя цяжкім боем, вярталіся з задання. Дарога была знаёмая, да лагера заставалася не больш за восем кіламетраў.\nГітлераўцы зрабілі засаду там, дзе яе ніяк не чакалі. Яны прапусцілі партызанскую разведку і, калі атрад выйшаў з лесу на паляну, адкрылі агонь.\nБой з кожнай хвілінай станавіўся ўсё больш жорсткім. Камандзір атрада Канстанцін Барысаў прыкмеціў, што з боку балота агонь слабейшы. Відаць, немцы не думалі пра тое, што партызаны змогуць адступаць у той бок. Балота на картах было адзначана як зусім непраходнае. Камандзір падумаў, што гэта іхні шанц. Але і да балота таксама трэба было прабівацца з боем.\nПартызаны ўзмацнілі агонь, робячы выгляд, што хочуць прарывацца ў Белавежскую пушчу, і немцы пачалі перагрупоўваць сілы. А тым часам асноўная частка атрада падцягвалася да балота.\nУдар партызан быў нечаканы і моцны. Атрад расчысціў сабе дарогу і ўвайшоў у забалочаны алешнік.\nНеўзабаве страляніна заціхла. Ісці ў балота фашысты пабаяліся.\nПартызаны ціха прабіраліся па балоце, асцярожна намацваючы нагамі больш цвёрдыя мясціны. Камандзір ведаў, што сярод гэтых бяскрайніх абшараў балот ёсць невялічкія сухія выспы, якія могуць стаць месцам прытулку.\nНарэшце партызаны выбраліся на цвёрдую зямлю. Небяспека мінула. Атрад размясціўся ў старым густым ельніку. Праз некаторы час людзі паселі каля вогнішча, сагрэліся, ціхі шум лесу хіліў да сну.\nУ гэты момант да ўжо дагарэлых вогнішчаў падбег днявальны і гукнуў на ўсю моц:\n– Хлопцы, уставайце! Зубр у ельніку!\nПартызаны кінуліся туды, куды паказваў днявальны. Сапраўды, у гушчары стаяў велізарны зубр. Адзін з партызан узяў зубра на прыцэл. Засталося толькі націснуць на спускавы кручок. Але ў той жа момант сусед ударыў таварыша пад руку. Аўтаматная чарга разанула па лапках ельніку.\nЗубр раптам пругка падскочыў на месцы, прыгнўў шыю, а потым кінуўся ўбок, быццам віхор панёсся па лесе. Ламалася сучча, трашчалі кусты…\nПартызаны разышліся, абмяркоўваючы падзею. Некаторыя даказвалі, што не елі ўжо двое сутак, а тут было столькі мяса.\nАсцярожна, паціху камандзір пайшоў па свежых слядах зубра. Яны вялі ў той бок, дзе выспа выцягнулася вузкай градой і пераходзіла ў балота. Тут быў не адзін свежы след, а вытаптаная зубрамі сцежка. Камандзір пайшоў па слядах і хутка пераканаўся, што ў гэтым месцы глеба цвёрдая і з выспы па зубрынай сцежцы можна лёгка выбрацца ў пушчу.\nРаптам з-за лесу вынырнуў самалёт з чорнымі крыжамі. Ён пакруціўся над выспай і паляцеў на захад.\nПартызаны ведалі, што калі немцы выявілі іх, то не дадуць спакою. I атрад рушыў у паход. Спачатку партызаны ішлі высокім густым лесам, дзе нават у поўдзень сонечнае праменне не магло прабіцца праз гушчар. Неўзабаве ельнік перайшоў у змешаны лес, далей пачыналася балоцістая грыва. Нібы вярблюджыя гарбы, тырчалі высокія купіны, зарослыя травой. Па іх, пераступаючы з адной на другую, партызаны і перайшлі балота, нават не замачыўшы ног.\nВось і старажытная пушча. Усе з палёгкай уздыхнулі.\nУ гэты час пачуўся гул самалётаў. Цяжкія бамбардзіроўшчыкі наплывалі на выспу. Фашысдкія лётчыкі разлічвалі, што партызаны знаходзяцца ў цэнтры яе – у густым лесе, і, разварочваючыся, пачалі кідаць туды бомбы. Дрыжала зямля. Над дрэвамі ўзнімаўся чорны дым. Стагнаў стары лес. Падалі дубы, падалі хвоі з пазелянелымі ад часу стваламі.\nНе паспеў развеяцца ў паветры дым, як над выспай з’явілася другое звяно. Зноў, равучы маторамі, пікіравалі з вышыні бамбардзіроўшчыкі.\nКалі самалёты паляцелі, партызаны яшчэ некалькі хвілін не падымаліся са сваіх сховішчаў. Было такое адчуванне, быццам смерць прайшла побач, дыхнуўшы холадам.\n– У добры час выбраліся з выспы, а то, глядзі, касцей не сабралі б, – сказаў нехта з партызан і спытаў у камандзіра: – А цікава, хто вам паказаў сцежку праз балота?\n– Зубр. Хто ж яшчэ! За гэта падзякуйце яму, – з усмешкай адказаў камандзір.\nПаводле Я. Зазекі.\nЯго паклікалі першы раз. З-за стала падняўся\nЯкі ён, беларус?\nЦі задумваліся вы, які ён, беларус?\nПераказ Якуб Колас\nСапраўднае імя Якуба Коласа – Канстанцін Міцкевіч.\nНізкае неба зацягнула смуга. На вуліцы і на\nЯкуб Колас і прырода\nЯкуб Колас вельмі любіў прыроду. Ён глядзеў\nУ 2002 годзе беларусы адзначылі два слаўныя


Інвестуйце ў адукацыю — і будзе вам прыбытак! | Інфармацыйна-метадычны партал для настаўнікаў\nВялікі пост Віктара Пракапені – хто не ведае, гэта бізнэсовец ад IT – з загалоўкам “Как гуманитарию начать получать ИТ-шную зарплату?” і просьбай пашырыць з’явіўся на ягоным фэйсбуку. Кароткі змест: «маем 5 вакансій, няважна, якая ў вас адукацыя, важна, колькаі ў вас энергіі”. Ну і далей спіс патрабаванняў да кандыдатаў — звычайны набор soft skills: творчасць, уменне вучыцца, камунікацыйныя навыкі, эмпатыя, веданне ангельскай.\nМаю ўвагу прыцягнула тое, што ў пасце ніводнага слова аб працы, якая прапаноўваецца. Што, які прадукт яны пакідаюць у Беларусі, каму і якая будзе карысць? Няўжо шаноўны бізнэсовец думае, што чалавек з апісанымі ім якасцямі, каштоўнасцямі, кругаглядам і жаданнем спасцігаць новае прадасца толькі за перспектыву добрага заробку праз 2 гады?\nЯ чамусьці ўпэўнена, што аўтсорсіць у ПВТ без карысці для сваёй краіны, сваёй супольнасці, без прызнання сваім грамадствам здольны толькі хапуга. Мае аднакурснікі-фізікі, разумныя і творчыя людзі, масава сыйшлі з прафесіі менавіта з-за каштоўнасцяў, а не заробку. Працаваць у інстытутах на карысць абаронкі суседняй дзяржавы-агрэсара мала каму хацелася. Сыходзілі ў нікуды, і ніхто не патануў. Чаму спадар Пракапеня лічыць, што сёння, у менш галодныя часы, лепшыя і таленавітыя будуць згодныя марнаваць жыццё на мабільныя аплікацыі для фітнэс-клубаў у Чыкага ці збор-апрацоўку бігдэйта для рэкламшчыкаў якога ўмоўнага гербалайфу?\nВідаць, зусім кепскія справы ў ІТ-краіне з кадрамі. А чаму ж не?! Немагчыма доўга скупляць-перавабліваць-красці найлепшыя кадры ў грамадства. Такія мэнэджары разлічваюць на пакаленне без каштоўнасцяў і мэтаў: выкарыстоўваюць іх, пакуль тыя па 12-16 гадзін у суткі працуюць, а потым, калі тыя паразуменюць і сыходзяць, набіраюць новых. Грамадства спажывання - гэта для іх тое, што трэба.\nАле для сапраўды адказнага бізнэсу настаў час інвеставаць у адукацыю. І калі будзе прыбытак – разумныя кваліфікаваныя творчыя выпускнікі, то адтуль кадры і чэрпаць.\nІнвеставаць у адукацыю – гэта не значыць “адшпільваць смотрящим” з дзяржструктур. Падтрымліваць трэба тых, хто стварае сістэму для вырошчвання кадраў: укараняе методыкі, якія дазваляюць у школе масава развіваць тыя якасці, што апісаў у патрабаваннях да прэтэндэнтаў Пракапеня. Добра б было зрабіць сваю Курсэру і акадэмію Хана – для беларускіх вучняў і настаўнікаў. Каб дзеці маглі самастойна прайсці курс школьнай праграмы, калі з настаўнікам не пашанцавала. А настаўніку дапамагчы методыкамі, каб ён на ўроку змог арганізаваць узаеманавучанне, узаемаправерку, творчае выкарыстанне ведаў, каб вучні развівалі менавіта тыя якасці, якія патрэбныя ІТ-кадрам. Думаю, што ІТ-шнікі гэта разумеюць, але чамусьці нічога не робяць. Укладанняў тут патрабуецца няшмат – стварыць (напісаць праграмную абалонку) і падтрымліваць навучальную платформу. Гэта будзе каштаваць танней за заробак, што абяцаюць студэнтам. Змест забяспечаць самі настаўнікі, пакуль яшчэ яны засталіся ў школах. Толькі стварыць ім умовы.\nЯшчэ добра было б настаўнікам мець сучасныя інтэрактыўныя сайты для ўзаеманавучання: МООС ці e-learning, а лепш і тое і другое. Шмат што ўжо маецца і працуе. Але калі б ІТ-бізнэс распрацаваў замову для настаўніка — так бы мовіць тэхнічнае заданне, якія якасці, веды, каштоўнасныя арыенціры павінны мець выпускнікі, то можна было зрабіць курс падвышэння кваліфікацыі: дапамагчы і навучыць іх, як гэта зрабіць. Настаўнікі вельмі любяць вучыцца і ўжываць свае веды ў класах – на дыстанцыйныя курсы ТБШ конкурс больш за 4 чалавекі на месца. Але такіх курсаў павінна быць шмат.\nЯшчэ трэба інвеставаць у якасныя падручнікі. Хаця б па фізіцы-матэматыцы-гісторыі. Зразумела, міністэрства імя КПСС да стварэння падручніка не дапусціць, але ж можна рабіць паралельныя, сучасныя. Або проста дадаткі да тых, якія існуюць. З тлумачальнымі ролікамі і сучаснай метадычнай базай, планамі ўрокаў, раздаткавымі матэрыяламі, метадычнымі рэкамендацыямі для настаўнікаў. Гэта патрэбна для фармавання тых жа скразных кампетэнцый (soft skills), без якіх любыя веды губляюць сэнс.\nВядома, што нешта зрушылася. Летась Юры Мельнічак прафінансаваў першую неканферэнцыю EdCamp для беларускіх настаўнікаў, А-100 прывёз фінскіх экспертаў, якія сабралі поўную залу КЗ “Мінск”. Але час ідзе хутка, і з такімі тэмпамі мы губляем настаўнікаў, а разам з імі пакаленне за пакаленнем нашай моладзі.\nГэты свой допіс я адрасую не спадару Пракапеню. Бог ведае, што яму прыйшлося перажыць і якія ўмовы яму выставілі, калі выпускалі з турмы. Гэта апеляцыя да больш моцных і самастойных. Я працягваю верыць у розум беларускага бізнэсу, які імкнецца развівацца тут у Беларусі. Інвестуйце ў адукацыю — і будзе вам прыбытак!


«Слава ў вышніх Богу, і на зямлі мір…» — Берестовица. Берестовицкий район. Берестовицкая газета\n«Слава ў вышніх Богу, і на зямлі мір…»\n07.01.2017 09.08.2019 irina811Комментарии on «Слава ў вышніх Богу, і на зямлі мір…»\nАд усяго сэрца, з пачуццём глыбокай духоўнай радасці віншуем усіх вас з цудоўным святам – з Нараджэннем па плоці Госпада Бога і Збавіцеля нашага Іісуса Хрыста!\nСёння нашы сэрцы перапоўненыя вялікай радасцю, бо праз Нараджэнне Хрыста бязмежная любоў Бога да чалавека перамагла грэх і смерць. У гэтую святую ноч мы знаходзімся ва ўсеагульным радасным настроі, бо падзея, якая адбылася многа гадоў таму непадалёку ад старажытнага Іерусаліма, мае дачыненне да кожнага з нас. Праз Нараджэнне Хрыстова Збавіцель дараваў нам магчымасць дасягнуць еднасці з Богам.\nУ гісторыі няма падзеі, падобнай святу Нараджэння Хрыстова. Іісус прыйшоў на зямлю, каб цаной свайго жыцця дараваць нам выратаванне. З радасцю і глыбокай малітвай мы сустракаем гэтыя цудоўныя дні. Гасподзь з намі, і радасць Яго прысутнасці перапаўняе нашы сэрцы!\nМы з надзеяй глядзім у будучы год і з удзячнасцю выпраўляем мінулы. Яшчэ адзін год падараваны нам для набыцця вечнага жыцця, і свята Нараджэння Хрыстова робіць нашу надзею радаснай.\nДарагія браты і сёстры, у гэты вялікі дзень пасылаем вам шчырыя пажаданні любові, спакою, радасці ў кожным доме, сямейнага дабрабыту, бадзёрасці духу і сапраўды хрысціянскага цярпення.\nШукайце Народжанага Хрыста ў сваіх сэрцах, дазвольце Яму жыць у вашых сем’ях, запрасіце Бога ў ваша жыццё. Няхай гэтая радасць заўсёды жыве ў нашых душах і сэрцах, жывіць іх і напаўняе ўсё наша жыццё.\n1 кастрычніка — Дзень настаўніка


У Віцебску адкрылася выстава “І смех, і радасць мы прыносім людзям” | Народные новости Витебска\nУ Віцебску адкрылася выстава “І смех, і радасць мы прыносім людзям”\nГеоргий Корженевский • 25/5/15 15:38 • Культура\n22 мая ў Беларускім тэатры “Лялька” ў Віцебску з нагоды адкрыцця выставы “І смех, і радасць мы прыносім людзям” выступалі “Аэліта”, “Юні Дэнс” і Настасся Шлома.\nВыхаванне пачуцця прыгажосці ў дзяцей, выяўленне мастацкіх здольнасцей, з’яўляецца важным унёскам у творчую будучыню народа. Беларускі тэатр “Лялька”, акрамя сваёй непасрэднай працы стварэння спектакляў для дзяцей і дарослых, прымае актыўны ўдзел у супрацоўніцтве з пазашкольнымі гарадскімі навучальнымі ўстановамі. Так з’явіўся праект “Творца жыве ў кожным з нас”, які быў распачаты ўвосень 2014 года. Творчая група “Тры Т” Віцебскага гарадскога цэнтра дадатковай адукацыі дзяцей і моладзі на працягу тэатральнага года наведвала тэатр. Вынікам з’явілася выстава “І смех, і радасць мы прыносім людзям”, ўжо трэцяя па ліку.\nПершая выстава працавала падчас восеньскіх канікулаў. Другая была прысвечана навагодняй тэматыкі. Яна была адкрыта падчас зімовых канікулаў і працавала ўсю зіму. А гэтая, трэцяя выстава, прадставіла лялькі і іншыя вырабы юных майстроў па матывах спектакляў “Брэменскія музыкі” і “Чароўная скрыня з зялёным гарошкам”. Пад кіраўніцтвам педагогаў Віцебскага гарадскога цэнтра дадатковай адукацыі дзяцей і моладзі ўдзельнікі творчай групы стварылі вырабы, прасякнутыя сапраўднай любоўю да мастацтва.\nНа мерапрыемстве была прыкметна наяўнасць адной творчай дынастыі ў горадзе. Яная ахоплівае пакаленні ад сталага ўзросту да цяперашніх дзяцей, і ўзыходзіць к мастацкаму кіраўніку Беларускага тэатра “Лялька” Віктару Клімчуку. Хаця на самой справе творчая маладосць і бурная мастацкая дзейнасць Віктара Клімчука абвальвае ходкія ўяўленні аб прадстаўніках старэйшага пакалення як аб людзях, якія больш цягнуцца да спакойнага ладу жыцця. Асноўнай творчай асобай сярод прадстаўнікоў малодшага пакалення Клімчукоў паўстала Марыя Клімчук, якая праводзіла экскурсію па вырабам. А дапамагаў ёй ў гэтым выдатны артыст беларускай “Лялькі” Юрась Франкоў.\nТаксама Марыя Клімчук зрабіла некалькі цудоўных вырабаў на выставу, і яна ж выканала адзін з танцаў у групе танцавальнага калектыву “Юні Дэнс”. А выкананнем вальса сумесна з Міленай Матвіевіч прывітаў усіх прысутных Павал Клімчук. Танцавальныя партнёры з’яўляюцца навучэнцамі студыі спартыўнага танца “Аэліта” Палаца творчасці дзяцей і моладзі. Да таго ж, педагогам аднаго з гурткоў, а менавіта “Азбукі вышыўкі”, з’яўляецца Алёна Клімчук. Тэма дынастый не была б завершанай, калі б мы не сказалі, што на адкрыцці выставы выступала салістка ўзорнай вакальнай студыі “Лада” Цэнтра творчасці дзяцей і моладзі Першамайскага раёна Настасся Шлома. Гэта ўнучка таго самага былога намесніка кіраўніка Віцебскага гарвыканкама, які курыраваў пытанні адукацыі, навукі, ідэалогіі, культуры, займаўся справамі моладзі.\nУсім педагогам і вучням, якія вызначыліся ў выставе, былі ўручаны заслужаныя ўзнагароды і памятныя падарункі. Уручаў іх дырэктар Беларускага тэатра “Лялька” Аляксандр Грыгор’еў. А перад гэтым са святам творчасці, якое адбылося ў “Ляльке”, павіншавала ўсіх прысутных дырэктар Віцебскага гарадскога цэнтра дадатковай адукацыі дзяцей і моладзі Наталля Бальшакова. Вялікую ролю ў стварэнні святочнай атмасферы адкрыцця выставы сыграў танцавальны калектыў “Юні Дэнс”, пра які мы ўжо згадвалі. Дзве яго групы рознага ўзросту выканалі запальныя танцы “Рэтра-вечарынка” і “Тэхналогіі будучыні”. А пасля заканчэння ўрачыстага мерапрыэмства, і дзеці, і дарослыя, пайшлі глядзець спектакль “Папялушка, або Крышталёвыя чаравічкі”, які таксама можа натхніць юных творцаў на новыя дасягненні ў стварэнні мастацкіх вырабаў.\nМеткі: "Лялька", выстава, тэатр


Бяляцкі: Палітычная сітуацыя ў краінах Усходняга партнёрства нестабільная - Нацыянальная платформа Форума грамадзянскай супольнасці Ўсходняга Партнёрства\nБяляцкі: Палітычная сітуацыя ў краінах Усходняга партнёрства нестабільная\nПраваабаронца Алесь Бяляцкі выступіў на форуме грамадзянскай супольнасьці «Усходняга партнёрства» ў Рызе з праграмнай прамовай, у якой заклікаў Еўрасаюз не падтрымліваць аўтарытарныя постсавецкія рэжымы.\nДругая канферэнцыя грамадзянскай супольнасці «Усходняга партнёрства», якая адкрылася сёння напярэдадні Рыжкага саміту, прысвечаная праблеме пашырэння правоў і магчымасцяў недзяржаўнага сектару ў краінах-партнёрах Еўрасаюзуу, бягучым выклікам і будучым сцэнарам.\nГрузія, Малдова, Украіна здзейсьнілі гераічныя намаганні\nВыступаючы на форуме ад імя Беларусі і Міжнароднай федэрацыі правоў чалавека, старшыня Праваабарончага цэнтру «Вясна», былы палітвязень Алесь Бяляцкі згадаў пачатак ініцыятывы Еўрасаюзу, калі ў якасьці партнёраў былі запрошаныя шэсць краін-суседзяў на ўсходзе — Азербайджан, Арменія, Беларусь, Грузія, Малдова, Украіна:\n«Калі стваралася „Усходняе партнёрства“ Еўрасаюзуу, пяць краін былі на адным узроўні ў плане развіцця дэмакратыі, а Беларусь была такім прычапным вагонам, з якім не ведалі, што рабіць. Тры краіны здзейснілі гераічныя намаганні, каб увайсці ў еўрапейскае грамадства, наблізіцца да яго. Яны прайшлі праз людзкія страты, вялікія пакуты. Зразумела, што гэтыя краіны павінны атрымаць ясны і выразны сігнал ад ЕС пра тое, што яны маюць еўрапейскую перспектыву, таму што яны плацяць за гэта вельмі вялікую цану».\nАлесь Бяляцкі выказаў спадзеў, што былыя савецкія рэспублікі, цяперашнія сябры ЕС, «нашы калегі па турме народаў» лепш разумеюць сітуацыю, у якой знаходзяцца Беларусь і іншыя краіны-партнёры, і «маральна абавязаныя дапамагчы гэтым тром краінам, якія на сённяшні дзень праяўляюць жаданне ўвайсці ў сям’ю еўрапейскіх народаў».\nПаводле Алеся Бяляцкага, у незразумелым стане знаходзіцца Арменія, якая хоча сябраваць з усімі:\n«Але так не бывае. Зразумела, што рана ці позна давядзецца рабіць выбар. І роля грамадзянскай супольнасці ў вызначэнні гэтага выбару ў Арменіі вельмі вялікая».\nТрагічныя падзеі ў Азербайджане\nПаводле Алеся Бяляцкага, вельмі пагоршылася сытуацыя ў Азербайджане за апошнія 2–3 гады.\n«Апошні дыктатар Еўропы Аляксандар Лукашэнка ўжо аддаў гэтыя лаўры іншым. Цяпер ён трэці дыктатар. Ільхам Аліеў ужо дзесці абагнаў яго. Больш за 100 палітычных зняволеных у Азербайджане, разлад у грамадзянскай супольнасці, пераслед СМІ кажуць пра тое, што цяпер там адбываюцца проста трагічныя падзеі, грамадзянская супольнасць знішчаецца і на нашых вачах, і на вачах Еўропы. У той жа час Ільхам Аліеў, напэўна, будзе заўтра ў будынку бібліятэкі ў Латвіі», — заявіў Бяляцкі.\nПаводле яго, патрэбныя выразныя крытэры для краін з аўтарытарнымі рэжымамі, якія ўваходзяць ва «Усходняе партнэрства».\n«Гэта тычыцца і Беларусі. Нельга даваць нейкіх прывілеяў і паляпшэньня адносін краінам, у якіх сытуацыя не зьмяняецца. Або нават, з правамі чалавека, пагаршаецца».\nГрамадзянская супольнасць як лакаматыў еўраінтэграцыі\nПаводле Алеся Бяляцкага, выразны саюзнік Еўрасаюзу ў дзяржавах партнёрства — грамадзянская супольнасць:\n«Таму што грамадзянская супольнасьць — актыўная праеўрапейская частка нашых народаў, лакаматыў, які цягне нашы краіны ў еўрапейскую супольнасць. „Усходняе партнёрства“ не павінна ператварыцца ў мэханізм падтрымкі аўтарытарных рэжымаў. Яно павінна быць інструмэнтам абароны еўрапейскіх каштоўнасцяў».\nШто тычыцца Беларусі і Азербайджану, то, паводле Бяляцкага, стаўленне ўладаў да грамадзянскай супольнасці — добры маркер:\n«Калі ў турме знаходзяцца палітвязні, калі абмежаваная прэса і заціскаецца інтэрнэт, пераследуюцца грамадзянскія актывісты і няўрадавыя арганізацыі, не праводзяцца свабодныя выбары, як у Беларусі і Азербайджане, то трэба рабіць ясныя і зразумелыя высновы — трэба дамагацца пазытыўных зменаў у нашых краінах не праз паддобрыванне да аўтарытарных уладаў, не праз фінансаванне, якое ўмацоўвае гэтыя рэжымы, а праз падтрымку грамадзянскай супольнасці і незалежных СМІ. Салідарнасць паміж грамадзянскімі супольнасцямі нашых краінаў — гэта тая зарука, якая ўсяляе нейкі аптымізм».\nРасейская прапаганда як гвалт і парнаграфія\nПаводле Алеся Бяляцкага, незалежнасць краін звязаная з тымі саюзамі, якія будуюць урады:\n«Калі Беларусь цяпер, дзякуючы Аляксандру Лукашэнку, знаходзіцца ў розных геапалітычных, эканамічных і вайсковых саюзах з Расіяй, то я думаю, што першы, хто здасць незалежнасць Беларусі, то гэта якраз гэты ўрад, які цяпер знаходзіцца ва ўладзе. Яшчэ адно пытанне — пытанне інфармацыйнага нападу. Калі хоць трошкі паглядзець расійскае тэлебачанне, то можна з’ехаць з глузду. Калі я ў мінулым годзе глядзеў яго ў калоніі, пасля тыдня прагляду пачынаеш думаць: што гэта такое і дзе я знаходжуся? Гэта чыстая гебэльсаўская прапаганда, і яе трэба спыняць. У Латвіі гэта можна зрабіць заканадаўчым шляхам. Гэта рабіць трэба. Як нельга рэкламаваць гвалт і парнаграфію, таксама нельга рэкламаваць і такую прапаганду».\nАлесь Бяляцкі Форум грамадзянскай супольнасці


10 верасень 2014, 01:03\nУ старых дамоў, як і ў людзей, лёсы могуць быць вельмі пакручастыя. Ці мог падумаць віленскі інжынэр і архітэктар Пётар Нонхарт, які ў 1612 годзе пабудаваў у Гайцюнішках сваю загарадную рэзыдэнцыю ў выглядзе замка, хто паселіцца за гэтымі тоўстымі мурамі праз тры з паловай стагодзьдзі? Аднак тое, што менавіта тут было вырашана ў 1960 годзе арганізаваць турму-лякарню для звар’яцелых злачынцаў, можна назваць шчасьлівым паваротам у лёсе старога замка. Бо клініка ўратавала будынак ад занядбаньня і разбурэньня. Ад самага пачатку і да 2000 году яе ўзначальваў Аляксей Барысаў. Стары доктар жыве непадалёк ад клінікі. Гэта 80-гадовы спакойны, памяркоўны чалавек. Гаворачы, стары многа курыць, прычым толькі папяросы «Беламор».\n— Арганізаваць гэтую бальніцу было вельмі цяжка. Пайшло два гады на тэхнічныя працы. Гэта краты пэўнага стандарту, ячэйкі адмысловыя, зварка адмысловая. На кожнае вакно, на кожныя дзьверы. Думалі мы, напэўна, цэлы месяц над арганізацыяй аховы. Перагледзелі аховы і ў Германіі, і ў Нідэрляндах, і ў Штатах, і ў Гітлера. І спыніліся на ахове канцлягераў. Самая танная, самая простая. І перамагчы яе нельга. Але ня ўсё ўзялі мы з аховы гэтай. Вышкі не ўзялі. Я сказаў: «Ня трэба. Хай не нагадвае гэта людзям, мінакам, сваякам, тым, хто бачыў гэтыя канцлягеры. Давайце гэта выключым.\nСёньня замак Нонхарта выглядае вельмі прэзэнтабэльна. Хоць прыёмы на вышэйшым узроўні наладжвай. Беленькі, чысьценькі, з плястыкавымі дзьвярыма і вокнамі. Людажэры і крывавыя маньякі тут ужо не жывуць. Для іх пабудаваны новы корпус. Абкружаны высокімі кратамі. На жаль, дзяжурны ўрач быў заняты прыёмам хворага, якога прывезьлі ў міліцэйскім варанку. Але пагаварыць удалося з вартаўніком, які бачыць у Гайцюнішках зьнявагу сацыяльнай справядлівасьці.\n— Сядзяць цалкам на дзяржзабесьпячэньні, ды яшчэ ім плацяць на рахунак. За інваліднасьць. Ідуць на рахунак грошы. Просты працаўнік, адпахаўшы ў калгасе, калі трапіў у прытулак для старых, грошы ў яго забіраюць. Даюць толькі на пасту. А тут яны цалкам атрымліваюць. Гэта несправядліва. Я ня ведаю, які гэта гуманізм.\n— А тут ёсьць нейкія страшныя людзі? Забойцы?\n— Вядома. 350 чалавек у гэтым корпусе. Слухайце, расчленяць маці, складуць у халадзільнік. Пакінуць пячонку, сэрца, астатняе ў каналізацыю. Ёсьць такія, што дзяцей гвалтавалі і ў топцы спальвалі. І лечаць.\n— Адсюль можна ўцячы?\n— Не. Сыгналізацыя, усярэдзіне санітары, па пэрымэтры ахова, ноччу сабакі выпускаюцца.\nАляксей Барысаў, які закурвае чарговую «беламорыну», а курыць добры доктар з шасьці гадоў, мог бы напісаць цудоўную кнігу. Столькі розных пэрсанажаў ён пабачыў у сваёй доўгай практыцы.\n— Усякіх было. Што ў чалавечай прыродзе было, усё я бачыў. Лечацца ня проста забойцы. Бывае, чалавек па неасьцярожнасьці заб’е. А тут лечацца забойцы, якія забіваюць адзін раз, другі, трэці. З асаблівай жорсткасьцю, расчляняюць. Хаваюць па лядоўнях, выносяць, загадзя магілы рыюць. Тут адзін з Гомеля, настаўнік, вельмі разумны чалавек. Любілі яго дзяўчаткі. 10-ці, 12-ці, 14-ці гадоў. Падабаўся ён усім. І ён, дзякуючы сваёй псыхіцы, узяў пасьля заняткаў школьніцу, гадоў 10 ёй было. На ровары яны паехалі ў лес. Ён яе згвалціў, задушыў А магіла ўжо была гатовая. Закапаў яе. Сталі шукаць. Празь некаторы час знайшлі. Але знайшлі не адну магілу. Ён за гэты час яшчэ некалькі магіл выкапаў. Ён вельмі добра ведае ангельскую мову, у яго нават закохваліся маладыя санітарачкі. Ён іх вучыў ангельскай, паводзіць сябе культурна, добра малюе. Вельмі высокае разумовае разьвіцьцё.\n— Яго прызналі вар’ятам?\n— У яго шызафрэнія. І такая форма, што не паддаецца ніякаму лячэньню. Многа іх. І яшчэ больш жорсткіх. Але гэты толькі адну пасьпеў забіць. А чатыры магілы гатовыя ўжо былі.\n— А ці ёсьць шанец у гэтага чалавека выйсьці?\n— Ніякага. Хто ж пойдзе на выпіску? Каб кіеўскі Майдан у Гомелі быў? І Лукашэнка ня спыніць. Там тады гатовыя былі судзьдзяў забіць, патрабавалі расстрэлу.\n— А як вы да іх ставіліся? Як да злачынцаў ці як да хворых людзей?\n— Мы выхаваныя так, што гэта нашы беды і мы ў гэтым вінаватыя. Усе вінаватыя абсалютна. Яны ж без прычыны не бываюць, гэтыя хваробы. Таму ставіліся як да звычайных людзей. І толькі гэта дае посьпех у працы і ў лекаваньні. Калі ты добра ставісься да чалавека, тады гэта лекаваньню можа дапамагчы. І шмат выпадкаў было вылечваньня поўнага. Шызафрэніі.\nА ці ёсьць шанец у забойцы-вар’ята аднойчы акрыяць і выйсьці на волю? Аказваецца, ёсьць.\n— Рашэньне аддаецца ў суд, і судзьдзя вырашае, адпусьціць яго ці не.\n— Пасьля такіх выпісак не было рэцыдываў?\n— Калі чалавеказабойцу выпусьцілі, а ён забіў, хто павінен мучыцца сумленьнем? Доктар, судзьдзя ці хто?\n— А ніхто. Калі б мучыліся сумленьнем лекары, то лекар і году тут не прапрацуе.\nПа словах пана Барысава, лекар, які будзе мучыцца сумленьнем, не прапрацуе і году. Ягоная суседка, усьмешлівая і гаваркая Часлава Квецень, працавала ў клініцы не адзін дзясятак гадоў. У былой санітаркі ёсьць свае прыкметы. Пані Часлава паказвае на месяц, які павіс над замкам. А я заўважаю шнар на руцэ кабеты.\n— Бачыце, вунь на небе месяц, маладзік? Дык у іх на маладзіку нешта ў галаве закручваецца. Яны тады што хочаш могуць зрабіць. Чакаць можна чаго заўгодна. Бачыце, які ў мяне шнар застаўся? Гэта ад нажа. Была такая хворая, Белая. Яна была вэтурачом, штосьці ў яе з галавой стала, яе сюды прывезьлі. Кажа: «Прынясіце мне нож. Парэжам сала». Чаму мне не сказаць: «Дай мне сала, я парэжу сама»? Ім жа няможна даваць. Але, думаю, кабета такая прыязная, бог зь ім. А яна мяне за руку, паглядзела, што нікога няма, і разанула мяне. Нож хлебны, вялікі такі. Я закрычала, прыбеглі і мяне ўратавалі. А так магла ўжо быць на тым сьвеце. Такія былі выпадкі.\nА вось яшчэ адзін выпадак акрыяньня ад Аляксея Барысава.\n— Адзін забіў дзяцей і жонку. Шасьцёра чалавек. А пасьля прасьвятлела ў мазгах пасьля лячэньня. Зрабіў з прасьціны пятлю і на вакне, на кратах павесіўся. Прыехалі з пракуратуры. І што я ім сказаў? «Ён правільна паступіў». Шэсьць чалавек забіць. І першы раз пачуў ад пракурора: «Правільна». Гуманнасьць гуманнасьцю, але калі такое... Дзеці па 5, па 10 гадоў. І жонка ні ў чым ня вінная, абсалютна. Там ні рэўнасьці, нічога. Галасы загадалі, і ўсё.\nВы б хацелі жыць на поўным забесьпячэньні, на беразе ціхай рачулкі, у прыгожым помніку архітэктуры, абкружаным вытанчаным паркам? Гайцюнішкі — ня самае горшае месца, каб прасьвятлець мазгамі. Але на маладзік трэба азірацца часьцей. Як і да галасоў унутры сябе прыслухоўвацца...\nПадарожжа ў Гайцюнішкі


Міхась Забэйда-Суміцкі ў Варшаве | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\n21 снежня – чарговыя ўгодкі светлай памяці найвялікшага беларускага спевака і педагога Міхася Забэйды-Суміцкага (1900-1981). Адзін з перыядаў яго жыцця быў звязаны з Варшавай. Пра гэта хочацца сёння крыху прыгадаць.\nУ 1935 годзе Міхась Забэйда-Суміцкі падпісаў кантракт з Познаньскім оперным тэатрам на адзін год. Але праца ў Познаньскай оперы, як піша ў кнізе “Песняй даваў людзям радасць” (Мн., 2007.С.29) яе аўтар Алесь Горбач, пакінула не самыя лепшыя ўспаміны. На “крэсах всходніх” польскія санацыйныя ўлады праводзілі тады шалёную паланізацыю, беларусаў як нацыю не прызнавалі, не ў пашане, мякка кажучы, была і беларуская песня. Міхась Забэйда-Суміцкі ж ніколі не хаваў таго, што ён беларус, не цураўся роднай мовы і песні. У Познані давялося яму шмат вытрываць, бо бывала, што тыднямі спевака не пускалі на сцэну, кпілі з ягонай беларускасці. Таму пасля заканчэння кантракта ён пакінуў Познаньскую оперу і пераехаў у Варшаву, дзе пачаў выступаць з канцэртамі і спяваць на польскім радыё.\nІ ў Варшаве да беларускага спевака адносіліся па-рознаму. Спачатку нават смяяліся, што такі добры артыст, спявак італьянскай школы, а ў свае канцэртныя праграмы ўключыў мужыцкія песні. Але з цягам часу, як згадваў у сваіх успамінах Міхась Забэйда-Суміцкі (альманах “Белавежа”, № 1. Беласток, 1965. С. 304), калі пабачылі, што на яго канцэрты не толькі ідуць слухаць, але прыязджаюць людзі за дзесяткі кіламетраў, каб пачуць у яго выкананні гэтыя мужыцкія песні. “Адзін раз я спяваў у польскім радыё праграму, якую перад гэтым выконваў славуты Кепура. І вось пасля майго выступлення, між іншым, напісалі: “У Забэйдзе-Суміцкім Кепура знайшоў небяспечнага канкурэнта”, — успамінаў спявак. Былі і такія, што ўгаворвалі Міхася адмовіцца ад беларускай песні. Але МіхасьЗабэйда быў няўмольны.\nВядома ж, да беларускага спевака ў Варшаве адносіліся і вельмі добра, шчыра, нават падтрымлівалі. Да такіх людзей належаў дырэктар Варшаўскага радыё Эдмунд Рудніцкі. Дзякуючы яму Міхась Забэйда-Суміцкі ў 1938 годзе ўпершыню наспяваў на грамафонныя кружэлкі дзесяць беларускіх песень. Гэта былі песні “Ляціць сарока”, “Конь бяжыць”, “Ой, рана куры запелі”, “Шчука-рыба ў моры” (кампазітар А.Грачанінаў), “Як памерла матулька”, “Рабіна”, “Лявоніха” (кампазітар А.Туранкоў), “Зялёны дубочак”, “Чаму ж мне не пець” (кампазітар С. Казура), “А ў лесе, лесе…” (кампазітар М.Анцаў). Пасля выхаду кружэлкі прыйшлі сапраўдны трыумф, падзея, поспех. У сувязі з такой падзеяй Рыгор Шырма пісаў: “Гэтыя песні разышліся і вандруюць далёка за межамі бацькаўшчыны да нашых братоў-эмігрантаў у Францыю, Амерыку, Аргенціну, пояць іх там сваёй жыватворчай сілай, дарагім вадгалоскам далёкай роднай зямлі” (Рыгор Шырма. Песня – душа народа. Мн., 1993. С.116).\nТым не менш, Міхась Забэйда-Суміцкі стаў вельмі папулярным спеваком у Польшчы. Польскія кампазітары дасылалі спеваку песні з просьбамі, каб ён выконваў іх на сваіх канцэртах. У яго рэпертуары былі арыі з опер, араторыі, кантаты, песні і рамансы розных народаў і стыляў — ад класікаў да тагачасных кампазітараў. Беларускі спявак вельмі шмат выступаў. Радаваў ён песняў у Варшаве і беларусаў. Вось што пісалі беларускія часопісы пра канцэрты Міхася Забэйды-Суміцкага ў Варшаве: ”27 лютага у залі Варшаўскай кансерваторыі адбыўся канцэрт песьні. Выступаў слаўны тэнар Міхась Забэйда-Суміцкі. З прасьпяваных ім песень, найлепш спадабаліся публіцы песьні беларускія” (“Шлях моладзі”, 1937, № 3. С.22). “Канцэрты М.Забэйды-Суміцкага адбыліся ў Вільні 8 мая і ў Варшаве 24 мая. У іх праграме апрача розных іншых твораў, былі і беларускія народныя песьні. Як заўсёды, найпрыхільней, з захапленьнем, былі прынятыя публікаю беларускія песьні ў вельмі мастацкім выкананьні нашага слаўнага сьпевака” (“Беларускі летапіс”, 1938, № 2. С.42). “Апошні час артыст стала жыве ў Варшаве, выступае на сталічных сцэнах, у Польскім радыё, выязджае часта з канцэртамі на правінцыю і заграніцу. Прычым на кожным канцэрце слаўнага артыста разам з ім выступае беларуская песьня, выступае ў поўным блеску і красе, карыстаецца калясальным посьпехам побач з шэдэўрамі музыкі эўрапейскай. Так на канцэрце ў Варшаўскай кансерваторыі 27 лютага г.г. дзьве беларускія народныя песьні А.Грэчанінава “Ляціць сарока” і “Конь бяжыць, зямля дрыжыць” зрабілі калясальнае ўражаньне на публіку. Артыст быў змушаны паўтарыць іх…”, — пісаў Рыгор Шырма ў часопісе “Беларускі летапіс” у красавіку 1937 года.\nУ Варшаве ў Міхася Забэйды-Суміцкага было шмат творчых планаў і спадзяванняў. Але ўсяму гэтаму перашкодзіла Другая сусветная вайна. Аднойчы спявак патрапіў пад серыю бамбёжак і нямецкіх абстрэлаў. Але выратаваў з бяды яго стрыечны брат Язэп Урбановіч. Той самы Язэп Урбановіч (1907-1944), які прымаў актыўны ўдзел у нацыянальна-вызвольным руху ў Заходняй Беларусі. Калі ён вярнуўся з Варшавы на Ружаншчыну — з’яўляўся адным з кіраўніком партызанскага руху на Берасцейшчыне. Загінуў у ліпені 1944 года за некалькі дзён да прыходу савецкіх салдат ад рук партызанаў-марадзёраў, якія рабавалі царкву ў вёсцы Варанілавічы на Пружаншчыне.\nУ маім хатнім архіве захоўваецца копія пісьма Міхася Забэйды-Суміцкага да Басі Кнубовец – жонкі Язэпа Урбановіча, якая ў сярэдзіне 1980-х гадоў жыла ў Гродне. Нават і не памятаю, хто мне яго і калі даслаў. Ліст вельмі цікавы. Ён мае непасрэднае дачыненне да Варшавы і нашага спевака. Пісьмо да спадарыні Кнубовец напісана ў Празе 18 красавіка 1969 года. Міхась Іванавіч пісаў наступнае: “Дарагая Бася! Адказваю адразу на Ваша пісьмо ад 9 г/м. Ліст гэты я чакаў доўга, так як хацеў скарыстацца Вашай памяццю, якая лепш за маю, каб адказаць на просьбу т.Фактаровіча пра Юзіка (Аляксандр Фактаровіч (1935-1979) – беларускі вучоны і гісторык. Юзікам усе сябры называлі Язэпа Урбановіча. – С.Ч.). Не дачакаўшыся Вашага адказу, я 23 сакавіка напісаў яму прыблізна такі ліст: Паважаны Аляксандр Аляксандравіч! Нягледзячы на неспрыяльныя ўмовы (хвароба, узрост), паспрабую выканаць Ваша жаданне і напісаць успаміны пра Іосіфа Паўлавіча, майго стрыечнага брата. Знаёмства наша пачалося “на адлегласці”. Аднойчы ў Харбіне, дзе я працаваў у савецкай школе, я атрымаў пісьмо. Пісаў яго Юзік. Было яму 14-15 гадоў. Ён пытаўся ў мяне, што яму рабіць. Бацькі застаўлялі яго працаваць па гаспадарцы. А Юзік хацеў вучыцца. З ліста было бачна, што ў яго ёсць усе дадзеныя на тое, каб працягваць адукацыю. У сваім адказе я падтрымаў яго жаданне вучыцца. Ён так і зрабіў…\nНаша першая сустрэча вельмі зблізіла. Ён шмат чуў і чытаў пра тое, што я не толькі застаюся беларусам, верным свайму народу, але і ў сваіх канцэртах, нягледзячы на шматлікія перашкоды, выкарыстоўваю беларускія народныя песні. У сваю чаргу ў Шэйпічах (родная вёска М.Забэйды-Суміцкага і Язэпа Урбановіча на Пружаншчыне. – С.Ч.) я даведаўся, што ён вельмі пацярпеў, змагаючыся за шчасце свайго народа, сваёй Радзімы. Гэта дапамагло нам адразу быць шчырымі і адкрыта размаўляць пра тое, як у санацыйнай Польшчы прыгнятаюць нашых братоў-беларусаў і як трэба з гэтым змагацца…\nШто ты, мілы мой, думаеш,\nНа мяне не паглядаеш?\nРазмаўлялялі мы між сабой заўсёды на роднай беларускай мове. Ён лічыў, што без роднай мовы няма народа як нацыі. Памятаў словы Ф.Багушэвіча: “Не пакідайце ж мовы нашай беларускай, каб не ўмёрлі”. Вельмі любіў Янку Купалу і Якуба Коласа.\nАднойчы мы сядзелі разам пад дрэвам у Лазенках. І раптам да нас прыбегла вавёрачка, і, так як мы не варушыліся, залезла яна на калені да Іосіфа Паўлавіча. Гэта яго вельмі ўзрадавала. Дарэчы, мы шмат размаўлялі пра давер. Трэба адзначыць, што Іосіф Паўлавіч не толькі ўмеў добра гаварыць, але і ўмеў слухаць людзей, нават і тады, калі не пагаджаўся з тым, пра што той казаў. У надзеі, што Вы не забыліся беларускай мовы, прывяду адзін выпадак, пра які я пісаў у сваіх “Успамінах”, надрукаваных у альманаху “Белавежа” (Беласток, 1965, № 1): “Вайна захапіла мяне ў Варшаве. Як вядома, нямецкія фашысты хутка акружылі горад і сталі бамбіць яго і абстрэльваць. І вось мне ўспамінаецца гераічны ўчынак майго стрыечнага брата Язэпа Урбановіча. Ён з адным таварышам прабраўся праз акружэнне і пранік у Варшаву, каб вывесці мяне з пекла, у якім я апынуўся. На жаль, я быў хворы і не мог ісці. Крануты дабразычлівасцю, я падзякаваў яму за чалавечыя адносіны да мяне і пры развітанне сказаў, што хоць застаюся ў Варшаве, але душой буду заўсёды з ім. Так яно і было…”. Гэта была мая апошняя сустрэча з Іосіфам Паўлавічам. Я вельмі рады, што Вы захапіліся вывучэннем жыцця і дзейнасці гэтага цудоўнага чалавека і жадаю Вам поўнай удачы ў працы. З павагай М.Забэйда”.\nТак у Вашаве Міхась Забэйда-Суміцкі цудам застаўся жыць. Ён прабыў там адзін год. І вясной 1940 года па запрашэнню Народнага дома выехаў у Прагу.


Хатняя старонка > Пра мары медыкаў з Буда-Кашалёва, якія цяпер працуюць з небяспечнай інфекцыяй\nПра неабходнасць псіхалагічнай падтрымкі, пра тыл, перадавую і простыя жаночыя мары медыкаў з невялікага райцэнтра Буда-Кашалёва на Гомельшчыне, якія цяпер працуюць з небяспечнай інфекцыяй...\nДля Таццяны Біруковай суткі — катэгорыя не часавая: жыццёвая. Цяпер — асабліва. Яна медыцынская сястра аддзялення анестэзіялогіі, рэанімацыі і інтэнсіўнай тэрапіі ў Буда-Кашалёўскай цэнтральнай раённай бальніцы. Змена закончылася — час адпачыць, потым выходзіць на сувязь са сваякамі. Па тэлефоне адказвае і на мае пытанні:\n— Больш за месяц не бачыла сваю дачушку — малой тры гадкі — і мужа. Калі ў аддзяленне сталі паступаць пацыенты з каранавіруснай інфекцыяй, прыняла прынцыповае рашэнне: з'ехала ад сям'і. Цяжка. Але апасенне, што магу захварэць і заразіць сваякоў, больш атручвала душу, — кажа Таццяна.\nЛічыць, што ёй пашанцавала: родныя — надзейны тыл, спраўляюцца без яе добра, таму тут, на перадавой, ёй і працаваць-змагацца спакайней. Яна згадвае, як прыйшла працаваць у Буда-Кашалёўскую райбальніцу на пачатку двухтысячных гадоў. Была аперацыйнай сястрой, а вось ужо сёмы год працуе ў рэанімацыі. На пытанне, як працуецца цяпер, лаканічна адказвае: «па-рознаму». Цяжкасць змены залежыць ад дынамікі стану пацыентаў.\nАкрамя дзяжурстваў у сваім аддзяленні, Таццяна не раз выручала калег-сястрычак: хтосьці на бальнічным, хтосьці ў адпачынку. Кожныя рукі на вагу золата:\n— Я згаджалася на дадатковую работу, бо дома ж адна была, чаго спяшацца ў чатыры сцяны. Паспіш, перакусіш і зноў можна працаваць.\nНа пытанне пра надбаўку, што ўбачыла ў «разлікоўцы» з зарплатай, медсястра адказвае: безумоўна, гэта вялікая фінансавая падтрымка. Жанчына шчыра дзякуе ўсім неабыякавым людзям і кажа, што дзяўчаты-калегі таксама прасілі падзякаваць:\n— У маім аддзяленні сем медсёстраў і санітарачкі. Я адкажу за сваіх калег: усе старанна працавалі, зладжана, без капрызаў, незадаволенасці. Усе згуртаваліся. Калі атрымалі надбаўку да звычайнай зарплаты, зразумела ж, былі задаволены.\nТаццяна прызнаецца, што калегі дзеляцца, хто куды хоча размеркаваць грошы. Пра тое ж я пытаю і яе. Сур'ёзны голас рэанімацыйнай медсястры лагаднее, на другім канцы провада адчуваецца ўсмешка. Кажа: даўно марыла купіць дачушцы вялікі добры дамашні басейн.\nЯе цёзка, Таццяна Лагодзіч, — памочнік урача ў Буда-Кашалёўскай раённай паліклініцы. У родныя мясціны вярнулася восем гадоў таму. Прыехала працаваць у раён пасля вучобы ў Мазыры.\n— Калі пачалася ўся гэта сітуацыя з каранавірусам, мне даручылі работу ў каранцінным аддзяленні. У нас цяпер асобны ўваход, — расказвае жанчына. — Аддзяленне спецыяльна арганізавалі два месяцы таму. Мая задача як памочніка — весці даўрачэбны прыём.\nЯна аглядае наведвальнікаў з тэмпературай, кашлем, з іншымі праявамі вострых рэспіраторных вірусных захворванняў. Галоўнае — ацаніць стан хворага: памераць ціск, тэмпературу, даць накіраванне на аналізы, рэнтген, калі патрэбна. Потым перанакіраваць да пэўнага ўрача, які нясе дзяжурства на прыёме пацыентаў.\nАпавядае, што першы час усе прызвычайваліся працаваць у ахоўных касцюмах і шчытках. Цяпер галоўнае: паспачуваць, падбадзёрыць, засцерагчы, прыструніць — позіркам. Гэта важна, бо ёй даводзіцца аказваць пацыентам і своеасаблівую псіхалагічную дапамогу:\n— Многія, асабліва пажылыя людзі, у роспачы. Хвалююцца і самі кажуць, што нават звычайны кашаль цяпер выклікае паніку. З канца мінулага тыдня, праўда, у нашым аддзяленні наведвальнікаў стала менш. Быў час, асабліва пасля выхадных, — прымалі да 100 чалавек у дзень. Гэта людзі з ВРВІ, прастудамі, якія хацелі звярнуцца па кансультацыю да спецыялістаў. Неабходна было ацэньваць стан здароўя і размяжоўваць патокі хворых.\nТаццяна кажа, што ў іх паліклініцы, канешне, усе мараць пра адно — каб усё гэта хутчэй скончылася і нарэшце і пацыенты, і медыкі ўздыхнулі з палёгкай.\n— Я таксама як спецыяліст амбулаторна-паліклінічнага звяна атрымала даплату за красавік, — расказвае Таццяна Лагодзіч і не тоіць, што надбаўка роўная большай частцы яе заробку. Ёй вельмі прыемная такая ўвага. Радуецца і за лабарантаў, і за малодшы персанал.\nУрач-інфекцыяніст Буда-Кашалёўскай райбальніцы Вольга Маханава ў інфекцыйным аддзяленні вядзе пацыентаў толькі з COVІD-19. Дзень на нагах у супрацацьчумным касцюме — выпрабаванне не для кволых:\n— Прыйшла ў бальніцу 16 гадоў таму, працавала ўчастковым тэрапеўтам. Потым перавучылася на інфекцыяніста і пасля не шкадавала аб гэтым ніколі. Цяпер, канешне, работа вельмі напружаная: вяду пацыентаў у інфекцыйным аддзяленні, працую ў начныя змены, назіраю хворых з каранавіруснай інфекцыяй, калі неабходная мая кансультацыя ўрачу агульнай практыкі. Прымаю такіх пацыентаў у сваім аддзяленні і даю рэкамендацыі, накіроўваю на лячэнне.\nВольга Леанідаўна лічыць, што медыкам як людзям, якія могуць адэкватна ўзважыць, што рэальна небяспечна, а што не, у цяперашняй сітуацыі лягчэй у маральным плане. Звычайным людзям вельмі цяжка нават прыняць, што яны заразіліся каранавіруснай інфекцыяй ці ў іх пнеўманія. Многія ў адчаі. Таму штодня надзея толькі на тое, што хутка навала сціхне.\n— Адразу буду казаць не за сябе, а за ўсіх калег. Бо ў крытычных абставінах усе адкрываюцца і праяўляюць сябе, — кажа Вольга Маханава. — Дык вось, людзі працуюць самааддана, не за надбаўкі. Калі толькі пачалі абмяркоўваць магчымасць прыняцця ўказа аб стымуляванні супрацоўнікаў, многія былі ўпэўненыя, што будуць прэміі. Але ведалі: цяпер цяжкі час для ўсёй медыцыны, не чакалі, што так хутка налічаць гэтыя грошы.\nУрач-інфекцыяніст кажа: нягледзячы ні на што, калектыў адчуў унутраную падтрымку, спагаду і жаданне аблегчыць работу медыкам.\n— Я, напрыклад, жыву не ў самім райцэнтры — за дзесяць кіламетраў ад яго. Кожны дзень дабірацца на работу вельмі нязручна, — шчыра кажа Вольга Леанідаўна. — Дык вось, вырашыла нарэшце набыць машыну, узяла крэдыт.\nЖанчына расказвае і аб падтрымцы сваякоў. Жартуе:\n— Сям'я інфекцыяніста добра вымуштравана. Дома ведаюць усе правілы апрацоўкі рэчаў, дэзынфекцыі і «табу».\nСама ўрач пастаянна кантралюе тэмпературу цела і кажа, што галоўнае — не панікаваць і не выпрабоўваць лёс абыякавым стаўленнем да мер перасцярогі ад віруса.\nМіж тым за мінулы месяц супрацоўнікі Буда-Кашалёўскай цэнтральнай раённай бальніцы атрымалі дадатковую матэрыяльную падтрымку на агульную суму амаль 122 660 рублёў.\n— Надбаўку ў дадатак да асноўнай заработнай платы атрымалі работнікі, якія аказвалі дапамогу пацыентам з каранавіруснай інфекцыяй і асобам, аднесеным да кантактаў першага ўзроўню, — тлумачыць галоўны ўрач медыцынскай установы Жанна Еўтухова. — Была створана камісія, у якую ўвайшлі адміністрацыя, эканамісты, загадчыкі аддзяленняў і райпаліклінікі, начмед, галоўныя мядсёстры. Дагэтуль кожны дзень у аддзяленнях складалі справаздачы — хто працаваў з гэтай катэгорыяй пацыентаў. Бухгалтэрыя яшчэ раз правярала звесткі, каб нікога не забыць.\nЖанна Уладзіміраўна адзначае, што ўрачы, сярэдні, малодшы медперсанал і ўсе работнікі функцыянальнага звяна — задаволены. Зваротаў ці пытанняў па выплатах не паступіла. Асобна вырашылі заахвоціць і падтрымаць работнікаў бальніцы, якія не трапілі ў пералік спецыялістаў згодна з указам, але актыўна дапамагалі ў наладжванні бытавых умоў у палатах. Такім людзям выпісалі прэмію з зарплатнага фонду ўстановы.\nФота дасланы гераінямі\nЗагаловак у газеце: Пераклады з мовы позіркаў...


Будзьма беларусамі! » Традыцыйны фестываль літаратуры і музыкі “Барадулінкі” прайшоў у Віцебску 25 чэрвеня\n05.07.2017 | Культура Навіны "Будзьма!" У краіне\nДвор Арт-прасторы на Талстога, 7 быў на цэлы дзень аддадзены музыкам, народным майстрам, гандлярам кнігамі.\nНа старце “Барадулінак”, у 12 гадзін, народу было небагата. Яно і не дзіўна: выпадковыя мінакі, што шукаюць любога гарадскога свята, ужо яго атрымалі. У пятніцу і суботу Віцебск ярка і разнастайна святкаваў свой чарговы дзень нараджэння. А на Талстога, 7 народ збіраўся на канкрэтныя праекты. І гэта сапраўды было цудоўна: што можа быць лепшым, чым зацікаўленая аўдыторыя, якая прыйшла паслухаць канкрэтную асобу.\nУ двары можна было набыць цацкі ручной работы, упрыгожанні з дрэва і воўны, валяныя капелюшы. Свой тавар прапаноўвала крама imbryk.by . Кнігі, якія проста так набыць у Віцебску немагчыма, прывезла выдавецтва “Кнігазбор”. А гаспадары “Фальварка Архіпавых” прапаноўвалі паспрабаваць і набыць казіны сыр розных гатункаў. Сям’я ўтрымлівае фермерскую гаспадарку і робіць экалагічна чыстыя сыры па ўласных рэцэптах.\nАтмасфернасці святу надаваў стары тэлевізар, у якім замест экрана месціліся кнігі для бук-кросінгу. А яшчэ вялікія фотаздымкі беларускіх пісьменнікаў, выразаныя такім чынам, што кожны ахвочы мог сфатаграфавацца або побач са сваім літаратурным кумірам, або ў ягоным вобразе.\nГалоўныя падзеі разгортваліся ў залах арт-прасторы. Лекцыя Мікалая Півавара “Ушаччына Рыгора Барадуліна” сабрала такую колькасць слухачоў, што доўгіх лавак для сядзення хапала не ўсім. Напэўна, не менш народу было б і на лекцыі Міхася Скоблы, якая, на жаль, не адбылася. Замест вядомага аўтара ў Віцебск завіталі салістка Белдзяржфілармоніі Таццяна Матафонава і Антаніна Хадкевіч, падчас выступу якіх наведнікі змаглі не толькі паслухаць шыкоўныя спевы на тэксты беларускіх аўтараў, але і паразважаць пра беларускую літаратуру.\nНа прэзентацыі кнігі “Віцебская мастацкая школа для дзетак” было не надта людна, але не менш цікава. Наогул, унікальнай аказалася сама кніга. Гэта збор казак, якія напісалі сучасныя літаратары пра мастакоў, на чыю творчасць так ці інакш паўплывала Віцебская мастацкая школа.\nМалевіч і Шагал, Русава і Паслядовіч, Цэслер і Хацкевіч. Кожнаму з мастакоў прысвечаны асобны твор, верш і творчае заданне для юных чытачоў, якое можна выконваць на старонках кнігі. Мастацвазнаўца Сафія Садоўская расказвала, як праходзяць заняткі з дзеткамі ад 7 гадоў, дзе яны падарожнічаюць у свет выбітных беларускіх мастакоў, выкарыстоўваючы арыгінальны падручнік. Але гэта адбываецца ў Мінску, у “Дзіцячых творчых майстэрнях” Галерэі “Ў”. У нашым горадзе нават у час прэзентацыі кнігу купіць было немагчыма, віцяблянам паказалі толькі некалькі яе асобнікаў.\nКніга выдадзеная за грошы, сабраныя на краўдфандынгавай платформе, і яе першы наклад літаральна разляцеўся. Цяпер ідзе збор сродкаў на перавыданне незвычайнага падручніка.\nА кульмінацыяй “Барадулінак” стала лекцыя Альгерда Бахарэвіча “Дэзарыентацыя на мясцовасці: балючыя кропкі сучаснай беларускай літаратуры” і выступленне паэткі Юлі Цімафеевай. Прыезд знакамітых літаратараў адбыўся ў межах кампаніі “Пяцісотгоднасць”, прысвечанай 500-годдзю кнігадрукавання.\nПачаўшы з прэзентацыі кнігі “Бэзавы і чорны: Парыж праз акуляры беларускай літаратуры”, Альгерд Бахарэвіч перайшоў да гутаркі пра беларускую літаратуру ўвогуле. Пра яе ўнікальнасць и еўрапейскасць.\n– Важна разумець, што Еўропа не заканчваецца на беларуска-польскай мяжы. Маленькая вёска ў Беларусі – гэта таксама Еўропа. Я паспрабаваў укласці гэтую думку і ў сваю кніжку, – разважаў пісьменнік. – Мы ўвесь час раўняемся на вялікія еўрапейскія літаратуры. І гэта няправільна. Еўропа – гэта і Албанія, і Македонія, і Эстонія. Час зразумець, што найлепшая літаратура – правінцыйная. Вялікая літаратура заўсёды нараджалася ў правінцыі. А потым у нейкіх цэнтрах рабілася бачнай.\nБеларусь – гэта таксама свайго роду правінцыя. Правінцыя Еўропы. І за апошнія пяць гадоў, заўважыў Альгерд Бахарэвіч, беларуская літаратура вельмі змянілася. І быць дэзарыентаваным у ёй вельмі проста. Называючы імёны сучасных беларускіх літаратараў – Вальжына Морт, Андрэй Адамовіч, Павел Касцюкевіч, Марыя Мартысевіч, Сяргей Календа, Валер Гапееў,– пісьменнік увесь час перапытваў у аўдыторыі, ці ведаюць яны такое імя, ці знаёмыя з творамі. Цалкам дасведчаных у Віцебску аказалася не так і многа. А некаторыя з прысутных наогул занатоўвалі новыя прозвішчы, каб потым адкрыць для сябе новую літаратуру Беларусі.\n– Якія б кнігі вы параілі чытаць дзяўчынцы, каб яна вырасла сапраўднай беларускай? – прагучала адно з пытанняў пасля заканчэння лекцыі: малады тата даверыў густу пісьменніка фармаванне светапогляду свайго дзіцяці. І гэта было самым яскравым сведчаннем таго, што лектару паверылі.\nЮля Цімафеева чытала вершы са сваёй новай кнігі “Цырк”. Як заўсёды, эмацыянальна і натхнёна, дэманструючы адзін з самых тонкіх прыкладаў сучаснай жаночай паэзіі. Паўтары гадзіны праляцелі незаўважна, а пасля лекцыі кніг, прывезеных гасцямі, на ўсіх ахвочых не хапіла.\nЗавяршыліся “Барадулінкі” вячэрнім канцэртам з удзелам мінскіх гуртоў Kitchen Stuff Only i Teleport. Гурты былі адабраныя больш чым з 40 патэнцыйных удзельнікаў, якія падалі заяўкі на фестываль. Цікава, што пачуць музыкаў сабраліся не толькі віцябляне, але і госці з Мінска, Полацка і іншых гарадоў. Па завяршэнні ўнутры музея адбыўся кінапаказ кароткаметражных фільмаў ад фэсту Cinema Perpetuum Mobile, які падрыхтаваў адмысловую падборку на тэмы, што хвалявалі Рыгора Барадуліна “Радзіма. Мова. Каханне”\nТрадыцыйны фестываль адбыўся па ініцыятыве кампаніі “Будзьма беларусамі” і супольнасці Vitebsk4me пры падтрымцы Віцебскага цэнтра сучаснага мастацтва і Гарадскога выканаўчага камітэта.\nТэкст: news.vitebsk.cc, Уладзімір Булаўскі\nФота: Язмірад Бяшымаў


Шаньсі — Вікіпэдыя\n35 712 111 чал. (18-е месца)\n230 чал./км² (19-е месца)\n156 000 км² (19-е месца)\nМесцазнаходжаньне правінцыі Шаньсі\nШаньсі (па-кітайску: 山西, піньінь: Shānxī) — правінцыя ў цэнтральным Кітаі. Сталіца і найбуйнейшы горад — Таюань. Мяжуе з правінцыямі Хэбэй (на ўсходзе), Шэнсі (на захадзе), Хэнань (на поўдні) і аўтаномным раёнам Унутраная Манголія (на поўначы).\nПравінцыя Шаньсі ляжыць паміж Паўночнакітайскай раўнінай і сярэдняй часткай ракі Хуанхэ, якой праходзіць натуральная мяжа правінцыі на захадзе і поўдні. Уздоўж паўночнай мяжы цягнецца Вялікая Кітайская Сьцяна. На захадзе Шаньсі мяжуе з правінцыяй Шэньсі, на поўдні з правінцыяй Хэнань, на ўсходзе з правінцыяй Хэбэй і на поўначы з аўтаномным раёнам Унутраная Манголія.\nБольшая частка правінцыі знаходзіцца на вышыні больш за 1000 мэтраў над узроўнем мора. Горныя ляндшафты складаюць 67,5% ад плошчы правінцыі і займаюць пераважна паўночна-заходнюю частку тэрыторыі. Найбольш значнымі горнымі масівамі зьяўляюцца горы Люйлян (да 2831 м), Тайхан (да 2322 м), Вутай (да 3058 м), Хэншань (да 2017 м) і Таюэ (да 2567 м). Шаньсі ляжыць ва ўсходняй частцы лёсавага плято.\nКлімат у Шаньсі халодны і сухі. Сярэднегадовая тэмпэратура на поўначы складае каля 5 °C, на поўдні каля 15 °C. На поўначы толькі на працягу чатырох календарных месяцаў на бывае маразоў, на поўдні — на працягу сямі месяцаў. Сярэднегадовы ўзровень ападкаў паніжаецца з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад і складае ад 350 да 700 мілімэтраў. Каля 60% ападкаў прыпадае на лета.\nНайбуйнейшымі рэкамі зьяўляюцца Хуанхэ, Фэнхэ, Санганхэ і Хутхохэ.\nАдміністрацыйна правінцыя падзяляецца на 11 гарадзкіх акругаў: Датун, Ліньфэнь, Люйлян, Сіньджоў, Таюань, Цьзіньчжун, Цьзіньчэн, Чанчжы, Шачжоў, Юньчэн, Янцюань.\nШаньсі належыць да правінцыяў, у якіх адбывалася зараджэньне кітайскай культуры. У пэрыяд нэаліту тут між іншым утварылася раньняя дынастыя Ся. Да гэтага ядра ў першую чаргу адносяцца паўднёвыя тэрыторыі з пладароднымі лёсавымі землямі. Археалягічныя знаходкі на поўначы правінцыі сьведчаць таксама пра тое, што гэты рэгіён уваходзіў у склад зямель дынастыі Джоў (1100—771 да нашай эры).\nУ Эпоху ваюючых царстваў тэрыторыі правінцыі належылі царству Чхао. З 1937 па 1945 год правінцыя знаходзілася ў японскай акупацыі.\nЗгодна зь перапісам насельніцтва 2002 году ў правінцыі налічвалася 32 368 083 прадстаўнікі народнасьці хань, што складала 99,68% ад агульнай колькасьці яе насельніцтва. Пасьля ханьцаў найбольш значнымі этнічнымі групамі зьяўляюцца хуэй (0,19%), маньчжуры (0,04%), манголы (0,03%) і мяо (0,01%).\nДа зямельных багацьцяў правінцыі ў першую чаргу адносіцца вугаль. Маюцца таксама залежы і іншай сыравіны, напрыклад баксыту, медзі, алюміну й серы. Вугальны рэўер займае 37% плошчы Шаньсі і зьмяшчае 200 мільярдаў тон вугля, што адпавядае 1/3 агульнай колькасьці залежаў вугля ў Кітаі. Шаньсійскі вугаль ідзе на экспарт, а таксама пастаўляецца ў больш за 20 іншых адміністрацыйных адзінак Кітаю.\n^ Communiqué of the National Bureau of Statistics of People's Republic of China on Major Figures of the 2010 Population Census[1 (No. 2). National Bureau of Statistics of China.]\n^ "Geography". Shanxi Tourism Bureau.\nЭнцыкляпэдыя кітайскіх рэгіёнаў: Шаньсі(рас.)\nАдміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел КНР\nМесты цэнтральнага падпарадкаваньня\nСпэцыяльныя адміністрацыйныя раёны\n1 — кантралюецца Кітайскай Рэспублікай\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Шаньсі&oldid=2277939»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 12 сьнежня 2021 году ў 23:01.


Ператрус у Мікалая Ўласевіча\n10 лістапад 2011, 09:32\nМіліцыянты нічога не сканфіскавалі. У пракуратуры Астравецкага раёну Ўласевіч спрабуе высьветліць прычыну ператрусу — яго ў той час не было дома.\nГрамадзкі актывіст Мікалай Уласевіч, які жыве ў вёсцы Варняны Астравецкага раёна, выказвае здагадку, што ператрус мог быць зьвязаны з улёткамі, якія напярэдадні былі распаўсюджаныя ў раёне ў ягоную падтрымку.\n30-га лістапада ў Ашмянах распачнецца суд на позву аднаго з прадпрымальнікаў да Ўласевіча за паклёп. Сам Уласевіч сьцьвярджае, што мае доказы карупцыі прадпрымальніка і мясцовых ўладаў. Уласевіч кажа, што неаднойчы пісаў пра гэта ў праваахоўныя органы.\nНядаўна Ўласевіч зьвяртаўся ў Вярхоўны суд і дамагаўся, каб кіраўніка дзяржавы пакаралі за ягоны ўказ № 418 "Аб разьмяшчэньні і праектаваньні атамнай станцыі ў Беларусі". На думку грамадзкага актывіста, дакумэнт парушае Канстытуцыю, дзе запісана, што тэрыторыя Беларусі зьяўляецца бязьядзернай зонай, а дзяржава — нэўтральнай. Вярхоўны суд адмовіўся заводзіць крымінальную справу супраць Аляксандра Лукашэнкі.


Заканадаўства замінае рэалізацыі большасьці дзелавых ідэяў\n08 лістапад 2006, 09:18\nРадыё Свабода Прадстаўніцтва Праграмы разьвіцьця ААН у Беларусі гатовае падтрымаць малы бізнэс жыхароў Палесься трыма мільёнамі даляраў. Аднак, беларускае заканадаўства замінае рэалізацыі большасьці пададзеных праектаў.\nДабрачынныя праекты Арганізацыя Аб’яднаных Нацыяў рэалізуе ў Беларусі па праграме CORE. Паводле аднаго зь кіраўнікоў праграмы Алега Собалева, яе бюджэт складае каля 4,3 мільёнаў эўра.\n(Собалеў: ) “У нас ёсьць малыя праекты – ад 5 да 10 тысяч эўра. І праекты вялікія, тэматычныя. Донары – Міністэрства замежных спраў Францыі, Праграма TAСIS, Швэйцарскае ўпраўленьне па разьвіцьцю і супрацоўніцтву, Усясьветны банк, АБСЭ”.\nАлег Собалеў даводзіць, што праграма CORE вітае ўсе ініцыятывы жыхароў па самадапамозе. Сёлета пададзена 26 заявак. Але на фінішы году, прыкладам у Столінскім раёне, толькі 6 маюць шанцы атрымаць грашовую дапамогу. Бюджэт аднаго зь іх забясьпечаны сумай у 550 тысячаў даляраў.\nПаслухаем Праскоўю Палукоску зь вёскі Альманы.\n(Палукоска: ) “Я працую радыёлягам. Сымбалічны заробак – 50 тысяч рублёў. Я таксама напісала праект. Склала мапу – схему ваколіцаў вёскі. У розным лесе – розны ўзровень радыяцыі. З аднаго можна сьмела выкарыстоўваць у ежу чарніцы ды журавіны, у іншым – прыбор зашкальвае. Па-свойму, па альманскі: там – Жукова; там – Загадзь, Заліпічы. Мне нават знайшлі спонсараў. Але ўлады заявілі, што на фізычную асобу пералічваць грошы забаронена. Пакуль шукалі, год закончыўся, грошы для нас прапалі”.\nПраскоўя Палукоска – майстар вышыванкі, макрамэ, вырабаў з саломкі, аплікацыі. Але яе праект па навучаньню школьнікаў рукадзельлю таксама не вырашаецца. Гутарым з супрацоўніцай рэгіянальнага цэнтру сельскага разьвіцьця Марыяй Патапчук:\n(Патапчук: ) “Патрабуецца, каб праект быў зарэгістраваны ў Міністэрстве эканомікі. Пасьля трэба гэтыя грошы вызваліць ад падаткаў, зарэгістраваць грошы. Чалавек мае права выкарыстоўваць гэтыя грошы ў адпаведнасьці з тым плянам, які таксама загадзя падрыхтаваў. Такое беларускае заканадаўства, і мы нічога ня можам зьмяніць.\nМарыя Патапчук паведаміла, што юрыдычная працэдура тармозіць на Палесьсі праекты аднаўленьня ганчарства, вырошчваньня лекавых расьлінаў, заснаваньня прыватных майстэрняў бондарства, ткацтва, вышыўкі.\nУ Століне 15 лістапада плянуецца паседжаньне камітэту падрыхтоўкі і ацэнкі праектаў праграмы CORE. Мэта сустрэчы ў рэгіёне – экспэртная ацэнка і адбод праэктаў у праграму CORE.


План "Барбароса" - крывавы фашызм - Редакция газеты "Iўеўскі край"\nПлан "Барбароса" - крывавы фашызм\n75-летие освобождения Беларуси / Вторник, 26 февраля 2019 18:33\t/ РџСЂРѕС‡РёС‚Р°РЅРѕ: 5279\nПлан "Барбароса", скрупулёзна спраектаваны гітлераўцамі, па-зладзейску парушыўшы ўсе нормы міжнароднага права і Маскоўскі пакт ад 23 жніўня 1939 года аб ненападзе паміж Германіяй і СССР. Насіў такое імя ў гонар нямецкага імператара Фрыдрыха І Барбаросы, загінуўшага ў ХІІІ стагоддзі ў Малой Азіі падчас крыжацкага паходу. Гэты план Адольф Гітлер зацвердзіў у глыбокай тайне яшчэ ў снежні 1940 года. Гітлеру былі да спадобы заваёўнікі ўсіх часоў і народаў. Але асабліва ён пакланяўся Напалеону. Нават канчатковую дату нападу на СССР выбраў амаль напалеонаўскую - 22 чэрвеня, на досвітку 1941 года. Гэтак і французы зрабілі 129 год таму назад у 1812 годзе, калі напалі на Расію, толькі 24 чэрвеня. Дзень вялікага сонцастаяння, нядзеля з самай вяликай працягласцю светавога дня.\nАсабісты астролаг Гітлера "прадбачліва" прадказаў, што зоркі на яго баку, бо нарадзіўся фюрэр пад шчаслівым сузор'ем Авена. Усё было вельмі добра, па-нямецку педантычна размеркавана, не тое што ў свой час у шведаў ці французаў… Не думалася і не снілася Гітлеру, што ён падпісаў сабе і Германіі смяротны прыгавор.\nў маёй памяці\nЯ, тады амаль дзесяцігадовы, рослы і бухматы хлопчык, як заўсёды, быў разбуджаны маёй добрай і руплівай матуляй, каб гнаць на пашу рыжулю Ляльку. Раніца была ціхай, лісце на бярозах, ліпах, клёнах, ясенях, якіх мелася шмат у вёсцы, быццам знаходзіліся ў літаргічным сне - не варухалася. І з захаду паступова стаў нарастаць гул самалётаў, які ўсё мацнеў і мацнеў. І неўзабаве на чыстым небе з'яві-ліся тры чорныя вінтакрылыя машыны, а крыху воддаль ад іх яшчэ тры. Я стаяў і лічыў - колькі ўсяго? Было самалётаў пад шэсцьдзясят.\nПаветра ўскалыхнулася, задрыжэлі галіны дрэў. Сонца падымалася над гарызонтам велічным і чырвоным-чырвоным колам. Трава была ў буйной і халоднай расе, - яе адчулі мае босыя, як і ва ўсіх, ногі з тоўстай падэшвай. Дзень 22 чэрвеня абяцаў быць спякотным. Я ў той момант не разумеў - дзеля чаго і чые самалёты, ды столькі іх многа, паляцелі на ўсход. Прычым, яны на небе праносіліся чародамі, мелі аднолькавыя абрысы і колер. Адчуваў я сябе бадзёра і ўзрушана, бо да гэтага дня любіў назіраць, як і многія мае аднагодкі, нізка лятаючыя чырвоназорныя аэрапланы. І ў глыбіне сваёй душы шчыра марыў стаць лётчыкам!\nКароў мы пасвілі ў блізка раскінуўшымся ад маіх родных Крычнікаў рэдкалессі. Адначасова дралі лазовую і крушынавую кару. Яе, высушаную, прадавалі па 20 і 40 кап. за кілаграм у адзіную на ўвесь Такарышскі сельсавет краму, загадваў ў якой Алесь Ілюковіч. Грошы мы трацілі на набыццё падручнікаў.\nМайго тату звалі Антосем, і было яму тады 35 гадоў. У 1940 годзе ў Лідзе прайшоў вайсковую перападрыхтоўку і атрымаў званне старшыны Чырвонай Арміі. Юрацішскім райваенкаматам напачатку 1941 года быў прызваны для правядзення па нядзелях заняткаў з дапрызыўнай моладдзю. 22 чэрвеня ён даволі рана вярнуўся дамоў і вяскоўцам абвясціў: "Пачалася вайна, на СССР напала гітлераўская Германія. Мне і ўсім прызыўнікам загадана чакаць павестак на вайну". У суседніх лясных Дарожках (былое польскае лясніцтва), дзе дыслацыраваўся вялікі савецкі вайсковы аддзел, радыёрупар амаль да паловы дня трансліраваў у наваколле вясёлую маршавую музыку і песні "Если завтра война…", "Ой вы, кони, стальные вы кони"…\nНіхто тады і не здагадваўся, што ў гэтыя гадзіны ўжо на ўсёй доўгай граніцы краіны ідуць крывавыя баі Чырвонай Арміі з фашысцкімі захопнікамі, што начале з маёрам Гаўрылавым гераічна змагаецца гарнізон Брэсцкай цвердзі (крэпасці) супраць 20-тысячнай 40-й адборнай дывізіі немцаў, што вайна будзе доўжыцца амаль 4 гады, што яна забярэ больш 3 млн. чалавек толькі на беларускай зямлі, у тым ліку загіне больш за 5 тысяч жыхароў Іўеўшчыны, толькі мае вяскоўцы страцяць 54-х людзей забітымі і памерлымі ад інфекцыйных хвароб. Не думалася і мне, што на ўсё жыццё застануся калекам.\nЯк сёння памятую: мы, пастушкі, гналі кароў на дзённую дойку без пары, бо было, па-першае, горача і млосна, а, па-другое, варожыя самалёты ўсё ляцелі і ляцелі як на ўсход, так і на захад. Адзін "крыжак", было, знізіўся над намі і каровамі і застракатаў з кулямёта. На шчасце, адбылося без ахвяр. Але страх і паніка, канешне ж, авалодалі намі. Мой ранішні бадзёры настрой змяніўся на роспач і плач.\nМой тата на загуменні абсталяваў сховішча-зямлянку (я яму дапамагаў у гэтым) ад варожых самалётаў. Маці першым туды адвяла майго меньшага браціка Стаську. А вечарам з боку Вішнева праскакала савецкая конніца. Сонца якраз хавалася за гарызонт, пакідаючы барвовую шырокую паласу. Зрабілася вусцішна за перажыты дзень. Наша сям'я, павячэраўшы традыцыйнай белянай зацірачкай, укладвалася спаць у сваёй старэнькай, зробленай 60 год назад з круглячка дзедавай хатцы.\nТакім у маёй памяці застаўся першы дзень вайны.\nСуадносіны сіл на 22 чэрвеня 1941 года\nДаследчыкі Інстытута ваеннай гісторыі Масквы на сягонняшні час прыводзяць такія весткі аб суадносінах жывой сілы і ваеннай тэхнікі Германіі з яе саюзнікамі з аднаго боку і СССР з другога боку на фронце (дзеючая армія):\nВермахт Чырвоная Армія\nЖывая сіла 4306800 3289851\nТанкі 4300 14200\nСамалёты 5900 9000\nГарматы і мінамёты 47200 32900\nДаныя даслаў мой маскоўскі сябра.\nВермахт быў нападаючым, а Чырвоная Армія абаранялася. Але чаму, маючы значную перавагу ў танках і самалётах, Чырвоная Армія ўжо ў першыя дні вайны цярпела цяжкія паражэнні і несла велізарныя людскія і матэрыяльныя страты? Пакуль даю час на самастойны роздум над гэтым пытаннем для паважаных чытачоў і прадоўжу расповед пра маё бачанне і ўражанні ў наступныя дні вайны на тэрыторыі маёй роднай Іўеўшчыны.\nНа другі-трэці дзень Вялікай Айчыннай вайны я назіраў, як гарэлі Юрацішкі, як клубы чорнага дыму з-за лесу падняліся над Вішневам і чыгуначнай станцыяй Багданава, дзе гарэлі склады і эшалон з цукрам, падпаленыя нямецкімі самалётамі.\nПра пачатак вайны на Іўеўшчыне грунтоўна распавядае ў кнізе "Чалавек не здаецца" пісьменнік Іван Стаднюк, які пасля вайны , наведаўшы Іўе, гаварыў, што ў аповесці няма выдуманых фактаў, усё сапраўднае, толькі сам гарпасёлак названы Ільчай. У той час Івану Фоціевічу быў 21 год, яго, маладога хлопца, за 20 дзён перад вайной пасля заканчэння Смаленскага ваенна-палітычнага вучылішча накіравалі ў Іўе, дзе размяшчаўся штаб фарміруемай 209-й мотастралковай дывізіі на чале з палкоўнікам Мураўёвым, які ў час вайны загінуў.\nКаля шашы Іўе-Ліпнішкі ў пачатку вайны вёў бой з нямецкім дэсантам, выкінутым пад Іўем, асабовы склад 245-га гаўбічнага палка 37 стралковай дывізіі, размешчанай на поўначы ад Ліды. Пра гэта ўспамінаў больш 20-ці год таму былы баец Раман Раманавіч Чарнашэй, які жыў тады ў Лідзе. А нямецкі дэсант каля Іўя - не выпадковасць. Іўяўчане згадвалі факты, калі асобныя "савецкія афіцэры", якія кватэраваліся ў прыватных дамах, надзявалі нямецкія мундзіры і знікалі з пачаткам вайны.\nУ 1940 годзе 19-гадовы юнак Уладзімір Голікаў быў прызваны ў Чырвоную Армію і апынуўся ў Іўі байцом 213-га стралковага палка, які паходным маршам у пачатку 1941 года быў перакінуты на граніцу за Беласток. Напачатку вайны з цяжкімі баямі стралкі адступалі ў бок Ліды і Іўя, якое ўжо было часткова спалена нямецкай авіяцыяй. Многа баявых таварышаў загінула на Іўейскай зямлі. Пра гэта ён расказваў, будучы ў Юрацішках восенню 1985 года (ужо даўно няма яго ў жывых). Дарэчы, Уладзімір Георгіевіч быў родным братам заслужанай настаўніцы БССР, былой дырэктрысы Іўеўскай СШ Марыі Георгіеўны Голікавай. Яе брат прыязджаў да нас, каб адшукаць магчымыя сляды сваіх верных сяброў ваеннагя ліхалецця.\nНедалёка ад вёскі Клеўкі (цяпер у Геранёнскім сельсавеце) размяшчаўся запасны аэрадром 122-га знішчальнага авіяцыйнага палка, які ўваходзіў у 11-ю знішчальную авіяцыйную дывізію горада Ліды. Былы механік гэтага палка Уладзімір Паўлавіч Карпуненка ўспамінаў: "У гэтую жудасную раніцу 22 чэрвеня 1941 года паднялі па трывозе мяне і таварышаў па службе ў ваколіцы вёскі Клеўкі, што размешчана ў ціхім куточку на паўночным захадзе ад Іўя, дзе сходзяцца межы Воранаўскага, Лідскага і Іўеўскага раёнаў. Фашысцкія сцярвятнікі нанеслі нашай авіяцыі значны ўрон, узнік пажар на аэрадроме. Многія самалёты не ўзляцелі. Я быў паранены ў нагу. Пілоты, не паспеўшыя падняцца ў неба, білі па варожых самалётах з кулямётаў і пушак. У выніку адзін "павук" быў збіты. А тым часам байцы батальёна аэрадромнага абслугоўвання на ўзлётна-пасадачнай паласе засыпалі ямы, убіралі разбітыя і згарэўшыя самалёты…" Гэты відавочны аповед ўдзельніка тых далёкіх падзей пад Клеўкамі я занатаваў вясной 1980 года пры сустрэчы з Карпуненкам у Іўі.\nКаля самога Іўя ў першы дзень вайны быў збіты савецкі самалёт, экіпаж якога загінуў. Лётчыкаў пахавалі ў мясцінах старога парка. Вельмі многа напісана пра 24-ю стралковую дывізію генерала Галіцкага. Пра яе ёсць цікавы матэрыял у Лідскім краязнаўчым музеі. І тым не менш, хачу прывесці асобныя факты, запісаныя мною цёплым чэрвеньскім днём цяпер ужо давалі далёкага 1966 года з 60-гадовым генерал-маёрам запасу Сяргеем Іванавічам Партновым у Юрацішках, калі ён, былы камандзір 168-га стралковага палка, праз 25 гадоў наведаў тыя мясціны, дзе для яго пачыналася вайна з гітлераўскай навалай. Ён гаварыў, што ў другой палове дня 22 чэрвеня 1941 года 24 стралковая дывізія (штаб знаходзіўся ў Маладзечна, а палкі і батальёны размяшчаліся ў Красным, Валожыне, Лебедзеве і інш.) паходным маршам накіравалася на злучэнне з 21-м корпусам генерала Барысава, які абараняў Ліду. 24 чэрвеня (аўторак) аддзелы дывізіі былі ў Юрацішках, а больш мабільныя - ў Іўі і нават пад Лідай. Але, паколькі генерал Галіцкі атрымаў данясенне, што немцы велізарнымі танкавымі і механізаванымі калонамі рухаюцца ад Ліды, ён прыняў рашэнне асноўнымі сіламі дывізіі заняць абарону на рубяжы вёсак Суботнікі, Дзюраны, Сурвілішкі, Трабы, пакінуўшы каля шашы Іўе-Юрацішкі ўзмоцненыя дазоры. Генерал ведаў, што на Мінск праз Валожын фашысты не пойдуць з тэхнікай праз лясіста-забалочаныя мясціны Налібоцкай пушчы. Яго меркаванне аказалася беспамылковым. У сераду раніцай 25 чэрвеня каля Суботнікаў байцы 168 палка пачалі бой з танкавай групай генерал-лейтэнанта Гота, які рваўся на Мінск праз Смаргонь. Дывізія Галіцкага стаяла рубам на шляху фашыстаў.\nЯ добра помню, як тры дні чуліся глухія разрывы снарадаў з ранку да позняга вечара. Дывізія Галіцкага стрымлівала агромністыя сілы гітлераўцаў таму, што яна мела поўны штат (больш 14400 чалавек) з трыма стралковымі, танкавым і артылерыйскім палкамі, іншымі падраздзяленнямі, добра падрыхтаванымі камандзірамі. Па ацэнцы С. Партнова, захопнікі панеслі вялікія страты ў людзях і 200 танкаў. Гэта быў самы вялікі ўрон фашыстаў у першы тыдзень вайны на тэрыторыі Заходняй Беларусі. Вядома ж, вялікімі ахвярамі сталі першыя дні вайны і для 24 дывізіі. Выходзячы з акружэння праз Налібоцкую пушчу на Рубяжэвічы, яна не далічылася паловы асабовага складу, засталася без артылерыі і танкаў. Адначасова трэба адзначыць, што значная колькасць байцоў і афіцэраў дывізіі рассыпалася па вёсках Іўеўскага, Сталбцоўскага, Валожынскага і іншых раёнаў. Яны затым сталі касцяком партызанскага руху, адным з тых байцоў быў і лейтэнант Зміцер Ягоравіч Міронаў, які 25 чэрвеня каля вёскі Шаркуці абараняў мост праз Гаўю.\nТакім чынам Іўе, Іўеўшчыну абаранялі ўсе роды і віды савецкіх войскаў, акрамя марскіх. Абаронцы змагаліся мужна, але пралікі малавопытных камандзіраў, малых і вялікіх у часе і планах, даваенныя рэпрэсіі камсастава Чырвонай Арміі і іншыя вядомыя толькі праз дзесядзігоддзі абставіны сталі прычынамі цяжкіх паражэнняў і страты велі-зарных тэрыторый былога СССР, на якіх фашысты тварылі жудасную смерць і здзекі над мільёнамі бязвінных людзей…\nПраз месяц вайны СССР страціў каля мільёна байцоў і камандзіраў, адных палонных каля 725 тысяч, якія паміралі ад голаду, здзекаў эсэсаўцаў. А ў канцы верасня 1941 года страты Чырвонай Арміі склалі каля 2130000 чалавек, танкаў - 14006, самалётаў - 6988, гармат - 66888, флот страціў 92 судны, з якіх - 19 буйных.


Беларускі дзяржаўны універсітэт транспарту - Механічны факультэт\nТрэці этап РТ\nДэкан механічнага факультэта\nЛодня Вячаслаў Аляксандравіч\nТэлефон: +375 232 95 21 93\nМеханічны факультэт - адзін з найстарэйшых факультэтаў БелДУТа. З 1953 г. выпускаючымi кафедрамі факультэта падрыхтавана больш за 8000 маладых спецыялістаў, якія пасля сталі вядомымі навукоўцамі, буйнымі кіраўнікамі прадпрыемстваў і арганізацый, органаў кіравання самага рознага рангу не толькі ў Рэспубліцы Беларусь, але і за яе межамі.\nСтудэнты нашага факультэта, дзякуючы працы вопытных і высокакваліфікаваных выкладчыкаў, маюць усе магчымасці атрымліваць грунтоўныя веды па агульнаадукацыйных і спецыяльных дысцыплінах, займацца навукова-даследчай, грамадскай, культурнай і спартыўнай дзейнасцю.\nФакультэт мае сучасную матэрыяльна-тэхнічную базу, у якую ўваходзяць спецыялізаваныя лабараторыі, аснашчоныя мадэлямі і машынамі, выпрабавальнымі стэндамі і абсталяваннем, а таксама сучаснымі праграмнымі комплексамі і прыладамі. Для павышэння эфектыўнасці і якасці падрыхтоўкі спецыялістаў, вывучэння новых канструкцый тэхнікі, а таксама сучасных вытворчых тэхналогій створаны філіялы кафедраў на прадпрыемствах Беларускай чыгункі і інш.\nНа механічным факультэце ўкаранёна сістэма пошуку, развіцця і станаўлення творчых асоб. Найбольш таленавітыя студэнты замацоўваюцца за навуковымі кіраўнікамі з ліку прафесарска-выкладчыцкага складу, сумяшчаючы вучэбна-пазнавальную дзейнасць з навукова-даследчай. Студэнтам, які паказвае высокія вынікі, прызначаюцца імянныя стыпендыі, ўсталёўваюцца грашовыя надбаўкі. Таленавітыя маладыя людзі маюць магчымасць працягваць навучанне ў магістратуры і аспірантуры.\nТаксама студэнты маюць магчымасць паралельна асноўнай вучобе прайсці курс ваеннай падрыхтоўкі па праграме малодшых камандзіраў і афіцэраў запасу пры ваенна-транспартным факультэце ўніверсітэта.\nБезумоўна, выпускнікі нашага факультэта заўсёды запатрабаваныя і накіроўваюцца для працы на прадпрыемствы Беларускай чыгункі і іншыя прадпрыемствы прамысловага комплексу Рэспублікі Беларусь.


Чалавекам году ў Магілёве стаў... Пушкін\n28 студзень 2014, 22:01\n28 студзеня ў Магілёве суполка «Грамадзкі магістрат» назвала пераможцаў дзьвюх сваіх намінацыяў: «Чалавек году» і «Падзея году».\nУрачыстасьць прымеркавалі да гадавіны наданьня гораду Магдэбурскага права (28 студзеня 1577 году).\nЧалавекам 2013 году, паводле «Грамадзкага магістрату», стаў гісторык Ігар Пушкін за ўнёсак у справу захаваньня гісторыка-культурнай спадчыны Магілёва. Яму ўручаны дыплём і прэзэнты. Пераможца намінацыі заявіў Свабодзе, што сам свой голас аддаў іншым намінантам:\nдыплём пераможцы ў намінацыі «Чалавек году»\n«Я прапаноўваў дзьве асобы, якія ў Магілёве публічна выступалі супраць разьмяшчэньня ў Беларусі замежных авіябазаў. Для мяне дужа важным быў іхны грамадзянскі ўчынак. Я і сам пацыфіст і лічу, што наша краіны павінна быць нэўтральнай. Мне імпанавала пазыцыя гэтых людзей, якія рабілі пікеты і зьбіралі подпісы супраць баз. Іхны ўчынак паўплываў на грамадзкасьць – я ўпэўнены ў гэтым».\n«Падзеяй 2013 году» стаў арт-праект «Палатно гісторыі ў стылі графіці». Яго аўтар жыхар\nМагілёва Ігар Нікіцін. Графіці зроблена на адной з гарадзкіх агароджаў у цэнтры гораду. Актывіст няўрадавай арганізацыі «Грамадзянскі форум» і малады гісторык, зазначае, што сваім праектам ягоная каманда хацела нестандартна прэзэнтаваць гісторыю гораду і адкрыць яго новым культурным ідэям.\nЛетась «Падзеяй году» быў названы выкуп музэем гісторыі Магілёва старадруку «Статут Вялікага Княства Літоўскага», а «Чалавекам году» стаў праваабаронца Барыс Бухель.\nСуполка «Грамадзкі Магістрат» паўстала з ініцыятывы жыхароў Магілёва дзеля падвышэньня ролі грамадзян і супольнасьцяў у працэсе прыняцьця рашэньняў уладамі. Пераможцаў намінацыяў «Чалавек году» і «Падзея году» суполкаўцы вызначаюць на працягу апошніх чатырох гадоў.\nфрагмэнт арт-праекту «Палатно гісторыі ў стылі графіці»